Postanowienie WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 545/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2015-10-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 6  art. 3 § 2 pkt 4 i 4a art. 232 § 1 pkt 1 , art. 52 par. 1, 2,
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta Kuchta po rozpoznaniu w dniu 27 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. J. na czynność Dyrektora Izby Celnej w K. polegającą na nieuznaniu zapłaty kary pieniężnej postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu J. J.kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] r. nr [...], Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K.

z [...] r. nr [...] dotyczącą wymierzenia J. J. kary pieniężnej w łącznej wysokości 12 000 zł za urządzanie poza kasynem gry na automacie. Na rachunek bankowy Izby Celnej w K. wpłynęła 20 maja 2015 r. dokonana przez Kancelarię S., S. Radcy Prawni Spółka Komandytowa (Kancelaria), wpłata w wysokości 12 108,60 zł tytułem ww. kary. Wpłata została uznana jako wpłata osoby niezobowiązanej. W piśmie z 25 maja 2015 r. (doręczonym prawidłowo 28 maja 2015 r.) zwrócono się do Kancelarii o wskazanie numeru rachunku bankowego celem dokonania zwrotu wpłaconych środków.

W odpowiedzi otrzymano pismo z 10 czerwca 2015 r., w którym Kancelaria wskazała, że zapłata została dokonana ze środków, które zostały przekazane jej przez zobowiązanego do uregulowania zobowiązania oraz że dokonując wpłaty Kancelaria wykonała czynność techniczną. Jednocześnie zażądano od Dyrektora Izby Celnej w K. uznania wpłaty i rozliczenia jej zgodnie z dyspozycją zawartą w tytule przelewu. Organ nie stwierdził jednak przesłanek umożliwiających uznanie wpłaty jako skutecznego wygaszenia zobowiązania. W związku z powyższym w piśmie z 17 czerwca 2015 r. ponownie wezwano Kancelarię do wskazania numeru rachunku bankowego celem dokonania zwrotu wpłaconych środków finansowych.

Kancelaria wezwała Dyrektora Izby Celnej w K. do usunięcia naruszenia prawa poprzez wykonanie czynności zaliczenia wpłaty dokonanej przez Kancelarię na poczet ciążącego na J. J. zobowiązania (pismo z 30 czerwca 2015 r.).

W odpowiedzi na wezwanie Dyrektor Izby Celnej w K. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i nie uznał wpłaty. Odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa została prawidłowo doręczona stronie 21 lipca 2015 r.

J. J. 19 sierpnia 2015 r. (data stempla pocztowego) złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. na czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa polegającą na nieuznaniu przez Dyrektora Izby Celnej w K. zapłaty kary pieniężnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje:

Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza każdorazowo analiza jej dopuszczalności, tj. zbadanie, czy skarga spełnia wymogi formalne oraz czy przed jej wniesieniem skarżący wyczerpał środki zaskarżenia, które służyły w postępowaniu administracyjnym.

Sąd stwierdził, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Stosownie bowiem do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U.2012.270 ze zm., dalej "ustawa p.p.s.a.") Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy p.p.s.a. skargę można wnieść do sądu po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 ustawy p.p.s.a.). Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę (§ 3).

Skarżący uczynił przedmiotem skargi czynność polegającą na nieuznaniu przez Dyrektora Izby Celnej w K. zapłaty kary pieniężnej, określając ją jako czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, tj. czynność o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy p.p.s.a.

W związku z powyższym skuteczne wniesienie skargi do Sądu wymagało od skarżącego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa w terminie czternastu dni od dnia, w którym dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o tej czynności. Z akt sprawy wynika, że o nieuznaniu przez organ zapłaty kary pieniężnej, skarżący mógł dowiedzieć się 28 maja 2015 r., fakt przyznany w skardze. W tym dniu bowiem reprezentującej ją Kancelarii doręczono pismo Dyrektora Izby Celnej w K. z 25 maja 2015 r. informujące m.in. o nieuznaniu wpłaty. Stąd termin wezwania do usunięcia naruszenia prawa mijał 11 czerwca 2015 r. Wezwanie to skarżący wniósł 30 czerwca 2015 r., tj. po terminie. Wniesienie wezwania do usunięcia naruszenia prawa po terminie rodzi natomiast takie same konsekwencje, co brak wyczerpania środków zaskarżenia, tj. odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej.

Dodatkowo należy wskazać, że za wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie można uznać pisma Kancelarii z 10 czerwca 2015 r. zatytułowanym " odpowiedz na wezwanie". Autorem pisma nie jest bowiem skarżący, lecz działająca we własnym imieniu Kancelaria. O innym charakterze pisma świadczy ponadto jego tytuł i treść.

Z tych względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy p.p.s.a.,

orzekł jak w sentencji postanowienia. Rozstrzygnięcie o zwrocie wpisu uzasadnia

art. 232 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a.