Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 1372/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-02-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne postępowanie
Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 203 pkt.1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska, Sędziowie NSA Maria Myślińska (spr.), Janusz Drachal, Protokolant Małgorzata Suchocka, po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2006 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej B. N. - Firma Handlowo-Usługowa "[...]" w Łańcucie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 31 stycznia 2005 r. sygn. akt SA/Rz 1830/03 w sprawie ze skargi B. N. - Firma Handlowo-Usługowa "[...]" w Łańcucie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Przemyślu z dnia [...] października 2003 r. Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie do ponownego rozpoznania, 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w Przemyślu na rzecz B. N. – Firma Handlowo-Usługowa "[...]" w Łańcucie kwotę 2.099,- zł (dwa tysiące dziewięćdziesiąt dziewięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 31 stycznia 2005 r. sygn. akt SA/Rz 1830/03, oddalił skargę B. N. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Przemyślu z dnia 20 października 2003 r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe.

Sąd podzielił ustalenia faktyczne i prawne organów obu instancji, z których wynika, że w dniu 4 grudnia 2002 r. B. N. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą Firma Handlowo-Usługowa "[...]" wystąpiła o objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu sprowadzony z Chin towar pod nazwą "produkt leczniczy pochodzenia roślinnego [...] w postaci płynnej - fiolki po 10 ml/10 szt. w kartonie (łącznie 1660 kartonów w 11 opakowaniach)". Do zgłoszenia celnego nr SAD [...] dołączono m.in. fakturę nr [...] z dnia 18 listopada 2002 r., świadectwo form A nr [...], deklarację wartości celnej, świadectwo rejestracyjne nr 5826 z dnia 26 kwietnia 1998 r. oraz normę ZN/03.94. Towar został przez stronę zaklasyfikowany do kodu [...], a należności celno-podatkowe obliczono z zastosowaniem stawki celnej konwencyjnej w wysokości 6%, zaś podatek VAT w wysokości 7%.

Decyzją z dnia 10 lipca 2003 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w Rzeszowie uznał powyższe zgłoszenie celne za nieprawidłowe w zakresie zastosowanego kodu Taryfy celnej, zastosowanej stawki celnej, a w konsekwencji kwoty długu celnego. W wydanej decyzji za prawidłowy uznano kod taryfowy 2208 90 69 9 z uwagi na charakter i przeznaczenie preparatu, zawartość w nim alkoholu etylowego na poziomie 1,8 % oraz z uwagi na fakt, iż w dniu zgłoszenia towaru do procedury celnej strona "w sposób nieuprawniony" posługiwała się świadectwem rejestracji nr 5826. Kwotę długu celnego ustalono przy zastosowaniu stawki konwencyjnej w wysokości 268% minimum 6 EUR%/hl.

Po rozpatrzeniu odwołania B. N. Dyrektor Izby Celnej w Przemyślu decyzją z dnia 20 października 2003 r. nr [...] uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej podstawy materialno-prawnej precyzując ją oraz w części dotyczącej określenia sposobu obliczenia odsetek wyrównawczych i orzekł w tym zakresie, zaś w pozostałej części utrzymał tę decyzję w mocy. Organ odwoławczy uznał za prawidłową klasyfikację taryfową preparatu dokonaną przez Naczelnika Urzędu Celnego w Rzeszowie, uznając, że zaklasyfikowanie produktu do działu 22 Taryfy celnej nie oznacza, iż jest to napój alkoholowy. W ocenie organu preparat [...] jako preparat służący do utrzymania dobrego zdrowia oraz dobrego samopoczucia powinien być klasyfikowany do kodu taryfowego 2208 90 69 9 w brzmieniu: "alkohol etylowy nieskażony o objętościowej mocy alkoholu mniejszej niż 80% obj.; wódki, likiery i pozostałe napoje alkoholowe: - pozostałe: - pozostałe wódki i inne napoje alkoholowe, w pojemnikach zawierających: - 2 litry lub mniej: - pozostałe: pozostałe napoje alkoholowe: pozostałe". Dla określonej powyżej pozycji taryfowej ustanowiona została m.in. stawka celna konwencyjna w wysokości 268% minimum 6 EUR%/hl i z zastosowaniem tej stawki powinny być obliczone należności celne.

Zataryfikowanie przedmiotowego preparatu do kodów taryfowych 3004 40 10 0 lub 3004 50 10 0 obejmujących "leki złożone z produktów zmieszanych lub niezmieszanych do celów terapeutycznych lub profilaktycznych, przygotowane w odmierzonych dawkach lub w postaci albo w opakowaniach do sprzedaży detalicznej" nie znajduje w ocenie organu odwoławczego uzasadnienia, ponieważ w każdym z wyżej wymienionych przypadków towar musiałby posiadać w pierwszej kolejności wpis do Rejestru Środków Farmaceutycznych i Materiałów Medycznych w dacie przyjęcia zgłoszenia celnego - zgodnie z treścią art.85 § l Kodeksu celnego. Preparat takiego wpisu nie posiadał. Ponadto z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż preparat o nazwie handlowej [...] ze względu na swój skład i przeznaczenie jest preparatem o charakterze uzupełniającym i wspomagającym, działającym pomocniczo w zapobieganiu określonym schorzeniom, jak również pozytywnie wpływającym na równowagę immunologiczną organizmu, nie jest natomiast produktem, który ma samodzielne zastosowanie w bezpośredniej terapii. Zdaniem organu odwoławczego, przedmiotowy preparat nie jest lekiem w rozumieniu Taryfy celnej, bowiem nie spełnia wymogów działu 30. Organ uznał, iż w przedmiotowej sprawie brak było przesłanek do uwzględnienia wniosku strony o powołanie biegłego w celu wydania opinii ponieważ skład preparatu był znany - ustalony w oparciu o przedłożone i niekwestionowane przez stronę dokumenty. Odnośnie odsetek organ odwoławczy uznał, że brak jest podstaw do odstąpienia od poboru odsetek wyrównawczych, ponieważ strona nie wykazała, iż podanie nieprawidłowych danych spowodowane było szczególnymi okolicznościami nie wynikającymi z jej zaniedbania.

Zaskrżając powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skarżąca zarzuciła naruszenie art. 13 § 2 i art. 85 § 1 Kodeksu celnego oraz art. 120, art. 122, art. 187 § 7, art. 188 i art. 191 Ordynacji podatkowej przez to, że organy celne nie zebrały i nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, bezzasadnie odmówiły przeprowadzenia dowodu z opinii biegłych w celu ustalenia, czy preparat ma takie właściwości, jakie są wymagane dla leków oraz odmówiły ustalenia w jaki sposób preparat [...] jest taryfikowany w innych urzędach celnych. Skarżąca podniosła, że brak aktualnego świadectwa rejestracji środka farmaceutycznego nie ma znaczenia dla celów klasyfikacji taryfowej oraz zarzuciła, że organ II instancji nie ustosunkował się do zarzutu naruszenia art. 227 i art. 228 Kodeksu celnego i orzekł o odsetkach na podstawie nieobowiązującego rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 grudnia 2001 r.

W piśmie procesowym z dnia 6 stycznia 2005 r., złożonym w postępowaniu sądowym skarżąca zarzuciła dodatkowo naruszenie art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez oparcie się "na nieaktualnym stanie faktycznym". Skarżąca podniosła, że ustalenie zawartości alkoholu w importowanym preparacie na poziomie 2% oparto na nieaktualnym w dniu zgłoszenia certyfikacie producenta, gdyż opierał się na dokumentach i źródłach z lat 1993 – 1994 i załączono dokumenty w postaci aktualnej receptury stosowanej od 1998 r. oraz pisemnego oświadczenia producenta wskazującego na zawartość alkoholu w importowanych partiach towaru na poziomie do 0,5 % alkoholu. Skarżąca podniosła również, że ze względów technicznych nie mogła doręczyć m.in. tychże dokumentów w postępowaniu administracyjnym. Zostały one przesłane do organu II instancji a dniach: 23 listopada i 20 grudnia 2004 r.

W ocenie skarżącej organy celne powinny określić zawartość alkoholu w importowanym preparacie na podstawie badania jego próbek, a nie opierać się na nieaktualnych i rozbieżnych dokumentach dotyczących poziomu alkoholu.

Przedłożenie dokumentu po wydaniu zaskarżonej decyzji (w tym również na rozprawie), nie dają w ocenie skarżącej żadnych podstaw do uznania za nieprawidłowe zgłoszenia celnego z dnia 4 grudnia 2004 r.

Oddalając skargę na powyższą decyzję Sąd uznał, że przyjęta przez skarżącą taryfikacja była wadliwa. Zastosowany przez importera kod PCN 3004 40 10 0 mieści się w pozycji 3004 obejmującej "leki (z wyłączeniem produktów z pozycji 3002, 3005 lub 3006) złożone z produktów zmieszanych lub niezmieszanych dla celów terapeutycznych lub profilaktycznych, przygotowane w odmierzonych dawkach lub w opakowaniach do sprzedaży detalicznej", a dotyczy leków zawierających alkaloidy lub ich pochodne, ale nie zawierające hormonów, pozostałych produktów z pozycji 2937 lub antybiotyków, przygotowane w odmierzonych dawkach lub opakowaniach do sprzedaży detalicznej. Z uwagi 1a do działu 30 Taryfy celnej wynika, że dział ten nie obejmuje żywności i napojów takich jak odżywki dietetyczne, odżywki wzbogacone dla diabetyków, preparatów uzupełniających dietę napojów mineralnych.

Uwaga dodatkowa do działu stanowi, że pozycja 3004 obejmuje preparaty lecznicze i preparaty oparte na następujących substancjach aktywnych: witaminach, minerałach, egzogennych aminokwasach lub kwasach tłuszczowych, w opakowaniach do sprzedaży detalicznej. Tego typu preparaty należy klasyfikować w pozycji 3004 pod warunkiem, że na etykiecie, opakowaniu lub dołączonej ulotce zostały podane następujące informacje: o rodzaju choroby, schorzenia lub ich symptomach, do których ma zastosowanie ten preparat, o stężeniu substancji aktywnej (aktywnych) zawartych w nim, o dawkowaniu i o sposobie leczenia. W przypadku preparatów opartych na witaminach, minerałach, egzogennych aminokwasach lub kwasach tłuszczowych, zawartość jednej z tych substancji w zalecanej dawce dobowej podanej na etykiecie, opakowaniu lub dołączonej ulotce musi być znacząco wyższa niż dzienne spożycie zalecane do utrzymania ogólnego zdrowia lub dobrego samopoczucia. Zdaniem Sądu importowany preparat GRJ powyższych wymagań nie spełnia, ponieważ na załączonym do akt wzorze etykiety brak jest informacji o rodzaju choroby, schorzenia lub ich symptomach, które miałby leczyć, a jedynie zawarte jest wskazanie do stosowania preparatu jako środka pomocniczego w ogólnym osłabieniu po przebytych chorobach i zabiegach chirurgicznych, w braku łaknienia, bezsenności i neurastenii. Taki charakter przedmiotowego preparatu jako środka poprawiającego samopoczucie, zdolność koncentracji, wspomagającego leczenie chorób, potwierdzają również dołączone do akt certyfikaty producenta, ocena kliniczna z dnia 7 września 1995 r. oraz uzasadnienie wprowadzenia do lecznictwa preparatu GRJ.

Zdaniem Sądu, z opisów właściwości preparatu sporządzonych przez producenta wynika, że preparat GRJ jest odżywczym środkiem tonizującym, zdrowotnym, nie ma ubocznych skutków, ani przeciwwskazań oraz, że nie istnieją wyniki badań klinicznych nad jego działaniem. Skład i zawartość alkoholu zgodny z dokumentami załączonymi do zgłoszeni celnego strona potwierdziła w piśmie z dnia 5 września 2003 r., podnosząc dodatkowo, że inny preparat istniejący na rynku - [...] (którego opakowanie i ulotkę informacyjną strona dołączyła do akt) - ma identyczny skład jak GRJ i został zarejestrowany jako środek farmaceutyczny.

W trakcie całego postępowania skarżąca nie kwestionowała składu preparatu, tym bardziej, że ustalony on został w oparciu o przedłożone przez nią dowody. Sąd I instancji podkreślił, że organy celne nie są związane wnioskami strony o powołanie biegłego dla ustalenia okoliczności, które w sposób nie budzący wątpliwości mogą być ustalone przez organ na podstawie dokumentów, a zwłaszcza oświadczeń strony składanych w innym czasie. Zdaniem Sądu I instancji, organy celne nie dokonywały badania składu preparatu, ponieważ okoliczność ta - jako niesporna i przyznana przez stronę nie wymagała dowodu. Wnioskowany przez skarżącą dowód z opinii biegłego miał dotyczyć oceny preparatu pod kątem właściwości leczniczych i przeznaczenia oraz celu użycia alkoholu etylowego w preparacie, co było zbędne, gdyż storna przedłożyła ocenę kliniczną preparatu autorstwa prof. dr hab. Ryszarda Glinki.

Odnosząc się do kwestii właściwości omawianego preparatu Sąd stwierdził, że importowany towar nie jest lekiem, a jego działanie nie ma charakteru leczniczego, a jedynie wspomagające leczenie i wzmacniające. Wskazują na to wszystkie dokumenty zgromadzone w trakcie postępowania celnego, o których prawdziwości i aktualności strona zapewniała przed wydaniem decyzji przez organ II instancji.

W ocenie Sądu powyższa taryfikacja dokonana przez organy celne była prawidłowa. Dział 22 Taryfy Celnej obejmuje napoje alkoholowe, bezalkoholowe i ocet, z wyjątkami wymienionymi w uwadze nr 1 do tego działu, które jednak w rozpoznawanej sprawie nie mają miejsca. Ustalenie za bezsporną w postępowaniu celnym zawartość alkoholu w preparacie GRJ na poziomie 2% uzasadnia jego klasyfikację jako napoju alkoholowego (tj. zawierającego więcej niż 0,5% objętości alkoholu). Natomiast uwagą nr 3 do działu 22 nakazuje klasyfikować napoje alkoholowe do pozycji od 2203 do 2206 lub do pozycji 2208 - według właściwości. Oczywistym zdaniem Sądu jest wyłączenie klasyfikacji do pozycji 2203 - Piwo otrzymywane ze słodu", do pozycji 2204 - "Wino ze świeżych winogron łącznie z winami wzmocnionymi (...)", pozycji 2205 - "Wermut i inne wina ze świeżych winogron przyprawione roślinami lub substancjami aromatycznymi" oraz pozycji 2206 – "Pozostałe napoje fermentowane (...)". Właściwa pozostaje zatem pozycja 2208, obejmująca "Alkohol etylowy nieskażony o objętościowej mocy alkoholu mniejszej niż 80% objętości, wódki, likiery i inne napoje alkoholowe", co potwierdzają Wyjaśnienia do Taryfy celnej dotyczące tej pozycji, z których wynika, że obejmuje ona bez względu na zawartość alkoholu wszystkie pozostałe napoje alkoholowe nie objęte żadną z poprzednich pozycji działu 22, w tym wymienione w pkt 14 w dziale 22 (poz. 2208 90 69 1) klasyfikowane są m.in. preparaty ziołowe nie będące farmaceutykami na bazie alkoholu. Właściwości preparatu GRJ jako środka pomocniczego w niektórych stanach osłabienia organizmu, lecz nie będącego środkiem farmaceutycznym uzasadniają jego taryfikacje do kodu PCN 2208 90 69 9. W ocenie Sądu I instancji potwierdzeniem prawidłowości zastosowanej taryfikacji są wiążące informacje taryfowe z dnia 12 kwietnia 1999 r. i z dnia 12 czerwca 2003 r. wydane dla towarów podobnych.

Rozstrzygnięcie w przedmiocie odsetek wyrównawczych Sąd uznał za zgodne z prawem podnosząc, iż aczkolwiek powołano błędną datę rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie wypadków i warunków pobierania odsetek wyrównawczych oraz sposobu ich naliczania, to jednak właśnie wskazana data i miejsce jego publikacji wskazują wyłącznie na pomyłkę w dacie. Nie można zatem przyjąć, że decyzja wydana została bez podstawy prawnej.

Odnosząc się do mocy dowodowej dokumentów przedłożonych przez skarżącą, Sąd I instancji podkreślił, iż dokument (bez daty, nieuwierzytelniony), będący "prawdopodobnie ulotką informacyjną, opracowaną przez producenta w języku chińskim i języku angielskim oraz kserokopie jego tłumaczenia z języka angielskiego" oraz "nowe" certyfikaty, które skarżąca zgłosiła po wydaniu zaskarżonej decyzji nie mogą być uznane za dowody w niniejszej sprawie z uwagi na to, że:

- Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji z daty jej wydania,

- skarżąca w postępowaniu odwoławczym zapewniła, że przedstawione dokumenty "są prawdziwe aktualne i kompletne" i dlatego na ich podstawie, z wyjątkiem świadectwa rejestracyjnego z dnia 26 kwietnia 2000 r. nr 5826, które okazało się sfałszowane oparto rozstrzygnięcie.

W skardze kasacyjnej B. N.- Firma Handlowo-Usługowa "[...]" w Łańcucie wniosła o uchylenie w całości wyroku Sądu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu sądowi oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Powołując się na art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwana dalej: p.p.s.a., zarzuciła naruszenie:

* art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego, co miało wpływ na wynik sprawy,

* art. 106 § 2 i § 3 p.p.s.a. poprzez nie uznanie za dowód dokumentów przedstawionych przez pełnomocnika na rozprawie, co miało wpływ na wynik sprawy,

* art. 13 § 1, art. 13 § 3 pkt 2, art. 13 § 5 Kodeksu celnego w związku z § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 grudnia 2001 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej poprzez niewłaściwe zastosowanie pozycji 2208 0 69 9 Taryfy celnej

* art. 13 § 1, art. 13 § 3 pkt 2, art. 13 § 5, art. 13 § 7 Kodeksu celnego w związku z § 1

rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 2001 r. w sprawie

Wyjaśnień do Taryfy celnej poprzez błędną interpretację wyjaśnień do

pozycji 3004 Taryfy celnej,

* art. 13 § 1, art. 13 § 3 pkt 2, art. 13 § 5, art. 13 § 7 Kodeksu celnego w związku z § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 2001 r. w sprawie Wyjaśnień do Taryfy celnej poprzez błędną interpretację wyjaśnień do pozycji 2208 90 69 1 Taryfy celnej.

Zarzucając naruszenie art. 141 § 4 i art. 106 § 2 i § 3 p.p.s.a. autor skargi kasacyjnej podniósł, iż Sąd I instancji błędnie ustalił stan faktyczny albowiem nie przeprowadził uzupełniających dowodów z przedłożonych przez stronę dokumentów, które świadczyły o tym, iż importowany towar wyprodukowany został w oparciu o "inną recepturę", w której odnotowano obniżoną zawartość alkoholu do 0,5 %, co podważa ustalenia Sądu dotyczyły zwartości alkoholu w wysokości 2%, a w konsekwencji prawidłowość zaklasyfikowania towaru do kodu 2208 90 69 9 jako napoju alkoholowego zawierającego więcej niż 0,5 % alkoholu. Tym samym w ocenie skarżącej Sąd I instancji naruszył art. 13 § 1, art. 13 § 3 pkt 2, art. 13 § 5 Kodeksu celnego w związku z § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie utworzenia Taryfy celnej poprzez niewłaściwe zastosowanie wyżej wymienionych pozycji do preparatu nie będącego napojem alkoholowym. Skarżąca zarzuciła również, iż sprzecznie z przedłożonym dowodem, tj. opakowaniem zawierającym informację, iż preparat GRJ znajduje zastosowanie "do leczenia anoreksji, bezsenności, neurastenii, anemii, zapalenia wątroby, reumatycznego oraz reumatoidalnego zapalenia stawów i ogólnego osłabienia spowodowanego długą chorobą lub po porodzie" ustalił Sąd, iż powyższych informacji może zawierała załączona ulotka, a zatem, że ten brak uniemożliwia zaklasyfikowanie towaru jako leku do kodu 3004 Taryfy celnej. Powyższe spowodowało błędną wykładnię wyjaśnienia do pozycji 3004 Taryfy celnej.

Skarżąca podniosła również, że rejestracja środka farmaceutycznego lub jej brak w Rejestrze Środków Farmaceutycznych i Materiałów Medycznych nie ma znaczenia dla klasyfikacji taryfowej, ma znaczenie wyłącznie dla dopuszczenia danego środka farmaceutycznego do obrotu.

W ocenie autora skargi kasacyjnej naruszenie art. 106 § 2 i § 3 p.p.s.a. polega na tym, że przepis ten nie uzależnia dopuszczenia dowodu z dokumentów od wcześniejszego oświadczenia strony co do kompletności akt. Sąd może przeprowadzić tego rodzaju dowód jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Odmowa przeprowadzenia dowodu z przedłożonych dokumentów miała zdaniem skarżącej wpływ na wynik sprawy.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w Przemyślu wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarżąca oparła skargę kasacyjną na obydwu postawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 p.p.s.a. W związku z tym rozważania należy rozpocząć od oceny zasadności zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, albowiem zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą podlegać ocenie dopiero wówczas, gdy stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego wyroku nie nasuwa zastrzeżeń.

Otóż ustalony przez Sąd I instancji stan faktyczny nasuwa zastrzeżenia wobec naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Jak trafnie zauważa autor skargi kasacyjnej Sąd w myśl art. 106 § 3 p.p.s.a. może na wniosek stron lub z urzędu przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.

Argumentacja jaką posłużył się Sąd I instancji dla odmowy uwzględnienia dokumentów przedłożonych przez skarżącą przed sądem nie znajduje uzasadnienia w powołanym art. 106 § 3 p.p.s.a.

Wyłącznie przesłanki określone w art. 106 § 3 p.p.s.a. decydują o dopuszczalności przeprowadzenia przez Sąd uzupełniającego dowodu z dokumentu, przy czym należy zauważyć, iż ta czynność procesowa ma charakter fakultatywny – "Sąd może". Nie oznacza to jednak zwolnienia Sądu od obowiązku uzasadnienia decyzji w przedmiocie dopuszczenia uzupełniającego dowodu z dokumentów w świetle przesłanek określonych w tym przepisie. Ocena tychże dokumentów zarówno co do formy jak i treści oraz rozbieżności z dokumentami przedłożonymi w postępowaniu administracyjnym usuwa się spod kontroli (oceny) Naczelnego Sądu Administracyjnego. W aktualnym stanie sprawy NSA stanął na stanowisku, iż naruszenie art. 106 § 3 p.p.s.a. w powyższy sposób mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Od stanowiska Sądu I instancji zajętego zgodnie z brzmieniem art. 106 § 3 p.p.s.a. zależy stan faktyczny sprawy, który będzie lub nie podlegał kontroli NSA.

Zasadność skargi kasacyjnej w tym zakresie skutkuje uchylenie zaskarżonego wyroku. Analiza pozostałych zarzutów kasacyjnych staje się w tej sytuacji przedwczesna, albowiem nie wiadomo jak ostatecznie zostanie ukształtowany przez Sąd I instancji stan faktyczny niniejszej sprawy.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.

Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania uzasadnia art. 203 pkt 1 p.p.s.a.