Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 737/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2022-02-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 12 ust. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2021 poz 1212
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 403 poz 18 art. 7 ust. 5 lit. a) ; art. 11 ust. 4; art. 12 ust. 1 pkt 5; art. 15 ust. 1
law: Dyrektywa 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy (przekształcenie) (Tekst mający znaczenie dla EOG)
article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Drwal Sędziowie: Sędzia WSA Anna Strzelec Asesor sądowy Brygida Myszyńska-Guziur (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 lutego 2022 r. sprawy ze skargi K. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania prawa jazdy oddala skargę.


UZASADNIENIE

K. L. (dalej jako "strona", "skarżący"), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2021 r. w przedmiocie odmowy wydania prawa jazdy.

Z uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia i akt sprawy wynika, że wnioskiem z [...] października 2020 r., skarżący zwrócił się do Prezydenta Miasta L. o wydanie mu prawa jazdy kat. B. W toku postępowania ustalono, że skarżący mieszka w L., w związku z tym organ I instancji jest właściwy miejscowo do wydania decyzji w sprawie. Ustalono również, że skarżący posiada n. prawo jazdy. Jednakże w dniu [...] września 2017 r. przez Sąd w L. cofnięto mu uprawnienie do kierowania pojazdami na terytorium N. . Powyższa decyzja o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami pozostawała w mocy do dnia [...] czerwca 2018 r. (9 miesięczny zakaz prowadzenia pojazdów). Skarżący może ubiegać się o nowe prawo jazdy w N. również w okresie obowiązywania decyzji cofającej uprawnienie do kierowania pojazdami pod warunkiem przedłożenia wymaganego w N. orzeczenia medyczno-psychologicznego potwierdzającego jego zdolność do udziału w ruchu drogowym. Warunek ten obowiązuje w N. do dnia [...] października 2032 r. Powyższe ustalenia poczynione zostały przez organ I instancji na podstawie informacji F. Urzędu ds. Ruchu Drogowego w N. (K. - B. we F.) z dnia [...] listopada 2020 r. Powyższe ustalenia organu I instancji były podstawą do spełnienia przez skarżącego okoliczności z art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2021 r., poz. 1212 ze zm.) zwanej dalej "u.k.p.", stanowiąc podstawę wydania decyzji z dnia [...] maja 2021 r. o odmowie wydania skarżącemu prawa jazdy.

W wyniku rozpatrzeniu odwołania strony, decyzją z dnia [...] września 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie Kolegium stwierdziło, że w sprawie zaszła negatywna przesłanka do wydania prawa jazdy wynikająca z art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. Obwarowanie skarżącego przez n. i sąd wymogiem przedłożenia orzeczenia medyczno – psychologicznego w sytuacji, gdyby występował on do [...] października 2032 r. o uzyskanie uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, stanowi w ocenie Kolegium przesłankę do odmowy wydania prawa jazdy w P. . W ocenie Kolegium okoliczność taką należy traktować jako cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. Ponadto jest to ograniczenie, które daje podstawę do odmowy wydania prawa jazdy w świetle art. 11 ust. 4 dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 20.12.2006 r. w sprawie praw jazdy.

Kolegium szeroko cytując orzecznictwo sądów administracyjnych wskazało, że aby ubiegać się o ponowne wydanie uprawnienia do kierowania pojazdami w N. skarżący musiałby spełnić dodatkowy warunek, a mianowicie przedstawić pozytywną opinię lekarsko-psychologiczną potwierdzającą jego zdolność do uczestnictwa w ruchu drogowym, zatem wydanie mu p. prawa jazdy bez spełnienia tego warunku prowadziłoby do obejścia prawa n. . Wyeliminowaniu możliwości takiego obejścia prawa państw członkowskich służy przepis dyrektywy i stanowiący jego odpowiednik art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. W kontekście powyższych uwag brak było zatem również podstaw do kierowania przez p. organ skarżącego na wskazane badania. Stosownie do art. 7 ust. 5 dyrektywy nr 2006/126/WE jedna osoba nie może posiadać więcej niż jednego prawa jazdy. Przez posiadanie prawa jazdy należy rozumieć takie sytuacje, gdy prawo jazdy w danym momencie nie jest ważne, ale po spełnieniu przewidzianych prawem okoliczności jego ważność może zostać ponownie przywrócona. Jak wskazuje się w orzecznictwie, prawodawca unijny w art. 7 ust. 5 dyrektywy nr 2006/126/WE, z uwagi na cele przyświecające wprowadzeniu wspólnych unormowań w zakresie prawa jazdy, nie ograniczył się do odniesienia tylko do ważnych praw jazdy sensu stricte, ale także do tych, które pomimo, że nie stanowią ważnego uprawnienia do kierowania pojazdami w danym momencie, po spełnieniu określonych warunków formalnych mogą takie uprawnienia ponownie stanowić. Skoro do czasu zatarcia orzeczonego cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami, uzyskanie prawa jazdy przez stronę w N. jest możliwe jedynie po spełnieniu dodatkowego wymogu przedłożenia ekspertyzy medyczno-psychologicznej, to uzyskanie tych samych uprawnień w oparciu o przepisy prawa p. , ale bez spełnienia warunku dodatkowego, stanowiłoby ominięcie rygorów wynikających z prawa wspólnotowego. Państwo członkowskie, którego obywatelem jest skarżący skorzystało w niniejszej sprawie z możliwości zastosowania przepisów krajowych wobec swojego obywatela cofając wydane mu uprawnienia do kierowania pojazdami i określając warunki, które muszą zostać spełnione w celu ich odzyskania. Tym samym zachodzą przesłanki, o których mowa w przytoczonym wyżej art. 11 ust. 4 Dyrektywy w sprawie praw jazdy. Sytuacja w jakiej się znalazł skarżący jest równoważna z cofnięciem uprawnienia do kierowania pojazdami - tak bowiem należy interpretować brak możliwości wydania skarżącemu prawa jazdy przed upływem określonego terminu. Uprawnienie to zostało skarżącemu - po spełnieniu określonych wymagań - przyznane, a następnie - na skutek okoliczności zawinionych przez skarżącego - cofnięte. Jednocześnie nie pozbawiono skarżącego możliwości odzyskania uprawnień, uzależniając je od spełnienia określonego warunku - przedłożenia stosownej opinii, bądź upływu określonego czasu.

Organ odwoławczy wskazał również, że w postępowaniu o wydanie prawa jazdy zakres ustaleń organu obejmuje badanie, czy wnioskodawca uzyskał prawo jazdy za granicą oraz czy posiadane prawo jazdy podlega ograniczeniu, zawieszeniu lub cofnięciu na terytorium wydającego państwa, przy czym za istotny przyjmuje się okres, w którym obowiązują nałożone restrykcje, bowiem tylko w tym okresie nie jest możliwe wydanie prawa jazdy w ogóle albo też wydanie na warunkach powszechnych, a zatem z pominięciem skutków wynikających z powyższych restrykcji.

Odnosząc się do naruszenia przepisów postępowania Kolegium wskazało, że organ dysponował całokształtem materiału dowodowego, który przeanalizował oraz wskazał podstawę prawną rozstrzygnięcia, a nadto dokonał wykładni zastosowanych przepisów prawa, która jest zresztą zgodna z dominującą linią orzeczniczą sądów administracyjnych. W ocenie Kolegium przedstawiona przez stronę wykładnia przepisów ustawy o kierujących pojazdami oraz ww. Dyrektywy 2006/126/WE nie daje się pogodzić z celem przepisów ustawy unijnych oraz polskiej ustawy krajowej. Zdaniem Kolegium nie zasługują na uwzględnienie twierdzenia strony, iż informacja nadesłana do organu I instancji przez Urząd F. ds. Ruchu Drogowego nie jest wiążąca czy też konieczne jest powołanie biegłego z zakresu prawa n. i zlecenie wydania opinii w zakresie ustalenia znaczenia okresu cofnięcia uprawnień w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 4 u.k.p., za czym przemawia opinia n. adwokata A. M.. Kolegium podkreśliło, że opinia n. adwokata nie wiąże organów administracji i nie może być uznana za środek dowodowy w rozumieniu art. 75 § 1 k.p.a. Dla rozstrzygnięcia sprawy nie ma decydującego znaczenia fakt, że zakaz prowadzenia pojazdów został orzeczony wobec strony na okres 9 miesięcy, lecz to, że w strona w celu uzyskania uprawnień winna dołączyć pozytywną opinię medyczno-psychologiczną. Z akt sprawy (pisma organu n. ) wynika natomiast, że dopiero po dniu [...] października 2032 r. strona może uzyskać uprawnienia do kierowania pojazdami bez przedłożenia stosownej opinii. Pismo organu n. wraz z jego tłumaczeniem nie budzą wątpliwości interpretacyjnych Kolegium i nie ma potrzeby występowania o jego sprecyzowanie czy udzielenie innych, dodatkowych informacji przez organy n. .

Organ odwoławczy wskazał ponadto, że pismem z dnia [...] maja 2021 r. organ poinformował pełnomocnika strony, o tym, że stosownie do art. 10 k.p.a. ma on prawo wypowiedzieć się co do zebranych dowodów oraz złożyć końcowe oświadczenie w terminie 7 dni od dnia otrzymania pisma. Pismo to zostało doręczone pełnomocnikowi strony [...] maja 2021 r. Organ wydał decyzję w dniu [...] maja 2021r. i doręczył ją pełnomocnikowi [...] czerwca 2021 r. W dniu [...] czerwca 2021 r. wpłynęło do organu stanowisko strony nadane przez pełnomocnika [...] maja 2021 r., a więc w otwartym terminie do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów w sprawie. Okoliczność ta, zdaniem Kolegium nie daje podstawy do skutecznego postawienia zarzutu naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. Fakt, że pismo nadane przez pełnomocnika w terminie wpłynęło już po wydaniu w sprawie decyzji była niezależna od organu i co istotne nie ma ona wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie. Pełnomocnik w wystosowanym piśmie nie podniósł okoliczności nieznanych organowi, które miałyby wpływ na wynik sprawy czy też nie zwrócił się o przeprowadzenie dowodów, które mogłyby być niezbędne dla ustalenia stanu faktycznego sprawy. Podkreślana w piśmie okoliczność, iż skarżący nie mógłby ubiegać się o wydanie prawa jazdy na terytorium N. , albowiem nie posiada w N. adresu zamieszkania, zdaniem Kolegium nie ma wpływu na zaistnienie przesłanki negatywnej z art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. Zmiana adresu zamieszkania i przeprowadzka do innego kraju nie może bowiem zmierzać do uniknięcia nałożonych w innym kraju UE na stronę wymogów związanych z odzyskaniem uprawnień do kierowania pojazdami.

W powołanej na wstępie skardze do tut. Sądu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżanej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania, według norm przepisanych.

Zarzucił naruszenia:

1. przepisów prawa materialnego:

- art 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. w zw. z art. 11 ust. 4 Dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 20.12.2006r. poprzez niewłaściwe zastosowanie i odmowę wydania skarżącemu krajowego prawa jazdy wobec uznania, że w jego przypadku doszło do zaistnienia przesłanki negatywnej określonej w art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. uzasadniającej odmowę wydania prawa jazdy tj. skarżący pozostaje w okresie zatrzymania lub cofnięcia uprawnień, podczas gdy nie pozostaje w okresie cofnięcia lub zatrzymania prawa jazdy, albowiem decyzja w przedmiocie cofnięcia uprawnień została wydana [...] września 2017 r. i obowiązywała do [...] czerwca 2018 r., co oznacza, że w chwili składania wniosku nie trwał okres cofnięcia tych uprawnień i w świetle regulacji prawa [...] skarżący mógł się o nie ubiegać, przy spełnieniu dodatkowych warunków - błędnie przez organ zakwalifikowanych jako ograniczenia prawa jazdy,

2. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

- art. 7, 8, 11, 77 i 107 § 1 k.p.a. poprzez:

a) niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy i odmowę wydania prawa jazdy, pomimo spełnienia przez skarżącego wszystkich pozytywnych przesłanek uzyskania prawa jazdy i braku istnienia przesłanek negatywnych, organ nie wyjaśnił jakie w rzeczywistości środki prawne zostały zastosowane względem skarżącego, treści przepisów prawnych regulujących rodzaj i skutki zastosowanego wobec niego środków oraz ich czasu trwania, a także możliwości odzyskania lub nabycia nowych uprawnień przez Skarżącego, tym samym nie wyjaśnił należycie istnienia przesłanki negatywnej wydania prawa jazdy w postaci okresu cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami (art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p.),

b) brak ustalenia istnienia przesłanek negatywnych, przejawiające się w szczególności w zaniechaniu wyjaśnienia treści i skutków oraz czasu obowiązywania decyzji wydanej względem skarżącego dotyczącej cofnięcia prawa jazdy, jak również treści przepisów prawnych regulujących rodzaj i skutki zastosowanego wobec skarżącego środka oraz skutków prawnych decyzji wydanych przez organy n. względem skarżącego na gruncie przepisów prawa p. , co ma istotne znaczenie dla możliwości odzyskania lub nabycia uprawnień, tym samym nie wyjaśnił istnienia negatywnej przesłanki wydania prawa jazdy w postaci okresu cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami za granicą

- art. 7, 8, 10 i 77 § 1 k.p.a. polegające na:

nieuwzględnieniu dowodu w postaci opinii prawnej n. adwokata A. M. M. przedłożonej do akt, podczas gdy obowiązkiem organu jest rozpatrzenie całego materiału dowodowego,

uznanie, że nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w zakresie w jakim gwarantują stronie przedstawienie ostatecznego stanowiska w zakresie zgromadzonego materiału dowodowego, podczas gdy Prezydent Miasta L. wydał decyzję w dniu [...] maja 2021 r. tj. przed doręczeniem pisma strony zawierającego ustosunkowanie się do materiału dowodowego zebranego w sprawie z podsumowaniem stanowiska strony,

art. 78 § 1 poprzez uznanie, że organ pierwszej instancji nie miał obowiązku przeprowadzenia dowodu z postaci opinii prawnej z pisma adwokata n. A. M. M., bowiem wszystkie sporne fakty mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy zostały wyjaśnione, podczas gdy przepis ten nie obejmuje takich przesłanek zwalniających organ z obowiązku dowodowego, bowiem zgodnie z tym przepisem żądanie strony dotyczące przeprowadzenie dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy, okoliczność skutków prawnych decyzji wydanych przez organy n. względem skarżącego na gruncie prawa p. ma istotne znaczenie w niniejszej sprawie.

W uzasadnieniu skargi strona szerzej omówiła zarzuty powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych. Reasumując swoje wywody wskazała, że na moment złożenia wniosku o wydanie prawa jazdy, jak też wydania decyzji przez Prezydenta Miasta L., w stosunku do skarżącego nie zachodziła żadna z okoliczności, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt. 5 u.k.p. - uzyskane za granicą (w N. ) prawo jazdy nie zostało zatrzymane, zaś uprawnienie do kierowania pojazdami nie było na tą chwilę cofnięte - zakaz udzielenia nowego prawa do prowadzenia pojazdów ustał. W przedmiotowym stanie faktycznym, przepisy prawa p. nie przewidują możliwości odmowy wydania prawa jazdy lub nałożenia dodatkowych ograniczeń w tym zakresie. Wniosek o wydanie prawa jazdy w P., nie został złożony w okresie obowiązywania decyzji o cofnięciu uprawnień bądź zatrzymaniu prawa jazdy. Organ błędnie uznaje, że nakładana przez przepisy [...] konieczność przedłożenia do dnia [...] października 2032 r. pozytywnych wyników testu medyczno – psychologicznego jako warunek otrzymania do dnia [...] października 2032 r. prawa jazdy, stanowi negatywną przesłankę określoną w art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. oraz formę ograniczenia prawa jazdy określoną w art. 11 ust. 1 pkt 1 pkt 5 u.k.p. P. przepisy nie nakładają na osobę wnioskującą dodatkowych wymogów, które określone są w n. przepisach. W sytuacji, w której skarżący ubiega się o prawo jazdy w P. , a nie pozostaje w okresie cofnięcia bądź zatrzymania prawa jazdy, wniosek ten winien zostać uwzględniony.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2021 r., którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta L. w sprawie odmowy wydania skarżącemu prawa jazdy kat. B.

Podstawę prawną powołanej decyzji stanowi przepis art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. (w treści obowiązującej w dacie wszczęcia postępowania) zgodnie z którym prawo jazdy nie może być wydane osobie, która uzyskała za granicą prawo jazdy, a prawo jazdy zostało zatrzymane lub uprawnienie do kierowania pojazdami zostało cofnięte - w okresie obowiązywania zatrzymania prawa jazdy lub cofnięcia. Powołany przepis został wprowadzony do p. porządku prawnego w wyniku implementacji art. 11 ust. 4 Dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy (Dz.U. UE.L 2006.403.18 ze zm.). Przepis Dyrektywy stanowi, że państwo członkowskie odmawia wydania prawa jazdy osobie, której prawo jazdy podlega ograniczeniu, zawieszeniu lub cofnięciu w innym państwie członkowskim. Państwo członkowskie odmawia uznania ważności jakiegokolwiek prawa jazdy wydanego przez inne państwo członkowskie osobie, której prawo jazdy podlega ograniczeniu, zawieszeniu lub cofnięciu na terytorium wydającego państwa członkowskiego. Państwo członkowskie może także odmówić wydania prawa jazdy osobie ubiegającej się o nie, której prawo jazdy zostało w innym państwie członkowskim unieważnione. Nadto art. 7 ust. 5 lit. a) Dyrektywy wprowadza zakaz posiadania przez jedną osobę praw jazdy wydanych przez więcej niż jedno państwo członkowskie. Celem tych przepisów jest uniemożliwienie osobom, które zostały wykluczone z uczestnictwa w ruchu drogowym na terytorium jednego z krajów członkowskich Unii Europejskiej, ominięcia sankcji nałożonych mocą prawomocnych orzeczeń właściwych władz i niedopuszczenie ich do ruchu drogowego bez uprzedniego spełnienia określonych przepisami prawa warunków do odzyskania uprawnień do kierowania pojazdami. Dyrektywa jest aktem prawa pochodnego Unii Europejskiej, który pozostawia krajom członkowskim swobodę w doborze środków i metod służących realizacji celu określonego w dyrektywie. Regulacja krajowa, przyjęta w celu implementacji dyrektywy, powinna być zatem interpretowana w sposób umożliwiający pełną realizację celu dyrektywy, zaś argumenty językowe czy systemowe, odnoszone jedynie do regulacji krajowej, nie mają pierwszeństwa, prymat uzyskuje tu wykładnia celowościowa. Wyrażona w art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej zasada lojalności zobowiązuje państwa członkowskie do podjęcia wszelkich środków ogólnych lub szczególnych, właściwych dla zapewnienia wykonania zobowiązań wynikających z Traktatów lub aktów instytucji Unii. Obowiązek ten skierowany jest również do organów krajowych stosujących prawo, a jednym z jego przejawów jest nakaz prounijnej wykładni przepisów krajowych. Reguła ta oznacza przyjmowanie takiej wykładni prawa krajowego stanowiącego realizację dyrektywy, która pozwoli osiągnąć jej cel i zapewnić względnie równy standard prawny w poszczególnych krajach członkowskich.

W postępowaniu o wydanie prawa jazdy zakres ustaleń organu obejmuje badanie, czy wnioskodawca uzyskał prawo jazdy za granicą oraz czy to prawo jazdy podlega ograniczeniu, zawieszeniu lub cofnięciu na terytorium wydającego państwa. Przy czym za istotny przyjmuje się okres, w którym obowiązują nałożone restrykcje, bowiem tylko w tym okresie nie jest możliwe wydanie prawa jazdy w ogóle albo też jego wydanie na warunkach powszechnych, a zatem z pominięciem skutków wynikających z powyższych restrykcji. Ustawodawca krajowy implementując przepis art. 11 ust. 4 Dyrektywy posłużył się w art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy zwrotem "prawo jazdy zostało zatrzymane lub uprawnienie do kierowania pojazdami zostało cofnięte". Przepisu art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy nie można jednak interpretować wyłącznie przy użyciu gramatycznych reguł wykładni i zawężać jego kontekstu znaczeniowego. Nade wszystko należy nadać mu znaczenie pozostające w harmonii z regulacjami wspólnotowymi, w tym w szczególności z art. 11 ust. 4 ww. Dyrektywy 2006/126/WE. Konieczne jest także uwzględnienie w procesie wykładni art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy aspektu celowościowego, pamiętając, iż motywem wprowadzenia do porządku wspólnotowego, a w konsekwencji także krajowego państw członkowskich normy art. 11 ust. 4 Dyrektywy 2006/126/WE, jest uniemożliwienie osobom, które zostały wykluczone z uczestnictwa w ruchu drogowym na terytorium jednego z krajów Wspólnoty, ominięcia nałożonych sankcji i nie dopuszczenie ich do ruchu drogowego bez uprzedniego spełnienia określonych przepisami prawa warunków do odzyskania uprawnień do kierowania pojazdami. Służy to zapewnieniu bezpieczeństwa na drogach we wszystkich państwach członkowskich. (por. wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2021 r., sygn. akt I OSK 3995/18, publ. CBOSA).

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżący posiada [...] prawo jazdy, jednakże w dniu [...] września 2017 r. Sąd w L. orzekł o cofnięciu mu uprawnienia do kierowania pojazdami na terytorium [...]. Powyższa decyzja o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami pozostaje w mocy do dnia [...] czerwca 2018 r. (9 miesięczny zakaz prowadzenia pojazdów). Skarżący może ubiegać się o nowe prawo jazdy w N. również w okresie obowiązywania decyzji cofającej uprawnienie do kierowania pojazdami pod warunkiem przedłożenia wymaganego na terytorium tego kraju orzeczenia medyczno-psychologicznego potwierdzającego jego zdolność do udziału w ruchu drogowym. Warunek ten obowiązuje w N. do dnia [...] października 2032 r. Powyższych ustaleń dokonano na podstawie informacji uzyskanych od F. Urzędu ds. Ruchu Drogowego w N. tj. K. B. we F. z dnia [...] listopada 2020 r. przez p. władze za pośrednictwem Europejskiej Sieci Praw Jazdy. Analiza powyższych okoliczności wskazuje, że skarżącemu na terenie N. cofnięto uprawnienia do kierowania pojazdami, a możliwość ich wydania podlega ograniczeniu, skarżący nie jest zatem w takiej samej sytuacji, jak osoba po raz pierwszy ubiegająca się o prawo jazdy, mimo braku dokumentu i uprawnień do kierowania, nie może ich jednak nabyć w zwykłym trybie, a to z racji podlegania wskazanym ograniczeniom. Wobec skarżącego zostały zastosowane restrykcje, które na gruncie prawa n. wypełniają dyspozycję art. 11 ust. 4 Dyrektywy 2006/126/WE, a tym samym stan faktyczny badanej sprawy wyczerpuje dyspozycję przepisu prawa krajowego tj. art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. Powyższe okoliczności ustalono na podstawie pisemnej informacji F. Urzędu ds. Ruchu Drogowego w F. , która została przetłumaczona przez przysięgłego tłumacza języka n. .

W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie organy prawidłowo ustaliły okoliczności uzasadniające odmowę wydania skarżącemu p. prawa jazdy. Ustalone fakty znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym i zastosowanych w oparciu o powyższe przepisach prawa i ich wykładni.

Pozyskane w sprawie informacje potwierdzają fakt, że skarżący uzyskał prawo jazdy w N. ale jego uprawnienia do kierowania pojazdami zostały cofnięte i mogą być przywrócone dopiero po uprzednim przedłożeniu stosownej opinii medyczno-psychologicznej. Oznacza to, że wystąpiła sytuacja opisana w art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p., tj. skarżący uzyskał za granicą prawo jazdy ale jego uprawnienie do kierowania pojazdami zostało okresowo cofnięte do czasu przedstawienia ww. opinii. Jest to sytuacja odmienna od tej, która dotyczy osoby, która nigdy nie legitymowała się prawem jazdy. Sytuacja, która dotyczy osoby skarżącego, wynika z konsekwencji nałożonej na niego kary sądowej na terytorium N. . Dopiero po dniu wykreślenia z rejestru ([...] października 2032 r.) skarżący może ubiegać się o n. prawo jazdy bez przedstawiania wymaganej opinii.

W niniejszej sprawie aby ubiegać się o ponowne wydanie uprawnienia do kierowania pojazdami w N. , skarżący musiałby spełnić dodatkowy warunek, a mianowicie przedstawić pozytywną opinię medyczno-psychologiczną potwierdzającą jego zdolność do uczestnictwa w ruchu drogowym. Nie ulega wątpliwości, że wydanie mu p. prawa jazdy bez spełnienia tego warunku prowadziłoby do obejścia prawa n. , a właśnie wyeliminowaniu możliwości takiego obejścia prawa państw członkowskich służy powołany wyżej przepis Dyrektywy 2006/126/WE i stanowiący jego odpowiednik art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. W takiej sytuacji organ prawidłowo uznał, że cofnięcie uprawnienia blokuje możliwość wydania prawa jazdy osobie, względem której zastosowano tę instytucję, do czasu wykreślenia z rejestru, ewentualnie do czasu przedłożenia orzeczenia lekarsko-psychologicznego, potwierdzającego zdolność do uczestnictwa w ruchu drogowym.

Zdaniem Sądu, wbrew zarzutom skargi zebrany w sprawie materiał dowodowy daje wystarczające podstawy do przyjęcia, że w sprawie powinien znaleźć zastosowanie przepis art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p. Wątpliwości Sądu nie budzi fakt, że pisemna informacja organu administracji publicznej władz n. , przedmiotowo właściwego z zakresu ruchu drogowego (K. ), stanowi dokument poświadczający stan sprawy, oparty na ewidencji urzędowej tego organu. Wpisu do tej ewidencji dokonuje się m.in. na podstawie decyzji i orzeczeń sądowych mających wpływ na prawo do korzystania przez konkretnego kierowcę z uprawnień do prowadzenia pojazdów. Jest to informacja udzielona w trybie przewidzianym przez przepis art. 15 ust. 1 Dyrektywy przez organ administracyjny jednego państwa członkowskiego na wniosek organu innego państwa członkowskiego, o którą wystąpiło ono na podstawie przepisów procesowych zawartych w Dziale VIIIA k.p.a. Informacja ta ma więc bez wątpienia charakter informacji urzędowej udzielonej przez organ n. . Niedopuszczalne byłoby tym samym badanie w toku postępowania p. podstaw prawnych decyzji organu n. , czy też legalności wydania aktu administracyjnego przez organ n. . Obowiązkiem organu p. było przyjęcie za prawdziwe okoliczności zawartych w piśmie F. Urzędu ds. Ruchu Drogowego, albowiem stanowi ono zagraniczny dokument urzędowy. Moc dowodowa tego rodzaju dokumentów urzędowych nie została uregulowana w k.p.a., a zatem podlegają one w pełni swobodnej ocenie dowodów, chyba że inaczej stanowią przepisy szczególne lub umowy międzynarodowe. Skoro brak jest tego rodzaju ograniczeń w odniesieniu do informacji nadesłanej przez n. Urząd, to ocenę tegoż dokumentu dokonaną w toku postępowania administracyjnego należy uznać za zgodną z art. 80 k.p.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych konsekwentnie prezentowany jest pogląd, że dokument pochodzący od organu właściwego w zakresie posiadanych informacji, stanowi najbardziej wiarygodny środek dowodowy dla organu prowadzącego postępowanie administracyjne. Jeżeli zatem określone wpisy figurują w ewidencji urzędowej, to są one wiążące dla stron i organów. Kwestionowanie znaczenia tych wpisów w rejestrze F. Urzędu ds. Ruchu Drogowego nie może prowadzić do sytuacji, w której p. organ właściwy z zakresu wydania praw jazdy będzie wypowiadać się w kwestiach, które ze swej istoty zastrzeżone są dla n. organu (vide: wyrok NSA z 27 maja 2020 r., I OSK 694/19, wyrok NSA z 23 marca 2021 r., sygn. I OSK 4025/18). W związku z powyższym organy prawidłowo oceniły kwestię przedłożonej przez stronę opinii n. adwokata A. M. M., która przedstawiała ustalenia co do treści n. norm w zakresie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Wszystkie okoliczności mające znaczenie dla ustaleń w niniejszej sprawie wynikają z nadesłanego pisma F. Urzędu ds. Ruchu Drogowego w N. tj. K. we F. z dnia [...] listopada 2020 r.

Zasadnie zatem organy obu instancji uznały, że w przypadku skarżącego zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 12 ust. 1 pkt 5 u.k.p., warunkujące odmowę wydania prawa jazdy. W sprawie nie doszło zatem do naruszenia tego przepisu.

W ocenie sądu, organy nie naruszyły również przepisów postępowania (art. 7, art. 8, art. 10, art. 11, art. 77 i art. 80 k.p.a., bowiem zgromadzony materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia merytorycznej decyzji w niniejszej sprawie. Zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, zostały wydane w wyniku ustalenia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych i po dokonaniu prawidłowej oceny dowodów oraz po zastosowaniu prawidłowej wykładni prawa.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.