Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1105/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2010-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Borońska, Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska (sprawozdawca), Protokolant Aleksandra Słomian, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniach 10 listopada 2009 r. i 12 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi A spółki z o.o. we W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik, listopad i grudzień 2004 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej we W., powołując art. 233 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) – dalej: O.p oraz art.13 ustawy z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 209, poz.1320) uchylił decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w części dotyczącej ustalenia dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za październik listopad i grudzień 2004 r. i umorzył w tym zakresie postępowanie, w pozostałej części, tj. dotyczącej określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące październik, listopad i grudzień 2004 r utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, powołując art. 233 § 1 pkt 1. O.p. oraz art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 19 ust.17, art. 29 ust.1, art. 84 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz.535 ze zm.) – dalej: ustawa o VAT.

Organ odwoławczy uznał, że zasadnie organu pierwszej instancji zakwestionował prawidłowość rozliczenia podatku od towarów i usług w miesiącach październiku listopadzie i grudniu 2004 r. Spółka w 2004 r., jak wynikało z ustaleń kontroli, posiadała na terenie kraju sieć automatów samosprzedających kawę herbatę, napoje i słodycze. Utargi z rejonu P., Ł., K. i W. na rachunek bankowy Spółki wpłacały osoby zajmujące się obsługą tych automatów Utargi (w postaci bilonu) z rejonu G. Ś. przywożono natomiast do siedziby Spółki. Część tego utargu była wpłacana bezpośrednio do kasy Spółki lub w ramach umowy zawartej z bankiem na rachunek bankowy Spółki w B S.A. we W., a część, jak ustalono podczas kontroli, została wymieniona w banku na banknoty. Bilon wymieniony na banknoty, w łącznej kwocie brutto 66.072 zł, nie został wpłacony ani na rachunek bankowy Spółki, ani do kasy Spółki. Organ wskazał, że dowodami potwierdzającymi ten fakt są m. in. pisma B S.A. we W. i zeznania świadków. Organ odwoławczy powołał się na pismo Dyrektora B S.A. we W. z dnia 5 lutego 2008 r. z którego wynikało, że w dniach 18, 25 i 28.10.2004 r., 29.11.2004 r. oraz 22.12.2004 r. - działając w imieniu Spółki - D. L. dokonał wymiany bilonu na banknoty, bez wpłaty na rachunek bankowy Spółki (25 kwietnia 2008 r. przesłano dowody źródłowe potwierdzające tę okoliczność). Ponadto w piśmie z dnia 26 maja 2008 r. B S.A. we W. potwierdził, że z dokumentów wynika, iż operacje wymiany monet na banknoty zostały dokonane przez A Sp. z o. o. z/s we W.. Jak wyjaśnił, zgodnie z obowiązującymi w B procedurami, operacje tego typu nie były rejestrowane w systemie księgowym (nie był m. in. wymagany podpis osoby, która dostarczała bilon i odbierała banknoty). Organ zauważył, że informacje przekazane przez B S. A. we W., potwierdził w zeznaniach B. P. (pracownik tego banku), do którego zadań należał nadzór nad obsługą transakcji gotówkowych (wpłat, wypłat, wymian bilonu na banknoty). D. L. nie zaprzeczył zaś, że w imieniu Spółki wpłacał na jej rachunek bankowy bilon (na podstawie stosownego upoważnienia) oraz dokonywał na jej rzecz wymiany bilonu na banknoty. Za bezpodstawne uznał zatem organ stanowisko Spółki, że w podanych przez B S.A. we W. terminach dokonała ona wyłącznie wpłat bilonu na rachunek bankowy, w systemie zamkniętym, nie dokonując wymiany bilonu na banknoty.

W odpowiedzi na zarzut, braku w zgromadzonym materiale dowodowym dokumentów pochodzących od podatnika, które wskazywałyby, że operacje wymiany bilonu na banknoty były faktycznie dokonywane, Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że dowodami takimi są sporządzone przez Spółkę przywieszki do worków, w których był przywożony przeznaczony do wymiany bilon. Organ wskazał ponadto na dokumenty bankowe, tj. opatrzone stemplem dziennym Banku specyfikacje przeliczonego bilonu, sporządzane przez pracowników sortowni (liczarzy). Dodał, że procedury bankowe przy wymianie bilonu na banknoty nie przewidywały innych dokumentów.

Zdaniem organu odwoławczego, to sam D. L. wskazał, że jeśli to on realizował wskazane w piśmie B wymiany bilonu na banknoty (w zeznaniach nie zaprzeczył, że dokonywał tych czynności) to pieniądze pochodziły z automatów A Sp. z o.o., a osobami które przekazały mu bilon i następnie odbierały od niego banknoty pochodzące z wymiany byli pracownicy tej Spółki.

Zdaniem organu odwoławczego, zasadnie także wskazano, że w informacji podsumowującej za IV kwartał i deklaracji VAT-7 za XII 2004 r. Spółka pomyłkowo nie wykazała faktury wystawionej przez C z dnia 8.12.2004 r. na kwotę 4.800 Euro. Ponieważ Spółka w związku z tą transakcja zaniżyła zarówno kwotę podatku należnego jak i podatku naliczonego w grudniu 2004 r. nie miało to wpływu na deklarowaną kwotę zobowiązania podatkowego.

W związku ze stwierdzonym zaniżeniem przez Spółkę obrotu za październik, listopad i grudzień, podlegającego opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług organy podatkowe uznały poprowadzone przez Spółkę księgi podatkowe, w rozumieniu art. 3 pkt 4 O.p., - za październik, listopad i grudzień 2004 r. - za nierzetelne. Jednocześnie organ odstąpił od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania.

Organ odwoławczy nie dopatrzył się w sprawie także naruszenia art. 120, art.122, art.187 § 1 oraz art.191 O.p.

Uchylenie decyzji w części, dotyczącej dodatkowych zobowiązań podatkowych, wynikało z uchylenia, ustawą z 7 listopada 2008 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 2009, poz. 1320), m in. ust. 4 art. 109 ustawy o VAT, który był podstawą prawną rozstrzygnięcie przez organ I instancji. Przepisy przejściowe zaś nakazują wprowadzoną od 1 grudnia 2008 r. ww. zmianę ustawy o VAT stosować także do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem 1 grudnia 2008 r., czyli także w rozpoznawanej sprawie.

W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego we Wrocławiu Spółka wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji w części dotyczącej zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za październik, listopad i grudzień 2004 r., zarzucając naruszenie art. 122, art. 187 i art. 191 O.p., polegające na rozważeniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób dowolny, bez uwzględnienia i wszechstronnej oceny wszystkich zebranych i stanowiących podstawę określenia zobowiązania podatkowego dowodów, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Spółka zarzuciła niewłaściwe ustalenie w sprawie stanu faktycznego odnośnie jej relacji z B S.A. we W. Podtrzymała twierdzenie, że nie dokonywała wymiany monet na banknoty bez ich wpłaty na rachunek bankowy Spółki, a informacje przekazane przez B S.A. we W. są niewiarygodne. Wywodziła, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie zawiera jakichkolwiek dokumentów, które wskazywałyby, iż operacje wymiany bilonu na banknoty były dokonywane przez Spółkę. Zwróciła uwagę, na zignorowanie przez organ faktu, że jedna z wpłat nie zawiera nawet tak wątpliwego dowodu, jakim są przewieszki na worki. Uznała, że sporne operacje bankowe nie mogą być identyfikowane ze Spółką.

Strona skrząca podkreśliła, pominięcie w sprawie okoliczności, że D. L. nie dysponował upoważnieniem do dokonywania w imieniu Spółki operacji wymiany monet na banknoty. Dlatego jego działaniami nie może być obciążona Spółka. Zdaniem Spółki, rzutować na jej sytuację nie może brak w B S.A. we W. sformalizowanych procedur wymiany bilonu na banknoty.

Skarżąca zauważyła, że w toku postępowania kontrolnego informowała, iż podczas jej współpracy z B dochodziło ze strony Banku do licznych nieprawidłowości, a jedną z osób odpowiedzialnych za ten stan rzeczy był B. P.. Organy podatkowe, zdaniem Spółki, zignorowały zeznania D. L., który twierdził, że każda dokonywana przez niego operacja była opatrzona jego podpisem.

W ocenie strony skarżącej, organ dokonał dowolnej oceny materiału dowodowego przyjmując, że dowodem wpłat są przywieszki. Dodała, że przywieszki nie są dokumentem w prawnym rozumieniu znaczenia tego terminu. Skarżąca zauważyła, że postanowieniem z dni 18 sierpnia 2009 r. organ odmówił - w jej ocenie - bezzasadnie przeprowadzenia dowodu ze stanowiska B S.A. we W. odnośnie przyczyn, dla których nie została pobrana prowizja z tytułu wymiany bilonu na banknoty.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej, podtrzymując w całości stanowisko zaprezentowane w decyzji, wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002, nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Według art. 1 § 2 powołanej ustawy, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002, nr 153, poz. 1270 ze zm.), ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W zakresie tak określonej kognicji Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd stwierdza, że w sprawie dokonano prawidłowego rozliczenia podatku od towarów i usług za październik, listopad i grudzień 2004 r., pierwotnie należycie ustalając materialno - prawną podstawę podjętego rozstrzygnięcia, w tym wielkość obrotu.

Odnosząc się do poszczególnych kwestii spornych Sąd wskazuje, że prawidłowo przyjęły orzekające w sprawie organy podatkowe, że skarżąca nie ujęła w ewidencji i nie przyjęła do rozliczenia przychodu z tytułu utargów w kwocie 56.037,39 zł netto. Zdaniem Sądu, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nakazywał przyjąć, że w dniach: 18, 25 i 28 października 2004 r., 29 listopada 2004 r. oraz 22 grudnia 2004 r. strona, działając przez D. L., dokonała wymiany bilonu – pochodzącego z należących do niej automatów sprzedażowych - na banknoty bez ich wpłaty tak na rachunek bankowy, jak i do kasy Spółki.

W ocenie Sądu, dokonując ustaleń w powyższym zakresie organy podatkowe - wbrew zarzutom skargi - uczyniły zadość regulacji art. 122 O.p. (zasadzie prawdy obiektywnej), art. 187 O.p. (zasadzie kompletności materiału dowodowego) oraz art. 191 O.p. (zasadzie swobodnej oceny dowodów). Tym samym Sąd za chybione uznał zarzuty traktujące o naruszeniu w sprawie tych regulacji.

W myśl art. 122 O.p., wyrażającego zasadę prawdy obiektywnej, organy podatkowe muszą mieć na względzie, że celem postępowania podatkowego winno być dążenie do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w stopniu najbardziej zbliżonym do rzeczywistości. Prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy pozwala dopiero na ocenę sytuacji podatnika w kontekście przepisów prawa materialnego. Zasada prawdy obiektywnej nakłada na organy podatkowe obowiązek podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Uzupełnienie tej zasady stanowi przepis art. 187 § 1 O.p., zgodnie z którym organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy,

w powiązaniu z art. 180 § 1 O.p., nakazującym - jako dowód - dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 181 O.p. zawiera otwarty katalog dowodów). Przy czym należy zauważyć, że stosownie do treści art. 188 O.p. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Dodać trzeba, że to na podstawie zebranego materiału dowodowego organy oceniają, czy dana okoliczność została udowodniona (zasada swobodnej oceny dowodów - art. 191 O.p.).

Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie podjęto niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, pierwotnie gromadząc wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia materiał dowodowy. Spółka udział w prowadzonym postępowaniu podatkowym ograniczyła do kwestionowania wszelkich działań podejmowanych przez organy

Należy podkreślić, że zebrany w sprawie materiał dowodowy poddany został wszechstronnej ocenie. Organy podatkowe dokonały oceny znaczenia i wartości poszczególnych środków dowodowych i wpływu udowodnienia jednej okoliczności na inne według swojej wiedzy i wewnętrznego przekonania. Rozpatrzono nie tylko poszczególne dowody, ale również ich wzajemne powiązania. W sprawie znalazła zatem pełne odzwierciedlenie zasada swobodnej oceny dowodów (art. 191 O.p.), a organy podatkowe przy ocenie zebranego materiału dowodowego kierowały się prawidłami logiki i doświadczenia życiowego.

Na dokonanie przez skarżącą w dniach 18, 25 i 28 października 2004 r., 29 listopada 2004 r. oraz 22 grudnia 2004 r. wymiany bilonu na banknoty bez ich wpłaty na rachunek bankowy, jak i do kasy Spółki, wskazują informacje przekazane przez B S.A. we W. I tak, w piśmie z 5 lutego 2008 r., Dyrektor Oddziału Operacyjnego tego Banku poinformował, że - upoważniony przez Spółkę A - D. L. dokonał w w/w okresach wymiany bilonu na banknoty w łącznej kwocie 66.072,00 zł, bez wpłaty na rachunek bankowy spółki (w piśmie zaznaczono, że bank nie pobrał prowizji za te czynności). Pismem z dnia 25 kwietnia 2008 r. B przesłał dowody źródłowe potwierdzające tę okoliczność. Kolejnym pismem z dnia 26 maja 2008 r. (w odpowiedzi na pismo spółki) bank potwierdził, odwołując się do posiadanych dokumentów, że operacje wymiany monet na banknoty zostały zrealizowane przez A sp. z o. o. z/s we W. Bank informował, że obowiązujące w B procedury nie przewidują rejestracji tego typu operacji w systemie finansowo - księgowym. Wskazał, że dokonujący w imieniu Spółki wymiany bilonu na banknoty D. L. nie podpisywał w związku z tą czynnością żadnych dokumentów, gdyż nie wymagały tego procedury.

Znaczenie w sprawie mają, wbrew stanowisku strony skarżącej, także zeznania B. P. - kierownika Oddziału Operacyjnego B, odpowiedzialnego za nadzór nad obsługą transakcji gotówkowych (wpłat, wypłat, wymian bilonu na banknoty), który potwierdził okoliczność dokonania we wskazanych okresach - przez osobiście mu znanego D. L. - wymian bilonu na banknoty. Powyższego nie zmienia fakt, że zeznania składał on po upływie czterech lat od zaistnienia spornych wymian. Twierdzenia te były bowiem zbieżne z dokumentami przedłożonymi przez Bank.

Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty, że w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym brak jest jakichkolwiek - pochodzących od podatnika - dokumentów, które potwierdzałyby, dokonanie operacji wymiany bilonu na banknoty właśnie przez Spółkę. Słusznie wywodzi Dyrektor Izby Skarbowej, że dowodami takimi są sporządzone przez Spółkę przywieszki do worków, w których był przywieziony do wymiany bilon. Na przywieszkach znajduje się: nazwa i adres skarżącej spółki oraz numer konta, nominał, ilość sztuk oraz kwota (określona cyfrowo i słownie).

Podkreślić trzeba, że przywieszki były tylko jednym z dowodów potwierdzających fakt dokonanych wymian bilonu na banknoty. Na zmianę stanowiska w sprawie nie może mieć zatem wpływu brak przywieszki potwierdzającej wymianę dokonaną 22 grudnia 2004 r. oraz niewskazanie przez Bank przyczyn tego stanu rzeczy.

Nie sposób także zgodzić się z zarzutem Spółki, że w sprawie brak jest dowodu zaświadczającego pochodzenie spornych przywieszek. Organ podatkowy przeprowadził bowiem m. in. dowód z przesłuchania świadka, tj. uczestniczącego osobiście przy wymianach bilonu na banknoty B. P., który potwierdził, że przywieszki pochodziły od Spółki. Zaznaczyć przy tym należy, że w celu wyjaśnienia okoliczności sprawy, w tym pochodzenia przywieszek, podjęto próbę przesłuchania udziałowca i Prezesa Zarządu A sp. z o.o. R. P., która odmówiła złożenia zeznań w charakterze strony. Sąd nie podziela także poglądu strony, odmawiającego przywieszkom mocy dowodowej w postępowaniu podatkowym. Bez znaczenia przy tym pozostaje, czy przywieszki są, czy nie drukami ścisłego zarachowania, a także, że przywieszki nie były podpisywane i nie stanowią dokumentu. Sąd stwierdza, że w postępowaniu - zasadnie i zgodnie z art. 180 § 1 i 181 O.p. - przywieszki uznano za dowód sprawie. Ponadto fakt, że przywieszki pochodziły od skarżącej Spółki (zostały przez nią sporządzone), potwierdziły pozostałe zgromadzone w sprawie dowody (dokumenty bankowe, zeznania świadków). Trudno zatem podzielić wyrażony w skardze pogląd, że organy podatkowe uznając przywieszki za dowód potwierdzający dokonanie przez spółkę wymiany bilonu na banknoty, dokonały dowolnej, nie popartej materiałem dowodowym, oceny zgromadzonych w sprawie dowodów. Strona skarżąca nie dostrzega, że innymi dowodami wskazującymi na wymianę bilonu na banknoty są dokumenty bankowe, tj. specyfikacje przeliczonego bilonu, sporządzone przez pracowników sortowni B (liczarzy), opatrzone stemplem dziennym Banku i zawierające ilość sztuk, nominał i kwotę ogólną.

Za organem odwoławczym wskazać także należy, że D. L. nie zaprzeczył dokonania - wskazanych w piśmie B - wymian bilonu na banknoty, dodając, iż w sytuacji, kiedy to on dokonywał wymian pieniądze pochodziły z automatów firmy A sp. z o.o., a osobami które przekazały mu bilon i następnie odbierały od niego pieniądze pochodzące z wymiany byli pracownicy tej firmy.

Z zeznań S. M. (głównej księgowej spółki) i E. M. (kasjerki spółki) wynika jednoznacznie, że pieniądze pochodzące z wymiany nie zostały wpłacone, ani na rachunek bankowy, ani do kasy spółki.

Zdaniem Sądu, nie zasługuje na uznanie kwestionowanie dokonywanych przez D. L., w imieniu Spółki, wymian bilonu na banknoty, poprzez odwoływanie się do zeznań D. L., z których wynika, że dokonując w imieniu Spółki operacji bankowych za każdym razem podpisywał stosowny dokument. Przywołać bowiem należy wyjaśnienia Banku oraz zeznania B. P.i, z których wynika, że procedury bankowe przy wymianie bilonu na banknoty w zakresie kwot nieprzekraczających 10.000 Euro nie przewidywały dokumentów, które dokonujący wymiany podpisywał. Transakcje te nie był także rejestrowane w systemie finansowo - księgowym Banku, jeśli nie pobierano prowizji. Ponadto należy także zauważyć, że w dniach, w których D. L. dokonał wymiany bilonu na banknoty, także realizowane były wpłaty na rachunek bankowy bilonu w systemie zamkniętym. Wpłaty te wiązały się zgodnie z procedurami Banku z podpisaniem dokumentów.

Sąd nie podziela również zarzutu skargi traktującego o sprzeczności zeznań pracowników Banku. Pojawiające się natomiast w tych zeznaniach drobne nieścisłości nie mogą rzutować na wynik sprawy. Dodać należy, że przesłuchani pracownicy B zgodnie potwierdzili fakt dokonania przez D. L. na rzecz spółki A sp. z o.o. wymiany bilonu na banknoty.

Bez znaczenia w sprawie pozostaje, że podczas współpracy spółki z B, Bank (w tym B. P.) dopuszczał się nieprawidłowości. Na okoliczność dokonywania przez Spółkę wymian bilonu na banknoty i brak z tego tytułu wpłat na rachunek bankowy (do kasy spółki) wskazują bowiem zgromadzone dowody, których skarżąca skutecznie nie podważyła.

Na wynik sprawy nie może mieć wpływu także fakt, że dokonujący w imieniu Spółki wymiany bilony na banknoty D. L. nie dysponował umocowaniem dla tego typu czynności. W sprawie niewątpliwie bowiem ustalono, że to właśnie D. L. faktycznie dokonał tychże wymian za Spółkę, bilon należał do Spółki i nie został ujęty w podstawie opodatkowania podatkiem od towarów i usług i wykazany w prowadzonych dla celów tego podatku ewidencjach.

Reasumując, za nieuzasadnione należało uznać twierdzenie skarżącej spółki, że w dniach: 18.10.2004 r., 25.10.2004 r., 28.10.2004 r., 29.11.2004 r. oraz 22.12.2004 r. dokonała ona wyłącznie wpłat bilonu w systemie zamkniętym na jej rachunek bankowy, nie dokonując w tych dniach wymiany bilonu na banknoty.

Tym samym w sprawie zasadnie przyjęto, że spółka zaniżyła za 2004 r. obrót w miesiącach październik, listopad i grudnień 2004 r.

W kwestii zarzutu dotyczącego odmowy przeprowadzenia (postanowieniem z [...] r. nr [...]) wnioskowanego przez stronę dowodu ze stanowiska Banku, odnośnie ustalenia przyczyn braku pobrania prowizji od transakcji wymiany monet na banknoty, Sąd stwierdza, że działania organu podatkowego znajdują oparcie w regulacji art. 188 O.p. Ustalenie przyczyn, dla których prowizja nie został pobrana, nie ma bowiem znaczenia dla wyniku sprawy. Z wyjaśnień B wynika, że Bank nie pobierał od Spółki prowizji z uwagi na to, że chciał utrzymać znaczącego klienta. Odnośnie powyższego wskazać trzeba, że w sprawie nie jest sporne, iż Spółka, dokonując wymiany bilonu na banknoty, nie płaciła z tego tytułu prowizji

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę - jako nieuzasadnioną - oddalił.