Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 305/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2022-07-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 pkt 6, 7, 8, art. 3 ust. 7, art. 4, art. 5 ust. 1, art. 9, art. 21 ust 1
journal: Dz.U. 2021 poz 1857
law: Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Dnia 20 lipca 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Kowalska Asesor WSA Anna Dębowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 lipca 2022 roku sprawy ze skargi "A." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 25 lutego 2022 r. nr 1001-IOC.48.15.2021.4.KT w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu naruszenia obowiązków związanych z drogowym przewozem towarów oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 25 lutego 2022 r. nr 1001-IOC.48.15.2021.4.KT, wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm.), art. 26 ust. 5 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 1857) – dalej: ustawa SENT) - po rozpatrzeniu odwołania A Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: Spółka) z dnia 15 listopada 2021 r. od decyzji Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi (dalej: Naczelnik UC-S) nr 368000-COC-2.48.1.2021.JK z dnia 29 października 2021 r., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi (dalej: Dyrektorem IS) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny.

Jak wynika z protokołu z kontroli z dnia 24 listopada 2020 r. na zjeździe z autostrady A2 w kierunku miejscowości E., funkcjonariusze Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi przeprowadzili kontrolę drogową środka transportu (nr rej. [...]) przewożącego 7167 litrów oleju napędowego. W toku kontroli kierowca okazał list przewozowy nr 231120 oraz zgłoszenie SENT20201121002454. Kierowca oświadczył, że po dostarczeniu na budowę części towaru wraca do bazy z resztą towaru a po rozmowie telefonicznej z pracownikiem logistyki, wyjaśnił nadto, iż na pozostałą ilość towaru nie wystawiono zgłoszenia SENT ani żadnego innego dokumentu. We wspomnianym liście przewozowym nr 231120 z dnia 23 listopada 2020 r. wskazano jako odbiorcę towaru Spółkę oraz podano informacje dotyczące ilości przewożonego oleju napędowego, tj. całkowitej ilości towaru - 18000 litrów, ilości roztankowanej u klienta - 10833 litrów, a nadto zaznaczono, że w cysternie pozostało 7167 litrów towaru. Na dokumencie dokonano adnotacji: załadunek E. 23.11.20; SENT20201121002454; L., [...] 2, 95-100 Łódź. Ze zgłoszenia tego wynika, że Spółka B Paliwa, jako podmiot wysyłający, zgłosiła przewóz 18000 litrów oleju napędowego z E. w województwie mazowieckim do L. w województwie łódzkim. Ponadto wskazała Spółkę jako przewoźnika towaru i podmiot odbierający. W trakcie kontroli Spółka dokonała zgłoszenia o nr SENT 20201124008725, na przewóz 7167 litrów oleju napędowego. W związku z nieprawidłowościami sporządzono protokół kontroli nr [...] Następnie Spółka złożyła pismo z dnia 28 grudnia 2020 r., w którym wniosła o wyjaśnienie zasadności uzależnienia kontynuacji przewozu towaru od dokonania przez właściciela towaru zgłoszenia tzw. "na siebie", skutkującego naruszeniem przepisów ustawy SENT.

Mając na uwadze ustalenia zawarte w protokole nr [...] z dnia 24 listopada 2020 r., postanowieniem nr 368000-COC-2.48.1.2021.JK z dnia 5 lutego 2021 r. Naczelnik UC-S wszczął z urzędu postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej z tytułu naruszenia obowiązków związanych z drogowym przewozem towarów, tj. brakiem zgłoszenia oraz numeru referencyjnego SENT na przewóz towaru w postaci oleju napędowego w ilości 7167 l, stwierdzonych w trakcie kontroli nr [...] w dniu 24 listopada 2020 r., na autostradzie A2 Zjazd E. Postanowienie to zostało doręczone adresatowi w dniu 12 lutego 2021 r.

W odpowiedzi na postanowienie strona złożyła pismo z dnia 16 lutego 2021 r., w którym wnosi o podanie zakresu/przedmiotu postępowania wszczętego postanowieniem nr 368000-COC-2.48.1.2021.JK z dnia 5 lutego 2021 r.

Pismami z dnia 8 kwietnia 2021 r. Naczelnik UC-S wystąpił do:

- Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w Warszawie o udzielenie informacji dotyczących Spółki w zakresie prawidłowości i terminowości w płatnościach składek oraz niezaleganiu z takimi płatnościami;

- Urzędu Skarbowego Warszawa Praga, z prośbą o udzielenie informacji dotyczących Spółki w zakresie przekazania sprawozdań finansowych, tj. bilansów oraz rachunków zysków i strat, informacji dodatkowych Spółki oraz opinii biegłych rewidentów, sprawozdań z działalności Spółki, o ile obowiązek ich sporządzenia wynikał z przepisów szczególnych i są one w posiadaniu Urzędu Skarbowego Warszawa-Praga, za okres od 2020 r. do dnia otrzymania niniejszego pisma. Ponadto organ ten wystąpił o udzielenie informacji o prowadzonych postępowaniach, postępowaniach o przeniesieniu odpowiedzialności na członków zarządu Spółki, postępowaniach egzekucyjnych oraz wystawionych tytułach wykonawczych i należnościach, których one dotyczą a także zwrócił się z prośbą o przesłanie informacji dotyczących Spółki w zakresie prawidłowości i terminowości składanych przez podmiot deklaracji podatkowych.

W odpowiedzi na wskazane powyżej pismo strony z dnia 16 lutego 2021 r. Naczelnik UC-S postanowieniem z dnia 10 maja 2021 r. szczegółowo wyjaśnił jej zakres i przedmiot postępowania wszczętego postanowieniem z dnia 5 lutego 2021 r. wskazując jego podstawy faktyczne i prawne. Jednocześnie Naczelnik UC-S wyjaśnił stronie treść art. 21 ust. 3 ustawy SENT.

W odpowiedzi na powyższej wskazane pismo strona, w dniu 24 maja 2021 r., złożyła pisma, w których: wniosła o wykazanie, że przewóz 7167 litrów oleju napędowego wiązał się z wykonaniem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na okoliczność możliwości zastosowania wobec strony dyspozycji zawartej w art. 21 ust 1 ustawy SENT a w przeciwnym wypadku - o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego.

Pismem z dnia 19 maja 2021 r. Naczelnik Drugiego Mazowieckiego Urzędu Skarbowego w Warszawie (właściwy dla Spółki) poinformował, że wobec Spółki nie była prowadzona kontrola podatkowa, postępowania podatkowe oraz postępowania o przeniesieniu odpowiedzialności na członków zarządu spółki. Nadto wskazał on również, że prowadził wobec Spółki cztery postępowania egzekucyjne - wszystkie zakończone poprzez zapłatę. Dodatkowo organ zaznaczył, że Spółka terminowo składa deklaracje podatkowe. Pismem z dnia 21 maja 2021 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Gorzowie Wielkopolskim poinformował organ, że Spółka zalega ze składkami FUS i FUZ za okres 04/2021 r. oraz FPiFGŚP za okres 03-04/2021.

Postanowieniem z dnia 6 lipca 2021r. Naczelnik UC-S dopuścił jako dowód w sprawie: pismo nr [...] z dnia 15 grudnia 2020 r.; notatkę urzędową nr [...] z dnia 10 grudnia 2020 r.; kopię listu przewozowego nr 231120; wydruk zgłoszenia SENT20201124008725; kopię listu przewozowego nr 241120; oryginał protokołu z kontroli nr [...] z dnia 24 listopada 2020 r.). Postanowieniem z dnia 25 czerwca 2021 r. i dnia 6 lipca 2021r. Naczelnik UC-S wyznaczył stronie 7-dniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego w aktach materiału dowodowego. W odpowiedzi, strona zajęła stanowisko pismami z dnia 5 i 15 lipca 2021 r. W piśmie z dnia 5 lipca 2021 r., strona poinformowała, iż podtrzymuje stanowisko zawarte we wniosku z dnia 24 maja 2021 r. i podkreśliła, że załączając do niego fakturę zakupu oleju napędowego (którego przewóz stanowi kwestię sporną w przedmiotowej sprawie) wykazała, że nie można przypisać jej roli podmiotu wysyłającego (czyli sprzedającego), gdyż zakupiony olej napędowy wykorzystywała wyłącznie na własne cele a automatyczne, ewentualne wydanie decyzji wymiarowej i usytuowanie Spółki jako podmiotu wysyłającego, będzie bezpodstawne. Dlatego ponownie wniosła o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego. Natomiast w piśmie z dnia 15 lipca 2021 r. strona wskazała, że ewentualne wydanie decyzji nakładającej karę pieniężną w związku z przypuszczeniem niespełnienia przez podmiot (jako podmiot wysyłający) wymogu dokonania zgłoszenia na przewóz towaru w postaci oleju napędowego w ilości 7167 l., nastąpi z naruszeniem art. 21 ust 1 ustawy SENT. Strona podkreśliła, że przewóz paliwa nie był związany z wykonaniem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, lecz z dostarczeniem oleju napędowego do własnych urządzeń obsługujących budowę drogi.

Decyzją z dnia 29 października 2021 r., działając na podstawie art 207 § 1 i 2, art. 210 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm.), art. 3 ust. 1, ust. 2 pkt. 1 lit. c, art. 5 ust. 1, art. 21 ust. 1, art. 26 ust. 1, ust. 2, ust. 5, art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 859 ze zm.); Naczelnik UC-S nałożył na Spółkę karę pieniężną z tytułu naruszenia obowiązków związanych z drogowym przewozem towarów tj. brakiem zgłoszenia oraz numeru referencyjnego SENT na przewóz towaru w postaci oleju napędowego w ilości 7167 l, stwierdzonych w trakcie kontroli w dniu 24 listopada 2020 r., na autostradzie A2 Zjazd E., w wysokości 20.000,00 zł. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ ten, powołując się na ustawę z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz.859 ze zm.), wskazał, że w rozpatrywanej sprawie, w jego ocenie Spółka naruszyła przepis art. 5 ust. 1 ustawy SENT. Odnosząc się do stanowiska strony zawartego w pismach złożonych w toczącym się postępowaniu organ zauważył, że szczegółowo wyjaśnił stronie zakres i przedmiot postępowania wszczętego postanowieniem z dnia 5 lutego 2021 r. wskazując jego podstawy faktyczne i prawne wskazując, iż okoliczności niniejszej sprawy nie dają podstaw do umorzenia postępowania w sprawie. Reasumując, organ podniósł, że w zaistniałej sytuacji zachodzą przesłanki do nałożenia łącznej kary pieniężnej w trybie art. 21 ust 1 ustawy SENT, co zostało szczegółowo wykazane w uzasadnieniu decyzji.

Po rozpatrzeniu odwołania od powyższej decyzji Dyrektor IS zaskarżoną do sądu decyzją utrzymał w mocy wyżej wskazaną decyzję Naczelnika UC-S. W ocenie Dyrektora IS, Naczelnik UC-S zgromadził materiał dowodowy, który pozwolił na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy. Ustalony stan faktyczny jest bezsporny i nie jest kwestionowany przez Spółkę, gdyż wynika wprost z dowodów znajdujących się w aktach sprawy, a Naczelnik UC-S dokonał oceny zgromadzonego materiału dowodowego i w wydanej przez siebie decyzji w sposób obszerny uzasadnił swoje rozstrzygnięcie. Dyrektor IS uznał za nieuzasadniony zarzut naruszenia przepisów postępowania, polegający na nadaniu pejoratywnego znaczenia pojęcia "interes publiczny" i uznania, że okoliczności towarzyszące sprawie nie są objęte "interesem publicznym". Odstępstwo od nałożenia kary jest instytucją o charakterze wyjątkowym, gdyż zasadą jest płacenie kar, a nie zwalnianie z tego obowiązku. Zwolnienie z kary jest uzasadnione w sytuacjach bardzo szczególnych i wyjątkowych, na które Spółka nie miała wpływu i które były niezależne od sposobu jej postępowania. W tej sprawie nie wystąpiły żadne nagłe, niedające się przewidzieć nadzwyczajne okoliczności, które mogłyby usprawiedliwiać naruszenie zasad związanych z przewozem towarów objętych ustawą o SENT. Spółka pomimo wezwania przez Naczelnika do przedłożenia dokumentów uzasadniających odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej, nie przedłożyła takich dokumentów stwierdzając jedynie, że nie jest właściwym adresatem. Dyrektor IS uznał za nieuzasadnione zawarte w odwołaniu zarzuty naruszenia przepisów prawa polegające na przyjęciu że Spółka była podmiotem wysyłającym, braku wyjaśnienia powodów uzależnienia kontynuacji przewozu od dokonania zgłoszenia "na siebie" oraz braku wykazania, że przewóz oleju napędowego wiązał się z wykonaniem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W ocenie Dyrektora IS, Naczelnik UC-S dokonał oceny interesu publicznego w sposób prawidłowy, zgodnie z obowiązującym przepisem - art. 21 ust. 3 ustawy SENT - oraz w granicach jego obowiązywania. Kwestia dokonania w trakcie kontroli drogowej nowego zgłoszenia SENT20201124008725 umożliwiającego Spółce dalszy przewóz towaru, nie ma związku z istotą niniejszej sprawy, której skutkiem było nałożenie kary pieniężnej w trybie art. 21 ust. 1 ustawy o SENT. Odnosząc się do przedstawionego przez Spółkę rozstrzygnięcia Naczelnika Kujawsko-Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Toruniu Dyrektor IS wyjaśnił, że rozstrzygnięcie dotyczy innej sprawy i nie jest ono wiążące w sprawie niniejszej a Dyrektor IS może dokonać odmiennych ustaleń faktycznych i odmiennej oceny prawnej niż te określone w przedstawionej decyzji.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik skarżącego zaskarżając decyzję w całości zarzucił;

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 21 ust 1 w zw. z art. 5 ust 1 i art. 2 pkt. 7 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 708 ze zm.) – dalej: Ustawa SENT - w zw. z art. 7 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 685 ze zm.) – dalej: Ustawa VAT - poprzez błąd w wykładni prawnej i przyjęcie, że skarżąca była podmiotem wysyłającym,

- art. 21 ust 3 Ustawy SENT poprzez uznanie, że wskazany przepis w zakresie możliwości złożenia wniosku o odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej ma zastosowanie, mimo, iż skarżąca nie występowała w przedmiotowej sprawie jako podmiot wysyłający;

2. naruszenie przepisów postępowania, tj.

- art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 188, art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa – dalej: Ustawa OP, poprzez niewykazanie, że przewóz 7167 litrów oleju napędowego będącego własnością i przeznaczonego do zaopatrywania maszyn i urządzeń skarżącej, wiązał się z wykonaniem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

- art. 120, art. 121 § 1, art. 122 Ustawy OP w związku z art. art. 21 ust 3 Ustawy SENT poprzez twierdzenie, że skarżąca mogła skorzystać z prawa złożenia wniosku o odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej ze względu na ważny interes podmiotu wysyłającego, mimo niemożności wykazania, iż skarżąca występowała w przedmiotowej sprawie jako podmiot wysyłający.

- art. 210 § 1 ust 6 Ustawy OP, poprzez niewyjaśnienie powodów:

a) dokonania interpretacji art. 2 pkt. 7 lit a Ustawy SENT w sposób pozbawiający sensu tego przepisu i twierdzenie, że właściciel towaru może nadać sobie uprawnienia dysponowania tym towarem jak właściciel,

b) dokonania interpretacji art. 7 Ustawy VAT, z pominięciem warunku zawartego w art. 5 ust 1 pkt. 1 tejże ustawy,

c) uzależnienia kontynuacji przewozu od dokonania niezgodnego z Ustawą SENT zgłoszenia tzw. "SENT na siebie".

W oparciu o postawione zarzuty pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie od Dyrektora IS na rzecz skarżącej kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor IS podtrzymał swoje stanowisko oraz argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga podlegała oddaleniu.

Okoliczności niniejszej sprawy wskazują na to, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona do sądu decyzja odpowiada prawu.

W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że zasady systemu monitorowania drogowego przewozu towarów określa powołana na wstępie ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów – dalej: uSENT lub ustawa o systemie monitorowania. W myśl definicji zawartych w art. 2 pkt 6, 7, 8 uSENT przez podmiot odbierający należy rozumieć osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, prowadzącą działalność gospodarczą, dokonującą wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, importu towarów lub nabycia towarów w przypadku dostawy towarów w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Z kolei podmiot wysyłający to osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadającą osobowości prawnej, prowadząca działalność gospodarczą, dokonująca:

a) dostawy towarów w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług:

- ostatniej przed rozpoczęciem przewozu towarów - w przypadku gdy jest dostawcą towaru, a po wydaniu towaru jest on przewożony na rzecz podmiotu odbierającego,

- uprawnioną do rozporządzania towarami jak właściciel w momencie rozpoczęcia przewozu - w przypadku gdy dostarcza towary na rzecz podmiotu odbierającego w celu dokonania dostawy towarów po zakończeniu przewozu towarów,

b) wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów w rozumieniu ustawy, o której mowa w lit. a,

c) eksportu towarów w rozumieniu ustawy, o której mowa w lit. a.

Przewoźnikiem jest natomiast osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadającą osobowości prawnej, prowadząca działalność gospodarczą, wykonująca przewóz towarów.

Przepis art. 3 ust. 1 ustawy o systemie monitorowania określa elementy, z których składa się system monitorowania, którym objęty jest przewóz towarów. Odnotować należy, że system ten obejmuje gromadzenie i przetwarzanie danych o przewozie towarów z zastosowaniem środków technicznych służących monitorowaniu oraz kontrolę realizacji obowiązków wynikających z ustawy przez podmioty obowiązane. Stosownie zaś do postanowień art. 4 uSENT środkiem technicznym, służącym monitorowaniu drogowego przewozu towarów jest rejestr zgłoszeń, natomiast przesyłanie, uzupełnianie i aktualizacja zgłoszenia następują za pośrednictwem Platformy Usług Elektronicznych Skarbowo - Celnych (art. 9 uSENT). Zgodnie z art. 5 ust. 1 uSENT w przypadku przewozu towaru rozpoczynającego się na terytorium kraju, podmiot wysyłający jest obowiązany przed rozpoczęciem przewozu towaru przesłać do rejestru zgłoszenie, uzyskać numer referencyjny dla tego zgłoszenia i przekazać ten numer przewoźnikowi. W przypadku dostawy towarów w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, zwanej dalej "dostawą towarów", podmiot wysyłający jest obowiązany również przekazać numer referencyjny podmiotowi odbierającemu. Odnotować w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 21 ust 1 uSENT w przypadku niewykonania obowiązku określonego w art. 5 ust. 1 albo art. 6 ust. 1, odpowiednio na podmiot wysyłający albo podmiot odbierający nakłada się karę pieniężną w wysokości 46% wartości brutto towaru przewożonego podlegającego obowiązkowi zgłoszenia, nie niższej niż 20.000 zł.

W świetle powyższego należy wskazać, że stan faktyczny ustalony w sprawie jest bezsporny, został już przywołany w pierwszej części niniejszego uzasadnienia, a co za tym idzie nie ma potrzeby powtarzania w tym miejscu tych okoliczności. Kwestią sporną w niniejszej sprawie pozostaje natomiast ta część towaru w pozostałej ilości tj. 7167 l oleju napędowego, co do której strona skarżąca nie dopełniła żadnych formalności potwierdzających dokonywanie w dniu kontroli przewozu (nie wystawiono zgłoszenia SENT ani żadnego innego dokumentu), który jak wynika z zeznań kierującego pojazdem miał zostać dostarczony do miejsca składowania – tj. do bazy Spółki. Dopiero w trakcie kontroli spółka dokonała stosownego zgłoszenia SENT na przewóz 7167 litów oleju napędowego. Następnie Spółka stanęła na stanowisku, iż dokonywała ona tzw. przesunięcia magazynowego.

W świetle powyższego należy wyjaśnić, że w myśl art. 3 ust. 7 ustawy systemowi monitorowania drogowego nie podlega przewóz towarów, który nie jest związany z wykonaniem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, jeżeli przewożonym towarom towarzyszy dokument potwierdzający przesunięcie międzymagazynowe wystawiony przez nadawcę towarów, który zawiera w szczególności: 1. dane nadawcy towaru obejmujące: a) imię i nazwisko albo nazwę, b) adres zamieszkania albo siedziby; 2. numer identyfikacji podatkowej nadawcy; 3. dane dotyczące towaru będącego przedmiotem przewozu, w szczególności rodzaju towaru, pozycji CN lub podkategorii PKWiU, ilości, masy brutto lub objętości towaru; 4. dane adresowe miejsca magazynowania towaru - wysyłki; 5. dane adresowe miejsca magazynowania towaru - przyjęcia. Tym samym z treści przywołanego przepisu wprost wynika, iż systemowi monitorowania drogowego nie podlega przewóz towarów, który nie jest związany z wykonaniem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, niemniej jednak tylko wówczas, jeżeli przewożonym towarom towarzyszy dokument potwierdzający przesunięcie międzymagazynowe wystawiony przez nadawcę towarów, który zawiera określone przez ustawodawcę elementy. Zatem sam fakt, że przewóz towarów nie jest związany z wykonywaniem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług nie jest wystarczający dla uznania, że doszło do tzw. przesunięcia magazynowego. Dla uznania przewozu jako przesunięcie międzymagazynowe, które nie podlega systemowi monitorowania drogowego przewozu towarów konieczne jest więc również, co należy podkreślić, jak stanowi powyżej wskazany przepis art. 3 ust. 7 uSENT, spełnienia kolejnego określonego przez ustawodawcę warunku, tj. posiadania w czasie przewozu dokumentu potwierdzającego przesunięcie międzymagazynowe, wystawionego przez nadawcę towaru. Dokument taki powinien towarzyszyć przewożonym towarom. Jak jednak wynika z akt sprawy w dniu przewozu nie dysponowano takim dokumentem – który dokumentowałby przesunięcie magazynowe, tj. dokumentem, który spełniłby określone przez ustawodawcę w art. 3 ust. 3 uSENT wymogi. Co więcej nie dysponowano też żadnym innym dokumentem. Dopiero bowiem w wyniku kontroli, podczas jej trwania, dokonano stosowanego zgłoszenia SENT. Strona w chwili zamknięcia poprzedniego zgłoszenia, dokonując przewozu pozostałej ilości oleju napędowego miała obowiązek, jako podmiot wysyłający, dokonać zgłoszenia przewozu i uzyskać numer referencyjny, zgodnie z dyspozycją art. 5 ust. 1 uSENT. W momencie przedmiotowej kontroli kierujący pojazdem nie okazał jednak numeru referencyjnego zgłoszenia SENT na przewóz 7167 l oleju napędowego, tym samym strona naruszyła obowiązki związane z drogowym przewozem towarów tj. brakiem zgłoszenia oraz numeru referencyjnego SENT na przewóz towaru w postaci oleju napędowego w ilości 7167 l.

Wobec powyższego Organ odwoławczy zasadnie stwierdza, że nieposiadanie przez Stronę, występującą w roli podmiotu wysyłającego, dokumentu potwierdzającego realizację przewozu przedmiotowego towaru w ilości 7167 l spowodowało, iż przewóz tej części towaru został dokonany poza systemem monitorowania tj. z naruszeniem przepisów uSENT, co mogło skutkować narażeniem na straty Skarbu Państwa, w sytuacji gdyby doszło do uszczupleń w zakresie podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług. Podsumowując, za prawidłowe uznać należy stanowisko organów, że skoro w dniu kontroli przewozu przedmiotowego towaru ustalono, iż podmiotem wysyłającym oraz przewoźnikiem była strona skarżąca, to zgodnie z wymogami nałożonymi ustawą na stronie skarżącej spoczywał obowiązek zgłoszenia towaru do rejestru SENT w odniesieniu do przewożonego towaru. W sytuacji natomiast uznania przez stronę skarżącą, iż sporna część towaru, tj. 7167 l oleju napędowego stanowić będzie przesunięcie międzymagazynowe, należało na tą okoliczność sporządzić i posiadać w czasie przewozu dokument, o którym mowa w art. 3 ust. 7 uSENT. Wobec nieprzedstwienia przez stronę skarżącą dokumentu potwierdzającego dokonanie przesunięcia międzymagazynowego w odniesieniu do 7167 l oleju napędowego, słusznie uznano, iż strona skarżąca naruszyła obowiązki związane z drogowym przewozem towarów tj. brakiem zgłoszenia oraz numeru referencyjnego SENT na przewóz towaru w postaci oleju napędowego w ilości 7.167 l i nałożono nań karę pieniężną, której wysokość odpowiada przepisom obowiązującego prawa – wysokość nalżonej kary została ustalona w sposób prawidłowy.

Odnotować należy, że konstrukcja oraz sposób zredagowania przepisów regulujących obowiązek przestrzegania norm związanych z systemem monitorowania drogowego przewozu towarów jest na tyle precyzyjny i jednoznaczny, że wyklucza możliwość swobodnej interpretacji tych uregulowań zarówno przez osoby dokonujące kontroli drogowej, jak też przez organy prowadzące postępowanie. Jeśli zatem ustawodawca uzależnił niepodleganie rygorom ustawy od spełnienia określonego warunku, podmiot wysyłający towar objęty systemem monitorowaniem powinien warunek ten wypełnić. Natomiast w przypadku zaniedbania dopełnienia powyższego warunku, strona skarżąca powinna liczyć się z negatywnymi konsekwencjami tym bardziej, iż treść ustawy powinna być jaj – jako profesjonaliście - znana.

W świetle powyższego zarzuty sformułowane w skardze – zarówno te dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego, jak również prawa procesowego - należało uznać za bezzasadne. Z akt sprawy wynika bowiem, że organy prowadziły postępowanie z zachowaniem wszystkich zasad ogólnych. W szczególności organy podjęły wszelkie niezbędne działania, aby w sposób należyty wyjaśnić stan faktyczny sprawy. Odnotować również należy, że do wszystkich złożonych przez stronę skarżącą wniosków i wyjaśnień zarówno organ pierwszej jak i drugiej instancji odniosły się w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć, które były wszechstronne i wyczerpywały całokształt zagadnień, o których mowa w przytoczonych przepisach oraz wyjaśniały powody, dla których organy nie mogły przychylić się do żądań strony składanych w toku postępowania.

Konkludując należy stwierdzić, że zarzuty strony skarżącej podniesione w skardze nie znajdują uzasadnienia w stanie faktycznym i prawnym sprawy i z tych przyczyn na mocy art. 151 ppsa orzeczono jak w sentencji wyroku.

a.l.