Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SAB/Wr 5/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2008-05-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA - Anna Moskała, , , po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M P na bezczynność P W I Swe W w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] r. M P wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność P W I S we W w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej.

Niniejsza skarga, zgodnie z dyspozycją art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270) - zwana dalej w skrócie p.p.s.a - została przesłana do P W I S we W . W dniu 13 marca 2008 r. organ administracji publicznej przekazał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę M P wraz z odpowiedzią na skargę, w której wniósł zgodnie z art. 58 § 1 pkt. 4 p.p.s.a.o jej odrzucenie, wskazując, że sprawa objęta skargą "jest w toku między stronami niniejszego procesu". W uzasadnieniu odpowiedzi podniósł, że skoro stwierdzenie choroby zawodowej następuje na podstawie orzeczeń jednostek właściwych do rozpoznania chorób zawodowych, P W I S we W jako organ II instancji obowiązany jest zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu (z dnia 3 lipca 2003 r., sygn. akt III SA/Wr 276/2000) dokonać oceny mocy dowodowej orzeczeń lekarskich stanowiących podstawę decyzji w przedmiocie choroby zawodowej. Dlatego też w dniu 18 maja 2005 r. z uwagi na brak zgody skarżącego na badania w I M P i Z Ś w S , organ II instancji przesłał całość akt sprawy do w/w instytutu, celem ponownego przeanalizowania dokumentacji i wydania na jej podstawie uzupełniającej, ostatecznej opinii. Nadto wskazał, że do dnia 3 marca 2008 r., pomimo wielokrotnych monitów w sprawie, nie otrzymał ostatecznej i decydującej opinii medycznej wydanej przez I M P i Z Ś w S .

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie za art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W świetle art. 3 § 2 pkt 1 - 4 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz inne niż wyżej określone akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Art. 3 § 2 pk 1 przewiduje możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego również bezczynności organów we wcześniej określonych przypadkach.

Art. 52 § 1 p.p.s.a. ustanawia natomiast zasadę, że skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Art. 52 § 2 p.p.s.a. określa, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Jedynie jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. W przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 4 p.p.s.a.).

W świetle art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (teks jednolity: Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. - zwana dalej k.p.a.), na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub ustalonym w myśl art. 36 k.p.a., stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Zażalenie to jest szczególnym środkiem zaskarżenia, ponieważ nie jest ono skierowane przeciwko konkretnej czynności procesowej lub aktowi administracyjnemu, lecz ma na celu spowodowanie wypełnienia przez organ obowiązku urzędowego, polegającego na przeprowadzeniu czynności postępowania i ich zakończeniu wydaniem decyzji albo rozstrzygającej o istocie sprawy, albo kończącej postępowanie w sprawie. Trzeba jednocześnie podkreślić, że z punktu widzenia istoty regulacji wynikającej z art. 52 § 2 p.p.s.a. przepis ten znajduje zastosowanie także w przypadku bezczynności organu administracji polegającej na załatwieniu sprawy poprzez wydanie określonej decyzji administracyjnej. Oznacza to, że przed wniesieniem skargi do sądu konieczne jest wyczerpanie tego trybu przed organami administracji publicznej.

Jak wyżej podkreślono, warunkiem formalnym niezbędnym do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wyczerpanie zatem dostępnych stronie środków zaskarżenia. W przypadku bezczynności, skarżący jest obowiązany przed wniesieniem skargi wyczerpać środek prawny przewidziany w art. 37 § 1 k.p.a. Niewyczerpanie przed wniesieniem skargi na bezczynność drogi przewidzianej w powołanym wyżej przepisie, musi prowadzić do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. jako niedopuszczalnej (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi komentarz. T. Woś. H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Warszawa 2005 str. 87 tezy 75 i 76 oraz str. 236 tezy 5 i 6).

Z akt sprawy wynika, że skarżący nie złożył zażalenia na bezczynność organu administracyjnego - P W I S we W do organu wyższego stopnia, czyli do G I S .

Skoro zatem skarżący nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia i w ten sposób nie spełnił jednego z niezbędnych warunków wniesienia skargi, skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu na podstawie powołanego na wstępie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

Końcowo jednak podkreślić należy, że poprzez odrzucenie przedmiotowej skargi skarżący nie zostaje pozbawiony prawa do sądu i merytorycznego rozpoznania niniejszej sprawy. Skarga ta jest jedynie w chwili obecnej przedwczesna Dopiero bowiem po wyczerpaniu środków zaskarżenia tj. złożeniu zażalenia na bezczynność organu do organu wyższego stopnia, czyli do G I S , możliwe będzie ponowne złożenie skargi w przedmiocie niewydania decyzji w zakresie choroby zawodowej.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.