Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 756/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-07-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 220
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A.Z. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 763/16 o wezwaniu do uzupełnienia wpisu sądowego w sprawie ze skargi A.Z. na akt Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy z dnia 5 lutego 2016 r., znak [..] w przedmiocie ustalenia opłaty za udostępnienie informacji publicznej postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Zarządzeniem z dnia 23 maja 2016 r. Przewodniczący Wydziału II WSA w Warszawie wezwał skarżącego A.Z. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na akt Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy z dnia 5 lutego 2016 r. w przedmiocie ustalenia opłaty za udostępnienie informacji publicznej, w kwocie 231 zł, stosownie do § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi.

Na powyższe zarządzenie zażalenie wniósł A.Z., kwestionując zasadność ustalenia w niniejszej sprawie stosunkowego wpisu sądowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie jest zasadne.

Kwestią zasadniczą dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy jest ustalenie, czy wpisem należnym od wniesionej skargi był wpis stosunkowy, czy też stały.

W myśl art. 230 § 1 P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem tym jest m.in. skarga (§ 2). Zgodnie zaś z art. 231 P.p.s.a., wpis stosunkowy od pism wszczynających postępowanie pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, stanowiące według art. 216 P.p.s.a. wartość przedmiotu zaskarżenia. W pozostałych sprawach pobiera się wpis stały. O rodzaju wpisu decyduje zatem charakter sprawy, w której skargę wniesiono, a dokładnie to, czy przedmiot skargi - zaskarżony akt - wiąże się bezpośrednio z określonym świadczeniem pieniężnym. Warunkiem koniecznym do ustalenia wpisu stosunkowego jest więc istnienie bezpośredniego związku między aktem lub czynnością będącą przedmiotem skargi a należnością pieniężną, co ma miejsce wtedy, kiedy z zaskarżonego aktu lub czynności da się wprost wyprowadzić obowiązek uiszczenia określonej kwoty pieniężnej.

Wydając zaskarżone zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 231 zł, Przewodniczący przyjął, że skarga na akt Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. st. Warszawy z dnia 5 lutego 2016 r. w przedmiocie ustalenia opłaty za udostępnienie informacji publicznej podlega wpisowi stosunkowemu obliczonemu na podstawie § 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2003 r. (1% wartości przedmiotu zaskarżenia podanej w skardze, tj. kwoty 5.760,26). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarządzenie to jest prawidłowe.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 15 u.d.i.p., jeżeli w wyniku udostępnienia informacji publicznej na wniosek, o którym mowa w art. 10 ust. 1 u.d.i.p., podmiot obowiązany do udostępnienia ma ponieść dodatkowe koszty związane ze wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia lub koniecznością przekształcenia informacji w formę wskazaną we wniosku, podmiot ten może pobrać od wnioskodawcy opłatę w wysokości odpowiadającej tym kosztom (ust. 1). Podmiot, o którym mowa w art. 15 ust. 1 u.d.i.p., w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, powiadomi wnioskodawcę o wysokości opłaty. Udostępnienie informacji zgodnie z wnioskiem następuje po upływie 14 dni od dnia powiadomienia wnioskodawcy, chyba że wnioskodawca dokona w tym terminie zmiany wniosku w zakresie sposobu lub formy udostępnienia informacji albo wycofa wniosek (ust. 2). Z treści cytowanego przepisu wynika, że ustalenie wysokości opłaty za udostępnienie informacji publicznej następuje w formie aktu stwierdzającego obowiązek poniesienia opłaty oraz ustalającego jej wysokość. Zatem taki akt mogący przybrać formę "zarządzenia", "wezwania", "informacji", czy "powiadomienia" nie ma charakteru wyłącznie informacyjnego. Oprócz określenia wysokości "kosztów", jakie wnioskodawca zobligowany jest ponieść w związku ze złożonym przez siebie wnioskiem, pismo to uzewnętrznia także uprawnienie organu do pobrania od wnioskodawcy opłaty. Kreuje zatem również zobowiązanie o charakterze finansowym (por. postanowienia NSA: z dnia 1 października 2013 r., sygn. akt I OSK 2139/13 oraz z dnia 6 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 228/15). Bezpośrednio zatem wiąże się z legitymacją organu do jej określenia. Z założenia musi więc wskazywać jej wysokość, a w konsekwencji kształtować w tym zakresie obowiązki fiskalne wnioskodawcy.

Nie ulega zatem wątpliwości, że przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna w wysokości 5.760,26 zł, gdyż na taką kwotę opiewała opłata nałożona przez organ za udostępnienie informacji publicznej.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone zarządzenie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.