Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 327/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-05-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 157 par. 1 i 2 oraz art. 158  par. 1 w zw. z art. 156  par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Stopczyński, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2009 r. sprawy ze skargi B.T. i A.S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2008 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala


UZASADNIENIE

VII SA/Wa 327/09

U Z A S A D N I E N I E

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po przeprowadzeniu wszczętego na wniosek B. T. i A.S. postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2008r., znak: [...] i utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] grudnia 2007r., znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej W.Z. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej, na terenie działki o nr ewid. [...], obręb G., położonej w P. przy ul. [...],

decyzją z dnia [...] października 2008r., znak: [...] na podstawie art. 158 § 1 kpa odmówił stwierdzenia nieważności obu decyzji.

W uzasadnieniu podniósł, iż w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru o stwierdzenie nieważności decyzji, organ ma obowiązek rozpatrzyć sprawę jedynie w granicach określonych w art. 156§1 kpa to znaczy nie może rozpatrywać sprawy co do jej istoty tak jak w postępowaniu odwoławczym.

W ocenie organu kontrolowane decyzje nie są obarczone żadną z przesłanek art. 156 § 1 kpa, skutkujących koniecznością orzeczenia ich nieważności.

Inwestor spełnił wszystkie wymagania wynikające z przepisu art. 35 ust. 1 i 32 ust. 4 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego tj. złożył oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zatwierdzony projekt budowlany zgodny jest z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, projekt zagospodarowania działki zgodny jest z przepisami techniczno-budowlanymi

i wykonany został przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził również, iż przed wydaniem pozwolenia na budowę organ wypełnił obowiązki nałożone przepisem art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane, który określa zakres działania organu administracji architektoniczno-budowlanej.

Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w toku postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, organ nie ocenia zawartości merytorycznej projektu budowlanego, ani nie sprawdza rozwiązań projektowych tak jak w niniejszej sprawie posadowienia fundamentów - za które odpowiedzialni są projektanci.

Po rozpatrzeniu wniosku B. T. i A. S. o ponowne rozpatrzenie sprawy, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2008r. znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 127 § 3 kpa utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] października 2008r.

Naczelny organ nadzoru budowlanego podtrzymał stanowisko zajęte w decyzji z dnia [...] października 2008r., znak: [...]. Ustosunkowując się do przedstawionych przez B. T. i A. S. opinii rzeczoznawców mówiących o błędach projektowych posadowienia budynku organ powołał się na aneks do projektu budowlanego stanowiący załącznik do decyzji o pozwoleniu na budowę opracowany przez mgr inż. M. G. i mgr inż. B. Z.. Z aneksu tego wynika, że zagrożenie nie będzie miało miejsca, jeżeli prace w pobliżu istniejących fundamentów będą prowadzone pod fachowym nadzorem ze szczególną ostrożnością przy realizacji robót ziemnych i wykopów w sąsiedztwie ściany szczytowej budynku.

Ponadto z ww. aneksu wynika, że przyjęte rozwiązania pozwolą na bezpieczne prowadzenie prac budowlanych, bez narażania budynku sąsiedniego na uszkodzenia.

Podnoszony przez skarżących zarzut nie zawiadomienia przez Wojewodę o wpływie dodatkowych rysunków do projektu budowlanego przedmiotowej inwestycji, może stanowić przesłankę wznowienia postępowania, a nie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę.

Pozostałe zarzuty podnoszone przez skarżących i zawarte w opinii rzeczoznawców, pozostają bez wpływu na treść rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli B. T. i A. S. domagając się uchylenie obu decyzji i zasądzenia kosztów postępowania.

Zdaniem skarżących decyzja o pozwoleniu na budowę obarczona jest wadą rażącego naruszenia prawa z uwagi na błędne rozwiązania zawarte w projekcie budowlanym dotyczące robót wykonywanych w sąsiedztwie fundamentów.

Potwierdzeniem błędnych rozwiązań są opinie przedłożone przez skarżących w toku postępowania z których wynika zagrożenie katastrofą budowlaną.

Skarżący zarzucili organowi wydającemu pozwolenie na budowę brak sprawdzenia przyjętych rozwiązań architektoniczno-budowlanych zgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi, o czym stanowi art. 35 Prawa budowlanego.

W odpowiedzi na skargę, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja nie naruszają prawa, a tylko w takim zakresie dopuszczalna jest ich sądowa kontrola.

Przede wszystkim należy podkreślić, iż postępowanie prowadzone na podstawie art. 156§1 kpa jest nadzwyczajnym trybem postępowania i stanowi wyłom od ogólnej zasady trwałości i stabilności decyzji. określonej w art. 16§1 kpa.

Celem postępowania nieważnościowego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy lecz przeprowadzenie weryfikacji decyzji zarówno ostatecznej jak i nieostatecznej w granicach określonych w art. 156 §1 kpa.

Przepis art. 156§1 kpa nie uprawnia bowiem organu orzekającego do rozpatrywania sprawy merytorycznie "co do jej istoty" tak jak w postępowaniu odwoławczym lecz wyłącznie w granicach określonych w art. 156 §1 kpa.

Tak więc, jeżeli zachodzi którakolwiek z przesłanek określonych w art. 156 §1 kpa, organ nadzoru – niezależnie od tego czy postępowanie nadzorcze zostało wszczęte na żądanie strony czy z urzędu jest obowiązany wydać decyzję stwierdzającą nieważność wadliwej decyzji lub stwierdzającą, że została ona wydana z naruszeniem prawa ze wskazaniem okoliczności z powodu których nie stwierdził jej nieważności.

Granice zatem, w jakich strona żąda wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie wiążą organu nadzoru.

W rozpatrywanej sprawie, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego kontrolował w trybie nadzoru decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2008r., znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] grudnia 2007r., Nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą W. Z. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego, jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej.

Kontrolowana decyzja, zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie narusza art. 138§1 pkt 1 kpa i nie jest obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 §1 kpa obligującą organ do stwierdzenia jej nieważności dlatego należało odmówić stwierdzenia jej nieważności.

Należy zgodzić się ze stanowiskiem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, iż badana w trybie nadzoru decyzja nie narusza żadnej z przesłanek art. 156 §1 kpa.

Decyzja ta została wydana po sprawdzeniu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej wszystkich wymagań wymienionych w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego.

Z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego wynika, że organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza jedynie zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego albo z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Wynikałoby z tego, że nie sprawdza zgodności z tymi dokumentami projektu architektoniczno-budowlanego.

Ustawą z dnia 27 marca 2003r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. nr 80, poz. 718) uchylono ust. 2 art. 35, w którym dopuszczano możliwość badania przez organ administracyjny wydający decyzję o pozwoleniu na budowę, zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami w zakresie określonym w art. 5.

Taka zmiana świadczy o tym, że w obecnym stanie prawnym organ administracji architektoniczno-budowlanej nie posiada takiego uprawnienia.

Kontrola stosowania przepisów techniczno-budowlanych została przesunięta do postępowania dyscyplinarnego członka samorządu zawodowego (art. 41 pkt 1 i art. 45 ust 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów – Dz.U. z 2001r., nr 5, poz. 42 ze zm.).

Zarzuty skarżących kwestionujące prawidłowość zaprojektowanych fundamentów zostały uwzględnione w aneksie do projektu budowlanego, który stanowi załącznik do decyzji o pozwoleniu na budowę i opracowany został przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane.

Podnoszony przez skarżących zarzut nie zawiadomienia przez Wojewodę o wpływie dodatkowych rysunków do projektu budowlanego przedmiotowej inwestycji, może stanowić przesłankę wznowienia postępowania, a nie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę.

W świetle powyższych wywodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa, a zatem stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę oddalił.