Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Ka 2873/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2004-02-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ: Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA del. Marek Kołaczek, , , po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" w Z. na wynik kontroli Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie wyniku kontroli p o s t a n a w i a odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Stosownie do art. 97 § 1 ustawy 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm. w Dz. U. z 2002 roku, nr 240, poz. 2052), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270). Na podstawie § 1 pkt 4 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 roku w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości ( Dz. U. nr 72, poz. 652 ), dla obszaru województwa śląskiego utworzony został Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach.

Zgodnie z art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2003 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270) dopuszczalność skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków odwoławczych, jeżeli służyły one w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie chyba, że skargę wnosi Prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Jeżeli natomiast ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa.

Należy przy tym nadmienić, iż wywód powyższy odnosi się również do stanu prawnego obowiązującego przed dniem 1 stycznia 2004 r., gdyż tego rodzaju procedurę przewidywały przepisy ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.

W skardze z dnia [...] 2003 r. skarżący zaskarżył wynik kontroli wydany przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...] r., nr [...]. Zgodnie z art. 24 ust. 2 pkt 2 ustawy o kontroli skarbowej organ kontroli skarbowej wydaje wynik kontroli, gdy ustalenia dotyczą nieprawidłowości w zakresie celowości i zgodności z prawem gospodarowania środkami publicznymi oraz środkami pochodzącymi z Unii Europejskiej i międzynarodowych instytucji finansowych, podlegającymi zwrotowi oraz innych niż wymienione powyżej. Jednakże instytucja wyniku kontroli skarbowej została ukształtowana w taki sposób, że akt ten nie podlega kontroli instancyjnej i nie może być wzruszony w trybie nadzoru przez organ administracji wyższego rzędu. Z kolei w takiej sytuacji należy przed wniesieniem skargi do Sądu zwrócić się do właściwego organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o czym skarżący został pouczony w zaskarżonym wyniku kontroli. Dlatego też przed wniesieniem skargi do Sądu skarżący winien najpierw zwrócić się do Dyrektora Urzędu Skarbowego w K. z wnioskiem o usunięcie naruszenia prawa, czego nie uczynił.

W związku z powyższym na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) należało odrzucić skargę jako niedopuszczalną, co orzeczono w sentencji postanowienia.