Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1304/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2014-05-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 29 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Tarno (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk - Drozda Sędzia NSA Bogusław Klimowicz Protokolant St. sekretarz sądowy Dorota Choińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2014 r. sprawy ze skargi L. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za listopad 2005 r. 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszy Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz adwokata A. K. kwotę 1200 (jeden tysiąc dwieście) złotych plus należny podatek od towarów i usług tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie skarżącej z urzędu.


UZASADNIENIE

I SA/Łd 1304/13

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] lipca 2012r. określającą L. S. kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za listopad 2005 r. w wysokości 8.583 zł.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że w dniu 23 kwietnia 2004 r. podatnik złożył do urzędu skarbowego informację dotyczącą obowiązku podatkowego w zakresie transakcji wewnątrzwspólnotowych, zaś w dniu 28 kwietnia 2004 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. potwierdził zarejestrowanie L. S. jako podatnika VAT UE.

Zdaniem organu pierwszej instancji dane wykazane w złożonej przez podatnika deklaracji VAT-7 za listopad 2005 r. nie znajdują odzwierciedlenia w dokumentacji rachunkowej, gdyż dokumentacja ta nie została przedłożona.

Z systemu wymiany informacji o VAT - VIES wynika, że w IV kwartale 2005 r. holenderski podatnik A nr VAT [...] dokonał dostawy na rzecz L. S.. Natomiast L. S. nie złożył informacji podsumowującej VAT-UE. Pismem z dnia 28 kwietnia 2008 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. zwrócił się do Głównego Inspektoratu Weterynarii w W. o udzielenie oraz przekazanie informacji dotyczących działalności gospodarczej L. S., które mogą mieć wpływ na określenie podstaw opodatkowania w 2005 r. W odpowiedzi na powyższe Główny Inspektorat Weterynarii przy piśmie z dnia 12 maja 2008 r. przesłał dokumenty, z których wynika, że podatnik w listopadzie 2005 r. dokonał nabycia towarów z Unii Europejskiej, tj. ptaków egzotycznych (w dniach 1 listopada 2005 r. i 10 listopada 2005 r.) i nie rozliczył wewnątrzwspólnotowego nabycia w deklaracjach VAT-7.

W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami - po przeprowadzeniu postępowania podatkowego - Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. w dniu [...] 2010 r. wydał decyzję, w której określił podatnikowi zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za listopad 2005 r. w kwocie 7.995 zł.

Decyzją z dnia [...] 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. uchylił ww. decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.

Po przeprowadzeniu ponownego postępowania Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. wydał decyzję z dnia [...] lipca 2012 r.

Nie zgadzając się z ustaleniami organu pierwszej instancji, strona złożyła odwołanie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Podniesiono, że postępowanie podatkowe zostało zawieszone bez informowania podatnika w ustawowym terminie, a jego "odwieszenie" nastąpiło bez zachowania procedury i nie zostało zatwierdzone przez Dyrektora Izby Skarbowej. Ponadto przedmiotowe postępowanie jako wyjątkowo proste, powinno być zakończone w terminie 30 dni od daty jego "odwieszenia", co przemawia za ostatecznym zakończeniem sprawy. L. S. zarzucił organowi pierwszej instancji błędne dokonanie szacowania podstawy opodatkowania w oparciu o ceny podane przez "jakiegoś sklepikarza", w sytuacji gdy on prowadził działalność gospodarczą w formie hurtowni, gdzie ceny maksymalnie wynosiły one 25% - 40%, zaś sklepikarze mieli marże 100 czy 200%. Dodatkowo podatnik złożył wniosek o przesłuchanie A. T., w celu uzyskania informacji dotyczących zawieranych transakcji z holenderskim podmiotem.

Utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. w pierwszej kolejności wskazał, że w niniejszej sprawie nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego, gdyż postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S., na podstawie art. 201 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) zawiesił postępowanie podatkowe w sprawie wymiaru podatku od towarów i usług za listopad 2005 r. Następnie, w związku z otrzymaniem pełnej odpowiedzi od holenderskiej administracji podatkowej w dniu 23 stycznia 2012 r. ten sam organ postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r., zgodnie z art. 205 § 1 Ordynacji podatkowej podjął z urzędu zawieszone postępowanie, gdyż ustąpiły przyczyny uzasadniające jego zawieszenie.

Ponadto w dniu 22 grudnia 2010 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. wszczął postępowanie karne skarbowe i wydał postanowienie o przedstawieniu L. S. zarzutu popełnienia przestępstwa skarbowego z art. 56 § 2 Kodeksu karnego skarbowego, polegającego na tym, że w dniu 22 grudnia 2005 r. podał nieprawdę w złożonej deklaracji VAT-7 za listopad 2005 r. poprzez niezaewidencjonowanie nabycia na kwotę 6.546 Euro oraz niewykazanie sprzedaży z tytułu tego nabycia, czym naraził na uszczuplenie w podatku od towarów i usług za listopad 2005 r. w wysokości 7.995 zł. W celu ogłoszenia L. S. treści postanowienia o przedstawieniu zarzutów, pouczenia o przysługujących mu prawach i obowiązkach oraz przesłuchania w charakterze podejrzanego, organ pierwszej instancji skierował wniosek o udzielenie pomocy prawnej w dniu 3 marca 2011 r. do Urzędu Skarbowego w G. (ze względu na miejsce pobytu podatnika). Urząd Skarbowy w G. ww. czynności dokonał w dniu 25 marca 2011 r.

Przechodząc do meritum sprawy, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że organ podatkowy pierwszej instancji zgromadził wyczerpujący materiał dowodowy, na podstawie którego dokonał stosownego rozstrzygnięcia. Strona w toku postępowania kontrolnego nie przedłożyła organowi pierwszej instancji żadnej dokumentacji księgowo-podatkowej dotyczącej badanego okresu rozliczeniowego.

Organ odwoławczy wskazał, że pismem z dnia 5 października 2010 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. wystosował wniosek o informację z zagranicy dot. ustalenia czy podatnik holenderski dokonał sprzedaży towarów na rzecz L. A. w 2005 r. Administracja holenderska potwierdziła, że firma A w 2005 r. dokonała sprzedaży na rzecz L. S. na podstawie wystawionych faktur VAT o nr [...], [...], [...] i [...]. Z dokumentów przekazanych przez administrację holenderską wynika, że L. S. w kontrolowanym okresie nabył z firmy A:

- w dniu 27.10.2005 r. - 16 sztuk ptaków (wg faktury nr [...] wystawionej na wartość 3140 Euro),

- w dniu 11.11.2005 r. - 15 sztuk ptaków (wg faktury nr [...] wystawionej na wartość 3406 Euro).

Na podstawie otrzymanych dokumentów organ pierwszej instancji, dokonał przeliczenia waluty obcej na złote. Po uwzględnieniu odpowiedniego kursu walut na dany dzień wyliczono, iż podatnik nabył od firmy A ptaki na łączną kwotę 26.270,40 zł.

W dniu 21 czerwca 2012 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. wystąpił do podmiotów prowadzących działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży ptaków o przedłożenie dokumentów za 2005 r. W odpowiedzi organ pierwszej instancji uzyskał informacje na temat stosowanych marż przez trzy podmioty gospodarcze w 2005 r., co umożliwiło zastosowanie metod szacowania przy wyliczeniu podstawy opodatkowania w prowadzonej działalności gospodarczej przez L. S. w badanym okresie.

Zdaniem organu odwoławczego, w rozpatrywanej sprawie organ pierwszej instancji zasadnie uznał, że do oszacowania obrotu należy zastosować metodę inną niż określone w art. 23 § 3 Ordynacji podatkowej, poprzez przyjęcie jako podstawę opodatkowania w podatku od towarów i usług za listopad 2005 r. wartość wynikającą z ustalenia obrotu, na podstawie najniższej marży stosowanej przez sprzedawców ptaków jaka pojawiła się w zebranym materiale dowodowym, tj. 50%. Pomimo niedoskonałości wskazanej metody, z uwagi na brak odpowiedniej współpracy podatnika, niemożliwym było ustalenie podstawy opodatkowania na podstawie materiałów źródłowych. Przyjęta marża nie obiega zaś zasadniczo od rzekomo stosowanej przez podatnika, o jakiej wspomniał w odwołaniu.

Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. nadmienił, że zgodnie z wnioskiem strony z dnia 20 sierpnia 2012 r. zawartym w złożonym odwołaniu, organ odwoławczy działając na podstawie art. 229 Ordynacji podatkowej, pismem z dnia 24 grudnia 2012 r. zlecił organowi pierwszej instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia materiału dowodowego o przesłuchanie świadka, wskazanego przez L. S.. Jednakże pomimo wystosowania wielu wezwań i próby osobistego doręczenia korespondencji A. T. przez pracowników organu podatkowego, przesłuchanie stało się niemożliwe z uwagi na brak kontaktu ze świadkiem. A zatem ponowny wniosek strony, zawarty w piśmie z dnia 24 maja 2013 r. o przesłuchanie ww. świadka został uznany za bezzasadny.

Odnosząc się zaś do zastrzeżeń podatnika odnośnie faktury VAT nr [...], organ drugiej instancji zauważył, że jest ona tożsama ze świadectwem zdrowia wystawionym przez Urzędowego Lekarza Weterynarii oraz z formularzem dotyczącym wywozu żywych zwierząt, co jednoznacznie wskazuje na fakt, że wszystkie dokumenty wystawione są na ten sam podmiot, tj. firmę L. S. i zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. nie ma podstaw do podważenia ich wiarygodności. Na fakturze widnieją bowiem wszelkie dane uprawniające do stwierdzenia, że odbiorcą był L. S.. Jednocześnie organ wskazał, że L. S. współpracował już wcześniej z firmą A, osobiście dokonywał zamówień i nie ma podstaw do uznania, iż w tym konkretnym przypadku inna osoba dokonała tego zakupu. Ponadto twierdzenie podatnika, jakoby w obecności świadka ktoś podawał się za stronę, nie ma potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi L. S. zarzucił organowi odwoławczemu, że decyzja z dnia [...] sierpnia 2013 r. została wydana w oparciu o poszlaki i błędne hipotezy Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. i została dotknięta wieloma wadami wynikającymi z nieprzestrzegania przepisów prawa administracyjnego. Ponadto podatnik podniósł, że pomimo wskazania konkretnego świadka, nie doszło do jego przesłuchania.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły prawa, i to przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Skarga jest bezzasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

W pierwszej kolejności należy ocenić czy orzekając w dniu [...] lipca 2012 r. (decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w S.) i w dniu [...] sierpnia 2013 r. (decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Ł.) organy były uprawnione do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy.

W myśl art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku.

Przepis ten oznacza, że po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie ma podstaw do wydania decyzji określającej, gdyż z upływem tego terminu zobowiązanie podatkowe ulega wygaśnięciu z mocy prawa.

Na podstawie art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 99 ust. 1 ustawy o VAT, zobowiązania w podatku od towarów i usług za listopad 2005 r. co do zasady przedawnia się z dniem 31 grudnia 2010 r. Okres ten minął przed wydaniem decyzji pierwszej instancji. Zdaniem organów w sprawie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia wskutek

dwojakiego rodzaju czynności, z czym należy się zgodzić. Po pierwsze było to wystąpienie do holenderskiej administracji podatkowej o informację dotyczącą wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów. Organ prawidłowo zastosował tu przepis art. 201 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej, dający podstawę do zawieszenia postępowania w razie wystąpienia, na podstawie ratyfikowanych umów o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innych ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, do organów innego państwa o udzielenie informacji niezbędnych do ustalenia lub określenia wysokości zobowiązania podatkowego. Postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. o zawieszeniu postępowania podatkowego z [...] grudnia 2010 r. zostało doręczone stronie w dniu 28 grudnia 2010 r. Natomiast po otrzymaniu pełnej odpowiedzi od holenderskiej administracji podatkowej w dniu 23 stycznia 2012 r., postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r. ten sam organ zgodnie z art. 205 § 1 Ordynacji podatkowej podjął z urzędu zawieszone postępowanie, gdyż ustąpiły przyczyny uzasadniające jego zawieszenie. Na czas zawieszonego postępowania podatkowego uległ zawieszeniu również bieg terminu przedawnienia, gdyż stosownie do art. 70a § 1 Ordynacji podatkowej bieg terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 68 § 1 i 3 oraz w art. 70 § 1, ulega zawieszeniu, jeżeli możliwość ustalenia lub określenia zobowiązania podatkowego wynika z umów o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innych ratyfikowanych umów międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, a ustalenie lub określenie przez organ podatkowy wysokości tego zobowiązania uzależnione jest od uzyskania odpowiednich informacji od organów innego państwa.

Drugą okolicznością skutkującą zawieszeniem biegu terminu przedawnienia jest wszczęcie postępowania karnego skarbowego (w dniu 22 grudnia 2010 r.) oraz przedstawienie skarżącemu w dniu 25 marca 2011 r. zarzutu, że podał nieprawdę w złożonej deklaracji VAT-7 za listopad 2005 r. poprzez niezaewidencjonowanie nabycia na kwotę 6.546 Euro oraz niewykazanie sprzedaży z tytułu tego nabycia, czym naraził na uszczuplenie w podatku od towarów i usług za listopad 2005 r. w wysokości 7.995 zł.

Zdaniem Sądu zaistnienie w okresie zawieszenia biegu terminu przedawnienia drugiej okoliczności powodującej ten sam skutek, jest obojętne dla biegu terminu przedawnienia, nie może bowiem w tym samym czasie podwójnie go zawiesić. Jednakże po ustąpieniu pierwszej przyczyny zawieszenia, od dnia następnego odżywa przyczyna następna, jeżeli nadal trwa w tym okresie.

Zgodnie z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego zostaje zawieszony z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania.

W ocenie sądu samo wszczęcie wobec skarżącego postępowania karnego skarbowego, nie wywołało żadnych skutków prawnych w kwestii zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Skutek taki mogło wywołać dopiero poinformowanie podatnika o prowadzonym przeciwko niemu postępowaniu i postawionych zarzutach, o ile okoliczność taka miała miejsce przed upływem terminu przedawnienia. Pogląd taki wynika z uzasadnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie P 30/11. W wyroku tym Trybunał stwierdził, że art. 70 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749), w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 58 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387 oraz z 2007 r. Nr 221, poz. 1650), w zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa, jest niezgodny z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Z uzasadnienia wskazanego wyroku (s. 25) wynika, że dla wywarcia skutku zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, konieczna jest zmiana art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej w sposób gwarantujący podatnikowi, aby z chwilą upływu 5-letniego terminu, o którym mowa w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, podatnik został poinformowany, że przedawnienie nie nastąpi z uwagi na zawieszenie biegu tego terminu.

Na 23 stronie uzasadnienia Trybunał stwierdził, że informację o wszczętym postępowaniu karnym lub karnym skarbowym, która rodzi skutek w postaci przedłużenia biegu terminu przedawnienia, podatnik uzyskuje dopiero w postanowieniu o przedstawieniu zarzutów, które zawiera wskazanie podejrzanego, dokładne określenie zarzucanego mu czynu i jego kwalifikacji prawnej.

Wprawdzie zarzut, że skarżący podał nieprawdę w złożonej deklaracji VAT-7 za listopad 2005 r. został mu przedstawiony w dniu 25 marca 2011 r., tj. po upływie pięcioletniego okresu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, jednak w tym czasie termin przedawnienia nie biegł (został zawieszony przed jego upływem) z powodu wystąpienia do organów innego państwa o udzielenie informacji niezbędnych do określenia wysokości zobowiązania podatkowego. Zatem przedstawienie skarżącemu zarzutu spowodowało dalsze skutki w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia, po podjęciu postępowania podatkowego na podstawie art. 205 § 1 Ordynacji podatkowej. W rezultacie należy stwierdzić, że wydając decyzje w dniach: [...] lipca 2012 r. (decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w S.) i [...] sierpnia 2013 r. (decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Ł.) organy były uprawnione do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy.

Ustalenia organów obu instancji dotyczą dwojakiego rodzaju czynności rodzących skutki podatkowe, które nie znalazły odzwierciedlenia w deklaracjach podatkowych skarżącego. Były to: wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów (ptaków) oraz ich sprzedaż na terenie kraju. Potwierdzeniem dokonania przez skarżącego wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów jest informacja uzyskana od administracji holenderskiej, z której wynika, że firma A w 2005 r. dokonała sprzedaży na rzecz L. S.:

- w dniu 27.10.2005 r. - 16 sztuk ptaków (wg faktury nr [...] wystawionej na 3140 Euro),

- w dniu 11.11.2005 r. - 15 sztuk ptaków (wg faktury nr [...] wystawionej na 3406 Euro).

Dowody te należy uznać za wiarygodne, natomiast zastrzeżenia skarżącego ograniczają się wyłącznie do jego pisemnych i ustnych wypowiedzi, na które brak jakiegokolwiek potwierdzenia. Skarżący mimo licznej korespondencji z organem pierwszej instancji, nie przedłożył żadnych dokumentów związanych z działalnością gospodarczą prowadzoną w badanym okresie. Nie przedłożył również remanentu na koniec 2005 roku, co uprawniało organ do uznania, że podatnik dokonał sprzedaży ptaków nabytych wewnątrzwspólnotowo.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 podatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej "podatkiem", podlegają: odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 29 ust. 1 podstawą opodatkowania jest obrót, zaś obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy.

Dla ustalenia podstawy opodatkowania, tj. kwoty należnej otrzymanej przez skarżącego z tytułu sprzedaży, Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. wystąpił do wielu podmiotów prowadzących działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży ptaków w 2005 r. W odpowiedzi organ pierwszej instancji uzyskał informacje na temat stosowanych marż przez trzy podmioty gospodarcze, organ wziął również pod uwagę dane z Internetu oraz dane wynikające z deklaracji skarżącego za poprzednie okresy rozliczeniowe i w efekcie zastosował marżę w wysokości 50%. Uzasadnienie wyboru tej metody (innej niż określona w art. 23 § 3 Ordynacji podatkowej), jest bardzo szczegółowo opisane na stronach 21-29 decyzji organu pierwszej instancji i w ocenie Sądu spełnia wymogi art. 23 § 4 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem w szczególnie uzasadnionych przypadkach, gdy nie można zastosować metod, o których mowa w § 3, organ podatkowy może w inny sposób oszacować podstawę opodatkowania.

Odnośnie wniosku skarżącego o przesłuchanie świadka (zawartego w odwołaniu) na okoliczność nabycia ptaków, należy stwierdzić, że organy obu instancji podjęły starania, aby wniosek ten uwzględnić (Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. na podstawie art. 229 Ordynacji podatkowej zlecił organowi pierwszej instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia materiału dowodowego o przesłuchanie świadka), jednakże mimo wystosowania wielu wezwań i próby osobistego doręczenia korespondencji A. T. przez pracowników organu pierwszej instancji, do przesłuchania nie doszło z powodu braku kontaktu ze świadkiem. Nie można zatem czynić organowi zarzutu, że wniosku tego nie mógł zrealizować.

Zgodnie z art. 188 Ordynacji podatkowej żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem.

Wprawdzie okoliczności dotyczące nabycia ptaków przez skarżącego były istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, jednak zostały już wykazane innymi dowodami, zaś przeprowadzenie dowodu wnioskowanego przez stronę nie było możliwe z przyczyn niezależnych od organu.

Z powyższych względów Sąd uznał zarzuty skargi za nieuzasadnione i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zmianami) orzekł jak w sentencji.

W oparciu o art. 250 tej ustawy oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 6 pkt 6 i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2013 r. poz. 461), Sąd przyznał pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenie z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej.

mko