Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 263/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-03-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1 oraz art 87 par. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 20 marca 2018 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2018 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 30 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Gd 506/17 o odmowie przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu w sprawie ze skargi D. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] maja 2017 r., nr [...] w przedmiocie odebrania konia postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 30 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Gd 506/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Gdańsku odmówił D. L. przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (SKO) w Gdańsku z dnia [...] maja 2017 r., nr [...] w przedmiocie odebrania konia.

W uzasadnieniu postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że D. L. wniósł do WSA w Gdańsku skargę na decyzję SKO w Gdańsku z dnia [...] maja 2017 r. w przedmiocie odebrania konia.

Zarządzeniem z 9 września 2017 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi przez złożenie jej odpisu oraz do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 200 zł – w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia.

Przesyłka zawierająca powyższe wezwania skierowana została do skarżącego na adres wskazany w skardze. Ze znajdującego się w aktach sądowych zwrotnego poświadczenia odbioru wynika, że ze względu na brak możliwości doręczenia osobistego, po dwukrotnym awizowaniu korespondencji zgodnie z art. 73 § 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2017r., poz. 1369, Ppsa), na mocy art. 73 § 4 Ppsa zarządzeniem sędziego z 5 września 2017 r. uznano przesyłkę za skutecznie doręczoną z dniem 30 sierpnia 2017 r.

Postanowieniem z 4 października 2017 r. sąd wojewódzki odrzucił skargę z powodu nieuzupełnienia braków formalnych skargi i nieuiszczenia wpisu sądowego.

Pismem z 18 października 2017 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od wniesionej skargi.

W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że o konieczności uiszczenia wpisu dowiedział się w dniu 11 października 2017 r. z treści postanowienia o odrzuceniu skargi. Dodał, że nie docierały do niego awiza. Podkreślił, że "nie unika odbierania korespondencji", prawdopodobnie brat po złości wyjmuje awiza. Sytuacja z brakiem informacji awizowania przesyłek miała miejsca nie po raz pierwszy, poprzednio tak samo było z korespondencją z urzędu gminy i zakładu komunalnego.

Powyższe okoliczności świadczą w ocenie skarżącego o braku jego winy w nieotrzymaniu przedmiotowego wezwania sądowego, a tym samym braku winy w uchybieniu terminu do jego wykonania tj. uiszczenia wpisu sądowego od skargi.

Wskazując na powyższe sąd pierwszej instancji stwierdził, że okoliczności podane we wniosku przez skarżącego nie pozwalały na uznanie, iż wniosek o przywrócenie terminu jest zasadny. Zdaniem tegoż sądu skoro skarżący posiadał wiedzę o powtarzających się sytuacjach zaginięć awiz kierowanych do niego przesyłek i mając wiedzę o toczącym się postępowaniu sądowym, powinien wcześniej interweniować we właściwym urzędzie pocztowym, a osobę doręczającą przesyłki uprzedzić o możliwych trudnościach z odbieraniem przesyłek.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył D. L., który zaskarżył je w całości. Jednocześnie wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych.

Wyżej powołanemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 86 § 2 Ppsa poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy okoliczności uprawdopodobniające zostały przez niego wykazane w sposób wystarczający. Żalący nie zgadza się z tym, że nie interweniował w związku z "ginącymi" przesyłkami.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zażalenie podlega oddaleniu.

Na wstępie wskazać należy, że regułą w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest bezskuteczność czynności podjętych przez stronę po terminie. Zasada ta nie ma jednakże charakteru bezwzględnego. Przepisy art. 86 § 1 zd. 1 oraz art. 87 § 2 Ppsa przewidują bowiem możliwość przywrócenia terminu przez sąd na wniosek strony pod warunkiem, że uprawdopodobni ona brak winy w przekroczeniu terminu.

Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą przy ocenie przesłanki braku winy należy brać pod uwagę kryterium starannego działania wymaganego od osoby należycie dbającej o swoje interesy (zob. m. in. postanowienia NSA: z dnia 11 lutego 2003 r., sygn. akt II SA 4162, publ. Mon. Prawn. 2003/8/340 i z dnia 12 stycznia 2011 r., sygn. akt I OZ 997/10 – treść orzeczenia dostępna w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych na stronie www.nsa.gov.pl, zwanej dalej: CBOSA). Przywrócenie terminu może bowiem nastąpić wyjątkowo i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (zob. m. in. postanowienia NSA: z dnia 9 czerwca 2011 r., sygn. akt I OZ 402/11 i z dnia 13 stycznia 2011 r., sygn. akt I GZ 459/10 – treść orzeczeń dostępna w CBOSA). Zadaniem strony ubiegającej się o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej jest więc uwiarygodnienie przyczyn uchybienia terminowi jako przeszkód nie dających się pokonać nawet przy dołożeniu największego wysiłku.

W świetle przedstawionych uwag stwierdzić należy, że powołane przez stronę okoliczności nie uprawdopodobniają braku winy w niedochowaniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi i opłacenia wpisu. Skarżący próbuje bowiem usprawiedliwić brak dokonania czynności brakiem informacji o awizowaniu korespondencji z uwagi na to, że "prawdopodobnie jego brat po złości wyjmuje awiza". W ocenie Sądu takie gołosłowne i w istocie hipotetyczne jedynie twierdzenia skarżącego nie mogą prowadzić do zakwestionowania prawidłowości doręczenia. Tym bardziej, że ze zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów jednoznacznie wynika, że poczta dokonała prawidłowego doręczenia (co wyczerpująco opisano w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia), zaś sam skarżący nie rozpoczął postępowania reklamacyjnego na poczcie. Dodatkowo wskazać trzeba, że ze zwrotnego potwierdzenia odbioru jasno wynika, iż zawiadomienie o tym, że przesyłka pocztowa znajduje się na poczcie pozostawiono w drzwiach adresata. W opisanych okolicznościach odpowiedzialność za warunki przekazania przesyłki spoczywa bowiem na skarżącym, który będąc świadomy zagrożeń o powtarzających się sytuacjach zaginięć awiz kierowanych do niego przesyłek i mając wiedzę o toczącym się postępowaniu sądowym, nie podjął wcześniej jakichkolwiek działań mogących zabezpieczać przekazywaną mu korespondencję przed ingerencją osób trzecich. Nie sposób przy tym podzielić argumentacji prezentowanej w zażaleniu, że bierność skarżącego była spowodowana brakiem wiedzy o awizowaniu pism, w sytuacji, gdy skarżący inicjując spór sądowy powinien liczyć się z możliwością prowadzenia korespondencji z sądem. Brak było tym samym podstaw do przyjęcia, że w rozpatrywanym przypadku wystąpiły niezależne od strony i niemożliwe do przezwyciężenia przeszkody w terminowym opłaceniu wpisu od skargi.

Słusznie też zauważył sąd pierwszej instancji, że wobec znajdującej się w aktach sądowych sprawy koperty, zawierającej wezwania tegoż sądu z dnia 9 sierpnia 2017 r., z prawidłowo wypełnionym awizem (k. 11), nie było też podstaw do przyjęcia, iż przesyłka te została błędnie uznana za doręczoną w trybie art. 73 Ppsa, zwłaszcza że wcześniejsza korespondencja w sprawie, tj. decyzje organów administracji zostały doręczone, nie było zatem wątpliwości ani co do poprawności podanego adresu do doręczeń, ani co do prawidłowego wykonywania doręczeń kierowanych tam przesyłek przez właściwy urząd pocztowy.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Ppsa.