Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 1294/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2006-01-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Cisek, Sędzia NSA Halina Kremis, Asesor WSA Alicja Palus /sprawozdawca/, Protokolant Izabela Krajewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2006r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nieodpłatnego nadania na własność działek zabudowanych nr [...]i nr [...] położonych we wsi P. oraz odmowie nadania prawa własności działki nr [...]położonej we wsi P. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]Nr [...]Burmistrza Miasta i Gminy B. działając na podstawie art. 6 ustawy z dnia 24 lutego 1989r. o zmianie ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin oraz o zmianie ustawy o podatku rolnym /Dz.U. Nr 10, poz. 53/, art. 89 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998r. przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną /Dz.U. Nr 133, poz. 872/ i art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego orzekł o nadaniu J. P. c. J. i M. działek gruntu nr [...]i nr [...] o łącznej powierzchni [...] położonych o obrębie wsi P., zabudowanych budynkiem mieszkalnym i gospodarczymi, które to zabudowania stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności wnioskodawczyni /KW [...]/ i odmówił J. P. prawa do nadania jej na własność działki nr [...] położonej w obrębie wsi P.

W uzasadnieniu organ orzekający wyjaśnił, że decyzja została wydana w wyniku podjętego w postępowaniu odwoławczym rozstrzygnięcia kasacyjnego z przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

W toku ponownie prowadzonego postępowania w tej sprawie ustalono, że na spornej działce znajduje się pomieszczenie zagłębione poniżej terenu /podziemne/ oddalone od kompleksu budynków mieszkalnych i gospodarskich około 50 metrów, będące w przeszłości prawdopodobnie częścią budynku, który obecnie nie istnieje. Z przeprowadzonych dowodów /wezwania świadków/ wynika jednoznacznie, że do ok. 1950 roku widać było w tej części działki ruiny dwóch niedużych budynków mieszkalnych. Na początku lat pięćdziesiątych ruiny zostały uprzątnięte i teren wyrównany, przy czym teren ten był wykorzystany przez poprzedniego właściciela gospodarstwa wyłącznie jako użytek zielony. Z zeznań świadków wynika również, że Państwo R. nigdy nie użytkowali podziemnego pomieszczenia na spornej działce jako piwnicy, bowiem piwnice posiadają pod budynkami posadowionymi na działce nr [...] i [...] oraz, że pomieszczenie to zostało odkopane przez męża wnioskodawczyni dopiero wiosną 2000 roku.

Organ orzekający wyjaśnił ponadto, że z dokumentacji geodezyjnej wynika, że działka siedliskowa wchodząca w skład gospodarstwa rolnego M. R. /dawny nr [...]/ sklasyfikowana była jako działka zabudowana o powierzchni [...]natomiast w wyniku postępowania scaleniowo-wymiennego zmienione zostały w operacie ewidencji gruntów użytki działki [...] /po scaleniu działka nr [...]/ zgodnie z istniejącym stanem faktycznym. Wskazał również, że założona w 1985r. dla wsi P. mapa zasadnicza w skali 1:1000 podobnie jak i mapa ewidencyjna w skali 1:2000 wykonana w 1972r. nie wykazuje na działce nr [...] żadnych budynków bądź ruin /zgodnie z instrukcją geodezyjną k-1 wszelkie ruiny oznaczane są na mapie symbolem kartograficznymx/, natomiast w planie zagospodarowania przestrzennego gminy B. teren działki [...]w P. ma funkcję terenów na zieleń niską. W uzasadnieniu podjęto też próbę określenia podziemnego pomieszczenia na działce Nr [...] stosując terminologię ustawy – Prawo budowlane i stwierdzono – korzystając z opinii biegłego rzeczoznawcy majątkowego, że nie jest ona ani budynkiem ani piwnicą. W dalszej części uzasadnienia organ I instancji wyjaśnił, że w 1975r. na wniosek M. R. przejęto gospodarstwo rolne /mocno zadłużone/ na rzecz Skarbu Państwa w zamian za świadczenia rentowe. Zgodnie z wnioskiem zainteresowanej wyłączono z przejęcia zabudowania mieszkalne i gospodarcze i pozostawiono jako odrębny od gruntu przedmiot własności /od działki nr [...] i [...]/. W skład przejmowanych gruntów wchodziła działka nr [...]o powierzchni [...]sklasyfikowana jako: [...]po podziale działka nr [...]/; rów – [...]/po podziale przynależny do działek nr: [...]i [...]/;[...]/po podziale działka nr [...]rentowa do zwrotu/. Działka nr [...] nie była w całości działką zabudowaną i uzasadnione było dokonanie jej podziału.

Decyzja Burmistrza Miasta i Gminy B. zatwierdzająca projekt podziału działki nr [...] z dnia [...]. /Nr [...]/ nie zmieniała klasyfikacji tej działki i miała na celu jedynie wyodrębnienie takiej powierzchni, która dawałaby gwarancję swobodnego korzystania z budynków stanowiących odrębny od gruntu przedmiot własności.

Prawidłowość decyzji wydanej w postępowaniu pierwszoinstancyjnym zakwestionowała J. P., która w odwołaniu skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i ponowne rozpatrzenie sprawy. Zarzuciła przy tym naruszenie przepisów postępowania poprzez pominięcie dowodów zawnioskowanych w piśmie z dnia [...]na okoliczność stanu technicznego piwnicy oraz śmietnika, a także niezawiadomienie jej o możliwości zapoznania się z materiałami sprawy i wypowiedzenia się w sprawie przed wydaniem decyzji. Wskazała również, że w piśmie z dnia [...]wniosła o weryfikację decyzji Burmistrza zatwierdzającej podział nieruchomości i jej unieważnienie oraz o unieważnienie aktu sprzedaży działki nr [...].

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] Nr SKO [...]/wydaną po uprzednim stwierdzeniu przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 3 grudnia 2002r. – sygn. akt II SA/Wr 2777/2001 – nieważności decyzji tego organu podjętej w prowadzonym w tej sprawie postępowaniu drugoinstancyjnym/, stosując przepis art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 6 ustawy z dnia 24 lutego 1989r. o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin oraz o zmianie ustawy o podatku rolnym /Dz.U. Nr 10, poz. 53/, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Uzasadniając to rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał m.in., że stosownie do art. 6 ustawy z dnia 24 lutego 1989r. o zmianie ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin oraz o zmianie ustawy o podatku rolnym : "Właścicielom budynków znajdujących się na działce gruntu, która wchodziła w skład gospodarstwa rolnego przekazanego Państwu na podstawie przepisów obowiązujących przed dniem 1 stycznia 1983r., przysługuje nieodpłatnie na własność działka gruntu, na której te budynki zostały wzniesione. Z własnością wyłączonej nieruchomości jest związana służebność gruntowa w zakresie niezbędnym do korzystania z niej. O przeniesieniu własności działki, jej wielkości oraz o ustanowieniu służebności orzeka właściwy organ."

Wnioskodawczyni nietrafnie uważa, że na podstawie art. 6 cytowanej ustawy przysługuje jej roszczenie o przeniesienie własności gruntu w granicach działki siedliskowej istniejącej w dniu przekazania gospodarstwa rolnego. Jest to pogląd sprzeczny z ostatnim zdaniem art. 6 cytowanej ustawy, uprawniającym organ przekazujący własność działki do określenia jej wielkości.

Ponadto organ orzekający wyjaśnił, że celem nadrzędnym art. 6 omawianej ustawy jest doprowadzenie do jedności prawa własności budynków z prawem własności gruntów, na których są one posadowione przez nieodpłatne przekazanie prawa własności tych gruntów właścicielowi budynków, a zakres tego przekazania nie może być traktowany rozszerzająco. W tej sprawie wnioskodawczyni wywodzi, że działka nr [...], na której posadowiona jest piwnica i śmietnik powinna być objęta przekazaniem na podstawie art. 6 cytowanej ustawy, mimo że z jego treści wynika, iż przedmiotem roszczenia może być tylko działka, na której posadowione są budynki.

Kolegium w uzasadnieniu orzeczenia zwróciło też uwagę, że działka nr [...] została podzielona ostateczną decyzją na działki nr [...]/do której dołączono działkę [...]/, nr [...]oraz działkę [...], a skoro Burmistrz jest uprawniony do określenia wielkości działki, która ma być przekazana w trybie art. 6 powoływanej ustawy, to w przypadku, w którym uważa, że przekazaniu podlegać ma tylko część dotychczasowej działki siedliskowej, może określić wielkość działki tylko w trybie podziału działki siedliskowej. Podział taki musi uwzględniać związanie gruntów z budynkami.

W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy wyjaśnił, że poprzednik prawny wnioskodawczyni otrzymał decyzję zatwierdzającą podział działki nr [...] i nie złożył odwołania, a próba podważenia tej ostatecznej decyzji przez wnioskodawczynię zakończyła się niepowodzeniem, co pełnomocnik przyznał na rozprawie przed Kolegium. Decyzją ostateczną Samorządowe Kolegium Odwoławcze jest związane i wobec tego należy przyjąć, że istnieją działki nr [...],[...]i [...], przy czym poza sporem jest, że wnioskodawczyni przysługuje roszczenie o przeniesienie własności działki nr [...]. Odnoście działki nr [...], to wobec jej sprzedaży przez Gminę nie jest możliwe przekazanie przez Gminę prawa, którego ona nie posiada. Kolegium podało przy tym, że działka ta nie spełnia warunków uwłaszczenia z art. 6 powoływanej ustawy, bowiem nie jest zabudowana budynkiem, tak samo jak działka nr [...], na której znajduje się piwnica oraz śmietnik, które nie są budynkami. Definicję budynku zawiera art. 3 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane, który stanowi, że przez budynek należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach.

W zakończeniu uzasadnienia Kolegium podało, że Gmina zaproponowała wnioskodawczyni sprzedaż działki nr [...]za kilkaset złotych.

Od opisanej powyżej decyzji skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodka Zamiejscowego we Wrocławiu wniósł działający imieniem wnioskodawczyni ówczesny pełnomocnik adw. W. Z. z Kancelarii Adwokackiej w B. pl. W. [...].

W petitum skargi wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i wstrzymanie jej wykonania, zarzucając:

naruszenie art. 77 § 1 kpa poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy i nieuwzględnienie całości materiału dowodowego oraz błędne ustalenie niektórych faktów, a ponadto pominięcie nowej sytuacji prawnej powstałej po wydaniu przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzji z dnia [...]Nr [...] stwierdzającej nieważność decyzji zatwierdzające projekt scalenia gruntów wsi P. w części dotyczącej scalenia działki siedliskowej nr [...], wydaniu wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny – Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu w dniu 3 grudnia 2002r. sygn. akt II SA/Wr 2777/01; nieuwzględnienie okoliczności, że przed Starostą Z. toczy się postępowanie w sprawie zmiany wpisu w operacie ewidencji gruntów działki nr [...], dokonania zmiany użytków rolnych – pastwisko trwałe w działce siedliskowej nr [...], nieuwzględnienie w decyzji tego, że zachodzą warunki do wznowienia postępowania w sprawie o geodezyjny podział działki nr [...], dokonany w 1992r.; naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 6 ustawy z dnia 24 lutego 1989r. o zmianie ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych /Dz.U. Nr 10, poz. 53/; nieodniesienie się przez organ II instancji do faktu naruszenia procedury administracyjnej przez organ I instancji /art. 79 § 1 i § 2 kpa/, nie orzeczenie o wszystkich żądaniach strony /żądaniu stwierdzenia nieważności bądź zmianie na korzyść strony decyzji Burmistrza Miasta i Gminy B. z dnia [...]orzekający o podziale działki nr [...], naruszenie art. 7 kpa poprzez nieuwzględnienie żądania strony mimo nieistnienia racjonalnego interesu Gminy w negatywnym rozstrzygnięciu.

W obszernym uzasadnieniu skargi pełnomocnik wnioskodawczyni przedstawił stan faktyczny sprawy i powołał okoliczności prawne wskazujące – w jego ocenie – na zasadność zarzutów sformułowanych w petitum skargi.

W odpowiedzi na skargę zawartej w piśmie doręczonym Sądowi w dniu [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie, uznając dodatkowo zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia [...]wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.

W pismach procesowych wnoszonych w toku postępowania sądowoadministracyjnego wnioskodawczyni podtrzymała zarzuty skargi i wniosła o zasądzenie kosztów postępowania w kwocie [...] /pierwotnie określając to żądanie jako odszkodowanie/.

Wojewódzki Sąd Administracyjny podjął orzeczenie w sprawie po rozważeniu następujących okoliczności faktycznych i prawnych:

Wyjaśniając przesłanki podjętego rozstrzygnięcia wskazać przede wszystkim należy, że zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) – sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Z przepisu tego wynika, że w rozpoznawanej sprawie, w której skarga wniesiona została przed wskazaną datą zastosowanie ma powołana wyżej ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Ponadto w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia innego aktu albo czynności, będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu.

Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych nie znalazł podstaw dla stwierdzenia zasadności zarzutu kwalifikowanego naruszenia prawa procesowego i materialnego w rozpoznawanej sprawie, co obligowało Sąd do wydania orzeczenia w trybie art. 151 powoływanej wcześniej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Ponadto poprzedzając wyjaśnienie przesłanek wydanego orzeczenia Sąd uznał za właściwe wyjaśnić, że w toku administracyjnego postępowania instancyjnego, jakie prowadzono w tej sprawie nie było możliwe ustalenie powierzchni i granic działki siedliskowej ani unieważnienie aktu sprzedaży działki nr [...].

Zważyć natomiast należy, że stosownie do art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 29 maja 1974r. o przekazywaniu gospodarstw rolnych na własność Państwa za rentę i spłaty pieniężne /Dz.U. Nr 21, poz. 118/, rolnik, który przekazał gospodarstwo rolne za rentę, mógł zatrzymać budynki wchodzące w skład nieruchomości przekazywanych Państwu. Budynki te stawały się odrębnym od gruntu przedmiotem własności.

Wnioskodawczyni jest następcą prawnym M. R., która na podstawie decyzji Naczelnika Miasta i Gminy B. z dnia [...]/Nr [...]/ przekazała gospodarstwo rolne o ogólnej powierzchni [...]bez budynków położone we wsi P. na własność Państwa. Przekazanie nastąpiło na podstawie wskazywanej poprzednio ustawy z dnia 29 maja 1974r.

Niezależnie od regulacji zawartej w art. 11 ust. 1 powołanej wyżej ustawy o przekazywaniu gospodarstw rolnych na własność Państwa za rentę i spłaty pieniężne, na podstawie art. 12 ust. tej ustawy na wniosek rolnika przydzielano mu do bezpłatnego użytkowania działkę gruntu rolnego o powierzchni do [...]; prawo do uzyskania przydziału takiej działki przysługiwało również rolnikowi, który nie zatrzymał na własność budynków.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta i Gminy B. stanowi przepis art. 6 powoływanej wcześniej ustawy o zmianie ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin oraz o zmianie ustawy o podatku rolnym. Zgodnie z jego treścią właścicielom budynków znajdujących się na działce gruntu, która wchodziła w skład gospodarstwa rolnego przekazanego Państwu na podstawie przepisów obowiązujących przed dniem 1 stycznia 1983r. przysługuje nieodpłatnie na własność działka gruntu, na której te budynki zostały wzniesione.

Przepis ten stanowi ponadto, że o przeniesieniu własności działki oraz o ustanowieniu służebności orzeka właściwy organ administracji publicznej.

Uprawnienie określone w tym przepisie jest związane z sytuacją, o której mowa w art. 11 cytowanej ustawy z dnia 29 maja 1974r. i jego celem jest zwrócenie właścicielowi budynków działki gruntu ściśle związanej z tymi budynkami, a tym samym zniesienie odrębnej od gruntu własności budynków.

Jednoznaczna treść tego przepisu wskazuje, że wolą ustawodawcy było wyłącznie objęcie tym szczególnym trybem uwłaszczenia, skierowanym do określonego kręgu podmiotów, działki gruntu, na której znajdują się budynki, a nie przyznanie na własność działki gruntu przydzielonej do bezpłatnego użytkowania, czy w ogóle kiedykolwiek użytkowanej przez właściciela gospodarstwa rolnego przekazanego na własność Państwa.

Działka gruntu nabywana w trybie art. 6 omawianej ustawy musi być działką, która wchodziła w skład gospodarstwa rolnego przekazanego Państwu, ale istotne jest również to, że jej wielkość określa właściwy w sprawie organ administracji publicznej.

Z przyjętej regulacji nie wynika, aby organ uprawniony do orzekania w sprawie, prowadzonej w warunkach art. 6 powoływanej ustawy, był w jakikolwiek sposób ograniczony przy określaniu wielkości przyznawanej działki, natomiast czynność ta nie może zapewne nosić znamion dowolności i powinna uwzględnić sposób zabudowy działki i możliwość korzystania z niej w sposób odpowiedni do racjonalnie pojmowanych potrzeb życiowych. Niewątpliwie natomiast z treści powoływanego przepisu wnosić należy, że zasadniczym kryterium, determinującym orzekanie w przedmiocie nadania na własność działki w warunkach tego przepisu jest istnienie na działce objętej wnioskiem budynków i posiadanie przez wnioskodawcę statusu ich właściciela.

Z akt sprawy wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że na działce nr [...]i [...] we wsi P. znajdują się budynki i że wnioskodawczyni jest ich wyłącznym właścicielem. Żadna z tych przesłanek nie zachodzi w stosunku do działki nr [...]położonej w P., której nadania na własność odmówiono zaskarżoną decyzją, ani też wnioskodawczyni nie wykazała, aby przysługiwało jej prawo własności do pozostałości po piwnicy.

Trudno zresztą w kontekście treści art. 6 ustawy o zmianie ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin oraz o zmianie ustawy o podatku rolnym, mówiącego o budynkach w ogóle rozważać prawo własności do istniejących tam podziemnych fragmentów nieokreślonego obiektu, czy śmietnika.

Materiał zebrany w sprawie wskazuje bowiem jednoznacznie, że na działce nr [...]nie są usytuowane żadne budynki.

W ocenie Sądu z tych samych względów, jak wskazane poprzednio, nie jest w sprawie istotne, czy pod budynkami, stanowiącymi własność wnioskodawczyni są piwnice, czy nie, bo okoliczność ta nie ma znaczenia w świetle przepisu art. 6 powoływanej ustawy.

Dodatkowo w tym aspekcie rozważań należy wskazać, że zdaniem Sądu organy orzekające w sprawie zasadnie odwołały się do definicji budynku zawartej w ustawie z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane, zawierającej legalne wyjaśnienie tego pojęcia.

Zważyć również należy, że istotą przejmowania gospodarstw rolnych przez Państwo za rentę i spłaty pieniężne było przejęcie ich na własność w całości bez budynków i ewentualne pozostawienie do używania działki gruntu o powierzchni do [...].

Z tych względów – w ocenie Sądu – nie ma znaczenia w sprawie ani przebieg i rezultat scalenia gruntów, przeprowadzony we wsi P. w 1972 roku, ani oznaczenie gruntów, wchodzących w skład gospodarstwa rolnego przekazanego przez M. R. Państwu w rejestrze gruntów.

Niezależnie bowiem od układu i położenia działek należących do przejmowanego na własność Skarbu Państwa gospodarstwa rolnego, ich oznaczeń geodezyjnych i klasyfikacji gruntów, byłyby one w całości przejęte przez Państwo z ograniczeniami poprzednio wskazanymi tzn. bez budynków i z ewentualnym pozostawieniem do używania działki o wielkości do [...].

Natomiast uzyskanie prawa własności działki, wchodzącej w skład przekazanego Państwu gospodarstwa rolnego, na której znajdują się budynki następuje wyłącznie na warunkach określonych w przepisie art. 6 powoływanej poprzednio ustawy o zmianie ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin oraz o zmianie ustawy o podatku rolnym, którego treść nie uwzględnia innych okoliczności poza istnieniem budynków na tej działce i legitymację właściciela, przyznając jednocześnie właściwemu w sprawie organowi prawo określenia wielkości działki, która absolutnie nie musi odpowiadać wielkości istniejącej w dacie przekazywania gospodarstwa rolnego na własność Skarbu Państwa.

Uprawnia to ten organ do dokonania podziału działki w sposób zgodny z interesem prawnym właściciela działki i poszanowaniem interesu faktycznego właściciela budynków na niej usytuowanych.

Z tego względu – zdaniem Sądu – nieuzasadnione jest uporczywe koncentrowanie się wnioskodawczyni na konieczności zweryfikowania decyzji zatwierdzającej podział działki nr [...]w P. /takie próby zresztą podjęte w trybie nadzwyczajnym okazały się – jak przyznał pełnomocnik wnioskodawczyni na rozprawie administracyjnej i sądowej – bezskuteczne/. Gdyby kiedykolwiek doszło do takiej weryfikacji, to zawsze istnieje możliwość wznowienia postępowania w rozpoznawanej obecnie sprawie. Podkreślić natomiast należy, że organy orzekające są obligowane uwzględniać przy orzekaniu stan faktyczny, jaki istnieje w dacie podejmowania tej czynności, a w ramach tego stanu faktycznego sytuację ukształtowaną prawomocnymi i pozostającymi w obrocie prawnym decyzjami administracyjnymi.

W przedstawionych powyżej okolicznościach faktycznych i prawnych Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie prawidłowo zastosowano przepisy prawa materialnego nie uchybiając przy tym w toku podejmowanych czynności procesowych wymogom procedury administracyjnej w sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych względów Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie wymagają wyeliminowania z obrotu prawnego i zgodnie z przepisem art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.