Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 447/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-10-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 252 § 2, art. 257
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Edyta Anyżewska po rozpoznaniu w dniu 21 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 26 lipca 2010 r. sygn. akt I SA/Po 542/09 w zakresie przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi J. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 23 marca 2009 r., nr [...] w przedmiocie rozłożenia na raty i odroczenia terminu płatności zaległości podatkowych postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z dnia 26 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Po 542/09, pozostawił bez rozpoznania wniosek J. Z. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym z uwagi na nienadesłanie wniosku na urzędowym formularzu.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że z uwagi na zwrócenie się przez J. Z. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 12 maja 2010 r. wezwano stronę skarżącą do uzupełnienia powyższego wniosku poprzez złożenie go na urzędowym formularzu w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Pomimo skutecznego doręczenia wezwania i upływu zakreślonego przez Sąd terminu, skarżący nie spełnił wymogu z art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., w skrócie: P.p.s.a.). W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że w sprawie zaistniała okoliczność wskazana w art. 257 P.p.s.a. i pozostawił wniosek bez rozpoznania.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o przywrócenie terminu do rozpatrzenia wniosku o przyznanie prawa pomocy, po wyznaczonym nowym, prolongowany terminie do uzupełnienia wniosku oraz o zwolnienie od kosztów zażalenia, jednocześnie wnosząc o uchylenie postanowienia.

Skarżący wskazał, że bieżąca zdolność finansowa nie pozwalała na dokonanie opłaty od skargi oraz, że złożony wniosek o przyznanie prawa pomocy był uzasadniony. Zaawansowana choroba i brak możliwości prowadzenia firmy ograniczały bezpośrednio zdolności finansowe, uiszczenie wpisu od skargi nie było więc możliwe do wykonania. Strona nie chcąc być pozbawiona skutecznej obrony przy odrzuceniu kolejnego środka zaskarżenia, zmuszona jest do skorzystania z pomocy Państwa.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do art. 252 § 2 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru, zaś wniosek, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania (art. 257 p.p.s.a.).

W niniejszej sprawie strona wnosząc o przyznanie prawa pomocy nie spełniła nałożonego na nią obowiązku tj. nie wniosła go na urzędowym formularzu (PPF). Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 12 maja 2010 r. stronie został przesłany przedmiotowy formularz celem jego wypełnienia i odesłania w terminie 7 dni od dnia doręczenia pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Skarżący odebrał tę przesyłkę w dniu 19 maja 2010 r. (k. 74 akt sądowoadministracyjnych). Jak wynika z akt sprawy skarżący nie spełnił nałożonego na niego obowiązku i w związku z tym zaistniały podstawy, by Sąd pierwszej instancji zastosował art. 257 P.p.s.a i pozostawił wniosek bez rozpoznania.

Wskazać należy przy tym, iż podniesione w zażaleniu argumenty przemawiające za zasadnością przyznania prawa pomocy, pozostają bez związku z zaskarżonym postanowieniem. Na obecnym etapie postępowania bowiem Naczelny Sąd Administracyjny bada jedynie zasadność postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy.

Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.