Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2056/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 120 ust. 3 pkt 2
journal: Dz.U. 2019 poz 330
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karolina Kisielewicz (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, Sędzia WSA Waldemar Śledzik, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 października 2021 r. sprawy ze skargi G. D. na decyzję Dyrektora Departamentu [...] Ministerstwa Obrony Narodowej z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie dofinansowania kosztów studiów oddala skargę.


UZASADNIENIE

G. D. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję Dyrektora Departamentu Spraw Socjalnych Ministra Obrony Narodowej z [...] marca 2021 r. (nr [...]), którą organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w [...] z [...] lutego 2021 r. (nr [...]) o odmowie wyrażenia skarżącemu zgody na refundację kosztów przekwalifikowania zawodowego.

W zaskarżonej decyzji organ podał, że G. D. – pełniący zawodową służbę wojskową w [...] Bazie Lotnictwa Transportowego w [...], w piśmie z [...] grudnia 2020 r. wystąpił do Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w [...] z wnioskiem o pokrycie (refundację) kosztów przekwalifikowania zawodowego – studiów licencjackich z zakresu ratownictwa medycznego, organizowanych przez [...] Akademię im. [...] w [...], w okresie od października 2020 r. do grudnia 2022 r. Wnioskodawca oświadczył, że planuje zwolnić się z zawodowej służby wojskowej w grudniu 2022 r.

Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w [...] decyzją z [...] lutego 2021 r., wydaną na podstawie art. 120 ust. 3 pkt 2 , ust. 4 pkt 1 , ust. 4a pkt 1ust. 4b pkt 3i ust. 4e ustawy z 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 860) oraz § 6 ust. 1 pkt 1, § 7 ust. 1 i 2, § 8 -§ 12 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 19 listopada 2014 r. w sprawie pomocy finansowej w zakresie doradztwa zawodowego, przekwalifikowania, pośrednictwa pracy i odbywania praktyk zawodowych (Dz.U. z 2014 r. poz. 1622), nie wyraził skarżącemu zgody na refundację przekwalifikowania zawodowego. Organ I instancji podał, że dowódca jednostki wojskowej w piśmie z [...] grudnia 2020 r. nie wyraził zgody na korzystanie przez żołnierza zawodowego z przekwalifikowania zawodowego W związku z tym nie ma podstaw do pozytywnego rozpatrzenia jego wniosku o pomoc rekonwersyjną (dofinansowanie kosztów studiów).

G. D. w odwołaniu od tej decyzji zarzucił organowi I instancji niedostateczne ustalenie okoliczności faktycznych sprawy poprzez nieustalenie przyczyn braku zgody dowódcy jednostki w której pełni służbę na korzystanie z przekwalifikowania zawodowego i w konsekwencji wydanie decyzji w oparciu o "dowolne" stanowisko dowódcy jednostki wojskowej. Skarżący podkreślił, że dowódca jednostki wojskowej w piśmie z [...] grudnia 2020 r. nie uzasadnił przyczyn zajętego stanowiska.

Dyrektor Departamentu Spraw Socjalnych Ministra Obrony Narodowej zaskarżoną decyzją z [...] marca 2021 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 120 ust. 3 i ust. 4 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji podał m. in., że z art. 120 ust. 3 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych wynika, że żołnierz zawodowy, za zgodą dowódcy jednostki wojskowej, może korzystać, na terenie kraju, z pomocy w zakresie przekwalifikowania zawodowego i pośrednictwa pracy na dwa lata przed zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej, o ile pełnił tę służbę co najmniej cztery lata. W myśl § 7 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 19 listopada 2014 r. żołnierz jest obowiązany dołączyć do wniosku o udzielenie pomocy rekonwersyjnej (a więc m. in. pokrycia kosztów przekwalifikowania zawodowego) zgodę dowódcy jednostki wojskowej na odbycie przekwalifikowania zawodowego. Z tego wynika, zdaniem organu, że żołnierz powinien przez rozpoczęciem przekwalifikowania, legitymować się taką zgodą.

Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ podał, że decyzja w sprawie udzielenia pomocy rekonwersyjnej nie jest wydawana w ramach uznania administracyjnego, a do zgody dowódcy na realizację przez żołnierza przekwalifikowania zawodowego, nie stosuje się art. 106 § 2-6 k.p.a. (art. 120 ust. 3a ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych).

G. D. w skardze na decyzję Dyrektora Departamentu Spraw Socjalnych Ministerstwa Obrony Narodowej z [...] marca 2021 r. zarzucił, że została wydana z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., a w konsekwencji art. 120 ust. 3 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz § 7 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 19 listopada 2014 r. i wniósł o jej uchylenie oraz uchylenie utrzymanej nią w mocy decyzji Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w [...] z [...] lutego 2021 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżący odwołał się do przepisów prawa stanowiących podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji, w tym m. in. art. 120 ust. 3a ustawy w myśl którego do zgody właściwego dowódcy na udzielenie pomocy w zakresie przekwalifikowania zawodowego nie ma zastosowania art. 106 § 2- § 6 k.p.a. i stwierdził, że w takiej sytuacji o prawidłowości tej zgody (odmowy jej wyrażenia) powinien wypowiedzieć się organ w decyzji i zbadać "motywy i argumenty" jakie leżały u jej podstaw. W przeciwnym razie, zdaniem skarżącego, strona zostaje pozbawiona prawa do "praworządnego" rozstrzygnięcia sprawy

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji nie wynika, aby organy nie ustaliły z jakiego powodu dowódca jednostki wojskowej, w której skarżący pełnił służbę nie wyraził mu zgody na przekwalifikowanie zawodowe.

Dyrektor Departamentu Spraw Socjalnych Ministra Obrony Narodowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W zaskarżonej do Sądu przez G. D. decyzji Dyrektor Departamentu Spraw Socjalnych Ministerstwa Obrony Narodowej stwierdził, że w świetle przepisu art. 120 ust. 3 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz § 7 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia z 19 listopada 2014 r. żołnierz jest obowiązany dołączyć do wniosku o udzielenie pomocy rekonwersyjnej (a więc m. in. pokrycia kosztów przekwalifikowania zawodowego) zgodę dowódcy jednostki wojskowej na odbycie przekwalifikowania zawodowego. Skarżący takiej zgody nie uzyskał. Z tego powodu organ odmówił skarżącemu pokrycia kosztów przekwalifikowania zawodowego. Organ dodał, że żołnierz powinien przed rozpoczęciem przekwalifikowania legitymować się taką zgodą.

Przepis art. 120 ust. 3 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych stanowi, że żołnierz zawodowy, za zgodą dowódcy jednostki wojskowej, może korzystać, na terenie kraju, z pomocy w zakresie przekwalifikowania zawodowego i pośrednictwa pracy na dwa lata przed zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej, o ile pełnił tę służbę, co najmniej cztery lata. W myśl ust. 120 ust. 4 pkt 1 tej ustawy, ta pomoc wyraża się m. in. w zwrocie kosztów przekwalifikowania, do wysokości limitów określonych w przepisach prawa.

Z przepisu § 7 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia wynika, że żołnierz zawodowy dołącza do wniosku o którym mowa w art. 120 ust. 4 ustawy (m. in. o pokrycie kosztów przekwalifikowania zawodowego) zgodę dowódcy jednostki wojskowej na odbycie przekwalifikowania zawodowego, przy czym jeżeli takiej zgody nie dołączyłby, to organ jest obowiązany wezwać go o uzupełnienie braku formalnego wniosku.

W rozpatrywanej sprawie skarżący w dniu [...] grudnia 2020 r. zwrócił się do Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego o pokrycie kosztów studiów licencjach. W piśmie z [...] grudnia 2019 r. znajdującym się w aktach sprawy, przełożony stwierdził, że nie wyraża skarżącemu zgody na uzyskania pomocy rekonwersyjnej w postaci zwrotu kosztów udziału w studiach. Prowadzi to do wniosku, że skarżący nie spełnia określonego w art. 120 ust. 3 warunku wymaganego do uzyskania pomocy rekonwersyjnej w postaci zwrotu kosztów studiów.

Zarzuty skargi są całkowicie nieuzasadnione. W postępowaniu dotyczącym udzielenia żołnierzowi pomocy rekonwersyjnej nie stosuje się współdziałania organów, o którym mowa w art. 106 § 2-6 k.p.a., o czym jednoznacznie stanowi art. art. 120 ust. 3a ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Oznacza to, że powody nieudzielenia zgody nie podlegają badaniu przez organ rozpoznający wniosek żołnierza o przyznanie pomocy. Taka zgoda (jej brak) nie wymaga określonej formy prawnej, istotne jest natomiast, aby nie była dorozumiana, lecz w czytelny sposób wyrażona.

Z tych wszystkich względów nie są uzasadnione postawione w skardze zarzuty naruszenia przez organ odwoławczy art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., art. 120 ust. 3 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz § 7 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z 19 listopada 2014 r.

Sąd dodaje na marginesie, że nie podziela zapatrywania organu, wyrażonego w zaskarżonej decyzji, że świetle przepisu art. 120 ust. 3 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz § 7 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia z 19 listopada 2014 r. żołnierz musi legitymować się zgodą dowódcy jednostki wojskowej na odbycie przekwalifikowania zawodowego przed rozpoczęciem przekwalifikowania. Z powołanych przepisów wcale nie wynika, że zgoda ta musi być udzielona najpóźniej w dniu rozpoczęcia przekwalifikowania zawodowego (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 7 listopada 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 1412/19 oraz z dnia 3 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Wa 2084/20). To uchybienie nie ma jednak wpływu na wynik sprawy, skoro skarżący nie uzyskał zgody na pokrycie kosztów przekwalifikowania zawodowego.

Sąd kontrolując zaskarżoną decyzję w zakresie wykraczającym poza granice wyznaczone zarzutami skargi (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), stwierdził, że nie ma podstaw do jej uchylenia lub orzeczenia o nieważności, które Wojewódzki Sąd Administracyjny byłby zobowiązany uwzględnić z urzędu.

Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

na podstawie art. 151 powołanej ustawy, orzekł jak w sentencji.