Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1504/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-02-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6182 Zwrot wywłaszczonej nieruchomości i rozliczenia z tym związane
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 136 i 137
journal: Dz.U. 2000 nr 46 poz 543
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Chaciński Sędziowie: WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska WSA Elżbieta Lenart (spr.) Protokolant referent Agnieszka Bieniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2011 r. sprawy ze skargi Miasta Stołecznego W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] - po rozpatrzeniu odwołania Prezydenta W. od decyzji Starosty P. z dnia [...] marca 2010 r., nr [...], orzekającej o zwrocie nieruchomości położonej w W. w rejonie ulicy [...], oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działki ewidencyjne nr [...] z obrębu [...], nr [...], nr [...], nr [...] z obrębu [...] oraz nr [...] z obrębu [...], będące częścią dawnej działki nr [...] z obrębu [...], uregulowane w księdze wieczystej [...] - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzje .

W toku postępowania ustalono następujący stan faktyczny.

Umową sprzedaży z dnia [...] stycznia 1989 r. zawartą w trybie ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości Skarb Państwa nabył od B. P. niezabudowaną nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], oznaczoną wówczas jako działki nr [...] i nr [...] z obrębu [...] o łącznym obszarze [...] ha, z przeznaczeniem pod budowę [...] - na podstawie decyzji o ustaleniu miejsca i warunków realizacji inwestycji budowlanej z dnia [...] grudnia 1976 r. nr [...].

Aktualnie wywłaszczona nieruchomość wchodzi w skład działek ewidencyjnych o nr:

- [...] z obrębu [...] o powierzchni [...] m²,

- [...] z obrębu [...] o powierzchni [...] m² - będące częścią dawnej działki nr [...] z dawnego obrębu [...];

- [...] z obrębu [...] o powierzchni [...] m²,

- [...] z obrębu [...] o powierzchni [...] m²

- [...] z obrębu [...] o powierzchni [...] m²,

- [...] z obrębu [...] o powierzchni [...] m²,

- [...] z obrębu [...] o powierzchni [...] m² - będące częścią dawnej działki nr [...] z obrębu [...].

Wnioskiem z dnia 7 lutego 2005 r. B. P. wystąpiła o zwrot niezagospodarowanej części wywłaszczonej nieruchomości argumentując, iż po upływie 15 lat od daty nabycia przez Skarb Państwa, dawna działka nr [...] i część działki nr [...] nie zostały zagospodarowane, ani nie rozpoczęto na nich żadnych prac inwestycyjnych związanych z celem określonym w postępowaniu wywłaszczeniowym.

Po rozpoznaniu tego wniosku Starosta [...] decyzją z dnia [...] lutego 2006 r., nr [...] orzekł o zwrocie niezabudowanej nieruchomości położonej w W. w rejonie ulicy [...], stanowiącej według ewidencji gruntów działki ewidencyjne: nr [...] z obrębu [...] o powierzchni [...] m², nr [...] z obrębu [...] o powierzchni [...] m², będące częścią dawnej działki nr [...] z dawnego obrębu [...], uregulowane w księdze wieczystej [...] oraz działek o numerach : [...] z obrębu [...] o powierzchni [...] m², nr [...] z obrębu [...] o powierzchni [...] m², [...] z obrębu [...] o powierzchni [...] m², [...] z obrębu [...] o powierzchni [...] m², [...] z obrębu [...] o powierzchni [...] m² będących częścią dawnej działki nr [...] z obrębu [...], uregulowanych w księdze wieczystej [...] - na rzecz B. P. oraz zobowiązał B. P. do zwrotu na rzecz Miasta W. zwaloryzowanego odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość w kwocie [...] zł.

W wyniku rozpatrzenia odwołania od powyższej decyzji Starosty, Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. utrzymał w mocy zaskarżona decyzję.

Wyrokiem z dnia 13 grudnia 2007 r. sygn. akt I SA/WA 1639/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (na skutek rozpoznania skargi Prezydenta W. na decyzję Wojewody [...]) - uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] lutego 2006 r., wskazując na konieczność wyjaśnienia kwestii zwrotu działki (lub części) nr [...] oraz [...], która w części znajduje się w liniach rozgraniczających ul. [...], a także nakazując zbadanie sprawy zwrotu w kontekście art. 137 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Pismem z dnia 15 maja 2009 r. B. P. wniosła o wydanie dwóch odrębnych decyzji rozstrzygających o zwrocie: jednej dla części dawnej działki nr [...] - stanowiącej aktualnie działki nr [...] i [...] z obrębu [...] oraz drugiej dla dawnej działki nr [...] - stanowiącej aktualnie działki numer [...],[...] i [...] z obrębu [...], nr [...] z obrębu [...] oraz nr [...] z obrębu [...].

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Starosta [...] decyzją z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] orzekł o zwrocie nieruchomości położonej w W. w rejonie ulicy [...], oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działki ewidencyjne nr [...] z obrębu [...] o powierzchni [...] m², nr [...] o powierzchni [...] m², nr [...] o powierzchni [...] m², nr [...] z obrębu [...] o powierzchni [...] m² oraz nr [...] z obrębu [...] o powierzchni [...] m² - będące częścią dawnej działki nr [...] z obrębu [...] na rzecz B. P. Organ uznał, że wnioskowana do zwrotu nieruchomość nie została zagospodarowana na cel wywłaszczenia – wobec czego został spełniony wymóg z art. 137 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami skutkujący jej zwrotem.

Odwołanie od powyższej decyzji Starosty [...] złożył Prezydent Miasta W., wnosząc o jej uchylenie w całości ze względu na zrealizowanie na przedmiotowej nieruchomości celu wywłaszczenia.

Podniósł, że część zwracanej nieruchomości stanowiąca obecnie część działki ewidencyjnej nr [...] znajduje się w liniach rozgraniczających ul. [...], która jest drogą publiczną na podstawie uchwały [...] Rady Miasta W. z dnia [...].09.2003r. Zarzucił też Staroście, iż nie poczynił on żadnych ustaleń faktycznych w sprawie budowy ulicy [...] oraz nie przeprowadził żadnego postępowania dowodowego na okoliczność ustalenia linii rozgraniczających tej ulicy na odcinku, stanowiącym część nieruchomości objętej wnioskiem o jej zwrot.

Powołał się ponadto na dokumenty świadczące o przeznaczeniu przedmiotowego terenu stanowiącego działki ewidencyjne nr [...] z obrębu [...], nr [...],[...],[...] z obrębu [...] i nr [...] z obrębu [...] pod tereny zieleni urządzonej.

Wojewoda [...] - po rozpatrzeniu odwołania Prezydenta Miasta W. - decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty [...].

Wojewoda stwierdził, że zgodnie z art. 136 ust. 3 ustawy z 21.07.1997 r. o gospodarce nieruchomościami poprzedni właściciel lub jego spadkobierca mogą żądać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub jej części, jeżeli stosownie do art. 137, stała się ona zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu.

Natomiast w myśl art. 137 ust. 1 ww. ustawy nieruchomość uznaje się za zbędną na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, jeżeli:

- pomimo upływu 7 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, nie rozpoczęto prac związanych z realizacją tego celu albo

- pomimo upływu 10 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, cel ten nie został zrealizowany.

Zaś stosownie do art. 216 ust. 2 pkt 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami przepisy rozdziału 6 działu III tej ustawy stosuje się odpowiednio do nieruchomości nabytych na rzecz Skarbu Państwa na podstawie ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127 ze zm.).

Obecnie teren nieruchomości objęty jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] zatwierdzonym Uchwałą Nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r. Rady Miasta W. (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...] z 2008 r.).

Zgodnie z owym planem przedmiotowy grunt położony jest na terenach:

- dz. ew. nr [...] z obrębu [...] o powierzchni [...] m² - na terenie [...] - teren urządzonej zieleni, tereny sportu i rekreacji oraz w części pod drogę o symbolu w planie [...] ( ul. [...]),

- dz. ew. nr [...] z obrębu [...] o powierzchni [...] m² - w części na terenie [...] teren urządzonej zieleni, tereny sportu i rekreacji i na terenie [...] - ciąg pieszo - rowerowy w zieleni urządzonej,

- dz. ew. nr [...] z obrębu [...] o powierzchni [...] m² - w części na terenie [...] ciąg pieszo - rowerowy w zieleni urządzonej i na terenie [...] - teren urządzonej zieleni, tereny sportu i rekreacji,

- dz. ew. nr [...] z obrębu [...] o powierzchni [...] m² - w części na terenie [...] teren urządzonej zieleni, tereny sportu i rekreacji i pod drogę oznaczoną na rysunku planu symbolem [...],

- dz. ew. nr [...] z obrębu [...] o powierzchni [...] m² - na terenie drogi oznaczonej na rysunku planu symbolem [...].

Wojewoda dodał, że działka, co do której odnoszą się główne zarzuty odwołania - nr [...] z obrębu [...], według znajdującego się w aktach sprawy wypisu z ewidencji gruntów stanowi grunty orne, ponadto część tej działki znajduje się w projektowanych liniach rozgraniczających ulicy [...] ustalonych przez Biuro Planowania i Rozwoju Warszawy w 1997 r. Położenie części działki na terenie linii rozgraniczających pasa drogowego nie stanowi argumentu za stwierdzeniem, iż w chwili obecnej znajduje się tam droga publiczna, co wyłącza możliwość zwrotu tej części nieruchomości

Ponadto działka ta nie jest objęta żadnym pozwoleniem na budowę, co w praktyce oznacza, iż wydzielony został jedynie pas gruntu przeznaczony pod ulicę, ale nie została wybudowana sama ulica pod którą wydzielono ów pas. Inwestycja polegająca na budowie części ul. [...] została ujęta jedynie w planie zagospodarowania przestrzennego z 1999 r. Zgodnie z art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych droga oznacza budowlę wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiącą całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym. Już choćby z samej definicji ustawowej pojęcia droga wynika, iż obiekty składające się na nią wymagają określonych prac budowlanych, a co za tym idzie, pozwoleń na budowę. Ze względu na fakt, iż po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, organ pierwszej instancji nie ustalił istnienia takowych, należy uznać, iż na kwestionowanej przez odwołującego się części działki nr [...] nie istnieje droga publiczna.

Tak więc nie ma dowodów potwierdzających, iż teren, w skład którego wchodzi część działki nr [...], został w jakikolwiek sposób skategoryzowany jako droga publiczna - poczynione zostały jedynie plany, co do jej zagospodarowania, natomiast w aktach przedmiotowej sprawy brak jest dowodów potwierdzających ich realizację.

Odwołując się do obecnego zagospodarowania działki nr [...] z obrębu [...], przeznaczonej w planie zagospodarowania m.in. pod ciąg pieszo rowerowy, organ wskazał, iż powyższa inwestycja nie została zrealizowana - o czym świadczy treść pisma Wydziału Infrastruktury dla W. z dnia 8 października 2009 r., w którym zawarta jest informacja, iż: "przedmiotowa działka na dzień dzisiejszy nie stanowi pasa drogowego ul. [...] " natomiast, zgodnie z załącznikiem do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, działka ta zlokalizowana jest w pasie drogowym przyszłej ulicy [...].

Jeśli chodzi natomiast o działkę nr [...] z obrębu [...], której położenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zostało na terenie drogi, to materiały zgromadzone w niniejszej sprawie wskazują na fakt, iż na terenie tym nie powstała droga, a więc ta inwestycja pozostaje w sferze planów.

Podsumowując Wojewoda uznał, że nieruchomość położona przy ul. [...] stała się zbędna na cel wywłaszczenia, gdyż od dnia jej wywłaszczenia, tj. od [...] stycznia 1989 r., pomimo upływu 21 lat, nie rozpoczęto prac związanych z realizacją tego celu a sam cel nie został zrealizowany.

Dla terenu objętego wnioskiem o zwrot nie wydano żadnych pozwoleń na budowę, a jak wynika z oględzin przeprowadzonych przez organ pierwszej instancji w dniu 8 września 2009 r. działki nr [...],[...],[...],[...] oraz [...] stanowią teren z zasiewami rolniczymi. Co do działki nr [...], poczynione zostały jedynie plany co do jej zagospodarowania, a w aktach przedmiotowej sprawy brak jest dowodów potwierdzających ich realizację.

Skargę na powyższą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyło Miasto W.

W skardze podniesiono, że część zwracanej nieruchomości, stanowiąca obecnie część działki [...] znajduje się w liniach rozgraniczających ulicy [...], która jest drogą publiczną na podstawie uchwały Nr [...] Rady Miasta W. z dnia [...].09.2003r. Ul. [...] jest drogą publiczną na tym odcinku co najmniej od roku [...]. Zgodnie z uchwałą nr [...] Rady W. z dnia [...].05.1988r. w sprawie zaliczenia dróg publicznych na terenie W. i województwa [...] do kategorii dróg lokalnych miejskich oraz dróg gminnych ul. [...] na tym odcinku była drogą lokalną miejską. To oznacza, że już w tej dacie była wybudowana. Fakt, że Urząd Dzielnicy nie posiada pozwolenia na budowę nie oznacza, że go nie wydano. Starosta [...] od daty wydania wyroku w tej sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny nie poczynił żadnych ustaleń faktycznych w sprawie budowy ulicy i nie przeprowadził żadnego postępowania dowodowego aby ustalić linie rozgraniczające ulicy [...] na tym odcinku w celu ustalenia faktycznej zajętości pasa drogowego. Być może istnieją pozwolenia na budowę u poprzedniego zarządcy drogi tj. Zarządu Dróg Miejskich lub takie pozwolenia lub inne dokumenty znajdują się w innym archiwum Urzędu W.. Na działce ewidencyjnej nr [...] znajduje się wyasfaltowana część ul. [...] wraz z poboczem, która na tym odcinku jest drogą publiczną co najmniej od roku 1988. Ponadto Wydział Infrastruktury dla Dzielnicy [...] pismem z dnia 19.01.2010r. potwierdził, że nawierzchnia ul. [...] na wysokości działki nr [...] była realizowana w 1997r. Okoliczności te zostały całkowicie pominięte przez Wojewodę. Nie można zgodzić się z twierdzeniem Starosty i Wojewody, że ul. [...] jest inwestycją dopiero planowaną, ponieważ jest to droga publiczna wybudowana i jako taka nie może podlegać zwrotowi.

Ponadto, zgodnie z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego obszaru [...], zatwierdzonego Uchwałą Rady W. z dnia [...] lipca 2008r., działki ewidencyjne nr [...] z obrębu [...],[...],[...],[...] z obrębu [...] i [...] z obrębu [...] położone są na terenie oznaczonym symbolem [...] - tereny ciągów [...],[...],[...],[...] - tereny zieleni urządzonej

W związku z powyższym W. wniosło o uwzględnienie skargi i uchylenie decyzji o zwrocie z uwagi na zrealizowanie celu wywłaszczenia oraz wybudowanie ul. [...] na działce ewidencyjnej nr [...].

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że kontrola sądowo – administracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżoną decyzję nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania decyzji, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego.

Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie - ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] marca 2010 r., orzekającą o zwrocie nieruchomości położonej w W. w rejonie ulicy [...].

Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie toczyło się w trybie art. 136 i art. 137 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 ze zm.), zwanej dalej "ustawą".

Zgodnie z art. 136 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000r. Nr 46, poz. 543) poprzedni właściciel lub jego spadkobierca mogą żądać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub jej części, jeżeli stosownie do art. 137, stała się ona zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że pojecie "zbędności na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu " nie może być rozumiane tak, jak w języku potocznym lub też na gruncie poprzednio obowiązujących przepisów ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, albowiem ustawodawca odsyła do art. 137, w którym zawarł definicję legalną tego pojęcia.

Stosownie do ust.1 tego przepisu, nieruchomość uznaje się za zbędną na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, jeżeli pomimo upływu 7 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, nie rozpoczęto prac związanych z realizacją tego celu, albo pomimo upływu 10 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, cel ten nie został zrealizowany.

W sprawach zwrotu wywłaszczonych nieruchomości istotne jest zatem to, czy w określonym przedziale czasowym rozpoczęto prace związane z realizacją celu wywłaszczenia lub, czy po upływie określonego czasu cel ten został zrealizowany. Natomiast ust. 2 tego art. przewiduje, że jeżeli cel wywłaszczenia został zrealizowany tylko na części wywłaszczonej nieruchomości, zwrotowi podlega pozostała część.

W niniejszej sprawie Sąd w całości podzielił stanowisko i argumentację organu I i II instancji odnośnie tego, że przedmiotowa nieruchomość stała się zbędna na cel wywłaszczenia, gdyż z akt sprawy jednoznacznie wynika, iż cała wywłaszczona nieruchomość nie została dotychczas zagospodarowana na cel wywłaszczenia.

Nie została wydana żadna decyzja zezwalająca na jakąkolwiek budowę na przedmiotowej działce, a oględziny terenu (jak również fotografie przedmiotowych działek znajdujące się w aktach sprawy) potwierdziły, iż jest on niezabudowany i niezagospodarowany – znajdują się tam zasiewy rolnicze.

Na działce nr [...] nie zrealizowano przedłużenia ulicy [...], a jedynie zaplanowano jej przebieg i określono w planie zagospodarowania przestrzennego dane techniczne dotyczące linii rozgraniczających.

. Przepis art. 137 ustawy o gospodarce nieruchomościami określa dokładne ramy czasowe dotyczące inwestycji: odnośnie zakończenia jej - 10 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, odnośnie zaś rozpoczęcia prac związanych z jej realizacją - 7 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna. Określenie tych dat oznacza, iż podmiot, na rzecz którego dokonano wywłaszczenia jest zobowiązany do zrealizowania celu wywłaszczenia właśnie w tym terminie lub rozpoczęcia prac w ustalonym terminie. Jeżeli zaś pomimo upływu 10 lat od daty wywłaszczenia cel nie został zrealizowany lub pomimo upływu 7 lat prace nie zostały rozpoczęte, wówczas nieruchomość uznaje się za zbędną na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. W takim przypadku poprzedni właściciel może skutecznie żądać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Ustawodawca nie przewidział żadnych dodatkowych, nadzwyczajnych okoliczności uzasadniających odmowę zwrotu po spełnieniu przesłanek z w/w art. 137.

Nie jest kwestią sporną fakt, że część przedmiotowej nieruchomości stanowi teren objęty "Miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dawnej wsi [...] ", według którego to planu część działki nr [...] położona jest w liniach rozgraniczających ul. [...].

Jednakże, jest to tylko planowana w przyszłości inwestycja, a samo ujęcie danej inwestycji w planie zagospodarowania przestrzennego - bez jej faktycznej realizacji - nie ma żadnego wpływu na ocenę przesłanek dotyczących zwrotu nieruchomości. Do zwrotu nieruchomości wystarczy samo spełnienie przesłanek z art. 137 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami, zaś ujęcie części nieruchomości w planach zagospodarowania terenu w przyszłości, nie może wpływać na ocenę spełnienia powyższych przesłanek.

Podobnie uznał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 6 marca 2002 r. sygn. akt. III RN 11/2001: "Rozpoczęcie prac związanych z realizacją celu polegającego na wybudowaniu obiektu musi wiązać się z konkretnymi robotami i nakładami inwestycyjnymi wskazującymi na wykonanie takiego obiektu budowlanego".

Ponieważ w powyższej sprawie spełnione zostały wymogi określone w art. 137 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami skutkujące zwrotem nieruchomości, dlatego też Sąd uznał, że stanowisko organów uznających, iż przedmiotowa nieruchomość podlega zwrotowi na rzecz uprawnionej osoby jest prawidłowe. Sąd w całości podzielił stanowisko i argumentację organów odnośnie tego, że nieruchomość stała się zbędna na cel wywłaszczenia (wykupu). Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że cała nieruchomość nie została dotychczas zagospodarowana

Natomiast Sąd nie podzielił poglądu skarżącego, iż sam fakt usytuowania części działki (w planie zagospodarowania przestrzennego) w liniach rozgraniczających ulicy [...], przesądza o tym, że ta część działki stanowi już w chwili obecnej drogę publiczną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, a skoro drogi publiczne zaliczone zostały przez ustawodawcę do kategorii rzeczy o ograniczonym obrocie, to niedopuszczalnym jest zwrot wywłaszczonej nieruchomości - gdyż wówczas osoba fizyczna nabyłaby własność nieruchomości stanowiącej część drogi publicznej.

Analogicznie orzekł Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie sygn. akt I SA/WA 779/07 - która jest prawomocna - a dotyczyła sąsiedniej działki nr [...] z obrębu [...] również znajdującej się w liniach rozgraniczających ul. [...].

Sąd uznał, że organy orzekające w sprawie wnikliwie, rzetelnie i wszechstronnie rozpatrzyły stan faktyczny sprawy oraz wyczerpująco i szczegółowo wyjaśniły motywy, jakimi się kierowały przy rozstrzyganiu sprawy, uzasadniły też przekonująco swoje decyzje - a Sąd w całości podzielił ich stanowisko.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia

2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), Sąd orzekł jak w sentencji.