Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 607/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2009-02-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatki inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 15 ust.6 , art 16a ust1, art 16 i ust 1
journal: Dz.U. 2000 nr 54 poz 654
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity
article: art 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Przegalińska, Sędziowie Sędzia WSA Alicja Polańska,, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.), Protokolant Joanna Marska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 lutego 2009 r. sprawy ze skargi P. H.U. "O." Sp. z o.o. z siedzibą w M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2006 oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe Spółka z o.o. z siedzibą w [...] w dniu [...] marca 2008 r. złożyła do Naczelnika Urzędu Skarbowego wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za rok podatkowy 2006 w kwocie [...] zł. Wraz z wnioskiem Spółka złożyła korektę zeznania o wysokości osiągniętego dochodu przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych (CIT-8) za rok podatkowy od 1 stycznia 2006 r. do 31 grudnia 2006 r., do której dołączyła pismo wyjaśniające przyczyny złożenia korekty. W ocenie strony, podjęcie wskazanych czynności było konieczne z powodu zaniechania naliczania odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych na mocy wadliwych uchwał, podjętych przez ówczesny zarząd, skutkiem czego zaniżono koszty uzyskania przychodów o kwotę [...] zł oraz zawyżono koszty uzyskania przychodów z tytułu [...] zł. Spółka stwierdziła, że w wyniku powyższych błędów dochód został zawyżony o kwotę [...] zł i w konsekwencji zawyżono podatek dochodowy od osób prawnych o kwotę [...] zł.

Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia [...] r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 207 w związku z art. 21 § 1 i § 2 oraz art. 75 § 1 i § 2 pkt 1 lit. "a" ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz art. 27 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.), odmówił Spółce stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za rok podatkowy 2006 w kwocie [...] zł.

W uzasadnieniu swojej decyzji organ pierwszej instancji przedstawił stan faktyczny sprawy, z którego wynika, że w dniu [...] r. Zgromadzenie Wspólników Przedsiębiorstwa Handlowo-Usługowego w osobach [...], którzy w tym czasie pełnili również funkcje członków zarządu, podjęło decyzję o niedokonywaniu w roku 2006 odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych w celu nie pogarszania wyniku finansowego Spółki i nieobciążaniu kosztów podatkowych w roku 2006 odpisami amortyzacyjnymi od wszystkich posiadanych środków trwałych. Wobec tego, w złożonym w dniu [...] r. zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu za rok podatkowy [...] – [...], podpisanym przez ówczesnego Prezesa Zarządu – [...], Spółka podała następujące wartości:

przychody [...] zł

koszty uzyskania przychodów [...] zł

dochód (art. 7 ust 2 ustawy) [...] zł

podstawa opodatkowania [...] zł

stawka podatku 19 %

podatek należny [...] zł

suma zaliczek wpłaconych [...] zł

nadpłata [...] zł.

W dniu [...] r. dokonano wpisu do rejestru KRS zmiany wspólników Spółki, poprzez wykreślenie [...] i wpisanie [...] Natomiast w dniu [...] r. w KRS-ie dokonano wykreślenia [...] jako Prezesa Zarządu i wpisano [...] jako nowego Prezesa Zarządu, który od tego dnia do dnia dzisiejszego pełni tę funkcję jednoosobowo. Następnie w dniu [...] r. z pismem z [...] r. złożone zostało zatwierdzone sprawozdanie finansowe Spółki za rok 2006 wraz z uchwałą nr [...] z dnia [...] r., którą zatwierdzono powyższe sprawozdanie finansowe oraz uchwałą nr [...] z dnia [...] r. w sprawie podziału zysku za 2006 r., a dokumenty te były podpisane przez [...]. Dnia [...] r. dokonano wpisu do rejestru KRS o złożeniu sprawozdania finansowego Spółki za rok 2006, co zostało opublikowane w Monitorze Sądowym i Gospodarczym 181/2007 z dnia 18 września 2007 r.

Z kolei, w złożonej w dniu [...] r. korekcie zeznania CIT-8 strona wykazała:

przychody [...] zł

koszty uzyskania przychodów [...] zł

dochód (art. 7 ust 2 ustawy) [...] zł

podstawa opodatkowania [...] zł

stawka podatku 19 %

podatek należny [...] zł

suma zaliczek wpłaconych [...] zł

nadpłata [...] zł.

Wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty, oprócz korekty zeznania za rok 2006, Spółka przedłożyła również "korektę" bilansu sporządzonego na dzień [...] r. oraz "korektę" rachunku zysków i strat za rok 2006, które zostały opatrzone datą [...] r. i podpisane przez osobę sporządzającą - [...] z Biura Rachunkowego z siedzibą w [...] oraz obecnego Prezesa Spółki - [...]. Organ podatkowy pierwszej instancji stwierdził, że zarówno bilans, jak i rachunek zysków i strat złożone dnia [...] r. zawierają inne dane niż w wersji złożonej dnia [...] r. i naruszają również przepisy art. 54 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 29 września 2002 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz. 694 ze zm.).

Dalej w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ podatkowy wskazał, że w dniu [...] r. przesłuchano w charakterze świadka [...] z Biura Rachunkowości Podatkowej w [...], które to biuro w 2006 r. prowadziło ewidencję rachunkową Spółki. Świadek zeznał, że w 2006 r. amortyzacja środków trwałych nie została zarachowana w ciężar kosztów podatkowych w roku 2006 na podstawie uchwały Zgromadzenia Wspólników oraz na podstawie pisma Kancelarii Adwokackiej z dnia [...] r., która to Kancelaria reprezentowała Spółkę w związku ze zleceniem jej dnia [...] r. sporządzenia sprawozdania finansowego za rok obrotowy 2006. W piśmie tym podtrzymano również uchwałę Zarządu Spółki o nieobciążaniu kosztów Spółki odpisami amortyzacyjnymi do ustalenia wyniku finansowego za rok 2006. Świadek zeznał także, że w odniesieniu do roku 2006 wykonywał polecenia Zarządu Spółki,

a ponadto otrzymał na piśmie polecenie od Kancelarii Adwokackiej, jako pełnomocnika Spółki. Stwierdził, że informował także Zarząd Spółki o zasadach rachunkowości, uważając że Spółka powinna zarachować odpisy amortyzacyjne w ciężar kosztów i stanowisko takie przedstawił ustnie Panu [...]. Po otrzymaniu zlecenia sporządzenia sprawozdania finansowego za 2006 r. zwrócił się do Kancelarii reprezentującej Spółkę o przedstawienie stanowiska co do odpisów amortyzacyjnych. Ponadto zeznał on, że [...] dowiedzieli się od niego i z dokumentów księgowych o nieujmowaniu odpisów amortyzacyjnych w ciężar kosztów za lata 2005-2006. Informacje takie przekazał jeszcze przed sporządzeniem sprawozdania finansowego za rok 2006.

Organ podatkowy pierwszej instancji, powołując się na treść przepisów art. 15 ust. 6, 16a ust. 1, art. 16h ust. 2 oraz 16i ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, regulujących kwestie dokonywania amortyzacji i zaliczania odpisów amortyzacyjnych do kosztów uzyskania przychodów, wskazał, że na podstawie zebranego materiału dowodowego, a w szczególności zarządzenia Prezesa Spółki z dnia [...] r. w sprawie zakładowego planu kont stwierdzono, że podatnik założył stawki odpisów amortyzacyjnych wynikające z przepisów podatkowych i nie stosował indywidualnych stawek odpisów amortyzacyjnych. Stwierdził również, że zgodnie z przepisami podatkowymi pomniejszenie przychodu osiągniętego z działalności gospodarczej o koszty uzyskania tego przychodu jest uprawnieniem podatnika, a nie jego obowiązkiem. Żaden przepis ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie obliguje podatnika do wykazania wszelkich kosztów uzyskania przychodów i uwzględnienia ich w rachunku podatkowym. Obowiązek ustawowy odnosi się natomiast do udowodnienia poniesienia wydatków, które podatnik chce zarachować w ciężar kosztów uzyskania przychodów.

W konkluzji organ podatkowy pierwszej instancji wskazał, że nie dostrzegł podstaw, aby w chwili obecnej zostały zmienione decyzje podjęte w latach 2006-2007, albowiem powołanie nowego Prezesa Spółki w osobie [...] odbyło się dnia [...] r. Fakt ten nastąpił zatem zarówno przed zamknięciem roku 2006, jak i przed sporządzeniem zeznania podatkowego oraz sprawozdania finansowego za rok 2006. Nie można więc mówić, że zaistniały stan faktyczny nie był znany obecnemu Zarządowi Spółki.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, Spółka z o.o. złożyła odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...], wnosząc o jej uchylenie w całości i wydanie orzeczenia stwierdzającego nadpłatę w podatku dochodowym od osób prawnych za rok podatkowy 2006 w kwocie [...] zł, ewentualnie o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Decyzji tej odwołująca się zarzuciła:

1) obrazę przepisów ustawy Ordynacja podatkowa, a mianowicie:

a) art. 81 § 1 w związku z art. 72 § 1, poprzez kwestionowanie prawa podatnika do dokonania korekty deklaracji podatkowej za rok 2006 w oparciu o nową ważną uchwałę Zgromadzenia Wspólników Spółki;

b) art. 121 § 1, poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych;

c) art. 120, poprzez naruszenie zasady praworządności;

d) art. 122, poprzez niepodjęcie wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w niniejszej sprawie;

e) art. 180 § 1 i art. 187 § 1, poprzez naruszenie zasad postępowania dowodowego;

f) art. 210 §1 pkt 6 i art. 210 § 4, poprzez niewykonanie obowiązków nałożonych na organ podatkowy wyżej wymienionymi przepisami;

2) naruszenie przepisów prawa materialnego:

a) art. 15 ust. 4 i 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, poprzez uznanie wbrew treści powyższego przepisu, iż podatnik nie miał możliwości potrącenia kosztów uzyskania przychodów ściśle powiązanych z rokiem podatkowym 2006, w sytuacji kiedy były one bezpośrednio związane z uzyskanym przychodem w tymże roku, a podjęta w dniu marca 2006r. przez Zgromadzenie Wspólników Spółki z o.o. była nieważna;

b) art. 227, art. 228, art. 237, art. 232 ustawy Kodeks spółek handlowych, tj. poprzez błędną ich wykładnię,

c) art. 32 ust. 1 i 2 ustawy o rachunkowości, poprzez przyjęcie, iż uchwałą Zgromadzenia Wspólników z dnia ...marca 2006 r. można było zmienić przewidziane ustawowo zasady odpisów amortyzacyjnych środków trwałych, w sytuacji kiedy takie odpisy dokonuje się systematycznie, w sposób zaplanowany, ustalający okres amortyzacji, a decyzja w tej sprawie została przez władze spółki podjęta w sposób prawidłowy i była wykonana przed rokiem podatkowym 2006; oraz art. 54 ust. 2 i 3 cytowanej ustawy, poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, iż przepis ten ma zastosowanie w niniejszej sprawie.

W uzasadnieniu odwołania strona stwierdziła, że nieważna jest uchwała, która jest sprzeczna z ustawą, co miało miejsce w przypadku uchwały Zgromadzenia Wspólników z dnia marca 2006 r. o niedokonywaniu w roku 2006 odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych w celu niepogarszania wyniku finansowego spółki. Tak wynika bowiem z ustaleń organu podatkowego, przed rokiem podatkowym 2006 Spółka stosowała liniową metodę amortyzacji środków trwałych według stawek wynikających z przepisów podatkowych. Również w art. 33 ust. 1 i 2 ustawy o rachunkowości przewidziane zostały zasady stosowania odpisów amortyzacyjnych środków trwałych i w tym zakresie uprawnione organy Spółki z o.o. nie miały żadnej dowolności. Ponadto strona wskazała, że postępowanie podatkowe było prowadzone przez organ pierwszej instancji z naruszeniem przepisów Ordynacji podatkowej, w szczególności naruszone zostały zasady praworządności i swobodnej oceny dowodów. Organ podatkowy w ocenie podatnika nie wskazał, które dowody uznał za wiarygodne, a którym odmówił wiarygodności.

Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] r., Nr [...], wydaną z powołaniem się na art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 72 § 1 pkt 1, art. 75 § 2 pkt 1 lit. "a" ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz art. 15 ust. 6, art. 16i ust. 1 i 5, art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji.

Przedstawiając w uzasadnieniu rozstrzygnięcia stan faktyczny sprawy, organ odwoławczy porównał dane wykazane w pierwotnie złożonym zeznaniu podatkowym oraz w korekcie tego zeznania. Wskazał także, że w ocenie Spółki korekta zeznania za rok 2006 i jednocześnie złożenie wniosku o stwierdzenie nadpłaty było konieczne z powodu zaniechania naliczania odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych na mocy wadliwych uchwał podjętych przez ówczesny zarząd, co skutkowało zaniżeniem kosztów uzyskania przychodów o kwotę [...] zł oraz zawyżeniem kosztów uzyskania przychodów z tytułu nieumorzonej części sprzedanych w roku 2006 środków trwałych o kwotę [...] zł. Strona stwierdziła, iż w wyniku powyższych błędów dochód został zawyżony o kwotę [...] zł, a co za tym idzie zawyżono podatek dochodowy od osób prawnych o kwotę [...] zł. Ponadto w dniu [...] r. Spółka złożyła w Urzędzie Skarbowym pismo, zawierające uzupełnienie przyczyn złożenia korekty deklaracji CIT-8 za rok 2005 i 2006, w którym podała, że zmiana wartości w poz. 27 zeznania CIT-8 za 2006 r. (tj. zmniejszenie przychodów o kwotę [...] zł), wynika z zapisów na koncie "zmiana stanu produktów". Podniosła także, że w zeznaniu CIT-8 za 2006 r., złożonym w dniu [...] r. kwota ta zwiększyła koszty uzyskania przychodów, natomiast w korekcie tego zeznania kwota [...] zł pomniejsza przychody i nie ma wpływu na korygowany wynik finansowy.

Następnie organ odwoławczy wskazał, że istotą sporu w rozpatrywanej sprawie jest kwestia uprawnienia zaliczenia przez podatnika do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych z tytułu zużycia środków trwałych. Wobec tego, organ przywołał treść przepisu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych i wskazał, że zgodnie z art. 15 ust. 6 tej ustawy "kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami art. 16a - 16m, z uwzględnieniem art. 16". Natomiast zasady dokonywania odpisów amortyzacyjnych regulują przepisy art. 16a ust. 1, art. 16h ust. 1 pkt 1 i ust. 2, art. 16i ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, które z kolei nie przewidują odstępstwa od raz podjętej decyzji o ich zaniechaniu. Organ ten wskazał także, że pomniejszenie przychodu osiągniętego z działalności gospodarczej o koszty uzyskania tego przychodu jest uprawnieniem podatnika, a nie jego obowiązkiem. Organy podatkowe mają wprawdzie obowiązek ustalenia stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, lecz rozliczenie podatnika w zakresie kosztów uzyskania przychodów - w oparciu o ustalony stan faktyczny - jest uzależnione od woli podatnika w tym znaczeniu, że podatnik może zadeklarować do odliczenia całość bądź część poniesionych kosztów, albo też całkiem zrezygnować z wykazywania kosztów, czyli nie korzystać z przysługującego mu uprawnienia. Żaden przepis ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie obliguje podatnika do wykazania wszelkich kosztów uzyskania przychodów i uwzględnienia ich w rachunku podatkowym. Obowiązek ustawowy odnosi się natomiast do udowodnienia poniesienia wydatków, które podatnik chce zarachować w ciężar kosztów uzyskania przychodów (vide: wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 21 listopada 2006 r. sygn. akt I SA/Rz 444/06). Mając powyższe na uwadze, organ odwoławczy za nieuzasadniony uznał zarzut strony, jakoby organ podatkowy kwestionował możliwość potrącenia kosztów uzyskania przychodów ściśle powiązanych z rokiem podatkowym 2006, w sytuacji, kiedy były one bezpośrednio związane z uzyskanym przychodem w tymże roku jest nieuzasadniony. W przedmiotowej sprawie bowiem odmówiono stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2006 w związku z podjętą przez wspólników Spółki uchwałą o nieobciążaniu kosztów roku 2006 odpisami amortyzacyjnymi, do czego podatnik miał pełne prawo.

W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy uznał, że zgromadzony materiał dowodowy nie daje podstaw do twierdzenia, iż uchwała podjęta dnia [...] r. przez Zgromadzenie Wspólników Spółki w osobach [...], którzy w tym czasie pełnili funkcje członków zarządu, była nieważna, albowiem uchwała ta nie została zaskarżona w terminie przewidzianym przez przepisy ustawy Kodeks spółek handlowych, a możliwość niedokonywania odpisów amortyzacyjnych w roku podatkowym 2006 r. i tym samym rezygnacja z przysługującego uprawnienia do zaliczenia ich w koszty uzyskania przychodów prowadzonej działalności nie była zabroniona żadnym przepisem prawa podatkowego.

W ocenie organu, materiał dowodowy nie potwierdził również zarzutu strony o kwestionowaniu prawa podatnika do dokonania korekty deklaracji podatkowej za rok 2006 w oparciu o nową ważną uchwałę Zgromadzenia Wspólników Spółki. Organ podatkowy odmówił bowiem stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za rok podatkowy 2006, kwestionując zasadność wykazania nadpłaty a nie prawo podatnika do złożenia korekty zeznania podatkowego CIT-8, tym bardziej, że takie prawo gwarantują podatnikowi przepisy ustawy Ordynacja podatkowa (art. 75).

Organ odwoławczy, jako niezasadny ocenił także zarzut strony, dotyczący przeprowadzenia postępowania podatkowego niezgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej. Powołując się na treść art. 191 i art. 192 Ordynacji podatkowej, organ ten wskazał, że dowód w postaci przesłuchania świadka - [...], został przeprowadzony przy udziale strony, a podane fakty nie były kwestionowane. Innych dowodów strona nie przedstawiła, a przed wydaniem decyzji umożliwiono stronie wypowiedzenie się w sprawie zebranego materiału dowodowego.

Powyższa decyzja ostateczna została zaskarżona przez Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe Spółkę z o.o. z siedzibą w do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, z powodu jej niezgodności z prawem. Domagając się uchylenia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego, skarżąca Spółka zarzuciła zaskarżonemu aktowi, że został wydany z naruszeniem:

1) przepisów prawa materialnego:

a) art. 15 ust. 4 i 6 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, przez jego niezastosowanie i przyjęcie, że podatnik nie miał możliwości potrącenia kosztów uzyskania przychodów ściśle powiązanych z tokiem podatkowym 2006 w sytuacji, gdy były one bezpośrednio związane z uzyskanym przychodem w tymże roku, a uchwała podjęta w dniu [...] r. przez Zgromadzenie Wspólników Spółki z o.o. była nieważna, jako sprzeczna z obowiązującym prawem;

b) art. 32 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 września 2004 r. o rachunkowości, przez błędną wykładnię i w konsekwencji przyjęcie, że uchwała Zgromadzenia Wspólników z dnia 31 marca 2006 r. mogła zmienić ustawowe zasady odpisów amortyzacyjnych środków trwałych;

c) art. 54 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 września 2004 r. o rachunkowości, przez błędną wykładnię i zastosowanie w niniejszej sprawie;

d) art. 58 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny, przez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie;

2) przepisów proceduralnych mających istotny wpływ na wynik postępowania, tj. następujących przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa:

a) art. 81 § 1 w zw. z art. 72 § 1, przez ich niezastosowanie w niniejszej sprawie;

b) art. 120, tj. naruszenie zasady praworządności;

c) art. 121 § 1, tj. naruszenie zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych;

d) art. 122, poprzez niepodjęcie wszystkich działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego w niniejszej sprawie;

e) art. 180 § 1 i art. 187 § 1, poprzez naruszenie obowiązku zebrania i rozpatrzenia w wyczerpujący sposób całego materiału dowodowego.

W uzasadnieniu skarżąca stwierdziła, że uchwała z dnia [...] r. pozostaje w sprzeczności z bezwzględnie obowiązującym art. 32 ustawy o rachunkowości i z tego względu jest z mocy samego prawa nieważna (art. 58 § 1 Kc). Ponadto, zdaniem strony, niezastosowanie przez organ art. 15 ust. 4 i 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych stanowi naruszenie prawa, albowiem nie istnieją żadne prawne przeszkody do potrącenia przez Spółkę odpisów amortyzacyjnych za 2006 r. W ocenie skarżącej, złożony przez nią wniosek o stwierdzenie nadpłaty oraz jej pismo z dnia [...] r., zawierające uzupełnienie przyczyn złożenia korekty zeznania CIT-8 za 2006 r., zasługują na uwzględnienie, zaś odmowa tej czynności przez organ podatkowy pozostaje w sprzeczności z przepisami art. 72 § 1 pkt 1 oraz art. 81 § 1 Ordynacji podatkowej. Skarżąca podkreśliła również, że jeżeli nawet wbrew jednoznacznemu brzmieniu obowiązujących przepisów organ podatkowy miał jakiekolwiek wątpliwości co do prawidłowej decyzji, to powinien on w myśl generalnej zasady prawa podatkowego (in dubio pro tributario) orzec zgodnie interesem podatnika, tj. stwierdzić nadpłatę.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Ustosunkowując się do stawianych zarzutów, organ odwoławczy stwierdził w szczególności, że zarówno przepisy o rachunkowości, jak i przepisy podatkowe pozwalają na weryfikowanie i ustalanie odpowiednich stawek amortyzacyjnych w zależności od zaistniałej sytuacji firmy, oczywiście zgodnie z przepisami prawa materialnego. Nieuprawnionym natomiast jest twierdzenie strony, że uchwałę podjęto z naruszeniem przepisów o rachunkowości, z tego względu, iż po pierwsze - jej zgodność z prawem oceniana może być na podstawie przepisów ustawy Kodeks spółek handlowych, a po drugie - do tej oceny nie jest upoważniony organ podatkowy, lecz wyłącznie Sąd. Z materiału zebranego w sprawie wynika natomiast, że uchwała z dnia 31 marca 2006 r. nie została zaskarżona w terminie przewidzianym przez przepisy ustawy Kodeks spółek handlowych - art. 189 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm./ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Skarga jest niezasadna.

Istotą sporu w rozpatrywanej sprawie jest kwestia uprawnienia zaliczenia przez podatnika do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych z tytułu zużycia środków trwałych.

W świetle art. 15 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych "kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami art. 16a - 16m, z uwzględnieniem art. 16". Natomiast zasady dokonywania odpisów amortyzacyjnych regulują przepisy art. 16a ust. 1, art. 16h ust. 1 pkt 1 i ust. 2, art. 16i ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, które z kolei nie przewidują odstępstwa od raz podjętej decyzji o ich zaniechaniu. Wskazać należy, że pomniejszenie przychodu osiągniętego z działalności gospodarczej o koszty uzyskania tego przychodu jest uprawnieniem podatnika, a nie jego obowiązkiem. Rację mają organy podatkowe twierdząc, że podatnik może zadeklarować do odliczenia całość bądź część poniesionych kosztów, albo też całkiem zrezygnować z wykazywania kosztów, czyli nie korzystać z przysługującego mu uprawnienia. Żaden przepis ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie obliguje podatnika do wykazania wszelkich kosztów uzyskania przychodów i uwzględnienia ich w rachunku podatkowym. Obowiązek ustawowy odnosi się natomiast do udowodnienia poniesienia wydatków, które podatnik chce zarachować w ciężar kosztów uzyskania przychodów (vide: wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 21 listopada 2006 r. sygn. akt I SA/Rz 444/06).

Zdaniem Sądu, organ podatkowy działał prawidłowo, odmawiając Spółce stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 2006 w związku z podjętą przez wspólników Spółki uchwałą o nieobciążaniu kosztów roku 2006 odpisami amortyzacyjnymi, do czego podatnik miał pełne prawo.

Nadto, brak jest podstaw do twierdzenia, że uchwała podjęta dnia [...] r. przez Zgromadzenie Wspólników Spółki w osobach [...] , którzy w tym czasie pełnili funkcje członków zarządu była nieważna. Rezygnacja z przysługującego uprawnienia do zaliczenia kosztów amortyzacji w koszty uzyskania przychodów prowadzonej działalności nie była zabroniona żadnym przepisem prawa podatkowego. Przepisy ustawy

o rachunkowości, na które powołuje się strona określają jedynie sposób dokonywania amortyzacji, co nie oznacza, że koszty te muszą być wykazywane przez podatnika w celu pomniejszenia osiąganego przychodu. Przedmiotowa uchwała nie naruszyła przepisów ustawy o rachunkowości, bowiem nie zmieniała reguł związanych ze sposobem dokonywania amortyzacji, a jedynie ograniczała się do nienaliczania kosztów-odpisów amortyzacyjnych do kosztów działalności firmy.

Może się bowiem zdarzyć, że podatnik z jakiś celów dąży do wykazania się jak najwyższym dochodem, np. w celu uzyskania w banku wyższej kwoty kredytu. Zauważyć należy też, że przedmiotowa uchwała nie została zaskarżona w terminie przewidzianym przez przepisy ustawy Kodeks spółek handlowych.

W ocenie Sądu, organ podatkowy nie zakwestionował prawa podatnika do dokonania korekty deklaracji podatkowej za rok 2006 w oparciu o nową ważną uchwałę Zgromadzenia Wspólników Spółki, a jedynie odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych za rok podatkowy 2006.

Zdaniem Sądu, niezasadny jest zarzut strony, dotyczący przeprowadzenia postępowania podatkowego niezgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej. Organ prawidłowo zebrał materiał dowodowy i zapewnił stronie czynną możliwość udziału w niniejszym postępowaniu.

Mając na uwadze powyższe, rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Szczecinie na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz.1270

ze zm./, orzekł jak w sentencji.