Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1764/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-12-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6379 Inne o symbolu podstawowym 637
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komisja Nadzoru Finansowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 11 ust. 6a
journal: Dz.U. 2012 poz 1149
law: Ustawa z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym - tekst jednolity.
article: art. 96 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1382
law: Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu  oraz o spółkach publicznych - tekst jednolity
article: art. 5 par. 2 pkt 4, art. 127 par. 3, art. 24  par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi R. S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Komisji Nadzoru Finansowego na rzecz skarżącej R. S.A. z siedzibą w [...] kwotę 12217 (dwanaście tysięcy dwieście siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. Komisja Nadzoru Finansowego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 11 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1149 ze zm.) oraz art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1382), w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o zmianie ustawy o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013 r. poz. 433), w zw. z art. 56 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie, po rozpatrzeniu wniosku R. Spółka Akcyjna z siedzibą w [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymała w mocy decyzję własną z dnia [...] marca 2014 r. nakładającą na R. Spółka Akcyjna z siedzibą w [...], karę pieniężną w wysokości 500 000 zł, wobec stwierdzenia, że spółka R. Spółka Akcyjna nie wykonała obowiązku informacyjnego wynikającego z art. 56 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie, nie przekazując Komisji, spółce prowadzącej rynek regulowany ani do publicznej wiadomości informacji poufnej, powstałej najpóźniej w dniu 13 października 2011 r. o gotowości P. Spółki Akcyjnej z siedzibą w [...] do podjęcia rozmów na temat transakcji nabycia przez R. Spółka Akcyjna z siedzibą w [...] znacznego pakietu akcji spółki E. Spółka Akcyjna z siedzibą w [...], której dokonano w dniu 20 grudnia 2011 r.

W obszernym uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Komisja Nadzoru Finansowego szczegółowo przypomniała przebieg postępowania w sprawie.

Stwierdziła m.in., że R. jest spółką publiczną, której akcję notowane są na G. S.A. od 1994 roku na dzień wydania niniejszej decyzji na rynku podstawowym. Jest podmiotem dominującymi w Grupie Kapitałowej R. Prowadzi działalność w zakresie projektowania" i produkcji kotłów i urządzeń ochrony środowiska oferując przy tym realizację bloków energetycznych opalanych paliwami kopalnymi. Obecnie Spółka wchodzi w skład Grupy Kapitałowej P.

Podstawowym przedmiotem działalności E. (obecnie w upadłości likwidacyjnej) w 2011 r. były usługi produkcji budowlano-montażowej, generalnego wykonawstwa inwestycji, montażu, modernizacji, remontów urządzeń oraz instalacji energetycznych i przemysłowych, a głównymi odbiorcami jej usług były przedsiębiorstwa z branży energetyki zawodowej i przemysłowej, huty, koksowanie oraz zakłady chemiczne.

W dniu 13 października 2011 r. Spółka, w odpowiedzi na pisemne zapytanie o możliwość zakupu posiadanych akcji E., otrzymała od P. pismo z tego samego dnia wyrażające gotowość P. do podjęcia z R. rozmów mających na celu ustalenie warunków biznesowych transakcji i struktury prawnej oraz harmonogramu transakcji sprzedaży akcji E. i rozpoczęto negocjacje. W dniu 20 grudnia 2011 r. Spółka (kupujący) zawarła z P. (sprzedawca) umowę w sprawie sprzedaży akcji E..

R. w raporcie bieżącym nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. (godz. 9:00) dotyczącym zawarcia umowy w sprawie nabycia akcji spółki E. oraz nabycia akcji spółki EPD, podając jako podstawę prawną art. 56 ust. 1 pkt 2 ustawy o ofercie i kwalifikując umowę jako umowę znaczącą z uwagi na kryterium kapitałów własnych wskazała, że w dniu 20 grudnia 2011 r. zawarła ze spółką P. umowę przedmiotem której jest określenie struktury sprzedaży akcji E. Raport bieżący dodatkowo zawierał informację o planowanym przeprowadzeniu przez R. due diligence E. (w terminie dwóch miesięcy od dnia zawarcia umowy) i uzależnionych od wyniku tego badania uprawnieniach Spółki do uzyskania rekompensaty ze strony P. maksymalnie do kwoty 20 000 000 zł, o przysługującym P. do końca 2012 roku prawie odkupu akcji, o braku postanowień co do kar umownych. Pozostałe informacje dotyczyły technicznych aspektów transakcji oraz powiązań (w tym osobowych) z P.

Komisja Nadzoru Finansowego przytoczyła treść przepisów stanowiących materialno prawną podstawę rozstrzygnięcia i stwierdziła, że Spółka nie wykonała obowiązku określonego w art. 56 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie, w związku z nieprzekazaniem Komisji Nadzoru Finansowego, spółce prowadzącej rynek regulowany ani do publicznej wiadomości informacji poufnej, powstałej najpóźniej w dniu 13 października 2011 r., o gotowości P. do podjęcia rozmów na temat zawarcia transakcji nabycia przez Spółkę znacznego pakietu akcji E. której dokonano w dniu 20 grudnia 2011 r.

W ocenie Komisji Nadzoru Finansowego powyższa informacja spełniała wszystkie przesłanki pozwalające na uznanie jej za informację poufną albowiem dotyczyła bezpośrednio Spółki - emitenta instrumentu finansowego- i była informacją precyzyjną w rozumieniu art. 154 ust. 1 ustawy o obrocie.

Komisja argumentowała, że okoliczność polegająca na wyrażeniu przez P. gotowości podjęcia rozmów dotyczących nabycia akcji E. (zidentyfikowana jako informacja poufna) była elementem procesu w wyniku którego Spółka nabyła akcje E., uzyskując jednocześnie status podmiotu, dominującego nad E. Wyrażenie gotowości prowadzenia negocjacji w przedmiocie nabycia akcji E. stanowiło okoliczność ściśle związaną z urzeczywistnieniem zdarzenia jakim było nabycie akcji E., które miało miejsce w dniu 20 grudnia 2011 r. Informacja ta miała cechy informacji precyzyjnej, gdyż posiadany na tamten moment zasób informacji pozwalał już określić potencjalny jej wpływ na cenę akcji Spółki, pomimo, że był to jedynie jeden z etapów procesu mającego doprowadzić do zawarcia umowy.

Nadto informacja ta mogłaby po przekazaniu do publicznej wiadomości w istotny sposób wpłynąć na cenę akcji R., gdyż racjonalnie działający inwestor powinien uwzględnić przy podejmowaniu decyzji inwestycyjnych dotyczących akcji Spółki planowane przez Spółkę przejęcie E. poprzez nabycie akcji E. Co więcej informacja ta nigdy nie została przekazana do publicznej wiadomości.

Komisja wyjaśniła, że podstawą zastosowania sankcji jest fakt naruszenia przez Spółkę przepisów ustawy o ofercie, tj. brak wykonania nałożonego na nią prawem obowiązku informacyjnego. Jako datę w której najpóźniej powstała opisana powyżej informacja poufna, określiła dzień 13 października 2011 r.

Następnie Komisja obszernie argumentowała, że argumentacja strony wyrażona we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie zasługuje na uwzględnienie.

W dalszej części uzasadnienia organ, wskazując na treść art. 96 ustawy o ofercie i dokonując analizy sytuacji finansowej spółki, szczegółowo uzasadnił wysokość nałożonej kary.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego R. Spółka Akcyjna zwana dalej skarżącą, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z decyzją ją poprzedzającą i zasądzenie kosztów postępowania.

Podniosła zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, z uwzględnieniem interesu społecznego oraz słusznego interesu strony poprzez niezasadne przyjęcie, że w dacie otrzymania przez Spółkę pisma P. S.A. (obecnie P. S.A. w upadłości układowej) datowanego na dzień 13 października 2011 r., w którym to piśmie P. wyraziła gotowość do podjęcia rozmów w sprawie nabycia przez R. akcji spółki E. S.A. z siedzibą w [...], R. podjęło ostateczną decyzję o nabyciu znacznego pakietu akcji E. i już w tej dacie inwestorzy mogli zasadnie oczekiwać, że transakcja nabycia akcji E.zostanie zrealizowana;

oraz przepisów prawa materialnego, tj.:

-art. 154 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi[1] poprzez jego błędną wykładnię i niezasadne przyjęcie, że uzyskana przez emitenta informacja o możliwości prowadzenia rozmów z kontrahentem na temat potencjalnej transakcji nabycia akcji określonej spółki, spełnia warunek precyzyjności oraz mogłaby po przekazaniu do publicznej wiadomości w istotny sposób wpłynąć na cenę lub wartość instrumentów finansowych, a co za tym idzie - że taka informacja jest informacją poufną;

-art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie poprzez przekroczenie granic uznania administracyjnego oraz nałożenie na Spółkę kary pieniężnej bez należytego uwzględnienia postawy Spółki w toku postępowania administracyjnego oraz dotychczasowego sposobu wywiązywania się przez Spółkę z obowiązków informacyjnych.

W uzasadnieniu skargi skarżąca rozwinęła i szczegółowo uzasadniła podniesione zarzuty.

W odpowiedzi na skargę Komisja Nadzoru Finansowego wniosła o jej oddalenie i podtrzymała swoją argumentację zawartą w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja narusza art. 24 § 1 pkt 5 w związku z art. 127 § 3 k.p.a. jako podjęta przez tę samą osobę, która brała udział w wydaniu decyzji, od której złożono wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Jak stanowi art. 24. § 1 pkt 5 kpa pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Należy przyjąć, że powyższy przepis wyłącza pracownika z udziału w postępowaniu odwoławczym, jeżeli uczestniczył uprzednio w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, w którym wydano zaskarżoną odwołaniem decyzję. Powyższa reguła ma odpowiednie zastosowanie w odniesieniu do sytuacji, w której pracownik naczelnego organu administracji publicznej lub samorządowego kolegium odwoławczego brał udział w wydaniu przez ten organ decyzji w pierwszej instancji, następnie zaskarżonej do tego samego organu wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy (art. 127 § 3).

Pojęcie pracownika organu administracji publicznej ma szeroki zakres znaczeniowy. W świetle art. 5 § 2 pkt 3 pracownikami organu administracji publicznej są osoby zatrudnione m.in. w urzędach centralnych organów administracji rządowej.

Zgodnie z art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a. ilekroć w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego jest mowa o: ministrach - rozumie się przez to Prezesa i wiceprezesa Rady Ministrów pełniących funkcję ministra kierującego określonym działem administracji rządowej, ministrów kierujących określonym działem administracji rządowej, przewodniczących komitetów wchodzących w skład Rady Ministrów, kierowników centralnych urzędów administracji rządowej podległych, podporządkowanych lub nadzorowanych przez Prezesa Rady Ministrów lub właściwego ministra, a także kierowników innych równorzędnych urzędów państwowych załatwiających sprawy, o których mowa w art. 1 pkt 1 i 4.

Pojęcie "minister", którym ustawodawca posłużył się w art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a. ma swoiste znaczenie i obejmuje także kierowników urzędów państwowych równorzędnych z kierownikami centralnych urzędów administracji rządowej. Centralny urząd państwowy to taki, który jako jedyny urząd w państwie jest właściwy w określonych sprawach lub określonej dziedzinie. W ustawodawstwie polskim występują dość liczne przykłady, gdy ustawodawca nie określa wprost, czy określony urząd (kierownik urzędu) jest centralnym urzędem lub centralnym organem administracji publicznej. W takich przypadkach zaliczenie określonego organu (urzędu) do organów centralnych zależy od regulacji wyznaczającej ustrój organu, rodzaj kompetencji oraz jego usytuowanie w systemie organów administracji publicznej. Brak w przepisach ustawowych określenia danego organu lub urzędu albo kierownika urzędu/instytucji jako centralnego organu administracji rządowej, ani tym bardziej ich podległość, podporządkowanie czy nadzór nad nimi przez właściwego ministra, nie wykluczają zakwalifikowania takich organów, urzędów, instytucji czy ich kierowników jako "ministrów" w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4.

Mimo że ustawa nie określa wprost, iż Komisja Nadzoru Finansowego jest organem centralnym (ministrem w rozumieniu przepisów k.p.a.), to wniosek taki wyprowadzić należy z całościowej analizy przepisów tej ustawy. Komisja jest jedynym w państwie organem nadzoru nad rynkiem finansowym i w ramach tego nadzoru realizuje ustawowe zadania wobec podmiotów funkcjonujących na tym rynku w całym państwie, w szczególności rozstrzyga sprawy indywidualne w drodze decyzji administracyjnych. Istotne znaczenie ma również to, że Komisja Nadzoru Finansowego jest organem kolegialnym, w skład którego wchodzą także ministrowie. Z uwagi na unormowania procedury administracyjnej zasadnicze znaczenie ma także to, że nie został wskazany żaden inny organ państwowy, który byłby właściwy w sprawach należących do zakresu działania Komisji Nadzoru Finansowego, a w szczególności nie został wskazany inny organ, który byłby organem wyższego stopnia w stosunku do Komisji. Trzeba zauważyć, że z uwagi na brak określenia wprost, że Komisja Nadzoru Finansowego jest organem centralnym (ministrem w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a.), konieczne było wskazanie, że rozstrzygnięcia tej Komisji należy kwalifikować w postępowaniu administracyjnym tak jak decyzje ministra, a wobec tego nie przysługuje od nich odwołanie, lecz wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 grudnia 2011 r. w sprawie o sygn. II GSK 1649/11).

Także w doktrynie wyrażono pogląd, że za organ administracji publicznej w rozumieniu tego przepisu należy uznać, między innymi Komisję Nadzoru Finansowego (M. Usak, Podejmowanie i zaskarżanie rozstrzygnięć Komisji Nadzoru Bankowego, Pr.Bank. 2002, nr 1, s. 69; J. Sokołowski, Pozycja prawna powiernika banku hipotecznego, Pr.Bank. 2002, nr 3, s. 67).

W konsekwencji należy uznać, że Komisja Nadzoru Finansowego jest centralnym organem administracji rządowej, przed którym w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy kodeksu (art. 11 ust. 1 i 5 Dz. U. z 2012 r. poz. 1149 ze zm.).

Zagadnienie wyłączenia pracownika od udziału w sprawie na podstawie art. 24 §1 pkt 5 k.p.a. w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 127 § 3 k.p.a. było przedmiotem rozważań Trybunału Konstytucyjnego i Naczelnego Sądu Administracyjnego i na tym tle ukształtowało się rozbieżne orzecznictwo.

W uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2007 r. II GPS 2/09 wyrażono pogląd, że przepis art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. ma również zastosowanie do członka samorządowego kolegium odwoławczego w postępowaniu wszczętym na wniosek, o którym mowa w art. 127 § 3 k.p.a.

W wyroku z dnia 15 grudnia 2008 r. w sprawie o sygn. akt P 57/07 (sentencja opubl. w Dz. U. z 2009 r. Nr 229, poz. 1539) Trybunał Konstytucyjny uwzględniając rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych orzekł, że art. 24 § 1 pkt 5 w związku z art. 27 § 1 i art. 127 § 3 k.p.a. (...) w zakresie, w jakim nie wyłącza członka samorządowego kolegium odwoławczego z postępowania z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, gdy członek ten brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji, jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Trybunał w sposób jednoznaczny "w pełni" podzielił stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w cytowanej uchwale z dnia 22 lutego 2007 r.

Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 20 maja 2010 r. sygn. akt I OPS 13/09 stwierdził, iż jedynie piastun funkcji ministra, w rozumieniu art. 5 § 2 pkt.4 k.p.a. nie podlega wyłączeniu, gdy - na podstawie art. 127 § 3 k.p.a. - wydaje decyzję w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy.

Sądy administracyjne przyjmują jednolicie, że osobą, której nie dotyczy zakaz ponownego rozpatrzenia sprawy przez tę samą osobę, jest wyłącznie piastun funkcji ministra w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4, w postępowaniu z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy na podstawie art. 127 § 3 (zob. wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2014 r., II OSK 2044/12, LEX nr 1502252). Przepis art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. ma natomiast zastosowanie do pracowników aparatu pomocniczego ministra, którzy są upoważnieni do wydawania decyzji administracyjnych w imieniu ministra na podstawie art. 268a k.p.a. z dnia 24 stycznia 2014 r. II OSK 2044/12

Reasumując należy przyjąć, że przepis art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. ma zastosowanie w postępowaniu o jakim mowa w art. 127 § 3 k.p.a., w przypadku, gdy funkcję organu wykonuje upoważniony pracownik organu, który wydał decyzję objętą wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Osobą, której nie dotyczy zakaz ponownego rozpatrzenia sprawy przez tę samą osobę jest wyłącznie piastun funkcji ministra w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a. w postępowaniu, o jakim mowa w art. 127 § 3 k.p.a.

Pracownik organu upoważniony do działania w imieniu ministra, w żadnym wypadku nie może być uznany za osobę piastującą funkcję ministra, która nie podlegałaby wyłączeniu na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., przy ponownym rozpatrzeniu sprawy w trybie art. 127 § 3 k.p.a.

Przepis art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. nakazuje wyłączenie się pracownika od udziału w sprawie, w której brał udział w wydaniu decyzji w niższej instancji. Nakaz ten, jak już wyżej wskazano, nie dotyczy ministrów, którzy prowadzą postępowanie w obu instancjach - w drugiej z wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Przepis art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a. zawierający definicję, nie wskazuje, aby przez ministra rozumiał pracownika upoważnionego przez ten organ do działania w jego imieniu, bez względu na rangę tego pracownika.

|Reguła określona w art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. znajduje zatem zastosowanie w każdym przypadku, gdy funkcje organu wykonuje |

|upoważniony pracownik, który wydał decyzję objętą wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Jedynie piastun funkcji ministra, w|

|rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a. nie podlega wyłączeniu, gdy na podstawie art. 127 § 3 k.p.a. - wydaje decyzję w wyniku |

|ponownego rozpatrzenia sprawy. |

| |

Wymaga podkreślenia, że instytucja wyłączenia pracownika organu administracji publicznej jest jednym z elementów gwarancji prawa do obiektywnego, bezstronnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, zatem wydanie decyzji po złożeniu wniosku o ponowne jej rozpatrzenie przez tę samą osobę niewątpliwie świadczy o uchybieniu tej gwarancji. Wydanie decyzji przez pracownika, który podlega wyłączeniu na mocy art. 24 k.p.a. stanowi przesłankę do wznowienia postępowania, określoną w art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. Jeżeli wojewódzki sąd administracyjny stwierdzi naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, to stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" p.p.s.a. ma obowiązek uwzględniając skargę na decyzję, uchylić ją w całości albo w części (NSA w uzasadnieniu wyroku z 16 lutego 2011 r. sygn. akt II GSK 196/10).

W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje, że zaskarżoną decyzję na skutek wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy wydał W. K., jako osoba upoważniona do działania w imieniu Komisji Nadzoru Finansowego w sytuacji gdy brał on udział w wydaniu decyzji pierwszoinstancyjnej z dnia [...] marca 2014 r.

Obie decyzje Komisji Nadzoru Finansowego zostały podpisane zatem przez tę samą osobę jednakże nie była to osoba o której mowa w art. 11 ust. 6a ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym, stanowiącym, że w postępowaniach z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz w postępowaniach w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego, stwierdzenia nieważności decyzji, a także zmiany lub uchylenia decyzji ostatecznej art. 24 § 1 pkt 5 kpa nie ma zastosowania do Przewodniczącego Komisji, Zastępców Przewodniczącego oraz członków Komisji.

W świetle powyższego należy stwierdzić, że wydanie decyzji po ponownym rozpatrzeniu sprawy nie przez Przewodniczącego Komisji, Zastępców Przewodniczącego czy też członków Komisji natomiast przez osobę działającą z upoważnienia Komisji Nadzoru Finansowego, tę samą która rozpoznała sprawę w pierwszej instancji stanowi naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 24 § 1 ust. 5 k.p.a. w stopniu mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy i uzasadnia wyeliminowanie z obrotu prawnego zakwestionowanej decyzji.

Oznacza to, że Komisja Nadzoru Finansowego ponownie -co do istoty- rozpozna wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy bez udziału pracownika podlegającego wyłączeniu na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a.

Biorąc pod uwagę konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania administracyjnego Sąd nie odniósł się do zarzutów podniesionych w skardze uznając, iż zajmowanie stanowiska odnośnie trafności rozstrzygnięcia zawartego w uchylonej decyzji jest przedwczesne.

Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji orzeczenia.

Rozstrzygnięcie o zwrocie kosztów postępowania zostało wydane w oparciu o art. 200 p.p.s.a.

-----------------------