Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 713/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2011-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 27 ust. 1 i  2
journal: Dz.U. 2009 nr 1 poz 7
law: Ustawa z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Sędziowie: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Diana Wojtowicz po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2011 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 lipca 2011 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu przez dłużnika alimentacyjnego należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego 1/ uchyla zaskarżoną decyzję, 2/ zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego J. M. kwotę 257 (dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Działający z upoważnienia Burmistrza P.– Kierownik Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w P., decyzją z dnia 5 października 2009 r. Nr [...], przyznał świadczenie z funduszu alimentacyjnego na dziecko – K. M. - na okres od dnia 1 października 2009 r. do dnia 30 września 2010 r. w wysokości 500 zł miesięcznie. Decyzję tę wydano w oparciu o wyrok Sądu Rejonowego w G. Wydział VI Rodzinny i Nieletnich z dnia 31 marca 2005 r., sygn. akt [...] oraz o zaświadczenie Sądu Okręgowego w G. o prowadzonej egzekucji świadczeń alimentacyjnych. W okresie od 1 października 2009 r. do dnia 30 września 2010 r. łącznie wypłacono kwotę 6.000 zł.

Następnie, decyzją z dnia 20 stycznia 2011 r. Nr [...], wydaną przez działającego z upoważnienia Burmistrza P. Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w P., zobowiązano J. M. do zwrotu kwoty z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego w wysokości: 6.000 zł wraz z odsetkami ustawowymi wyliczonymi: od dnia 29 stycznia 2009 r. do dnia 20 stycznia 2011 r. w wysokości: 605,30 zł i dalsze odsetki ustawowe od dnia 21 stycznia 2011 r. do dnia zapłaty, przy czym odsetki ustawowe od dnia 21 stycznia 2011 r. za każdy dzień zwłoki wynoszą: 2,14 zł dziennie (punkt 1 decyzji). W punkcie 2 decyzji nakazano zwrotu kwoty z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego na rachunek bankowy MOPS lub w kasie Ośrodka rachunek terminie 30 dni.

Decyzja organu pierwszej instancji wydana została na podstawie art. 27 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2009 r. Nr 1, poz. 7, z późn. zm.).

J. M. - reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – złożył odwołanie od decyzji organu I instancji, domagając się jej uchylenia oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania ewentualnie wydania decyzji stwierdzającej brak zadłużenia alimentacyjnego po stronie odwołującego się. W ocenie odwołującego zaskarżona decyzja wydana została na podstawie błędnych ustaleń faktycznych, z których wynika, że J. M. nie uiszczał alimentów na rzecz K. M., podczas gdy regularnie to czynił.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 27 ust. 1, ust. 1a i ust. 2 oraz art. 2 pkt 3, 8, 10 i 11 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2009 r., Nr 1, poz. 7 ze zm.), decyzją z dnia 12 lipca 2011 r. Nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości (punkt 1) oraz ustalił, że J. M. (dłużnik alimentacyjny) jest zobowiązany do zwrotu Burmistrzowi P. (organowi właściwemu wierzyciela) należności z tytułu otrzymanych - za okres od dnia 1 października 2009 r. do dnia 30 września 2010 r. - przez K. M. (osobę uprawnioną) świadczeń z funduszu alimentacyjnego, w wysokości 6.000 zł (punkt 2 decyzji).

Kolegium wyjaśniło, iż zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, dłużnik alimentacyjny jest zobowiązany do zwrotu organowi właściwemu wierzyciela należności w wysokości świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego osobie uprawnionej, łącznie z ustawowymi odsetkami. Odsetki są naliczane od pierwszego dnia następującego po dniu wypłaty świadczeń z funduszu alimentacyjnego, do dnia spłaty (art. 27 ust. 1a). Organ właściwy wierzyciela wydaje, po zakończeniu okresu świadczeniowego lub po uchyleniu decyzji w sprawie przyznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego, decyzję administracyjną w sprawie zwrotu przez dłużnika alimentacyjnego należności z tytułu otrzymanych przez osobę uprawnioną świadczeń z funduszu alimentacyjnego (art. 27 ust. 2).

Kolegium uznało, iż zaskarżona decyzja jest uzasadniona. Decyzją z dnia 5 października 2009 r. Nr [...], przyznano na K. M. świadczenie z funduszu alimentacyjnego w wysokości 500 zł miesięcznie, na okres od 1 października 2009 r. do 30 września 2009 r. Stosownie zaś do treści art. 2 pkt 8 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów "okres świadczeniowy" oznacza okres, na jaki ustala się prawo do świadczenia z funduszu alimentacyjnego, tj. od dnia 1 października do dnia 30 września następnego roku kalendarzowego. Okres świadczeniowy, w którym wypłacono świadczenie z funduszu alimentacyjnego, upłynął z dniem 30 września 2010 r.

Kolegium wyjaśniło, iż podnoszone w odwołaniu okoliczności nie mają znaczenia dla niniejszego postępowania, którego zakres wyznacza przepis art. 27 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, w związku z czym w postępowaniu tym badaniu podlegają jedynie te okoliczności faktyczne, które mają znaczenie w świetle przesłanek prawnych statuowanych w tymże przepisie. Wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji z dnia 5 października 2009 r. Nr [...] o przyznaniu prawa do świadczenia z funduszu alimentacyjnego stanowi podstawowy warunek, od spełnienia którego uzależnione jest uchylenie obowiązku zwrotu organowi właściwemu wierzyciela należności w wysokości świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego osobie uprawnionej.

Ponadto Kolegium wskazało, iż rozstrzygnięcie wydane na podstawie art. 27 ust. 1a i 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów powinno obejmować tylko sumę wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego, zaś uregulowania dotyczące odsetek mają jedynie charakter techniczno – informacyjny, w związku z czym ich treść powinna być zamieszczona w decyzji tylko jako informacja. Nie powinna natomiast treść tych przepisów stanowić elementu rozstrzygnięcia.

Nadto, zdaniem Kolegium, brak jest przepisu prawa, na podstawie którego możliwym byłoby zawarcie w rozstrzygnięciu postanowienia punktu 2 zaskarżonej decyzji.

Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł J. M. – reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenia na rzecz skarżącego kosztów postępowania oraz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W skardze zarzuca się wydanie decyzji z naruszeniem art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 i art. 136 kpa, poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego jak również zaniechanie przeprowadzenia dowodów zawnioskowanych w odwołaniu. Zdaniem skarżącego organ nie wyjaśnił, czy istniały podstawy faktyczne do wydania decyzji nakazującej J. M. zwrot wypłaconych świadczeń, zaś fakt ten jest podstawą wydania zaskarżonej decyzji i jako taki powinien być zbadany pod kątem zasadności i zgodności z prawem

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swojej właściwości, kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W postępowaniu sądowym badana jest zatem wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli jego zgodność z przepisami prawa materialnego i prawidłowość przyjętej przez organ procedury, która doprowadziła do wydania aktu. Ponadto, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu.

Kontrolując w świetle przedstawionych wyżej kryteriów zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego Sąd uznał, że narusza ona prawo, co miało wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, uchylająca decyzję Burmistrza Miasta P. o zwrocie przez J. M. należności z tytułu otrzymanych przez K. M. świadczeń z funduszu alimentacyjnego w kwocie 6.000 zł wraz z ustawowymi odsetkami oraz terminem i sposobem zapłaty w całości, oraz orzekająca na nowo w zakresie obowiązku zwrotu kwoty świadczeń w kwocie 6.000 zł.

Podstawą rozstrzygnięcia organu odwoławczego był art. 138 § 1 pkt 2 kpa. Przepis ten stanowi, że organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy bądź uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji.

Z treści przepisu wynika, że organ odwoławczy, orzekając na podstawie

art. 138 § 1 pkt 2 kpa może, uchylając decyzję organu pierwszej instancji, wydać decyzję merytoryczno - reformacyjną albo decyzję kasacyjną kończącą rozpatrzenie sprawy. Ponadto - na mocy art. 138 § 2 kpa, organ odwoławczy posiada kompetencję do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Uchylając decyzję organu pierwszej instancji organ odwoławczy jest obowiązany do określenia swojego stanowiska w sprawie, co powinno nastąpić poprzez orzeczenie co do istoty sprawy, umorzenie postępowania pierwszej instancji albo przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji (por. m. in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 1997 r., sygn. akt I SA/Gd 12/96, LexPolonica nr 338858; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OSK 1385/05, Baza Orzeczeń LEX nr 209493; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 390/07, Baza orzeczeń LEX nr 337009). Powyższe oznacza, że nie jest dopuszczalne wydanie przez organ odwoławczy decyzji jedynie uchylającej decyzję organu pierwszej instancji, bez określenia swojego stanowiska w sprawie. Przedmiotem postępowania odwoławczego jest bowiem ponowne rozpoznanie i rozpatrzenie sprawy administracyjnej będącej przedmiotem rozstrzygnięcia zaskarżoną decyzją.

W przedstawionym wyżej stanie faktycznym Kolegium wydało na podstawie art.138 § 1 pkt 2 kpa rozstrzygnięcie uchylające decyzję skarżoną odwołaniem w całości i orzekające wprawdzie o istocie sprawy, lecz w niepełnym zakresie (brak orzeczenia co do odsetek i terminu zapłaty, co było objęte rozstrzygnięciem pierwszej instancji). Przepis art. 138 § 1 pkt 2 in fine kpa wprowadza wyjątek od zasady obowiązku rozstrzygnięcia istoty sprawy, pozwalając organowi odwoławczemu na ograniczenie się tylko do wyeliminowania decyzji pierwszej instancji i umorzenia postępowania w tej instancji. Ten wybór sposobu zakończenia postępowania ograniczony jest jednak poprzez ustawowe określenie przesłanek umorzenia. Natomiast skoro wskazany przepis stanowi jednoznacznie o umorzeniu postępowania pierwszej instancji, wyłączona jest możliwość wydania decyzji odwoławczej ograniczonej tylko do orzeczenia o bycie prawnym decyzji organu pierwszej instancji, bez ustosunkowania się do sprawy będącej przedmiotem zaskarżonej decyzji. Jak przyjmuje się w doktrynie, wykładnia art. 138 § 1 pkt 2 in fine kpa prowadząca do wniosku, iż daje on podstawę tylko do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji, jest wykładnią contra legem (por. "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" B. Adamiak J. Borkowski, Wydawnictwo C.H.Beck, Wydanie 6, Warszawa 2004, str. 597-598).

W przedstawionym kontekście zaskarżona decyzja, naruszając w sposób istotny wskazany wyżej przepis postępowania, co do swej treści narusza także przepisy prawa materialnego – art. 27 ust. 2 w związku z art. 27 ust. 1 i ust. 1a ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2009 r., Nr 1, poz. 7) w brzmieniu obowiązującym z daty decyzji Kolegium, poprzez zaniechanie orzeczenia co do należnych odsetek. Skutkiem powyższego uchybienia brakuje rozstrzygnięcia dotyczącego tego, za jaki okres (okresy) należy liczyć odsetki do dnia wydania decyzji, co było przedmiotem orzekania przez organ I instancji. Ponadto niezasadnie Kolegium przyjęło, iż rozstrzygnięcie organu jest błędne gdyż powinno obejmować tylko sumę wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego, zaś uregulowania dotyczące odsetek mają jedynie charakter techniczno – informacyjny. Nawet gdyby podzielić ten wadliwy w ocenie Sądu punkt widzenia, to w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie znalazły się żadne informacje o obowiązku zwrotu spornych należności, obejmujących świadczenia wypłacone z funduszu alimentacyjnego oraz ustawowych odsetek naliczanych od konkretnie wskazanych kwot i dat wymagalności (art. 27 ust. 1 i ust. 1a ustawy). W zaskarżonej decyzji nie ma także rozstrzygnięcia w kwestii objętej punktem drugim decyzji Burmistrza (wskazanie terminu i sposobu zapłaty), mimo iż w uzasadnieniu wskazuje się na brak podstawy prawnej co do orzekania w tym przedmiocie.

Wyjaśniając kwestię, co składa się na należności objęte przedmiotem zwrotu odwołać się trzeba do przepisów art. 27 ust. 1 i 1a ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Jak wynika z ich treści, dłużnik alimentacyjny jest zobowiązany do zwrotu organowi właściwemu wierzyciela należności w wysokości świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego osobie uprawnionej, łącznie z ustawowymi odsetkami. Przy czym odsetki są naliczane od pierwszego dnia następującego po dniu wypłaty świadczeń z funduszu alimentacyjnego, do dnia spłaty.

Stosownie zaś do art. 27 ust. 2 ustawy - organ właściwy wierzyciela wydaje, po zakończeniu okresu świadczeniowego lub po uchyleniu decyzji w sprawie przyznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego, decyzję administracyjną w sprawie zwrotu przez dłużnika alimentacyjnego należności z tytułu otrzymanych przez osobę uprawnioną świadczeń z funduszu alimentacyjnego.

Z przytoczonych powyżej przepisów wynika ustawowy obowiązek dłużnika alimentacyjnego zwrotu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego, łącznie z ustawowymi odsetkami (art. 27 ust. 1) oraz obowiązek organu wydania stosownej decyzji o zwrocie świadczeń w sytuacji, gdy zakończy się okres wypłaty alimentów z funduszu alimentacyjnego lub zostanie uchylona decyzja przyznająca świadczenia z funduszu alimentacyjnego (art. 27 ust. 2). Analiza powyższych przepisów pozwala nadto na stwierdzenie, jak przeważająco przyjmuje się w judykaturze, iż decyzja wydawana w sprawie obciążenia dłużnika alimentacyjnego obowiązkiem zwrotu kwot świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego nie jest decyzją uznaniową. Organ w prowadzonym postępowaniu zobowiązany jest jedynie ustalić, czy została wydana decyzja ostateczna o przyznaniu świadczenia z funduszu alimentacyjnego i czy zostały wypłacone świadczenia, zaś w razie poczynienia w tym zakresie pozytywnych ustaleń ma obowiązek wydać decyzję nakazującą zwrot przez dłużnika alimentacyjnego wypłaconych na rzecz osoby uprawnionej świadczeń (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 października 2010 r., sygn. akt II SA/Po 491/10, Baza orzeczeń LEX nr 754443; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 sierpnia 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 189/10, Baza orzeczeń LEX nr 737583; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 22 września 2011 r., sygn. akt II SA/Op 191/11, dostępny w Internecie na stronach www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Na etapie wydawania decyzji na podstawie art. 27 ust. 2 organ nie może badać zarówno sytuacji majątkowej zobowiązanego, jak i oceniać potencjalnej możliwości wykonania decyzji. Nie jest to regulacja niekonstytucyjna, ponieważ

- zgodnie z treścią art. 30 ust. 2 i 3 ustawy, organ właściwy wierzyciela może na wniosek dłużnika alimentacyjnego umorzyć w drodze decyzji administracyjnej jego należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, uwzględniając jego sytuację dochodową i rodzinną. Należy jednak zauważyć, iż przepis ten reguluje odrębne postępowanie administracyjne, przez co nie może mieć zastosowania w kontrolowanym postępowaniu, gdyż aby go zastosować należności dłużnika muszą zostać najpierw ustalone ostateczną decyzją.

Wymaga następnie podkreślenia, iż w decyzji ustalającej należności dłużnika powinien zostać przedstawiony sposób ustalenia wysokości tych należności oraz winno zostać wyraźnie wskazane, od jakich kwot i za jaki okres dłużnik zobowiązany jest zapłacić odsetki ustawowe. Zgodnie bowiem z przytoczonym wyżej art. 27 ust. 1 ustawy, dłużnik alimentacyjny jest zobowiązany do zwrotu organowi właściwemu wierzyciela należności w wysokości świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego osobie uprawnionej, łącznie z ustawowymi odsetkami, przy czym zgodnie z ust. 1a tegoż przepisu odsetki są naliczane od pierwszego dnia następującego po dniu wypłaty świadczeń z funduszu alimentacyjnego, do dnia spłaty. Tym samym wskazane regulacje prawa materialnego jednoznacznie przesądzają o zakresie niezbędnych ustaleń, jakie winien poczynić, a następnie uzewnętrznić w uzasadnieniu decyzji, organ administracji, który powinien ustalić nie tylko globalną wysokość wypłaconych z funduszu alimentacyjnego świadczeń, lecz nadto wysokość dokonanych w okresie świadczeniowym poszczególnych wypłat i daty poszczególnych operacji finansowych (podobnie w cyt. wyżej wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 października 2010 r., sygn. akt II SA/Po 491/10 i z dnia 23 czerwca 2010 r., sygn. akt II SA/Po 199/10; wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 23 września 2011 r., sygn. akt II SA/Łd 846/11; wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 15 września 2011 r., sygn. akt II SA/Lu 397/11, dostępnych w Internecie na stronach www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Sąd orzekający w niniejszej sprawie stoi na stanowisku, iż na podstawie art. 27 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów organ może albo w rozstrzygnięciu wskazać należność główną i kwoty, od jakich będą naliczane ustawowe odsetki od pierwszego dnia następującego po dniu wypłaty kolejnych świadczeń z funduszu alimentacyjnego do dnia zapłaty, albo - oprócz ustalenia należności głównej, sam obliczyć odsetki ustawowe należne na dzień wydania decyzji i podać je jako kwotę należną do zwrotu, a dalszych odsetek zażądać od należności głównej od dnia następnego po dacie wydania decyzji do dnia zapłaty. Organ nie może jedynie, bo nie ma ku temu podstawy prawnej, naliczać odsetek od odsetek (por. także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 2 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Gd 980/10, wydany w podobnych okolicznościach sprawy).

W świetle powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż zaskarżona decyzja organu II instancji winna zostać uchylona - zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ponieważ organ odwoławczy naruszył zarówno przepis prawa materialnego – art. 27 ust. 1, 1a i 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, co miało wpływ na wynik sprawy, jak i przepisy postępowania – art. 138 § 1 pkt 2 i art. 107 § 3 kpa, w sposób, który miał niewątpliwie istotny wpływ na wynik sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył przy tym, iż wykazanie powyższej istotnej niezgodności zaskarżonej decyzji odwoławczej z przepisami postępowania, że przedwczesnym staje się rozpatrywanie przez Sąd dalszych kwestii zgodności tego rozstrzygnięcia oraz rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji z przepisami prawa materialnego w świetle okoliczności podnoszonych przez skarżącego w odwołaniu i skardze. Ponownie bowiem rozpatrując niniejszą sprawę w postępowaniu odwoławczym Kolegium musi prawidłowo ją rozstrzygnąć oraz należycie uzasadnić, w zgodzie z art. 107 § 3 kpa.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na wniosek skarżącego, na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz przepisów § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokatów oraz kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348, z późn. zm.).