Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 199/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2022-03-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i postanowienie organu I instancji
Powołane przepisy: article: art. 54 par. 1 pkt 1 i 2, art. 67, art. 89
journal: Dz.U. 2020 poz 1427
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Przemysław Krzykowski Sędziowie sędzia WSA Ryszard Maliszewski asesor WSA Anna Janowska (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 31 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. L. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...], nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną 1) uchyla zaskarżone postanowienie wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu I instancji; 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz skarżącego I. L. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3) zwraca na rzecz skarżącego I. L. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem nadpłaconego wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

I. L. (dalej również jako: "skarżący", "strona", "zobowiązany") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną.

Z przedstawionych Sądowi wraz ze skargą akt administracyjnych sprawy (wspólnych do sprawy o sygn. akt I SA/Ol 200/22) wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego prowadzi wobec strony egzekucję administracyjną na podstawie tytułu wykonawczego z [...], nr [...], wystawionego przez wierzyciela – [...], obejmującego zaległość z tytułu opłaty za niespełnienie obowiązku zawarcia umowy ubezpieczenia obowiązkowego za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2018 r. w kwocie 4.200 zł. Jak wskazano w tytule wykonawczym, podstawą prawną dochodzonej należności jest art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 473) dalej: "ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych".

Na podstawie zawiadomienia z 31 maja 2021 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego dokonał zajęcia wierzytelności w kwocie 98 zł z tytułu nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2020 r.

Pismem z 4 czerwca 2021 r. zatytułowanym "Zażalenie na zawiadomienie o zajęciu innej wierzytelności" skarżący zakwestionował istnienie dochodzonego obowiązku oraz wskazał na wykonanie zobowiązania składkowego na poczet OC, brak korespondencji od wierzyciela, wystawienie tytułu wykonawczego bez przeprowadzenia prawem przepisanej procedury. W związku z tym zobowiązany wniósł m.in. o odstąpienie od egzekucji spornego obowiązku, którego istnienia nie wykazano w należyty sposób oraz uznanie zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego.

Powyższe pismo zobowiązanego zostało zakwalifikowane przez organ egzekucyjny jako wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r. poz. 1427 ze zm.), dalej: "u.p.e.a." oraz jako skarga na czynności egzekucyjne na podstawie art. 54 u.p.e.a.

Postanowieniem z [...] organ egzekucyjny, działając w oparciu o art. 54 § 4 pkt 1 u.p.e.a., oddalił skargę na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia wierzytelności z tytułu nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2020 r. W ocenie organu, zastosowany środek egzekucyjny jest jedynym skutecznym środkiem prowadzącym bezpośrednio do wykonania obowiązku, gdyż dotychczas zastosowany środek w postaci ze świadczenia z ubezpieczenia społecznego okazał się nieefektywny z uwagi na kwotę tego świadczenia wolną od egzekucji. Jak wskazał organ, do dnia wydania postanowienia wierzyciel nie powiadomił o wykonaniu obowiązku, czy też bezprzedmiotowości obowiązku, więc nie wystąpiła niedopuszczalność zastosowania środka egzekucyjnego.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący, wnosząc o uchylenie tego postanowienia, uznanie skargi na czynność egzekucyjną, uznanie nieistnienia obowiązku z uwagi na zapłatę składki OC oraz o umorzenie postępowania egzekucyjnego, wskazał, że zastosowany środek egzekucyjny jest zbyt uciążliwy oraz że egzekwowany obowiązek nie istnieje.

Utrzymując w mocy powyższe postanowienie, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wskazał, że zgodnie z brzmieniem przepisu art. 54 § 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.e.a. w stanie prawnym od 30 lipca 2020 r. podstawą skargi na czynność organu egzekucyjnego jest: 1) dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy; 2) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej.

Zdaniem organu, w ramach skargi na czynność egzekucyjną zbadaniu podlega kwestia zgodności podjętych czynności z przepisami regulującymi sposób i formę dokonywania czynności egzekucyjnych oraz ustalenie, czy zastosowany środek egzekucyjny nie jest zbyt uciążliwy dla zobowiązanego. Wskazując na przepis art. 7 § 2 u.p.e.a., organ odwoławczy podniósł, że dopiero w sytuacji, gdy organ egzekucyjny ma do wyboru kilka środków egzekucyjnych, z których każdy bezpośrednio prowadzi do wykonania obowiązku, ma obowiązek zastosowania tych, które są najmniej uciążliwe dla zobowiązanego.

W ocenie organu II instancji, zajęcie wierzytelności z tytułu nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2020 r. w kwocie 98 zł, która została rozliczona na poczet kosztów egzekucyjnych, nie może być traktowane jako zastosowanie środka egzekucyjnego zbyt uciążliwego. Środek ten nie powoduje bowiem utrudnień lub ograniczeń w codziennym funkcjonowaniu strony. Zarówno w treści skargi, jak i zażalenia, zobowiązany nie wskazał zaś innego środka egzekucyjnego, który byłby mniej dolegliwy i prowadziłby bezpośrednio do egzekucji należności pieniężnych. Ponadto czynności egzekucyjnej dokonano zgodnie z treścią art. 89 § 1 u.p.e.a. poprzez przesłanie do dłużnika zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu, o czym poinformowano zobowiązanego. W ocenie organu, czynność została dokonana w sposób prawidłowy, tj. zgodnie z przepisami u.p.e.a.

Odnosząc się do argumentacji strony, organ odwoławczy podniósł, że w postępowaniu zainicjowanym skargą na czynność egzekucyjną badaniu podlegają jedynie te czynności, które nie są objęte zakresem zaskarżenia przewidzianym dla innego środka prawnego, przy czym zgłoszone w piśmie z 4 czerwca 2021 r. zastrzeżenia strony co do nieistnienia oraz wymagalności obowiązku podlegały ocenie w odrębnym postępowaniu. Postanowieniem z [...] organ egzekucyjny, po otrzymaniu stanowiska wierzyciela w sprawie istnienia oraz wymagalności obowiązku, odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego, wskazując, że zobowiązany nie dopełnił obowiązku zawarcia umowy obowiązkowego ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych w okresie od 16 czerwca 2018 r. do 19 lipca 2018 r., wskutek czego wierzyciel nałożył na niego opłatę zgodnie z art. 88 ust. 3 pkt 3 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skarżący, wnosząc o uchylenie postanowienia organu II instancji i uznanie jego dotychczasowych skarg i zawartej w nich argumentacji, stwierdził, że w wyniku czynności egzekucyjnej zastosowano zbyt uciążliwy środek. Podniósł, że pomimo wielokrotnego zwracania przez niego uwagi, nie uwzględniono, że została wniesiona opłata OC, w związku z czym obowiązek upadł. Stwierdził też, że zarzucono mu niedopełnienie obowiązku zawarcia umowy obowiązkowego ubezpieczenia OC mimo że umowa cały czas trwała.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 329), dalej: "p.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

W myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest m.in. postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie.

Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów, Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.).

Istota sporu w sprawie sprowadzała się do rozstrzygnięcia, czy organy właściwie zastosowały uregulowania zawarte w art. 54 § 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.e.a.

W myśl przepisu art. 13 ust. 5 w zw. z ust. 2 pkt 3 ustawy o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 2070), do skargi na czynność egzekucyjną w egzekucji z wierzytelności z tytułu nadpłaty lub zwrotu podatku stosuje się przepisy u.p.e.a. w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą.

Zgodnie z art. 54 § 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym od 30 lipca 2020 r., zobowiązanemu przysługuje skarga na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego. Podstawą skargi jest: 1) dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy; 2) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej.

Skarga na czynność egzekucyjną stanowi samoistną instytucją postępowania egzekucyjnego. Ma charakter subsydiarny, komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji, czy skargę do sądu powszechnego (wyroki NSA: z 2 kwietnia 2015 r., sygn. akt II FSK 778/13; z 18 sierpnia 2015 r., sygn. akt II FSK 1688/13; z 24 października 2014 r., sygn. akt II GSK 1377/13; wszystkie powołane orzeczenia sądowe dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Skarga w tym trybie przysługuje na dokonanie przez organ egzekucyjny czynności natury wykonawczej, czy czynności faktyczne podejmowane już w toku prowadzonej egzekucji przez organ egzekucyjny lub przez egzekutora, a także na wydawane w toku egzekucji akty (postanowienia i zarządzenia), na które nie przysługuje inny środek zaskarżenia, jak np. zażalenie, czy zarzuty. Kontroli w tym trybie mogą bowiem podlegać wyłącznie czynności egzekucyjne, którymi są - zgodnie z definicją legalną z art. 1a pkt 2 u.p.e.a.- wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego.

Z powyższego wynika, jak też trafnie uznały organy w niniejszej sprawie, że nie mogą być przedmiotem skargi na czynność egzekucyjną np. zarzuty dotyczące niedoręczenia upomnienia, niespełnienia w tytułach wykonawczych wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a., czy przedawnienia dochodzonych zobowiązań. W postępowaniu skargowym, w oparciu o treść art. 54 § 1 u.p.e.a., dopuszcza się bowiem badanie jedynie tych czynności, które należą do kompetencji organu egzekucyjnego, a nie są objęte zakresem innego środka prawnego, w tym zarzutów na prowadzenie egzekucji administracyjnej, zaś sam proces badania obejmuje wyłącznie zgodność z prawem i prawidłowość czynności egzekucyjnych.

Zatem istotą skargi na czynność egzekucyjną jest kontrola poprawności jej dokonania na gruncie przepisów normujących tryb postępowania przy zastosowaniu konkretnego środka egzekucyjnego.

Zgodnie z treścią art. 89 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności innej, niż określona w art. 72-85 u.p.e.a., przez przesłanie do dłużnika zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego i jednocześnie wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby należnej od niego kwoty do wysokości egzekwowanej należności wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczał zobowiązanemu, lecz należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności.

Zajęcie jest dokonane z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1 (art. 89 § 2 zd. 1 u.p.e.a.).

Z kolei w myśl art. 89 § 3 pkt 1-3 u.p.e.a. jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny:

1) wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia złożył oświadczenie dotyczące tego, czy:

a) uznaje zajętą wierzytelność zobowiązanego,

b) przekaże organowi egzekucyjnemu z zajętej wierzytelności kwoty na pokrycie należności lub z jakiego powodu odmawia tego przekazania,

c) i w jakim sądzie lub przed jakim organem toczy się albo toczyła się sprawa o zajętą wierzytelność;

2) zawiadamia zobowiązanego, że nie wolno mu zajętej kwoty odebrać ani też rozporządzać nią lub ustanowionym dla niej zabezpieczeniem;

3) doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, a także odpis wniosku, o którym mowa w art. 90 § 1.

Stosownie zaś do art. 67 § 1 u.p.e.a. podstawę zastosowania środków egzekucyjnych, o których mowa w art. 1a pkt 12 lit. a, stanowi zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności (...).

Zgodnie z art. 67 § 2 u.p.e.a. zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności zawiera m.in.: 1) oznaczenie zobowiązanego, wierzyciela i organu egzekucyjnego; 2) oznaczenie dłużnika zajętej wierzytelności; 3) określenie stosowanego środka egzekucyjnego; 4) numer tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę zajęcia (...); 5) kwotę należności, okres, za który należność została ustalona lub określona, termin płatności należności, rodzaj i stopę odsetek z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz kwotę odsetek naliczonych do dnia wystawienia zawiadomienia; 6) kwotę kosztów egzekucyjnych; 7) wezwanie dłużnika zajętej wierzytelności do realizacji zajęcia lub powiadomienia organu egzekucyjnego o przeszkodzie w realizacji zajęcia; 8) pouczenie zobowiązanego i dłużnika zajętej wierzytelności o skutkach zajęcia; 9) datę wystawienia zawiadomienia, podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisk pieczęci organu egzekucyjnego.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organy w swych rozważaniach skupiły się na analizie podstawy skargi na czynność egzekucyjną z art. 54 § 1 pkt 2 u.p.e.a., natomiast nie przeanalizowały należycie podstawy skargi unormowanej w art. 54 § 1 pkt 1 u.p.e.a. i nie wykazały, że czynność zajęcia innej wierzytelności pieniężnej została dokonana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Z obowiązku analizy podstawy skargi na czynność egzekucyjną z art. 54 § 1 pkt 1 u.p.e.a. nie zwalniała organów dwutorowa kwalifikacja pisma skarżącego z 4 czerwca 2021 r. jako skargi na czynność egzekucyjną oraz jednocześnie wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego, inicjującego odrębne postępowanie, w ramach którego organ odniósł się do argumentacji strony co do nieistnienia oraz wymagalności obowiązku.

Zdaniem Sądu, rozpatrując skargę zobowiązanego w ramach podstawy, jaką jest dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy (art. 54 § 1 pkt 1 u.p.e.a.), organy powinny mieć na uwadze nie tylko kwestię prawidłowości doręczenia zawiadomienia o zajęciu wierzytelności oraz formalne uwzględnienie w treści zawiadomienia elementów określonych w art. 89 i art. 67 u.p.e.a., lecz powinny były także odnieść się do argumentacji skargi na czynność egzekucyjną kwestionującej prawidłowość merytorycznej treści zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej. W szczególności wskazania wymaga, że oddalając skargę na czynność egzekucyjną, organ egzekucyjny nie odniósł się do twierdzeń strony o zapłacie składki OC i nie wyjaśnił tej kwestii z udziałem wierzyciela, pomimo wskazania w zawiadomieniu o zajęciu wierzytelności jako kwoty należności głównej 4.200 zł, tj. w wysokości wynikającej z tytułu wykonawczego. Pismo wierzyciela – [...] z 7 lipca 2021 r. w żaden sposób nie odnosi się do tej kwestii i nie pozwala na weryfikację twierdzeń strony. Ponadto w zawiadomieniu o zajęciu wierzytelności wskazano okres dochodzonego obowiązku (1 stycznia - 31 grudnia 2018 r.) niezgodnie z informacjami wynikającymi ze stanowiska wierzyciela w piśmie z 7 lipca 2021 r., w którym wskazano, że kontrola spełnienia obowiązku ubezpieczenia w zakresie OC dotyczyła całego roku 2018, lecz ustalenie co do niespełnienia tego obowiązku dotyczyło wyłącznie okresu od 16 czerwca do 19 lipca 2018 r., a zatem innego okresu niż pierwotnie deklarował wierzyciel w tytule wykonawczym. W ocenie Sądu, to nie zobowiązany, ale wierzyciel powinien ponosić negatywne konsekwencje tego stanu rzeczy. Zobowiązany natomiast winien na wezwanie organu okazać dowód uiszczenia obowiązku zakreślonego przez wierzyciela. Zapłatę dochodzonej zaległości deklarował bowiem już w pkt 2 skargi na czynność egzekucyjną, a następnie w pkt 3 zażalenia na postanowienie oddalające skargę na czynność egzekucyjną.

Ponadto w sprawie ze skargi na czynność egzekucyjną istotne znaczenie ma również kwestia skuteczności doręczenia skarżącemu tytułu wykonawczego. Dzieje się tak dlatego, że zgodnie z art. 26 § 5 u.p.e.a. wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą:

1) doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub

2) doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego (...).

Zgodnie z powołanym już wyżej art. 89 § 3 pkt 3 u.p.e.a., jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia o zajęciu, organ egzekucyjny doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony.

Kwestia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego ma więc kluczowe znaczenie dla ustalenia, czy dokonana czynność egzekucyjna była skuteczna. W rozpoznawanej sprawie budzi wątpliwości Sądu, czy i w jakiej dacie doręczono zobowiązanemu tytuł wykonawczy, będący podstawą zajęcia wierzytelności, gdyż do akt sprawy nie dołączono dowodu doręczenia, co nie pozwala na dokonanie oceny, czy doszło do wszczęcia egzekucji administracyjnej.

Zdaniem Sądu, specyfika postępowania egzekucyjnego dotyczącego należności, których wierzycielem jest [...] powoduje, że dopiero na etapie wszczęcia egzekucji strona może się dowiedzieć o stanowisku wierzyciela, że nie wykonała obowiązku. Wierzyciel nie rozstrzyga procesowo, zatem jest prawdopodobne, że skarżący, mając na uwadze specyfikę sprawy oraz jego sytuację zdrowotną i życiową, nie miał możliwości dochodzenia swoich praw i obowiązków przed skierowaniem sprawy do przymusowego wykonania. Ma tę sposobność dopiero na etapie egzekucji. Poruszana kwestia nie ma związku z akcentowanym przez organy zakresem skargi na czynność egzekucyjną. Powyższe nie może bowiem prowadzić do akceptacji postanowienia podejmowanego z pominięciem ustalenia stanu faktycznego i dokumentów źródłowych. To organ egzekucyjny, a nie wierzyciel, jest gospodarzem postępowania, i do niego należy rozpoznanie skargi na czynność egzekucyjną. W niniejszej sprawie nie ustalono, czy skarżący wykonał dochodzony obowiązek. Nie sposób też stwierdzić, czy skarżącemu doręczono odpis tytułu wykonawczego. Organy całkowicie polegały na wypowiedzi wierzyciela co doprowadziło do sytuacji, że sprawę załatwiono bez prawidłowego ustalenia stanu faktycznego.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, organy zgromadzą materiał dowodowy i dokonają jego oceny zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.) w zw. z art. 18 u.p.e.a. oraz z uwzględnieniem powyższych rozważań Sądu, a następnie w zależności od poczynionych ustaleń podejmą stosowne rozstrzygnięcie.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. Strona skarżąca nie wniosła o zwrot kosztów postępowania sądowego, jednak Sąd, mając na uwadze art. 210 § 2 p.p.s.a., w pkt 2. sentencji wyroku zasądził z tego tytułu na rzecz skarżącego kwotę 100 zł obejmującą wpis sądowy od skargi. Natomiast zwrot nadpłaconego wpisu od skargi został dokonany na podstawie art. 225 p.p.s.a., gdyż wobec uiszczenia przez skarżącego kwoty 200 zł tytułem wpisu sądowego w sprawie, należało zwrócić nadpłatę w wysokości 100 zł.