Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 915/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2017-10-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne: Ochrona przyrody
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzje I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 134 par. 1, art. 145 par. 1 pkt 1, art. 153, art. 135, , art. 200 w zw. z art. 205, art. 223 par. 2,
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 115a
journal: Dz.U. 2017 poz 519
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska
article: art. 75 par. 1, art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder,, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 października 2017 r. sprawy ze skargi P. K. i S. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty S. z dnia [...] r. nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz skarżących P. K. i .S. H. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. nakazuje ściągnąć od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie kwotę [...] złotych tytułem nieuiszczonego wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

Starosta [...] decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 115 a ust. 1, 3, 4 i art. 378 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2016 r., poz. 672 ze zm.), określił dla zakładu kamieniarskiego zlokalizowanego na nieruchomości o numerze ewidencyjnym [...] w obrębie S. w G. S., należącego do P. K. i S. H., prowadzących działalność gospodarczą w ramach spółki cywilnej [...] P. K. S. H. s.c., dopuszczalny poziom hałasu przenikającego do środowiska na granicy najbliższego terenu chronionego akustycznie w wysokości:

1. LAeq D = 55 dB – dopuszczalny poziom hałasu w porze dziennej, tj. w godz. 6.00 – 22.00,

2. LAeq N = 45 dB – dopuszczalny poziom hałasu w porze nocnej, tj. w godz. 22.00 - 6.00.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że na skutek skarg mieszkańców miejscowości S. w G. S. na uciążliwości zakładu kamieniarskiego należącego do P. K. i S. H., spowodowane przez hałas emitowany podczas cięcia płyt kamiennych konieczne stało się wykonanie pomiarów hałasu emitowanego do środowiska z terenu tego zakładu. Podstawę do określenia dopuszczalnego poziomu hałasu stanowiły badania przeprowadzone przez biegłego w dniu 25 października 2016 r. w zestawieniu z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla badanego terenu, wskazującego jego przeznaczenie na cele zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z dopuszczalną funkcją usług (11 MJ,U) oraz zakwalifikowanie tego terenu jako przeznaczonego na cele mieszkaniowo-usługowe.

Na podstawie sprawozdania z badań wykonanych przez biegłego M. P. w dniu 25 października 2016 r. stwierdzono, że pomiary poziomu hałasu przenikającego do środowiska z terenu zakładu, przeprowadzone w porze dziennej wykazały, że wartość równoważnego poziomu dźwięku A dla czasu odniesienia T wyrażonego wskaźnikiem hałasu LAeq D w punkcie pomiarowym nr 1 wyniosła 57,6 dB, natomiast w punkcie pomiarowym nr 2 wartość ta wyniosła 56,4 dB. Wobec powyższego stwierdzono, że został przekroczony dopuszczalny poziom hałasu w środowisku w porze dziennej na terenie chronionym akustycznie. Przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu w punkcie pomiarowym nr 1 wyniosło 2,6 dB, natomiast w punkcie pomiarowym nr 2 przekroczenie wyniosło 1,4 dB.

Po przeanalizowaniu zebranego materiału dowodowego organ prowadzący postępowanie stwierdził, że pomiary hałasu emitowanego z zakładu kamieniarskiego wykonane w dniu 25 października 2016 r. zostały przeprowadzone zgodnie z metodyką referencyjną wskazaną w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz.U. z 2014 r., poz. 1542). Punkty pomiarowe podczas pomiarów wspomnianych pomiarów zostały usytuowane w sposób wskazany w ust. 2 pkt 2 lit. b tego rozporządzenia, tj. na terenie otaczającym budynki, który stanowił najbliższy teren chroniony akustycznie.

Odnosząc się do argumentacji podnoszonej przez stronę, że usunięcie ogrodzenia betonowego znajdującego się za piłą linową może mieć wpływ na wynik postępowania, organ uznał czynnik ten za nieznaczący w sprawie, ponieważ płot ten posadowiony był od strony odgradzającej zakład kamieniarski [...] P. K. S. H. s.c. od sąsiadującego z nim Zakładu Kamieniarskiego [...] W. H.. Płot nie ograniczał zatem emisji hałasu spowodowanego pracą piły linowej od strony drogi i zabudowań mieszkalnych. Dodatkowo organ podkreślił, że zgodnie z wykładnią zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 stycznia 2011 r., sygn. akt II SK 6/10, już jednorazowe przekroczenie norm zobowiązuje właściwy organ do wydania decyzji w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu.

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli P. K. i S. H., domagając się jej uchylenia i umorzenia postępowania ewentualnie jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie następujących przepisów mających istotny wpływ na wynik postępowania:

1. art. 115 a ustawy z dnia 27 kwietnia 2011 r. Prawo ochrony środowiska poprzez wszczęcie postępowania przez Starostę S. , mimo braku stwierdzenia przez upoważniony organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu,

2. art. 115 a cytowanej wyżej ustawy poprzez wydanie decyzji w sprawie mimo braku przeprowadzenia pomiarów przez podmiot tym przepisem uprawniony i w konsekwencji wydanie decyzji w oparciu o pomiary wykonane przez podmiot nieuprawniony,

3. art. 6 k.p.a. poprzez przekroczenie uprawnień do wszczęcia postępowania – wobec braku pomiarów wykonanych przez upoważniony organ, a także wydania decyzji ustalającej poziom dopuszczalnego hałasu na nieruchomości skarżących mimo niewykonania pomiarów przez upoważniony podmiot, a zlecenie pomiarów osobie trzeciej,

4. art. 7 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co wyrażało się m.in. nieuwzględnieniem braku podstaw do zlecenia pomiarów osobie trzeciej, a także nieuwzględnieniem, że pomiary zostały wykonane w sposób niezgodny z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobranej wody,

5. art. 78 § 1 i art. 80 k.p.a., zgodnie z którym organ obowiązany jest uwzględnić żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu, zwłaszcza w sytuacji gdy przed wydaniem decyzji organ został powiadomiony o zmianie stanu faktycznego nieruchomości mogącego mieć wpływ na pomiary hałasu,

6. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieodniesienie się przez organ do postawionych w toku postępowania zastrzeżeń,

7. rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r. - poprzez nieuwzględnienie, że opinia zlecona przez Starostę S. wykonana została z naruszeniem metodyki referencyjnej wykonywania pomiarów, w szczególności poprzez wadliwe umieszczenie punktów pomiarowych, pominięcie obowiązku umieszczenia tych punktów również przy samym budynku i na odpowiedniej wysokości.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 115 a ust. 1, 3 i 4 oraz art. 378 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji, organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie organem ochrony środowiska jest Starosta [...], który dokonał pomiarów we własnym zakresie, powołując w tym celu biegłego z zakresu pomiarów hałasu emitowanego do środowiska, a więc osobę mającą wiadomości specjalne, o której mowa w art. 84 § 1 k.p.a. Badanie to zostało przeprowadzone w zgodzie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Skoro cały teren działki nr [...] zaliczony jest do terenu chronionego akustycznie, to prawidłowym było umieszczenie punktów pomiarowych na wysokości 4 m ± 0,2 m nad powierzchnią terenu, zgodnie z załącznikiem nr 7 część B ust. 2 pkt 2 lit. b rozporządzenia. Z przeprowadzonego badania wynika, że normy hałasu zostały przekroczone już w stosunku do punktów nr 1 i 2 zlokalizowanych na granicy najbliższych terenów chronionych akustycznie, tj. działek o nr [...] Było to wystarczające do wydania decyzji nakładającej obowiązek przestrzegania wymagań w zakresie dopuszczalnej emisji hałasu skierowanej do podmiotu, który w ramach swojej działalności wytwarza taki hałas.

Odnosząc się do argumentacji podnoszonej przez skarżących Kolegium wskazało, że nie można było uznać za konieczne przeprowadzenie w sprawie ponownego dowodu z badania emisji hałasu - ze względu na usunięcie ogrodzenia oddzielającego dwa zakłady kamieniarskie (zakład skarżących od zakładu [...] W. H.). Organ I instancji słusznie uznał, że płot ten nie ograniczał emisji hałasu od strony drogi i zabudowań mieszkalnych. Dodatkowo, Kolegium zaznaczyło, że ze sprawozdania z pomiarów hałasu przeprowadzonego na zlecenie strony – z punktu 7 pn. Charakterystyka otoczenia zakładu – wynika, że brak jest obiektów odbijających fale akustyczne w otoczeniu źródła i punktu pomiarowego. Zatem brak jest podstaw do uznania, że zdemontowany płot odbijał fale akustyczne.

P. K. i S. H. nie zgadzając się z powyższą decyzją wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zarzucając jej naruszenie przepisów prawa, mających istotny wpływ na wynik postępowania, tj.:

1. art. 115 a ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez jego niewłaściwą wykładnię, a w konsekwencji zastosowanie skutkujące przyjęciem, że Starosta [...] wszczął w sposób zgodny z prawem postępowanie administracyjne, mimo braku uprzedniego stwierdzenia przez upoważniony organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu na przedmiotowej nieruchomości, który to dokument stanowić winien podstawę wszczęcia postępowania w sprawie,

2. art. 115 a ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez przyjęcie, że przedmiotowa decyzja została wydana w oparciu o pomiary wykonane przez Starostę Stargardzkiego, w sytuacji gdy organ winien był stwierdzić, że decyzja w sprawie została wydana w oparciu o pomiary wykonane przez podmiot nieuprawniony,

3. art. 6 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie - Kolegium jako organ administracji publicznej wyższego stopnia pominęło, że Starosta [...] wydając przedmiotową decyzję dopuścił się przekroczenia uprawnień wszczynając postępowanie (wobec braku pomiarów wykonanych przez upoważniony podmiot) a nadto decyzję ustalającą poziom dopuszczalnego hałasu wydano pomimo niewykonania pomiarów przez upoważniony podmiot,

4. art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] i uznanie, że przeprowadził on przedmiotowe postępowanie w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami pomimo, że organ odwoławczy powinien był stwierdzić:

- naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co wyrażało się m.in. nieuwzględnieniem braku podstaw do zlecenia wykonania pomiarów osobie trzeciej oraz nieuwzględnieniem, że pomiary wykonane zostały w sposób niezgodny z rozporządzeniem z dnia 30 października 2014 r.,

- naruszenie art. 78 § 1 i art. 80 k.p.a., zgodnie z którym organ obowiązany jest uwzględnić żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu, zwłaszcza w sytuacji gdy przed wydaniem decyzji organ został powiadomiony o zmianie stanu faktycznego nieruchomości mogącego mieć wpływ na pomiary hałasu,

- art. 107 § 3 k.p.a. bowiem decyzja Starosty nie zawierała odniesienia się przez organ do postawionych w toku postępowania zastrzeżeń,

5. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji pomimo wystąpienia istotnych uchybień w postępowaniu prowadzonym przez Starostę,

6. rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r. - poprzez nieuwzględnienie, że opinia zlecona przez Starostę Stargardzkiego wykonana została z naruszeniem metodyki referencyjnej wykonywania pomiarów, w szczególności poprzez wadliwe umieszczenie punktów pomiarowych, pominięcie obowiązku umieszczenia tych punktów również przy samym budynku i na odpowiedniej wysokości.

Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej w całości oraz umorzenie postępowania ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o oddalenie skargi, jako bezzasadnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

W myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Nadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednakże w zakresie oceny legalności nie może wykraczać poza sprawę, która była lub winna być przedmiotem postępowania przed organami administracji publicznej i której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie.

Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Kontrola zaskarżonej decyzji, dokonana według wskazanego wyżej kryterium, doprowadziła do uznania, że decyzja ta, podobnie jak decyzja ją poprzedzająca naruszają prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie, jakkolwiek nie wszystkie podniesione przez skarżących zarzuty zasługiwały na uwzględnienie.

Nie sposób bowiem zgodzić się ze skarżącymi, że w niniejszej sprawie decyzja została wydana w oparciu o pomiary hałasu dokonane przez podmiot nieuprawniony. Zdaniem skarżących, wszczęcie postępowania przewidzianego w art. 115 a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2017 r., poz. 519) możliwe jest po stwierdzeniu przez właściwy organ przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia. Tymczasem w niniejszym postępowaniu pomiary nie zostały przeprowadzone przez żaden z wymienionych podmiotów lecz przez osobę trzecią.

W pierwszym rzędzie należy wskazać, że postępowanie w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu dla zakładu kamieniarskiego prowadzonego przez skarżących zostało wszczęte w dniu 9 listopada 2016 r., a zatem dopiero po przeprowadzeniu stosownych pomiarów hałasu i stwierdzeniu w ich wyniku przekroczeń w omawianym zakresie (o czym skarżący zostali zawiadomieni pismem z dnia 18 listopada 2016 r.), nie zaś po jego wszczęciu jak sugerują skarżący. Ponadto, nie sposób zgodzić się z poglądem skarżących, że zlecenie wspomnianych pomiarów laboratorium badawczemu posiadającemu certyfikat akredytacji Polskiego Centrum Akredytacji m.in. w zakresie pomiarów hałasu pochodzącego od instalacji, urządzeń i zakładów przemysłowych stanowi o dokonaniu ich przez "osobę trzecią". Zgodnie z treścią art. 75 § 1 k.p.a., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Nie ulega przy tym wątpliwości, że w sytuacji gdy w sprawie wymagane są badania, których wykonanie wymaga wiadomości oraz środków, którymi organ administracji publicznej nie dysponuje, może on zwrócić się do właściwego laboratorium o przeprowadzenie takich badań. Bezsprzecznie Starosta [...] nie dysponuje ani niezbędnymi wiadomościami ani środkami umożliwiającymi wykonanie pomiarów hałasu, zaś wykonanie pomiarów hałasu przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska okazało się niemożliwe (pismo z dnia 19 października 2015 r.) zatem oczywistym jest, że nie tylko mógł, ale też zobowiązany był zwrócić się o przeprowadzenie niezbędnych badań do laboratorium posiadającego stosowny certyfikat akredytacji.

Za nietrafny należy też uznać argument skarżących dotyczący konieczności przeprowadzenia ponownych pomiarów hałasu z tego powodu, że zmienił się stan faktyczny dotyczący nieruchomości skarżących, tj. usunięto płot posadowiony za maszyną oddziałującą na środowisko. Zdaniem skarżących ma to istotne znaczenie dla sprawy bowiem płot odbija dźwięk, a więc zwiększa ogólny poziom hałasu. Jak słusznie dostrzegło Kolegium, w sprawozdaniu z badań, zleconych przez samych skarżących, przedstawionym następnie organowi w niniejszym postępowaniu, jednoznacznie wskazano, że brak jest obiektów odbijających fale akustyczne w otoczeniu źródła i punktu pomiarowego. Sprawozdanie to wykonano w dniu 6 czerwca 2016 r., a zatem jeszcze przed zdemontowaniem wskazywanego przez skarżących płotu. Skoro zatem płot nie stanowił wówczas obiektu odbijającego fale akustyczne zatem nie ulega wątpliwości, że jego zdemontowanie nie mogło mieć wpływu na dokonane pomiary z tego punktu widzenia.

Nie sposób też zgodzić się z poglądem skarżących, że z załącznika nr 7 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz. U. z 2014 r., poz. 1542) wynika wymóg dokonywania pomiarów we wszystkich punktach pomiarowych wymienionych w pkt 2 lit. B (kryteria lokalizacji punktów pomiarowych) tego załącznika – łącznie.

Zgodnie bowiem z tym przepisem punkty pomiarowe należy lokalizować na terenach objętych ochroną przed hałasem w ten sposób, aby przeprowadzone w nich pomiary pozwoliły na ustalenie miejsca o największym oddziaływaniu źródeł hałasu, których pomiary dotyczą, z uwzględnieniem poniższych reguł:

1) na terenie niezabudowanym punkty pomiarowe lokalizuje się na wysokości 1,5 m (z dokładnością zawierającą się w przedziale <-0,0 m; +0,1 m >) nad powierzchnią terenu;

2) na terenie zabudowanym punkty pomiarowe lokalizuje się:

a) przy elewacji budynków objętych ochroną przed hałasem w związku z wypełnianiem funkcji, dla których realizacji teren został objęty ochroną przed hałasem, w odległości 0,5-2 m od elewacji tych budynków:

- w świetle okna kondygnacji eksponowanej na hałas; podczas pomiarów hałasu okno w miarę możliwości powinno być otwarte, choć dopuszcza się wykonanie pomiarów przy oknie zamkniętym; dopuszcza się uchylenie okna w ten sposób, aby możliwe było przeprowadzenie przez nie wysięgnika i kabli łączących mikrofony pomiarowe z przyrządami pomiarowymi znajdującymi się w pomieszczeniu,

- na wysokości 4 m ± 0,2 m nad powierzchnią terenu, gdy nie ma możliwości wykonania pomiarów hałasu w świetle okna na danej kondygnacji,

b) na terenach otaczających budynki, o których mowa w lit. a, na wysokości 4 m ± 0,2 m nad powierzchnią terenu.

Skoro w przepisie tym jednoznacznie wskazano, że punkty pomiarowe należy lokalizować w ten sposób, aby przeprowadzone w nich pomiary pozwoliły na ustalenie miejsca o największym oddziaływaniu źródeł hałasu zatem oczywistym jest, że w przypadku ustalenia przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu w jednym z tych punktów, dokonanie pomiarów w punktach pozostałych sytuacji tej już nie zmieni. Ustalenie bowiem, że w pozostałych punktach przekroczenia takie nie występują nie zmienia w żaden sposób faktu, że dopuszczalny poziom hałasu został przekroczony. Okoliczność, czy był to punkt pomiarowy przy elewacji budynku czy na terenach otaczających budynki pozostaje w tym wypadku bez znaczenia. Wbrew przekonaniu skarżących – w świetle tego przepisu – nie ma także znaczenia czy właściciel nieruchomości przebywa w otoczeniu budynku – w miejscu zbliżonym do granicy nieruchomości stale czy sporadycznie.

Niezależnie od powyższego, jak już wskazano powyżej, skarga P. K. i S. H. zasługuje na uwzględnienie. Trafnym okazał się bowiem zarzut nienależytego zweryfikowania warunków atmosferycznych w dniu wykonywania pomiarów co nie pozostaje bez znaczenia w stosunku do jakości i prawidłowości przeprowadzonych pomiarów, a w konsekwencji również co do oceny miarodajności samej opinii.

Zgodnie bowiem z załącznikiem nr 7 do cytowanego powyżej rozporządzenia z dnia 30 października 2014 r. – lit. D – zalecenie dotyczące warunków meteorologicznych, pomiary hałasu prowadzi się w warunkach meteorologicznych określonych na wysokości nie mniejszej niż 3,5 m nad poziomem terenu, nieprzekraczających warunków opisanych w pkt 1 (określonych przez producenta w instrukcji obsługi przyrządu) i pkt 2 tego uregulowania (określających temperaturę, wilgotność, prędkość wiatru, ciśnienie atmosferyczne o ile są one ostrzejsze od warunków dopuszczanych przez producenta przyrządu).

W treści sprawozdania z badań z dnia 25 października 2016 r. wskazano jakiego rodzaju aparatura została użyta, jednak nie podano jakie warunki meteorologicznie dopuścił producent tego sprzętu ani też na jakiej wysokości dokonano pomiarów prędkości wiatru, temperatury, wilgotności oraz ciśnienia atmosferycznego.

Wobec powyższego nie można stwierdzić, że wykonane w dniu 25 października 2016 r. pomiary są miarodajne.

Należy podkreślić, że powyższą okoliczność skarżący podnosili zarówno w piśmie skierowanym do Starosty [...] – z dnia 7 grudnia 2016 r. jak i w odwołaniu od decyzji z dnia [...] r. Jednakże ani Starosta ani organ odwoławczy do kwestii tej nie odnieśli się w żaden sposób, nie podjęli też żadnych działań, które mogłyby okoliczność tę wyjaśnić – np. poprzez uzupełnienie sprawozdania z badań – przez wskazanie na jakiej wysokości nad poziomem terenu dokonano pomiarów warunków meteorologicznych ewentualnie poprzez dokonanie dodatkowych pomiarów jeżeli warunki opisane we wskazanym wyżej uregulowaniu załącznika nr 7 do rozporządzenia z dnia 30 października 2014 r. nie zostały spełnione.

Zgodnie z treścią art. 115 a ustawy Prawo ochrony środowiska, w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu; za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie wskaźnika hałasu LAeq D lub LAeq N.

Nie ulega zatem wątpliwości, że wydanie opisanej wyżej decyzji możliwe jest jedynie po stwierdzeniu przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu – w oparciu o wyniki pomiarów dokonanych zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Skoro zachodzą wątpliwości co do miarodajności wyników uzyskanych w niniejszym postepowaniu zatem nie sposób stwierdzić z całą pewnością, że w tym wypadku doszło do przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu.

Wyżej wskazany brak wyjaśnienia okoliczności mogących mieć istotne znaczenie dla wyniku dokonanych pomiarów uszedł uwadze organów obu instancji, których obowiązkiem była ocena tego dowodu również pod kątem jego zupełności. W konsekwencji powyższego, doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Naruszenie to przede wszystkim polegało na uchybieniu art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 skoro organy obu instancji nie dokonały prawidłowej oceny wartości dowodu jakim było przedłożone do akt sprawy sprawozdanie z badań, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wyżej wskazane zapatrywania Sądu co do oceny sposobu dokonania pomiarów poziomu hałasu oraz sporządzenia sprawozdania z badan tego poziomu stanowią dla organu wytyczne, które - stosownie do art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - powinien uwzględnić przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję pierwszoinstancyjną. Rozstrzygnięcie w pkt II sentencji wyroku zapadło na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 ww. ustawy. Natomiast w pkt III, na podst. art. 223 § 2 tej ustawy nakazano ściągnięcie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. kwoty 200 zł tytułem nieuiszczonego wpisu od skargi (każdy ze skarżących winien był uiścić stosowną opłatę w kwocie 200 zł, jednakże uiszczona została opłata w wysokości należnej od jednego z nich, przy czym zgodnie z treścią art. 200 cytowanej ustawy, w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.).