Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 630/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2021-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1, art. 62 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 293
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.

SENTENCJA

Dnia 20 października 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda Asesor WSA Tomasz Porczyński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 października 2021 roku sprawy ze skargi M.B., A.L., M.B., W. M. i S.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji oddala skargę. dc


UZASADNIENIE

II SA/Łd 630/20

U Z A S A D N I E N I E

Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta Ł., ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej wraz z uzbrojeniem terenu, urządzeniami budowlanymi oraz wjazdem/wyjazdem, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ulicy A., na terenie obejmującym działkę o numerze ewidencyjnym 580 oraz fragmenty działek drogowych numer 592/2 i 632 w obrębie geodezyjnym numer [...].

Odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta Ł., w ustawowym terminie, złożyła A.L., wnosząc "o zmianę decyzji i stwierdzenie jej wygaśnięcia". W odwołaniu strona podniosła okoliczność braku planu miejscowego i fakt przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru: B., C., D. Zasada pierwszeństwa planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego znajduje wyraz między innymi w art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 maja 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym powoduje, że decyzja ustalająca warunki zabudowy nie może zostać wydana w sytuacji, gdy prowadzone są prace zmierzające do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem odwołującej się, planowana inwestycja narusza przepisy ustawy o ochronie przyrody, gdyż decyzja została wydana bez wykonania inwentaryzacji geodezyjnej drzew. Teren porasta starodrzew. Ponadto, przy wydawaniu tej decyzji, pominięto braki w projekcie inwestora. Projekt nie zawiera geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych. W dniu 29 kwietnia 2012 r. weszło w życie rozporządzenie MTBiGM z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych w sprawie ustalania warunków geotechnicznych, w którym postanowiono, że dla obiektów wszystkich kategorii geotechnicznych opracowuje się opinię geotechniczną. Decyzja została wydana mimo braku obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacyjnej, ponieważ na działce nr 580 nie ma możliwości wjazdu i wyjazdu w obrębie tej działki. Odwołująca podnosi także, że wszystkie instalacje na osiedlu C. 37 i ul. A. nie działają sprawnie i dołożenie nowych obciążeń spowoduje dodatkowe awarie. Działka inwestycyjna była ponadto planowana pod plac zabaw i rekreacji dla mieszkańców osiedla. Nie ma również ekspertyzy straży pożarnej odnośnie dróg ewakuacyjnych i bezpieczeństwa na planowanym osiedlu.

Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji.

Kolegium uznało, że materiał dowodowy został zebrany przez organ I instancji prawidłowo.

W pierwszej kolejności organ odwoławczy odniósł się do ustalonych wskaźników zabudowy. Zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. § 6 ust. 2 dopuszcza wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. Organ wyznaczył szerokość elewacji frontowej całego zespołu zabudowy (szeregu) od strony ulicy A. w przedziale od 15 m (maksymalna szerokość elewacji frontowej obliczona dla zabudowy mieszkaniowej znajdującej się na analizowanym obszarze) do 25 m (łączna szerokość elewacji frontowych budynków mieszkalnych w zabudowie bliźniaczej na nieruchomościach przy ul. A. 11 i 11a w zaokrągleniu do pełnych metrów wg dokładnego ustalenia przeprowadzonego w trakcie postępowania wyjaśniającego. Ustalone wartości mieszczą się w przedziale wielkości ww. wskaźnika obliczonym dla zabudowy zlokalizowanej na terenie objętym analizą. Tak ustalona szerokość elewacji frontowej zdaniem Kolegium jest uzasadniona zapewni zachowanie ładu przestrzennego na terenie, gdzie leży działka objęta wnioskiem.

W kwestii natomiast rozpiętości wielkości granicznych parametrów organ I instancji ustalił:

- wskaźnik wyrażony stosunkiem wielkości powierzchni nowej zabudowy do powierzchni terenu inwestycji (działki nr 580) w przedziale od 0,22 (średnia wielkość wskaźnika obliczona dla wszystkich działek znajdujących się na analizowanym terenie) do 0,35 (wielkość wskaźnika obliczona dla działki nr 585 przy ul. A. 12, sąsiadującej z terenem inwestycji). Wskazane wartości mieszczą się w przedziale wielkości tego wskaźnika obliczonym dla nieruchomości znajdujących się na obszarze objętym analizą. Tak ustalony wskaźnik zabudowy zapewni zachowanie ładu przestrzennego na terenie, gdzie leży działka objęta wnioskiem (podstawa prawna: § 5 ust. 2 ww. rozporządzenia);

- wysokości górnych krawędzi elewacji frontowych budynków mieszkalnych jednorodzinnych, ich gzymsów, attyk lub do okapów w przedziale od 6 m (wysokość elewacji frontowej budynku mieszkalnego jednorodzinnego na nieruchomości przy ul. A. 5 oraz wysokości elewacji frontowych budynków mieszkalnych przy ul. C. 43 i 45 w zaokrągleniu do pełnych metrów) do 7 m (średnia wysokość elewacji frontowej obliczona dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej zlokalizowanej na analizowanym obszarze w zaokrągleniu do pełnych metrów). Ustalenia nie dotyczą wysokości górnych krawędzi elewacji części garażowych budynków. Określone wyżej wartości mieszczą się w przedziale wielkości ww. wskaźnika obliczonym dla zabudowy mieszkaniowej zlokalizowanej na obszarze objętym analizą. Tak ustalone wysokości górnych krawędzi elewacji frontowych zapewnią zachowanie ładu przestrzennego na terenie, gdzie leży działka objęta wnioskiem (podstawa prawna: § 7 ust. 4 ww. rozporządzenia);

- geometrię dachów budynków mieszkalnych jednorodzinnych: dachy jedno-, dwu- lub wielospadowe o kątach nachylenia głównych połaci od 1° do 15° (przedział wielkości, w którym zawierają się kąty nachylenia połaci dachowych większości, bo 22 z 30 budynków mieszkalnych jednorodzinnych zlokalizowanych na analizowanym obszarze), o równoległych lub prostopadłych kierunkach attyk/okapów do zachodniej granicy działki nr 580 oraz wysokościach głównych kalenic w przedziale od 5,5 m (zgodnie z wnioskiem oraz uwzględniając wysokości kalenic budynków mieszkalnych jednorodzinnych przy ul. A. 17 i 20a) do 8 m (średnia wysokość kalenicy obliczona dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej zlokalizowanej na analizowanym obszarze). Ustalenia nie dotyczą geometrii dachów części garażowych budynków. Geometrię dachów wnioskowanego zespołu zabudowy określono biorąc pod uwagę geometrię dachów budynków mieszkalnych jednorodzinnych znajdujących się na obszarze objętym analizą, ze szczególnym uwzględnieniem obiektów zlokalizowanych w najbliższym sąsiedztwie terenu inwestycji. Tak ustalona geometria dachów zapewni zachowanie ładu przestrzennego na terenie, gdzie leży nieruchomość objęta wnioskiem (podstawa prawna: § 8 ww. rozporządzenia).

W trakcie postępowania, stosownie do wymogów procedury administracyjnej (zgodnie z art. 61 § 4 oraz art. 10 § 1 k.p.a.), organ zawiadomił strony o toczącym się postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy, zapewniając im czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwił im wypowiedzenie się, co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie.

W trakcie prowadzonego postępowania organ zapoznał się ze stanowiskami mieszkańców i właścicieli nieruchomości, które leżą w sąsiedztwie terenu inwestycji przy ulicach A. i C., zawartymi w pismach z dnia 29.10.2019 r., 04.11.2019 r. oraz 06.11.2019 r.

W toku postępowania w sprawie organ uzyskał opinię Zarządu Zieleni Miejskiej w Ł. zawartą w piśmie z dnia 30.12.2019 r. Z jego treści wynika, że na działce nr 580 znajduje się kilka cennych okazów drzew, w tym bezwzględnie wymagające ochrony 3 dęby szypułkowe. Jednak nie wyklucza to możliwości zmiany zagospodarowania działki, pod warunkiem zachowania drzew o obwodach pni powyżej 100 cm z zachowaniem zasad szczególnej ochrony dla ww. dębów. Podobną opinię ZZM w Ł. wyraził w piśmie z dnia 21.10.2019 r. skierowanym do Wydziału Zbywania i Nabywania Nieruchomości Urzędu Miasta Ł. w związku z planowaną sprzedażą działki nr 580. Działka nr 580 leży na obszarze, gdzie znajdują się nieruchomości zabudowane obiektami mieszkalnymi jednorodzinnymi, czyli zagospodarowanym w sposób taki jak zostało to wskazane we wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta Ł., zatwierdzonym przez Radę Miejską Ł. w dniu [...] r. uchwałą nr [...], który stracił moc prawną z końcem 2003 r. nieruchomość objęta inwestycją znajdowała się w jednostce urbanistycznej oznaczonej symbolem 19.08.02/M.Z3.6., na terenach mieszkaniowych zabudowy jednorodzinnej o nieskończonym procesie realizacji. Również w aktualnie obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Ł. z 2018 r., niebędącym aktem prawa miejscowego, ale stanowiącym podstawę dla mających ewentualnie powstać opracowań planistycznych działka nr 580 znajduje się na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Zatem zagospodarowanie wspomnianej nieruchomości jako terenu o funkcji mieszkaniowej nie jest sprzeczne z dotychczasowymi zamiarami planistycznymi gminy oraz z jej docelową polityką przestrzenną.

Kolegium stwierdziło, że analiza urbanistyczna, stanowiąca podstawę do ustalenia, czy wnioskowana inwestycja odpowiada wymogom określonym w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., została sporządzona prawidłowo, zaś jej wyniki pozwoliły na przyjęcie określonych w decyzji parametrów projektowanej zabudowy w odniesieniu do zabudowy istniejącej na działkach sąsiednich w zakresie gabarytów, formy architektonicznej, usytuowania linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Analiza urbanistyczna winna zawierać wskazanie działek objętych analizą, oznaczenie niezbędnych parametrów nieruchomości znajdujących się na tych działkach, aby możliwe było wyprowadzenie wniosku co do planowanych funkcji zabudowy, jak i cech zabudowy i zagospodarowania terenu, a w konsekwencji ocena takiego dowodu zarówno w postępowaniu administracyjnym, jak i postępowaniu sądowoadministracyjnym. Takie kryteria spełnia sporządzona w sprawie analiza urbanistyczno - architektoniczna, w oparciu o którą prawidłowo ustalono funkcję terenu w obszarze analizowanym i na jej podstawie ustalono parametry zabudowy dla nowej inwestycji.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wskazało, że podjęcie uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie stanowi obligatoryjnej podstawy do zawieszenia postępowania. Zależy to od oceny dokonywanej przez organ w ramach uznania administracyjnego. Skoro zaś w tej sprawie organ I instancji uznał, że podjęta uchwała nie stanowi przeszkody do orzekania w sprawie warunków zabudowy, to strony nie mogą wymuszać na organie wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania.

W kwestii natomiast zarzutu dotyczącego braków w projekcie inwestora w zakresie inwentaryzacji drzew i geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych należy wskazać, że są one przedwczesne bowiem na etapie warunków zabudowy inwestor nie musi dysponować projektem budowlanym, ponieważ projekt taki wymagany jest dopiero na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego, tj. przy ubieganiu się o pozwolenie na budowę (zgłoszenie).

Kolegium wyjaśniło również, że art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie uzależnia wydania decyzji o warunkach zabudowy od faktycznego istnienia uzbrojenia terenu, ale wymaga jedynie zagwarantowania, że powstanie stosowne uzbrojenie, pozwalające na prawidłowe korzystanie z obiektów budowlanych. Zgodnie z art. 61 ust. 5 ustawy warunek ten uważa się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem. Przy czym zagwarantowanie oznacza zapewnienie w drodze umowy i nie jest tożsame z obowiązkiem posiadania takiej umowy już w momencie starania się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, ale posiadanie zapewnienia, gwarancji że taka umowa w przyszłości zostanie zawarta. Zapewnieniem tym może być każdy dokument wydany przez uprawnioną jednostkę świadczącą usługi komunalne, w którym uzgadnia zamierzone uzbrojenie terenu i jednocześnie przedstawia rozwiązanie, jakie w przyszłości zostanie na danym terenie zrealizowane. Takie promesy gestorów sieci, tj. PGE Dystrybucja S.A. Polska Spółka Gazownictwa Sp. z o.o. ZWiK Sp. z o.o.) inwestor załączył do wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Przewidywane jest przyłączenie planowanego zamierzenia do sieci: wodociągowej i kanalizacyjnej (pismo ZWiK sp. z o. o. z siedzibą w Ł. przy ul. E. 52 z dn.24.10.2019 r.), elektroenergetycznej (oświadczenie PGE Dystrybucja S.A. Oddział Ł. z siedzibą przy ul. F. 58 z dn.27.09.2019 r.), gazowej (oświadczenie PSG sp. z o. o. Oddział Zakład Gazowniczy w Ł. z siedzibą przy ul. G. 18 z dn.27.09.2019 r.). Tym samym organ I instancji prawidłowo uznał warunek z art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy za spełniony.

Za nieuzasadnione uznać także zdaniem Kolegium należy, zarzuty odwołania dotyczące negatywnego oddziaływania planowanej inwestycji na sąsiednie nieruchomości, która, co należy tutaj podkreślić nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Mając na uwadze te zarzuty, wskazać przede wszystkim należy, iż kwestie szczególnej lokalizacji przyszłej inwestycji konkretyzują się dopiero na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego – w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Skoro zatem w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, nie wyznacza się konkretnego miejsca na działce, gdzie ma być wzniesiony planowany obiekt budowlany, trudno na tym etapie przesądzać kwestię oddziaływania. Jak wskazuje jednolite w tym zakresie orzecznictwo, ocena czy projektowany obiekt z uwagi na jego usytuowanie nie będzie stanowił uciążliwości dla nieruchomości sąsiedniej w stopniu naruszającym zasady wynikające z odpowiednich przepisów prawa budowlanego należy, zgodnie z art. 5 ustawy Prawo budowlane, do organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę, przy czym organ orzekający w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie powinien wkraczać w kompetencje organu wydającego decyzje o pozwoleniu na budowę - patrz np. wyrok NSA z dnia 29 grudnia 1998 r., sygn. akt II SA/Gd 1330/97, wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2005 r., sygn. akt IV SA/Wa 141/05.

W ocenie Kolegium zagadnienie dostępu do drogi również zostało wyjaśnione. Zgodnie z art. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dostęp do drogi publicznej należy rozumieć, jako bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Teren inwestycji ma dostęp do drogi publicznej - ulicy C. poprzez drogę wewnętrzną - ulicę A., a zjazd jest projektowany. Kwestia zaś ekspertyzy straży pożarnej nie stanowi elementu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący M.B., M.B., W.M., A.L. oraz S.S., reprezentowani przez pełnomocnika w osobie adwokata, podnieśli zarzut naruszenia:

1) przepisów postępowania, tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 7 w zw. z art. 77 § k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego zebranego w sprawie i niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, czego skutkiem było bezrefleksyjne powielenie argumentów powołanych w uzasadnieniu decyzji organu l instancji, tzn. uznanie, iż planowana inwestycja, tj. budowa zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej w Ł. przy ul. A., spełnia wymóg tzw. zasady dobrego sąsiedztwa i wpisuje się w schemat zagospodarowania terenu sąsiedniego, stanowiąc kontynuację funkcji dominującej - funkcji mieszkalnej, w sytuacji kiedy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazywał na to, iż planowane przedsięwzięcie nie odpowiada, m.in. ze względu na sposób ukształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, charakterystyce zabudowy działek sąsiadujących, de facto okalających teren, na którym ma zostać zlokalizowana inwestycja, a zatem nie ma podstaw do ustalenia warunków zabudowy dla tej inwestycji, skoro nie odpowiada ona zasadzie dobrego sąsiedztwa;

2) a w konsekwencji prawa materialnego, tj.

- art. 61 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 1 i art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędną wykładnię (rozszerzającą) wykładnię wymogu kontynuowania przez nową zabudowę istniejącego na danym terenie sposobu ukształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, tj. uznanie, iż inwestycja polegająca na budowie zamkniętego osiedla domów jednorodzinnych szeregowych "wpisuje się" w charakterystykę okolicy, a w konsekwencji zachodzi jedna z przesłanek warunkująca ustalenie warunków zabudowy dla rzeczonej inwestycji, a nadto, iż inwestycja odpowiada wymogowi zachowania ładu przestrzennego, podczas gdy działki sąsiadujące z terenem planowanej inwestycji są zabudowane wyłącznie domami wolnostojącymi jednorodzinnymi, a zatem ewentualna zabudowa wielorodzinna stanowi ewidentne odstępstwo od dotychczasowego sposobu ukształtowania zabudowań i zagospodarowania terenu na tym obszarze, a także nie odpowiada wymogowi ładu przestrzennego, jako że nie tworzy harmonijnej całości z dotychczasową zabudową, co stanowi o istnieniu przesłanki negatywnej wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy;

- art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. poprzez uznanie, iż inwestycja ma zapewniony dostęp do drogi publicznej poprzez drogę wewnętrzną - ulicę A., w sytuacji kiedy z akt postępowania nie wynika, jakoby inwestor posiadał zgodę zarządcy drogi na obsługę inwestycji za pośrednictwem ww. drogi wewnętrznej, która to zgoda zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego jest wymagana dla uznania, iż inwestycja ma dostęp do drogi publicznej, a zatem należy stwierdzić, iż przedmiotowa inwestycji nie spełnia jednej z podstawowych przesłanek pozytywnych wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy;

- art. 62 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. poprzez uznanie, iż organ l instancji w pełni uzasadnienie nie zawiesił postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy z uwagi na wcześniejszą uchwałę Rady Miejskiej w Ł. z [...] r. o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru, który obejmuje teren planowanej inwestycji, jako że zawieszenie postępowania nie było przewidziane przepisami prawa obligatoryjne, w sytuacji kiedy, mimo iż jest to decyzja fakultatywna organu prowadzącego postępowanie, organ l instancji winien był zawiesić przedmiotowe postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy z uwagi na przystąpienie do sporządzania m.p.z.p., zwłaszcza, że zaledwie 4 miesiące po wydaniu pierwszej merytorycznej decyzji w sprawie i 12 dni po ponownym rozpatrzeniu sprawy, zostały rozpoczęte konsultacje społeczne w przedmiocie ww. m.p.z.p., a zatem będąc świadomym rychłego rozpoczęcia tych konsultacji, zmierzających do sporządzenia i uchwalenia m.p.z.p. w niedalekim czasie, organ I instancji miał wystarczające przesłanki dla takiego zawieszenia.

Powołując takie zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r., a także o zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Tytułem wstępu należy wyjaśnić, że niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842), powoływanej dalej jako: "ustawa covidowa". W związku ze zmianą art. 15 zzs4 tej ustawy wynikającą z art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1090), która weszła w życie 3 lipca 2021 r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Zgodnie zaś z art. 15 zzs4 ust. 3 wskazanej ustawy covidowej przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Na tle powołanego przepisu w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono pogląd, iż "prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19 (...). Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). (...) Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego" (zob. uchwała NSA z dnia [...] r., sygn. akt II OPS 6/19, dostępna na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej. Rozpoznanie przedmiotowej sprawy jest konieczne, co znajduje potwierdzenie w zarządzeniu Przewodniczącego Wydziału II o rozprawie zdalnej z 17 sierpnia 2021 r., jednakże rozprawy tej, wymaganej przez ustawę, nie można przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku z uwagi na brak oświadczenia stron postępowania, że mają możliwości techniczne w zakresie uczestniczenia w rozprawie zdalnej, co skutkowało skierowaniem sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie wskazanego przepisu, o czym strony zostały zawiadomione w drodze zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z 23 września 2021 r.

Nie ulega przy tym wątpliwości, że wymagany przywołaną wyżej uchwałą NSA standard ochrony praw stron w niniejszej sprawie został zachowany, skoro wskazanym powyżej zarządzeniem strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, względnie uzupełnienia dotychczasowej argumentacji.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) - dalej przywoływanej jako: "p.p.s.a." - sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Jednocześnie należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto, w ramach sprawowanej kontroli sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd nie dopatrzył się tego rodzaju uchybień, które musiałyby skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego kwestionowanych rozstrzygnięć.

Podstawę materialnoprawną kwestionowanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz.U. z 2020 r. poz. 293 ze zm.) - dalej: u.p.z.p. oraz przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. poz. 1588) - dalej: rozporządzenie.

Stosownie do przepisu art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. każdy ma prawo w granicach określonych ustawą do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Celem zaś każdej decyzji o warunkach zabudowy jest przesądzenie o zgodności zamierzonej inwestycji z porządkiem przestrzennym obowiązującym na obszarze, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, tj. przepisami ustaw szczególnych chroniących tzw. wartości wysoko cenione oraz wymogami art. 61 ust. 1 u.p.z.p.

Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących wymogów: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Jednocześnie należy wskazać, że decyzja o warunkach zabudowy wydawana jest na podstawie analizy przygotowanej w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powołane rozporządzenie, co wynika z przepisu § 1, określa sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym wymagania dotyczące ustalania linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych).

W niniejszej sprawie w celu ustalenia wymagań dla spornej zabudowy i zagospodarowania terenu organ wyznaczył wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek, obszar analizowany i przeprowadził na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy (§ 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia). W rozpoznawanej sprawie wyznaczono stosowny obszar analizowany i w jego ramach dokonano analizy istniejącej zabudowy pod kątem jej funkcji, cech i zagospodarowania terenu. W świetle ustaleń analizy nie budzi wątpliwości, że planowana zabudowa realizuje funkcję istniejącą w obszarze analizowanym. Innymi słowy inwestycja zachowuje cechy i funkcje zabudowy sąsiedniej, warunek tzw. dobrego sąsiedztwa, określony w treści art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Kontynuacja funkcji nie oznacza bowiem nakazu mechanicznego powielania istniejącej zabudowy, wystarczające jest, gdy nowa funkcja nie koliduje z istniejącą w obszarze analizowanym. Takiej kolizji Skład orzekający w niniejszej sprawie nie stwierdził.

Przedmiotem planowanej inwestycji jest budowa zespołu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej. Nie może zatem budzić wątpliwości, że planowana zabudowa kontynuuje funkcję mieszkalną, jaka dominuje w obszarze analizowanym – zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej.

W tym miejscu należy odwołać się do przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 1333). Zgodnie z art. 3 pkt 2a ustawy Prawo budowlane pod pojęciem budynku mieszkalnego jednorodzinnego należy rozumieć budynek wolnostojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Jak wyjaśnił WSA w Krakowie w wyroku z dnia 26 października 2017 r., II SA/Kr 686/17 (CBOSA) określenie "zabudowy szeregowej" niewątpliwie oznacza, że budynek mieszkalny jednorodzinny w zabudowie szeregowej powinien stanowić konstrukcyjnie samodzielną całość, z wydzielonymi maksymalnie dwoma lokalami. Wobec braku legalnej definicji ustawowej oraz przepisów z których można byłoby wyinterpretować w sposób wyczerpujący cechy charakterystyczne omawianego rodzaju zabudowy, zasadnym jest także sięgnięcie do znaczenia potocznego wskazując, że zabudowa szeregowa to ciąg budynków przylegających do siebie. Zgodnie z Uniwersalnym Słownikiem języka polskiego pod redakcją Stanisława Dubisza (PWN Warszawa 2008 r.) pod pojęciem "szeregowo" np. domy ustawione szeregowo, należy rozumieć tworzące szereg, znajdujące się obok siebie w jednej, prostej linii. Mając powyższe rozważania na uwadze, stwierdzić należy, że zabudowę szeregową tworzy zatem ciąg budynków, z których każdy stanowi z punktu widzenia techniczno-budowlanego konstrukcyjnie samodzielną całość. W kontekście powyższego dopuszczalne jest stwierdzenie, że budynki jednorodzinne w zabudowie szeregowej tworzą ciągi od trzech do kilkunastu budynków.

Co istotne, a na co zwrócono uwagę w toku postępowania administracyjnego, w aktualnie obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Ł. działka nr 580 znajduje się na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, a zatem zagospodarowanie wspomnianej nieruchomości jako terenu o funkcji mieszkaniowej nie jest sprzeczne z zamiarami planistycznymi gminy.

Jeśli zaś idzie o ustalone przez organ warunki i wskaźniki zabudowy, to lektura analizy urbanistycznej sporządzonej na potrzeby postępowania daje podstawę przyjęcia, że została ona wykonana w sposób prawidłowy, oparty o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury i zawiera niezbędne wymagane parametry i wskaźniki objętych wnioskiem budynków, odnoszące się do powierzchni zabudowy, wysokości i szerokości elewacji frontowej oraz geometrii dachu. W ocenie Sądu wielkości przyjętych wskaźników znajdują uzasadnienie w sporządzonej analizie urbanistycznej, gdyż poszczególne wskaźniki odwołują się do poszczególnych nieruchomości stanowiących punkty odniesienia. Również uzasadnienia decyzji organów obu instancji są w tym zakresie wystarczające, zatem nie ma potrzeby ponownego przytaczania i omawiania wszystkich parametrów i wskaźników ustalonych dla poszczególnych budynków.

Szczególnego odniesienia wymagają natomiast w świetle zarzutów skargi dwie kwestie: kwestia niezawieszenia postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy oraz kwestia braku dostępu do drogi publicznej.

Stosownie do art. 62 ust. 1 u.p.z.p. postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego (pkt 1) albo w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany (pkt 2).

Konstrukcja prawna zawieszenia postępowania zastosowana w powyższym przepisie daje organowi prowadzącemu postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy podstawę prawną fakultatywnego zawieszenia postępowania z urzędu, nie stanowiąc żadnych dodatkowych wymagań co do przesłanek zawieszenia. Kompetencję tę należy rozpatrywać w łączności z władztwem planistycznym zastrzeżonym dla organów gminy, które mają uprawnienie do stanowienia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lipca 2015 r., II OSK 3095/13, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 98/13, CBOSA). Skoro bowiem miejscowy plan jest podstawowym i najpełniejszym instrumentem kształtowania przestrzeni, to usprawiedliwione jest przyznanie prymatu pracom zmierzającym do jego uchwalenia, i tym samym umożliwienie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, celem kontynuowania i dokończenia prac zmierzających do przyjęcia tego planu (np. wyrok NSA z 8 czerwca 2017 r., II OSK 2685/15).

Powyższe nie oznacza jednak, że normatywnie określone prawo inwestora do zabudowy własnej nieruchomości (art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.) może ulec dowolnemu ograniczeniu, z uwagi na zainicjowanie procedury uchwalenia planu miejscowego. Jeżeli bowiem, znając stan zaawansowania procedury planistycznej, istnieje realne prawdopodobieństwo wystąpienia sprzeczności (kolizji) postanowień decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji z postanowieniami projektowanego planu, to bez wątpienia występują racje do zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. Prawo własności, jest prawem konstytucyjnie chronionym (art. 21 Konstytucji RP) i jego treść podlega stosownemu ukształtowaniu także w ramach procesu inwestycyjnego i wykładni przepisów prawa. Rozważenie zatem przez organ administracji wstrzymania toku prowadzonego postępowania o ustalenie warunków zabudowy jest dopuszczalne i celowe, gdy mogłoby zachodzić prawdopodobieństwo sprzeczności postanowień tej decyzji z projektowanymi ustaleniami planu, jak również gdy zachodzi realne prawdopodobieństwo, że prace planistyczne nie zostaną zakończone w okresie, na jaki maksymalnie można zawiesić postępowanie. W przeciwnym razie, skorzystanie z instytucji zawieszenia jest nieuprawnione i stanowi naruszenie granic uznania administracyjnego (por. wyrok WSA w Krakowie z 28 lutego 2019 r., II SA/Kr 38/19).

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy jak już zostało wskazane, działka objęta planowaną inwestycją według aktualnie obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Ł. znajduje się na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, a więc zabudowy jednorodzinnej wolnostojącej, w zabudowie bliźniaczej lub szeregowej. Zatem sposób zagospodarowania działki nr 580 pod zabudowę mieszkaniową szeregową nie pozostaje w sprzeczności z zapisami Studium, które stanowią z kolei podstawę dla postanowień przyszłego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zapisy Studium nie dają przy tym podstawy do przyjęcia, że sporna nieruchomość miała być zagospodarowana jako tereny zielone dla okolicznych mieszkańców.

W ocenie Sądu niezawieszenie postępowania w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie stanowi o naruszeniu art. 62 ust. 1 u.p.z.p. w sposób mający wpływ na wynik sprawy.

Nie okazały się trafne zarzuty skargi odnoszące się do kwestii braku dostępu do drogi publicznej z uwagi na brak zgody zarządcy drogi (ulicy A.). Z art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. wynika, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w przypadku m.in. spełnienia warunku dostępu terenu planowanej inwestycji do drogi publicznej. Zgodnie z art. 2 pkt 14 u.p.z.p. przez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności. Istnieją zatem zgodnie z wolą ustawodawcy dwa możliwe sposoby dostępu do drogi publicznej: dostęp bezpośredni (działka bezpośrednio przylega do drogi publicznej), dostęp pośredni, tj. bądź to poprzez drogę wewnętrzną, bądź poprzez inną działkę. O ile w przypadku dostępu do drogi publicznej przez inną działkę niezbędne jest obciążenie tej działki odpowiednią służebnością, to już w przypadku drogi wewnętrznej przyjmuje się, że dostęp taki nie wymaga posiadania dodatkowego tytułu prawnego uprawniającego do korzystania z tej drogi.

Drogami wewnętrznymi są drogi niezaliczone do żadnej kategorii dróg publicznych, w szczególności drogi w osiedlach mieszkaniowych, dojazdowe do gruntów rolnych i leśnych, dojazdowe do obiektów użytkowanych przez przedsiębiorców, place przed dworcami kolejowymi, autobusowymi i portami oraz pętle autobusowe (art. 8 ust. 1 ustawy o drogach publicznych).

Ulica A., poprzez którą możliwy jest faktyczny dostęp do ulicy C. będącą drogą publiczną jest drogą wewnętrzną według Wykazu ulic na terenie miasta Ł. zaliczonych do kategorii dróg wewnętrznych będących we władaniu Zarządu Dróg i Transportu.

W orzecznictwie podkreśla się, że w wypadku, gdy teren ma dostęp do drogi publicznej poprzez drogę wewnętrzną nie jest wymagany żaden tytuł prawny uprawniający do korzystania z drogi wewnętrznej, a zatem posiadający dostęp tego rodzaju nie musi legitymować się dodatkowym tytułem prawnym, z którego wynikałoby uprawnienie do korzystania z drogi wewnętrznej. Powyższe oznacza, że dostęp do drogi publicznej poprzez drogę wewnętrzną jest, zdaniem judykatury, "sam w sobie wystarczający". Fakt położenia nieruchomości przy drodze wewnętrznej jest wystarczający do przyjęcia, że działka ma dostęp do drogi publicznej. W orzecznictwie dominuje stanowisko, zgodnie z którym za nieprawidłowy należy uznać pogląd, że nieruchomość położona przy drodze wewnętrznej ma dostęp do drogi publicznej wyłącznie wówczas, gdy posiadacz tej nieruchomości legitymuje się tytułem prawnym uprawniający do korzystania z drogi wewnętrznej. Przyjęcie bowiem tego stanowiska za słuszne musiałoby prowadzić do konkluzji, że wyróżnianie przez ustawodawcę dwóch alternatywnych możliwości pośredniego dostępu do drogi publicznej w postaci drogi wewnętrznej i służebności drogowej jest nieuzasadnione. A to z kolei nasuwałoby kolejny wniosek, że wyróżnienie w art. 2 pkt 4 u.p.z.p. kategorii drogi wewnętrznej jest zbędne, zaś taka wykładnia w polskim systemie prawnym jest niedopuszczalna (por. wyroki NSA z dnia 8 października 2008 r., II OSK 1163/07; czy z dnia 25 września 2012 r., II OSK 994/11, CBOSA). Wymóg wykazania przez inwestora prawa korzystania z drogi wewnętrznej np. w formie umowy z zarządcą drogi czy też oświadczenia zarządcy drogi o możliwości korzystania z drogi jest możliwy jedynie w sytuacji, gdy "powszechna dostępność" nie jest oczywista i budzi wątpliwości (wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2011 r., II OSK 9/10, CBOSA). Z taką sytuacją w rozpoznawanej sprawie nie mamy do czynienia, skoro ulica A. figuruje w w/w Wykazie i jest powszechnie dostępna.

W świetle zgromadzonej w aktach sprawy dokumentacji nie budzi również wątpliwości spełnienie pozostałych, określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., w szczególności wystarczające istniejące uzbrojenie terenu i zgodność z przepisami szczególnymi.

W nawiązaniu natomiast do podnoszonych w toku postępowania kwestii związanych z istnieniem podlegającego ochronie przyrodniczej drzewostanu, to nie można tracić z pola widzenia faktu, że pozyskana została opinia Zarządu Zieleni Miejskiej w Ł. (pismo z dnia 30.12.2019 r.), wedle której na działce nr 580 znajduje się kilka cennych okazów drzew, w tym bezwzględnie wymagające ochrony 3 dęby szypułkowe, co jednak nie wyklucza możliwości zmiany zagospodarowania działki, pod warunkiem zachowania drzew o obwodach pni powyżej 100 cm, z zachowaniem zasad szczególnej ochrony dla ww. dębów. Podobną opinię Zarząd Zieleni Miejskiej w Ł. wyraził w piśmie z dnia 21.10.2019 r. skierowanym do Wydziału Zbywania i Nabywania Nieruchomości Urzędu Miasta Ł. w związku z planowaną sprzedażą.

Reasumując, w niniejszej sprawie organy administracji przeprowadziły postępowanie z poszanowaniem zasad określonymi w Kodeksie postępowania administracyjnego, zwłaszcza podejmowały wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Materiał dowodowy został w sposób wyczerpujący zebrany i rozpatrzony w całości (art. 77 § 1 k.p.a.). Następnie na podstawie całokształtu materiału dowodowego organy oceniły, że zostały spełnione przesłanki do ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji (art. 80 k.p.a.), co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zapadłych rozstrzygnięć (art. 107 § 3 k.p.a.). Należy mieć również na uwadze treść przepisu art. 56 zd. 1 w zw. z 64 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w wyroku.

is