Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 658/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2020-09-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 15
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 47 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2019 poz 701
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędzia WSA Krzysztof Armański (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 23 września 2020 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na zbieranie odpadów oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej SKO) utrzymało w mocy decyzję Starosty z dnia [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na zbieranie odpadów.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Decyzją z dnia 15 lutego 2016 r. Starosta udzielił A. B. prowadzącej działalność gospodarcza pod nazwą [...] zezwolenia na zbieranie odpadów na terenie działek nr [...]. Decyzja ta została zmieniona decyzjami Starosty z dnia 13 maja 2016 r. oraz z dnia 8 czerwca 2017 r. Organ w udzielonym zezwoleniu określił warunki prowadzenia zbierania odpadów (pkt II), określił rodzaje odpadów przewidzianych do zbierania, zaś w punkcie II.3 oznaczono miejsce zbierania odpadów. W tabeli na stronie 2, 3 i 4 decyzji w punkcie II. 4 organ określił miejsce, sposób oraz rodzaj magazynowanych odpadów. Dodatkowo pod tabelą organ orzekł w tym punkcie, że odpady gromadzone luzem na wydzielonej części placu magazynowego lub w kontenerach zostaną zabezpieczone przed działaniem czynników atmosferycznych plandekami lub siatkami w zależności od rodzaju i właściwości odpadu. Ponadto wskazał, że magazynowanie odpadów odbywać się będzie zgodnie z wymaganiami w zakresie ochrony środowiska oraz bezpieczeństwa życia i ludzi, w szczególności w sposób uwzględniający właściwości chemiczne i fizyczne, w tym stan skupienia oraz zagrożenia, które mogą powodować te odpady. Organ zaznaczył również, że składowanie odpadów odbywać się będzie z zachowaniem zasad utrzymania czystości i porządku wyłącznie w miejscach do tego przeznaczonych i w sposób selektywny – miejsca zostaną opisane kodem odpadu.

W wyniku kontroli z dnia 13 lutego 2019 r. organ I instancji stwierdził liczne nieprawidłowości – prawie cały plac był wypełniony odpadami (co uniemożliwiało dotarcie do odpadów zlokalizowanych w miejscach oddalonych od bramy wjazdowej), panował tam ogólny bałagan, brak było możliwości poruszania się po placu (co uniemożliwiło weryfikację sposobu magazynowania odpadów oraz przeprowadzenie pełnej kontroli), odpady magazynowane luzem i w kontenerach nie były zabezpieczone przed działaniem czynników atmosferycznych. Nie stwierdzono opisów identyfikujących kod i rodzaj odpadu, a kontrola wykazała, że odpady magazynowane są niezgodnie z zapisami zezwolenia. Z tych względów organ I instancji, działając na podstawie art. 47 ust. 1 ustawy, wystosował wezwanie do niezwłocznego zaniechania powstałych naruszeń warunków określonych w zezwoleniu, wyznaczając termin do ich usunięcia na 30 dni od dnia otrzymania wezwania.

W dniu 30 kwietnia 2019 r. przeprowadzono ponowną kontrolę ustalając, że stwierdzone uprzednio naruszenia nie zostały w całości wyeliminowane, a strona nadal narusza warunki posiadanego zezwolenia. Jakkolwiek miejsce magazynowania odpadów zostało częściowo uporządkowane i opisane kodami odpadu, a przez środek placu utworzono ciąg komunikacyjny, to odpady magazynowane luzem i w kontenerach nie zostały zabezpieczone przed działaniem czynników atmosferycznych. Kolejna kontrola przeprowadzona w dniu 19 lipca 2020 r. wykazała nieusunięcie nieprawidłowości. Pismem z dnia 29 lipca 2019 r. organ I instancji zwrócił się do Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska (dalej WIOŚ) z prośbą o przekazanie protokołów z przeprowadzonych kontroli na terenie objętym zezwoleniem. Organ ten przesłał potwierdzone za zgodność z oryginałem kopie protokołów kontroli przeprowadzonej w dniach 20 maja 2019 r. – 7 czerwca 2019 r. na terenie ww. działek, które, wraz z protokołami oględzin, potwierdziły, że strona narusza warunki udzielonego zezwolenia.

Mając na uwadze powyższe decyzją z dnia [...] Starosta cofnął bez odszkodowania ww. zezwolenie udzielone decyzją własną z dnia 15 lutego 2016 r., a także nałożył na stronę obowiązek usunięcia w terminie jednego miesiąca od daty uprawomocnienia decyzji odpadów zgromadzonych na terenie ww. działek poprzez przekazanie ich podmiotom posiadającym stosowne zezwolenia.

Decyzją z dnia [...] SKO, działając na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., uchyliło ww. decyzję Starosty z dnia [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu wskazano na konieczność przeprowadzenia czynności kontrolnych i sporządzenia z nich protokołu zawierającego precyzyjne ustalenia dotyczące ewentualnych naruszeń, z podaniem kodów odpadów, których dotyczy ewentualne, niezgodne z zapisami decyzji gospodarowanie. Organ I instancji miał przy tym zwrócić uwagę, czy naruszenia stwierdzone w trakcie kontroli przedsiębiorcy przez WIOŚ, która miała miejsce w dniach 20 maja 2019 r. – 7 czerwca 2019 r. – polegające na nieselektywnym zbieraniu odpadów, a także prowadzeniu zbierania odpadów poza miejscem wskazanym w zezwoleniu – zostały wyeliminowane. Natomiast jeżeli po przeprowadzeniu czynności kontrolnych nadal będą nasuwać się zastrzeżenia do tych okoliczności wykazanych przez WIOŚ, to należy ponownie wystosować wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, wskazując na konieczność ich wyeliminowania.

Jak podniosło Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, okoliczność ewentualnego kolejnego wezwania posiadacza odpadów do zaniechania naruszeń miała dotyczyć naruszeń stwierdzonych przez WIOŚ w trakcie kontroli w dniach od 20 maja 2019 r. do 7 czerwca 2019 r., gdyż wezwanie Starosty z dnia 20 lutego 2019 r. do wyeliminowania naruszeń warunków zezwolenia nie obejmowało chociażby zbierania odpadów poza wskazanym miejscem.

Ponownie prowadząc postępowanie organ I instancji przeprowadził w dniu 20 lutego 2020 r. kontrolę na terenie ww. działek w zakresie przestrzegania i stosowania przepisów o ochronie środowiska oraz warunków zezwolenia na zbieranie odpadów udzielonego decyzją z dnia 15 lutego 2016 r. W rezultacie potwierdzono naruszenia stwierdzone przez WIOŚ, a nadto w protokole kontroli stwierdzono, że znaczna część odpadów zgromadzonych na placu jest magazynowana niezgodnie z udzielonym zezwoleniem. W tym zakresie stwierdzono naruszenie warunków określonych w pkt II ust. 4 tego zezwolenia, czyli przechowywanie odpadów o wyszczególnionych w protokole kodach np. luzem na placu, niezabezpieczonych przed działaniem czynników atmosferycznych w sytuacji, gdy powinny być magazynowane w workach typu big-bag lub w kontenerach – dotyczy to m.in. odpadów o kodzie 15 01 02 (opakowania z tworzyw sztucznych), czy też o kodzie 17 02 03 (tworzywa sztuczne). Ponadto organ wskazał, że chociażby odpady o kodzie 15 01 01 (opakowania z papieru i tektury) – tuleje tekturowe magazynowane w kontenerze nie zostały zabezpieczone przed działaniem czynników atmosferycznych oraz oznaczone kodem odpadu, do czego strona była zobowiązana zgodnie z wymogami zezwolenia. Z kolei w odniesieniu do magazynowania sorbentu - odpad o kodzie 15 02 03 (sorbenty, materiały filtracyjne, tkaniny do wycierania np. szmaty, ścierki i ubrania ochronne inne niż wymienione w 15 02 02) w workach typu big-bag na placu magazynowym, nieoznaczonych kodem odpadu, to zgodnie z pkt II ust. 4 zezwolenia, odpady o kodzie 15 02 03 powinny być magazynowane selektywnie w metalowych kontenerach na placu magazynowym. Ponadto stwierdzono magazynowanie zmieszanych odpadów różnego rodzaju (m.in. fragmenty styropianu, zużyte worki typu big-bag, części palet drewnianych, sklejka drewniana, odpady tworzyw sztucznych, rolka folii, zmieszane odpady opakowaniowe) luzem na placu magazynowym w sposób nieselektywny, bez zachowania zasad utrzymania czystości i porządku. Do protokołu załączono dokumentację fotograficzną obrazującą stwierdzone naruszenia. Pełnomocnik strony nie wniósł uwag do protokołu kontroli, natomiast w dniu 25 lutego 2020 r. zakwestionował przyjętą klasyfikację dla odpadów przedstawionych na fotografiach nr 12 i 13, które według niego powinny być sklasyfikowane jako odpady pokablowe, zaś odpady ujęte na fotografii nr 14 jako wióry PCV.

Mając na uwadze powyższe decyzją z dnia [...] Starosta , działając na podstawie art. 47 ust. 2, 3, 5 oraz art. 26 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2019 r. poz. 701 ze zm.), zwanej dalej "ustawą" lub "ustawą o odpadach":

I. cofnął bez odszkodowania zezwolenie udzielone decyzją własną z dnia 15 lutego 2016 r., zmienione decyzjami z dnia 13 maja 2016 r. oraz z dnia 8 czerwca 2017 r., na zbieranie odpadów na terenie działek nr [...]dla strony;

II. nałożył na stronę obowiązek usunięcia odpadów zgromadzonych na terenie ww. działek nr: poprzez przekazanie ich podmiotom posiadającym stosowne zezwolenia;

III. zastrzegł, że usunięcia odpadów należy dokonać w terminie 2 miesięcy od uprawomocnienia się decyzji.

SKO, utrzymując w mocy decyzję z dnia [..] na skutek rozpatrzenia wniesionego przez stronę odwołania, podkreśliło, że brak było konieczności ponawiania wezwania do zaniechania naruszeń wykazanych przez WIOŚ w jego protokole, gdyż naruszenia z poprzedniego wezwania organu I instancji z dnia 20 lutego 2019 r. nie zostały wyeliminowane – pomimo upływu bardzo długiego okresu i przeprowadzenia kilku kontroli. Tym samym bezsprzecznie zaistniały przesłanki z art. 47 ust. 2 ustawy do cofnięcia zezwolenia na zbieranie odpadów bez odszkodowania. W rezultacie decyzja organu I instancji zapadła w stanie faktycznym sprawy jest zgodna z obowiązującym stanem prawnym. Zarzuty strony dotyczące naruszenia przepisów ustawy Prawo przedsiębiorców nie mogły odnieść skutku, gdyż z akt wynika, że organ przeprowadzając kontrolę w dniu 20 lutego 2020 r. doręczył pełnomocnikowi skarżącej upoważnienie do kontroli. Ponadto po wszczęciu postępowania administracyjnego zastosowanie mają przede wszystkim przepisy K.p.a., w tym przepisy dotyczące przeprowadzenia i dokumentowania dowodu z oględzin. SKO podkreśliło, że organ I instancji nie był zobowiązany do wskazywania, które konkretnie przepisy ustawy zostały naruszone i których naruszenie stanowi podstawę do cofnięcia zezwolenia – gdyż przyczyn cofnięcia zezwolenia upatruje w naruszeniu jego warunków. Opisując szczegółowo przedmiotowe zezwolenie organ odwoławczy zakwestionował stanowisko strony o tym, że wiążące dla niej są jedynie zapisy zawarte w tabeli na stronie 3 i 4 decyzji z dnia 15 lutego 2016 r. Skarżąca, prowadząc działalność w zakresie zbierania odpadów na ww. działkach, zobligowana była do przestrzegania wszystkich warunków udzielonego zezwolenia, natomiast naruszenie któregokolwiek z warunków tego zezwolenia skutkuje jego cofnięciem, bez względu na wagę naruszonego warunku.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach A. B. zarzuciła ww. decyzji SKO naruszenie:

1. art. 7, art. 8, art. 11, art. 107 § 1 i 3 K.p.a. poprzez:

- przeprowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie strony do władzy publicznej;

- sporządzenie decyzji, której sentencja jest niespójna z treścią uzasadnienia i która to sentencja w istocie nie zawiera faktycznych podstaw rozstrzygnięcia w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na zbieranie odpadów, w sytuacji naruszenia w sposób rażący zasad kontroli wynikających z ustawy Prawo Przedsiębiorców;

- sporządzenie uzasadnienia decyzji, które nie wyjaśnia wystarczająco przesłanek faktycznych i prawnych takiego rozstrzygnięcia, a nadto powołuje się na niezgodne z prawdą okoliczności ujawnione w trakcie kontroli, w oparciu o protokół, który de facto nie zawiera ustosunkowania się pełnomocnika kontrolującego do zarzutów stawianych przez organ;

2. art. 7 w zw. z art, 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. - poprzez podjęcie w zaskarżonej części rozstrzygnięcia arbitralnego, rażąco przekraczającego ramy dopuszczalnego w takiej sytuacji uznania administracyjnego i opartego na dowolnym i nieuzasadnionym uznaniu, że skarżąca w dalszym ciągu narusza warunki wydanego zezwolenia, niezastosowanie ponownego wezwania do usunięcia naruszeń;

3. art. 15 K.p.a. - poprzez zaniechanie przez organ odwoławczy przeprowadzenia ponownego postępowania administracyjnego (brak oceny zgromadzonego materiału dowodowego, brak ustalenia stanu faktycznego) i poprzestanie na kontroli decyzji organu pierwszej instancji i to wyłącznie w granicach zarzutów odwołania, co skutkowało wadliwym przeprowadzeniem postępowania w II instancji;

4. art. 47 ust. 2 ustawy w związku z brakiem podstaw prawnych i faktycznych do cofnięcia zezwolenia, brakiem wystarczających dowodów potwierdzających, że zostały naruszone zapisy zezwolenia na zbieranie odpadów lub przepisy regulujące postępowanie z odpadami, a zawarte w przywołanej wyżej ustawie o opadach;

5. art. 33 ust. 1 ustawy w związku z niewykazaniem, że sposób magazynowania odpadów stwarzał zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi oraz dla środowiska, a także w sposób zgodny z przepisami o ochronie środowiska.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że organ I instancji zignorował zalecenia SKO zawarte w decyzji kasacyjnej, gdyż nie wystosował przed cofnięciem zezwolenia wezwania do usunięcia naruszeń. Natomiast obowiązek monitoringu wizyjnego nie został wpisany do zezwolenia na zbieranie odpadów. Organ nie wskazał konkretnego przepisu ustawy o odpadach, który został naruszony. Zdaniem strony czynności kontrolne zostały ponownie przeprowadzone z rażącym naruszeniem przepisów ustawy Prawo przedsiębiorców, a w szczególności:

1. czynności kontrolne były wykonywane przez pracowników organu kontroli bez okazania pełnomocnikowi przedsiębiorcy legitymacji służbowej upoważniającej do wykonywania takich czynności oraz bez doręczenia upoważnienia do przeprowadzenia kontroli;

2. materiał fotograficzny najprawdopodobniej został zebrany z wykorzystaniem innego sprzętu niż służbowy;

3. protokół zawiera zapisy ogólne, że niektóre warunki zezwolenia w dalszym ciągu (bez wskazania, które odpady są magazynowane bez przykrycia) są naruszane w sytuacji, gdy zdaniem skarżącej uchybienia zostały usunięte;

4. nie pouczono strony o prawie wniesienia sprzeciwu;

5. pominięto wyjaśnienia strony.

Zdaniem skarżącej SKO błędnie interpretuje warunki magazynowania zbieranych odpadów, gdyż za wiążące i zobowiązujące można uznać tylko i wyłącznie zapisy zawarte w tabeli na stronie 3 i 4 decyzji udzielającej zezwolenia. Konkludując, jeśli strona magazynowała odpady dokładnie tak jak to wskazał organ wydający decyzję, nie można jej skutecznie zarzucić, że w dalszym ciągu magazynuje odpady niezgodnie z wydanym zezwoleniem. Uzasadnienie skarżonej decyzji nie udziela odpowiedzi, dlaczego została wydana taka, a nie inna decyzja, bowiem organ postępowania zręcznie unika wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. SKO nie zweryfikowało, czy organ I instancji usunął wszystkie uchybienia wskazane w poprzedniej decyzji kasacyjnej. Mało tego, organ utożsamia pod względem skutków cofnięcia decyzji kontrolę WIOŚ z kontrolą pracowników organu I instancji. SKO jako organ odwoławczy zobowiązane było, po wniesieniu odwołania, ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę w jej całokształcie, gdyż na tym polega prawidłowa weryfikacja decyzji administracyjnej wydanej w postępowaniu zwykłym. Tymczasem w zaskarżonej decyzji odwołano się jedynie do argumentacji zawartej w uzasadnieniu skarżonej decyzji organu I instancji, bezkrytycznie przyjmując je za spójne, logiczne i wiarygodne. Wobec wadliwego ujęcia stanu faktycznego sprawy doszło do niewłaściwego zastosowania przepisów prawa materialnego i wydania wadliwej decyzji utrzymującej w mocy decyzję cofającą zezwolenie.

Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o uchylenie decyzji SKO.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Sprawa została rozpoznana na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym, albowiem zarówno organ (w odpowiedzi na skargę), jak i skarżąca (w piśmie z dnia 29.07.2020 r.) wyrazili zgodę na taki tryb rozpoznania sprawy (pisma z dnia 7 i 19 sierpnia 2020 r.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia bądź stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że pomimo błędnego zatytułowania wniesionej skargi jako "sprzeciw", co wynikało zapewne z niejednoznacznego pouczenia zawartego w zaskarżonej decyzji, nie ulega wątpliwości, że pismo datowane na dzień 15 czerwca 2020 r. stanowi w istocie skargę (sprzeciw w oparciu o art. 64a p.p.s.a. przysługuje wyłącznie od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a.), która wniesiona została z zachowaniem ustawowego terminu.

Przechodząc do merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji należy podnieść, że zgodnie z art. 47 ust. 1 i 2 ustawy o odpadach jeżeli posiadacz odpadów, który uzyskał zezwolenie na zbieranie odpadów lub zezwolenie na przetwarzanie odpadów, narusza przepisy ustawy w zakresie działalności objętej zezwoleniem, w sposób istotny narusza wymagania dotyczące ochrony przeciwpożarowej lub działa niezgodnie z wydanym zezwoleniem, właściwy organ wzywa go do niezwłocznego zaniechania naruszeń, wyznaczając termin usunięcia nieprawidłowości. W przypadku gdy posiadacz odpadów, o którym mowa w ust. 1 i 1a, mimo wezwania nadal narusza przepisy ustawy, działa niezgodnie z wydanym zezwoleniem, narusza wymagania dotyczące ochrony przeciwpożarowej lub gdy prowadzony przez niego zakład recyklingu statków nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia 1257/2013, właściwy organ cofa to zezwolenie, w drodze decyzji, bez odszkodowania, określając termin jej wykonania.

W niniejszym przypadku z udzielonego skarżącej zezwolenia na zbieranie odpadów (decyzja Starosty z dnia [...]) wynikało po pierwsze w jaki sposób mają być magazynowane odpady określonych rodzajów (o określonych kodach), a po drugie że "odpady gromadzone luzem na wydzielonej części placu magazynowego lub w kontenerach zostaną zabezpieczone przed działaniem czynników atmosferycznych plandekami lub siatkami w zależności od rodzaju i właściwości odpadu". Dalej w treści decyzji stwierdzono: "Magazynowanie odpadów odbywać się będzie:

- zgodnie z wymaganiami w zakresie ochrony środowiska oraz bezpieczeństwa życia i zdrowia ludzi, w szczególności w sposób uwzględniający właściwości chemiczne i fizyczne, w tym stan skupienia, oraz zagrożenia, które mogą powodować te odpady,

- z zachowaniem zasad utrzymania czystości i porządku wyłącznie w miejscach do tego przeznaczonych i w sposób selektywny – miejsca zostaną opisane kodem odpadu".

Powyższe zapisy znalazły się w punkcie II zezwolenia, w którym określono "warunki prowadzenia zbierania odpadów", w podpunkcie 3. pod tytułem "Miejsce, sposób oraz rodzaj magazynowanych odpadów". Nie ulega zatem wątpliwości (świadczy o tym również sama treść tego fragmentu zezwolenia), że zapisy te określają warunki prowadzenia działalności polegającej na zbieraniu odpadów, których naruszenie – wbrew twierdzeniom zawartym w skardze – należy uznać za działanie niezgodne z wydanym zezwoleniem w rozumieniu przytoczonych przepisów art. 47 ust. 1 i 2 ustawy. Jednocześnie jest to samodzielna podstawa mogąca prowadzić do cofnięcia zezwolenia, niezależnie od tego, czy doszło jednocześnie do naruszenia przepisów ustawy, w tym – jak sugeruje skarżąca – ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (obecnie t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1219 ze zm.), bądź stworzenia zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi oraz dla środowiska (por. też wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 31 maja 2017 r., sygn. II SA/Rz 1529/16).

W czasie kontroli przeprowadzonej w miejscu prowadzenia działalności w dniu 13 lutego 2019 r. stwierdzono, że niemal cały plac jest wypełniony odpadami, brak ciągów komunikacyjnych uniemożliwił dotarcie do odpadów zlokalizowanych w miejscach oddalonych od bramy wjazdowej, co uniemożliwiło przeprowadzenie pełnej kontroli. Na placu panował ogólny bałagan. Sposobu magazynowania odpadów nie udało się skontrolować z powodu braku możliwości poruszania się po placu. Z dostępnego miejsca nie stwierdzono opisów identyfikujących kod i rodzaj odpadu. Odpady magazynowane były niezgodnie z zapisami zezwolenia, stosownie do którego odpady mają być w zależności od kodu magazynowane selektywnie w metalowych kontenerach na placu magazynowym, luzem na wydzielonej części utwardzonego placu w boksach ograniczających wtórne pylenie, gromadzone w pojemnikach lub kontenerach. Odpady gromadzone luzem w wydzielonej części placu magazynowego lub w kontenerach winny być zabezpieczone przed działaniem czynników atmosferycznych plandekami lub siatkami (protokół k. 12).

Powyższe stwierdzenia zawarte w protokole kontroli potwierdzają, że zbieranie odpadów odbywało się niezgodnie z wydanym zezwoleniem, naruszono bowiem warunki zbierania odpadów opisane w tym zezwoleniu – wyżej przytoczone.

W konsekwencji organ w piśmie z dnia 20 lutego 2019 r. wezwał skarżącą do niezwłocznego zaniechania naruszeń – w trybie art. 47 ust. 1 ustawy, wyznaczając w tym celu 30-dniowy termin począwszy od odebrania wezwania, co nastąpiło w dniu 22 lutego 2019 r. W piśmie wskazano, że skarżąca ma uporządkować teren, na którym odbywa się zbieranie odpadów – tak aby ich magazynowanie odbywało się w sposób selektywny, z zachowaniem zasad utrzymania czystości i porządku, utworzyć ciągi komunikacyjne umożliwiające dostęp do każdego miejsca magazynowania odpadów, zabezpieczyć wszystkie odpady magazynowane luzem na wydzielonej części placu i w kontenerach przed działaniem czynników atmosferycznych plandekami lub siatkami w zależności od rodzaju i właściwości odpadu, opisać miejsca magazynowania odpadów, pojemników i kontenerów odpowiednim kodem odpadu.

W piśmie z dnia 15 marca 2019 r. skarżąca wystąpiła do organu z prośbą o przedłużenie terminu na usunięcie nieprawidłowości wskazanych w wezwaniu z uwagi na to, że warunki atmosferyczne oraz sytuacja na rynku surowców wtórnych uniemożliwiają dotrzymanie tego terminu. Prosząc o wyrozumiałość nadmieniono, że wciąż trwają prace zmierzające do uporządkowania terenu, na którym odbywa się zbieranie odpadów. Przyznano tym samym, że prace te są rzeczywiście konieczne,

a ustalenia dokonane przez organ w dniu 13 lutego 2019 r. prawidłowe.

Kluczowe znaczenie z punktu widzenia zainicjowanego przez organ trybu przewidzianego w art. 47 ust. 1 i 2 ustawy ma ustalenie, czy po upływie wyznaczonego terminu (z ewentualnym uwzględnieniem wniosku o jego przedłużenie) skarżąca usunęła stwierdzone w dniu 13 lutego 2019 r. nieprawidłowości, do których usunięcia została wezwana pismem z dnia 20 lutego 2019 r.

Kolejną kontrolę przeprowadzono w dniu 30 kwietnia 2019 r. stwierdzając (protokół k. 35-36), że teren został częściowo uporządkowany, przez środek placu został utworzony ciąg komunikacyjny, lecz nie ma ciągów komunikacyjnych pozwalających dotrzeć do każdego miejsca magazynowania odpadów. Odpady gromadzone luzem w wydzielonej części placu magazynowego nie zostały zabezpieczone przed działaniem czynników atmosferycznych plandekami lub siatkami. Miejsce magazynowania odpadów zostało częściowo opisane odpowiednimi kodami.

W czasie kontroli przeprowadzonej w dniu 19 lipca 2019 r. stwierdzono, że odpady są magazynowane selektywnie w metalowych kontenerach, pojemnikach, big-bagach, pryzmach w specjalnie na ten cel wydzielonym miejscu na placu. Poszczególne pojemniki, kontenery, big-bagi czy pryzmy zostały opisane kodem odpadów, który jest w nich magazynowany. Odpady gromadzone luzem w wydzielonej części placu magazynowego lub w kontenerach nie zostały zabezpieczone przed działaniem czynników atmosferycznych plandekami lub siatkami (protokół k. 47).

Ostatnia kontrola przeprowadzona w toku postępowania miała miejsce po uchyleniu przez SKO pierwszej decyzji Starosty cofającej udzielone zezwolenie, a mianowicie w dniu 20 lutego 2020 r. W protokole z tej czynności, jak i w sporządzonej (i opisanej) dokumentacji fotograficznej (k. 110-114 akt administracyjnych) dokonano szczegółowych ustaleń dotyczących określonych rodzajów odpadów, o konkretnych kodach. Z dokumentów tych wynika, że znaczna część odpadów zgromadzonych na placu jest magazynowana niezgodnie z udzielonym zezwoleniem. Przede wszystkim ponownie stwierdzono przechowywanie odpadów o wyszczególnionych w protokole kodach luzem na placu, niezabezpieczonych przed działaniem czynników atmosferycznych (m.in. odpady o kodach 15 01 02 - opakowania z tworzyw sztucznych, 17 02 03 - tworzywa sztuczne, 07 02 80 – odpady z przemysłu gumowego i produkcji gumy, 15 01 01 – opakowania z papieru i tektury – jedynie częściowo przykryte, 15 01 02 – opakowania z tworzyw sztucznych). Część odpadów nie została oznaczona kodem odpadu. Ponadto stwierdzono magazynowanie zmieszanych odpadów różnego rodzaju (m.in. fragmenty styropianu, zużyte worki typu big-bag, części palet drewnianych, sklejka drewniana, odpady tworzyw sztucznych, rolka folii, zmieszane odpady opakowaniowe) luzem na placu magazynowym w sposób nieselektywny, bez zachowania zasad utrzymania czystości i porządku.

Jak widać zatem w czasie wszystkich ww. czynności kontrolnych stwierdzano powtarzające się – w mniejszym lub większym stopniu – nieprawidłowości, do których usunięcia skarżąca została zobowiązana wezwaniem z dnia 20 lutego 2019 r. W szczególności trzeba tu zwrócić uwagę na brak zabezpieczania odpadów magazynowanych luzem na placu i w kontenerach przed działaniem czynników atmosferycznych, a także brak oznaczania odpadów stosownymi kodami, jak i – potwierdzone jednoznacznie w dniu 20 lutego 2020 r. – magazynowanie odpadów różnego rodzaju w sposób nieselektywny, bez zachowania zasad utrzymania czystości i porządku. Rację ma organ odwoławczy, że na podstawie tak stwierdzonych okoliczności organ był uprawniony – a nawet zobowiązany, jako że decyzja wydawana na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy nie ma charakteru uznaniowego, lecz związany – do cofnięcia zezwolenia, w nawiązaniu wyłącznie do wezwania wystosowanego w dniu 20 lutego 2019 r. Ewidentnie bowiem, mimo wezwania do usunięcia naruszeń, przedmiotowa działalność była prowadzona niezgodnie z uzyskanym zezwoleniem – w zakresie wyżej opisanym.

Nawiązując do decyzji SKO z dnia [...] uchylającej pierwszą decyzję Starosty ego cofającą zezwolenie, a do której wytycznych odwołuje się skarżąca, w ocenie Sądu trudno wymagać, by ustalenia protokołu z dnia 13 lutego 2019 r. były bardziej szczegółowe i precyzyjne skoro w miejscu gromadzenia odpadów stwierdzono tak duży bałagan, że uniemożliwiał on w ogóle poruszanie się po placu i skontrolowanie sposobu magazynowania odpadów, co wprost wynika z protokołu. Tego rodzaju ustalenia same w sobie potwierdzają naruszenie warunków zezwolenia. Z kolei ponowne wystosowanie wezwania, o którym mowa w powyższej decyzji, byłoby celowe wyłącznie w odniesieniu do dodatkowych naruszeń stwierdzonych przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska, tj. takich, które nie wynikały z protokołu kontroli z dnia 13 lutego 2019 r. i wezwania z dnia 20 lutego 2019 r. Ponieważ jednak w czasie kontroli w dniu 20 lutego 2020 r. organ stwierdził, że nie wyeliminowano naruszeń wskazanych w tym wezwaniu, stanowiło to – jak już wyżej podkreślano – samoistną podstawę do cofnięcia zezwolenia na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy. Z tych powodów zarzuty dotyczące braku ponownego wystosowania wezwania są nieuzasadnione.

Podobnie należało ocenić zarzut dotyczący nieprawidłowego przeprowadzenia kontroli. W aktach sprawy znajdują się stosowne upoważnienia dla pracowników, podpisane przez Starostę. Jak zaś wynika z akt sprawy, w dniu 25 lutego 2020 r. pełnomocnik skarżącej A. B. stawił się w siedzibie Starostwa Powiatowego, zgłaszając zastrzeżenia do treści protokołu z dnia 20 lutego 2020 r. W jego ocenie odpady przedstawione na fotografiach nr 12 i 13 powinny być sklasyfikowane jako odpady pokablowe, zaś odpady ujęte na fotografii nr 14 jako wióry PCV. Zastrzeżenia te, w świetle poczynionych wyżej rozważań, nie mają istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

W ocenie Sądu nie można także uznać, że organ II instancji naruszył przepis art. 15 K.p.a. SKO dokonało samodzielnej oceny zgromadzonego materiału w świetle obowiązujących przepisów, wydając w konsekwencji merytoryczne rozstrzygnięcie. W świetle powyższych wywodów nie można także zarzucić organom naruszenia pozostałych przepisów powoływanych w zarzutach skargi. W toku postępowania, jak i w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w sposób jasny i jednoznaczny wykazano podstawy faktyczne i prawne uzasadniające cofnięcie przedmiotowego zezwolenia.

Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.