Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2640/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6197 Służba Celna
Skarżony organ: Komisja Lekarska
Treść wyniku: Oddalono skargę w części

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Sędzia WSA Andrzej Góraj, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 lutego 2022 r. sprawy ze skargi K. D. na decyzję Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia zdolności do służby oraz związku schorzeń ze służbą 1. oddala skargę w zakresie dotyczącym ustalenia zdolności do służby, 2. odrzuca skargę w pozostałym zakresie.


UZASADNIENIE

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga K. D. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych znak [...] z dnia [...] kwietnia 2021 r. w przedmiocie ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza do służby oraz związku schorzeń ze służbą.

Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy:

Pismem z dnia [...] czerwca 2020 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] (zwany dalej: DIAS) skierował K. D. (zwany dalej: skarżący, funkcjonariusz) na badanie przez komisję lekarską podległą ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...], w celu ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza do służby.

Orzeczeniem nr [...] z dnia [...] lutego 2021 r. [...] Rejonowa Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] (zwana dalej: RKL, organ I instancji), działając na podstawie ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 398 ze zm., zwana dalej: u.k.l.) oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 13 kwietnia 2017 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do pełnienia służby przez kandydata do służby w Służbie Celno-Skarbowe] oraz funkcjonariusza Służby Celno-Skarbowej (Dz. U. z 2017 r. poz. 831, zwane dalej: rozporządzeniem z 13 kwietnia 2017 r.) oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie wykazu chorób i schorzeń pozostających w związku ze służbą w Służbie Celno-Skarbowej (Dz. U. z 2017 r. poz. 2473, zwane dalej: rozporządzeniem z 22 grudnia 2017 r.), orzekła, że skarżący jest zdolny do służby z ograniczeniem, kategoria "B". Oceniła nadto, że związek schorzenia albo ułomności (niezdolności do służby, inwalidztwa) ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, nie istnieje.

W pkt 11 ww. orzeczenia RKL rozpoznała u skarżącego: 1) stan po leczeniu laserowym oka lewego z powodu odwarstwienia z przedarciem siatkówki i wszczepie segmentowym zewnątrzgałkowym w przebiegu zwyrodnienia siatkówki centralnej tego oka - § 12 p. 3 r. 5 kat. "B".

Uzasadniając podjęte orzeczenie organ I instancji stwierdził, że na podstawie badań specjalistycznych skarżący jest zdolny do służby z ograniczeniem - stwierdzone schorzenie nie sięga poziomu inwalidztwa. Wskazał, iż rozpoznane u skarżącego schorzenie nie pozostaje w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, gdyż nie figuruje w załączniku Nr 1 do rozporządzenia z 22 grudnia 2017 r. Nie pozostaje też w związku ze służbą bo nie figuruje w załączniku Nr 2 do rozporządzenia z 22 grudnia 2017 r.

W odwołaniu złożonym na powołane rozstrzygnięcie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości, określenie grupy inwalidzkiej z uwzględnieniem związku jego schorzeń ze szczególnymi właściwościami służby. Skarżący wniósł o wydanie orzeczenia na podstawie całej zgromadzonej w sprawie (w tym przedłożonej przez niego, również przy odwołaniu) dokumentacji medycznej i administracyjnej.

Skarżący wskazał, że w przywołanym załączniku Nr 1 do rozporządzenia z 22 grudnia 2017 r. na wykazie w pozycji 9 figurują choroby narządu wzroku wywołane zawodowymi czynnikami fizycznymi i chemicznymi. Na karcie informacyjnej z leczenia szpitalnego widnieje rozpoznanie: odwarstwienie siatkówki z przedarciem, przedarciowe odwarstwienie siatkówki oka lewego, krwotok do ciała szklistego, nawrotowe krwotoki do ciała szklistego. W związku z ww. rozpoznaniem przeszedł operację oka lewego. Do chwili obecnej, w związku z ubytkami RPE, migracjami RPE i twardymi druzami w oku lewym, stale się leczy. W dalszym ciągu w badaniach okulistycznych potwierdza się zwyrodnienie siatkówki centralnej i lekarze zalecają mu oszczędzający tryb życia. Podał, że w przesłanej przez DIAS dokumentacji – charakterystyce warunków służby na zajmowanych przez niego stanowiskach wskazuje się na czynniki szkodliwe m.in.: substancje drażniące, substancje ropopochodne, skażalniki, gazy, benzen, toulen, paliwa, mieszaniny rozpuszczalników organicznych. W związku z powyższym twierdzenia zawarte w uzasadnieniu orzeczenia stoją w sprzeczności ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym i stanem faktycznym.

Wskazanym na wstępie i stanowiącym przedmiot kontroli w niniejszej sprawie orzeczeniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2021 r. Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (zwana dalej: CKL, organ odwoławczy), działając na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 1 u.k.l., orzekła o uchyleniu zaskarżonego orzeczenia w całości, jednocześnie decydując o wydaniu niniejszego orzeczenia własnego. CKL orzekła, że skarżący jest zdolny do służby z ograniczeniem, kat. B.

W pkt 11 ww. orzeczenia CKL rozpoznała u skarżącego: 1) stan po leczeniu laserowym oka lewego z powodu odwarstwienia z przedarciem siatkówki i wszczepie segmentowym zewnątrzgałkowym w przebiegu zwyrodnienia siatkówki centralnej tego oka - § 12 p. 4 r. 5 kat. B; 2) przebyty uraz stawu skokowego prawego z utrzymującą się przewlekłą niestabilnością - § 61 p. 2 r. 5 kat. B.

CKL ustaliła, że związek schorzenia albo ułomności ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby istnieje dla rozpoznania z pkt 2, nie istnieje dla rozpoznania z pkt 1. Ustaliła również, że schorzenie z pkt 2 rozpoznania pozostaje w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby ponieważ jest skutkiem wypadku w służbie w dniu [...] stycznia 2014 r. (orzeczenie ZUS nr [...] poz. 162a - 1%). Ww. schorzenie nie sięga poziomu inwalidztwa. Schorzenie z pkt 1 rozpoznania nie pozostaje w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby ponieważ nie figuruje w załączniku Nr 1 do rozporządzenia z 22 grudnia 2017 r.

W uzasadnieniu podjętego orzeczenia organ odwoławczy wskazał, że podejmując niniejsze orzeczenie, oparł się na pełnej dostępnej dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej, bez czynnego udziału funkcjonariusza, ze względu na pandemię COVID-19 oraz obowiązujące w tym zakresie przepisy ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.). Wyjaśnił, że uznano, iż wzywanie skarżącego nie wniesie nic nowego do sprawy, a przeprowadzenie badania podmiotowego i przedmiotowego - nie będzie miało wpływu na jej rozstrzygnięcie.

Zdaniem CKL, stan po leczeniu laserowym oka lewego z powodu odwarstwienia z przedarciem siatkówki i wszczepie segmentowym zewnątrzgałkowym w przebiegu zwyrodnienia siatkówki centralnej tego oka oraz przebyty uraz stawu skokowego prawego z utrzymującą się przewlekłą niestabilnością, nie powodują trwałej niezdolności do służby w Służbie Celno-Skarbowej funkcjonariusza, tym samym aktualnie nie można zaliczyć go do którejkolwiek z grup inwalidzkich. Zgodnie z dokumentacją leczenia okulistycznego, w tym z zaświadczeniem wystawionym przez specjalistę chorób oczu z tytułem naukowym - widzenie oka lewego i prawego jest prawidłowe, a skarżący wymaga stałej i regularnej kontroli okulistycznej. Przebyty wypadek w służbie w 2014 r., nie spowodował następstw, które sięgają poziomu inwalidztwa. Od czasu wypadku skarżący służył bez ograniczeń, nie wnosił o ponowne orzekanie komisyjne w związku z pogorszeniem stanu zdrowia dotyczącym przebytego urazu i nie posiada (poza zaświadczeniem) dokumentacji świadczącej o leczeniu ortopedycznym w przeciągu ostatnich kilku lat.

Zdaniem CKL, skarżący jest zdolny do służby w Służbie Celno-Skarbowej z ograniczeniem - kategoria zdrowia "B". Kategoria "B" zdolności do służby oznacza, że funkcjonariusz jest zdolny do służby z ograniczeniem, czyli stwierdzono choroby lub ułomności które zmniejszają jego sprawność fizyczną lub psychiczną, mogąc mieć wpływ na jego zdolności do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku. Orzeczenie o zdolności fizycznej i psychicznej do służby oprócz jednej z kategorii zdolności do służby zawiera określenie dotyczące zdolności do służby na zajmowanym stanowisku, jednak CKL nie orzekała zdolności do służby na zajmowanym stanowisku, ponieważ skarżący został zwolniony ze służby w dacie [...] czerwca 2020 r. Stwierdziła, że stan po leczeniu laserowym oka lewego z powodu odwarstwienia z przedarciem siatkówki i wszczepie segmentowym zewnątrzgałkowym w przebiegu zwyrodnienia siatkówki centralnej tego oka (§ 12 p. 4 r.5) zgodnie z rozporządzeniem z 13 kwietnia 2017 r. nakłada obowiązek orzeczenia kat. zdrowia B. Przebyty uraz stawu skokowego prawego z utrzymującą się przewlekłą niestabilnością (§ 61 p. 2 r. 5) także jedynie ogranicza zdolność do służby - kat. zdrowia B. Żadne ze schorzeń, które posiada skarżący nie sięga aktualnie poziomu inwalidztwa i nie powoduje u niego trwałej niezdoIności do służby.

Odnosząc się do zarzutów odwołania skarżącego organ odwoławczy stwierdził, że choroby narządu wzroku wyszczególnione w Lp. 9 załącznika Nr 1 do rozporządzenia z 22 grudnia 2017 r. w żaden sposób nie korelują z opisem warunków i przebiegu służby funkcjonariusza (służba narażająca na długotrwałe działanie promieniowania podczerwonego, nadfioletowego, pola elektromagnetycznego wysokiej częstotliwości, spójnego promieniowania świetlnego generowanego przez układy laserowe, drażniących substancji chemicznych, długotrwała służba związana była z wykonywaniem czynności wymagających podwyższonej koncentracji wzroku na zminiaturyzowanych elementach lub w warunkach niewystarczającego oświetlenia oraz praca przy obsłudze elektronicznych monitorów ekranowych). Podkreślił, że według obowiązującej wiedzy medycznej schorzenie okulistyczne nie wynikało z powodów, które wskazuje skarżący.

Zaznaczył także, że skarżący przez cały okres służby legitymował się ważnymi badaniami profilaktycznymi, nigdy nie był kierowany do Poradni Medycyny Pracy w związku z podejrzeniem choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. Jak potwierdza dokumentacja kadrowa, o którą CKL zwróciła się do DIAS, ww. wykonywał obowiązki służbowe nie odbiegające charakterem od obowiązków innych funkcjonariuszy.

CKL podała, że w postępowaniu odwoławczym stan zdrowia funkcjonariusza został zweryfikowany pod kątem wszystkich stwierdzanych schorzeń i ich związku ze służbą oraz związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby co zostało dokładnie wyjaśnione w części A p. 13-15 orzeczenia. Niniejsze orzeczenie wydano w miejsce uchylonego w całości orzeczenia RKL, z powodu zmiany rozpoznań.

W skardze złożonej na powołane orzeczenie do sądu administracyjnego skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości. Wydanemu orzeczeniu skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania – art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., zwana dalej: k.p.a.), poprzez zebranie w sprawie niepełnego materiału dowodowego oraz dokonanie jego wybiórczej i dowolnej oceny.

Zdaniem skarżącego, CKL nie wskazała w niniejszej sprawie podstawy prawnej ograniczenia procesu gromadzenia materiału dowodowego. W wyniku pominięcia bezpośrednich badań skarżącego, braku jego wysłuchania oraz nie uwzględnienia wszystkich dokumentów, jego schorzenia ustalono w sposób nie pełny, zaś poprawne ich ustalenie powinno skutkować stwierdzeniem całkowitej niezdolności do służby i orzeczeniem o inwalidztwie. Pominęła rozpoznanie zasadnicze z karty informacyjnej Zakładu Opieki Szpitalnej w [...] (poz. [...]) – odwarstwienie siatkówki z przedarciem, przedarciowe odwarstwienie siatkówki oka lewego. Pominęła również okoliczność, że zastosowaną metodą leczenia było wgłobienie od zewnątrz ściany gałki ocznej za pomocą plomby z gąbki silikonowej, co miało na celu zablokowanie przedarcia/otworu siatkówki i blokowania kolejnych krwotoków do ciałka szklistego oka. Metoda ta jednak nie zniosła skutków opisanego wyżej schorzenia. Rozpoznanie organu odwoławczego rozmija się w tym zakresie z rozpoznaniem klinicznym widniejącym na karcie informacyjnej leczenia szpitalnego. Pominięto kartę z wizyty ambulatoryjnej u lekarza specjalisty okulistyki, na której widniało prawidłowe rozpoznanie i zalecenia lekarskie.

Ponadto CKL nie dokonała ze skarżącym wywiadu, w ramach którego ustalono by, w jaki sposób opisane schorzenie wpływa na jego codzienne funkcjonowanie. Wpływ ten jest znaczący. Skarżący jest zmuszony prowadzić oszczędny tryb życia, co w praktyce uniemożliwia pełnienie służby. Komisja nie przytoczyła też przesłanek zanegowania charakterystyki warunków służby, którą DIAS zamieścił w dokumentach przesłanych wraz z wnioskiem do RKL. W dokumentach tych znajduje się dokument o nazwie Przebieg Służby - starszy aspirant K. D., w którym wyszczególniono miejsca służby w okresie od dnia [...] września 1999 r. do jej zakończenia.

Zdaniem skarżącego CKL uzasadniła swoje stanowisko w sposób ogólny i lakoniczny. Uzasadnienie orzeczenia winno w sposób logiczny i przekonujący wyjaśniać dlaczego skarżącego uznano za zdolnego do służby z ograniczeniem. Ani skarżący, ani sąd, nie dysponują wiedzą medyczną, która należy do kategorii

wiadomości specjalnych. Uzasadnienie powinno być sporządzone tak, aby

można było dokonać pełnej oceny rozstrzygnięcia. W przeciwnym razie,

tak jak w niniejszej sprawie, orzeczenie wymyka się spod kontroli. Jest to

również istotne ze względu na brak pogłębionej analizy argumentów

wyrażonych przez skarżącego w odwołaniu. Uważa, że uchybienie w postaci braków należytego sporządzenia uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia stanowi naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, co w konsekwencji winno spowodować uchylenie spornego orzeczenia CKL oraz zobowiązanie tego organu do wzięcia pod uwagę przy ponownym rozpoznawaniu sprawy koniecznych elementów decyzji administracyjnej, a w szczególności

uzasadnienia faktycznego i prawnego, pozwalającego w wypadku wniesienia przez stronę odwołania, a potem ewentualnie skargi do sądu administracyjnego, na pełną kontrolę jej legalności. Brak uzasadnienia utrudnia dokonanie prawidłowej kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia, jako organu odwoławczego, w sposób niepełny odnosi się do podniesionych przez stronę skarżącą zarzutów, podczas gdy na organie odwoławczym ciąży obowiązek ustosunkowania się do wszystkich podniesionych w odwołaniu argumentów strony.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności wskazać należy, że skarga na orzeczenie CKL z dnia [...] kwietnia 2021 r. w zakresie dotyczącym określenia inwalidztwa oraz związku stwierdzonych schorzeń ze służbą jest niedopuszczalna i w tym zakresie podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, zwana dalej: p.p.s.a.), bowiem sprawa będąca przedmiotem zaskarżenia w tym zakresie nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Komisje lekarskie orzekają w dwóch reżimach prawnych, stąd orzeczenia tych komisji dzielą się na dwie grupy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 2005 r., sygn. OSK 1203/04, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). Pierwsza z nich obejmuje kwestie zaliczenia danej osoby do określonej kategorii zdolności do służby. Orzeczenia w tych sprawach są wiążące dla organu w sprawie powołania danej osoby do służby lub zwolnienia ze służby. Podlegają one zaskarżeniu do sądów administracyjnych na podstawie art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Druga grupa orzeczeń, to orzeczenia ustalające schorzenia danej osoby, ich związek ze służbą i stopień inwalidztwa, m.in. dla celów emerytalnych lub rentowych. Tego rodzaju orzeczenia są poddawane kontroli przez sądy powszechne w ramach odwołań od decyzji, wydawanych w innych postępowaniach przez organy właściwe w sprawach odszkodowawczych lub emerytalno-rentowych. Orzeczenia z tej grupy mają wyłącznie charakter orzeczenia wstępnego, jako jedna z przesłanek ustalenia prawa do określonych świadczeń, ich zakresu i wysokości. W konsekwencji nie podlegają one zaskarżeniu do sądu administracyjnego, gdyż sprawy orzekania o inwalidztwie i związku schorzeń ze służbą nie należą do jego właściwości (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 30 kwietnia 2010 r. sygn. akt I OSK 93/10, z dnia 29 maja 2008 r. sygn. akt II OSK 667/08, uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 1998 r. sygn. akt OPS 8/97, postanowienie WSA w Warszawie z dnia 21 września 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 1116/17, postanowienie WSA w Warszawie z dnia 19 maja 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 108/17).

Zaskarżone orzeczenie wydane zostało m.in. w zakresie nie uznania funkcjonariusza zwolnionego ze służby w dniu [...] czerwca 2020 r. za inwalidę, jak również ustalenia związku stwierdzonych schorzeń ze służbą. Oznacza to, że wydane w niniejszej sprawie - w tym zakresie - orzeczenie należy do grupy orzeczeń niepodlegających kontroli sądów administracyjnych.

Z tych przyczyn Sąd za niedopuszczalną uznał skargę na zaskarżone orzeczenie w części dotyczącej związku poszczególnych chorób i ułomności ze służbą oraz określenia inwalidztwa.

Uznając natomiast za dopuszczalną skargę na orzeczenie CKL w zakresie dotyczącym określenia zdolności do służby w Służbie Celno-Skarbowej, Sąd stwierdził, że skarga w tej części nie jest zasadna.

Stosownie do treści art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, zwana dalej: u.KAS) o zdolności fizycznej i psychicznej kandydata do służby w Służbie Celno-Skarbowej oraz funkcjonariusza, do pełnienia służby, orzekają komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, o których mowa w ustawie z dnia [...] listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych.

Podstawę zaskarżonego orzeczenia – w objętym kontrolą Sądu zakresie -stanowiły przepisy ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych i rozporządzenia z 13 kwietnia 2017 r. (w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do pełnienia służby przez kandydata do służby w Służbie Celno-Skarbowej oraz funkcjonariusza Służby Celno-Skarbowej) wydanego na podstawie art. 207 ust. 8 u.KAS.

Zgodnie z art. 6 u.k.l. zdolność fizyczną i psychiczną funkcjonariusza do pełnienia służby ustala się przez zaliczenie go do jednej z następujących kategorii zdolności do służby: 1) kategoria A – "zdolny do służby", która oznacza, że jego stan zdrowia nie budzi żadnych zastrzeżeń albo, że stwierdzone choroby lub ułomności nie stanowią przeszkody do pełnienia służby; 2) kategoria B – "zdolny do służby z ograniczeniem", która oznacza, że stwierdzono choroby lub ułomności, które zmniejszają jego sprawność fizyczną lub psychiczną i uniemożliwiają mu pełnienie służby na zajmowanym stanowisku, ale nie stanowią przeszkody do pełnienia służby na innym stanowisku; 3) kategoria C – "niezdolny do służby", która oznacza, że stwierdzono choroby lub ułomności, które uniemożliwiają pełnienie służby.

Zaznaczyć należy, że kontrola orzeczenia komisji lekarskiej przez sąd administracyjny ma charakter ograniczony i sprowadza się w istocie do jego badania pod względem formalnym. Oznacza to, że sąd administracyjny ocenia jedynie, czy orzeczenie wydała właściwa komisja lekarska, czy jej skład był zgodny z obowiązującymi w tym względzie przepisami, a ponadto, czy stwierdzone schorzenia dawały podstawę do zawartego w orzeczeniu określenia kategorii zdolności do służby. Innymi słowy, chodzi tu o stwierdzenie zgodności zaskarżonego orzeczenia z wymogami zawartymi w ustawie o komisjach lekarskich i rozporządzeniu wykonawczym z 13 kwietnia 2017 r., które reguluje tryb postępowania przed komisjami lekarskimi. Regulacja ta ma charakter szczególny i w związku z tym nie mają do niego zastosowania w pełni rygory k.p.a. Sąd, zatem nie jest uprawniony do oceny fachowości przeprowadzonych u skarżącego badań, a tym samym weryfikacji orzeczeń komisji lekarskich z tego punktu widzenia. Sąd natomiast kontroluje, czy rozstrzygnięcie w sprawie zostało podjęte na podstawie kompletnego materiału dowodowego, obejmującego niezbędne badania lekarskie oraz, czy dokonana kwalifikacja zdolności do służby jest z tym materiałem spójna. Podstawą orzekania dla sądu administracyjnego jest materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu przed organem administracji.

Zdaniem Sądu CKL wydając orzeczenie z dnia [...] kwietnia 2021 r., którym uchyliła orzeczenie RKL w całości i wydała nowe orzeczenie, działała zgodnie z art. 47 ust. 1 pkt 2 u.k.l.

Z akt sprawy jak i uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia wynika, iż rozpoznanie poszczególnych schorzeń u skarżącego poprzedziła analiza dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej zgromadzonej przez organ I instancji i przedstawionej przez skarżącego (dokumentacji z leczenia szpitalnego, w tym wyników badań i przeprowadzonej diagnostyki), a także dokumentów kadrowych przedłożonych przez DIAS. CKL oprócz stwierdzonego przez RKL schorzenia - stan po leczeniu laserowym oka lewego z powodu odwarstwienia z przedarciem siatkówki i wszczepie segmentowym zewnątrzgałkowym w przebiegu zwyrodnienia siatkówki centralnej tego oka (§ 12 p. 4 r. 5 kat. B); wskazała również na przebyty uraz stawu skokowego prawego z utrzymującą się przewlekłą niestabilnością (§ 61 p. 2 r. 5

kat. B).

Kwalifikacja stanu zdrowia skarżącego znajduje uzasadnienie w załączniku do rozporządzenia z 13 kwietnia 2017 r., w którym ujęto powyższe schorzenia i zaliczono do kategorii B/C, tj. zdolny do służby z ograniczeniem lub niezdolny do służby.

Skarżący w swej skardze zakwestionował wydanie orzeczenia zaocznie, a więc z pominięciem prowadzenia w postępowaniu orzeczniczym jego bezpośredniego badania. Wskazać w tym zakresie trzeba, iż wydanie orzeczenia zaocznie nie stanowi przeszkody orzekania i jest dopuszczalne. Z powodu występowania na terenie Polski stanu epidemii i zagrożenia epidemiologicznego, organ mógł właśnie w taki sposób procedować. Ponadto Sąd nie ma możliwości dokonania oceny, czy w zakresie konkretnego rozpoznania konieczne było bezpośrednie badanie skarżącego. Decyzja w tym przedmiocie należy bowiem do lekarzy i specjalistów z określonych dziedzin medycyny i uzależniona jest od ich wiedzy specjalistycznej, której Sąd nie posiada.

Zauważyć też trzeba, iż na podstawie znajdujących się w aktach niniejszej sprawy dokumentów medycznych organ odwoławczy stwierdził, iż według wiedzy medycznej schorzenie okulistyczne rozpoznane u skarżącego nie wynikało z przczyn przez niego podnoszonych, nie miało związku z warunkami jego służby. Sąd nie jest uprawniony do oceny fachowości przeprowadzonych u skarżącego badań lekarskich, czyli weryfikacji orzeczeń komisji lekarskich z punktu widzenia medycznej oceny warunków zdrowotnych skarżącego. Sąd nie może też zmienić we własnym zakresie takiej oceny (rozpoznania) w oparciu o przeprowadzone badania lekarskie, ani też zlecać przeprowadzenia dodatkowych badań celem weryfikacji dotychczasowych. Są to wyłączne kompetencje komisji lekarskich. Sąd administracyjny kontroluje, czy rozstrzygnięcie w sprawie zostało podjęte na podstawie kompletnego materiału dowodowego obejmującego niezbędne badania lekarskie oraz czy dokonana kwalifikacja zdolności do służby była słuszna. Podstawą orzekania dla sądu administracyjnego jest ustalony stan faktyczny i dowody zgromadzone w postępowaniu przed organem administracji. Tak więc powyższe rozpoznanie i jego kwalifikacja pozostaje poza kontrolą sądową.

W niniejszej sprawie Sąd stwierdził, że CKL prawidłowo przeprowadziła postępowanie orzecznicze, biorąc pod uwagę wszystkie istotne okoliczności w sprawie. Zebrana zaś dokumentacja była wystarczająca do należytego rozstrzygnięcia sprawy, a wynik sprawy został w logiczny i przekonywujący sposób uzasadniony.

W kontekście powyższych ustaleń za niezasadne uznać należy podniesione w skardze zarzuty.

Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 wyroku. Na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd odrzucił skargę w pozostałym zakresie.