Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA 3029/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-12-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędziowie (WSA, Ewa Machlejd, Elżbieta Zielińska – Śpiewak, Protokolant Edyta Kuczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2004 r. sprawy ze skarg M. i Z. G. oraz J. i H. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania obiektu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] maja 2003r., II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

7/IV SA 3028 i 3029/03

UZASADNIENIE

Prezydent Miasta [...] decyzją Nr [...] z dnia [...].05.2003r., działając w oparciu o art. 71 ustawy z dnia 7.07.1994r. Prawo budowlane, po rozpatrzeniu wniosku J. N. – udzielił pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania istniejącego budynku gospodarczego (garażu) na budynek warsztatowy z zapleczem socjalnym, położonego w R. przy ul. K..

W uzasadnieniu organ wskazał, iż inwestor przedłożył aktualną dokumentację budowlaną z wymaganymi uzgodnieniami, opracowaną przez uprawnioną osobę. Przedmiotowy warsztat został zlokalizowany w budynku wybudowanym na podstawie pozwolenia na budowę Nr [...] z dnia [...].08.1997r.

Na pisemne zastrzeżenia stron zgłoszone w toku postępowania organ udzielił odpowiedzi odrębnymi pismami.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyli J. i H. S. oraz M. i Z. G. podnosząc, iż prowadzona przez J. N. działalność gospodarcza polegająca na składzie i transporcie materiałami budowlanymi stanowi znaczną uciążliwość dla właścicieli nieruchomości sąsiednich. Skarżący wskazują, iż pozwolenie na budowę budynku gospodarczego (garażu) z dnia [...].08.1997r. zawiera zastrzeżenie, iż decyzja ta nie zezwala na mycie oraz remonty samochodów. Pomimo to inwestor użytkował budynek jako warsztat, w którym remontował i lakierował samochody ciężarowe.

Na skutek interwencji sąsiadów dokonano kontroli przez Inspektorów Ochrony Środowiska, został także powiadomiony Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego. W tej sytuacji inwestor wystąpił z wnioskiem o pozwolenie na zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego na warsztat z zapleczem socjalnym.

Wojewoda [...] decyzją Nr [...] z dnia [...].06.2003r. po rozpatrzeniu powyższego odwołania – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego m. [...] obowiązującym do dnia 31.12.2002r. teren przedmiotowej inwestycji znajdował się w strefie mieszkaniowej kształtowania zespołów zainwestowania o niskiej intensywności zabudowy oznaczonej symbolem [...]. W strefie tej było dopuszczalne lokalizowanie drobnych nieuciążliwych obiektów przemysłowych, składowych, rzemiosła, drobnej wytwórczości i obsługi komunikacji.

Wobec braku aktualnego planu zagospodarowania przestrzennego zmiana użytkowania budynku na warsztat z zapleczem socjalnym winna być zgodna z przepisami techniczno-budowlanymi oraz przepisami szczególnymi.

Zdaniem organu odwoławczego, w świetle § 3 pkt 12 lit. m rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24.09.2002r. w sprawie określania rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzania raportu oddziaływania na środowisko (Dz.U. 179, poz. 1490), jednostanowiskowy warsztat z zapleczem socjalnym przeznaczony do przeprowadzania remontów własnych pojazdów nie może być zaliczony do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Organ podniósł także, iż wnioskowana zmiana przeznaczenia budynku została pozytywnie zaopiniowana przez rzeczoznawców ds. wymagań higienicznych i zdrowotnych, bezpieczeństwa i higieny pracy oraz ergonomii i zabezpieczeń przeciwpożarowych.

Inwestor przedłożył wszystkie wymagane dokumenty, a organ nie miał podstaw do odmowy wydania pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wyjaśnił, iż ich rozpoznanie nie należy do właściwości organów architektoniczno-budowlanych, a do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz Państwowej Inspekcji Ochrony Środowiska.

Skargę na decyzję organu II instancji wnieśli M. i Z. G. oraz J. i H. S. wnosząc o jej uchylenie i powtarzając argumenty zawarte w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona.

Przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego wymagającego pozwolenia organu architektoniczno-budowlanego (art. 71 ust. 1 Prawa budowlanego) należy rozumieć nie tylko przeznaczenie obiektu do innego rodzaju użytkowania, lecz także zintensyfikowanie dotychczasowego sposobu użytkowania.

Organ winien przy rozpatrzenia sprawy mieć na uwadze możliwość spowodowania niekorzystnych dla otoczenia skutków, w szczególności w sferze warunków zdrowotnych, higieniczno-sanitarnych, użytkowych. Udzielenie zezwolenia musi być poprzedzone stosownymi ustaleniami faktycznymi, koniecznymi dla stwierdzenia, że zmiana sposobu użytkowania obiektu nie naruszy prawnie chronionych interesów osób trzecich (vide wyrok NSA z 10.12.1990r. IV SA 602/90, ONS 1991, Nr 1, poz. 9).

Prawidłowo organ ustalił, iż przedmiotowa zmiana przeznaczenia budynku gospodarczego na warsztat z zapleczem socjalnym nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, jednak uchylił się od przeprowadzenia postępowania w zakresie zwiększenia uciążliwości wobec nieruchomości sąsiednich. Przywołane w uzasadnieniu decyzji opinie dotyczą samej inwestycji, a nie dokonują żadnych ustaleń w zakresie ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich. Odsyłając słusznie skarżących na drogę postępowania z udziałem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego czy Państwowej Inspekcji Ochrony Środowiska, jednocześnie organ wykazał pełną ignorancję w zakresie ewentualnych ustaleń dokonanych przez te organy mimo, iż mogłyby one mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy o zmianę sposobu użytkowania obiektu.

Nadto organ z naruszeniem zasad określonych w art. 7 i 77 kpa nie wyjaśnił, wbrew zarzutom skarżących podnoszonych zarówno w odwołaniu jak i w toku całego postępowania, kiedy nastąpiła zmiana sposobu użytkowania garażu na warsztat z zapleczem socjalnym. Okoliczność ta ma pierwszoplanowe znaczenie bowiem determinuje tryb postępowania organu oparty bądź na art. 77 ust. 1 bądź art. 71 ust. 3 Prawa budowlanego.

Z tych wszystkich względów należy uznać, iż sprawa nie została dokładnie wyjaśniona i z uwagi na naruszenie art. 7 i 77 kpa należało uchylić zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].05.2003. w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 ustawy z dnia 30.08.2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.).

Rozstrzygnięcie w pkt II oparto na treści art. 152 cytowanej ustawy.