Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 640/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2017-07-19 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6123 Zasób geodezyjny i kartograficzny
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 53 par. 1, art. 86 par. 1, art. 87 par. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie udostępnienia materiałów zasobu geodezyjnego i kartograficznego - w zakresie wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi p o s t a n a w i a odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi.


UZASADNIENIE

W dniu [...] r. (data nadania – k. 6) J. P. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie – za pośrednictwem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego – skargę na decyzję ostateczną tego organu z dnia [...] r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie udostępnienia materiałów zasobu geodezyjnego i kartograficznego.

Wraz z powyższą skargą skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnianiu przedmiotowego wniosku wskazał, że zaskarżona decyzja została mu doręczona w dniu [...] r. Termin do wniesienia skargi na to rozstrzygnięcie upływał zatem w dniu [...] r. Skarżący – mając na względzie treść art. 7a ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, który wskazuje ogran wyższego stopnia w stosunku do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego – był przekonany, że właściwym adresatem takiej skargi winien być Główny Geodeta Kraju, w związku z czym złożył do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniosek z dnia [...] r. o sprostowanie pouczenia zawartego w przedmiotowej decyzji. Organ odmówił uwzględnienia tego wniosku wyjaśniając w piśmie z dnia [...] r. (doręczonym skarżącemu w dniu [...] r.), że zgodnie z obowiązującymi przepisami od doręczonej skarżącemu decyzji ostatecznej z dnia [...] r. nie służy środek odwoławczy do Głównego Geodety Kraju. W ocenie skarżącego, wobec powyższych faktów wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi jest zasadny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wymaga podkreślenia, że kwestia uchybienia przez skarżącego J. P. terminowi do wniesienia skargi na powołaną na wstępie decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie udostępnienia materiałów zasobu geodezyjnego i kartograficznego, jest w niniejszej sprawie bezsporna. Zgodnie bowiem z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej jako "p.p.s.a." - w brzmieniu mającym wciąż zastosowanie w niniejszej sprawie zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw - Dz. U. z 2015 r. poz. 935), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Przedmiotowa decyzja została doręczona skarżącemu prawidłowo w dniu [...] r. (potwierdzenie odbioru – k. 54 akt adm. II inst.), a zatem termin do wniesienia skargi na to rozstrzygnięcie upływał w dniu [...] r. Wnosząc skargę dopiero w dniu [...] r. skarżący uchybił więc terminowi do dokonania tej czynności.

Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie zaś do art. 87 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). Na stronie spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak jej winy w uchybieniu terminu (§ 2).

Z treści rozpoznawanego wniosku wynika, że przyczyna uchybienia przez skarżącego terminowi do wniesienia skargi, sprowadzająca się do błędnego przekonania co do właściwego adresata tego środka zaskarżenia, ustała z dniem [...] r. (tj. wraz z doręczeniem skarżącemu odpowiedzi organu odwoławczego na jego wniosek o sprostowanie pouczenia zawartego w zaskarżonej decyzji). Składając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w dniu [...] r. skarżący dochował zatem 7-dniowego terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a.

Warunkiem przywrócenia terminu jest jednak również uprawdopodobnienie przez stronę braku jej winy w jego uchybieniu. Uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminu wiąże się z tym, że strona powinna uwiarygodnić swoją staranność oraz fakt, iż przeszkoda uniemożliwiająca jej dokonanie czynności w terminie była od niej niezależna. W literaturze jak i w orzecznictwie przyjmuje się, że przesłanka braku winy w uchybieniu terminu powinna być oceniana na tle wszystkich okoliczności danej sprawy, z uwzględnieniem obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy i przy rozważeniu uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem (por. postanowienie NSA z dnia 24 marca 2004 r., sygn. akt FZ 13/04, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Usprawiedliwione przyczyny uchybienia terminu do dokonania czynności są bowiem ograniczone do okoliczności, które nie tyle utrudniają, ale faktycznie uniemożliwiają dokonanie czynności, nawet przy zachowaniu największej możliwej staranności (por. T. Woś [red.]: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis 2005, s. 333).

W świetle powyższych uwag należy stwierdzić, że J. P. nie wykazał przesłanek, które uprawdopodabniałyby brak jego winy w uchybieniu terminowi do wniesienia skargi. Do takowych przesłanek nie można bowiem zaliczyć podanej przez skarżącego okoliczności, iż pozostawał on w błędnym przekonaniu, że skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego należy wnieść do Głównego Geodety Kraju – jako organu wyższego stopnia. Skarżący został bowiem prawidłowo w decyzji tej pouczony o przysługującym mu środku zaskarżenia w postaci skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, jak też o sposobie i terminie tego środka. Nawet zatem, jeżeli skarżący (bezpodstawnie) uznał to pouczenie za błędne, to zachowując należytą staranność w prowadzeniu własnej sprawy winien swoją ocenę w tym zakresie zweryfikować poprzez zasięgnięcie profesjonalnej porady prawnej, ewentualnie z ostrożności procesowej zastosować się do udzielonego mu pouczenia (w sytuacji bowiem, gdyby ze względu na zastosowanie się do błędnego pouczenia uchybił terminowi do złożenia właściwego środka zaskarżenia, brak jego winy byłby oczywisty). Skarżący nie podjął jednak tego rodzaju działań, a jedynie ograniczył się do złożenia do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniosku o sprostowanie pouczenia zawartego w zaskarżonej decyzji, opierając się przy tym wyłącznie na własnej – błędnej interpretacji przepisów prawa. Takie działanie świadczy o niezachowaniu przez skarżącego należytej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. W tym kontekście należy natomiast podzielić pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 14 marca 2013 r., sygn. akt II OZ 175/13 (LEX nr 1447290), w myśl którego nie uzasadniają przywrócenia uchybionego terminu niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw, czy też nieznajomość prawa.

W związku z powyższym należy uznać, że skarżący J. P. nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak jego winy w uchybieniu terminowi do wniesienia skargi, a tym samym jego wniosek o przywrócenie tego terminu okazał się bezzasadny.

Z tych względów Sąd, działając na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.