Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1355/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-05-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 15 ust.1
journal: Dz.U. 2010 nr 90 poz 593
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - tekst jednolity
article: par. 15
journal: Dz.U. 2010 nr 45 poz 265
law: Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 9 marca 2010 r. w sprawie powoływania do zawodowej służby wojskowej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Jakubiec (spr.) Sędziowie WSA Hanna Knysiak-Molczyk WSA Janusz Bociąga Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 maja 2014 r. sprawy ze skargi P. D. na decyzję Dowódcy [....] w .K. z dnia 9 września 2013r. nr [....] w przedmiocie odmowy zawarcia kolejnego kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej skargę oddala


UZASADNIENIE

Dowódca [....] w K. decyzją z dnia 9 września 2013 roku Nr [....] utrzymał w mocy decyzję (rozkaz) Dowódcy [....] z dnia [.....] 2012 r. Nr [....] o odmowie zawarcia ze skarżącym P. D. kolejnego kontraktu, jako z żołnierzem pełniącym służbę kontraktową.

Jako podstawa prawna decyzji wskazane zostały przepisy art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 roku o służbie wojskowej żołnierzy zawodowej (Dz.U. z 2010 r., Nr 90, poz. 593) oraz § 15 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 9 marca 2010 r. w sprawie powoływania do zawodowej służby wojskowej (Dz.U. z 2010 r. Nr 45, poz. 265).

Decyzja zapadła w następujących okolicznościach stanu faktycznego:

P. D., jako starszy szeregowy pełniący kontraktową zawodową służbę wojskową w [....] , na podstawie kontraktu zawartego na okres od 19 listopada 2010 r. do 18 maja 2012 r., w dniu 6 lutego 2012 r. wystąpił do dowódcy jednostki wojskowej z wnioskiem o zawarcie kolejnego kontraktu. Rozkazem personalnym Nr [....] z [....] 2012 r. Dowódca [.....] odmówił zawarcia kolejnego kontraktu.

W uzasadnieniu rozkazu wskazano na następujące fakty:

Starszy szeregowy P. D. aktualnie pełni zawodową służbę wojskową na podstawie kontraktu zawartego na okres od 19 listopada 2010r. do 18 maja 2012r. W dniu 6 lutego 2012r. wystąpił z wnioskiem do Dowódcy [....] o wyrażenie zgody na zawarcie kolejnego kontraktu na pełnienie służby kontraktowej. Jednakże Dowódca [....], biorąc pod uwagę ocenę niedostateczną z ostatniego egzaminu z wychowania fizycznego i ocenę dostateczną z opinii służbowej z 2012r, nie rozpatrzył pozytywnie wniosku wniesionego przez żołnierza i nie wyraził zgody na zawarcie kolejnego z nim kontraktu. Dowódca wyjaśnił, że z powołanych w podstawie prawnej rozkazu przepisów jednoznacznie wynika, że zawarcie kolejnego kontraktu lub powołanie do służby stałej z żołnierzem służby kontraktowej nie jest obligatoryjne, ale fakultatywne, a w przypadku negatywnej decyzji organ nie ma obowiązku zawarcia z wnioskodawcą kolejnego kontraktu.

P. D. wniósł od powyższego rozkazu odwołanie, zarzucając mu uchybienia formalne oraz to, że nie został uwzględniony dotychczasowy przebieg służby wojskowej, zwłaszcza opinia za dotychczasowy czasokres pełnienia służby oraz osiągnięcia w dotychczasowej służbie wojskowej. W uzasadnieniu odwołania podniósł w szczególności, że nie był karany sądownie ani dyscyplinarnie, natomiast był wielokrotnie (18 razy) wyróżniany różnego rodzaju nagrodami (pochwały, nagrody pieniężne, urlopy nagrodowe). Ponadto w czasie swojej służby wojskowej w okresie od 30 sierpnia 2005r. do 18 lipca 2006 r. pełnił służbę poza granicami kraju w Misji EUFOR B. – H., ocenioną przez ówczesnego jego bezpośredniego przełożonego ( kpt. M.) na ocenę "dobry". Również opinia służbowa za okres od 24 sierpnia 2009r. do 1 lipca 2010r. wystawiona przez ówczesnego bezpośredniego przełożonego zawiera ocenę "bardzo dobry", a opinia służbowa z dnia 23 stycznia 2012r. wystawiona przez dowódcę plutonu ppor. M. K. (opinia sporządzona na nieformalnym druku, nieuchylona ani w żaden inny sposób niezakwestionowana, niezmieniona przez wyższego przełożonego - Dowódcę [.....]), ocenia P. D. na ocenę "dobry". Odwołujący podważył jednocześnie wiarygodność opinii służbowej wystawionej przez tego samego bezpośredniego przełożonego (ppor. M. K.) w dniu 25 stycznia 2012r., dwa dni po poprzedniej opinii służbowej, w której oceniła go na ogólną ocenę "dostateczny". Ponadto w odwołaniu odniesiono się do okoliczności związanych ze sprawdzianami ze sprawności fizycznej i wskazano, że z niewyjaśnionych przyczyn nie dopuszczono odwołującego się do ponownego sprawdzianu z WF, jak również nie wzięto pod uwagę jego wyników z WF z przeprowadzonego sprawdzianu z dnia 21 lipca 2010r., który miał miejsce na specjalistycznym kursie w O., a także zignorowano fakt, że odwołujący się dotknięty jest dyskopatią kręgu L5-S1 z minimalną tendencją do niestabilności na tym poziomie kręgosłupa. Odwołujący się zarzucił także, że uzasadnienie zaskarżonego rozkazu nie spełnia wymogów z art. 107 §3 kpa.

Powyższy rozkaz został utrzymany w mocy decyzją Dowódcy [....] Nr [....] z [....] 2012 r. Decyzja ta została poddana kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wydał w dniu 25 kwietnia 2013 r. wyrok o sygn. akt III SA/Kr 1035/12 uchylający zaskarżoną decyzję. Sąd wskazał w ramach wytycznych, że organ winien szczegółowo rozpatrzyć zarzuty odwołania i dokonać analizy całości materiału dowodowego.

Ponownie rozpatrując odwołanie skarżącego, Dowódca [.....] w K. decyzją z dnia 9 września 2013 roku Nr [....] utrzymał w mocy rozkaz z [....] 2012 r.

Organ zwrócił uwagę na wstępie, że decyzja o odmowie zawarcia kolejnego kontraktu jest decyzją uznaniową i organ, rozpoznając sprawę obowiązany jest - działając w granicach uznania administracyjnego - zastosować zasadę wynikającą z art. 7 kpa, to jest rozważyć czy ważniejszy jest interes strony wyrażający się chęcią dalszego pełnienia zawodowej służby wojskowej, czy też interes społeczny, w tym przypadku interes Sił Zbrojnych. Dlatego koniecznym jest uwzględnienie według organu art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy pragmatycznej, w którym potrzeby Sił Zbrojnych zdefiniowano m.in. jako celowość zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej oraz art. 35 tejże ustawy, z którego wynika, że uwzględniając potrzeby Sił Zbrojnych należy wziąć pod uwagę kwalifikacje żołnierza oraz poziom wywiązywania się z obowiązków służbowych. W szczególności należy uwzględniać przemiany zachodzące w armii, w tym realizowany proces profesjonalizacji oraz restrukturyzację armii prowadzącą do zmniejszenia stanów osobowych. W założeniu armia powinna być mniej liczna, ale żołnierze lepiej wyszkoleni, co powinno pozwolić na wykonanie tych samych zadań mniejszą ilością ludzi.

Nie można także pominąć według organu faktu, że od 16 października 2010 r. ustawodawca wprowadził do ustawy pragmatycznej obowiązek dbałości o sprawność fizyczną, której utrzymywanie ma gwarantować możliwość wykonywania obowiązków służbowych (art. 50a ust. 1). Jak zauważył, skoro dbałości o sprawność fizyczną nadana została ranga ustawowa, jej poziom musi być uwzględniany przy ocenie przydatności żołnierza do pełnienia dalszej zawodowej służby wojskowej.

Odnosząc się do sprawy P. D., wskazał, że odmowa zawarcia kolejnego kontraktu organ pierwszej instancji oparła się na dwóch kryteriach: oceny niedostatecznej z ostatniego sprawdzianu sprawności fizycznej oraz oceny dostatecznej z ostatniego opiniowania służbowego. Nawiązując stricte do zarzutów podnoszonych w odwołaniu organ wskazał, że ocena sprawności fizycznej uzyskana przez P. D. została wystawiona po przeprowadzeniu sprawdzianu zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 12 lutego 2010 r. w sprawie przeprowadzenia sprawdzianu sprawności fizycznej (Dz.U. Nr 27, poz. 138). Przede wszystkim na mocy art. 50a ust. 2 ustawy pragmatycznej żołnierz poddawany jest raz w roku sprawdzianowi sprawności fizycznej. Z tego względu, jak wyjaśnił organ, dowódca jednostki wojskowej nie mógł wziąć pod uwagę wyników sprawdzianu sprawności fizycznej, jakiemu skarżący został poddany w lipcu 2010 r. podczas odbywania specjalistycznego kursu w mieście O. Ponadto zgodnie z § 3 ust. 1 powołanego rozporządzenia, egzamin przeprowadza się w miesiącu maju i czerwcu a termin i harmonogram egzaminu ustala dowódca jednostki wojskowej w której żołnierz pełni służbę (§ 3 ust. 1a w zw. z § 5 ust. 1 pkt 1). Skarżący został dopuszczony do zdawania egzaminu ze sprawności fizycznej w 2011 r. po przeprowadzeniu badań okresowych zakończonych wydaniem stosownego zaświadczenia lekarskiego w dniu 08 lutego 2011 r., był również zbadany przez lekarza tuż przed zdawaniem egzaminu, co potwierdza wpis na karcie sprawdzianu sprawności fizycznej żołnierza za rok 2011. Tym samym spełnione zostały według organu warunki formalne wymagane do dopuszczenia, do egzaminu, wskazane w § 4 powołanego rozporządzenia. Zestaw ćwiczeń zgodny był z § 7 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. Skarżący uzyskał z egzaminu średnią ocenę 2, 75, ale otrzymał z dwóch ćwiczeń (na cztery zdawane) oceny niedostateczne, co zgodnie z § 9 ust. 2 rozporządzenia skutkowało wystawieniem ogólnej oceny niedostatecznej. Organ zauważył też, że z posiadanych dokumentów nie wynika, aby skarżący zgłaszał jakieś dolegliwości w dniu poddania egzaminowi ze sprawności fizycznej, a jeżeli nawet tak było, to w ocenie lekarza nie było przeciwwskazań do poddania żołnierza sprawdzianowi. Zauważył też organ, że zgodnie z § 10 ust. 1 rozporządzenia, jeżeli żołnierz nie był zdolny do zdawania egzaminu ze sprawności fizycznej obowiązany był przedstawić stosowny dokument dowódcy jednostki wojskowej. Przepisy rozporządzenia nie przewidują możliwości zdawania egzaminu poprawkowego ze sprawności fizycznej i tylko w przypadku niemożności zdawania egzaminu, dowódca jednostki wojskowej obowiązany jest wyznaczyć żołnierzowi inny termin (§ 3 ust. 3 rozporządzenia). Dlatego organ stwierdził, że zarzuty podnoszone przez skarżącego dotyczące nieprawidłowości przy ocenie sprawności fizycznej nie znajdują potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym.

W zakresie prawidłowości opiniowania skarżącego organ podniósł, że faktycznie pojawiły się wątpliwości spowodowane wydaniem przez dowódcę plutonu ppor. M. K. opinii w dniu 23 stycznia 2012 r., której treść nie pokrywała się z opinią służbową wydaną w dniu 24 stycznia 2012 r. Niemniej z wyjaśnień uzyskanych przez organ wynika, że opinia z 23 stycznia 2012 r. została sporządzona na prośbę żołnierza i przekazana żołnierzowi. Organ wskazał zatem, że wydanie tej opinii nie znajdowało oparcia w przepisach prawa a związane było z prowadzonym w stosunku do żołnierza postępowaniem o spowodowanie szkody w mieniu wojskowym. Miało to miejsce w takich okolicznościach, że skarżący wyjeżdżając z parku samochodowego w dniu 09 grudnia 2011 r., nie zachował należytej ostrożności i uszkodził prawe przednie nadkole prowadzonego pojazdu. O fakcie uszkodzenia pojazdu nie powiadomił przełożonych a został on stwierdzony w dniu 16 grudnia 2011 r. przez innego kierowcę przyjmującego pojazd w celu odbycia nim podróży. O uszkodzeniu pojazdu skarżący złożył oświadczenie w dniu 18 stycznia 2012 r. Szkoda wyniosła 1100, 00 zł. Organ wyjaśnił, że ani ustawa z dnia 25 maja 2001 r. o odpowiedzialności majątkowej żołnierzy (Dz.U. Nr 89, poz.967), ani przepisy rozporządzenia wykonawczego do tej ustawy, tj. rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 21 listopada 2001 r. w sprawie odpowiedzialności majątkowej żołnierzy za wyrządzone szkody (Dz.U. nr 138, poz.1557) nie wymagają sporządzenia opinii o żołnierzu dla potrzeb prowadzonego postępowania. Dlatego organ przyjął, że wydana przez ppor. M. K. opinia jako pierwsza miała charakter dokumentu nieformalnego. Ponadto organ wskazał, że wyjaśniając powstałe niezgodności autorka obu opinii wskazywała, że opinia służbowa sporządzona zgodnie z ustawą pragmatyczną obejmowała szerszy zakres zagadnień, natomiast opinia z dnia 23 stycznia 2012 r. nie obejmowała całokształtu działalności służbowej żołnierza. Organ na marginesie zauważył, że niektóre oceny zawarte w opinii z 23 stycznia 2012 r. pozostają w sprzeczności z ustalonymi faktami. Skoro żołnierz doprowadził do uszkodzenia pojazdu to nie można powiedzieć, że rozważnie i ostrożnie kieruje pojazdem. Z kolei nie zameldowanie przełożonym o uszkodzeniu pojazdu poddaje w wątpliwość zapis, że żołnierz nie unika odpowiedzialności. Organ wypowiedział się, że ppor. M. K., sporządzając opinię w dniu 23 stycznia 2012 r. tak ukształtowała jej treść, aby pomóc podwładnemu w toczącym się postępowaniu o spowodowanie szkody w mieniu wojskowym. Ponadto wypowiedział się, iż skoro skarżący uważał opinię służbową za niesprawiedliwą mógł skorzystać z prawa do wniesienia odwołania, o czym został pouczony w dniu doręczenia arkusza opinii, tj. 06 lutego 2012 r. ( pkt VII opinii służbowej).

W ocenie organu, jako podstawę do podjęcia decyzji kadrowych należało wziąć tylko i wyłącznie treść opinii służbowej sporządzonej w dniu 24 stycznia 2012 r., ponieważ obejmowała ona całokształt działalności służbowej żołnierza w okresie pełnienia służby w trakcie ostatnio zawartego kontraktu. Opinia ta została sporządzona przez właściwą osobę i zgodnie z obowiązującymi przepisami. Opiniowany otrzymał kopię opinii służbowej i został poinformowany o prawie do wniesienia odwołania do dowódcy [....], co potwierdził własnoręcznym podpisem na arkuszu opinii. Ponadto zgodnie z art. 26 ust. 4 ustawy pragmatycznej to opinia służbowa stanowi podstawę do podjęcia działań kadrowych w stosunku do opiniowanego żołnierza. Dlatego nie mają znaczenia oceny z wcześniej sporządzonych opinii służbowych.

Organ stwierdził, że bez znaczenia dla rozstrzygnięcia wniosku o zawarcie kolejnego kontraktu jest podnoszony przez skarżącego fakt, że pełnił służbę w misji pokojowej poza granicami kraju.

Podsumowując, organ uznał, że zarówno otrzymanie niedostatecznej oceny ze sprawdzianu sprawności fizycznej jak również dostatecznej oceny z opiniowania służbowego daje podstawę do odmowy zawarcia kolejnego kontraktu. Wskazał przy tym, że w Siłach Zbrojnych trwa proces wprowadzania istotnych zmian organizacyjnych jak również profesjonalizacja, której celem jest jakościowa zmiana poziomu wyszkolenia stanów osobowych. W służbie powinni pozostać żołnierze najlepsi zarówno pod względem wyszkolenia jak również poziomu wykonywania obowiązków służbowych. Przeprowadzane zmiany organizacyjne w armii skutkują tym, że ze względu na brak wolnych stanowisk często ze służby wojskowej muszą odchodzić żołnierze bardzo sprawni fizycznie oraz bardzo dobrze wywiązujący się ze swoich obowiązków. W takiej sytuacji nie ma uzasadnienia dla pozostawienia w służbie żołnierzy przeciętnych czy mających trudności z utrzymaniem sprawności fizycznej na odpowiednio wysokim poziomie.

W skardze na ww. decyzję P. D. podniósł zarzut nieodniesienia się w treści decyzji odwoławczej w dalszym ciągu do zarzutów odwołania, i nieuwzględnienie w ten sposób wytycznych wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 13 kwietnia 2013 r. Szczegółowo wskazując według skarżącego nie wypowiedziano się:

- z jakiego powodu nie dopuszczono skarżącego do zdania egzaminu poprawkowego z WF-u, naruszając w ten sposób przepisy ustawy o zawodowej służbie wojskowej,

- z jakiego powodu nie uwzględniono faktu, że skarżący uprzednio w roku 2010 podczas pobytu na przeszkoleniu w JW. [....] zdał z wynikiem pozytywnym egzamin z WF,

- z jakiego powodu nie ma żadnego wyjaśnienia ani próby odniesienia się do dwóch opinii służbowych wydanych przez tego samego przełożonego, podkreślając, że ocena zawarta w opinii z 24 stycznia 2012 r. zupełnie nie koresponduje z kartą wyróżnień i kar dyscyplinarnych, z których wynika, że wymieniony żołnierz był wielokrotnie wyróżniany w trybie dyscyplinarnym i nie był nigdy karany dyscyplinarnie.

Skarżący podniósł też, że przedstawiony w uzasadnieniu decyzji szeroki wywód na temat zmian zachodzących w wojsku nie ma związku ze sprawą.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko w sprawie, wnosząc o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.

z 2012 r., poz. 270) sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem.

W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 tej ustawy, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Przystępując do oceny legalności zaskarżonych decyzji (postanowień) sąd bada czy zaskarżona decyzja (postanowienie) nie narusza prawa oraz czy zostały wydane w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu.

Mając na uwadze powyższe kryteria Sąd uznał, że skarga P. D. nie podlega uwzględnieniu.

Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy istotne są dwa przepisy:

Po pierwsze- przepis art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowej stanowiące, że

1. Żołnierz służby kontraktowej najpóźniej na trzy miesiące przed dniem upływu okresu, na jaki został zawarty kontrakt, może wystąpić z wnioskiem o zawarcie kolejnego kontraktu lub powołanie do służby stałej.

2.Z inicjatywą zawarcia kolejnego kontraktu albo powołania do służby stałej może wystąpić również dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz służby kontraktowej pełni kontraktową służbę wojskową.

Po drugie - przepis zawarty w akcie wykonawczym do tej ustawy - § 15 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 9 marca 2010 r. w sprawie powoływania do zawodowej służby wojskowej, który stanowi z kolei, że w przypadku pozytywnego rozpatrzenia wniesionego przez żołnierza służby kontraktowej wniosku, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, właściwy organ zawiera z tym żołnierzem kolejny kontrakt na pełnienie zawodowej służby wojskowej lub wydaje rozkaz personalny o powołaniu żołnierza do służby stałej. Odmowa zawarcia kolejnego kontraktu lub powołania żołnierza do służby stałej następuje w formie rozkazu personalnego.

Wykładnia wskazanych wyżej przepisów wskazuje na to, że żaden przepis materialnego prawa administracyjnego w trybie administracyjnym nie przyznaje skarżącemu prawa (roszczenia) o zawarcie kolejnego kontraktu zawodowej służby wojskowej, stąd złożenie wniosku przez skarżącego w tym przedmiocie, nie jest dla organu wiążące. Przepis § 15 rozporządzenia, który w gruncie rzeczy stanowi materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia, nie ustanawia żadnych przesłanek, którymi powinien kierować się dowódca jednostki wojskowej przy rozstrzyganiu, czy udzielać zgody na zawarcie kontraktu, czy też jej odmówić. Zatem wydawany w tym przedmiocie rozkaz personalny ma charakter uznaniowy.

Uznaniowość nie oznacza jednak w żadnym wypadku zupełnej dowolności przy orzekaniu, gdyż granice uznaniowości wyznaczają przepisy kodeksu postępowania administracyjnego.

Znaczenie mają tu przepisy art. 107 § 3 Kpa, stanowiącego, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Koresponduje z nimi przepis art. 9 kpa (zasada udzielania informacji) oraz art. 11 kpa (zasada przekonywania, czyli wyjaśniania stronie zasadności przesłanek rozstrzygnięcia). Warunkiem wydania prawidłowej decyzji jest podejmowanie przez organ wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego przez wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego (art. 7 i 77 § 1 kpa). Prawidłowe uzasadnienie rozstrzygnięcia powinno umożliwiać stronie zapoznanie się z motywami, którymi kierował się organ, a także kontrolę prawidłowości rozstrzygnięcia przez sąd.

W niniejszej sprawie przyjąć należy, że organ odwoławczy, rozpoznając ponownie sprawę, po uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2013 r. decyzji z dnia [....] 2012 r., prawidłowo zastosował się do wytycznych Sądu i wyjaśnił w sposób przejrzysty, jasny i wyczerpujący, z jakiego powodu odmówiono skarżącemu zawarcia ponownego kontraktu. Wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, że na odmowę zawarcia ponownego kontraktu złożyły się dwie okoliczności - ocena niedostateczna z ostatniego sprawdzianu sprawności fizycznej oraz ocena dostateczna z ostatniego opiniowania służbowego. Wbrew twierdzeniu skarżącego organ logicznie uzasadnił, uzyskując stosowne wyjaśnienia od przełożonego skarżącego dowódcy plutonu ppor. M. K., cel i charakter wydanych przez nią opinii – z 23 stycznia i 25 stycznia 2012 r. Pierwsza miała związek z postępowaniem o naprawienie szkody przez skarżącego a druga została wydana na podstawie przepisu art. 26 ust. 1 pkt 2 ww ustawy w brzmieniu na dzień wydania zaskarżonej decyzji, który stanowił, że żołnierz zawodowy podlega opiniowaniu służbowemu, którego proces rozpoczyna się na sześć miesięcy przed dniem upływu (...) okresu obowiązywania kontraktu, z zastrzeżeniem ust. 2 - w przypadku żołnierza służby kontraktowej. Zgodnie z ust. 4 tego przepisu opinia służbowa ma na celu ocenę wykonywania przez żołnierza zawodowego obowiązków służbowych i stanowi podstawę do określenia dalszego przebiegu jego służby. W opinii służbowej przełożony ocenia wywiązywanie się żołnierza zawodowego z poszczególnych obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku służbowym oraz jego cechy osobowe. Przy ocenie cech osobowych żołnierza zawodowego przełożony sporządzający opinię służbową może zasięgnąć opinii psychologa jednostki wojskowej. Zatem tylko i wyłącznie druga z opinii, mająca umocowanie w przepisach prawa mogła być wzięta pod uwagę przy zawarciu zawarciu nowego kontraktu. Jeśli chodzi o ocenę sprawdzianu ze sprawności fizycznej, organ posłużył się wynikiem sprawdzianu, przeprowadzonym zgodnie z rozporządzeniem Ministra Obrony Narodowej z 12 lutego 2010 r. w sprawie przeprowadzenia sprawdzianu sprawności fizycznej (Dz.U. z 2010r., Nr 27, poz. 138). Bezspornym pozostaje fakt, ze skarżący otrzymał ze sprawdzianu sprawności fizycznej w dniu 23 maja 2011 r. ocenę niedostateczną.

Wskazane okoliczności, które organ rozważył wobec wniosku skarżącego o zawarcie kolejnego kontraktu na pełnienie służby wojskowej mogły stanowić o odmowie zawarcia kontraktu. Istotne w sprawie jest, że organ w sposób przekonywujący uzasadnił zaskarżoną decyzję. Wskazać należy na marginesie, że zarzuty P. D. dotyczące sprzeczności i bezcelowości wydawania mu w odstępie dwudniowym opinii służbowej z różnymi ocenami a także zarzuty, które odnosiły sie do samego przebiegu sprawdzianu sprawnościowego, a zwłaszcza zarzut o niedopuszczeniu go do odbycia egzaminu poprawkowego – nie mogą odnieść zamierzonego skutku w postępowaniu w przedmiocie odmowy zawarcia kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej, gdyż dotyczą postępowań, które same w sobie nie są objęte granicami rozpoznania niniejszej sprawy. Kontrolą Sądu objęta jest jedynie decyzja w przedmiocie odmowy zawarcia kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej, czego nie zmienia okoliczność, że organ uzależnił decyzję od wyników tych postępowań.

Wobec powyższego Sąd oddalił skargę P. D. na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a.