Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1065/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2006-03-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6114 Podatek od spadków i darowizn
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA A. Wrzesińska-Nowacka, Sędzia NSA A. Cudak (spr.), Asesor WSA C. Koziński, Protokolant T. Furmanek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2006 roku sprawy ze skargi M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia 1.uchyla zaskarżone postanowienie 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz skarżącego M. G. kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100)złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego .


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...], Nr [...] wydanym na podstawie art. 216 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 96 ze zm.) oraz art. 18 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 13 listopada 2003r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. Nr 203, poz. 1966) w związku z wystąpieniem Naczelnika I Urzędu Skarbowego Ł., Prezydent Miasta Ł. odmówił zgody na udzielenie M. G. umorzenia w zakresie podatku od spadków i darowizn w kwocie 406,39 zł.

W uzasadnieniu Prezydent Miasta Ł. stwierdził, iż po rozpatrzeniu wniosku z dnia 11 marca 2005r. oraz stanu sprawy nie uznano racji i orzeczono, jak w osnowie niniejszego postanowienia.

Jednocześnie zawarto pouczenie, że na postanowienie nie przysługuje zażalenie.

Uznając powyższe postanowienie za krzywdzące, M. G. wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. pismo zatytułowane "podanie". W piśmie tym podatnik podniósł, iż w dniu 11 marca 2005r. złożył kolejne podanie do Prezydenta Miasta Ł. o umorzenie zaległości podatkowej z tytułu nabycia w 2001r. spadku w kwocie 406,39 zł wraz z odsetkami za zwłokę, w którym powołał się na swoją trudną sytuację materialną na dowód, czego załączył odpowiednie pisma. M. G. podniósł nadto, iż w odpowiedzi na powyższy wniosek otrzymał w/w postanowienie z dnia [...] o odmowie z pouczeniem, że nie przysługuje na nie zażalenie.

Postanowieniem z dnia [...], Nr [...] wydanym na podstawie art. 228 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 18 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 13 listopada 2003r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. z 2003r., Nr 203, poz. 1966) oraz art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994r. (tekst jednolity: Dz. U. z 2001r., Nr 79, poz. 856 ze zm.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. stwierdziło niedopuszczalność zażalenia.

W uzasadnieniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze przytaczając treść art. 18 ust. 1, 2 i 3 powołanej ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego podniosło, że właściwy organ zajął stanowisko w sprawie, które określił w wydanym na podstawie art. 216 § 1 Ordynacji podatkowej postanowieniu. W związku z powyższym, zgodnie z art. 228 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w takim wypadku mogło stwierdzić jedynie niedopuszczalność zażalenia na w/w postanowienie.

Nie zgadzając się z powyższym, postanowieniem M. G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W treści swojego środka zaskarżenia podniósł argumenty przemawiające za umorzeniem zaległości, takie same jak w poprzednich pismach.

W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wnosząc o jej oddalenie zajęło stanowisko jak w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, aczkolwiek z innych względów niż podniesiono w rozpoznawanym środku odwoławczym. Zaskarżona decyzja bowiem narusza prawo w zakresie dającym podstawy do uwzględnienia skargi, stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 roku Nr 153, poz. 1270). Ponieważ zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, z urzędu uwzględniono naruszenia przepisów postępowania.

Na wstępie należy zaznaczyć, że pouczenie zawarte w postanowieniu Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], dotyczące braku dopuszczalności zażalenia, jest prawidłowe. Przepis art. 18 ust. 3 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. Nr 203, poz. 1966 z późn. zm.) stanowi jednoznacznie, że wniosek lub zgoda organu jednostki samorządu terytorialnego wydawana jest w formie postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie.

Pomimo powyższej konstatacji skarga jest zasadna. Należy bowiem podkreślić, że na postanowienia, o których mowa w art. 18 ust. 2 ustawy o dochodach jednostek samorządu terytorialnego przysługuje skarga do Sądu administracyjnego, stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 w związku z art. 52 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Oznacza to, że podatnik podatku przypadającego samorządowi terytorialnemu może wezwać przewodniczącego jednostki samorządu terytorialnego do usunięcia naruszenia prawa w postanowieniu, a w razie bezskuteczności wezwania poddać to postanowienie weryfikacji sądowej (zob. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 10 lipca 2002 r., RN 135/01, OSNP 2003, nr 13, poz. 300).

W niniejszej sprawie skarżący złożył bezpośrednio do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. pismo zatytułowane "podanie". Autor tego pisma wskazywał na wielkie rozgoryczenie wynikające z nie uwzględnienia jego wniosku. Zgodnie z art. 15 § 1 Ordynacji podatkowej organy podatkowe przestrzegają z urzędu swojej właściwości. Jeżeli organ podatkowy, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, powinien, zgodnie z art. 170 § 1 Ordynacji podatkowej, niezwłocznie przekazać je organowi właściwemu, zawiadamiając o tym wnoszącego podanie. Zatem podstawowym obowiązkiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego powinno być rozważenie swojej właściwości. Stosownie do treści art. 239 w związku z art. 223 § 1 Ordynacji podatkowej zażalenia są wnoszone do organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał postanowienie. Zgodnie zaś z art. 52 § 3 p.p.s.a. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa składa się do organu wydającego postanowienie. W obu powyższych wypadkach adresatem pisma, a więc organem właściwym był Prezydent Miasta Ł.. Zatem Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie powinno wydawać zaskarżonego postanowienia. Obowiązkiem organu administracyjnego było zgodnie z art. 170 § 1 Ordynacji podatkowej, przekazanie pisma organowi właściwemu, a więc Prezydentowi Miasta Ł.. Ten organ zaś powinien dokonać analizy treści złożonego pisma w aspekcie jego prawidłowej kwalifikacji. W razie wątpliwości organ ten powinien wezwać stronę do wskazania, czy pismo stanowi zażalenie, czy też wniosek o usunięcie naruszenia prawa, wraz z odpowiednim pouczeniem, zgodnie z treścią art. 121 § 2 Ordynacji podatkowej.

Z tych względów, wobec naruszenia wyżej wskazanych przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia, zaskarżoną decyzję należało uchylić na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.