Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 190/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-05-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art.7 ust.1,art.7a ust.1-3, art.83 ust.1,15
journal: Dz.U. 2019 poz 2140
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
article: art.145,200
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak – Osetek Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś – Rosińska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 maja 2021 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi I. sp. z o.o. z/s w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2020 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika 1. uchyla zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2020 r. oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] października 2019 r.; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej I. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 687 (sześćset osiemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu [...] czerwca 2016 r. [...] sp. Z. o.o. udzielono zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego o nr [...] (numer blankietu [...].

Pismem, które wpłynęło do siedziby GITD [...] września 2018 r., J. D. złożył oświadczenie, zgodnie z którym zaprzestał pełnienia funkcji zarządzającego transportem w przedsiębiorstwie [...]sp. z o.o.

Organ licencyjny, działając w oparciu o art. 83 ust. 1 utd, pismem z 28 września 2018 r. doręczonym stronie 4 października 2018 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach sprawy), skierował do niej wezwanie do przedstawienia dokumentów potwierdzających fakt, iż przedsiębiorca spełnia warunki do posiadania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik strony pismem z 26 października 2018 r. przesłał formularze WPC, ON (dwa egzemplarze), OB, OK, OC, LR10 (częściowo wypełniony) i kopię certyfikatu osoby zarządzającej transportem.

Pismem z 16 listopada 2018 r. organ wezwał stronę do przesłania formularza LR10 - wniosku o zmianę zarządzającego transportem oraz dokumentów potwierdzających posiadanie sytuacji finansowej zapewniającej podjęcie

i prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego na całość taboru. W odpowiedzi pełnomocnik strony pismem z 10 grudnia 2018 r. przesłał historię rachunku bankowego spółki za okres od 14 do 18 listopada 2018 r.

Pismem z 4 stycznia 2019 r. organ wezwał stronę do przesłania prawidłowo wypełnionego formularza LR10 - wniosku o zmianę zarządzającego transportem.

Pismem z 24 stycznia 2019 r. strona przesłała prawidłowo wypełniony formularz LR10.

Pismem z 6 lutego 2019 r. organ wezwał stronę do przesłania elektronicznej informacji z Krajowego Rejestru Karnego na nośniku CD (plik .xml) dotyczącej zarządzającego transportem. Strona pismem z 19 lutego 2020 r. złożyła wniosek

o wydłużenie terminu na zrealizowanie wezwania.

Organ pismem z 21 lutego 2019 r. doręczonym jej 27 lutego 2019r. zawiadomił stronę, że istnieje ryzyko niespełniania przez nią wymogów określonych w art. 3 rozporządzenia nr 1071/2009 i wyznaczył stronie dodatkowy dwumiesięczny termin na uregulowanie sytuacji i zapewnienie spełniania powyższych wymogów. Pismem z 26 kwietnia 2019 r. pełnomocnik strony przesłał rachunek zysków i strat wraz z bilansem analitycznym.

Pismem z 16 maja 2019r. organ wezwał stronę do przedstawienia dokumentów potwierdzających posiadanie sytuacji finansowej zapewniającej podjęcie i prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego na całość taboru, zaznaczając, że strona powinna przedłożyć roczne sprawozdanie finansowe sporządzone zgodnie z wymogami ustawy o rachunkowości.

Następnie pismem z 9 sierpnia 2019 r. doręczonym pełnomocnikowi strony 19 sierpnia 2019 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru - w aktach sprawy) organ licencyjny zawiadomił stronę o wszczęciu wobec niej postępowania administracyjnego

w zakresie cofnięcia jej zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego o nr [...] (numer blankietu [...]). Pismem z 24 września 2019 r. organ zawiadomił stronę o zakończeniu postępowania administracyjnego.

Decyzją nr [...] z dnia [...] października 2019 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego orzekł o cofnięciu stronie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego o nr [...] (numer blankietu [...]).

Pismem z 12 listopada 2019 r. strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym wniosła o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania oraz dołączenie do akt postępowania podpisanego sprawozdania finansowego

i przeprowadzenie dowodu z tego dokumentu. Zdaniem spółki spełnia one wszystkie wymogi posiadania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego.

Decyzją z dnia [...] listopada 2020r. Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256, zwanej dalej k.p.a.), art. 7 ust. 1 i 2, art. 7a ust. 1 - 3, art. 83 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r.

o transporcie drogowym (Dz.U. z 2019 r. poz. 2140 ze zm., zwanej dalej utd), art. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.U. UE Nr L 300/51, zwanego dalej rozporządzeniem nr 1071/2009), po rozpoznaniu wniosku strony o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] października 2019 r. nr [...] o cofnięciu zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego o nr [...] (numer blankietu [...]), orzekł o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy.

W uzasadnieniu organ wskazał, że stosownie do art. 7a ust. 1 utd zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oraz licencji wspólnotowej udziela się na wniosek przedsiębiorcy złożony w formie pisemnej, w postaci papierowej lub

w postaci elektronicznej za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz.U. z 2019 r. poz. 700, 730, 848 i 1590), po uiszczeniu opłat,

o których mowa w art. 41 ust. 1 pkt 1 i 11.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 1071/2009 przedsiębiorcy wykonujący zawód przewoźnika drogowego muszą spełniać następujące wymogi:

a) posiadać rzeczywistą i stałą siedzibę w jednym z państw członkowskich;

b) cieszyć się dobrą reputacją;

c) posiadać odpowiednią zdolność finansową; oraz

d) posiadać wymagane kompetencje zawodowe.

Według ust. 2 ww. artykułu państwa członkowskie mogą nałożyć dodatkowe proporcjonalne i niedyskryminujące wymogi, które przedsiębiorcy muszą spełniać, aby wykonywać zawód przewoźnika drogowego.

W myśl art. 83 ust. 1 utd organ, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, licencji lub zezwolenia, może nałożyć na przewoźnika drogowego obowiązek przedstawienia w oznaczonym terminie informacji i dokumentów potwierdzających, że spełnia on wymagania ustawowe i warunki określone w zezwoleniu na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, w licencji lub zezwoleniu.

Po wnikliwej analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Główny Inspektor Transportu Drogowego zważył, iż decyzję z [...] października 2019r. nr [...] o cofnięciu zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego o nr [...] (numer blankietu [...]) należy utrzymać w mocy. Ponownie rozpoznający sprawę Główny Inspektor Transportu Drogowego zwróicł uwagę na to, że na dzień wydania niniejszej decyzji strona nie potwierdziła spełniania wymogów posiadania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego.

Organ wskazał, że strona w toku postępowania przesłała formularze WPC (wykaz pojazdów), ON (oświadczenia J. Z., prezesa zarządu spółki, oraz P. Z. - zarządzającego transportem o niewydaniu wobec nich decyzji administracyjnych o nałożeniu kary za poważne naruszenie określone w załączniku nr 1 do rozporządzenia Komisji (UE) nr 1016/403 oraz nieorzeczeniu wobec nich kary za wykroczenie stanowiące poważne naruszenie określone w ww. załączniku), OB (oświadczenie o dysponowaniu bazą eksploatacyjną), OK (oświadczenie spółki o zamiarze zatrudnienia kierowców spełniających wymogi z art. 5 ust. 2 pkt 2 utd), OC (oświadczenie zarządzającego transportem o zawarciu ze spółką umowy cywilnoprawnej na wykonywanie zadań zarządzającego transportem), LR10 (wniosek o zmianę zarządzającego transportem) i kopię certyfikatu kompetencji zawodowych P. Z. oraz historię rachunku bankowego spółki za okres od 14 do 18 listopada 2018r.

W załączeniu do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy strona przesłała sprawozdanie finansowe spółki za rok 2018 r. podpisane przez prezesa zarządu spółki, J. Z..

Do dnia wydania niniejszej decyzji spółka nie przedłożyła jednak elektronicznej informacji z Krajowego Rejestru Karnego (KRK) na nośniku CD (plik .xml) dotyczącej zarządzającego transportem. Strona nie przesłała także informacji

z KRK dotyczącej wszystkich osób wchodzących w skład organu zarządzającego spółki.

W myśl art. 7 rozporządzenia nr 1071/2009, zgodnie z którym w celu spełnienia wymogu określonego w art. 3 ust: 1 lit. c) przedsiębiorca musi być

w stanie w każdym momencie roku finansowego spełnić swoje zobowiązania finansowe. W tym celu przedsiębiorca wykazuje na podstawie poświadczonych przez audytora lub odpowiednio upoważnioną osobę rocznych sprawozdań finansowych, że co roku dysponuje kapitałem i rezerwami o wartości co najmniej równej 9000 EUR w przypadku wykorzystywania tylko jednego pojazdu i 5000 EUR na każdy dodatkowy wykorzystywany pojazd.

Do celów niniejszego rozporządzenia wartość EUR ustala się co roku

w walutach krajowych państw członkowskich, które nie uczestniczą w trzecim etapie unii gospodarczej i walutowej. Stosowane kursy odpowiadają opublikowanym

w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej kursom z pierwszego dnia roboczego października. Kursy te obowiązują od dnia 1 stycznia następnego roku kalendarzowego.

Pozycje księgowe, o których mowa w akapicie pierwszym, odpowiadają pozycjom określonym w czwartej dyrektywie Rady 78/660/EWG z dnia 25 lipca 1978 r. wydanej na podstawie art. 54 ust. 3 lit. g) Traktatu, w sprawie rocznych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek (ust. 1).

W drodze odstępstwa od ust. 1 właściwy organ może zgodzić się lub wymagać, aby przedsiębiorca wykazał swoją, zdolność finansową za pomocą poświadczenia, takiego jak gwarancja bankowa lub ubezpieczenie, w tym ubezpieczenie odpowiedzialności zawodowej z jednego lub kilku banków lub innych instytucji finansowych, w tym przedsiębiorstw ubezpieczeniowych, składających solidarną gwarancję za przedsiębiorstwo na kwoty określone w ust. 1 akapit pierwszy (ust. 2).

Sprawdzeniu podlegają roczne sprawozdania finansowe, o których mowa

w ust. 1, oraz gwarancja, o której mowa w ust. 2, jednostki gospodarczej posiadającej siedzibę w państwie członkowskim, w którym został złożony wniosek

o zezwolenie, a nie innej jednostki posiadającej siedzibę w innym państwie członkowskim (ust. 3).

Organ zważył, że dowód na spełnienie warunku z art. 7 rozporządzenia nr 1071/2009 strona przedłożyła dopiero na etapie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. A zatem strona nie uregulowała swojej sytuacji finansowej w wyznaczonym terminie. Wskazać należy, że o konieczności przedłożenia dokumentów potwierdzających posiadanie przez stronę sytuacji finansowej zapewniającej podjęcie i prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego na całość taboru strona dowiedziała się po raz pierwszy z pisma organu z 28 września 2018 r., doręczonego jej 4 października 2018 r. Wymagane sprawozdanie finansowe strona złożyła dopiero po upływie ponad roku od wezwania organu.

Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 1071/2009 Jeżeli właściwy organ stwierdzi, że istnieje ryzyko, że przedsiębiorca nie spełnia już wymogów określonych w art. 3, informuje o tym przedsiębiorcę. Jeżeli właściwy organ stwierdzi, że co najmniej jeden z tych wymogów nie jest już spełniany, może określić jeden z następujących terminów na uregulowanie tej sytuacji przez przedsiębiorstwo:

a) termin nieprzekraczający sześciu miesięcy na zatrudnienie osoby, która zastąpi zarządzającego transportem, jeżeli zarządzający transportem przestał spełniać wymogi dobrej reputacji lub kompetencji zawodowych, który to termin może zostać przedłużony o trzy miesiące w przypadku śmierci zarządzającego transportem łub jego niedyspozycji ze względów zdrowotnych;

b) termin nieprzekraczający sześciu miesięcy - w przypadku gdy uregulowanie sytuacji wymaga od przedsiębiorcy wykazania, że posiada rzeczywistą i stałą siedzibę;

c) termin nieprzekraczający sześciu miesięcy - jeśli nie jest spełniany wymóg zdolności finansowej, aby wykazać, że ten wymóg będzie ponownie spełniany w sposób ciągły.

Organ stwierdził, że strona nie przedłożyła wymaganego sprawozdania finansowego w terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 1071/2009, dlatego zaskarżona decyzja była prawidłowa. Niemniej, mimo upływu powyższego terminu, na etapie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy strona wykazała spełnianie warunku posiadania sytuacji finansowej zapewniającej podjęcie

i prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego na całość taboru.

Organ wskazał, że do dnia wydania niniejszej decyzji strona nie przedłożyła elektronicznej informacji z Krajowego Rejestru Karnego (KRK) na nośniku CD (plik ,xml) dotyczącej zarządzającego transportem oraz informacji z KRK dotyczącej wszystkich osób wchodzących w skład organu zarządzającego spółki.

Organ podkreślił, że w niniejszej sprawie kilkukrotnie wzywał stronę do przedstawienia dokumentów potwierdzanych spełnianie warunków posiadania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Uznał, że do dnia wydania niniejszej decyzji, mimo prowadzenia postępowania administracyjnego przez organ wobec strony przez ponad rok, strona nie wywiązała się ze spoczywającego na niej obowiązku, o którym mowa w art. 83 utd.

Zdaniem organu postępowanie zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów k.p.a. Organ działał na podstawie przepisów prawa, podejmując wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także czyniąc zadość obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący.

Pismem z dnia 28 grudnia 2020r. spółka wniosła skargę do WSA w Warszawie zarzucając naruszenie:

I. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 7 i 77 kpa w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez załatwienie sprawy w sposób niezgodny z słusznym interesem obywatela, w przypadku gdy nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny i nie przekracza to możliwości organu wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków,

b) art. 8 i 9 kpa poprzez uznanie, że:

- strona nie spełniła w terminie obowiązku przedłożenia sprawozdania finansowego, podczas gdy skarżąca została pouczona o obowiązku przedstawienia sprawozdania finansowego zgodnego z przepisami o rachunkowości dopiero w skierowanym doń wezwaniu z dnia 16 maja 2019 r.

- strona nie spełniła obowiązku przedłożenia zaświadczenia z KRK dla członka zarządu podczas, gdy strona nie została w toku postępowania wezwana do uzupełnienia tego braku,

c) art. 77 kpa poprzez uznanie, że strona nie przedłożyła zaświadczenia z KRK dla zarządzającego transportem, podczas gdy znajduje się ono w aktach sprawy,

d) art. 107 § 3 kpa z uwagi na istotne braki uzasadnienia przedmiotowej decyzji,

e) art. 138 § 1 pkt 1 KPA poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji.

II. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

f) art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r. poz. 58 ze zm.), poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że skarżąca nie spełnia wymogu posiadania odpowiedniej zdolności finansowej, pomimo iż ze sprawozdania finansowego spółki wynika, że skarżąca posiada zdolność finansową na poziomie wymaganej przez przepisy kwoty 9.000 Euro,

g) art. 3 ust. 1 lit. c i art. 7 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.Urz.UE.L.nr 300/51), poprzez uznanie, że skarżąca nie spełnia wymogu posiadania odpowiedniej zdolności finansowej, pomimo, iż ze sprawozdania finansowego spółki wynika, że skarżąca posiada zdolność finansową na kwotę 9.000 Euro,

h) art. 13 ust. 1 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.Urz.UE.L.nr 300/51), poprzez niezastosowanie

w niniejszej sprawie i niewyznaczenie stronie stosownego terminu na zatrudnienie osoby, która zastąpi zarządzającego transportem, jeżeli zarządzający transportem przestał spełniać wymogi dobrej reputacji lub kompetencji zawodowych,

i) art. 13 ust. 1 lit. c rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.Urz.UE.L.nr 300/51), poprzez błędne uznanie, że w terminie 6 miesięcy strona nie uregulowała kwestii dotyczącej spełnienia wymogu zdolności finansowej, j) art. 13 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego

i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego

i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.Urz.UE.L.nr 300/51) poprzez uznanie, że skarżąca nie spełnia wymogów określonych w art. 3 rozporządzenia, podczas gdy spełnia wszystkie wymagania określone w tymże Rozporządzeniu,

k) art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U.

z 2019 r. poz. 58 ze zm.) poprzez niezastosowanie wobec strony uprzedniego pisemnego ostrzeżenia w ramach procedury cofnięcia zezwolenia.

Wobec powyższych zarzutów strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji organu I instancji a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi, skarżąca rozwinęła podniesione zarzuty.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej "p.p.s.a." - Dz. U. 2019 poz.2325).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że jest ona zasadna.

Przedmiotem skargi jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego utrzymująca w mocy decyzję tego organu o cofnięciu zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego.

Przedsiębiorca, któremu udzielono zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, zobowiązany jest do spełnienia warunków określonych

w zezwoleniu, a także wymagań koniecznych do udzielenia tego rodzaju uprawnienia. Weryfikacja powyższych wymagań i warunków spoczywa na organie, który udzielił licencji stronie. Może ona być realizowana, w myśl art. 83 ust. 1 utd, poprzez wezwanie uprawnionego z zezwolenia do przedstawienia w wyznaczonym terminie informacji i dokumentów potwierdzających powyższe wymagania.

Jak wynika z akt sprawy organ w niniejszej sprawie kilkukrotnie wzywał stronę do przedstawienia dokumentów potwierdzanych spełnianie warunków posiadania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego.

Organ stwierdził, że strona nie przedłożyła wymaganego sprawozdania finansowego w terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 1071/2009. Jednocześnie organ zauważył, że pomimo upływu powyższego terminu, na etapie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy strona wykazała spełnianie warunku posiadania sytuacji finansowej zapewniającej podjęcie i prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego na całość taboru.

Ponadto organ wskazał, że do dnia wydania niniejszej decyzji strona nie przedłożyła elektronicznej informacji z Krajowego Rejestru Karnego (KRK) na nośniku CD (plik ,xml) dotyczącej zarządzającego transportem oraz informacji z KRK dotyczącej wszystkich osób wchodzących w skład organu zarządzającego spółki.

W ocenie sądu na uwzględnienie zasługują zarzuty skargi, że w toku postępowania strona była wzywana o przekazanie zaświadczenia z KRK wyłącznie dla zarządzającego transportem. W aktach sprawy znajduje się płyta CD, która jak twierdzi skarżąca spółka zawiera zaświadczenie z KRK złożone przez stronę.

Powyższe okoliczności nie zostały jednak przez organ wyjaśnione.

W konsekwencji organ nie ocenił właściwie zebranego materiału dowodowego w tej sprawie, czym naruszył przepisy procesowe, tj.: art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 kpa.

Mając na uwadze, że sąd administracyjny nie czyni własnych ustaleń

w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a taka kontrola jest jednak możliwa tylko

w warunkach wyczerpujących istotę zagadnień ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ administracyjny rozstrzygający sprawę, za niezbędne sąd uznał uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi.

W ponownie przeprowadzonym postępowaniu organ wyjaśni czy strona przedłożyła elektroniczną informację z Krajowego Rejestru Karnego (KRK) na nośniku CD (plik,xml) dotyczącą zarządzającego transportem oraz czy wzywał stronę do przedłożenia informacji z KRK dotyczącej wszystkich osób wchodzących w skład organu zarządzającego spółki. Ponadto oceni czy wobec wykazania (nawet po terminie) spełniania warunku posiadania sytuacji finansowej zapewniającej podjęcie

i prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego na całość taboru istnieje podstawa do cofnięcia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego.

Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c orzekł jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a zasądzając na rzecz strony kwotę 200 zł tytułem zwrotu uiszczonego w sprawie wpisu sądowego oraz na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit c. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2018 poz. 265) kwotę 480 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika oraz kwotę 17 zł z tytułu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.