Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 645/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Prezes Agencji Rynku Rolnego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: § 4, § 6, § 7
journal: Dz.U. 2014 poz 1190
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 4 września 2014 r. w sprawie realizacji przez Agencję Rynku Rolnego zadań związanych z ustanowieniem  tymczasowych nadzwyczajnych środków wsparcia producentów niektórych owoców i warzyw w związku z zakazem ich przywozu z Unii  Europejskiej do Federacji Rosyjskiej.
journal: Dz.U.UE.L 2014 nr 259 poz 2 art. 4 ust. 3, art. 7 ust. 1, art. 11, art. 12
law: Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) NR 932/2014 z dnia 29 sierpnia 2014 r. ustanawiające tymczasowe nadzwyczajne środki wsparcia dla  producentów niektórych owoców i warzyw oraz zmieniające rozporządzenie delegowane (UE) nr 913/2014
journal: Dz.U.UE.L 2011 nr 157 poz 1 art. 81 ust. 1 i 2
law: Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) NR 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania  rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Mleczko-Jabłońska (spr.) Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia del. WSA Tomasz Smoleń po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 kwietnia 2016 r. sygn. akt VIII SA\Wa 708/15 w sprawie ze skargi S. T. na decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie tymczasowego nadzwyczajnego wsparcia finansowego w sektorze owoców i warzyw oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2016 r., sygn. akt VIII SA/Wa 708/15, oddalił skargę S. T. na decyzję Prezesa Agencji Rynku Rolnego z [...] czerwca 2015 r. w przedmiocie tymczasowego nadzwyczajnego wsparcia finansowego w sektorze owoców i warzyw.

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy:

W dniu 29 sierpnia 2014 r. S. T. (skarżący) złożył w organie I instancji powiadomienie o zamiarze wycofania owoców lub warzyw w związku z brakiem możliwości sprzedaży spowodowanym rosyjskim embargiem, dotyczące dokonania wycofania 100 000 kg jabłek uprawianych na obszarze 3,51 ha.

W związku z ww. powiadomieniem, w trybie art. 7 ust. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 932/2014 z dnia 29 sierpnia 2014 r. ustanawiającego tymczasowe nadzwyczajne środki wsparcia dla producentów niektórych owoców i warzyw oraz zmieniającego rozporządzenie delegowane (UE) nr 913/2014 (Dz. U. UE.L. 2014.259.2) w dniu [...] października 2014 r. przeprowadzono kontrolę pod nadzorem kontrolerów WIJHARS, z której sporządzono Świadectwo zgodności z normami handlowymi Unii Europejskiej dla świeżych owoców i warzyw nr [...] oraz Protokół kontroli i jakości handlowej świeżych owoców i warzyw wycofywanych z rynku w celu bezpłatnej dystrybucji nr [...] i Świadectwo potwierdzenia przekazania produktów wycofanych z rynku. W trakcie ww. kontroli zostało m. in. ustalone:

– rodzaj produktu: jabłka;

– masa netto: 100 000 kg;

– produkt spełniał wymagania norm handlowych UE obowiązujących w momencie wystawienia dokumentu;

– świeże warzywa owoce, nie przeznaczone na sprzedaż, prawidłowo oznakowane.

Tego samego dnia, tj. [...] października 2014 r. nastąpiło przekazanie produktu (jabłek) na rzecz Federacji Polskich Banków Żywności.

Jednocześnie w dniu [...] października 2014 r. wnioskodawca podpisał z Federacją Polskich Banków Żywności umowę składu, na podstawie której producent zobowiązał się do bezpłatnego przechowywania w chłodniach oraz bezpłatnego transportu 100 000 kg jabłek, które są własnością ww. Banku.

W dniu [...] października 2014 r. strona złożyła wniosek o udzielenie nadzwyczajnego wsparcia z tytułu wycofania produktów ze sprzedaży 100 000 kg jabłek, które poddane zostały działaniu wycofania w ramach bezpłatnej dystrybucji, wskazując jako miejsce wycofania G. z przejęciem w magazynie wnioskodawcy. Przekazano jednocześnie dokumenty potwierdzające, że strona dokonała wycofania z rynku jabłek spełniających wymagania jakości handlowej.

W dniu [...] marca 2015 r. została przeprowadzona przez ARR kontrola upraw na plantacji wnioskodawcy, w trakcie której stwierdzono:

- rodzaj działania – bezpłatna dystrybucja;

- produkt wycofany – jabłka;

- podmiot odbierający produkt wycofany – Związek Stowarzyszeń Federacja Polskich Banków Żywności;

- ilość produktu wycofanego wg Świadectwa zgodności (...) – 100 000 kg;

- stwierdzona powierzchnia działek, na których prowadzona była uprawa produktu poddanego wycofaniu – 3,51 ha;

- stan plantacji - dobry

- data wycofania produktu – [...] października 2014 r.

- producent na podstawie umowy składu przechowywał jabłka przeznaczone na bezpłatną dystrybucję w ilości 100 000 kg. Ostatnia dostawa miała miejsce w dniu [...] stycznia 2015 r., co potwierdzają protokoły przekazania jabłek.

Raport z kontroli został podpisany w dniu [...] marca 2015 r. przez producenta, który nie wniósł do niego żadnych uwag.

Dyrektor OT ARR decyzją z [...] kwietnia 2015 r. w sprawie częściowego wsparcia przyznał wnioskodawcy wsparcie za wycofanie jabłek w ramach bezpłatnej dystrybucji w ilości 100 000 kg z powierzchni 3,51 ha, a odmówił udzielenia wsparcia do powierzchni 0,29 ha i ilości 100 kg.

Organ I instancji wskazał, że z powodu spełnienia warunków określonych w art. 82 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw (Dz. U. UE L 2011.157.1) stronie przysługiwał zwrot kosztów sortowania i pakowania. Natomiast ze względu na fakt, że jabłka wycofane w ramach bezpłatnej dystrybucji przechowywane były w magazynach wnioskodawcy na podstawie umowy składu, należało odmówić udzielenia wsparcia do kosztów transportu.

Po rozpatrzeniu odwołania strony, Prezes Agencji Rynku Rolnego decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał m.in. że na dzień przekazania produktu (jabłek), tj. [...] października 2014 r., ze względu na zawarcie umowy składu pomiędzy wnioskodawcą a Federacją Polskich Banków Żywności z siedzibą w Warszawie, faktyczny transport jabłek nie odbył się (były przechowywane w magazynie producenta). Potwierdza to Świadectwo potwierdzenia przekazania produktów wycofanych z rynku, gdzie część III dotycząca dostawy produktu nie jest spełniona, czyli brak jest podanego m.in. środka transportu, jego numeru rejestracyjnego, nr partii. Nadto potwierdza to również Świadectwo zgodności z normami handlowymi Unii Europejskiej dla świeżych owoców i warzyw nr [...] wydanym przez WIJHARS, gdzie w pkt 6 nie podano środka transportu, co także świadczy o tym, że taki transport nie odbył się w określonym przepisami terminie na przeprowadzenie działania, tj. do 15 października 2014 r., czyli do ostatecznego terminu złożenia wniosku o udzielenie nadzwyczajnego wsparcia.

W ocenie Prezesa ARR, złożenie wniosku w wyznaczonym terminie jest ściśle powiązane z zakończeniem dokonania zadeklarowanego działania. W przypadku skarżącego, dokonanie wycofania 100 000 kg jabłek w ramach bezpłatnej dystrybucji do Federacji Polskich Banków Żywności nastąpiło w dniu [...] października 2014 r., kiedy to jabłka zostały przekazane Federacji Polskich Banków Żywności w magazynie producenta, natomiast transport jabłek do magazynów Federacji Polskich Banków Żywności odbył się dopiero w okresie od [...] listopada 2014 r. do [...] stycznia 2015 r., czyli już po terminie wyznaczonym na dokonanie działania wycofania w ramach bezpłatnej dystrybucji.

Mając na uwadze powyższe ustalenie stanu faktycznego oraz przepis art. 81 rozporządzenia 543/2011, organ odwoławczy stwierdził, że koszty transportu w przedmiotowym przypadku nie zostały przeprowadzone w ramach czynności realizacji operacji bezpłatnej dystrybucji i nie kwalifikują się do zwrotu.

Wobec powyższego, zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji zasadnie odmówił zwrotu kosztów transportu w stosunku do 100 000 kg jabłek, dla których zostało wystawione Świadectwo zgodności z normami handlowymi Unii Europejskiej dla świeżych owoców i warzyw o nr [...]. Natomiast przyznana kwota wsparcia do 100 000 kg jabłek została prawidłowo przeliczona z kwoty Euro na kwotę w PLN przy zastosowaniu właściwego kursu przeliczeniowego Euro/PLN z dnia 30 września 2014 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na powyższą decyzję.

Sąd wskazał, że kwestią sporną w sprawie jest odmowa przyznania nadzwyczajnych środków wsparcia wypłacanych w związku z zakazem przywozu niektórych owoców i warzyw z Unii Europejskiej do Federacji Rosyjskiej w zakresie kosztów transportu. Poza sporem w niniejszej sprawie jest zaś kwestia wypłaconych skarżącemu środków w zakresie ww. mechanizmu wsparcia dotyczących kosztów sortowania i pakowania owoców.

WSA zauważył, że z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika, że jakkolwiek przekazanie jabłek na rzecz Banku nastąpiło w dniu [...] października 2014r., to ich transport nastąpił dopiero w listopadzie i grudniu 2014 r. oraz w styczniu 2015 r., zatem w terminie późniejszym niż dzień 15 października 2014 r. Przedmiotowy transport miał więc miejsce po upływie zarówno terminu do składania wniosków o przyznanie nadzwyczajnych środków wsparcia, jak i po upływie terminu na przeprowadzenie operacji wycofania produktów z rynku określonego w rozporządzeniu 932/2014. Jak słusznie zauważyły organu, działania skarżącego nakierowane na wypełnienie celów wycofania produktów z rynku w celu bezpłatnej dystrybucji nie były elementem przewidzianym przez mechanizm tymczasowego wsparcia dla producentów owoców i warzyw. Skarżący, zawierając umowę składu z Federacją Banków Żywności, w istocie nie zadbał w sposób dostateczny o zabezpieczenie własnych interesów. Okoliczność, że organizacja, z którą skarżący porozumiał się w kwestii przekazania wycofanych z rynku owoców, nie miała właściwych warunków ich przechowywania, w związku z czym zawarta została umowa składu, jest kwestią wewnętrznych ustaleń pomiędzy skarżącym a Bankiem Żywności, odrębnych od postępowania w przedmiocie przyznania pomocy z powodu embarga nałożonego przez Federację Rosyjską.

W rozpoznawanej sprawie nie jest przedmiotem sporu, że przekazanie owoców nastąpiło [...] października 2014 r. Jednakże ich przekazanie nie nastąpiło w terminach przewidzianych w rozporządzeniu 932/2014. Z tego też tytułu skarżący nie otrzymał zwrotu kosztów ww. czynności.

Sąd I instancji zauważył, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy zaistniały dwa odrębne od siebie stosunki prawne pomiędzy różnymi podmiotami: z jednej strony umowa składu pomiędzy skarżącym a Bankiem, z drugiej zaś postępowanie administracyjne przed organami Agencji Rynku Rolnego w przedmiocie przyznania pomocy z tytułu wycofania. I choć istotnie porozumienie pomiędzy Bankiem a skarżącym w zakresie przekazania wycofywanych owoców było niezbędne dla możliwości ubiegania się o nadzwyczajne środki wsparcia, to już sposób, w jaki technicznie strony dokonają owego przekazania, zależał wyłącznie od nich samych. Nie pozostawał on jednak bez wpływu na ocenę spełnienia przez skarżącego wymogów stawianych dla otrzymania wsparcia. Organy nie kwestionowały samej okoliczności przekazania owoców i w tym zakresie wsparcie zostało skarżącemu udzielone. Jednakże wobec treści przytoczonych przepisów, którymi organy ARR były związane i co warte zaznaczenia, nie miały w tym zakresie możliwości zastosowania uznania administracyjnego, nie można było przyjąć, że zastosowany przez skarżącego sposób realizacji przekazania zasługiwał na akceptację. Warunkiem przyznania kosztów transportu było bowiem dokonanie tych czynności razem z przekazaniem przedmiotowych produktów. Skarżący natomiast rozłożył te czynności w czasie, przekraczając przy tym terminy przewidziane w rozporządzeniach na przeprowadzenie operacji wycofania produktów z rynku celem bezpłatnej dystrybucji. Faktyczny transport jabłek nie odbył się więc w określonym przepisami terminie.

WSA zgodził się ponadto z organem odwoławczym, że kurs przeliczenia Euro na PLN został określony w § 9 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 września 2014 r. w sprawie realizacji przez Agencję Rynku Rolnego zadań związanych z ustanowieniem tymczasowych nadzwyczajnych środków wsparcia producentów niektórych owoców i warzyw w związku z zakazem ich przywozu z Unii Europejskiej do Federacji Rosyjskiej (Dz. U. z 2014 r., poz. 1190) i w pkt 6 ppkt 11 Warunków uczestnictwa w mechanizmie Tymczasowe nadzwyczajne wsparcie producentów owoców i warzyw. Na podstawie ww. przepisów obliczenie równowartości kwoty wsparcia w złotych następuje zgodnie z zasadami określonymi w art. 29 ust. 4 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 907/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do agencji płatniczych i innych organów, zarządzania finansami, rozliczania rachunków, zabezpieczeń oraz stosowania euro (Dz. U. UE L 2014.255.18), gdzie terminem operacyjnym dla kursu walutowego jest ostateczny termin składania wniosków. Zgodnie z art. 40 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 907/2014, w przypadku gdy termin operacyjny jest ustalony na mocy prawodawstwa Unii, kursem walutowym, który należy zastosować, jest ostatni kurs wyznaczony przez Europejski Bank Centralny przed pierwszym dniem miesiąca, w którym miał miejsce termin operacyjny, czyli ostateczny termin składania wniosku, tj. 15 października 2014 r. Tak więc przyznana kwota wsparcia do 100 000 kg jabłek została prawidłowo przeliczona z kwoty Euro na kwotę w PLN przy zastosowaniu właściwego kursu przeliczeniowego Euro/PLN z dnia 30 września 2014 r.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, które nie zostały uiszczone w żadnej części.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie:

1. art. 81 ust. 1 i 2 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. poprzez przyjęcie, że koszty transportu poniesione przez skarżącego w ramach bezpłatnej dystrybucji owoców wycofanych z rynku nie kwalifikują się do wsparcia w ramach mechanizmu "Tymczasowe nadzwyczajne wsparcie producentów owoców i warzyw" oraz że skarżący nie poniósł faktycznie kosztów transportu owoców do placówek Federacji Polskich Banków Żywności, podczas gdy z zebranego materiału wynika wniosek przeciwny;

2. art. 4 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 932/2014 z dnia 29 sierpnia 2014 r. poprzez uznanie przez Sąd I instancji, że skarżącemu przysługuje jedynie częściowe wsparcie w ramach wskazanego wyżej mechanizmu, ograniczone do wycofanych z rynku jabłek oraz zwrotu kosztów sortowania i pakowania owoców, pomijając kwoty, które odpowiadają faktycznie poniesionym przez skarżącego w postaci kosztów transportu;

3. art. 29 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 907/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do agencji płatniczych i innych organów, zarządzania finansami, rozliczania rachunków, zabezpieczeń oraz stosowania euro, poprzez błędne przeliczenie kwot euro na polski złoty dokonane po kursie z dnia 30 września 2014 r., zamiast po kursie z ostatniego dnia miesiąca poprzedzającego faktyczne przekazanie jabłek przez skarżącego Federacji Polskich Banków Żywności;

4. art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dale: p.p.s.a.) w zw. z art. 6, art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2017 r., poz. 1257, ze zm.; dalej: k.p.a.) przejawiające się w tym, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie stwierdził zaniechania przez Prezesa ARR wyczerpującego rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, co skutkowało odmową przyznania skarżącemu zwrotu kosztów transportu wycofanych z ryku jabłek.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano argumenty na poparcie podniesionych zarzutów.

W pismach procesowych z 10 czerwca 2019 r., 29 lipca 2019 r., 26 sierpnia 2019 r., 12 lutego 2020 r., 18 października 2020 r., 10 kwietnia 2021 r. skarżący (osobiście) wniósł o dopuszczenie uzupełnionego uzasadnienia skargi kasacyjnej. W pismach tych zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez błędną ocenę prawidłowości postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego przez organ administracji i nienależyte zbadanie: 1) czy w trakcie postępowania administracyjnego zostały ujawnione wszystkie istotne dla wydania decyzji okoliczności, 2) czy ww. okoliczności zostały przez organ uwzględnione przy wydaniu decyzji administracyjnej, 3) czy organ, wydając decyzję, uwzględnił wszystkie składane dokumenty i dowody w sprawie, 4) czy został zgromadzony i rozpatrzony kompletny materiał dowodowy oraz podjęte czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego.

Skarżący podkreślił, że większość producentów, którzy dostarczali owoce i warzywa w ramach bezpłatnej dystrybucji po 15 października 2014 r. do organizacji charytatywnych otrzymała zwrot kosztów za transport. Zgodnie z zarządzeniem Prezesa ARR z 19 września 2014 r., nr 96/2014 (pkt 4.1 ppkt 7) była możliwość pozostawienia produktów w magazynach u producentów i ich dostaw po 15 października 2014 r.

Pismem z dnia 30 kwietnia 2021 r. (nadanym 4 maja 2021 r.) pełnomocnik Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (który na mocy ustawy z dnia 10 lutego 2017 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowym Ośrodku Wsparcia Rolnictwa, Dz. U. poz. 624 i poz. 1503 – z dniem 1 września 2017 r. przejął część dotychczasowych zadań Agencji Rynku Rolnego, w tym m.in. w zakresie wsparcia w sektorze owoców i warzyw i z tym dniem stał się stroną niniejszego postępowania) wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 7 kwietnia 2021 r. sprawę skierowano na posiedzenie niejawne na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842), o czym poinformowano strony postępowania.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedstawiona w skardze kasacyjnej konstrukcja zarzutów w pierwszej kolejności wymaga przypomnienia podstawowych zasad rozpoznawania spraw przez Naczelny Sąd Administracyjny.

W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych w art. 183 § 2 pkt 1-6 p.p.s.a., które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez WSA w Warszawie.

W takiej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny, kontrolując zaskarżony wyrok, zobowiązany jest ograniczyć się do zbadania, czy wyrok ten uchybia przepisom wskazanym w skardze kasacyjnej w ramach podstaw z art. 174 p.p.s.a. Stosownie do ostatniego skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Prawidłowo formułując zarzuty, skarżący kasacyjnie powinien jasno wskazać, na której podstawie kasacyjnej opiera zarzuty. Jeżeli zarzuty są postawione w oparciu o pierwszą podstawę kasacyjną naruszenia prawa materialnego, powinien również precyzyjnie określić, czy naruszenie nastąpiło poprzez błędną wykładnię przepisu czy jego niewłaściwe zastosowanie. W pierwszym przypadku winien wykazać, jaką interpretację (rozumienie) przepisu przyjął sąd w zaskarżonym orzeczeniu, a jaka jest, zdaniem skarżącego kasacyjnie, prawidłowa.

Z kolei naruszenie przepisu prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie polega na tzw. błędzie w subsumcji, tj. gdy stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w obowiązującej normie prawnej.

Natomiast opierając zarzuty na drugiej podstawie kasacyjnej, skarżący kasacyjnie winien nie tylko wykazać, na czym polegało to naruszenie, lecz również jaki mogło mieć ono wpływ na wynik sprawy (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 446). Skarga kasacyjna nieodpowiadająca tym wymogom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych, uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności (por. wyroki NSA: z 17 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 665/07; z 18 grudnia 2012 r., sygn. akt II GSK 1894/11, z 12 kwietnia 2013 r., sygn. akt I GSK 1795/11, z 16 lipca 2013 r., sygn. akt II FSK 2208/11, z 13 sierpnia 2013 r., sygn. akt II GSK 717/12, z 5 marca 2019 r., sygn. akt I GSK 5/19, opublikowane: orzeczenia.nsa.gov.pl). Sformułowanie podstaw kasacyjnych w prawidłowy sposób jest o tyle istotne, że stosownie do powołanego wyżej art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach zakreślonych w zarzutach skargi kasacyjnej. Zatem Naczelny Sąd Administracyjny nie może rozpoznać merytorycznie zarzutów skargi, które zostały wadliwie skonstruowane. Jest to zgodne z poglądem, że przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 p.p.s.a, obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała Pełnego Składu NSA z 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09). Aby Naczelny Sąd Administracyjny mógł uczynić zadość temu obowiązkowi, wnoszący skargę kasacyjną musi poprawnie określić, jakie przepisy jego zdaniem naruszył wojewódzki sąd administracyjny i na czym owo naruszenie polegało.

NSA nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów. Sąd II instancji nie jest zatem uprawniony do powtórnego badania zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego (ad meritum) w jego całokształcie. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. W kontekście odnoszącym się do zasady związania granicami skargi kasacyjnej wskazanemu rozwiązaniu towarzyszy założenie, aby stan zarzutów kierowanych przeciwko wyrokowi wojewódzkiego sądu administracyjnego był wyraźnie określony i stabilny w czasie, zaś strona na poparcie tak zgłoszonych zarzutów mogła przedstawiać inne niż dotychczas argumenty. Muszą to być jednak nowe argumenty na rzecz przedstawionych zarzutów (konkretnych okoliczności prawnych), nie zaś nowe zarzuty, choćby dało się je ogólnie powiązać z przepisami prawa, na tle których zostały przedstawione ( wyrok NSA z 18 stycznia 2017r. II GSK 2368/16).

Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie należy stwierdzić, iż nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Wniesiony środek prawny oparty został na obu podstawach kasacyjnych z art. 174 p.p.s.a. W takiej sytuacji NSA zasadniczo w pierwszej kolejności rozpoznaje podniesione w tej skardze zarzuty procesowe. Konieczność zachowania tej kolejności oceny zarzutów kasacyjnych wynika z tego, że prawidłowe odniesienie się do zarzutów związanych z naruszeniem prawa materialnego jest możliwe tylko w sytuacji, gdy w postępowaniu kasacyjnym zostanie stwierdzone, że stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości albo, że nie został skutecznie zakwestionowany w skardze kasacyjnej. Tak określony porządek oceny zarzutów kasacyjnych nie może być zachowany wówczas, gdy między zarzutami procesowymi i materialnymi zachodzi taki związek, że zarzuty podnoszące naruszenie prawa materialnego są nierozerwalnie złączone z zarzutami procesowymi, bo te drugie są pochodną lub konsekwencją pierwszych. Z taką sytuacją mamy do czynienia w przypadku niniejszej skargi kasacyjnej, bowiem w sprawie przedmiotem sporu był nie tyle stan faktyczny tylko interpretacja przepisów prawa i w ustalonym stanie faktycznym sprawy ich zastosowanie. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny łącznie rozpozna obie grupy zarzutów kasacyjnych.

Ze skargi kasacyjnej wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Prezesa Agencji Rynku Rolnego z dnia [...] czerwca 2015 r. utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji o udzieleniu skarżącemu częściowego wsparcia finansowego w sektorze owoców i warzyw stwierdził, że decyzja ta nie jest niezgodna z prawem, co uzasadniało oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Przedmiotem sporu w sprawie jest zasadność odmowy przyznania skarżącemu kosztów transportu jabłek wycofanych z rynku. W sprawie poza sporem pozostaje, iż skarżący dokonał wycofania 100 000 kg jabłek w ramach bezpłatnej dystrybucji do Federacji Polskich Banków Żywności w dniu [...] października 2014 r., gdzie jabłka zostały przekazane Federacji. W umowie składu zawartej pomiędzy skarżącym a Federacją w tym samym dniu skarżący zobowiązał się do bezpłatnego przechowywania w chłodniach w miejscowości Grzegorzewice 79 oraz bezpłatnego transportu jabłek będących własnością Federacji. Faktyczny transport jabłek odbył się w dniach od [...] listopada 2014 r. do [...] stycznia 2015 r.

Zakres niezbędnych ustaleń dla przyjęcia zasadności żądania zwrotu kosztów transportu w przedmiotowym mechanizmie wyznaczały przepisy prawa materialnego dotyczące zasad wypłacania tymczasowych nadzwyczajnych środków wsparcia wypłacanych w związku z zakazem przywozu niektórych owoców i warzyw z Unii Europejskiej do Federacji Rosyjskiej. Stanowią je przepisy rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 932/2014 z dnia 29 sierpnia 2014 r. ustanawiającego tymczasowe nadzwyczajne środki wsparcia dla producentów niektórych owoców i warzyw oraz zmieniającego rozporządzenie delegowane (UE) nr 913/2014 oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 4 września 2014 r. w sprawie realizacji przez Agencję Rynku Rolnego zadań związanych z ustanowieniem tymczasowych nadzwyczajnych środków wsparcia producentów niektórych owoców i warzyw w związku z zakazem ich przywozu z Unii Europejskiej do Federacji Rosyjskiej (Dz. U. z 2014 r., poz. 1190). Zgodnie z § 4 ust. 2 rozporządzenia RM w zw. z art. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 932/2014, nadzwyczajne unijne środki wsparcia obejmują operacje wycofania z rynku, zielonych zbiorów i niezbierania plonów określonych owoców i warzyw prowadzone w okresie od dnia 18 sierpnia do 30 listopada 2014 r.

Zasady naliczania pomocy finansowej za wycofanie z rynku dla producentów, którzy nie są członkami organizacji producentów określone zostały w art. 4 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 932/2014. Produkt można było poddać operacji wycofania z rynku w celu bezpłatnej dystrybucji lub operacji wycofania do przeznaczeń innych niż bezpłatna dystrybucja. Zgodnie z art. 4 ust. 3 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 932/2014 producenci, którzy nie są członkami uznanej organizacji producentów, zobowiązani byli do zawarcia umowy z uznaną organizacją producentów w odniesieniu do całkowitej ilości produktów, które mają zostać dostarczone na mocy ww. artykułu. Ze względu na spełnienie przesłanek art. 4 ust. 5 polskim producentom niebędącym członkami organizacji umożliwiono zastąpienie zawarcia umowy, powiadomieniem właściwego organu państwa członkowskiego.

Krajowe rozporządzenie Rady Ministrów, które weszło w życie dnia 5 września 2014r., w § 4 ust. 3-5 wprowadziło obowiązek powiadamiania o zamiarze dokonania operacji na formularzu opracowanym i udostępnionym przez ARR, najpóźniej na 2 dni przed dniem planowanego dokonywania tej operacji, stanowiąc jednocześnie w § 11, że powiadomienia o zamiarze dokonania operacji, z tytułu której przysługuje wsparcie, złożone przed dniem wejścia życie rozporządzenia podlegają rozpatrzeniu. Obowiązek składania powiadomień jest ściśle powiązany się z obowiązkiem przeprowadzenia kontroli. W myśl art. 7 ust. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 932/2014 operacje wycofania, o których mowa w art. 3 i 4 tego rozporządzenia, podlegają kontrolom pierwszego szczebla zgodnie z art. 108 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 543/2011, przy czym w odniesieniu do operacji wycofania, o których mowa w art. 4 ust. 5, kontrole obejmują 100% ilości produktów wycofanych z rynku oraz kontrolom drugiego szczebla o czym stanowi art. 7 ust. 3 rozporządzenia delegowanego Komisji nr 932/2014.

Wysokość wsparcia w ramach operacji wycofania na bezpłatną dystrybucję dokonywaną przez producenta wylicza się na podstawie § 7 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia RM, przy zastosowaniu odpowiednio stawek określonych w załączniku I do rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 932/2014 albo w załączniku XI do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 543/2011 z uwzględnieniem kursu przeliczenia EUR na PL zgodnie z rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) nr 907/2014, jako iloczyn ilości produktów objętych operacją oraz maksymalnej kwoty wsparcia określonej dla bezpłatnej dystrybucji.

W przypadku operacji dotyczących wycofania produktów w ramach bezpłatnej dystrybucji, wnioskodawcy przysługuje zwrot poniesionych, między innymi kosztów transportu wyliczonych na podstawie stawek zryczałtowanych, ustalonych w oparciu o odległość pomiędzy miejscem wycofania a miejscem dostawy, określonych w załączniku XII do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 543/2011.

Terminy składania wniosków o udzielenie nadzwyczajnego wsparcia w przedmiotowym mechanizmie zostały określone w art. 11 rozporządzenia nr 932/2014 i w § 6 rozporządzenia sprawie wycofania, zgodnie z którym Prezes ARR zobowiązany był do podania do publicznej wiadomości na swojej stronie internetowej dnia, w którym upływał termin składania wniosków.

W dniu 16 września 2014 r. Prezes ARR opublikował na swojej stronie internetowej informację dotyczącą terminu składania wniosków o udzielenie wsparcia, który upływał w dniu 15 października 2014 r. Data ta przypadała na co najmniej tydzień przed upływem ostatecznego przekazania Komisji informacji o łącznych kwotach pomocy finansowej Unii na odpowiednie operacje wycofania z rynku zielonych zbiorów i niezbierania plonów zgodnie z art. 12 ust. 1 rozporządzenia 932/2014. Jak wynika natomiast z motywu 20 preambuły do rozporządzenia, kwalifikowalność wydatków do pomocy unijnej ustawała po przekroczeniu limitu wydatków. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 12 rozporządzenia 932/2014 państwa członkowskie zobowiązane były do przekazywania Komisji informacji m. in. o łącznych kwotach pomocy finansowej Unii na odpowiednie operacje wycofania z rynku, zielonych zbiorów, i niezbierania plonów. Na podstawie meldunków przedłożonych przez państwa członkowskie Komisja weryfikowała, czy nie zostały przekroczone kwoty określone w art 2 rozporządzenia 932/2014, to jest maksymalne kwoty pomocy określone dla tego mechanizmu. Termin przekazywania informacji wyznaczony był przez Komisję w oparciu o zaprzestanie przyjmowania powiadomień o kolejnych wydatkach.

Wobec tego złożenie wniosku w wyznaczonym terminie było ściśle powiązane z zakończeniem dokonania zdeklarowanego działania. Z uwagi na wyczerpanie limitu środków działania w ramach mechanizmu nie kwalifikowały się do płatności po upływie terminu składania wniosków ustalonego przez Prezesa ARR zgodnie z art. 11 ust. 1 i 3 w zw. z art. 12 ust. 1 rozporządzenia 932/2014.

Zgodnie z art. 81 rozporządzenia 543/2011 w brzmieniu obowiązującym w dacie złożenia wniosku koszty transportu należało wypłacić stronie, która faktycznie je poniosła, po przedstawieniu przez nią stosownych dokumentów. Skarżący sformułował zarzut naruszenia art. 81 ust. 1 i 2 rozporządzenia 543/2011 poprzez przyjęcie, że koszty transportu poniesione przez stronę w ramach bezpłatnej dystrybucji owoców wycofanych z rynku nie kwalifikują się do wsparcia oraz że skarżący tych kosztów faktycznie nie poniósł, gdy tymczasem z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika wniosek przeciwny. Argumentacja skarżącego sprowadza się do wykazania, że poniósł on koszty transportu jabłek do magazynów Federacji, a zatem spełnił warunki przewidziane w tym przepisie.

Zarzut ten nie jest zasadny. Uznać należy, iż wbrew twierdzeniom skarżącego wskazującym na naruszenie art. 81 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 543/2011, organ odwoławczy zasadnie przyjął, że koszty transportu nie zostały przeprowadzone w ramach czynności realizacji operacji bezpłatnej dystrybucji i nie kwalifikują się do zwrotu bowiem działania te aby mogły być objęte wsparciem winny zakończyć się najpóźniej w dniu 15 października 2014r.

W tym miejscu wskazać również należy na co słusznie zwrócił uwagę organ uwagę organ, że art. 81 rozporządzenia 543/2011 odnosi się do operacji wycofania z rynku owoców i warzyw przez uznane organizacje producentów w ramach działań zmierzających do zapobiegania kryzysom i zarządzania w sytuacjach kryzysowych w związku z realizacją programu operacyjnego.

Natomiast do mechanizmu tymczasowych nadzwyczajnych środków wsparcia dla producentów owoców i warzyw wdrożonego na podstawie rozporządzenia 932/2014 przepis ten stosuje się odpowiednio, co wynika z art. 4 ust 7 rozporządzenia 932/2014. Odpowiednie stosowanie oznacza m. in. stosowanie przepisu z uwzględnieniem stosownych modyfikacji, w tym przypadku terminu, do którego koszty transportu mogły być poniesione, to jest do daty złożenia wniosku.

Federacja Polskich Banków Żywności, z którą skarżący zawarł umowę składu, uczestniczyła w Programie Operacyjnym Pomoc Żywnościowa 2014-2015 Europejskiego Funduszu Najbardziej Potrzebującym, w ramach którego otrzymywała dofinansowanie do przechowywania i dystrybuowania żywności. Program ten kierowany był do organizacji charytatywnych o zasięgu ogólnopolskim, zatem skarżący w ramach tego programu nie mógł otrzymać refundacji kosztów transportu, nawet jeśli Federacja nie otrzymała z tego tytułu dofinansowania. Natomiast finansowanie kosztów transportu w ramach tego programu pozostaje bez związku z otrzymaniem wsparcia w ramach programu adresowanego dla producentów owoców i warzyw w związku z embargiem rosyjskim, co jest przedmiotem niniejszej sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo ustalił, co nota bene pozostaje poza sporem, że skarżący dokonał transportu jabłek do magazynów Federacji po ostatecznym terminie złożenia wniosków, to jest po dniu 15 października 2014 r. W konsekwencji skarżący nie poniósł kosztów transportu w ramach mechanizmu tymczasowego wsparcia regulowanego rozporządzeniem 932/2014, przez co nie mógł otrzymać ich refundacji.

Prawidłowo także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że umowa składu zawarta przez Skarżącego z Federacją Polskich Banków Żywności nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Choć samo zawarcie umowy między Bankiem a skarżącym było niezbędne dla możliwości ubiegania się o nadzwyczajne środki wsparcia, to już sposób przekazania owoców zależał wyłącznie od stron. W konsekwencji organy, uwzględniając koszty rzeczywiście poniesione przez skarżącego w dacie złożenia wniosku, przyznały wsparcie do przekazania owoców, sortowania i pakowania, odmawiając przyznania kosztów transportu.

Powyższe czyni zarzut naruszenia art. 81 ust. 1 i 2 rozporządzenia 932/2014 nieuzasadnionym. Nieusprawiedliwiony jest również zarzut naruszenia art. 4 rozporządzenia 932/2014 poprzez uznanie, że skarżącemu przysługuje jedynie częściowe wsparcie w ramach wskazanego wyżej mechanizmu, ograniczone do wycofanych z rynku jabłek oraz zwrotu kosztów sortowania i pakowania owoców pomijając koszty, które odpowiadają kosztom faktycznie poniesionym przez Skarżącego w postaci kosztów transportu. Zarzut ten nie został właściwie skonstruowany bowiem art. 4 rozporządzenia 932/2014 składa się z 7 ustępów i obejmuje wsparcie dla producentów nie będących członkami organizacji producentów, którzy zawarli z uznaną organizacją producentów umowę dostarczania owoców i warzyw, względnie z producentami, którzy takiej umowy nie zawarli, występując o wsparcie indywidualnie. Brak sprecyzowania jednostki redakcyjnej przepisu art. 4 rozporządzenia 932/2014 powoduje, że zarzut ten jest nieskuteczny. Jednakże gdyby uznać zarzut za prawidłowo sformułowany, argumentacja skarżącego wskazuje, że zmierza on do zakwestionowania ustaleń faktycznych w sprawie dotyczących poniesienia kosztów transportu po okresie referencyjnym programu tymczasowego wsparcia.

Należy ponownie zauważyć, że faktyczne dostarczenie jabłek do nastąpiło po terminie wycofania i przejęcia przez Bank produktu wskazanego w Świadectwie potwierdzenia przekazania produktów wycofanych z rynku, a jednocześnie po określonym przepisami terminie na przeprowadzenie działania, tj. do dnia 15 października 2014 r., czyli po ostatecznym terminie składania wniosków (§ 6 ust. 2 rozporządzenia RM). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo ustalił, że transport jabłek dokonany przez skarżącego miał miejsce nie tylko po terminie składania wniosków, ale po upływie terminu na prowadzenie operacji wycofania z rynku, określonego w rozporządzeniu 932/2014. W oparciu o tak ustalony stan faktyczny Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo uznał, że skarżącemu zasadnie odmówiono kosztów transportu jabłek. WSA uwzględnił także cel działania, podkreślając, że regulacje dotyczące udzielania wsparcia już w samej nazwie zawierały słowa "tymczasowe" i "nadzwyczajne", zatem u ich podstaw przewidziany był pewien horyzont czasowy, po przekroczeniu którego pomoc nie byłaby już udzielana. Założeniem było poradzenie sobie z sytuacją nagłą, niespodziewaną, ale jednocześnie uznano, że z czasem albo ulegnie ona zmianie, albo podmioty funkcjonujące na rynku warzyw i owoców będą musiały uwzględnić tę sytuację i same dostosować swój sposób funkcjonowania. Trafne zatem staje się spostrzeżenie organu, iż w sprzeczności z celem działania stałaby sytuacja, w której producenci nie znaleźliby sposobu na skuteczne wycofanie produktów z rynku, względnie znaleźli taki sposób, który nie różniłby się od zwykłej sprzedaży rozłożonej w czasie dłuższym niż pierwotnie zakładany.

Niezasadny okazał się też zarzut naruszenia art. 29 rozporządzenia Komisji nr 907/2014 poprzez błędne przeliczenie kwot euro na polski złoty dokonane po kursie z dnia 30 września 2014 r., zamiast po kursie z ostatniego dnia miesiąca poprzedzającego faktyczne przekazanie jabłek przez skarżącego Federacji Polskich Banków Żywności. W myśl § 9 rozporządzenia w sprawie obliczenie równowartości kwoty wsparcia w złotych następuje zgodnie z zasadami przewidzianym w art. 29 ust. 4 rozporządzenia 907/2014. Zgodnie z tym przepisem terminem operacyjnym dla kursu walutowego jest ostateczny termin składania wniosków, to jest 15 października 2014 r. Natomiast zgodnie z art. 40 akapit pierwszy rozporządzenia 907/2014. w przypadku, gdy termin operacyjny jest ustalony na mocy prawodawstwa Unii, kursem walutowym, który należy zastosować, jest ostatni kurs wyznaczony przez Europejski Bank Centralny (EBC) przed pierwszym dniem miesiąca, w którym miał miejsce termin operacyjny, to jest w niniejszej sprawie kurs z dnia 30 września 2014 r.

Zważywszy, że skarżący nie podał żadnych argumentów wskazujących ani na sposób naruszenia art. 29 rozporządzenia 907/2014, ani przyjęcie kursu walutowego z innego dnia, zarzut ten okazał się chybiony.

Skarżący podniósł także zarzut naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a w zw. z art 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., i art. 80 k.p.a. przejawiający się tym, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie stwierdził zaniechania przez Prezesa Agencji Rynku Rolnego wyczerpującego rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, co skutkowało odmową przyznania kosztów transportu. Skarga kasacyjna nie zawiera w tym zakresie szerszego uzasadnienia i nie wskazuje jakich dowodów względnie jakich okoliczności Prezes ARR nie uwzględnił wydając skarżoną decyzje.

W ocenie NSA Sąd I instancji nie naruszył przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego: art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., akceptując ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organ administracji publicznej w ramach zasady swobodnej oceny dowodów. Wskazać w tym miejscu należy, iż zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o Agencji Rynku Rolnego i organizacji niektórych rynków rolnych o organizacji niektórych rynków rolnych, jeżeli przepisy ustawy albo przepisy odrębne nie stanowią inaczej, do postępowań w sprawach indywidualnych, rozstrzyganych w drodze decyzji przez dyrektorów oddziałów terenowych oraz Prezesa Agencji, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyłączeniem art. 7, art. 9, art. 10, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 81. Ta regulacja prawna oznacza, że spośród przepisów wskazanych przez autora skargi kasacyjnej jako naruszone, tylko przepisy art. 6 i art. 80 k.p.a. miały zastosowanie w sprawie administracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że stan faktyczny został ustalony przez organ administracji publicznej z zachowaniem reguł procedury. W rozpoznawanej sprawie Prezes Agencji Rynku Rolnego w ocenie materiału dowodowego nie był skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonał według własnego przekonania, na podstawie wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Rozumowanie, w wyniku którego organ ustala istnienie okoliczności faktycznych powinno być zgodne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ orzekający przekroczone, Sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń. Z treści powołanego przepisu wynika przede wszystkim to, że organ administracji publicznej ocenia na podstawie całego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Oznacza to, że organ prowadzący postępowanie według swojej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności. Oceniając wyniki postępowania dowodowego (wiarygodność i moc dowodów), organ powinien uwzględnić treść wszystkich przeprowadzonych i rozpatrzonych dowodów, wskazując w uzasadnieniu decyzji fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Te reguły zostały zachowane w rozpoznawanej sprawie, na co zwrócił uwagę Sąd I instancji. Stan faktyczny sprawy zakończonej decyzją ostateczną został ustalony prawidłowo, a proces subsumcji tego stanu faktycznego pod zastosowane przepisy prawa materialnego również jest prawidłowy.

Uwzględniając wskazane wyżej regulacje, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie prawidłowo przeprowadził kontrolę zaskarżonej decyzji Prezesa w tym zakresie i uznał, że powzięte przez organy ustalenia faktyczne są w pełni prawidłowe. W szczególności WSA w Warszawie podzielił ustalenia faktyczne organu o tym, że transport jabłek został przez Skarżącego dokonany po ostatecznym terminie składania wniosków, to jest po 15 października 2014 r. W konsekwencji w dacie złożenia wniosku skarżący nie poniósł tych kosztów, zatem nie przysługiwała mu refundacja.

Rację należy przyznać organowi, że dla rozstrzygnięcia sprawy obojętne pozostawały takie okoliczności, jak otrzymanie refundacji kosztów transportu owoców przez Federację Polskich Banków Żywności. Mechanizm wsparcia w ramach tymczasowych nadzwyczajnych środków wsparcia dla producentów niektórych owoców i warzyw w związku z zakazem ich przywozu z Unii Europejskiej do Federacji Rosyjskiej ustanowiony był rozporządzeniem 932/2014. Rozporządzenie to wydano na podstawie art. 219 ust. 1 rozporządzenia 1308/2013 w zw. z art. 228 tego rozporządzenia, to jest jako środek doraźny przyjęty w trybie pilnym jako przeciwdziałający zakłóceniom na rynku w związku z zakazem przywozu niektórych produktów z Unii do Rosji. Należy go odróżnić także od innych środków interwencyjnych nie mających charakteru doraźnego, przewidzianych w rozporządzeniu 1308/2013 jako typowych środków regulacji rynku owoców i warzyw.

Każdy z wymienionych mechanizmów finansowany był z odrębnej puli środków, dla których w ramach każdego przewidziano odrębne limity kwotowe celem wypłaty. Co za tym idzie, kwoty ustanowione w ramach jednego mechanizmu nie mogą być odnoszone do innych mechanizmów, nawet jeśli wszystkie finansowane są w całości lub w części przez Unię Europejską.

Należy ponownie podkreślić, że skarżący w toku postępowania nie zakwestionował tego, że dostawy owoców zostały przez niego dokonane po terminie 15 października 2014 r. a jedynie wyprowadził z tego faktu odmienne niż organ wnioski, nie poparte przy tym skuteczną argumentacją. Powyższego nie zmieniają argumenty skarżącego zawarte w pismach procesowych w zakresie, w jakim stanowią uzupełnienie uzasadnienia podniesionych w pkt 4 petitum skargi kasacyjnej zarzutów procesowych poprzez błędną ocenę prawidłowości postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego przez organ administracji. O zasadności zarzutu błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy nie mogą bowiem świadczyć takie wskazane w pismach okoliczności, iż według wiedzy skarżącego inni producenci, którzy dostarczali owoce i warzywa w ramach bezpłatnej dystrybucji po 15 października 2014 r. do organizacji charytatywnych otrzymali zwrot kosztów za transport, jak i powoływane przez stronę wewnętrzne zarządzenie organu (Prezesa ARR) z 19 września 2014 r., nr 96/2014 przewidujące możliwość pozostawienia produktów w magazynach u producentów i ich dostaw po 15 października 2014 r.

W tym stanie rzeczy zarzut błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy należy uznać za nieuzasadniony.

W konsekwencji, skoro postawione w skardze kasacyjnej zarzuty nie okazały się zasadne, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę tę oddalił.

Sąd nie orzekł o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego stanowiących wynagrodzenie pełnomocnika organu, z uwagi na brak podstaw do ich przyznania. Wyjaśniając kwestię terminowości wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną wskazać należy, że czynność pełnomocnika Prezesa ARiMR polegająca na złożeniu do NSA w dniu 4 maja 2021 r. pisma procesowego nie uprawniała do uwzględnienia zawartego w piśmie tym wniosku o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Zgodnie z art. 179 zd. 1 p.p.s.a. strona, która nie wniosła skargi kasacyjnej, może wnieść do wojewódzkiego sądu administracyjnego odpowiedź na skargę kasacyjną w terminie czternastu dni od doręczenia jej skargi kasacyjnej. Złożenie odpowiedzi na skargę kasacyjną po terminie określonym w art. 179 p.p.s.a. powoduje, że pismo to traci ten przymiot i staje się zwykłym pismem procesowym, z którym na zasadach ogólnych zapoznaje się sąd orzekający w sprawie, jak również strony postępowania, którym to pismo zostanie doręczone (por. B. Dauter [w]: B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz; wyd. 6, t. 11 komentarza do art. 179).

W sprawie niniejszej odpis skargi kasacyjnej został doręczony w dniu 4 sierpnia 2017 r. pełnomocnikowi organu, którym był wówczas Prezes Agencji Rynku Rolnego (k. 388 akt). W zażaleniu na postanowienie o przywróceniu skarżącemu terminu do złożenia skargi kasacyjnej organ wniósł (8 sierpnia 2017 r.) m.in. o zawieszenie biegu terminu do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną do czasu rozpoznania zażalenia. Zażalenie oddalono postanowieniem z dnia 27 października 2017 r. doręczonym 30 listopada 2017 (k. 460). W sprawie nie wniesiono odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Natomiast pełnomocnik Prezesa ARiMR (tj. organu, który na mocy ustawy z dnia 10 lutego 2017 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowym Ośrodku Wsparcia Rolnictwa, Dz. U. poz. 624 i poz. 1503 – z dniem 1 września 2017 r. przejął część dotychczasowych zadań Agencji Rynku Rolnego, w tym m.in. w zakresie wsparcia w sektorze owoców i warzyw i z tym dniem stał się stroną niniejszego postępowania) wniósł pismo procesowe do NSA w dniu 4 maja 2021 r., które z przyczyn wyżej wskazanych nie uprawnia do uznania, iż stanowi ono odpowiedź na skargę kasacyjną, a co za tym idzie, by (wobec wyniku sprawy), zgodnie z art. 204 pkt 1 p.p.s.a. istniał obowiązek zwrotu przez skarżącego niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego poniesionych przez organ.

W zakresie przyznania nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzeknie Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 254 § 1 i art. 258–261 p.p.s.a.