Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1180/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne: Ochrona przyrody
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 149 par.3, art. 148 par. 1, art. 145 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska – Szary Sędziowie: Sędzia NSA Leszek Kamiński Sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska – Rzepecka (spr.) Protokolant: asystent sędziego Hubert Sęczkowski po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej W. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 17 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/Sz 1134/12 w sprawie ze skargi W. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 17 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 1134/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę W. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...], w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...], działając na podstawie art. 127 § 3, art. 138 § 1 pkt 1, art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku W. G. z dnia 6 sierpnia 2012 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Kolegium z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...], w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie kary pieniężnej za zniszczenie drzew spowodowane ich niewłaściwą pielęgnacją, utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.

Z uzasadnienia ww. postanowienia wynika, że decyzją ostateczną nr [...] wydaną w dniu [...] marca 2009 r. (doręczoną stronie w dniu 26 marca 2009 r.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., po rozpatrzeniu odwołania W. G. i J. Z., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Wójta Gminy K. z dnia [...] stycznia 2009 r., nr [...], na podstawie której organ pierwszej instancji, wymierzył solidarnie ww. osobom, jako współużytkownikom wieczystym działki oznaczonej w ewidencji gruntów nr [...] w obrębie D. w gminie K., administracyjną karę pieniężną w wysokości 155.065,40 zł za zniszczenie drzew - 6 sztuk wierzb i 3 sztuk brzóz brodawkowatych, rosnących na terenie tej nieruchomości w wyniku ich nieprawidłowej pielęgnacji.

Pismem z dnia 20 kwietnia 2012 r., skierowanym do Wójta Gminy K., W. G., na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., wniósł o wznowienie postępowania zakończonego ww. ostateczną decyzją Kolegium z dnia [...] marca 2009 r.

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. odmówiło wznowienia postępowania w wyżej wymienionej sprawie. Kolegium uznało, że strona nie udowodniła kiedy i w jakiej dacie dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do żądania wznowienia postępowania. Wniosek o wznowienie postępowania złożony został po upływie jednomiesięcznego terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a.

Kolegium wyjaśniło, że w niniejszej sprawie, decyzję w pierwszej instancji wydał Wójt Gminy K. w dniu [...] stycznia 2009 r. (doręczono ją stronie w dniu 12 lutego 2009 r.). W. G. wniósł do Wójta Gminy K. podanie o wznowienie postępowania listem poleconym, nadanym w dniu 24 kwietnia 2012 r. We wniosku tym wskazał, że dopiero dnia 12 kwietnia 2012 r., podczas rozmowy z M. K., powziął wiedzę co do sposobu przycięcia drzew, przebiegu tego przycięcia i osób, które tego dokonały. W. G. oświadczył ponadto, że drzewa zostały przycięte niezgodnie z jego wolą. Nie był on bowiem poinformowany przez drugiego użytkownika wieczystego nieruchomości (J. Z.), że oprócz M. K. przycinki drzew dokonywała także druga osoba - B. M.. Ponadto, to wyłącznie J. Z. miał wydawać polecenia M. K. oraz B. M. co do takiego sposobu przycięcia drzew.

Organ podał dalej, że w sprawie wypowiedział się również J. Z., który w swoim oświadczeniu z dnia 15 maja 2012 r. skierowanym do Wójta Gminy K. stwierdził, iż W. G. od momentu podjęcia decyzji o przycince przedmiotowych drzew miał pełną wiedzę co do sposobu ich przycięcia, jego przebiegu jak i co do osób, które tego dokonały, co więcej sam wydał polecenie M. K. i B. M. wycinki tych drzew.

Mając na uwadze powyższe, Kolegium stwierdziło, że okoliczności, które w ocenie W. G. uzasadniają wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] marca 2009 r., nr [...], były mu znane z pewnością już w dniu 12 lutego 2009 r., tj. w dniu, w którym doręczono mu decyzję nakładającą karę pieniężną za zniszczenie drzew spowodowane niewłaściwą ich pielęgnacją, jak i w dniu 26 marca 2009 r. (data doręczenia decyzji organu odwoławczego), ponosił on bowiem współodpowiedzialność z drugim współużytkownikiem wieczystym, J. Z. za dokonanie przycinki przedmiotowych drzew.

W ocenie organu, ustaleń tych nie zmienia załączona do podania o wznowienie kserokopia faktury z dnia 23 grudnia 2008 r. za wynajem podnośnika do pielęgnacji drzew, gdyż dotyczy ona faktów zaistniałych przed wydaniem powyższych decyzji. Podobnie załączona do podania o wznowienie kserokopia faktury za pobyt W. G. w K. w dniach 11 i 12 kwietnia 2012 r. w ocenie Kolegium nie stanowi potwierdzenia, że dopiero w tym dniu dowiedział się o nieprawidłowym przycięciu drzew, o fakcie tym bowiem dowiedział się w dniu odbioru decyzji nakładającej karę pieniężną za ich zniszczenie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że do współużytkowania nieruchomości wspólnej, w sprawach wprost nieuregulowanych w ustawie o ochronie przyrody, stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego - w tym przypadku art. 199 i 201 K.c. Zabiegi pielęgnacyjne, wykonywane na podstawie decyzji administracyjnej, należy zaliczyć do czynności zwykłego zarządu. Prowadzone są za zgodą organu administracji publicznej, poprzedzoną zgodną wolą współposiadaczy. Nie należą do czynności faktycznych, które prowadziłyby do zmiany przeznaczenia gruntu, zmiany jego konfiguracji oraz przeszkadzałaby współwłaścicielom w korzystaniu ze wspólnego gruntu. Skutki tych prac w pełni obciążają obu współużytkowników wieczystych.

W ocenie Kolegium, W. G. wyraźnie zaniedbał ustawowy obowiązek współdziałania przy wykonywaniu prac pielęgnacyjnych. Ta okoliczność również wyłącza możliwość wznowienia postępowania. Przepis art. 88 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 ustawy o ochronie przyrody stanowi wyraźnie, że za usunięcie drzew lub krzewów bez wymaganego zezwolenia oraz za zniszczenie drzew spowodowane niewłaściwym wykonaniem zabiegów pielęgnacyjnych, właściwy organ wymierza administracyjną karę pieniężną. W przypadku współposiadania, odpowiedzialność wynikająca z deliktu administracyjnego, polegającego na usunięcia bez zezwolenia lub zniszczenia drzew, rozkłada się w częściach równych na poszczególnych posiadaczy. Podobnie sprawa wygląda w przypadku współużytkowników wieczystych, tak jak w niniejszej sprawie.

Na poparcie powyższego stanowiska Kolegium powołało się na orzecznictwo sądów administracyjnych, tj. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 lutego 2008 r., sygn. akt II SA/Lu 948/07, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 maja 2011 r., sygn. akt ll SA/Łd 236/11, LEX nr 795719).

Reasumując organ uznał, że strona nie udowodniła kiedy i w jakiej dacie dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do żądania wznowienia postępowania, a zatem wniosek o wznowienie złożony został po upływie jednomiesięcznego terminu, o którym mowa w art.148 § 1 k.p.a. Wskazana we wniosku data 12 kwietnia 2012 r. nie znajduje potwierdzenia w przedstawionych kserokopiach dokumentów, jak i w oświadczeniu złożonym przez uczestnika postępowania J. Z. w dniu 15 maja 2012 r.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na powyższe postanowienie (uzupełnionej pismem procesowym z dnia 27 grudnia 2012 r.) W. G. podniósł zarzut naruszenia art. 75 § 1, 77 § 1, 78 § 1, art. 89 § 1, art. 145 § 1 pkt 5 i art. 148 § 1 k.p.a.

Skarżący wyjaśnił, że w dniu 12 kwietnia 2012 r. podczas spotkania w K., na terenie nieruchomości, na której znajdują się przedmiotowe drzewa z M. K. (osobą, która zajmowała się w 2008 r. pielęgnacją drzew i faktycznie, jak się okazało razem z B. M. dokonała nieprawidłowego zabiegu pielęgnacyjnego), powziął wiedzę co do sposobu przycięcia drzew, przebiegu tego przycięcia, osób które jej dokonały oraz o zleceniu takiego właśnie sposobu przycięcia przez J. Z.. Dopiero więc 12 kwietnia 2012 r. powziął wiedzę, że M. K. dokonał przycinki drzew z B. M. oraz co do tego, że sposób dokonania wycinki drzew (de facto ich zniszczenia) został zlecony przez J. Z.. Skarżący nie zlecał przeprowadzenia przycinki drzew w 2008 r. i nie zgadzał się na sposób przycinki, jaki faktycznie został przeprowadzony. Po wydaniu decyzji przez Wójta Gminy K. przyjął ustalenia tego organu za poprawne, uznając, że ponosi odpowiedzialność wyłącznie z tego powodu, że jest jednym z dwóch współwłaścicieli nieruchomości, bo takie też uzasadnienie wynikało z tej decyzji i zostało przedstawione przez Wójta Gminy K. w toku postępowania.

Zdaniem W. G. w opisanej powyżej sytuacji nie jest zobowiązany do udowodnienia w samym już wniosku o wznowienie postępowania, w jakiej dacie dowiedział się o nowych okolicznościach, stanowiących podstawę dla jego wniosku o wznowienie postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze dokonało w tym zakresie błędnej wykładni art. 148 § 1 k.p.a. Kolegium nie zrozumiało bowiem rangi problemu, ani istoty sprawy. Skarżący nie dysponuje bowiem żadnym innym materiałem dowodowym, który mógłby przedstawić dla uzasadnienia spełnienia wymogów powołanego powyżej art. 148 § 1 k.p.a., aniżeli ten wskazany we wniosku o wznowienie postępowania. W ocenie skarżącego błąd w rozumowaniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego polegał na faktycznym domaganiu się od niego takiego dokumentu, z którego jasno wynikałaby już w dacie złożenia wniosku o wznowienie postępowania, data powzięcia nowej okoliczności o sprawie. Tymczasem on sam powołał osoby, które miały ten fakt udowodnić dopiero w wyniku ich przesłuchania, na etapie wstępnego zbadania sprawy. Kolegium zaniechało jednak przesłuchania osób wskazanych we wniosku o wznowienie postępowania. Wykładnia art. 148 § 1 k.p.a. zaprezentowana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze zamyka mu zatem drogę do ponownego zbadania sprawy, tylko dlatego, że nie dysponuje dokumentem na piśmie. Jest to rozumowanie błędne, bo Samorządowe Kolegium Odwoławcze powinno przeprowadzić rozprawę, jednak nie w celu merytorycznej oceny sprawy, a wyłącznie dla oceny formalnej wniosku o wznowienie postępowania.

Skarżący podniósł, że zadaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego było wyłącznie przeprowadzenie postępowania wstępnego, w celu oceny formalnej wniosku o wznowienie postępowania. Tymczasem Kolegium skupiło się na wyjaśnianiu i rozstrzyganiu okoliczności spornych pomiędzy nim, a J. Z.. Organ ten nie był zatem uprawniony do formułowania jakichkolwiek merytorycznych rozstrzygnięć, chociażby dlatego, że nie ustalono: kto (skarżący, czy J. Z.) był odpowiedzialny w 2008 r. za zabiegi pielęgnacyjne na terenie nieruchomości (skarżący podkreślał, że odpowiedzialnym był wyłącznie J. Z.), kto podjął decyzję o przycięciu drzew (skarżący podkreślał, że decyzję podjął wyłącznie J. Z.) oraz kto faktycznie dokonał zniszczenia drzew.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.

W uzasadnieniu merytorycznym Sąd I instancji wyjaśnił charakter postępowania prowadzonego w trybie wznowienia oraz stwierdził, że istota sporu w sprawie sprowadza się do kwestii ustalenia kiedy i w jakiej dacie strona dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do żądania wznowienia, a mianowicie kiedy skarżący powziął wiedzę co do sposobu przycięcia drzew, przebiegu tego przycięcia oraz osób, które tego dokonały. Skarżący wskazał bowiem, że dopiero w dniu 12 kwietnia 2012 r., podczas rozmowy z M. K., powziął taką wiedzę.

Sąd I instancji podzielił stanowisko i argumentację Kolegium, odnośnie ustalenia, że powyższe okoliczności znane były skarżącemu już w dniu 12 lutego 2009 r., tj. w dniu doręczenia mu decyzji Wójta Gminy K. z dnia [...] stycznia 2009 r., wydanej w sprawie nałożenia kary pieniężnej za zniszczenie drzew spowodowane ich niewłaściwą pielęgnacją. Potwierdzeniem tego jest treść odwołania z dnia 10 lutego 2009 r. (data wpływu do organu 13 lutego 2009 r.), wniesionego od powyższej decyzji przez współużytkowników wieczystych działki nr [...], położonej w obrębie D., na której rosną przedmiotowe drzewa, tj. W. G. i J. Z.. W piśmie tym wskazano, że: "Użytkownicy wieczyści mając na względzie bezpieczeństwo dla ludzi i mienia oraz postanowienia decyzji Wójta Gminy K. z dnia [...].05.2008 r. odnośnie zgody na podjęcie stosownych działań polegających na dokonaniu cięć pielęgnacyjnych brzóz brodawkowatych dołożyli starań koniecznych dla utrzymania prawidłowego stanu zdrowotnego drzew rosnących na działce nr [...]. W decyzji nr [...] jest informacja o normach obowiązujących przy cięciach pielęgnacyjnych, do których to starali się dostosować i przestrzegać. Dla zachowania należytego stanu tych drzew, szczególnie wierzb i brzóz brodawkowatych podjęli wymagane działania pielęgnacyjne (środki ochrony)." Stwierdzono również, że:"Zarzut, że drzewa nie zostały prawidłowo przycięte także wydaje się chybiony w świetle stanowiska osób dokonujących oględzin drzewostanu na terenie działki nr [...] (...), a ponadto że "(...) nałożona kara jest niewspółmiernie wysoka do faktycznej szkody, jaka powstała w stanie drzewostanu (...)".

Sąd uznał, że wbrew zarzutom skargi, Kolegium prawidłowo przyjęło, że w dniu 12 lutego 2009 r. skarżący miał pełną wiedzę o okolicznościach sprawy, skoro w treści ww. odwołania podnosił między innymi argumenty, iż drzewa zostały przycięte prawidłowo i zgodnie z zezwoleniem udzielonym jemu i J. Z., jako współużytkownikom wieczystym działki gruntu nr [...]. W świetle powyższego dołączona do wniosku o wznowienie postępowania kserokopia faktury z dnia 23 grudnia 2008 r. za wynajem podnośnika do pielęgnacji drzew oraz kserokopia faktury z dnia 12 kwietnia 2012 r., potwierdzająca, iż wnioskodawca korzystał z usług hotelowych w K. w dniu 12 kwietnia 2012 r. nie stanowią potwierdzenia, że dopiero w tym dniu dowiedział się o nieprawidłowym przycięciu drzew. Skoro więc skarżący dowiedział się o treści decyzji w dniu 12 lutego 2009 r., a podanie o wznowienie tego postępowania zostało wniesione dopiero w dniu 27 kwietnia 2012 r. (data wpływu pisma do organu) - to słusznie Kolegium stwierdziło uchybienie terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a. i wydało postanowienie o odmowie wznowienia postępowania zgodnie z art. 149 § 3 k.p.a.

W odniesieniu do zarzutu skarżącego, że nie ponosi on jakiejkolwiek odpowiedzialności za zniszczenie przedmiotowych drzew, Sąd wyjaśnił, że gdyby karę administracyjną wymierzano faktycznemu sprawcy zniszczenia terenu zielonego, drzew lub krzewów, to niezrozumiałe byłoby, dlaczego właśnie na posiadaczu nieruchomości ciąży obowiązek podjęcia działań w celu zachowania żywotności drzew i krzewów określony w art. 88 ust. 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r., nr 151, poz. 1220). Stąd też należy przyjąć, że intencją ustawodawcy było ponoszenie odpowiedzialności z tytułu zniszczenia drzew i krzewów jedynie przez posiadacza nieruchomości. Natomiast, jeżeli dochodzi do tego bez wiedzy i zgody posiadacza nieruchomości, to sprawcy zniszczenia odpowiadają za przestępstwo lub wykroczenie i problem odpowiedzialności administracyjnej w ogóle nie powstaje.

Sąd I instancji stwierdził, że organ wnikliwie i wszechstronnie rozpatrzył stan faktyczny sprawy, szczegółowo wyjaśnił motywy, jakimi się kierował przy rozstrzyganiu sprawy oraz przekonująco uzasadnił swoje rozstrzygnięcie. Tym samym także zarzut naruszenia art. 75 § 1, 77 § 1, 78 § 1, art. 89 § 1 nie zasługiwał na uwzględnienie.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył W. G., wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa prawnego.

Skargę kasacyjną oparto na podstawie naruszenia przepisów postępowania, a to art. 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, tj. art. 75, art. 78 i art. 148 § 1, przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, wobec wadliwego wykonania funkcji kontrolnej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, poprzez:

- bezpodstawne przyjęcie, że W. G. już w dacie doręczenia decyzji Wójta Gminy K., datowanej na dzień [...] stycznia 2009 r., miał wiedzę o okolicznościach stanowiących podstawę do żądania wznowienia postępowania, przy jednoczesnej odmowie przeprowadzenia zawnioskowanych przez W. G. dowodów z dokumentów, z zeznań świadków i z przesłuchania stron,

a w związku z tym błędne przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie okoliczności stanu faktycznego sprawy, a to, że:

- W. G. miał wiedzę o faktach i dowodach, na których oparł się składając następnie wniosek o wznowienie postępowania,

- W. G. złożył wniosek o wznowienie postępowania z przekroczeniem ustawowego, jednomiesięcznego terminu.

Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną naruszenie przepisów postępowania, jakich dopuścił się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, miało istotny wpływ na wynik sprawy albowiem W. G. odmówiono możliwości przedstawienia nowych okoliczności i faktów, stanowiących podstawę dla zmiany decyzji nakładającej administracyjną karę pieniężną. W ten sposób W. G. został pozbawiony możliwości przeprowadzenia postępowania administracyjnego w oparciu o rzeczywisty i pełny materiał dowodowy, w szczególności o materiał dowodowy, który nie był znany organowi (Wójtowi Gminy K.), wydającemu decyzję w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej.

W rozwinięciu zarzutów skargi kasacyjnej strona wskazał, że istota sporu nie sprowadza się wyłącznie do tego, kiedy wiedzę o nowych faktach powziął W. G. ale również, czy wiedzę tę miał organ wydający decyzję w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej (Wójt Gminy K.). W ocenie skarżącego Wójt Gminy K. nie miał takiej wiedzy, takiej wiedzy nie miał także skarżący w dacie wydania decyzji przez Wójta Gminy K..

Strona skarżąca podniosła, że organ administracji publicznej powinien był ograniczyć badanie sprawy, na etapie rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania, wyłącznie do oceny, czy wniosek ten został zgłoszony w terminie, a nie przeprowadzać postępowania zmierzającego do merytorycznego rozpoznania sprawy, to jest nie powinien był oceniać, kiedy W. G. powziął wiedzę o okolicznościach stanowiących podstawę dla przyjęcia jego odpowiedzialności za delikt administracyjny (przycięcie drzew niezgodnie z wydanym zezwoleniem).

Ponadto, skarżący zaznaczył, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie bezpodstawnie przyjął, że W. G. miał wiedzę o faktach stanowiących podstawę dla wznowienia postępowania już wcześniej. Wbrew stanowisku wyrażonego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, treść odwołania od decyzji (odwołania datowanego na 10 lutego 2009 r.) nie zawiera żadnych, jakichkolwiek faktów, pozwalających na tego rodzaju interpretację i tego rodzaju konkluzję. Brak jest również podstaw do przyjęcia, że organ wydający decyzję nakładającą administracyjną karę pieniężną (Wójt Gminy K.) miał wiedzę o okolicznościach i faktach powołanych przez W. G. we wniosku o wznowienie postępowania. Ani dokumentacja sprawy, ani też analiza rozumowania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie nie pozwala na wnioskowanie przeciwne do wnioskowania wyrażanego przez skarżącego.

Wnoszący skargę kasacyjną wskazał, że składając wniosek o wznowienie postępowania powołał następujące dwa nowe fakty:

- w dniu 12 kwietnia 2012 r. skarżący, podczas spotkania w K., na terenie nieruchomości, na której znajdują się przedmiotowe drzewa, wraz z M. K. (osobą, która zajmowała się w 2008 r. pielęgnacją drzew i faktycznie, jak się okazało później, razem z B. M. dokonała nieprawidłowego zabiegu pielęgnacyjnego), powziął wiedzę, co do sposobu przycięcia drzew, przebiegu tego przycięcia, osób, które jej dokonały oraz o zleceniu takiego właśnie sposobu przycięcia przez J. Z.,

- w dniu 12 kwietnia 2012 r. skarżący powziął wiedzę, że M. K. dokonał przycinki drzew z B. M. oraz co do tego, że sposób dokonania wycinki drzew (de facto ich zniszczenia) został zlecony przez J. Z..

W ocenie strony, skoro tymczasem B. M. ani też M. K. nie zostali przesłuchani przez organ prowadzący sprawę - Wójta Gminy K., ani też skoro W. G. i J. Z. (rzekomi sprawcy deliktu administracyjnego) nie zostali przesłuchani na okoliczności powołane we wniosku o wznowienie postępowania, to przyjąć należy, że stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, jakoby W. G. znał te nowe fakty i okoliczności już w dacie doręczenia decyzji przez Wójta Gminy K., jest błędne i nieuzasadnione. Błędnym staje się w konsekwencji przyjęcie, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony z przekroczeniem ustawowego terminu.

Skarżący, jako nieuzasadnioną ocenił konkluzję organu, jakoby z treści odwołania od decyzji Wójta Gminy K. miało wynikać, że posiadał on wiedzę o okolicznościach stanowiących następnie podstawę dla wznowienia postępowania, albowiem treść odwołania nie zawiera żadnych faktów, przytoczonych następnie dopiero we wniosku o wznowienie postępowania.

Zdaniem strony, w przypadku niedysponowania dowodem z dokumentu, który W. G. mógłby dołączyć do wniosku o wznowienie postępowania, celem dochowania wymogów art. 148 § 1 k.p.a., postępowanie powinno zostać wznowione właśnie po to, aby już w toku merytorycznego badania sprawy potwierdzić, za pomocą powołanego materiału dowodowego, okoliczności wskazane we wniosku o wznowienie postępowania.

W. G. zarzucił także Sądowi I instancji, iż ten w żaden sposób nie odniósł się do powołanego aktualnego orzecznictwa Sądów Administracyjnych, szczególnie zaś wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2011 r., sygn.. akt I SA/Wa 1400/10, wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, z dnia 25 kwietnia 2007 r., sygn. IV SA/Wa 295/07 oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 listopada 1999 r., sygn. II SA 1604/99.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego sądu (art. 183 § 1 ustawy z 30sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Naczelny Sąd Administracyjny jako sąd II instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzuconego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa jak i jego zakresu. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie.

Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona albowiem podniesione w niej zarzuty przeciwko zaskarżonemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie nie są trafne .

Za nieskuteczne należało uznać wywodzenie naruszenia art. 1 p.p.s.a.

Zgodnie z tym przepisem – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracyjnej i publicznej oraz w innych sprawach, do których jej przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych .

Przepis zacytowanego wyżej przepisu określa zatem zakres regulacji ustawy i mógłby zostać naruszony tylko wtedy, gdyby w sprawie doszło do naruszenia podziału kompetencji pomiędzy sądami administracyjnymi, a sadami powszechnymi ( por. wyrok NSA z 6 sierpnia 2010r., sygn.. akt II FSK 492/09, LEX nr 745742), a z taką sytuacją w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia.

Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c p.p.s.a., art. 75,78 i 148 § 1 Kpa.

Zauważyć należy, iż przedmiotem kontroli Sądu I instancji była decyzja wydana w trybie nadzwyczajnym – wznowienia postępowania administracyjnego. Wznowienie postępowania jest instytucją stwarzającą możliwość ponownego rozpoznania sprawy administracyjnej, zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie , w którym ją wydano, dotknięte jest jedną z wad, wymienionych w art. 145 § 1 Kpa.

Jedną z nich jest ujawnienie istotnych dla sprawy nowych okoliczności lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji i nieznanych organowi, który wydał decyzję.

Zanim jednak dojdzie do wznowienia postępowania, organ administracji publicznej bada zaistnienie w sprawie przesłanek przedmiotowych i podmiotowych, stanowiących przeszkodę do jego wznowienia. Stwierdzenie ich zaistnienia uzasadnia odmowę wznowienia postępowania, która zgodnie z art. 149 § 3 Kpa następuje w drodze decyzji, zaś ich brak – wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania ( art. 149 § 1 Kpa), które stosownie do art. 149 § 2 Kpa stanowi podstawę do przeprowadzenia przez organ administracji publicznej postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy.

W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżący miał interes prawny do wystąpienia z wnioskiem, bowiem był stroną wcześnie toczącego się postępowania – w przedmiocie kary pieniężnej za zniszczenie drzew spowodowane ich niewłaściwą pielęgnacją .

Jako przesłankę wznowieniową W. G. wskazał pkt 5 art. 145 §1 Kpa – istotne dla sprawy nowe okoliczności i dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi.

Skarżący wskazał, że wiedzę co do sposobu przycięcia drzewa, przebiegu tego przycięcia i osób, które tego dokonały powziął dopiero 12 kwietnia 2012r.

Zgodzić się należy z Sądem I instancji, ze wyżej wskazane okoliczności były znane skarżącemu już w dniu 12 lutego 2009r., czyli w dniu doręczenia mu decyzji Wójta Gminy K. z dnia [...] stycznia 2009r., wydanej w sprawie nałożenia kary pieniężnej.

Wynika to wyraźnie z treści odwołania od tej decyzji złożonego wspólnie przez współużytkowników wieczystych działki nr [...] w [...] – skarżącego W. G. i J. Z..

Obaj odwołujący się zgodnie wyjaśnili w nim dlaczego podjęli działania polegające na dokonaniu cięć pielęgnacyjnych drzewa, że wykonali to prawidłowo i zgodnie z udzielonym im zezwoleniem.

Ustalenia faktyczne oraz ocena prawna wraz z jej uzasadnieniem nie budzą zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zastrzeżeń, bowiem Sąd Wojewódzki w sposób należyty skontrolował legalność zaskarżonej decyzji, prawidłowo przyjmując, że organ administracji nie dopuścił się żadnego naruszenia prawa i słusznie uznał, iż skarżący przekroczył termin określony w art. 148 § 1 Kpa .

W niniejszej sprawie nie sposób przyjąć, że organ rozpoznając sprawę nie dopełnił obowiązków przewidzianych w art. 75 i 78 kpa.

Art. 75 § 1 stanowi, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Ponadto żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy.

Dołączona do wniosku o wznowienie postępowania kserokopia faktury z dnia 23 grudnia 2008 r. za wynajem podnośnika do pielęgnacji drzew, a także kserokopia faktury z dnia 12 kwietnia 2012 r. potwierdzająca korzystanie przez W. G. z usług hotelowych w K. w dniu 12 kwietnia 2012 r. niewątpliwie nie stanowią potwierdzenia, że w tym właśnie dniu dowiedział się o nieprawidłowym przycięciu drzew.

Na marginesie już tylko podnieść należy, że zupełnie niezrozumiale jest stanowisko pełnomocnika skarżącego, że w sprawie należało ustalić faktycznego sprawcę wycinki drzew i kto był odpowiedzialny (skarżący czy J. Z.) za przeprowadzone zabiegi pielęgnacyjne na terenie nieruchomości nr [...] w [...].

Przepis art. 84 ust.1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r., nr 151, poz.1220) wyraźnie stanowi, ze posiadacz nieruchomości ponosi opłaty za usunięcie drzew lub krzewów, a więc zarówno W. G. jak i jego wspólnik.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.