Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 2829/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-04-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 602  ceny
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 141 § 4, art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 187 § 1, art. 122, art. 120
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 233 § 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1577
law: Ustawa z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz Sędzia NSA Henryk Wach (spr.) Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 kwietnia 2018 r. sygn. akt III SA/Łd 860/17 w sprawie ze skargi M. C. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe w opłacie paliwowej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od M. C. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 19 kwietnia 2018 r., sygn. akt III SA/Łd 860/17 oddalił skargę M. C. (dalej: skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z [...] lipca 2017 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu spółki za zaległość spółki z tytułu opłaty paliwowej.

M. C. wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Wniósł także o zasądzenie kosztów postępowania

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

I. na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; dalej: p.p.s.a.) naruszenie przepisów postępowania, tj.:

- art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez pominięcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w uzasadnieniu wyroku, trzech istotnych okoliczności, jakimi są podwyższenie kapitału zakładowego Spółki do kwoty 60.000 zł przed 27 marca 2012 r. - datą Zwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki, w drodze wniesienia do Spółki aportem koncesji na sprzedaż paliwa 9 marca 2012 r., oparciu na tym strategii działań Spółki na rok 2012, zrealizowanej z wynikiem umożliwiającym z naddatkiem pokrycie straty z roku 2011;

- naruszenie art. 151 p.p.s.a., poprzez oddalenie skargi, w sytuacji, gdy w ocenie skarżącego, Sąd winien na podstawie art. 145 § 2 p.p.s.a. zaskarżoną decyzję uchylić w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1) lit. "c" p.p.s.a., albowiem Sąd w wyroku zaakceptował naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, w związku z:

- art. 187 § 1 O.p., ponieważ Sąd zaakceptował za organem przyjęcie tezy, że brak było w informacji dodatkowej stanowiącej część sprawozdania finansowego za rok 2011, jakichkolwiek informacji o tym, w jaki sposób spółka ma zamiar osiągnąć dochody, z których pokryta będzie strata roku 2011, podczas, kiedy informację tę Sąd zestawia z podniesieniem kapitału zakładowego, nie pisząc konkretnie, o co chodzi (tylko w zakresie opisu stanu faktycznego z pominięciem tej okoliczności w rozważaniach Sądu) - czyli z wniesieniem koncesji na handel paliwami, co było istotne w planach spółki, a nadto, pomijając tezy Planu Spółki na rok 2012 - str. 16 uzasadnienia decyzji organu II instancji, co stanowiło o braku wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego;

- art. 187 § 1 O.p., ponieważ Sąd zaakceptował za organami brak zebrania całego, istotnego materiału dowodowego w postaci wyników podatkowych Spółki za rok 2012 i wygenerowania przez Spółkę w roku 2012 dochodu według CIT-8 w kwocie 52.603,92 zł, czyli z naddatkiem pokrywającej stratę roku 2011 w kwocie 32.551,89 zł;

- art. 191 O.p., ponieważ Sąd, przyjął za organem, że istniały podstawy do złożenia wniosku o głoszenie upadłości w dacie najpóźniej w dniu 9 kwietnia 2016 r., co nie wynikało z materiału dowodowego, nie dostrzegając, że sama wielkość straty w kwocie 32.551,89 zł, należącej do dziedziny rachunkowości, nie może być utożsamiana z powstaniem przesłanki do ogłoszenia upadłości, co regulują inne przepisy, a pozostałe wielkości przedstawione w sprawozdaniu finansowym Spółki za rok 2011, tzn. zobowiązania 17.890,20zł, w zestawieniu z wielkością aktywów obrotowych w kwocie 35.338,31 zł, nie uzasadniały takiego wniosku oraz w dniu 26 kwietnia 2012 roku, co nie było możliwe wobec braku świadomości strony co do istnienia zobowiązania w opłacie paliwowej i w związku z tym brak winy stosownie do art. 116 § 1 pkt 1 lit b O.p.;

- art. 191 O.p. przez przyjęcie przez Sąd, za organem, że wszystkie te okoliczności opisane wyżej w zarzutach, prawidłowo doprowadziły organ do wniosku, że na członku zarządu ciążył obowiązek w zakresie złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości. Strona jednak tego nie uczyniła (str. 17 uzasadnienia), w sytuacji, kiedy zdaniem skarżącego, obowiązek taki nie istniał, nie tylko przed datą 9 kwietnia 2012 r. ale i przed 26 kwietnia 2012 r. data zaległych płatności wynikających z decyzji wymiarowych (w wersji alternatywnej przyjmowanej przez Sąd na str. 17 uzasadnienia) co wynika ze zgromadzonych w sprawie dowodów, a zatem wyprowadzenie takiego wniosku na podstawie całokształtu dowodów w sprawie, nie było uzasadnione;

- art. 187 § 1 O.p. przez przyjęcie przez Sąd za organami, w sposób dorozumiany, że jest winą skarżącego, jako byłego członka zarządu spółki, brak zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości w przypadku decyzji określającej zobowiązanie spółki w opłacie paliwowej za miesiące IV 2012 r., i w ten sposób, zanegowanie przedstawionego dowodu, iż o decyzji określającej to zobowiązanie, skarżący dowiedział się dopiero z decyzji przenoszącej odpowiedzialność podatkową za Spółkę wydanej w dniu [...] listopada 2016 r., czyli 4 lata po złożeniu rezygnacji z funkcji członka zarządu, co powoduje, że niezgłoszenie wniosku o upadłość nastąpiło bez winy byłego członka zarządu, stosownie do postanowień art. 116 § 1 pkt 1) lit. b) O.p., co jest ustawową okolicznością egzoneracyjną,

- w konsekwencji zaś, naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, przez zaakceptowanie za organami, naruszenia zasad ogólnych i sprecyzowanych w art. 120 O.p. - zasady legalizmu i w art. 122 O.p. - zasady dokładnego wyjaśniania stanu faktycznego, przez brak działania organów na podstawie "wskazanych przepisów prawa i brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co wynika z zarzutów sprecyzowanych we wcześniejszych punktach niniejszej skargi kasacyjnej,

- podsumowując Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w zaskarżonym wyroku tak jak i organ podatkowy naruszył art. 116 § 1 pkt 1) lit. a) i b) O.p. ponieważ przyjął, że miało miejsce wypełnienia przesłanek do przeniesienia odpowiedzialności podatkowej skarżącego za Spółkę w sytuacji kiedy nie było obowiązku zgłoszenia upadłości na podstawie sprawozdania finansowego za rok 2011 i w przypadku braku zapłaty podatku akcyzowego wobec braku winy członka zarządu.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna.

Zgodnie z 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.

Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do, niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd pierwszej instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia.

Przedmiotem kontroli Sądu I instancji była decyzja orzekająca o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej. Wnoszący skargę kasacyjną zarzucił Sądowi I instancji naruszenie wybranych przepisów postępowania sądowoadministracyjnego oraz podatkowego (w tym art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) i c) O.p.) przez przyjęcie, że zostały spełnione przesłanki do orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej, mimo że w świetle okoliczności – podwyższenie kapitału zakładowego spółki przed 27 marca 2012 r. do kwoty 60.000 zł przez wniesienie aportu w postaci koncesji na sprzedaż paliwa z 9 marca 2012 r. oraz oparcie na tym strategii działań spółki na 2012 r. – nie było przesłanek zgłoszenia upadłości.

Przystępując do łącznego rozpoznania podniesionych przez stronę zarzutów kasacyjnych, co poniekąd jest wynikiem sposobu w jaki zostały one sformułowane, wypada przypomnieć ogólne założenia odpowiedzialności podatkowej.

Stosownie do art. 37q ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym (j.t. z 2015 r., Dz. U. poz. 641; dalej: ustawa o autostradach płatnych) do opłaty paliwowej stosuje się co do zasady odpowiednio przepisy O.p. Przepisy te (w brzmieniu i zakresie właściwym dla sprawy) stanowią m.in., że za zaległości podatkowe podatnika odpowiadają całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem również osoby trzecie, na zasadach przewidzianych w dziale III rozdział 15 ustawy (art. 107 § 1). O odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej organ podatkowy orzeka w drodze decyzji (art. 108 § 1). Postępowanie w sprawie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej nie może zostać wszczęte przed dniem doręczenia decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, (art. 108 § 2 pkt 2 lit. a). Egzekucja zobowiązania wynikającego z decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej może być wszczęta dopiero wówczas, gdy egzekucja z majątku podatnika okazała się w całości lub w części bezskuteczna, odstąpiono od czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych albo nie przystąpiono do egzekucji administracyjnej w wyniku uprawdopodobnienia przez organ egzekucyjny braku możliwości uzyskania w toku egzekucji administracyjnej kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne (art. 108 § 4).

W stanie sprawy organ przyjął, co następnie zaakceptował Sąd I instancji, że zostały spełnione obie pozytywne przesłanki warunkujące odpowiedzialność członka zarządu za zaległości podatkowe spółki, a jednocześnie strona nie wykazała istnienia tzw. przesłanek egzoneracyjnych, o których mowa w art. 116 § 1 pkt 1 i 2 O.p.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko to znajduje potwierdzenie w stanie prawnym i faktycznym sprawy.

Granice odpowiedzialności członków zarządu spółek kapitałowych określa art. 116 O.p. Przepis ten (na moment powstania i płatności zobowiązania podatkowego) stanowił, że za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu:

1) nie wykazał, że:

a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo

b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy;

2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części (§ 1).

Odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu (§ 2).

W przypadku gdy spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji lub spółka akcyjna w organizacji nie posiada zarządu, za zaległości podatkowe spółki odpowiada jej pełnomocnik albo odpowiadają wspólnicy, jeżeli pełnomocnik nie został powołany. Przepisy § 1 i 2 stosuje się odpowiednio (§ 3).

Przepisy § 1-3 stosuje się również do byłego członka zarządu oraz byłego pełnomocnika lub wspólnika spółki w organizacji (§ 4).

Wprowadzony tym przepisem rozkład ciężaru dowodu pomiędzy organem a osobą trzecią wskazuje, że obowiązkiem organu jest ustalenie i wskazanie osób pełniących obowiązki członka zarządu spółki w czasie powstania zaległości podatkowej (potwierdzonej decyzją) oraz wykazanie bezskuteczności egzekucji przeciwko spółce, natomiast na członku zarządu spółki spoczywa obowiązek wykazania którejkolwiek z okoliczności egzonaracyjnych.

Z ustaleń organu (szeroko opisanych w zaskarżonej decyzji i wyroku WSA) wynika, że Naczelnik Urzędu Celnego w Piotrkowie Trybunalskim decyzją z [...] marca 2014 r. określił spółce "A," zobowiązanie podatkowe z tytułu opłaty paliwowej za kwiecień 2012 r., Dyrektor Izby Celnej w Łodzi wystawił [...] kwietnia 2014 r. tytuł wykonawczy dotyczący tej zaległości i przystąpił do jego realizacji. Postanowieniem z [...] maja 2015 r. Dyrektor Izby Celnej w Łodzi umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone w oparciu o tytuł wykonawczy obejmujący zaległość w opłacie paliwowej za wrzesień 2012 r. Wobec braku możliwości zaspokojenia egzekwowanych należności z jakiejkolwiek części majątku Spółki, uznano że egzekucja jest w całości nieskuteczna. Wypełniona została przesłanka bezskuteczności egzekucji. W innej sprawie Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym dla Łodzi-Widzewa w Łodzi postanowieniem z 30 czerwca 2015 r. umorzył postępowanie egzekucyjne. 5 marca 2012 r. prezesem Spółki (jednoosobowego zarządu) został skarżący, a 29 listopada 2012 r. złożył pisemną rezygnację z tej funkcji. Na podstawie sprawozdania finansowego Spółki za 2011 r., podpisanego przez stronę skarżącą 26 marca 2012 r. i złożonego w Krajowym Rejestrze Sądowym 26 czerwca 2012 r. ustalono, że podmiot ten na 31 grudnia 2011 r. wykazał stratę w wysokości 32.551,89 złotych, przekraczając tym samym limit określony w art. 233 § 1 k.s.h. Ponadto Spółka posiadała zobowiązania krótkoterminowe wobec pozostałych jednostek z tytułu dostaw i usług, o okresie wymagalności do 12 miesięcy w wysokości 17.890,20 złotych, nie posiadała zaś aktywów trwałych, a aktywa obrotowe wynosiły 35.338,31 złotych (w tym: towary 20.750,15 zł, należności krótkoterminowe, w tym: od pozostałych jednostek z tytułu dostaw i usług, o okresie spłaty do 12 miesięcy 2.103,71 zł oraz z tytułu podatków, dotacji, ceł, ubezpieczeń oraz innych świadczeń 12.432,00 zł, środki pieniężne w kasie i na rachunkach 52,45 zł). Ustalono, że właściwym czasem na złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości, był okres 2 tygodni od daty podpisania sprawozdania finansowego za 2011 r. (26 marca 2012 r.), który to okres upływał 9 kwietnia 2012 r. Pierwszą zaległością Spółki było zobowiązanie z tytułu podatku akcyzowego za styczeń 2012 r. z terminem płatności przypadającym na 27 luty 2012 r., a drugą za marzec 2012 r. z terminem 25 kwiecień 2012 r. Zatem 26 kwietnia 2012 r. zaistniała okoliczność stanowiąca podstawę zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości.

Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej w przypadku zobowiązań powstających z mocy prawa, tak jak ma to miejsce w opłacie paliwowej, o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej nie decyduje moment ujawnienia niezrealizowanego zobowiązania podatkowego, ale to, czy w okresie, kiedy upłynął ustawowy termin płatności tego zobowiązania należała ona do kręgu osób wymienionych w art. 116 § 1 zd. pierwsze O.p. Nie ma bowiem znaczenia przyczyna, z powodu której podatnik nie ujawnił i nie zrealizował w terminie zobowiązania podatkowego. Niezależnie bowiem od wiedzy i zachowania podatnika zobowiązanie powstaje i w razie jego nieuiszczenia w terminie i w należytej wysokości przeradza się w zaległość podatkową. Stosownie do przepisów ustawy o autostradach (art. 37h ust. 1 i 2, art. 37j, art. 37k ust. 1 i 37o ust. 1), w brzmieniu właściwym dla sprawy, obowiązek zapłaty opłaty paliwowej powstaje z dniem powstania zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym od wskazanych paliw silnikowych oraz gazu. Podstawowym okresem rozliczeniowym w opłacie paliwowej, podobnie jak w podatku akcyzowym, jest okres miesięczny. Podmiot, na którym ciąży obowiązek zapłaty opłaty paliwowej jest zobowiązany do samoistnego złożenia informacji o opłacie paliwowej odpowiednio właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego albo naczelnikowi urzędu celno-skarbowego oraz do obliczenia i wpłacenia bez wezwania opłaty paliwowej w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek zapłaty.

W stanie sprawy oznaczało to, że spółka powinna była dokonać wpłaty podatku z tytułu opłaty paliwowej czego nie uczyniła, a brak wywiązania się z tego obowiązku obciąża wnoszącego skargę kasacyjną jako prezesa zarządu spółki. Powyższe ustalenia oznaczają, że osobą odpowiedzialną podatkowo z tytułu opłaty paliwowej za kwiecień 2012 r. był wnoszący skargę kasacyjną, ponieważ w tym czasie był prezesem jednoosobowego zarządu spółki.

Sąd I instancji prawidłowo również przyjął (za organem), że wnoszący skargę kasacyjną nie wykazał którejkolwiek z przesłanek egzoneracyjnych, których ziszczenie się wykluczyłoby odpowiedzialność podatkową zobowiązanego.

Wnoszący skargę kasacyjną nie wykazał, aby w czasie, gdy pełnił funkcję prezesa zarządu spółki nie było podstaw do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub do wszczęcia postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego), czy też, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy. Wnoszący skargę kasacyjną nie wskazał też mienia spółki, z którego można byłoby zaspokoić w znacznej części zaległości podatkowe spółki.

Organ prawidłowo też przyjął, że tzw. właściwy czas na złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości upływał z dniem 9 kwietnia 2012 r., tj. w 2 tygodnie od daty podpisania w dniu 26 marca 2012 r. sprawozdania finansowego za 2011 r.

Podniesiona w skardze kasacyjnej argumentacja w tym zakresie jest chybiona. Wnoszący skargę kasacyjną prowadząc rozważania (w oparciu o wynik finansowy spółki za 2011 r.) na temat kondycji finansowej spółki oraz przyjętych założeń strategicznych (biznesowych) na następne lata gospodarcze, w sposób nieuzasadniony pomija fakt ujawnienia przez organ zaległości podatkowych nie tylko w opłacie paliwowej, ale również w innych podatkach, jak chociażby w podatku akcyzowym czy podatku od towarów i usług, za poszczególne miesiące 2012 r. Z tego względu przywołane w skardze kasacyjnej okoliczności nie mogły wpłynąć na zmianę zajętego w sprawie stanowiska. Tym bardziej, że podwyższenie kapitału zakładowego spółki do kwoty 60.000 zł było relatywnie niskie do wykazanej straty za 2011 r. i ujawnionych zaległości podatkowych. Poza tym, jak słusznie podniósł organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną, spółka w bilansie za 2011 r. nie wykazała żadnych aktywów trwałych (np. taboru samochodowego), co nie pozwala przyjąć, że na podstawie posiadanej koncesji było możliwe wypracowanie przez spółkę zysku na pokrycie straty za 2011 r. i ustabilizowanie sytuacji finansowej spółki. Innymi słowy sytuacja finansowa spółki w 2012 r. zobowiązywała zarząd spółki do wystąpienia z wnioskiem o ogłoszenie upadłości ewentualnie do podjęcia inne działań naprawczych, czego brak. Z pewnością nie czyni zadość tym oczekiwaniom podjęta uchwała o podwyższeniu kapitału zakładowego spółki z kwoty 50.000,00 zł do kwoty 60.000,00 zł. Usprawiedliwieniem dla niezgłoszenia w terminie upadłości nie jest również fakt posiadania przez Zwyczajne Zgromadzenie Wspólników informacji na temat sytuacji finansowej spółki oraz to, że na skutek podwyższenia kapitału zakładowego spółki strata za 2011 r. tylko nieznacznie przekroczyła połowę kapitału zakładowego. Stosownie do art. 233 § 1 k.s.h., jeżeli bilans sporządzony przez zarząd wykaże stratę przewyższającą sumę kapitałów zapasowego i rezerwowych oraz połowę kapitału zakładowego, zarząd jest obowiązany niezwłocznie zwołać zgromadzenie wspólników w celu powzięcia uchwały dotyczącej dalszego istnienia spółki. Stan zagrożenia dla podmiotu co do jego dalszej egzystencji, o którym mowa w tym przepisie, porównywalny jest z pojęciem niewypłacalności w rozumieniu art. 11 ustawy prawo upadłościowe (jt. z 2020 r., poz. 1228). Za ten stan rzeczy odpowiada niewątpliwie zarząd spółki bez względu na to, jaką wiedzę na ten temat posiadali wspólnicy spółki. Tym bardziej, że informacja co do kondycji finansowej spółki była ona oparta na nieprawidłowej kalkulacji, nieuwzględniającej powstałych zaległości podatkowych o znacznej wartości, ujawnionych w późniejszych latach podatkowych. Należy też zauważyć, że o złej kondycji "A." Spółka z o.o. już w 2012 r. może pośrednio świadczyć również fakt wykreślenia jej z Krajowego Rejestru Sądowego na podstawie art. 25a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (t.j. Dz. U. z 2016r., poz. 687), w związku z zaprzestaniem prowadzenia działalności gospodarczej (wpisem nr 11 z 7 listopada 2016 r.).

Z powyższych względów należy stwierdzić, że przeprowadzone przez organ postępowanie podatkowe odpowiada regułom określonym w O.p. Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej organ zgromadził materiał dowodowy w sposób kompletny i wszechstronny, stosując właściwą procedurę oraz dokonał oceny tego materiału, w myśl zasad wyrażonych w art. 120, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p.

Również uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera konieczne elementy określone w art. 141 § 4 p.p.s.a. Brak odniesienia się przez Sąd do niektórych podniesionych przez stronę aspektów sprawy nie oznacza automatycznie, że doszło do naruszenia tego przepisu. Pominięcie niektórych elementów stanu faktycznego miałoby znaczenie dla sprawy, o ile ich uwzględnienie mogłoby doprowadzić do zmiany rozstrzygnięcia w sprawie. Taka sytuacja nie miała jednak miejsca w tej sprawie. Jak zostało wcześniej wykazane argumentacja podniesiona przez wnoszącego skargę kasacyjną pomija fakt ujawnienia zaległości podatkowych o znacznych wartościach. Stosownie do art. 174 pkt 2 i art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. wnoszący skargę kasacyjną jest zobowiązany nie tylko wskazać konkretny przepis prawa procesowego, ale też uzasadnić, na czym polega jego naruszenie oraz wykazać, że mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a więc w taki, że gdyby do niego nie doszło, to zostałoby podjęte rozstrzygnięcie o innej treści. Co w sprawie nie miało miejsca.

Podsumowując, za niezasadne należało uznać zarzut naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a oraz art. 151 p.p.s.a. (w zw. z art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 120 i art. 122 O.p.), a także – zarzut naruszenia art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) i b) O.p.

Końcowo, należy zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 12 marca 2020 r., sygn. akt II FSK 1143/18, oddalił skargę kasacyjną od wyroku WSA w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności podatkowej wnoszącego skargę kasacyjną z tytułu podatku od towarów i usług.

Skarga kasacyjna została oparta na nieusprawiedliwionych podstawach kasacyjnych.

Mając na względzie powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (jt. Dz.U. z 2020 r., poz. 1842), orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.