Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 984/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-06-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Finanse publiczne
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 49f ust. 1 pkt. 1, ust. 3a i ust. 3b; art. 26a ust. 1a(1) pkt 3
journal: Dz.U. 2018 poz 511
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak (spr.), Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Sędzia WSA - Andrzej Kania, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z [...] grudnia 2018 r. nr [...]; 2. zasądza od Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych na rzecz [...] kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi Spółdzielni (...) w W. jest decyzja Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z (...) kwietnia 2019 r., znak: (...) utrzymująca w mocy decyzję własną z (...) grudnia 2018 r., sygnatura postępowania: (...), odmawiającą Spółdzielni (...) umorzenia należności pieniężnych PFRON w kwocie głównej 90.000,00 zł oraz odsetek w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonych od daty przekazania środków tj. (...) grudnia 2015 r. do dnia wpłaty.

Kontrolowana decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym:

W dniu (...) maja 2015 r. pomiędzy Skarżącą a PFRON została zawarta umowa nr (...) o refundację dodatkowych kosztów wynikających z zatrudnienia osób niepełnosprawnych. PFRON wypłacił Stronie refundację dodatkowych kosztów transportowych poniesionych przez Stronę w sierpniu 2015 r., w wysokości 90 000,00 zł, z tytułu zakupu samochodu osobowego przeznaczonego do przewozu osób niepełnosprawnych.

Zgodnie z § 7 Skarżąca zobowiązana była do spełniania warunków określonych w umowie w okresie jej obowiązywania, w tym m.in do "niezalegania z wypłacaniem w terminie wynagrodzeń pracownikom lub opłacaniem w terminie składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub innych danin publicznych, w czasie obowiązywania umowy". Pismem z (...) kwietnia 2017 r. znak: (...) Zakład Ubezpieczeń Społecznych udzielił informacji, z której wynikało, że Skarżąca składki FUS za miesiąc listopad 2016 r. opłaciła po ustawowym terminie.

Na podstawie złożonych przez Stronę (...) maja 2017 r. dokumentów, stwierdzono że składka na ubezpieczenie społeczne, wynikająca z deklaracji rozliczeniowej ZUS DRA za miesiąc listopad 2016 r. (ZUS DRA 01.11.2016) płatna do dnia 15.12.2016 r., zapłacona została dnia 16.12.2016 r. Tym samym nie został dotrzymany warunek określony w § 7 pkt 3 umowy.

Zgodnie z wyjaśnieniem Strony: "Nieopłacenie składki nie wynikało z braku środków na jego realizację, a z błędnie wykonywanej kolejności przelewów w tzw. paczce przelewów, w załączeniu przekazujemy informację z banku, w której widnieje kiedy przelew został utworzony oraz kiedy wysłany. Niestety z uwagi na fakt pomylenia paczki operacja został przez bank odrzucona. Natomiast natychmiast po stwierdzeniu tego błędu, dokonaliśmy przelew środków na konto ZUS z innego rachunku (...).".

PFRON pismem z (...) czerwca 2017 r. wezwał Stronę do zwrotu środków w kwocie 90 000,00 zł, wypłaconych w ramach ww. umowy wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonych od dnia przekazania refundacji tj. od (...) grudnia 2015 r. do dnia zapłaty, w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wezwania do zapłaty.

W dniu (...) września 2017 r. Skarżąca złożyła wniosek o umorzenie należności wynikających z umowy o refundację dodatkowych kosztów zatrudnienia pracowników niepełnosprawnych w postaci kosztów transportowych. W piśmie Skarżąca oświadczyła m. in. że "Powód, na podstawie którego wypowiedziano nam umowę, nie był spowodowany celowym działaniem, unikaniem płatności czy brakiem środków na zapłacenie składki ZUS, tylko zwykłą ludzką pomyłką w realizacji kolejności przelewów. Na drugi dzień po stwierdzeniu pomyłki, płatność została zapłacona, co wyjaśnialiśmy w poprzednich pismach. Dlatego uważamy, że w tym konkretnym przypadku, działanie Funduszu jest niesprawiedliwe, podważające respektowanie wartości wspólnych społeczeństwa, a także podważające zaufanie do organów władzy. Żądanie zwrotu środków pieniężnych jest bowiem niewspółmierne, biorąc pod uwagę, że jedynym uzasadnieniem dla takiego żądania jest wynikające z ludzkiej pomyłki, jednodniowe opóźnienie w zapłacie składki ZUS.".

Prezes Zarządu PFRON postanowieniem z (...) października 2017 r., powołując się na art. 61a k.p.a., odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie umorzenia należności wynikającej z umowy, gdyż kwota do zwrotu nie została jeszcze określona w drodze prawomocnej decyzji administracyjnej. Postanowienie to stało się ostateczne.

W dniu (...) lutego 2018 r. Prezes Zarządu PFRON wydał decyzję nakazującą zwrot środków wypłaconych w dniu (...) grudnia 2015 r. wraz z odsetkami liczonymi w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych do dnia ich wpłaty.

W dniu (...) marca 2018 r. Skarżąca złożyła wniosek z (...) marca 2018 r. o umorzenie należności wynikających z umowy o refundację dodatkowych kosztów zatrudnienia pracowników niepełnosprawnych w postaci kosztów transportowych wraz z odsetkami. W piśmie Skarżąca oświadczyła m. in. że "(...) nie ma możliwości zwrotu żądanej kwoty bez poniesienia uszczerbku dla swojej działalności. Wykonanie decyzji będzie musiało wiązać się ze sprzedażą ww. auta, co będzie oznaczało pozbawienie osób niepełnosprawnych transportu.". (...) "Powód, na podstawie którego wypowiedziano nam umowę, i który stanowił uzasadnienie dla wydania decyzji, nie był spowodowany celowym działaniem, unikaniem płatności czy brakiem środków na zapłacenie składki ZUS, tylko zwykłą ludzką pomyłką w realizacji kolejności przelewów. Na drugi dzień po stwierdzeniu pomyłki, płatność została zapłacona (...).".

W dniu (...) czerwca 2018 r. Prezes Zarządu PFRON wydał decyzję, sygn. post. (...), o odmowie umorzenia należności pieniężnych w łącznej kwocie 108.128,00 zł, w tym należności głównej 90.000,00 zł, wraz z należnymi odsetkami w kwocie 18.128,00 zł, naliczonymi na dzień wydania decyzji.

Pismem z (...) lipca 2018 r. Skarżąca złożyła kolejny wniosek o umorzenie należności. We wniosku wskazano, że "(...) środki pieniężne, których zwrotu żąda PFRON, a które zostały nam przekazane ww. umową, zostały wydatkowane na zakup samochodu przeznaczonego i wykorzystywanego do przewozu pracowników niepełnosprawnych zatrudnionych w Spółdzielni (...). Spółdzielnia (...) nie ma możliwości zwrotu żądanej kwoty bez poniesienia uszczerbku dla swojej działalności. Wykonanie decyzji będzie musiało wiązać się ze sprzedażą ww. auta, co będzie oznaczało pozbawienie osób niepełnosprawnych transportu (...). Powód, na podstawie którego wypowiedziano nam umowę, i który stanowił uzasadnienie dla wydania decyzji, nie był spowodowany celowym działaniem, unikaniem płatności czy brakiem środków na zapłacenie składki ZUS, tylko zwykłą ludzką pomyłką w realizacji kolejności przelewów. Na drugi dzień po stwierdzeniu pomyłki, płatność została zapłacona, co wyjaśnialiśmy w poprzednich pismach. Dodatkowo, pragniemy zwrócić uwagę Pana Prezesa na pewną niespójność pomiędzy zapisami przedmiotowej umowy a ustawą o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. W artykule 26, ustęp 1a, punkt 2-3 jest zapis dopuszczający uchybienie terminu o 14 dni (...).". We wniosku wskazano również, że Skarżąca nie podważa formalnoprawnej prawidłowości decyzji Prezesa Zarządu PFRON z (...) czerwca 2018 r.

W związku z faktem, że wniosek z (...) lipca 2018 r. został złożony w terminie do wniesienia odwołania od decyzji z (...) czerwca 2018 r. o odmowie umorzenia należności pojawiła się wątpliwość, czy pismo to stanowi wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem tej decyzji, czy jest to podanie o wszczęcie nowego postępowania w przedmiocie umorzenia należności. Wobec powyższego pismem z (...) sierpnia 2018 r. zwrócono się do Skarżącej z prośbą o sprecyzowanie żądania zawartego we wniosku z (...) lipca 2018 r. Ponadto zwrócono się o wskazanie nowych dowodów lub faktów nieznanych w chwili wydania decyzji Prezesa Zarządu PFRON z (...) czerwca 2018 r., mających uzasadniać umorzenie należności.

W odpowiedzi Skarżąca pismem z (...) sierpnia 2018 r. wskazała, że: "W związku z otrzymanym wezwaniem z dnia (...) sierpnia 2018 r., informujemy iż nasz wniosek o umorzenie należności z dnia (...) lipca 2018 r., był ponownym wnioskiem o ponowne wszczęcie postępowania administracyjnego (...)". Skarżąca nie przedstawiła nowych faktów i dowodów mających uzasadniać umorzenie przedmiotowych należności.

W dniu (...) grudnia 2018 r. Prezes Zarządu PFRON wydał decyzję, sygn. post. (...), o odmowie umorzenia należności pieniężnych w łącznej kwocie 111.541,00 zł, w tym należności głównej 90.000,00 zł, wraz z należnymi odsetkami w kwocie 21.541,00 zł, naliczonymi na dzień wydania decyzji.

Pismem z (...) stycznia 2019 r. Skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy o umorzenie należności wynikających z umowy (...) z (...) maja 2015 r.

Zaskarżoną do Sądu decyzją z (...) kwietnia 2019 roku, Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych utrzymał w mocy swoją decyzję z (...) grudnia 2018 r.

Organ podniósł, że w decyzji z (...) grudnia 2018 r. o odmowie umorzenia należności odniósł się wnikliwie do przesłanek umorzenia, wymienionych w art. 49f ustawy o rehabilitacji tj. interesu dłużnika, interesu publicznego, względów gospodarczych lub społecznych, innych przyczyn zasługujących na uwzględnienie, w tym w szczególności do całkowitej nieściągalności zobowiązań w rozumieniu ustawy Ordynacja podatkowa.

Wskazał, iż przeanalizował przedstawione przez Stronę dokumenty finansowe, na podstawie których stwierdzono, iż w okresie 2016 - 2017 r. wynik finansowy z działalności Strony zamykał się zyskiem. Zgodnie z rachunkiem zysków i strat Spółdzielni (...) za 2017 r. na koniec 2016 r. - zysk Spółdzielni wyniósł – (...) zł, natomiast na koniec 2017 r. zysk Spółdzielni wyniósł (...) zł. Na dzień 30 czerwca 2018 r. zysk Spółdzielni wynosił (...) zł.

Zaznaczył, iż ze sprawozdania finansowego (bilansu) wynika, że na 2017 r. Spółdzielnia (...) posiada majątek o wartości (...) zł, a wartość rzeczowych aktywów trwałych wzrosła o (...) zł w wyniku zakupu nieruchomości w G..

Podkreślił, iż w sprawozdaniu finansowym za 2017 r. wyraźnie wskazano, iż nie są znane okoliczności wskazujące na zagrożenie kontynuowania działalności Spółdzielni (...).

Ponadto z dokumentacji posiadanej już przez organ wynika, że Spółdzielnia (...) w formularzach przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de minimis (...) za lata 2015-2017 nie złożyła oświadczeń wskazujących na znajdowanie się w trudnej sytuacji ekonomicznej w myśl przesłanek określonych w art. 2 pkt 18 Rozporządzenia Komisji (UE) 651/2014 z dnia 17.06.2014 r.

Wskazał, iż na podstawie rachunku zysków i strat za II kwartał 2018 r. stwierdził, że Spółdzielnia (...) w tym okresie wypracowała zysk w wysokości (...) zł.

W ocenie organu, konieczność zwrotu kwoty należności głównej w wysokości 90.000,00 zł wraz z należnymi odsetkami, nie wpłynie negatywnie na możliwość kontynuowania dalszej działalności przez Stronę. Jego zdaniem zgromadzony materiał dowodowy nie wskazuje również na całkowitą nieściągalność zobowiązań Spółdzielni (...). Zważywszy na wyniki finansowe i majątek Strony nie zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Brak informacji, aby wobec Spółdzielni zakończono lub umorzono postępowanie egzekucyjne albo sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości.

Organ podniósł, że w stosunku do spółdzielni nie toczy się postępowanie upadłościowe, naprawcze czy też restrukturyzacyjne. Nie prowadzono również wobec spółdzielni postępowania egzekucyjnego które zostało umorzone z uwagi na fakt, że z egzekucji nie uzyska się sumy wyższej od kosztów egzekucyjnych.

Organ podtrzymał argumentację zwartą w decyzji I instancji, że umorzenie przyznanej pomocy finansowej w przedmiotowej sprawie stanowiłoby kolejną ulgę, która stawiałaby interes Strony ponad interesem publicznym rozumianym jako przejrzyste i jednakowe zasady stosowane wobec wszystkich przedsiębiorców. Zdaniem organu niczym nieskrępowana swoboda i uznaniowość w sferze przyznawania ulg w spłacie zobowiązań jest niedopuszczalna, gdyż mogłaby zostać poczytana jako wyraz niesprawiedliwego różnicowania sytuacji przedsiębiorstw znajdujących się w podobnej sytuacji finansowej oraz prowadziłoby do uprzywilejowania Strony wobec innych dłużników, którzy niejednokrotnie kosztem wielu wyrzeczeń regulują swoje zobowiązania finansowe.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca Spółdzielnia wniosła o uchylenie skarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm prawem przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, tj. art 49f ust 1 i ust. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. Nr 123, poz. 776), skutkujące uznaniem, iż w sprawie nie zachodziły względy dopuszczające umorzenie należności wynikającej z umowy o refundację dodatkowych kosztów zatrudnienia pracowników niepełnosprawnych.

Zdaniem Skarżącej, rozstrzygnięcie to jest błędne i stanowi wynik nieprawidłowej wykładni normy prawa materialnego.

Zauważyła, iż wedle art. 49f ust 4 ustawy o rehabilitacji, przepisy ordynacji podatkowej stosowane są odpowiednio; innymi słowy nie zastępują one, ani tym bardziej nie zawężają określonych w art. 49f ust. 1 Ustawy o rehabilitacji podstaw dokonania umorzenia.

W tym świetle istotnymi z punktu widzenia Skarżącej są bezsporne okoliczności ujawnione w toku postępowania administracyjnego, a przede wszystkim przyczyna powstania zobowiązania Skarżącej do zwrotu refundacji kosztów, otrzymanej na zakup środków transportu dla przewozu osób niepełnosprawnych.

Przyczyną tą było jednodniowe opóźnienie w zapłacie składki za ubezpieczenie społeczne, wynikające z deklaracji ZUS DRA za miesiąc listopad 2016 roku, a będące skutkiem incydentalnej, niezawinionej omyłki pracownika Skarżącej.

Jej zdaniem opisana okoliczność wymaga zastawienia z treścią art. 49f ust 1uUstawy o rehabilitacji, który dopuszcza umorzenie: "- w przypadku uzasadnionym ważnym interesem dłużnika, interesem publicznym, względami gospodarczymi lub społecznymi, lub innymi przyczynami zasługującymi na uwzględnienie (...)"

Analizując treść uzasadnienia skarżonej decyzji zauważyć należy, iż Organ zawęził wykładnię stosowanego przepisu, a tym samym jego stosowanie, do wybranych okoliczności ekonomiczno- finansowych. Jest to zapatrywanie nieprawidłowe; zdaniem Skarżącej, Organ winien był przyjąć odmienną interpretację uznającą, iż w ramach interesu publicznego, interesu dłużnika, a przede wszystkim innych przyczyn zasługujących na uwzględnienie, uzasadnionymi przypadkami są także takie okoliczności, jak:

- przywołany powyżej charakter uchybienia w płatności składki, jego incydentalność i krótkotrwałość oraz przyczyna leżącą w nieświadomej omyłce pracownika;

- brak negatywnych następstw uchybienia dla osób trzecich, w tym Skarbu Państwa - szczególnie w sferze zobowiązań publiczno-prawnych;

- prospołeczne i propaństwowe zachowanie Skarżącej, polegające na:

a) niezwłocznym i samodzielnym usunięciu przez Skarżącą uchybienia,

b) niezwłocznym powiadomieniu przez Skarżącą Organu o opóźnieniu w płatności składki, z przedstawieniem rzetelnego i rzeczywistego wyjaśnienia,

c) podjęciu współpracy z Organem w toku postępowania kontrolnego,

d) uznaniu co do zasady skutków powstałego uchybienia.

Zdaniem spółki brak rozpatrzenia przywołanych okoliczności, stanowi następstwo błędnego rozumienia przez Organ artykułu 49f ust. 1 oraz ust. 4 ustawy o rehabilitacji, co miało bezpośredni wpływ na wynik sprawy, a więc odmowę umorzenia należności zgodnie z wnioskiem Skarżącej.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 2019 r. poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów należy uznać, że skarga jest zasadna.

Stosownie do przepisów art. 49f ust. 1 pkt 1, ust. 3a i ust. 3b ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U z 2018 r. poz .511), na wniosek dłużnika Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych może umorzyć w części lub w całości należności w drodze decyzji, w przypadku uzasadnionym ważnym interesem dłużnika, interesem publicznym, względami gospodarczymi lub społecznymi, lub innymi przyczynami zasługującymi na uwzględnienie, w szczególności w razie całkowitej nieściągalności w rozumieniu art. 49 ust. 5b.

Instytucja umorzenia należności została skonstruowana na zasadzie uznania administracyjnego, gdyż kwestię oceny zaistnienia wskazanych w nim przesłanek oraz oceny ich znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy ustawodawca pozostawił Prezesowi Zarządu PFRON. Uznanie to ograniczone jest konstytucyjną zasadą państwa prawa wynikającą z art. 2 Konstytucji RP. Organ w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w sprawie dokonuje oceny zasadności udzielenia ulgi. Do uznania organu pozostawiono ocenę, czy dana sytuacja jest przypadkiem uzasadnionym ważnym interesem dłużnika lub interesem publicznym. Uznaniowość ta nie oznacza dowolności w podejmowaniu decyzji, albowiem orzekając w tych sprawach organ jest zobowiązany do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, w ramach którego powinien ustalić aktualną sytuację finansową dłużnika.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem w przypadku decyzji uznaniowych organ administracyjny zobowiązany jest wyważyć słuszny interes obywatela i interes społeczny. O istnieniu ważnego interesu strony nie decyduje jej subiektywne przekonanie, lecz obiektywne kryteria, zgodne z powszechnie aprobowaną hierarchią wartości. Natomiast przez interes publiczny rozumie się dyrektywę postępowania nakazująca mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego itd. (tak NSA w wyroku z dnia 21 maja 2003 r., sygn. akt III SA 2752/01).

Zdaniem Sądu w okolicznościach niniejszej sprawy organ nie odniósł się należycie do wskazanej w art. 49 f ust. 1 ustawowej przesłanki umorzenia należności w postaci: innych przyczyn zasługujących na uwzględnienie.

Przyczyną powstania zobowiązania w niniejszej sprawie jest fakt 1-dniowego uchybienia przez Skarżącą terminowi do uiszczenia składek, powstałego w wyniku omyłki pracownika Skarżącej. Organ rozpatrując przesłanki umorzenia nie wziął pod uwagę, że Skarżąca już następnego dnia samodzielnie skorygowała swój błąd i uiściła składkę. Nieterminowa zapłata składki miała charakter incydentalny i wynikała z błędu pracownika Skarżącej. Skarżąca sama zgłosiła ten fakt i wyjaśniła organowi powody uchybienia. Zdarzenie to nie skutkowało negatywnymi następstwami dla osób trzecich, w tym Skarbu Państwa – w szczególnie w sferze zobowiązań publiczno-prawnych.

Należy zauważyć, że ustawodawca w art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji, stwierdził, że miesięczne dofinansowanie nie przysługuje jeżeli miesięczne koszty płacy zostały poniesione przez pracodawcę z uchybieniem terminów wynikających z odrębnych przepisów przekraczających 14 dni. Z przepisu tego wynika zatem, że ustawodawca dopuścił możliwości uchybienia terminu w uiszczeniu składek do 14 dni bez konieczności wystąpienia następstw w postaci odmowy przyznania dofinansowania. Mimo, że przepis ten nie ma zastosowania wprost w niniejszej sprawie, wskazuje jednak, że ustawodawca nie wyciąga tak daleko idących konsekwencji nawet w wypadku opóźnienia płatności składek do 14 dni. W realiach sprawy, ,,karanie" (w postaci odmowy umorzenia) Skarżącej za jednodniowe uchybienie terminu płatności jest nieproporcjonalne do skali naruszenia.

Opisane okoliczności nie mogą nie być uwzględniane przy ocenie ustawowej przesłanki umorzenia należności w postaci "innych przyczyn zasługujących na uwzględnienie". Tymczasem zostały zignorowane zostały zarówno w przypadku pierwotnego jak i powtórnego rozpatrzenia sprawy przez Prezesa Zarządu PFRON. W kontrolowanej decyzji organ uzasadniając odmowę umorzenia należności skoncentrował się w istocie wyłącznie na dobrej sytuacji ekonomicznej Skarżącej. Sytuacja ta nie może jednak a priori przesądzać o braku zasadności wniosku o umorzenie.

Kontrolowana decyzja zdaniem Sądu narusza również ważny interes społeczny i publiczny gdy pamiętać się będzie o celu udzielonego wsparcia i jego prawidłowym wykorzystaniu – zakup pojazdu do przewozu osób niepełnosprawnych.

Organ rozpoznając sprawę ponownie będzie pamiętać o poczynionych wyżej wskazaniach Sądu.

Z wyżej wyłożonych przyczyn Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz rozstrzygnięcie je poprzedzające.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.