Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 239/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2011-07-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: ,art.7, 75,77,80,107 par.3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art.3 pkt.11, art.32 ust.4, art.35 ust.1 i 4
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art.55
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art.145 par.1 pkt.1 lit c  ppsa
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Sędziowie Sędzia NSA Halina Kremis Sędzia NSA Julia Szczygielska (sprawozdawca) Protokolant Małgorzata Boaro po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 lipca 2011 r. sprawy ze skarg A.S. i S.W. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę dla zamierzenia obejmującego budowę stacji bazowej telefonii komórkowej I. uchyla decyzje organu I i II instancji; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; III. zasądza od Wojewody D. na rzecz skarżącej A.S. kwotę w wysokości 500 zł (słownie: pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu decyzją z dnia [...]r., Nr [...] po rozpatrzeniu odwołania A.S. od decyzji Prezydenta W. Nr z dnia [...]r., Nr [...], Wojewoda D. powołując się na przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy rozstrzygnięcie swe oparł na następujących ustaleniach faktycznych i prawnych.

Powołaną wyżej decyzją z dnia [...]r., Nr [...] Prezydent W. zatwierdził projekt budowlany i udzielił dla Spółki A w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] składającej się z budowy wieży telekomunikacyjnej wraz z antenami, urządzeniami odbiorczo nadawczymi, instalacją energetyczną odbiorczą nn i ogrodzeniem terenu przy ul. [...] we W. /obręb L., AM -11, dz. Nr 16/1/, kategoria obiektu XXIX – wolnostojące maszty.

Odwołanie od w/w decyzji Prezydenta W. wniosła A.S., zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. w sprawie wzorów wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę, albowiem w oświadczeniu inwestora wskazano wadliwy dokument w postaci zgody właściciela działki zainwestowania, nie obejmujący wskazanej przez inwestora ilości kontenerów technicznych posadowionych w pobliżu stacji bazowej oraz art. 46 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia - Prawo ochrony środowiska, poprzez nieuzyskanie przez inwestora ostatecznej decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych, albowiem teren na którym docelowo ma zostać posadowiona stacja bazowa telefonii komórkowej został wpisany do programu NATURA 2000. Dalej A.S. wskazywała na naruszenia przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, w związku z art. 77 oraz art. 10 K.p.a. Ponadto strona argumentowała, że planowana inwestycja narusza jej interes faktyczny i prawny oraz, że zamierzenie nie będzie harmonizowało z pobliskim otoczeniem i jego architekturą.

Organ odwoławczy nie podzielił zarzutów odwołania i stwierdził, że zasadnicze kryterium kognicji właściwych organów administracji publicznej w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę - w tym również organów odwoławczych - wyznacza treść art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego.

Dokładne i rzetelne ustalenie okoliczności o których mowa w wym. art. 35 ust. 1 ma o tyle doniosłe znaczenie, że w myśl art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego w razie spełnienia powyższych wymagań oraz warunku określonego w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego (złożenie oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane), właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Przekładając przywołane przepisy na grunt rozpatrywanej sprawy organ odwoławczy stwierdził, że pierwszoplanową kwestią - z punktu widzenia możliwości wydania decyzji o pozwoleniu na budowę dla zamierzenia objętego wnioskiem Spółki - było pozytywne zweryfikowanie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (bezspornie bowiem dla tego terenu nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego). Jak natomiast wynika z akt sprawy, ostateczną decyzją Prezydenta W. z dnia 10 września 2008 r., Nr [...] (sprostowaną następnie postanowieniem rektyfikacyjnym z dnia 25 maja 2010 r.), ustalono - na rzecz Spółki A z siedzibą w W. - lokalizację inwestycji celu publicznego dla zadania polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej [...] nr 46367, planowanej do realizacji we W. przy ul. [...], na działce oznaczonej ewidencyjnie jako działka nr 16/1, AM-11, obręb L..

Przechodząc do meritum sprawy, organ odwoławczy stwierdził, że zachodzi pełna zgodność pomiędzy przedłożonym projektem budowlanym a parametrami zawartymi we wzmiankowanej decyzji lokalizacyjnej. Dotyczy to podstawowego aspektu decyzji lokalizacyjnej, czyli sposobu zagospodarowania terenu potencjalnego zainwestowania stacją bazową telefonii komórkowej wysokości ok. 46 metrów.

W tym kontekście - nawiązując do zarzutów odwołania - organ wyjaśnił, że poza kognicją organów administracji architektoniczno-budowlanej jest badanie zgodności inwestycji z "wymaganiami ładu przestrzennego. Kwestia ta została bowiem ostatecznie rozstrzygnięta we wspomnianej decyzji lokalizacyjnej. Oznacza to, że inwestor uzyskał swoistą promesę, iż otrzyma on pozwolenie na budowę dla wskazanej inwestycji, o ile będzie ona zgodna z przepisami prawa budowlanego, o czym będzie mowa dalej.

A zatem, w dalszej kolejności należało ustalić dopuszczalność realizacji zamierzenia w aspekcie zgodności z "wymaganiami ochrony środowiska". Kluczowa w tym kontekście była odpowiedź na pytanie, czy sporna inwestycja należy do kategorii przedsięwzięć mogących (zawsze lub potencjalnie) znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie zaś z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), realizacja takich przedsięwzięć wymaga uzyskania decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia o której mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy w pełni jednak podzielił zapatrywanie Prezydenta Wrocławia, że realizacja planowanej inwestycji nie wymagała uzyskania takiej decyzji.

Istotne jest w tym kontekście w ocenie organu odwoławczego ustalenie, że inwestor przedłożył ostateczną decyzję Prezydenta W. z dnia 7 października 2009 r. (Nr [...]), którą umorzono jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację ww. przedsięwzięcia. Jak bowiem wynikało z jej uzasadnienia organ administracyjny pierwszej instancji ustalił, że zgodnie z obowiązującym wówczas rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 r. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) inwestycja ta nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących (zawsze lub potencjalnie) znacząco oddziaływać na środowisko.

Dalej organ odwoławczy podkreślił, że wprawdzie decyzja umarzająca postępowanie administracyjne nie jest rozstrzygnięciem merytorycznym. Jednakże nie można pominąć okoliczności, że zostało oparte o miarodajne ustalenia odnoszące się do wpływu na środowisko oraz w aspekcie możliwości zakwalifikowania inwestycji jako przedsięwzięcia mogącego (zawsze lub potencjalnie) znacząco oddziaływać na środowisko. Co istotne, wzmiankowana decyzja odnosiła się do konkretnych parametrów zamierzenia (w szczególności wysokości, mocy oraz azymutu poszczególnych anten) które są tożsame z parametrami technicznymi określonymi w projekcie budowlanym.

Merytorycznej poprawności powyższej konkluzji nie zmienił fakt, że w trakcie postępowania odwoławczego od decyzji o pozwoleniu na budowę rozporządzenie z dnia 9 listopada 2004 r. zostało zastąpione nowym rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397). Istotne z punktu widzenia niniejszej sprawy regulacje prawne odnoszące się do ceny oddziaływania zamierzenia na środowisko zostały do nowego rozporządzenia wprost transponowane z dotychczas obowiązującego aktu prawnego (zob. § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 nowego rozporządzenia).

Reasumując, Wojewoda D. uznał, że uwzględniając takie charakterystyczne parametry planowanej inwestycji jak: wysokość umocowania projektowanych anten, ich moc oraz azymuty oraz stan zagospodarowania działek sąsiednich, planowana inwestycja nie będzie zaliczona do przedsięwzięć mogących (zawsze lub potencjalnie) znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów obowiązujących zarówno w dacie wydania kwestionowanej decyzji o pozwoleniu na budowę jak i w chwili orzekania przez organ odwoławczy. A zatem nie było konieczności wydania dla ww. zamierzenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

W tym miejscu - ponownie nawiązując do stanowiska odwołującej się A.S. – organ odwoławczy zwrócił uwagę, że teren inwestycji wbrew jej stanowisku nie leży na terenie obszaru Natura 2000. Najbliżej jej usytuowany jest potencjalny specjalny obszar ochrony siedlisk "[...]" (kod obszaru: [...]). Znajduje się on jednak w odległości ok. 1 kilometra od granic działki nr 16/1, AM-11, obręb L.. Zdaniem organu odwoławczego, sam fakt realizowania inwestycji na terenie Natura 2000 - w świetle obowiązujących uregulowań prawnych - nie powoduje konieczności uzyskania decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia o której mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Kryteria te ustalają wspomniane przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (chodzi tutaj zatem wyłącznie o kwestie mocy anten oraz odległości miejsc dostępnych dla ludzi względem głównej wiązki promieniowania tych anten).

W dalszej kolejności organ wskazał, że nie dopatrzono się niezgodności projektu zagospodarowania terenu z ustaleniami przepisów, w tym rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.).

W ocenie organu odwoławczego - wbrew zarzutom odwołania - inwestor przedłożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, podkreślając, że w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę obowiązkiem właściwych organów - jest co do zasady - badanie ww. oświadczenia jedynie pod względem formalnym. Oczywiście można również badać jego materialną poprawność w aspekcie zgodności z prawdą. Jednakże na pewno nie dotyczy to sytuacji gołosłownej polemiki odwołującej się, która na podstawie "własnej wiedzy" twierdziła, że właściciel spornego terenu nie udzielił inwestorowi zgody na realizację inwestycji w takim kształcie jak opisano w projekcie budowlanym. Poza tym, gdyby tak istotnie było, to niewątpliwie właściciel terenu inwestycji - również będący stroną postępowania - zakwestionowałby w postępowaniu odwoławczym niniejszą decyzję, która naruszałaby jego interes prawny.

W takim stanie rzeczy nie było podstaw aby zakwestionować rzetelność oświadczenia i projektanta o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego).

Reasumując poczynione na gruncie niniejszej sprawy rozważania organ odwoławczy wskazał, że przesądzając o możliwości wydania pozwolenia na budowę musi respektować treść przepisu art. 4 Prawa budowlanego, stanowiącego że każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Konsekwentnie zaś w myśl wcześniej przytoczonego art. 35 ust. 4, Prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Tymczasem nie wykazano w niniejszym postępowaniu, aby kwestionowana inwestycja naruszała jakiekolwiek normy istotne z pozycji procesu budowlanego. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy orzekł jak wyżej.

Skargę na powyższą decyzję wniosła A.S. zarzucając, że wydana została:

1. z naruszeniem przepisów postępowania, co miało wpływ na wynik sprawy, w szczególności:

- z naruszeniem przepisów art. 7, art. 9, art. 10 § 1 oraz art. 77 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie skarżącej czynnego udziału w postępowaniu i uniemożliwienie jej wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów oraz zgłoszonych żądań, braku należytego poinformowania strony skarżącej o okolicznościach faktycznych i prawnych mających istotny wpływ na ustalenie jej praw, a nadto niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w niniejszej sprawie w sposób nie budzący wątpliwości, do czego organ był zobligowany w myśl treści przepisów art. 7 i 77 k.p.a.;

- z naruszeniem przepisu art. 80 k.p.a. poprzez ocenę zebranego materiału dowodowego w sprawie w sposób dowolny, sprzeczny z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, a przede wszystkim z zasadami wiedzy i sztuki budowlanej.

2. z naruszeniem przepisów prawa materialnego, w szczególności:

- art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. w sprawie wzorów wniosków o pozwolenie na budowę, oświadczeń o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę - w zakresie w jakim oświadczenie to zostało uznane za odpowiadające przepisom prawa, podczas gdy, w oświadczeniu tym wskazano wadliwy dokument w postaci zgody właściciela działki położonej w obrębie L., AM - 11, dz. Nr 16/1, nie obejmujący wskazanej przez inwestora ilości kontenerów technicznych posadowionych w pobliżu stacji bazowej;

- treści art. 46 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo Ochrony Środowiska poprzez nieuzyskanie przez inwestora – Spółkę A w W. ostatecznej decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych przed wydaniem przez Prezydenta W. decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, albowiem teren na którym docelowo ma zostać posadowiona stacja bazowa telefonii komórkowej został wpisany do programu NATURA 2000.

Podnosząc powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o:

1. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji;

2. zasądzenie od Wojewody D. na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu skargi, A.S. podkreśliła, że z decyzją Wojewody D., jak również z poprzedzającą ją decyzją Prezydenta W. skarżąca nie może się zgodzić, albowiem narusza ona podstawowe zasady postępowania administracyjnego, w wyniku czego błędnie został ustalony stan faktyczny w sprawie i błędnie dokonano interpretacji prawa materialnego. W ocenie skarżącej powyższe okoliczności w swoim następstwie skutkowały wadliwym i błędnym wydaniem obu decyzji w sprawie.

Skarżąca podniosła zarzut naruszenia przepisu art. 10 k.p.a. polegający na uniemożliwieniu wszystkim stronom, przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego. Jeżeli bowiem prowadzone było postępowanie dowodowe, a co w niniejszym przypadku z pewnością miało miejsce, to organ I instancji zobligowany był umożliwić skarżącej i pozostałym stronom wypowiedzenie się co do zebranych dodatkowo dowodów i materiałów..

Odnosząc się co do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego, skarżąca podkreśliła, że wydanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych jest niezbędne w przypadku gdy inwestycja oraz teren objęty zamierzeniem budowlanym znajduje się na obszarze chronionym - terenie NATURA 2000, powstałym na mocy dyrektywy 92/43/EWG. Zdaniem skarżącej przedmiotowa inwestycja Spółki A z siedzibą w W. w postaci budowy stacji bazowej telefonii komórkowej [...] składającej się z budowy wieży telekomunikacyjnej wraz z antenami, urządzeniami odbiorczo nadawczymi, instalacją energetyczną odbiorczą nn. i ogrodzenia terenu przy ul. [...] we W., obręb L., AM -11, dz. nr 16/1 kategoria obiektu XXIX - wolnostojące maszty, znajduje się na terenach wpisanych i objętych programem NATURA 2000. W powyższej sytuacji - bezpośrednio dotyczącej skarżącej oraz pozostałych mieszkańców osiedla L., wydanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych jest niezbędne do złożenia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę.

Skarżąca również podniosła, łże do wniosku inwestora o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dołączono wadliwy dokument w postaci zgody właściciela działki położonej w obrębie L., AM - 11, dz. Nr 16/1, nie obejmujący wskazanej przez inwestora ilości kontenerów technicznych, tj. 3 sztuk, mających być posadowionymi w pobliżu stacji bazowej. Z wiedzy jaką posiada skarżąca wynika, że taka zgoda, obejmująca powyższą liczbę kontenerów technicznych nigdy nie została inwestorowi udzielona.

Zdaniem skarżącej organ administracyjny wydając merytoryczną decyzje powinien wziąć pod uwagę nie tylko interes inwestora, lecz w szczególności interesy lokalnej społeczności, która sprzeciwiając się przedmiotowej inwestycji w postaci budowy stacji bazowej telefonii komórkowej [...] w rzeczywistości obawia się skutków jakie powyższe przedsięwzięcie bezpośrednio może wywołać.

Skarżąca podniosła także, że wszyscy okoliczni mieszkańcy żywią realne obawy związane z bezpośrednim oddziaływaniem pola elektromagnetycznego, jakie będzie emitowane przez ponad 40 metrową stację bazową w postaci wolnostojącego masztu. Wbrew twierdzeniom inwestora oraz prywatnym opiniom załączonym do sprawy zdaniem skarżącej z opracowań naukowych niezbicie wynika, iż oddziaływanie tak dużego obiektu budowlanego jak maszt wolnostojący o wysokości 40 m, jest szkodliwe dla zdrowia i życia człowieka. Powyższa sytuacja ma miejsce również przy obecnie dopuszczonych normach, co powoduje, że przedmiotowa inwestycja narusza interes zarówno faktyczny, jak i prawny. Nie sposób bowiem pominąć faktu, że zdrowie człowieka stanowi fundamentalną wartość, której nie można lekceważyć i stawiać ponad nią interesu publicznego wyrażającego się jedynie w potrzebie wykonania inwestycji i mającej służyć dla celów ogółu.

Wydane na obecnym etapie postępowania obie decyzje, zarówno Wojewody D., jak również Prezydenta W., w ocenie skarżącej, istotnie naruszają jej interes prawny wyrażający się w prawie własności nieruchomości (art. 6 ust. 2 ustawy w zw. z art. 140 kc i 144 kc). Mając powyższe na uwadze, skarżąca sprzeciwia się budowie stacji bazowej Spółki A, albowiem przedmiotowa inwestycja naruszając prawo własności zakłóca swobodne korzystanie z nieruchomości ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości oraz panujących stosunków miejscowych. Powołując się na wszystkie powyżej podniesione zarzuty, skarżąca wniosła jak wyżej.

Skarżący S.W. wniósł o uchylenie wydanych w sprawie decyzji, przychylając się do zarzutów podniesionych przez A.S. w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Nadto w piśmie procesowym z dnia 27 lipca 2011r. zarzucił, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć wpływ na jej treść, albowiem:

1. skarżący S.W. - wbrew dyspozycji art. 140 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. - nie był informowany o jakichkolwiek czynnościach podejmowanych przed organem odwoławczym (tj. Wojewodą D.) pomimo, iż organowi temu znana był krąg uczestników postępowania, co wynika choćby z faktu doręczenia decyzji ostatecznej.

2. skarżący S.W. - wbrew dyspozycji art. 131 k.p.a. - nie otrzymał odpisu odwołania A.S., co mogło mieć wpływ na treść orzeczenia, albowiem skarżąca wskazywała na okoliczności leżące po stronie S.W..

3. organ administracji - wbrew treści art. 140 k.p.a. w zw. z art. 77 §1 k.p.a. - nie zebrał pełnego materiału dowodowego w sprawie, tj. nie zwrócił się do S.W. o przedstawienie informacji co do stanu prawnego nieruchomości, na której ma być prowadzona inwestycja.

4. wątpliwości skarżącego budzi również treść kolejnych pełnomocnictw, i tak:

A. pełnomocnictwo udzielone R.R. ważne było do 6 stycznia 2011 roku, a zatem na chwilę obecną nie ma on uprawnienia do występowania w postępowaniu - podobnie nie posiadał tego uprawnienia w chwili wydawania przez Wojewodę D. zaskarżonej decyzji.

B. pełnomocnictwo udzielone R.R. przez E.K. (a wcześniej temu ostatniemu przez członków zarządu Spółki A) dotyczyło budowy stacji przekaźnikowych - w sytuacji, gdy opis inwestycji zarówno we wniosku jak i treści postanowienia odbiega od treści pełnomocnictw.

W odpowiedzi na skargi Wojewoda D. wniósł o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w związku z art. 3 § 2 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę nad działalnością administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Mając na uwadze powyższe, Sąd rozpatrując stan faktyczny i prawny stwierdził, że zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt.1 lit. c p.p.s.a., co powoduje, iż decyzje te podlegają usunięciu z obrotu prawnego.

Wskazać należy, że naruszenie prawa w niniejszej sprawie polega na niedostatecznym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy (art.7 k.p.a.) spowodowanym niedopełnieniem obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego (art.7, art. 10 § 1, art.77 § 1, art.80, art.81 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a.), co zaś mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z przepisem art. 140 k.p.a. w administracyjnym postępowaniu odwoławczym w sprawach nie uregulowanych odrębnie w szczególnym przepisie, mają odpowiednie zastosowanie przepisy o postępowaniu przed organami pierwszej instancji. Wniesienie zatem odwołania przenosi na organ odwoławczy kompetencje do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, rozstrzygniętej decyzją organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy rozpoznaje sprawę ponownie w oparciu o materiał dowodowy zebrany przez organ pierwszej instancji. Organ odwoławczy może jednak przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe (art. 136 k.p.a.), które ma szczególne znaczenie w razie, jeżeli strona w odwołaniu (jak w niniejszej sprawie) kwestionuje ustalenie istotnych okoliczności faktycznych mających podstawowe znaczenie dla wystąpienia stanu faktycznego, od którego norma prawa uzależnia pozytywne rozstrzygnięcie sprawy.

Skoro istota postępowania odwoławczego polega na ponownym rozstrzygnięciu sprawy, to wszechstronne postępowanie w niniejszej sprawie było konieczne - celem wyjaśnienia zarzutów podniesionych przez skarżącą w odwołaniu, a które to zarzuty konsekwentnie podniesione zostały w skardze do Sądu.

Podstawową kwestią w niniejszej sprawie jest udzielenie odpowiedzi, czy organ pierwszej instancji miał dostateczną podstawę do wydania decyzji z dnia [...]r., Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Spółce A w W. pozwolenia na budowę, cyt.: "stacji bazowej telefonii komórkowej [...] składającej się z budowy wieży telekomunikacyjnej wraz z antenami, urządzeniami odbiorczo nadawczymi, instalacją energetyczną odbiorczą nn i ogrodzeniem terenu przy ul. [...] we W. /obręb L., AM -11, dz. Nr 16/1/, kategoria obiektu XXIX - wolnostojące maszty"..

Materialno-prawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r., Nr 243, poz.1623), zwaną dalej Prawem budowlanym, w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji.

I tak w myśl art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto:

❖ złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu /pkt.1/,

❖ złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane /pkt.2/.

Z cyt. wyżej przepisu jednoznacznie zatem wynika, że postępowanie zmierzające do wydania pozwolenia na budowę, wszczyna się jedynie na wniosek danej osoby. Do wniosku tegoż, w myśl art. 33 ust.2 Prawa budowlanego, inwestor obowiązany jest dołączyć określone tym przepisem dokumenty, w tym m. innymi:

- cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami i uzgodnieniami oraz zaświadczeniem o wpisie projektanta na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego;

- oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane;

- decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Istotny jest przy tym również przepis art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, który obliguje przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego do sprawdzenia m. innymi:

1) zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletności projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonania - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust.7.

Trafnie organ odwoławczy podkreśla, że zgodnie z przepisem art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W ocenie Sądu, organ architektoniczno-budowlany nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę tylko i wyłącznie wówczas, gdy organ ten dokonał sprawdzenia wymogów określonych w cyt. wyżej art. 35 ust.1 pkt 1-4 Prawa budowlanego i prawidłowo ocenił spełnienie wymagań w nich zawartych. Tego zaś w niniejszej sprawie organy nie uczyniły należycie.

Otóż niesporne jest w sprawie, że postępowanie w niniejszej sprawie wszczęte zostało wnioskiem pełnomocnika inwestora wniesionym w dniu 8 czerwca 2010r., zmienionym wnioskiem z dnia 27 lipca 2010r. o wydanie pozwolenia na budowę, cyt.: ,,Stacja bazowa telefonii komórkowej [...] obejmująca budowę wieży telekomunikacyjnej o wys. 46m, instalację 9 anten sektorowych, instalację 8 anten radioliniowych, posadowienie kontenerów technicznych w pobliżu projektowanej wieży, budowa przytacza energetycznego".

Również niesporne jest w sprawie, że do w/w wniosku inwestor przedłożył ostateczną decyzję Prezydenta W. z dnia 10 września 2008r. Nr [...] o ustaleniu na rzecz Spółki A w W. lokalizację inwestycji celu publicznego dla zadania budowy stacji bazowej telefonii komórkowej [...] nr 46367 obejmująca:

- budowę wieży telekomunikacyjnej o wysokości ok. 46 m n.p.t.,

- instalację 9 anten sektorowych,

- instalację 5 anten radioliniowych,

- posadowienie dwóch kontenerów technicznych (w tym 1 rezerwowy) w pobliżu projektowanej wieży,

- budowa przyłącza energetycznego,

zlokalizowanej przy ul. [...], dz. nr 16/1, AM-11, obręb L. we W..

a także przedłożył ostateczne postanowienie Prezydenta W. z dnia 25 maja 2010r., Nr [...] o sprostowaniu w w/w decyzji oczywistej omyłki, cyt.:

- zamiast zapisu na pierwszej stronie decyzji:

budowa stacji bazowej telefonii komórkowej [...] nr 46367 obejmująca:

- budowę wieży telekomunikacyjnej o wysokości ok. 46 m n.p.t.,

- instalację 9 anten sektorowych,

- instalację 5 anten radioliniowych,

- posadowienie dwóch kontenerów technicznych (w tym 1 rezerwowy) w pobliżu projektowanej wieży,

- budowa przyłącza energetycznego,

zlokalizowanej przy ul. [...], dz. nr 16/1, AM-11, obręb L. we W..

- powinien być zapis:

budowa stacji bazowej telefonii komórkowej [...] nr 46367 obejmująca:

- budowę wieży telekomunikacyjnej o wysokości ok. 46 m n.p.t.,

- instalację 9 anten sektorowych,

- instalację 8 anten radioliniowych,

- posadowienie dwóch kontenerów technicznych (w tym 1 rezerwowy) w pobliżu projektowanej wieży,

- budowa przyłącza energetycznego,

zlokalizowanej przy ul. [...], dz. nr 16/1, AM-11, obręb L. we W..

Wskazać w tym miejscu należy na przepis art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz.717 ze zm.), zgodnie z którym, decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. W orzecznictwie przyjęte jednak zostało, że związanie warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu, o jakim mowa w art. 55 u.p.z.p nie oznacza, iż organ administracji publicznej wydający pozwolenie na budowę zobowiązany jest udzielić pozwolenia na budowę stronie legitymującej się ważną decyzją o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Obowiązek wykazania się przez inwestora taką decyzją stanowi jedynie jeden z warunków wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (por. postanowienie NSA z 17 grudnia 2009 r. sygn. akt II OSK 1898/09, publ. LEX nr 582860).

Nadto fakt związania organu administracji architektoniczno-budowlanej warunkami decyzji o warunkach zabudowy nie oznacza, że organ ten zwolniony jest od samodzielnej oceny prawidłowości takiej decyzji (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 30 czerwca 2009 r., sygn. akt II SA/Go 188/09, publ. LEX nr 563674).

Wprawdzie organ architektoniczno-budowlany właściwy w sprawie udzielania pozwolenia na budowę nie jest uprawniony do ingerowania w treść decyzji o warunkach zabudowy, jednakże mając na uwadze cyt. wyżej przepis art35 ust.1 pkt.1 Prawa budowlanego, organ ten powinien poddać ustalenia z niej wynikające stosownej ocenie, tak jak pozostały materiał dowodowy w sprawie. Zgodnie bowiem z art.35 ust.1 pkt.1, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, właściwy organ jest zobowiązany do sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

W niniejszej sprawie, kwestia tachać kluczowa - nie została przez organy należycie sprawdzona. Uchybienie to jest o tyle istotne w rozpatrywanej sprawie, że z opisanej wyżej decyzji organu I instancji z dnia [...]r., Nr [...] nie wynika na jaki typ/rodzaj/stacji bazowej telefonii komórkowej [...] udzielono spornego pozwolenia na budowę, gdy nadto z uzasadnienia tej decyzji wynika, że sporna inwestycja obejmuje m. innymi montaż 5 anten radioliniowych oraz ustawienie 4 sztuk szaf teletechnicznych, gdy zaś znajdująca się w aktach sprawy w/w ostateczna decyzja Prezydenta W. z dnia 10 września 2008r., Nr [...] ustala lokalizację inwestycji celu publicznego, poprzez jednoznaczne określenie typu /rodzaju/ stacji bazowej telefonii komórkowej [...] podając numer: 46367, a także jednoznacznie stwierdza, że budowa tej stacji obejmuje m. innymi instalację 8 anten radioliniowych oraz posadowienie dwóch kontenerów technicznych /w tym jeden rezerwowy/.

Orzekające w niniejszej sprawie organy, nie zwróciły również uwagi na to, że z akt sprawy wynika, że opisana wyżej decyzja lokalizacyjna posiada uzgodnienie Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego w W. na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] 46367 składającej się jedynie z 5 anten radioliniowych, nie zaś z 8 anten oraz posadowienie 2 kontenerów technicznych a nie szaf teletechnicznych (por. opisane wyżej postanowienie organu I instancji z dnia 25 maja 2010 r., Nr [...] o sprostowaniu oraz postanowienie Prezesa ULC z dnia 4 lipca 2007r., Nr [...])

Także umknęło uwadze obu organów brak zgodności, a właściwie sprzeczność pomiędzy określeniem w pkt.C "DANE IDENTYFIKACYJNE INWESTYCJI" wniosku dnia 27 lipca 2010 r. o wydanie pozwolenia budowę, a przedłożonym, w konsekwencji zatwierdzonym przez organ I instancji projektem budowlanym. Otóż w w/w części wniosku pełnomocnik inwestora po pierwsze stwierdza, że przedmiotowa stacja bazowa obejmuje m. innymi 8 anten radioliniowych, a po drugie obejmuje posadowienie kontenerów technicznych (nie podając ich ilości), gdy zaś w projekcie budowlanym mowa jest jedynie o 6 antenach radioliniowych (k.38,40.41 projektu) i 4 szafach teletechnicznych (k. 29 i 30 projektu), co wskazywać mogłoby dodatkowo, że ów projekt nie pozostaje w zgodzie z wydaną w sprawie decyzją lokalizacyjną. Należy w tym miejscu przywołać pogląd prezentowany przez Naczelny Sąd Administracyjny, a w pełni podzielany przez skład orzekający w niniejszej sprawie, że związanie decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego organu wydającego pozwolenie na budowę, wynikające z art. 55 u.p.z.p. nie polega na tym, że organ ten jest zobowiązany wydać decyzję, dla której ustalono lokalizację. Związanie to oznacza, że nie może wydać pozwolenia na budowę dla inwestycji, której warunki nie odpowiadałyby warunkom ustalonym w tej decyzji. Jeżeli zaś tym warunkom inwestor w projekcie budowlanym nie sprosta, to organ administracji architektoniczno-budowlanej odmówi udzielenia pozwolenia na budowę (por. wyrok NSA z 9 grudnia 2009r., sygn. akt II OSK 1932/08, publ. LEX nr 582864).

Równie istotnym uchybieniem organów było nie wyjaśnienie w sposób wyczerpujący podnoszonego przez skarżącą w toku postępowania zarzutu o braku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowej inwestycji.

Powoływanie się organów na decyzję Prezydenta W. z dnia 7 października 2009r., Nr [...] umarzającą jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] W. 46367 L. II U, lokalizowanej na działce nr 16/1, AM-11, obręb L., przy ul. [...] we W. i wywodzenie z tego, że w niniejszej sprawie objętej opisanym wyżej wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę nie było wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody - było w ocenie Sądu co najmniej przedwczesne.

Istotne jest w sprawie, że z opisanej wyżej decyzji z dnia 7 października 2009r. wynika, iż w skład planowanej do budowy stacji bazowej wejdzie 9 anten sektorowych o określonych parametrach i to właściwości tychże tylko anten stanowiły podstawę do przedmiotowego umorzenia postępowania.

W okolicznościach niniejszej sprawy, gdy niewątpliwie orzekające w niniejszej sprawie organy nie oceniły, a tym samym nie wykazały, że przedmiot inwestycji w opisanej wyżej decyzji Prezydenta W. z dnia 7 października 2009r., Nr [...] jest tożsamy z przedmiotem inwestycji ujętym we wniosku o pozwolenie na budowę jak i w projekcie budowlanym, to nie można przyjąć, że zamierzona inwestycja nie wymagała decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.

Ustosunkowując się do zarzutu skarżących dot. naruszenia przez organy przepisu cyt. wyżej art.32 ust.4 pkt.2 Prawa budowlanego, wskazać należy, że wbrew stanowisku organu odwoławczego - w orzecznictwie przyjęte zostało, że o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, powinien rozstrzygać na podstawie dokumentów organ właściwy do wydania tej decyzji, a w przypadkach wątpliwych i skomplikowanych, powinien orzekać sąd cywilny. Samo oświadczenie inwestora nie jest bowiem wystarczające, jako, że inwestor powinien wykazać w oparciu o dokumenty (wypis z ksiąg wieczystych, wypis z rejestru gruntów, umowa cywilnoprawna itp.) swoje prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zgodnie z art.4 Prawa budowlanego (por. wyrok NSA z dnia 18 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 1101/09, publik. LEX nr 597135, wyrok WSA w Białymstoku z 19 maja 2008r. sygn. akt II S.A./Bk 153/08, publ. LEX nr 509824).

Przytoczyć w tym miejscu również należy poglądy wojewódzkich sądów administracyjnych na bazie art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego, podzielane w pełni przez skład orzekający w niniejszej sprawie, że zgoda właściciela nieruchomości (wydzierżawiającego) upoważniająca inwestora/dzierżawcę do dysponowania nieruchomością na cele budowlane powinna być sformułowana w sposób jasny i jednoznaczny, co oznacza, iż nie można jej domniemywać /por. wyrok WSA w Warszawie z 27 maja 2009r., sygn. akt VII S.A./Wa 509/09, publ. Lex nr 569019, wyrok WSA w Krakowie z 29 maja 2009r., sygn. akt II S.A./Kr 874/08/.

Nadto podzielić należy zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., jako, że z akt sprawy nie wynika, by skarżąca jak i skarżący S.W. przed wydaniem decyzji przez organ I instancji mieli możliwość wypowiedzenia się co do zebranych bardzo istotnych w sprawie dowodów. Obowiązkiem zaś organu było pouczenie skarżących o prawie zapoznania się z aktami i złożenia końcowego oświadczenia, a także wstrzymanie się od wydania decyzji do czasu określonego stronie terminu złożenia przedmiotowego oświadczenia. Brak w aktach sprawy końcowego oświadczenia skarżących oraz dowodu, że organ pouczył strony o przysługującym im prawie, uzasadnia wniosek, że organ naruszył obowiązek ustalony w art. 10 § 1 k.p.a. Z zasadą określoną w art. 10 k.p.a. pozostaje w związku przepis art. 81 k.p.a., który to stanowi, iż okoliczność faktyczna może być uznana za udowodniona, jeżeli strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. Zaś okoliczności faktyczne ustalone w postępowaniu, w którym strona nie miała możliwości wzięcia udziału i wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów przed wydaniem decyzji, a co ma miejsce w niniejszej sprawie - nie mogą być uznane za udowodnione.

W konsekwencji powyższych ustaleń, stwierdzić należy, że materiał dowodowy nie został w niniejszej sprawie wyczerpująco zebrany i rozpatrzony, a stan faktyczny sprawy nie został wyjaśniony w sposób nie budzący wątpliwości, a do czego organy były zobowiązane, zwłaszcza w świetle przepisów art. 7 i 77 § 1 k.p.a.

W orzecznictwie ugruntował się pogląd, że gdy nie jest dokładnie ustalony stan faktyczny sprawy, a co ma miejsce w niniejszej sprawie, to nie można ocenić czy jest on zgodny z hipotezą normy prawa materialnego. W takim przypadku brak jest podstaw do rozstrzygnięcia sprawy, a rozstrzygnięcie dokonane mimo to przez organ administracji jest w konsekwencji wadliwe (por. wyrok NSA z dnia 6 listopada 1984r sygn. akt I S.A. 508/84, ONSA2/84, poz.100).

Uchybieniem organu było także pominiecie, a tym samym i nie rozważenie zapisu art. 89 § 2 k.p.a., zgodnie z którym organ powinien przeprowadzić rozprawę, gdy zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron oraz gdy jest to potrzebne do wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin.

Powyższa regulacja oznacza, że o przeprowadzeniu rozprawy nie decyduje uznanie organu, lecz wystąpienie jednej z przesłanek wymienionych w cyt. wyżej art. 89 § 2 k.p.a. - zobowiązuje organ do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w formie rozprawy. I tak potrzeba uzgodnienia interesów stron jak i potrzeba wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych, albo w drodze oględzin - uzasadnia obowiązek przeprowadzenia rozprawy (por. B. Adamiak i J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. C.H.BECK, W-wa 2006, str.434).

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny opierając się na przepisie art.145 § 1 pkt. 1 lit. c i art.152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.

Wskazania do dalszego postępowania wynikają wprost z przedstawionych wyżej wywodów Sądu, przy czym organ I instancji rozpatrując ponownie niniejsza sprawę winien mieć na względzie, ze skoro z wnioskiem o wydanie przedmiotowego pozwolenia na budowę wystąpił pełnomocnik inwestora, to rzeczą tegoż organu będzie dokonanie oceny przedłożonych pełnomocnictw.