Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 456/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2021-03-16 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art.61§3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Asesor WSA Zbigniew Kruszewski po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J.J. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w likwidacji za zaległości spółki z tytułu nienależnie pobranych płatności rolnośrodowiskowych za 2012 r. wraz z odsetkami za zwłokę postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Pismem z [...] listopada 2020 r. skarżący J.J. wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wskazanej w sentencji postanowienia.

Uzasadniając wniosek, skarżący wskazał na przesłankę niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, a tym samym spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podniósł, że wyegzekwowanie kwoty 3.085.220,29 zł spowoduje nieodwracalne skutki w całym jego życiu, m. in. może doprowadzić do konieczności ogłoszenia upadłości konsumenckiej. Zapłata powyższej kwoty przekracza jego możliwości finansowe, a wszczęcie postępowania egzekucyjnego wygeneruje dodatkowe koszty egzekucyjne i spowoduje, że nawet drobne środki finansowe, które obecnie skarżący pozyskuje w skali roku zostaną mu odebrane. Wyegzekwowanie jakichkolwiek pieniędzy, przy obecnym już stanie niskich dochodów, pozbawi go zupełnie środków do życia. W tej sytuacji wykonanie zaskarżonej decyzji nawet w niewielkiej części może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz trudnych do odwrócenia skutków.

Skarżący przedłożył ponadto upomnienie z [...] grudnia 2020 r., którego kwota należności do uregulowania wynosi 3.148.820,99 zł.

Skarżący odwołał się również do sytuacji panującej w naszym kraju w związku z pandemią, która uniemożliwia mu pozyskania środków do życia, nie mówiąc o zapłacie kilku milionowego zobowiązania, a wykonanie decyzji spowoduje rażące pogorszenie i tak bardzo trudnej sytuacji finansowej. Nadmienił, że swoją sytuację finansową opisał w złożonym wniosku o przyznanie prawa pomocy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, powoływanej dalej jako p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 zd. 1 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania

w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych

do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły

w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd związany jest zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody - nie każdej, a jedynie znacznej - oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych od odwrócenia skutków.

Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym.

Nie spełnia funkcji uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego samo powołanie się na przesłankę ustawową niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, czyli powtórzenie treści przepisu,

a tym bardziej samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej. Ocena, czy w danej sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. należy do sądu, z tym, że w znacznym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej przez stronę we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Brak bowiem szczegółowego uzasadnienia niniejszego wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.

Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) pozwalających wywieść, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Obowiązkiem strony jest więc poparcie wniosku twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania wspomnianego aktu lub czynności występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (por. postanowienie WSA w Łodzi z dnia 17 kwietnia 2015 r. sygn. akt III SA/Łd 253/15 oraz powołane tam orzecznictwo i literatura; wszystkie cytowane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia dostępne są na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Przy czym w razie braku takich dokumentów, czy to w aktach sprawy, czy też z powodu niedołączenia ich do wniosku Sąd nie jest uprawniony, przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie do wzywania strony o ich przedstawienie. W przypadku bowiem wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje możliwości skorzystania z uzupełniającego postępowania dowodowego (por. post. NSA z dnia 12 września 2014 r. I FZ 332/14).

W rozpoznawanej sprawie uzasadnienie wniosku skarżącego ogranicza się głównie do stwierdzenia, że kwota wynikająca z decyzji o orzeczeniu o solidarnej odpowiedzialności wynosi 3.085.220,29 zł (wraz z odsetkami i kosztami upomnienia), co znaczenie przekracza jego możliwości finansowe, a jej wyegzekwowanie zmusi go do zgłoszenia upadłości konsumenckiej.

Jednakże skarżący nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających chociażby jego sytuację majątkową. Sąd nie mógł zatem zweryfikować rzeczywistego wpływu ewentualnego wykonania zaskarżonej decyzji na sytuację finansową i majątkową skarżącego. Skarżący co prawda stwierdził, że swoją sytuację finansową opisał w złożonym wniosku o przyznanie prawa pomocy, jednakże należy mieć na uwadze, że po pierwsze: przesłanki dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie są identyczne z tymi, które stanowią podstawę do przyznania prawa pomocy (post. NSA z 26 kwietnia 2004 r. FZ 38/04), a po drugie: z akt postępowania w sprawie prawa pomocy, stanowiących załącznik do akt niniejszej sprawy, wynika, że również tam skarżący nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających stan posiadania i dochody.

W ocenie Sądu również sama wysokość zobowiązania wynikająca z zaskarżonej decyzji nie stanowi automatycznie podstawy do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie jej wykonania. Konieczność zapłaty egzekwowanego świadczenia i związane z tym uszczuplenie majątku strony są zwykłym następstwem wykonania obowiązków pieniężnych. Powoływanie się przez skarżącego na ewentualne wszczęcie postępowania egzekucyjnego i tym samym pozbawienie go środków do życia, wobec niewykazania ani choćby uprawdopodobnienia takiej obawy, jako hipotetyczne nie dawało podstaw do uznania, że z wykonywanie zaskarżonej decyzji wiąże się obawa znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a.

Wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, nie może uzasadnia również fakt obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego, a następnie stanu epidemii. Skarżący bowiem nie wykazał, że sytuacja ta rzutuje na jego sytuację w taki sposób, który aktualizowałby przesłanki wynikające z ww. przepisu.

Podobnie o zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mogły przesądzać argumenty odnoszące się do legalności zaskarżonej decyzji, ponieważ na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Sąd nie bada meritum sprawy, a jedynie ocenia istnienie przesłanek ochrony tymczasowej (por. post. NSA z 3 lipca 2014 r., II OZ 661/14).

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji, przy czym zgodnie z art. 61 § 5 p.p.s.a uczynił to na posiedzeniu niejawnym.