Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 871/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Szymańska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński, Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2012 r. sprawy ze skargi S. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2007 roku, nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego S. P. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

decyzją z dnia [...].04.2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W.

utrzymało w mocy uprzednią decyzje własną z dnia [...].03.2007r., którą w

postępowaniu prowadzonym z urzędu stwierdziło nieważność decyzji Burmistrza

Miasta Z. i z dnia [...].03.2001 r. o ustaleniu warunków zabudowy i

zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji paliw

płynnych z obiektami towarzyszącymi handlowo-usługowymi, na terenie działki

położonej przy skrzyżowaniu ul. [...] w Z. i ul. [...] w

Z.

Na nieprawidłowość decyzji Burmistrza Miasta Z. z dnia [...].03.2001 r.

zwrócił uwagę Burmistrz Miasta Z., upatrując w niej rażącego naruszenia

prawa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że decyzja ta wydana została z

rażącym naruszeniem prawa, bowiem większa część terenu pod projektowaną

inwestycję znajdowała się w granicach miasta Z., a więc w myśl art. 40 ust. 3c

wówczas obowiązującej ustawy z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu

przestrzennym (Dz. U. tj. z 1999 r., nr 15, poz. 139 ze zm.), decyzję tę winien wydać

Burmistrz Miasta Z. w uzgodnieniu z Burmistrzem Miasta Z. Nadto w

dacie wydania decyzji Burmistrza Miasta Z. z dnia [...].03.2001 r. na terenie

Z. nie obowiązywał miejscowy plan, decyzja winna więc zostać wydana z

uwzględnieniem dyspozycji art. 40 ust. 1 i art. 44 cyt. ustawy.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy inwestor zarzucił błędne

ustalenia odnośnie wielkości terenów przeznaczonych pod tę inwestycję na

obszarze obu miast, co czyni bezzasadnym zarzut naruszenia właściwości organu.

Zauważył także, iż przed podjęciem tej decyzji prowadzone było postępowanie

uzgodnieniowe, w szczególności z Wojewodą [...]. Decyzja

uwzględniała nadto zapisy planów miasta Z. oraz miasta Z.

1

Sygn. akt IV SA Wa 871/12

Ponownie rozpatrując sprawę w jej całokształcie Samorządowe Kolegium

Odwoławcze w W. potwierdziło, jak wnosił o to inwestor, iż do wydania

decyzji o warunkach właściwy był Burmistrz Miasta Z., bo na jego obszarze

właściwości znajduje się większa część terenu inwestycji. Właściwość zatem nie

została naruszona. Jednocześnie SKO stwierdziło, że doszło do naruszenia art. 40

ust. 3c cyt. ustawy. Brak jest bowiem jakiejkolwiek dokumentacji świadczącej o tym,

że decyzja ta została podjęta w porozumieniu z Burmistrzem Miasta Z., podczas

gdy część terenu planowanego pod przedmiotową inwestycję leży na terenie miasta

Z. Na terenie miasta Z. nie obowiązywał wówczas żaden miejscowy

plan zagospodarowania przestrzennego. Zatem dla tej części obszaru

zaplanowanego do zagospodarowania organ winien był przeprowadzić

postępowanie w myśl art. 44 cyt. ustawy. Należało zatem przeprowadzić rozprawę

administracyjną, po której warunki winny być przedstawione Wojewodzie w celu

stwierdzenia ich zgodności z prawem. Takie postanowienie Wojewody

[...] zatwierdzające decyzję w myśl art. 44 cyt. ustawy nie zostało

wydane. Samorządowe Kolegium stwierdziło także, iż decyzja Burmistrza Miasta

Z. z dnia [...].03.2001 r. nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych.

We wniesionej skardze profesjonalny pełnomocnik inwestora S.

P. zarzucił bezpodstawne zastosowanie art. 156 §1 pkt 1 i pkt 2

Kpa, naruszenie art. 10 § 1 Kpa w zw. z art. 61 § 4 Kpa, przez uniemożliwienie

stronie czynnego udziału w postępowaniu oraz art. 7 Kpa, poprzez nierzetelne

wyjaśnienie stanu sprawy.

W uzasadnieniu skargi podniósł, iż brak wymaganego prawem stanowiska

innych organów mogłoby jedynie uzasadniać wznowienie postępowania

administracyjnego, nie zaś stwierdzenie nieważności decyzji o warunkach. Wadami

powodującymi wznowienie postępowania są wady proceduralne, a prowadzącymi

do stwierdzenia nieważności decyzji - wady materialne. Pełnomocnik skarżącego

zarzucił także błędne utrzymanie w całości w mocy decyzji uprzedniej

Samorządowego Kolegium w zakresie art. 156 § 1 pkt 1 Kpa mimo, iż na

2

Sygn. akt IV SA Wa 871/12

skutek ponownego rozpatrzenia sprawy organ ten przyznał rację stronie

skarżącej, iż przepisy o właściwości nie zostały naruszone. Nadto, jak zarzuca

skarga, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wskazano dostatecznie na czym

polega w tym przypadku rażące naruszenie prawa, zwłaszcza wobec faktu, że

plan Miasta Z. wówczas i obecnie obowiązujący zezwalają na realizację

zamierzonej inwestycji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W.

wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wskutek skargi wniesionej przez S. P. Wojewódzki Sąd

Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 września 2010 r. (sygn. akt IV

SA/Wa 1021/10) skargę oddalił.

Sąd stwierdził, że kwestionowana w trybie nieważnościowym decyzja

Burmistrza Miasta Z. z dnia [...].03.2001 r. o ustaleniu warunków zabudowy i

zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji paliw

płynnych z obiektami towarzyszącymi handlowo-usługowymi, na terenie działki

położonej przy skrzyżowaniu ul. [...] w Z. i ul. [...] w

Z. wydana została przez organ właściwy w sprawie, bowiem na obszarze

miasta Z. znajduje się większa część terenu tej inwestycji, wykraczającej poza

obszar jednej gminy, a leżącej na terenie jednego województwa. Okoliczność ta

prawidłowo została ustalona w zaskarżonej decyzji, a fakt pozostawienia w

sentencji poprzedzającej ją decyzji SKO - jako jednej z podstaw do stwierdzenia

nieważności decyzji z dnia [...].03.2001 r. - art. 156 § 1 pkt 1 Kpa - wobec

wyczerpującego uzasadnienia zaskarżonej decyzji w tym przedmiocie, nie stanowi

tego rodzaju uchybienia, które winno prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji. W

konsekwencji prawidłowo Kolegium uznało, że w sprawie orzekał organ właściwy,

zatem nie zaistniała przesłanka nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 1) kpa.

Dalej Sąd uznał, że zarzut strony, że nie został zapewniony jej udział w

postępowaniu administracyjnym nie może odnieść zamierzonego skutku.

Pełnomocnik skarżącego nie wykazał bowiem, że brak prawidłowego powiadomienia

3

Sygn. akt IV SA Wa 871/12

strony skarżącej o wszczęciu z urzędu tego postępowania

nieważnościowego mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Strona brała udział

w postępowaniu, skorzystała z wszystkich środków zaskarżenia i możliwości

wypowiedzenia się. Wskazane uchybienie nie miało zatem istotnego wpływu na

wynik sprawy.

W dalszej kolejności Sąd podniósł, że nie można podzielić stanowiska

skarżącego jakoby nieprawidłowe przeprowadzenie procedury

administracyjnej ustalania owych warunków zabudowy kwalifikowało się jedynie do

wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 6 Kpa, a

nie do stwierdzenia jej nieważności z tej przyczyny. Poprzednio obowiązująca ustawa

z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 1999 r., nr 15,

poz. 139 ze zm.) dla ustalenia warunków zabudowy na terenach nie posiadających

obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

przewidywała szczególną procedurę, odmienną niż dla obszarów, dla których takie

plany zostały uchwalone (art. 40 ust. 1 cyt. ustawy). W razie braku planu

miejscowego w decyzji o warunkach zabudowy określano przeznaczenie terenu i

ustalano warunki zagospodarowania go. Podjęciu decyzji w tym przedmiocie służyło

obligatoryjne przeprowadzenie rozprawy administracyjnej. Na rozprawie strony

mogły składać wyjaśnienia, zgłaszać żądania, propozycje i zarzuty oraz

przedstawiać dowody na ich poparcie. Mogły też wypowiadać się co do wyników

postępowania dowodowego. Samo przeprowadzenie rozprawy administracyjnej

miało zaś służyć opracowaniu społecznie akceptowanych warunków zabudowy i

zagospodarowania terenu, które w dodatku zgodne byłyby z przepisami

obowiązujących ustaw (art. 2 ust. 2 cyt. ustawy). Dopiero wówczas warunki zabudowy

i zagospodarowania terenu przedkładane były właściwemu Wojewodzie w celu

stwierdzenia ich zgodności z prawem. Akceptacja Wojewody dla przedłożonych

mu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu determinowała bowiem

wówczas możliwość uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania

terenu. W razie stwierdzenia przez Wojewodę niezgodności z prawem

4

Sygn. akt IV SA Wa 871/12

przedłożonych mu warunków (postanowieniem, na które nie służyło zażalenie)

burmistrz miasta mógł wydać decyzję ustalającą warunki zabudowy i

zagospodarowania terenu tylko wówczas, gdy niezgodności te zostały usunięte. W

ocenie Sądu uprawnienia Wojewody w kontekście art. 44 cyt. ustawy wykraczały

poza "zajęcie stanowiska" w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 6 Kpa. Pod pojęciem tym

można by było ewentualnie pomieścić porozumienie z zainteresowanym

burmistrzem z art. 40 ust. 3c cyt. ustawy, czy też uzgodnienia z art. 40 ust. 4

cyt. ustawy.

W konsekwencji - zdaniem Sądu - pominięcie wymaganej przez ówcześnie

obowiązujące przepisy procedury, począwszy od obligatoryjnej rozprawy

administracyjnej do przedłożenia właściwemu Wojewodzie warunków zabudowy i

zagospodarowania terenu w celu stwierdzenia ich zgodności z prawem stanowiło

szczególnie ciężkie naruszenie przepisów proceduralnych ustawy o

zagospodarowaniu przestrzennym, które jak trafnie zauważyło Samorządowe

Kolegium winno skutkować stwierdzeniem nieważności przedmiotowej decyzji

o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Wskutek skargi kasacyjnej wniesionej przez pełnomocnika S. P. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 marca 2012r.

(sygn. akt II OSK 2525/10) uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do

ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia NSA podniósł, że strona skarżąca twierdziła, że w

dacie wydania decyzji o warunkach zabudowy obowiązywał miejscowy plan

zagospodarowania przestrzennego przyjęty Uchwałą nr [...] Rady Miasta

Z. z dnia [...] listopada 1994 r. w sprawie uchwalenia Miejscowego Planu

Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Z. i Miejscowego Planu

Szczegółowego Zagospodarowania Przestrzennego [...] (Dz. Urz.

Województwa [...] Nr [...] poz. [...]). Przedstawiona przez wnoszącego

skargę kasacyjną uchwała Rady Miasta Z. pochodzi z dnia [...] listopada 1994

r. Tymczasem decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu została

5

Sygn. akt IV SA Wa 871/12

wydana w dniu [...] marca 2001 r. Zgodnie z pierwotnym brzmieniem art. 67 ust. 1

u.z.p. miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, obowiązujące w dniu

wejścia w życie ustawy, tracą moc po upływie 5 lat od dnia jej wejścia w życie. W

wyniku kolejnych zmian brzmienia art. 67 ust. 1 omawianej ustawy ustawodawca

przedłużał czasokres utraty mocy przez miejscowe plany zagospodarowania

przestrzennego, najpierw do 7 lat (ustawa z dnia 22 grudnia 1999 r. o zmianie

ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. Nr 111, poz. 1279/), a następnie

do 8 lat (ustawa z dnia 21 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o zagospodarowaniu

przestrzennym /Dz. U. Nr 154, poz. 1804/) od dnia wejścia w życie ustawy. W

konsekwencji, zdaniem NSA zachodzi więc duże prawdopodobieństwo, że

omawiana uchwała obowiązywała w dniu wydania decyzji o warunkach zabudowy i

zagospodarowania terenu przez Burmistrza Miasta Z. Wobec tego kwestia

niniejsza wymaga wyjaśnienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Dalej NSA stwierdził, że wymaga wyjaśnienia, czy plan przyjęty powyższą

uchwałą obejmował teren inwestycji. Podstawą stwierdzenia nieważności decyzji

Burmistrza Miasta Z. było bowiem ustalenie, że dla obszaru, na którym znajduje

się inwestycja (w części znajdującej się w mieście Z.) nie obowiązywał

miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego co stanowiło o konieczności

przeprowadzenia rozprawy administracyjnej i przedstawienia decyzji Wojewodzie. W

przypadku, gdyby okazało się, że jednak na części terenu znajdującej się na

obszarze Miasta Z. obowiązywał plan miejscowy, w szczególności ten

wskazany przez wnoszącego skargę kasacyjną, odpadłyby główne przesłanki

stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji - zarówno bowiem przeprowadzenie

rozprawy administracyjnej jak i przedstawienie decyzji Wojewodzie nie byłoby

konieczne.

Zdaniem NSA o ile w przypadku naruszenia art. 40 ust. 3c ustawy z dnia 7

lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - a więc podjęcia przedmiotowej

decyzji bez porozumienia z Burmistrzem Miasta Z. można uznać, że wydanie

decyzji nastąpiło bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, o

tyle uprawnienia Wojewody zawarte w art. 44 ust. 3 w/w ustawy wykraczają poza

6

Sygn. akt IV SA Wa 871/12

pojęcie "zajęcie stanowiska" w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. Jeżeli zatem

porozumienie, o którym mowa w art. 40 ust. 3c ustawy stanowi pewną formę

współdziałania organów, a zatem jego brak może ewentualnie uzasadniać

wzruszenie decyzji w trybie wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a.) a nie

stwierdzenie jej nieważności, to w przypadku instytucji z art. 44 ust. 3 ustawy mamy

do czynienia z pewną formą nadzoru. Zatem brak przedstawienia Wojewodzie

decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu do zbadania jej

zgodności z prawem może uzasadniać stwierdzenie jej nieważności. Tak samo jak

do stwierdzenia nieważności może prowadzić wydanie decyzji bez przeprowadzenia

obligatoryjnej rozprawy, o której mowa w art. 44 ust. 1 ustawy. NSA nadmienia dalej,

cytując konkretne wyroki tegoż sądu zapadłe w innych sprawach, że również ciężkie

uchybienie przepisom o charakterze proceduralnym a nie tylko naruszenie prawa

materialnego uzasadniać może stwierdzenie nieważności decyzji.

Dalej NSA zwraca uwagę, że zarówno organy administracji, jak również sąd

pierwszej instancji nie przeprowadził analizy czy dostrzeżone wady decyzji

Burmistrza Miasta Z. z dnia [...] marca 2001 r. o ustaleniu warunków zabudowy i

zagospodarowania terenu powodują skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu

widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia,

których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji, jako aktu

wydanego przez organy praworządnego państwa. Sprawdzenia wymagałoby zatem,

czy na obszarze, na którym znajduje się sporna inwestycja obowiązuje aktualnie

plan miejscowy i jakie są jego ustalenia oraz czy istnienie na tym obszarze

przedmiotowej inwestycji jest z nimi zgodne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów

administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar

sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w

świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest

pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wchodzi

więc tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej,

dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami

procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Innymi słowy, sąd

administracyjny nie rozważa kwestii, czy decyzja organu administracji publicznej jest

słuszna, lecz czy mieści się w granicach obowiązującego prawa materialnego i

7

Sygn. akt IV SA Wa 871/12

procesowego.

Z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawa o postępowaniu przed

sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012, poz. 270), cytowanej dalej jako p.p.s.a.,

wynika, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany

zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w skardze podstawą prawną. Badając

pod tym kątem zaskarżoną decyzję, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie

zasługuje na uwzględnienie. Przy czym reguła powyższa doznaje istotnej

modyfikacji, która wynika z brzmienia art. 190 p.p.s.a., bowiem obecnie sąd I instancji

proceduje w warunkach wydania przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku

uchylającego poprzedni wyrok wydany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w

Warszawie. Przywołany przepis stanowi, że sąd, któremu sprawa została przekazana

związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd

Administracyjny.

O ile związanie dotyczy zawartej w wyroku NSA wykładni prawa, o tyle

wojewódzki sąd administracyjny nie jest związany oceną Naczelnego Sądu

Administracyjnego co do stanu faktycznego sprawy, ponieważ ocena ta nie jest

wykładnią przepisów prawa (por.: J.P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami

administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2006, s. 420-421). Przy czym aby

zastosować się do zaprezentowanej przez NSA wykładni prawa sąd wojewódzki w

pierwszej kolejności ma obowiązek ustalenia stanu faktycznego odpowiadającego

faktom zarówno ze sfery zdarzeń, jak i prawa. Mianowicie w niniejszej sprawie NSA

wyraźnie wskazał, że wobec informacji przekazanej ze skargą kasacyjną, że w

określonym przedziale czasowym obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania

przestrzennego przyjęty Uchwałą nr [...] Rady Miasta Z. z dnia [...]

listopada 1994 r. w sprawie uchwalenia Miejscowego Planu Ogólnego

Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Z. (...) konieczne jest wyjaśnienie,

czy plan ten obowiązywał w dacie wydania spornej decyzji oraz czy terytorialnie

obejmował tę część terenu inwestycyjnego, która położona jest na terenie miasta

Z. NSA po przeanalizowaniu zmian legislacyjnych dotyczących art. 67 ust. 1

u.z.p. doszedł do wniosku, iż istnieje duże prawdopodobieństwo, że omawiana

uchwała obowiązywała w dniu wydania decyzji o warunkach zabudowy i

zagospodarowania terenu przez Burmistrza Miasta Z.

Realizując powyższe wskazanie wojewódzki sąd administracyjny w trybie art.

106 § 3 p.p.s.a. przeprowadził postępowanie wyjaśniające i ustalił, że w dacie

8

Sygn. akt IV SA Wa 871/12

wydania decyzji o warunkach zabudowy tj. w dniu [...] marca 2001 r. obowiązywał

miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty Uchwałą nr [...]

Rady Miasta Z. z dnia [...] listopada 1994 r. w sprawie uchwalenia Miejscowego

Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Z. i Miejscowego

Planu Szczegółowego Zagospodarowania Przestrzennego [...] (Dz. Urz.

Województwa [...] Nr [...] poz. [...]). Część tekstowa tego planu oraz

mapowa zostały dołączone do akt sądowych po wydaniu orzeczenia przez NSA i

wobec dokumentu o takiej treści należy uznać za niezgodne ze stanem faktycznym

stwierdzenie, że w dacie wydania decyzji tj. w dniu [...] marca 2001 r. dla miasta

Z. nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

Powyższe ustalenia - jak przedstawił to NSA w uzasadnieniu swojego wyroku -

obecnie Sąd pierwszej instancji poczynił w oparciu o zgromadzone dokumenty na

etapie postępowania sądowego oraz analizę brzmienia art. 67 ust. 1 u.z.p.

Mianowicie ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym w swym pierwotnym

brzmieniu stanowiła w art. 67, że:

"1. Miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, obowiązujące w dniu

wejścia w życie ustawy, tracą moc po upływie 5 lat od dnia jej wejścia w życie, z

zastrzeżeniem ust. 2.

2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się do terenów objętych zmianami miejscowych planów

zagospodarowania przestrzennego, dokonanymi na zasadach określonych w

ustawie.

3. Przed utratą mocy planów, o której mowa w ust. 1, rada gminy jest obowiązana do

uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego

gminy".

Ustawodawca pierwotnie przewidywał pięcioletni okres na dostosowanie

planów zagospodarowania przestrzennego do założeń ustawy z 7 lipca 1994 r. W

tym okresie rady gmin miały obowiązek uchwalenia studium uwarunkowań i

kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Z dniem 1 stycznia 1999 r.

miały utracić moc miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego obowiązujące

w dniu wejścia w życie ustawy. Okres pięciu lat wyznaczał horyzont czasowy dla

działań organów gmin w dziedzinie planowania przestrzennego, dla wdrożenia nowej

ustawy.

Okres ten okazał się niewystarczający i art. 67 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r.

był dwukrotnie zmieniany w czasie jego obowiązywania. Ustawa z dnia 22 grudnia

9

Sygn. akt IV SA Wa 871/12

1999 r. o zmianie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 111, poz.

1279) przedłużyła okres, o którym mowa w tym przepisie, z 5 do 7 lat. Z kolei ustawa

z dnia 21 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.

U. Nr 154, poz. 1804) przedłużała ten okres do 8 lat. Zmiana ta weszła w życie z

dniem ogłoszenia, tj. 29 grudnia 2001 r., z mocą od 1 stycznia 2002 r. W

konsekwencji w dniu 28 marca 2001 r. plany miejscowe uchwalone jeszcze przed

wejściem w życie u.p.z. nadal obowiązywały (ustawa ta weszła w życie z dniem 1

stycznia 1995r.), co dotyczy także omawianego planu miasta Z. z dnia [...]

listopada 1994 r.

Kolejną okolicznością, która determinuje legalność zaskarżonej decyzji jest

kwestia czy plan ów obejmował swoim zasięgiem część terenu inwestycyjnego,

którego dotyczyły ustalenia spornej decyzji o warunkach zabudowy i

zagospodarowania terenu. Dokumenty złożone po wydaniu wyroku NSA pozwalają

na pozytywne rozstrzygnięcie tego zagadnienia. Dowodzą, że omawiany plan

obowiązywał na tej części nieruchomości, która terytorialnie znajdowała się na

terenie miasta Z. Oznacza to w konsekwencji, że w dniu wydania decyzji o

warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przez Burmistrza Miasta Z.

całość terenu inwestycyjnego objęta była planami miejscowymi. Wobec powyższego

nie znajdował zastosowania art. 44 u.p.z., nie było zatem wymogu przeprowadzenia

rozprawy administracyjnej, a następnie uzyskania akceptacji właściwego wojewody

co do zgodności warunków zabudowy z prawem.

Jak zwrócił uwagę NSA, w takim wypadku odpadłyby główne przesłanki

stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji - zarówno bowiem przeprowadzenie

rozprawy administracyjnej jak i przedstawienie decyzji Wojewodzie nie byłoby

konieczne.

Wobec powyższego należy stwierdzić, że Kolegium wadliwie dokonało

ustalenia stanu faktycznego co do istotnej okoliczności tj. obowiązywania planu

miejscowego dla części terenu inwestycji i w konsekwencji tej wadliwości

bezzasadnie przyjęło, że decyzja o warunkach zabudowy rażąco naruszyła art. 44

u.p.z.

Pozostaje do wyjaśnienia druga przesłanka, którą Kolegium wzięło pod uwagę

przy kwalifikowaniu naruszenia przepisów prawa jako rażącego naruszenia.

Mianowicie - w tym wypadku Sąd nie poczynił odmiennych ustaleń od tych

dokonanych przez Kolegium - decyzja o warunkach zabudowy, wbrew brzmieniu art.

10

Sygn. akt IV SA Wa 871/12

40 ust. 3c u.p.z. nie została wydana w porozumieniu z Burmistrzem Miasta Z.

Uchybienie to NSA zakwalifikował jako dające podstawę do wznowienia

postępowania, nie zaś do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej.

Porozumienie bowiem, o którym mowa w art. 40 ust. 3c ustawy stanowi pewną formę

współdziałania organów, a zatem jego brak może ewentualnie uzasadniać

wzruszenie decyzji w trybie wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a.) a nie

stwierdzenie jej nieważności.

Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że rozumowanie Kolegium

przedstawione w zaskarżonej decyzji bazowało na nieprawidłowo ustalonym stanie

faktycznym, którego konsekwencją było błędne przyjęcie, iż decyzja o warunkach

zabudowy rażąco naruszyła art. 44 u.p.z. Nadto Kolegium wadliwie zastosowało

przesłankę nieważności do sytuacji, która mogła co najwyżej uzasadniać wznowienie

postępowania.

Z tych względów zaskarżona decyzja, jak również ją poprzedzająca zostały

wydane z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2) kpa w zw. z art. 44 i art. 40 ust. 3c u.p.z.

Naruszenie to należy zakwalifikować jako mające istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1c) p.p.sa art.

135 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 i 205 §

2 p.p.s.a.

11