Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 534/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-06-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6194 Funkcjonariusze Służby Więziennej
Hasła tematyczne: Służba więzienna
Skarżony organ: Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 39 ust. 3 pkt 5
journal: Dz.U. 2002 nr 207 poz 1761
law: Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 20 listopada 2002 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o Służbie Więziennej.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Monika Nowicka Sędziowie sędzia NSA Joanna Banasiewicz sędzia WSA del. Wojciech Mazur ( spr. ) Protokolant Barbara Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. Ż. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 grudnia 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1095/09 w sprawie ze skargi M. Ż. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 11 grudnia 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1095/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu po raz czwarty skargi M. Ż. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia [...] października 2005 r. nr [...] w sprawie zwolnienia ze służby więziennej, uchylił zaskarżoną decyzję.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

Decyzją z dnia [...] października 2005 r. Dyrektor Generalny Służby Więziennej działając na podstawie art. 39 ust. 3 pkt 5 i ust. 4 ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r. Nr 207, poz. 1761 ze zm. – powoływanej dalej, jako ustawa o Służbie Więziennej) orzekł o zwolnieniu M. Ż. ze Służby Więziennej z dniem [...] listopada 2005 r. z uwagi na ważny interes służby. W uzasadnieniu organ powołał się na fakt zastosowania wobec skarżącego tymczasowego aresztu z uwagi na podejrzenie popełnienia przez niego przestępstwa z art. 200 § 1 Kodeksu karnego oraz wniesienia przeciwko niemu w tej sprawie aktu oskarżenia do Sądu Rejonowego dla Warszawy-[...]. Organ stwierdził, że okoliczności te wskazują na to, że M. Ż. utracił przesłanki podmiotowe w postaci nieskazitelnego charakteru i nieposzlakowanej opinii, konieczne do pełnienia służby w charakterze funkcjonariusza Służby Więziennej. Nie ma przy tym znaczenia, że zarzucony czyn nie pozostawał w bezpośrednim związku z wykonywaniem czynności służbowych. Istotne, bowiem jest to, że M. Ż. rażąco naruszył obowiązki określone w rocie ślubowania, którą składa każdy kandydat do służby. Jego postępowanie podważyło ponadto zasadę wiarygodnego wykonywania zadań statutowych Służby Więziennej i przyczyniło się do pogorszenia wizerunku tej Służby w opinii publicznej.

Decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. Minister Sprawiedliwości po rozpoznaniu odwołania M. Ż. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Generalnego Służby Więziennej. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że ustalone w sprawie okoliczności faktyczne nie mogą i nie powinny pozostać obojętne dla stosunku służbowego M. Ż. Zastosowanie wobec niego środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania przemawia za rozwiązaniem ze skarżącym stosunku służbowego w trybie art. 39 ust. 3 pkt 5 ustawy o Służbie Więziennej, niezależnie od tego, czy prowadzone przeciwko niemu postępowanie karne zostanie prawomocnie zakończone wyrokiem skazującym. Zdaniem organu odwoławczego do zwolnienia funkcjonariusza ze Służby Więziennej, gdy wymaga tego ważny interes służby, nie jest konieczne potwierdzenie popełnienia czynu, o którym mowa w akcie oskarżenia. Niezbędną przesłanką jest jedynie zaistnienie takich okoliczności faktycznych, w wyniku, których doszło do naruszenia "ważnego interesu służby".

W skardze do sądu administracyjnego M. Ż. zarzucił decyzji Ministra Sprawiedliwości naruszenie:

- art. 7, 10 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i 107 § 3. w zw. z art. 140 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. dalej, jako Kpa), poprzez zaniechanie samodzielnego przeprowadzenia przez organ odwoławczy dodatkowego postępowania dowodowego (lub zlecenie przeprowadzenia tego postępowania organowi pierwszej instancji) w celu wyjaśnienia, czy istotnie skarżący popełnił jakikolwiek czyn uniemożliwiający dalsze pozostawanie w Służbie Więziennej,

- naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 39 ust. 3 pkt 5 ustawy o Służbie Więziennej, poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, iż fakt prowadzenia postępowania karnego za przestępstwo z art. 200 § 1 k.k., jak również fakt pobierania wynagrodzenia w wysokości 50% należnego uposażenia, pomimo niewykonywania pracy z uwagi na zawieszenie w czynnościach służbowych, przemawiają za zwolnieniem skarżącego ze służby z uwagi na ważny interes służby.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 czerwca 2006 r., sygn. akt II SA/Wa 249/06, oddalił skargę M. Ż. Wyrok ten na skutek skargi kasacyjnej M. Ż. został uchylony przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 8 sierpnia 2007 r. (sygn. akt I OSK 1591/06) z uwagi na to, że Sąd I instancji nie odniósł się do wszystkich zarzutów skargi w szczególności tych związanych z kwestionowaniem istotnych w sprawie ustaleń faktycznych i stanowiska, że skoro rozwiązanie stosunku służbowego na omawianej podstawie ma charakter uznaniowy, to organ, podejmując decyzję o zwolnieniu ze służby, nie ma obowiązku dokonywania samodzielnych ustaleń potwierdzających popełnienie przez funkcjonariusza czynu uniemożliwiającego dalsze pozostawanie w tej Służbie. Za zasadny Sąd uznał także zarzut naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 39 ust. 3 pkt 5 ustawy o Służbie Więziennej.

Rozpoznając ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie mając na uwadze powyższe zalecenia, wyrokiem z dnia 16 listopada 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 1644/07 uchylił decyzję Ministra Sprawiedliwości i poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Generalnego Służby Więziennej. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 maja 2008 r. sygn. akt I OSK 94/08 po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Ministra Sprawiedliwości uchylił zaskarżony wyrok uznając za trafny zarzut naruszenia art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej, jako p.p.s.a).

Po kolejnym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 października 2008 r. (sygn. akt II SA/Wa 1002/08), skargę oddalił. W ocenie Sądu, organ administracyjny właściwie zastosował art. 39 ust. 3 pkt 5 ustawy o Służbie Więziennej. Za prawidłowy uznał pogląd, że dla zastosowania tego przepisu nie ma znaczenia wynik postępowania karnego, a tym samym ustalenie, czy skarżący istotnie popełnił zarzucany mu czyn.

Skargę kasacyjną od tego wyroku złożył M. Ż. Naczelny Sąd Administracyjny uznał ją za zasadną i wyrokiem z dnia 14 maja 2009 r. Sygn. akt I OSK 103/09 po raz kolejny uchylił wyrok Sądu I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, iż przesłanka ważnego interesu służby zawarta w art. 39 ust. 3 pkt 5 ustawy o Służbie Więziennej powinna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez podanie okoliczności faktycznych składających się na taką ocenę. Oznacza to konieczność poczynienia przez organ samodzielnych ustaleń pozwalających na uznanie, że funkcjonariusz popełnił czyn uniemożliwiający dalsze jego pozostawanie w Służbie Więziennej. W ocenie NSA sam fakt wszczęcia postępowania karnego i aresztowania funkcjonariusza nie świadczy jeszcze o popełnieniu przez niego czynu dającego podstawę do uznania, że dalsze pozostawanie jego w Służbie Więziennej jest sprzeczne z interesem tej służby. Może się, bowiem okazać, że postępowanie zostało wszczęte przeciwko osobie całkowicie niewinnej, co do której zapadnie wyrok uniewinniający lub postanowienie o umorzeniu postępowania z powodu nie stwierdzenia zarzucanego mu czynu. W takiej sytuacji zwolnienie ze służby stanowiłoby dodatkową, nieuzasadnioną represję dla osoby, która i tak została niesłusznie pokrzywdzona działaniami organów państwa. Okoliczności zarzucanego w postępowaniu karnym czynu mogą jednak czasami dać materiał dowodowy do oceny zachowania oskarżonego w aspekcie jego przydatności do służby oraz istnienia przesłanki z art. 39 ust. 3 pkt 5 omawianej ustawy. Może się, bowiem okazać, że funkcjonariusz nie popełnił wprawdzie przestępstwa, lecz jego postępowanie, okoliczności zarzuconego czynu czy cechy osobowe nie pozwalają na dalszą jego służbę ze względu na ważny interes społeczny. Wymaga to jednak przeprowadzenia przez organ wnikliwego postępowania wyjaśniającego i dopuszczenia koniecznych do tego dowodów, przede wszystkim z akt sprawy karnej i zebranych tam materiałów. Dowodów takich organy nie przeprowadziły mimo wniosku strony.

Wyrokiem z dnia 11 grudnia 2009 r. Sygn. akt II SA/Wa 1095/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpoznaniu po raz czwarty sprawy uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Sprawiedliwości. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że okolicznością bezsporną jest, że skarżący został uniewinniony wyrokiem Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy, z dnia [...] lipca 2006 r. sygn. akt [...], od popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 200 § 1 Kk., polegającego na tym, że we wrześniu 2001 r. w Warszawie w samochodzie marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], zaparkowanym na ulicy [...], doprowadził niemającego 15 lat P. W. do czynności seksualnej. W ocenie Sądu samo uniewinnienie skarżącego od zarzucanego mu czynu nie oznacza automatycznie, iż zwolnienie funkcjonariusza ze służby, oparte na przesłance z art. 39 ust. 3 pkt 5 ustawy o Służbie Więziennej, tj. na przesłance "ważnego interesu służby", jest wadliwe. Powołując się na zawarte w wyroku NSA z dnia 14 maja 2009 r. wskazówki, co do dalszego postępowania Sąd uznał za konieczne przeprowadzenie przez organy administracji postępowania dowodowego mającego na celu wyjaśnienie, czy w okolicznościach rozpoznawanej sprawy skarżący istotnie popełnił czyn uniemożliwiający mu dalsze pełnienie służby. Za zasadne tym samym uznał zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania stwierdzając jednocześnie, że w sytuacji, gdy stan faktyczny sprawy nie został ustalony w sposób należyty ustosunkowywanie się do zarzutów naruszenia prawa materialnego jest przedwczesne.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł M. Ż. zarzucając:

1) naruszenie przepisów postępowania mogące mieć wpływ na wynik sprawy tj.,

- art. 141 § 4 oraz art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. powoływanej dalej, jako p.p.s.a) poprzez zaniechanie dokonania

w uzasadnieniu wyroku wszechstronnej kontroli legalności zaskarżonej decyzji w kontekście podnoszonego w odwołaniu zarzutu mającego wpływ na wynik sprawy naruszenia prawa materialnego tj. art. 39 ust. 3 pkt 5 ustawy o Służbie Więziennej przez jego błędna wykładnię, a w szczególności ustosunkowania się do ustaleń faktycznych poczynionych w postępowaniu administracyjnym i dokonanej przez organ administracji subsumcji stanu faktycznego do mającego zastosowanie w sprawie przepisu prawa materialnego, co w konsekwencji uniemożliwia dokonanie merytorycznej kontroli poprawności rozumowania przez Sąd I instancji i skutkuje wydaniem rozstrzygnięcie w sprawie z przekroczeniem.granic jej rozpoznania,

- art. 190, art. 153 i art. 134 § 2 p.p.s.a poprzez niezastosowanie się do wykładni prawnej przepisu art. 39 ust. 3 pkt 5 o Służbie Więziennej dokonanej w niniejszej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku I OSK 1591/06 z 8 sierpnia 2007 r. i I OSK 94/08 z dnia 28 maja 2008 r. - co w konsekwencji doprowadziło do nieuwzględnienia zarzutu podniesionego w pkt 2 skargi tj. naruszenia art. 39 ust. 3 pkt 5 ustawy o Służbie Więziennej (potwierdzonego przez Naczelny Sąd Administracyjny) oraz sformułowania oceny prawnej i wskazań, co do dalszego postępowania w sposób determinujący organ administracji do wydania decyzji pogarszającej sytuację skarżącego w porównaniu z tą, która wynika z zaskarżonej decyzji,

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a poprzez uchylenie wyłącznie zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy doszło do naruszenia prawa materialnego przy wydawaniu obu decyzji, a uzupełnienie postępowania dowodowego leży w gestii organu I instancji,

2) naruszenie prawa materialnego tj. art. 39 ust. 3 pkt 5 ustawy o Służbie Więziennej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wskutek wyrażenia błędnego poglądu prawnego, iż sam fakt uniewinnienia skarżącego od popełnienia zarzucanego mu czynu nie oznacza, że zwolnienie ze służby oparte na przesłance "ważnego interesu służby" jest wadliwe.

Z tych przyczyn wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że pomimo uchylenia zaskarżonej decyzji sposób uzasadnienia wyroku Sądu I instancji przemawia za uznaniem tego orzeczenia za niekorzystne dla skarżącego. Sąd ten zaniechał zdaniem kasatora oceny zasadności wskazywanych przez organ I instancji i podtrzymanych przez organ odwoławczy podstaw zwolnienia skarżącego ze Służby Więziennej w kontekście zwolnienia funkcjonariusza ze względu na ważny interes służby w rozumieniu art. 39 ust.3 pkt 5 ustawy. Brak w tym zakresie oceny własnej dokonanej przez Sąd I instancji nie pozwala na stwierdzenie, czy Sąd ten uznał podstawy zwolnienia za zasadne, czy tez nie. Poza tym brak powołania, jako podstawy rozstrzygnięcia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a skutkuje ustaleniem, że Sąd nie uznał przesłanki naruszenia przez organy administracji przepisu prawa materialnego, co pozostaje w sprzeczności z treścią art. 190, art. 153 i art. 134 § 2 p.p.s.a, gdyż Sąd I instancji nie zastosował się do dokonanej w wydanych w przedmiotowej sprawie wyrokach NSA, wykładni art. 39 ust. 3 pkt 5 ustawy o Służbie Więziennej. Przedstawiona przez ten Sąd ocena prawna podstaw zwolnienia skarżącego ze służby w powiązaniu ze wskazaniami dla organu odwoławczego, co do dalszego postępowania, może zdaniem kasatora prowadzić do wydania decyzji pogarszającej sytuację materialnoprawną skarżącego w porównaniu z tą, która wynikła z zaskarżonej decyzji o zwolnieniu ze służby.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, a to oznacza, że Sąd rozpoznając sprawę związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskiem.

Na wstępie podkreślić należy, że M. Ż. wniósł skargę kasacyjną, co do korzystnego dla siebie wyrok uchylającego zaskarżoną decyzję Ministra Sprawiedliwości, nie zgadzając się w zasadzie z treścią jego uzasadnienia i w tym zakresie skarga kasacyjna jest częściowo zasadna.

Sprawa zwolnienia ze Służby Więziennej M. Ż. była na skutek uchylania wyroków Sądu I instancji czterokrotnie przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie i także po raz czwarty jest przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sad Administracyjny. Poza sporem w tej sprawie pozostaje okoliczność, że powodem zwolnienia ze służby było zastosowanie wobec M. Ż. środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania, z uwagi na podejrzenie popełnienia przestępstwa z art. 200 § 1 Kk., a następnie skierowania przeciwko niemu aktu oskarżenia. Okolicznością bezsporną jest również to, że wyrokiem Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy z dnia [...] lipca 2006 r. uniewinniono go od popełnienia zarzucanego czynu.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że decyzja o zwolnieniu powoływała w podstawie art. 39 ust. 3 pkt 5 ustawy o Służbie Więziennej, określający odrębny przypadek zwolnienia, tj. "gdy wymaga tego ważny interes służby". Z uzasadnień decyzji organów administracji wynika, że funkcjonariusz utracił przesłanki podmiotowe konieczne do pełnienia służby w postaci nieskazitelnego charakteru i nieposzlakowanej opinii, co nie pozostawało bez wpływu na interes służby. Jednakże powodem takiej oceny był fakt zastosowania wobec niego środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania oraz wniesienie aktu oskarżenia do Sądu.

Naczelny Sąd Administracyjny w wydanym w tej sprawie wyroku I OSK 1591/06, jednoznacznie stwierdził, że "wbrew stanowisku Sądu I instancji uznać należy, że przy rozważaniu utraty przez skarżącego przesłanek koniecznych do pełnienia służby w postaci nieskazitelnego charakteru i nieposzlakowanej opinii w kontekście ważnego interesu służby wynik postępowania karnego miał istotne znaczenie". Wyrażenie, zatem w zaskarżonym wyroku poglądu przez Sąd I instancji, że sam fakt uniewinnienia skarżącego funkcjonariusza od popełnienia czynu zarzuconego w akcie oskarżenia, (który to czyn stał się podstawą do uznania, iż doszło do naruszenia "interesu służby") nie oznacza automatycznie, że zwolnienie ze służby oparte na przesłance "ważnego interesu służby" jest wadliwe – należy uznać za niezgodne z wykładnią dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyroku. Poza tym jak słusznie podniesiono w skardze kasacyjnej sformułowane przez Sąd I instancji zalecenia dla organu odwoławczego, aby przeprowadził on dodatkowe postępowanie dowodowe mające na celu wyjaśnienie, czy skarżący popełnił czyn uniemożliwiający mu dalsze pełnienie służby, może być odczytane przez ten organ, jako przyzwolenie na poszukiwanie dodatkowych zachowań skarżącego pozwalających na uznanie, że są one niezgodne z "ważnym interesem służby". Tak sformułowane wskazania dla organu mogą istotnie prowadzić do wydania decyzji pogarszającej sytuację materialnoprawną skarżącego w porównaniu z sytuacją wynikającą z decyzji o zwolnieniu ze służby.

Naczelny Sąd Administracyjny podzielając, co do zasady rozstrzygnięcie Sądu I instancji zauważa, że w przedmiotowej sprawie konieczność uzupełnienia postępowania dowodowego ma nie polegać na poszukiwaniu w życiorysie skarżącego bliżej nieokreślonych czynów uniemożliwiających mu pozostanie w służbie, ale poczynieniu samodzielnych ustaleń przez organ czy w związku ze zdarzeniem, które spowodowało zwolnienie ze służby (mając na uwadze wyrok uniewinniający i zasądzone odszkodowanie za niesłuszne tymczasowe aresztowanie) utracił on przesłanki podmiotowe konieczne do pełnienia służby, co ewentualnie uzasadniałoby zastosowanie art. 39 ust. 3 pkt 5 ustawy o Służbie Więziennej. Postępowanie dowodowe organu odwoławczego powinno przede wszystkim ograniczyć się do przeprowadzenia dowodu z akt sprawy karnej sygn. akt [...] Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy w trybie art. 136 Kpa i dopiero po przeprowadzeniu tegoż dowodu Minister Sprawiedliwości oceni czy istnieją okoliczności pozwalające na przyjęcie, że M. Ż. nie powinien z uwagi na "ważny interes służby" pełnić obowiązków funkcjonariusza Służby Więziennej. Także, jeżeli w aktach sprawy karnej pojawiłyby się okoliczności lub dowody zachowań wnoszącego skargę kasacyjną a mające istotne znaczenie dla oceny jego nieskazitelnego charakteru i nieposzlakowanej opinii to oczywiście organ odwoławczy po wszechstronnej ich ocenie podejmie wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia sprawy i podejmie decyzję czy faktycznie M. Ż. popełnił czyn uniemożliwiający dalsze jego pozostawanie w Służbie Więziennej.

Z uwagi na powyższe niezasadny jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 lit. a) i c) poprzez uchylenie tylko zaskarżonej decyzji, gdyż istnieje możliwość, o czym wspomniano wyżej przeprowadzenia postępowania dowodowego uzupełniającego w trybie art. 136 Kpa, tym bardziej, że ma się ono praktycznie ograniczyć do akt sprawy karnej. Natomiast zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 39 ust. 3 pkt 5 jest o tyle przedwczesny, iż Sąd I instancji nie wypowiedział się w tej kwestii uznając, że będzie to możliwe po dokładnym ustaleniu stanu faktycznego.

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela także stanowisko przedstawione w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 maja 2009 r. sygn. akt. I OSK 103/09, iż: "sam fakt wszczęcia postępowania karnego i aresztowania funkcjonariusza nie świadczy, bowiem jeszcze o popełnieniu przez niego czynu dającego podstawę do uznania, że dalsze pozostawanie jego w Służbie Więziennej jest sprzeczne z interesem tej służby. Może się bowiem okazać, że postępowanie zostało wszczęte przeciwko osobie całkowicie niewinnej, co do której zapadnie wyrok uniewinniający (jak w niniejszej sprawie) lub postanowienie o umorzeniu postępowania z powodu niestwierdzenia zarzucanego mu czynu. W takiej sytuacji zwolnienie ze służby stanowiłoby dodatkową, nieuzasadnioną represję dla osoby, która i tak została niesłusznie pokrzywdzona działaniami organów Państwa. Okoliczności zarzucanego w postępowaniu karnym czynu mogą jednak czasami dać materiał dowodowy do oceny zachowania oskarżonego w aspekcie jego przydatności do służby oraz istnienia przesłanki z art. 39 ust. 3 pkt 5 omawianej ustawy. Może się, bowiem okazać, że funkcjonariusz nie popełnił wprawdzie przestępstwa, lecz jego postępowanie, okoliczności zarzuconego czynu czy cechy osobowe nie pozwalają na dalszą jego służbę ze względu na ważny interes społeczny. Wymaga to jednak przeprowadzenia przez organ wnikliwego postępowania wyjaśniającego i dopuszczenia koniecznych do tego dowodów, przede wszystkim z akt sprawy karnej i zebranych tam materiałów".

Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny pomimo częściowego błędnego uzasadnienia oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.