Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 501/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2005-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.3, ust 4, art.5 ust 1 .
journal: Dz.U. 1991 nr 9 poz 31
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Zaremba Sędziowie: Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.) del. Sędzia WSA Jacek Niedzielski Protokolant Karolina Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2005 r. sprawy ze skargi R.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2004 r. o d d a l a skargę


UZASADNIENIE

Wójt Gminy Mielno decyzją z dnia [...] nr [...] na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 2, art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), art. 2-6 ustawy z dnia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. nr 9, poz. 31, ze zm.), Uchwały [...]. Rady Gminy [...] z dnia [...] w sprawie ustalenia stawek podatku od nieruchomości na rok 2004 r. ustalił stawkę podatku od nieruchomości za 2004 rok, nieruchomość położoną w [...] przy ulicy [...] tj. Ośrodek [...] oraz przynależny do niego grunt, stanowiącej własność R. G., którą to nieruchomość zakupił aktem notarialnym z dnia [...]. Nieruchomość opodatkowana została stawkami przewidzianymi dla gruntów i budynków pozostałych.

R. G. w odwołaniu do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, kwestionuje stawkę podatku od nieruchomości zastosowaną przez Wójta Gminy w stosunku do budynku, co uważa za naruszenie uchwały Nr [...] Rady Gminy [...] z [...] i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji i ustalenia podatku w części dotyczącej budynku według stawki właściwej dla budynków mieszkalnych. W uzasadnieniu R. G. stara się wykazać, że budynek przy ulicy [...] położony na działce [...] jest budynkiem mieszkalnym. Powołuje się na zapis w planie zagospodarowania przestrzennego, w którym teren oznaczony jest jako teren projektowanych obiektów rzemiosła z zabudową mieszkaniową. Skarżący podkreśla, że nabył budynek z przeznaczeniem na cele mieszkalne, nie prowadzi w nim działalności gospodarczej, zgodnie więc z Polską Klasyfikacją Obiektów Budowlanych należy uznać budynek ów za budynek mieszkalny. Ponadto R. G. wyjaśnia, że wciąż nie ma decyzji Starostwa Powiatowego na jego wniosek z dnia [...] o zmianę użytkowania Wójtowi Gminy zarzuca, że nie uwzględnił jego informacji podatkowej, w której wyraźnie zgłosił budynek jako budynek mieszkalny.

Organ I instancji przekazując odwołanie podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o utrzymanie jej w mocy. W uzasadnieniu wniosku podkreśla, że R. G. nie przedłożył stosownej decyzji Starosty Powiatowego zaświadczającej, że budynek jest budynkiem mieszkalnym, decyzję oparł więc na wiążących go dokumentach źródłowych tj. na opinii Sekcji Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] na podstawie art.233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Nr 137, poz. 926 z późno zmianami), art. 2 i 17 ust.l ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity w Dz.U. z 2001r. Nr 79, poz. 856),

utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Zdaniem organu z materiału dowodowego zgromadzonego przez Wójta Gminy [...] wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że budynek położony w Mielnie przy ulicy [...] , będący do chwili nabycia go przez R. G. w dniu [...] roku, ośrodkiem wczasowo-rehabilitacyjnym przeznaczonym dla niepełnosprawnych pracowników Spółki G., nie jest budynkiem mieszkalnym. Nadal wiążąca pozostaje dokumentacja budowlana, w której budynek ten jest zakwalifikowany jako budynek użytkowy.

Organ uznał, że w świetle przepisów o podatku od nieruchomości budynkiem mieszkalnym jest taki budynek, który zakwalifikowany jest jako budynek mieszkalny, i w którym podatnik zaspokaja swoje podstawowe potrzeby mieszkaniowe. Dalej organ podaje, że R.G., w budynku położonym w [...] przy ulicy [...] potrzeb takowych nie zaspokaja - dowodzi tego materiał dowodowy zebrany przez organ I instancji, między innymi, w trakcie kontroli podatkowej przeprowadzonej w dniu [...] Także organ ewidencji ludności potwierdza, że w przedmiotowym budynku nie jest zameldowana żadna osoba ani na pobyt stały ani na pobyt czasowy. Obiekt stoi pusty. Organ dodatkowo wskazał, że materiał dowodowy znajduje potwierdzenie w oświadczeniu samego pana G., że kupił ten dom dla celów rekreacyjnych - vide pismo z [...] Oznaczać to może, że dom ten spełnia rolę domu letniskowego. Tego typu budynki są kwalifikowane przez prawo podatkowe jako budynki pozostałe. Pomocniczo organ powołał się na chwały Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. FPK 17/01 z 22 kwietnia 2002 i FPK 2/02 z 1 lipca 2002r.

Również zarzut o naruszeniu art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej organ odwoławczy uznał za niesłuszny-podniósł, że uzasadnieniem faktycznym, w przypadku decyzji wymiarowych, jest oznaczenie rodzaju przedmiotu opodatkowania, ich jednostkowych powierzchni i przypisanych stawek podatku. Jest to treść wystarczająca. Dane zawarte w decyzji wymiarowej pochodzą z dokumentów źródłowych, których rodzaj określają przepisy prawa. Zaskarżona decyzja jest prawidłowo uzasadniona.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie R.G. zarzucając decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego naruszenie

art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17.05.1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj. 2000 r. Dz.U. Nr 100, poz. 1086 ze zm.) oraz uchwały [...] Rady Gminy [...] z dnia[...] . a także art. 233 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa wniósł o jej uchylenie z argumentacją jak w postępowaniu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie z uzasadnieniem jak w rozstrzygnięciu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji prowadzona na podstawie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) wykazała, że skarga nie jest zasadna.

Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych ( tj. 2002 r. Dz.U.

nr 9, poz. 84 ze zm. ) definiuje w art. 3 ust. 4 budynek jako "obiekt budowlany umocowany w ziemi lub na ziemi, posiadający ściany lub słupy albo filary oraz pokrycie dachowe". Ustawa nie zawiera definicji budynku mieszkalnego, a pojęcie "budynku" jest odmienne od pojęcia zawartego w art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.).

Słownikowe znaczenie pojęcia "budynek mieszkalny" to budynek służący lub nadający się do mieszkania; "mieszkać to przebywać gdzieś stale lub czasowo, zajmować jakiś lokal, mieć mieszkanie, zamieszkiwać..." (Mały słownik języka polskiego pod redakcją S. Skorupki, Warszawa 1968, s. 388).

Budynek mieszkalny mieści się zatem w pojęciu "budynku mieszkalnego" tylko wówczas, gdy będzie użytkowany faktycznie przez właściciela (jego bliskich), służąc zaspokojeniu podstawowych potrzeb mieszkaniowych (nie rekreacyjnych, wypoczynkowych bądź w celu lokaty kapitału).

Za taką wykładnią przemawia także to, że przepisy przewidujące preferencyjną stawkę opodatkowania podatkiem od nieruchomości "dla budynków mieszkalnych lub ich części", jako przepisy o charakterze szczególnym, nie powinny podlegać wykładni rozszerzającej. Stosowanie w tym wypadku wykładni rozszerzającej byłoby odstępstwem od zasady sprawiedliwego i równego opodatkowania.

Na słuszność powyższego stanowiska wskazują również wnioski wypływające z wykładni celowościowej. Wykładnia celowościowa art. 5 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wskazuje, iż podatek od nieruchomości jest świadczeniem wymagającym uwzględnienia sposobu wykorzystania majątku. Z przyczyn społecznych i gospodarczych ustawodawca opodatkował niektóre kategorie nieruchomości różnymi stawkami. Najniższą stawkę podatkową przewidziano w art. 5 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, a więc dla budynków mieszkalnych lub ich części, ponieważ zaspokajają one podstawowe potrzeby bytowe ludzi. Znacznie wyższe stawki podatkowe przewidziano dla budynków pozostałych lub ich części (art. 5 ust. 1 pkt 4).

Istotą zagadnienia w rozpatrywanej sprawie jest to, czy zasadnie organy podatkowe zakwalifikowały budynek Ośrodka, jako podlegający opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości stawką dla pozostałych budynków.,

W tym celu organy podatkowe dokonały ustaleń, z których jednoznacznie wynika, że budynek ten nie jest wykorzystywany gospodarczo przez R. G., a więc w roku 2004 r. którego sprawa dotyczy, nieruchomość, na której stoi przedmiotowy budynek, nie podlegała opodatkowaniu stawką podatku od nieruchomości związanej z działalnością gospodarczą, nie służy zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych nie podlega więc opodatkowaniu stawką podatku od nieruchomości dla budynków mieszkalnych. Zakwalifikowanie zatem przez organ podatkowy przedmiotowego budynku do "pozostałych budynków lub ich części" w rozumieniu art. 5 ust. 1 powołanej ustawy było zatem zasadne.

Należy podkreślić, iż podatek od nieruchomości ma charakter majątkowy i sam już fakt posiadania majątku (w konkretnej sytuacji budynku) rodzi powstanie zobowiązania podatkowego.

Biorąc powyższe pod uwagę ustalenia, Sąd na podstawie przepisu art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.