Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1998/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-04-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 51 ust. 5
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędziowie sędzia WSA Monika Kramek, asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska (spr.), Protokolant spec. Agnieszka Wrzodak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi M. O. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku mieszkalnego rekreacyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz M. O. kwotę 980 zł (dziewięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] marca 2004 r. nr [...] Starosta [...] (dalej: "Starosta"), na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 ze zm.; dalej: "p.b.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku M. O. (dalej: "skarżąca", "inwestor"), zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku rekreacyjnego według projektu indywidualnego o powierzchni zabudowy 39,70 m2, powierzchni użytkowej 58,54 m2 i kubaturze 143 m3, zlokalizowanego na działce nr [...] w miejscowości C., gmina R. (kategoria obiektu III).

Pismem z 23 czerwca 2016 r. skarżąca wystąpiła do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w M. (dalej: "PINB", "organ powiatowy", "organ I instancji") z wnioskiem o "podjęcie postępowania naprawczego w celu zalegalizowania budowy budynku letniskowego wybudowanego na działce nr [...] położonej w C., gmina R.". Jednocześnie poinformowała we wniosku, że dokonała "pewnych istotnych zmian w stosunku do zatwierdzonej dokumentacji budowlanej".

W wyniku kontroli, przeprowadzonej 16 września 2016 r. przez pracowników PINB, ustalono, że przedmiotowy obiekt to budynek rekreacyjny, parterowy wykonany w technologii szkieletowej o konstrukcji drewnianej, ocieplony wełną mineralną, dach dwuspadowy pokryty blachodachówką. Roboty budowlane przy realizacji kontrolowanej inwestycji zostały przeprowadzone w oparciu o decyzję Starosty z [...] marca 2004 r. (w dniu kontroli nie było dziennika tej budowy). Trwają prace wykończeniowe. Pracownicy organu powiatowego stwierdzili, iż zmieniono wymiary zewnętrzne budynku. Wykonano bowiem budynek o wymiarach 6 m x 9 m, a także taras o wymiarach 2,95 m x 9 m, podczas gdy pierwotny projekt budowlany przewidywał budynek o wymiarach 6,66 m x 5,94 m (bez tarasu). Ponadto zmieniono układ pomieszczeń w budynku, zmniejszono wysokość budynku z 5 m na 3,75 m oraz zrezygnowano z poddasza użytkowego.

Postanowieniem z [...] listopada 2016 r. nr [...] PINB wstrzymał skarżącej prowadzenie robót budowlanych przy budowie kontrolowanego budynku, a decyzją z [...] grudnia 2016 r. nr [...] organ I instancji nakazał skarżącej sporządzenie i dostarczenie (w terminie dwóch miesięcy od uprawomocnienia się decyzji) projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych.

Pismem z 27 lutego 2017 r. inwestor wniósł o zmianę terminu przedłożenia dokumentów wymienionych w decyzji z [...] grudnia 2016 r. Natomiast 16 marca 2017 r. do organu powiatowego wpłynęła decyzja Starosty z [...] lutego 2017 r. znak [...] uchylająca własną decyzję z [...] marca 2004 r. nr [...] o pozwoleniu na budowę budynku rekreacyjnego z uwagi na fakt, iż obiekt ten został zrealizowany z odstępstwami od zatwierdzonego projektu budowlanego i decyzji o pozwoleniu na budowę. W piśmie z 5 czerwca 2017 r. PINB wyznaczył inwestorowi termin 14-dniowy (od daty doręczenia pisma) na wykonanie obowiązku nałożonego jego decyzją z [...] grudnia 2016 r. W dniu 26 czerwca 2017 r. skarżąca złożyła wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego, do którego załączyła cztery egzemplarze tego projektu. Postanowieniem z [...] lipca 2017 r. nr [...] PINB wezwał inwestora do usunięcia nieprawidłowości występujących w projekcie zamiennym. Skarżąca przedstawiła poprawiony projekt zamienny 24 listopada 2017 r., lecz organ powiatowy w nim również dostrzegł nieprawidłowości, do usunięcia których wezwał inwestora postanowieniem z [...] grudnia 2017 r. nr [...]. Wobec wniosku skarżącej z 3 stycznia 2018 r. o przesunięcie terminu wykonania zaleceń zawartych w postanowieniu PINB z [...] grudnia 2017 r., organ I instancji wyznaczył inwestorowi nowy termin na usunięcie nieprawidłowości w projekcie budowlanym zamiennym - do dnia 5 marca 2018 r. W tej dacie, tj. 5 marca 2018 r. skarżąca przedstawiła cztery egzemplarze uzupełnionego projektu budowlanego zamiennego. Projekt budowlany zamienny został sporządzony przez inż. J. Ś. (uprawnienia architektoniczno i konstrukcyjno-budowlane nr [...]) oraz G. J. P. (uprawnienia architektoniczne nr ew. [...]).

Decyzją z [...] kwietnia 2018 r. nr [...], PINB mając za podstawę art. 51 ust. 1 pkt 1 oraz art. 83 ust. 1 p.b., nakazał skarżącej rozbiórkę budynku mieszkalnego rekreacyjnego, zlokalizowanego na działce nr ewid. [...] w miejscowości C., gmina R.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ powiatowy stwierdził, że przedłożony przez skarżącą projekt zamienny nie jest zgodny z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz.U. z 2015, poz. 1422 ze zm.; dalej: "rozporządzenie"). Powołując się na § 12 pkt 1 rozporządzenia, PINB wskazał, iż budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną, nie mniejszej niż: 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy oraz 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. W przedmiotowej sprawie dodatkowo należy zastosować § 271 ust. 8 rozporządzenia, w myśl którego najmniejszą odległość budynków ZL, PM, IN od granicy (konturu) lasu, rozumianego jako grunt leśny (Ls) określony na mapie ewidencyjnej lub teren przeznaczony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako leśny, przyjmuje się jako odległość ścian tych budynków od ściany budynku ZL z przekryciem dachu rozprzestrzeniającym ogień. Organ I instancji ustalił, iż działkę leśną należy traktować jako budynek wykonany z materiałów, które rozprzestrzeniają ogień. Według załącznika nr 1 do uchwały nr [...] Rady Miejskiej w R. z [...] stycznia 2011 r. w sprawie Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Wsi C., a także projektu zagospodarowania działki, przedmiotowy budynek (w elewacji południowo-wschodniej) graniczy z działką o nr ewid. [...], która jest oznaczona symbolem ZL - tereny lasów. Dlatego zastosowanie znajduje też § 271 ust. 2 rozporządzenia stanowiący, że jeżeli jedna ze ścian zewnętrznych usytuowana od strony sąsiedniego budynku lub przekrycie dachu jednego z budynków jest rozprzestrzeniające ogień, wówczas odległość określoną w ust. 1 należy zwiększyć o 50%, a jeżeli dotyczy to obu ścian zewnętrznych lub przekrycia dachu obu budynków - o 100%. Zatem, stosownie do treści § 12 ust. 1 w związku z § 271 ust. 2 rozporządzenia, odległość ściany budynku wykonanej z drewna od granicy z działką leśną (lasem) powinna wynosić nie mniej niż 16 m. W świetle powyższego, organ I instancji uznał, iż w przedmiotowej sprawie nie ma możliwości uzyskania odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych.

Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej od ww. decyzji, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "WINB", "organ wojewódzki", "organ II instancji"), decyzją nr [...] wydaną [...] czerwca 2018 r. w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 p.b., uchylił w całości zaskarżone rozstrzygnięcie PINB i na podstawie art. 51 ust. 5 p.b. orzekł o nakazie rozbiórki przedmiotowego budynku.

W uzasadnieniu decyzji organ wojewódzki wskazał, że PINB dokonał w rozpatrywanej sprawie prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego, jednak jego decyzja posiada nieprawidłowości w podstawie prawnej, które organ II instancji usunął niniejszym rozstrzygnięciem reformatoryjnym. Stwierdzone uchybienie nie stanowi bowiem podstawy do wydania decyzji kasatoryjnej w trybie art. 138 § 2 k.p.a.

WINB podkreślił, iż organ powiatowy zasadnie prowadził postępowanie na podstawie przepisów procedury naprawczej, tj. art. 50-51 p.b. Inwestycja została bowiem zrealizowana w sposób istotnie odbiegający od projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Starosty z [...] marca 2004 r. o pozwoleniu na budowę. Akta administracyjne sprawy wskazują, iż budynek wykonany jest z drewna (tj. materiału łatwopalnego). Zgodnie z podziałem budynków ze względu na bezpieczeństwo pożarowe, tj. § 209 rozporządzenia, budynki oznaczone jako ZL określane są jako: mieszkalne, zamieszkania zbiorowego i użyteczności publicznej, charakteryzowane kategorią zagrożenia ludzi. Prawidłowo też organ powiatowy stwierdził brak możliwości uzyskania odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych.

Odnosząc się do zarzutu odwołania wskazującego, że przedmiotowy obiekt jest budynkiem letniskowym rekreacyjnym (a nie budynkiem mieszkalnym rekreacyjnym), do którego nie powinny być stosowane tak restrykcyjne wymogi jak w przypadku domu mieszkalnego jednorodzinnego, organ wojewódzki wskazał na przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) - Dz.U. z 1999 r. Nr 112, poz. 1316 ze zm. Wedle tego aktu, omawiany obiekt należy klasyfikować jako budynek mieszkalny jednorodzinny (klasa: 1110) obejmujący samodzielne budynki takie jak: pawilony wille, domki wypoczynkowe, leśniczówki, domy mieszkalne w gospodarstwach rolnych, rezydencje wiejskie, domy letnie itp.

Również podnoszona w odwołaniu kwestia rozgraniczenia działek nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia organu II instancji. PINB prawidłowo nakazał opracowanie projektu budowlanego zamiennego, który winien uwzględniać zrealizowane roboty budowlane, ich zgodność z przepisami szczególnymi, w tym techniczno-budowlanymi. Mając na uwadze art. 51 ust. 5 p.b., organ wojewódzki uznał, że w analizowanym przypadku nie ma możliwości doprowadzenia budynku do stanu poprzedniego. Nie jest także możliwa częściowa rozbiórka obiektu budowlanego, ponieważ mogłaby skutkować naruszeniem konstrukcji przedmiotowego budynku. Ze względu na wymagania dotyczące odległości budynku od granicy z działką sąsiednią stanowiącą tereny leśne, nie ma możliwości doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z przepisami techniczno-budowlanymi. Niewykonanie w terminie obowiązku przedłożenia projektu budowlanego zamiennego (przez co rozumie się również przedłożenie projektu budowlanego zamiennego zawierającego rozwiązania pozostające w sprzeczności z przepisami szczególnymi) skutkuje wydaniem przez organ decyzji w oparciu art. 51 ust. 5 p.b., nakazującej zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jej części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję WINB z [...] czerwca 2018 r. inwestor zarzucił naruszenie:

I. przepisów postępowania mające wpływ na treść niniejszej decyzji:

1) obrazę art. 7, art. 77 § 1 w związku z art. 80 k.p.a. polegającą na oczywistym naruszeniu zasady uwzględniania interesu publicznego i słusznego interesu obywateli poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego wskutek niewyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz niepodjęcia czynności niezbędnych do rzetelnego załatwienia sprawy; w tym w szczególności poprzez zaniechanie dokonania ustalenia okoliczności zmiany lokalizacji budynku względem granic działki ewid. nr [...] i nieuwzględnienie w wydanej decyzji wpływu postępowania rozgraniczeniowego na przebieg granicy działki nr [...];

2) obrazę art. 7, art. 77 § 1 w związku z art. 80 k.p.a. polegającą na oczywistym naruszeniu zasady uwzględniania interesu publicznego i słusznego interesu obywateli poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego wskutek niewyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz niepodjęcia czynności niezbędnych do rzetelnego załatwienia sprawy; w tym w szczególności dowodów niezbędnych do oceny, czy możliwa jest adaptacja budynku do wymogów stawianych przez rozporządzenie - w szczególności w przypadku, gdy skarżąca w dobrej wierze wystąpiła do organu z wnioskiem o legalizację zamierzenia budowlanego;

3) obrazę art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji i zawarcie w jej uzasadnieniu zbyt ogólnikowych twierdzeń, co utrudnia weryfikację poprawności i zgodności z prawem działania organu administracji, naruszając tym samym zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa;

4) naruszenie art. 9 i art. 11 w związku z art.107 § 3 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek oraz niedostateczne uzasadnienie prawne wydanej decyzji nieuwzględniającej słusznego interesu skarżącej - w szczególności w obliczu faktu, iż skarżąca wystąpiła z własnej woli do PINB, doprowadzając tym samym do wydania krzywdzącego dla niej nakazu rozbiórki.

II. prawa materialnego, tj. art. 9 ust. 3 w zw. z art. 36a p.b. poprzez przyjęcie, że po wydaniu pozwolenia na budowę skarżąca nie ma możliwości skutecznego wystąpienia o odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych, podczas gdy z art. 36a p.b. wprost wynika, że istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest dopuszczalne po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę wydanej przez organ administracji architektoniczno-budowlanej;

III. błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, że:

1) budynek zlokalizowany na działce ewid. nr [...] w miejscowości C., gm. R., jest budynkiem mieszkalnym rekreacyjnym, podczas gdy jest on budynkiem letniskowym (rekreacyjnym) do którego nie powinny być stosowane tak restrykcyjne wymogi jak w przypadku domu mieszkalnego jednorodzinnego;

2) dokonano zmiany lokalizacji budynku na działce względem działek sąsiednich w taki sposób, że projekt pierwotny zakładał odległość 4 m ściany budynku od działki oznaczonej nr ewid. [...], a zmniejszono ją do 1,5 m oraz odległość 4,5 m od działki [...], którą zmieniono na 5 m, podczas gdy do zmiany lokalizacji budynku względem granicy działki doszło m.in. wskutek postępowania rozgraniczeniowego (zmiana przebiegu granicy działki ewid. nr [...]);

3) biorąc pod uwagę szerokość działki inwestora w miejscu usytuowania budynku oraz bezpośrednie sąsiedztwo z działkami leśnymi (o nr ewid. [...] i [...]), nie ma możliwości usytuowania budynku wykonanego z materiałów rozprzestrzeniających ogień zgodnie z obowiązującymi przepisami, podczas gdy organ II instancji nie uwzględnił możliwości podjęcia prac dostosowujących obiekt do wymogów wynikających z rozporządzenia (np. poprzez postawienie ścian ognioodpornych czy poszerzenie granic działki).

W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji, a także zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Nadto skarżąca zażądała przeprowadzenia dowodu z dokumentów dotyczących rozgraniczenia działki nr [...], znajdujących się w Urzędzie Gminy w R. oraz mapy do celów projektowych z 31 sierpnia 2017 r.

W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2019 r., na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), Sąd postanowił odmówić dopuszczenia dowodów wnioskowanych w skardze, uznając, że mnie doprowadzą one do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, przy czym nie wszystkie jej zarzuty zasługują na uwzględnienie.

Przede wszystkim podkreślić należy, że w niniejszej sprawie postępowanie naprawcze, prowadzone przez organy nadzoru budowlanego, zostało zainicjowane wnioskiem skarżącej z 23 czerwca 2016 r. Ostatecznie postępowanie to zakończyło się decyzją WINB nakazującą skarżącej, na podstawie art. 51 ust. 5 p.b., rozbiórkę zakwestionowanego obiektu. Zgodnie z ww. przepisem, w przypadku niewykonania w terminie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3 (tj. obowiązku sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego), organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego.

W toku prowadzonego postępowania legalizacyjnego organy obu instancji powoływały się na fakt uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę w 2004 r., co ma w rozpoznawanej sprawie bardzo istotne znaczenie. Oznacza bowiem, iż uprawniony organ architektoniczno–budowlany pozwolił skarżącej na zrealizowanie na działce o nr ewid. [...] w miejscowości C., gmina R., budynku rekreacyjnego o powierzchni zabudowy 39,70 m2, powierzchni użytkowej 58,54 m2 i kubaturze 143 m3 - vide decyzja Starosty z [...] marca 2004 r. nr [...]. Według projektu, zatwierdzonego ww. decyzją, przedmiotowy budynek został zaplanowany jako "mały domek drewniany dwukondygnacyjny [parter i wysokie poddasze]" – vide pkt 1 opisu technicznego – dane ogólne. Projekt zagospodarowania przewidywał odległość 4 m tego obiektu od granicy z działką leśną o nr ewid. [...] (oznaczoną symbolem Ls - lasy) i odległość 1,5 m od granicy działki o nr ewid. [...] – także objętej symbolem Ls – lasy.

Bezsprzecznie przedmiotowy obiekt został zrealizowany niezgodnie z projektem – wykonano budynek o wymiarach 6 m x 9 m wraz z tarasem o wymiarach 2,95 m x 9 m; tymczasem pierwotny projekt budowlany przewidywał budynek o wymiarach 6,66 m x 5,94 m (bez tarasu). Zmieniono układ pomieszczeń w budynku, zmniejszono wysokość budynku z 5 m na 3,75 m oraz zrezygnowano z poddasza użytkowego. Nadto projekt pierwotny zakładał odległość 4 m ściany budynku od granicy działki oznaczonej nr ewid. [...], a zmniejszono ją do 1,5 m, a także przewidywał odległość 4,5 m od granicy działki o nr ewid. [...], którą zwiększono do 5 m. Innymi słowy, zmieniono szerokość, długość, wysokość, układ funkcjonalny budynku, a także jego lokalizację na działce. Potwierdza to projekt budowlany zamienny (vide pkt IV opisu technicznego). Również sama skarżąca we wniosku z 23 czerwca 2016 r. (wszczynającym postępowanie naprawcze) przyznała, że zmiany są istotne. W tym kontekście niezrozumiała jest argumentacja skargi, iż sporny jest istotny charakter odstępstw.

Trafnie też organy obu instancji zakwalifikowały przedmiotowy obiekt jako budynek mieszkalny jednorodzinny, objęty klasą 1110 według klasyfikacji ujętej w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych. Jest to niewątpliwie domek wypoczynkowy.

Nie ma też w niniejszej sprawie znaczenia kwestia postępowań rozgraniczeniowych działki nr ewid. [...]. Zarówno na pierwotnej mapie do celów projektowych przyjętej do państwowych zasobów geodezyjnych i kartograficznych Starostwa Powiatowego w M. w 2003 r., jak i na mapie do celów projektowych sporządzonej w 2017 r. do projektu zamiennego, przebieg granic oraz usytuowanie ogrodzeń ww. działki są tożsame. Dokumenty dotyczące rozgraniczenia przedmiotowej działki z 2015 r. i 2016 r. potwierdzają przebieg granic zgodny z jej podziałem. Zatem zmiana lokalizacji budynku nie powstała na skutek rozgraniczeń tej działki. W konsekwencji dokumenty z postępowań rozgraniczeniowych działki, co do których skarżąca zgłosiła w skardze wniosek o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego, nie były niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości. Z tego powodu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2019 r. powyższy wniosek skarżącej oddalił.

U podstaw podjętego przez tut. Sąd rozstrzygnięcia legło ustalenie przez organy obu instancji, iż skarżąca musi zachować minimum 16 m odległości od granicy działki leśnej. Organy powołały się w tym zakresie na § 271 ust. 8 rozporządzenia, w myśl którego najmniejszą odległość budynków ZL, PM, IN od granicy (konturu) lasu, rozumianego jako grunt leśny (Ls) określony na mapie ewidencyjnej lub teren przeznaczony w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako leśny, przyjmuje się jako odległość ścian tych budynków od ściany budynku ZL z przekryciem dachu rozprzestrzeniającym ogień. Działkę leśną należy więc traktować jako budynek wykonany z materiałów rozprzestrzeniających ogień. Z kolei zgodnie z § 271 ust. 2 rozporządzenia, jeżeli jedna ze ścian zewnętrznych usytuowana od strony sąsiedniego budynku lub przekrycie dachu jednego z budynków jest rozprzestrzeniające ogień, wówczas odległość określoną w ust. 1 należy zwiększyć o 50%, a jeżeli dotyczy to obu ścian zewnętrznych lub przekrycia dachu obu budynków - o 100%. Mając na uwadze zapisy w 1. kolumnie 2. wierszu tabeli ujętej w § 271 ust. 1 rozporządzenia, odległość od granicy działki leśnej powinna wynosić nie mniej niż 16 m (8m + 100% x 8 m).

Powyższe ustalenie organów orzekających w sprawie stoi w jawnej sprzeczności z udzielonym skarżącej w roku 2004 pozwoleniem na budowę przedmiotowego obiektu. Organy nie wyjaśniły ich obecnego stanowiska - według którego skarżąca nie ma możliwości usytuowania budynku z zachowaniem ww. przepisów rozporządzenia - w kontekście faktu udzielenia jej w 2004 r. pozwolenia na

budowę przy tej samej (niezmienionej) szerokości działki inwestycyjnej. Relacja obecnego stanowiska organów do wydanego w 2004 r. pozwolenia na budowę nie została w ogóle uwzględniona.

Nadto organy, które - przynajmniej teoretycznie zakładały możliwość legalizacji kwestionowanego obiektu (zobowiązując inwestora do przedstawienia projektu zamiennego, a następnie do usunięcia nieprawidłowości tego projektu) nie ustaliły, czy jest możliwe zachowanie norm technicznych przy zastosowaniu materiałów ognioodpornych. Sąd nie dostrzega poszukiwania przez organy prowadzące postępowanie jakiegokolwiek sposobu doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z prawem.

Nie przesądzając ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie, które zależy od tego jak organ II instancji odniesie się do pozwolenia na budowę z 2004 r. (tej bowiem relacji zabrakło), tut. Sąd dopatrzył się uchybień w prowadzonym postępowaniu administracyjnym, które uzasadnia postawienie organom zarzutu naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Dlatego ponownie rozpoznając sprawę, organ odwoławczy (który wydał decyzję o charakterze reformatoryjnym) uwzględni powyższe wskazania Sądu.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku.

Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania, zawarte w punkcie drugim sentencji wyroku, Sąd oparł na art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265). Jednocześnie Sąd wskazuje, iż nie uwzględnił wniosku strony skarżącej o zasądzenie na jej rzecz zwrotu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, gdyż do akt sprawy nie został przedłożony dokument potwierdzający uiszczenie tej opłaty.