Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 373/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2006-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Gorzan Sędziowie NSA Maria Skwierzyńska as. sąd. WSA Katarzyna Nikodem /spr./ Protokolant sekr. sąd Agnieszka Ratajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2006r. sprawy ze skargi Spółki "A" na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. nr [...]05 w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 1999-2002 oddala skargę /-/ K. Nikodem /-/ G. Gorzan /-/ M. Skwierzyńska


UZASADNIENIE

Spółka "A" z siedzibą w O. zwróciła się do Burmistrza Miasta i Gminy z wnioskiem o stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 1999 – 2002. We wniosku spółka domagała się stwierdzenia nadpłaty za rok 1999 w kwocie [...]zł, za rok 2000 w kwocie [...]zł, za rok 2001 w kwocie [...]i za rok 2002 w kwocie [...]zł. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że dotyczy to gruntu o powierzchni [...]m2 znajdującego się przed wjazdem do firmy, gruntu o powierzchni [...]m2 przeznaczonego na zalesienie oraz budynków o powierzchni [...]m2 i o powierzchni [...]m2, który od 1999r. jest niewykorzystywany do działalności gospodarczej (stoi pusty). Spółka z uwagi na błędną interpretację przepisów prawa dokonała błędnej kwalifikacji nieruchomości, przez co zapłaciła podatek od nieruchomości nienależnie. Wraz z wnioskiem spółka złożyła korekty deklaracji.

Decyzją nr [...]z dnia [...]2002 r. Burmistrz Miasta i Gminy odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 1999 – 2002. Organ pierwszej instancji stwierdził, że spółka prowadzi działalność gospodarczą w O. i wszystkie działki gruntów o numerach [...],[...],[...],[...] i [...] o łącznej powierzchni [...]ha zostały zarejestrowane w rejestrze gruntów jako tereny przemysłowe zabudowane klasy R VI i w oparciu o zebrane w sprawie dokumenty nie ma podstaw do wyłączenia wskazanych we wniosku gruntów z łącznej powierzchni objętej podatkiem od nieruchomości.

Od powyższej decyzji spółka złożyła odwołanie, w którym zarzuca naruszenie art. 3 ust. 1 w związku z art. 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach opłatach lokalnych (Dz. U. nr 9, poz. 31, ze zm.) oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej i wniosła o uchylenie decyzji w całości. W odwołaniu podnosi, że organ nie uwzględnił, że przedstawione we wniosku budynki i grunty nie były wykorzystywane w żaden sposób do działalności gospodarczej spółki. Wysokość stawki natomiast zależy od sposobu użytkowania danej nieruchomości.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...]2002 r. nr [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. zawiera definicję legalną gruntów związanych z działalnością gospodarczą, za które uważa się grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy, w tym w szczególności grunty: pod budynkami magazynowymi i administracyjnymi, a także grunty zajęte na drogi wewnętrzne i place manewrowe, zieleńce oraz tereny, na których są lub mają być realizowane zadania inwestycyjne. Opodatkowaniu zaś co do zasady podlegają budynki i ich części, grunty nie podlegające opodatkowaniu podatkiem rolnym lub leśnym, a także grunty objęte przepisami o podatku rolnym lub leśnym, związane z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż rolna lub leśna. Skoro spółka jest przedsiębiorcą na przedmiotowej nieruchomości prowadzi działalność gospodarczą inną niż rolnicza lub leśna, uznać należało, że grunty będące w posiadaniu spółki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą i są opodatkowane według stawek określonych w art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy. Czasowe zawieszenie, zaniechanie lub niewykonywanie działalności gospodarczej nie skutkuje ustaniem obowiązku podatkowego według stawek wyżej określonych.

Strona wniosła skargę od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego , w którym zarzuciła naruszenie art. 122 i 210 § 4 Ordynacji podatkowej przez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i pominięcie w uzasadnieniu decyzji powierzchni użytkowych budynków, które nie były od 1999 r. wykorzystywane. Złożone korekty deklaracji nie były związane ze zmianą sposobu wykorzystania nieruchomości , lecz zastosowaniem błędnej stawki podatkowej, tzn. stawki podatku od nieruchomości związanej z działalnością gospodarczą. Nadto skarżąca spółka zwróciła uwagę, że w ustawie o podatkach i opłatach brak definicji legalnej budynku związanego z działalnością gospodarczą, z czego należy wnosić, zdaniem skarżącej spółki, że samo posiadanie budynku przez podmiot gospodarczy nie przesądza jeszcze, że budynek jest związany z działalnością gospodarczą.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 22 marca 2005 r. sygn. akt I SA/Po 278/03 uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta i Gminy . Sąd wskazał, że w każdym przypadku, gdy strona składa wniosek o stwierdzenie nadpłaty wraz z korektą deklaracji, weryfikacji organu podatkowego podlega zarówno zasadność wniosku, jak i prawidłowość skorygowanej deklaracji. Organ podatkowy nie ustalił stanu faktycznego sprawy. Nie skonkretyzowano (przy udziale skarżącej spółki) jakiej części przedmiotu opodatkowania podatku od nieruchomości za poszczególne lata dotyczą korekty deklaracji i z jakiego powodu (na jakiej podstawie faktycznej) oparta jest w ocenie Spółki wykazana przez nią nadpłata podatku za poszczególne lata od 1999 do 2002. Organ podatkowy uchylił się od ustalenia dokładnego stanu faktycznego. Organy obu instancji dokonały wykładni prawa podatkowego nie odnosząc się jednak do konkretnych ustaleń co do przedmiotu opodatkowania, tj. do gruntów a przede wszystkim do budynków spółki (ich rodzaju, charakteru, przeznaczenia) w poszczególnych latach.

Organ podatkowy pierwszej instancji w toku ponownego postępowania przeprowadził postępowanie dowodowe: dokonał oględzin nieruchomości przy ul [...] będących własnością spółki "A", przesłuchał prokurenta spółki J.W., otrzymał wypis z rejestru gruntów dotyczących działek [...],[...],[...],[...],[...] w O. z Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w O. wraz z informacją, że działki te były przedmiotem wieczystego użytkowania w okresie od dnia [...]1993 r. do [...]2001 r., a od [...]2001 r. stanowią własność spółki "A". Nadto organ wystąpił do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. o wskazanie, czy w latach 1999 – 2002 Spółka "A" prowadząca działalność gospodarczą przy ul [...] w O. wystąpiła o zmianę sposobu użytkowania budynków związanych z działalnością gospodarczą – budynku biurowo – socjalnego na cele mieszkalne. W odpowiedzi na zapytanie Starostwo Powiatowe w O. Wydział Architektury i Budownictwa wskazała, że w 1999 r. wydana została decyzja nr [...] na zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczo warsztatowego na budynek socjalno-biurowy.

Decyzją z dnia [...]2005 r. nr [...] Burmistrz O. odmówił stwierdzenia nadpłaty podatku od nieruchomości za lata 1999-2002 w kwocie [...]zł. Organ ustalił, że Spółka "A" od dnia [...]1993 r. jest właścicielem zabudowanej nieruchomości o powierzchni [...]m2 przy ul. [...] w O., która jest przeznaczona na prowadzenie działalności gospodarczej. Nieruchomość składa się z działek oznaczonych numerami [...] , [...],[...],[...],[...] zakwalifikowanych do innych terenów zabudowanych z klasą gruntu Bi. Z rejestru gruntu wynika, że przedmiotowe działki nie są objęte podatkiem rolnym lub leśnym, jak również spółka nie prowadzi działalności rolniczej. Nieruchomość zabudowana jest budynkami, na nieruchomości znajduje się parking oraz place manewrowe. Część gruntu jest utwardzona kostką brukową i asfaltem.

Korekta dotyczy działki [...] o powierzchni [...]m2 z przeznaczeniem na zalesienie oraz części działki [...] o powierzchni [...]m, jak również budynków o powierzchni [...]m2 która jest zdaniem spółki nie wykorzystywana do prowadzonej działalności gospodarczej.

Organ podatkowy stwierdził w uzasadnieniu decyzji, że od 1 stycznia 1997 r. nastąpiła zmiana ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. nr 9 poz. 31, ze zm.) i co do zasady grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy uważa się za związane z działalnością gospodarczą podlegające opodatkowaniu stawkami podatkowymi określonymi w art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy. Z dniem 1 stycznia 1997 r. zdjęto z organu podatkowego obowiązek każdorazowego ustalania, czy posiadane grunty i budynki wykorzystywane są w celu prowadzenia działalności gospodarczej. Organ odniósł się również do korekty deklaracji związanej z budynkami. Zdaniem organu w sprawie nie nastąpiła zmiana sposobu wykorzystania budynków, która mogłaby skutkować zmianą stawki podatkowej. Do zmiany sposobu wykorzystywania budynku może dojść wyłącznie na skutek wydania stosowanego aktu przez właściwy organ administracyjny, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca. Niewykorzystywanie budynków nie było spowodowane usterkami technicznymi, które ewentualnie mogłyby mieć wpływ na stawkę podatkową. W toku oględzin stwierdzono (co zostało potwierdzone przez osobę reprezentującą spółkę), że budynki były przystosowane do prowadzenia działalności gospodarczej bez technicznych usterek i potencjalnie mogły być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej.

Od decyzji Burmistrza O. strona wniosła odwołanie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Decyzji zarzucono: naruszenie przepisów postępowania art. 120, 121, 122, 125, 181 w związku z art. 180, 187 i 210 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej oraz przepisów prawa materialnego art. 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych. W ocenie strony konieczne w sprawie jest ustalenie, czy rzeczywiście wszystkie nieruchomości stanowiące własność spółki były wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej. Grunty i budynki, których dotyczy korekta deklaracji nie były wykorzystywane do działalności gospodarczej i nie przynosiły spółce żadnych przychodów. Zdaniem spółki, organ zastosował rozszerzającą interpretację przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Błędne jest stanowisko organu podatkowego, że skoro budynki były przystosowane do prowadzenia działalności gospodarczej bez technicznych usterek, to potencjalnie mogły być wykorzystywane do prowadzenia tej działalności. Do rozstrzygnięcia zasadności zastosowania odpowiednich stawek podatkowych do określonych grup podatkowych istotny jest fakt rzeczywistego wykorzystywania nieruchomości do tej działalności, a zatem również faktycznego czerpania pożytków z tych budynków. Orzecznictwo sądowe zdaniem strony wskazywało na konieczność ustalania w każdym przypadku związku pomiędzy nieruchomością a działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika. Nieuzasadnione są zatem twierdzenia organu podatkowego pierwszej instancji, że z dniem 1 stycznia 1997 r. organy podatkowe zostały zwolnione z obowiązku każdorazowego ustalania czy posiadane grunty i budynki wykorzystywane są w celu prowadzenia działalności gospodarczej.

Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...]2005 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy stwierdził, że organ podatkowy pierwszej instancji w toku ponownego rozpatrzenia sprawy, po uchyleniu decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 22 marca 2005 r. nr I S.A./Po 278/03, przeprowadził dodatkowe postępowanie dowodowe, wypełniając wskazania Sądu zawarte w wyroku. Czynności te, przy wykorzystaniu możliwych środków miały na celu wyczerpująco ustalić stan faktyczny. Organ odwoławczy uznał, że stanowisko strony jest błędne, że część posiadanych przez spółkę nieruchomości w latach 1999-2002 nie powinna być opodatkowana podatkiem od nieruchomości stawką jak za grunty i budynki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, gdyż w tym czasie nie były wykorzystywane do prowadzonej działalności gospodarczej (stały puste) w świetle obowiązującego prawa. Ustawa z dnia 12 października 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. nr 9, poz. 84, ze zm.) zawierała definicję legalną gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą. Zgodnie z art. 5 ust. 3 powołanej ustawy za grunty takie uważa się grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy, w tym w szczególności grunty pod budynkami magazynowymi i administracyjnymi, a także grunty zajęte na drogi wewnętrzne i place manewrowe, zieleńce oraz tereny na których są lub mają być realizowane zadania inwestycyjne. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości co do zasady podlegają budynki i ich części, grunty nie podlegające opodatkowaniu podatkiem rolnym lub leśnym, a także grunty objęte przepisami o podatku rolnym lub leśnym związane z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż rolna lub leśna. Dla celów podatkowych wiążące są dane z ewidencji gruntów, prowadzonej na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000 r. nr 100, poz. 1086, ze zm.). Organ odwoławczy podkreślił, że grunty i budynki znajdowały się w posiadaniu spółki prowadzącej działalność gospodarczą. Organ powołał uchwałę siedmiu sędziów NSA z dnia 2 kwietnia 2001 r. (sygn. akt FPK 3/00), w której wyrażono pogląd, że w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 1997 r. grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy, podlegające podatkowi od nieruchomości, są z mocy prawa związane z działalnością gospodarczą i podlegają opodatkowaniu stawkami podatkowymi określonymi w art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy. Organ wskazuje, że w piśmiennictwie zwrócono uwagę, że podatek od nieruchomości nie nawiązuje do efektów ekonomicznych uzyskiwanych przez jej wykorzystanie.

W skardze od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]2005 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarżąca spółka wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając jej naruszenie art. 120, 121, 122, 125, 181, 187, 210§ 1 pkt 4 i 210§ 4 Ordynacji podatkowej, jak również naruszenie ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych poprzez dokonanie błędnej interpretacji przepisów prawa. Strona skarżąca podnosi, że zarówno organ pierwszej instancji jak i organ odwoławczy odniósł się wyłącznie do zasadności odmowy stwierdzenia nadpłaty w odniesieniu do nieruchomości gruntowych, natomiast nie uzasadniono odmowy stwierdzenia nadpłaty w odniesieniu do budynków. Definicję gruntów związanych z działalnością gospodarczą ustawodawca wprowadził dopiero od 2003 r., a więc po okresie będącym przedmiotem żądania nadpłaty. Nieustosunkowanie się do części żądania stanowi naruszenie art. 122 i 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Skarżąca spółka zauważa, że ustawa zdefiniowała pojęcie gruntu związanego z działalnością gospodarczą, jednakże analogii nie można stosować w stosunku do budynków będących w posiadaniu przedsiębiorcy. Strona podkreśla, że przyczyną złożenia korekt nie była zmiana sposobu wykorzystania tych nieruchomości, a fakt błędnego wypełnienia deklaracji, mylnej kwalifikacji nieruchomości i zastosowanie błędnej stawki. Skarżąca zauważa, że dowód z oględzin nie może być dowodem służącym ustaleniu stanu faktycznego na potrzeby rozstrzygnięcia sprawy, ponieważ stwierdzone w protokole oględzin fakty "mają charakter teraźniejszy", odnoszą się do stanu obecnego, a nie do stanu z lat 1999-2002. Spółka w złożonych korektach deklaracji zastosowała prawidłowe stawki podatkowe przy uwzględnieniu stanu faktycznego, kwalifikując grunty i budynki niewykorzystane do prowadzonej działalności do gruntów i budynków pozostałych. Zdaniem strony Samorządowe Kolegium Odwoławcze dokonało błędnej interpretacji art. 5 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Powołując wskazany przepis, który stanowi, że za grunty związane z działalnością gospodarczą uważa się grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy (...) , organ dokonuje nadinterpretacji i rozszerza ten przepis o budynki związane z działalnością gospodarczą. Zdaniem strony organ nie wyjaśnił dokładnie stanu faktycznego. Nie uwzględnił wszystkich dowodów w sprawie, przede wszystkich złożonych deklaracji i wyjaśnień strony w zakresie niewykorzystania gruntów i budynków do działalności gospodarczej. Organ podatkowy niedokładnie opisał podstawy prawne wydanych decyzji, czym naruszył art. 210 § 4 ordynacji podatkowej.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Na podstawie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej jest dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi oraz trafności ich wykładni.

W postępowaniu przed sądem administracyjnym pierwszej instancji obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie bowiem z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm.) wojewódzki sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd jest zobowiązany do wzięcia pod uwagę wszelkich naruszeń prawa przez organy administracji podatkowej.

Skarga nie jest uzasadniona.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów proceduralnych. W ocenie Sądu po uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 22 marca 2005 r. sygn. akt I SA/Po 278/03 decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza O., organ podatkowy pierwszej instancji zebrał w sposób wyczerpujący materiał dowodowy pozwalający na rozstrzygnięcie sprawy, jak również dokonał prawidłowej jego oceny.

W pierwszej kolejności organ podatkowy ustalił (przy współudziale strony) jakiej części przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości za poszczególne lata dotyczy korekta deklaracji. Ustalono, że korekta dotyczy nieruchomości gruntowej - działki nr [...] (z przeznaczeniem na zalesienie) i części działki nr [...] – łącznie [...]m2, której spółka w latach 1999-2002 bezpośrednio nie wykorzystywała do prowadzenia działalności gospodarczej, jak również części budynków o powierzchni [...]m2, która również nie była wykorzystywana do prowadzenia dzielności gospodarczej, ponieważ budynki te stały puste. Przeprowadzono dowód z oględzin nieruchomości będących własnością spółki "A" Z protokołu oględzin wynika, że działki oraz usytuowane na nich budynki stanowią jeden obiekt przeznaczony do prowadzenia działalności gospodarczej. Z przesłuchania prokurenta wynika, że cała nieruchomość została zakupiona do prowadzenia działalności gospodarczej. Zwrócono się do Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w O. o przekazanie pełnej informacji: czy nieruchomość przy ul. [...] oznaczona nr [...],[...],[...],[...],[...] posiada taki sam stan użytkowania od 1999 r. do chwili obecnej. Z wypisu z rejestru gruntów wynika, że przedmiotowe działki zakwalifikowane są do terenów innych zabudowanych, wymienione działki nie są objęte podatkiem rolnym lub leśnym. Ustalone okoliczności sprawy pozwoliły organom podatkowy na podjęcie rozstrzygnięcia w formie decyzji. Za nieuzasadniony należy uznać zarzut strony skarżącej, że organy nie uwzględnił dowodów przedstawionych przez podatnika, w szczególności korekt deklaracji i wyjaśnień strony. Zdaniem składu orzekającego w sprawie organy podatkowe przede wszystkim dokonały analizy wniosku podatnika wraz ze złożonymi korektami deklaracji, przy uwzględnieniu wyjaśnień oraz innych dowodów zebranych w toku postępowania. Należy zauważyć, że organy podatkowe nie kwestionują faktu podnoszonego w toku postępowania przez stronę skarżącą, że część gruntu (przeznaczona na zadrzewienie) i część budynków (która zdaniem strony stałą pusta) nie była bezpośrednio wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej. Wskazują jednak, że fakt niewykorzystywania gruntów i budynków będących w posiadaniu podmiotu gospodarczego (przy wskazaniu, że nie są to grunty rolne lub leśnie) nie powoduje, że nieruchomości te są opodatkowane podatkiem od nieruchomości według stawek innych niż przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą.

Sąd nie dopatrzył się również naruszenia prawa materialnego. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. nr 9 poz. 31, ze zm.) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza lub leśna, grunty nie objęte przepisami o podatku rolnym lub leśnym, grunty objęte przepisami o podatku rolnym lub leśnym, związane z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza lub leśna oraz nie sklasyfikowane grunty – jako użytki rolne położone na terenie miast, a także grunty wyłączone ostatecznymi decyzjami administracyjnymi na cele inne niż rolnicze lub leśne, z wyjątkiem gruntów, na których przez okres do 2 lat od dnia wydania ostatecznej decyzji administracyjnej wyłączającej ten grunty na cele nierolnicze prowadzona jest działalność rolnicza, grunty pod jeziorami, grunty zajęte na zbiorniki wodne i retencyjne lub elektrowni wodnych. Powołana ustawa w brzmieniu w latach 1999-2002 w art. 5 ust. 3 definiowała pojęcie gruntów związanych z działalnością gospodarczą, za które uważa się grunty zabudowane i nie zabudowane, będące w posiadaniu przedsiębiorcy, a w szczególności grunty pod budynkami produkcyjnymi, magazynowymi, administracyjnymi, socjalnymi i hotelowymi, grunty pod budowlami i urządzeniami, grunty zajęte na drogi wewnętrzne i place manewrowe, place składowe, zieleńce oraz tereny na których są lub mają być realizowane zadania inwestycyjne, grunty wyłączone na cele rolnicze lub leśne na skutek prowadzonej działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza lub leśna albo na podstawie ostatecznej decyzji administracyjnej, do czasu przywrócenia tym gruntom charakteru rolniczego lub leśnego. Sam fakt posiadania gruntu przez przedsiębiorcę powoduje, że grunty te nabierają charakteru związania z działalnością gospodarczą. W związku z powyższym zarzuty skargi w odniesieniu do gruntów stoją w oczywistej w sprzeczności z brzmieniem powołanego wyżej przepisu. Należy zgodzić się ze stroną skarżącą, że ustawa o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu do końca 2002 r. nie definiowała pojęcia budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zdaniem strony oznacza się to, że budynek związany z działalnością gospodarczą jest to budynek faktycznie wykorzystywany do jej prowadzenia. W ocenie Sądu nie można utożsamiać pojęcia "budynku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej" (co jest wskazanym w ustawie przedmiotem opodatkowania) z "budynkiem wykorzystywanym do prowadzenia działalności gospodarczej". Według znaczenia języka polskiego pojęcie "związany" oznacza "dotyczący czegoś, wiążący się z czymś" (Słownik Współczesnego Języka Polskiego t.2 pod redakcją B. Dunaja, s 673), "wykorzystywać natomiast oznacza używać czegoś z korzyścią, użytkować" (tamże, s. 562). Ustawodawca objął opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości według stawek podwyższonych wszelkie budynki lub ich części mające związek z działalnością gospodarczą. W przedmiotowej sprawie Spółka "A"– prowadząca działalność gospodarczą nabyła nieruchomość gruntową zabudowaną budynkami w celu prowadzenia na danym obiekcie działalności gospodarczej. Wszystkie budynki będące własnością spółki przy ul [...] stanowią jedną zorganizowaną całość przedsiębiorstwa usługowego i wszystkie one bez względu na to, czy są w danym momencie faktycznie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej czy też nie, są związane z działalnością gospodarczą. Podatek od nieruchomości nie nawiązuje również w swej konstrukcji do efektów ekonomicznych uzyskiwanych przy wykorzystywaniu nieruchomości.

W tych okolicznościach na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm.) orzeczono jak w sentencji.

/-/ K. Nikodem /-/ G. Gorzan /-/ M. Skwierzyńska

AR