Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 727/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-08-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 57a
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Kr 727/16 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 sierpnia 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Urszula Zięba, Sędziowie: WSA Inga Gołowska (spr.), WSA Wiesław Kuśnierz, Protokolant st. sekretarz: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 sierpnia 2016 r., sprawy ze skargi Szpitala w K., na interpretację indywidualną Ministra Finansów, z dnia 29 lutego 2016 r. Nr [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych, , , - s k a r g ę o d d a l a -,


UZASADNIENIE

I.

Szpital w K.(wnioskodawca) wystąpił z wnioskiem do Ministra Finansów o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów - poprzez odpisy amortyzacyjne - wydatków w wartości brutto poniesionych na wykonanie prac modernizacyjnych w budynku wnioskodawcy.

W ramach stanu faktycznego wyjaśniono, że Szpital jest samodzielnym publicznym zakładem opieki zdrowotnej prowadzącym działalność leczniczą w oparciu o przepisy ustawy z 15 kwietnia 2011r. o działalności leczniczej (Dz.U. z 2013r. poz. 217 ze zm.) oraz Statut. Do zadań Szpitala należy prowadzenie działalności leczniczej służącej zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu lub poprawie zdrowia oraz innych działań medycznych wynikających z procesu leczenia lub przepisów odrębnych regulujących zasady ich wykonywania.

Szpital prowadzi działalność w dwóch budynkach, w jednym z budynków mieszczą się przede wszystkim oddziały stacjonarne, gdzie leczenie pacjentów prowadzi się głównie w trybie wielodniowej hospitalizacji. W funkcjonujących oddziałach odbywa się leczenie małych pacjentów, którzy są hospitalizowali wraz z zakwaterowaniem ich opiekunów.

Ze względu na standardy i formalno-prawne wymogi określone przez rozporządzenie Ministra Zdrowia z 26 czerwca 2012r. w sprawie szczegółowych wymagań jakim powinny odpowiadać pomieszczenia i urządzenia podmiotu wykonującego działalność medyczną (Dz.U. z 2012r. poz. 739) budynek szpitalny, mieszczący oddziały szpitalne musi być w całości zmodernizowany. Zgodnie z opinią Ośrodka Klasyfikacji i Nomenklatur Urzędu Statystycznego, opisany budynek z oddziałami szpitalnymi, w którym świadczone są usługi medyczne związane z hospitalizacją pacjentów, zakwaterowanie ich opiekunów oraz zapewniona jest opieka medyczna lekarska i pielęgniarska mieści się w grupowaniu: PKOB grupa 126 klasa 126 "Budynki szpitali i zakładów opieki medycznej". Nadto przedmiotowy budynek stanowi środek trwały wnioskodawcy na podstawie przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Wnioskodawca zaznaczył, że przed modernizacją budynek ten został przekazany do używania i był wprowadzony do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, a suma wydatków poniesionych na modernizację z całą pewnością przekroczy w roku podatkowym kwotę 3.500,00 zł, natomiast w wyniku modernizacji nastąpi wzrost wartości użytkowej obiektu w stosunku do wartości z dnia przyjęcia środka trwałego do używania.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie: czy na koszt uzyskania przychodu, związany z amortyzacją przedmiotowego budynku, składać się będzie wartość brutto prac modernizacyjnych, nie wyższa niż wartość netto tych prac, powiększona o 8%, nawet jeśli wykonawca tych robót zastosuje 23% stawkę podatku od towarów i usług?

Odnosząc się do powyższej kwestii wnioskodawca zauważył, że budynek wykorzystywany do udzielania świadczeń zdrowotnych został sklasyfikowany przez Ośrodek Klasyfikacji i Nomenklatur Urzędu Statystycznego w grupowaniu: PKOB grupa 126 klasa 1264 "Budynki szpitali i zakładów opieki medycznej". Klasyfikacja, zgodnie z art. 41 ust. 12a ustawy z 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (dalej-u.p.t.u.) prowadzi do zaliczenia przedmiotowego budynku do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, albowiem przez takie budownictwo rozumie się m.in. obiekty sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w klasie ex 1264, stanowiące budynki instytucji ochrony zdrowia, świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską. W myśl art. 41 ust. 2 i 12 u.p.t.u. do remontu i modernizacji przedmiotowego budynku stosuje się stawkę podatku od towarów i usług w wysokości 8%. Tak skalkulowane wynagrodzenie brutto wykonawcy robót remontowych i modernizacyjnych (tj. wynagrodzenie netto powiększone o 8%) będzie powiększać wartość środka trwałego, jakim jest przedmiotowy budynek, podlegający amortyzacji. Nawet gdyby wykonawca robót remontowych i modernizacyjnych powiększył swoje wynagrodzenie o 23% podatek od towarów i usług, to z uwagi na fakt, że byłby to błędnie naliczony podatek VAT, wnioskodawca nie mógłby rozpoznać jako kosztu uzyskania przychodu (w ramach odpisów amortyzacyjnych) wartości przenoszącego 8% wynagrodzenia netto.

W interpretacji indywidualnej z 29 lutego 2016r. nr[...] Minister Finansów, działający przez Dyrektora Izby Skarbowej uznał stanowisko wnioskodawcy za nieprawidłowe.

Organ przytoczył treść art. 15 ust. 1 i ust. 6, art. 16 ust. 1 pkt 46 lit. a, art. 16h ust. 1 pkt 1, art. 16g ustawy z 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2014r., poz. 851 ze zm., dalej-u.p.d.o.p.), wyjaśniając, że elementem wartości początkowej środka trwałego jest podatek od towarów i usług ale tylko wówczas, gdy podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty należnego podatku o podatek naliczony albo zwrot różnicy podatku w rozumieniu VAT. Wobec tego organ stwierdził, że uregulowania zawarte w powyższych przepisach należy interpretować w powiązaniu z przepisami VAT, które to nadały podatnikowi prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę naliczonego przy nabyciu towarów i usług. W myśl art. 16g ust. 13 u.p.d.o.p., jeżeli środki trwałe uległy ulepszeniu w wyniku przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji, wartość początkową tych środków, ustaloną zgodnie z ust. 1 i 3-11, powiększa się o sumę wydatków na ich ulepszenie, w tym także o wydatki na nabycie części składowych lub peryferyjnych, których jednostkowa cena nabycia przekracza 3.500,00 zł. Środki trwałe uważa się za ulepszone, gdy suma wydatków poniesionych na ich przebudowę, rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację lub modernizację w danym roku podatkowym przekracza 3.500,00 zł i wydatki te powodują wzrost wartości użytkowej w stosunku do wartości z dnia przyjęcia środków trwałych do używania, mierzonej w szczególności okresem używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą ulepszonych środków trwałych i kosztami ich eksploatacji.

Zatem do wydatków na ulepszenie środków trwałych zalicza się wydatki na ich: przebudowę, rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację, modernizację. Ulepszenie (w tym modernizacja) to działania związane ze środkami trwałymi, które powodują wzrost ich wartości użytkowej w stosunku do wartości z dnia przyjęcia środków trwałych do używania, mierzonej w szczególności okresem używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów za pomocą ulepszonych środków trwałych i kosztami eksploatacji. Wskazując na powyższe, Minister Finansów zauważył, że zasadą jest nieuznawanie podatku od towarów i usług za koszt uzyskania przychodów. Zasada ta wynika z konstrukcji prawnej tego podatku, który z założenia jest neutralny dla przedsiębiorców. Oznacza to, że kosztem podatkowym może być podatek od towarów i usług w sytuacji, gdy podatek naliczony nie może zostać odliczony od podatku należnego lub zwrócony. Jeżeli przepisy ustawy z 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług wyraźnie zabraniają odliczenia, to do kosztów uzyskania przychodów można zaliczyć kwotę brutto z faktury, w innych przypadkach jedynie kwotę netto. Możliwość zaliczenia do kosztów podatkowych podatku naliczonego nie dotyczy zatem sytuacji, w której podatnik miał z mocy ustawy takie prawo, ale z niego nie skorzystał. Nie można utożsamiać ustawowego braku prawa do odliczenia podatku od towarów i usług z dobrowolną rezygnacją z tego prawa lub nieskorzystaniem z takiej możliwości na skutek popełnionego przez podatnika błędu, czy dokonania nieprawidłowej interpretacji przepisów prawa.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że ze względu na standardy i formalno-prawne wymogi, jakim powinny odpowiadać pomieszczenia i urządzenia podmiotu wykonującego działalność medyczną budynek szpitalny, mieszczący oddziały szpitalne musi zostać w całości zmodernizowany. Przedmiotowy budynek stanowi środek trwały wnioskodawcy i został przekazany do używania oraz wprowadzony do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych.

Biorąc pod uwagę przedstawiony opis zdarzenia przyszłego oraz powołane przepisy prawa podatkowego, Minister Finansów stwierdził, że kwoty podatku naliczonego, które zgodnie z przepisami ustawy o podatku od towarów i usług podlegają odliczeniu, nie zwiększają wartości początkowej składników majątkowych (bez względu na zastosowaną stawkę tego podatku), a tym samym nie mogą powiększać wartości początkowej zmodernizowanego środka trwałego, i w konsekwencji stanowić podstawy do dokonywania odpisów amortyzacyjnych. Wnioskodawca nie będzie zatem mógł zaliczyć całej kwoty poniesionych wydatków tj. w wartości brutto do wartości początkowej zmodernizowanego budynku poprzez zwiększenie dotychczasowych odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 16g i art. 16h ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p. w sytuacji, gdy będzie mu przysługiwało odliczenie VAT.

Natomiast w przypadku, gdy wnioskodawca, zgodnie z obowiązującymi przepisami, nie jest uprawniony do odliczenia podatku od towarów i usług, wartość tego podatku będzie powiększać wartość początkową modernizowanego środka trwałego. Oznacza to, że wnioskodawca będzie zobowiązany do zwiększenia wartości początkowej, modernizowanego środka trwałego o wartości brutto wynikające z wystawionych przez kontrahenta faktur. Ponadto, nie może również uznać za koszt uzyskania przychodów wartości naliczonego podatku od towarów i usług stosownie do art. 16 ust. 1 pkt 46 lit. a tiret drugie u.p.d.o.p. Tym samym stanowisko wnioskodawcy uznano za nieprawidłowe.

Końcowo organ zaznaczył, że niniejsza interpretacja przepisów prawa podatkowego wydana została - zgodnie z treścią złożonego wniosku - wyłącznie w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych i nie rozstrzyga kwestii, czy wnioskodawcy nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego oraz w jakiej wysokości.

II.

Po uprzednim bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, Szpital w K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na ww. interpretację Ministra Finansów. Strona skarżąca podniosła, że jeżeli - jak twierdzi Minister Finansów - nieprawidłowe jest jej twierdzenie, iż "na koszt uzyskania przychodu, związany z amortyzacją przedmiotowego budynku, składać się będzie wartość brutto prac modernizacyjnych, nie wyższa niż wartość netto tych prac, powiększona o 8%, nawet jeśli wykonawca tych robót zastosuje 23-procentową stawkę podatku od towarów i usług", to znaczy, że wnioskodawca będzie mógł powiększyć wartość środka trwałego o cały 23-procentowy podatek od towarów i usług, nawet jeśli stawka ta w zaistniałym stanie faktycznym jest niepoprawna. Zgodnie z tym stanowiskiem rozstrzygające znaczenie miałaby treść faktury wystawionej przez wykonawcę robót, co jednak wydaje się wysoce kontrowersyjne, dlatego tym bardziej wskazane jest, by interpretacja nie pozostawiała żadnych wątpliwości. Tymczasem wyłaniający się z niej obraz zaburza zastrzeżenie, że wnioskodawca "nie może również uznać za koszt uzyskania przychodów wartości naliczonego podatku od towarów i usług stosownie do art.16 ust.1 pkt 46 lit. a tiret drugie u.p.d.o.p.".

Uwzględniwszy, że stronie skarżącej, zgodnie z przedstawionym przez nią stanem faktycznym, który przecież nie podlega weryfikacji przez organ, nie przysługuje obniżenie lub zwrot podatku od towarów i usług, wobec czego podatek VAT, naliczony przy modernizacji budynku, zostanie rozpoznany w nakładach powiększających wartość środka trwałego, końcowa uwaga cytowanego fragmentu jest zbyteczna, a wręcz z logicznego punktu widzenia błędna, gdyż powiela to, co zostało napisane zdanie wcześniej, tyle że zredagowano ją tak, jakby stanowiła negację wcześniejszej wypowiedzi ("w przypadku, gdy wnioskodawca [...] nie jest uprawniony do odliczenia podatku od towarów i usług, wartość tego podatku będzie powiększać wartość początkową modernizowanego środka trwałego [...]. Ponadto, nie może również uznać za koszt uzyskania przychodów wartości naliczonego podatku od towarów i usług [...]). Takie błędy nie powinny mieć miejsca w interpretacji przepisów podatkowych, wydanej w indywidualnej sprawie, gdyż zaprzeczają celowi tej instytucji.

Jeżeli natomiast - wbrew powyższej sugestii - przyjąć, że kontestowana uwaga nie jest dziełem błędu, to odwołanie się do przepisu art.16 ust.1 pkt 46 lit. a tiret drugie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych może oznaczać pozostawienie możliwości zakwestionowania przez organ podatkowy poprawności amortyzowania w ramach nakładów modernizacyjnych podatku VAT naliczonego w zawyżonej wysokości. Powołany przepis może być bowiem tak odczytany, że nie pozwala uznać za koszty uzyskania przychodu naliczonego podatku VAT (o który podatnik nie mógł obniżyć podatku należnego), który jednocześnie nie powiększa wartości środka trwałego, gdyż został zawyżony (czy coś, co jest wynikiem błędu, podlegającego korekcie, może w sposób trwały zwiększać jakąkolwiek wartość?). To by jednak oznaczało, że - wbrew rozstrzygnięciu, jakoby stanowisko strony skarżącej było nieprawidłowe - słusznie zakładała ona, że "na koszt uzyskania przychodu, związany z amortyzacją przedmiotowego budynku, składać się będzie wartość brutto prac modernizacyjnych, nie wyższa niż wartość netto tych prac, powiększona o 8%, nawet jeśli wykonawca tych robót zastosuje 23-procentową stawkę podatku od towarów i usług".

Skarżący w pisemnych motywach skargi wskazał również na treść art. 41 ust. 2, ust. 12 i 12 u.p.t.u.

W konsekwencji strona skarżąca uznała, że wydana w niniejszej sprawie interpretacja nie spełnia wymogów art. 14b§1 O.p. (jest niejednoznaczna, a w jednej z jej wykładni błędna, popadając przy tym w wewnętrzną sprzeczność). W dalszej kolejności strona skarżąca wskazała na stanowisko organu zawarte w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, zgodnie z którym "przedmiotem interpretacji nie było (bo nie mogło być) ustalenie stawki podatku VAT zastosowanej przez kontrahenta Wnioskodawcy". Zdaniem organu, nie było możliwe wypowiedzenie się na temat stawki podatku VAT, gdyż "kwestia ta nie dotyczyła bezpośrednio wnioskodawcy tylko podmiotu prowadzącego prace modernizacyjne", co sprawia, że "w tak zarysowanej kwestii wnioskodawca nie legitymował się statusem zainteresowanego, a to oznacza, że organ nie mógłby wydać interpretacji indywidualnej". W ocenie strony skarżącej powyższe stanowisko organu, może oznaczać, że Minister Finansów jednak nie wypowiedział się kategorycznie, iż jakikolwiek by nie był ów podatek VAT, strona będzie mogła powiększyć o jego kwotę wartość środka trwałego i uwzględnić w odpisach amortyzacyjnych. Wypowiedzi te mogą stanowić furtkę, pozwalającą organom podatkowym, przeprowadzającym w przyszłości kontrolę rozliczeń strony z fiskusem, zakwestionować "wrzucenie" całego podatku VAT (w ewentualnie zawyżonej kwocie, wynikającej z zastosowania stawki 23% zamiast 8%) w amortyzację - wszak w komentowanej interpretacji nie wskazano, jaka stawka podatku VAT jest poprawna, a przecież wymaga się od usługobiorcy weryfikowania tej stawki i uwzględniania naliczonego podatku VAT we własnych rozliczeniach z fiskusem tylko w poprawnej wysokości.

Strona skarżąca zwróciła uwagę, że celem interpretacji przepisów podatkowych w sprawie indywidualnej jest udzielenie podatnikowi jasnych wskazówek, jak ma postąpić, oraz zagwarantowanie mu, że jeśli postąpi zgodnie ze wskazówkami, nie poniesienie z tego tytułu negatywnych konsekwencji na gruncie podatkowym. Z tego też względu strona skarżąca nie zgadza się ze stanowiskiem organu, jakoby nie mógł się wypowiedzieć na temat obowiązującej stawki podatku VAT. Bez wypowiedzi w tym przedmiocie interpretacja nie rozwieje wszelkich wątpliwości objętych zapytaniem strony i przez to pozostanie wadliwa. O ile można się jeszcze zgodzić z zapatrywaniem, że brak stronie interesu prawnego do zwrócenia się wprost z wnioskiem o interpretację ustawy o podatku od towarów i usług, skoro świadczone przez nią usługi są zwolnione z podatku VAT, to sprzeciw budzi twierdzenie, że analizując poprawność rozliczeń strony z tytułu podatku dochodowego, na którego wysokość wpływ będzie miał naliczony podatek VAT, organ nie może się wypowiedzieć na temat obowiązującej stawki tego podatku. Nie wskazano z czego miałoby wynikać takie ograniczenie.

Odpowiadając na skargę Minister Finansów, działający przez Dyrektora Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji.

III.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3§2 pkt 4a ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r. poz. 270 dalej-p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. W myśl art. 146§1 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na akt lub czynność , o których mowa w art. 3§2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności przy czym przepis art. 145§1 pkt 1 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy będąc jednak, w przypadku skarg na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną (art. 57a p.p.s.a.). Art. 57a p.p.s.a. w tej wersji czyli ze wskazaniem, że Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołana podstawa prawną, obowiązuje od 15 sierpnia 2015r. na skutek nowelizacji ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi-ustawa z 9 kwietnia 2015r. (Dz. U z 2015r. poz. 658, art. 1 pkt 18.). Skarga w przedmiotowej sprawie złożona została za pośrednictwem organu interpretacyjnego (wpłynęła) w dniu 31 maja 2016r. (data na pieczątce), zatem art. 57a p.p.s.a. w wersji obowiązującej po 15 sierpnia 2015r. miał zastosowanie w sprawie. Późniejsza nowelizacja art. 57a p.p.s.a. obowiązująca po 15 lipca 2016r. spowodowała, że przepis ten ma również zastosowanie do wydawanych opinii zabezpieczających i omowy ich wydania czyli do sytuacji, które nie wstąpiły w tej sprawie.

W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej interpretacji indywidualnej - w zakresie i według kryteriów określonych powołanymi wyżej przepisami - Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy przypomnieć, że wyrok sądu administracyjnego nie może zmieniać ani też zastępować indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, o której mowa w art. 14b§1 O.p. Przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego, na podstawie art. 3§2 pkt 4a p.p.s.a., jest indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego, a więc to treść zaskarżonej interpretacji, nie zaś wniosku o jej wydanie, podlega kontroli i rozstrzygnięciu sądu. Wnosząc skargę na indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego skarżący dochodzi sądowej kontroli zaskarżonej interpretacji, a nie oceny wniosku o jej wydanie. Ponadto, skarga sądowoadministracyjna w intencji skarżącego doprowadzić ma do uchylenia zaskarżonej interpretacji i w następstwie tego wydania nowej, zgodnej z prawem interpretacji, w wyniku ponowionego na skutek wyroku postępowania interpretacyjnego. Z tego punktu widzenia zaskarżenie interpretacji indywidualnej do sądu administracyjnego stanowi sądową drogę prawną do zastąpienia zaskarżonej interpretacji nową indywidualną interpretacją przepisów prawa podatkowego. Do wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego powołane i uprawnione są wyłącznie podatkowe organy interpretacyjne, a nie sądy administracyjne. Indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego, o której mowa w art. 14b§1 O.p., nie stanowi porady prawnej lub optymalizacji podatkowej w zakresie zdarzenia przyszłego przedstawionego przez wnioskodawcę.

Punktem wyjścia dla kontroli legalności interpretacji indywidualnej organu podatkowego było przyjęcie przez Sąd okoliczności faktycznych sprawy, które zostały przedstawione we wniosku strony i stanowiły podstawę faktyczną tej interpretacji, przy czym należy podkreślić, że treść tego aktu została zdeterminowana także pytaniem zadanym we wniosku o jego wydanie oraz stanowiskiem skarżącej w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego.

Dokonując kontroli zaskarżonej interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego i biorąc pod uwagę treść cyt. powyżej art. 57a p.p.s.a., należy odnotować, iż autor skargi, wprawdzie sformułował w jej petium zarzutu naruszenia przepisów postępowania (art. 14b§1 O.p.) jednakże z uwagi na to, że jest to przepis o charakterze kompetencyjnym, wskazującym Ministra właściwego do spraw finansów publicznego jako tego, który wydaje interpretacje indywidualne na wniosek zainteresowanego, trudno uznać, że w sprawie naruszono ten przepis. Kwestionowana interpretacja została wydana przez Dyrektora Izby Skarbowej działającego z upoważnienia Ministra Finansów. Organ rozpoznał wniosek Szpitala i wydał interpretację. Samo stwierdzenie, że w sprawie naruszono ten przepis jest zatem niewystarczające i należało ewentualnie powiązać naruszenie tegoż przepisu z innym przepisami prawa materialnego lub prawa procesowego czego nie uczyniono. W uzasadnieniu wniesionej skargi wskazano natomiast na przepisy art. 41 ust. 2, 12 i 12a u.p.t.u. wobec czego Sąd rozpoznając wniesioną skargę zbadał czy właśnie te przepisy zostały naruszone w sprawie.

Sąd nie podziela zarzutu naruszenia art. 41 ust. 2, 12 i 12a u.p.t.u. Przepis ten określa stawki podatku od towarów i usług. W przedmiotowej sprawie organ nie interpretował tegoż przepisu. Organ interpretacyjny, zasadnie podał również, że nie mógł wypowiadać się co do wysokości stawki podatku od towarów i usług jaką zastosuje wykonawca robót modernizacji szpitala, gdyż to nie dotyczy wnioskodawcy lecz wykonawcy prac.

Godzi się także nadmienić, że w trakcie postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej, wnioskodawca sprecyzował, iż na tle przedstawionego stanu faktycznego, wnioskował o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Konstatacja ta jest o tyle istotne, gdyż w skardze do Sądu (w jej uzasadnieniu) zakwestionowano natomiast zastosowanie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług.

Zestawiając treść wydanej interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych i skargę do Sądu (uzasadnienie) odnoszące się do ustawy o podatku od towarów i usług, dostrzec można rozbieżność reżimów prawnych, która powoduje, że skarga nie może być uwzględniona.

Wskazać także trzeba i na tę kwestię, iż problem prawny jaki zarysował się w sprawie poniekąd ,,ewoluował". Argumenty zawarte w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa i w skardze nie korespondują z problemem jurydycznym przedstawionym we wniosku o wydanie interpretacji. Biorąc pod uwagę wszystkie te poszczególne elementy, problem prawny jawi się jako wątpliwość Szpitala co do tego jakie skutki dla określenia wartości środka trwałego i jego późniejszej amortyzacji będzie miało zastosowanie wadliwej stawki podatku od towaru i usług wynikające z wystawionej faktury na roboty budowlane.

Tak sformułowany problem nie został jednak uwidoczniony we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Stan faktyczny nakreślony przez wnioskodawcę, stanowisko własne wnioskodawcy w sprawie oceny prawej tego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego jak również postawione przez wnioskodawcę pytanie (pytania) determinują i delimitują kierunek wydawanej interpretacji. Stan faktyczny przedstawiony we wniosku konstytuuje przedmiotowy zakres sprawy o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego, a przez to i zakres (samej) udzielonej interpretacji. Organy podatkowe działające w imieniu Ministra Finansów i na podstawie art. 14j§1 O.p. oceniają bowiem możliwość zastosowania prawa podatkowego w odniesieniu do konkretnego, przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego i w relacji do tego obszaru dokonują także operatywnej wykładni przepisów prawa, których potencjalną subsumcje rozważają.

Modyfikacja problemu prawnego wykracza poza zakres sprawy administracyjnej w przedmiocie udzielenia interpretacji indywidualnej, a zatem nie może zostać w niej uwzględnione. Niewątpliwe, wręcz oczywiste jest bowiem, że postępowanie przed sądami administracyjnymi nie stanowi jakiejkolwiek formy, postaci lub kontynuacji postępowania administracyjnego o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego oraz, że sądy administracyjne nie są uprawnione do udzielania tych interpretacji za organy podatkowe.

Wskazać także należy, że wątpliwości wnioskodawcy dotyczącej stawki podatku VAT (8% czy 23%) odnoszą się w gruncie rzeczy to tego jaką stawkę zastosuje wykonawca robót budowlanych lub usługodawca. Na tak sformułowane pytanie, organ interpretacyjny nie może odpowiedzieć w sposób hipotetyczny, abstrakcyjny gdyż stosowanie prawidłowych stawek podatku od towarów i usług nie dotyczy wnioskodawcy. Kwestia ta mogłaby mieć znaczenie dla wskazania skutków wystawienia faktury z wadliwą stawką podatku od towarów i usług dla określenia podstawy amortyzacji środka trwałego jednakże to nie stanowiło przedmiotu pytania skierowanego do organu. Wnioskodawca nie zadał bowiem pytania w tym obszarze a jedynie pytał o skutki podatkowe w dziedzinie podatku dochodowego od osób prawnych, które nie odnoszą się do błędnej stawki VAT przy ustaleniu wartości amortyzowanego środka trwałego.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.