Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 710/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Rozwoju, Pracy i Technologii
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 105
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Gabriela Nowak, sędzia WSA Jolanta Dargas, sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.), , , , , po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.U. i A.U. na decyzję Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Minister Rozwoju, Pracy i Technologii decyzją z [...] lutego 2021 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] sierpnia 2019 r. nr [...] umarzającą jako bezprzedmiotowe postępowanie wszczęte na wniosek J. U. i A. U. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w [...] z [...] maja 1967 r. nr [...] w zakresie dotyczącym działek ewid. nr [...] i nr [...], położonych w [...] pomiędzy ul. [...] a ul. [...].

Powyższa decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w [...] decyzją z [...] maja 1967 r., działając na podstawie art. 35 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1961 r. Nr 18, poz. 94), zezwoliło [...] w [...] na ułożenie ciągu do przesyłania gazu w obrębie miasta [...] od szosy [...] - [...] do ul. [...] w [...] oraz na dostęp do przewodów i urządzeń związanych z gazociągiem celem wykonywania czynności konserwacyjnych i remontowych.

J. U. i A. U. pismem z [...] sierpnia 2018 r. wystąpili z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. decyzji z [...] maja 1967 r. w zakresie dotyczącym działek ewid. nr [...] i nr [...] położonych w [...] pomiędzy ul. [...] a ul. [...].

Wojewoda [...] decyzją z [...] sierpnia 2019 r. umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie wszczęte na wniosek J. i A. małż. [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności ww. decyzji z [...] maja 1967 r. wskazując, że żądanie wnioskodawców nie znajduje konkretyzacji w ściśle oznaczonym akcie administracyjnym.

J. U. i A. U. wnieśli odwołanie od powyższej decyzji.

Minister Rozwoju, Pracy i Technologii rozpoznając sprawę stwierdził, że decyzja organu I instancji jest prawidłowa.

Organ odwoławczy przytoczył przepisy kpa i stosowne orzecznictwo sądowoadministracyjne odnoszące się do instytucji stwierdzenia nieważności decyzji podkreślając, że w przypadku wszczęcia postępowania na wniosek strony, to treść jej wniosku określa przedmiot żądania, który objęty jest postępowaniem.

Minister zaznaczył, że decyzja z [...] maja 1967 r. wydana na podstawie art. 35 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, dotyczyła inwestycji liniowej. Przedsięwzięcia tego rodzaju nierzadko obejmowały odcinki inwestycji liczące kilkanaście kilometrów przechodzące przez kilkadziesiąt nieruchomości, należących do wielu właścicieli.

W sytuacji, w której postępowanie nieważnościowe dotyczy decyzji wydanej na podstawie art. 35 ustawy z dnia 12 marca 1958 r., to zakres wszczęcia tego postępowania musi odpowiadać interesowi prawnemu wnioskodawcy (art. 28 kpa), czyli decyzja wydana w tym postępowaniu może dotyczyć kwestionowanej decyzji tylko w tej części, w której odnosi się ona do interesu prawnego składającego wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji.

Minister wskazał, że w sprawie bezsporne jest, że J. i A. małż. U. posiadają tytuł prawnorzeczowy do nieruchomości, która objęta została kwestionowaną decyzją z [...] maja 1967 r. (w szczególności wykazano następstwo prawne po F. G. - właścicielu nieruchomości, do którego skierowano kwestionowaną decyzję), a zatem mogli skutecznie zainicjować postępowanie nadzorcze.

Zgodnie z treścią wniosku z [...] sierpnia 2018 r. J. U. i A. U. wnosili o stwierdzenie nieważności ww. decyzji "jako obowiązującej też dla gazociągu wysokiego ciśnienia Ø[...], a wybudowanego w latach dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku". W trakcie postępowania nadzorczego wielokrotnie podnosili, że ich wniosek dotyczył stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji tylko jako obowiązującej dla gazociągu wysokiego ciśnienia Ø[...] relacji [...] - [...], a nie w zakresie budowy gazociągu Ø[...], co wynika jednoznacznie z treści pisma z [...] października 2018 r., a także z innych pism wnioskodawców dotyczących tej kwestii. Stanowisko to wnioskodawcy konsekwentnie podtrzymywali w ramach postępowania prowadzonego przed Wojewodą [...], który pismem z [...] listopada 2018 r. wezwał do sprecyzowania żądań.

Minister zaznaczył, że zdaniem wnioskodawców na podstawie decyzji z [...] maja 1967 r. został wybudowany w końcu lat 60-tych ubiegłego wieku gazociąg wysokoprężny o średnicy Ø[...], biegnący od szosy [...] - [...] na terenie miasta do ul. [...] w [...]. Z uwagi na jego zużycie został on wyłączony z użytkowania w 2007 r. Wnioskodawcy nie zakwestionowali decyzji z [...] maja 1967 r. w tym zakresie. Jednakże powołując się na stanowisko [...] sp. z o.o. (uznające, że decyzja z [...] maja 1967 r. dotyczyła posadowienia nie tylko rurociągu lokalnego Ø[...], wybudowanego w 1968 r. na podstawie tej decyzji, ale że decyzja ta dawała Spółce prawo posadowienia na nieruchomościach kolejnego gazociągu wysokiego ciśnienia Ø[...], wybudowanego w latach dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku, w innym przebiegu lokalizacyjnym), wnioskodawcy zarzucili, że decyzja z [...] maja 1967 r. dawała prawa przedsiębiorcy budowania następnego, drugiego gazociągu. Ich zdaniem gazociąg wysokiego ciśnienia Ø[...] nie mógł być wybudowany na podstawie decyzji z [...] maja 1967 r.

Tym samym wniosek J. i A. małż. U. obejmował żądanie stwierdzenia, że decyzja dotyczy wybudowania tylko jednego gazociągu wysokiego ciśnienia Ø[...] i nie dotyczy zezwolenia na wybudowanie gazociągu wysokiego ciśnienia Ø[...]. Wnioskodawcy podkreślali jednocześnie, że decyzja z [...] maja 1967 r. została zrealizowana dla budowy w 1968 r. gazociągu Ø[...].

Minister zaznaczył, że pismem z [...] lipca 2019 r. wnioskodawcy precyzyjnie określili przedmiot swojego wniosku jako stwierdzenie nieważności decyzji z [...] maja 1967 r. zrealizowanej dla potrzeb budowy gazociągu Ø [...], ale też obowiązującej i zezwalającej na budowę gazociągu Ø[...].

Jak prawidłowo wskazał Wojewoda [...] w decyzji z [...] sierpnia 2019 r., w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 35 ustawy wywłaszczeniowej, wydana została i funkcjonuje w obrocie prawnym decyzja Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w [...] z [...] maja 1967 r. dotycząca zezwolenia na ułożenie ciągu do przesyłania gazu w obrębie miasta [...] od szosy [...] - [...] do ul. [...] w [...]. A zatem tylko tak skonkretyzowana decyzja administracyjna mogła być przedmiotem żądania wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Wnioskodawcy z tak określonym przedmiotem decyzji, tj. zezwoleniem na ułożenie ciągu do przesyłania gazu w obrębie miasta [...] od szosy [...] - [...] do ul. [...] w [...] zgadzają się i go nie kwestionują.

Zdaniem organu żądanie wnioskodawców sformułowane w ich pismach kwestionujące decyzję z [...] maja 1967 r. "jako obowiązującą też dla gazociągu wysokiego ciśnienia Ø[...]" nie znajduje konkretyzacji w ściśle określonym akcie administracyjnym. Tym samym żądanie wnioskodawców, którego zakres wiąże organ administracji, nie pokrywa się ze skonkretyzowaną decyzją administracyjną. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji jest więc bezprzedmiotowe. Tym samym decyzja Wojewody [...] umarzająca w trybie art. 105 § 1 kpa postępowanie jest zgodna z prawem.

Minister zaznaczył jednocześnie, że niniejsza decyzja nie zamyka stronom drogi wzruszenia decyzji z [...] maja 1967 r. Nadal przysługuje im prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji zezwalającej na ułożenie ciągu do przesyłania gazu w obrębie miasta [...] od szosy [...]-[...] do ul. [...] w [...], przy czym badaniu w takim postępowaniu podlega kwestionowana decyzja na datę jej wydania, nie zaś analiza, czy została ona prawidłowo wykonana.

J. i A. U. wnieśli skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając naruszenie szeregu przepisów w tym art. 8 kpa, art. 9 kpa, art. 11 kpa. Zdaniem skarżących organ nie wyjaśnił w sposób logiczny i precyzyjny przesłanek, jakimi kierował się nieuwzględniając odwołania. Organ w żaden sposób nie odniósł się merytorycznie do zgłaszanych zarzutów, w szczególności związanych z posadowieniem gazociągu Ø[...] w oparciu o decyzję z 1967 r., który to gazociąg jest czynny do dnia dzisiejszego. Stanowi to naruszenie art. 156 § 1 pkt 2, 5 i 7 kpa oraz art. 156 § 2 kpa poprzez uznanie, że budowa gazociągu Ø[...] przebiegającego przez ich nieruchomości nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Decyzja z 1967 r. zawierała szereg uchybień, jakie wskazywane były w toku postępowania przed organem I Instancji, a które z niezrozumiałych względów nie zostały przez organ zbadane. Skutki decyzji, wydanych z rażącym naruszeniem prawa są odwracalne.

Skarżący podnieśli, że na terenie ich działek zlokalizowane były dwa gazociągi Ø[...] i gazociąg Ø[...], co potwierdza m.in. znajdujący się w aktach sprawy Wyrys z Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...] z [...] maja 1988 r. (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...] poz. [...]) plansza infrastruktura techniczna. Na terenie ich działek nie był zlokalizowany jakikolwiek inny gazociąg. Twierdzenia obecnych właścicieli gazociągu Ø[...], że wybudowany on został 1967 r. legalnie, na podstawie decyzji z 1967 r., są bezpodstawne. Gazociąg ten wybudowany został w połowie lat dziewięćdziesiątych na podstawie uzgodnienia, zawartego w 1988 r. i nie był on posadowiony na ich nieruchomości w 1988 r. Skarżący podkreślili, że organ nie odniósł się do powyższej kwestii. Zdaniem skarżących w aktach sprawy brak jest ponadto decyzji lokalizacyjnej, która powinna poprzedzać decyzję wywłaszczeniową. Decyzja wywłaszczeniowa wydana ponadto została przez organ nieuprawniony.

W oparciu o powyższe skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonych decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Minister Rozwoju, Pracy i Technologii w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Skarżący w pismach procesowych z [...] września 2021 r., [...] października 2021 r. oraz [...] grudnia 2021 r. przedstawili dodatkowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

Zaskarżoną decyzją Minister Rozwoju, Pracy i Technologii utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] sierpnia 2019 r. umarzającą – jako bezprzedmiotowe - postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w [...] z [...] maja 1967 r. nr [...] zezwalającej [...] [...] w [...] na ułożenie ciągu do przesyłania gazu w obrębie miasta [...] od szosy [...] - [...] do ul. [...] w [...] oraz na dostęp do przewodów i urządzeń związanych z gazociągiem, celem wykonywania czynności konserwacyjnych i remontowych, w zakresie dotyczącym aktualnych działek ewid. nr [...] i nr [...], położonych w [...] pomiędzy ul. [...] a ul. [...]. Organy obu instancji uznały, że żądanie J. U. i A. U. o stwierdzenie nieważności decyzji nie znajduje konkretyzacji w ściśle oznaczonym akcie administracyjnym przesądzającym o przedmiocie postępowania.

Podstawę umorzenia postępowania stanowił art. 105 § 1 kpa, zgodnie z którym, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części.

Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym organ administracji publicznej jest obowiązany umorzyć postępowanie z urzędu, w sytuacji gdy stało się ono bezprzedmiotowe z jakiejkolwiek przyczyny. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego występuje wtedy, gdy brak jest któregokolwiek z elementów konstruujących przedmiot tego postępowania, elementu przedmiotowego lub podmiotowego. Innymi słowy sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 kpa wówczas, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej ingerencji organu administracyjnego, wyrażonej w formie decyzji, co oznacza, że jakiekolwiek rozstrzygnięcie organu - pozytywne, czy negatywne - staje się prawnie niedopuszczalne. Inaczej mówiąc bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której stanowi art. 105 § 1 kpa oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Decyzja o umorzeniu postępowania nie rozstrzyga przy tym o materialnoprawnych uprawnieniach i obowiązkach strony. Skutki tej decyzji mają charakter procesowy.

Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie organy obu instancji prawidłowo uznały, że zaistniały przesłanki do umorzenia, w oparciu o art. 105 § 1 kpa, postępowania z wniosku J. U. i A. U. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w [...] z [...] maja 1967 r., w zakresie dotyczącym działek ewid. nr [...] i nr [...], położonych w [...] pomiędzy ul. [...] a ul. [...].

Zauważyć trzeba, że zgodnie z art. 157 § 2 kpa postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. W sytuacji, gdy postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji wszczynane jest na żądanie strony, wniosek inicjujący postępowanie wyznacza jednocześnie jego ramy, zakreślając również jego przedmiot. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym to treść zgłoszonego żądania określa rodzaj sprawy będącej przedmiotem postępowania, a także wyznacza właściwą normę prawa materialnego lub procesowego, która będzie relewantna dla ustalenia zakresu podmiotowego i przedmiotowego postępowania. Organ administracji jest zaś tym żądaniem związany, gdyż tylko i wyłącznie strona składająca podanie określa przedmiot swojego żądania i nim rozporządza. Powyższe stanowi wyraz jednej z podstawowych zasad postępowania administracyjnego - zasady związania organu administracji treścią wniosku inicjującego postępowanie wyrażonej w art. 61 kpa. Innymi słowy, żądanie (wniosek) strony, wyznacza granice sprawy administracyjnej podlegającej załatwieniu w danym postępowaniu administracyjnym. W sytuacji zaś, gdy wniosek wszczynający postępowanie administracyjne budzi wątpliwości organu administracji publicznej co do treści zawartego w nim żądania, organ ten jest obowiązany ustalić rzeczywistą treść tego żądania, informując wnoszącego podanie o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Istotne przy tym jest, że organ administracji publicznej nie może sam zmienić przedmiotu żądania. Zmiana treści żądana wymaga więc zawsze czynności procesowej strony.

Jak wynika ze zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie materiału dowodowego J. U. i A. U. pismem z [...] sierpnia 2018 r. wystąpili z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w [...] z [...] maja 1967 r., w zakresie dotyczącym działek ewid. nr [...] i nr [...], położonych [...] pomiędzy ul. [...] a ul. [...].

Przedmiotową decyzją z [...] maja 1967 r. Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w [...], działając na podstawie art. 35 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1961 r. Nr 18, poz. 94), zezwoliło [...] [...] w [...] na ułożenie na nieruchomościach osób prywatnych ciągu do przesyłania gazu w obrębie miasta [...] biegnącego od szosy [...] - [...] do ul. [...] w [...] oraz na dostęp do przewodów i urządzeń związanych z gazociągiem celem wykonywania czynności konserwacyjnych i remontowych.

Wskazana decyzja dotyczyła zatem zezwolenia na ułożenie ciągu przesyłania gazu w obrębie miasta [...] od szosy [...] – [...] do ul. [...] w [...].

J. U. oraz A. U. występując z wnioskiem z [...] sierpnia 2018 r. o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] maja 1967 r. w zakresie działek ewid. nr [...] i nr [...], wskazali natomiast, że domagają się stwierdzenia nieważności ww. decyzji "jako obowiązującej też dla gazociągu wysokiego ciśnienia Ø[...], a wybudowanego w latach dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku". W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazali m.in., że na ich działkach posadowione zostały trzy gazociągi – Ø[...], Ø[...] (wybudowany na podstawie decyzji z 1967 r.) oraz Ø[...] wybudowany w latach dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku, jako samowola budowlana. Skarżący opisali m.in. okoliczności wybudowania gazociągu Ø[...] oraz stanowisko inwestora, podkreślając, że ww. decyzja dotyczyła budowy gazociągu Ø[...], a nie dotyczyła kwestionowanego przez nich gazociągu wysokiego ciśnienia Ø[...] relacji [...] – [...]. Podobne żądania i zarzuty przedstawione zostały w kolejnych pismach skarżących składanych w toku postępowania nadzorczego, w tym w piśmie z [...] października 2018 r., [...] grudnia 2018 r., [...] lutego 2019 r., [...] maja 2019 r., a także [...] lipca 2019 r. W piśmie z [...] października 2018 r. skarżący wskazali przy tym, że nie wnosili o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] maja 1967 r. w zakresie budowy gazociągu wysokiego ciśnienia Ø[...], podnosząc jednocześnie, że wniosek dotyczy stwierdzenia nieważności decyzji obowiązującej również (w ich ocenie) dla gazociągu wysokiego ciśnienia Ø[...] relacji [...] – [...]. W piśmie z [...] lipca 2019 r. wnioskodawcy zarzucili zaś organowi "przeinaczenie" ich żądania, konsekwentnie podnosząc, że we wniosku z [...] sierpnia 2018 r. nie wnosili o stwierdzenie nieważności decyzji z 1967 r. w zakresie budowy gazociągu wysokiego ciśnienia Ø[...] oraz że wniosek dotyczył stwierdzenia nieważności decyzji obowiązującej i zezwalającej również na budowę gazociągu wysokiego ciśnienia Ø[...] (30 lat później) relacji [...] – [...].

Z powyższego wynika zatem, że wnioskodawcy żądali wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z [...] maja 1967 r. jako dotyczącej gazociągu wysokiego ciśnienia Ø[...] relacji [...] – [...], podczas, gdy przedmiotowa decyzja – jak wyżej wskazano - dotyczyła zezwolenia na ułożenie ciągu przesyłania gazu Ø[...] w obrębie miasta [...] od szosy [...] – [...] do ul. [...] w [...].

Nie ulega wątpliwości, że w rozpoznawanej sprawie organ nadzoru związany był trybem i treścią wniosku skarżących. Z analizy akt sprawy wynika przy tym, że w trakcie prowadzonego postępowania organ podjął czynności celem ustalenia rzeczywistej treści żądania skarżących, wzywając ich m.in. pismem z [...] listopada 2018 r. do sprecyzowania żądania poprzez konkretne wskazanie decyzji, której domagają się stwierdzenia nieważności, podając organ wydający decyzję, sygnaturę, datę wydania, podstawę prawną oraz zakres podważanej treści rozstrzygnięcia. W trakcie postępowania nadzorczego skarżący konsekwentnie zaś wskazywali, że ich wniosek dotyczył stwierdzenia nieważności decyzji z [...] maja 1967 r. jako obowiązującej dla gazociągu wysokiego ciśnienia Ø[...] relacji [...] - [...], a nie w zakresie budowy gazociągu Ø[...], co wynika z treści wniosku z [...] sierpnia 2018 r., z treści pisma składanych w toku postępowania, a także z treści złożonej skargi.

Słusznie więc organy administracji uznały, że w sprawie zaistniały przesłanki do umorzenia – jako bezprzedmiotowego - postępowania nadzorczego w trybie art. 105 § 1 kpa. Nie ulega wątpliwości, że decyzja z [...] maja 1967 r. dotyczyła zezwolenia na ułożenie ciągu do przesyłania gazu w obrębie miasta [...] od szosy [...] – [...] do ul. [...] i żądanie wszczęcia postępowania nadzorczego mogło dotyczyć wyłącznie tak skonkretyzowanej decyzji. Skarżący wystąpili tymczasem z żądaniem stwierdzenia nieważności decyzji w zakresie nieobjętym przedmiotową decyzją. Zgodzić się zatem należy z organami nadzoru, że żądanie wnioskodawców nie znajduje konkretyzacji w ściśle oznaczonym akcie administracyjnym. Tym samym wydane w sprawie rozstrzygnięcia organów obu instancji są zgodne z prawem. Wniesiona skarga jest więc bezzasadna i podlega oddaleniu. Rozpoznając przedmiotowa sprawę Sąd nie dopatrzył się naruszenia powołanych w skardze przepisów kpa. Postępowanie przeprowadzone zostało zgodnie z zasadami określonym w kodeksie.

Na marginesie wskazać trzeba, co słusznie podkreślił organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że decyzja umarzająca postępowanie stanowi jedynie formalne zakończenie postępowania i stronom nadal przysługuje uprawnienie do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności ww. decyzji z [...] maja 1967 r. wydanej w przedmiocie ułożenia ciągu do przesyłania gazu w obrębie miasta [...] od szosy [...] – [...] do ul. [...].

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.

Stosownie do treści art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, rozpoznanie niniejszej sprawy nastąpiło na posiedzeniu niejawnym.