Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 317/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-07-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6149 Inne o symbolu podstawowym 614
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.  147,  art. 136,  art. 36
journal: Dz.U. 2017 poz 2183
law: Ustawa z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (spr.), Sędzia WSA Sławomir Fularski, Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 lipca 2020 r. sprawy ze skargi E. K. na bezczynność Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w przedmiocie rozpatrzenia skargi z dnia [...] lutego 2018 r. na rozstrzygnięcie o zawieszeniu w pełnieniu obowiązków nauczyciela akademickiego oddala skargę


UZASADNIENIE

I. Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. Rektor Uniwersytetu [...] (zwany dalej: "Rektorem") pismem z [...] stycznia 2018r., działając na podstawie 147 ust. 1 ustawy z 27 lipca 2005r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.U. z 2017r., poz. 2183 ze zm., zwana dalej: "u.P.s.w."). zawiesił [...] E.K. (zwana dalej: "Skarżącą") w pełnieniu obowiązków nauczyciela akademickiego na sześć miesięcy, z uwagi na wszczęte postępowanie dyscyplinarne. Rektor poinformował ponadto Skarżącą, że zawieszenie w pełnieniu obowiązków nauczyciela akademickiego skutkuje zawieszeniem Skarżącej w pełnieniu wszystkich funkcji na Uniwersytecie [...], w tym funkcji Dziekana Wydziału [...], przez okres zawieszenia.

2. Skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika, w skardze do Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego (zwany dalej: "Ministrem") z [...] lutego 2018r. wniosła, na zasadzie art. 36 ust. 1 u.P.s.w. w zw. z art. 28 i art. 127 § 1 k.p.a., o uchylenie ww. decyzji Rektora, zarzucając rażące naruszenie:

a) art. 147 u.P.s.w. - przez przyjęcie, że norma zawarta w tym przepisie daje podstawę do podjęcia - obok decyzji w przedmiocie zawieszenia pracownika naukowego w pełnieniu obowiązków nauczyciela akademickiego, prawo do równoczesnego zawieszenia w pełnieniu funkcji dziekana wydziału;

b) art. 147 u.P.s.w. - przez jego niewłaściwe zastosowanie, gdy przepis ten wymaga dwóch przesłanek: wszczęcia wobec zawieszanego nauczyciela postępowania karnego lub dyscyplinarnego lub toczenia się postępowania wyjaśniającego oraz celowości rozpatrywanej z punktu widzenia wagi i wiarygodności przedstawionych nauczycielowi zarzutów, a tym samym rozstrzygnięcie takie musi zawierać szczegółowe odniesienie się do tych zarzutów i to zarzutów dotyczących nauczyciela akademickiego w kontekście jego przewinień, nie zaś osób trzecich.

3. Minister pismem z [...] marca 2018r. poinformował Skarżącą, że właściwym do rozpoznania ww. kwestii uprawniony jest Sąd powszechny - sąd pracy (art. 136 u.P.s.w.), zaś rozstrzygnięcie Ministra nie jest wydawane na podstawie przepisów k.p.a., lecz w ramach nadzoru prawnego i stanowi wyłącznie nadzór "legalnościowy". Nadzór ten nie może ingerować w zasadność decyzji szkoły wyższej. Minister, przedstawiając argumentację, wskazał, że wniosek nie może być rozpatrzony i powołał się na art. 36 ust. 1, art. 35 u.P.s.w. Minister wskazał też, że pismo z [...] stycznia 2018r. nie zawiera ani rozstrzygnięcia, ani podstawy prawnej, ani pouczenia o przysługujących środkach zaskarżenia - nie stanowi zatem rozstrzygnięcia proceduralnego, czy tym bardziej merytorycznego.

4. Skarżąca, w odpowiedzi na powyższe stanowisko, w piśmie z [...] marca 2018r. nie negowała kwestii właściwości Sądów powszechnych i Ministra w sprawie zawieszenia nauczyciela akademickiego w pełnieniu obowiązków. Wskazała jednak, że decyzja Rektora zawiera w istocie dwa rozstrzygnięcia i o ile jedno z nich faktycznie dotyczy sfery stosunku pracy (nauczyciel akademicki), to drugie – dotyczące funkcji dziekana (pochodzącej z wyboru) - jest rozstrzygnięciem administracyjnym, przy czym nieznanym u.P.s.w. Skarżąca powołała się na wyrok WSA w Warszawie z 3 lutego 2016r. sygn. akt II SA/Wa 1016/15, w którym Sąd poddał w wątpliwość możliwość równoległego zawieszenia w obowiązkach nauczyciela akademickiego i zawieszenia w pełnieniu funkcji dziekana.

5. Minister w odpowiedzi z [...] kwietnia 2018r., podtrzymał dotychczasowe stanowisko, powołując się na wyłączną kompetencję sądu powszechnego - sądu pracy, do rozstrzygania zasadności decyzji Rektora w sprawie zawieszenia w obowiązkach nauczyciela akademickiego.

Minister wskazał też, że art. 36 ust. 1 pkt 1 u.P.s.w. nie przewiduje działania Ministra na wniosek lub w odpowiedzi na skargę złożoną przez podmiot zainteresowany. Podniósł też, że wybór nauczyciela akademickiego do pełnienia danej funkcji na uczelni nie kreuje nowego stosunku pracy, ani zmian w wysokości wynagrodzenia. Nauczyciel akademicki po uzyskaniu mandatu do wykonywania określonej funkcji dostaje dodatek funkcyjny – rekompensata za zwiększenie zadań organizacyjnych i odpowiedzialności. Odwołanie nauczyciela akademickiego z funkcji lub wygaśnięcie mandatu pociąga za sobą wypowiedzenie warunków pracy i płacy. Minister, odwołując się do art. 147 ust. 1 i art. 111 u.P.s.w., wskazał, że zawieszenie następuje w obowiązkach nauczyciela akademickiego, więc decyzja o zawieszeniu powinna odnosić się do zawieszenia w całym zakresie zadań powierzonych nauczycielowi, zarówno dydaktycznych, naukowych, jak i organizacyjnych (np. pełnienie funkcji kierowniczej). Rektor nie może samodzielnie określać zakresu zawieszenia, lecz zawieszenie ma pełen zakres. W tym zakresie Minister odwołał się do wyroku NSA z 27 października 2017r. sygn. akt I OSK 667/17.

6. Skarżąca pismem z [...] listopada 2018r. wniosła, w trybie art. 37 § 1 k.p.a., ponaglenie, wskazując, że Minister poza przesłaniem pism o charakterze informacyjnym, nie rozpoznał skargi w sposób i w trybie prawem przewidzianym przepisami k.p.a.

7. Minister w odpowiedzi z 10 stycznia 2019r. wskazał, że udzielił informacji, uznając sprawę za wyjaśnianą. Dodatkowo podtrzymał stanowisko zawarte w pismach z [...] marca i [...] kwietnia 2018r.

8. Skarżąca wniosła pismem z [...] stycznia 2019r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra, uznają, że w sprawie doszło do rażącego naruszenia art. 35 § 1 i 3, art. 36 § 1 i 2 k.p.a. – przez przekroczenie terminów do załatwienia sprawy, gdyż Skarżącej nie powiadomiono o przyczynach zwłoki i nie wskazano nowego terminu. W związku z tym wniosła o zobowiązanie Ministra do merytorycznego rozpatrzenia skargi w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt organowi. Skarżąca załączyła do skargi pisma znajdujące się w aktach sprawy i wniosła o przeprowadzenie z nich dowodu.

9. Minister w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podkreślając, że nie ma podstaw prawnych do domagania się od Ministra uchylenia decyzji Rektora o zawieszeniu Skarżącej w pełnieniu obowiązków, na zasadzie art. 36 ust. 1 u.P.s.w. Tylko do kompetencji Ministra należy czy skorzysta on z uprawnień przewidzianych w ww. przepisie. Tym samym skarga na brak działania w tym zakresie Ministra nie przysługuje, a w konsekwencji nie przysługuje też skarga na bezczynność (por. wyrok WSA w Warszawie z 8 grudnia 2010r. sygn. akt I SA/Wa 1282/10).

Minister w pozostałym zakresie podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wskazał, że do kwestii związanych ze stosunkiem pracy Skarżącej nie stosuje przepisów k.p.a., a ponadto organ dwukrotnie udzielał Skarżącej odpowiedzi w kwestiach podnoszonych przez Skarżącą, mając na względzie art. 147 ust. 1, art. 111 i art. 136 ust. 1 i 2 u.P.s.w.

10. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 19 czerwca 2019r. sygn. akt II SAB/Wa 115/19 zobowiązał Ministra do rozpatrzenia skargi w terminie 30 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądził od organu na rzecz Skarżącej zwrot kosztów postępowania.

Z ww. orzeczenia wynika, że pismo Rektora z [...] stycznia 2018r., choć nie zostało nazwane, zawiera elementy decyzji administracyjnej, gdyż rozstrzyga o sprawie indywidulanej i wydano ją na mocy art. 147 ust. 1 u.P.s.w. Sąd powołał się na wyrok NSA z 27 października 2017r. sygn. akt I OSK 667/17. Zawieszenie nauczyciela akademickiego w pełnieniu obowiązków zawodowych jest na podstawie art. 147 u.P.s.w. tymczasowym środkiem o charakterze zapobiegawczym, przy czym skutek zawieszenia może wynikać z czynności władczej rektora albo ex lege. Fakultatywne zawieszenie w czynnościach może być zastosowane, gdy ziszczą się ustawowe przesłanki z art. 147 ust. 1 u.P.s.w.: a) przeciwko nauczycielowi akademickiemu wszczęto postępowanie karne (in personam) lub dyscyplinarne przed właściwą komisją dyscyplinarną; ten stan rzeczy już sam w sobie wysoce uprawdopodabnia popełnienie przez nauczyciela akademickiego co najmniej przewinienia dyscyplinarnego; b) okaże się w toku postępowania wyjaśniającego, że ze względu na wagę i wiarygodność przedstawionych zarzutów celowe jest odsunięcie go od wykonywania obowiązków. Taki faktyczny stan sprawy w pełni usprawiedliwia, że celowe jest niezwłoczne odsunięcie nauczyciela akademickiego od wykonywania przez niego obowiązków zawodowych. Środek ten stosowany jest fakultatywnie przez rektora w drodze aktu decyzyjnego o charakterze konstytutywnym wewnętrznie obowiązującym, niebędącym stricte decyzją administracyjną w pełnym tego słowa znaczeniu. Akt ten jest, bowiem jedynie jednostronnym aktem prawnym wydanym przez rektora w ramach przysługującej mu władzy zwierzchniej i może być de facto wydany tylko w trakcie trwania postępowania dyscyplinarnego prowadzonego przeciwko nauczycielowi akademickiemu.

Sąd wskazał, że zaskarżenie decyzji rektora o zawieszeniu nauczyciela akademickiego w czynnościach zawodowych na uczelni nie wstrzymuje jej wykonania. Decyzja rektora o zawieszeniu w czynnościach zawodowych nauczyciela akademickiego może zostać uchylona w trybie art. 36 ust. 1 u.P.s.w. przez ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego jako tzw. decyzja władzy uczelni. Uchylenie może nastąpić tylko z uwagi na jej niezgodność z przepisami prawa lub statutem uczelni i nie później niż w terminie 2 miesięcy od otrzymania przez Ministra tej decyzji. Decyzje podejmowane przez ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego są decyzjami podejmowanymi w ramach prowadzonego przez Ministra nadzoru nad zgodnością działań organów uczelni z przepisami ustawowymi i statutem uczelni. Minister działa na podstawie wyraźnego upoważnienia ustawowego przyznanego mu w celu wykonywania funkcji nadzorczych wobec uczelni państwowych, które korzystają z konstytucyjnie gwarantowanej autonomii. Decyzje podejmowane w trybie nadzoru nie mają charakteru cywilnoprawnego, lecz są aktami podejmowanymi przez organ administracji publicznej w indywidualnej sprawie z zakresu administracji publicznej. Na rozstrzygnięcie ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji służy w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia skarga do właściwego miejscowo sądu administracyjnego (art. 36 ust. 1a u.P.s.w.).

Orzeczenie to podlega procedowaniu i kontroli właściwej dla decyzji administracyjnej i objęte jest rygorem k.p.a. Skoro Minister, który otrzymał odwołanie [...] lutego 2018r. od orzeczenia z [...] stycznia 2018r., nie rozpoznał go w terminie ustawowym, pozostaje on w bezczynności. Zdaniem Sądu Minister odmówił wszczęcia postępowania, uznając, że Skarżącej taki tryb nie przysługuje, zatem pozostawał w bezczynności, która nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. Bezczynność nie wynikała bowiem z celowego działania, a jedynie z odmiennej interpretacji omawianych wyżej regulacji prawnych.

11. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 28 kwietnia 2020r. sygn. akt I OSK 2405/19 uchylił ww. wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.

Zdaniem NSA, Sąd pierwszej instancji nie dokonał błędnej wykładni art. 147 ust. 1 i art. 136 u.P.s.w., ponieważ zawieszenie w czynnościach nauczyciela akademickiego posiada charakter decyzji administracyjnej, co pokreślił NSA w wyroku z 27 października 2017r. sygn. akt I OSK 667/17. Norma zawarta w tym przepisie umożliwia rektorowi zastosowanie w zaistniałych określonych warunkach sankcji w postaci zawieszenia w pełnieniu obowiązków nauczyciela akademickiego w ramach kompetencji władczych wobec podległego mu pracownika, w zakresie luzu decyzyjnego - o ile uzna on, że odsunięcie od obowiązków jest celowe. Norma ta nie obliguje do podjęcia takiej decyzji, pozostawiając to rozwadze organu. Jeżeli zatem rektor uzna, że waga i wiarygodność przedstawionych zarzutów przemawia za celowością odsunięcia nauczyciela akademickiego od wykonywania obowiązków, może skorzystać z kompetencji do zastosowania tej normy. W żaden natomiast sposób przepis zawierający powyższą normę nie wskazuje na możliwość modyfikacji jego zastosowania w formie częściowego odsunięcia od obowiązków i w wyniku dowolnego wyznaczenia przez rektora zakresu zadań podlegających ograniczeniu. Przywołana norma prawna daje więc rektorowi możliwość zawieszenia nauczyciela w pełnieniu obowiązków, z której rektor nie musi skorzystać. W sytuacji, gdy jednak zaistnieją podstawy do skorzystania z tej regulacji, dopuszczalne jest zawieszenie "w pełnieniu obowiązków nauczyciela akademickiego", a nie zawieszenie w pełnieniu niektórych tylko obowiązków nauczyciela akademickiego. Charakter zatem zawieszenia przez rektora nauczyciela akademickiego w obowiązkach powoduje, że ma ono cechy decyzji administracyjnej, ponieważ stanowi jednostronne i władcze rozstrzygnięcie o statusie nauczyciela akademickiego. NSA podkreślił, że powyższe stanowisko jest podzielane przez część doktryny. W sytuacji zatem, w której Rektor wydał decyzję o zawieszeniu Skarżącej w pełnieniu obowiązków nauczyciela akademickiego – jej sprawa powinna zostać rozpoznana na podstawie przepisów o postępowaniu administracyjnym ogólnym i podlega kognicji sądu administracyjnego.

NSA za usprawiedliwiony uznał zarzut naruszenia art. 36 ust. 1 u.P.s.w., podkreślając, że zgodnie z art. 4 ust. 1 u.P.s.w. uczelnia jest autonomiczna we wszystkich obszarach swojego działania. Organy administracji rządowej i organy jednostek samorządu terytorialnego mogą podejmować decyzje dotyczące uczelni tylko w przypadkach przewidzianych w ustawach (art. 4 ust. 5 u.P.s.w.).

Przepisy rozdziału 3 działu I u.P.s.w. przewidują, że nadzór nad uczelniami sprawowany jest przez ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego. Nadzór ten, stosownie do art. 34 ust. 1 u.P.s.w., obejmuje badanie zgodności działania organów uczelni z przepisami prawa, statutem oraz uzyskanymi uprawnieniami, a w przypadku uczelni niepublicznej - również z treścią udzielonego pozwolenia na jej utworzenie. Przedmiotem kontroli ministra może być także prawidłowość wydatkowania przez uczelnię środków publicznych oraz badanie warunków realizacji procesu dydaktycznego. W przypadku stwierdzenia, w ramach przeprowadzonej kontroli, niezgodności z przepisami lub statutem uczelni uchwały organu kolegialnego uczelni lub decyzji rektora (z wyłączeniem decyzji administracyjnej) minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego uprawniony jest do stwierdzenia nieważności takiej uchwały organu uczelni lub decyzji rektora w terminie dwóch miesięcy od otrzymania uchwały lub decyzji rektora. Takie rozstrzygnięcie ministra podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego na podstawie art. 36 ust. 1 u.P.s.w. NSA zaznaczył, iż podjęte w tym trybie przez Ministra rozstrzygnięcie stanowi akt z zakresu nadzoru prawnego nad organami uczelni.

Zdaniem NSA organy uczelni podlegają temu nadzorowi z mocy prawa, a przedmiotem rozstrzygnięcia nadzorczego jest ocena prawna konkretnego aktu organu uczelni, tj. uchwały senatu lub decyzji rektora, z punktu widzenia zgodności z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa lub statutem uczelni. Na taki sposób rozumienia nadzoru, sprawowanego przez ministra nad uczelniami, wskazał Sąd Najwyższy w uchwale składu siedmiu sędziów z 12 lutego 1998 r., sygn. akt III ZP 46/97 (OSNP 1998 r., z. 13, poz. 384). NSA zwrócił uwagę, że Sąd Najwyższy ocenę, co do charakteru aktu podejmowanego w trybie nadzoru nad uczelniami, wyraził na gruncie art. 31 ust. 1 i 2 poprzednio obowiązującej ustawy z 12 września 1990r. o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 65, poz. 385 ze zm.), to jednak z uwagi na zbliżoną regulację prawną w stosunku do art. 36 ust. 1 u.P.s.w., pogląd ten w dalszym ciągu zachowuje aktualność. Również w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest kwestionowane, że akt nadzoru, podejmowany przez ministra w stosunku do organów uczelni, stanowi rozstrzygnięcie z zakresu nadzoru prawnego i nie jest decyzją administracyjną, wydawaną na zasadach określonych w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego.

Art. 36 ust. 1 u.P.s.w. w sposób jednoznaczny przesądza, że rozstrzygnięcie ministra nie może dotyczyć decyzji administracyjnej, podejmowanej przez organ uczelni, co oznacza, że materia regulowana tym przepisem nie obejmuje indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej. Zatem art. 36 ust. 1 u.P.s.w. nie może być rozumiany w ten sposób, że stwarza on uprawnienie strony do złożenia odwołania do ministra właściwego do spraw szkolnictwa od decyzji rektora uczelni wyższej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, biorąc pod uwagę powyższą wykładnię przepisów prawa materialnego, powinien ponownie ocenić działanie organu pod kątem załatwienia sprawy wedle zasad określonych przez Kodeks postępowania administracyjnego.

II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

1. Skarga nie ma uzasadnionych podstaw.

2. Sąd na wstępie przypomina, że na mocy art. 190 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2019r., poz. 2325 ze zm. – zwana dalej: "P.p.s.a.") Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Sąd stwierdza ponadto, że przedmiotem zaskarżenia w sprawie była bezczynność Ministra. Aby mówić o bezczynności należy wskazać, że istniał po stronie organu administracyjnego obowiązek działania, w tym na wniosek Skarżącej, który nazwano skargą. W związku z tym zasadne jest przypomnienie, że szkoły wyższe, do których stosuje się u.P.s.w., działają jako samodzielne i niezależne jednostki organizacyjne. Jak bowiem wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wiążącym, na mocy art. 190 P.p.s.a., w sprawie wyroku z 28 kwietnia 2020r. sygn. akt I OSK 2405/19 zgodnie z art. 4 ust. 1 u.P.s.w. uczelnia jest autonomiczna we wszystkich obszarach swojego działania.

Tym samym z punktu widzenia zasad organizacji i funkcjonowania uczelni, w tym także trybu powoływania organów, uczelnie mają charakter samorządny i korporacyjny. Z uwagi na prawnie gwarantowaną autonomię szkół wyższych, ich organy nie są organizacyjnie ani też służbowo podporządkowane żadnemu organowi administracji publicznej. Organy administracji rządowej i organy jednostek samorządu terytorialnego mogą podejmować decyzje dotyczące uczelni tylko w przypadkach przewidzianych w ustawach (art. 4 ust. 5 u.P.s.w.).

Minister, stosownie do art. 36 ust. 1 u.P.s.w., sprawuje nadzór państwowy nad uczelniami. Nadzór Ministra przewidziany w ww. przepisie ma charakter wyłącznie nadzoru prawnego - czyli dotyczy badania zgodności działań organów uczelni z przepisami ustawy i jej statutu. Do zakresu nadzoru prawnego należy uprawnienie Ministra do podjęcia w ciągu dwóch miesięcy rozstrzygnięcia o stwierdzeniu nieważności uchwały senatu lub decyzji rektora.

Warto jednak podkreślić, na co uwagę zwrócił Minister w szczególności w piśmie z [...] kwietnia 2018r. skierowanym do Skarżącej, że Minister, podejmując czynności na podstawie ww. art. 36 ust. 1 u.P.s.w. nie wykonuje kompetencji wynikającej z nadrzędności organizacyjnej wobec uczelni, lecz działa na podstawie wyraźnego upoważnienia ustawowego. Tym samym Minister w tym zakresie nie działa na wniosek lub w odpowiedzi na skargę złożoną przez podmiot zainteresowany. Tylko do kompetencji Ministra należy więc ocena, czy skorzysta on z uprawnień określonych w ww. art. 36 ust. 1 u.P.s.w., a skarga na brak jego działania w tym zakresie nie przysługuje.

Rozstrzygnięcie Ministra w sprawie zatem rozstrzygnięcia Rektora o zawieszeniu Skarżącej w pełnieniu obowiązków, nie jest więc wydawane na podstawie i w trybie przepisów k.p.a., lecz jest rozstrzygnięciem z zakresu tzw. nadzoru prawnego i jest podejmowane przez Ministra z urzędu, wobec określonego ustawą podmiotu, który podlega temu nadzorowi ex lege. Przedmiotem nadzoru Ministra jest następcza (ex post) ocena prawna konkretnego, już podjętego rozstrzygnięcia Rektora i to wyłącznie z punktu widzenia jego legalności.

Przepis art. 36 ust. 1 u.P.s.w. nie przewiduje więc działania właściwego ministra na wniosek lub w odpowiedzi na skargę, złożoną przez podmiot zainteresowany wyeliminowaniem danego rozstrzygnięcia. Tym samym wyłącznie od Ministra zależy, czy po otrzymaniu skargi lub wniosku podejmie czynności co do rozstrzygnięcia wskazanego w art. 36 ust. 1 u.P.s.w.

Oznacza to, że do kompetencji innych osób, organów i instytucji nie należy inicjowanie działań Ministra w zakresie sprawowanego przez niego nadzoru nad uczelniami pod względem zgodności z przepisami prawa i statutem. Dopiero na rozstrzygnięcie Ministra w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Rektora służy, w terminie trzydziestu dni od dnia jego doręczenia, skarga do sądu administracyjnego, a przepisy o zaskarżaniu do sądu administracyjnego decyzji z zakresu administracji publicznej stosuje się odpowiednio.

Sąd podkreśla, że analogiczne stanowisko było wielokrotnie prezentowane w orzecznictwie Sądów administracyjnych (por. wyrok WSA w Warszawie z 8 grudnia 2010r. sygn. akt I SA/Wa 1282/10, utrzymany w mocy przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 8 czerwca 2011r. sygn. akt I OSK 454/11; oraz wyrok WSA w Warszawie z 21 listopada 2016r. sygn. akt II SA/Wa 425/16, utrzymany w mocy przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 21 marca 2019r. sygn. akt I OSK 1317/17 – ww. orzeczenia dostępne na www.nsa.gov.pl). Sąd poglądy te podziela i uznaje za własne, wskazując jednocześnie, że Naczelny Sąd Administracyjny w wiążącym, na mocy art. 190 P.p.s.a., wyroku z 28 kwietnia 2020r. sygn. akt I OSK 2405/19 wyraźnie odwołał się do orzeczenia NSA z 21 marca 2019r. sygn. akt I OSK 1317/17 wskazując, że art. 36 ust. 1 u.P.s.w. nie może być rozumiany w ten sposób, że stwarza on uprawnienie strony do złożenia odwołania do ministra właściwego do spraw szkolnictwa od decyzji rektora uczelni wyższej.

Tym samym wniosek Skarżącej z [...] lutego 2018r., nazwany skargą i skierowany do Ministra, nie mógł, zgodnie z art. 36 ust. 1 u.P.s.w., wywołać skutków procesowych w postaci wszczęcia postępowania.

Sąd jednocześnie wskazuje, że Minister, mając na względzie zasadę zaufania do organów administracyjnych, dwukrotnie – w pismach z [...] marca 2018r. i z [...] kwietnia 2018r. wyjaśniał Skarżącej, dlaczego w sprawie nie mogły mieć zastosowania przepisy k.p.a., podkreślając, że podnoszone przez Skarżącą kwestie wiążą się ze stosunkiem pracy i należą, stosownie do art. 147 ust. 1, art. 111 ust. 1 i art. 136 ust. 1 i 2 u.P.s.w. do kompetencji Sądu powszechnego.

4. Sąd, mając powyższe okoliczności na względzie uznał, że wbrew stanowisku Skarżącej, prezentowanemu w skardze do WSA w Warszawie, nie można uznać, że Minister pozostawał w bezczynności w związku ze złożeniem przez Skarżącą skargi z [...] lutego 2018r. Tym samym skarga z tego zakresu nie mogła być przez Sąd administracyjny uznana za zasadną i podlegała oddaleniu, na mocy art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 190 P.p.s.a.