Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 715/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2008-12-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 270, art. 273 par. 2, art. 277
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.),, Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant Beata Radomska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 grudnia 2008r. sprawy ze skargi E. B. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem sądowym Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 21 października 2004 r. sygnatura akt SA/Sz 2675/02 w sprawie ze skargi E. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia (...) w oparciu o art. 3 pkt 17, art. 48, art. 52, art. 80 ust. 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.); dalej Prawo budowlane nakazał R W, zamieszkałemu w miejscowości R (...) rozbiórkę garażu jednostanowiskowego, dobudowanego do budynku gospodarczego i ganku dobudowanego do budynku mieszkalnego, położonych na działce nr (...) w obrębie R. Według poczynionych przez organ ustaleń, obiekty te zostały wybudowane bez uzyskania przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę. Opierając się na oświadczeniach złożonych na piśmie przez A W i A A organ przyjął, że garaż i ganek zostały wybudowane w sierpniu 1997r.

W złożonym od tej decyzji odwołaniu do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego inwestor, powołując się na art. 49 Prawa budowlanego podniósł, że nakaz rozbiórki wydano po upływie 5 lat od zakończenia budowy, zatem nie można wobec niego wydać nakazu rozbiórki.

Wnosząc o pozytywne rozpatrzenie sprawy wskazał na trudną sytuację mieszkaniową i ekonomiczną swojej rodziny.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia (...) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 48, art. 83 ust. 2 Prawa budowlanego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji podzielając zawartą w niej argumentację. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że od czasu zakończenia budowy do czasu podjęcia postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie upłynął wymagany przepisem art. 49 Prawa budowlanego termin pięciu lat, gdyż zakończenie budowy przedmiotowych budynków miało miejsce w sierpniu 1997 r. zaś zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie ich budowy zostało doręczone skarżącemu w dniu (...) o czym świadczy zwrotne potwierdzenie odbioru pisma znajdującego się w aktach sprawy.

R W wniósł na tę decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodka Zamiejscowego zarzucając wydanie jej po upływie 5 lat od zakończenia budowy objętych nakazem rozbiórki obiektów. Powołując się na treść art. 49 Prawa budowlanego podkreślił, że budowa obiektów została zakończona w sierpniu 1997 r., a decyzja o rozbiórce została wydana we wrześniu (...). Ponadto, w uzasadnieniu skargi R W opisał okoliczności wybudowania przedmiotowych obiektów wskazując na ich walory użytkowe. Stwierdził również, że posiada zgodę sąsiadów, którzy nie wnoszą żadnych zastrzeżeń w stosunku do tych obiektów. Poza tym przybudówka i pomieszczenie gospodarcze są umieszczone na mapkach geodezyjnych. Wniósł o zalegalizowanie wybudowanych obiektów.

Wyrokiem z dnia 21 października 2004 r., sygn. akt SA/Sz 2675/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą oraz stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd stwierdził, że zarzuty skargi zasługują na uwzględnienie, bowiem organy nadzoru budowlanego naruszyły przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie Sąd wskazał na podstawę materialnoprawną wydanych decyzji, którą stanowi art. 49 Prawa budowlanego. Podkreślił, że organy obu instancji zgodnie przyjęły, że będące przedmiotem nakazu obiekty, tj. garaż i ganek, zostały wybudowane bez pozwolenia na budowę w sierpniu 1997 r., zarówno bowiem Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, jak i Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wyraziły stanowisko, że wobec wszczęcia postępowania w dniu 10 czerwca 2002 r., tj. przed upływem 5 lat od zakończenia budowy, art. 49 § 1 Prawa budowlanego w tej sprawie nie może mieć zastosowania. Sąd stwierdził, że dokonana przez organy nadzoru budowlanego interpretacja art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego polegające na przyjęciu jako kryterium terminu wszczęcia postępowania administracyjnego, a nie wydania decyzji nie znajduje oparcia w przepisach prawa.

Sąd wskazał, że zgodnie z art. 48 tej ustawy właściwy organ nakazuje w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Stosownie do art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego nie można nakazać rozbiórki, o której mowa w art. 48, jeżeli upłynęło pięć lat od dnia zakończenia budowy obiektu budowlanego lub jego części, a jego istnienie nie narusza przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na właścicielu spoczywa wówczas obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego. Jeżeli właściciel obiektu budowlanego nie uzyska pozwolenia na użytkowanie, o którym mowa w ust. 1, przepis art. 48 stosuje się odpowiednio (art. 49 ust. 2).

Brzmienie art. 48 oraz art. 49 ustawy - Prawo budowlane jednoznacznie precyzuje stany faktyczne obligujące organ do wydania nakazu rozbiórki obiektów lub ich części zrealizowanych w ramach samowoli budowlanej, jak i okoliczności, w których nakazu takiego nie orzeka się. Ten ostatni przypadek odnosi się do obiektów, od zakończenia budowy których upłynęło 5 lat, pod warunkiem, że ich istnienie nie narusza przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym i w stosunku do których właściciel uzyska pozwolenie na użytkowanie. Artykuł 49 ust. 1 związany jest poprzez wyraźne odesłanie, z art. 48 cytowanej ustawy. Skoro rozbiórkę orzeka się w drodze decyzji (art. 48), to upływ 5 lat, o którym mowa w art. 49 ust. 1, obejmuje okres od momentu zakończenia budowy do dnia, w którym miałaby zostać orzeczona rozbiórka.

Dlatego Sąd uznał, że wskutek niewłaściwej interpretacji art. 49 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane organy nie zbadały zgodności zrealizowanej inwestycji z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym i nie rozważyły możliwości uzyskania przez inwestora pozwolenia na użytkowanie wybudowanych obiektów. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego, w związku z czym na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, art. 135 i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), obie decyzje uchylił.

Na powyższy wyrok wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego orzeczenie wniósł Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zarzucając mu, w oparciu o art. 174 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisów art. 49 ust. 1 w związku z art. 48 ustawy - Prawo budowlane, w jej brzmieniu według tekstu jednolitego: Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm., to jest według stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania decyzji przez organ.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł także pełnomocnik uczestników postępowania - A S i E S oraz E B. Orzeczeniu zarzucił naruszenie art. 49 Prawa budowlanego przez nieuzasadnione przyjęcie, iż wydane przez organ I instancji decyzje były sprzeczne z tą regulacją prawną a nadto, że zostały wydane bez uzasadnienia dowodowego. Podkreślił, że w ocenie skarżących interpretacja tego przepisu dokonana przez organy administracji jest prawidłowa i nie pozwala na objęcie ochroną wynikającą z tego przepisu garażu i ganku posadowionych przez R W samowolnie na działce nr (...).

Z uwagi na fakt, że wszczęcie postępowania w sprawie rozbiórki nastąpiło 10 czerwca 2002 r. to ten dzień należy uznać za mający znaczenie dla biegu terminu przewidzianego w art. 49 Prawa budowlanego, tj. zgodnie ze stanowiskiem organów administracji. W skardze zawarto też wskazanie, że nie bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy jest fakt długotrwałego prowadzenia przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego w sprawie. Skarżący zakwestionowali też ustalenia faktyczne dotyczące daty wybudowania ganku i garażu, wskazując, że oba te obiekty zostały wybudowane w 1998 r., a nie w 1997 r. Pisemne oświadczenia - bez potwierdzenia, kto i kiedy je sporządził, nie mogą stanowić dowodu na okoliczność, kiedy kwestionowane obiekty zostały wybudowane. Bez przeprowadzenia dowodu bezpośredniego z pouczeniem o obowiązku mówienia prawdy składających oświadczenia świadków A W i A A, nie można jednoznacznie przesądzić ww. okoliczności. Skarżący podnieśli też, że całkowicie bezpodstawnie pominięto dowody z oświadczeń uczestników postępowania oraz powołanych przez nich świadków.

Wyrokiem z dnia 8 grudnia 2005r., sygn. akt II OSK 266/05, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił obie skargi kasacyjne.

W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia Sąd podkreślił, że żadna ze skarg nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd podkreślił, iż w obu skargach skarżący dokonali błędnej wykładni przepisu art. 49 ustawy Prawo budowlane. W ocenie Sądu art. 49 ww. ustawy nie ma charakteru samodzielnego, a co za tym idzie, jego stosowanie jest możliwe wyłącznie w sytuacjach, w których spełnione są przesłanki ustawowe określone w art. 48, a nadto gdy upłynął pięcioletni okres liczony od zakończenia budowy obiektu budowlanego. Sąd zaznaczył, że przepis ten wprowadza tzw. przedawnienie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. Wynika z niego, iż decyzja administracyjna nakazująca rozbiórkę może zostać wydana jedynie przed upływem pięciu lat od dnia zakończenia budowy, chyba że istnienie obiektu budowlanego narusza przepisy o zagospodarowaniu przestrzennym. Sąd uznał, że nie zasługuje na uwzględnienie stanowisko wyrażone w skargach kasacyjnych, że wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie rozbiórki obiektu budowlanego przerywa bieg pięcioletniego terminu, określonego w art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego, brak jest bowiem w tym zakresie stosownej regulacji w przepisach Prawa budowlanego, a sam przepis art. 49 Prawa budowlanego nie stwarza wątpliwości interpretacyjnych. Z tego względu, w drodze jego wykładni nie sposób wyprowadzić reguły, o jakiej mowa w obu skargach.

Naczelny Sąd Administracyjny w całości podzielił również wskazania Sądu I instancji, że organy administracji powinny zbadać zgodność zrealizowanej inwestycji z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym i rozważyć możliwość uzyskania przez inwestora pozwolenia na użytkowanie wybudowanych obiektów.

Jednocześnie Sąd wskazał, że w rozpoznawanej sprawie nie ma pewności, kiedy obiekty, wobec których orzeczono rozbiórkę zostały wybudowane. Z protokołu czynności Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia (...) wynika bowiem, że uczestnicy postępowania oświadczyli, że ganek został wybudowany w 1998 r., a garaż w 1999 r. Natomiast z pisemnego oświadczenia budujących oba obiekty wynika, że zostały one wybudowane w 1997 r. Zastosowanie art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego natomiast może mieć miejsce tylko w sytuacji, gdy stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości.

Pismem z dnia 3 września 2008r. E B wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę o wznowienie postępowania sądowego w powyższej sprawie, na podstawie przepisu art. 273 § 2 i art. 272 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, żądając zmiany wydanego uprzednio wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego . Jako podstawę wniesionej przez siebie skargi, E B wskazała fakt, iż R W w protokole przesłuchania przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego, po uprzednim pouczeniu o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, zeznał, że budowa garażu i ganku na jego działce rozpoczęła się w roku 1997, natomiast została ukończona w roku 1998. Jednocześnie skarżąca załączyła odpis z księgi wieczystej KW (...) prowadzonej dla nieruchomości położonej w miejscowości R (...), na której zostały wybudowane oba sporne obiekty, z zapisów w której wynika, że R W nabył własność tejże nieruchomości z dniem 10 października 1997r. i na podstawie wniosku z tego dnia został także wpisany w księdze wieczystej jako właściciel.

Na tej podstawie skarżąca zażądała zatem zmiany zaskarżonego wyroku, wskazując, że decyzje obu organów administracji zostały wydane bez uwzględnienia faktu, że zarówno garaż jak i ganek w rzeczywistości zostały wybudowane później, niż to wynika z treści decyzji.

W wykonaniu zarządzenia z dnia 8 września 2008r., skarżąca wskazała, iż opiera swoją skargę na ustawowej przesłance późniejszego wykrycia istotnej dla postępowania administracyjnego okoliczności polegającej na ujawnieniu treści księgi wieczystej, z której wynika data zakupu przez R W nieruchomości, na której posadowione zostały sporne obiekty budowlane. W ocenie skarżącej powyższa kwestia ma decydujące znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Jednocześnie ze względu na fakt, że została ona ujawniona dopiero po zakończeniu postępowania w sprawie, spełniona została ustawowa przesłanka wznowienia postępowania administracyjnego.

W wyjaśnieniach zawartych w piśmie z dnia 1 października 2008 r. skarżąca wskazała również, że z odpisu księgi wieczystej, jak i mapy geodezyjnej nr (...), dotyczących spornej nieruchomości, nie wynika by w sierpniu 1997 r. były na niej już posadowione oba obiekty – garaż i ganek, gdyż w żadnym z tych dokumentów nie znajdują się odpowiednie w tym zakresie wpisy. Ponadto sam właściciel nieruchomości – R W w toku postępowania legalizacyjnego prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zeznał, że roboty budowlane dotyczące garażu i ganku zostały zakończone dopiero w roku 1998, co powoduje, że decyzja organu I Instancji została wydana z zachowaniem ustawowego, 5-letniego terminu od dnia wybudowania obiektów.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, któremu doręczono odpis skargi, nie złożył na nią odpowiedzi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga o wznowienie postępowania nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej w dalszej części "p.p.s.a.", w przypadkach przewidzianych w dziale VII ustawy można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Szczegółowe podstawy wznowienia postępowania zostały wskazane enumeratywnie w dalszych przepisach ww. działu VII p.p.s.a., a zatem jedynie powołanie się na jedną z wyliczonych w ustawie przesłanek, może skutkować wznowieniem zakończonego już postępowania. Skarżąca za podstawę swej skargi przyjęła przepis art. 273 § 2 p.p.s.a., który stanowi, że: "Można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu".

Skuteczność skargi o wznowienie postępowania uzależniona jest przy tym od zachowania ustawowego terminu, który zgodnie z przepisem art. 277 p.p.s.a. wynosi trzy miesiące. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia.

W niniejszej sprawie Sąd uznał, iż skarżąca zachowała termin do wniesienia skargi, gdyż protokół z zeznań R W, na który powołała się skarżąca, sporządzony został dnia 28 lipca 2008r., natomiast skarga o wznowienie postępowania wniesiona została do Sądu dnia 5 września 2008r. Zatem, należało uznać, że skarżąca nie uchybiła terminowi do wniesienia skargi.

Inaczej natomiast należy ocenić działanie skarżącej w odniesieniu do zapisów wynikających z treści KW. nr (...), z której zapisów wynika, że R W uzyskał prawo własności nieruchomości położonej w miejscowości R, dopiero z dniem 10 października 1997 r. Zgodnie z przepisem art. 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz. U. z 2001r., nr 124, poz. 1361 z późn. zm.) – "Księgi wieczyste są jawne. Nie można zasłaniać się nieznajomością wpisów w księdze wieczystej ani wniosków, o których uczyniono w niej wzmiankę". Dlatego już od dnia wpisu prawa w księdze wieczystej nie można powoływać się na brak wiedzy o powyższej okoliczności, a co za tym idzie skarżąca już na etapie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem, miała możliwość powołać się na powyższe okoliczności, skoro już od dnia 17 listopada 1997r. wpis w powyższym brzmieniu widniał w treści księgi wieczystej. Na marginesie należy wskazać, że odpis z księgi wieczystej przedłożony na potrzeby postępowania o wznowienie pochodzi z dnia 27 maja 2008r., a więc skarżąca z pewnością wiedziała o jego treści najpóźniej z tą datą. Przyjmując tę ostatnią datę, jako początek biegu terminu do wniesienia skargi o wznowienie, należało uznać, iż poszkodowania uchybiła ustawowemu terminowi, przewidzianemu w treści art. 277 p.p.s.a.

Abstrahując jednak od powyższego, z uwagi na fakt, że zasadniczy zarzut skarżącej dotyczył ustalenia innej daty rzeczywistego wybudowania przez R W spornych obiektów, niż to ustalono przed organami administracji, nie natomiast samego momentu nabycia przez niego prawa własności nieruchomości, należy rozstrzygnąć czy zaistniały przesłanki wznowienia postępowania przed sądami administracyjnymi.

Zgodnie z przyjętym w orzecznictwie poglądem wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego uzasadniają tylko te przesłanki wznowienia postępowania, które są następstwem zdarzeń powstałych w samym postępowaniu sądowym, nie zaś w postępowaniu administracyjnym, w którym ostatecznie rozstrzygnięto co do istoty sprawę administracyjną. (tak m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 9 maja 2006 r. II FSK 743/05, LEX nr 274879).

Z literalnego brzmienia przepisu art. 273 p.p.s.a. wynika, że okoliczności bądź dowody uzasadniające wznowienie postępowania musiały istnieć już przed wydaniem orzeczenia w zakończonym postępowaniu, w toku jego prowadzenia. Tak niejednokrotnie wypowiadał się Naczelny Sąd Administracyjny, który w postanowieniu z dnia 7 kwietnia 2006r. (II OSK 689/05, LEX nr 2094311) stwierdził, że: "Podstawą wznowienia postępowania sądowego mogą być tylko takie okoliczności faktyczne lub środki dowodowe, które istniały już przed zakończeniem sprawy, a strona nie mogła z nich skorzystać w poprzednim postępowaniu, gdyż nie były one jej znane. Środek dowodowy, który powstał po uprawomocnieniu się wyroku, nie stanowi podstawy wznowienia postępowania". Dlatego nawet pomimo uznania, iż w rzeczywistości oświadczenia R W co do terminu faktycznego wzniesienia obiektów na należącej do niego nieruchomości miałyby znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy przez organy administracji, a tym samym mogłyby decydować o ocenie poprawności wydanych przez nie decyzji, na gruncie niniejszego postępowania nie mogą one być brane pod uwagę gdyż, nie ma najmniejszych wątpliwości, nie istniały przed wydaniem wyroku. Przyjmując jednocześnie, że wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem, stosowanym na gruncie p.p.s.a., mającym na celu ochronę interesów stron tego postępowania, a jednocześnie kontrolę działalności sądów, nie można uznać za zasadne twierdzenia, że wydany przez Sąd wyrok w sprawie I SA/Sz 2675/02 mógłby być inny, bowiem dowody, wskazywane przez skarżącą w skardze nie istniały w chwili wydawania orzeczenia, a co za tym idzie oczywistym jest, że Sad nie mógłby się na nich oprzeć rozstrzygając sprawę.

Pamiętać przy tym należy, że dowodem mającym istotny wpływ na podjęcie rozstrzygnięcia mógł być w rzeczywistości jedynie protokół z przesłuchania R W, nie zaś okoliczność, że istotnie wcześniej musiał on posiadać wiedzę co do daty wzniesienia spornych obiektów. Ponieważ więc protokół ten został sporządzony dopiero po wydaniu orzeczenia w sprawie, nie spełniał on wymogu ustawowego – istnienia w chwili zakończenia postępowania.

Z powyższych względów należało uznać skargę E B o wznowienie postępowania sądowego za całkowicie niezasadną.

Na marginesie należy jednocześnie wskazać, że sam fakt, że w chwili gdy obiekty na nieruchomości R W zostały rzekomo wzniesione nie był ona właścicielem terenu, na którym prowadzono prace budowlane, również nie mogłoby mieć większego znaczenia w sprawie. Istotną jest bowiem okoliczność rzeczywistego okresu powstania zabudowań, niezależnie od tego czy osoba, która tego dokonała posiadała tytuł prawny do nieruchomości na ten cel przeznaczonej, czy też nie.

Ponadto zważyć należy, że treścią wyroku, którego dotyczy skarga o wznowienie postępowania sądowego było uchylenie decyzji wydanych przez organy administracyjne, ze względu na zawartą w tych decyzjach błędną wykładnią art. 49 Prawa budowlanego.

Wyrok nie przesądzał rozstrzygnięcia organów administracji, którym Sąd przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, również w zakresie ustaleń faktycznych.

Podnoszone w skardze o wznowienie postępowania sądowego okoliczności winny być podniesione w postępowaniu administracyjnym.

Z uwagi na wszelkie powyższe okoliczności należało orzec, jak w sentencji.