Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 892/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2011-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6552
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 9 ust. 2
journal: Dz.U. 2004 nr 187 poz 1929
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na  zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Sędziowie Sędzia WSA Kazimierz Maczewski, Sędzia WSA Anna Sokołowska (spr.), Protokolant Lidia Maląg, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 3 lutego 2011 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności na zalesianie oddala skargę


UZASADNIENIE

Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa dla Powiatu [...] z siedzibą w D. z dnia [...] nr [...] odmawiającą A.B. przyznania płatności na zalesianie.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż w dniu 17 lipca 2006 r. A.B. złożyła wniosek o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych (rok 2006). W powyższym wniosku strona zadeklarowała do zalesienia działkę rolną oznaczoną literą A o powierzchni 10,47 ha, użytkowaną jako łąka, zlokalizowaną na działkach ewidencyjnych nr [...], położonych w powiecie [...], gmina [...], obręb [...]. Termin zalesienia określono we wniosku na wiosnę 2007 r.

W dniu 10 sierpnia 2006 r. Kierownik Biura Powiatu [...] ARiMR wydał postanowienie nr [...] o spełnianiu niezbędnych warunków we wniosku o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych. Postanowienie zostało wydane na imię męża strony- R.B. dotyczyło jednak wniosku A.B. Na podstawie tego postanowienia skarżąca przystąpiła do zalesiania.

W dniu 18 maja 2007 r. do Biura Powiatu [...] ARiMR wpłynęło pismo wnioskodawczyni, w którym wniosła o zmianę terminu na wykonanie zalesienia z wiosny na jesień 2007 r. W powyższym wniosku wskazano, iż zadeklarowana działka do zalesienia została zalana wodą, w związku z czym koniecznym miała być zmiana składu gatunkowego zakładanej uprawy leśnej, zaś sadzonek nowych gatunków drzew nie udało się stronie nabyć. Do powyższego podania załączono datowany na

27 kwietnia 2007 r. aneks do planu zalesienia, sporządzony w Nadleśnictwie [...]. W ślad za powyższym podaniem, w dniu 23 maja 2007 r. do organu I instancji wpłynęła zmiana do wniosku, w treści której zaznaczono odmiennie, niż w pierwotnym wniosku stopień zmieszania lasu, oraz zaznaczono termin wykonania zalesienia według planu na jesień 2007 r.

W dniu 17 lipca 2007 r. do organu I instancji prośba męża strony- R.B. o umożliwienie dokończenia jesienią 2007 r. zalesiania rozpoczętego wiosną tego roku. W treści pisma wskazano, że z uwagi na uszkodzenie jesienią 2006 r. urządzeń drenarskich, wiosną 2007 r. przeznaczony do zalesienia grunt został zalany. W związku z powyższym konieczna miała być zmiana składu gatunkowego zakładanego lasu na drzewa bardziej odporne na wymoknięcia, jednakże - z uwagi na brak możliwości zakupu odpowiednich sadzonek - termin zakończenia zalesienia musiał zostać przeniesiony na jesień 2007 r. Organ I instancji w dniu 23 lipca 2007 r. udzielił odpowiedzi na powyższe pismo, wyjaśniając w nim zasady oraz warunki przyznawania płatności zalesieniowej.

W dniu [...] Kierownik Biura Powiatu [...] ARiMR wydał decyzję nr [...] o odmowie przyznania płatności na zalesianie.

W treści powyższej decyzji organ I instancji wskazał, iż zgodnie z § 8 ust.

1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. zalesienie wykonuje się po otrzymaniu postanowienia o spełnieniu niezbędnych warunków we wniosku

o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych, w terminie określonym w planie zalesienia, jednakże nie później, niż w okresie sadzenia przypadającym na wiosnę roku następującego po roku, w którym postanowienie to zostało wydane. Jednocześnie organ wskazał, iż zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 2 powyższego rozporządzenia Rady Ministrów strona zobligowana była do złożenia oświadczenia o wykonaniu zalesienia w ciągu 14 dni od dnia złożenia u właściwego miejscowo nadleśniczego informacji o wykonaniu zalesienia zgodnie z planem, ale nie później, niż do dnia 31 maja roku, w którym zalesienie wykonano wiosną.

W dniu 7 sierpnia 2007 r. do Biura Powiatu [...] ARiMR wpłynęło odwołanie wniesione przez R.B. W treści odwołania pełnomocnik zawnioskował o zgodę na przedłużenie terminu zalesienia do jesieni 2007 r. argumentując, iż zasadnicza część (90%) gruntów ujętych we wniosku z dnia 17 lipca 2006 r. została zalesiona wiosną 2007 r., zaś niezbędnych nasadzeń nie wykonano jedynie na pozostałej części tych gruntów. Przyczyną zaistniałego opóźnienia w zalesieniu części działek miało być uszkodzenie urządzeń drenarskich podczas orki

z pogłębianiem, wykonanej jesienią 2006 r., wynikłe z tego zalanie części gruntów wiosną 2007 r. i konieczność zmiany składu gatunkowego nasadzeń. Stosowna zmiana do planu zalesienia została sporządzona wiosną 2007 r., lecz strona nie dokonała zalesienia uwzględniającego powyższą zmianę, albowiem niemożliwe miało być dokonanie zakupu właściwych sadzonek z uwagi na ich brak w szkółkach leśnych.

W zmianie do planu zalesienia zapisano, iż termin zakończenia zalesienia ustalono na 30 października 2007 r.

Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego w S. decyzją Nr [...] z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W dniu 5 października 2007 r. pełnomocnik strony złożył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w S. z dnia [...] oraz decyzji organu I instancji, który został przekazany postanowieniem, zgodnie z jego właściwością na podstawie art. 65 § 1 kpa przez Ministra Finansów do Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w dniu 5 listopada 2007 r.

Dnia 23 kwietnia 2008 r. do Biura Powiatu [...] ARiMR z siedzibą

w D. wpłynęło Oświadczenie A.B. o wykonaniu zalesienia zgodnie

z planem zalesienia wraz z zaświadczeniem nadleśniczego potwierdzającym ten fakt, tj. zgodnie z planem zalesienia z dnia 6 lipca 2006 r. oraz późniejszym aneksem do planu zalesienia z dnia 27 kwietnia 2007 r. Oświadczenie zostało podpisane przez R.B. jako pełnomocnika.

Decyzją nr [...]z dnia [...] Prezes ARiMR odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w S. oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji z dnia [...].

Dnia 27 lipca 2008 r. pełnomocnik strony –r.pr. K.K. złożył od powyższej decyzji Prezesa odwołanie do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi.

Dnia [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezesa ARiMR nr [...]. Powyższą decyzję strona zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W konsekwencji Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją nr [...] z dnia [...] uwzględnił w całości skargę A.B. uchylając tym samym własną decyzję nr [...] z dnia

[...], decyzję Prezesa ARiMR nr [...] z dnia [...], decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w S. nr [...] z dnia [...] oraz decyzję Kierownika Biura Powiatu [...] ARiMR z siedzibą w D. nr [...] z dnia

[...]. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż postanowienie Kierownika Biura Powiatowego z dnia [...] nr [...] było kierowane

do R.B., a więc nie mogła zostać wydana decyzja w sprawie odmowy przyznania płatności nr [...] z dnia [...], gdyż nie miała ona wydanego wcześniej stosownego postanowienia.

W związku z powyższym Kierownik Biura Powiatowego w dniu 10 września

2009r. wystosował do A.B., działającej przez pełnomocnika R.B., postanowienie nr [...] o spełnieniu niezbędnych warunków we wniosku o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych. Postanowienie zostało skutecznie doręczone w dniu 15 września 2009 r.

Kierownik Biura Powiatowego w dniu 13 stycznia 2010 r. wydał decyzję nr [...] o odmowie przyznania stronie płatności na zalesienie. Po rozpatrzeniu odwołania od tej decyzji Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w S. decyzją z dnia [...] nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując na konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, odnoszącego się do szczegółowej analizy wszystkich zgromadzonych dowodów w sprawie, a co za tym idzie wydanie decyzji zgodnej z art. 77 § 1 kpa oraz art. 107 § 3 kpa.

Po ponownym przeprowadzeniu postępowania Kierownik Biura Powiatowego decyzją z dnia [...] nr [...] odmówił wnioskodawczyni przyznania płatności na zalesienie. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. zalesienie wykonuje się po otrzymaniu postanowienia o spełnieniu niezbędnych warunków we wniosku o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych, w terminie określonym w planie zalesienia, jednakże nie później, niż w okresie sadzenia przypadającym na wiosnę roku następującego po roku, w którym postanowienie to zostało wydane. Jednocześnie organ wskazał, iż zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 2 powyższego rozporządzenia Rady Ministrów strona zobligowana była do złożenia oświadczenia o wykonaniu zalesienia w ciągu 14 dni od dnia złożenia u właściwego miejscowo nadleśniczego informacji o wykonaniu zalesienia zgodnie z planem, ale nie później, niż do dnia 31 maja roku, w którym zalesienie wykonano wiosną.

W odwołaniu od tej decyzji strona zarzuciła naruszenie:

- art. 7, 8, 9, 76 § 1 kpa;

- § 7 ust. 1 i 4 oraz § 10 ust. 1 w zw. z § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich;

- art. 3 w związku z art. 31, art. 37 ust. 3 oraz art. 56 rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich ze środków Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz zmieniającego i uchylającego niektóre rozporządzenia.

Biorąc powyższe pod uwagę wnioskodawczyni wniosła o zmianę decyzji organu I instancji i orzeczenie o przyznaniu płatności za zalesianie ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania. W większej części odwołania przeprowadzano wywody dotyczące prawidłowości stosowania przepisów powszechnie obowiązujących tj. w oparciu o przepisy wspólnotowe. Wskazano na brak wyjaśnienia kwestii związanej ze złożoną zmianą do wniosku, aneksu do planu zalesienia oraz oświadczenia o wykonaniu zalesienia.

Po rozpoznaniu odwołania Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR, wymienioną na wstępie decyzją utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał iż wydane w dniu [...] o spełnieniu niezbędnych warunków we wniosku o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych ma charakter "uzupełniający" wydanego, co prawda nie do strony postępowania, postanowienia z dnia [...]. Jak wynika z akt sprawy A.B. zapoznała się z treścią postanowienia z dnia [...] a co za tym idzie rozpoczęła realizację planu zalesieniowego, mimo, iż postanowienie (z winy organu I instancji) nie dotyczyło strony - mimo to działała w przeświadczeniu o prawidłowości wydanego postanowienia. Biorąc powyższe pod uwagę wskazać należy, iż uznanie wydanego w dniu [...] postanowienia o spełnieniu niezbędnych warunków we wniosku o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych jako zezwalające stronie dopiero od dnia jego wydania na wykonanie zalesienia, prowadziłoby w ocenie organów I i II instancji w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy do stwierdzenia, iż wnioskodawczyni dokonała naruszenia przepisów rozporządzenia zalesieniowego tj. wykonała zalesienie przed otrzymaniem postanowienia (§ 8 ust. 1). W związku z powyższym [...].

W dalszej kolejności organ wskazał na akty prawne obowiązujące w przedmiotowej sprawie tj. Rozporządzenie Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich ze środków Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), ustawę z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. z 2003r. Nr 229, poz. 2273 ze zm.) oraz wydane na jej podstawie Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. z 2004r. Nr 187, poz. 1929 ze zm.).

Organ wskazał, że przed wydaniem decyzji przez organ I instancji strona złożyła aneks do planu zalesienia oraz zmianę do wniosku. Organ zgodził się ze stanowiskiem strony, iż rozporządzenie zalesieniowe nie zakazuje wprowadzania zmian do złożonych wniosków, stąd też nie można zakwestionować prawnej możliwości złożenia zmiany do wniosku. Stąd np. ewentualna zmiana, przesuwająca termin zalesienia z jesieni 2006 r. na wiosnę 2007 r. (gdyby pierwotny wniosek określał termin zalesienia na jesień 2006 r.), jako nie naruszająca skodyfikowanej w § 8 ust. 1 rozporządzenia zalesieniowego zasady, iż zalesienie wykonuje się w terminie zakreślonym w planie, ale nie później niż w okresie sadzenia przypadającym na wiosnę roku następującego po roku, w którym wydano postanowienie, oraz nie naruszająca terminu materialnoprawnego wskazanego w § 9 ust. 2 tegoż rozporządzenia, byłaby zaakceptowana. Wniesiona w imieniu wnioskodawczyni zmiana nie mogła jednak wpłynąć na kształt orzeczenia, albowiem przepis zakreślający nieprzekraczalny czas na dokonanie zalesienia, nie przewiduje możliwości wydłużenia tego okresu poza termin materialnoprawny w nim jednoznacznie wskazany.

Organ uznał za błędne stanowisko strony, iż złożone zmiany utworzyły nowy stan faktyczny, zgodnie z którym organ I instancji powinien w ogóle rozpatrzyć całą sprawę od początku, wydać kolejne postanowienie o spełnieniu warunków na zalesianie i w ślad za tym przyjąć, że termin na dostarczenie oświadczenia o wykonanym zalesieniu przesunąć poza 31 maja 2007 r. Wskazał, że przepisy rozporządzenia zalesieniowego, regulujące zasady wydawania postanowień o spełnieniu warunków na zalesianie wskazuje na dwie grupy okoliczności, które podlegają weryfikacji przez organ przed wydaniem postanowienia wynikające z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia zalesieniowego. Po pierwsze czy wnioskodawca został wpisany do Ewidencji Producentów prowadzonej przez ARiMR oraz czy zobowiązał się do zalesienia działek rolnych objętych wnioskiem, pielęgnacji uprawy lasu przez okres 5 lat oraz do utrzymania tej uprawy przez lat 20. Po drugie natomiast czy działki były użytkowane rolniczo w dniu składania wniosku, czy stanowią własność względnie współwłasność wnioskodawcy lub jego małżonka oraz czy spełniają warunek odpowiedniej minimalnej powierzchni

Jeżeli weryfikacja wniosku pod kątem tych dwóch grup okoliczności wypadnie pozytywnie, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR zobowiązany jest - na mocy § 7 ust. 4 rozporządzenia zalesieniowego - do wydania postanowienia o spełnieniu warunków do zalesienia, które stanowi podstawę dla dalszych działań zainteresowanej strony. Jak widać z powyższego, żadna z okoliczności weryfikowanych przed wydaniem postanowienia nie dotyczy terminu wykonania zalesienia, czy składu gatunkowego lasu. W związku z powyższym organ stwierdził, że ewentualna zmiana terminu zalesienia w drodze wprowadzenia aneksu do planu zalesieniowego oraz zmiany do wniosku

o przyznanie płatności nie może skutkować koniecznością wydania nowego postanowienia przez organ I instancji. Oznacza to, że każde odwołanie się do postanowienia o spełnieniu warunków na zalesianie w treści rozporządzenia zalesieniowego czy dalszych aktach administracyjnych wydawanych przez organy decyzyjne, musi odnosić się tylko i wyłącznie do pierwotnego postanowienia. Oznacza to zatem, według organu odwoławczego, iż jeżeli nieprzekraczalny termin na dostarczenie oświadczenia o wykonaniu zalesienia zgodnie z planem ustalony jest na dzień 31 maja roku następującego po roku, w którym wydano postanowienie, zaś postanowienie wydane zostało w 2006 r. (taką datę należy przyjąć mimo nieskuteczności postanowienia, co wskazano na wstępie), wnioskodawczyni - chcąc skutecznie ubiegać się o płatność - musiała dostarczyć stosowne zaświadczenie do organu I instancji najdalej w dniu 31 maja 2007 r. co - jak wynika z ustalonego stanu faktycznego sprawy - nie miało miejsca.

Ponadto, jak stwierdził organ, uznanie opinii wyrażonej w odwołaniu od decyzji za słuszną, byłoby równoznaczne ze stwierdzeniem, iż możliwe jest modyfikowanie terminów o charakterze prekluzyjnym, zakreślonych w powszechnie obowiązujących przepisach prawa, poprzez jednostronne oświadczenie woli zainteresowanej strony, co zdecydowanie wykraczałoby poza ramy obowiązującego prawa. Termin ten, przypadający najdalej na dzień 31 maja roku następującego po roku, w którym wydano postanowienie o spełnieniu warunków do zalesienia, ma charakter materialnoprawny, co w praktyce oznacza, że organ administracji nie ma możliwości samowolnego przedłużenia tego terminu, ani przywrócenia go na wniosek strony.

Wbrew stwierdzeniu strony, organ I instancji nie pominął okoliczności, które wpłynęły na złożenie przedmiotowej zmiany w imieniu wnioskodawczyni. Rzecz jednak w tym, że okoliczności te nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia, jakie zapadło. Decyzja organu I instancji wydana została z uwagi na to, iż strona zobowiązana przez powszechnie obowiązujący przepis prawa do dostarczenia oświadczenia o wykonaniu zalesienia zgodnie z planem najpóźniej w dniu 31 maja 2007 r. nie dostarczyła go organowi I instancji, co w konsekwencji obligowało organ do odmówienia jej przyznania płatności.

Natomiast przyczyny, dla których strona nie wykonała zalesienia w nieprzekraczalnym terminie zakreślonym w rozporządzeniu zalesieniowym nie mają znaczenia, podobnie jak fakt, iż na dzień 31 maja 2007 r. zalesienie było wykonane w znacznej części. Przepis nie przewiduje możliwości przyznania płatności częściowo, w zależności od stopnia realizacji zobowiązania. Z punktu widzenia przepisów prawa krajowego, zobowiązanie ciążące na zainteresowanym producencie rolnym musi być zrealizowane w całości, tak, aby właściwy Nadleśniczy miał podstawy do wydania zaświadczenia o wykonaniu zalesienia zgodnie z planem zalesienia. I tylko wtedy odpowiedzialny organ ARiMR ma jednocześnie prawo i obowiązek wydać decyzję o przyznaniu płatności na zalesianie. Ponadto, odnosząc się do przyczyn, dla których doszło do zmiany planu zalesienia, organ odwoławczy podkreślił, iż przyczyny te zaistniały w wyniku działalności strony. Uszkodzenia urządzeń melioracyjnych, skutkujące ostatecznie opóźnieniem realizacji nasadzeń oraz nadmiernym zawilgoceniem części terenu, nastąpiło w wyniku prac przygotowawczych do zalesienia. Nie zachodzi tu więc sytuacja, w której można by wskazać na działanie siły wyższej, jakieś okoliczności obiektywne, za które strona nie ponosi odpowiedzialności.

Organ odwoławczy nie dostrzegł również związku między domniemanym brakiem poinformowania strony przez organ decyzyjny a przyjętym rozstrzygnięciem. Strona była świadoma (co potwierdziła własnoręcznym podpisem na wniosku złożonym w dniu 17 lipca 2006 r.) treści zasad regulujących płatności zalesieniowe, w tym terminów na dokonanie określonych czynności przez wnioskodawcę (§ 9 ust. 2 rozporządzenia zalesieniowego) i konsekwencji niedotrzymania tych terminów (§10 ust. 1 rozporządzenia zalesieniowego). Fakt wniesienia zmiany do wniosku (oraz sporządzenia aneksu do planu zalesienia) przed upływem terminu określonego, jako graniczny na złożenie dokumentu potwierdzającego wykonanie zalesienia zgodnie z planem, nie przedłuża tego terminu, który - jak zostało to już wspomniane powyżej - ma charakter prekluzyjny ze wszystkimi tego faktu konsekwencjami. W razie ewentualnego uwzględnienia jej w decyzji wiązałaby się z koniecznością stwierdzenia nieważności takiego rozstrzygnięcia, jako rażąco naruszającego obowiązujący porządek prawny.

Ponadto organ podkreślił, iż przyjęcie przez organ I instancji zmiany do wniosku nie oznacza jej akceptacji. Organ administracji ma obowiązek przyjąć i rozpatrzyć każdy wniosek dowodowy w prowadzonej przez siebie sprawie, w związku z czym założenie, że samo przyjęcie dokumentu do kancelarii organu jest równoznaczne z zaakceptowaniem treści tego dokumentu, jest z gruntu pozbawione podstaw. Kierownik Biura Powiatu [...] ARiMR nie wydał żadnego aktu administracyjnego, w którym ujawniony byłby akceptujący stosunek organu do zawartości tej zmiany do wniosku. Co więcej, w piśmie z dnia 23 lipca 2007 r. organ I instancji wskazał, iż zgodnie z obowiązującymi przepisami zalesienie może odbyć się jedynie jesienią roku, w którym wydano postanowienie i wiosną roku następnego, z nieprzekraczalnym terminem 31 maja na dostarczenie zaświadczenia o dokonaniu zalesienia. Z uwagi na fakt, iż przepis prawa materialnego, regulujący zasady przyznawania płatności zalesieniowych nie dopuszcza możliwości wydania pozytywnej decyzji w przypadku wniesienia oświadczenia o dokonaniu zalesienia zgodnie z planem po 31 maja roku następującego po roku, w którym wydano postanowienie o spełnieniu niezbędnych warunków do zalesienia, organ I instancji nie mógł uwzględnić aneksu do planu zalesienia, wydłużającego termin zalesienia poza okres przewidziany w § 9 ust. 1 rozporządzenia zalesieniowego. To plan zalesienia powinien być sporządzony w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa a nie prawo powinno się dostosowywać do zapisów planu.

Jak wskazał organ Lasy Państwowe i ARiMR są instytucjami niezależnymi od siebie i absolutnie nieuprawnionym jest obciążanie jednej z nich odpowiedzialnością za postępowanie drugiej (za niepoinformowanie strony przez Nadleśniczego, iż modyfikacja planu zalesienia nie wpływa na przesunięcie terminów materialnoprawnych zakreślonych rozporządzeniem zalesieniowym). Jak podkreślił organ jeżeli wnioskodawczyni czuje się materialnie pokrzywdzona w wyniku działań podjętych przez Nadleśniczego (sporządzeniem aneksu do planu zalesienia, bez uprzedniego poinformowania zainteresowanej, że zmiana taka nie może pomóc w ubieganiu się o wsparcie na zalesianie, gdyż w żadnych okolicznościach nie jest możliwe przywrócenie naruszonego terminu materialnoprawnego) ma możliwość dochodzenia swoich racji na drodze procesu cywilnego.

W niniejszej sprawie strona nie uzyskała stosownego zaświadczenia z nadleśnictwa i nie złożyła w nieprzekraczalnym terminie 31 maja 2007 r. wymaganego oświadczenia o wykonaniu zalesienia zgodnie z planem. W sytuacji takiej, jak omówiona powyżej, zastosowany być musi § 10 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów, który stanowi, iż w przypadku, gdy producent rolny nie złożył w terminie Oświadczenia, o którym mowa w § 9 ust. 2, kierownik biura powiatowego Agencji, w formie decyzji, odmawia przyznania płatności na zalesianie.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skarżąca wniosła o uchylenie decyzji obu instancji.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1. przepisu art. 7 Kpa z uwagi na to, że w przedmiotowej sprawie nie wzięto pod uwagę tego, że strona nie została poinformowana o tym, że nie ma możliwości zmiany terminu zalesienia, a następnie na skutek nieuwzględnienia aneksu do planu zalesiania, pomimo tego, że na skutek jego sporządzenia w toku postępowania w sprawie strona została utwierdzona w istnieniu takiej możliwości na skutek zaakceptowania jej wniosku o zmianę planu zalesienia, w efekcie którego został sporządzony aneks do planu zalesienia określający możliwość zalesienia części gruntu przeznaczonego pod zalesienie w terminie do 30 października 2007 r.,

2. przepisu art. 8 Kpa poprzez nieuwzględnienie korzystnych dla strony skutków sporządzenia aneksu do planu zalesienia przez uprawniony do tego organ, jak również na skutek całkowitego pominięcia w sprawie tego, że strona zmodyfikowała treść wniosku o przyznanie płatności na zalesianie,

3. przepisu art. 9 Kpa poprzez wywiedzenie niekorzystnych dla strony skutków z faktu przedłożenia przed upływem terminu zalesienia aneksu do planu zalesienia umożliwiającego stronie zmianę terminu zalesienia co do części objętego zalesieniem areału, jak również na skutek całkowitego pominięcia w sprawie tego, że strona zmodyfikowała treść wniosku o przyznanie płatności na zalesianie,

4. przepisu art. 76 § 1 Kpa poprzez nieuwzględnianie zmienionego aneksem planu zalesienia potwierdzającego zasadność zmiany terminu zalesienia, w sytuacji gdy dokument ten został sporządzony przez powołany do tego organ,

5. przepisu § 7 ust. 1 i 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich poprzez przyjęcie, że nie zachodziła w sprawie potrzeba dokonania przez organ rozpoznający sprawę w normalnym toku instancji ponownej weryfikacji wniosku o przyznanie płatności za zalesianie w brzmieniu zmienionym pismami z dnia 18 maja 2007 r. oraz z dnia 23 maja 2007 r. w związku ze złożonym przez stronę aneksem do planu zalesiania,

6. przepisów § 10 ust. 1 w zw. z § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia

11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich poprzez przyjęcie, że zastosowanie tego przepisu w sprawie było prawidłowe w sytuacji, gdy strona przed upływem terminu w tym przepisie wskazanego zmodyfikowała treść wniosku o przyznanie płatności za zalesianie, w sposób, który powinien istotnie wpłynąć na sposób załatwienia sprawy,

7. przepisów art. 3 w związku z art. 31, art. 37 ust. 3 oraz art. 56 rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich ze środków Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz zmieniającego i uchylającego niektóre rozporządzenia, w związku z pkt 9.7.6. oraz 9.7.8 Planu Rozwoju Obszarów Wiejskich, poprzez nieuwzględnienie tych przepisów przy interpretacji i stosowaniu przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich, w sytuacji gdy stosowanie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. bez uwzględnienia wyżej wskazanych przepisów Unii Europejskiej, doprowadziło do wadliwego zastosowania wyżej wskazanych przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r., z uwagi na to, że pominięty został cel wprowadzenia regulacji prawnych umożliwiających udzielanie pomocy finansowej za zalesianie gruntów rolnych.

Uzasadniając skargę skarżąca wskazała, iż wywiązała się z terminu określonego w zaaneksowanym planie zalesiania i dokonała zalesień na całości obszaru przewidzianym wskazanym planem. Co więcej, kierując się wskazówkami pracowników ARiMR w kwietniu 2008 r. złożyła do biura terenowego ARiMR w D. oświadczenie o wykonaniu planu zalesiania wraz potwierdzeniem tego faktu przez nadleśniczego. Strona do dnia dzisiejszego nie otrzymała odpowiedzi na złożone oświadczenie, jak również nie otrzymała płatności. Tym samym znalazła się w sytuacji, w której zrealizowała cel jakim jest zalesienie, poniosła z tego tytułu znaczne nakłady, pozbawiona została możliwości wykorzystywania zalesionych gruntów i jednocześnie odmawia się jej płatności, jako zwrotu poniesionych kosztów.

Kolejnym naruszeniem, według skarżącej, przez Kierownika Biura Terenowego ARiMR był brak zastosowania w sprawie strony przepisu art. 33 rozporządzenia Komisji (WE) nr 445/2002 z dnia 26 lutego 2002 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich ze środków Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR). Wskazany przepis wskazuje, iż w indywidualnych przypadkach Państwa członkowskie mogą uznać za siłę wyższą klęskę żywiołową dotykającą grunty rolne gospodarstwa. W rozpatrywanym przypadku niewątpliwie doszło do wystąpienia siły wyższej w postaci ulewnych deszczy, które skutkowały zalaniem części gruntów przewidzianych do zalesienia. Jednakże organy wydające nie wzięły tego pod uwagę, nie kwestionując jednocześnie faktu wystąpienia siły wyższej. We wcześniej wydawanych w sprawie decyzjach podnoszono, że rozporządzenie zalesieniowe nie przewidywało sytuacji, w której ze względu na działanie czynników atmosferycznych strona mogła przedłużyć okres zalesiania poza okres zawarty w § 9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia zalesieniowego, jednakże organy wydające zaskarżone decyzje tym zagadnieniem zajmują się zdawkowo, wskazując w uzasadnieniu decyzji, że wszelkie odstępstwa od wskazanego w rozporządzeniu terminu zalesienia prawodawca potraktował w sposób bezwzględny, nawet te wynikające z sytuacji niezależnej od producenta rolnego, jako nie spełnienie warunków programu, co daje w konsekwencji, brak możliwości ubiegania się o udzielenie przewidzianej rozporządzeniem pomocy. Mając powyższą argumentację na uwadze, można na podstawie dotychczasowych stanowisk kolejnych organów zajmujących się sprawą odnieść wrażenie, że przy stosowaniu przepisów rozporządzenia zalesieniowego całkowite ryzyko związane z możliwością wystąpienia działania siły wyższej zostało przerzucone na producenta rolnego.

Skarżąca zwróciła również uwagę na fakt, iż rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. nie zawiera regulacji dotyczących sytuacji, w której znalazła się strona, a mianowicie gdy z powodu działania siły wyższej nie mogła ona wykonać w terminie umożliwiającym złożenie oświadczenia o wykonaniu planu zalesienia do dnia 31 maja danego roku. Powyższe prowadzi zaś do konkluzji, iż zapisy § 9 i 10 rozporządzenia Rady Ministrów zostały wydane sprzecznie z delegacją ustawową zawartą w art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej, bowiem całe ryzyko oraz odpowiedzialność z tytułu niemożności wywiązania się w terminie z planu zalesieniowego przesuwa się na producenta rolnego.

Końcowo skarżąca poniosła, iż brak w analizowanej sprawie jakichkolwiek rozważań na temat tego jaki wpływ na sprawę i jej merytoryczne rozstrzygnięcie może mieć zmiana treści wniosku o przyznanie płatności na zalesiane, a tym samym zmiana treści żądania strony domagającej się wydania rozstrzygnięcia w sprawie indywidualnej. Należy przy tym podkreślić, że wniosek o zmianę terminu zalesienia wpłynął do właściwego organu w dniu 18 maja 2007 r. a następnie w dniu 23 maja 2007 r. Wraz ze zmianą wniosku o przyznanie płatności za zalesianie został złożony również aneks do planu zalesienia. W tym stanie rzeczy, mając na uwadze zmianę treści wniosku o przyznanie płatności oraz nowe dowody złożone przez stronę, powinna mieć miejsce ponowna weryfikacja wniosku o przyznanie płatności i w jej efekcie odpowiednia zmiana postanowienia o spełnieniu warunków do przyznania płatności za zalesianie.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Stosownie do przepisu art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270/ sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Powyższa kontrola, zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz.1269/ sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd sprawując tę kontrolę rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga w przedmiotowej sprawie nie jest zasadna, a zaskarżona decyzja zgodna

z obowiązującym stanem prawnym.

Stan faktyczny sprawy jest bezsporny między Stronami. Bezsporne jest iż A.B. nie uzyskała stosownego zaświadczenia z nadleśnictwa i nie złożyła w nieprzekraczalnym terminie do 31 maja 2007 r. wymaganego oświadczenia o wykonaniu zalesienia zgodnie z planem. Sporne jest między stronami czy przywoływane okoliczności przez Skarżącą ( zalanie części gruntu wodą w wyniku uszkodzenia urządzeń drenarskich, jak również wydanie i doręczenie postanowienia o spełnianiu niezbędnych warunków o przyznanie płatności na zalesienie gruntów rolnych na imię R.B., sporządzenie aneksu do planu zalesienia) mogły doprowadzić do wydłużenia terminu na dokonanie zalesienia na rok 2007.

Tryb udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych szczegółowo reguluje rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 187, poz. 1929 ze zm.) zwanego dalej rozporządzeniem z dnia 11 sierpnia 2004 r. .

Płatność na zalesianie jest udzielana na wniosek producenta rolnego, który spełnia łącznie następujące warunki: został wpisany do ewidencji producentów, stanowiącej część krajowego systemu ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności oraz zobowiązał się do: zalesienia działek rolnych, na których do dnia złożenia wniosku o przyznanie płatności była prowadzona działalność rolnicza i pielęgnacji założonej uprawy, przez okres 5 lat od dnia wykonania zalesienia - zgodnie z planem zalesienia, w rozumieniu przepisów o lasach; zobowiązał się do prowadzenia założonej uprawy leśnej, przez okres 20 lat od dnia uzyskania pierwszej płatności na zalesianie ( § 3 ust. 1 rozporządzenia z dnia 11 sierpnia 2004 r.). Wniosek o przyznanie płatności jest weryfikowany przez kierownika biura powiatowego ARiMR, który wydaje postanowienie o spełnieniu warunków do uzyskania płatności na zalesianie (§ 7 ust. 4 rozporządzenia) lub w drodze decyzji odmawia ich przyznania (§ 7 ust. 3 rozporządzenia). Stosownie do § 7 ust. 5 rozporządzenia postanowienie powinno zawierać pouczenie o warunkach dotyczących formy, sposobu oraz terminu poinformowania kierownika biura powiatowego ARiMR o wykonaniu zalesienia. Zalesienie wykonuje się po otrzymaniu postanowienia, w terminie określonym w planie zalesienia, jednakże nie później niż w okresie sadzenia przypadającym na wiosnę roku następującego po roku, w którym postanowienie to zostało wydane (§ 8 ust. 1 rozporządzenia). Producent rolny, w terminie 7 dni od dnia założenia uprawy leśnej, zobowiązany jest poinformować o tym fakcie na piśmie nadleśniczego, właściwego ze względu na miejsce położenia działek rolnych, na których została założona ta uprawa (§ 9 ust. 1 rozporządzenia), zaś w terminie 14 dni od złożenia tej informacji, nie później niż do dnia 31 maja roku, w którym zalesienie wykonano wiosną, albo roku następującego po roku, w którym zalesienie wykonano jesienią złożyć kierownikowi biura powiatowego ARiMR oświadczenie o wykonaniu zalesienia zgodnie z planem, załączając do niego zaświadczenie leśniczego potwierdzające ten fakt (§ 9 ust. 2 rozporządzenia). W przypadku gdy oświadczenie nie zostanie złożone w terminie kierownik biura powiatowego ARiMR, w formie decyzji, odmawia przyznania płatności na zalesianie (§ 10 ust. 1 rozporządzenia).

W związku z przytoczoną regulacją należało rozważyć jaki charakter ma termin określony w § 9 ust. 2 rozporządzenia. W nauce prawa administracyjnego wyróżnia się terminy materialne i procesowe. Terminem materialnym jest okres, w którym może nastąpić ukształtowanie praw lub obowiązków jednostki w ramach administracyjnoprawnego stosunku materialnego. Nie mogą być one wydłużane, czy skracane, ich bieg nie podlega także zawieszeniu. Terminem procesowym jest natomiast okres do dokonania czynności procesowej przez podmioty lub uczestników postępowania administracyjnego. W wypadku naruszenia terminu materialnego dochodzi do wygaśnięcia praw lub obowiązków o charakterze materialnym. Naruszenie terminu procesowego powoduje bezskuteczność podjętej czynności. Strona może się bronić przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu czynności procesowej składając wniosek o przywrócenie terminu. Instytucja przywrócenia terminu jest instytucją prawa procesowego, a nie prawa materialnego.

Dla oznaczenia charakteru danego przepisu istotna jest treść mającego zastosowanie przepisu. Z reguły przepisami procesowymi są przepisy o właściwości organów administracji publicznej i o postępowaniu przed takimi organami. Natomiast przepisy dotyczące przesłanek, treści, powstania, zmiany lub wygaśnięcia prawa należą do przepisów materialnoprawnych.

W tym kontekście należało rozważyć jaki charakter ma złożenie oświadczenia

o wykonaniu zalesienia zgodnie z planem zalesienia. Złożenie tego oświadczenia ani nie wszczyna postępowania administracyjnego ani nie jest też czynnością procesową dokonywaną w ramach toczącego się już postępowania. Natomiast jego złożenie

w terminie przewidzianym w § 9 ust. 2 rozporządzenia ma natomiast istotny wpływ na sytuację materialnoprawną producenta rolnego. Składając oświadczenie wraz

z zaświadczeniem, o którym mowa w § 9 ust. 2 in fine, producent rolny nabywa uprawnienie do uzyskania płatności na zalesianie. Z kolei nie złożenie wymaganego oświadczenia powoduje wygaśnięcie tego prawa.

Z powyższego wynika, że przewidziany w § 9 ust. 2 rozporządzenia termin do złożenia oświadczenia o wykonaniu zalesienia wraz z zaświadczeniem właściwego nadleśniczego potwierdzającym ten fakt jest terminem materialnym.

W przeciwieństwie do terminu procesowego, przywrócenie terminu prawa materialnego jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy taką możliwość przewidują przepisy określające dany termin (uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 14 października 1996 r. sygn. akt OPK 19/96 – ONSA 1997/2/56). Bezsporne w niniejszej sprawie jest, iż brak jest przepisu który przewidywałby możliwość przedłużenia, przywrócenia terminu przewidzianego w § 9 rozporządzenia.

Trzeba podkreślić przy tym, że urzędowy formularz wniosku o przyznanie płatności przewidywał oświadczenie producenta rolnego o znajomości zasad przyznawania płatności i zobowiązanie się do wykonania zalesienia zgodnie z planem, co dotyczy także terminu zalesienia. Wnioskodawcy mają zatem świadomość, że płatności udzielane są na szczególnych zasadach.

Przenosząc te ogólne rozważania na grunt niniejszej sprawy podkreślić należy,

że dokonana ocena przez organ jest prawidłowa.

Strona składając w dniu 17 lipca 2006 r. wniosek o przyznanie płatności

na zalesienie gruntów rolnych na rok 2006 w dziale VII wskazała termin zalesienia

na wiosna 2007r. Natomiast w części XII tegoż wniosku - w oświadczeniach

i zobowiązaniach - oświadczyła, że znane są jej zasady przyznawania płatności

na zalesienie gruntów rolnych, jest świadoma skutków niewykonania zobowiązań

a nadto że wykona zalesienie zgodnie z planem zalesienia z dnia 6 lipca 2007r.

w terminie wiosna 2007r.

W związku z powyższym Strona stosownie do § 9 ust 2 przywołanego powyżej rozporządzenia winna nie później niż do dnia 31 maja 2007r. złożyć oświadczenie

o wykonaniu zalesienia zgodnie z planem zalesienia. Bezsporne jest to, iż A.B. takiego oświadczenia nie złożyła.

Wobec takich okoliczności stanu faktycznego, organy orzekające w sprawie prawidłowo zastosowały § 10 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. Nr 187, poz.1929) dalej zwanym rozporządzeniem z dnia 11 sierpnia 2004r., zgodnie z którym w przypadku, gdy producent nie złoży w terminie oświadczenia o wykonaniu zalesienia zgodnie z planem zalesienia do którego dołącza zaświadczenie nadleśniczego potwierdzającego ten fakt, kierownik biura powiatowego Agencji, w formie decyzji odmawia przyznania płatności na zalesienie. Taki rodzaj rozstrzygnięcia nie został pozostawiony uznaniu administracyjnemu. W przypadku, gdy producent nie złoży w terminie wymaganego oświadczenia organ jest związany przepisami prawa, co do sposobu rozstrzygnięcia.

Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd uznał za bezzasadny zarzut naruszenia art. 7 Kpa przez to, że Strona nie została poinformowana o tym, że nie można zmienić terminu zalesienia. Strona składając wniosek o przyznanie płatności na zalesienie oświadczyła, że znane są jej zasady przyznawania płatności. Nie zmienia tego faktu okoliczność sporządzenia aneksu do planu zalesienia. Nie wywiera on bowiem wiążącego skutku prawnego dla celów ustalenia prawa do płatności z omawianego tytułu w związku z terminem zalesienia określonym przez Stronę we wniosku i wynikającym z przepisów prawa.

Bezzasadny okazał się także zarzut naruszenia art. 8 Kpa przez to,

że nieuwzględniono korzystnych dla Strony skutków sporządzenia aneksu do planu zalesienia. Zgodnie z regułą zawartą w art. 61 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. W przypadku wszczęcia postępowania na wniosek strony to jej żądanie wyznacza zakres postępowania i do zakończenia postępowania Strona swój wniosek może modyfikować. Jednak powyższa reguła musi być interpretowana w powiązaniu z przepisami prawa materialnego, które wyznaczają rodzaj spraw oraz sposób rozstrzygnięcia, co do powstania stosunku prawnego określonej treści. W niniejszej sprawie to treść przywołanych powyżej przepisów regulujących przyznanie płatności na zalesienie a w szczególności rozporządzenia z dnia 11 sierpnia 2004r. określa konsekwencje prawne wniosku oraz zakres jego modyfikacji. Stosownie do treści § 6 ust. 2 płatność na zalesianie jest udzielana na wniosek producenta rolnego o przyznanie płatności. Wniosek o przyznanie płatności składa się na formularzu, udostępnionym przez Agencję, w terminie od dnia 1 czerwca do dnia 15 lipca danego roku. Natomiast stosownie do § 9 ust 2 rozporządzenia producent rolny, nie później niż do dnia 31 maja roku, w którym zalesienie wykonano wiosną, albo roku następującego po roku, w którym zalesienie wykonano jesienią składa kierownikowi biura powiatowego Agencji oświadczenie o wykonaniu zalesienia zgodnie z planem zalesienia, do którego dołącza zaświadczenie nadleśniczego potwierdzające ten fakt. Gdyby w niniejszej sprawie Strona złożyła oświadczenie we wskazanym terminie co do zmiany areału na którym dokonała takiego zalesienia

i zmodyfikowała wniosek w tym zakresie to płatność przysługiwałaby do mniejszej powierzchni. Natomiast Strona nie złożyła wymaganego oświadczenia w terminie do żadnej z części działek objętych zalesieniem. Natomiast wnioski które wpłynęły do właściwego organu w dniu 18 maja 2007 r. a następnie w dniu 23 maja 2007 r. dotyczyły zmiany terminu zalesienia z wiosny 2007 na jesień roku 2007 a ten jako termin materialno prawny nie podlega wydłużeniu.

Nie zasadny okazał się także zarzut naruszenia art. 9 Kpa. Podpisanie przez beneficjenta oświadczenia odnośnie znajomości zasad przyznawania płatności w pełni wyczerpuje pouczenie strony o jej prawach i obowiązkach. Zasady ogólne k.p.a. mają chronić prawa strony w postępowaniu administracyjnym, ale nie zwalniają jej od wszelkiej dbałości o własne interesy i od wszelkiej aktywności procesowej.

Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia przepisu art. 76 § 1 Kpa poprzez nieuwzględnianie zmienionego aneksem planu zalesienia potwierdzającego zasadność zmiany terminu zalesienia, w sytuacji gdy dokument ten został sporządzony przez powołany do tego organ. Organ nie kwestionował treści aneksu a jedynie wskazał, iż sporządzenie aneksu nie mogło wpłynąć na treść orzeczenia albowiem modyfikowałoby to termin o charakterze materialnoprawnym.

Nie jest zrozumiały dla Sądu zarzut naruszenia przepisu § 7 ust. 1 i 4 rozporządzenia poprzez przyjęcie, że nie zachodziła w sprawie potrzeba dokonania przez organ rozpoznający sprawę w normalnym toku instancji ponownej weryfikacji wniosku o przyznanie płatności za zalesianie w brzmieniu zmienionym pismami z dnia 18 maja 2007 r. oraz z dnia 23 maja 2007 r. w związku ze złożonym przez stronę aneksem do planu zalesiania. Organ w ramach postępowania dokonał oceny wskazanych wniosków i uznał, iż te zmiany nie mogły wpłynąć na zmianę terminu do dokonania zalesienia poza graniczny termin wynikający z rozporządzenia.

W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut naruszenia przepisów § 10 ust. 1 w zw. z § 3 ust. 1 rozporządzenia poprzez przyjęcie, że zastosowanie tego przepisu w sprawie było prawidłowe w sytuacji, gdy strona przed upływem terminu w tym przepisie wskazanego zmodyfikowała treść wniosku o przyznanie płatności na zalesianie, w sposób, który jej zdaniem powinien istotnie wpłynąć na sposób załatwienia sprawy.

W obszernym uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił dlaczego modyfikacja wniosku nie mogła wpłynąć na treść rozstrzygnięcia dotyczyła bowiem elementu który modyfikacji nie podlegał.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego, iż organy pominęły cel wprowadzenia regulacji prawnych umożliwiających udzielanie pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych Sąd nie podziela tych zapatrywań.

Zgodzi się należy z zapatrywaniami zaprezentowanymi w skardze, co do celu wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej. Jednak to wsparcie aby nie przerodziło się w samowolę, a także aby nie było obszarem nadużyć musi odbywać się zgodnie przyjętymi procedurami. Jak zauważa sama skarżąca, ustawodawca konstruując delegację ustawową dla Rada Ministrów określił, iż w drodze rozporządzenia zostaną ustalone szczegółowe warunki i tryb udzielania, wstrzymywania, zawieszania, zwracania i zmniejszania pomocy finansowej na działania objęte planem, a także przestrzenny zasięg wdrażania tych działań, mając na względzie zapewnienie prawidłowej realizacji planu i ustalenia dokonane z Komisją Europejską. Wydane zgodnie z tą delegacją rozporządzenie ma walor aktu prawnego powszechnie obowiązującego. Mając na względzie powyższe upoważnienie ustawodawca wprowadził tryb i warunki udzielenia wsparcia na zalesienie w rozporządzeniu a organ wbrew zarzutom skargi nie zastosował tych przepisów w sprzeczności z celami wprowadzenia tych regulacji.

Dokonując oceny charakteru prawnego wymienionych w rozporządzeniu terminów należy uwzględnić cele, jakie one realizują, w powiązaniu z pomocą finansową na zalesianie gruntów objętą planem rozwoju obszarów wiejskich, wysokością ustalonych w planie środków na zalesianie gruntów, kolejnością udzielania płatności i okresami sadzenia drzew i krzewów (§ 1, 8 i 9 rozporządzenia). Chodzi o to, aby środki przewidziane w rocznych planach zalesienia były wykorzystane w wynikających z warunków przyrodniczych cyklach gospodarczych, z jednoczesnym zapewnieniem racjonalnej kolejności przyznawania tej pomocy finansowej. Dlatego zdaniem Sądu nie budzi zastrzeżeń przyjęta, cecha terminu materialnego określonego w § 9 ust. 2 dla producenta rolnego obowiązek złożenia "jednakże nie później niż do dnia 31 maja" kierownikowi biura powiatowego Agencji oświadczenia o wykonaniu zalesienia zgodnie z planem zalesienia. Chodzi tu bowiem o racjonalne gospodarowanie środkami na zalesienie gruntów w ramach ustalonych rygorów obowiązującego planu rozwoju obszarów wiejskich. Również w wyroku z dnia 9 stycznia 2008 r. sygn. akt II GSK 303/07 Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że w § 9 ust. 2 rozporządzenia z dnia 11 sierpnia 2004 r. posłużono się terminem materialnym. Dokonując oceny charakteru prawnego wymienionych terminów należy uwzględnić cele, jakie one realizują, w powiązaniu z pomocą finansową na zalesianie gruntów objętą planem rozwoju obszarów wiejskich, wysokością ustalonych w planie środków na zalesianie gruntów, kolejnością udzielania płatności i okresami sadzenia drzew

i krzewów.

Strona podnosi, że mimo iż spełniła wszystkie warunki to pomocy na zalesienie nie otrzymała a to ze względu na błędną interpretację przepisów rozporządzenia. Analiza stanu faktycznego niniejszej sprawy nie potwierdziła tego zarzutu jeszcze raz trzeba podkreślić, iż Strona nie złożyła wymaganego prawem oświadczenia w terminie.

Przyczyną dla której Strona nie wykonała we wskazanym we wniosku terminie zalesienia i w konsekwencji nie złożyła wymaganego oświadczenia było zalanie wskutek uszkodzenia urządzeń melioracyjnych części gruntów na których miało być dokonane zalesienie w ocenie Sądu nie może zostać uznane za działanie siły wyższej.

W ocenie Sądu prawidłowo organ ocenił również konsekwencje prawne wydania Postanowienia z dnia [...] skierowanego nie do Strony postępowania a do jej męża.

Mając na uwadze stan faktyczny w przedmiotowej sprawie i obowiązujący stan prawny zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153,poz. 1270/ Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie skargę oddalił