Postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt II SAB/Bk 23/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2009-03-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6, art. 3 par. 2 pkt 8, art. 3 par. 2 pkt 1-4a
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 24, art. 25, art. 141 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stanisław Prutis (spr.), Sędziowie sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 05 marca 2009 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia F. Z. w B. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. w przedmiocie rozpoznania wniosków o wyłączenie organu w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia p o s t a n a w i a 1. odrzucić skargę; 2. przyznać radcy prawnemu H. W. od Skarbu Państwa (kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku) kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy) tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne skarżącego wykonane na zasadzie prawa pomocy.-


UZASADNIENIE

Stowarzyszenie F. Z. w B., skargą z dnia 19 marca 2008r., zarzuciło Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w B. bezczynność polegającą na nierozpoznaniu wniosków o wyłączenie organu – SKO w B. i Urzędu Miasta od załatwienia spraw dotyczących kampusu Uniwersytetu w B. W uzasadnieniu podali, że pracownicy Kolegium i Urzędu Miasta mogą być związani np. z Uniwersytetem w B., co zaprzecza ich obiektywności.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie i podniósł, że zarzut bezczynności organu odnosić się musi do indywidualnej sprawy administracyjnej lub konkretnej czynności, której organ nie wykonał, a był zobowiązany do jej wykonania na podstawie przepisów prawa. Skarżący nie określił w jakiej konkretnie sprawie administracyjnej Kolegium dopuściło się bezczynności, ani też na czym ta bezczynność miałby polegać.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje:

Skarga podlegała odrzuceniu, na podstawie art. 58 §1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), jako "niedopuszczalna z innych przyczyn".

Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a artykułu 3 § 2 w/w. ustawy, tj. decyzji administracyjnej, postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty, jak również postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, aktów i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. W myśl tego przepisu zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy art. 3 § 2 pkt 1 – 4a ustawy zaskarżenie decyzji, postanowień, innych aktów i czynności oraz interpretacji prawa podatkowego.

Postanowienie wydane w przedmiocie wyłączenia pracownika jak i organu nie kończy postępowania ani też nie rozstrzyga sprawy administracyjnej co do jej istoty. Na postanowienie to nie służy również zażalenie albowiem, zgodnie z treścią art. 141§1 kpa prawo zażalenia na postanowienie przysługuje tylko w przypadku gdy tak stanowi kodeks postępowania administracyjnego. W przypadku postanowień wydanych na podstawie art. 24 i 25 kpa kodeks nie przewiduje prawa zażalenia.

Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji. O wysokości kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, przyznanych ustanowionemu z urzędu radcy prawnemu, Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 250 w/w ustawy oraz przepisów § 2 ust. 3, § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.). Obejmują one opłatę ze czynności radcy prawnego w kwocie 240 zł powiększoną o należny podatek od towarów i usług, wyliczony według 22% stawki w kwocie 52,80 zł.