Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 698/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2010-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maciej Dybowski Sędziowie WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska WSA Izabela Bąk-Marciniak (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Frankowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09 listopada 2010 r. sprawy ze skargi Z. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania dotyczącego nieodpłatnego przeniesienia własności nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] 2. uchyla postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] 3. uchyla decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] 4. uchyla decyzję S. Ś. z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] 5. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżącego Z. W. kwotę 200,- (słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2007r. nr [...], na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 6 ustawy z dnia 24 lutego 1989 r. o zmianie ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin oraz o zmianie ustawy o podatku rolnym (Dz. U. Nr 10, poz. 53 z późn. zm.) po rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] marca 1999 r. Pana Z. W. zamieszkałego w G. ul. W. S. [...], w sprawie nieodpłatnego nabycia nieruchomości zabudowanej, położonej w D., gmina D., Starosta Ś. odmówił nieodpłatnego przyznania na własność Panu Z. W., s. W. i P., gruntu będącego własnością Skarbu Państwa, zapisanego na dzień wydania niniejszej decyzji w księdze wieczystej KW nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Ś., stanowiącego część działki ewidencyjnej numer [...] o powierzchni 0.5700 ha, położonego w D., na którym usytuowane są zabudowania objęte księgą wieczystą KW nr [...].

W uzasadnieniu organ wskazał, iż Pan Z. W. wystąpił z wnioskiem z dnia [...] marca 1999 r. o nieodpłatne przyznanie własności gruntu będącego własnością Skarbu Państwa, zapisanego w księdze wieczystej KW nr [...], stanowiącego działkę ewidencyjną numer [...] o powierzchni [...] ha położoną w D., w części zabudowanej budynkami stanowiącymi odrębny od gruntu przedmiot własności.

Rodzice Pana Z. W. Państwo W. i P. W. przekazali nieodpłatnie na rzecz Państwa gospodarstwo rolne o powierzchni [...] ha położone w obrębie m. D.. Przejęcie nastąpiło decyzją Naczelnika Miasta i Gminy w D. z dnia [...]maja 1980 r. nr [...], na podstawie art. 52 ust. 2 ustawy z dnia 27 października 1977 r. o zaopatrzeniu emerytalnym oraz innych świadczeniach dla rolników i ich rodzin (Dz. U. Nr 32, poz. 140). Zgodnie z punktem pierwszym decyzji przedmiotowe gospodarstwo rolne oznaczone było według operatu ewidencji gruntów jako działki ewidencyjne o numerach [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i zapisane w księgach wieczystych: KW nr [...], KW nr [...] oraz KW nr [...]. Zgodnie z punktem trzecim decyzji z przekazania wyłączeniu podlegały następujące budynki: dom mieszkalny, stodoła, chlew i trzy budynki gospodarcze, które pozostały odrębną własnością przekazujących rolników.

Na podstawie analizy danych z ewidencji gruntów i budynków oraz zapisów w księgach wieczystych ustalono, że tereny zabudowane znajdowały się na działkach ewidencyjnych numer [...] i [...] oraz zapisane były w dwóch odrębnych księgach wieczystych KW nr [...] i KW nr [...]. W księdze wieczystej KW nr [...] na podstawie wniosku złożonego dnia [...] maja 1981 r. oraz przedmiotowej decyzji Naczelnika Miasta i Gminy w D. o przekazaniu gospodarstwa rolnego wpisano na rzecz Pana W. W. i jego żony P. W. po połowie budynki: dom mieszkalny, stodołę, chlew i trzy budynki gospodarcze stanowiące odrębny od gruntu przedmiot własności, natomiast ziemię stanowiącą własność Skarbu Państwa przepisano do księgi wieczystej KW nr [...]. W księdze wieczystej KW nr [...] na podstawie wniosku i decyzji jak wyżej wpisano jako właściciela Skarb Państwa, jako sposób korzystania zapisano: "droga, rola, tereny zabudowane-mieszkalne, łąki, nieużytki". Na mocy przedmiotowej decyzji Naczelnika Miasta i Gminy w D. budynki wpisano do księgi wieczystej KW nr [...] (3 budynki gospodarcze). Sformułowanie "tereny zabudowane - mieszkalne" dowodzi jedynie, że część gruntu jest wykorzystywana jako teren zabudowany.

Następnie rodzice Pana Z. W. aktem notarialnym Nr Repetytorium: [...] z dnia [...] maja 1981 r. sprzedali prawo własności nieruchomości, dla której prowadzona była księga wieczysta KW nr [...] na rzecz Pani E. C.. W akcie tym skonkretyzowano, że nieruchomość stanowi budynek mieszkalny i budynki gospodarcze. Na podstawie powyższej umowy sprzedaży oraz wniosku złożonego dnia [...] maja 1981 r. Panią E. C. wpisano do księgi wieczystej KW nr [...] jako właściciela przedmiotowych budynków. Faktu, iż wskazany wyżej akt notarialny konkretyzuje, że umową sprzedaży objęto tylko budynki znajdujące się przy ul. Ś. P. [...] (tzw. główne siedlisko), a z kolei pozostałe 3 budynki gospodarcze znajdują się przy ul. Ś. P. [...], organ na drodze administracyjnej nie mógł uznać, ponieważ musiał kierować się stanem prawnym nieruchomości. W celu ustalenia stanu prawnego nieruchomości prowadzi się księgi wieczyste. W ten ogólny sposób określa zadanie ksiąg wieczystych art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2001 r. Nr 124, poz. 1361 ze zm.). Domniemywa się, że prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym (art. 3 ust. 1). Z tych samych powodów tutejszy organ nie może uznać oświadczenia Pani E. C. z dnia [...] lutego 2000 r., że dokonując kupna przedmiotowej nieruchomości jej zamiarem było nabycie budynku mieszkalnego i dwóch budynków gospodarczych (stodoła i chlew).

W dniu [...] listopada 1987 r. zmarł W. W., a spadek po nim nabyli żona P. W. i dzieci: D. M. G. i Z. A. W. .W dniu [...]czerwca 1999 r. zmarła P. W., a spadek po niej nabył Z. A. W. w całości. Decyzją z dnia [...] maja 2007 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji na wniosek Pana Z. W. uchylił decyzję Wojewody P. z dnia [...] kwietnia 1994 r. nr [...] mocą której Gmina D. na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 ze zm.), nabyła nieodpłatnie własność nieruchomości zapisanej w księdze wieczystej KW nr [...]. Minister stwierdził, iż decyzja w części orzekającej o komunalizacji działki nr [...] zabudowanej budynkami stanowiącymi własność prywatną została wydana z rażącym naruszeniem przepisu art. 5 ust. 1 wymienionej wyżej ustawy. W związku z powyższym Starosta Ś. wystąpił w dniu [...] października 2007 r. do Sądu Rejonowego w Ś. z wnioskiem o odłączenie z księgi wieczystej KW nr [...] działki ewidencyjnej numer [...] i urządzenie dla niej nowej księgi wieczystej prowadzonej dla nieruchomości Skarbu Państwa.

W okresie od dnia [...] lutego 2000 r. do dnia [...] października 2007 r. przedmiotowe postępowanie było zawieszone na podstawie art. 43 ust. 4 ustawy z dnia 13 maja 1994 r. o stosunku Państwa do Kościoła Ewangelicko -Augsburskiego w Rzeczypospolitej Polskiej. W dniu [...] czerwca 2007 r. Pan Z. W. zwrócił się z wnioskiem do Starosty Ś. o podjęcie zawieszonego postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie. W dniu [...] października 2007 r. tut. organ otrzymał kopię orzeczenia Komisji Regulacyjnej w Warszawie z dnia [...] maja 2004 r. o umorzeniu postępowania regulacyjnego w sprawie z wniosku Parafii Ewangelicko - Augsburskiej w P. o nieodpłatne przekazanie własności nieruchomości położonej w D., oznaczonej jako działka ewidencyjna numer [...]. W związku z powyższym, iż ustąpiła przyczyna zawieszenia postępowania, Starosta Ś. postanowieniem z dnia [...] października 2007 r. podjął zawieszone postępowanie.

Wobec tych faktów wyjaśnienia wymaga stan prawny obowiązujący w powyższej sprawie.

Odrębna własność budynków rodziców wnioskodawcy powstała na podstawie art. 51 ustawy z 27 października 1977 r. o zaopatrzeniu emerytalnym oraz innych świadczeniach dla rolników i ich rodzin (Dz. U. Nr 32, poz. 140), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 1978 r. Zgodnie z przepisem artykułu 51 tej ustawy z gospodarstwa rolnego przekazanego Państwu rolnik mógł wyłączyć budynki lub niektóre z nich oraz inwentarz żywy i martwy, natomiast budynki wyłączone przez rolnika stanowią odrębny przedmiot własności. Z odrębną własnością tych budynków związana jest służebność gruntowa w zakresie niezbędnym do korzystania z budynków.

Z dniem 1 stycznia 1983 r. weszła w życie ustawa z 14 grudnia 1982 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin (Dz. U. Nr 40, poz. 268). Według przepisu art. 57 ust. 1 tej ustawy rolnik przekazując gospodarstwo rolne Państwu mógł wyłączyć z tego gospodarstwa i zachować własność działki gruntu, na której wzniesione są budynki. Ustawa ta nie uregulowała jednak sprawy własności działek zabudowanych budynkami stanowiącymi odrębny przedmiot własności, wchodzącymi w skład gospodarstw rolnych przekazanych państwu przed 1 stycznia 1983 r. Dopiero ustawa z 24 lutego 1989 r. o zmianie ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin oraz o zmianie ustawy o podatku rolnym (Dz. U. Nr 10, poz. 53) unormowała tę sprawę, stanowiąc w art. 6, że właścicielom budynków znajdujących się na działce gruntu, która wchodziła w skład gospodarstwa rolnego przekazanego Państwu na podstawie przepisów obowiązujących przed dniem 1 stycznia 1983 r. przysługuje nieodpłatnie na własność działka gruntu, na której te budynki zostały wzniesione. Z własnością wyłączonej nieruchomości jest związana służebność gruntowa w zakresie niezbędnym do korzystania z niej.

Według aktualnego stanu prawnego przedmiotowej nieruchomości właścicielem budynków jest Pani E. C., obecnie nosząca nazwisko S.. Wnioskodawca nie spełnia więc przesłanki określonej w przepisie art. 6 tej ustawy, bowiem nie jest właścicielem budynków. Odrębna własność została ustanowiona na rzecz rodziców wnioskodawcy na podstawie art. 51 ustawy z dnia 27 października 1977r. o zaopatrzeniu emerytalnym oraz o innych świadczeniach dla rolników i ich rodzin (Dz. U. Nr 32 poz. 40), a Z. W. nie będąc właścicielem budynków znajdujących się na działce nie spełnia przesłanki, o której mowa w art. 6 ustawy z dnia 24 lutego 1989r. o zmianie ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin oraz o zmianie ustawy o podatku rolnym (Dz, U. Nr 10 poz. 532 ze zm.)

Od powyższej decyzji Pan Z. W. wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. uznając ją za krzywdzącą. Podniósł, że jeżeli w Urzędzie Miasta i Gminy w D. dopuszczono się w latach 1980-81 niedbalstwa (co w rezultacie skutkowało niezrozumieniem sprawy w PBN w Ś.) i bez powiadomienia właścicieli wpisano do KW nr [...] "hurtem" wszystkie budynki wyłączone z przekazania gospodarstwa stanowiące odrębny od gruntu przedmiot własności, a posadowione na dwóch nie graniczących ze sobą działkach nr [...] i [...] i odrębnych numerach adresowo-administracyjnych (Ś. P. [...] i [...]) to jako obywatel RP oczekuje pomocy w rozwiązaniu sporu czyli naprawienie błędu.

Decyzją z dnia [...] lutego 2008r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, iż właścicielom budynków znajdujących zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 24 lutego 1989r. o zmianie ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin się na działce gruntu, która wchodziła w skład gospodarstwa rolnego przekazanego Państwu na podstawie przepisów obowiązujących przed dniem 1 stycznia 1983r. przysługuje nieodpłatnie na własność działka gruntu, na której te budynki zostały wzniesione. Z własnością wyłączonej nieruchomości jest związana służebność gruntowa w zakresie niezbędnym do korzystania z niej.

Jak ustalił organ I instancji rodzice Pana Z. W. Państwo W. i P. W. przekazali nieodpłatnie na rzecz Państwa gospodarstwo rolne o powierzchni [...] ha położone w m. D.. Przejęcie nastąpiło decyzją Naczelnika Miasta i Gminy w D. z dnia [...] maja 1980r. Nr [...], na podstawie art. 52 ust 2 ustawy z dnia 27 października 1977r. o zaopatrzeniu emerytalnym oraz innych świadczeniach dla rolników i ich rodzin (Dz. U. Nr 32, poz. 140). Zgodnie z punktem pierwszym decyzji przedmiotowe gospodarstwo rolne oznaczone było według operatu ewidencji gruntów jako działki ewidencyjne o numerach [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i zapisane w księgach wieczystych: KW nr [...], KW nr [...] oraz KW nr [...]. Zgodnie z punktem trzecim decyzji z przekazania wyłączeniu podlegały następujące budynki: dom mieszkalny, stodoła, chlew i trzy budynki gospodarcze, które pozostały odrębną własnością przekazujących rolników.

Na podstawie analizy danych z ewidencji gruntów i budynków oraz zapisów w księgach wieczystych ustalono, że tereny zabudowane znajdowały się na działkach ewidencyjnych nr [...] i [...] oraz zapisane były w dwóch odrębnych księgach wieczystych KW nr [...] i KW nr [...]. W księdze wieczystej KW nr [...] na podstawie wniosku złożonego dnia [...] maja 1981 r. oraz przedmiotowej decyzji Naczelnika Miasta i Gminy w D. o przekazaniu gospodarstwa rolnego wpisano na rzecz Pana W. W. i jego żony P. W. po polowie budynki: dom mieszkalny, stodołę, chlew i trzy budynki gospodarcze stanowiące odrębny od gruntu przedmiot własności, natomiast ziemię stanowiącą własność Skarbu Państwa przepisano do księgi wieczystej KW nr [...]. W księdze wieczystej KW nr [...] na podstawie wniosku i decyzji jak wyżej wpisano jako właściciela Skarb Państwa.

Następnie rodzice Pana Z. W. aktem notarialnym Nr repertorium: [...] z dnia [...] maja 1981r. sprzedali prawo własności nieruchomości, dla której prowadzona była księga wieczysta KW nr [...] na rzecz Pani E. C.. W akcie tym skonkretyzowano, że nieruchomość stanowi budynek mieszkalny i budynki gospodarcze. Na podstawie powyższej umowy sprzedaży oraz wniosku złożonego dnia [...] maja 198Ir. Panią E. C. wpisano do księgi wieczystej KW nr [...] jako właściciela przedmiotowych budynków.

W świetle powyższego organ stwierdził, iż niezależnie od tego w jaki sposób sprecyzowany został zapis w akcie notarialnym sprzedaży budynków były one i są zapisane w księdze wieczystej KW [...] a ich właścicielem jest Pani E. C. nosząca obecnie nazwisko S..

Tym samym wnioskodawca nie będąc właścicielem budynków znajdujących się na działce gruntu, która wchodziła w skład gospodarstwa rolnego przekazanego Państwu na podstawie przepisów obowiązujących przed dniem 1 stycznia 1983r. nie spełnia przesłanki określonej w art. 6 powołanej wyżej ustawy z dnia 24 lutego 1989r. do nieodpłatnego nadania na własność działki gruntu, na której budynki te zostały wzniesione.

Następnie postanowieniem z dnia [...] stycznia 2010r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. po rozpoznaniu wniosku Pana Z. W., o wznowienie postępowania w sprawie nieodpłatnego przeniesienia na jego rzecz prawa własności gruntu Skarbu Państwa zapisanego w księdze wieczystej KW Nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Ś., stanowiącej część działki ewidencyjnej nr [...] o powierzchni [...] ha, położonego w D., zakończonego prawomocną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r., która utrzymała w życiu decyzję Starosty Ś. z dnia [...] grudnia 2007 r. odmawiającej nieodpłatnego przeniesienia opisanej wyżej nieruchomości,działając na podstawie art. 149 § 1 i art. 150 §2 w zw. z art. 145 §1 pkt 1 i 5 Kodeksu postępowania administracyjnego (tj. dz.U. 2000, nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.), wznowiło postępowanie w sprawie zakończonej prawomocną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r

W uzasadnieniu organ wskazał, iż wnioskiem z dnia [...] września 2009 r. Pan Z. W. domagał się wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie z uwagi na to, że jego zdaniem dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe oraz wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję.

Decyzją z dnia [...] marca 2010r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. działając na podstawie: art. 145 § 1 oraz art. 151 § 1 pkt. 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. 2000, nr 98, poz. 1071 ze zm.,) oraz art. 6 ustawy o zmianie ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin oraz o zmianie ustawy o podatku rolnym z dnia 24 lutego 1989 r. (Dz.U.1989 r., Nr 10. poz. 53, zwana w dalszej części "ustawą"),odmówiło uchylenia decyzji dotychczasowej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż po zapoznaniu się z aktami sprawy, w tym w szczególności z wnioskiem Strony oraz treścią decyzji organu pierwszej instancji, orzekło o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej, ze względu na brak podstaw do wznowienia postępowania.

Zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a. postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Przedmiotem tego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie było dotknięte jedną z wad wymienionych w art. 145 § 1 i art. 145a k.p.a. oraz przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją ostateczną lub postanowieniem. Zgodnie z poglądem zaprezentowanym w wyroku NSA z dnia 17 czerwca 1998 r., sygn. akt I SA/Lu 551/97 "Ustalenie, czy występują podstawy wznowienia postępowania wymienione w art. 145 § 1 kp.a., może nastąpić wyłącznie w postępowaniu rozpoznawczym, a to zgodnie z treścią art. 149 § 2 kp.a.".

"Postanowienie o wznowieniu postępowania otwiera następną fazę postępowania, tj. postępowanie wyjaśniające - rozpoznawcze. Postanowienie to jako wszczynające postępowanie nie może zawierać innych treści poza wskazaniem przesłanek uzasadniających wznowienie postępowania. Celem postępowania wyjaśniającego - rozpoznawczego (art. 149 § 2 k.p.a.) jest ustalenie istnienia podstaw wznowienia postępowania oraz w razie pozytywnego wyniku tych czynności - przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozstrzygnięcia istoty sprawy będącej przedmiotem weryfikacji decyzji ostatecznej" (wyrok NSA z dnia 12 lutego 1998 r., sygn. akt II SA 927/9).

Celem przedmiotowego postępowania było zatem ustalenie czy w przedmiotowej sprawie istnieją szczególne podstawy do wznowienia postępowania. Zamknięty katalog podstaw wznowienia postępowania został zawartych przez ustawodawcę w art. 145 § 1 oraz art. 145a k.p.a. Zgodnie z powyższymi przepisami w sprawie zakończonej prawomocną decyzją administracyjną, wznawia się postępowanie, jeżeli:

1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe,

2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa,

3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27,

4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu,

5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję,

6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu,

7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2),

8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.

9) Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja.

Wbrew twierdzeniom Strony zawartym w przedmiotowy wniosku, zdaniem organu w sprawie nie zaistniała przesłanka wznowienia postępowania zawarta w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Wskazana podstawa wznowienia postępowania odnosi się do sytuacji, w których "dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe". Podkreślić należy, że zgodnie z niekwestionowanym poglądem judykatury "wznowienie postępowania na podstawie art. 145 §1 pkt 1 kp.a. jest dopuszczalne w sytuacji łącznego spełnienia warunków: w postępowaniu dowodowym zakończonym decyzją ostateczną miało miejsce wystąpienie fałszywego dowodu, co zostało stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu, przy czym fałszywy dowód był podstawą ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2009 r.. sygnatura akt I OSK 904/08). Organ stwierdził w sposób jednoznaczny, że w aktach sprawy jak i we wniosku Strony brak dowodów i twierdzeń wskazujących na istnienie w przedmiotowym postępowaniu okoliczności spełniających powyższe kryteria dopuszczalności wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a.

We wniosku Strona podnosi jednocześnie, że w przedmiotowej sprawie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Tym samym zdaniem Strony zaistniała w przedmiotowym postępowaniu inna podstawa do wznowienia postępowania zawarta w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Według oceny Kolegium wszystkie istotne dla sprawy okoliczności były znane organowi podejmującemu decyzję w przedmiotowej sprawie. Wskazać jednocześnie należy, że rozbieżności w ocenie stanu prawnego w sprawie pomiędzy Panem Z. W. a organem, który wydał przedmiotową decyzję, wynikają nie z istnienia okoliczności faktycznych lub dowodów, z których organ nie zdawał sobie sprawy w trakcie wydania decyzji, lecz z rozbieżności w ocenie prawnej stanu faktycznego, który jednak nie ulegał zmianie.

W tym zakresie w ocenie organu, ustalenie stanu prawnego w przedmiotowej sprawie było utrudnione z uwagi na to, że zarówno decyzja nr [...] z dnia [...] maja 1980 r. wydana przez Naczelnika Miasta i Gminy w D. o przejęciu na rzecz Państwa własności gospodarstwa rolnego jak również powołany wyżej akt notarialny z dnia [...] maja 1981 r. zawierający umowę sprzedaży na rzecz E. C. (obecnie S.) nieruchomości położonej przy ulicy Ś. P. [...], operują bardzo nieprecyzyjnymi określeniami i pojęciami, co siłą rzeczy rodziło znaczne wątpliwości interpretacyjne. I tak odrębna własności wszystkich budynków, w tym domu mieszkalnego, stodoły i chlewa oraz trzech budynków gospodarczych została wpisana w całości do księgi wieczystej o nr [...], obejmującej jedynie działkę [...]. Tym samym odrębna własności trzech budynków gospodarczych posadowionych na działce [...] nie została wpisana do księgi wieczystej obejmującej tę działkę. W efekcie odrębna własności budynków posadowionych na gruncie [...] nie została właściwie odzwierciedlona w księgach wieczystych.

Na podstawie okoliczności faktycznych można ustalić, że decyzją nr [...] z dnia [...] maja 1980 r. wydaną przez Naczelnika Miasta i Gminy w D. o przejęciu na rzecz Państwa własności gospodarstwa rolnego, spadkodawcy Pana Z. W. nabyli na swoją rzecz odrębną własność budynków, z czego budynek mieszkalny, stodoła i chlew znajdował się na działce [...], zaś trzy budynki gospodarcze na działce [...]. Jednocześnie z akt sprawy wynika, że zgodną wolą Stron umowy z dnia [...] maja 1981 r. sprzedaży na rzecz E. C. (obecnie S.) odrębnej własności budynków był dom mieszkalny, stodoła i chlew. Nie zmienia to jednak faktu, że Pan Z. W. jako następca prawny P. W. i Pana W. W. nie figuruje na skutego opisanych wyżej zdarzeń jako osoba, której przysługuje odrębna własność budynków posadowionych na gruncie [...].

Organ podkreślił, iż w przedmiocie przyznania własności nieruchomości na podstawie art. 6 brał pod uwagę, czy Wnioskodawca jest właścicielem budynków znajdujących się na gruncie, który wchodził w skład gospodarstwa rolnego przekazanego Państwu na podstawie przepisów obowiązujących przed dniem 1 stycznia 1983 r. Jednocześnie organ administracji publicznej związany jest rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych zgodnie, z którą prawa do nieruchomości w tym odrębna własność budynków winny dla swej skuteczności zostać wpisane do księgi wieczystej. W związku z powyższym zgodnie z rękojmią wiary publicznej właścicielem nieruchomości jest osoba wpisana do księgi wieczystej jako jej właściciel. Zatem do czasu prawomocnego ustalenie rzeczywistego stanu z treścią ksiąg wieczystych, zakończonego wpisaniem odrębnej własności budynków posadowionych na działce [...] na rzecz Pana Z. W. nie jest możliwe przyznanie mu własności gruntu przedmiotowego gruntu.

Wnioskiem z dnia [...]maja 2010r. Z. W. domagał się ponownego rozpatrzenia sprawy, na podstawie art. 127 § 3 i § 4 k.p.a. W uzasadnieniu wniosku powtórzył, iż

decyzją naczelnika Miasta i Gminy D. Nr [...] z dnia [...]05.1980 r. orzekającej przejęcie na rzecz Państwa gospodarstwa rolnego o pow. [...] ha położonego w obrębie m.D., oznaczonego w księgach wieczystych: Kw [...],Kw [...] i Kw [...] w pkt. 3. stwierdzono, że z przekazania podlegają wyłączeniu następujące budynki: dom mieszkalny, stodoła i chlew i 3 budynki gospodarcze,które stanowią odrębny przedmiot własności. Budynki posadowione były: poz.l .'mieszkalny, stodoła i chlew na działce ewidencyjnej nr [...] - ul. Ś. P. nr [...]

-Kw...., poz.2: trzy budynki gospodarcze (jeden z nich zamieszkały przez lokatorów ) na działce ewidencyjnej

nr [...] - ul. Ś. P. nr [...]-Kw. [...] ( obecnie ul. Ś.. D. nr [...]). Budynki w księgach wieczystych nie były ujawnione z nazwy i ich przeznaczenia - przy zabudowie wiejskiej i małomiasteczkowej nie było takiego obowiązku - był ogólny wpis: teren zabudowany mieszkalny.

[...].05.1981 r.- przygotowując warunki do sprzedaży budynków z poz.l.- działkę nr [...] odłączono z Kw [...] i przeniesiono do Kw [...],która obejmowała działki niezabudowane.Czynności te w PBNot. w Ś. załatwiali naczelnik Miasta i Gminy z kupującą p. C.. Rodzice moi (wówczas 74.i 71 .-letni)byli schorowani i bezradni Ja pracowałem i mieszkałem we W..

"Przy okazji"referent w PBNot.nieświadomy lokalizacji budynków,- które stanowiły dwie odrębne posesje (nieruchomości) w dziale I-O [...] wpisał frazę z decyzji o przekazaniu gospodarst -wa: " dom mieszkalny, stodoła i chlew i trzy budynki gospodarcze", a na okładce Kw [...] napis: " Budynek na nieruchomości Skarbu Państwa wpisanej w Kw [...]". Jak już wyżej stwierdziłem do Kw [...] przeniesiono działkę ewid. nr [...],a na niej nie były posadowione 3. budynki gospodarcze, tylko:bud.mieszkalny,stodoła i chlew. Ponadto w Kw [...] nie ma adnotacji o przeniesieniu 3.budynków gospodarczych do jakiejkolwiek innej księgi wieczystej.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2010r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. po rozpatrzeniu w dniu [...] czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. W. o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją SKO w P. z [...] marca 2010 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji Kolegium z [...] lutego 2008 r. odmawiającej nieodpłatnego przeniesienia prawa własności nieruchomości poł. w D. nr.dz. [...] na rzecz Z. W. działając na podstawie art. 1 ust 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79 poz. 856 zpóźn. zm.), art. 127 § 2 oraz art. 138 § 1 Kpa - ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (tj. Dz. U. z 2000 r. nr 98 poz. 1071 z późn. zm.) utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu wskazano, iż działając w wyniku wznowienia postępowania z wniosku Z. W., SKO w P., decyzją z [...] marca 2010 r. na podstawie art. 151 kpa, odmówiło uchylenia decyzji Kolegium z [...] lutego 2008 r, opisanej w sentencji.

Strona postępowania wystąpiła do Kolegium z wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., rozpatrując ponownie sprawę, zważyło co następuje:

Z. W. wystąpił z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego prawomocną decyzją Kolegium z [...] lutego 2008 r. z uwagi, iż jego zdaniem, dowody na których oparto rozstrzygnięcie okazały się fałszywe, ponadto wyszły na jaw nowe istotne dla sprawy okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi który decyzję wydał. Powołał się zatem na dwie wymienione w art. 145 §1 kpa przesłanki wznowienia postępowania.

W wyniku tego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wznowiło postępowanie w niniejszej sprawie, zaś [...] marca 2010 r. zaskarżoną decyzją odmówiło uchylenia rozstrzygnięcia z [...] lutego 2008 r. stojąc na stanowisku, że w niniejszej sprawie brak podstaw do uchylenia przedmiotowej decyzji na podstawie art. 145 §1 kpa.

Rozpatrujące ponownie sprawę Kolegium podzieliło ów pogląd. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wnioskodawca nie podniósł żadnych nowych okoliczności które mogły by mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Kolegium rozpatrując sprawę po raz pierwszy, słusznie zauważyło, że w przypadku powoływania się na przesłankę dotycząca fałszywych dowodów na podstawie których wydano decyzję, konieczne jest stwierdzenie tego faktu prawomocnym orzeczeniem sądu czy innego organu. W rozpatrywanej sprawie taka okoliczność nie miała miejsca a zatem brak było podstaw aby takie okoliczności uznać za uprawdopodobnione.

Kolegium również jako nieuzasadnione przyjęło twierdzenia strony jakoby w niniejszym postępowaniu, po wydaniu decyzji wyszły na jaw nowe okoliczności nie znane organowi a istniejące w chwili orzekania. Postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez Kolegium nie potwierdziło takich faktów. W ocenie organu wszystkie istotne zdarzenia mogące mieć wpływ na wynik sprawy znane były organowi orzekającemu, zaś istniejące rozbieżności między stroną a organem dotyczą jedynie rozbieżności w ocenie prawnej stanu faktycznego, który jednak w trakcie postępowania nie ulegał zmianie. Kolegium w swojej decyzji z [...] marca 2010r poczyniło w tym zakresie dokładne ustalenia i w sposób nie budzący wątpliwości wykazało, że w niniejszym przypadku brak przesłanek wznowieniowych wymienionych w art.145 par 1 pkt 1 i 5 kpa, które skutkowałyby uchyleniem decyzji SKO z [...] lutego 2008r.

Skargę na powyższą decyzję złożył Z. W. podnosząc w niej naruszenie art.156 par 1 pkt 2 kpa i wnosząc o stwierdzenie nieważności decyzji. W uzasadnieniu skargi podniósł te same okoliczności, co we wcześniej składanych odwołaniach.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Oceniając legalność zaskarżonej decyzji wskazać należy, że stosownie do przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, inny akt lub czynność z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu. Z treści powołanych przepisów wynika bowiem, iż sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego - bada z urzędu zgodność zaskarżonego aktu lub czynności z prawem materialnym i przepisami normującymi postępowanie przed organami administracji .Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany powołaną podstawą prawną (art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej ppsa).

Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonej decyzji z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności decyzji administracyjnej. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako ppsa) uchyla go lub stwierdza jego nieważność.

Nadto jak już wspomniano orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 ppsa) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja została podjęta z naruszeniem przepisów prawa.

W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia była wydana w trybie wznowienia postępowania administracyjnego decyzja z dnia [...]czerwca 2010r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy zaskarżoną własną decyzję z dnia [...] marca 2010r. w sprawie odmowy uchylenia decyzji Kolegium z dnia [...] lutego 2008r. (nie zaskarżonej do WSA) o odmowie nieodpłatnego przyznania na własność skarżącemu gruntu będącego własnością Skarbu Państwa, działki nr [...] o pow. [...]ha zapisanej w kw [...] położonej w D. na którym usytuowane są zabudowania objęte kw [...]. Skarżący jako podstawę wznowienia podał art.145 par 1 pkt 1 i 5 kpa.

Należy mieć na uwadze w kontekście przedmiotowej sprawy, że postępowanie w sprawie wznowienia postępowania jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest jedynie ustalenie, czy w danej decyzji występują przesłanki wznowienia postępowania wymienione w art.145 par 1 pkt 1-8 kpa.

Zasadnym jest przede wszystkim jednak wskazać, że przesłanka z art. 145 § 1 pkt 1 kpa, a więc sytuacja dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe oznacza sytuację, iż fałszywy dowód był podstawą ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy. Przez istotne okoliczności faktyczne należy rozumieć fakty, które dotyczą bezpośrednio danej sprawy administracyjnej, będącej przedmiotem postępowania zakończonego decyzją ostateczną oraz mają znaczenie prawne.

W rozpatrywanym postępowaniu o wznowienie postępowania wskazano również na wystąpienie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 kpa.

W tym miejscu zasadnym jest podnieść, że przesłanka ta dotyczy nowych, istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych lub nowych dowodów. Muszą one istnieć w dniu wydania decyzji i nie być znane organowi, który wydał decyzje. Art. 145 § 1 pkt 5 kpa wymaga kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej. Nadto te okoliczności i dowody musiały istnieć już wcześniej, to jest w chwili wydawania decyzji ostatecznej, lecz dla tego organu są one nowymi tylko dlatego, że nie były mu wcześniej znane. Nowe okoliczności, o jakich mowa w art. 145 § 1 pkt 5 kpa, przedstawiają określony stan faktyczny i prawny, który istniał w chwili wydawania przez organ decyzji ostatecznej, lecz nie był on znany organowi z niezależnych od tego organu przyczyn, mający wpływ na status prawny strony, tj. zakres jego praw i obowiązków, a w konsekwencji na treść merytorycznego rozstrzygnięcia. (por. wyrok NSA z dnia 17 maja 2000 r., I S.A./Lu 9/00, Lex nr 51768).

Pod pojęciem nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., należy rozumieć więc okoliczności lub dowody nowo odkryte lub po raz pierwszy zgłoszone przez stronę, dotyczące przedmiotu sprawy i mające znaczenie prawne, istniejące w dniu wydania decyzji ostatecznej, ale nie znane organowi, który wydał decyzję. Do okoliczności takich nie należy natomiast dokonana przez organ ocena materiału dowodowego sprawy ani też zastosowanie w danym stanie faktycznym określonych przepisów prawa lub ich interpretacja (por. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 1998 r., I SA/Lu 26/97, niepublikowany).

Gdy okoliczności były znane organowi, jak również dowody na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności nie okazały się fałszywe to wznowienie postępowania jest wadliwe, a decyzja wydana w jego wyniku nieważna. Jeżeli organ wznowił postępowanie na podstawie okoliczności znanych mu w dniu wydania decyzji, jest to naruszenie prawa, które nie powinno być tolerowane z punktu widzenia praworządności (por. wyrok NSA z dnia 9 kwietnia 1998 r., I SA/Kr 737/97, niepublikowany).

Nowe okoliczności lub nowe dowody muszą być jednak podstawą do wydania decyzji odmiennej treści, przy czym wystarczy tu prawdopodobieństwo wydania takiej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 25 czerwca 1985 r., I SA 198/85, ONSA 1985, nr 1, poz. 35).

W ocenie sądu organ słusznie uznał, że w sprawie nie wystąpiły takie nowe zagadnienia, które nie byłyby znane podczas podejmowania decyzji w 2008r., jak również nie wystąpiły żadne fałszywe dowody. Skarżący nie wskazał takich okoliczności lub dowodów, które miałyby walor nowości i którym można by przypisać walor fałszywości bądź dużego znaczenia prawnego dla sprawy. Skarżący nie ujawnił takich doniosłych, istotnych dla sprawy dowodów bądź okoliczności, które byłyby nieznane organowi podejmującemu rozstrzygnięcia w 2007, 2008 czy 2010r. W tym miejscu należy jeszcze raz podkreślić, że przedmiotem skargi jest decyzja

Rolą składu orzekającego w niniejszej sprawie była zatem ocena czy Kolegium swoimi decyzjami prawidłowo uznało, że w sprawie nie zaistniały przesłanki nadzwyczajnego postępowania administracyjnego - wznowienia postępowania, które pozwoliłyby wzruszyć w tym trybie decyzje Kolegium z 2007 i 2008r.

W ocenie Sądu brak było takich przesłanek w rozpoznawanej sprawie, dlatego też organ wadliwie wznowił postępowanie, skutkiem czego jest uchylenie przez Sąd postanowienia organu II instancji z dnia [...] stycznia 2010r.

Zgodnie zaś z zasadą obowiązku organów udzielania informacji faktycznej i prawnej wyrażonej w treści art.9 kpa, organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. W wyroku z dnia 23 lipca 1992r., III ARN 40/92, SN przyjął : "obowiązek informowania i wyjaśniania stronom przez organ prowadzący postępowanie całokształtu okoliczności faktycznych i prawnych toczącej się sprawy powinien być rozumiany szeroko, jak to jest tylko możliwe. Udowodnienie naruszenia tego obowiązku powinno być rozumiane jako wystarczająca podstawa do uchylenia decyzji, szczególnie wówczas, gdy urzędnik stwierdza (lub powinien stwierdzić), że strona zamierza podjąć działania wiążące się dla niej z niekorzystnymi skutkami, lub nawet ryzykiem wystąpienia podobnych skutków. W takim wypadku urzędnik ma wyraźny obowiązek w możliwie jasny sposób wyjaśnić całość okoliczności sprawy stronie i równie wyraźnie wskazać na ryzyko wiążące się z zaplanowanymi działaniami. Jest to jedyny odpowiadający zasadzie art.1 Konstytucji sposób rozumienia art.9 kpa. Organy w niniejszej sprawie nie zastosowały w sposób wyczerpujący tejże zasady. Winny pouczyć skarżącego o załatwieniu sprawy na drodze cywilnoprawnej i do czasu jej zakończenia rozważyć możliwość zawieszenia postępowania administracyjnego. Bowiem obowiązkiem każdego organu administracji jest jak najstaranniejsze wyjaśnienie stronie zasadności przesłanek rozstrzygnięcia (art.11 kpa). Dlatego też Sąd wyeliminował z obiegu prawnego decyzje z dnia [...] grudnia 2007r. i [...] lutego 2008r.

Ponadto organ II instancji winien z urzędu rozważyć w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą rażącego naruszenia prawa (art.156 par 1 pkt 2 kpa) stwierdzenie jej nieważności (mając na względzie art.235 kpa), czego nie uczynił, co skutkuje uchyleniem decyzji SKO z dnia [...] czerwca 2010r. i [...] marca 2010r.

Mając powyższe na względzie, wobec faktu, iż w niniejszej sprawie zaistniały podstawy do kwestionowania zaskarżonej decyzji z prawem, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 par 1 pkt 1 ppkt c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.

O kosztach orzeczono na podstawie art.200 ppsa. Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie jest decyzja wydana w trybie wznowienia postępowania. W konsekwencji należny wpis sądowy od skargi w niniejszej sprawie wynosi 200 zł. Stwierdzić należało zatem, że skoro strona skarżąca uiściła tytułem wpisu sądowego tą kwotę, to należało ją zasądzić na rzecz strony od organu.