Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1234/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2019-03-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 29 ust. 1, art. 30 ust. 1, art. 32 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 594
law: Ustawa z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Piotr Godlewski Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk /spr./ WSA Elżbieta Mazur - Selwa Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2019 r. sprawy ze skargi A. sp. j. z siedzibą w [...] na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania wprowadzania do obrotu produktów -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi A sp. z o. o. sp. j. z/s w W. jest decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego (PWIS) z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania wprowadzania produktów do obrotu

Decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny (PPIS) stwierdził, że w odniesieniu do produktu [...] istnieje podejrzenie, iż może on nie spełniać wymagań prawa żywnościowego i w związku z powyższym nakazał Spółce wstrzymanie wprowadzania do obrotu ww. produktu do czasu zakończenia postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez Głównego Inspektora Sanitarnego w odniesieniu do ww. produktu. Organ nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

Organ wyjaśnił, że w związku z powiadomieniem Głównego Inspektora Sanitarnego (GIS) dokonanym przez Spółkę o wprowadzeniu po raz pierwszy do obrotu na terenie RP suplementu diety (j.w.) GIS stwierdził, że w produkcie zgodnie z deklaracją przedsiębiorcy w zalecanej dziennej porcji do spożycia znajduje się witamina D w ilości 100 pg (2000% RWS) (ilość w porcji dziennej i ilość w porcji jednostkowej). W związku z faktem, że dla mieszkańców Europy Środkowej przyjęto następujące zalecane ilości spożycia witaminy D: dla osób dorosłych powyżej 18 roku życia i seniorów powyżej 65 roku życia -20-50 pg/dzień, a dla kobiet karmiących i ciężarnych - 37,5- 50 pg/dzień, GIS postanowieniem z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] zobowiązał Spółkę do przedłożenia opinii Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, czy przedmiotowy produkt jest suplementem diety czy też spełnia wymagania dla produktu leczniczego, określonych przepisami prawa farmaceutycznego z uwagi wysoki poziom zawartości witaminy D w ww. produkcie.

Będąca następstwem postanowienia kontrola sanitarna w zakładzie Spółki wykazała, że produkt znajduje się w magazynie spółki i jest oferowany do sprzedaży za pośrednictwem sklepu internetowego. W związku z powyższym stwierdzono konieczność okresowego wstrzymania wprowadzania do obrotu przedmiotowego produktu na mocy art. 32 ust. 1 ubżż, stanowiącego, że w przypadku podejrzenia, że środek spożywczy, o którym mowa w art. 9 ust. 1 niespełniający wymagań określonych dla tego środka, znajduje się w obrocie, właściwy państwowy, powiatowy lub graniczny inspektor sanitarny podejmuje decyzję o czasowym wstrzymaniu wprowadzania tego środka spożywczego do obrotu lub wycofaniu z obrotu do czasu zakończenia postępowania, o którym mowa w art. 30 ust. 1.

W odwołanie od www. decyzji Spółka zarzuciła błędne przyjęcie, że objęte decyzją produkty nie spełniają wymagań określonych dla środków spożywczych, podczas gdy postanowienie zobowiązujące do przedłożenie opinii Urzędu, w oparciu o które wydano zaskarżoną decyzję nie zawierało ustaleń dot. niespełnienia tych wymagań, a jedynie zawierało wątpliwość co do kwalifikacji produktu.

Zaskarżoną decyzją Organ odwoławczy działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 108 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, dalej "K.p.a."), art. 3 ust. 3 pkt 39, art. 4, art. 29 ust. 1, art. 30 ust. 1, art. 32 ust. 1, art. 77 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1541 ze zm., dalej "ubżż"), art. 54 ust. 1, ust 2 lit. b, lit. h rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz. Urz. L 165 z 30.04.2004 r. str. 1 ze zm. - Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 45, str, 200 ze zm.) - dalej rozporządzenie nr 882/2004 utrzymał w mocy decyzję Organu I instancji.

Poza sporem jest, że Spółka wprowadzała do obrotu produkt [...] zawierający w składzie 100 pg witaminy D, który zakwalifikowała jako suplement diety. W rozpatrywanej sprawie GIS jako organ rejestracyjny korzystając ze swoich ustawowych uprawnień (art. 31 ust. 2 ubżż) wydał postanowienie zobowiązujące Spółkę do przedłożenia opinii URPLWM i PB celem określenia, czy [...] ze względu na ilość witaminy D w spełnia kryteria środka spożywczego (suplementu diety), czy jest już produktem leczniczym. GIS wyjaśnił w postanowieniu, że wątpliwość pojawiła się w związku z doniesieniami naukowymi opublikowanymi w dokumencie pt.: Witamina D: Rekomendacje dawkowania w populacji osób zdrowych oraz w grupach ryzyka deficytów- wytyczne dla Europy Środkowej 2013 r. (źródło: P.Płudowski, Standardy Medyczne 2013, s. 574) Z dokumentu wynika, że dla mieszkańców Europy Środkowej przejęto zalecane ilości spożycia witaminy D: dla osób dorosłych powyżej 18 roku życia i seniorów powyżej 65 roku życia 20-50 pg/dzień, dla kobiet karmiących i ciężarnych 37,5-50 pg/dzień. Przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego po otrzymaniu powiadomienia o produkcie wprowadzanym po raz pierwszy do obrotu określone jest jako uprawnienie (a nie obowiązek) GIS. W rozpoznawanej sprawie opinia jest kluczowym środkiem dowodowym, służącym organom inspekcji sanitarnej przy dokonywaniu oceny, czy dany produkt spełnia kryteria dla traktowania go jako suplement diety w rozumieniu ubżż. Opinia jest wiążąca. Art. 3a ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2016 r., poz. 2142) przewiduje, że do produktu spełniającego jednocześnie kryteria produktu leczniczego oraz kryteria innego rodzaju produktu, w szczególności suplementu diety, kosmetyku lub wyrobu medycznego, określone odrębnymi przepisami, stosuje się przepisy ustawy Prawo farmaceutyczne. Ponadto w świetle art. 1 pkt 2 Dyrektywy 2001/83 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych, stosowanych u ludzi zmienionej dyrektywą 2004/27/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. termin: produkt leczniczy ma następujące znaczenie: a) jakakolwiek substancja lub połączenie substancji prezentowane jako posiadające właściwości lecznicze lub zapobiegające chorobom u ludzi; lub b) jakakolwiek substancja lub połączenie substancji, które mogą być stosowane lub podawane ludziom w celu odzyskania, poprawy lub zmiany funkcji fizjologicznych poprzez powodowanie działania farmakologicznego, immunologicznego lub metabolicznego albo w celu stawiania diagnozy leczniczej.

W związku z nieprzedłożeniem ww. opinii PPIS był uprawniony do wydania decyzji o wstrzymaniu wprowadzania do obrotu produktu [...] do czasu przedłożenia GIS rzeczonej opinii. Podstawę rozstrzygnięcia stanowi przepis art. 32 ubżż. Zgodnie z brzmieniem art. 32 ust. 1 ubżż - w przypadku podejrzenia, że środek spożywczy, o którym mowa w art. 29 ust. 1 niespełniający wymagań określonych dla tego środka znajduje się w obrocie, właściwy państwowy lub graniczny inspektor sanitarny podejmuje decyzję o czasowym wstrzymaniu wprowadzania tego środka spożywczego do obrotu lub wycofaniu z obrotu do czasu zakończenia postępowania, o którym mowa w art. 30 ust. 1 ubżż. Przepis ten obliguje właściwego państwowego powiatowego lub granicznego inspektora sanitarnego do podjęcia decyzji o czasowym wstrzymaniu wprowadzania środka do obrotu lub wycofaniu go z obrotu do czasu zakończenia postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez GIS na podstawie art. 30 ust. 1 ubżż.

Czasowe wstrzymanie wprowadzania środka do obrotu nie przesądza jeszcze o losie produktu jako suplementu diety. Postępowanie wyjaśniające GIS, a co za tym idzie instytucja czasowego wstrzymania wprowadzania produktu do obrotu ma na celu ochronę konsumentów, ich zdrowia i życia. W sytuacji wyjaśnienia w świetle ubżż oraz prawa farmaceutycznego wszystkich okoliczności na korzyść suplementu diety, zostanie on dopuszczony do obrotu.

Brak jest podstaw do dokonywania przez orzekające w niniejszej sprawie organy oceny co do zasadności czasowego wstrzymania wprowadzania środka do obrotu. Wszelkie argumenty Spółki przemawiające za bezpieczeństwem produktu jako suplementu diety kierowane do PPIS i PWIS nie mają znaczenia w tej sprawie. Nie było więc podstaw do przeprowadzenia w kontrolowanym postępowaniu dowodu z opinii przedłożonych przez Spółkę dla ustalenia czy produkt rzeczywiście spełnia kryteria środka leczniczego czy też nie, a wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia tej konkretnej sprawy okoliczności zostały dostatecznie wyjaśnione i tym samym nie doszło do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania, które dodatkowo - mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wynikiem czynności dowodowych wykonanych przez PPIS było stanowcze ustalenie, że [...] znajduje się w obrocie oraz, że Spółka nie posiada żądanej przez GIS opinii URPLWM i PB. Stosowane na podstawie przepisów art. 54 ust. 1 i ust. 2 lit. a i lit. h rozporządzenia, nr 882/2004 środki zaradcze, przede wszystkim zakaz czasowego wprowadzenia do obrotu produktu mają charakter nie tyle sankcji administracyjnej, ale środka zapobiegawczego. Chodzi w nich bowiem przede wszystkim o to, aby zapobiec negatywnym skutkom wprowadzania do obrotu produktu spożywczego nie spełniającego wymagań prawa żywnościowego. Działania podjęte przez PPIS miały na celu ochronę zdrowia ludzkiego i zostały zastosowane zgodnie z zasadą ostrożności. Oszacowanie ryzyka przez GIS spowodowało powstanie uzasadnionych wątpliwości co do bezpieczeństwa produktu zawierającego aż 100 gg witaminy D, czego konsekwencją były podjęte przez PPIS działania zabezpieczające konsumentów, W tym stanie jedynym słusznym rozwiązaniem było wydanie decyzji nakazującej wstrzymanie wprowadzanie do obrotu produktu w trybie art. 108 ust. 1 K.p.a. w brzmieniu: Decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. Za wydaniem decyzji z rygorem natychmiastowej wykonalności przemawia interes społeczny to jest ochrona konsumentów przed spożywaniem produktu jako żywność, gdy nie zostało jednoznacznie rozstrzygnięte, czy produkt nie spełnia wymagań produktu leczniczego. Wbrew twierdzeniom skarżącego, organ I instancji zgodnie z art. 108 K.p.a. podał przyczyny nadania rygoru natychmiastowej wykonalności, wskazując zarówno w sentencji decyzji, jak i w jej uzasadnieniu, że takie działanie ma na celu ochronę zdrowia i życia ludzkiego. PPIS wskazał na przepis szczególny, tj. art. 77 ubżż zgodnie, z którym w przypadku stwierdzenia uchybień zagrażających zdrowiu lub życiu człowieka, decyzjom organów urzędowej kontroli żywności, o których mowa w art. 54 rozporządzenia nr 882/2004 rygor natychmiastowej wykonalności jest nadawany obligatoryjnie. Wstrzymanie wprowadzania do obrotu [...] stanowi adekwatną do zaistniałej w sprawie sytuacji konsekwencję nieprawidłowości stwierdzonych przez PPIS, zgodnie z zasadą ostrożności określoną w art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r, ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego (...) oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz. L 31 z 01.02.2002 r. str. 0001- 0024 ze zm. - Polskie wydanie specjalne, rozdział 15, tom 06, str. 463-486 ze zm.). Decyzja o podjęciu tego środka nastąpiła przy uwzględnieniu wydanego poprzednio w odniesieniu do tego produktu postanowienia GIS. Trafnie więc PPIS nadał zaskarżonej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

Nie doszło również do zarzucanego w odwołaniu naruszenia przepisów K.p.a. Nie było potrzeby przywołania w podstawie prawnej decyzji art. 104 K.p.a. PPIS nie wyjaśnił w decyzji procedury sformułowanej w art. 107 K.p.a., jednak trudno zgodzić się z zarzutem, że przedmiotowy brak miał wpływ na ograniczenie prawa Spółki do zaskarżenia decyzji z uwagi na brzmienie art. 107 K.p.a. wskazujące jedynie na elementy składowe decyzji. Jest to uchybienie przepisom postępowania administracyjnego, które może skutkować uchyleniem decyzji tylko w razie stwierdzenia, że miało istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast potwierdzić należy zasadność działania PPIS w trybie art. 10 § 2 K.p.a. z uwagi na zaistniałą konieczność jak najszybszego zatrzymania obrotu produktem o niewyjaśnionym statusie, a sprzedawanym jako żywność. PPIS wyjaśnił, że z uwagi na ewentualne zagrożenie dla zdrowia ludzi odstąpił od stosowania art. 10 § 1 K.p.a. Natomiast przepisy prawa materialnego - art. 32 ust. 1, art. 77 ubżż oraz art. 54 rozporządzenia nr 882/2004 korespondują z rozstrzygnięciem a ich zastosowanie zostało w uzasadnieniu decyzji wyjaśnione. W sprawie nie ma zastosowania art. 6 ust. ubżż. Z przepisów art. 6 ust. 1 ubżż wynika kompetencja dla organów inspekcji sanitarnej do ustanawiania w drodze decyzji zakazu wprowadzania do obrotu lub nakazu wycofania z obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środka spożywczego specjalnego przeznaczenia żywieniowego albo suplementu diety, produktu, który nie spełnia wymagań określonych dla tych środków spożywczych. W przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie ma miejsca, nie doszło do potwierdzenia zagrożenia produktu dla zdrowia i życia człowieka. Niemniej jednak nie stanowi to o wadliwości decyzji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Spółka zaskarżyła w całości decyzję Organu II instancji zarzucając:

naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 32 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. ubbż poprzez błędne przyjęcie, że objęty decyzją Produkt nie spełniają wymagań określonych dla środków spożywczych w art. 29 ust. 1 ubbż i polegające na przyjęciu przez Organ, że istnieje podejrzenie, iż Produkt może nie spełniać wymagań prawa żywnościowego, w oparciu jedynie o postanowienie GIS zobowiązujące do przedłożenia opinii Urzędu, podczas gdy w przedmiotowym postanowieniu GIS brak było ustaleń dot. niespełniania ww. wymagań przez Produkt, a poddano jedynie w wątpliwość kwalifikację Produktu jako suplementu diety;

- art. 77 ubbż poprzez błędne przyjęcie, że Produkt jest środkiem spożywczym, co do którego można wysnuć podejrzenie, że nie spełnia on wymagań prawa żywnościowego a w konsekwencji, iż zagraża on zdrowiu lub życiu człowieka, co doprowadziło do nadania Decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności;

- art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. 1997, Nr 78, poz. 483, z późn. zm., dalej: "Konstytucja") poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu w stosunku do podmiotów znajdujących się w tej samej sytuacji faktycznej, co doprowadziło do naruszenia konstytucyjnej zasady równości wobec prawa wszystkich podmiotów oraz zasady pogłębiania zaufania;

II. naruszenie przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 107 § 1 pkt. 4 K.p.a. poprzez brak podania i wyjaśnienia przez Organ podstawy prawnej wydanej decyzji z przytoczeniem właściwych przepisów prawa;

- art. 8 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej przejawiający się w niewskazaniu prawidłowej kwalifikacji Produktu, podczas gdy celem postępowania wyjaśniającego powinno być usunięcie wszelkich wątpliwości, co do kwalifikacji Produktu;

- art. 9 K.p.a. poprzez naruszenie przez Organ zasady informowania oraz czynnego udziału strony Skarżącej w postępowaniu, polegające na uniemożliwieniu Spółce przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w wyniku braku zawiadomienia Skarżącego, że Organ zebrał materiały dowodowe umożliwiające wydanie decyzji;

- art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia przez Organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz braku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do wydania przedmiotowej decyzji.

Wobec powyższych zarzutów Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji obu instancji jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie z przyczyn podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi.

Sąd administracyjny może uwzględnić skargę tylko wówczas gdy dopatrzy się naruszeń, o których mowa w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302).

Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1541) "w celu monitorowania produktów wprowadzanych do obrotu, podmiot który wprowadza lub ma zamiar wprowadzić po raz pierwszy do obrotu jest obowiązany powiadomić o tym Głównego Inspektora Sanitarnego".

Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 32 ust. 1 ustawy. Zgodnie z jego brzmieniem – w przypadku podejrzenia, że środek spożywczy, o którym mowa w art. 29 niespełniający wymagań określonych dla tego środka (...) właściwy organ podejmuje decyzję o czasowym wstrzymaniu wprowadzania go do obrotu.

W myśl art. 30 ust. 1 ustawy po otrzymaniu powiadomienia, o którym mowa w art. 29 ust. 1 Główny Inspektor Sanitarny może przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, którego celem będzie udzielenie odpowiedzi czy produkt objęty powiadomieniem, ze względu na jego skład, właściwości poszczególnych składników oraz przeznaczenie jest środkiem spożywczym zgodnie z proponowaną przez podmiot działający na rynku kwalifikacją.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy ustalono, iż po otrzymaniu powiadomienia przez Głównego Inspektora Sanitarnego dokonanego przez skarżącą Spółkę o wprowadzeniu po raz pierwszy do obrotu suplementu diety [...] nabrał podejrzenia, iż dla mieszkańców Europy zalecana dawka jest mniejsza wobec tego zobowiązał Spółkę do przedłożenia opinii Urzędu Rejestracji Produktów Biobójczych czy przedmiotowy produkt jest suplementem diety czy też jest to produkt leczniczy. Przepis art. 32 ust. 1 ustawy obliguje właściwego inspektora sanitarnego do podjęcia decyzji o czasowym wstrzymaniu wprowadzania środka do obrotu do czasu zakończenia postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez Głównego Inspektora Sanitarnego na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy. Podkreślić należy, iż organ I instancji w okolicznościach określonych w art. 32 ust. 1 nie prowadzi postępowania zmierzającego do ustalenia okoliczności, o których mowa w art. 30 ust. 1 ustawy. Takie postępowanie prowadzi Główny Inspektor Sanitarny. Celem regulacji przewidzianej w art. 32 ust. 1 ustawy jest czasowe uniemożliwienie obrotu produktem co do którego istnieją wątpliwości do czasu zakończenia postępowania wyjaśniającego.

Postępowanie wyjaśniające a tym samym czasowe wstrzymanie wprowadzania do obrotu produktu ma na celu ochronę konsumentów, ich zdrowia i życia. Dyspozycja przepisu art. 32 ust. 1 ustawy stanowi o obowiązku organu czasowego wstrzymania wprowadzania produktu do obrotu, w przypadku wystąpienia przesłanek w tym przepisie wskazanych. Przepis ten jasny i czytelny nie wymaga dodatkowej interpretacji, został prawidłowo zastosowany przez organ.

Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy wystarczającą przesłanką wydania decyzji jest "podejrzenie, że środek spożywczy niespełnia wymagań dla tego środka".

"Podejrzenie" wymaga mniejszego stopnia pewności oceny stanu faktycznego, lecz winno być uzasadnione.

W rozpoznawanej sprawie organ podał podstawy swoich wątpliwości co do tego produktu. Podkreślenia wymaga, że cytowany przepis art. 32 ustawy dotyczy żywności wprowadzanej po raz pierwszy do obrotu.

Sąd nie podziela zarzutów skargi.

Postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone prawidłowo a decyzje organów obu instancji prawidłowo uzasadnione.

Z tych względów na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd skargę oddalił.