Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 639/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-10-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6254 Usługi telekomunikacyjne i eksploatacja sieci telekomunikacyjnych
Hasła tematyczne: Telekomunikacja
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 189 ust. 2
journal: Dz.U. 2004 nr 171 poz 1800
law: Ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne
article: art. 62
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. art. 153, 190, 193
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. art. 137 ust. 3 pkt 3.1, 147 ust. 8 pkt 8.1
journal: Dz.U. 2007 nr 108 poz 744
law: Regulamin Poczty Listowej, Światowy Związek Pocztowy sporządzony w Bernie dnia 28 stycznia 2005 r.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klmias (spr.) Sędzia WSA Aneta Lemiesz Protokolant st. sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2018 r. spraw ze skarg P. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] i A. sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia przetargu na rezerwacje częstotliwości oddala skargi


UZASADNIENIE

Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (Prezes UKE), w związku

z brakiem dostatecznych zasobów częstotliwości, wszczął w dniu 23 marca 2007 r. postępowanie konsultacyjne w sprawie przetargu na dwie rezerwacje częstotliwości. Postępowanie to zostało zakończone w dniu [...] kwietnia 2007 r. W dniu 21 maja 2007 r. Prezes UKE ogłosił przetarg na dwie rezerwacje częstotliwości, z których każda objęła 49 dupleksowych kanałów radiowych z odstępem dupleksowym

95 MHz, z zakresu 1710-1730 MHz i 1805 - 1825 MHz, na obszarze całego kraju,

do wykorzystywania w publicznej sieci telekomunikacyjnej, na okres do dnia

31 grudnia 2022 r. (dalej: przetarg na dwie rezerwacje częstotliwości z pasma 1800 MHz lub przetarg).

W odpowiedzi na ogłoszenie Prezesa UKE z 21 maja 2007 r. o przetargu,

w dniu 24 sierpnia 2007 r. oferty złożyły C.

sp. z o.o. w [...], P. sp. z o.o. w [...], P. S.A. w [...], C. S.A. w [...] – dwie oferty, M. sp. z o.o.

w [...] (wcześniejsza nazwa T. sp. z o.o.), I. GmbH

w [...], Niemcy (dalej I.) – dwie oferty.

W wyniku badania ofert w I etapie do II etapu badania zostały zakwalifikowane oferty: C. sp. z o.o., P. S.A., M. sp. z o.o., oferta nr 1 C. S.A., oferta nr 2 C. S.A. W wyniku stwierdzenia przez organ niespełnienia warunku złożenia oferty zgodnej z wymaganiami określonymi

w Dokumentacji przetargowej do etapu II nie zostały zakwalifikowane: oferta P.

sp. z o.o., oferta nr 1 I. GmbH, oferta nr 2 I. GmbH.

Przyczyną niezakwalifikowania oferty złożonej przez P. sp. z o.o. była stwierdzona w badaniu niezgodność złożonej przez tę spółkę oferty z wymaganiami określonymi w Dokumentacji przetargowej. Prezes UKE stwierdził, że na stronie 57 tomu I oryginału oferty brak jest parafy osoby lub osób podpisującej (podpisujących) ofertę, co w jego ocenie stanowiło naruszenie pkt 1.2.9 Dokumentacji przetargowej, zgodnie z którym "Wszystkie zapisane strony oferty muszą być ponumerowane w sposób ciągły w ramach jednego tomu cyframi arabskimi i parafowane przez osobę lub osoby podpisującą (podpisujące) ofertę zgodnie z punktem 1.1.5. Złożenie przez Uczestnika przetargu na danej stronie podpisu pod oświadczeniem lub poświadczeniem za zgodność z oryginałem nie zwalnia Uczestnika przetargu

od obowiązku parafowania tej strony oferty".

W dniu 23 października 2007 r. wnioski o unieważnienie przetargu złożyły I. GmbH oraz C. sp. z o.o. oraz P. sp. z o.o., podnosząc, że podczas przetargu doszło do rażącego naruszenia prawa powszechnego, jak również interesów uczestników przetargu.

Prezes UKE decyzją z [...] listopada 2007 r. odmówił unieważnienia przetargu

z uwagi na niestwierdzenie przesłanek do jego unieważnienia.

Z wnioskami o ponowne rozpatrzenie sprawy wystąpiły następujące podmioty:

C. sp. z o.o. (wniosek z 12 grudnia 2007 r.), I. GmbH (wniosek z 13 grudnia 2007 r.) oraz P. sp. z o.o. (wniosek z 13 grudnia

2007 r.), podtrzymując dotychczasowe zarzuty i wnosząc o unieważnienie przetargu.

Prezes UKE decyzją z [...] sierpnia 2009 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1

w związku z art. 127 § 3 Kpa. oraz art. 118d ust. 1 w związku z art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. Nr 171 poz. 1800 ze zm.; dalej: Pt.), utrzymał w mocy decyzję z [...] listopada 2007 r.

W skardze do Sądu P. sp. z o.o. zarzuciła zaskarżonej decyzji, że odmawiając unieważnienia przetargu Prezes UKE naruszył art. 118d ust. 1 Pt., pomimo zaistnienia przesłanek unieważnienia określonych w tym przepisie. Przesłanki obligatoryjnego unieważnienia przetargu, których nie uwzględnił Prezes UKE w zaskarżonej decyzji, polegały, zdaniem skarżącej, na rażącym naruszeniu

w toku przetargu przepisów § 5 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia

30 stycznia 2007 r. w sprawie przetargu oraz konkursu na rezerwację częstotliwości lub zasobów orbitalnych w związku z art. 120 Pt. i § 1 pkt 2 rozporządzenia z dnia

30 stycznia 2007 r., art 92 ust. 1 w związku z art. 7 i art. 2 Konstytucji RP, § 3 pkt 2 lit. b) ww. rozporządzenia, art. 31 ust. 3 oraz art. 22 Konstytucji RP i wskazanych postanowień Dokumentacji przetargowej oraz naruszeniu art. 107 ust. 3 Kpa.

i art. 6, art. 7, art. 8 Kpa. Wobec tak sformułowanych zarzutów P.sp. z o.o. wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej.

Sąd wyrokiem z dnia 21 lipca 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 2335/08, uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję z [...] listopada 2007 r., uznając za trafne zarzuty skargi odnoszące się do naruszenia przez organ zasad przetargu w sposób, o którym mowa w art. 118d Pt. W ocenie Sądu, przesłanka rażącego naruszenia prawa została wypełniona przez Prezesa UKE w ten sposób, iż uznał wadliwie, że skarżąca spółka uchybiła formie złożenia oferty – na podstawie § 21 ust. 3 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 30 stycznia 2007 r., co doprowadziło do pozbawienia jej prawa uczestnictwa w II etapie przetargu, w ramach którego odbywało się merytoryczne badanie zawartości ofert. Przyczynę pozbawienia strony skarżącej prawa uczestnictwa w II etapie konkursu należało oceniać, jak podkreślono

w uzasadnieniu wyroku, w świetle ratio legis unormowań dotyczących formy składania oferty, w tym § 21 rozporządzenia z dnia 30 stycznia 2007 r. oraz

w kontekście dopuszczalnych granic przewidujących ograniczenie szeroko rozumianej swobody gospodarczej, w szczególności – konstytucyjnych zasad proporcjonalności (art. 31 ust. 1 Konstytucji RP) oraz zakazu dyskryminacji (art. 32 Konstytucji RP).

Zaznaczono przy tym, że rygoryzm w zakresie formy oferty jest niezbędny

i ma na celu przeciwdziałanie wszelkim próbom ingerencji w jej zawartość

od momentu złożenia w celu poddania weryfikacji. Podstawowa funkcja ma zatem, jak wskazano, charakter ochronny. Uwzględniać trzeba także funkcje związane

z przejrzystością oferty, co ma na celu ułatwienie zapoznania się z ofertą i sprawną analizę jej treści.

Przechodząc do analizy pkt 1.2.9. Dokumentacji przetargowej Sąd I instancji dokonał wykładni pojęcia parafy, wskazując na przepisy ustawy – Prawo o notariacie. Parafa, jak wyjaśniono, jest rodzajem podpisu, a parafowanie połączone

z jednoczesną numeracją stron dokumentu jest czynnością zmierzającą

do zabezpieczenia nienaruszalności treści oraz integralności dokumentu. Identyczną funkcję spełnia złożenie podpisu na oryginale dokumentu przez osobę uprawnioną. Odnosząc się do rozpoznawanej sprawy, Sąd I instancji stwierdził, że w przypadku dokumentu znajdującego się na stronie 57 oferty skarżącej spółki taki podpis się znajdował, podzielając pogląd strony skarżącej, że skoro został spełniony wymóg dalej idący (podpis osoby uprawnionej), to brak było podstaw do żądania spełnienia wymogu "mniejszego" (parafy).

Sąd podniósł, że z treści kontrolowanej decyzji wynika różnicowanie przez organ stwierdzonych uchybień na istotne oraz takie, które nie wywołują skutku

w postaci niezakwalifikowania przedsiębiorcy do II etapu. Tytułem przykładu wskazano na ocenę dokonaną w stosunku do firmy M. w zakresie wymogu dotyczącego składania dokumentacji w języku polskim z dopuszczeniem jedynie stosowania pojedynczych zwrotów lub sformułowań obcojęzycznych, a także

co do umieszczenia w ofercie tej firmy podpisów nad oświadczeniami potwierdzającymi zgodność z oryginałem nad tymi oświadczeniami, a nie pod nimi. Organ, jak podkreślono, niekonsekwentnie stosował poszczególne wymogi oferty, zawarte w dokumentacji przetargowej, w stosunku do poszczególnych przedsiębiorców, co naruszało zasadę proporcjonalności, wyrażoną w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP oraz zakaz dyskryminacji (art. 32 Konstytucji RP). Zdaniem Sądu

I instancji, wskazane postępowanie Prezesa UKE było też sprzeczne z zasadą budowania zaufania do organów państwa, stanowiąc naruszenie art. 8 Kpa..

Podkreślając, że dokumentacja przetargowa może w świetle art. 118 ust. 4 Pt. precyzować warunki formalne oferty, Sąd I instancji nie podzielił tezy o konieczności stosowania skrajnego formalizmu, stwierdzając jednocześnie brak podstaw

do przyjmowania uznaniowości (relatywizacji wymagań formalnych).

Sąd stanął na stanowisku, że uchybienie wymogowi parafowania nie mogło skutkować niezakwalifikowaniem podmiotu do dalszej części procedury przetargowej. Podkreślił, że decydującym jest kryterium racjonalności wymogów stawianych uczestnikom przetargu, rozumiane jako rezultat zastosowania konstytucyjnej zasady proporcjonalności.

Naczelny Sąd Administracyjny (NSA) wyrokiem z dnia 3 lutego 2011 r., sygn. akt II GSK 88/10 utrzymał powyższy wyrok Sądu I instancji.

NSA wskazał w szczególności, że w niniejszej sprawie zastosowanie miała ogólna zasada proporcjonalności i wynikający z niej zakaz nadmiernej ingerencji, stanowiące implikację demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP). Zgodnie z tą regułą wszelkie powinności (w tym o charakterze formalnym) wynikające z rozstrzygnięć władzy publicznej wobec każdego podmiotu (jednostki) powinny być konieczne (niezbędne) dla osiągnięcia określonego celu, związanego

z interesem publicznym. Obowiązek nadmiernie intensywny i niekonieczny dla osiągnięcia określonego interesu publicznego narusza art. 2 Konstytucji RP.

W analizowanym przypadku do naruszenia takiego doszło. Powinność parafowania strony oferty mieści się co do zasady w ramach realizacji interesu publicznego, zmierza bowiem do zagwarantowania rzetelności procedur przetargowych i jako takie nie może być rozpatrywane jako nieproporcjonalny obowiązek. Natomiast formalistyczne podejście w tym zakresie oraz odnoszenie wymogu parafowania także do sytuacji, gdy na danej stronie znajduje się podpis osoby upoważnionej, nie służy już realizacji interesu publicznego związanego z rzetelnością procedury przetargowej. Co prawda, jak podał NSA, ustawodawca upoważnił Prezesa UKE

do określenia wymagań, jakim odpowiadać winna oferta (art. 118 ust. 4 Pt.),

ale wykładnia tego przepisu uwzględniać musi fakt, iż realizacja wskazanego uprawnienia w demokratycznym państwie prawnym uwzględniać musi związanie granicami wynikającymi także z unormowań konstytucyjnych, w tym w szczególności z zasady proporcjonalności wynikającej z art. 2 Konstytucji RP, która w konkretnym przypadku została naruszona.

Prezes UKE decyzją z [...] czerwca 2011 r., nr [...], unieważnił przetarg na dwie rezerwacje częstotliwości z pasma 1800 MHz w części dotyczącej oceny oferty P. sp. z o.o. (pkt I) i nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności (pkt II). Odwołując się do art. 118d Pt. uznał konieczność zbadania, czy w przetargu nie zostały naruszone przepisy prawne lub interesy uczestników przetargu. Odnosząc się kolejno do zarzutów podniesionych we wniosku

o unieważnienie przetargu złożonego przez I. GmbH i C. sp. z o.o. uznał, że nie są one w świetle prawa i stanu faktycznego sprawy uzasadnione.

Zdaniem Prezesa UKE, w przypadku przetargu będącego przedmiotem niniejszego postępowania, mając na uwadze, że jedyny błąd proceduralny, jaki według motywów wyroku NSA z dnia 3 lutego 2011 r. stanowi przesłankę

do stwierdzenia nieważności przetargu, tj. błąd polegający na niedopuszczeniu oferty złożonej przez P. sp. z o.o. do II etapu przetargu w związku z bezpodstawnie sformułowanym przez Komisję przetargową zarzutem niedopełnienia wymagań formalnych w odniesieniu do jednego z dokumentów dołączonych do tej oferty, wystąpił dopiero w I etapie badania ofert i nie miał z natury rzeczy żadnego negatywnego wpływu na prawidłowość przeprowadzenia wcześniejszych czynności przetargowych (ogłoszenie przetargu, złożenie ofert przetargowych, opublikowanie listy podmiotów, które złożyły oferty), przetarg winien być unieważniony wyłącznie

w zakresie dotyczącym oceny oferty P. sp. z o.o. Za dopuszczeniem

w rozpatrywanym przypadku opisanej powyżej konstrukcji częściowego unieważnienia przetargu i powtórzenia dotkniętej nieważnością czynności przemawiają, w ocenie Prezesa UKE, także reguły wykładni celowościowej.

Zgodnie z art. 553 § 1 k.s.h. z dniem 1 sierpnia 2011 r. P. S.A. wstąpiła

we wszystkie prawa i obowiązki spółki przekształcanej, tj. P.

Decyzją z [...] września 2011 r., nr [...], Prezes UKE,

po rozpatrzeniu wniosku P. S.A. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Prezes UKE w uzasadnieniu decyzji w istocie odwołał się do stanowiska przedstawionego w zaskarżonej decyzji i podtrzymał stwierdzenia zawarte w jej uzasadnieniu, że w przypadku przetargu będącego przedmiotem niniejszego postępowania, dostrzeżony błąd proceduralny uzasadniał unieważnienie przetargu wyłącznie w zakresie dotyczącym oceny oferty P.

Zgodnie z art. 553 § 1 k.s.h. z dniem 7 maja 2012 r. P. sp. z o.o. wstąpiła we wszystkie prawa i obowiązki spółki przekształcanej, tj. P. S.A.

Sąd wyrokiem z dnia 6 lipca 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 2257/11,

po rozpatrzeniu skargi P. S.A., uchylił decyzję Prezesa UKE z [...] września 2011 r. oraz decyzję ją poprzedzającą.

NSA rozpoznając skargi kasacyjne od powyższego wyroku Sądu I instancji, wyrokiem z dnia 8 maja 2014 r., sygn. akt II GSK 305/13, oddalił je, uznając

za prawidłowe rozstrzygnięcie Sądu I instancji. NSA w motywach swego orzeczenia zwrócił uwagę, że już NSA w wyroku z dnia 3 lutego 2011 r. o sygn. akt II GSK 88/10, oceniając prawidłowość wyroku Sądu I instancji z dnia 21 lipca 2009 r. o sygn. akt

VI SA/Wa 2335/08, wskazał na konieczność unieważnienia całego przetargu.

We wskazanym wyroku z dnia 8 maja 2014 r. NSA zaznaczył ponadto, że nie ma podstaw prawnych do "reperowania" wadliwego w określonym zakresie przetargu

i jego unieważniania w części. Mimo wyraźnego stwierdzenia przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 lutego 2011 r., że przetarg powinien być unieważniony w całości, Prezes UKE najpierw unieważnił przetarg w części,

a następnie, nie czekając na zakończenie postępowania sądowego w tym przedmiocie odmówił unieważnienia przetargu na dwie rezerwacje częstotliwości

z pasma 1800 MHz.

Prezes UKE decyzją z [...] listopada 2012 r., nr [...],

po rozpatrzeniu wniosków P. S.A. i C., odmówił unieważnienia przetargu na dwie rezerwacje częstotliwości z pasma 1800 MHz, na okres do dnia

31 grudnia 2022 r. w zakresie dotyczącym oceny oferty P. S.A..

W dniu 27 maja 2013 r. dokonano zmiany firmy "P. S.A." na "T. S.A.".

Zdaniem Prezesa UKE, przeprowadzenie przetargu w zakresie oceny oferty P. nie może zostać uznane za samodzielny przetarg, w rozumieniu art. 116 ust. 5 Pt., ponieważ jest to czynność dokonana w ramach przetargu, będąca konsekwencją unieważnienia przez Prezesa UKE przetargu jedynie w zakresie dotyczącym oferty P.

W ocenie Prezesa UKE, komisja przetargowa w sposób właściwy oraz zgodny z przyjętym w niniejszej sprawie stanowiskiem NSA, pomimo braku parafy na stronie oferty, na której znajdują się podpisy osoby upoważnionej, uznała, że wymóg parafowania został spełniony.

Prezes UKE podkreślił, że komisja przetargowa powołana w 2007 r. zakończyła pracę z dniem [...] października 2007 r., bowiem w tym dniu Prezes UKE przyjął protokół z jej prac, w związku z tym komisja ta nie mogła podjąć żadnych dodatkowych czynności. Po wydaniu decyzji Prezesa UKE z [...] czerwca 2011 r.

w sprawie unieważnienia przetargu w zakresie oceny oferty P., wobec zakończenia prac komisji przetargowej powołanej w 2007 r., Prezes UKE był zobligowany do powołania nowej komisji przetargowej, zadaniem której było przeprowadzenie przetargu na dwie rezerwacje częstotliwości w zakresie oceny oferty P. Powołując kolejną komisję przetargową, Prezes UKE nie naruszył prawa.

Prezes UKE wskazał, że przeprowadzenie przetargu w następstwie decyzji Prezesa UKE z [...] czerwca 2011 r., unieważniającej przetarg jedynie w zakresie oceny oferty P., nie narusza przepisów prawa i mieści się w ramach dyspozycji

art. 118d Pt. Wobec częściowego unieważnienia przetargu, Prezes UKE nie mógł przeprowadzić całego przetargu na nowo, a jedynie w zakresie unieważnionych czynności. W ocenie Prezesa UKE, czynności podjęte przez komisję przetargową zostały wykonane prawidłowo, z zachowaniem wszelkich wymogów przewidzianych przez obowiązujące przepisy oraz zapisy dokumentacji przetargowej. Powtórzenie przetargu w zakresie oferty P. spowodowało, że podmiot ten miał równe z innymi uczestnikami przetargu szanse, aby zostać wyłoniony.

Prezes UKE decyzją z [...] listopada 2013 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję wydaną w I instancji. W motywach rozstrzygnięcia wskazał, że przedmiotowy przetarg został przeprowadzony zgodnie z obowiązującymi przepisami, nie doszło zatem do rażącego naruszenia interesów uczestników przetargu. Zdaniem Prezes UKE, wbrew twierdzeniom T. i C.,

w trakcie przetargu nie doszło do rażącego naruszenia prawa ani też rażącego naruszenia interesów tych spółek, jako uczestników przetargu.

C. sp. z o.o. wniosła do Sądu skargę na decyzję Prezesa UKE

z [...] listopada 2013 r., zarzucając jej naruszenie art. 116 ust. 1 pkt 2 Pt. w związku

z art. 118d ust. 1 Pt. oraz art. 156 § 1 pkt 2 Kpa., polegające na uznaniu, że dopuszczalne było powtórne rozstrzygnięcie tego samego przetargu, pomimo

iż przetarg nie został wcześniej unieważniony; naruszenie art. 116 ust. 1 pkt 2 Pt.

w związku z art. 7 Konstytucji RP oraz art. 6 kpa., polegające na uznaniu, iż dopuszczalne było przeprowadzenie przetargu w części, podczas gdy przepisy nie przewidują takiej możliwości, dopuszczając przeprowadzenie przetargu jedynie

w całości; naruszenie art. 118a ust. 2 Pt. w związku z art. 118a ust. 1 Pt., polegające na uznaniu, iż dopuszczalne było dokonanie oceny poszczególnych ofert

z wykorzystaniem tych samych kryteriów w różnych okresach, tj. w odstępstwie 4 lat, co wyłączyło możliwość zastosowania obiektywnych kryteriów oceny ofert; naruszenie art. 116 ust. 4 Pt., polegające na uznaniu, iż dopuszczalne było prowadzanie przetargu przez okres dłuższy niż 8 miesięcy.

Formułując przedstawione zarzuty, C. sp. z o.o. wniosła

o stwierdzenie nieważności obu wydanych w sprawie decyzji, ewentualnie o ich uchylenie.

Również T. S.A. wniosła do Sądu skargę na ww. decyzję Prezesa UKE z [...] listopada 2013 r., zarzucając jej naruszenie prawa materialnego,

a mianowicie: art. 116 ust. 1 pkt 2 Pt. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na przeprowadzeniu przetargu w sytuacji, w której częstotliwości, na które w wyniku przetargu miały zostać udzielone rezerwacje, zostały już zarezerwowane

i nie występował przypadek braku dostatecznych zasobów częstotliwości, a brak częstotliwości wyklucza możliwość prowadzenia przetargu; art. 116 ust. 5 w związku z art. 118 ust. 1 Pt. poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu,

że możliwe jest przeprowadzenie przetargu na rezerwację częstotliwości tylko

– w ujęciu podmiotowym – w zakresie dotyczącym jednej oferty jednego z oferentów; art. 116 ust. 4 w związku z art. 118a ust. 1 pkt 1 oraz art. 118a ust. 4 Pt. poprzez uchybienie obowiązkowi zasięgnięcia opinii Prezesa UOKiK w zakresie zachowania warunków konkurencji w terminie przewidzianym na zakończenie przetargu; § 10

ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 15 lutego 2008 r. w sprawie przetargu oraz konkursu na rezerwację częstotliwości lub zasobów orbitalnych

(Dz.U. Nr 30 poz. 179), poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i powołanie komisji przetargowej do przeprowadzenia przetargu w zakresie oceny oferty T.

w sytuacji, gdy właściwe przepisy Pt. nie przewidują możliwości przeprowadzenia przetargu w części; § 25 ust. 1 ww. rozporządzenia poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i opublikowanie przez komisję przetargową wyników przetargu

w zakresie oceny oferty T. obejmujących podmioty, których oferty nie były ponownie poddawane ocenie; art. 7 w związku z art. 2 Konstytucji RP poprzez uchybienie zasadzie praworządności działania organów administracji publicznej, stanowiącej fundament funkcjonowania demokratycznego państwa prawa, poprzez dowolne działanie polegające na przeprowadzeniu przetargu w zakresie oceny oferty T. w sytuacji, gdy właściwe przepisy nie przewidywały możliwości przeprowadzenia przetargu w części. Ponadto zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 118d ust. 1 Pt., poprzez jego niezastosowanie polegające na nieunieważnieniu przetargu, mimo rażącego naruszenia przepisów prawa

i interesów uczestników przetargu.

Przedstawiając powyższe zarzuty, spółka wniosła o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji, o stwierdzenie, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu

w całości.

Sąd wyrokiem z dnia 23 września 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 312/14, uchylił decyzję Prezesa UKE z [...] listopada 2013 r. oraz decyzję ją poprzedzającą, stwierdzając, że nie podlegają one wykonaniu.

Sąd stanął na stanowisku, że Prezes UKE unieważniając przetarg w części,

w ogóle nie wziął pod uwagę wyroku NSA z dnia 3 lutego 2011 r., sygn. akt II GSK 88/10, mocą którego została przesądzona kwestia konieczności unieważnienia całego przetargu. Podejmując rozstrzygnięcie o unieważnieniu przetargu w części, organ naruszył art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Odmawiając unieważnienia całego przetargu, organ naruszył ten przepis. Prezes UKE nie zastosował się do oceny prawnej i wskazań Naczelnego Sądu Administracyjnego co do dalszego postępowania po tym, jak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 lipca 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 2335/08, uchylił decyzję Prezesa UKE z [...] sierpnia 2008 r.

nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Prezesa UKE

z [...] listopada 2007 r. nr [...].

Zdaniem Sądu, Prezes UKE nie mógł podejmować rozstrzygnięcia

o unieważnieniu przetargu w części. Natomiast skoro – wbrew wiążącej ocenie prawnej – do wydania takiego rozstrzygnięcia doszło, to do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowego w sprawie unieważnienia przetargu w części organ nie powinien procedować, co oznacza, że wszczęte nowymi wnioskami postępowanie o unieważnienie przetargu powinno zostać zawieszone

i kontynuowane dopiero po wydaniu wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny

z dnia 8 maja 2014 r. o sygn. akt II GSK 305/13. Skoro więc organ nie zastosował się do wiążącej oceny prawnej, zobowiązującej go do unieważnienia przetargu w całości, i podjął decyzję o unieważnieniu przetargu w części, to do chwili zakończenia postępowania w tym przedmiocie nie mógł rozstrzygać w kwestii ważności przetargu z nowego wniosku, jako że rzecz dotyczy tego samego przetargu.

Jak podał Sąd, w uzasadnieniu decyzji Prezes UKE wskazuje,

że z orzeczenia NSA nie można automatycznie wyprowadzić wniosku o konieczności wydania decyzji unieważniającej przetarg w całości. Tego rodzaju stwierdzenie może wskazywać, w ocenie Sądu, że organ nie zrozumiał intencji Sądu, a o tym, że tak jest świadczy wydanie decyzji o unieważnieniu przetargu w części. Jeśli zatem Prezes UKE podjął decyzje w przedmiocie unieważnienia przetargu w części, to w sytuacji złożenia nowego wniosku o unieważnienie przetargu, wszczęte tym żądaniem postępowanie powinno zostać zawieszone z uwagi na występujące

w sprawie zagadnienie wstępne związane z niezakończeniem postępowania sądowego w sprawie unieważnienia przetargu w części.

Na skutek powyższego Prezes UKE w dniu [...] sierpnia 2017 r. wydał decyzję

nr [...], którą unieważnił przetarg.

Spółka A. sp. z o.o. z siedzibą w [...] wnioskiem z 23 sierpnia 2017 r. wystąpiła do Prezesa UKE o ponowne rozpatrzenie sprawy.

P. S.A. złożyła do Prezesa UKE wniosek o uzupełnienie rozstrzygnięcia decyzji z [...] sierpnia 2017 r. poprzez orzeczenie o odmowie uwzględnienia wniosków o unieważnienie przetargu złożonych przez C. (aktualnie O.) oraz przez I. Podniosła, że sentencja wspomnianej decyzji nie jest spójna z jej uzasadnieniem.

Z uwagi na wniosek P. S.A., Prezes UKE wydał postanowienie

z [...] września 2017 r., w którym stwierdził niedopuszczalność ww. wniosku A. sp. z o.o., a postanowieniem z [...] września 2017 r., nr [...],

po rozpatrzeniu wniosku P. S.A., odmówił uzupełnienia decyzji z [...] sierpnia 2017 r. co do zawartego w niej rozstrzygnięcia.

Spółka A. sp. z o.o. z siedzibą w [...] pismem z 13 października 2017 r. wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem decyzji

o unieważnieniu przetargu.

P. sp. z o.o. pismem z 30 października 2017 r. złożyła skargę

na decyzję Prezesa UKE z [...] sierpnia 2017 r.

Prezes UKE wskazał, że jeżeli przed przekazaniem sądowi skargi jednej

ze stron postępowania administracyjnego, inna strona tego postępowania zwróciła się do organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, przepisów art. 54 § 2-4 p.p.s.a. nie stosuje się. Wobec tego skarga traktowana jest jak wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy i sprawę rozpatruje organ, o czym niezwłocznie zawiadamia stronę wnoszącą skargę.

Decyzją z [...] stycznia 2018 r., nr [...], Prezes UKE utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z [...] sierpnia 2017 r. unieważniającą przetarg na dwie rezerwacje częstotliwości z pasma 1800 MHz.

Na wstępie wyjaśnił między innymi, że zgłoszenie żądania uzupełnienia decyzji przesuwa początek biegu terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy na dzień doręczenia stronie postępowania postanowienia

w przedmiocie powyższego żądania.

Prezes UKE, odnosząc się do wydanych uprzednio w sprawie wyroków, stwierdził, że zobowiązany był podjąć postępowanie i rozstrzygnąć co do istoty sprawę w przedmiocie unieważnienia przetargu.

Prezes UKE wyjaśnił między innymi, że w myśl art. 24 ustawy z 16 listopada 2012 r. o zmianie ustawy – Prawo telekomunikacyjne oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2012 r. poz. 1445; dalej "ustawa zmieniająca"), do postępowań w sprawie przeprowadzenia albo unieważnienia przetargu albo konkursu, wszczętych

i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Zauważył, że ustawa zmieniająca weszła w życie w dniu

21 stycznia 2013 r., natomiast niniejsze postępowanie zostało wszczęte na skutek złożenia przez l., T. oraz O. wniosków z 23 października 2007 r.

o unieważnienie przetargu. Tym samym, jak stwierdził, w przedmiotowym postępowaniu zastosowanie znajdą przepisy Prawa telekomunikacyjnego

w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy zmieniającej.

Prezes UKE podał, że przesłankami unieważnienia przetargu są rażące naruszenie przepisów prawa lub interesów uczestników przetargu. Stwierdził,

że badanie tych pojęć konieczne jest w świetle twierdzeń doktryny i orzecznictwa sądów administracyjnych.

Zdaniem Prezesa UKE, teza, że takie kształtowanie punktacji za określone kryteria przetargu, w wyniku którego określone podmioty uzyskują za jedną

ze swoich cech (pozycję rynkową – wpływ na konkurencję) mniej punktów niż pozostałe stanowi dyskryminację i naruszenie konstytucyjnej zasady równości wobec prawa, jest nieuzasadniona i sprzeczna z powszechnym rozumieniem zasady równości, ugruntowanym w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego i sądów powszechnych. Przyjmując ten tok argumentacji należałoby również za zasadny uznać zarzut przyznawania decydującej ilości punków za deklarowaną kwotę opłaty za rezerwację, albowiem różnicowałoby to sytuację prawną podmiotów o silniejszej

i słabszej pozycji ekonomicznej. Prezes UKE uznał, że te same zasady stosowane były w przetargu wobec wszystkich przedsiębiorców, zaś kryteria przetargowe

i zasady punktacji znane były przedsiębiorcom przed przystąpieniem do przetargu. Wyjaśnił, że przetarg został poprzedzony postępowaniem konsultacyjnym, w trakcie którego podmioty zainteresowane mogły zgłaszać swoje stanowiska i przedstawiać propozycje dotyczące warunków przetargu.

Prezes UKE podał, że w przepisach Pt. w brzmieniu obowiązującym zarówno w chwili przeprowadzania przetargu, jak i obecnie, brak jest obowiązku poprzedzenia przetargu analizami rynku.

W odniesieniu do zarzutów wobec przetargu, zmierzających do wskazania rażącego naruszenia prawa lub interesów uczestników, formułowanych na poziomie ogólnych założeń co do wizji rynku telekomunikacyjnego i metod jego regulacji, Prezes UKE stwierdził, że są one nieadekwatne do istoty niniejszego postępowania, którego przedmiotem jest ustalenie, czy w trakcie przetargu nie doszło do rażącego naruszenia przepisów prawa lub interesów uczestników przetargu. Zdaniem Prezesa UKE, prezentowane przez O. zarzuty w żaden sposób nie wskazują na rażące naruszenie przepisów prawa, czy też interesów uczestników przetargu, wydają się być jedynie prezentowaną przez tę spółkę oceną polityki regulacyjnej Prezesa UKE, która aczkolwiek negatywna pozostaje bez związku z przedmiotem niniejszego postępowania.

Dalej Prezes UKE dokonał oceny zachowania warunków konkurencyjności

w oparciu o dwa elementy, a mianowicie, całkowity zasób widma oraz opinię Prezesa UOKiK. Zdaniem Prezesa UKE, brak jest uzasadnienia dla stwierdzenia, że oceny kryterium zachowania warunków konkurencji Prezes UKE powinien dokonać

w całości samodzielnie, bez uwzględnienia powyższej opinii.

Prezes UKE nie zgodził się z C., że dokumentacja przetargowa nie zawierała szczegółowego opisu kryteriów oceny ofert, przez co doszło

do naruszenia przepisów § 5 pkt 3 lit. a) rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 30 stycznia 2007 r. w sprawie przetargu oraz konkursu na rezerwację częstotliwości lub zasobów orbitalnych.

Dalsze wywody Prezesa UKE sprowadzały się do opowiedzenia się

za stanowiskiem Sądu wyrażonym w uzasadnieniu wyroku z dnia 21 lipca 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 2335/08.

Prezes UKE podkreślił, że pouczenie zawarte w wyroku NSA z dnia 3 lutego 2011 r., sygn. akt II GSK 88/10, co do dalszego postępowania, polegające

na potrzebie wydania "przeciwstawnego do pierwotnego rozstrzygnięcia", należało odnosić do treści tego pierwotnego rozstrzygnięcia, tj. do odmowy unieważnienia całego przetargu.

Odnosząc się do stanowiska A. z 19 lipca 2017 r. oraz P. z tego samego dnia, w których spółki przywołują okoliczności i uwarunkowania natury ekonomicznej ich zdaniem przemawiające za odmową unieważnienia przetargu, Prezes UKE stwierdził, że okoliczności i uwarunkowania natury ekonomicznej zaprezentowane przez te spółki, w świetle wyroków zapadłych w sprawie nie mogą uzasadniać odmowy wydania decyzji unieważniającej przetarg. Podkreślił, że Prezes UKE jest związany oceną prawną dokonaną przez sądy administracyjne. Wskazał, że dla wydania rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie nie jest zasadne uprzednie przeprowadzenie analizy rynku co do skutków wydania takiej decyzji.

Prezes UKE uznał, że istota prowadzonego postępowania, zarówno w I i II instancji, nie uzasadnia przeprowadzenia analiz wymienionych we wniosku A.

o ponowne rozpatrzenie sprawy. Dodał, że Strategia Regulacyjna na lata 2006-2007 Ministerstwa Transportu z maja 2006 r. nie ma charakteru prawnie wiążącego dokumentu. Zatem, jak podał Prezes UKE, dokonywanie analiz rynku w odniesieniu do realizacji tej strategii "w szczególności w zakresie wskazanych tam celów zwiększania konkurencyjności na rynku usług mobilnych (telefonii ruchomej) w celu obniżenia cen i zwiększenia penetracji usług oraz zapewnienia operatorom komórkowym uczciwych warunków konkurowania", nie stanowi prawnej podstawy dla podejmowanych przez Prezesa UKE czynności.

Prezes UKE odniósł się również do zarzutów sformułowanych przez P. Co do zarzucanej niespójności sentencji decyzji z jej uzasadnieniem wskazał, że zrzut ten stanowi powtórzenie argumentacji z wniosku o uzupełnienie decyzji. Powtórzył, że uzupełnienie rozstrzygnięcia sprawy będzie miało miejsce wtedy, gdy z powodu błędu w ocenie stanu faktycznego i prawnego sprawy lub niedbalstwa przy sporządzaniu decyzji wydano decyzję, w której organ nie rozstrzygnął o całości żądania strony albo nie nadał decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, albo nie zamieścił w osnowie decyzji rozstrzygnięcia, które zgodnie

z przepisami szczególnymi powinien był zamieścić z urzędu. Z kolei co do odmowy uwzględnienia wniosków o unieważnienie przetargu, złożonych przez O. oraz I., Prezes UKE podał, że w decyzji wskazał okoliczności faktyczne i prawne, którymi kierował się przy podejmowaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, jak również ocenił stan faktyczny w świetle przepisów mających zastosowanie w niniejszej sprawie. Prezes UKE rozstrzygając sprawę w tym postępowaniu nie był natomiast związany brzmieniem przepisu art. 193 p.p.s.a. Przepis ten odnosi się bowiem

do procedowania sądów administracyjnych, zatem nie miał wpływu na motywy, którymi kierował się Prezes UKE przy wydawaniu decyzji z [...] sierpnia 2017 r.

P. sp. z o.o. z siedzibą w [...] zaskarżyła decyzję Prezesa UKE z [...] stycznia 2018 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji ją poprzedzającej. Wniosła również

o uchylenie w całości postanowienia Prezesa UKE z [...] września 2017 r. o odmowie uzupełnienia decyzji z [...] sierpnia 2017 r. w zakresie rozstrzygnięcia.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1) art. 118d ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjnej (Pt.)

w związku z art. 24 ustawy z dnia 16 listopada 2012 r. o zmianie ustawy – Prawo telekomunikacyjne oraz niektórych innych ustaw ("ustawa zmieniająca") w związku

z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa. i art. 104 § 1 Kpa. w związku z art. 62 Kpa., jak również

art. 107 § 1 i 3 Kpa. oraz art. 111 § 1 i 1b Kpa. w związku z art. 206 ust. 1 Pt., poprzez:

- utrzymanie w mocy decyzji I instancji, której sentencja pozostaje niespójna

z uzasadnieniem, przez to, że z osnowy tej decyzji wynika, iż Prezes UKE unieważnił przetarg (także) na wniosek I. GmbH oraz C. sp. z o.o. (obecnie O. S.A.), podczas gdy

z uzasadnienia decyzji I instancji wynika, iż Prezes UKE nie uwzględnił żadnego

z zarzutów stawianych przez te podmioty, natomiast unieważnił przetarg w związku

z uwzględnieniem wyłącznie jednego zarzutu podniesionego przez T. sp. z o.o.;

- odmowę uzupełnienia decyzji, poprzez orzeczenie o odmowie uwzględnienia wniosków o unieważnienie przetargu, złożonych przez O. oraz I.,

co stanowi o "utrwaleniu" wewnętrznej sprzeczności decyzji z [...] sierpnia 2017 r., wyrażającej się w "rozdźwięku" między treścią a motywami podjętego rozstrzygnięcia;

co prowadzi do pozostawienia w obrocie prawnym aktu administracyjnego, który stanowi o formalnym uwzględnieniu wniosków stron (tj. wniosków O. oraz I. o unieważnienie przetargu) w sytuacji, w której – w znaczeniu materialnoprawnym – Prezes UKE zakwestionował zasadność tych wniosków;

2) art. 107 § 1 i 3 Kpa. w związku z art. 153 i art. 193 p.p.s.a., poprzez wewnętrzne sprzeczności w stanowisku Prezesa UKE co do tego, czy miało miejsce i na czym polegało "odpowiednie stosowanie" powyższych przepisów, a w konsekwencji – niedostateczne wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia;

3) art. 7 Kpa., art. 8 Kpa., art. 9 Kpa. i art. 10 Kpa. w związku z art. 107 § 1 i 3 Kpa., poprzez niepodjęcie przez organ wszelkich niezbędnych czynności, pozwalających

w sposób wyczerpujący ustalić okoliczności związane z doręczeniem l. korespondencji kierowanej do tej spółki w toku postępowania administracyjnego

i brak wyjaśnienia tych okoliczności w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, co stanowi o naruszeniu zasady wnikliwego i wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7 Kpa.), zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania

do władzy publicznej (art. 8 Kpa.), zasady należytego informowania stron o istotnych okolicznościach faktycznych i prawnych (art. 9 Kpa.) oraz zasady zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania (art. 10 Kpa.), jak również świadczy o uzasadnieniu decyzji z [...] stycznia 2018 r. w sposób nieodpowiadający wymogom wynikającym z art. 107 § 3 w związku z § 1 Kpa..

W uzasadnieniu skargi spółka przytoczyła argumentację na rzecz sformułowanych w niej zarzutów, rozwijając dotychczas przedstawione stanowisko.

W odpowiedzi na skargę Prezes UKE wniósł o jej oddalenie w całości,

na wypadek uwzględnienia, wniósł o orzeczenie, że zaskarżona decyzja wywołuje skutki prawne do chwili uprawomocnienia się wyroku.

W piśmie z 20 sierpnia 2018 r. spółka wniosła o połączenie do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia spraw o sygn.: VI SA/Wa 639/18 i VI SA/Wa 656/18.

Również spółka A. sp. z o.o. z siedzibą w [...] wniosła skargę

na decyzję Prezesa UKE z [...] stycznia 2018 r.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 Kpa. i art. 107 § 3 Kpa. w związku z art. 153 p.p.s.a.

oraz w związku z art. 118d ust. 1 oraz art. 189 ust. 2 pkt 1 Pt., poprzez unieważnienie przetargu wyłącznie w oparciu o wskazania wynikające z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 2011 roku, sygn. akt II GSK 88/10, wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 maja 2014 roku, sygn. akt II GSK 305/13 oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 października 2016 roku, sygn. akt II GSK 262/15, bez dokonania przez Prezesa UKE analizy

i oceny przesłanek warunkujących unieważnienie przetargu według stanu istniejącego w dacie wydawania zaskarżonej decyzji, w szczególności brak zbadania przez Prezesa UKE społecznych skutków unieważnienia przetargu;

2) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 Kpa. i art. 107 § 3 Kpa., poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności:

- brak analizy przez Prezesa UKE przesłanek warunkujących unieważnienie przetargu z punktu widzenia warunków zawartych w art. 189 ust. 2 Pt.;

- brak dokonania przez Prezesa UKE analiz potwierdzających, że zaskarżona decyzja oraz jej skutek w postaci unieważnienia przetargu są zgodne ze Strategią Regulacyjną Prezesa UKE w zakresie gospodarki częstotliwościowej z kwietnia

2007 roku, w szczególności z punktu widzenia określonych w niej celów strategicznych gospodarki widmem;

- brak dokonania przez Prezesa UKE analiz potwierdzających, że zaskarżona decyzja oraz jej skutek w postaci unieważnienia przetargu są zgodne ze Strategią Regulacyjną Ministerstwa Transportu na lata 2006-2007 opublikowaną w maju

2006 roku, w szczególności w zakresie wskazanych w niej celów zwiększania konkurencyjności na rynku usług mobilnych (telefonii ruchomej) w celu obniżenia cen i zwiększenia penetracji usług oraz zapewnienia operatorom komórkowym uczciwych warunków konkurowania;

- brak wskazania, w jakim zakresie zaskarżona decyzja uwzględnia interes społeczny oraz słuszny interes obywateli, rozumianych jako konsumenci i użytkownicy usług telekomunikacyjnych, który to interes przejawia się przede wszystkim w zachowaniu konkurencyjności rynku w zakresie dostępu do usług świadczonych przez wielu dostawców/operatorów;

- brak dokonania przez Prezesa UKE analiz w zakresie skutków, które zaskarżona decyzja oraz jej efekt w postaci unieważnienia przetargu wywołają na rynku usług telekomunikacyjnych;

- brak dokonania przez Prezesa UKE analiz dotyczących skutków zaskarżonej decyzji dla innych postępowań selekcyjnych dotyczących tożsamych zasobów częstotliwości lub zasobów porównywalnych z punktu widzenia możliwości rozwoju nowoczesnych technologii, w szczególności technologii LTE, w tym w zakresie ograniczenia kręgu podmiotów uprawnionych do uczestniczenia w tych postępowaniach z uwagi na efekt postępowania selekcyjnego, jakim był przetarg;

- brak jednoznacznego przedstawienia przez Prezesa UKE faktów, które uznał on

za udowodnione, w szczególności co do zakresu wadliwych działań Prezesa UKE lub komisji przetargowej, które miały miejsce w trakcie procedury przetargowej oraz oceny ich rażącego charakteru;

3) art. 13 § 2 Kpa. poprzez niepodjęcie przez Prezesa UKE działań skłaniających strony do zawarcia ugody, w związku z uzyskanymi przez strony, już po przeprowadzeniu przetargu, zasobów częstotliwości o porównywalnych właściwościach.

Wobec tak sformułowanych zarzutów spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej.

W odpowiedzi na skargę Prezes UKE wniósł o jej oddalenie, na wypadek uwzględnienia, wniósł o orzeczenie, że zaskarżona decyzja wywołuje skutki prawne do chwili uprawomocnienia się wyroku.

W piśmie z 20 sierpnia 2018 r. spółka P. sp. z o.o. wniosła

o połączenie do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia spraw o sygn.: VI SA/Wa 656/18 i VI SA/Wa 639/18.

W piśmie z 13 września 2018 r. spółka P. sp. z o.o. odniosła się do kwestii związanych z prawidłowym sformułowaniem decyzji oraz zastosowania art.193 p.p.s.a. , a także art.153 p.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skargi nie są zasadne albowiem przedmiotowa decyzja odpowiada prawu.

Badając skargi według kryteriów przewidzianych w art. art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. - Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) oraz w art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uznał, że nie zasługują one na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja i decyzja utrzymana nią w mocy nie naruszają prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie.

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie były skargi na decyzję Prezesa UKE z [...] stycznia 2018 r., nr [...], którą to decyzją Prezes UKE utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z [...] sierpnia 2017 r. unieważniającą przetarg na dwie rezerwacje częstotliwości z pasma 1800 MHz.

Sąd stwierdza także, że w zaskarżonych decyzjach nastąpiło szczegółowe ustalenie stanu faktycznego sprawy. Organ przedstawił też argumentację na poparcie zajętego stanowiska. W prawidłowo ustalonym stanie faktycznym Prezes UKE zastosował właściwe normy prawa materialnego. Nie budzi też wątpliwości ich interpretacja prawa dokonana przez organ. Organ nie naruszył także przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Wydając przedmiotowe rozstrzygnięcie miał na względzie treść art.153 p.p.s.a.

W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z treścią art. 190 p.p.s.a sąd któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

W niniejszej sprawie dotyczącej przedmiotowego przetargu na dwie rezerwacje częstotliwości z pasma 1800 MHz. Zapadło już 6 wyroków w tym trzy wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt II GSK 88/10, II GSK 305/13, II GSK 262/15. Już w wyroku z dnia 3 lutego 2011 r. o sygn. akt II GSK 88/10 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał na konieczność unieważnienia całego przetargu. W wyroku tym Sąd stwierdził, iż przesłanka rażącego naruszenia prawa została wypełniona w przetargu poprzez naruszenie ogólnej zasady proporcjonalności i wynikającego z niej zakazu nadmiernej ingerencji, stanowiące implikację demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji). Ocena taka jest wynikiem formalistycznego podejścia organu w zakresie oceny oferty T. oraz odnoszenia wymogu parafowania także do sytuacji, gdy na danej stronie znajduje się podpis osoby upoważnionej. Powyższe zostało jednoznacznie wskazane przez NSA w uzasadnieniu wyroku z dnia 3 lutego 2011 r., w którym Sąd stwierdził: "Wskazując, iż w niniejszej sprawie zastosowanie miała ogólna zasada proporcjonalności i wynikający z niej zakaz nadmiernej ingerencji, stanowiące implikację demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP) wypada podkreślić, że zgodnie z tą regułą wszelkie powinności (w tym o charakterze formalnym) wynikające z rozstrzygnięć władzy publicznej wobec każdego podmiotu (jednostki) powinny być konieczne (niezbędne) dla osiągnięcia określonego celu, związanego z interesem publicznym. Obowiązek nadmiernie intensywny i niekonieczny dla osiągnięcia określonego interesu publicznego narusza art. 2 Konstytucji RP. W analizowanym przypadku do naruszenia takiego doszło. Powinność parafowania strony oferty mieści się co do zasady w ramach realizacji interesu publicznego, zmierza bowiem do zagwarantowania rzetelności procedur przetargowych i jako takie nie może być rozpatrywane jako nieproporcjonalny obowiązek. Natomiast formalistyczne podejście w tym zakresie oraz odnoszenie wymogu parafowania także do sytuacji, gdy na danej stronie znajduje się podpis osoby upoważnianej, nie służy już realizacji interesu publicznego związanego z rzetelnością procedury przetargowej.

Zważyć wypada, iż co prawda ustawodawca upoważnił Prezesa UKE do określenia wymagań, jakim odpowiadać winna oferta (art. 118 ust. 4 Prawa telekomunikacyjnego [Pt 2004], ale wykładnia tego przepisu (rekonstrukcja wynikającej z niego normy prawnej) uwzględniać powinna fakt, iż realizacja wskazanego uprawnienia w demokratycznym państwie prawnym uwzględniać musi związanie granicami wynikającymi także z unormowań konstytucyjnych, w tym w szczególności z zasady proporcjonalności wynikającej z art. 2 Konstytucji RP, która w konkretnym przypadku została naruszona. Zaznaczyć przy tym wypada, że zgodnie z art. 7 Konstytucji RP organy władzy publicznej działać muszą nie tylko na podstawie, ale i w granicach prawa. Naruszenie prawa w konkretnym przypadku uznać należy za rażące, biorąc pod uwagę zarówno jego rangę wynikającą z oczywistego naruszenia ustawy zasadniczej oraz skutki wynikające ze stosowania spornego postanowienia wprowadzonego do dokumentacji przetargowej".

Ponadto, w przywołanym wyroku NSA wskazał, że "Sąd I instancji stwierdził w istocie naruszenie art. 118d ust. 1 Prawa Telekomunikacyjnego przez decyzję odmawiającą unieważnienia konkretnego przetargu należy dojść do konkluzji, że z zaskarżonego wyroku wynikała potrzeba wydania przeciwstawnego do dotychczasowego rozstrzygnięcia przez organ administracji publicznej."

Mając na uwadze treść art.153 p.p.s.a. oraz art. 190 p.p.s.a Sąd orzekający w niniejszej sprawie doszedł do wniosku, że Prezes UKE prawidłowo stwierdził, iż w niniejszej sprawie spełniona została określona w art. 118d ust. 1 Pt przesłanka obligująca Prezesa UKE do unieważnienia Przetargu tj. przesłanka rażącego naruszenia prawa. Do rażącego naruszenia prawa w Przetargu doszło, jak słusznie wskazał organ, poprzez formalistyczne podejście Komisji przetargowej do wymogu parafowania każdej strony oferty poprzez odnoszenie wymogu parafowania także do sytuacji, gdy na stronie oferty znajduje się podpis osoby upoważnionej do reprezentowania P. (obecnie T.). Powyżej wskazane działanie Komisji przetargowej powołanej w 2007 r., rażąco narusza art. 2 Konstytucji, bowiem nie służy realizacji interesu publicznego związanego z rzetelnością procedury przetargowej i nie uwzględnia zasady proporcjonalności wynikającej z art. 2 Konstytucji.

Przechodząc do omówienia poszczególnych zarzutów skarg należy jeszcze raz podkreślić, że nie zasługują one na uwzględnienie.

Odnosząc się do pierwszego zarzutu skargi P. tj. naruszenia art. 118d ust. 1 (Pt.) w związku z art. 24 ustawy z dnia 16 listopada 2012 r. o zmianie ustawy - Prawo Telekomunikacyjne oraz niektórych innych ustaw ("ustawa zmieniająca") w związku z art. 138 § 1 pkt 1 kpa i art. 104 § 1 kpa. w związku z art. 62 kpa., jak również art. 107 § 1 i 3 kpa. oraz art. 111 § 1 i 1b kpa. w związku z art. 206 ust. 1 Pt., wskazać należy, że Skarżąca spółka podkreśliła, że istota zarzutu sprowadza się do twierdzenia, że w niniejszej sprawie doszło do utrzymania w mocy decyzji I instancji, której sentencja pozostaje niespójna z uzasadnieniem, przez to, że z osnowy tej decyzji wynika, iż Prezes UKE unieważnił przetarg (także) na wniosek l. GmbH oraz C. sp. z o.o. (obecnie O. S.A.), podczas gdy z uzasadnienia decyzji I instancji wynika, iż Prezes UKE nie uwzględnił żadnego z zarzutów stawianych przez te podmioty, natomiast unieważnił przetarg w związku z uwzględnieniem wyłącznie jednego zarzutu podniesionego przez T. sp. z o.o.

Sąd orzekający w tej sprawie nie podziela powyższego stanowiska. Zgodnie z art. 62 k.p.a. Prezes UKE był uprawniony do prowadzenia jednego postępowania w sprawie unieważnienia Przetargu, gdyż w sprawach w których prawa lub obowiązki stron wnikają z tego samego stanu faktycznego oraz z tej samej podstawy prawnej i w których właściwy jest ten sam organ administracji publicznej można wszcząć i prowadzić jedno postępowania dotyczące więcej niż jednej strony.

W tym miejscu podkreślenia wymaga fakt, że Prezes UKE prawidłowo uznał, że stronami postępowania w przedmiocie unieważnienia przetargu są wszyscy uczestnicy tego przetargu, a nie tylko strony, które złożyły stosowny wniosek o jego unieważnienie.

Wnioski o unieważnienie przetargu złożyły trzy podmioty T., O., l., i to właśnie w ocenie Sądu owe wnioski zakreśliły zakres postępowania w niniejszej sprawie.

Rozstrzygniecie zapadłe w niniejszej sprawie w decyzji z [...] sierpnia 2017 r. jest rozstrzygnięciem pełnym, gdyż organ wyraźnie wskazuje, że unieważnia przetarg, więc sprawa została rozstrzygnięta w całym zakresie, ponieważ przedmiotem postępowania było rozstrzygniecie wniosków o unieważnienie przetargu, w których to wnioskach podmioty T., O., l., domagały się właśnie takiego rozstrzygnięcia.

W tym miejscu należy jeszcze raz przypomnieć, że Prezes UKE zastosował w niniejszej sprawie art. 62 k.p.a., zgodnie z tym przepisem prowadził jedną sprawę zainicjowana trzema wnioskami. W związku z powyższym wydając rozstrzygniecie o unieważnieniu przetargu na dwie rezerwacje częstotliwości, z których każda objęła 49 dupleksowych kanałów radiowych z odstępem dupleksowym 95 MHz, z zakresu 1710-1730 MHz i 1805 - 1825 MHz, na obszarze całego kraju, do wykorzystywania w publicznej sieci telekomunikacyjnej na okres do dnia 31 grudnia 2022 r., organ zobowiązany był rozstrzygnąć wszystkie zarzuty podnoszone przez strony postępowania we wnioskach o unieważnienie. Nie oznacza to jednak zdaniem Sądu obowiązku oddalania w sentencji decyzji poszczególnych zarzutów stawianych przez podmioty inicjujące to postępowania, w sytuacji gdy jeden ze stawianych zarzutów jest słuszny i prowadzi do unieważnienia przetargu. Natomiast obowiązkiem organu było odniesienie się do poszczególnych zarzutów podnoszonych przez strony postępowania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wskazanie, czy zarzuty te zasługują na uwzględnienie.

W ocenie Sądu wskazanie w osnowie decyzji podmiotów, które zaskarżyły dany akt jest elementem niezbędnym każdej decyzji, jednak wbrew twierdzeniom P. samo ich wymienienie nie determinuje obowiązku rozstrzygnięcia każdego z zarzutów zaskarżenia w sentencji decyzji, gdyż w sytuacji, gdy nawet tylko jeden z zarzutów determinuje unieważnienie przetargu, przetarg i tak zostanie unieważniony.

Wobec powyższego argument P. o "rozdźwięku" pomiędzy sentencją a uzasadnieniem zaskarżonej decyzji, zdaniem Sądu należy uznać za całkowicie chybiony.

Wskazać również należy, co słusznie zauważył organ w odpowiedzi na skargę, iż w zaskarżonej decyzji Prezes UKE: wyjaśnił, że wydaje ją "po rozpatrzeniu wniosków z dnia 23 października 2007 r. złożonych przez (...)". Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego PWN www.pwn.pl ,,rozpatrzyć" 1.rozważyć coś, wziąć pod rozwagę 2. rzadziej: rozejrzeć się; rozpatrzeć się. Synonimem słowa rozpatrzyć jest "rozważyć" - książkowo: przemyśleć jakąś sprawę, jakieś zagadnienie, zastanowić się nad czymś, rozpatrzyć coś; przeanalizować". Powyższe oznacza, iż nie istnieje jakakolwiek nawet pozorna, rozbieżność pomiędzy treścią osnowy decyzji, a jej uzasadnieniem. Oczywistym jest bowiem i tego nie podważa nawet P., że każdy z trzech wnioskodawców złożył wniosek, każdy z nich zawierał zarzuty pod adresem sposobu przeprowadzenia Przetargu, z których zasadny okazał się ten podnoszony przez T. Powyższe nie oznacza przecież, że wnioski złożone przez P., C. i l. nie zostały przez Prezesa UKE przeanalizowane pod kątem zasadności. Każdy z tych wniosków został przecież rozważony - rozpatrzony, czego skutkiem było unieważnienie przetargu. Reasumując wskazać należy, że zdaniem Sądu osnowa decyzji po nie jest sprzeczna z jej uzasadnieniem.

Odnosząc się do drugiego zarzutu skargi P. tj. do naruszenia art. 107§ 1 i 3 kpa w zw. z art. 153 i art. 193 p.p.s.a., poprzez wewnętrzne sprzeczności w stanowisku Organu co do tego, czy miało miejsce i na czym polegało ,,odpowiednie stosowanie" powyższych przepisów, a w konsekwencji – niedostateczne wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia; należy wskazać w ocenie Sądu, że również ten zarzut jest bezzasadny.

Jakkolwiek przepis art. 190 p.p.s.a. stanowi jedynie o związaniu wykładnią prawa, to bynajmniej nie oznacza to, że sąd administracyjny czy też organ, któremu sprawa przekazania została do ponownego rozpoznania w wyniku uwzględnia skargi kasacyjnej, nie jest związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postepowania wyrażonymi w orzeczeniu sądu kasacyjnego, o jakim to związku stanowi przepis art. 153 p.p.s.a. Przepis ten wprawdzie zawarty jest w Dziale III p.p.s.a., regulującym postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym (sądem I instancji) i stanowi o związaniu oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania zarówno organu, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia, jak i sądu orzekającego w danej sprawie, to niemniej ze względu na treść art. 193 p.p.s.a. – odesłanie do odpowiedniego stosowania, w kwestiach odrzucenia nie uregulowanych, przepisów p.p.s.a. dotyczących postępowania przed wojewódzkim Sądem również w postępowaniu kasacyjnym, oczywiście zasadą jest teza, iż rozpatrując ponownie sprawę – na skutek uwzględnienia skargi kasacyjnej i uchylenia uprzednio wydanego wyroku – wojewódzki sąd administracyjny, a ślad za nimi również organ związany jest nie tylko wykładnią prawa dokonaną przez sąd kasacyjny, ale również wyrażonymi w orzeczeniu tego sądu ocenami prawnymi i wskazaniami co do dalszego postępowania.

Jak wynika z treści zaskarżonej decyzji u podstaw rozstrzygnięcia legły wskazania Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 3 lutego 2011 r. sygn. akt II GSK 88/10, w którym to rozstrzygnięciu wskazano na potrzebę wydania przeciwstawnego do pierwotnego rozstrzygnięcia. Reasumując należało więc odnieść się do treści pierwotnego rozstrzygnięcia tj. odmowy unieważnienia całego przetargu i wydać rozstrzygnięcie przeciwstawne tj. unieważnić przetarg, co też organ uczynił w zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja Prezesa UKE wskazała zarówno okoliczności faktyczne i prawne, którymi kierował się organ przy podejmowaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, a więc decyzja ta nie narusza treści art. 107 § 1 i 3 k.p.a.

W ocenie Sądu pominiecie w zaskarżonej decyzji wyjaśnienia pojęcia ,,odpowiednie stosowanie zawartego w przepisie art. 193 p.p.s.a. nie miało wpływu na wynik rozstrzygnięcia, gdyż przepis ten odnosi się do postępowania kasacyjnego, a podstawą uchylenia decyzji są tylko takie uchybienia proceduralne, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit c). W ocenie Sądu oczywistym jest, że niedostateczne wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia nie zawsze będzie miało wpływ na wynik sprawy.

Sąd w tym miejscu wskazuje, że zaskarżone rozstrzygnięcie, w ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie, jest zgodne ze wskazaniami sądów zawartymi w wyrokach wydanych w niniejszej sprawie tj. w sprawach o sygn. akt VISA/Wa 2335/08, IIGSK 88/10, VISA/Wa 2257/11, IIGSK 305/13, VISA/Wa 312/14, IIGSK 262/15.

Odnosząc się do ostatniego zarzutu skargi tj. naruszenia art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a. i art. 10 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a., poprzez niepodjęcie przez Organ wszelkich niezbędnych czynności, pozwalających w sposób wyczerpujący ustalić okoliczności związane z doręczeniem l. korespondencji kierowanej do tej spółki w toku postępowania administracyjnego i niewyjaśnienie tych okoliczności w uzasadnieniu zaskarżonej Decyzji II, co stanowi o naruszeniu: zasady wnikliwego i wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7 k.p.a.), zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.), zasady należytego informowania stron o istotnych okolicznościach faktycznych i prawnych (art. 9 k.p.a.) oraz zasady zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania (art. 10 k.p.a.), jak również świadczy o uzasadnieniu Decyzji lI w sposób nieodpowiadający wymogom wynikającym z art. 107 § 3 w zw. z § 1 k.p.a.

Sąd wskazuje, że zarzut powyższy jest również niezasadny. Kwestie doręczeń trybu doręczeń zagranicznych szczegółowo reguluje Regulamin poczty listowej Światowego Związku Pocztowego sporządzony w Bernie dnia 28 stycznia 2005 r. (Dz U. z 2007 r., nr 108, poz. 744: dalej: Regulamin). I tak zgodnie z art RL 137 ust . 3 pkt 3,1 Regulaminu, potwierdzenie odbioru powinno zostać podpisane w pierwszej kolejności przez adresata, a gdy to nie jest możliwe przez inną osobę do tego upoważnioną na mocy przepisów kraju przeznaczenia. Art. RL 147 Regulaminu określa powinne postępowanie operatora w przypadku nieskutecznej próby doręczenia. Z przepisu tego wynika, że administracje pocztowe zapewniają zwrot przesyłek, które nie mogły zostać z jakiegokolwiek powodu doręczone adresatom. W myśl art. RL 147 ust. 5 pkt 5.1 z zastrzeżeniem przepisów kraju przeznaczenia przesyłki niedoręczalne zwraca się do administracji pocztowej kraju nadania, której znaki opłaty znajdują się na przesyłce. Dalej zgodnie z art. RL 147 ust. 8 pkt 8.1 przed zwróceniem do administracji kraju nadania przesyłek niedoręczonych z jakiegokolwiek powodu, urząd przeznaczenia powinien podać, po francusku, przyczynę niedoręczenia. Wyraźną i zwięzłą informację o przyczynie umieszcza się, o ile to możliwe, na przedniej stronie przesyłki, w następującej formie: "inconnu" ("nieznany"), "refusé" ("odmówił przyjęcia"), "déménagé" ("wyprowadził się"), "non réclamé" ("nie podjął"), "adresse insuffisante" ("niewystarczający adres") itp. Na kartkach pocztowych i drukach w kształcie kartek przyczynę niedoręczenia podaje się w prawej części przedniej strony. Informację tę podaje się za pomocą odcisku stempelka lub przyklejonej, właściwie wypełnionej nalepki CN 15. Każda administracja ma prawo dodać w jej własnym języku tłumaczenie przyczyny niedoręczenia i inne przydatne informacje. W obrocie między administracjami, które wyraziły na to zgodę, informacje te można podawać w jednym wybranym języku. Tak samo odręczne adnotacje o niedoręczeniu odnotowane przez pracowników poczty lub przez urzędy pocztowe można: w takim przypadku, uznać za wystarczające (ust. 8 pkt 8.2 ).

Oceniając skuteczność takiego doręczenia należy podkreślić, iż skutek doręczenia pisma za pośrednictwem Poczty Polskiej poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej musi być oceniany na podstawie przepisów prawa wewnętrznego państwa, w którym adresat ma siedzibę lub miejsce pobytu (zob. wyroki WSA: z 08.05.2012 r. III SA/Wa 2431/11, z 08.11.2012 r., IIl SA/Wa 405/12, z 27.04.2017 r. I SA/Kr 68/17, CBOSA). Za wystarczającą dla oceny prawidłowości doręczenia orzeczenia, nie może być uznana zgodność zapisów na zwróconej przesyłce z przepisami Regulaminu, ponieważ te przepisy na które - notabene trafnie - wskazał organ wyłącznie standaryzują obowiązki dokumentacyjne w międzynarodowym obrocie pocztowym. Obowiązki doręczyciela, jak również sama procedura doręczenia, w tym w szczególności co do awizacji oraz warunków uznania za skuteczne doręczenia przesyłki fizycznie nie odebranej przez adresata, muszą być oceniane z punktu widzenia wewnętrznych przepisów państwa miejsca pobytu adresata, tu: prawa niemieckiego.

W niniejszej sprawie I. nie zgłaszała żadnych reklamacji w zakresie doręczania jej korespondencji w sprawie, ponadto Sąd wskazuje, że zaskarżone rozstrzygnięcie jest zgodne z żądaniem I., a więc choć doszło do w dwóch przypadkach do zwrotu korespondencji kierowanej do I. z adnotacją "Inconnu/ Adresse insuffisante" (,,Nieznany/adres niewystarczający"). (Pisma o numerach: [...]). Nie są to ostatnie pisma w sprawie. Co więcej okoliczności kierowanej korespondencji do l. wskazują, że Prezes UKE był uprawniony do przyjęcia, że adres l. jest prawidłowy. Podkreślenia wymaga, że korespondencja kierowana do l. przez organ pod ten sam adres zarówno przed jak i po wysłaniu wspomnianych powyżej pism była odbierana przez l. lub korespondencja wracała do Prezesa UKE z adnotacją "odmowa". Zatem korespondencja do l. była odbierana albo można przyjąć w oparciu o przepisy k.p.a., że doręczenie nastąpiło poprzez przyjęcie fikcji doręczenia. W ocenie Prezesa UKE jednoznacznie wskazuje to, że organ dochował należytej staranności w prowadzeniu postępowania, ponieważ zwrot wspomnianych pism z taką adnotacją miał charakter incydentalny. Podkreślenia wymaga, że ZPO lub pisma z adnotacją "odmowa przyjęcia" lub ,,adresat nieznany" wracały do UKE po wysłaniu kolejnego pisma w sprawie.

W tym miejscu Sąd podkreślił, że kolejne pisma były odbierane przez I. lub nastąpiła odmowa ich przyjęcia. W ocenie składu orzekającego zarówno daty oraz podpisy na ZPO odnoszące się do pism kierowanych do I. były czytelne.

Tak więc powyższy zarzut jak już wyżej wskazano jest niezasadny.

W ocenie Sądu również skarga A. nie zasługuje na uwzględnienie.

Odnosząc się do pierwszego zarzutu skargi tj. naruszenie przepisów postepowania, które miało istotny wpływ ma wynik sprawy, tj. art.7, art. 77 §1, art. 80 k.p.a. i art. 107§ 3 k.p.a. w zw. z art.118d ust.1 oraz art.189 ust.2 pkt 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 oku – Prawo Telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm., dalej: ,,P.T."), poprzez unieważnienie Przetargu wyłącznie w oparciu o wskazania wynikające z wyroku Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 3 lutego 2011 roku, sygn. akt II GSK 88/10, wyroku Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 8 maja 2014, sygn. akt II GSK 305/13 oraz wyroku Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 20 października 2016 roku, sygn. akt II GSK 262/15, bez dokonania przez Prezesa UKE analizy i oceny przesłanek warunkujących unieważnienie Przetargu według stanu istniejącego w dacie wydawania zaskarżonej decyzji, w szczególności brak zbadania przez Prezesa UKE społecznych skutków unieważnienia przetargu.

Sąd wskazuje, że podstawą orzekania w niniejszej sprawie przez organ był między innymi art. 153 p.p.s.a., który to przepis stanowi o tym, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postepowania wyrażona w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie było przedmiotem zaskarżenia. W niniejszej sprawie zostało wydanych sześć wyroków sadów administracyjnych, wyroki te zawierały wskazania co do dalszego postępowania, które to wskazania organ uwzględnił wydając powyższe orzeczenia, gdyż był nimi związany.

Wydając zaskarżone rozstrzygnięcie, organ będąc związany wyrokami sądów nie mógł kierować się okolicznościami i uwarunkowaniami natury ekonomicznej zaprezentowanymi w skardze, dlatego dla wydania niniejszej decyzji nie jest zasadne uprzednie prowadzenie analizy rynku co do skutków wydania decyzji.

Odnosząc się do drugiego zarzutu skargi A. sp. z o. o. Sąd wskazuje, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postepowania tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a., które to naruszenie miałyby istotny wpływ na wynik sprawy.

Na wstępie rozważeń powyższego zarzutu Sąd wskazuje, że wbrew twierdzeniom skargi istotny wpływ na unieważnienie przetargu miały fakty i zdarzenia zaistniałe przed rozstrzygnięciem przetargu na rezerwacje częstotliwości. Decydujące znaczenie ma również istniejący wówczas stan prawny. Również mająca w sprawie zastosowanie nowelizacja Prawa Telekomunikacyjnego (Ustawa z dn.16 listopada 2012 r. o zmianie ustawy Prawo Telekomunikacyjne oraz niektórych innych ustaw Dz. U. 2012 1445), która weszła w życie 21 stycznia 2013 r., wprost wskazuje, że do prowadzonego postępowania w sprawie unieważnienia Przetargu zastosowanie znajdują przepisy Prawa Telekomunikacyjnego obowiązujące w dniu jego wszczęcia.

Wydając zaskarżoną decyzję, wbrew zarzutowi skargi A. Prezes UKE dokonał analizy przesłanek w art. 189 ust. 2 Pt. Analiza powyższa znajduje się w pkt 7 zaskarżonej decyzji.

Jak słusznie zauważył Prezes UKE w odpowiedzi na skargę Strategia Regulacji w zakresie gospodarki częstotliwościami z kwietnia 2007 r. określa jedynie kierunek działań Prezesa UKE między innymi w zakresie zapewnienia efektywnego gospodarowania częstotliwościami. W tym miejscu warto nadmienić, że częstotliwości są zasobami ograniczonymi, do których dostęp powinien być jak najszerszy. Gromadzenie tego zasobu przez ograniczoną ilość operatorów zawęża dostęp do tego zasobu dla innych podmiotów.

W niniejszej sprawie Prezes UKE tak sformułował kryteria oceny oferty, aby sprzyjały one rozwojowi konkurencji przez umożliwienie dostępu do widma tym podmiotom, które tego dostępu nie posiadają, albo posiadają go w mniejszym zakresie. W ocenie Sądu Prezes dążył do efektywnego wykorzystywania zasobów częstotliwości posiadanych przez istniejących operatorów, a równocześnie poszerzenia grona podmiotów dysponujących ograniczonymi zasobami częstotliwości.

W ocenie Sądu również zarzut z punktu c jest niezasadny. Strategia Regulacji na lata 2006-2007 Ministra Transportu z maja 2006 r. nie ma charakteru prawnie wiążącego dokumentu, zatem analiza rynku w zakresie celów wskazanych w tej strategii nie stanowi podstawy prawnej do podejmowania decyzji przez Prezesa UKE.

Również zarzut z pkt. 2d skargi nie jest zasadny. Z przytoczonych powyżej orzeczeń sądów administracyjnych, którymi organ był związany, wynikała konieczność unieważnienia przetargu z uwagi na zaistnienie przesłanek rażącego naruszenia prawa, która została popełniona poprzez naruszenie ogólnej zasady proporcjonalności i wynikającego z zakazu nadmiernej ingerencji stanowiący implikację demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP), przez formalistyczne podejście wobec oceny oferty P. (obecnie T.) oraz odnoszenie wymogu parafowania także w sytuacji, gdy na danej stronie znajduje się podpis osoby upoważnionej.

Tak więc unieważnienie przetargu nastąpiło z uwagi na rażące naruszenie prawa a także interesów jednego z uczestników przetargu, co nie jest tożsame z interesem społecznym czy słusznym interesem obywateli, i dlatego te ostatnie przesłanki nie były przedmiotem badania w toku niniejszego postępowania, gdyż nie były przesłankami wydania przez Prezesa UKE decyzji w niniejszej sprawie.

W ocenie Sądu również zarzuty z pkt 2e i 2j skargi A. są niezasadne, gdyż unieważnienie przetargu, o czym była mowa powyżej, determinowane było rażącym naruszeniem prawa oraz interesu prawnego jednego z uczestników przetargu T. (uczestnik ten winien brać udział w dalszym etapie Przetargu, co wprost wynikało z orzeczeń sadów, którymi organ był związany).

Zdaniem Sądu, decyzja, która w sposób rażący narusza prawo winna być wyeliminowana z obrotu prawnego. Samo unieważnienie przetargu było konieczne z punktu widzenia praworządności.

W niniejszej decyzji zdaniem Sądu Prezes UKE nie mógł kierować się ewentualnymi skutkami jakie wywoła zaskarżona decyzja na rynku usług telekomunikacyjnych i dla innych postępowań selekcyjnych z uwagi na fakt, że niezależnie od powyższej analizy istniał po stronie organu obowiązek unieważnienia przetargu wynikający z treści art. 153 p.p.s.a.

Również zarzut z pkt 2g skargi A. jest niezasadny, zdaniem Sądu organ w niniejszej sprawie jednoznacznie przedstawił fakty, które uznał za udowodnione, wyjaśnił na czym polegała wadliwość działań organu i komisji przetargowej wskazując, że działania te nosiły znamię rażącego naruszenia prawa. Tak sformułowana przez organ ocena prawna w pełni pokrywa się ze wskazaniami zawartymi w wyrokach sądów administracyjnych, którymi to wyrokami organ był związany na podstawie art. 153 p.p.s.a.

Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie nie doszło również do naruszenia przez organ art. 13 § 2 k.p.a., gdyż Prezes UKE mając na względzie wytyczne sądów administracyjnych, którymi był związany na tej podstawie wydał stosowne rozstrzygnięcie. W tym miejscu Sąd wskazuje, że wcześniejsze wyroki Sądów nie upoważniały organ do działań skłaniających strony do ugody, a w niniejszym postępowaniu jego uczestnicy z taką inicjatywą nie wystąpili.

Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargi oddalił.