Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 63/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-02-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Służba zdrowia
Skarżony organ: Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 32, art. 69.
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art. 131, art. 108 ust. 1, art. 49 pkt 6, art. 50 -61, art. 72 ust. 1.
journal: Dz.U. 2004 nr 99 poz 1001
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy
article: art. 5, art. 9 pkt 10.
journal: Dz.U. 2013 poz 885
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jednolity
article: art. 26b ust. 7, art. 26b ust. 1, art. 26b ust. 4, art. 26a ust. 1, art. 21 ust. 1 i 2e.
journal: Dz.U. 2011 nr 127 poz 721
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Sędzia del. WSA Henryka Lewandowska- Kuraszkiewicz Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej W. S. Z. w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 30 sierpnia 2012 r. sygn. akt V SA/Wa 1074/12 w sprawie ze skargi W. S. Z. w L. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzające ją decyzje Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...], z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...], z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...]; 3. zasądza od Ministra Pracy i Polityki Społecznej na rzecz W. S. Z. w L. 920 (dziewięćset dwadzieścia) złotych tytułem kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. objętym skargą kasacyjną wyrokiem oddalił skargę W. S. Z. w L. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] marca 2012 r. w przedmiocie odmowy wypłaty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych.

Stan sprawy przyjęty przez Sąd I instancji przedstawiał się następująco:

decyzjami z dnia [...] czerwca 2011 r., [...] sierpnia 2011 r. i [...] sierpnia 2011 r. Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych odmówił skarżącemu wypłaty dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okres od września 2010 r. do maja 2011 r.

Objętą skargą decyzją Minister Pracy i Polityki Społecznej utrzymał w mocy decyzje organu I instancji, wskazując, że stosownie do art. 26b ust. 7 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r., Nr 127, poz. 721, ze zm., dalej: ustaw o rehabilitacji zawodowej), miesięczne dofinansowanie nie przysługuje do wynagrodzenia pracowników w części finansowanej ze środków publicznych. Minister podkreślił, że skarżący jest jednostką sektora finansów publicznych. Zgodnie zaś z postanowieniami ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 ze zm., dalej: ustaw o świadczeniach opieki zdrowotnej), środki finansowe przekazywane przez Narodowy Fundusz Zdrowia samodzielnym publicznym zakładom opieki zdrowotnej w ramach płatności za świadczone przez te placówki usługi są środkami publicznymi. Ponoszone w ramach prowadzonej przez zakłady opieki zdrowotnej koszty, w tym koszty zatrudnienia, finansowane są ze środków publicznych. Organ odwoławczy wskazał, że dotychczasowe stanowisko Ministra Pracy i Polityki Społecznej okazało się być niezasadnym wobec stanowiska Ministra Finansów, zgodnie z którym wypłacane ze środków PFRON miesięczne dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych nie przysługuje między innymi samodzielnym zakładom opieki zdrowotnej, które są jednostkami sektora finansów publicznych finansujących swoją działalność ze środków publicznych.

Sąd I instancji oddalając skargę stwierdził, że organ prawidłowo zinterpretował i zastosował, stanowiący postawę prawną art. 26b ust. 7 ustawy o rehabilitacji zawodowej. Przywołując treść tego przepisu, Sąd stwierdził, że zawiera on jednoznaczny zapis, iż miesięczne dofinansowanie nie przysługuje do wynagrodzenia pracownika w części finansowanej ze środków publicznych. Stwierdził również, że w powołanym przepisie brak jest związku pomiędzy brakiem podstawy do dofinansowania do wynagrodzenia a ukierunkowanym przekazaniem na ten cel pieniędzy ze środków publicznych. Sąd wskazał również, że wobec faktu, iż skarżący jest jednostką sektora finansów publicznych finansujących swą działalność, w tym wynagrodzenia pracowników, w całości ze środków publicznych, bez znaczenia pozostawało, że w art. 26b ust. 7 powołanej ustawy, nie rozróżniono, czy przepis ten dotyczy prefiansowania czy refinansowania, a także nie przesądza, na jakiej podstawie następuje przekazanie środków publicznych na wynagrodzenia. Bez wpływu dla rozstrzygnięcia sprawy Sąd I instancji uznał zmianę stanowiska organu jakiej ten dokonał w oparciu wyjaśnienia Ministra Finansów zawarte w piśmie poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji. Sąd wskazał, że organ zobowiązany był do odstąpienia od błędnej interpretacji stosowanego przepisu w momencie uzyskania świadomości błędu oraz stosowania od tej chwili właściwej wykładni we wszystkich sprawach, w których wydał decyzję na podstawie art. 26b ust. 7 ustawy o rehabilitacji zawodowej. Sąd I instancji nie stwierdził również naruszeń przez organ przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej: k.p.a.).

W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji podał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.).

W. S. Z. w L. skargą kasacyjną zaskarżył wyrok Sądu I instancji w całości zarzucając mu naruszenie:

- prawa materialnego, tj. art. 26b ust. 7 ustawy o rehabilitacji zawodowej w brzmieniu obowiązującym na dzień 22 czerwca 2011 r., tj. wydania decyzji przez organ I instancji odmawiającej wypłaty dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych poprzez błędna jego wykładnię polegającą na zastosowaniu wykładni językowej, podczas gdy powinna być zastosowana wykładnia celowościowa i funkcjonalna;

- art. 32 ust. 1 Konstytucji RP poprzez zastosowanie kryterium, które dyskryminuje Samodzielne Publiczne Zakłady Opieki zdrowotnej jako pracodawcy w dostępie do dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, a tym samym naruszenie zasady równości podmiotów wobec prawa;

- art. 107 § 3 k.p.a.;

- prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie art. 5 ustawy o finansach publicznych;

- przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a.

Podnosząc te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Pracy i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie w całości i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Istota zagadnienia prawnego, objętego zarzutami skargi kasacyjnej, sprowadza się do kontroli prawidłowości wykładni art. 26b ust. 7 ustawy o rehabilitacji zawodowej, stanowiącego, że miesięczne dofinansowanie nie przysługuje do wynagrodzenie pracownika w części finansowanej ze środków publicznych.

W ocenie NSA prawidłowa wykładnia tego przepisu - szczególnie z uwagi na jego częste nowelizacje i zmianę jego interpretacji - nie powinna ograniczać się do zastosowania wyłącznie dyrektyw językowych, z pominięciem innych, w szczególności bez uwzględnienia funkcji przepisu. Tymczasem w celu ustalenia rzeczywistej woli ustawodawcy żadna z dyrektyw rządzących wykładnią nie powinna być stosowana z pominięciem pozostałych.

Wobec powyższego należy uwzględnić, że ustawa o rehabilitacji zawodowej weszła w życie z dniem 1 stycznia 1998 r. (wyjątki określa art. 70 pkt 2 i 3 tej ustawy). Od początku jej obowiązywania przepis art. 26 obejmował, acz w różnej formie, pomoc dla pracodawców zatrudniających osoby niepełnosprawne, związaną ze zwrotem określonych kosztów wynagrodzenia, czy też dofinansowaniem do wynagrodzenia.

Z dniem 1 stycznia 2004 r. dodano art. 26b. Zgodnie z ust. 4 tego przepisu, w brzmieniu dodanym ustawą z dnia 20 grudnia 2002 r. ustawy o zmianie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2003 r. nr 7 poz. 79), miesięczne dofinansowanie nie obejmuje wynagrodzenia pracownika, w części finansowanej przez Fundusz na podstawie innych przepisów ustawy.

W tym stanie prawnym, dofinansowanie wynagrodzenia pracowników niepełnosprawnych było możliwe tylko ze środków Państwowego Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.

Na gruncie powołanej regulacji nie budziło wątpliwości, że jednostki sektora publicznego nie były wyłączone z możliwości dofinansowania na podstawie art. 26b ust. 4 ustawy o rehabilitacji.

Kolejna zmiana tego przepisu nastąpiła z dniem 1 czerwca 2004 r. Art. 26b ust. 4 zmieniony został przez art. 131 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r. nr 99, poz.1001, dalej: ustawa o promocji zatrudnienia). Po zmianie stanowił on, że: "Miesięczne dofinansowanie przysługuje do wynagrodzenia pracownika w części finansowanej ze środków publicznych".

Jak wynika z uzasadnienia projektu powołanej ustawy - zmieniającej m.in. brzmienie art. 26b ust. 4 - ma ona na celu precyzyjne określenie zasad i sposobów finansowania przez państwo aktywnych form przeciwdziałania bezrobociu. Z jej przepisów wynika, że środki na realizację zadań określonych w ustawie pochodzą z państwowego funduszu celowego - Funduszu Pracy, tworzonego ze składek pracodawców, dotacji budżetu państwa, środków samorządów terytorialnych oraz środków Europejskiego Funduszu Społecznego (np. art. 4 ust.1 pkt 6, art. 8 ust.1 pkt 6, art. 108).

W art. 108 ust.1 ustawy o promocji zatrudnienia określono przeznaczenie środków Funduszu Pracy. Z przepisu tego wynika, że z Funduszu Pracy finansowane są w różnym stopniu również koszty wynagrodzenia z tytułu zatrudnienia bezrobotnych.

Istotne pozostaje także, że w stosunku do bezrobotnych niepełnosprawnych (art. 49 pkt 6 omawianej ustawy) zaliczonych przez ustawodawcą do "osób będących w szczególnej sytuacji na rynku pracy", mogą być dodatkowo stosowane działania określone w art. 50 - 61. Zgodnie natomiast z art. 51 ust.1 ustawy o promocji zatrudnienia, starosta zwraca pracodawcy, który zatrudnił w ramach prac interwencyjnych na okres do 6 miesięcy skierowanych bezrobotnych, o których mowa w art. 49, część kosztów poniesionych na wynagrodzenia, nagrody oraz składki na ubezpieczenia społeczne skierowanych bezrobotnych w wysokości uprzednio uzgodnionej, nieprzekraczającej jednak kwoty ustalonej jako iloczyn liczby zatrudnionych w miesiącu w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy oraz kwoty zasiłku określonej w art. 72 ust. 1, obowiązującej w ostatnim dniu zatrudnienia każdego rozliczanego miesiąca i składek na ubezpieczenia społeczne od refundowanego wynagrodzenia.

Z dniem wejścia w życie ustawy o promocji zatrudnienia, część kosztów poniesionych na wynagrodzenia osób niepełnosprawnych, przy spełnieniu określonych warunków, jest zwracana z Funduszu Pracy (przychodami, którego są m.in. środki unijne).

Z tego też powodu art. 131 ustawy o promocji zatrudnienia, dokonano zmiany w ustawie o rehabilitacji. I tak, zgodnie z pkt 1 tego przepisu art. 11 ust. 1 nadano następujące brzmienie: "osoba niepełnosprawna zarejestrowana w powiatowym urzędzie pracy, jako bezrobotna albo poszukująca pracy niepozostająca w zatrudnieniu ma prawo korzystać z usług lub instrumentów rynku pracy na zasadach określonych w przepisach o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy".

Przepis art. 11 ust. 2 stanowił w nowym brzmieniu, że wydatki na instrumenty lub usługi rynku pracy, dotyczące bezrobotnych osób niepełnosprawnych, przewyższające wydatki określone w przepisach, o których mowa w ust. 1, a także wydatki dotyczące osób niepełnosprawnych zarejestrowanych jako poszukujące pracy i niepozostających w zatrudnieniu są realizowane i finansowane na zasadach określonych w ustawie (tzn. w ustawie o rehabilitacji zawodowej).

Przedstawiona nowelizacja nie spowodowała zmiany interpretacji art. 26b ust. 4 - w praktyce dofinansowania dokonywano pracodawcom z sektora publicznego.

Kolejna zmiana miała miejsce z dniem 1 stycznia 2009 r. Art. 26b zmieniony został przez art. 1 pkt 9 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zmianie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. (Dz. U. z 2008 r. nr 237, poz.1652).

Wskutek tej zmiany regulację zawartą w art. 26b ust. 4 - przeniesiono do ust. 7. Treść tej regulacji nie uległa zmianie, zatem stanowił on: "Miesięczne dofinansowanie nie przysługuje do wynagrodzenia pracownika w części finansowanej ze środków publicznych".

W ocenie składu orzekającego użyty w art. 26b ust. 7 (poprzednio ust. 4) zwrot "w części finansowanej ze środków publicznych" obejmuje dofinansowanie do wynagrodzenia pracowników niepełnosprawnych ze środków przeznaczonych na ten cel z Państwowego Funduszu Osób Niepełnosprawnych i Funduszu Pracy. Odnosi się zatem do zakazu podwójnego dofinansowania wynagrodzenia z tytułu zatrudnienia osób niepełnosprawnych w oparciu o przepisy ustaw regulujących dofinansowanie lub zwrot części wynagrodzenia pracowników niepełnosprawnych.

Na mocy art. 1 pkt 10 ustawy z dnia 28 czerwca 2012 r. o zmianie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych oraz niektórych innych ustaw do art. 26b dodano ust. 8 (obwiązujący od 1 października 2012r. Zgodnie z nim: "Przepisu ust. 7 nie stosuje się w przypadku, gdy pracodawca sfinansował wynagrodzenie pracownika:

1) ze środków publicznych z prowadzonej działalności, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 5,

2) z dochodów publicznych, o których mowa w art. 5 ust. 2 pkt 3

- ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240, ze zm.)."

Dodać trzeba, że art. 26b w ust. 1 ustawy o rehabilitacji stanowił wówczas - i stanowi nadal - że "miesięczne dofinansowanie przysługuje na osoby niepełnosprawne /.../". Uznać należy zatem, że dofinansowanie to przysługiwało i przysługuje pracodawcy. Brak natomiast podstaw by przyjąć, że z pojęcia pracodawcy wyłączono pracodawców należących do sektora publicznego.

Stosownie do treści art. 21 ust. 1 tej ustawy, co do zasady, każdy pracodawca osiągający określony wskaźnik zatrudnienia zobligowany jest do dokonywania miesięcznych wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Wyłączenie tego obowiązku, zgodnie z art. 21 ust. 2e dotyczy publicznych i niepublicznych jednostek organizacyjnych niedziałających w celu osiągnięcia zysku, których wyłącznym przedmiotem prowadzonej działalności jest rehabilitacja społeczna i lecznicza, edukacja osób niepełnosprawnych lub opieka nad osobami niepełnosprawnymi. Z wpłat zwolnieni są także ci pracodawcy, u których wskaźnik zatrudnienia osób niepełnosprawnych wynosi co najmniej 6 %.

Ciążącemu na pracodawcy obowiązkowi dokonywania wpłat na Fundusz odpowiadają stosowne uprawnienia.

W myśl art. 26a ust. 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej, pracodawcy przysługuje ze środków Funduszu miesięczne dofinansowanie do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego, o ile pracownik ten został ujęty w ewidencji zatrudnionych osób niepełnosprawnych, o której mowa w art. 26b ust. 1. Miesięczne dofinansowanie do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego, przysługuje w kwocie:

1) 180 % najniższego wynagrodzenia - w przypadku osób niepełnosprawnych zaliczonych do znacznego stopnia niepełnosprawności;

2)100 % najniższego wynagrodzenia - w przypadku osób niepełnosprawnych zaliczonych do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności;

3) 40 % najniższego wynagrodzenia - w przypadku osób niepełnosprawnych zaliczonych do lekkiego stopnia niepełnosprawności.

W ocenie składu orzekającego podkreślenia wymaga zróżnicowanie kwoty miesięcznego dofinansowania do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego w zależności od ustalonego stopnia niepełnosprawności. Oznacza to m.in., że dofinansowanie stanowi zachętę do zatrudniania osób niepełnosprawnych i swego rodzaju premię za umożliwienie przez pracodawcę adaptowania się zatrudnionych osób niepełnosprawnych do społecznej gospodarki rynkowej. Im większy jest stopień niepełnosprawności, a tym samym mniejsza potencjalna możliwość uzyskania przez osobę niepełnosprawną zatrudnienia, tym większa kwota dofinansowania przysługuje pracodawcy, który zdecydował się na zatrudnienie tej osoby. Zwrócił na to uwagę Trybunał Konstytucyjny wyroku z dnia 6 lutego 2007 r., sygn. akt P/25/06, w uzasadnieniu którego podkreślono również, że pracodawcy zatrudniający osoby niepełnosprawne wykonują zadania publiczne, z mocy art. 69 Konstytucji ciążące na państwie.

Tak więc Naczelny Sąd Administracyjny nie znajduje podstaw do dokonywania wykładni art. 26b ust. 7 ustawy o rehabilitacji zawodowej tylko w kontekście użytego w nim zwrotu "środki publiczne" - bez powiązania z kontekstem historycznym i z celem wprowadzenia tego finansowania, którym jest dofinansowanie na osoby niepełnosprawne z tytułu ich zatrudnienia.

Wykładnia wskazanego przepisu wymaga też uwzględnienia treści art. 32 ust. 1 i art. 69 Konstytucji RP.

Zgodnie z pierwszym z powołanych przepisów "Wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne".

Zważyć należy, że takie same są zasady zawierania umów o świadczenie opieki zdrowotnej obowiązujące w stosunku do publicznych jak i niepublicznych zakładów opieki zdrowotnej. Zarówno publicznym jak i niepublicznym zakładom opieki zdrowotnej ustawodawca zagwarantował także przekazanie środków finansowych na wzrost wynagrodzeń w oparciu o zasady określone w ustawie o przekazywaniu środków na wzrost wynagrodzeń. Wynika to wprost z jej art. 1 ust. 1 pkt 1. Załącznik do ustawy o przekazywaniu środków na wzrost wynagrodzeń określa wskaźnik udziału kosztów pracy w kosztach poszczególnych rodzajów świadczeń opieki zdrowotnej określonych w umowach.

Uznać należy więc, że cechą świadcząca o podobieństwie publicznych i niepublicznych zakładów opieki zdrowotnej jest otrzymywanie środków z NFZ na tych samych zasadach (jako wynagrodzenie za świadczenie usług). Brak uzasadnionego kryterium pozwalającego na różne traktowanie tych podmiotów w kwestii dofinansowanie, o którym mowa w art. 26b ust. 7 ustawy o rehabilitacji.

Według art. 69 Konstytucji "Osobom niepełnosprawnym władze publiczne udzielają, zgodnie z ustawą, pomocy w zabezpieczaniu egzystencji, przysposobieniu do pracy oraz komunikacji społecznej". Niewątpliwie do ustaw, na mocy których udzielana ma być wskazana w przepisie pomoc, należy ustawa o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.

Przepis art. 26b ust. 1 stanowi o miesięcznym dofinansowaniu przysługującym na osoby niepełnosprawne z tytułu zatrudnienia. Ustęp 7 tego artykułu odnosi się do miesięcznego dofinansowania i nie budzi wątpliwości, że obejmuje dofinansowanie, o którym mowa w ust. 1. Określona w art. 26b ust. 7 ustawy o rehabilitacji negatywna przesłanka wyłączenia z miesięcznego dofinansowania wynagrodzenie pracownika "w części finansowanej ze środków publicznych" obejmuje tą część wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego, która została sfinansowana z innego źródła przeznaczonego na dofinansowanie do wynagrodzenia z tytułu zatrudnienia pracownika niepełnosprawnego, czyli w oparciu o instrument prawny ściśle ukierunkowany na pomoc pracodawcom zatrudniającym osoby niepełnosprawne.

Wprawdzie fakt zmiany pierwotnego brzmienia art. 26 b ust. 4 ustawy o rehabilitacji, przez wprowadzenia zastrzeżenia, że możliwość miesięcznego dofinansowania nie obejmuje wynagrodzenia pracownika w części finansowanej ze środków publicznych (wskazanego także w art. 26 b ust. 7) - może sugerować, że wolą aktualnego pracodawcy było i jest odmienne od wcześniejszego rozumienie przepisu.

Nie wynika to jednak z uzasadnień kolejnych projektów zmian. Co istotne – nie spowodowało też odstąpienia od wcześniejszej praktyki.

Ta niekwestionowana praktyka wypłacania miesięcznego dofinansowanie do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego publicznym zakłady opieki zdrowotnej zatrudniającym osoby niepełnosprawne uległa zmianie z powodów zaprezentowanych w piśmie z dnia 30 grudnia 2011 r. przez podsekretarza stanu w Ministerstwie Finansów.

W piśmie tym stwierdzono, że "wypłacane ze środków PFRON miesięczne dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych nie przysługuje SPZOZ oraz zakładom aktywności zawodowej funkcjonującym w formie samorządowych zakładów budżetowych, które są jednostkami sektora finansów publicznych finansujących swą działalność (w tym wynagrodzenia pracowników) ze środków publicznych".

Z zacytowanej treści pisma wynika, że odmowa dofinansowania w oparciu o 26b ust 7 ustawy o rehabilitacji zawodowej obejmuje samodzielne zakładu opieki zdrowotnej, natomiast wyłączenie określone w tym przepisie nie ma zastosowania w stosunku do niepublicznych zakładów opieki zdrowotnej.

Pogląd wyrażony w powołanym piśmie został wprost przeniesiony przez organ, którego działanie zaskarżono do uzasadnienia decyzji, co uprawnia Naczelny Sąd Administracyjny do weryfikacji postawionej w nim tezy. Podkreślenia wymaga, że w istocie opiera się ona na wykluczeniu samodzielnych zakładów opieki zdrowotnej z możliwości miesięcznego dofinansowania wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego z tego powodu, że stanowią one jednostkę sektora finansów publicznych, o której mowa w art. 9 pkt 10 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 o finansach publicznych (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 885, dalej ustawa o finansach publicznych).

Wniosek ten wypływa zarówno z treści pisma jak i praktyki wypłaty dofinansowania niepublicznym zakładom opieki zdrowotnej. Z tego z kolei wynika, że dokonana przez organ i zaaprobowana przez Sąd I instancji wykładnia art. 26b ust. 7 ustawy o rehabilitacji zawodowej opiera się na przesłance nieokreślonej w tym przepisie.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w takiej sytuacji błędem jest dokonywanie wykładni przepisu w brzmieniu obowiązującym od 1 czerwca 2004 r. w oparciu o przepisy ustawy o finansach publicznych, która weszła w życie w dniu 1 stycznia 2010 r. Nie wymaga głębszego wywodu teza, że pojęcie "środków publicznych", którym posłużył się ustawodawca zmieniając z dniem 1 czerwca 2004 r. omawiany przepis nie mogło odnosić się do definicji środków publicznych zawartej w art. 5 ustawy o finansach publicznych z 2009 r.

Wprawdzie uprzednio obowiązująca ustawa o finansach publicznych zawierała analogiczne regulacje co do pojęcia środków, dochodów publicznych jak i jednostek sektora finansów publicznych, nie podważa to jednak stanowiska, że funkcja jaką pełnić miało dofinansowanie nie uległa zmianie.

Naczelny Sąd Administracyjny dostrzega, że ustawodawca z dniem 1 stycznia 2012 r. do art. 26b ustawy o rehabilitacji dodał ust. 8. Zmiana ta, co wymaga wyraźnego podkreślenie, wprowadzona po zmianie wieloletniej praktyki wypłaty dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych pracodawcom będącym publicznymi zakładami opieki zdrowotnej potwierdza pogląd, że nie było wolą ustawodawcy wyłączenie uprawnień tych pracodawców do uzyskania dofinansowania na osoby niepełnosprawne z tytułu zatrudnienia.

Odnośnie okresu pomiędzy odstąpieniem od przyznawania dofinansowań na podstawie art. 26 b ust. 7, a reakcją ustawodawcy (przez dodanie ust. 8) - należy stwierdzić, że wprowadzenie odmiennej praktyki świadczy o naruszeniu wyrażonej w art. 8 k.p.a. zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa.

W okolicznościach sprawy podzielić bowiem należy stanowisko, że niezgodne jest z zasadą zaufania do państwa i prawa, gdy organ administracji zachował się odmiennie wobec osoby, której uprzednio oficjalnie udzielił informacji o praktyce stosowania prawa (por. wyroku Sąd Najwyższy z dnia 16 lutego 1994 r., III ARN 2/94, OSNAPiUS 1994, nr 1, poz. 2).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uwzględnianie przez organ wcześniejszych, comiesięcznych wniosków uznać należy za uprzednie udzielenie oficjalnej informacji o praktyce stosowania prawa.

Zasadnicza zmiana poglądu, co do interpretacji art. 26 b. ust 7 - bez uprzedzenia zainteresowanych - powoduje, że prowadząc gospodarkę finansową nie byli w stanie przewidzieć braku zwrotu dofinansowania. Narusza to ich słuszny interes.

Naczelny Sąd Administracyjny z przedstawionych powyżej powodów uznał za usprawiedliwiony zarówno zarzut błędnej wykładni art. 26b ust. 7 ustawy o rehabilitacji zawodowej jak i art. 8 k.p.a. Nie ulega jednak wątpliwości, że mimo stwierdzenia także naruszenia art. 8 k.p.a., sprawa nie wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego. Stan faktyczny sprawy jest bezsporny. Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o uprawnienia określone w art. 188 p.p.s.a. uchylił zatem zaskarżony wyrok i rozpoznał skargę. Oceniając zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję - z powodów wskazanych w dotychczasowych rozważaniach -stwierdził naruszenie prawa materialnego - art. 26b ust. 7 ustawy o rehabilitacji zawodowej i art. 8 k.p.a. - które miało wpływ na wynik sprawy. Wobec tego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 p.p.s.a. uchylił zarówno zaskarżoną decyzję jak i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. i art. 200 p.p.s.a. oraz art. 205 § 2 w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c i pkt. 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490).