Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1661/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-04-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt. z kpa w zw. z art. art. 54
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi P. T. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2015 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Nadzoru Budowalnego (dalej jako "organ", "GINB") działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 - dalej jako "k.p.a.") decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] po rozpoznaniu odwołania P. T. (dalej jako "skarżący", "inwestor") od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] października 2014 r. inwestor zawiadomił organ powiatowy o zakończeniu budowy wolnostojącego domu mieszkalnego jednorodzinnego z garażem na samochód osobowy według projektu typowego "[...]" i tymczasowego zbiornika na ścieki sanitarne V=10 m3 na działce nr [...] obręb [...] w miejscowości M., gmina J., zrealizowanego na podstawie decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2004 r., nr [...].

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. działając na podstawie art. 57 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm.), postanowieniem z dnia [...] listopada 2014 r., Nr [...], doręczonym inwestorowi w dniu [...] listopada 2014 r., nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia wniosku, w terminie 28 dni od daty otrzymania postanowienia, poprzez dostarczenie:

1. oświadczenia kierownika budowy zawierające katalog zmian w stosunku do zatwierdzonej dokumentacji projektowej - brak przyłącza wodociągowego, brak tarasu ogrodowego, inna wielkość terenów utwardzonych

- o dokonaniu pomiarów powierzchni użytkowej budynku i poszczególnych lokali mieszkalnych, w sposób zgodny z przepisami rozporządzenia, o których mowa w art. 34 ust. 6 pkt 1

2. w razie zmian nieodstępujących w sposób istotny od zatwierdzonego projektu lub warunków pozwolenia na budowę, dokonanych podczas wykonywania robót, należy dołączyć kopie rysunków wchodzących w skład zatwierdzonego projektu budowlanego, z naniesionymi zmianami, a w razie potrzeby także uzupełniający opis. W takim przypadku oświadczenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 lit.a powinno być potwierdzone przez projektanta

3. potwierdzenia odbioru wykonanych przyłączy:

a) odbioru przyłącza wody;

b) odbioru przyłącza elektroenergetycznego.

Na wykonanie powyższych obowiązków ustalono termin 28 dni od daty otrzymania postanowienia.

Przy piśmie z dnia [...] listopada 2014 r. P. T. przedłożył m.in. rysunek z naniesionymi zmianami, oświadczenie kierownika budowy oraz wniosek o przyłączenie instalacji odbiorczej do sieci energetycznej.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. z uwagi na stwierdzenie, że odstępstwo ma charakter istotny oraz nieuzupełnienie przez inwestora braków wniosku w zakresie potwierdzenia odbioru przyłącza wodociągowego i elektroenergetycznego, decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] zgłosił sprzeciw w sprawie zakończenia budowy przedmiotowego budynku mieszkalnego. Powyższa decyzja została doręczona inwestorowi w dniu [...] stycznia 2015 r.

Pismem z dnia [...] stycznia 2015 r. P. T. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji w trybie art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. W ocenie skarżącego, w związku z niedoręczeniem decyzji zawierającej sprzeciw w 21-dniowym terminie określonym w art. 54 ustawy prawo budowlane, decyzja jest dotknięta wadą nieważności z uwagi na fakt, że była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r., Nr [...], odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego w O. z dnia [...] grudnia 2014 r., Nr [...], w przedmiocie zgłoszenia sprzeciwu w sprawie zakończenia budowy wolnostojącego domu mieszkalnego jednorodzinnego z garażem i tymczasowego zbiornika na ścieki sanitarne uznając, że decyzja ta nie jest dotknięta kwalifikowaną wadą prawną wymienioną w 156 § 1 k.p.a.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że w badanej sprawie organ powiatowy wystosował do inwestora postanowienie z dnia [...] listopada 2014 r. Nr [...] celem uzupełnienia brakujących dokumentów. Postanowienie powyższe nadane zostało w dniu [...] listopada 2014 r., a zatem w 21 dniu od otrzymania zawiadomienia o zakończeniu budowy (licząc od dnia [...] października 2014 r.), a zatem od dnia następującego po dniu złożenia przez inwestora zawiadomienia o zakończeniu budowy. W ocenie organu I instancji do obliczania terminów dokonania czynności

2

zastosowanie ma art. 57 § 1 k.p.a., zgodnie z którym "Jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu".

Zdaniem organu I instancji oznacza to, że bieg terminu do wniesienia sprzeciwu został przerwany prawidłowo, inwestor odebrał postanowienie organu I instancji w dniu [...] listopada 2014 r., a zatem termin 28 dni wyznaczony ww. aktem administracyjnym upłynął bezskutecznie w dniu [...] grudnia 2014 r. W związku z tym od dnia [...] grudnia 2014 r. biegł na nowo termin dla organu do wniesienia sprzeciwu. Pomimo, że inwestor odpowiedział na powyższe wezwanie pismem z dnia [...] listopada 2014 r., jednak nie uzupełnił on żądanych dokumentów, ograniczając się wyłącznie do zakwestionowania zasadności przedłożenia wymaganych dokumentów.

W ocenie organu I instancji zaskarżona decyzja wydana została w dniu [...] grudnia 2014 r., a zatem w ustawowym terminie 21 dni, o którym mowa w art. 54 Prawa budowlanego. Ponadto w ocenie organu I instancji do dochowania terminu, o którym mowa w art. 54 ustawy prawo budowlane, wystarczy nadanie sprzeciwu w urzędzie pocztowym.

Odwołanie od ww. decyzji organu wojewódzkiego z dnia [...] kwietnia 2015 r. wniósł P. T. W ocenie skarżącego bieg 21-dniowego terminu wynikającego z art. 54 ustawy prawo budowalne nie zostaje przerwany przez postanowienie o uzupełnieniu dokumentów. Dodatkowo stan prawny kształtuje się po 21 dniach z mocy samego prawa, a nie jest wynikiem decyzji organu, więc brak skutecznie doręczonego sprzeciwu powoduje domniemanie zgody. Ponadto, zdaniem skarżącego, z art. 57 k.p.a. nie wynika zachowanie jakiegokolwiek terminu przez organ, poprzez nadanie pisma w placówce pocztowej. Jeżeli pisma wydawane przez organ mają mieć skutek prawny, muszą zostać skutecznie doręczone.

Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. znak [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W ocenie organu odwoławczego dokonane przez inwestora zmiany prawidłowo zostały zakwalifikowane jako istotne odstępstwa, o których mowa w art. 36 a ust. 5 pkt 1 Prawa budowlanego. Wobec powyższego, z uwagi na stwierdzenie istotnych odstępstw i bez uzyskania przez inwestora decyzji o zmianie decyzji o pozwoleniu na budowę oraz nieuzupełnienie braków wniosku o zakończeniu budowy organ powiatowy był zobligowany do wniesienia sprzeciwu do zawiadomienia o zakończeniu budowy przedmiotowego obiektu.

Tym samym organ odwoławczy stwierdził, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia [...] grudnia 2014 r., nie jest obarczona żadną z wad prawnych, enumeratywnie wyliczonych w art. 156 § 1 k.p.a.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego przekroczenia 21-dniowego terminu do wniesienia sprzeciwu, organ odwoławczy wskazał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych różnie interpretowany jest sposób liczenia terminu, o którym mowa w art. 54 Prawa budowlanego. I tak, prezentowane są poglądy zgodnie, z którymi

- termin do wniesienia sprzeciwu jest zachowany, jeżeli przed jego upływem sprzeciw w formie decyzji administracyjnej zostanie skutecznie doręczony inwestorowi,

- do skuteczności zgłoszenia sprzeciwu ustawodawca nie wymaga doręczenia stronie decyzji, którą sprzeciw zgłoszono. Ani data wydania decyzji, ani data jej doręczenia nie może być przyjęta za datę zgłoszenia sprzeciwu, a termin do zgłoszenia sprzeciwu zostanie zachowany, jeżeli przed jego upływem decyzja, którą zgłoszono sprzeciw, została nadana np. w polskiej placówce pocztowej (wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 lutego 2011 r" sygn. akt VII SA/Wa 1264/10).

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że aprobuje stanowisko, zgodnie z którym termin do zgłoszenia sprzeciwu będzie zachowany, jeżeli przed jego upływem decyzja ta zostanie nadana w polskiej placówce pocztowej. Wobec powyższego, w ocenie organu odwoławczego, termin 21-dniowy, o jakim mowa w art. 54 ustawy Prawo budowlane, jest przez organ zgłaszający sprzeciw zachowany, o ile w terminie 21 dni od daty przyjętej za początek biegu tego terminu, nastąpi wniesienie sprzeciwu, zgodnie z zasadą przewidzianą w art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a.

Skargę na powyższą decyzję złożył P. T. i wniósł o jej uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W ocenie skarżącego organy nadzoru budowlanego błędnie interpretują zapisy prawa administracyjnego. Skarżący wskazał, że chcąc uzyskać zaświadczenie o przyjęciu zawiadomienia o zakończeniu budowy bez sprzeciwu otrzymał od urzędnika informację, że urząd nie wydaje takiego zaświadczenia, bo po upływie 21 dni następuje domniemanie zgody. W związku z tym [...] listopada 2014 r. (po 22 dniach od złożenia zawiadomienia) przeprowadził się do swojego domu. Dopiero [...] listopada 2014 r. otrzymał wezwanie do uzupełnienia dokumentacji. Pismem z dnia [...] listopada 2014 r. skarżący ustosunkował się do tego pisma, a następnie [...] stycznia 2015 r. otrzymał decyzję o wniesieniu sprzeciwu. Zdaniem skarżącego upływ terminu 21 dni powoduje wygaśnięcie prawa organu do zgłoszenia sprzeciwu, a termin ten jest zarazem terminem do doręczenia sprzeciwu stronie.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności należy wskazać, że uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r. poz. 1647) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Zakres kontroli sądowej wyznaczony jest natomiast przez przepis art. 134 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Regulacja ta oznacza, że niezależnie od zarzutów skargi ocenie sądu poddana jest cała sprawa administracyjna, zarówno w zakresie postępowania poprzedzającego wydanie kontrolowanego aktu, jak i zastosowania prawa materialnego oraz jego wykładni.

Uwzględniając powyższe kryteria Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję organu wojewódzkiego z dnia [...] kwietnia 2015 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. wnoszącej sprzeciw do zgłoszenia dokonanego przez skarżącego, a dotyczącego zakończenia budowy wolnostojącego domu mieszkalnego jednorodzinnego z garażem i tymczasowego zbiornika na ścieki. W uzasadnieniu tej decyzji przyjęto, że weryfikowana decyzja nie jest dotknięta żadną z wad kwalifikowanych wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.

Przed odniesieniem się do zaistniałych w sprawie kwestii spornych (a tym samym do prawidłowości zaskarżonej decyzji), zauważyć należy, że stwierdzenie nieważności decyzji, z którym mamy do czynienia w realiach rozpoznawanej sprawy, jest jednym z trybów nadzwyczajnych pozwalających na weryfikację decyzji ostatecznej. Celem tego postępowania jest ustalenie, czy decyzja ta nie jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Jedną z tych wad jest wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2). Przy czym, co istotne, w toku postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, organ nie przeprowadza ponownie postępowania wyjaśniającego i nie rozstrzyga sprawy co do istoty, nie ma też możliwości naprawy ewentualnych wad popełnionych przy wydawaniu weryfikowanego orzeczenia. Przedmiotem postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest wyłącznie zbadanie, czy kwestionowana decyzja nie jest dotknięta wadą prawną wymienioną w art. 156 § 1 k.p.a. Organ nadzoru jest w tym przypadku kontrolerem prawidłowości samej decyzji administracyjnej. Działanie organu w tym postępowaniu wymaga więc zupełnie innego podejścia niż w postępowaniu zwykłym. Nastawione winno być tylko na poszukiwanie najcięższych wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. To zaś również oznacza, że żadne inne uchybienia, nawet jeśli mają miejsce, nie mogą być w tym postępowaniu uwzględnione, bo nie mogą prowadzić do stwierdzenia nieważności badanego orzeczenia.

Kierując się powyższym, Sąd stwierdza, iż zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego orzekając w sprawie miał na względzie, że znajduje się w postępowaniu nadzorczym prowadzonym w trybie stwierdzenia nieważności i w efekcie organ ten słuszne stwierdził, że weryfikowana decyzja nie jest dotknięta wadą nieważności.

Podstawą materialnoprawną weryfikowanej przez organy w trybie nadzwyczajnym decyzji dotyczącej zgłoszenia sprzeciwu był art. 54 ustawy prawo budowlane, który na dzień wydania decyzji stanowił, że do użytkowania obiektu budowlanego, na którego wzniesienie jest wymagane pozwolenie na budowę, można przystąpić, z zastrzeżeniem art. 55 i 57, po zawiadomieniu właściwego organu o zakończeniu budowy, jeżeli organ ten, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, nie zgłosi sprzeciwu w drodze decyzji. Sporny budynek wymagał jedynie zawiadomienia o zakończeniu budowy przed przystąpieniem do jego użytkowania, bez konieczności uzyskania uprzedniej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Podkreślić przy tym należy, że zawiadomienie o zakończeniu budowy, o którym mowa w art. 54 ustawy prawo budowlane dotyczy budowy prowadzonej legalnie, a więc na podstawie pozwolenia na budowę i zgodnie z jej ustaleniami. Skarżący wybudował powyższy budynek po uprzednim uzyskaniu decyzji nr [...] Starosty O. z dnia [...] lipca 2004 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Przy czym poczynione przez inwestora odstępstwa od projektu zostały uznane przez organ jako mające charakter istotny.

W niniejszej sprawie zawiadomienie skarżącego o zakończeniu budowy wpłynęło do organu w dniu [...] października 2014 r., natomiast postanowienie nakładające obowiązek uzupełniania (w terminie 28 dni od dnia otrzymania postanowienia) braków zawiadomienia o zakończeniu budowy zostało wydane przez organ w dniu [...] listopada 2014 r., a nadane w urzędzie pocztowym w dniu [...] listopada 2014 r., tj. w terminie na wniesienie przez organ sprzeciwu. Na wykonanie postanowienie zakreślono skarżącemu termin 28 dni. Skarżący odebrał powyższe postanowienie w dniu [...] listopada 2014 r., zaś w dniu [...] listopada 2014 r. osobiście złożył pismo w Inspektoracie, w którym ustosunkował się do postanowienia organu oraz załączył rysunek uzupełniający, potwierdzenie uprawnień kierownika budowy, oświadczenie kierownika budowy o zmianach, wniosek do zakładu energetycznego o przyłączenie instalacji odbiorczej od sieci. Skarżący nie załączył potwierdzenia odbioru przyłącza wody i odbioru przyłącza elektroenergetycznego, w związku z czym organ oczekiwał na uzupełnienie tych braków do końca upływu 28 dniowego terminu zakreślonego w postanowieniu tj. do dnia [...] grudnia 2014 r. Wobec nieuzupełnienia braków wniosku oraz w związku ze stwierdzeniem, że odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego były istotne, organ wydał w dniu [...] grudnia 2014 r. decyzję wnoszącą sprzeciw od dokonanego zgłoszenia, tj. przed upływem 21 dni od dnia, kiedy upłynął termin na uzupełnienie braków zawiadomienia o zakończeniu budowy. Decyzja ta została odebrana przez skarżącego w dniu [...] stycznia 2015 r.

Spór w niniejszej sprawie sprawdza się do tego, czy sprzeciw został zgłoszony przez organ z zachowaniem terminu określonego w art. 54 ustawy prawo budowlane. W związku z powyższym wskazać należy, że w orzecznictwie wykształciły się następujące poglądy dotyczące dochowania przez organ powyższego terminu. Zgodnie z jednym z nich termin ten jest zachowany, jeżeli decyzja zawierająca sprzeciw zostanie doręczona stronie w terminie 21 dni od dnia doręczenia organowi zgłoszenia (por. wyroki NSA: z dnia 12 grudnia 2008 r. sygn. akt II OSK 1588/07 - LEX nr 515983; wyrok WSA w Krakowie z dnia 11 grudnia 2002 r. sygn. akt II SA/Kr 965/02 - ONSA 2003/4/147). W myśl innego poglądu zgłoszenie sprzeciwu w rozumieniu art. 54 ustawy prawo budowlane następuje przez samo złożenie przez ten organ oświadczenia woli tj. wydanie decyzji spełniającej wszystkie wymogi określone w art. 107 k.p.a., a więc dla zachowania terminu 21 dni nie jest wymagane uzewnętrznienie oświadczenia woli organu; wystarczające jest wydanie decyzji zawierającej sprzeciw (por. wyrok NSA z dnia 18 października 2011 r" II OSK 1447/10, LEX nr 1151879). Prezentowany jest także pogląd, iż termin zgłoszenia sprzeciwu to termin do wydania decyzji zawierającej sprzeciw i nadania jej w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego, zgodnie z art. 57 § 5 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 13 marca 2007 r., sygn. akt II OSK 445/06 - LEX nr 341353; wyrok NSA z dnia 6 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1514/08 - LEX nr 1217975).

W tym miejscu wypada przypomnieć, że kontrolowana przez Sąd decyzja została wydana w trybie nadzwyczajnym jakim jest stwierdzenie nieważności decyzji. Wobec powyższego stwierdzić należy, że przesłanka nieważności, jaką jest rażące naruszenie prawa, nie może opierać się na błędnej interpretacji przepisów składających się na podstawę prawną. Utrwalony jest pogląd orzecznictwa sądowoadministracyjnego co do tego, że rozbieżność w wykładni prawa nie stanowi przesłanki rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 17 czerwca 1994 r., sygn. akt I SA 1559/93, ONSA z 1995 r., nr 1, poz. 51; z dnia 6 lutego 1995 r., sygn. akt II SA 1531/94, ONSA z 1996 r., nr 1, poz. 37; z dnia 6 lutego 2006 r., sygn. akt I FSK 439/05, dostępny na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W tym kontekście, skoro norma prawna stanowiąca podstawę rozstrzygania organów nadzoru może być wyłożona w różny sposób, to takiego przepisu nie można naruszyć rażąco. Oznacza to, że nie można zarzucić Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w O. rażącego naruszenia prawa w związku z wydaniem przez ten organ decyzji wnoszącej sprzeciw.

Zauważyć bowiem należy, że rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o niedopuszczalne przekroczenie prawa, dodatkowo - w sposób jasny i niedwuznaczny. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., stanowi kwalifikowaną postać naruszenia i nie może być interpretowane rozszerzająco. O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Przy czym, oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym

8

jego podstawę prawną. O rażącym naruszeniu prawa można więc mówić jedynie w sytuacji naruszenia przepisu prawnego, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu.

Z tych wszystkich przyczyn Sąd uznał, iż skarga jest niezasadna i nie podzielił zarzutów w niej podniesionych.

W tej sytuacji, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.