Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 4917/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6179 Inne o symbolu podstawowym 617
Hasła tematyczne: Uprawnienia do wykonywania zawodu
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 6, art. 7, art. 8, art. 110, art. 156 § 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 39 ust. 6
journal: Dz.U. 2013 poz 829
law: Ustawa z dnia 13 czerwca 2013 r. o zmianie ustaw regulujących wykonywanie niektórych zawodów.
article: art. 28 ust. 1
journal: Dz.U. 2014 poz 1099
law: Ustawa z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Andrzej Skoczylas (spr.) Sędzia del. WSA Artur Adamiec Protokolant Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 stycznia 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 1691/15 w sprawie ze skargi J. N. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 5 stycznia 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 1691/15, oddalił w całości skargę J. N. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2015 r. w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] maja 2012 r. Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi wydał J. N. licencję pracownika zabezpieczenia technicznego pierwszego stopnia.

Wyrokiem z dnia [...] września 2013 r. o sygn. akt [...] Sąd Rejonowy [...] – [...] w [...] uznał J. N. za winnego zarzucanego mu czynu, tj. występku z art. 178a § 1 k.k. (prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości - przestępstwo popełnione z winy umyślnej) i wymierzył mu karę 4 miesięcy ograniczenia wolności, zobowiązując go jednocześnie do wykonania pracy na cele społeczne. Wyrok sądu karnego uprawomocnił się dnia [...] września 2013 r.

Po otrzymaniu z Sądu informacji o ww. wyroku, Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi pismem z dnia [...] grudnia 2013 r. zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia uprawnień wynikających z licencji pracownika ochrony fizycznej I stopnia i zabezpieczenia technicznego I stopnia.

Decyzją z dnia [...] marca 2014 r. Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi umorzył postępowanie w sprawie cofnięcia uprawnień wynikających z licencji pracownika ochrony fizycznej I stopnia z uwagi na jego bezprzedmiotowość, bowiem z dniem 1 stycznia 2015 r. weszły w życie nowe przepisy ustawy o ochronie osób i mienia.

Pismami z dnia [.] września 2014 r. Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowań w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej oraz w przedmiocie cofnięcia uprawnień wynikających z dopuszczenia do posiadania broni w celu ochrony osób i mienia. Z kolei pismem z dnia [...] października 2014 r. organ zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi, działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 576) oraz art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257; powoływanej dalej jako: k.p.a.), cofnął skarżącemu uprawnienia wynikające z dopuszczenia do posiadania broni w celu ochrony osób i mienia z uwagi na skazanie go prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne.

Również decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi, działając na podstawie art. 29 ust. 7 pkt 1, ust. 8 i ust. 9 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia oraz art. 268a k.p.a., skreślił skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego. W uzasadnieniu podniesiono, że rozstrzygnięcie jest następstwem uzyskania informacji o skazaniu skarżącego prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego [...] – [...] w [...] z dnia [...] września 2013 r., sygn. akt [...], za przestępstwo umyślne.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi, działając na podstawie art. 29 ust. 6 pkt 1, ust. 8 i ust. 9 ustawy o ochronie osób i mienia oraz art. 268a k.p.a., skreślił skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej z uwagi na skazanie go ww. prawomocnym wyrokiem.

Skarżący wniósł odwołanie od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi:

1. z dnia [...] stycznia 2015 r. w przedmiocie skreślenia skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej;

2. z dnia [...] stycznia 2015 r. w przedmiocie skreślenia skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej;

3. z dnia [...] stycznia 2015 r. w przedmiocie cofnięcia skarżącemu uprawnień wynikających z dopuszczenia do posiadania broni w celu ochrony osób i mienia;

4. z dnia [...] stycznia 2015 r. w przedmiocie skreślenia skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. Główny Komendant Policji utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną w przedmiocie skreślenia skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego. W uzasadnieniu podniesiono, że decyzja organu I instancji nie została wydana w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Organ odwoławczy zauważył, że umorzenie postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia skarżącemu uprawnień wynikających z licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia (co miało miejsce w przypadku wydania wobec strony decyzji z dnia [...] marca 2014 r.) stanowiło zakończenie postępowania w danej instancji w indywidualnej sprawie bez orzeczenia co do jej istoty. Organ odwoławczy stwierdził jednocześnie, że decyzja z dnia [...] marca 2014 r. nie jest tożsama przedmiotowo z zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r., bowiem dotyczyła postępowania w przedmiocie cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej I stopnia, które zostało wszczęte i toczyło się w okresie przed zmianą przepisów ustawy dotyczącej ochrony osób i mienia i które - stosownie do dyspozycji art. 39 ust. 6 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o zmianie ustaw regulujących wykonywanie niektórych zawodów (Dz. U. z 2013, poz. 829) - zostało umorzone, gdyż przepis ten stanowił, że postępowania w sprawie wydania, odmowy wydania, zawieszenia lub cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej lub licencji pracownika zabezpieczenia technicznego wszczęte i niezakończone do dnia 1 stycznia 2014 r. umarza się. Organ odwoławczy wskazał ponadto, że Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi, wydając w 2014 r. decyzję o umorzeniu postępowania, nie załatwił tej sprawy co do istoty, bowiem decyzja o umorzeniu postępowania jest decyzją o znaczeniu czysto procesowym oraz formalnym i kończy sprawę w danej instancji w inny sposób, niż poprzez jej rozstrzygnięcie co do istoty w całości lub części. Organ odwoławczy stwierdził, że decyzją z dnia [...] marca 2014 r. nie została rozstrzygnięta kwestia materialnoprawnych uprawnień i obowiązków strony, wynikających z wpisania jej na listę kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego, gdyż organ I instancji - mając na uwadze dyspozycję art. 39 ust. 6 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o zmianie ustaw regulujących wykonywanie niektórych zawodów - umorzył postępowanie w sprawie cofnięcia mu licencji pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia.

Komendant Główny Policji stwierdził, że w dniu wydania decyzji I instancji o skreśleniu skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego, w obrocie prawnym nie funkcjonowała decyzja rozstrzygająca sprawę skarżącego w sposób ostateczny. W tej sytuacji wszczęcie przez organ I instancji postępowania w przedmiocie skreślenia skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego, a następnie rozstrzygnięcie sprawy co do meritum, było dopuszczalne.

Organ odwoławczy, powołując się na treść przepisu art. 29 ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia - stwierdził, że przesłanką skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego jest skazanie pracownika ochrony za popełnienie przestępstwa umyślnego. Zatem do oceny, czy w sprawie istnieje przesłanka do skreślenia osoby z listy kwalifikowanych pracowników ochrony zabezpieczenia technicznego, wystarczy ustalenie przez organ Policji, że dana osoba została prawomocnie skazana za popełnienie przestępstwa umyślnego. Komendant Główny Policji stwierdził, że osoby spełniające tę przesłankę należy obligatoryjnie skreślić z listy i podkreślił, że w takich przypadkach ustawodawca przyznał bezwzględny prymat interesowi społecznemu nad słusznym interesem obywatela. Skoro zatem ustalono, że prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego [...] – [...] w [...], [...] Wydział Karny z dnia [...] września 2013 r., sygn. akt [...], skarżący został skazany z art. 178a § 1 k.k., organy Policji były zobowiązane do wydania decyzji w sprawie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego.

Komendant Główny Policji stwierdził również, że organ I instancji nie dopuścił się jakiejkolwiek istotnej obrazy przepisów postępowania w sposób, który uzasadniałby uchylenie spornej decyzji. Materiał dowodowy zebrany w sprawie uznano za wystarczający do jej merytorycznego rozstrzygnięcia Nie doszło do także do naruszenia art. 6 k.p.a., bowiem organ I instancji dokonał rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, działając na podstawie regulacji prawa materialnego (ustawy o ochronie osób i mienia), stanowiących podstawę prawną decyzji, jak również właściwie zastosował przepisy regulujące postępowanie administracyjne. Za niezasadne organ odwoławczy uznał również zarzuty naruszenia art. 7 i art.. 77 k.p.a., ponieważ Komendant Wojewódzki Policji działał na podstawie i w granicach obowiązującego prawa, dokonując prawidłowych ustaleń w sprawie.

J. N. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie m.in. na decyzję Głównego Komendanta Policji z dnia [...] kwietnia 2015 r. utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi z dnia [...] stycznia 2015 r. w przedmiocie skreślenia skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z dnia 5 stycznia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę.

Sąd I instancji stwierdził, że organy Policji obu instancji, wydając sporne decyzje administracyjne, nie dopuściły się naruszenia zarówno przepisów postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., jak również przepisów prawa materialnego, w tym w szczególności art. 29 ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia. Organy nie dopuściły się także jakiejkolwiek obrazy przepisów art. 145 k.p.a., art. 147 k.p.a., art. 149 k.p.a. i art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.

WSA w działaniu organów nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno w ustaleniu stanu faktycznego sprawy, jak i w zastosowaniu do jego oceny przepisów prawa materialnego. Ponadto Sąd uznał, że w uzasadnieniu obu rozstrzygnięć dostatecznie jasno wyjaśnione zostały motywy ich podjęcia, a argumentacja jest wyczerpująca i w pełni odnosząca się do stanowiska strony.

Sąd I instancji podkreślił, że wydając decyzje w przedmiocie skreślenia skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego, organy związane były rygorami procedury administracyjnej określającej ich obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy. Podstawą rozstrzygania organów obu instancji był przede wszystkim art. 29 ust. 7 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia, z którego jednoznacznie wynika, że pracownika ochrony skreśla się z listy kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego, w przypadku, gdy pracownik zabezpieczenia technicznego został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie przestępstwa umyślnego lub wszczęto w stosunku do niego postępowanie karne o takie przestępstwo. Sąd stwierdził, że z akt sprawy bezspornie wynika, że prawomocnym wyrokiem z dnia [...] września 2013 r., sygn. akt [...], Sąd Rejonowy [...] – [...] w [...] uznał skarżącego za winnego zarzucanego mu czynu, tj. występku z art. 178a § 1 k.k. (prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości, a więc przestępstwo popełnione z winy umyślnej) i wymierzył mu za to karę 4 miesięcy ograniczenia wolności, zobowiązując go jednocześnie do wykonania pracy na cele społeczne. W związku z powyższym WSA uznał, że w sprawie niniejszej spełniona została ustawowa przesłanka warunkująca skreślenie skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego, a więc skreślenie strony z ww. listy było w pełni zasadne. Uznanie podmiotu za winnego popełnienia przestępstwa umyślnego i orzeczenie wobec niego kary, obligatoryjnie musiało skutkować skreśleniem z listy kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego.

Zdaniem Sądu, nie powinno budzić wątpliwości to, że w sytuacji osób sprawujących funkcję kwalifikowanego pracownika zabezpieczenia technicznego wymagane jest dawanie rękojmi należytego wykonywania zawodu, nie tylko w postaci posiadania odpowiednich kwalifikacji, weryfikacji ich zdolności do pracy na podstawie badań lekarskich i psychologicznych, ale przede wszystkim niekaralności za przestępstwa umyślne. Z uwagi na specyfikę wykonywanej funkcji, osoba będąca kwalifikowanym pracownikiem zabezpieczenia technicznego powinna odznaczać się szczególną przejrzystością i uczciwością i w konsekwencji wzbudzać zaufanie publiczne.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., art. 110 k.p.a., art. 145 k.p.a., art. 147 k.p.a. i art. 149 k.p.a., WSA zauważył, że skarżący wskazał, iż wydanie obu decyzji jest niezgodne z prawem, bowiem decyzją z dnia [...] marca 2014 r. Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi umorzył postępowanie w niniejszej sprawie, co oznacza, że doszło do uprzedniego rozstrzygnięcia sprawy inną decyzją ostateczną. W tym zakresie Sąd stwierdził, że decyzją z dnia [...] marca 2014 r. Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi umorzył postępowanie w sprawie cofnięcia uprawnień wynikających z licencji pracownika ochrony fizycznej I stopnia z uwagi na jego bezprzedmiotowość. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, że postępowanie należy umorzyć, albowiem z dniem 1 stycznia 2015 r. weszły w życie nowe przepisy ustawy o ochronie osób i mienia.

W ocenie WSA, nie ulega wątpliwości, że Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi nie wydał decyzji w przedmiocie umorzenia postępowania wszczętego w sprawie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego I stopnia, co potwierdza materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy. W tej sytuacji, Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego, jakoby w sprawie miało dojść do obrazy zasady trwałości decyzji ostatecznej, wyrażonej w przepisie art. 16 k.p.a. Zdaniem WSA, z faktu wydania przez organ decyzji z dnia [...] marca 2014 r. o umorzeniu postępowania w sprawie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej I stopnia, nie można wywodzić, iż ten sam organ I instancji nie mógł wydać decyzji z dnia [...] stycznia 2015 r. w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego. Decyzja skreślająca skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego, nie stanowi decyzji, która byłaby podmiotowo i przedmiotowo tożsama z wcześniej wydaną decyzją ostateczną z dnia [...] marca 2014 r., umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej I stopnia. W rozpoznawanej sprawie oba rozstrzygnięcia Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi dotyczyły dwóch różnych przedmiotów, tj. skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej I stopnia (decyzja z dnia [...] marca 2014 r.) oraz skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego (decyzja z dnia [...] stycznia 2015 r.). W konsekwencji Sąd uznał, że nie zachodziła tożsamość spraw rozstrzygniętych powyższymi decyzjami.

W opinii Sądu, należało w tej sytuacji uznać, iż Komendant Główny Policji prawidłowo przyjął w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia [...] kwietnia 2015 r., że w dniu wydania przez organ I instancji spornej decyzji o skreśleniu skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego w obrocie prawnym nie funkcjonowała decyzja rozstrzygająca wcześniej tożsamą sprawę skarżącego w sposób ostateczny. W związku z tym, wszczęcie przez organ I instancji postępowania w przedmiocie skreślenia skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego, a następnie rozstrzygnięcie sprawy co do meritum było dopuszczalne.

W ocenie Sądu, organy wydając obie decyzje, ustosunkowały się do wszystkich istotnych argumentów strony, wykazały precyzyjnie dlaczego dokonały skreślenia skarżącego z listy, a w szczególności uzasadniły, dlaczego między postępowaniem zakończonym decyzją o umorzeniu postępowania w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej I stopnia, a postępowaniem zakończonym decyzją w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego nie zachodzi tożsamość podmiotowo-przedmiotowa, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., warunkująca stwierdzenie nieważności decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną.

Jednocześnie WSA uznał, że brak jest istotnych uchybień formalnych po stronie organów obu instancji, które uniemożliwiłyby Sądowi prawidłowe ustosunkowanie się do zarzutów skargi i wypowiedzenie się co do zasadności podjętych rozstrzygnięć pod względem stricte materialnoprawnym. Ponadto Sąd stwierdził, że uzasadnienia obu decyzji spełniają wymogi art. 107 § 3 k.p.a., ponieważ zawierają pełne wyjaśnienie okoliczności branych pod uwagę przy wydawaniu decyzji.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł J. N., zaskarżając orzeczenie w całości oraz wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, a to:

1. art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonego wyroku w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną;

2. rażące naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na jego wynik, a mianowicie art. 110 k.p.a. polegające na wydaniu zaskarżonego wyroku w sprawie, która uległa zakończeniu na skutek wydania ostatecznej decyzji z dnia [...] marca 2014 r. w przedmiocie umorzenia postępowania pod sygn. [...], w wyniku czego sąd i organy administracyjne pozostawały nią związane nawet w sytuacji, w której umorzenie postępowania nakazywały przepisy przejściowe;

3. art. 6, art. 7, art. 8 k.p.a., tj. zasady legalizmu, zasady praworządności i zasady pogłębiania zaufania do organów Państwa.

Szczegółową argumentację na poparcie zarzutów postawionych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zarzuty skargi kasacyjnej nie są uzasadnione i dlatego skarga nie może być uwzględniona.

Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodać należy, że w przypadku oparcia skargi kasacyjnej na naruszeniu prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) wnoszący skargę kasacyjną musi mieć na uwadze, że dla ewentualnego uwzględnienia skargi kasacyjnej niezbędne jest wykazanie wpływu naruszenia na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Ze wskazanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Wychodząc z tego założenia, należy na wstępie zaznaczyć, że wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zagadnienia prawidłowości dokonanej przez sąd I instancji wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa.

Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw.

Natomiast istota sporu prawnego rozpatrywanej sprawy, a także sposób sformułowania zarzutów oraz ich wzajemne powiązanie powodują konieczność łącznego ich rozpatrzenia.

W skardze kasacyjne sformułowano zarzuty naruszenia prawa procesowego, które sprowadzają się do naruszenia art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., art. 110 k.p.a. oraz art. 6, art. 7, art. 8 k.p.a. (tj. zasady legalizmu, zasady praworządności i zasady pogłębiania zaufania do organów Państwa) polegające na wydaniu zaskarżonego wyroku w sprawie, która uległa zakończeniu na skutek wydania ostatecznej decyzji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej uściślono, iż w istocie zarzuca się, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w sposób błędny uznał, że w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z uprzednim rozstrzygnięciem sprawy inną decyzją ostateczną.

Odnosząc się do wskazanych zarzutów należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 39 ust. 6 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o zmianie ustaw regulujących wykonywanie niektórych zawodów (Dz. U. z 2013, poz. 829, zwana dalej ustawa zmieniającą) postępowania w sprawie wydania, odmowy wydania, zawieszenia lub cofnięcia licencji pracownika ochrony fizycznej lub licencji pracownika zabezpieczenia technicznego wszczęte i niezakończone do dnia 1 stycznia 2014 r. umarza się. Oznacza to, że na gruncie niniejszej sprawy z woli ustawodawcy decyzja o umorzeniu postępowania nie była aktem rozstrzygającym sprawę, którym organ odnosił się do praw lub obowiązków strony, ale aktem, którym na mocy art. 39 pkt 6 ww. ustawy zmieniającej organ kończył postępowanie administracyjne wszczęte i niezakończone do dnia 1 stycznia 2014 r. Decyzja ta stwierdza jedynie, że toczące się postępowanie z określonych przyczyn (tj. normy prawnej o charakterze intertemporalnym) nie może być prowadzone.

W piśmiennictwie i orzecznictwie, zgodnie przyjęto, że organ może wydać taką decyzję tylko wówczas, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe (por. M. Jaśkowska, A. Wróbel, Komentarz do znowelizowanego Kodeksu postępowania administracyjnego, Lex/el.2015). Przesłanka umorzenia postępowania, a więc jego bezprzedmiotowości zachodzi, gdy "brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty" (B. Adamiak, J. Borowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. C.H. BECK, Warszawa 1996 r., s. 462). Jak już wskazano przyczyny, dla których niniejsza sprawa będąca przedmiotem postępowania administracyjnego utraciła w trakcie jej toku charakter sprawy administracyjnej wynikły z woli ustawodawcy, który nakazał umorzyć postępowania wszczęte i niezakończone do dnia 1 stycznia 2014 r.

W świetle art. 39 ust. 1 ww. ustawy zmieniającej dane osób, które w dniu 31 grudnia 2013 r. posiadały ważne licencje pracownika ochrony fizycznej lub zabezpieczenia technicznego, właściwy komendant wojewódzki Policji wpisywał na listy, o których mowa w art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r., o ochronie osób i mienia, w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, wydając w tym przedmiocie zaświadczenie.

Powyższe oznacza, że w świetle powołanej regulacji, od dnia 1 stycznia 2014 r. do osób, które posiadały ważne licencje pracownika ochrony fizycznej lub zabezpieczenia technicznego konieczne było stosowanie przepisów ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia w nowym brzemieniu.

W świetle powyższego nietrafna jest argumentacja skargi kasacyjnej wskazująca w niniejszej sprawie, że decyzja umarzająca postępowanie administracyjne, korzysta z takiej samej ochrony jak każda inna decyzja administracyjna, a zatem wydanie w tej samej sprawie nowej decyzji skutkuje tym, że jest ona nieważna z mocy art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.

Nie negując tego wnioskowania co do zasady, zaznaczyć należy, że w przypadku gdy wcześniej prowadzone postępowanie zakończyło się decyzję o jego umorzeniu, to nie zawsze zachodzić będzie stan rzeczy osądzonej (rozstrzygniętej). W piśmiennictwie i orzecznictwie zwraca się uwagę na rozbieżność zapatrywań co do tego, czy art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. może być podstawą stwierdzenia nieważności nowej decyzji wydanej w sprawie wcześniej zakończonej decyzją ostateczną o umorzeniu postępowania. Przyjmuje się zwłaszcza, że ocena dopuszczalności ponownego rozstrzygania danej sprawy musi być podjęta z uwzględnieniem charakteru sprawy i okoliczności umorzenia postępowania. (por. wyrok NSA z 9 czerwca 2017 r., II OSK 2601/15, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl oraz Kodeks Postępowania Administracyjnego, Komentarz pod redakcją R. Hausera, M. Wierzbowskiego, Wydawnictwo C.H Beck, Warszawa 2015, str. 800; M. Jaśkowska, Komentarz aktualizowany do art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2016, stan prawny 5 grudnia 2016 r.). W piśmiennictwie wyrażano również pogląd, że decyzje o umorzeniu postępowania nie zawsze stanowią przeszkodę do podjęcia czynności procesowych na nowo, ilekroć okaże się, że odnośna kompetencja organu wbrew przyjętej uprzednio ocenie jednak była i jest aktualna albo - co jeszcze bardziej oczywiste - że na skutek jakichś modyfikacji stanu prawnego lub faktycznego stała się aktualna później (wyrok NSA z 9 czerwca 2017 r., II OSK 2601/15, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl oraz Kodeks Postępowania Administracyjnego, Komentarz pod red. H. Knysiak-Molczyk, Wolters Kluwer 2015 – komentarz do art. 156).

Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. W szczególności należy zwrócić uwagę, że z uwagi na zmianę stanu prawnego nie mamy w omawianej sytuacji identyczności stanu faktycznego i prawnego analizowanych decyzji.

Wbrew zatem twierdzeniom skarżącego kasacyjnie, Sąd I instancji słusznie przyjął, że Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi nie wydał decyzji w przedmiocie umorzenia postępowania wszczętego w sprawie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego I stopnia, co potwierdza materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy. W tej sytuacji, nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego kasacyjnie, jakoby w niniejszej sprawie miało dojść do naruszenia art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., art. 110 k.p.a. oraz art. 6, art. 7, art. 8 k.p.a.

Z powyższych względów prawidłowa jest konstatacja WSA, iż z faktu wydania przez organ decyzji z [...] marca 2014 r. o umorzeniu postępowania w sprawie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej I stopnia, nie można wywodzić, że ten sam organ pierwszej instancji (a więc Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi) nie mógł wydać decyzji z dnia [...] stycznia 2015 r. w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego.

Trafnie również podkreślono w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, że wskazana decyzja z dnia [...] stycznia 2015 r., którą Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi skreślił skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników zabezpieczenia technicznego, nie stanowi decyzji, która byłaby podmiotowo i przedmiotowo tożsama z wcześniej wydaną decyzją ostateczną tego organu z dnia [...] marca 2014 r. umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej I stopnia.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.