Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 394/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 134 ust. 1;
journal: Dz.U. 2016 poz 1793
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych - tekst jedn.
article: § 2 pkt 11;
journal: Dz.U. 2016 poz 1372
law: Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 5 sierpnia 2016 r. w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia  umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia del. WSA Izabella Janson (spr.) Protokolant Anna Ważbińska-Dudzińska po rozpoznaniu w dniu 6 października 2020 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej (...) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 26 października 2017 r. sygn. akt II SA/Bk 509/17 w sprawie ze skargi (...) na decyzję Dyrektora Podlaskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Białymstoku z dnia (...) nr (...) w przedmiocie oddalenia odwołania w sprawie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od (...) na rzecz Dyrektora Podlaskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Białymstoku 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 26 października 2017r., sygn. akt II SA/Bk 509/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie Dz.U. 2019 poz. 2325, dalej też: "p.p.s.a.") oddalił skargę [...] (dalej też: "strona", "skarżąca", "Spółka") na decyzję Dyrektora Podlaskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Białymstoku (dalej też: ""organ", "Dyrektor POW NFZ") z dnia [...] maja 2017r., nr [...] w przedmiocie konkursu ofert.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że w dniu [...] lutego 2017r. ogłoszono postępowanie w trybie konkursu ofert na świadczenia opieki zdrowotnej w rodzaju: świadczenia pielęgnacyjne i opiekuńcze, w zakresie: świadczenia zespołu długoterminowej opieki domowej dla dzieci wentylowanych mechanicznie, na obszarze powiatów: augustowskiego, grajewskiego, kolneńskiego, monieckiego, sejneńskiego, sokólskiego, suwalskiego, Suwałki. W ogłoszeniu wskazano wartość zamówienia i okres rozliczeniowy oraz że zostaną zawarte maksymalnie dwie umowy. Do wyznaczonego terminu wpłynęły dwie oferty, w tym oferta skarżącej Spółki. W trakcie weryfikacji w dniu [...] marca 2017r. na miejscu wskazanym jako miejsce udzielania świadczeń przez Spółkę, tj. przy ul. [...] w [...], Komisja konkursowa stwierdziła brak sprzętu deklarowanego w formularzu ofertowym (okazano wyłącznie faktury zakupu oraz paszporty techniczne sprzętu). W konsekwencji, stwierdzając brak spełnienia warunków wymaganych w przepisach prawa, w tym warunków określonych przez Prezesa NFZ na podstawie art. 146 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. z 2016r. poz. 1793 ze zm., dalej "ustawa o świadczeniach"), Komisja w dniu [...] marca 2017r. odrzuciła ofertę Spółki. Oferta Spółki nie brała udziału w dalszej części postępowania konkursowego, zaś zgłoszony do odrzucenia oferty protest został oddalony przez Komisję w dniu [...] marca 2017r. Tego samego dnia nastąpiło rozstrzygnięcie postępowania konkursowego, w wyniku którego do zawarcia umowy został wybrany drugi oferent.

Spółka złożyła odwołanie od rozstrzygnięcia postępowania konkursowego.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2017r., Nr. [...] Dyrektor Podlaskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia oddalił odwołanie.

Organ I instancji, uznał, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem Spółka nie wykazała naruszenia jej interesu prawnego w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (art. 152 ust. 1 ustawy o świadczeniach). Spółka potwierdziła spełnianie wymagań ofertowych oraz wynikających z przepisów prawa, bowiem udzieliła odpowiedzi "TAK" na zapytanie w części [...] formularza ankietowego o brzmieniu "[...]". Organ I instancji podkreślił, że Spółka złożyła w ofercie oświadczenie z dnia [...] lutego 2017r. zgodne z załącznikiem nr 3 do warunków postępowania, w którym w punkcie 1 stwierdziła, że: "[...]", oświadczając jednocześnie w pkt 13, że "[...]". Wskazał, że w trakcie postępowania Komisja konkursowa uznała, że istnieje obowiązek przeprowadzenia weryfikacji danych zawartych w złożonej ofercie ze stanem faktycznym w miejscu udzielania świadczeń tj. [...] ul. [...]. W ocenie organu wyniki przeprowadzonej weryfikacji jednoznacznie wykazały, że Spółka nie spełnia wymogu niezbędnego do zawarcia umowy, tj. nie posiada sprzętu medycznego i pomocniczego wymienionego w części [...] formularza ofertowego - Wykaz zasobów - w miejscu udzielania świadczeń, za wyjątkiem zestawu do udzielania pierwszej pomocy lekarskiej - szt. 6 tj. sprzętu, wymaganego przepisem § 11 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 listopada 2013r. w sprawie świadczeń gwarantowanych. W toku weryfikacji Spółka nie okazała tego sprzętu, a jedynie faktury zakupu oraz oświadczyła, iż wykazany w ofercie sprzęt znajduje się fizycznie u pacjentów lub w centralnym magazynie w [...], zaś nesesery pielęgniarskie znajdują się na wyposażeniu pielęgniarek. Organ nie zgodził się z zarzutem naruszenia zasady równego traktowania oferentów (art. 134 ustawy o świadczeniach).

Spółka złożyła wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy.

W uzasadnieniu wniosku Spółka podniosła, że Komisja konkursowa nie miała podstaw do przeprowadzenia weryfikacji u oferenta, bowiem wydzielono u niego jedynie komórkę organizacyjną do wykonywania określonej części zadań, która to komórka nie jest odrębnym podmiotem, a jej wydzielenie nie świadczy o nowym zakresie działalności czy miejscu jej wykonywania. Zdaniem Spółki, przeprowadzenie u niej weryfikacji, nie zaś u wszystkich oferentów, stanowi naruszenie zasady równego traktowania (art. 134 ustawy o świadczeniach). Nadto, w jej ocenie, Komisja nie zachowała formy pisemnej pod rygorem nieważności zawiadomienia o weryfikacji, co zawiadomienie czyni nieważnym, zwłaszcza że telefonicznie nie poinformowano jej o zakresie kontroli.

Decyzją z [...] maja 2017r. Dyrektor Podlaskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w Białymstoku utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Dyrektor POW NFZ w uzasadnieniu decyzji przytoczył w całości uzasadnienie decyzji pierwszoinstancyjnej, zaś końcowo wskazał, że w jego ocenie, postępowanie konkursowe przeprowadzone przez Komisję było zgodne z obowiązującymi przepisami prawa i nie doszło do naruszenia interesu prawnego Spółki.

Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę.

WSA w pierwszej kolejności stwierdził, że nie doszło do zarzucanego naruszenia zasady równości wobec prawa. Wskazał, że zgodnie z art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach, Fundusz jest obowiązany zapewnić równe traktowanie wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej i prowadzić postępowanie w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji. WSA podniósł, że analiza akt administracyjnych nie dała podstaw do twierdzenia, że w stosunku do Spółki doszło do naruszenia zasady równości z uwagi na wyjątkowe, niekorzystne lub odmienne (z niejasnych powodów) jej potraktowanie, a tym samym że doszło do naruszenia jej interesu prawnego. WSA zgodził się z organem, że Spółka jako podmiot od wielu lat świadczący usługi w zakresie opieki zdrowotnej miała świadomość przepisów prawa obowiązujących dla tego typu postępowań konkursowych, w tym: regulacji ustawy o świadczeniach, rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 grudnia 2014r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, składania ofert, powoływania i odwoływania Komisji konkursowej, jej zadań oraz trybu pracy (Dz.U. 2014 poz. 1980, dalej: "rozporządzenia o pracach Komisji",), regulacji rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 sierpnia 2016r. w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (Dz. U. poz. 1372), regulacji zarządzenia Prezesa NFZ z dnia 13 lutego 2015r. nr 12/2015/DSOZ w sprawie warunków postępowania dotyczących zawierania umów o udzielenia świadczeń opieki zdrowotnej (NFZ z 2015r., poz. 12). Wskazał, że w zakresie rodzaju świadczenia (opieka długoterminowa), obowiązywały regulacje: rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 listopada 2013r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu świadczeń pielęgnacyjnych i opiekuńczych w ramach opieki długoterminowej (Dz.U. z 2015 r., poz. 1658 ze zm.) oraz zarządzenie Prezesa NFZ z dnia 29 czerwca 2016r. nr 60/2016/DSOZ w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów w rodzaju świadczenia pielęgnacyjne i opiekuńcze w ramach opieki długoterminowej (NFZ z 2016r., poz. 60). WSA podkreślił, że powyższe regulacje były obowiązujące dla wszystkich zainteresowanych złożeniem oferty w przedmiotowym postępowaniu. Spółka złożyła tzw. "[...]" na formularzu stanowiącym załącznik nr 3 do zarządzenia Prezesa NFZ z dnia 13 lutego 2015r., iż zapoznała się z przepisami tego zarządzenia, warunkami zawierania umów, ogólnymi warunkami udzielania świadczeń opieki zdrowotnej, wzorami umów określonymi w zarządzeniach Prezesa NFZ dotyczących warunków zawierania i realizacji umów o świadczenia opieki zdrowotnej oraz zapewniła, że "[...]". W ocenie Sądu I instancji to jednoznaczne w swej treści oświadczenie uprawnia do wniosku, że Spółka zobowiązała się przestrzegać obowiązujących regulacji, była świadoma ich treści i konsekwencji ich nieprzestrzegania. Następnie WSA wskazał, że weryfikacja w Spółce nie była jedyną weryfikacją w spornym postępowaniu, bowiem zdecydowano o przeprowadzeniu jej również u drugiego oferenta, a zatem nie sposób w tej sytuacji mówić o wyjątkowo niekorzystnym i w konsekwencji nierównym potraktowaniu skarżącej w stosunku do innych oferentów z tego samego postępowania konkursowego. Każdy bowiem podmiot znajdujący się w tej samej sytuacji został potraktowany identycznie, bez odstępstw. W ocenie Sądu I instancji bezpodstawny pozostaje zatem zarzut naruszenia art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach zdrowotnych. WSA zaznaczył też, że Spółka została skutecznie zawiadomiona o terminie weryfikacji, bowiem w "[...]" z dnia [...] marca 2017r. wskazano, że Komisja zawiadomiła telefonicznie o weryfikacji oferty w zakresie prawdziwości i prawidłowości danych w niej zawartych w miejscu udzielania świadczeń. W opinii Sądu I instancji trafnie ustalono rodzaj nieokazanego i niepozostającego w miejscu świadczenia usług sprzętu, wymaganego dla świadczeń pielęgnacyjnych i opiekuńczych w ramach opieki długoterminowej. WSA wskazał, że "[...]" znajdowało się wyłącznie sześć zestawów do udzielenia pierwszej pomocy lekarskiej. WSA zaznaczył, że niezrozumiałe jest twierdzenie Spółki, iż była zobowiązana do "[...]" sprzętu a nie do jego posiadania w miejscu świadczenia usług opieki zdrowotnej. Zdaniem WSA, "okazanie" nie jest równoznaczne z udostępnieniem dowodu zakupu, ale z fizycznym okazaniem w miejscu pełnienia świadczenia, co jest dowodem na faktyczne posiadanie sprzętu.

Spółka w złożonej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skardze kasacyjnej, zaskarżyła wyrok w całości. Wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Na podstawie art. 173 § 1, art. 175 § 1 oraz art. 174 p.p.s.a. zarzuciła naruszenie:

1. § 17 ust. 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 grudnia 2014r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, składania ofert, powoływania i odwoływania komisji konkursowej, jej zadań oraz trybu pracy, poprzez jego błędne zastosowanie oraz błędne przeprowadzenie weryfikacji oferenta, który miał wcześniej zawartą umowę w zakresie świadczenia stanowiącego przedmiot postępowania, co czyni przeprowadzoną weryfikację bezpodstawną oraz niedopuszczalną w stosunku do oferenta,

2. § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 grudnia 2014r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, składania ofert, powoływania i odwoływania komisji konkursowej, poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, poprzez nie zawiadomienie w formie pisemnej oferenta o weryfikacji, zastrzeżonej pod rygorem nieważności,

3. § 17 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 grudnia 2014r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, składania ofert, powoływania i odwoływania komisji konkursowej, poprzez nieprawidłową interpretację pojęcia, że Komisja konkursowa może dokonać weryfikacji urządzeń przedsiębiorstwa podmiotu leczniczego, poprzez przyjęcie, że sprzęt medyczny powinien znajdować się w miejscu wykonywania świadczenia,

4. naruszenie art. 134 ust. 1 i ust. 2 ustawy o świadczeniach, poprzez przeprowadzenie postępowania z pominięciem zasad równego traktowania wszystkich świadczeniodawców oraz z pominięciem zasad uczciwej konkurencji.

W złożonej odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyła się wyłącznie do zbadania zawartych w skardze zarzutów, sformułowanych w granicach podstaw kasacyjnych.

Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie są zasadne, nie pozwalają bowiem na skuteczne zakwestionowanie ustaleń oraz oceny dokonanej przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku.

Przede wszystkim wskazać należy, że skarga kasacyjna obarczona jest istotnymi błędami konstrukcyjnymi. Stosownie do art. 176 § 1 i 2 p.p.s.a. skarga kasacyjna musi spełniać wymogi formalne przewidziane dla pisma strony, a także zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest ani zobowiązany, ani uprawniony do poprawiania jakichkolwiek błędów skargi kasacyjnej, w tym uzupełniania podstaw kasacyjnych, które wnoszący skargę kasacyjną zgodnie z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. powinien przytoczyć. W przypadku zarzutu naruszenia przepisów postępowania konieczne jest wykazanie potencjalnego wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Z kolei przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. określa dwie różne postaci naruszenia przepisów prawa materialnego, co z kolei łączy się obowiązkiem nie tylko wskazania przez skarżącą kasacyjnie, jaką postać miało naruszenie prawa przez Sąd I instancji, ale także z powinnością właściwego uzasadnienia każdej z zarzucanych form tych uchybień. Powyższe jest wynikiem tego, że zakres rozpoznania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny jest odmienny od zakresu rozpoznania sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, jako Sąd I instancji. Przedmiotem kontroli w postępowaniu kasacyjnym przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie jest bowiem ocena zaskarżonej do tego Sądu ostatecznej decyzji kończącej postępowanie administracyjne, lecz kontrola orzeczenia wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, w granicach wyznaczonych przez art. 183 § 1 p.p.s.a., tj. w granicach skargi kasacyjnej. Zasada ta oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny badać, czy Sąd Administracyjny I instancji naruszył inne przepisy niż wskazane w zarzutach skargi kasacyjnej. Sąd ten nie może również zastępować strony i precyzować czy też uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych (por. postanowienie NSA z 5 sierpnia 2004r., sygn. akt FSK 299/2004, OSP z 2005r., nr 3, poz. 36).

Odnosząc powyższe do treści sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów podkreślić trzeba, że nie zawiera ona jakichkolwiek wskazań w zakresie naruszenia przez Sąd I instancji przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie wykazano w skardze kasacyjnej, na czym polegał błąd w przeprowadzonej przez Sąd I instancji ocenie zgodności z prawem wydanej decyzji.

Podkreślenia wymaga, że zarzuty skargi kasacyjnej są tożsame z zarzutami skargi wniesionej do WSA.

NSA może rozpoznać skargę kasacyjną wadliwą formalnie tylko w takim zakresie, jaki może być ustalony na podstawie treści jej uzasadnienia ujmowanego w kontekście podstaw kasacyjnych z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Możliwość taka jest konsekwencją uchwały NSA z dnia 26 października 2009r., I OPS 10/09 (publ. ONSAiWSA nr 1/2010, poz. 1).

Trafnie WSA, wskazał, iż analiza akt administracyjnych nie daje podstaw do twierdzenia, że w stosunku do skarżącej Spółki doszło do naruszenia zasady równości z uwagi na wyjątkowe, niekorzystne lub odmienne (z niejasnych powodów) jej potraktowanie, a tym samym, że doszło do naruszenia jej interesu prawnego.

Odnosząc się do zarzutów opisanych w pkt 1 - 3 petitum skargi kasacyjnej należy wskazać, że Komisja konkursowa działała w oparciu o §17 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 grudnia 2014r. o pracach Komisji, który określa o prawie lub obowiązku dokonania weryfikacji oferenta. Zgodnie z brzmieniem ust. 2 § 17 w/w rozporządzenia Komisja konkursowa ma prawo, do przeprowadzenia weryfikacji każdego bądź grupy oferentów w celu potwierdzenia prawdziwości danych zawartych w ofercie, w szczególności przez oględziny pomieszczeń i urządzeń podmiotu leczniczego a także zażądać przekazania dokumentów potwierdzających dane i informacje przekazane w toku postępowania przez oferenta. Przepis ten jednoznacznie przyznaje uprawnienie Komisji konkursowej do dokonania czynności weryfikacyjnych. W myśl natomiast postanowień ust. 3 § 17 tego rozporządzenia Komisja konkursowa ma obowiązek przeprowadzenia weryfikacji u oferentów, którzy dotychczas nie mieli zawartej umowy w zakresie świadczeń stanowiących przedmiot postępowania. Stosownie zatem do powyższych uprawnień, Komisja konkursowa przeprowadziła weryfikację u obydwu oferentów ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju świadczenia pielęgnacyjne i opiekuńcze w ramach opieki długoterminowej w zakresie: świadczenia zespołu długoterminowej opieki domowej dla dzieci wentylowanych mechanicznie na kontraktowanym obszarze, którzy otworzyli nową komórkę organizacyjną (nowe miejsce udzielania świadczeń). Bezsporne w sprawie jest, iż każdy z oferentów, składając ofertę w ww. zakresie musiał spełnić wymóg rejestracji komórki organizacyjnej, zlokalizowanej na terenie obszaru powiatów objętych niniejszym postępowaniem konkursowym. Skarżąca w celu złożenia oferty zarejestrowała nową komórkę organizacyjną zlokalizowaną na terenie w.w obszaru. Podczas weryfikacji Komisja konkursowa powinna sprawdzić między innymi fakt posiadania przez oferentów pomieszczeń niezbędnych do wykonywania świadczeń, a także wyposażenie w sprzęt niezbędny do przeprowadzenia procesu diagnostyczno-terapeutycznego w danym zakresie. Działalność w nowej komórce organizacyjnej, która nie była objęta ówcześnie trwającą umową, obligowało zatem Komisję konkursową do przeprowadzenia weryfikacji miejsca pod adresem [...] ul. [...]. Wskazać też należy, iż skarżąca w chwili złożenia oferty realizowała umowę na zakres świadczeń na rzecz pacjentów województwa podlaskiego z miejscem udzielania świadczeń w miejscowości [...]. Skarżąca jako miejsce udzielania świadczeń w niniejszym postępowaniu wskazała miejscowość [...]. W niniejszym postępowaniu nie jest istotny dotychczasowy teren świadczenia usług, istotny jest wyłącznie ustalony w ogłoszeniu obszar kontraktowania i oferta, obejmująca nowe miejsce udzielania świadczeń. Powołanie komórki organizacyjnej nie przesądza o tym, że powstaje nowy podmiot a wyłącznie wewnętrznie wydzielony organ do wykonywania określonej części zadań. Należy podkreślić, że oferty są składane przez świadczeniodawców na wykonywanie świadczeń w konkretnych miejscach ich udzielania. Zgodnie z definicją miejsca udzielania świadczeń zawartą w § 2 pkt 11 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 sierpnia 2016r. w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (Dz.U. 2016.1372) miejscem udzielania świadczeń jest pomieszczenie lub zespół pomieszczeń, w tej samej lokalizacji, powiązanych funkcjonalnie i organizacyjnie, w celu wykonywania świadczeń gwarantowanych, w danym zakresie. A zatem prawidłowe jest stanowisko, że nowe miejsce udzielania świadczeń wykazywane w ofercie, które nie było dotychczas weryfikowane, podlegało obowiązkowemu sprawdzeniu w zakresie potwierdzenia prawdziwości i prawidłowości danych zawartych w ofercie ze stanem faktycznym. Stanowisko skarżącej, iż przepisy nie przewidywały procedury przeprowadzania weryfikacji oferentów, którzy w dniu złożenia oferty realizowali proces leczenia w ramach tego samego zakresu i obszaru, pozostaje zatem w sprzeczności z regulacją zawartą w §17 rozporządzenia o pracach Komisji. Należy też podkreślić, iż komórka organizacyjna w [...], funkcjonuje w strukturach skarżącej od [...] lutego 2017r., i nie została objęta obowiązującą wcześniej umową, a zatem nie mogła stanowić miejsca udzielania świadczeń. Należy też wskazać, że bezspornym w sprawie jest, iż Komisja konkursowa sporządziła protokół z czynności telefonicznego zawiadomienia skarżącej o zamiarze przeprowadzenia weryfikacji, który został potwierdzony podpisami członków Komisji konkursowej i znajduje się w aktach postępowania. Spółka zatem została skutecznie zawiadomiona o terminie weryfikacji, zgodnie z regulacją zawartą w ust. 2 § 5 rozporządzenia o pracach Komisji, który określa wyjątek od zasady pisemności wskazując, że za zachowanie formy pisemnej uważa się także zapis treści czynności w protokole przeprowadzenia postępowania.

Bezpodstawny jest też zarzut naruszenia art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach (pkt 4 petitum skargi kasacyjnej). Weryfikacja Spółki nie była jedyną w prowadzonym postępowaniu, bowiem zdecydowano o jej przeprowadzeniu także u drugiego podmiotu, który utworzył nowe miejsce udzielania świadczeń. Równe traktowanie polega na tym, aby wszelkie wymagania, wyjaśnienia i informacje, a także dokumenty związane z postępowaniem w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej udostępniane były świadczeniodawcom na takich samych zasadach. Trafnie przyjęto, że Podlaski OW NFZ zapewnił równe traktowanie wszystkich świadczeniodawców, ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Wszelkie wymagania, wyjaśnienia i informacje, a także dokumenty związane z postępowaniem zostały udostępnione oferentom na takich samych zasadach. Każdy ze świadczeniodawców biorących udział w postępowaniu złożył oświadczenie, że zapoznał się z warunkami postępowania oraz warunkami zawierania umów. Oświadczenie powyższej treści zostało również złożone przez Spółkę. Przystępując do konkursu Spółka wiedziała, zatem, jakie są warunki skutecznego w nim uczestnictwa. Wszystkim świadczeniodawcom zostały stworzone jednakowe szanse przez równe ich traktowanie, zagwarantowanie uczciwej konkurencji, jawności, niezmienności kryteriów oceny ofert i wymagań w toku postępowania.

Nie można również uznać za zasadne zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej kwestionujące stanowisko Sądu I instancji, iż zadeklarowany w ofercie sprzęt medyczny wymagany do realizacji umowy winien fizycznie znajdować się w miejscu udzielania świadczeń zgodnie z ofertą a nie w innych komórkach organizacyjnych oferenta. Mianowicie zgodnie z treścią § 5 Zarządzenia Nr 12/2015/DSOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 13 lutego 2015r. w sprawie warunków postępowania dotyczących zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, zwanym dalej "warunkami postępowania" ,,oferent obowiązany jest do przygotowania i złożenia oferty spełniającej warunki zawierania umów, zgodnie z przepisami niniejszego zarządzenia. Oznacza to, iż każda z ofert złożonych w przedmiotowym postępowaniu, winna spełniać w momencie złożenia warunki określone w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 22 listopada 2013r, w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu świadczeń pielęgnacyjnych i opiekuńczych w ramach opieki długoterminowej oraz wymagania określone w Zarządzeniu Nr 60/2016/DSOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 29 czerwca 2016r. w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów w rodzaju świadczenia pielęgnacyjne i opiekuńcze w ramach opieki długoterminowej. Trafnie przyjęto, że mając na względzie treść § 18 ust. 4 warunków postępowania po upływie terminu składania ofert, oferent jest związany ofertą do czasu rozstrzygnięcia postępowania. Skarżąca w złożonej w przedmiotowym postępowaniu ofercie, na zapytanie ankietowe w brzmieniu: ,, [...] ,,TAK, wskazując jednocześnie w części [...] formularza ofertowego, iż sprzęt medyczny i pomocniczy jest dostępny "w miejscu". Oznacza to, iż wymagany sprzęt zgodnie z oświadczeniem skarżącej winien znajdować się w miejscu wykazanym w ofercie jako miejsce udzielania świadczeń. Wbrew twierdzeniom Spółki, była ona zobligowana do spełniania warunków wymaganych nie tylko na dzień weryfikacji, tj. [...] marca 2017r., ale powinna je gwarantować już w okresie związania ofertą, tj. od dnia [...] lutego 2017r. Z niekwestionowanych ustaleń podjętych w wyniku weryfikacji oferty wynika, iż cześć zadeklarowanego sprzętu była poza miejscem udzielenia świadczeń i niemożliwe było okazanie go Komisji. Zgodnie z § 17 ust. 2 rozporządzenia o pracach Komisji, Komisja konkursowa przeprowadza weryfikację oferenta w szczególności poprzez oględziny urządzeń przedsiębiorstwa podmiotu leczniczego przy pomocy, którego wykonywana ma być umowa. Oznacza to, iż Komisja konkursowa dokonuje oględzin urządzeń, a nie dowodów ich zakupu, a jak słusznie przyjął Sąd I Instancji okazanie dowodu zakupu nie jest równoznaczne z fizycznym okazaniem sprzętu w zadeklarowanym w ofercie miejscu udzielania świadczeń.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi za nieusprawiedliwione i oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018r., poz. 265 ze zm.).