Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 494/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-05-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 11
journal: Dz.U. 2013 poz 687
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Sędzia WSA Paweł Groński (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska - Śpiewak, Protokolant spec. Monika Pietruszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2014 r. sprawy ze skargi K.B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz K. B. kwotę 740 zł (siedemset czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. Nr [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r. poz. 267) zwanej dalej "kpa" w związku z art. 11 g ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r. poz. 687, dalej: specustawa) oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r. poz. 1409, dalej: Prawo budowlane), po rozpatrzeniu odwołania K. B. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2013 r., [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Burmistrzowi Miasta [...] zezwolenia na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie drogi /ul. [...],[...],[...]/ w [...] wraz z oświetleniem, dobudową pasów postojowych dla 10 samochodów, budową chodników, budową elementów odwodnienia powierzchniowego - ścieki pochodnikowe, realizacją elementów eksploatacyjnych dróg - oznakowanie poziome i pionowe na działkach o nr ew.: [...] w obrębie [...] w [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Z akst sprawy wynika, że w dniu [...] lipca 2013 r. Inwestor złożył wniosek o zezwolenie na realizację ww. inwestycji drogowej. Zgodnie z art. 11 d ust. 5 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych Starosta [...] zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie. Zawiadomienie wysłano wnioskodawcy oraz właścicielom i użytkownikom wieczystym nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie decyzji na adres wskazany w katastrze nieruchomości. Pozostałe strony zawiadomiono w drodze obwieszczeń, odpowiednio w Starostwie Powiatowym, a także w urzędzie właściwym ze względu na przebieg drogi - tj. Gminie Mieście [...], na stronach internetowych ww. urzędów i w prasie lokalnej. W zawiadomieniach organ I instancji wskazał miejsce, w którym strony mogą zapoznać się z dokumentacją oraz składać ewentualne uwagi i wnioski. We wskazanym terminie nie wpłynęły wnioski i uwagi w zakresie przebiegu planowanej inwestycji.

Decyzją z dnia [...] września 2013 r. Nr [...] Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił zezwolenia na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie drogi /ul. [...] , [...],[...]/ w [...] wraz z oświetleniem, dobudową pasów postojowych dla 10 samochodów, budową chodników, budową elementów odwodnienia powierzchniowego - ścieki pochodnikowe, realizacją elementów eksploatacyjnych dróg - oznakowanie poziome i pionowe na działkach o nr ew.: [...] w obrębie [...] w [...].

W uzasadnieniu organ wskazał, że przed wydaniem decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej sprawdził zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń, sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także wykonanie i sprawdzenie projektu przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnymi na dzień opracowania i sprawdzenia projektu - zaświadczeniami. Zdaniem organu I instancji w toku postępowania wyjaśniono stan faktyczny mając na uwadze słuszny interes społeczny. Zebrano i rozpatrzono cały materiał dowodowy w sposób wyczerpujący. Przedłożony projekt budowlany jest kompletny i ma wymaganą formę.

Odwołanie od ww. decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2013 r. Nr [...]złożył K. B.zwracając się o ponowne rozpatrzenie planu, ponieważ wywłaszczenie działki nr [...] w obrębie [...] uniemożliwi jakiekolwiek zagospodarowanie należącej do niego działki. Zdaniem odwołującego istnieje możliwość alternatywnego rozwiązania problemu, z którego Urząd Miasta nie chce skorzystać.

W dniu [...] października 2013 r. wpłynęło pismo K. B. skierowane do Wojewody [...], w którym powołuje się na rozmowy przeprowadzone w latach 2003 - 2004 z Burmistrzem i Zastępcą Burmistrza w sprawie wywłaszczenia działki nr ew. [...]. Jak wynika z ww. pisma w wyniku rozmów doszło do porozumienia w sprawie wykupu działki [...] i do stwierdzenia, że ustalona szerokość drogi wystarczy do poszerzenia ulicy [...].

Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda [...] wydał powołaną na wstępie decyzję, a w uzasadnieniu wskazał, że sporna inwestycja składa się z trzech powiązanych ze sobą ulic: [...],[...] i [...], które są ślepo zakończone. Ulica [...] posiada połączenie do ulicy powiatowej [...] na zasadzie zjazdu (opinia komunikacyjna Starostwa Powiatowego w [...] z dnia [...] listopada 2011 r. [...]). Pozostałe drogi [...] i [...] są połączone z ulicą [...].

Ponadto Wojewoda [...] zauważył, że zaskarżona decyzja ustala linie rozgraniczające teren niezbędny dla realizacji inwestycji, oraz ustala wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, w szczególności przed pozbawieniem dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z urządzeń infrastruktury technicznej, uciążliwościami spowodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie oraz przed zanieczyszczeniami powietrza wody i gleby. Decyzja stanowi, że obiekty i urządzenia w pasie drogowym, przeznaczone dla uczestników ruchu, powinny zapewniać bezpieczeństwo ich użytkowania, w tym również przez osoby niepełnosprawne oraz wskazuje, że należy uwzględnić wszelkie warunki i normy wynikające z obowiązującego Prawa budowlanego, ze szczególnym uwzględnieniem art. 5 ustawy.

W ocenie organu odwołąwczego w decyzji prawidłowo wskazano, że planowana inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco, ani potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wg rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 z późn. zm.). W części opisowej projektu zagospodarowania terenu (tom [...] str. [...]) wskazano, że: "Realizacja inwestycji przyczyni się do zmniejszenie emisji spalin i hałasu, zminimalizowania wibracji oraz poprawy komfortu jazdy" na tym terenie.

Poonadto, decyzja [...] zatwierdza projekt podziału nieruchomości, oznacza nieruchomości, które stają się własnością Gminy Miasta [...] oraz ustala warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych. Zarząd Województwa [...] pismem z dnia [...] czerwca 2013 r. zaopiniował pozytywnie materiały do wniosku o uzyskanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej w zakresie budowy ul. [...],[...] i [...] w [...], podobną opinię wydał Burmistrz Miasta [...] w piśmie z dnia [...] lipca 2013 r.

Jak zauważył Wojewoda [...] również Zarząd Powiatu [...] postanowieniem z dnia [...]czerwca 2013 r., znak: [...], zaopiniował pozytywnie wniosek Burmistrza [...] na realizację inwestycji drogowej tj. budowie dróg gminnych ul. [...],[...] i [...]. Organ odwołąwczy wskazął, że inwestor do wniosku załączył uchwałę Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r. w sprawie dróg gminnych m. [...], opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] Nr [...], poz. [...], z której wynika, że ul. [...],[...] i [...] zostały zaliczone do kategorii dróg gminnych.

Wojewoda [...] podkreślił, że inwestorem jest zarządca drogi i do niego należy ustalenie przebiegu projektowanej drogi publicznej. Organy administracji architektoniczno-budowlanej mogą jedynie, w toku postępowania administracyjnego, dokonać sprawdzenia czy wniosek spełnia przewidziane prawem wymagania, czy projekt jest zgodny ze specustawą oraz czy dotyczy inwestycji o charakterze drogi publicznej. Organy administracji budowlanej nie mogą zmieniać wniosku zarządcy drogi, jak również korygować przebiegu projektowanej inwestycji, a tym samym nie mają takiego prawa strony postępowania.

W świetle powyższego Wojewoda [...] stwierdził, że decyzja z dnia [...] września 2013 r. Nr [...] jest prawidłowa, bowiem spełnia warunki ustalone przepisami specustawy i brak jest podstaw do jej uchylenia.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu K. B. Wojewoda [...] wskazał, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądowoadministracyjnym, przepisy specustawy mają zastosowanie do inwestycji mających na celu budowę (rozbudowę) dróg innych niż drogi wewnętrzne w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych. Powołując się na orzecnictwo sądowoadministracyjne organ II instancji podniósł, że organ wydający pozwolenie na budowę nie jest upoważniony do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, ani też do zmiany proponowanych rozwiązań. Inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych, a następnie techniczno- wykonawczych inwestycji".

Powyższa decyzja Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. Nr [...] została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez K. B., który zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 7 kpa w zw. z art. 12 § 1 kpa w zw. z art.77 § 1 kpa w zw. z art.11 f ust. 1 pkt.4 specustawy poprzez niewyjaśnienie w sposób wszechstronny i zarazem dogłębny:

1. czy przewidziana w zaskarżonej decyzji lokalizacja przedmiotowej w sprawie inwestycji nie narusza uzasadnionego interesu skarżącego właściciela zabudowanej nieruchomości przy ul. [...] poprzez uniemożliwienie mu bezpiecznego - w świetle zasad ruchu drogowego oraz warunków widoczności na skrzyżowaniach wskazanych w treści rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43 poz. 430 ze zm.) - korzystania z wjazdu i wyjazdu z terenu własnej posesji celem włączenia się do ruchu drogą publiczną tj. ul. [...].

2. czy warunki techniczne i topograficzne miejsca projektowanej inwestycji drogowej pozwalały na inny mniej dolegliwy dla skarżącego (częściowa rozbiórka ogrodzenia, zwężenie północnej granicy działki o połowę, ograniczenie możliwości wyjazdu z posesji) sposób jej przebiegu choćby poprzez częściową partycypację w przekazaniu gruntu pod pas drogowy właściciela usytuowanej po przeciwnej stronie ul. [...] niezabudowanej działki gruntu nr [...] i [...] względnie zmianę - w granicach prawa oraz uzasadnionych potrzeb ruchu drogowego w obrębie ulic [...],[...],[...] - części parametrów związanych z szerokością planowanych pasów drogowych , chodników oraz miejsc postojowych, a tym samym przekroczenie przez organ administracyjny granic uznania administracyjnego przy dotychczasowym bezalternatywnym wyborze projektowanego przebiegu przedmiotowej w sprawie inwestycji drogowej.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że jakkolwiek nie kwestionuje potrzeby wykonania planowanej inwestycji co do zasady to jednak nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem, iż ma to się odbyć wyłącznie jego niewspółmiernym kosztem, a nade wszystko z naruszeniem przepisów prawa. W pierwszej kolejności skarżący wskazał, że załączony do decyzji Starosty Powiatu [...] z [...] września 2013r. projekt zmiany stałej organizacji ruchu ulicy [...],[...] i [...], w szczególności projektowane rozwiązanie skrzyżowania podporządkowanej ul. [...] z ul. [...] w istocie nie spełnia minimalnych norm widoczności zarówno dla pojazdów wyjeżdżający z ul. [...] w lewo jak również wyjeżdżającego ze swojej posesji skarżącego, który za każdym razem będzie narażony na kolizję z wyjeżdżającymi z ul. [...] w lewo pojazdami. Skarżący podkreślił, że zgodnie z treścią ust. 4 pkt. 2 załącznika nr 2 warunki widoczności na skrzyżowaniach i zjazdach do rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie przy zbliżaniu się do skrzyżowania po drodze podporządkowanej powinna być zapewniona widoczność drogi z pierwszeństwem przejazdu umożliwiająca podjęcie decyzji o wykonaniu zamierzonego manewru lub o konieczności zatrzymania się przed skrzyżowaniem na terenie zabudowy w odległości od krawędzi jezdni nie mniejszej niż 10 m, jeżeli droga podporządkowana jest klasy GP, G lub Z. Zdaniem skarżącego pomimo próby obejścia powołanego przepisu poprzez umieszczenie w powołanym projekcie znaku "strefa zamieszkania" - co zgodnie z ust. 6 powołanego załącznika zwalnia skrzyżowanie z opisanych obostrzeń w zakresie widoczności - realnie jest on narażony na kolizję za każdym razem kiedy będzie wyjeżdżał autem z terenu własnej posesji przy jednoczesnym opuszczaniu skrzyżowania przez pojazdy wyjeżdżające z ul. [...] w lewo w kierunku [...]. Skarżący podniósł, że zgodnie z treścią art. 17 ust. 2 prawa o ruchu drogowym nie będzie miał możliwości włączenia się do ruchu w sposób bezpieczny bowiem wzajemne usytuowanie wyjazdu z posesji oraz zbyt bliskiego do niego skrzyżowania - przy ograniczonej widoczności dla korzystających z nich równocześnie użytkowników - narazi go na nie uniknione zderzenie z pojazdami opuszczającymi projektowane skrzyżowanie w kierunku [...].

Po drugie, skarżący podniósł, że organ administracji nie zauważył, że w niniejszej sprawie możliwe było przeprowadzenie pasa drogowego ul. [...] przy współudziale właściciela niezabudowanych działek gruntu nr [...] oraz [...], co mogło odbyć się bez rozbiórki jakichkolwiek budowli (tak jak jest to w przypadku nieruchomości skarżącego) jak również tego, iż skarżący pomimo udostępnienia w przeszłości na cel publiczny części swej nieruchomości w postaci działki nr [...], nie odżegnuje się od udostępnienia być może jakiegoś fragmentu również swej nieruchomości to jednak nie może on ponosić jako jedyny i w to sposób niewspółmierny ciężaru całej inwestycji. W ocenie skarżącego przesunięcie całego pasa drogowego w kierunku wschodnim przy jednoczesnym ograniczeniu parametrów drogi, pozwalałoby na mniej kosztowne przeprowadzenie inwestycji z jednoczesnym ograniczeniem dolegliwości idącej tylko w kierunku posesji skarżącego i w tak głębokim zakresie jeśli chodzi o społeczno-gospodarcze możliwości jej wykorzystania.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Podkreślenia przy tym wymaga, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 (dalej: ppsa) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Analizując skargę przy zastosowaniu powyższych kryteriów uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania w postaci art. 7 i 77 § 1 kpa oraz art. 107 § 3 kpa w zw. z § 170 ust. 1 i § 113 ust. 7 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430 ze zm.) a naruszenia te miały istotny wpływ na wynik sprawy.

Na wstępie należy podkreślić, że ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych -Dz. U. z 2008 r. Nr 193, poz. 1194 ze zm. (dalej: "specustawa") ma szczególny, wyjątkowy charakter. Zgodnie bowiem z jej przepisami zezwolenie na realizację inwestycji drogowej zastąpiło pięć odrębnych decyzji administracyjnych, w tym również dotyczącą przymusowego wywłaszczenia własności nieruchomości. Wprowadzenie do porządku prawnego szczególnych przepisów tzw. "specustawy" i – w konsekwencji – określenie specjalnego trybu realizacji zamierzeń inwestycyjnych uzasadnione jest celem publicznym w postaci konieczności sprawnego i szybkiego stworzenia nowej oraz usprawnienia i udoskonalenia istniejącej infrastruktury drogowej w kraju. Powoduje to, że ww. przepisy mają charakter lex specialis w stosunku do przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane – t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm. (dalej: Prawo budowlane) oraz ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami –t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm. (dalej: ugn).

Należy także wskazać, że – pomimo znacznego uproszczenia procedury inwestycyjnej oraz ograniczeń w możliwościach eliminacji z obrotu prawnego decyzji wydawanych w trybie specustawy – w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, iż przy kontroli sądowej rozstrzygnięć organów w sprawach wydanych na podstawie specustawy - nie mają zastosowania ograniczenia wynikające z jej art. 31 ust. 2. (vide np. wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 2013 r., sygn. akt II OSK 1436/13). Oznacza to, że w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa przy wydaniu zaskarżonej, kontrolowanej decyzji, które mogły mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, Sąd uchyla zaskarżoną decyzję organu odwoławczego. Ograniczenie w zakresie orzekania zapisane w art. 31 ust. 2 specustawy dotyczy tylko decyzji organu I instancji i tylko tych, którym nadano rygor natychmiastowej wykonalności po upływie 14 od dnia rozpoczęcia budowy. (zob. wyrok WSA z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 2196/11 i wyroki NSA w nim powołane, treść dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl.)

Wprawdzie przepisy specustawy miały za zadanie uprościć procedurę związaną z udzielaniem pozwoleń na realizację dróg publicznych ale nie oznacza to, że w wyniku uproszczenia samej procedury związanej z udzielaniem pozwoleń w trybie specustawy, organy architektoniczno-budowlane zostały zwolnione z obowiązku prowadzenia tego postępowania zgodnie z regułami określonymi w przepisach kpa, w tym podstawowych zasad określonych w art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a.

Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności zapisaną w art. 15 k.p.a., organ odwoławczy ma obowiązek merytorycznego rozpoznania sprawy, który nie może ograniczyć się do kontroli zaskarżonej decyzji. Postępowanie odwoławcze nie może polegać tylko na kontroli postępowania organu pierwszej instancji, lecz powinno mieć miejsce ponowne merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy niejako "od nowa", bowiem organ odwoławczy nie jest związany poczynionymi przez organ I instancji ustaleniami i dokonaną oceną dowodów.

Wprawdzie organ odwoławczy orzekający w trybie specustawy nie posiada kompetencji do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, ale ma obowiązek wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, szczególnie jeśli podnosi je strona, oceny tych okoliczności w świetle obowiązujących przepisów, wyjaśnienia w treści decyzji przyjętego stanowiska.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ stosownie do wymogów z art. 107 § 3 k.p.a. winien ustosunkować się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania.

Skarżący podnosił w odwołaniu, że skutkiem wydanej decyzji o przedmiotowej inwestycji nastąpi znaczne ograniczenie widoczności w korzystaniu z wjazdu i wyjazdu z terenu własnej posesji celem włączenia się do ruchu drogą publiczną tj. ul. [...] i tym samym uniemożliwienie mu bezpiecznego włączania do ruchu w świetle zasad ruchu drogowego oraz warunków widoczności na skrzyżowaniach wskazanych w treści rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43 poz. 430 ze zm.).

Organ odwoławczy nie odniósł się do tego zarzutu.

Tymczasem zgodnie z § 170 ust. 1 ww. rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie na skrzyżowaniu oraz przy wjeżdżaniu na drogę ze zjazdu albo z obiektu lub urządzenia obsługi uczestników ruchu bez pasa włączania powinny być zapewnione warunki widoczności, o których mowa w załączniku nr 2. Ponadto, stosownie do treści § 113 ust. 7 pkt 1 ww. rozporządzenia wyjazd z drogi do obiektu i urządzenia obsługi uczestników ruchu i wjazd na drogę nie mogą być usytuowane w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, a w szczególności w obszarze oddziaływania skrzyżowania lub węzła.

Z analizy dokumentacji projektowej wynika jednoznacznie, że skrzyżowanie ulic [...]i [...], przy jednoczesnym zajęciu pod inwestycję części działki należącej do skarżącego zostało zaprojektowane się w bezpośredniej bliskości zjazdu z należącej do skarżącego zabudowanej nieruchomości przy ul. [...]. Może to – w ocenie Sądu - powodować znaczne ograniczenie widoczności i wpływać bezpośrednio na bezpieczeństwo w ruchu drogowym jego uczestników, a w szczególności pogarszać uzasadniony interes prawny skarżącego.

Brak wyjaśnienia powyższych wątpliwości świadczy o naruszeniu przez organy przepisów art. 7, 77 § 1 kpa oraz art. 107 § 1 i 3 kpa.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy odwołania organ odwoławczy odniesie się do wszystkich zarzutów skarżącego i podejmie rozstrzygnięcie mając na uwadze powyższe uwagi Sądu. W szczególności rozważy, czy projektowana lokalizacja skrzyżowania odpowiada przepisom prawa w świetle warunków technicznym, jakim powinny odpowiadać drogi i ich usytuowanie oraz bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Organ może w tym celu zwrócić się do inwestora o przedłożenie dodatkowej dokumentacji lub ewentualnie przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe w oparciu o art. 136 kpa w celu uzyskania odpowiedniego, dodatkowego stanowiska lub opinii organu odpowiedzialnego za bezpieczeństwo ruchu drogowego. W zależności od poczynionych ustaleń konieczne może stać przedstawienie do rozważenia przez inwestora technicznej możliwości korekty przebiegu planowanej inwestycji w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem z poszanowaniem uzasadnionych praw skarżącego.

Z tych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit "c" i art. 152 ppsa orzekł, jak w sentencji wyroku. O kosztach Sąd orzekł w oparciu o art. 200 ppsa.