Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 606/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2004-12-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.103 ust.2
journal: Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art.151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor, Sędziowie Asesor WSA Jerzy Drwal, Asesor WSA Wojciech Kręcisz - sprawozdawca, Protokolant Referent –Joanna Janiak, po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2004 r. sprawy ze skargi B.K.-J. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania nakazu rozbiórki oddala skargę


UZASADNIENIE

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie przepisów art. art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zmianami) w związku z art. 80 ust. 2 pkt. 2 oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. nr 207, poz. 2016 z 2003 r.) po rozpatrzeniu odwołania B.K.-J. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] odmawiającej wydania [...] S.A. nakazu rozbiórki wybudowanej i użytkowanej stacji transformatorowej typu [...] znajdującej się na działce nr [...] w Z. przy ul[...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, iż w toku prowadzonego postępowania administracyjnego decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie przepisu art. 37 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane odmówiono wydania [...] S.A. nakazu rozbiórki wybudowanej i użytkowanej stacji transformatorowej typu [...] znajdującej się na działce nr [...] w Z. przy ul. [...]

Od decyzji tej odwołała się B.K.-J. podnosząc, iż w jej przekonaniu wydany w sprawie wyrok NSA z 8 października 1996 r. w dalszym ciągu obowiązuje i nie jest respektowany. Skarżąca podnosiła również, że została zupełnie zlekceważona decyzja o wstrzymaniu robót budowlanych z dnia [...] r.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, odnosząc się do zarzutów formułowanych w odwołaniu, wskazano, iż w 1998 r., działając na podstawie pozwolenia na budowę z dnia [...] r. [...] inwestor – Urząd Gminy zakończył roboty budowlane i przekazał stację transformatorową [...] S.A.. W trakcie prowadzonych prac budowlanych inwestor w sposób istotny odstąpił od udzielonego pozwolenia na budowę poprzez zbliżenie usytuowania stacji z 15 m do około 9,06 m od ściany budynku mieszkalnego usytuowanego na sąsiedniej działce. Podniesiono, iż w związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 8 października 1996 r. w sprawi sygn. akt II SA/Lu 100/96 uchylił decyzje wydane w I i II instancji, uznając, że brak było podstaw do umorzenia postępowania w sprawie. Wskazano przy tym, iż równocześnie Naczelny Sąd Administracyjny uchylił decyzje Wojewody z [...] r. nr [...] W uzasadnieniu tego wyroku wskazano, iż uchylenie decyzji organu I instancji na podstawie przepisu art. 155 kpa narusza ten przepis, albowiem można uchylić decyzje ostateczna tylko za zgodą stron. Poza sporem jest zaś, że T.B., poprzednia właścicielka działki nr [...] nie wyraziła takiej zgody. Tym samym NSA w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie działając na podstawie przepisu art. 22 ust. 2 pkt 2 ustawy o NSA w związku z art. 145 § 1 pkt 4 kpa uchylił decyzję Wojewody z dnia [...]r.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podniesiono, iż zgodnie z wyrokiem NSA podstawą nakazania rozbiórki spornego obiektu mógłby być przepis art. 37 ust. 1 pkt 1 lub 2 albo ust. 2, jak również art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane. W tym względzie podniesiono, iż postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał [...] S.A. wykonanie i przedłożenie do PINB Pomiarów pola energetycznego, pomiarów hałasu emitowanego przez stację transformatorową, celem ustalenia czy obiekt ten nie powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi i mienia albo nie pogarsza warunków zdrowotnych lub użytkowych w szczególności działki nr [...] przy ul. [...] w Z. Podniesiono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż na zlecenie [...] S.A. w Z. Instytut [...] wykonał te badania. Zgodnie z przedłożoną opinią poprzedzona badaniami, zarówno poziom hałasu generowany do środowiska przez stacje transformatorową, jak i poziom natężenia pola elektrycznego nie przekraczają wartości dopuszczalnych. Wskazano ponadto, iż w toku prowadzonego postępowania organ I instancji ustalił także, iż inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, tym samym wykazał, iż brak jest podstaw do nakazania rozbiórki obiektu na podstawie przepisu art. 37 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano przy tym również i na to, że jakkolwiek w uzasadnieniu decyzji I instancji nie odniesiono się do kwestii istnienia przesłanek uzasadniających nakazanie rozbiórki na podstawie przepisu art. 36 ust. 3 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., to jednak jak podkreślono nakaz rozbiórki wynikający z tego przepisu nie jest obligatoryjny. Stosownie, bowiem do przepisu art. 36 ust. 3 ustawy, w przypadku, gdy wymagania i warunki, o których mowa w ust. 2 i 3 nie zostaną spełnione w wyznaczonym terminie, właściwy organ może wydać decyzję nakazująca przymusową rozbiórkę. W związku z tym zaś, że poziom hałasu generowany do środowiska, jak i poziom oddziaływania pola elektrycznego nie przekraczają wartości dopuszczalnych należało uznać, iż obiekt nie powoduje niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia, albo niedopuszczalnego pogorszenia warunków dla otoczenia. Nie narusza również miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a zatem nie zachodzi bezwzględna konieczność do nakazania rozbiórki stacji transformatorowej na podstawie przepisów art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego z 1974 r.

Od tej decyzji B.K.-J. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.

W swoje skardze zawarła ona, jak należy sądzić z jej uzasadnienia, żądanie uchylenia zaskarżonej decyzji. Skarżąca podnosiła, iż w toku toczącego się w sprawie postępowania administracyjnego, organu administracji publicznej w żadnym razie nie uwzględniały stanowiska wyrażonego w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie, w świetle, którego, w przekonaniu skarżącej, zasadnie należało oczekiwać nakazania rozbiórki obiektu budowlanego w postaci stacji transformatorowej. W tym kontekście skarżąca wywodziła, iż zrealizowanie przedmiotowej inwestycji dokonało się zlekceważeniem dla orzeczenia NSA i prawa, co w rezultacie skutkowało usankcjonowaniem stanu samowoli budowlanej. B.K.-J podnosiła w tym względzie, iż wybudowanie przedmiotowej stacji transformatorowej i jej aktualne użytkowanie skutkuje zmniejszeniem atrakcyjności jej działki i domu, jak również przesłania widok z okna, a także wyraża się w niekorzystnym oddziaływaniu poprzez natężenie hałasu związanego z praca stacji oraz stwarzaniem tym samym również zagrożenia pożarowego. W tym kontekście skarżąca kwestionowała również rzetelność przeprowadzonych badań i wydanej na ich podstawie opinii, nie formułując jednak w tym zakresie żadnych konkretnych zarzutów, czy też zastrzeżeń.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i w jej uzasadnieniu, jak również ponownie szeroko ją przywołując, kwestionował słuszność zarzutów formułowanych w skardze i wnosiło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

Kontrola zaskarżonej decyzji zgodnie z zasadami wyrażonymi na gruncie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi prowadzi do wniosku, iż wydana ona została z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. przepisów ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.

Ocena zaskarżonej decyzji formułowanych w stosunku do nich zarzutów musi uwzględniać treść przepisu art. 134 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w świetle, którego Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przywołany przepis ma podstawowe znaczenie dla określenia zakresu kognicji Sądu. W jego świetle, prawem a także obowiązkiem Sądu jest dokonanie oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji niezależnie od tego, czy dany konkretny zarzut został w skardze sformułowany. Oznacza to, iż Sąd nie jest związany i skrępowany sposobem sformułowania skargi, przywołanymi w niej argumentami, podnoszonymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. Jest natomiast związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona. Tym samym granice rozpoznania skargi są z jednej strony wyznaczane przez kryterium legalności działań administracji publicznej, z drugiej zaś przez całokształt tylko prawnych aspektów i tylko tego stosunku administracyjno prawnego, który został objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia – skarga ma, więc wyłącznie walor niewiążącej informacji o wadliwości zaskarżonego aktu lub czynności, a właściwych czynników determinujących – w płaszczyźnie prawnej – zakres kognicji Sądu upatrywać należy w przesłance zaskarżania aktów i czynności (bezczynności) organów administracyjnych; jest nią kryterium zgodności z prawem spełniające w tej płaszczyźnie funkcje granic, w jakich następuje rozpoznanie skargi.

W świetle powyższego orzekając w granicach sprawy, Sąd doszedł do przekonania, iż zaskarżona decyzja wydana przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, jak również poprzedzająca ją decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego prawa nie naruszają i brak jest podstaw ku temu, iżby zasadnie można było je zakwestionować.

Według Sądu, odnosząc się do poszczególnych spośród zarzutów formułowanych przez skarżącą brak jest podstaw ku temu, iżby uznać je za zasadne i tym samym zakwestionować zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z przepisami prawa.

W sprawie niniejszej nie jest sporne, iż zastosowanie w niej mają przepisy ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Jest to konsekwencją zakończenia procesu inwestycyjnego związanego z budową przedmiotowej stacji transformatorowej przed dniem 1 stycznia 1995 r., tj. przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. W związku z tym, stosownie do treści przepisu art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. art. 48 tej ustawy nie ma zastosowania do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku, do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do obiektów takich stosuje się, bowiem przepisy ustawy Prawo budowlane, w zakresie, w jakim umożliwiają one legalizację obiektu po wyeliminowaniu przesłanek wskazanych przepisem art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 tej ustawy. Tak, więc aktualizacja nakazu wydania decyzji o rozbiórce obiektu budowlanego wybudowanego niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie jego budowy następuje z momentem poczynienia ustaleń, w świetle, których nie jest możliwe i dopuszczalne wszczęcie procedur legalizacyjnych.

Punkt wyjścia dla prawnej oceny zaskarżonej decyzji stanowi, więc przepis art. 37 ust. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. W jego świetle obiekt budowlany wybudowany niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie jego budowy podlega przymusowej rozbiórce, jeżeli: 1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub 2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Poza sporem jest, iż tylko i wyłącznie ustalenie istnienia którejkolwiek ze wskazanych w nim przesłanek lub obydwu z nich łącznie uzasadniać możne wydanie przez uprawniony organ administracji publicznej decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu.

W realiach sprawy będącej przedmiotem orzekania Sądu, nie jest sporne, iż budynek stacji transformatorowej wybudowany został niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie jego budowy. W trakcie realizacji tej inwestycji, inwestor w sposób istotny odstąpił od udzielonego mu pozwolenia na budowę poprzez zbliżenie usytuowania stacji z 15 do 9,06 m od ściany budynku mieszkalnego na sąsiedniej działce, tj. na działce nr [...] położonej przy ul. [...]. Odstępstwo skutkowało wszczęciem postępowania administracyjnego w przedmiocie nakazania rozbiórki tejże stacji transformatorowej. Zakończyło się ono wydaniem z upoważnienia Kierownika Urzędu Rejonowego w dniu [...] r. decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie nakazania rozbiórki wybudowanej stacji transformatorowej, która to decyzja utrzymana została w mocy decyzją Wojewody z dnia [...] r. Faktem jest również, iż wskazane decyzje poddane zostały procedurze sądowej ich weryfikacji i następnie wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 8 października 1996 r. w sprawie sygn. akt II SA/Lu 100/96, uchylone, jako naruszające przepisy art. 105 § 1, a także 7 i 77 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego. W toczącym się w owym czasie postępowaniu sądowoadministracyjnym zakwestionowana została podstawa prawna wydania zaskarżonej decyzji, jak również decyzji ją poprzedzającej poprzez uznanie, iż brak przesłanek uzasadniających w przekonaniu organu administracji wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu, wbrew stanowisku organu, nie czyni postępowania bezprzedmiotowym, ale może być podstawą wydania decyzji odmownej rozstrzygającej sprawę, co do jej meritum. W tym kontekście również w uzasadnieniu wskazanego wyroku, NSA podniósł nakaz szczegółowego rozważenia przesłanek wskazanych w przepisie art. 37 ust. 1 i 2 oraz art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane. Niezależnie od powyższego, wskazanym wyrokiem uchylona została, jako naruszająca przepis art. 8 kodeksu postępowania administracyjnego decyzja Wojewody z dnia 30 października 1995 r. uchylającą decyzje o wstrzymaniu robót budowlanych. W konsekwencji wydanego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie doszło, więc do ponownego rozstrzygania w sprawie zainicjowanej wnioskiem w przedmiocie nakazania rozbiórki przedmiotowej stacji transformatorowej.

W jego rezultacie doszło do wydania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o odmowie wydania [...] S.A. nakazu rozbiórki wybudowanej i użytkowanej stacji transformatorowej typu [...] znajdującej się na działce nr [...] w Z. przy ul. [...]. W przekonaniu Sądu, brak jest jednak podstaw, iżby zasadnie można było uczynić zadość żądaniu skarżącej i uchylić zaskarżona decyzje oraz poprzedzającą ją decyzję PINB.

Lektura akt administracyjnych sprawy przekonuje, bowiem o tym, iż ponownie procedując i rozstrzygając w sprawie o nakazanie rozbiórki przedmiotowej stacji transformatorowej organy administracji publicznej uczyniły zadość warunkom przewidzianym w przepisach obowiązującego prawa, jak również uwzględniły wskazania zawarte w wyżej przywoływanym wyroku NSA, w zakresie w jakim organy administracji publicznej zobowiązane zostały do zbadania i ustalenia istnienia przesłanek uzasadniających nakazanie rozbiórki stacji transformatorowej. W tym względzie podnieść należy, iż rzeczywiście brak jest podstaw ku temu, iżby uznać, że ziściły się wskazane przepisem art. 37 ust. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. przesłanki nakazujące wydanie decyzji o rozbiórce przedmiotowego obiektu budowlanego. W przekonaniu Sądu, z całą pewnością nie mamy do czynienia z przesłanką, która w rozumieniu przepisu art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy, uzasadniałaby wydanie takiej decyzji. Poza sporem jest, bowiem, iż przedmiotowa stacja transformatorowa zlokalizowana została na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym jest przeznaczony pod zabudowę. Zasadność tego stanowiska nie jest kwestionowana przecież w niniejszej sprawie, a znajduje również swoje potwierdzenie w treści decyzji z dnia [...] r. wydanej w sprawie zatwierdzenia planu realizacyjnego oraz pozwolenia na budowę linii elektroenergetycznych oraz stacji trafo w Z. bezpośrednio przecież odwołujące się do planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego. Należy, więc w pełni zasadnie uznać, iż tak pierwotnie, jak również aktualnie przedmiotowa inwestycja, jakkolwiek zrealizowana z istotnym odstępstwem od warunków udzielonego pozwolenia zgodna jest jednak z przepisami o planowaniu przestrzennym. Ponadto, brak jest też podstaw, iżby uznać, że ziściła się przesłanka wskazana w przepisie art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy, w świetle, której uzasadnieniem dla nakazu rozbiórki stacji transformatorowej miałoby być to, iż jej funkcjonowanie powoduje niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. O zasadności tego stanowiska przekonuje przecież jednoznacznie treść przeprowadzonego w postępowaniu administracyjnym dowodu z opinii i badań Instytutu [...]. W ich świetle poziom hałasu generowany do środowiska przez stację transformatorową nie przekracza dopuszczalnej wartości 40 dB, zaś natężenie pola elektrycznego 50 Hz nie przekracza wartości 0,01 kV/m i jest znacznie niższe niż dopuszczalne. W tych okolicznościach - a w przekonaniu Sądu nie sposób zasadnie uznać, iżby ogólne racje prezentowane w uzasadnieniu zarzutów skargi, czy też li tylko niezadowolenie z powodu treści opinii i zawartych w niej wniosków, bez podniesienia jakichkolwiek konkretnych argumentów, mogły skutecznie podważać merytoryczny walor przeprowadzonego dowodu z opinii Instytutu [...] - w pełni zasadnie uznać należy, iż również brak jest podstaw do wydania nakazu rozbiórki stacji transformatorowej na podstawie przepisu art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy. Według Sądu, bowiem, wskazana opinia przekonuje o tym, iż funkcjonowanie stacji transformatorowej zlokalizowanej na działce bezpośrednio sąsiadującej z nieruchomością skarżącej, posadowionej w odległości 9,06 m od ściany budynku skarżącej, co jakkolwiek nastąpiło w rezultacie niedozwolonego zbliżenia jej do tej odległości, z odległości 15 m, to jednak nie skutkuje niebezpieczeństwem dla ludzi lub mienia, czy też niedopuszczalnym pogorszeniem warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. W tym kontekście, zwłaszcza, gdy zważyć na treść opinii wywołanej w sprawie, nie sposób zasadnie uznać, izby zbliżenie stacji transformatorowej do ściany budynku mieszkalnego skarżącej, nie dość, że tworzyło niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo skutkowało niedopuszczalnym pogorszeniem warunków zdrowotnych – oddziaływanie tego rodzaju, bowiem nie występuje - to również, aby pogarszało warunki użytkowe otoczenia. Według Sądu, o braku zasadności tego stanowiska przekonuje chociażby funkcja użytkowa tej stacji – zasila ona osiedle domów jednorodzinnych "Z.". W tym kontekście, uwzględniając również jej odległość – jakkolwiek mniejszą niż pierwotnie zakładana - od ściany budynku mieszkalnego skarżącej, a także brak jakiegokolwiek oddziaływania pracującej stacji na nieruchomość sąsiednią należącą do skarżącej, co jednoznacznie wynika z treści opinii, nie sposób zasadnie uznać, iżby jej istnienie i funkcjonowanie w niedopuszczalny sposób pogarszało warunki użytkowe otoczenia. W związku z tym zasadnie należy uznać, że słusznie w toku toczącego się postępowania administracyjnego, organy administracji publicznej przyjęły, iż nie zachodzi przesłanka, która w rozumieniu przepisu art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy nakazywałaby jednak wydanie decyzji o nakazie rozbiórki. W kontekście funkcji realizowanych przez stację transformatorową – zasilanie osiedla w prąd – to jej likwidacja i wyłączenie z użytkowania, z pewnością warunki te by niewątpliwie pogorszyły. W tym względzie, podnieść też należy, iż skoro kwestią sporną jest tylko i wyłącznie zbliżenie wbrew warunkom uzyskanego pozwolenia, przedmiotowej stacji do ściany budynku mieszkalnego skarżącej, co stanowi istotne odstępstwo od udzielonego pozwolenia, a jednocześnie odstępstwo to nie wyraża się w równoczesnym naruszeniu takich zasad Prawa budowlanego z 1974 r., które wynikają z przepisów art. 4 ustawy – nakaz harmonizowania formy architektonicznej z otoczeniem, uwzględnianiem walorów krajobrazowych i estetyką otoczenia; brak naruszenia tej zasady wynika chociażby z faktu, realizacji stacji transformatorowej na podstawie pozwolenia na budowę, jakkolwiek z odstępstwem od niego, ale nie w zakresie dotyczącym formy architektonicznej – czy też z przepisu art. 5 ust. 2 ustawy Prawo budowlane – zrealizowany obiekt w postaci stacji transformatorowej, nie ingeruje w niedopuszczalny sposób w sferę chronionego uzasadnionego interesu osób trzecich, w zakresie wskazanym tym przepisem.

W przekonaniu Sądu, zaskarżona decyzja, jak również poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, nie naruszają również przepisu art. 37 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, z treści, którego wynika, iż właściwy organ administracji publicznej może wydać decyzję o przymusowej rozbiórce obiektu budowlanego wybudowanego niezgodnie z przepisami obowiązującymi w dacie jego budowy, jeżeli jest to uzasadnione innymi ważnymi przyczynami, poza wymienionymi w ust. 1. Odwołując się do wyżej wskazanych ustaleń, ocen i wniosków z nich wypływających, również w zakresie odnoszącym się do kwestii stosowania przepisów art. 4 i 5 ustawy Prawo budowlane, w przekonaniu Sądu, zasadnie należy przyjąć, iż w sprawie niniejszej nie zachodzą żadne inne przyczyny, inne niż wskazane w ust. 1 art. 37 ustawy, które mogłyby stanowić materialnoprawną podstawę decyzji rozbiórkowej. W tym kontekście, w pełni zasadnie odwołać się należy do poglądów prezentowanych w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, z których wynika, iż przepis art. 37 ust. 2 ustawy powinien być rozumiany, jako wykluczający oparcie decyzji nakazującej rozbiórkę na uznaniu administracyjnym, a przeciwnie, jako wymagający wskazania prawnomaterialnych przesłanek takiej decyzji, co oznacza, iż brak takich przesłanek, jak również brak przesłanek wskazanych w ust. 1 tego artykułu, obliguje właściwy organ administracji publicznej do zalegalizowania budowli (por. wyrok NSA z dnia 10 marca 1994 r. w sprawie sygn. akt SA/Ka 557/93; wyrok NSA z 22 lutego 1984 r. w sprawie sygn. akt SA/Po 1018/83). W tym względzie, odwołać się również należy do poglądu wyrażonego przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 marca 1989 r. w sprawie sygn. akt IV SA 31/89, w którym wskazano, iż przez ważne przyczyny w rozumieniu art. 37 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. należy rozumieć skutki samowoli budowlanej, które godziłyby w interesy społeczne inne aniżeli wymienione w art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy, wynikające jednak z prawa powszechnie obowiązującego. Skoro, jak wyżej wskazano, nie ziściła się żadna z przesłanek wymienionych w ust. 1 art. 37 ustawy, jak również brak jest podstaw do uznania, iż doszło do naruszenia zasad wynikających z przepisów art. 4 i 5 ustawy prawo budowlane, to tym samym nie sposób uznać, iżby doszło równocześnie do ziszczenia się przesłanki wskazanej w przepisie art. 37 ust. 2 ustawy, tym bardziej przecież, że jak wyżej podkreślono przepis ten wyklucza wydanie na jego podstawie decyzji opartej na uznaniu administracyjnym. W tych okolicznościach, przyjąć należy, iż brak innych ważnych przyczyn, jak również przyczyn wskazanych wprost w ust. 1 art. 37 ustawy, uzasadnia odmowę wydania decyzji o nakazie rozbiórki przedmiotowej stacji transformatorowej.

W przekonaniu Sądu, trafnie też wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na warunki stosowania przepisu art. 36 ust. 3 ustawy. Na ewentualność oparcia między innymi również na nim rozstrzygnięcia w sprawie wskazywał w uzasadnieniu wyroku z dnia 8 października 1996 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie, co nie może jednak prowadzić do wniosku o nakazie jego stosowania w sprawie niniejszej. Według Sądu, uzasadnienie zaskarżonej decyzji wskazuje na to, iż również ten przepis, okoliczności i warunki jego stosowania był przedmiotem refleksji organu II instancji, podobnie, jak wyżej przywoływany przepis art. 37 ust. 1 i 2 ustawy. Jak należy sądzić z racji prezentowanych w tym względzie przez [..] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L., uznano, iż warunki stosowania tego przepisu, w kontekście braku ziszczenia się przesłanek wskazanych w przepisie art. 37 ust. 1 i 2 ustawy nie tworzą jednak podstaw, dla których byłoby uzasadnione wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę stacji transformatorowej. W tym względzie, gdy uwzględnić fakt, iż w sprawie niniejszej wydana została w [...] r. decyzja o wstrzymaniu robót budowlanych, która nie określała terminu jej wykonania i nie posiadała klauzuli natychmiastowej jej wykonania, która następnie została uchylona decyzją Wojewody z dnia [...] r., zakwestionowaną następnie wyrokiem NSA z 8 października 1996 r., wskazać również należy na istotne w sprawie niniejszej, stanowisko NSA zaprezentowane w wyroku z dnia 11 lutego 1998 r. w sprawie sygn. akt IV SA 779/96, z którego wynika, iż brak oznaczenia w decyzji nakazującej wstrzymanie robót budowlanych terminu, w jakim określone w tej decyzji czynności mają być spełnione, powodować powinno jej nieważność, jako że skutkiem tego rodzaju wadliwości decyzji, wydanej z oczywistym naruszeniem wymagań określonych w art. 36 ust. 2 Prawa budowlanego z 1974 r., byłaby faktyczna jej niewykonalność.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, nie znajdując podstaw, dla których zasadnie należałoby uczynić zadość żądaniu skarżącej, jak również nie stwierdzając przesłanek, które w rozumieniu przepisu art. art. 145 § 1 pkt 1, 2 I 3 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nakazywałyby uchylić zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą, na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.