Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 73/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2013-06-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: zobowiązano do wydania aktu lub podjęcia czynności
określono że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Waldemar Michaldo (spr.) Sędziowie : WSA Aldona Gąsecka-Duda WSA Mariusz Kotulski Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2013 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej w W. – M.P. sprawy ze skargi K.G. na bezczynność Telekomunikacji [...] S.A w W. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej I. zobowiązuje Telekomunikację [...] S.A. w W. do wydania w terminie 14 dni aktu lub podjęcia czynności w przedmiocie udzielenia informacji publicznej z wniosku K.G. z dnia 14 września 2011; II. określa, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Telekomunikacji [...] S.A. w W. na rzecz skarżącego K.G. kwotę 357 zł ( słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem datowanym na 11 grudnia 2012 r. K.G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Telekomunikacji [...] S.A. Skarżący zarzucił nieudostępnienie informacji publicznej na jego wniosek z dnia 14 września 2011 r. w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) przy jednoczesnym niewydaniu rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej zgodnie z art. 17 ust. 1 ww. ustawy.

Skarżący wniósł o stwierdzenie bezczynności ww. spółki oraz zobowiązanie jej do udzielenia informacji w żądanym zakresie i w żądanej formie oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Dokonując uzasadnienia wniesionej skargi, skarżący wskazał na obowiązek stosowania przez skarżąca spółkę (zajmującą się przesyłem informacji) przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Argumentem jednoznacznie przemawiającym za słusznością takiego stanowiska jest brzmienie art. ust.1 pkt 5 ustawy, który stanowi, iż zobowiązanymi do udostępniania informacji publicznej, oprócz władz publicznych, są również inne podmioty wykonujące zadania publiczne (...). Skarżący podniósł, że użycie przez ustawodawcę terminu "zadania publiczne" nie było przypadkowe i miało na celu wyeliminowanie elementu podmiotowego. Sformułowanie to oznacza, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy publicznej i bez konieczności przekazywania tych zadań. Tak rozumiane "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie. Podkreślił, że wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli. Przesył informacji i inne zadania wykonywane przez skarżone przedsiębiorstwo, ze względu na znaczenie informacji dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistniania dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej są "zadaniami publicznymi". W opinii skarżącego z całą pewnością, w świetle powyższych rozważań, żądanie udostępnienia decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii przesyłowej dotyczy "sprawy publicznej" i nakłada na przedsiębiorstwo obowiązek udzielenia informacji dotyczącej tej sprawy.

W dalszej kolejności skarżący odniósł się do kwestii dopuszczalności niniejszej skargi w świetle art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.) wskazując, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym (skarżący wskazał tu na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2006 r. sygn. akt l OSK 601/05) bezczynność zobowiązanego w przedmiocie udzielenie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Gdyby ustawodawca dopuszczał możliwość stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w szerszym zakresie niż to wynika z art. 16 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, to uczyniłby to w sposób wyraźny. Skarżący zaznaczył, że przepis art. 52 p.p.s.a. uzależnia uruchomienie drogi postępowania sądowo administracyjnego od wyczerpana środków zaskarżenia. Ma to miejsce jedynie wówczas, gdy środki takie przysługują, czy to na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego, czy to przepisów szczególnych, czy też ustawy p.p.s.a. W przedmiotowej sprawie środków takich nie przewiduje zarówno ustawa o dostępie do informacji publicznej, jak i Kodeks postępowania administracyjnego.

Na końcu skarżący podkreślił, że w wezwaniu z dnia 14 września 2011 r. wystąpił m.in. o udostępnienie kserokopii decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii przesyłowych. Zaznaczył, że w toku sprawy w celu pozyskania decyzji administracyjnej wystosował w dniu 12 lipca 2012 r. pismo na które otrzymał odpowiedź w dniu 20 sierpnia 2012 r. Podkreślił, że do dnia sporządzenia niniejszej skargi nie otrzymał jakichkolwiek wnioskowanych dokumentów, nie też rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej, czy też w sprawie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę Telekomunikacja [...] S.A. podniosła, że przyjęte przez skarżącego stanowisko, iż Telekomunikacja [...] S.A. jest podmiotem wykonującym zadania publiczne jest nieuzasadnione. W ocenie strony przeciwnej do skarżącej Telekomunikacja [...] S.A. jako całkowicie prywatny podmiot gospodarczy, prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy o swobodzie gospodarczej, nie wykonuje zadań publicznych, a tym samym nie należy do kategorii podmiotów o których mowa w art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Oznacza to, że w konsekwencji na Telekomunikacji [...] S.A. nie ciąży obowiązek udzielania informacji publicznej oraz wydawania decyzji odnośnie ewentualnej odmowy przekazywania takich informacji osobom trzecim. Telekomunikacja [...] S.A. nie zalicza się również do kategorii osób prawnych wymienionych w art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skarb Państwa lub inne podmioty nie posiadają pozycji dominującej w stosunku do Telekomunikacji [...] S.A. w rozumieniu przepisów ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów z dnia 16 grudnia 2000 r.. Skarb Państwa nie jest także akcjonariuszem Spółki, czego dowodzi jej struktura własnościowa. Telekomunikacja [...] S.A. podniosła także, że ustawa p.p.s.a. w art. 3 § 1 i 2 określa właściwość sądu administracyjnego do sprawowania kontroli w zakresie działalności administracji publicznej, która obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organu w przypadku istnienia ustawowego obowiązku wydawania rozstrzygnięcia w formie decyzji. Bezsprzecznym jest, że obowiązek ten nie spoczywa na Telekomunikacji [...] S.A. Tym samym nie jest to podmiot zobligowany do udzielania informacji podmiotom trzecim i nie mają do niego zastosowania przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. W tym stanie rzeczy nie można zatem uznać by Telekomunikacja [...] S.A. dopuściła się bezczynności w zakresie udostępnienia stronie skarżącej informacji publicznej, poprzez niewydanie stosownej decyzji administracyjnej.

Mając na uwadze powyższe strona przeciwna do skarżącej wniosła o odrzucenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy wnioskiem z dnia 14 września 2011 r. zatytułowanym "Wezwanie do podjęcia negocjacji" skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika radcę prawnego Ł.B. wezwał Telekomunikację [...] S.A. do podjęcia negocjacji w przedmiocie ustalenia wynagrodzenia za bezumowne korzystanie przez przedmiotowego operatora telekomunikacyjnego z nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] , położonej w M. , dla której Sąd Rejonowy w S. prowadzi księgę wieczystą o numerze [...] oraz ustanowienia dla tej nieruchomości służebności przesyłu, za wynagrodzeniem. Skarżący we wniosku podniósł, że ww. nieruchomość nie została wywłaszczona na potrzeby budowy instalacji teleinformacyjnej, jak też w żaden inny sposób nie zostało ograniczone prawo własności do tej nieruchomości, nie zawierano także żadnych umów w przedmiocie korzystania z nieruchomości, w tym nie została ustanowiona służebność przesyłu w rozumieniu art. 3051 i nast. K.c. W końcowej części wniosku skarżący zwrócił się, w oparciu o art. 4 ust. 1 pkt 5 i ust. 3, art. 6 ust. 1 pkt 3 lit a ustawy o dostępie do informacji publicznej o udostępnienie kserokopii wszelkich ewentualnych decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy opisanej linii teleinformacyjnej.

Telekomunikacja [...] S.A. odpowiadając na powyższy wniosek pismem datowanym na 31 października 2011 r. wskazała, że infrastruktura na przedmiotowej działce została wybudowana zgodnie z przepisami obowiązującymi w dacie jej wykonania tj. w 1948 r., jako linia C 580 relacji [...] Przebieg przedmiotowej linii od momentu jej wybudowania jest niezmieniony i linia ta jest nieprzerwanie eksploatowana, a operator telekomunikacyjny tj. Telekomunikacja [...] S.A. korzysta nieprzerwanie z trwałego i widocznego urządzenia, wykonanego przez posiadacza służebności przed 30 laty. Tym samym operator nabył służebność przesyłu polegającą na posadowieniu urządzeń przez zasiedzenie, a do powstania służebności doszło z mocy samego prawa.

W piśmie datowanym na 6 grudnia 2011 r. skarżący zawarł polemikę z powyższą odpowiedzą Telekomunikacji [...]S.A., odnosząc się do kwestii nabycia służebności gruntowej przedmiotowej działki przez zasiedzenie. Równocześnie w piśmie tym skarżący zwrócił się o wyjaśnienie, czy w okresie od wybudowania linii do chwili obecnej zmieniono położenie urządzeń stanowiących część linii przesyłowej.

Odpowiedzi na powyższe pismo Telekomunikacja [...] S.A. udzieliła w piśmie datowanym na dzień 16 stycznia 2012 r. (data prezentaty).

W piśmie datowanym na 12 lipca 2012 r. skarżący odniósł się ponownie do kwestii zasiedzenia nieruchomości, zwracając się na końcu przedmiotowego pisma ponownie o udostępnienie kserokopii wszelkich dokumentów dotyczących budowy lub przebudowy urządzeń stanowiących część linii telekomunikacyjnych usytuowanych na działce nr [...] .

W odpowiedzi Telekomunikacja [...] S.A. w piśmie datowanym na 20 sierpnia 2012 r. poinformowała wnioskodawcę, że żądanie udostępnienia przez Telekomunikację [...] S.A. wszelkich dokumentów dotyczących budowy infrastruktury teletechnicznej nie znajduje podstawy prawnej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 i ust. 3, art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. "a" ustawy o dostępie do informacji publicznej. Telekomunikacja [...] S.A. nie jest bowiem zaliczona do katalogu podmiotów zobligowanych do udostępnienia informacji publicznej. W piśmie tym Telekomunikacja podkreśliła, że podtrzymuje swoje stanowisko zawarte w piśmie z dnia 31 października 2011 r.

Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę między innymi w zakresie orzekania w sprawach skarg na bezczynność.

Przepis art. 149 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Przystępując do rozpoznania przedmiotowej skargi zaznaczyć także należy, że zgodnie z utrwalonym poglądem orzecznictwa i doktryny skarga na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05 LEX nr 236545; wszystkie powołane w treści uzasadnienia orzeczenia dostępne są w internetowej bazie orzeczeń: cbois.nsa.gov.pl).

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu tej ustawy i podlega udostępnieniu na określonych w tej ustawie zasadach. Przepis art. 2 ust. 1 ustawy stanowi, że każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5 ustawy, prawo dostępu do informacji publicznej. Od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu faktycznego lub prawnego (ust. 2). W myśl art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy, obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są organy władzy publicznej. Za utrwalony w orzecznictwie uznaje się pogląd, w myśl którego informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2006 r., sygn. akt l OSK 123/06). Dla traktowania danej informacji jako informacji publicznej decydujące jest nie samo jej wytworzenie, lecz fakt, że została pozyskana i przetworzona w celu realizacji zadań publicznych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2011r., sygn. akt l OSK 638/11). Za informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej można uznać każdą informację dotyczącą okoliczności stanowiącej wyodrębniony przedmiot zainteresowania określonego podmiotu lub choćby hipotetycznej grupy osób, dotyczący funkcjonowania władzy publicznej. Wyliczenie zawarte w art. 6 ustawy ma przy tym jedynie charakter przykładowy.

Kwestią kluczową w przedmiotowej sprawie jest ustalenie, czy w zakresie objętym przedmiotowym żądaniem udzielenia informacji publicznej, Telekomunikacja [...] S.A. jest podmiotem podlegającym uregulowaniom ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Z treści powołanego art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej wynika, że obowiązek udostępnienia informacji publicznej nałożony został na "władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne". Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela w całości pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 sierpnia 2010 r., I OSK 851/10, że termin "zadania publiczne" jest pojęciem szerszym od terminu "zadań władzy publicznej" (art. 61 Konstytucji RP). Pojęcia te różnią się przede wszystkim zakresem podmiotowym bowiem zadania władzy publicznej mogą być realizowane przez organy tej władzy lub podmioty, którym zadania te zostały powierzone w oparciu o konkretne unormowania ustawowe. Pojęcie "zadanie publiczne" użyte w art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej zamiast pojęcia "zadanie władzy publicznej" użytego w art. 61 Konstytucji RP ignoruje element podmiotowy i oznacza, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy i bez konieczności przekazywania tych zadań. Tak rozumiane "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie. Wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli.

W uchwale z dnia 14 kwietnia 2005 r. sygn. akt I OPS 1/05 podjętej w składzie 7 sędziów Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż wykonywanie zadań publicznych przez konkretny podmiot powinno co prawda wynikać z wyraźnych unormowań ustawowych lub rozstrzygnięć opartych na unormowaniach ustawowych, które powierzają (zlecają) określone zadania publiczne sprecyzowanym podmiotom, jednak nie można z góry wykluczyć wykonywania zadań publicznych przez pewne podmioty, które nie mają wyraźnego umocowania w przepisach prawa.

Kwestia statusu prawnego Telekomunikacji [...] S.A. w kontekście ustaleń, czy jest ona podmiotem obowiązanym do udzielania informacji publicznej była już przedmiotem orzeczeń sądów administracyjnych.

Sąd rozpoznający przedmiotową sprawę podziela w pełni pogląd prawny zaprezentowany w wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 maja 2013 r. sygn. akt II SAB/Wa 47/13. W wyroku tym Sąd zaznaczył, że m.in. "oczywiste jest, że TP S.A. na datę wpłynięcia przedmiotowego wniosku jest podmiotem prawa prywatnego. Największym akcjonariuszem tej Spółki jest francuski koncern telekomunikacyjny – [...] zaś Skarb Państwa posiadał jedynie znikome ilości akcji, które w dniu 5 sierpnia 2010 r. sprzedał na [...] Giełdzie Papierów Wartościowych." Jednocześnie w powołanym wyroku Sąd stwierdził, że "działalności Telekomunikacja [...] S.A. dla potrzeby prawidłowego zakwalifikowania jej jako "innego podmiotu wykonującego zadania publiczne" (w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej) nie można oceniać jedynie z punktu widzenia spraw kapitałowych, jakkolwiek jest to nadal jedna z największych Spółek prawa handlowego w Polsce, ani z punktu uregulowań ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeksu spółek handlowych (Dz. U. nr 94, poz. 1037). Istotne będzie tu znaczenie tego przedsiębiorstwa w zakresie zadań telekomunikacyjnych uregulowanych w ustawie z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo Telekomunikacyjne (Dz. U. nr 171, poz. 1800 ze zm.). W szczególności wskazać tu należy miedzy innymi na treść art. 1 tej ustawy; pojęcie "dostępu telekomunikacyjnego" uregulowane w art. 2 pkt 6; obowiązki dużych przedsiębiorstw telekomunikacyjnych (do których należy TP S.A.) ujęte w art. 6 pkt. 7; obowiązki w zakresie infrastruktury – art. 137 i nast. Nie sposób przecenić znaczenia telekomunikacji rozumianej, jako gałęzi gospodarki narodowej dla gospodarki i informacji oraz wpływu na społeczeństwo. Powyższe stwierdzenia stanowią oczywiste notoria sądowe i nie wymagają dalszego uzasadniania. Natomiast podkreślić tu należy, iż nie każde przedsiębiorstwo telekomunikacyjne ma tak ważną dla tej dziedziny rolę, jak Telekomunikacja [...] S.A. Wskazać tu należy nie tylko liczbę abonentów telefonii tradycyjnej TP S.A., ale także, co jest dla współczesnej telekomunikacji najistotniejsze, fakt dysponowania przez tą Spółkę znaczną ilością sieci telekomunikacyjnych w tym tzw. "światłowodów", która to sieć służy nie tylko abonentom TP S.A., ale także stanowi nośniki informacyjne wykorzystywane przez inne przedsiębiorstwa telekomunikacyjne (w tym nawet nie związane kapitałowo z "[...] ", jak np. "[...] "). Jeżeli zważy się, iż sieć ta służy nie tylko potrzebom telefonii (rozumianej zarówno tradycyjnie czy mobilnie) ale także łączności internetowej oraz rozprowadzeniu sygnałów telewizyjnych oraz radiowych (a jedynie sieć światłowodowa umożliwia rozprowadzenie tzw. "szybkiego internetu"), to Telekomunikacja [...] S.A. jawi się jako bardzo istotny podmiot organizujący telekomunikację w Polsce. Powyżej opisanych okoliczności nie sposób nie dostrzegać podczas analizowania zagadnienia wykonywania przez te Spółkę zadań publicznych. W ocenie składu orzekającego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w niniejszej sprawie właśnie powyższe okoliczności powinny zdecydować o zakwalifikowaniu Telekomunikacji [...] S.A. do grona podmiotów określonych w przepisie art. 4 ust. 1 pkt 5) ustawy o dostępie do informacji publicznej, natomiast zagadnienia kapitałowe (braku udziału Skarbu Państwa w tej Spółce) nie mogą stanowić jedynego kryterium, co do powyższej kwalifikacji."

Niezależnie od powyższego orzeczenia należy podkreślić, iż Telekomunikacja [...] S.A. została uznana za podmiot podlegającym uregulowaniom ustawy o dostępie do informacji publicznej także w wyroku WSA w Warszawie z dnia 26 czerwca 2013r. sygn. akt II SAB/Wa 183/13 oraz w wyroku WSA w Warszawie z dnia 17 czerwca 2013r. sygn II SAB/Wa 144/13.

Jednocześnie w uzupełnieniu przedstawionej powyżej argumentacji należy zwrócić uwagę na definicję celu publicznego zawartą w art.6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z powołanym przepisem celami publicznymi w rozumieniu ustawy jest: wydzielanie gruntów pod drogi publiczne i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji. Dodatkowo należy także mieć na uwadze zmiany, jakie zostały wprowadzone do ustawy o gospodarce nieruchomościami ustawą nowelizująca z dnia 24 sierpnia 2007 r. (Dz. U. Nr 173, poz. 1218), w wyniku której w art. 4 dodany został pkt 18 definiujący łączność publiczną, rozumianą jako infrastruktura telekomunikacyjna służąca zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego.

W pojęciu obiektów i urządzeń łączności publicznej mieszczą się niewątpliwie również obiekty i urządzenia telekomunikacji publicznej, o których mowa w ustawie z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800, ze zm.). Choć ustawa ta nie definiuje pojęcia "telekomunikacji publicznej", to wielokrotnie posługuje się zwrotem "publicznie dostępna usługa telekomunikacyjna". Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 października 2005 r., sygn. akt II OSK 495/05 podkreślił, że zniesienie monopolu państwa w dziedzinie telekomunikacji i dopuszczenie różnych podmiotów do wykonywania usług telekomunikacyjnych wymaga nowego podejścia do ustalania treści pojęcia łączności publicznej. Przemiany w regulacji telekomunikacji, cele ustawy, publiczny charakter sieci i usług telekomunikacyjnych i wielość podmiotów, które mogą prowadzić działalność gospodarczą w tej sferze sprawiają, że treść pojęcia łączności publicznej nie może być odnoszona tylko do działalności podmiotów publicznych.

Ponadto Sąd zwraca także uwagę, iż w ustawie o dostępie do informacji publicznej, określając zakres przedmiotowy i podmiotowy dostępu do informacji publicznej, wskazano na trzy tryby dostępu do informacji publicznej (art. 7 ust. 1). Na pierwszym miejscu ustawa wymieniła tryb ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej (BIP). Biuletyn Informacji Publicznej jest to system stron internetowych na których władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne udostępniają informacje publiczne wymagane przez polskie prawo. Został on stworzony w celu powszechnego udostępniania informacji publicznej w postaci elektronicznej.

Jak wskazano powyżej, sieci telekomunikacyjne jakimi dysponuje Telekomunikacja [...] S.A. służą nie tylko łączności telefonicznej, ale także łączności internetowej. Jeżeli zatem organy władzy państwowej i organy administracji zobowiązane są do udostępniania informacji na stronach BIP-u, do czego niezbędny jest właśnie Internet dostarczany również przez Telekomunikację [...]S.A., to fakt ten tym bardziej przemawia za zakwalifikowaniem Telekomunikacji [...] S.A. jako podmiotu realizującego cele publiczne, o których mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Jak trafnie wskazano w opracowaniu naukowym pt. "Prawo dostępu do Internetu jako podstawowe prawo człowieka" autorstwa Jakuba Rzucidło (Kwartalnik Naukowy Prawo Mediów Elektronicznych 2/2010), do realizacji prawa, wynikającego z art. 61 Konstytucji RP (przepis ten stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne), tak jak widział je ustrojodawca i ustawodawca, konieczne jest podłączenie do globalnej sieci. Inaczej, realizacja prawa dostępu do informacji, byłaby fikcją. To właśnie udostępnianie "cyfrowej" informacji osiągalnej bez przerwy, a więc tylko za pomocą bezpośredniego połączenia on-line, jest podstawową formą jej upowszechniania. Wydaje się więc, że warunkiem niezbędnym do prawidłowej realizacji tego prawa jest zagwarantowanie dostępu do łącza internetowego.

O powszechnym dostępie do Internetu mówi także dyrektywa 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej o związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej), zmieniona dyrektywą 2009/136/WE. Otóż zgodnie z jej zaleceniami wszyscy obywatele UE muszą mieć możliwość dostępu do minimalnego zestawu usług łączności elektronicznej dobrej jakości i po przystępnej cenie (zasada usługi powszechnej). Co najmniej jeden operator musi realizować wszystkie rozsądne wnioski o stacjonarne przyłączenie do publicznej sieci łączności. Takie przyłączenie musi umożliwiać komunikację głosową, faksową i przesyłanie danych z szybkościami pozwalającymi na funkcjonalny dostęp do Internetu.

Zdaniem Sądu wszystkie przedstawione powyżej argumenty przemawiają za uznaniem, że Telekomunikacja [...] S.A. jest podmiotem wykonującym zadania publiczne, a zatem podlegającym regulacjom ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Tym samym stwierdzić należy, że Telekomunikacja [...] S.A. do której skarżący zwrócił się z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej miała obowiązek rozpoznać ten wniosek i zakończyć postępowanie w sposób przewidziany prawem. Nie ulega wątpliwości, że decyzje i dokumenty dotyczące budowy sieci telekomunikacyjnych są dokumentami, w których posiadaniu pozostaje inwestor, a jeżeli inwestorem jest podmiot realizujący zadania publiczne, to i decyzje te i dokumenty służą realizowaniu zadań publicznych przez taki podmiot. Zgodnie z ugruntowanym poglądem orzecznictwa dokumentacja związana z procesami inwestycyjnymi (w tym decyzje administracyjne, operaty szacunkowe i inne dokumenty) są dokumentami, do których dostęp gwarantuje ustawa o dostępie do informacji publicznej jeżeli znajdują się one w posiadaniu organu, do którego kierowany jest wniosek o taką informację (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 maja 2008 r., sygn. akt IV SA/Po 545/07, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 6 grudnia 2007 r., sygn. akt. II SA/Go 595/07).

Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy Telekomunikacja [...] S.A. do dnia wyrokowania przez sąd nie zakończyła postępowania zainicjowanego wnioskiem skarżącego w żadnej z prawem przewidzianych form. Stwierdzić więc należy, że podmiot ten pozostaje w bezczynności w kwestii rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Wobec powyższego Sąd w pkt I wyroku zobowiązał Telekomunikację [...] S.A. do wydania w terminie 14 dni aktu lub podjęcia czynności w przedmiocie udzielenia informacji publicznej z wniosku skarżącego, biorąc za podstawę art. 149 § 1 p.p.s.a.

Stwierdzając w pkt II wyroku, że zaistniała w rozpoznawanej sprawie bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, Sąd miał na uwadze przede wszystkim to, iż naruszenie takie musi mieć charakter oczywisty i nie może wynikać z różnych interpretacji przepisów prawa. Tymczasem kwestia zakwalifikowania Telekomunikacji [...] S.A. jako podmiotu zobowiązanego do udzielania informacji publicznej wywołuje w dalszym ciągu rozbieżności w orzecznictwie i z tego tytułu Sądowi są znane stanowiska odmienne od zaprezentowanego powyżej. O kosztach postępowania orzeczono w pkt III na mocy art. 200 p.p.s.a.