Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 290/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-03-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kuśmirek po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B. na działanie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W piśmie datowanym na 14 września 2006 r. M. B. wskazała, iż składa "...skargę na urzędy, do których zwracam się o pomoc, mająca na celu wyjaśnienie i zlikwidowanie problemu, dotyczącego wielu mieszkańców [...] dzielnicy". Podniosła, iż ma zastrzeżenia co do działań "władz miasta" - w tym Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. – dotyczących postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia na budowę i samowoli budowlanej budynku znajdującego się na nieruchomości sąsiadującej z jej działką. Jednocześnie skarżąca wskazała, iż samowolnie zmieniono sposób użytkowania w/w budynku – bowiem stworzono w nim zakład produkujący wyroby cukiernicze.

Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 14 września 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wezwał M. B. do wskazania organu, którego działania lub bezczynności dotyczy skarga, a także wskazanie numeru i daty zaskarżonego aktu lub zaskarżonej czynności.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie M. B. powtórzyła argumentację zawartą w swym wcześniejszym piśmie i ponownie wskazała, że skarga ta dotyczy działalności Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z., wskazując równocześnie prawomocne decyzje Prezydenta Miasta Z. dotyczące postępowania o pozwoleniu na budowę budynku sąsiadów z lat 1993 -1994. W uzasadnieniu zaś podniosła, że sąsiedzi – prowadzą "...uciążliwą działalność gospodarczą w tymże budynku bez zmiany sposobu użytkowania budynku".

W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, nie mogąc na podstawie pism skarżącej sprecyzować, których dokładnie aktów prawnych dotyczy skarga, uznał, że jej przedmiotem jest nienależyte wykonywanie zadań przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Przepis art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stanowi, że przed sądami administracyjnymi rozpatrywane są sprawy z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych.

Zakres tych spraw wymienia enumeratywnie przepis art. 3 § 2 i 3 ww. ustawy, który wymienia akty prawne poddane kontroli w postępowaniu przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi. Są to decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, akty prawa miejscowego, akty jednostek samorządu terytorialnego, akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego oraz inne sprawy, które na mocy przepisów ustaw szczególnych przewidują sadową kontrolę.

Oznacza to, ze skarga do Sądu jest dopuszczalna jedynie na decyzje, postanowienia lub inne akty i czynności z zakresu administracji publicznej, zaś skarga na bezczynność organów służy jedynie w granicach w jakich służy skarga do sądu administracyjnego.

Sąd zauważa, że zgodnie art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Natomiast na podstawie art. 53 § 1 w/w ustawy skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.

W stosunku do decyzji Prezydenta Miasta Z. z lat 1993-1994 wskazywanych w pismach przez M. B. nie są spełnione wymogi zawarte w w/w artykułach p.p.s.a., co oznacza, że nie mogły by one być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego, zaś żaden konkretny akt prawny wydany przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. nie został wskazany.

Stwierdzić trzeba, iż skarga M. B. nie jest skierowana przeciw konkretnej decyzji lub postanowieniu, albo innej czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Jest to skarga dotycząca całokształtu czynności podejmowanych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. dotyczących postępowania administracyjnego związanego z budową budynku przy ulicy [...], a także postępowania dotyczącego samowolnej zmiany sposobu użytkowania w/w budynku. Oznacza to, że skarga ta nie mieści się w katalogu zawartym w art. 3 § 2 i 3 p.p.s.a., a co za tym idzie, nie jest dopuszczana.

Argumenty podniesione przez skarżącą a także w/w okoliczności wskazują, że właściwą drogą w tego trybu sprawach jest tryb skargowy określony w Rozdziale VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.). Zgodnie z art. 227 k.p.a. przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw.

Na marginesie wskazać należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie ma kompetencji, które pozwalałyby wymierzyć organowi administracji karę grzywny za nieterminowe rozpatrywanie spraw (o czym informowano już skarżącą w piśmie z dnia 29 stycznia 2007 r.) – o co M. B. wnioskowała w pismach z dnia 10 stycznia 2006 r. a także z dnia 20 lutego 2007 r.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji postanowienia.