Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 91/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2014-04-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6133 Informacja o środowisku
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 98 ust. 1 i 3, art. 153 ust. 2, art. 77 ust. 1 pkt 1 i ust. 3, 4, 7
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
article: art. 142, art. 123
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Górska Sędzia WSA Janina Guść Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Anna Rusajczyk po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2014 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi S. R. i W. R., A. G., K. D. oraz E. U. i A. U. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 grudnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy z dnia 8 sierpnia 2013 r., nr [...] oraz postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 29 kwietnia 2013 r., nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego solidarnie na rzecz skarżących S. R., W. R., A. G., K. D., E. U. i A. U. kwotę 508,00 zł (pięćset osiem) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z 5 grudnia 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z 8 sierpnia 2013 r., odmawiającą określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie hangaru na sprzęt pływający, punktu pomocy medycznej wraz z pomieszczeniem ratownika, toaletami i łaźnią oraz niestałego pola namiotowego (tymczasowego na sezon letni) na terenie działek nr [...] położonych w miejscowości B., gmina K.

W uzasadnieniu wskazane zostało, że wnioskiem z 10 października 2012 r. K. D., A. G., S. i W. R. oraz E. i A. U. zwrócili się do Wójta Gminy o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny opinią z 24 października 2012 r. stwierdził, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie zachodzi potrzeba przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko. Natomiast Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z 31 października 2012 r. wyraził opinię o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Stwierdził bowiem, że mając na uwadze skalę przedsięwzięcia, zakres, rodzaj, jak też usytuowanie na terenie niezainwestowanym i usytuowanym przy granicy rzeki W., która jest potencjalnym miejscem występowania ptaków chronionych, w tym będącymi przedmiotami ochrony w obszarze Natura 2000 "B. T." oraz skalę możliwego oddziaływania na elementy środowiska na etapie realizacji, jak i eksploatacji, niezbędne będzie przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko planowanej inwestycji ze szczególnym uwzględnieniem art. 6.3. Dyrektywy Siedliskowej.

Postanowieniem z 15 listopada 2012 r. Burmistrz Miasta i Gminy nałożył obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

W przedłożonym przez inwestorów raporcie z lutego 2012 r., sporządzonego przez dr W. S. i mgr J. B. nie stwierdzono na terenie lokalizacji inwestycji występowania siedlisk wymienionych w Dyrektywie Siedliskowej i w zał. 1 do Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 13 kwietnia 2010 r. w sprawie siedlisk przyrodniczych oraz gatunków będących przedmiotem zainwestowania Wspólnoty, a także kryteriów wyboru obszarów kwalifikujących się do uznania lub wyznaczenia jako obszary Natura 2000 (Dz. U. z 2010 r., nr 77, poz. 510). W pobliżu planowanej inwestycji stwierdzono natomiast występowanie łęgów Fraxino-alnetum (kod 91E0). Nie stwierdzono także na omawianym obszarze gatunków roślin wymienionych w zał. II Dyrektywy Siedliskowej nr 2 w sprawie siedlisk przyrodniczych oraz gatunków będących przedmiotem zainteresowania Wspólnoty, a także kryteriów wyboru obszarów kwalifikujących się do uznania lub wyznaczenia jako obszary Natura 2000. Ponadto nie stwierdzono obecności w rzece minoga rzecznego i strumieniowego, wykazywanych w SDF obszaru Natura 2000 "B. T.".

Obwieszczeniem z 2 kwietnia 2013 r. została wszczęta procedura udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadzana jest ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Obwieszczenie to zostało podane do publicznej wiadomości poprzez zamieszczenie na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy K., opublikowanie w Biuletynie Informacji Publicznej Gminy K. oraz wysłane do Sołtysów w miejscowości: K., Z., O., D., W., P., B., W. T., G., C., B. - celem wywieszenia na tablicy ogłoszeń, a także wysłana do stron postępowania administracyjnego. W procedurze udziału społeczeństwa dla nie wniesiono żadnych uwag, zastrzeżeń i wniosków.

Postanowieniem z 29 kwietnia 2013 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska odmówił uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia w związku z jego niezgodnością z przepisami prawa miejscowego oraz możliwością negatywnego wpływu na przedmiot ochrony w obszarze Natura 2000 B. T. PLB[...].

W dniu 30 kwietnia 2013 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny wydał opinię, w której stwierdził, że przedsięwzięcie nie spowoduje naruszenia obowiązujących norm ochrony środowiska poza granicami działki pod warunkiem zastosowania rozwiązań określonych w przedłożonym raporcie oddziaływania na środowisko oraz zawartych w opinii warunków realizacji.

Zgodnie z wnioskiem stron, z uwagi na potrzebę przeanalizowania możliwości wprowadzenia zmian dotyczących zakresu przedsięwzięcia i usytuowania obiektów w związku ze stanowiskiem zawartym w postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, Wójt Gminy postanowieniem z 4 czerwca 2013 r. zawiesił postępowanie w przedmiotowej sprawie. W dniu 5 lipca 2013 r. inwestorzy wystąpili o podjęcie postępowania wyjaśniając, że nie widzą możliwości zmiany zakresu przedsięwzięcia i usytuowania obiektów.

Po podjęciu postępowania i po przeprowadzeniu oceny oddziaływania na środowisko Wójt Gminy ecyzją z 8 sierpnia 2013 r., odmówił określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. W uzasadnieniu swojej decyzji organ I instancji podkreślił, że wiążący charakter uzgodnienia został wielokrotnie potwierdzony w orzecznictwie sądów administracyjnych i przywołał dodatkowo przepis art. 80 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Zgodnie z tym przepisem jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę:

wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1;

ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko;

wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa;

4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone, (art. 80 ust. 1).

K. D., A. G., S. i W. R. oraz E. i A. U. odwołali się od powyższej decyzji.

Po rozpoznaniu odwołania decyzją z 9 grudnia 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

Rozpoznając sprawę organ odwoławczy przywołał obowiązującą regulacje prawną wskazując, że na podstawie art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia.

Stosownie do treści art. 59 ust. 1 ustawy, przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko:

planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;

2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1.

Zgodnie zaś z treścią art. 3 pkt 8 ustawy, ilekroć w ustawie jest mowa o ocenie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - rozumie się przez to postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmujące w szczególności:

weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko,

uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień,

zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu.

Przedsięwzięcie objęte wnioskiem K. D., A. G., S. i W. R., E. i A. U. zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 51 a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zakwalifikowane zostało jako "stałe pola kempingowe lub karawaningowe na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody", wobec czego posiada status przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego raport o oddziaływaniu na środowisko może być wymagany, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. (art. 59 ust. 1 pkt 2).

Dalej SKO podkreśliło, że jeżeli jest przeprowadzana ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do wydania tej decyzji zasięga opinii organu, o którym mowa w art. 78, w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1-3 i 10-19. (art. 77ust. 1).

Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium podkreśliło, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest decyzją uznaniową, a katalog podstaw wydania decyzji negatywnych ma charakter zamknięty i wynika z całokształtu regulacji prawnych w tym zakresie. Prowadzą one do wniosku, że odmowa wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może nastąpić w przypadku wystąpienia sprzeczności planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami planu zagospodarowania przestrzennego, w przypadku odmowy uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający, braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w innym wariancie lub gdy z przeprowadzonego postępowania wyniknie możliwość negatywnego oddziaływania na środowisko, (zob. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 12 kwietnia 2010 r., II SA/Kr 42/10; Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 11.12.2012 r., II SA/Gd 530/12).

W ocenie Kolegium Wójt Gminy, odmawiając określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia, wbrew zarzutom podniesionym odwołaniu, wziął pod uwagę wszystkie wymagania wymienione w przepisie art. 80 ust. 1 ustawy. Nie zgodził się organ odwoławczy z zarzutem, że organ I instancji nie dokonał własnej oceny materiału dowodowego (w tym raportu o oddziaływaniu na środowisko), zastępując ją powołaniem się na wydanie przez organ współdziałający negatywnego stanowiska odnośnie realizacji inwestycji. Przytaczając w treści decyzji stanowisko Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, zawarte w postanowieniu z 29 kwietnia 2013 r., w którym to szczegółowo przeanalizowano raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko Wójt Gminy zaakceptował je w całości, czego wyrazem jest właśnie decyzja odmowna. Ponadto organ I instancji zaznaczył, że inwestor nie wykazał w raporcie, że przedsięwzięcie nie pogorszy stanu ochrony siedlisk gatunków, nie wpłynie na nie negatywnie i nie pogorszy integralności obszaru Natura 2000 "B. T.". Zatem nie udowodniono, czy przedsięwzięcie będzie osobno lub w połączeniu z innymi działaniami, znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000. Podkreślił także, że nie może mieć tu zastosowania art. 34 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, który wskazuje, że przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000 można realizować, jeśli wynikają z nadrzędnego celu publicznego i brak jest rozwiązań alternatywnych, gdyż w niniejszej sprawie nie sposób przyjąć by planowane przedsięwzięcie wynikało z nadrzędnego celu publicznego i bez wątpienia możliwa jest lokalizacja wskazywanych obiektów na innym fragmencie rzeki lub w dalszej od niej odległości.

W kwestii złożonych w trybie art. 142 k.p.a. zastrzeżeń odnośnie postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z 29 kwietnia 2013 r. Kolegium wyjaśniło, że podziela stanowisko tegoż organu odnośnie niezgodności planowanego przedsięwzięcia z przepisami prawa miejscowego jak również możliwości negatywnego wpływu planowanej inwestycji na przedmioty ochrony w obszarze Natura 2000 "B. T." PLB[...].

Kolegium podkreśliło, że cały obszar planowanej inwestycji położony jest w granicach ostoi Natura 2000 Obszar Specjalnej Ochrony Ptaków "B. T." PLB220009 oraz w granicach [...] Parku Krajobrazowego. W odległości około 350 m w linii prostej na północ przebiega granica obszaru mającego znaczenie dla Wspólnoty PLH [...] "Jeziora W.", (planowany obszar Natura 2000 powoływany ze względu na ochronę siedlisk przyrodniczych i gatunków). Całość inwestycji zaplanowano na działce nr [...] stanowiącej wody rzeki W. oraz działce nr [...] przylegającej do koryta rzeki, w obrębie ewidencyjnym B., gmina K. Z akt sprawy wynika, że cała powierzchnia działki nr [...], na której mają być usytuowane obiekty budowlane za wyjątkiem pomostu, znajduje się w strefie 100 m od cieku - rzeki W. Ponadto jak wynika z raportu, obiekty budowlane mają być położone 8,0 m od działki drogowej nr [...], co dodatkowo ogranicza szerokość pasa terenu od brzegu rzeki do granicy działki [...].

Objęte wnioskiem działki leżą na terenie [...] Parku Krajobrazowego, do którego zastosowanie mają regulacje uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa z dnia 27 kwietnia 2011 r., w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (Dz. U. Woj. [...]). Zgodnie z § 3 tej uchwały na terenie Parku wprowadzono zakazy dotyczące między innymi: realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko; likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, jeżeli nie wynikają z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej lub zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego lub budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych; budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej.

Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest przede wszystkim odmienne rozumienie pojęcia "obiektu służącego turystyce wodnej" przyjęte przez odwołujące się strony i przez orzekające w sprawie organy. Zdaniem wnioskodawców dla planowanej inwestycji Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska, a za nim Wójt Gminy, wadliwie ustalił, że nie zachodzą przesłanki wskazane w § 3 pkt 7 uchwały nr [...] Sejmiku Województwa z dnia 27 kwietnia 2011 r., gdyż zgodnie z tym przepisem w Parku zabrania się budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybactwu. Błędne jest w ocenie stron przyjęcie, że za obiekty służące turystyce wodnej mogą być uznane jedynie te, które są bezpośrednio związane z korzystaniem ze sprzętu pływającego (pomosty). Uzasadnienie powyższego stanowiska orzecznictwem sądów administracyjnych nie może zostać uznane za obowiązujące, gdyż zdaniem odwołujących się, przywołanie przez organy wyroku WSA w Warszawie z 30 września 2011 r., IV SA/Wa 932/11 nie jest przyjętym powszechnie poglądem lecz odosobnionym głosem w orzecznictwie. Ponadto definicja ta nie została poddana kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Strony twierdzą, że nie sposób nie uznać za obiekty służące turystyce wodnej hangaru na sprzęt pływający, punktu pomocy medycznej z pomieszczeniem ratownika, toaletami i łaźnią, niestałego pola namiotowego oraz parkingu przynależnego do stanicy. Obiekty te są bowiem nierozerwalnie związane z prawidłowym zapewnieniem pełnej obsługi turystycznej w ramach jednej przystani.

Kolegium zauważyło, że brak jest w przepisach przedmiotowej uchwały jakichkolwiek wskazówek co do ustalenia znaczenia pojęcia "obiektów służących turystyce wodnej", a także brak takiej definicji w innych aktach prawnych. W tej sytuacji organy prawidłowo uznały, (przyjmując wykładnię przyjętą w wyroku WSA w Warszawie z dnia 30 września 2011 r., IV SA/Wa 932/11), że pojęcie to należy wykładać z uwzględnieniem celu, jakiemu służy przepis § 3 pkt 7 uchwały, którym jest wyłączenie obszaru nadbrzeżnego spod zabudowy. W konsekwencji tę część przepisu § 3 pkt 7 uchwały, która stanowi wyjątek od zasady niezabudowywania strefy nadbrzeżnej należy interpretować w sposób ścisły, tak, aby nie tworzyć precedensu prowadzącego w efekcie do zanegowania zasady. Wobec tego podzieliło Kolegium pogląd, że za obiekty służące turystyce wodnej uznawać należy jedynie te, które są ściśle związane z korzystaniem ze sprzętu pływającego, a więc np. pomosty. Nie można natomiast zaliczać do nich obiektów towarzyszących, takich jak w niniejszej sprawie: hangaru na sprzęt pływający, punktu pomocy medycznej wraz z pomieszczeniami ratownika, toaletami i łaźnią czy pola namiotowego. Z pewnością obiekty te mogą służyć turystyce wodnej, ale w sposób pośredni, uzupełniający i nie są ściśle z tą formą turystyki związane, gdyż równie dobrze mogą służyć ogółowi turystów czy osób wypoczywających, nie tylko tych uprawiających turystykę wodną. W tym zakresie, zdaniem Kolegium, zarówno postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z 29 kwietnia 2013 r. jak również decyzji Wójta Gminy z dnia 8 sierpnia 2013 r. nie można zarzucić naruszenia prawa, a przywołane w odwołaniu argumenty są chybione.

Ponadto z akt sprawy wynika, że w studium teren działki nr [...] oznaczony jest jako rolnicza przestrzeń produkcyjna, a działka nr [...] jako woda. Działki objęte wnioskiem nie są objęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a sam teren nie stanowi ani siedliska rolnego, ani istniejących obiektów letniskowych, mieszkalnych i usługowych zrealizowanych ma podstawie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, które utraciły moc przed dniem 1 styczna 2004 r.. W tym zakresie zamierzenie wnioskodawców są sprzeczne z przepisami prawa miejscowego - uchwałą Sejmiku Województwa w sprawie [...] Parku Krajobrazowego.

Przedmiotowa inwestycja jest także sprzeczna z pkt 3 § 3 uchwały, według którego na terenie parku zabrania się likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, jeżeli nie wynika to z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej, zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego, budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych. Odwołujący się negują powyższe ustalenie wskazując, że zarówno w załączniku nr 5 do raportu jak i w rozdziale 7 raportu wskazana została jedynie potencjalna możliwość usunięcia zadrzewień, zależna od stanowiska Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska i wypracowanego wspólnie kompromisu. Jednakże mając na względzie zakres planowanej inwestycji wywnioskować należy, że część drzew w zachodniej części obszaru przewidziana została do wycinki.

Kolegium zwróciło uwagę na przepis § 3 analizowanej uchwały, w którym zawarto zakaz realizacji na terenie parku przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko. Ma on swoją podstawę w przepisach ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 627 ze zm.) tj. w przepisie art. 17 ust. 1 pkt 1, którego treść jest tożsama z treścią § 3 pkt 1 uchwały. W ust. 3 art. 17 ustawy ustanowiono wyjątek, zgodnie z którym zakaz ten nie dotyczy realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko nie jest obowiązkowe, a przeprowadzona procedura oceny oddziaływania na środowisko wykazała brak niekorzystnego wpływu na przyrodę parku krajobrazowego. Zdaniem Kolegium w przedmiotowej sprawie wprawdzie sporządzenie raportu nie było obligatoryjne, bowiem wynikało z nałożonego przez organ orzekający obowiązku, jednakże przeprowadzona procedura oceny oddziaływania na środowisko wykazała niekorzystny wpływ planowanej inwestycji na przyrodę parku krajobrazowego. Wprawdzie z przedstawionej w raporcie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie wynika, by miało ono niekorzystny wpływ na przyrodę parku krajobrazowego, to zdaniem Kolegium zasadna jest opinia przyjęta przez orzekające w sprawie organy, że w raporcie pominięto kwestię pośredniego oraz skumulowanego oddziaływania na przyrodę parku. Podkreślić bowiem trzeba, tak jak ustaliły to organy, że nowe zajęcie terenu pod zabudowę i związane z tym użytkowanie części terenu przylegającego do rzeki, rozdzielającego dwa fragmenty terenu leśnego w północnej i południowej części działki nr [...], a tym samym zakłócenie funkcji korytarza ekologicznego, jaki może pełnić teren nadrzeczny, a także aktualne zagospodarowanie obszaru w rejonie B. (zabudowa miejscowości B., Ośrodki Wypoczynkowe J., Osiedle L.) - wszystkie te elementy razem dają efekt skumulowanego negatywnego wpływu na przyrodę [...] Parku Krajobrazowego. Jeżeli chodzi o pośredni wpływ inwestycji na przyrodę parku to zgodzić się należy, że zagrożenie dla zachowania ekosystemów leśnych wynikać może z znacznego zainwestowania planowanej inwestycji. Zgodnie z raportem większe zagęszczenia gatunków ptaków stwierdza się w zalesieniach otaczających obszar inwestycji. Wprowadzenie więc zainwestowania i penetracja terenów sąsiadujących może prowadzić do płoszenia gatunków, zwłaszcza w okresie lęgu.

Reasumując, podzielił organ odwoławczy przyjęte zarówno w postanowieniu RDOŚ jak i w decyzji organu I instancji stanowisko, że oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia na przyrodę parku będzie negatywne, a więc już sam zakaz realizacji na terenie [...] Parku Krajobrazowego przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zawarty w pkt 1 § 3 uchwały eliminuje w ocenie Kolegium możliwość realizacji planowanego przez wnioskodawców przedsięwzięcia.

W opinii odwołujących się w materiale dowodowym nie ma także należytego poparcia dla wniosku, że przedsięwzięcie będzie miało negatywny wpływ na obszar Natura 2000 "B. T." PLB[...]. Strony zaznaczają bowiem, że z raportu jasno wynika, że na terenie planowanego zainwestowania nie występują stanowiska i rewiry lęgowe ptaków wymienione w Załączniku I Dyrektywy Ptasiej. Ptaki lęgowe w granicach tej ostoi Natura 2000 nie wykorzystują terenów planowanej inwestycji. Poza tym, gatunki dla których powołana została ta ostoja, nie wykorzystują tego terenu inwestycji w charakterze żerowiska czy miejsca odpoczynku. A więc błędnie w ocenie stron organ kwestionuje wyniki raportu w tym zakresie.

Odmienne jest jednak w tej kwestii stanowisko zarówno Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska jak i Wójta Gminy i do tego stanowiska przychyliło się Kolegium. Podkreślenia wymaga okoliczność, że przedsięwzięcie usytuowano w granicach obszaru specjalnej ochrony ptaków "B. T." PLB[...] oraz w odległości ok. 350 m od granic obszaru mającego znaczenie dla Wspólnoty Jeziora W. PLH[...]. Obszar Natura 2000 "B. T." wyznaczono z uwagi na występowanie gatunków ptaków z I Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 listopada 2009 r., tzw. Dyrektywy Ptasiej. Ponadto w granicach ostoi ochroną objęte są także regularnie występujące ptaki migrujące nie wymienione w załączniku I Dyrektywy. Wobec tego nie można się zgodzić z wnioskami wynikającymi z raportu oceny oddziaływania na środowisko w tym zakresie. Mając na względzie treść przepisu art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, zgodnie z którym zabrania się, z zastrzeżeniem art. 34, podejmowania działań mogących, osobno lub w połączeniu z innymi działaniami znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000, w tym w szczególności: pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych lub siedlisk gatunków roślin i zwierząt, dla których ochrony wyznaczono obszar Natura 2000 lub wpłynąć negatywnie na gatunki, dla których ochrony został wyznaczony obszar Natura 2000, lub pogorszyć integralność obszaru Natura 2000 lub jego powiązania z innymi obszarami, a także fakt, który podkreślił Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska, że jednym z zagrożeń istniejących dla przedmiotów ochrony obszaru jest rozwój turystyki i rekreacji nad brzegami jezior i rzek, zabudowa ich brzegów, wprowadzenie zabudowy, zwłaszcza o charakterze obiektów stałych - stwierdzić trzeba, że planowana inwestycja wpłynie niekorzystnie na wykorzystanie tych terenów aktualnie jak i w przyszłości jako siedliska gatunków. Nie będzie miał zastosowania w przedstawionych okolicznościach przepis art. 34 ustawy o ochronie przyrody, gdyż przedsięwzięcie nie wynika z nadrzędnego celu publicznego, ponadto, jak wynika z akt sprawy, istnieje możliwość lokalizacji planowanych obiektów przy innym fragmencie rzeki lub w dalszej od niej odległości.

W ocenie organu odwoławczego postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z 29 kwietnia 2013 r. jako organowi kompetentnemu w kwestii przeprowadzania ocen oddziaływania przedsięwzięć na środowisko lub udziału w tych ocenach oraz ochronie i zarządzaniu obszarami Natura 2000 i innymi formami ochrony przyrody, nie sposób zarzucić naruszenia prawa. Odnośnie decyzji Wójta Gminy z 8 sierpnia 2013 r. pokreślono, że wydana została ona zgodnie z dyspozycją z art. 80 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, w oparciu o wyniki uzgodnień i opinii właściwych organów, z uwzględnieniem treści raportu oraz wynikami postępowania z udziałem społeczeństwa. Niezasadne są zatem zastrzeżenia podniesione przez strony w odwołaniu i nie zachodzą podstawy do uchylenia decyzji organu I instancji oraz postanowienia RDOŚ.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku K. D., A. G., S. i W. R., E. i A. U. zarzucili: naruszenie art. 80 k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a. poprzez oparcie oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie o bezprawne i błędne kryteria, u podstaw czego leży wadliwe przyjęcie przez SKO, w ślad za Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska, specyficznej, wykreowanej przez organy na potrzeby sprawy, definicji "obiektu służącego turystyce wodnej" , odbiegającej od znaczenia tego pojęcia przyjmowanego w języku literackim, od fachowej terminologii żeglarskiej i wodniackiej oraz od znaczenia już powszechnie przyjętego w procesie stosowania prawa w analogicznych sprawach, to jest w odniesieniu do lokalizacji i dofinansowania ze środków wspólnotowych inwestycji dotyczących stanic i przystani wodnych, co do zasady w większości położonych na obszarach Natura 2000 lub innych form ochrony przyrody, zawężającej zakres znaczeniowy pojęcia "obiektu służącego turystyce wodnej", wbrew zasadzie racjonalnego ustawodawcy, wyłącznie do wycinka funkcji przynależnych obiektowi "przystani", tj. jedynie funkcji związanych z obsługą ruchu jednostek pływających (żeglugowych): przybijania, cumowania i postoju jachtów i innych niewielkich jednostek pływających, mimo że ustawodawca w przepisach o ochronie przyrody nie odwołał się do tego pojęcia, funkcjonującego już w przepisach polskiego systemu prawa, a w to miejsce ustanowił inny termin, o szerszym kontekście funkcjonalnym, bez wskazania na podstawę prawną i kompetencję organu umożliwiającą takie działanie, przy ograniczeniu uzasadnienia w tym zakresie do wskazania na potrzebę wykładni zawężającej przy interpretacji zakazów dotyczących parku krajobrazowego bez odniesienia się do zarzutu wykładni naruszającej zasadę ,równości wobec prawa, w świetle zgód na lokalizację inwestycji odpowiadających zakresem przedmiotowi niniejszej sprawy, udzielonych dla zamierzeń inwestycyjnych odpowiadających "Projektowi Modelowemu budowa lub modernizacja stanicy wodnej w miejscowościach od 5 do 20 tysięcy mieszkańców", realizowanych w ramach Zintegrowanego Programu Operacyjnego Rozwoju Regionalnego, Priorytet III Rozwój lokalny, Działanie 1: Obszary wiejskie".

Skarżący wskazali także na naruszenie przepisów prawa materialnego, t.j. § 3 pkt 7 uchwały nr [...] Sejmiku Województwa z dnia 27 kwietnia 2011 roku w sprawie [...] Parku Krajobrazowego poprzez jego wadliwe niezastosowanie i niedopuszczenie do ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia wnioskowanego przez skarżących, mimo że obejmuje wyłącznie obiekty przynależne do dozwolonej kategorii "obiektów służących turystyce wodnej".

Podniesione zostały także zarzuty naruszenia przepisów postępowania poprzez obrazę art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegającą na niewyczerpującym rozpatrzeniu i ocenie całego materiału dowodowego, co wyraża się odmową wydania decyzji oraz determinującą ją odmową uzgodnienia w oparciu o rzekomy brak informacji , mimo że zarówno organ współdziałający w trybie art. 106 § 4 k.p.a, jak i organy obu instancji, nie przeprowadzały, choćby w trybie art. 50 k.p.a., postępowania wyjaśniającego ani postępowania dowodowego ponad dowody przedstawiane przez skarżących, które wskazując na dopuszczalność przedsięwzięcia i jego bezpieczeństwo względem przedmiotu ochrony parku krajobrazowego oraz obszaru Natura 2000; w konsekwencji uczynienie podstawą odmowy ewentualnych braków dowodowych i gołosłownych twierdzeń organu na szkodliwość przedsięwzięcia dla przedmiotu ochrony, mimo że ciężar dowodu w tej sprawie spoczywał na działających w sprawie organach administracji, brakiem rzetelnego rozpatrzenia raportu oceny oddziaływania na środowisko i nieprzeprowadzeniem jakichkolwiek kontrdowodów na okoliczność twierdzeń o odmiennym oddziaływaniu na środowisko, decydującym o niedopuszczalności inwestycji; dotyczy to szczególnie zarzutu powodowania negatywnych oddziaływań w cennych elementach obszarów chronionych poza terenem przedsięwzięcia a pozostających z nim w związku przyczynowo-skutkowym, choć sam teren przedsięwzięcia nie reprezentuje znaczącej wartości przyrodniczej, który to zarzut oparty został wyłącznie o gołosłowną hipotezę RDOŚ, nie popartą ani ustaleniami ani dowodami organów na okoliczność rodzaju, przedmiotu, natężenia i prawdopodobieństwa wystąpienia takich oddziaływań ani też ich związku z wnioskowanym przedsięwzięciem, naruszeniem art. 85 ust. 2 pkt 1 ppkt b ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie społeczeństwa oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz art. 107 § 3 k.p.a., wyrażającą się, mającymi wpływ na wynik sprawy, brakiem wymaganych tym przepisem elementów uzasadnienia decyzji, szczególnie w zakresie "informacji, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko", nieokreśleniu w uzasadnieniu stanu faktycznego w sprawie uznanego za udowodniony, jak i pozorności uzasadnienia organu I instancji, który lakonicznie jako podstawę odmowy powołuje istniejące w sprawie "wątpliwości", co nie stanowi ustawowej przesłanki odmowy wydania decyzji, naruszeniu art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art.7 i art. 15 k.p.a., wyrażającą się nierozpoznaniem części zarzutów odwołania, naruszenie art. 142 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., wyrażające się dokonaniem rzeczywistej kontroli instancyjnej stanowiska Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska wyłącznie w zakresie wykładni § 3 pkt 7 uchwały nr [...] Sejmiku Województwa, a w pozostałym zakresie w bezkrytycznym oparciu rozstrzygnięcia jedynie na odwołaniu do oceny Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, z powołaniem na właściwość rzeczową a w związku z tym fachowość tego organu, w miejsce oceny prawidłowości czynności i stanowiska RDOS odnośnie do ustaleń faktycznych i twierdzeń raportu.

W uzasadnieniu skargi w pierwszej kolejności zakwestionowane zostało twierdzenie organów o potrzebie zawężenia znaczenia pojęcia "obiektu służącego turystyce wodnej" w imię zakazu, dla którego obiekty służące turystyce wodnej mają być wyjątkiem. W ocenie skarżących konsekwencją braku definicji legalnej powinno być stosowanie reguły, że gdy nie ma w tekście prawnym definicji legalnych, interpretowanym zwrotom prawnym nie należy nadawać znaczenia odmiennego od potocznego, tu: tym bardziej że pojęcia mają utrwalone w praktyce znaczenie fachowe, co zostało omówione i podkreślone w odwołaniu. Nadto, że należy ustalać znaczenie przepisów prawnych w taki sposób, by żadne fragmenty nie okazały się zbędne, a wykładnia RDOŚ i organów obu instancji bezzasadnie utożsamia "obiekty turystyki wodnej" jedynie z wycinkiem infrastruktury przystani, skutkiem czego odmawia "obiektom turystyki wodnej" pełnienia innych funkcji związanych z żeglugą śródlądową, niż samo przybijanie, cumowanie i postój jachtów i innych niewielkich jednostek pływających; abstrahuje tym samym od wynikających z przepisów o tej żegludze, kulturze fizycznej, prawa budowlanego i wynikającej zeń kategoryzacji i klasyfikacji obiektów budowlanych, co w ogóle nie jest przedmiotem rozważania organów, zagadnień i wymagań: turystyki wodnej oraz bezpieczeństwa na wodzie, pod kątem ich rzeczywistego zapewnienia za pomocą infrastruktury technicznej.

Skarżący uznali za błędne powołanie przez organy, jako podstawy wywodzonej definicji, wyroku WSA w Warszawie, który w odmiennym stanie faktycznym poddawał analizie budowę obiektu mieszkalnego, a który ponadto bezprawnie i bezpodstawnie został potraktowany przez organy jak precedens.

Ocena organów obu instancji stawia skarżących w sytuacji nierówności wobec prawa, bo ten sam termin (obiekty turystyki wodnej), zależnie od okoliczności i osoby wnioskodawcy przyjmuje różne znaczenie w procesie stosowania prawa w analogicznych sprawach administracyjnych, skoro rządowy program pomocy publicznej z udziałem środków wspólnotowych dotyczący przystani i stanic żeglarskich wyraźnie i jednoznacznie definiował te przedsięwzięcia w ten sam sposób co skarżący, a zasadniczo wszystkie obiekty w dolinach rzek położone są w obszarach chronionych. Konsekwencją tego jest w okolicznościach sprawy błędne uznanie przez organy obu instancji, że w nie zachodzą przesłanki z § 3 pkt 7 uchwały nr [...] Sejmiku Województwa z dnia 27 kwietnia 2011 roku w sprawie [...] Parku Krajobrazowego, umożliwiające powstanie planowanej inwestycji, zaś rolą organów w sprawie jest wyłącznie ustalenie reguł ostrożności dotyczących jej realizacji i eksploatacji z punktu widzenia ochrony przyrody.

W przekonaniu skarżących naruszenie przepisów postępowania przejawia się niewłaściwym zastosowaniem art. 142 k.p.a. w zw. art. 15 k.p.a. oraz wynikającego z nich nakazu rozpoznania w postępowaniu odwoławczym od decyzji kończącej sprawę zarzutów dotyczących niezaskarżalnego postanowienia wydanego w toku postępowania, tu: stanowiska innego organu wydanego w trybie art. 106 k.p.a., przy uwzględnieniu modyfikacji tego przepisu dokonanego przepisami o ocenach oddziaływania na środowisko. Zaznaczyć bowiem trzeba, że organ odwoławczy w ramach rozpoznania odwołania bada sprawę na nowo, a nie tylko ocenia czynności podejmowane przez organ pierwszej instancji. Tym samym, o ile organ pierwszej instancji postanowieniem RDOŚ był związany, to już SKO winno rozpatrzyć, czy postanowienie RDOS jest zgodne z prawem i uzasadnione okolicznościami sprawy. Ocena SKO ogranicza się tymczasem realnie jedynie do definicji obiektów turystyki wodnej, pomijając albo przeskakując bez analizy nad prawidłowością zebrania dowodów i oceny stanu faktycznego w sprawie przez RDOŚ, oceną istnienia wystarczającej podbudowy dowodowej dla twierdzeń RDOŚ o oddziaływaniu na obszar Natura 2000, gospodarce zielenią na terenie inwestycji, wpływu inwestycji na natężenie ruchu turystycznego, nad brakiem refleksji wobec orzeczenia RDOŚ ze strony organu I instancji.

Nierozpoznanie przez SKO wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu wobec postanowienia RDOŚ narusza w konsekwencji zasadę dwuinstancyjności, gdyż niezaskarżalne postanowienie incydentalne, niepodlegające jakiejkolwiek kontroli nie może bezwzględnie decydować o wyniku postępowania głównego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję i postanowienie nie prowadząc jakiegokolwiek dodatkowego postępowania dowodowego, mimo że zarzutem odwołania było naruszenie przez organ I instancji oraz RDOŚ przepisu art. 77 § 1 k.p.a., wyrażające się tym, że podstawą odmowy decyzji czyni się braki w postępowaniu dowodowym, nie komunikowane skarżącym w toku postępowania i to mimo tego, iż ciężar dowodu spoczywa na organach administracji.

Kolegium nie wyjaśniło rozbieżności między dokumentacją przedstawioną przez inwestorów a materiałem zebranym przez organy i nie uzasadniło, dlaczego dowodom przedstawionym przez skarżących odmówiono racji. Konsekwencją tych działań jest nierzetelna ocena całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, szczególnie w kontekście oddziaływań skumulowanych, kiedy to odmawia się zgody na konkretną lokalizację przedsięwzięcia z powodu skutków, jakie jedynie hipotetycznie mogą nastąpić środowisku w znaczącej odległości od tej lokalizacji - bez wykazania przez organy związku przyczynowo-skutkowego, jak i w kontekście oddziaływania na obszary Natura 2000, kiedy to organy czynią zarzut, że źródłem niedozwolonego oddziaływania przenoszonego na ten obszar będą nie: emisje związane z przedsięwzięciem, których wszak zasadniczo nie ma, lecz bliżej nieokreślony wzrost popytu na usługi świadczone sezonowo w planowanej stanicy wodnej, będącej przedmiotem wnioskowanej inwestycji. Organy nie wskazują przy tym ani prawdopodobieństwa wystąpienia, ani zakresu, ani natężenia takich oddziaływań, co stanowi ich obowiązek, skoro nie zgadzają się z opisem tych oddziaływań zawartych w raporcie oceny oddziaływania na środowisko. SKO, mimo obowiązku rozpoznania wszystkich zarzutów odwołania, nie odniosło się także do zarzutu dotyczącego nadużywania przez RDOŚ zasady przezorności, jak i faktu dopuszczania przez przepisy Dyrektywy Siedliskowej pewnego zakresu zakłóceń w środowisku przyrodniczym. Powyższe wprost narusza art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. Za wadliwe uznali skarżacy także bezkrytyczne powoływanie się przez SKO na wyniki badań poczynione przez Marszałka Województwa, bez jakiegokolwiek wskazania dokładnego źródła ich pochodzenia.

W świetle powyższego wywodzą skarżący, iż zarówno RDOŚ jak i organy obu instancji nie dokonały prawidłowej oceny zgromadzonych dowodów, bardziej kierując się stereotypami i obawą przed jedynie hipotetycznymi szkodami lub zagrożeniami niż raportem oceny oddziaływania na środowisko nie towarzyszyły przy tym wymagane kontrdowody ze strony organów. Za oczywiście błędną uznano argumentację Kolegium negująca w sposób ogólny i abstrakcyjny, w oderwaniu od oceny stanu faktycznego, możliwość realizowania przez inwestycję nadrzędnego interesu publicznego, w szczególności w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa osób przebywających na wodzie oraz ochrony życia i zdrowia, szczególnie - udzielania osobom poszkodowanym pomocy medycznej.

Bez wątpienia uzasadniają przywołane argumenty uchylenie przez Sąd zaskarżonej decyzji organu odwoławczego.

Rozważenia przez Sąd wymaga również, zdaniem skarżących, zgodność z Konstytucją przepisu art.77 ust.7 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie społeczeństwa oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, dotyczącego podstaw formalnych współdziałania RDOŚ przy wydawaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, z uwagi na fakt, że stanowisko to w istocie przejmuje rolę rozstrzygnięcia sprawy. Oznacza to zarazem, że w postępowaniu incydentalnym, do którego przeniesiony został ciężar załatwienia sprawy, nie udziela się stronie należytej ochrony, szczególnie w zakresie ogólnego postępowania dowodowego, które ustępuje na rzecz postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez organ współdziałający. Organ rozstrzygający w decyzji kończącej sprawę co do zasady w żadnym innym stopniu nie przejawia swojego merytorycznego stanowiska w tym zakresie. Wobec powyższego zasadnym jest zwrócenie uwagi Sądu na sprzeczność tych przepisów z wypływającą z art. 2 Konstytucji zasadą demokratycznego państwa prawnego.

W odpowiedzi na skargę SKO uznało podniesione zarzuty za chybione i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W niniejszej sprawie skarga podlega rozpatrzeniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ustawa z30 sierpnia 2002 r., tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwana dalej P.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, zaś w myśl art. 135 P.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

W ocenie Sądu skarga jest uzasadniona.

Kwestią wymagającą rozstrzygnięcia jest dopuszczalność kontroli postanowienia wydanego przez RDOŚ w ramach uzgodnienia inwestycji oraz, czy negatywna treść tego postanowienia mogła przesądzić o negatywnej treści rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku.

Odnosząc się do kluczowego zagadnienia dopuszczalności kontroli postanowienia uzgodnieniowego wydanego przez RDOŚ na podstawie art. 98 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. nr 199, poz. 1227 ze zm.), dalej Uddiś, Sąd w tym składzie prezentuje pogląd, że jest uprawniony, aby dokonać kontroli takiego postanowienia przy okazji rozpatrywania skargi na decyzję organu odwoławczego utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji, poprzedzoną postanowieniem uzgodnieniowym RDOŚ. W judykaturze prezentowane było stanowisko, wedle którego skoro na postanowienia wydane w postępowaniu prowadzonym przez organ współdziałający w wydaniu decyzji nie przysługuje zażalenie, mając na uwadze art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a., postanowienie wydane w tym trybie nie może być przedmiotem kontroli dokonywanej przez sądy administracyjne (por. postanowienie NSA z 3.03.2010 r., II OSK 331/10, Lex nr 605020). Przytoczony art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a., stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Rzecz jednak w tym, że pogląd przytoczony powyżej prezentowano, gdy chodziło o niedopuszczalność skargi sądowoadministracyjnej na postanowienie regionalnego dyrektora ochrony środowiska. W ocenie NSA wypowiadającego się w tym względzie możliwość zaskarżenia do sądu postanowienia w przedmiocie stanowiska organu współdziałającego w oparciu o art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. "burzyłaby ukształtowaną konstrukcję środków prawnych i samą ideę zaskarżalności tylko określonych postanowień i decyzji, albowiem uwzględnienie skargi na niezaskarżalne postanowienie powodowałoby de facto takie następstwa, jakie wywołuje wniesienie zażalenia".

Podobne stanowisko prezentował NSA w postanowieniu z 15 grudnia 2009 r., II OSK 1886/09 (LEX nr 580969) udzielając odpowiedzi na pytanie, czy postanowienie w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie lub postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty, a w konsekwencji czy przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a.. Sąd ten rozpoznawał sprawę na tle stosowania art. 48 ust. 2 Poś w zw. z art. 153 ust. 2 pkt 2 Uddiś w aspekcie decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. NSA doszedł do przekonania, że skoro sprawa administracyjna obejmowała swoim zakresem środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, to uzgodnienie w tym przedmiocie nie jest odrębną sprawą, lecz elementem procedury, do której przeprowadzenia zobowiązane są właściwe organy administracji publicznej. Zdaniem tego Sądu do kontroli przedmiotowego postanowienia będzie mogło dojść na etapie kontroli decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, wskazując przy tym na art. 142 k.p.a. wedle którego postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. NSA, przywołując treść art. 135 P.p.s.a., podkreślił, że w przypadku skargi do sądu administracyjnego na decyzję w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, sąd dokonując kontroli decyzji w granicach zakreślonych cytowanym wyżej przepisem, obowiązany będzie uwzględnić również ewentualne uchybienia w zastosowaniu przepisów prawa materialnego czy procesowego jakich mógł się dopuścić organ współdziałający przy wydawaniu swego postanowienia. Sąd ten uwypuklił tezę, wedle której w stanie prawnym uwzględniającym wejście w życie regulacji art. 153 ust. 2 pkt 2 Uddiś, postanowienie w sprawie uzgodnienia środowiskowych warunków realizacji przedsięwzięcia, nie jest żadnym z postanowień, o którym mowa w treści art. 3 § 2 pkt 2 ustawy P.p.s.a.. Wynika z tego, że nie przysługuje od niego zażalenie, a także jako rozstrzygnięcie incydentalne wydawane w toku postępowania zmierzającego do wydania decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, nie kończy postępowania w sprawie jak i nie rozstrzyga jej co do istoty. W konsekwencji powyższego, na postanowienie to nie przysługuje skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego.

Z kolei w wyroku NSA z 14.02.2008 r., II OSK 21/07 (LEX nr 437521) Sąd ten uczynił przedmiotem analizy pojęcie "w granicach danej sprawy" w rozumieniu art. 135 P.p.s.a.. Na kanwie tych uwag sformułował pogląd, iż sąd pierwszej instancji jest uprawniony do zbadania legalności aktów wydanych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tejże sprawy, a aktami wydanymi w granicach sprawy o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia są postanowienia uzgodnieniowe podjęte w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. W orzecznictwie ponadto wypowiedziano dość stanowczy pogląd, wedle którego choć decyzja w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia jest uzależniona od niezaskarżalnego postanowienia o odmowie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia, to jednak powinno ono podlegać kontroli organu odwoławczego. Nie można bowiem dopuścić do takiej sytuacji, że niezaskarżalne i nieweryfikowalne postanowienie wydane w postępowaniu akcesoryjnym będzie bezwzględnie dyktować wynik postępowania głównego. Wobec faktu, że organ wydający rozstrzygnięcie w postępowaniu głównym jako związany tym postanowieniem, nie może go oceniać, to oczywistym jest, że do jego kontroli uprawionym jest organ nadrzędny, rozpoznający odwołanie od decyzji głównej (por. wyrok WSA w Olsztynie z 9.12.2010 r., II SA/Ol 755/10, LEX nr 969441).

Respektując ten kierunek judykatury, który ujawnił się w cyt. orzeczeniach oraz dostosowując go do realiów przedmiotowej sprawy, Sąd dochodzi do przekonania, że postanowienie RDOŚ wydane na podstawie art. 98 ust. 1 i 3 Uddiś jest postanowieniem wydanym w granicach sprawy, w której zapadła decyzja Wójta o odmowie określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oraz decyzja SKO utrzymująca ją w mocy. Stosując art. 135 P.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny może więc oceniać legalność postanowienia RDOŚ, na które w uzasadnieniach swych rozstrzygnięć powołały się organy samorządowe uzasadniając odmowę ustalenia skarżącym warunków zabudowy.

W rozpoznawanej sprawie, wbrew wymogom wskazanych przepisów, pomimo zaskarżenia w odwołaniu postanowienia RDOŚ z 29 kwietnia 2013 r., odmawiającego uzgodnienia warunków realizacji wnioskowanego przedsięwzięcia, SKO w istocie nie zweryfikowało zasadności tego rozstrzygnięcia, mimo że stanowisko organu uzgadniającego miało znaczący wpływ na kierunek załatwienia sprawy. Oznacza to, iż punkt ciężkości sprawy sądowoadministracyjnej przesunąć musi się w pierwszej kolejności na ocenę legalności postanowienia RDOŚ z 29 kwietnia 2013 r.. Postanowienie powyższe mieści się w granicach sprawy sądowoadministracyjnej wobec którego Sąd może podjąć przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa (art. 135 P.p.s.a.).

Zdaniem Sądu postanowienie RDOŚ zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego w stopniu, mającym wpływ na wynik sprawy. Postanowieniem tym organ powołując, się na dyspozycję art. 123 k.p.a., art. 77 ust. 1 pkt 1, art. 77 ust. 3, 4 i 7 Uddiś odmówił uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie hangaru na sprzęt pływający, punkt pomocy medycznej wraz z pomieszczeniem ratownika, toaletami i łaźnią i niestałego pola namiotowego (tymczasowego na sezon letni) na terenie działek nr [...] położonych w miejscowości B.

Wątpliwości budzi kwalifikacja przedmiotowego przedsięwzięcia, które sklasyfikowane zostało jako "stałe pola kempingowe lub karawaningowe na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody". Przyjmując taką kwalifikację organy przyjęły, że posiada ono status przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego raport o oddziaływaniu na środowisko może być wymagany, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1. (art. 59 ust. 1 pkt 2). Zgodnie z wnioskiem inwestorów przedsięwzięcie obejmować ma natomiast hangar na sprzęt pływający, punkt pomocy medycznej wraz z pomieszczeniem ratownika, toaletami i łaźnią. Planowane pole namiotowe ma mieć charakter niestały (tymczasowe na sezon letni). Przedsięwzięcie nie obejmuje natomiast pomostu, który to obiekt jest przedmiotem analizy organów.

Dalej RDOŚ uznał, że realizacja planowanego przedsięwzięcia będzie niezgodna z przepisami prawa miejscowego, gdyż planowane obiekty usytuowane mają być, za wyjątkiem pomostu, w strefie 100 m od cieku - rzeki W. Dodatkowo z treści raportu wynika, że mając na uwadze przepisy odrębne, obiekty budowlane będą zlokalizowane 8 m od działki drogowej nr [...], co dodatkowo ogranicza szerokość pasa terenu od brzegu rzeki do granicy działki nr [...], na którym zlokalizowane mają być obiekty budowlane. Objęte wnioskiem działki znajdują się na terenie [...] Parku Krajobrazowego, gdzie obowiązują przepisy uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie [...] Parku Krajobrazowego (Dz. U. Woj.[...]. ). Zgodnie z § 3 pkt 7 uchwały w parku zabrania się "budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej". Całe planowane zainwestowanie usytuowano w strefie 100 m od linii brzegu rzeki Wdy. Powołując się na wyrok WSA w Warszawie z 30 września 2011 r. IV SA/Wa 932/11 dyrektor RDOŚ podkreślił, że pojęcie turystyki wodnej "wykładać należy z uwzględnieniem celu, jakiemu służy przepis § 3 ust. 7 rozporządzenia Wojewody, którym jest wyłączenie obszaru nadbrzeżnego spod zabudowy. W konsekwencji powyższego tę część przepisu § 3 ust. 7 rozporządzenia, która ustanawia wyjątek od zasady niezabudowywania strefy nadbrzeżnej należy interpretować w sposób ścisły, tak aby nie tworzyć precedensu prowadzącego w efekcie do zanegowania zasady". Turystyka wodna rozumiana jest natomiast jako "przemieszczanie się, podróżowanie szlakami, drogami wodnymi, przy wykorzystaniu określonego sprzętu i urządzeń, obiektów umożliwiających realizację określonej formy turystyki. Natomiast za obiekty służące turystyce wodnej uznano wyłącznie te, które są "bezpośrednio powiązane z korzystaniem ze sprzętu pływającego (pomostu do cumowania niewielkich jednostek pływających oraz pomostu do uprawiania wędkarstwa i cumowania łodzi)". W przekonaniu organów nie można za obiekty turystyki wodnej uznać hangaru na sprzęt pływający, punktu pomocy medycznej z pomieszczeniem ratownika, toaletami i łaźnią, niestałego pola namiotowego, parkingu. W tym zakresie zamierzenie wnioskodawców uznał RDOŚ za sprzeczne z przepisami prawa miejscowego.

Analizując przytoczoną argumentacje nie sposób się z nią zgodzić, gdyż wyrok na który powołał się RDOŚ (IV SA/Wa 932/11) został wydany w innym stanie faktycznym, dotyczył innego problemu prawnego i w żaden sposób nie przystaje do rozpoznawanej sprawy. Stan faktyczny do którego odnosi się przytoczone rozstrzygnięcie obejmował realizację budynku mieszkalnego, w uzupełnieniu którego inwestor wniósł o ustalenie warunków zabudowy dla pomostu do cumowania niewielkich jednostek pływających (łodzi i kajaków), pomostu do uprawiania wędkarstwa i cumowania łodzi, kładki dla pieszych nad wodą, altany do grillowania z tarasem widokowym, oczka wodnego, hangaru do przechowywania łodzi i kajaków, zbiornika na nieczystości płynne i parkingu. Sąd podzielił wówczas ustalenia organów, że przedmiotowe obiekty nie są obiektami służącymi turystyce wodnej. W przedmiotowej sprawie indywidualnej oceny wymaga, czy hangar na sprzęt pływający, punkt pomocy medycznej z pomieszczeniem ratownika, toalety i łaźnia, niestałe pola namiotowe oraz parking można uznać do za obiekty służące turystyce wodnej. Turystyka powszechnie oznacza wyjazd poza miejsce stałego zamieszkania (zob. Słownik języka polskiego, PWN), a to oznacza, że konieczny jest w tym miejscu docelowym bądź pośrednim, w jakim się można zatrzymać, dostęp do infrastruktury pozwalającej na przygotowanie posiłku, nocleg, skorzystanie z toalety czy umycie się, a w razie konieczności skorzystanie z punktu pomocy medycznej. W przypadku turystyki wodnej, gdy środkiem służącym przemieszczaniu się jest sprzęt pływający konieczna jest także przystań dla tego sprzętu. Oznacza to w ocenie Sądu, że rodzaj planowanej przez skarżących zabudowy wypełnia definicję obiektu służącego turystyce wodnej. Całość planowanych obiektów odpowiada, w przekonaniu Sądu, pojęciu "stanicy wodnej", czyli obiektu służącego potrzebom turystów przemieszczających się ciekiem wodnym. W tej sytuacji pozbawione podstaw jest zawarte w uzasadnieniu decyzji SKO stwierdzenie, że przedmiotowa inwestycja powinna być usytuowana w dalszej odległości od rzeki.

Z uzasadnienia postanowienia RDOŚ wynika, że organ ten uwypuklił, iż realizacja inwestycji może wymagać usunięcia zarośli i zadrzewień co doprowadzi do naruszenia obowiązującego na terenie [...] Parku Krajobrazowego zakazu § 3 pkt 3 uchwały dotyczący likwidowania zadrzewień nadwodnych. Wskazać w tym miejscu należy, że celem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest określenie warunków po spełnieniu których inwestycja będzie mogła być zrealizowana. Zatem celem decyzji winno być określenie możliwego usytuowania planowanych obiektów aby roślinność, która podlega ochronie we wskazanym § 3 pkt 3 uchwały dotyczącej [...] Parku Krajobrazowego nie ucierpiała, a zakaz był respektowany. Z raportu wynika jednoznacznie, że miejsce planowanej inwestycji stanowi obszar porośnięty ubogą roślinnością, natomiast możliwe jest takie usytuowanie planowanych obiektów, które wymagać będzie jedynie wycinki niewielkiej ilości nadbrzeżnych zarośli.

Odmowę uzgodnienia upatrywano także w aspekcie braku uwzględnienia w raporcie wpływu przedsięwzięcia na przyrodę [...] Parku Krajobrazowego. Raport oceny oddziaływania na środowisko, zdaniem RDOŚ, pomija kwestię pośredniego oraz skumulowanego oddziaływania na przyrodę parku. Z treści raportu wynika, że na działce [...], w części nie objętej planowaną zabudową, znajdują się regeneracyjne stadia łęgów jesionowo-olszowych. W przekonaniu RDOŚ raport pobieżnie traktuje analizę w zakresie wpływu pośredniego na zachowanie ekosystemów leśnych i stwarzanego zagrożenia jakim może być nowy przyczółek wykorzystania turystycznego, zwłaszcza z tak znacznym zainwestowaniem. Pomija też kwestię oddziaływania skumulowanego związanego z aktualnym stanem zagospodarowania rejonu B., a w rejonie tym funkcjonują i rozbudowują się istniejące ośrodki wypoczynkowe – J. i Osiedle L.. Jednocześnie z danych przygotowanych przez Marszałka Województwa wynika, że przez rejon Jeziora W. w kierunku południowo - wschodnim przebiega ponadregionalny korytarz ekologiczny. Dodatkowo gatunki płazów, gadów i bobra europejskiego, które nie mając na działkach objętych wnioskiem miejsc rozrodu, traktują obszar jako korytarz swoich imigracji dobowych. Zakłócenia funkcji korytarza ekologicznego, aktualne zagospodarowanie terenu w rejonie B. (zabudowa miejscowości B., Ośrodki Wypoczynkowe J., Osiedle L.) - wszystkie te elementy razem dają efekt skumulowany, który w ocenie dyrektora RDOŚ będzie miał negatywny wpływ na przyrodę [...] Parku Krajobrazowego.

Zdaniem Sądu przytoczona argumentacja jest wewnętrznie sprzeczna. Z jednej strony organ podkreśla, ze na działce przewidzianej pod inwestycję nie stwierdzono występowania chronionych gatunków zwierząt, z drugiej strony gołosłownie twierdzi, ze mogą się tam pojawić. Takie stanowisko prowadziłoby do wyłączenia z możliwości zainwestowania każdej działki znajdującej się w pasie wodnym każdej rzeki, jak i całości obszarów objętych ochroną przyrody. Gatunki zwierząt podlegających ochronie mogą pojawić się wszędzie, gdzie będą miały sprzyjające warunki do rozwoju. Aktualnie na działkach [...] w B. takie zwierzęta nie przebywają. Natomiast ewentualna możliwość pojawienia się czy nocnych migracji nie oznacza, że nie istnieje możliwość określenia warunków realizacji przedsięwzięcia. Nieuzasadnione jest także stwierdzenie, że w okolicy planowanej inwestycji istnieją ośrodki turystyczne, które maja zamiar się rozbudować. Z uzasadnienia decyzji organów obu instancji nie wynika, w jakiej odległości od planowanej inwestycji znajdują się przedmiotowe ośrodki, jaka działalność prowadzą i czy działalność ta kumuluje się z oddziaływaniem na środowisko przedmiotowej inwestycji. Brak także ustaleń dotyczących przebiegu korytarza ekologicznego.

Odmienna ocena przedstawianych okoliczności i sporządzonej przez wnioskodawców ocenie RDOŚ wynika zdaniem organu ochrony środowiska z szerszego niż u wnioskodawców pojęcia celów ochrony przyrody na terenie [...] Parku Krajobrazowego. Cele ochrony parku definiuje § 2 uchwały i wskazuje m.in. na utrzymanie spójności przestrzennej ekosystemów leśnych i ich renaturalizację, z uwzględnieniem potrzeb ochrony siedlisk przyrodniczych, gatunków roślin, grzybów i zwierząt oraz ich siedlisk. Wprowadzenie zainwestowania i penetracja terenów sąsiadujących może prowadzić do płoszenia gatunków, zwłaszcza w okresie lęgu. W tej sytuacji, w ocenie organu nie można zgodzić się z analizą przedstawioną w raporcie. Na terenie parku, zgodnie z § 3 pkt 1 uchwały obowiązuje zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Powyższe stanowisko zdaniem Sądu stanowi nawiązanie do zasady ostrożności oraz zasad zapobiegawczych w dziedzinie środowiska naturalnego, natomiast trudno powiązać to z konkretnymi okolicznościami, które stanowiłyby istotne i realne zagrożenie dla terenu planowanego pod inwestycję i terenu najbliższego. Zajęcie przedmiotowego terenu pod przedsięwzięcie nie oznacza, że chronione gatunki zwierząt będą zagrożone, zmniejszy się ich liczebność czy nastąpi jakiekolwiek znaczące oddziaływanie na środowisko, jak twierdzi dyrektor RDOŚ. Nawet z treści raportu wynika, że większe zagęszczenia gatunków ptaków stwierdzono w zalesieniach otaczających obszar inwestycji, a nie na jej terenie. Zatem te właśnie zalesienia mają znaczenie dla ptaków i jak wynika z treści raportu - gatunków objętych ochroną prawną.

W ocenie Sądu RDOŚ uzasadniając odmowę uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia uzasadniając motywy swego postanowienia uchybił treści art. 7 k.p.a., zobowiązującego organy administracji publicznej m.in. do tego, aby w trakcie załatwiania sprawy uwzględniać zarówno interes społeczny jak i słuszny interes obywateli. W kontrolowanym postanowieniu wyrażona została także opinia, że inwestorzy nie udowodnili, że przedsięwzięcie nie pogorszy stanu ochrony siedlisk gatunków, nie wpłynie na nie negatywnie i nie pogorszy integralności obszaru Natura 2000 B. T. Zdaniem Sądu z materiałów sprawy oraz z treści podjętych decyzji nie wynika, aby planowane przedsięwzięcie mogło w minimalnym choćby stopniu wywierać wpływ na obszar Natura 2000.

W myśl art. 77 Uddiś postanowienie, wydane przez RDOŚ wymagało uzasadnienia, które niezależnie od wymagań wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego, powinno zawierać: 1) informacje o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa; 2) informacje o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Zestawienie tych informacji, zarówno wskazujących na negatywne oddziaływanie na obszar chroniony przyrodniczo, skalę takiego oddziaływania jak i brak takiego oddziaływania, może dopiero prowadzić do przekonywującego wniosku, czy może zachodzić w tym przypadku znaczące negatywne oddziaływanie na taki środowisko. W literaturze wskazuje się, że przygotowanie spójnego raportu w sposób szczegółowy opisującego samo przedsięwzięcie, środowisko, a także oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko stanowi istotę, a zarazem największe wyzwanie oceny oddziaływania na środowisko. Zwraca się przy tym uwagę, że celem organu jest dążenie do ustalenia prawdy obiektywnej, zebranie i wnikliwe rozpatrzenie całego materiału dowodowego, co następuje poprzez weryfikację danych zawartych w raporcie (por. A. Kosieradzka-Federczyk, "Raport oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko" w orzecznictwie sądów administracyjnych, Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego, rok VIII nr 1 (40)/2012, s. 46, op. cit.). W ocenie Sądu postanowienie RDOŚ z 29 kwietnia 2013 r. eksponuje wyłącznie te aspekty, które wskazują na potencjalną możliwość negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na obszar chroniony [...] Parku Krajobrazowego, pomija natomiast te ustalenia i wnioski raportu oddziaływania na środowisko, które takie oddziaływanie wykluczają, względnie minimalizują je i nie pozwalają z całą pewnością przyjąć, że ma ono charakter "znacząco negatywnego". Prowadzi to Sąd do wniosku, że stanowisko RDOŚ o możliwości znacząco negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Parku jest nieuzasadnione.

Dodatkowo wzruszenie postanowienia organu współdziałającego prowadzi do wniosku, że nietrafne jest stanowisko organów obu instancji orzekających w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizacje przedsięwzięcia, jakoby istniały przeszkody do wydania decyzji pozytywnej, bowiem brak jest przekonujących argumentów jakoby przedsięwzięcie można było zaliczyć do mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Stanowisko to wspierało się na argumentacji RDOŚ, tej zaś Sąd nie podzielił. Prowadzi to do wniosku, że organy obu instancji dopuściły się także naruszenia przepisów prawa materialnego (§ 3 pkt 1 i 7 uchwały w sprawie [...] Parku Krajobrazowego), które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.).

W konsekwencji niniejszego wyroku RDOŚ ponownie rozpozna sprawę w aspekcie współdziałania i wyda nowe postanowienie w oparciu o art. 77 ust. 1 Uddiś, uwzględniając wykładnię przepisów prawa zaprezentowaną w tym wyroku. Następnie Wójt Gminy ponownie rozpozna wniosek o określenie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia.

Z racji odmownej treści decyzji organu I instancji brak było podstaw do opatrywania wyroku klauzulą ochrony tymczasowej z art. 152 P.p.s.a.. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 P.p.s.a., biorąc pod uwagę żądanie strony skarżącej, na ich wysokość wpływ miał uiszczony wpis oraz koszty zastępstwa procesowego.