Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 340/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-04-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 576
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula – Dąbrowska, Sędziowie WSA Ewa Marcinkowska, Sławomir Antoniuk (spr.), , Protokolant, referent - stażysta Aleksandra Olczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi R. O. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576), utrzymał w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2012 r. nr [...] cofającą R. O. pozwolenie na broń palną myśliwską do celów łowieckich.

W uzasadnieniu powyższej decyzji Komendant Główny Policji podniósł, iż pismem z dnia [...] maja 2012 r. organ I instancji zobowiązał R. O. do przedłożenia aktualnych orzeczeń lekarskiego i psychologicznego potwierdzających, iż może on dysponować bronią palną. W dniu [...] maja 2012 r. do [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] wpłynęło orzeczenie psychologiczne z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] wydane przez upoważnionego psychologa oraz orzeczenie lekarskie z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] r. wydane przez uprawnionego lekarza, stwierdzające, iż R. O. może dysponować bronią palną. Od przedmiotowych orzeczeń organ I instancji wniósł odwołanie. W rezultacie wniesionych odwołań, w dniu [...] sierpnia 2012 r. organ ten otrzymał wydane w trybie odwoławczym przez lekarza uprawnionego do badań osób posiadających pozwolenie na broń, ostateczne orzeczenie lekarskie z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] stwierdzające, że R. O. nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią. Odwoławcze orzeczenie psychologiczne potwierdziło natomiast zdolność strony do posiadania broni.

W oparciu o zebrany materiał dowodowy, na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...] października 2012 r. cofnął R. O. pozwolenie na broń palną myśliwską.

Pełnomocnik strony złożył do Komendanta Głównego Policji odwołanie od decyzji organu I instancji, wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Wydanemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 7 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji oraz § 8 ust. 9 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń, poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że wydanie ostatecznego orzeczenia lekarskiego jest wystarczającą przesłanką do wydania decyzji o cofnięciu stronie pozwolenia na broń. Pełnomocnik zarzucił również organowi I instancji naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7,8, 71, 78, 84 k.p.a. wskazując, iż organ ten nie zebrał i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego, przez co naruszył zaufanie strony do władzy publicznej oraz błędnie przyjął, iż w prowadzonym postępowaniu nie było podstaw prawnych do dopuszczenia opinii biegłych lekarzy, przez co została naruszona zasada prawdy obiektywnej. Jednocześnie pełnomocnik wniósł o uchylenie postanowień odmawiających uwzględnienia złożonych przez stronę wniosków dowodowych.

Komendant Główny Policji nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania i rozstrzygnięciem z dnia [...] grudnia 2012 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, iż zgodnie z art. art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, która się o takie pozwolenie ubiega należy do kręgu osób z zaburzeniami psychicznymi lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej. Poprzez dyspozycję art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy omawiana sytuacja dotyczy także osób posiadających pozwolenie na broń.

Organ odwoławczy podkreślił, iż ocenę, czy w danym przypadku okoliczność wykluczająca możliwość dysponowania bronią zachodzi formułują upoważnieni lekarze poprzez przeprowadzenie stosownych badań i wydanie orzeczenia. Orzeczenie lekarskie wydane przez uprawnionego lekarza w trybie odwoławczym jest ostateczne i wiąże organy Policji w zakresie zawartych w nim stwierdzeń. W stosunku do R. O. zostało wydane ostateczne orzeczenie lekarskie stwierdzające, że nie posiada on niezbędnej do dysponowania bronią zdolności psychofizycznej. Z powyższych powodów decyzja [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] cofająca wymienionemu pozwolenie na broń jest w pełni zasadna. Stanowisko organów Policji znajduje również potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który m.in. w wyroku z dnia 17 marca 2005 r. sygn. akt OSK 1273/04 ( publ. Lex nr 189224) wskazał, iż organy Policji są związane wydanym w trybie odwoławczym ostatecznym orzeczeniem lekarskim. Z kolei w wyroku z dnia 15 grudnia 2008 r., sygn. akt OSK 1447/07 (niepublikowany) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwołania jest niepodważalne (§ 8 ust. 9 rozporządzenia). To zaś oznacza, że organy Policji, będąc związane ostatecznym orzeczeniem lekarskim lub psychologicznym, nie mogą dokonywać ich oceny (...). Strona w toku postępowania w sprawie o udzielenie bądź cofnięcie pozwolenia na broń nie może skutecznie zgłosić żądania przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, gdyż wszelkie okoliczności dotyczące stanu zdrowia, jakie zamierza strona uzasadnić, powinny być wykazane za pomocą dowodów przewidzianych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U nr 79, poz. 898).

Ustawodawca wymaga, aby zdolność do dysponowania bronią palną ustalona została tak orzeczeniem lekarskim, jak i psychologicznym. Jeżeli którekolwiek z nich stwierdza brak tej zdolności, osoba, której ono dotyczy nie może posiadać pozwolenia na broń. I taka właśnie sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Ostateczne orzeczenie lekarskie wyklucza możliwość dysponowania przez stronę bronią ma więc ono charakter wiążący w niniejszej sprawie. Organy Policji nie są bowiem uprawnione do oceny przyczyn, dla których uprawniony lekarz orzekł o braku możliwości dysponowania przez stronę bronią palną tzn. jaki czynnik zadecydował o wydaniu orzeczenia określonej treści. Organy Policji zostały zobligowane przez ustawodawcę do cofania pozwoleń na broń osobom, wobec których upoważnione podmioty orzekły niemożność dysponowania bronią ma to bowiem na celu ochronę bezpieczeństwa i porządku publicznego przed ewentualnym zagrożeniem, jakie niewątpliwie może stworzyć osoba nieposiadająca psychofizycznej zdolności do dysponowania bronią, która z powodu swych właściwości technicznych, stanowi niebezpieczne narzędzie i dlatego posiadacze pozwolenia na broń muszą dawać gwarancję bezpiecznego jej posiadania i używania.

W nawiązaniu do zarzutów odwołania organ wskazał, iż podmiot odwoławczy przeprowadzający badania lekarskie i psychologiczne, w kwestii orzeczeń nie jest związany treścią odwołania wniesionego przez organ Policji, tym bardziej, że przepisy prawa nie wymagają uzasadnienia takiego odwołania. Decyzję o tym jakie badania należy przeprowadzić w postępowaniu odwoławczym podejmuje sam lekarz stosownie do postanowień przywołanego wyżej rozporządzenia Ministra Zdrowia oraz przesłanej dokumentacji medycznej, natomiast organy Policji nie mają żadnego wpływu ani na zakres tych badań, ani na sposób ich przeprowadzania. W świetle powyższego organ I instancji zasadnie oddalił wszystkie wnioski pełnomocnika strony dotyczące przeprowadzenia dowodów mających zweryfikować prawidłowość orzeczenia lekarskiego wydanego przez [...] oraz umiejętności prawidłowego, ostrożnego i odpowiedzialnego posługiwania się bronią przez stronę, ponieważ okoliczność braku zdolności psychofizycznej do dysponowania przez stronę bronią została już stwierdzona w prawem przewidziany sposób. W tej sytuacji również przesłuchanie świadków nie mogłoby mieć znaczenia dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy i prowadziłoby jedynie do niezasadnego przedłużenia postępowania.

Komendant Główny Policji nie zgodził się z zarzutami pełnomocnika strony, iż postępowanie w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone z naruszeniem przepisów procesowych i przepisów prawa materialnego. Pełnomocnik strony mając zastrzeżenia do przebiegu przeprowadzonych w stosunku do niej badań lekarskich w trybie odwoławczym, miał możliwość skierowania tych zastrzeżeń do podmiotu wskazanego w § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń, tj. wojewody właściwego ze względu na siedzibę podmiotu, który je przeprowadzał i wydał orzeczenie, co wskazał już organ I instancji w postanowieniu z dnia 6 września 2012 r. oddalającym wnioski dowodowe.

Końcowo Komendant Główny Policji stwierdził, iż w ustalonym stanie faktycznym i prawnym nie ma podstaw do zmiany bądź uchylenia decyzji organu I instancji.

Decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2012 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez pełnomocnika R. O. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej, jak i utrzymanej nią w mocy decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2012 r. pełnomocnik strony podniósł zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 7 ustawy o broni i amunicji w zw. z § 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń - poprzez błędne zastosowanie i przyjęcie, iż skarżący jestem osobą o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej, pomimo iż orzeczenie lekarskie na podstawie którego cofnięto mu pozwolenie na broń jest wadliwe, albowiem zostało wydane na podstawie nieprawidłowego i nieprzewidzianego przepisami prawa badania. Zarzucił także kwestionowanym decyzjom naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy tj.: 1) art. 7, 8, 77, 80 k.p.a., polegające na wydaniu decyzji z naruszeniem zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, zaniechaniu podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wyczerpującego zebrania materiału dowodowego oraz dokonaniu jednostronnej i wybiórczej oceny materiału dowodowego, 2) art. 75 i art. 78 k.p.a. w zw. z art. 10 k.p.a., polegające na bezpodstawnej odmowie uwzględnienia żądania skarżącego dotyczącego przeprowadzenia dowodów, pomimo iż mogły przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i dotyczyły okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a tym samym uniemożliwienie skarżącemu udziału w postępowaniu, 3) art. 11 i art. 107 3 k.p.a. polegające na wydaniu decyzji z naruszeniem zasady przekonywania, a w szczególności brak wszechstronnego zbadania materiału dowodowego i wydania decyzji o treści przekonywującej pod względem prawnym i faktycznym, nieustosunkowanie się do twierdzeń uważanych przez stronę za istotne dla sposobu załatwienia sprawy oraz brak określenia przesłanek, jakimi organ kierował się przy załatwieniu sprawy.

Pełnomocnik strony skarżącej wniósł także o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z: 1) zaświadczenia z dnia [...] września 2012 r. nr [...] wydanego przez [...], psychologa uprawnionego do badań psychologicznych w zakresie psychologii i transportu na okoliczność braku zaburzeń w zakresie widzenia w mroku, wrażliwości na olśnienie oraz widzenia stereoskopowego, 2) zaświadczenia z dnia [...] września 2012 r. nr wydanego przez [...], psychologa uprawnionego do badań psychologicznych w zakresie psychologii i transportu zawierającego wynik konsultacji psychologicznej (w aktach sprawy administracyjnej), na okoliczność braku zaburzeń w zakresie widzenia zmierzchowego i odporności na olśnienie, 3) dokumentacji dotyczącej badań lekarskich przeprowadzonych w dniu [...] sierpnia 2012 r. w Instytucie Medycyny Pracy [...], po jej uprzednim zażądaniu, na okoliczność wadliwości przeprowadzonych badań lekarskich.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnika strony podnosił, iż wymagane przepisem § 2 ust. 1 pkt 2 lit b) powołanego rozporządzenia badania lekarskie osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń lub osoby posiadającej pozwolenie na broń, przewidują badanie przez lekarza okulistę, przy uwzględnieniu sposobu oceny określonego w załączniku nr 10 do rozporządzenia, który określa zakres badania, które z kolei powinno zostać przeprowadzone w celu stwierdzenia istnienia lub braku istnienia przeciwwskazań do posługiwania się bronią. Kryteriami, które podlegają ocenie jest: ostrość wzroku, korekcja, rozpoznawanie barwy pole widzenia, widzenie obuoczne. Zakresem badania nie jest objęte widzenie stereoskopowe, widzenie zmierzchowe i wrażliwość na olśnienie, które to badania legły u podstaw wydania skarżącemu negatywnego orzeczenia. Tego typu badania przewidziane są załączniku nr 3 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami.

Natomiast zakres badania, któremu skarżący został poddany w dniu [...] sierpnia 2012 r., a który obejmował badanie w ciemni kabinowej odbiegał od badań, jakim zgodnie treścią rozporządzenia musi poddać się osoba ubiegająca się o uzyskanie pozwolenia na broń, albowiem obejmował również widzenie stereoskopowe, zmierzchowe i wrażliwość na olśnienie. Tym samym badania te zostały przeprowadzone niewłaściwie i wbrew obowiązującym przepisom, dlatego orzeczenie lekarskie jest wadliwe i nie może stanowić podstawy do orzekania w przedmiotowej sprawie. Zatem organ prowadząc postępowanie administracyjne winien badać nie tylko treść samego orzeczenia, ale również jego prawidłowość i zachowanie obowiązujących przepisów przy jego wydawaniu. Na powyższe zwracano uwagę zarówno w odwołaniu od decyzji, jak również w uzasadnieniu wniosków o przeprowadzenie stosownych dowodów, które były bezpodstawnie oddalane.

Pełnomocnik strony podkreślił, iż orzeczenia lekarskie nie mogą przybierać cechy arbitralności i nie podlegać jakiejkolwiek kontroli, albowiem godziłoby to w podstawową zasadę prawa obywatela do sądu i możliwości dochodzenia swoich praw. Organ administracji publicznej dysponował dokumentami świadczącymi jednoznacznie, że badanie zostało przeprowadzone w sposób wadliwy. Z zaświadczenia z dnia [...] września 2012 r. wydanego przez [...], psychologa uprawnionego do badań psychologicznych w zakresie psychologii i transportu wynika, iż nie stwierdzono u skarżącego zaburzeń w zakresie widzenia w mroku, wrażliwości na olśnienie oraz widzenia stereoskopowego. Z kolei z zaświadczenia z dnia [...] września 2012 r. wydanego przez [...], psychologa uprawnionego do badań psychologicznych w zakresie psychologii i transportu, stwierdzono brak zaburzeń w zakresie widzenia zmierzchowego i odporności na olśnienie. Organ nie wziął tych okoliczności pod uwagę i bezpodstawnie nie uwzględnił wniosku o przeprowadzenie dowodu z ww. dokumentów jak również dowodu z kolejnego badania przez upoważnionego lekarza, czym dopuścił się naruszenia art. 75 i z art. 78 k.p.a. w zw. z art. 10 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentacje przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem.

Stosownie do treści art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 576), właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6. Z kolei według brzmienia art. 15 ust. 1 pkt 3, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom wykazującym istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego. Natomiast w myśl art. 15 ust. 5 ustawy, w przypadku ujawnienia okoliczności dostatecznie uzasadniających podejrzenie, iż osoba posiadająca pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną należy do osób wymienionych w ust. 1 pkt 2 – 4, właściwy organ Policji może zobowiązać tę osobę do niezwłocznego poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia wydanych orzeczeń. W przypadku wydania negatywnego orzeczenia lekarz lub psycholog zobowiązany jest zawiadomić o tym właściwy organ Policji.

W rozpoznawanej sprawie nie budzi – zdaniem Sądu – wątpliwości fakt, że okoliczności sprawy (kierowane do organu Policji anonimowe doniesienia na skarżącego) zasadnie wzbudziły podejrzenie, iż skarżący może należeć do kręgu osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 4 ustawy i w tej sytuacji organ mógł go zobowiązać do niezwłocznego poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym oraz do przedstawienia wydanych orzeczeń.

Z kolei według art. 15 ust. 7 ustawy, minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych oraz ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia: 1) zakres badań lekarskich i psychologicznych, którym jest obowiązana poddać się osoba, o której mowa w ust. 3 i 4; 2) lekarzy i psychologów upoważnionych do przeprowadzania badań oraz wydawania orzeczeń, o których mowa w ust. 3 i 4; 3) warunki i tryb: a) odwoływania się od orzeczeń lekarskich i psychologicznych, b) uzyskiwania i utraty uprawnień przez lekarzy i psychologów do przeprowadzania badań lekarskich i psychologicznych, c) kontroli wykonywania i dokumentowania badań lekarskich i psychologicznych oraz wydawanych orzeczeń lekarskich i psychologicznych; 4) dodatkowe kwalifikacje lekarzy i psychologów przeprowadzających badania lekarskie i psychologiczne; 5) sposób postępowania z dokumentacją związaną z badaniami lekarskimi i psychologicznymi oraz wzory stosowanych dokumentów; 6) maksymalne stawki opłat za badania lekarskie i psychologiczne.

Ponadto w art. 15 ust. 9 ustawy wydano delegację dla ministra właściwego do spraw zdrowia do wydania rozporządzenia określającego wykaz stanów chorobowych i zaburzeń funkcjonowania psychologicznego, o których mowa w ust. 1 pkt 2 – 4, wykluczających możliwość wydania pozwolenia na broń, rejestracji broni, biorąc pod uwagę uniemożliwienie wydania pozwolenia na broń lub karty rejestracyjnej broni pneumatycznej osobom niedającym rękojmi bezpiecznego posługiwania się bronią.

Wobec powyższego, zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. nr 79, poz. 898 ze zm.), badania lekarskie osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń lub osoby posiadającej pozwolenie na broń, zwanej dalej "osobą ubiegającą się", obejmują 1) ogólną ocenę stanu zdrowia, ze szczególnym uwzględnieniem układu nerwowego, stanu psychicznego, stanu narządu wzroku, słuchu i równowagi oraz sprawności układu ruchu, 2) badania specjalistyczne i pomocnicze zlecone przez lekarza przeprowadzającego ogólną ocenę stanu zdrowia, zwanego dalej "lekarzem upoważnionym", w tym: a) badanie przez lekarza psychiatrę, b) badanie przez lekarza okulistę, przy uwzględnieniu sposobu oceny określonego w załączniku nr 10 do rozporządzenia, c) konsultacje innych lekarzy specjalistów i badania pomocnicze, które lekarz uzna za niezbędne w wyniku przeprowadzonej oceny stanu zdrowia, a lekarz upoważniony, na podstawie wyników badań, o których mowa w ust. 1, wydaje orzeczenie lekarskie (ust. 2) według wzoru orzeczenia lekarskiego stanowiącego załącznik nr 1 do rozporządzenia (ust. 5).

Natomiast w myśl § 3 ust. 1 powyższego rozporządzenia, badanie psychologiczne osoby ubiegającej się obejmuje w szczególności określenie poziomu rozwoju intelektualnego i opis cech osobowości, z uwzględnieniem funkcjonowania w trudnych sytuacjach, a także określenie poziomu dojrzałości społecznej tej osoby.

W niniejszej sprawie bezspornym jest, że orzeczeniem lekarskim z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] i orzeczeniem psychologicznym z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] stwierdzono, że R. O. nie należy do osób wymienionych – odpowiednio – w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 4 oraz w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji i wobec powyższego może dysponować bronią.

Jednakże na podstawie § 8 ust. 1 rozporządzenia, od orzeczenia lekarskiego lub orzeczenia psychologicznego przysługuje odwołanie wnoszone na piśmie zarówno osobie ubiegającej się, jak i właściwemu organowi Policji (ust. 2), a według ust. 4, odwołanie wnoszone jest za pośrednictwem lekarza lub psychologa, którzy wydali orzeczenie odpowiednio do: 1) jednostki badawczo – rozwojowej, wymienionej w § 5 ust. 4, najbliższej ze względu na miejsce zamieszkania osoby ubiegającej się lub siedzibę Policji, 2) psychologa wyznaczonego przez właściwego wojewodę, po zasięgnięciu opinii Polskiego Towarzystwa Psychologicznego lub Stowarzyszenia Psychologów Sądowych w Polsce.

W analizowanym przypadku odwołania takie wniósł organ Policji i orzeczeniem lekarskim z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] stwierdzono, iż skarżący nie posiada zdolności fizycznej i psychologicznej do dysponowania bronią w myśl art. 15 ustawy o broni i amunicji i może dysponować, a orzeczeniem psychologicznym z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] r. stwierdzono, że skarżący nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 powołanej ustawy.

W tym miejscu stwierdzić należy, że orzeczenie lekarskie i orzeczenia psychologiczne wydane w trybie odwoławczym, jest niepodważalne, bowiem stosownie do brzmienia § 8 ust. 9 rozporządzenia, orzeczenia te są ostateczne. W konsekwencji – wbrew stanowisku skarżącego – organy Policji są nimi związane i nie mogą one dokonywać ich oceny. Niezależnie od powyższego dodać należy, że każde z tych orzeczeń z osobna, ma znaczenie w sprawie w ten sposób, że jeżeli jedno z nich dyskwalifikuje stronę do posiadania pozwolenia na broń, to drugie z nich nawet, jeśli jest pozytywne, to w konsekwencji dyskwalifikuje stronę do wydania pozwolenia na posiadanie broni. Ponadto podnieść należy, że skoro badania ogólne, badania psychologiczne i w razie potrzeby badania specjalistyczne oraz pomocnicze i konsultacje specjalistyczne przewidziane w powyższym rozporządzeniu, a opisane już wyżej, mają za zadanie dokonać całościowej oceny stanu zdrowia fizycznego oraz psychicznego osoby ubiegającej się o broń lub takie pozwolenie posiadające, to fakt ten wyklucza ewentualność przeprowadzenia w postępowaniu w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni przeprowadzenie dowodu na okoliczności objęte treścią orzeczeń lekarskich i takie stanowisko jest już utrwalone w judykaturze (vide: np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2008 r. sygn. akt II OSK 1447/07, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 2005 r. sygn. akt II OSK 1273/04 – LEX nr 189224), zaś Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela ten pogląd.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż organ Policji, kierując się ekonomiką procesową zasadnie oddalił wnioski dowodowe pełnomocnika strony, które zmierzały do wykazania nieprawidłowości merytorycznej orzeczenia lekarskiego z dnia [...] sierpnia 2012 r., do którego kontroli organ Policji nie jest uprawniony. Takie działanie nie miałoby oparcia w przepisach prawa i pozostawałoby w sprzeczności z dyrektywą przepisu art. 6 k.p.a. Organ I instancji natomiast zasadnie w postanowieniu z dnia 6 września 2012 r. o odmowie przeprowadzania dowodów z dokumentów z przedstawianych przez stronę dokumentów pouczył, iż właściwym trybem weryfikacji ostatecznego orzeczenia lekarskiego jest postępowanie kontrolne, o którym mowa w § 9 ust. 1 - 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń. Jednakże ze wskazanego trybu weryfikacji ostatecznego orzeczenia lekarskiego strona nie skorzystała. Wobec tego nie można skutecznie czynić organom Policji zarzutu nienależytego wyjawienia okoliczności faktycznych sprawy, czy też naruszenia prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym.

Z tych samych powodów, o których mowa wyżej, Sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji nie dostrzegł potrzeby uzupełniania materiału dowodowego sprawy o wnioskowane przez stronę w skardze dokumenty, albowiem nie mają one istotnego znaczenia w sprawie.

Podkreślić wypada, iż kontrola sądowa sprowadza się do oceny decyzji administracyjnej wg stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jej wydania. Oznacza to, że ewentualny zamiar wystąpienia przez pełnomocnika strony z wnioskiem o wszczęcie postępowania kontrolnego, o którym mowa w § 9 ust. 1 powołanego rozporządzenia, nie ma wpływu na prawidłowość postępowania administracyjnego, jak i samej decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r.

Reasumując, zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a zawarte w skardze zarzuty naruszenia przepisów ustawy o broni i amunicji oraz przepisów ww. rozporządzenia z dnia 7 września 2000 r., a także przepisów postępowania administracyjnego są nieuzasadnione.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.