Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 680/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2018-11-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 8, art. 38 ust. 1, art. 38 ust. 4
journal: Dz.U. 2017 poz 1769
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka (spr.), Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Protokolant Specjalista Magdalena Kurpis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2018 r. sprawy ze skargi M.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., dalej: Kpa) oraz art. 7, art. 8 ust. 1 pkt. 2, art. 38 ust. 1, pkt. 2, ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1769 ze zm., dalej także ups), po rozpatrzeniu sprawy z odwołania M. K. od decyzji wydanej z upoważnienia Wójta Gminy K. przez Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w K., z dnia [...] r. nr [...] w sprawie zmiany własnej decyzji z dnia [...] r. nr [...] w części dotyczącej wysokości zasiłku okresowego od dnia 1 lutego do 31 marca 2018 r., t.j. z kwoty 537,75 zł na kwotę 280,75 zł miesięcznie –decyzję pierwszoinstancyjną utrzymało w mocy.

Uzasadniając rozstrzygnięcie, organ odwoławczy przybliżył dotychczasowy przebieg postępowania, według chronologii zdarzeń, akceptując w pełni stanowisko orany pierwszoinstancyjnego wskazał przy tym prawne regulacje przedmiotu. W tych ramach podał, że pierwotną decyzją z dnia [...] r. organ I instancji przyznał M. K. (dalej także: strona) z powodu bezrobocia zasiłek okresowy od dnia 1 stycznia do 31 marca 2018 r. w kwocie 537,75 zł. miesięcznie. W dniu 5 lutego 2018 r. poinformował on organ o tym, że od 1 lutego 2018 r. córka konkubiny – A.Ł., za zgodą matki wyprowadziła się z domu i mieszka na terenie B. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności faktyczne organ pierwszoinstancyjny, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, ponownie obliczył dochód rodziny strony. Następnie decyzją z dnia [...] r. orzekł o zmianie swojej decyzji z dnia [...] r., w sposób wyżej podany, czyli w części dotyczącej wysokości zasiłku okresowego od dnia 1 lutego do 31 marca 2018 r., t.j. z kwoty 537,75 zł na kwotę 280,75 zł miesięcznie.

Z rozstrzygnięciem tym nie zgodziła się strona kwestionując jego poprawność. W jej ocenie – co do istoty – organy wadliwie ustaliły okoliczności mające wpływ na ustalenie dochodu jej rodziny. Zakwestionowała tym samym wysokość przyznanego jej świadczenia.

Po zaprezentowaniu tego toku, organ drugoinstancyjny wskazał, że przepisy ustawy o pomocy społecznej określają którym osobom i w jakich sytuacjach może być udzielona pomoc społeczna w postaci przyznania świadczeń pieniężnych. Podnosząc, że w świetle art. 8 tej ustawy prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40, 41, 53a, 78 i 91 przysługuje:

a) osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 634 zł,

b) osobie w rodzinie, w której dochód na osobę nie przekracza kwoty 514 zł,

c) rodzinie, której dochód nie przekracza sumy kwot kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 pkt. 2–15 lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej, t.j.: sieroctwa, bezdomności, bezrobocia, niepełnosprawności, długotrwałej lub ciężkiej choroby, przemocy w rodzinie, potrzeby ochrony macierzyństwa lub wielodzietności, bezradności w sprawach opiekuńczo-wychowawczych i prowadzenia gospodarstwa domowego, zwłaszcza w rodzinach niepełnych lub wielodzietnych; braku umiejętności w przystosowaniu do życia młodzieży opuszczającej placówki opiekuńczo-wychowawcze, trudności w integracji osób, które otrzymały status uchodźcy, trudności w przystosowaniu do życia po zwolnieniu z zakładu karnego, alkoholizmu lub narkomanii, zdarzenia losowego i sytuacji kryzysowej, klęski żywiołowej lub ekologicznej.

Z kolei zgodnie z treścią art. 38 ust. 1 pkt. 1 tej ustawy, zasiłek okresowy przysługuje w szczególności ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, bezrobocie, możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego: osobie w rodzinie, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego określonego w ups.

Zaakcentował, że w przypadku osoby w rodzinie zasiłek okresowy ustala się do wysokości różnicy między kryterium dochodowym rodziny określonym w ustawie o pomocy społecznej, a dochodem tej rodziny. Kwota zasiłku okresowego ustalona zgodnie z ust. 2 art. 38 tej ustawy nie może być niższa niż 50 % różnicy między kryterium dochodowym, a dochodem tej rodziny. Kwota zasiłku okresowego nie może być niższa niż 20 zł., miesięcznie.

Następnie podkreślił, że obecnie (na czas orzekania przez organy) pięcioosobowa rodzina strony legitymuje się dochodem miesięcznym w wysokości 2.008,50 zł. Kryterium dochodowe określone dla tej rodziny w art. 8 ustawy o pomocy społecznej stanowi 2.570,00 zł. Tym samym wyeksponowało, że w rozpatrywanym przypadku różnica między kryterium dochodowym dla rodziny strony określonym w ustawie, a dochodem tej rodziny wynosi 561,50 zł., (2.570,00 zł – 2.008,50 zł). Zatem 50% tej kwoty stanowi 280,75 zł.

Mają to na uwadze organ odwoławczy po rozpatrzeniu odwołania strony utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W jego ocenie, w świetle przedłożonego w sprawie materiału dowodowego sytuacja materialna uprawnia stronę do otrzymania żądanej pomocy społecznej w wysokości 280,75 zł miesięcznie.

Podnosząc, że w ukształtowanym stanie faktycznym i prawnym należało utrzymać w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach strona podtrzymała zarzuty podniesione w odwołaniu akcentując, że neguje wysokość przyznanego jej świadczenia.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w objętym skargą postanowieniu i powtarzając w pełni zawartą w nim argumentację. Wskazał przy tym, że nie zawiera ona wyjaśnień i argumentów mających wpływ na wynik przedmiotowego rozstrzygnięcia, a tym samym nie zasługuje na uwzględnienie. Podniósł, że z ustaleń faktycznych wynika, że pięcioosobowa rodzina strony legitymuje się miesięcznym dochodem w wysokości 2.008,50 zł. Kryterium dochodowe określone w art. 8 ustawy o pomocy społecznej dla pięcioosobowej rodziny stanowi 1.028 zł. Zatem w rozpatrywanym przypadku różnica między kryterium dochodowym określonym w ustawie, a dochodem rodziny strony wynosi 561,50 zł, tj. różnica: 2.570,00 zł – 2.008,50 zł, a 50 % tej kwoty stanowi 280,75 zł.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji nie naruszył prawa. Jednocześnie wyjaśnienia wymaga, że podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej ppsa).

Zgodnie z art. 134 § 1 ppsa, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem jej art. 57 a. W świetle art. 134 § 1 ppsa, Sąd nie ma obowiązku, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak: NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt FSK 2326/04, wszystkie przywoływane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl., w skrócie: CBOSA). Orzekanie – na podstawie art. 135 ppsa – następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Z istoty bowiem kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego rozstrzygnięcia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego podejmowania. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności, czy bezczynności organu administracji publicznej.

Z kolei z brzmienia art. 145 § 1 tej ustawy wynika, że w przypadku gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Przytoczona regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Powołane regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa administracyjnego i toczącego się przed nim postępowania, którą jest sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie bada celowości, czy też słuszności zaskarżonej decyzji. Nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją wówczas, gdy wiąże się ona z negatywnymi skutkami dla niej, bowiem związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa.

Prawo do rzetelnej i sprawiedliwej procedury, ze względu na jego istotne znaczenie w procesie urzeczywistniania praw i wolności obywatelskich, mieści się w treści zasady państwa prawnego (art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Obowiązkiem organów orzekających jest zatem kierowanie się w toku postępowania administracyjnego zasadami wynikającymi z przepisów prawa proceduralnego.

Przeprowadzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach kontrola legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie składu orzekającego, Kolegium nie naruszyło przepisów prawa, które uzasadniałoby uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji. Skarżący wystąpił do organów pomocy społecznej z wnioskiem o przyznanie zasiłku okresowego, a więc jednego z rodzajów świadczeń przyznawanych na podstawie przepisów powołanej uprzednio ustawy o pomocy społecznej.

W tym miejscu wskazać należy, iż stan faktyczny sprawy został zaprezentowany przy okazji omawiania dotychczasowego przebiegu objętego skargą postępowania. W ocenie Sądu brak jest zatem uzasadnionych podstaw do jego ponownego przedstawiania w tej części uzasadniania. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się natomiast do zakwestionowania wysokości przyznanego skarżącemu zasiłku okresowego, (art. 38 ust. 3 pkt 1 ups) Zasiłek ten bowiem został przyznany w minimalnej wysokości tj., jako 50% różnicy między kryterium dochodowym określonym w ustawie, a dochodem rodziny strony, który wynosi 561,50 zł, tj. różnica: 2.570,00 zł – 2.008,50 zł, a 50 % tej kwoty stanowi 280,75 zł.

Rozpoczynając rozważania w przedmiotowej sprawie przede wszystkim wskazać należy, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy o pomocy społecznej. Zgodnie z art. 38 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, zasiłek okresowy przysługuje w szczególności ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, bezrobocie, możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego - osobie samotnie gospodarującej, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej. Stosownie do treści art. 38 ust. 2 pkt 1 ups, zasiłek okresowy ustala się w przypadku osoby samotnie gospodarującej - do wysokości różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby, z tym że kwota zasiłku nie może być wyższa niż 418 zł miesięcznie. Z art. 38 ust. 3 pkt 1 cyt. ustawy wynika natomiast, że kwota zasiłku okresowego ustalona zgodnie z ust. 2 nie może być niższa niż 50 % różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby. Kwota zasiłku okresowego nie może być nadto niższa niż 20 zł miesięcznie (art. 38 ust. 4 ups). Okres, na jaki jest przyznawany zasiłek okresowy, ustala ośrodek pomocy społecznej na podstawie okoliczności sprawy (art. 38 ust. 5 ups). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Kolegium przywołało zatem właściwe przepisy stanowiące podstawę prawną przyznania prawa do wnioskowanego zasiłku i regulujące sposób jego wyliczenia. Podało, tak na art. 38 ust. 1 pkt 2 jak i art. 38 ust. 2 pkt 2 i ust. 3 pkt 2 oraz art. 38 ust. 4 ups.

Z przywołanych przepisów wynika, że organ administracji ustalając zasiłek okresowy ma obowiązek uwzględnić ściśle określone kryteria ustawowe i nie może przy obliczaniu tego zasiłku uwzględniać chociażby nawet stałych wydatków czy to na leki lub energię elektryczną. Zasadnie zatem orzekające w sprawie organy stwierdziły, że sytuacja materialna uprawnia stronę do otrzymania żądanej pomocy społecznej w wysokości 280,75 zł miesięcznie. Z niekwestionowanych na żadnym etapie ustaleń faktycznych wynika, że pięcioosobowa rodzina strony legitymuje się miesięcznym dochodem w wysokości 2.008,50 zł. Kryterium dochodowe określone w art. 8 ustawy o pomocy społecznej dla pięcioosobowej rodziny stanowi 1.028 zł. Zatem – jak też zasadnie wskazały organy pierwszej i drugiej instancji – w rozpatrywanym przypadku różnica między kryterium dochodowym określonym w ustawie, a dochodem rodziny strony wynosi 561,50 zł, tj. różnica: 2.570,00 zł – (minus) 2.008,50 zł, a 50 % tej kwoty stanowi 280,75 zł. Jak bowiem wyżej wskazano ustalenie wysokości zasiłku okresowego zostało przez ustawodawcę pozostawione uznaniu organu orzekającego w sprawie. Jest to tzw. względne uznanie, ponieważ zostały zakreślone graniczne wysokości zasiłku okresowego: jego najniższa i najwyższa kwota. Sądowa kontrola legalności decyzji uznaniowych obejmuje zbadanie, czy wydanie decyzji poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, tzn. czy organ w sposób wyczerpujący zebrał materiał dowodowy i rozważył okoliczności mogące mieć wpływ na wybór rozstrzygnięcia. Te wymogi, w ocenie Sądu, zostały przez organy orzekające w niniejszej sprawie spełnione. Ustalenia faktyczne nie zostały skutecznie przez stronę obalone, zostały natomiast poczynione m.in. w oparciu o wywiad środowiskowy przeprowadzony w miejscu zamieszkania strony oraz analizę miesięcznych jej wydatków, w których to czynnościach skarżący uczestniczył, a informacje tam zawarte potwierdził własnym podpisem. Na tej podstawie organy ustaliły jego sytuację mieszkaniową, rodzinną oraz dochodową, a także wydatki i dokonały prawidłowego ich zarachowania wyliczając należny jest zasiłek w wysokości 280,75 zł, o czym szerzej powyżej.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał, że organy orzekające prawidłowo ustaliły, że skarżący spełniała kryteria (dochodowe i społeczne) do przyznania pomocy w formie zasiłku okresowego. Zdaniem Sądu materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy nie daje podstaw do stwierdzenia, iż organ w toku postępowania administracyjnego uchybił swoim powinnościom. Wniosek skarżącego został bowiem rozpatrzony przy uwzględnieniu jego sytuacji osobistej oraz dochodowej przez niego przedstawionej. Natomiast ustalając wysokość świadczenia organ miał na względzie nie tylko sytuację strony oraz jej potrzeby, ale także własne możliwości finansowe (art. 3 ust. 4 ups) Należy wskazać, że pomoc społeczna w swej istocie ma charakter subsydiarny, uzupełniający, a więc nie zaspakajający całkowicie potrzeb jej beneficjentów, którzy powinni wykorzystywać własne środki i możliwości (art. 2 ust. 1 ups). Co więcej ośrodki pomocy dysponują ograniczonymi środkami finansowymi, a posiadane fundusze muszą być rozdzielane pomiędzy wszystkie osoby wymagające wsparcia. Wymaga to oceny nie tylko niezbędnych potrzeb życiowych osób uprawnionych do tych świadczeń, ale także własnych środków finansowych. Organy pomocy społecznej są zatem upoważnione do limitowania rozmiaru przyznawanych świadczeń z uwagi na ograniczone środki finansowe, a posiadane fundusze muszą rozdzielać pomiędzy stale rosnącą liczbą osób wymagających wsparcia. Obowiązkiem organu jest zatem rozważenie interesu publicznego przejawiającego się tu jako obowiązek właściwego rozdzielenia posiadanych środków, tak by zrealizować wsparcie dla wszystkich potrzebujących. Nie ulega więc wątpliwości, że organ nie może zabezpieczyć wszystkich zgłaszanych potrzeb osób ubiegających się o pomoc, jak również udzielać świadczeń w oczekiwanej przez te osoby wysokości. W konsekwencji poczynionych rozważań, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie może zasługiwać na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzającą nie zostały podjęte z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu zarówno organ pierwszej instancji jak i organ odwoławczy miały prawo ustalić świadczenie skarżącego na minimalnym, ale dopuszczalnym poziomie mając za podstawę całokształt okoliczności sprawy, w tym w szczególności sytuację skarżącego jak i własne możliwości finansowe.

Zdaniem Sądu organy poprawnie ustaliły wysokość i okres przyznanego zasiłku okresowego, a przedstawione w tej sprawie uzasadnienie spełnia przesłanki określone w art. 107 § 3 Kpa. Ponadto, w ocenie Sądu, organy obu instancji zebrały materiał dowodowy w zakresie pozwalającym na prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy. Dokonały dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz starannie wyjaśniły zasadność przesłanek, którymi się kierowały przy wydaniu rozstrzygnięcia, zachowując tym samym wymogi określone w przepisach art. 7 i art. 77 Kpa. Dokonana ocena zebranych w sprawie dowodów, nie jest dowolna, a organy wskazały przyczyny, które zadecydowały o przyznaniu skarżącemu zasiłku okresowego. Podkreślić przy tym należy, że przyznanie zasiłku w wyższej niż maksymalna wysokości nie tylko byłoby niezasadne ale także naruszałoby obowiązujące w tym zakresie przepisy art. 38 ups. Określenie bowiem przez ustawodawcę maksymalnej i minimalnej wysokości zasiłku okresowego oznacza, że organ przyznający zasiłek, o ile stwierdzi, że osoba ubiegająca się spełnia kryterium wskazane w art. 38 ust. 1 ups, działa w granicach uznania administracyjnego. Organ nie może zatem stronie przyznać świadczenia w kwocie ani niższej, ani wyższej, niż to zostało określone w ups. W ustalonych w ten sposób widełkach organ poruszać się może jednak swobodnie, przy czym powinien ustalić to świadczenie w wysokości adekwatnej do sytuacji wnioskodawcy, jego potrzeb i możliwości zaspokojenia swoich potrzeb we własnym zakresie oraz posiadanych przez organ środków finansowych na realizacją zadań pomocowych, co też w niniejszej sprawie uczynił. Faktem powszechnie znanym jest okoliczność, że możliwości finansowe organów pomocy społecznej są ograniczone.

Podkreślić należy, że pomocy społecznej nie można traktować jako stałego źródła dochodów, czego zadaje się nie dostrzegać skarżący. Zasiłki z pomocy społecznej nie mogą bowiem stanowić podstawowego źródła utrzymania i służyć zaspokojeniu każdej potrzeby życiowej i to w kwocie wskazanej przez wnioskodawcę. Zgodnie z intencją ustawodawcy, celem pomocy społecznej jest jedynie udzielenie wsparcia, a nie zastąpienie indywidualnych wysiłków w dążeniu do poprawy swej sytuacji bytowej. Spełnienie kryteriów przez osobę ubiegającą się o pomoc nie oznacza, że istnieje po jej stronie roszczenie o przyznanie tego świadczenia w wysokości, którą sama określi. Przeciwnie – wnioskodawca musi liczyć się z tym, że organ odmówi przyznania mu tego świadczenia lub jego wysokość będzie inna niż ta, którą określił w złożonym wniosku. Żądanie przyznania kwot w wysokości kilku czy kilkudziesięciu tysięcy zł, znacząco wykraczałoby poza możliwości organów pomocy społecznej.

Końcowo podkreślić należy, iż mimo że skarżący nie podnosił argumentów dotyczących naruszenia przepisów proceduralnych Sąd, który nie jest związany granicami skargi (art. 134 § 1 ppsa), zobligowany był także rozważyć ewentualne naruszenia w tym zakresie. Sąd jednak nie dopatrzył się uchybień na tej płaszczyźnie, gdyż postępowanie w sprawie było przeprowadzone w sposób rzetelny i dokładny, co znalazło swoje potwierdzenie w dokumentach załączonych do akt administracyjnych i w uzasadnieniu skonstruowanym zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 Kpa.

Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się również naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec czego, na podstawie art. 151 ppsa, Sąd orzekł o oddaleniu skargi w całości.