Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 67/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-08-23 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika
Powołane przepisy: article: art. 165, art 246 par 1 pkt 1 w zw. z art 255
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Iwona Malicka po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2012 r. w Warszawie na posiedzeniu niejawnym wniosku R. I. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego w sprawie ze skargi R. I. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie ochrony danych osobowych postanawia: odmówić R. I. przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

R. I. złożyła ponownie w niniejszej sprawie wniosek o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego.

Skarżąca, pismem z dnia 27 lipca 2012 r., na podstawie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), wezwana została do uzupełnienia przedmiotowego wniosku, w terminie 7 dni od otrzymania tego wezwania, poprzez nadesłanie dokumentów i oświadczeń, związanych z sytuacją finansową zarówno swoją, jak i rodziny.

Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu 2 sierpnia 2012 r.

Do dnia wydania niniejszego postanowienia wymagane dokumenty nie wpłynęły do Sądu.

Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:

Stosownie do treści art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), postanowienia niekończące postępowania w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Nie ulega przy tym wątpliwości, że okoliczności, o których mowa w tym przepisie, mają mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia. Oznacza to, że zmiana wydanego w sprawie postanowienia jest możliwa jedynie wówczas, gdy nastąpiła zmiana okoliczności sprawy, która miała wpływ na ocenę sytuacji strony dokonaną we wcześniejszym orzeczeniu.

R. I. złożyła już w tej sprawie wniosek o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie całkowitym. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 27 marca 2012 r. odmówiono stronie przyznanie prawa pomocy.

Wnioskiem z dnia 16 lipca 2012 r. skarżąca ponownie wystąpiła z przedmiotowym wnioskiem, powołując się na wcześniej wskazane okoliczności i podobnie jak za pierwszym razem nie odpowiadając na wezwanie referendarza do uzupełnienia wniosku.

Należy więc stwierdzić, że powyższe zagadnienia były już rozpatrywane i nie uzasadniają zmiany dotychczas zapadłych postanowień w tym zakresie.

Trzeba też podnieść, że zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 wskazanej wyżej ustawy, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Oznacza to, że jedynym kryterium, podlegającym ocenie przy rozpoznawaniu wniosku o przyznanie prawa pomocy, jest stan majątkowy wnioskującego oraz osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym. Z tego względu w uzasadnieniu wniosku powinny znaleźć się wyczerpujące informacje, dotyczące aktualnego stanu majątkowego oraz możliwości płatniczych wnioskującego oraz jego rodziny w odniesieniu do ponoszonych przez nich niezbędnych kosztów utrzymania. Ponadto, to na stronie wnioskującej ciąży obowiązek wykazania, że znajduje się w sytuacji, uzasadniającej przyznanie jej prawa pomocy.

Rozstrzygnięcie wniosku zależy więc od tego, co zostanie udowodnione przez stronę (por.: J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, s. 319).

R. I. we wniosku z dnia 16 lipca 2012 r. wskazała, że do listopada 2010 r. pracowała w charakterze sprzedawcy, natomiast obecnie jest zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy w N. Filia w S. jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. Podniosła również, że nie posiada żadnego majątku, jest zarejestrowana w Miejskogminnym Ośrodku Pomocy Społecznej S., nie uzyskuje żadnych dochodów, a stołuje się u swojej matki. Oświadczyła, że z mężem posiada rozdzielność majątkową od 2006 r. i od tego czasu prowadzi odrębne gospodarstwo domowe.

Jednakże w żaden sposób nie udokumentowała swoich twierdzeń. Dlatego, wobec braku wystarczających danych do oceny rzeczywistego stanu majątkowego skarżącej i jej możliwości płatniczych strona została wezwana do uzupełnienia złożonego wniosku (m.in. w jakim zakresie i w jakiej wysokości otrzymuje pomoc z ośrodka pomocy społecznej, jakie ponosi niezbędne koszty utrzymania, czy mąż pomaga jej finansowo).

Wnioskodawczyni nie odpowiedziała na wezwanie referendarza sądowego i nie udokumentowała swojego stanu majątkowego oraz sytuacji finansowej.

Odnosząc się do faktu, że wnioskodawczyni posiada z mężem rozdzielność majątkową, należy stwierdzić, że okoliczność ta nie ma znaczenia z punktu widzenia przesłanek przyznania prawa pomocy. Tym bardziej, że ustrój rozdzielności majątkowej małżonków, nie wyłącza zastosowania art. 23 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. Nr 9, poz. 59 ze zm.), w myśl którego małżonkowie są zobowiązani do wzajemnej pomocy i z tego obowiązku nie zwalnia ich pozostawanie w rozdzielności majątkowej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2004 r., sygn. GZ 71/04, ONSAiWSA 2005, nr 1, poz. 8).

W związku z powyższym należy uznać, że skarżąca nie wykazała, że istnieją przesłanki do przyznania jej prawa pomocy w żądanym zakresie.

Z tego względu, na podstawie art. 165, art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 255 i art. 254 § 1 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.