Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1367/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-09-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6073 Opłaty adiacenckie oraz opłaty za niezagospodarowanie nieruchomości w zakreślonym terminie
Hasła tematyczne: Gospodarka gruntami
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 10
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art 4 , art 143 -159
journal: Dz.U. 1997 nr 115 poz 741
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.
article: art 151 , art 170
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie: WSA Magda Froncisz (spr.) WSA Beata Łomnicka Protokolant: starszy referent sądowy Anna Frasik-Mazurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2020 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2018 r. znak [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej skargę oddala.


UZASADNIENIE

Wójt Gminy Z. decyzją z 30 maja 2018 r. znak [...], ustalił dla A. S. jednorazową opłatę adiacencką w wysokości [...] zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w miejscowości W. Z., oznaczonej jako działki ew. nr [...], [...] i [...] (w zakresie działek [...] i [...]) wskutek stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do gminnej sieci kanalizacyjnej i zobowiązał ją do uiszczenia ww. opłaty w terminie 14 dni od uzyskania przez decyzję przymiotu ostateczności.

Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 143-146 i art. 148 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2018 r., poz. 121 ze zm.), dalej "u.g.n.", w zw. z § 3 uchwały Rady Gminy Z. z dnia 21 czerwca 2007 r. nr [...] w sprawie ustalenia stawek procentowych opłaty adiacenckiej (Dz.Urz.Woj.Mał. z 2007 r., nr [...], poz. 4142), dalej "uchwała".

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, że stworzenie warunków do podłączenia należącej do A.. S. nieruchomości obejmującej działki nr [...], [...] położone w W. Z. do gminnej sieci kanalizacyjnej, spowodowało wzrost jej wartości. Gmina Z. zrealizowała przedsięwzięcie polegające na budowie sieci kanalizacyjnej w miejscowościach O., W. Z. i B., gm. Z.. Ustalenie, iż zostały stworzone warunki do podłączenia nieruchomości do urządzeń infrastruktury technicznej następuje na podstawie odrębnych przepisów (art. 148b u.g.n.). W przypadku sieci kanalizacji sanitarnej takimi przepisami są przepisy ustawy Prawo budowlane oraz ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, a także ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Powołując się na wyrok NSA organ wskazał, że datą stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej jest data wynikająca z możliwości przystąpienia do użytkowania tych obiektów, wynikająca z przepisów prawa budowlanego.

W związku z powyższym podano, że pismem [...] z 20 czerwca 2013 r. właściwy miejscowo Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu [...] zawiadomił o niewniesieniu sprzeciwu wobec oddania do użytkowania zrealizowanej inwestycji. Protokołem z 21 czerwca 2013 r. Gmina Z. przekazała do eksploatacji sieć kanalizacji sanitarnej - W. Z. (II etap.) W związku z tym datą, w której stworzono faktyczne i prawne warunki do korzystania ze zrealizowanej sieci kanalizacyjnej jest 21 czerwca 2013 r.

Organ I instancji opisał szczegółowo przebieg całego postępowania.

Wskazał m.in., że zgodnie z § 3 uchwały określono stawkę procentową jednorazowej opłaty, o której mowa w przepisie art. 146 u.g.n. - na 32% kwoty wzrostu wartości nieruchomości, co z kwoty [...]zł daje [...] zł.

Dlatego też decyzją z 11 grudnia 2014 r. Wójt Gminy Z. ustalił wobec A. S. opłatę adiacencką w kwocie [...]zł.

A. S. nie zgadzając się z powyższą decyzją wniosła od niej odwołanie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 29 grudnia 2015 r. znak [...] uchyliło ww. decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Zakwestionowało przyjęty jako podstawa wyceny operat szacunkowy z powodu pominięcia działki nr [...] jako części składowej nieruchomości wieczystoksięgowej.

W ponownie sporządzonym operacie szacunkowym (z 25 kwietnia 2016 r.) uzasadniono wyodrębnienie funkcjonalne części nieruchomości wieczystoksięgowej (działka nr [...] ma odmienne położenie i nie może skorzystać ze zbudowanej kanalizacji). Zatem wzrost wartości części nieruchomości (złożonej z działek nr [...], [...]) określono na [...] zł, a opłatę na [...] zł.

Taką też opłatę ustalił Wójt Gminy Z. decyzją z 7 czerwca 2016 r.

A. S. wniosła od ww. decyzji odwołanie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 12 maja 2017 r. znak [...] uchyliło ww. decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Dostrzegło uchybienia, które jego zdaniem przesądziły o braku możliwości uznania operatu szacunkowego z 25 kwietnia 2016 r. za podstawę naliczenia opłaty.

Po wezwaniu przez organ I instancji rzeczoznawca U. K. w piśmie z 29 sierpnia 2017 r. ustosunkowała się do uwag sformułowanych przez Kolegium w ww. decyzji i potwierdziła aktualność operatu.

Wójt Gminy Z. decyzją z 23 października 2017 r. ponownie ustalił opłatę w wysokości [...] zł.

A. S. wniosła od ww. decyzji odwołanie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 20 grudnia 2017 r. znak [...] uchyliło ww. decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia, podtrzymując stanowisko prezentowane w poprzednio wydawanych decyzjach kasatoryjnych, kwestionujących prawidłowy dobór nieruchomości w przedmiotowym operacie szacunkowym, z uwagi na pominięcie działki nr [...]. Organ odwoławczy przedstawił różnice w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego w kwestii kwalifikacji nieruchomości złożonych z kilku działek, opowiadając się za dominującą jego zdaniem koncepcją nieruchomości wieczystoksięgowej.

Organ I instancji 19 lutego 2018 r. ponownie wystąpił do rzeczoznawcy o ustosunkowanie się do uzasadnienia ww. decyzji Kolegium. A. S. i jej pełnomocnik A. M. zostali o powyższej czynności poinformowani pismem z 19 lutego 2018 r. Rzeczoznawca podtrzymała swoje stanowisko i aktualność operatu w piśmie z 20 marca 2018 r. Organ I instancji dopuścił ww. pismo jako dowód w sprawie. Biegła podkreśliła, że w analizowanym obszarze brak jest transakcji nieruchomości podobnych złożonych z działek oddzielnie położonych i nie pozostających w związku funkcjonalnym, co uniemożliwia wycenę tak określonej nieruchomości.

W piśmie z 3 kwietnia 2018 r. A. M. i A. S. zostali poinformowani o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym i wypowiedzenia w sprawie. Pełnomocnik strony zapoznał się z zebranym materiałem i wniósł o wyłączenie biegłego od udziału w postępowaniu.

Postanowieniem z 19 kwietnia 2018 r. Wójt Gminy Z. odmówił wyłączenia biegłego wskazując na brak wystąpienia przesłanek z art. 24 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. nr 23 ze zm.), dalej "K.p.a.".

W piśmie z 7 maja 2018 r. A. M. i A. S. zostali ponownie poinformowani o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym i wypowiedzenia w sprawie. Nie wnieśli żadnych uwag.

W konsekwencji organ I instancji wydał opisaną na wstępie decyzję z 30 maja 2018 r.

A. M. jako pełnomocnik A. S. wniósł od powyższej decyzji odwołanie zarzucając nieuwzględnienie wniosku o wyłączenie biegłego. Podtrzymał wszystkie zarzuty względem rzeczoznawcy podniesione we wniosku o jego wyłączenie z 19 kwietnia 2018 r. (dotyczące braku obiektywizmu rzeczoznawcy oraz kwestionowania i ignorowania wiążącego stanowiska Kolegium w przedmiotowej sprawie).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 26 lipca 2018 r. znak [...], na podstawie art. 144, art. 145 i art. 146 u.g.n., rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz.U. z 2004 r., nr 207, poz. 2109 ze zm.), dalej "rozporządzenie" oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymało w mocy decyzję I instancji. W decyzji organ odwoławczy wskazał, że decyzja I instancji dotyczyła "ustalenia jednorazowej opłaty adiacenckiej w wysokości [...] zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w miejscowości W. Z., oznaczonej jako działki ew. nr [...], [...] i [...], w zakresie działek [...] i [...], o łącznej pow. 0,4770 ha (...)".

W uzasadnieniu organ II instancji stwierdził, że opisaną na wstępie decyzją, orzekając ponownie, po trzykrotnym uchylaniu zapadłych w sprawie rozstrzygnięć przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, organ I Instancji ustalił, że stworzenie warunków do podłączenia należącej do A.. S. nieruchomości obejmującej działki nr [...], [...] położone w W. Z. do gminnej sieci kanalizacyjnej, spowodowało wzrost jej wartości.

Dla ustalenia, czy nastąpił wzrost wartości przedmiotowej nieruchomości na skutek stworzenia warunków do przyłączenia jej do kanalizacji sanitarnej, zlecono wykonanie operatu szacunkowego nieruchomości. Wynika z niego, że wartość nieruchomości wzrosła.

Zdaniem organu odwoławczego wykazano, że obecnie sporządzony operat uwzględnia wszystkie wytyczne Kolegium, jakie wynikały z kolejnych decyzji uchylających poprzednie rozstrzygnięcia w sprawie. Wyjaśniono przy tym, w kontekście zarzutu, że operat nie wycenia całości przedmiotowej nieruchomości, że wchodząca w skład nieruchomości w rozumieniu wieczystoksięgowym działka nr [...] nie pozostaje w funkcjonalnym związku z pozostałą - wycenioną częścią nieruchomości. Położona jest po przeciwnej stronie drogi, w odległości ok. 50 m od pozostałej części nieruchomości. Nie stworzono również warunków przyłączenia jej do sieci kanalizacji sanitarnej. Stąd też organ I instancji stanął na stanowisku, że prawidłowo w operacie dokonano funkcjonalnego podziału przedmiotowej nieruchomości i wyceniono tylko tę jej część, co do której stworzono warunki przyłączenia jej do zrealizowanej sieci kanalizacyjnej. Organ I instancji odniósł się do treści operatu szacunkowego, omówił jego ustalenia i ocenił je z punktu widzenia relewantnych przepisów prawa. Stwierdził, że opracowanie spełnia wymogi stawiane operatom szacunkowym w ustawie i rozporządzeniu, a dokonana wycena jest wiarygodna i dobrze udokumentowana. W związku z tym postanowiono dopuścić operat jako materiał dowodowy w sprawie. Podano wyliczenia, które stały się podstawą naliczenia opłaty adiacenckiej w podanej na wstępie wysokości.

Po stwierdzeniu, że wszystkie przesłanki naliczenia opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości wskutek stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do gminnej sieci kanalizacyjnej zostały w przedmiotowej sprawie spełnione, orzeczono o jej naliczeniu w stosunku do właścicielki przedmiotowej nieruchomości. Odniesiono się również do uwag strony zgłaszanych w toku postępowania, w szczególności wyjaśniając, dlaczego opłata winna być wyliczona także w stosunku do działki nr [...], a nie tylko [...].

Kolegium po kolejnej analizie akt sprawy stwierdziło, że decyzja Wójta Gminy Z. z 30 maja 2018 r., po uzupełnieniu materiału dowodowego poprzez sporządzenie nowego operatu szacunkowego oraz wyjaśnień rzeczoznawcy co do kwestii podnoszonych w poprzednich rozstrzygnięciach Kolegium, jest prawidłowa i nie narusza prawa, nie ma zatem podstaw do jej uchylenia bądź zmiany. Została oparta na prawidłowo ustalonym stanie faktycznym i prawnym, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest kompletny.

Organ odwoławczy przywołał treść art. 145 u.g.n. wskazując, że ustalenie przedmiotowej opłaty następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego określającej wartość nieruchomości przed i po wybudowaniu urządzeń infrastruktury technicznej. Obie wartości określa się według cen na dzień wydania decyzji o ustaleniu opłaty adiacenckiej.

W aktach sprawy znajduje się odpis protokołu przekazania do eksploatacji sieci kanalizacji sanitarnej wykonanej w ramach przedsięwzięcia "Kanalizacja sanitarna [...] Kanalizacja W. Z. (Etap II)", z 21 czerwca 2013 r.

Z dokumentu tego wynika, że komisja w wykazanym składzie, po analizie kompletu wskazanych w protokole dokumentów, stwierdziła, że zamierzone prace zostały wykonane, w związku z czym z dniem podpisania protokołu inwestor przekazuje użytkownikowi do eksploatacji wymienione w protokole urządzenia, w tym m.in. sieć kanalizacyjną wraz z odejściem w zakresie działki przedmiotowej. Do akt sprawy dołączono również wykaz działek w miejscowości W. Z., do których w ramach inwestycji doprowadzono sieć kanalizacji sanitarnej stwarzając techniczne warunki odbioru ścieków, który obejmuje również przedmiotową działkę nr [...].

Zatem, zdaniem Kolegium, stworzenie warunków do podłączenia nieruchomości do sieci infrastruktury, o którym mowa w przepisie art. 145 ust. 2 u.g.n., nastąpiło w niniejszej sprawie 21 czerwca 2013 r.

Z powyższego wynika, że w przedmiotowej sprawie zostały stworzone przez Gminę warunki do podłączenia nieruchomości do urządzenia infrastruktury, jakim jest sieć kanalizacji sanitarnej, czyli, że spełniona została przesłanka opisana w art. 145 ust. 1 u.g.n. W sprawie została także spełniona kolejna przesłanka zawarta w ustawie - tj. wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia opłaty adiacencką w termie do 3 lat od momentu stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do urządzenia infrastruktury. Wynika to z porównania dat odbioru inwestycji oraz wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie (8 lipca 2014 r., zawiadomienie - karta 37). Organ odwoławczy stwierdził ponadto, że zgodnie z § 3 uchwały określono stawkę procentową jednorazowej opłaty, o której mowa w przepisie art. 146 u.g.n., na 32% kwoty wzrostu wartości nieruchomości.

Ostatnią konieczną do wykazania przesłanką naliczenia opłaty adiacenckiej jest ustalenie, czy wartość nieruchomości, dla której stworzono możliwość przyłączenia do urządzeń infrastruktury technicznej wskutek tego faktu wzrosła i ewentualnie kwoty tego wzrostu, a następnie obliczenie należnej opłaty przy uwzględnieniu stawki ustalonej przez radę gminy w uchwale. W celu wykazania omówionej przesłanki, Gmina Z. zleciła wykonanie nowego operatu szacunkowego przedmiotowej nieruchomości biegłemu rzeczoznawcy majątkowemu, U. K.. Aktualność operatu została potwierdzona klauzulą z 29 sierpnia 2017 r.

Analiza znajdującego się w aktach sprawy operatu szacunkowego nieruchomości stanowiącej działki nr [...] i [...] dowodzi zdaniem organu II instancji, że w związku z wybudowaniem przez Gminę kanalizacji sanitarnej, wartość nieruchomości wzrosła. Operat, oceniany łącznie z wyjaśnieniami rzeczoznawcy majątkowego zawartymi w piśmie z 29 sierpnia 2017 r., nie zawiera przy tym uchybień i braków i spełnia wszystkie wymogi stawiane przez prawo tego typu opracowaniom.

Kolegium stwierdziło, że w świetle wyjaśnień rzeczoznawcy z 29 sierpnia 2017 r. uznać należy, że odstąpienie w przedmiotowej sprawie od wyceny całej nieruchomości w rozumieniu wieczystoksięgowym (obejmującej obok ww. działek również działkę nr [...] o pow. 1,0030 ha) i objęcie wyceną jedynie działek nr [...] i [...], było w niniejszej sprawie uzasadnione okolicznościami sprawy. Z wyjaśnień rzeczoznawcy wynika, że działka nr [...] nie pozostaje w związku funkcjonalnym z pozostałą częścią przedmiotowej nieruchomości. Znajduje się po przeciwnej stronie drogi, w odległości ok. 50 m, dużo bliżej centrum miejscowości, znacznie poniżej poziomu działek wycenianych. Poza tym dla działki tej nie zostały stworzone warunki przyłączenia jej do sieci kanalizacji sanitarnej.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że w świetle przepisów u.g.n. zasadą jest wieczystoksięgowe rozumienie pojęcia nieruchomości. Zgodnie z art. 4 pkt 1 u.g.n. pod pojęciem nieruchomości gruntowej należy rozumieć grunt wraz z częściami składowymi, z wyłączeniem budynków i lokali, jeżeli stanowią odrębny przedmiot własności. Zgodnie natomiast z art. 4 pkt 6a u.g.n. określanie wartości nieruchomości oznacza określanie tej wartości jako przedmiotu prawa własności i innych praw do nieruchomości. Kolegium stwierdziło jednak, że powyższej zasady nie można traktować w sposób bezwzględny. W szczególności bowiem należy mieć na uwadze, że przesłanką pobierania opłaty adiacenckiej jest stworzenie dla danej nieruchomości warunków do przyłączenia jej do danej sieci infrastruktury technicznej. W zaistniałej w przedmiotowej sprawie sytuacji nie można zatem pomijać faktu, że działka nr [...], stanowiąca, jak wynika z ustaleń rzeczoznawcy, które nie są kwestionowane przez stronę postępowania, funkcjonalnie odrębną nieruchomość o znacznej powierzchni, nie została objęta możliwością przyłączenia jej do przedmiotowej sieci kanalizacyjnej. Możliwość taka istnieje tylko dla funkcjonalnie powiązanych i objętych jedną księgą wieczystą działek nr [...] i [...]. Sytuacja faktyczna w przedmiotowej sprawie jest zatem specyficzna i bezrefleksyjne stosowanie do niej zasady, że wycenie podlega jedynie cała nieruchomość objęta tą samą księgą wieczystą byłoby błędne. Kolegium podkreśliło także, że powyższe okoliczności stały się jasne dopiero w świetle wyjaśnień rzeczoznawcy z dnia 29 sierpnia 2017 r. Z samego operatu szacunkowego ww. motywy, dla których w wycenie pominięto działkę nr [...] nie były ujęte, stąd też Kolegium poprzednio kwestionowało także sposób wyceny.

Organ II instancji wskazał, że rzeczoznawca dokonując wyceny wartości nieruchomości stosuje, zgodnie z brzmieniem art. 149 u.g.n., przepisy rozdziału tej ustawy dotyczące określenia wartości nieruchomości. W związku z tym, dla ustalenia wartości gruntu, stanowiącego działki nr [...] i [...] w W. Z., zarówno przed jak i po realizacji przez Gminę sieci kanalizacji sanitarnej, rzeczoznawca szacowała jej wartość działki w podejściu porównawczym, metodą korygowania ceny średniej.

Zdaniem organu odwoławczego wybór podejścia i metody zgodny jest z przepisami u.g.n. oraz wydanego na jej podstawie rozporządzenia. Organ wyjaśnił treść pojęć "podejście porównawcze" i "metoda korygowania ceny średniej". Wskazał, że w wykonanym operacie rzeczoznawca utworzyła dwa zbiory nieruchomości podobnych, o znanych cenach transakcyjnych i cechach, oddzielnie dla nieruchomości gruntowych niezabudowanych uzbrojonych w kanalizację sanitarną oraz dla nieruchomości niezabudowanych nie posiadających kanalizacji. Odniosła się do problemu aktualizacji cen transakcyjnych na datę wyceny, ustaliła cechy rynkowe, które wpływają na cenę nieruchomości, ustaliła zakres skali ocen dla każdej z przyjętych cech rynkowych. Poszczególne cechy zostały w sposób pełny i nie budzący wątpliwości scharakteryzowane. Dobrany zbiór cech jest identyczny dla wyceny przed i po uzyskaniu przez nieruchomość możliwości przyłączenia do kanalizacji sanitarnej, co pozwala przyjąć, że wykazana różnica w cenie średniej obliczonej dla zbioru nieruchomości posiadających dostęp do kanalizacji sanitarnej i bez tego dostępu stanowi właśnie wzrost wartości nieruchomości na skutek przyłączenia do tej sieci. Następnie rzeczoznawca obliczyła cenę średnią dla każdego ze zbiorów transakcji, jak też dokonała szczegółowego opisu nieruchomości o cenie maksymalnej i minimalnej, zarówno dla nieruchomości posiadających kanalizację jak i dla nieruchomości bez kanalizacji. Rzeczoznawca określiła rynek działek uzbrojonych w kanalizację sanitarną oraz rynek bez kanalizacji z obszaru miejscowości gminy Z. oraz gmin ościennych (Z., W. W.), z okresu od czerwca 2014 r. do grudnia 2015 r. Rozszerzenie obszaru poszukiwania transakcji uzasadniono brakiem wystarczającej ich liczby na terenie gminy Z.. Wykazane różnice w atrakcyjności i potencjale inwestycyjnym poszczególnych nieruchomości porównawczych w zależności od ich położenia w poszczególnych miejscowościach zostały uwzględnione wśród współczynników korygujących.

Rzeczoznawca wykazała, w ocenie Kolegium, że przyjęte do porównań nieruchomości spełniają kryterium podobieństwa. Do porównań przyjęto nieruchomości o analogicznym jak przedmiotowa nieruchomość przeznaczeniu w planie miejscowym, w zbliżonych proporcjach (przeznaczenie mieszane o udziale przeznaczenia MN nie mniejszym niż 50% - nieruchomość wyceniana posiada przeznaczenie pod budownictwo mieszkaniowej jednorodzinne w części obejmującej 70% powierzchni, w pozostałej części przeznaczona jest pod zieleń nieurządzoną i drogi dojazdowe). Wszystkie nieruchomości porównawcze, dobrane do wyceny zarówno na okres przed jak i po wybudowaniu kanalizacji sanitarnej cechuje także mieszane przeznaczenie, podobne do działek wycenianych. Różnice w powierzchni działek przyjętych do porównań nie są znaczne i również w tym zakresie nieruchomości te można uznać za podobne względem nieruchomości przedmiotowej. Autorka operatu przeanalizowała trend zmian cen w analizowanym okresie i wskazała, że nie przejawiał on istotnych odchyleń, zwłaszcza ze względu na przyjęty stosunkowo krótki okres, na który poszukiwano transakcji porównawczych. Stąd też trend ten przyjęto na poziomie 0%. W operacie wskazano, że uzbrojenie działki w kanalizację sanitarną ma istotne znaczenie dla jej wartości. W wyniku przeprowadzenia wyceny, rzeczoznawca ustaliła wartość gruntu, jaką miał on jako grunt pozbawiony dostępności do kanalizacji, i jaką przedstawia obecnie, posiadając możliwość podłączenia się do sieci sanitarnej.

Kolegium odniosło się również do zarzutu odwołania wskazując, że ani z wniosku o wyłączenie ani z pozostałych akt sprawy nie wynika zaistnienie podstaw do wyłączenia. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, w szczególności sporządzony operat szacunkowy, jak również składane przez rzeczoznawcę wyjaśnienia do sprawy, nie dają podstaw do kwestionowania jej bezstronności i obiektywizmu.

W piśmie z 4 września 2018 r. pełnomocnik skarżącej wniósł do Kolegium o wznowienie postępowania zarzucając naruszenie art. 10 K.p.a. przez brak zawiadomienia go o zakończeniu gromadzenia materiału dowodowego, co uniemożliwiło mu wypowiedzenie się w sprawie.

Następnie pełnomocnik skarżącej wniósł 10 września 2018 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Kolegium z 26 lipca 2018 r. znak [...]. Sprawa została zarejestrowana do sygn. II SA/Kr 1367/18. W uzasadnieniu skargi podniesiono zarzut naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. poprzez niezapewnienie pełnomocnikowi skarżącej czynnego udziału w każdym stanie postępowania, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów oraz zgłoszonych żądań.

W odpowiedzi na skargę na decyzję Kolegium z 26 lipca 2018 r. SKO podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się do zarzutu niezawiadomienia pełnomocnika przed wydaniem decyzji podniosło, że pełnomocnik został powiadomiony o przekazaniu przez organ I instancji złożonego odwołania (k. 208 akt sprawy). Żaden nowy materiał dowodowy nie został zgromadzony.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wznowiło postępowanie postanowieniem z 8 października 2018 r.

Decyzją z 15 listopada 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło uchylenia dotychczasowej decyzji z 26 lipca 2018 r. znak [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z 6 lutego 2019 r. sygn. II SA/Kr 1367/18 zawiesił postępowanie sądowe do czasu zakończenia postępowania wznowieniowego.

Decyzją z 29 kwietnia 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy ww. decyzję z 15 listopada 2018 r. Skargę na ww. decyzję wniosła A. S..

Prawomocnym wyrokiem z 20 listopada 2019 r. sygn. II SA/Kr 760/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę na ww. decyzję z 29 kwietnia 2019 r. W uzasadnieniu ww. wyroku WSA wskazał, że skarga jest bezzasadna, ponieważ skarżąca nie została pominięta w czynnościach postępowania wyjaśniającego, nie uprawdopodobniła również istotności uchybienia art. 10 K.p.a. przez wpływ na wynik sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325), dalej "P.p.s.a.", odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. Regułą jest, że w ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 P.p.s.a. sąd jest uprawniony do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.), zaś jedynym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 P.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 P.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Stosownie natomiast do treści art. 145 § 1 P.p.s.a. w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Z istoty kontroli wynika, że legalność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności Sąd - w wyniku kontroli zaskarżonej decyzji - stwierdził, że jest ona zgodna z prawem, a zarzuty skargi nie mogły przynieść zamierzonego skutku. Sąd stwierdza również, że mające istotny wpływ na wynik sprawy ustalenia faktyczne poczynione przez organy są prawidłowe i Sąd przyjmuje je za własne.

Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy Z. w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty adiacenckiej w wysokości [...] zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w miejscowości W. Z., oznaczonej jako działki ew. nr [...], [...] i [...] (w zakresie działek [...] i [...]) wskutek stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do gminnej sieci kanalizacyjnej.

Zgodnie z art. 145 ust. 1 u.g.n., wójt, burmistrz albo prezydent miasta może, w drodze decyzji, ustalić opłatę adiacencką każdorazowo po stworzeniu warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej albo po stworzeniu warunków do korzystania z wybudowanej drogi. Wysokość stawki procentowej opłaty ustala rada gminy w drodze uchwały, w wysokości nie większej niż 50 % kwoty wzrostu wartości nieruchomości.

Stosownie natomiast do art. 145 ust. 2 u.g.n., wszczęcie postępowania w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej może nastąpić w terminie do 3 lat od dnia stworzenia warunków do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej.

W myśl art. 146 u.g.n.

1. Ustalenie i wysokość opłaty adiacenckiej zależą od wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego budową urządzeń infrastruktury technicznej.

1a. Ustalenie opłaty adiacenckiej następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, określającej wartości nieruchomości.

2. Wysokość opłaty adiacenckiej wynosi nie więcej niż 50% różnicy między wartością, jaką nieruchomość miała przed wybudowaniem urządzeń infrastruktury technicznej, a wartością, jaką nieruchomość ma po ich wybudowaniu. Wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej ustala rada gminy w drodze uchwały.

(...)

3. Wartość nieruchomości według stanu przed wybudowaniem urządzeń infrastruktury technicznej i po ich wybudowaniu określa się według cen na dzień, w którym stworzono warunki do podłączenia nieruchomości do poszczególnych urządzeń infrastruktury technicznej albo na dzień stworzenia warunków do korzystania z wybudowanej drogi.

Bezsporne w sprawie niniejszej, która toczy się od 2014 r., były wszystkie okoliczności związane z realizacją i przekazaniem do eksploatacji sieci kanalizacji sanitarnej wykonanej w ramach przedsięwzięcia "Kanalizacja sanitarna [...]. Kanalizacja W. Z. (Etap II)" z 21 czerwca 2013 r. oraz zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 145 ust. 2 u.g.n. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 stycznia 2011 r., sygn. I OSK 398/10 – powołane orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Nie było również sporne i nie budziło wątpliwości Sądu, że przedmiotowa sieć kanalizacyjna zapewniła techniczne warunki odbioru ścieków (podłączenia nieruchomości do sieci infrastruktury, o którym mowa w przepisie art. 145 ust. 2 u.g.n., m.in. działki nr [...] (opisana jako 49/7+49/9 - k. 40 akt adm.). Niewątpliwie zatem w przedmiotowej sprawie zostały stworzone przez Gminę warunki do podłączenia nieruchomości do urządzenia infrastruktury, jakim jest sieć kanalizacji sanitarnej, czyli spełniona została przesłanka opisana w art. 145 ust. 1 u.g.n. (czego zresztą skarżąca nie kwestionowała).

Nie było też przedmiotem sporu, że zgodnie z § 3 uchwały Rady Gminy Z. z dnia 21 czerwca 2007 r. nr [...] w sprawie ustalenia stawek procentowych opłaty adiacenckiej (Dz.Urz.Woj.Mał. z 2007 r., nr 625, poz. 4142), określono stawkę procentową jednorazowej opłaty, o której mowa w przepisie art. 146 u.g.n., na 32% kwoty wzrostu wartości nieruchomości.

Sporna była jedynie ostatnia konieczna do wykazania przesłanka naliczenia opłaty adiacenckiej, to jest ustalenie, że wartość nieruchomości, dla której stworzono możliwość przyłączenia do urządzeń infrastruktury technicznej wskutek tego faktu wzrosła i ustalenie kwoty tego wzrostu.

Wymagało rozstrzygnięcia, czy podstawowy dowód w sprawie – operat szacunkowy – jest prawidłowy, w związku z przyjęciem do szacowania tylko działek nr [...] i [...], bez działki [...].

Istotne dla rozstrzygnięcia ww. kwestii jest zagadnienie, jak należy rozumieć pojęcie nieruchomość, o którym mowa w dziale IV u.g.n. Organ odwoławczy w decyzji z 20 grudnia 2017 r. słusznie wskazał, że określenie granic nieruchomości na gruncie u.g.n. w przypadku wielości działek nie jest interpretowane jednoznacznie w literaturze i orzecznictwie.

Pojęcie nieruchomości nie zostało w tej ustawie zdefiniowane. W art. 4 pkt 1 u.g.n. umieszczono jedynie definicję pojęcia nieruchomości gruntowej, którą jest grunt wraz z częściami składowymi, z wyłączeniem budynków i lokali, jeżeli stanowią odrębny przedmiot własności. Do nieruchomości gruntowej w rozumieniu u.g.n. zastosowanie ma norma zawarta w art. 46 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. (obecnie Dz.U. z 2020 r., poz. 1740), dalej "K.c.". Zatem nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności.

Nieruchomość może się więc składać z jednej działki gruntu lub z większej liczby działek gruntu stanowiących odrębny przedmiot własności.

Nieruchomość, jako odrębny przedmiot własności, o którym mowa w art. 46 § 1 K.c., może zostać określona w różny sposób – fizycznie, prawnie lub w sposób wieczystoksięgowy (zgodnie z art. 46 § 2 K.c. prowadzenie ksiąg wieczystych regulują odrębne przepisy).

Definicja nieruchomości zawarta w art. 46 § 1 K.c. jest na tyle pojemna, że obejmuje zarówno nieruchomości nie mające urządzonych ksiąg wieczystych jak i nieruchomości mające księgi wieczyste.

W polskim systemie prawa cywilnego funkcjonują dwa różne pojęcia nieruchomości gruntowej – wynikające z art. 46 § 1 K.c. (opisane wyżej) oraz wieczystoksięgowe. W świetle tego ostatniego nieruchomością jest część powierzchni ziemskiej objęta księgą wieczystą.

Nieruchomość w ujęciu wieczystoksięgowym również może składać się z jednej lub z wielu działek gruntu – o ile działki te należą do tego samego właściciela i zostały wpisane do jednej księgi wieczystej (por. postanowienie SN z 30 października 2003 r., sygn. IV CK 114/02, OSNC 1994/12, poz. 201). Określenie odrębnego przedmiotu własności, o którym mowa w art. 46 § 1 K.c., może natomiast polegać na tym, że nieruchomość składająca się z wielu działek gruntu i stanowiąca dotąd jedną nieruchomość, ponieważ jest ujęta w jednej księdze wieczystej, ulega podziałowi w ten sposób, że dla poszczególnych działek gruntu właściciel zakłada odrębne księgi wieczyste. Może to spowodować powstanie odrębnych nieruchomości nawet wtedy, jeśli poszczególne działki gruntu sąsiadują ze sobą.

Z analizy przepisów K.c. oraz ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz.U. z 2019 r. poz. 2204), dalej "u.k.w.h." wynika, że definicja nieruchomości gruntowej sformułowana w art. 4 pkt 1 u.g.n. nie może funkcjonować całkowicie samoistnie i być (mimo różnic redakcyjnych) interpretowana w całkowitym oderwaniu od pojmowania nieruchomości w K.c. i w u.k.w.h. W dalszych przepisach u.g.n. wielokrotnie odnosi się do nieruchomości w ogóle (a nie do zdefiniowanych w niej nieruchomości gruntowych).

Używanego w u.g.n. pojęcia nieruchomości nie można jednak całkowicie utożsamiać z jego rozumieniem na gruncie ww. ustawy o księgach wieczystych i hipotece. Na gruncie wieczystoksięgowym nieruchomość identyfikowana jest z księgą wieczystą i w rezultacie o tym, czy mamy do czynienia z jedną, czy z wieloma nieruchomościami, decyduje liczba ksiąg wieczystych (art. 1 u.k.w.h.). W świetle definicji zawartych w art. 4 pkt 1 i pkt 3 u.g.n. potencjalnie nawet odległe od siebie działki mogą być częścią określonej nieruchomości.

Z drugiej strony jedna działka może zostać z większej nieruchomości wyodrębniona jako osobna nieruchomość. Działki gruntu objęte jedną księgą wieczystą mogą stanowić odrębne nieruchomości w rozumieniu u.g.n. (por. wyrok SN z 20 grudnia 2006 r., sygn. IV CSK 229/06, LEX nr 369187).

Podsumowując, wykładając znaczenie pojęcia nieruchomości na gruncie u.g.n., nie można całkowicie abstrahować od przepisów K.c. i u.k.w.h., ale pojęcie to ma cechy autonomiczne, wynikające z charakterystyki u.g.n. (por. postanowienie SN z 20 grudnia 2006 r., sygn. IV CSK 283/06, LEX nr 369195).

W celu wykazania omówionej przesłanki (wzrostu wartości), organ I instancji prawidłowo zlecił wykonanie operatu szacunkowego przedmiotowej nieruchomości biegłemu rzeczoznawcy majątkowemu. Aktualność operatu została potwierdzona klauzulą z 29 sierpnia 2017 r. umieszczoną na operacie zgodnie z art. 156 ust. 4 u.g.n. Zatem w chwili orzekania przez organ I instancji 30 maja 2018 r. nie upłynął okres 12 miesięcy, w którym operat szacunkowy mógł być wykorzystywany do celu, dla którego został sporządzony.

Odstąpienie w przedmiotowej sprawie od wyceny działki nr [...] o pow. 1,0030 ha i objęcie wyceną jedynie działek nr [...] i [...] było uzasadnione okolicznościami faktycznymi. Z wyjaśnień rzeczoznawcy wynika bowiem, że działka nr [...] nie pozostaje w związku funkcjonalnym z pozostałą częścią przedmiotowej nieruchomości. Znajduje się po przeciwnej stronie drogi, w odległości ok. 50 m. Poza tym, co istotne, dla działki tej nie zostały stworzone warunki przyłączenia jej do sieci kanalizacji sanitarnej, co nie było kwestionowane przez strony.

Dlatego też, mimo że w typowych sprawach na gruncie u.g.n. zasadą jest wieczystoksięgowe rozumienie pojęcia nieruchomości, to Kolegium słusznie stwierdziło, że zasady tej nie można traktować w sposób bezwzględny. W szczególności należy mieć na uwadze, że przesłanką pobierania opłaty adiacenckiej jest stworzenie dla danej nieruchomości warunków do przyłączenia jej do danej sieci infrastruktury technicznej. W zaistniałej w przedmiotowej sprawie sytuacji nie można pomijać faktu, że działka nr [...], stanowiąca, jak wynika z ustaleń rzeczoznawcy, które nie są kwestionowane przez strony postępowania, funkcjonalnie odrębną nieruchomość o znacznej powierzchni, nie została objęta możliwością przyłączenia jej do przedmiotowej sieci kanalizacyjnej. Możliwość taka istnieje tylko dla funkcjonalnie powiązanych działek nr [...] i [...].

Podsumowując to zagadnienie organ II instancji trafnie stwierdził, że rzeczoznawca dokonał prawidłowej wyceny wartości nieruchomości stosując zgodnie z art. 149 u.g.n., przepisy rozdziału tej ustawy dotyczące określenia wartości nieruchomości.

Analiza znajdującego się w aktach sprawy operatu szacunkowego nieruchomości stanowiącej działki nr [...] i [...] dowodzi, że w związku z wybudowaniem przez Gminę kanalizacji sanitarnej, wartość nieruchomości wzrosła. Operat oceniany łącznie z wyjaśnieniami rzeczoznawcy majątkowego zawartymi w pismach z 29 sierpnia 2017 r. i 20 marca 2018 r., nie zawiera uchybień i braków oraz spełnia wszystkie wymogi stawiane przez prawo tego typu opracowaniom.

W związku z tym dla ustalenia wartości gruntu stanowiącego działki nr [...] i [...], zarówno przed, jak i po realizacji przez Gminę sieci kanalizacji sanitarnej, rzeczoznawca prawidłowo oszacowała wartość ww. nieruchomości w podejściu porównawczym, metodą korygowania ceny średniej.

Sąd podziela ocenę dokonaną przez Kolegium, że w wykonanym operacie rzeczoznawca prawidłowo:

- utworzyła dwa zbiory nieruchomości podobnych, o znanych cenach transakcyjnych i cechach, oddzielnie dla nieruchomości gruntowych niezabudowanych uzbrojonych w kanalizację sanitarną oraz dla nieruchomości niezabudowanych nie posiadających kanalizacji;

- odniosła się do problemu aktualizacji cen transakcyjnych na datę wyceny, ustaliła cechy rynkowe, które wpływają na cenę nieruchomości,

- ustaliła zakres skali ocen dla każdej z przyjętych cech rynkowych,

- poszczególne cechy zostały w sposób pełny i nie budzący wątpliwości scharakteryzowane,

- dobrany zbiór cech jest identyczny dla wyceny przed i po uzyskaniu przez nieruchomość możliwości przyłączenia do kanalizacji sanitarnej, co pozwala przyjąć, że wykazana różnica w cenie średniej obliczonej dla zbioru nieruchomości posiadających dostęp do kanalizacji sanitarnej i bez tego dostępu stanowi właśnie wzrost wartości nieruchomości na skutek przyłączenia do tej sieci,

- określiła rynek działek uzbrojonych w kanalizację sanitarną oraz rynek bez kanalizacji, z obszaru miejscowości gminy Z. oraz gmin ościennych (Z., W. W.), z okresu od czerwca 2014 r. do grudnia 2015 r.,

- uzasadniła rozszerzenie obszaru poszukiwania transakcji,

- uwzględniła wśród współczynników korygujących wykazane różnice w atrakcyjności i potencjale inwestycyjnym poszczególnych nieruchomości porównawczych w zależności od ich położenia w poszczególnych miejscowościach.

Rzeczoznawca obliczyła też cenę średnią dla każdego ze zbiorów transakcji, jak też dokonała szczegółowego opisu nieruchomości o cenie maksymalnej i minimalnej, zarówno dla nieruchomości posiadających kanalizację jak i dla nieruchomości bez kanalizacji.

Przyjęte do porównań nieruchomości spełniają kryterium podobieństwa. Do porównań przyjęto nieruchomości o analogicznym jak przedmiotowa nieruchomość przeznaczeniu w planie miejscowym, w zbliżonych proporcjach (przeznaczenie mieszane o udziale przeznaczenia MN nie mniejszym niż 50% - nieruchomość wyceniana posiada przeznaczenie pod budownictwo mieszkaniowej jednorodzinne w części obejmującej 70% powierzchni, w pozostałej części przeznaczona jest pod zieleń nieurządzoną i drogi dojazdowe). Wszystkie nieruchomości porównawcze, dobrane do wyceny zarówno na okres przed jaki i po wybudowaniu kanalizacji sanitarnej cechuje także mieszane przeznaczenie, podobne do działek wycenianych. Różnice w powierzchni działek przyjętych do porównań nie są znaczne i również w tym zakresie nieruchomości te można uznać za podobne względem nieruchomości przedmiotowej. Autorka operatu przeanalizowała trend zmian cen w analizowanym okresie i wskazała, że nie przejawiał on istotnych odchyleń, zwłaszcza ze względu na przyjęty stosunkowo krótki okres, na który poszukiwano transakcji porównawczych. Stąd też trend ten przyjęto na poziomie 0%. W operacie wskazano, że uzbrojenie działki w kanalizację sanitarną ma istotne znaczenie dla jej wartości. W wyniku przeprowadzenia wyceny, rzeczoznawca ustaliła wartość gruntu, jaką miał on jako grunt pozbawiony dostępności do kanalizacji, i jaką przedstawia obecnie, posiadając możliwość podłączenia się do sieci sanitarnej.

Podsumowując, kwestionowane w niniejszej sprawie decyzje organów obu instancji są prawidłowe, postępowanie w sprawie zostało wszczęte w ustawowym terminie, zostało przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami, a ustalając opłatę organ oparł się na wiarygodnym materiale dowodowym, jakim jest operat szacunkowy autorstwa rzeczoznawcy majątkowego oraz prawidłowo przeprowadzonych obliczeniach. Istniały zatem podstawy do naliczenia opłaty adiacenckiej w przedmiotowej sprawie.

Odpowiadając na zarzut skarżącej należy wskazać, że słusznie Kolegium stwierdziło, że z akt sprawy w żadnym razie nie wynika podnoszony przez skarżącą brak obiektywizmu czy niekompetencja autorki operatu. Zasadnie organ I instancji odmówił wyłączenia biegłej od udziału w przedmiotowej sprawie (postanowienie Wójta gminy Z. z dnia 30 kwietnia 2018 r.).

Odnosząc się do zarzutu niestosowania się biegłej do zaleceń formułowanych przez Kolegium w poprzednich decyzjach kasatoryjnych należy wskazać, że autorka operatu w sposób wyczerpujący i klarowny wyjaśniła, dlaczego odstąpiła w przedmiotowej sprawie od szacowania wartości całej nieruchomości w rozumieniu wieczystoksięgowym i argumentacja ta zasługuje na uwzględnienie. Wyjaśnienie motywów stosowania takiego odstępstwa od generalnej zasady wyceniania nieruchomości według księgi wieczystej zostało umotywowane w piśmie uzupełniającym operat i w uzasadnieniach decyzji obu instancji. Organ odwoławczy wydał zatem prawidłową decyzję, należycie ją uzasadniając.

Odpowiadając na jedyny sformułowany w skardze zarzut naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. poprzez niezapewnienie pełnomocnikowi skarżącej czynnego udziału w każdym stanie postępowania, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów oraz zgłoszonych żądań, należy wskazać, że zarzut ten jest całkowicie bezpodstawny.

Należy podkreślić, że skarżąca, formułując jedynie ogólny zarzut co do naruszenia art. 10 K.p.a., nie podała żadnych argumentów ani okoliczności potwierdzających ten gołosłowny zarzut; nie wskazała z jakich konkretnie uprawnień nie mogła skorzystać, bądź jakich czynności w postępowaniu administracyjnym nie mogła dokonać.

Sąd nie stwierdził uchybienia organu w postaci braku zawiadomienia pełnomocnika skarżącej w sytuacji, gdy był on zawiadomiony o przekazaniu odwołania, a żaden nowy materiał dowodowy po 20 marca 2018 r. nie został przez organ zgromadzony. Nadto skuteczne powołanie się na art. 10 § 1 K.p.a. jest obwarowane dodatkowymi wymogami. Strona stawiająca zarzut naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. winna uprawdopodobnić istotność wpływu tego uchybienia na wynik sprawy, poprzez np. uniemożliwienie dokonania konkretnych czynności procesowych, mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy (por. wyrok NSA z 26 września 2019 r., sygn. II OSK 2691/17, LEX nr 2733958).

Co więcej, podobnie sformułowany zarzut naruszenia art. 10 K.p.a. w identycznych okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy był przedmiotem orzekania przez WSA w Krakowie w wymienionym wyżej prawomocnym wyroku z 20 listopada 2019 r. sygn. II SA/Kr 760/19 i oceniony został jako bezzasadny. Sąd w składzie orzekającym w pełni podziela tę ocenę.

Sąd uchyla zaskarżony akt na podstawie art. 145 P.p.s.a. tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub w razie naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie stwierdził takich wad i uchybień, dlatego Sąd orzekł jak w sentencji oddalając skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.