Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 344/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-05-26 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

sygn. akt III SA/Kr 344/17 Kraków, dnia 26 maja 2017 r. POSTANOWIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Firek po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 25 stycznia 2017 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Niniejsza sprawa została wszczęta wskutek skargi D.K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 25 stycznia 2017 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Na jego uzasadnienie skarżący wskazał, że wykonanie decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutku, doprowadzi do konieczności ogłoszenia upadłości, albowiem skarżący nie dysponuje środkami pieniężnymi koniecznymi dla jej zaspokojenia. Nawet późniejsze korzystne orzeczenie sądu nie pozwoli na przywrócenie stanu pierwotnego, a przez cały czas trwania postępowania sądowego skarżący nie będzie mógł normalnie funkcjonować i zapewnić bytu rodzinie. Nadto skarżący wskazał na masowe wydawanie podobnych decyzji przez organy celne. Podniósł też, że dotychczas sądy administracyjne stały na stanowisku, że wykonanie przedmiotowych decyzji winno zostać wstrzymane, dołączył na poparcie tego twierdzenia postanowienie sygn. akt II SA/Rz 651/15.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016r., póz. 718 ze zm -oznaczanej dalej jako p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W niniejszej sprawie należy zwrócić uwagę na ugruntowaną już linię orzecznictwa, zgodnie z którą do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a., nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Użyte w tym przepisie pojęcia nieostre, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wymagają skonkretyzowania w postaci argumentacji strony skarżącej (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 9 maja 2012r., sygn. akt II OZ 358/12, Lex Omega nr 1166174 oraz z dnia 25 kwietnia 2012r, sygn. akt II FSK 921/12, Lex Omega nr 1137672). Ponieważ postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji

2

prowadzi do wyłomu od zasady wykonalności aktu administracyjnego, strona nie może ograniczyć się w uzasadnieniu wniosku do ogólnikowego stwierdzenia, lecz precyzyjnie musi wskazać na zagrożenia płynące z wykonania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2012r., sygn. akt II OSK 768/12, Lex Omega nr 1145639). Zauważyć też należy, że o przesłance jaką jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody można mówić wówczas, jeśli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 24 kwietnia 2012r., sygn. akt II OZ 327/12, Lex Omega nr 1145709). Obowiązkiem wnioskodawcy jest wykazanie, że na skutek zapłaty spornej kwoty grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot zapłaconej dobrowolnie bądź wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2014 r., sygn. akt II GSK 1020/14, Lex Omega nr 1467667).

Skarżący w sposób ogólnikowy wskazał na możliwe skutki wykonania zaskarżonej decyzji. Nie przedstawił jednak żadnych szczegółów odnośnie osiąganych dochodów, obrotu firmy, posiadanych oszczędności, nieruchomości czy też innych informacji, które pozwoliłyby zobrazować jego sytuację majątkową i zarobkową i ocenić skutki ewentualnego wykonania decyzji dla jego samego oraz jego rodziny. Nie uprawdopodobnił również swoich wywodów żadnym dokumentem. Na podstawie samego twierdzenia o możliwej upadłości, nie popartego dalszymi danymi w opisanym zakresie, przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie sposób uznać za wykazane czy nawet uprawdopodobnione.

Nie mogło też odnieść skutku odwołanie się do postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (sygn. akt II SA/Rz 651/15). Postanowienie uzasadnione było przede wszystkim oczekiwaniem na rozstrzygnięcie pytania prawnego, zadanego przez inny sąd Trybunałowi Konstytucyjnemu. Odpowiedź na pytanie prawne, o którym w tym orzeczeniu mowa, została już bowiem udzielona -Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 21 października 2015 r. (sygn. akt P 32/12) orzekł, że art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. póz. 612 i 1201) w zakresie, w jakim zezwalają na wymierzenie kary pieniężnej osobie fizycznej, skazanej uprzednio prawomocnym

3

wyrokiem na karę grzywny za wykroczenie skarbowe z art. 107 § 4 ustawy z dnia 10 września 1999 r. - Kodeks karny skarbowy (Dz. U. z 2013 r. póz. 186, ze zm.), są zgodne z wywodzoną z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasadą proporcjonalnej reakcji państwa na naruszenie obowiązku wynikającego z przepisu prawa.

Z uwagi na powyższe Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, za podstawę przyjmując art. 61 § 3 p.p.s.a.