Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SAB/Rz 120/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2019-01-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 § 2 pkt 8, art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 4 ust. 1 pkt 5, art. 16 ust. 1 i 2, art. 17 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1330
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 - tekst jedn.
article: art. 107, art. 138 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Ewa Partyka /spr./ WSA Marcin Kamiński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 15 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi Z. L. na bezczynność A. S.A. w [....] Oddział [...] w przedmiocie udzielenia informacji publicznej -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi Z.L. (dalej: skarżąca) jest bezczynność [...] S.A. w [...] Oddział w [...] (dalej też jako PGE) w przedmiocie udzielenia informacji publicznej.

Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 2 lipca 2018 r. skarżąca zwróciła się do [...] S.A. w [...] Oddział w [...] o udostępnienie informacji publicznej poprzez:

1. przesłanie wyjaśnień i wszelkich informacji dotyczących zasadności budowy i posadowienia wszystkich urządzeń przesyłowych należących do [...] S.A. w szczególności: stacji transformatorowej, odcinka przyłącza elektrycznego do zasilania stacji i studni, potrójnego słupa, bądź innych urządzeń zlokalizowanych na działce ewidencyjnej o numerze 3096/1, dla której Sąd Rejonowy w [...] Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych z siedzibą w [...] prowadzi Księgę Wieczystą nr [...], stanowiącej własność Gminy [...], a której prawo użytkowania wieczystego uzyskała Z.L. na podstawie umowy sprzedaży z dnia 11.01.1996 r., zawartej przed Notariuszem B.B. w [...] nr Rep. [...], oraz umowy o częściowy podział majątku dorobkowego z dnia 25.06.2002 r. zawartej przed Notariuszem T.P. w [...] nr Rep. [...] z roku 2002,

2. wskazanie, czy [...] S.A. jest właścicielem urządzeń przesyłowych: stacji transformatorowej, odcinka przyłącza elektrycznego do zasilania stacji i studni, potrójnego słupa, zlokalizowanych na ww. nieruchomości,

3. wskazanie, na jakiej podstawie i w jakiej dacie posadowiono na ww. nieruchomości urządzenia w postaci: stacji transformatorowej, odcinka przyłącza elektrycznego do zasilania stacji i studni, potrójnego słupa, które obrazować miała mapka załączona do pisma ([...]),

4. wskazanie, kto wydał zgodę na budowę ww. urządzeń przesyłowych, zlokalizowanych na ww. nieruchomości i czy została na rzecz [...] S.A. ustanowiona (nieujawniona w treści ksiąg wieczystych) służebność gruntowa polegająca na prawie przechodu i przejazdu przez ww. nieruchomość celem m.in. wykonania prac konserwatorskich,

5. przesłanie kompletnej dokumentacji, dotyczącej podstawy budowy i posadowienia urządzeń przesyłowych w postaci stacji transformatorowej, odcinka przyłącza elektrycznego do zasilania stacji i studni, potrójnego słupa, zlokalizowanych na ww. nieruchomości, na działce ewidencyjnej o numerze 3096/1, a także wskazującej w jakiej części ww. nieruchomości urządzenia te zostały posadowione.

W piśmie z dnia 13 lipca 2018 r. [...] S.A. poinformowała, że odmawia udostępnienia wnioskowanej informacji, gdyż złożony wniosek jest tożsamy z wnioskiem strony z dnia 27 września 2016 r., na który udzielono merytorycznej odpowiedzi, a wydana w sprawie decyzja stała się ostateczna w toku instancji.

Pismem z dnia 30 lipca 2018 r. skarżąca wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy i udzielenie wnioskowanej informacji publicznej.

W odpowiedzi na powyższe, w piśmie z dnia 31 sierpnia 2018 r. organ wyjaśnił, że podtrzymuje stanowisko wyrażone w dotychczasowej korespondencji.

W związku z powyższym skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na bezczynność strony przeciwnej w przedmiocie rozpatrzenia jej wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 2 lipca 2018 r., wnosząc o zobowiązanie organu do udostępnienia informacji publicznej, zgodnie z treścią złożonego wniosku w zakreślonym przez Sąd terminie, stwierdzenie, że bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, orzeczenie w oparciu o art. 149 § 1b P.p.s.a. o istnieniu obowiązku udostępnienia przez organ informacji publicznej żądanej przez skarżącą, przyznanie na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w wysokości 2 000 zł, ewentualnie wymierzenie organowi grzywny w tej wysokości oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.

Zdaniem skarżącej organ nie udostępnił jej wnioskowanej informacji publicznej w ustawowym terminie, a tym samym naruszył art. 2 w zw. z art. 10 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt. 5 oraz art. 13 ust. 1 i 2 w zw. z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2016 r. poz. 1764 z późn. zm. – dalej: udip), gdyż pisma organu z dnia 13 lipca 2018 r. oraz 31 sierpnia 2018 r. nie zawierały merytorycznego ustosunkowania się do jej żądania. Skarżąca wskazała, że dokumenty urzędowe dotyczące posadowienia przez przedsiębiorstwo urządzeń sieci elektroenergetycznej na nieruchomości innego podmiotu ze swej istoty stanowią przedmiot informacji publicznej, natomiast na podstawie art. 4 ust. 1 pkt. 5 udip oraz zgodnie ze stanowiskiem orzecznictwa - przedsiębiorca energetyczny i operator systemu dystrybucyjnego, w rozumieniu ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo Energetyczne jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Wyjaśniła ponadto, że uzyskała prawo do użytkowania wieczystego nieruchomości, na której zlokalizowane są przedmiotowe urządzenia przesyłowe. Zdaniem skarżącej organ naruszył również art. 16 ust. 1 udip, ponieważ odmawiając udostępnienia informacji publicznej nie wydał w tym przedmiocie decyzji administracyjnej, a jedynie przesłał pismo informujące o nieudostępnieniu tej informacji. W ocenie skarżącej organ błędnie również przyjął, że jej wniosek datowany na dzień 2 lipca 2018 r. jest tożsamy z wnioskiem z dnia 27 września 2016 r., w wyniku czego uznał, że sprawa została już merytorycznie rozpoznana, a w konsekwencji naruszył art. 2 w zw. z art. 10 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 5 i art. 13 ust. 1 i 2 udip Skarżąca podniosła, że wnioski nie miały identycznej treści, a wniosek z dnia 2 lipca 2018 r. zawierał rozszerzony zakres żądanych informacji i dotyczył oddzielnie każdego urządzenia.

W odpowiedzi na skargę PGE wniosła o jej oddalenie podnosząc, że wymiana pism nie została pomiędzy stronami zakończona, a tym samym skarga jest przedwczesna, gdyż warunkiem jej dopuszczalności było zdaniem organu, uprzednie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, które nie zostało sformułowane. Ponadto wskazano, że skarżąca zwracała się uprzednio z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, w odpowiedzi na który pismem z dnia 26 października 2016 r. wyjaśniono, że żądane informacje, stanowią informację przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 udip i wezwano skarżącą do wykazania, że udostępnienie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Wobec niewykazania przez skarżącą w terminie istnienia takiego interesu, decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. znak: [...] postępowanie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej zostało umorzone. Na skutek pisma skarżącej z dnia 6 grudnia 2016 r., które zostało potraktowane jako wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, organ w dniu [...] grudnia 2016 r. wydał decyzję znak: [...], w której utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] listopada 2016 r. Ponadto w piśmie z dnia 22 grudnia 2016 r. poinformowano skarżącą, że urządzenia będące przedmiotem postępowania znajdują się na majątku eksploatacji [...] S.A. oraz że na dzień sporządzenia pisma w archiwach zakładowych nie odnaleziono "kompletnej dokumentacji dotyczącej przedmiotowych urządzeń przesyłowych." Dalej wyjaśniono, że złożony w niniejszej sprawie wniosek z dnia 2 lipca 2018 r. jest tożsamy z wnioskiem skarżącej z dnia 27 września 2016 r., a zatem sprawa została już merytorycznie rozstrzygnięta. Organ nie zgodził się bowiem z twierdzeniem, że skarżąca we wniosku z dnia 2 lipca 2018 r. żądała informacji w odniesieniu do każdego z urządzeń oddzielnie, gdyż jego zdaniem co innego wynika z lektury wniosku. Ponadto zdaniem organu powyższe nie miało znaczenia w okolicznościach sprawy, bowiem tak treść pierwotnego wniosku, jak i wniosku z dnia 2 lipca 2018 r. dotyczyły konkretnej nieruchomości i wszystkich urządzeń na niej posadowionych. W świetle powyższych okoliczności brak było zdaniem [...] podstaw do zarzucenia mu rażącego naruszenia prawa, jak również do przyznania na rzecz skarżącej sumy pieniężnej, bowiem nie podjęła ona nawet próby wykazania w jaki sposób rzekoma bezczynność organu spowodowała u niej powstanie uszczerbku. Końcowo [...] podniosła, że działa na wolnym i konkurencyjnym rynku dystrybucji energii elektrycznej, przez co podejmuje niezbędne działania dla ochrony informacji, których ujawnienie mogłoby bezpośrednio bądź pośrednio wpływać na jej kondycję finansową. Zdaniem strony przeciwnej takie informacje, jak te dotyczące formalnych uwarunkowań lokalizacji i budowy linii elektroenergetycznych muszą korzystać z ochrony, bowiem ze względu na często dalece historyczny moment wytworzenia urządzeń Spółki, brak jest możliwości czy to wyszukania czy też wydobycia decyzji administracyjnych i innych aktów od organów, które je wydawały. Natomiast same poszukiwania tychże dokumentów, generują po stronie spółki wysokie koszty, które nie są "zwracane" (ujmowane) w zatwierdzanej przez Prezesa URE taryfie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;

Sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w zakresie wydawania przez nie decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie, innych niż wskazane wyżej aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach - art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), dalej zwana "P.p.s.a.".

W myśl art. 149 § 1 P.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Problematyka dostępu do informacji publicznej uregulowana została w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. 2018r. poz. 1330, w skrócie - udip). W myśl art. 1 powołanej ustawy, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie. Orzecznictwo sądów administracyjnych uszczegółowiło tę definicję, wskazując, iż informację publiczną stanowi każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa

w zakresie swych kompetencji. Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim bądź w jakikolwiek sposób go dotyczących. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i te, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części go dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od niego.

Udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno-technicznej. Obowiązek zaś wydania decyzji administracyjnej ustawodawca przewidział co do zasady tylko w takim wypadku, gdy informacja, której udostępnienia żąda określony podmiot, jest informacją publiczną, lecz organ odmawia jej udostępnienia, ewentualnie gdy istniejąc podstawy do umorzenia postępowania. Jednocześnie należy zaznaczyć, że dysponent informacji publicznej jest zobowiązany do jej udostępnienia tylko wtedy, gdy informacja ta nie została wcześniej udostępniona i nie funkcjonuje w obiegu publicznym, co nie pozwala zainteresowanemu zapoznać się z jej treścią inaczej niż wskutek złożenia wniosku do odpowiedniego organu o udzielenie informacji.

W analizowanym stanie faktycznym nie jest kwestionowane, że [...]S.A. Oddział w [...] jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 wskazanej ustawy, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Do zadań publicznych należą zadania postawione przed przedsiębiorstwami energetycznymi w ustawie z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2012 r. Poz. 1059). Nie tylko obowiązki operatora systemu dystrybucyjnego wymienione w art. 9c ust. 3 Prawa energetycznego, ale także dystrybucja energii elektrycznej i inne zadania wykonywane przez przedsiębiorstwa energetyczne, ze względu na znaczenie energii elektrycznej dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistniania dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji RP, są zadaniami publicznymi. Tak rozumiane dysponowanie zasobami energetycznymi państwa jest wykonywaniem zadania publicznego (por. wyrok TK z dnia 25 lipca 2006 r., sygn. akt P 24/05, OTK-A 2006/7/87; wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10; wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 102/13, niepublikowane, treść [w:] CBOSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). [...] S.A. Oddział w [...] jest jednostką przedsiębiorcy energetycznego.

W myśl utrwalonego już orzecznictwa także oddział spółki energetycznej w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, o ile jest w jej posiadaniu. Kwestie te nie są zresztą przedmiotem sporu.

W stanie faktycznym sprawy istotne jest, że wcześniej – wnioskiem z dnia 27 września 2016 r. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika skarżąca zwróciła się do [...] S.A. Oddział [...] o przesłanie wyjaśnień i wszelkich informacji dotyczących zasadności budowy i posadowienia wszystkich urządzeń przesyłowych należących do [...] S.A. zlokalizowanych na działce nr ew. 3096/1 objętej KW nr [...], co do której legitymuje się prawem użytkowania wieczystego. W szczególności poprosiła o potwierdzenie prawa własności w/w urządzeń przesyłowych przez [...] S.A. oraz wskazanie na jakiej podstawie i w jakiej dacie posadowiono na w/w nieruchomości, które obrazować miała załączona mapka, w szczególności: stację transformatorową, odcinek przyłącza do zasilania stacji i studni, potrójny słup.

Poprosiła też o wskazanie, kto wydał zgodę na budowę w/w urządzeń przesyłowych zlokalizowanych na tej nieruchomości i czy została na rzecz Spółki ustanowiona (ujawniona w treści ksiąg wieczystych) służebność gruntowa polegająca na prawie przechodu i przejazdu przez nią celem m.in. wykonania prac konserwatorskich.

W piśmie tym wniosła o przesłanie powyższych informacji wraz z wszelką dokumentacją w tym przedmiocie na podany adres kancelarii bądź e – mailem na wskazany adres.

Do pisma z dnia 27 września 2016 r. załączono potwierdzoną "za zgodność z oryginałem" kopię pełnomocnictwa oraz kopię mapy.

Pismem z dnia 26 października 2016 r. wezwano skarżącą do wykazania w terminie 14 dni, że udostępnienie żądanej informacji publicznej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Wezwanie zostało doręczone w dniu 27 października 2016 r.

W odpowiedzi pełnomocnik skarżącej przesłał pismo z dnia 9 listopada 2016 r.

W dniu [...] listopada 2016 r. Dyrektor [...] S.A. Oddział [...] wydał decyzję, którą umorzono postępowanie o udostępnienie informacji publicznej. W uzasadnieniu podano, że mimo wezwania, w zakreślonym terminie wnioskodawczyni nie wykazała, że wnioskowana informacja jest szczególnie istotna dla interesu publicznego.

Działający imieniem skarżącej pełnomocnik wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. Dyrektor [...] S.A. Oddział [...] utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] listopada 2016 r.

Pismem z dnia 2 lipca 2018 r. działający imieniem skarżącej pełnomocnik złożył wniosek o treści przedstawionej na wstępie.

Reakcją na w/w wniosek było pismo z dnia 13 lipca 2018 r., w którego treści [...] w sposób wyraźny odmówiła udostępnienia żądanej informacji. W krótkim uzasadnieniu podpisana pod nim Dyrektor [...] S.A. Oddział [...] – Wydziału Organizacyjno – Prawnego E.M. podała, że wniosek jest tożsamy z wnioskiem z dnia 27 września 2016 r., który był przedmiotem rozpoznania przez [...] S.A. Oddział [...]. Według Dyrektor udzielono merytorycznej odpowiedzi oraz wydano stosowną decyzję, która stała się ostateczna i prawomocna.

Reprezentowana przez pełnomocnika skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Pismem z dnia 31 sierpnia 2018 r. Dyrektor Departamentu Eksploatacji i Rozwoju [...] Oddział [...] – S.S. (ta sama osoba, która sygnowała decyzję z dnia [...] listopada 2016 r.) odnosząc się do w/w wniosku i przywołując pismo z dnia 13 lipca 2018 r. – podał, że "podtrzymuje stanowisko wyrażone w sprawie".

Analizując przedstawione Sądowi akta sprawy Sąd zauważa, że te same osoby – Dyrektorzy Departamentów [...] Oddziału [...] S.A., choć w odwrotnej kolejności, podpisali pisma – decyzje będące reakcją na żądania skarżącej w zakresie udostępnienia informacji publicznej.

Stosownie do art. 16 ust. 1 udip odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Zgodnie z ust. 2 tego przepisu do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego.

Przepis art. 17 ust. 1 udip stanowi, iż do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio. Według art. 17 ust. 2 udip wnioskodawca może wystąpić do podmiotu, o którym mowa w ust. 1, o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania.

W tym miejscy należy przywołać utrwalone w orzecznictwie stanowisko, zgodnie z którym pisma zawierające rozstrzygnięcia w sprawie załatwionej w drodze decyzji są decyzjami, pomimo nieposiadania w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 1 K.p.a., jeśli tylko zawierają minimum elementów niezbędnych do zakwalifikowania ich jako decyzji. Do takich elementów należy zaliczyć: oznaczenie organu administracji państwowej wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji" (zob. wyrok NSA z dnia 20 lipca 1981 r., sygn. akt SA 1163/81 – OSPiKA 1982, Nr 9 – 10, poz. 169).

Sąd ponownie zauważa, iż pod pismami z dnia 31 sierpnia 2018 r. i 13 lipca 2018 r. podpisały się te same osoby pełniące w Oddziale funkcje Dyrektora, co pod wcześniej wydanymi decyzjami z dnia [...] listopada 2016 r. i [...] grudnia 2016 r. Wszystkie one zostały adresowane do konkretnej osoby. W piśmie z dnia 13 lipca 2018 r. zawarto stanowcze rozstrzygnięcie, które jest odmową udostępnienia żądanej wnioskiem z dnia 2 lipca 2018 r. informacji publicznej. Z pisma z dnia 31 sierpnia 2018 r. wynika zaś, że uznano zasadność odmowy udostępnienia żądanej informacji.

Stwierdzić należy, że w sprawie o żądaniu nie rozstrzygały organy administracji publicznej, lecz podmioty, o których mowa w art. 17 udip. Nie ma więc podstaw do stricte formalistycznego podejścia przy ocenie spełnienia wymogów decyzji z art. 107 K.p.a., który stosuje się przecież "odpowiednio". W świetle powyższego nie budzi wątpliwości Sądu, że [...] w chwili złożenia skargi na bezczynność nie pozostawała w bezczynności, bo wydała decyzje odmowne.

Pochodzące z Oddziału [...] S.A. w [...] pisma z dnia 13 lipca 2018 r. i 31 sierpnia 2018 r. mimo, że bardziej lakoniczne niż pisma z dnia [...] listopada 2016 r. i [...] grudnia 2016 r. spełniają przedstawione wyżej minimum elementów, które powinna zawierać decyzja. Podmiot obowiązany do działania w myśl przepisów udip najpierw odmówił udostępnienia żądanej informacji a następnie po złożeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy – podtrzymał to stanowisko, co odpowiada rozstrzygnięciu przewidzianemu w art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a.

Dodatkowo przypomnieć należy, że obowiązek udostępnienia informacji publicznej dotyczy tylko takich informacji (w tym dokumentów), które podmiot obowiązany posiada.

Sąd w sprawie ze skargi na bezczynność w sprawie udostępnienia informacji publicznej nie jest władny do kontroli czy odmowa udostępnienia żądanej informacji była zasadna. Skoro strona przeciwna nie pozostawała w bezczynności – bo wydała decyzje, o których mowa w art. 16 w zw. z art. 17 udip odmawiając udzielenia żądanych informacji, skargę jako bezzasadną Sąd oddalił na podstawie art. 151 P.p.s.a. Brak bowiem w przedstawionej sytuacji do zastosowania przepisu art. 149 P.p.s.a.

Nawiązując na koniec do wniosku o odrzucenie skargi na bezczynność z tego powodu, że nie została poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, należy przypomnieć, iż w ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych od lat podkreśla się brak wymogów w tym zakresie. Przepisy K.p.a. stosuje się bowiem zgodnie z wcześniej przytoczonym art. 16 ust. 1 i 2 udip – jedynie do decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej i umorzenia postępowania w takiej sprawie. Nie stosuje się do pozostałych czynności podejmowanych w trybie tej ustawy, które mają charakter czynności materialno – technicznej. Ustawa udip zaś nie przewiduje środka zaskarżenia bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej przed wniesieniem skargi.

A zatem skarga do sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłość organu w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o informację publiczną nie wymaga wcześniejszego wniesienia zażalenia czy wezwania do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 37 § 1 k.p.a. (zob. utrwalone orzecznictwo NSA: wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r., I OSK 601/05; postanowienie NSA z dnia 3 października 2007 r., I OSK 1382/07; postanowienie NSA z dnia 4 grudnia 2007 r., I OSK 1751/07; postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2010 r., I OSK 462/10; postanowienie NSA z dnia 23 kwietnia 2010 r., I OSK 646/10; wyrok NSA z dnia 3 sierpnia 2010 r., I OSK 757/10; wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2011 r., I OSK 285/11; wyrok NSA z dnia 21 lipca 2011 r., I OSK 678/11; wyrok NSA z dnia 14 września 2012 r., I OSK 1013/12; wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2013 r., I OSK 80/13; postanowienie NSA z dnia 16 lipca 2013 r., I OSK 722/13; wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2014 r., I OSK 1967/13; wyrok NSA z dnia 19 lutego 2014 r., I OSK 880/13; wyrok NSA z dnia 3 kwietnia 2014 r., I OSK 2828/13; wyrok NSA z dnia 14 maja 2014 r., I OSK 1027/14; wyrok NSA z dnia 26 listopada 2014 r., I OSK 600/14 I OSK 633/14; wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2015 r., I OSK 372/14; wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2014 r., I OSK 1084/14; wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2015 r., I OSK 1408/14; wyrok NSA z dnia 18 maja 2016 r., I OSK 620/15).

W aktualnym stanie prawnym art. 53 § 2b P.p.s.a. z tych samych powodów nie ma zastosowania.