Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2097/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-01-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 174 pkt 1 i pkt 2, art. 183, art. 184, art. 204 pkt 1, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Sędzia del. WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Protokolant Anna Fyda-Kawula po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia 17 lipca 2013 r. sygn. akt III SA/Po 1232/12 w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od A. M. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 900 (słownie: dziewięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 17 lipca 2013 r. sygn. akt III SA/Po 1232/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. oddalił skargę A. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2012 r. o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 8000 złotych za brak zezwolenia na przewozy regularne specjalne.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu 3 stycznia 2012 r. w miejscowości G. magazyn [...] na drodze lokalnej Inspekcja Transportu Drogowego zatrzymała do kontroli drogowej autobus marki BOVA nr rej. [...], którym kierował K. Ł. Na podstawie wypisu z licencji nr [...] udzielonej PPHU M. A. ustalono, że kierowca wykonywał krajowy transport drogowy osób, na rzecz skarżącego. Kierowca posługiwał się wypisem nr 001 z zezwolenia nr [...] na wykonywanie regularnych specjalnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym udzielonym przedsiębiorcy "W." Sp. z o.o. w Ś.

W toku postępowania administracyjnego A. M. przedłożył organowi umowę o świadczenie usług transportu osobowego zawartą przez skarżącego w dniu 1 lutego 2010 r. z ww. spółką.

Organ I instancji ustalił także, że Marszałek Województwa [...] wydał A. M. w dniu [...] stycznia 2012 r. zezwolenie na wykonywanie regularnych specjalnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na linii komunikacyjnej relacji Ż., rynek – J., W. P. –K., W., zgodnie z rozkładem jazdy załączonym do wniosku strony z dnia 7 grudnia 2011 r.

[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] nałożył na A. M. karę pieniężną w wysokości 8.000 złotych, za brak zezwolenia na przewozy regularne specjalne.

Od powyższej decyzji A. M. złożył odwołanie, w którym zarzucił błędną wykładnię przepisu art. 5 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. – Prawo przewozowe. Odwołujący się podniósł, że w dniu kontroli doszło do faktycznej zmiany godzin odjazdu i przyjazdu, lecz było to spowodowane złymi warunkami atmosferycznymi oraz innymi czynnikami niezależnymi od przewoźnika. Jednakże powstałej sytuacji można najwyżej zarzucić wykonanie przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w okazanym zezwoleniu, nie zaś jego brak. Skarżący wskazał również, że w świetle postanowień umowy z dnia 1 lutego 2010 r. rzeczywistym przewoźnikiem była spółka "W.", która w ramach posiadanego zezwolenia powierzyła skarżącemu wykonanie spornego przewozu.

Główny Inspektor Transportu Drogowego nie podzielił zarzutów odwołania i decyzją z dnia [...] października 2012 r. nr [...], na podstawie m.in. art. 4 pkt 9, art. 4 pkt 22, art. 18 ust. 1-3, art. 92a ust. 1, ust. 2 i ust. 6, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm., dalej: powoływanej jako: u.t.d.) oraz l.p. 2.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2012 r.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, po przytoczeniu treści przepisów art. 4 pkt 9, pkt 22, art. 18 ust. 1-3, 92a ust. 1 i 2 u.t.d., Główny Inspektor Transportu Drogowego (GITD) wskazał, że skarżący nie kwestionuje wykonywania w dniu kontroli drogowej regularnego specjalnego przewozu osób. Spornym natomiast pozostaje fakt ponoszenia przez skarżącego odpowiedzialności, jako przyjmującego zlecenie, albowiem według A. M. odpowiedzialność za kontrolowany przewóz ponosi powierzający, tj. "W." Sp. z o.o. w Ś. Organ odwoławczy nie zgodził się z zarzutem postawionym przez skarżącego w odwołaniu od decyzji organu I instancji dotyczącym błędnej wykładni art. 5 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. Prawo przewozowe (tj. Dz.U. z 2000 r. Nr 50, poz. 601 ze zm., dalej: Prawo przewozowe), przez przyjęcie, że możliwość powierzenia wykonania przewozu innym przewoźnikom nie dotyczy sytuacji, jaka miała miejsce w rozpatrywanej sprawie. Według organu odwoławczego, zapisy umowy o świadczenie usług transportu osobowego z dnia 1 lutego 2010 r. zawartej ze spółką "W." świadczą, że to A. M. jest przewoźnikiem. Organ wskazał, że zgodnie z § 5 pkt 6 powyższej umowy, przewoźnik zobowiązany jest do uzyskania stosowanych zezwoleń i licencji na wykonywanie regularnych przewozów (jeśli są wymagane) zgodnie z tą umową. W myśl § 5 pkt 4 ww. umowy przewoźnik zobowiązany jest do zorganizowania na swój koszt dystrybucji biletów dla Pracowników Tymczasowych, dla których pracodawcą użytkownikiem jest [...]. Na podstawie § 4 pkt 4 ww. umowy, przewoźnik zobowiązuje się do wystawienia faktury zbiorczej miesięcznej na podstawie informacji przekazanej przez W. Przewoźnik zobowiązuje się także do dostarczenia faktury za prawidłowo wykonaną usługę do trzeciego dnia każdego miesiąca po uzyskaniu informacji. Z kolei w myśl § 8 pkt 1-4 ww. umowy przewoźnik jest odpowiedzialny za szkody wyrządzone w związku z wykonaniem usług. GITD podkreślił, że z przebiegu kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu 3 stycznia 2012 r. wynika, iż kierowca wykonujący krajowy transport drogowy osób w imieniu strony posługiwał się wypisem Nr [...] z zezwolenia Nr [...] na wykonywanie regularnych specjalnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym udzielonym przedsiębiorcy "W." Sp. z o.o. z siedzibą w Ś. na linię Ż. – J. – K., W.

Organ odwoławczy wskazał także, że przesłuchany w trakcie kontroli kierowca K. Ł. zeznał: "Myślę, że pasażerowie nie płacą za przejazd, płaci za nich firma [...], przekazując pieniądze firmie W., który z racji tego, że nie posiada licznej floty pojazdów wynajmuje firmie M. i płaci jej udzielając też swojego zezwolenia (...) "Zatrudniony jestem w firmie PPHU M. A. z siedzibą w [...] K. ul. S. 56, w firmie pracuję od około 4 października 2008 r. (...) W dniu dzisiejszym wykonuję przewóz osób według rozkładu jazdy na rzecz firmy PPHU M. A. z siedzibą w [...] K. ul. S. 56. (...) Na tej linii przewożę osoby od przynajmniej dwóch miesięcy".

Zdaniem organu odwoławczego, z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że w dniu kontroli to skarżący był podmiotem organizującym przewóz posiadający cechę regularności. Organ wskazał również, że pomimo jednoznacznego wezwania z dnia 2 marca 2012 r. A. M. nie przesłał załączników do przedłożonej do akt sprawy umowy o świadczenie usług transportu osobowego, jednak w ocenie organu niewątpliwym jest, iż przewóz z dnia kontroli dotyczył przewozu regularnego specjalnego Osób Uprawnionych (§ 1 umowy) i odbywał się w ramach zezwolenia Nr [...] na wykonywanie regularnych specjalnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym udzielonego "W." Sp. z o.o.

Organ odwoławczy podkreślił też, że strona na dzień kontroli nie posiadała zezwolenia na wykonywanie regularnych specjalnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym. Takiego zezwolenia (na wykonywanie regularnych specjalnych przewozów osób na linii komunikacyjnej relacji Ż. – rynek J., W. P. – K., W.) udzielono odwołującemu się w dniu 4 stycznia 2012 r., na wniosek złożony do organu w dniu 7 grudnia 2011 r. Z kolei niedopatrzenie przez skarżącego obowiązku posiadania w dacie wykonywania spornego przewozu zezwolenia na wykonywanie transportu drogowego nie jest okolicznością, której nie można było przewidzieć.

W skardze na powyższą decyzję wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P., A. M. powtórnie zarzucił organowi błędną wykładnię przepisu art. 5 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. – Prawo przewozowe, polegającą na tym, że organ odwoławczy wprawdzie przyjął, że przewoźnik może powierzyć wykonanie przewozu innym przewoźnikom, ale wskazał jednocześnie wadliwie, że nie dotyczy to omawianego przypadku. W uzasadnieniu ponowiono argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji I instancji.

Wyrokiem z dnia 17 lipca 2013 r. sygn. akt III SA/Po 1232/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. dalej: p.p.s.a.) skargę oddalił.

Sąd I instancji wskazał, że zasady i warunki, na jakich przedsiębiorcy mogą podejmować i wykonywać krajowy i międzynarodowy transport drogowy określają przepisy ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z art. 18 ust. 1 u.t.d. przewoźnik drogowy, który ma wykonywać przewozy regularne i regularne specjalne, musi uzyskać na taką działalność zezwolenie. Przypadki, w których zezwolenie nie jest wymagane ustawodawca wymienił w ust. 3 art. 18 u.t.d. i jest to katalog zamknięty. WSA w P. zwrócił także uwagę, że udzielonego zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych nie można odstępować pod rygorem cofnięcia, co prowadzi do wniosku, że jest to dokument wydany dla konkretnego przewoźnika w celu umożliwienia mu wykonywania określonego rodzaju usług transportowych.

Sąd I instancji jednocześnie zauważył, że w myśl art. 5 ustawy Prawo przewozowe, przewoźnik może powierzyć wykonywanie przewozu innym przewoźnikom na całej przestrzeni przewozu lub jej części, jednakże ponosi odpowiedzialność za ich czynności jak za swoje własne. WSA w P. podzielił pogląd prawny wyrażany w orzecznictwie sądów administracyjnych, że art. 24 ust. 4 pkt 4 u.t.d. w powiązaniu z art. 5 ustawy Prawo przewozowe dopuszcza wielokrotne powierzenie przewozu innemu przewoźnikowi, jednakże okoliczności tej nie można utożsamiać ze stałym powierzeniem przewozów. Należy bowiem odróżnić wykonywanie powierzonego przewozu w ramach danego zezwolenia na podstawie odrębnego zlecenia od prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie regularnych przewozów. To ostatnie pojęcie jest szersze i obejmuje swym zakresem nie tylko wykonanie samego przewozu, lecz również wszelkie czynności z tym związane, takie jak organizacja przewozów regularnych, dystrybucja biletów, czy też rozliczenia finansowe. W istocie nie chodzi nawet o częstotliwość wykonywanych przewozów, lecz ustalenie, który podmiot odpowiada za pełną organizację przewozu.

Według WSA w P., analiza treści zapisów umowy z dnia 1 lutego 2010 r. o świadczenie usług transportowych zawartej przez skarżącego z "W." Sp. z o.o. w Ś. oceniana wespół z zeznaniami świadka K. Ł. dawała organom podstawy do przyjęcia, że w sprawie miało miejsce wykonywanie przez skarżącego regularnego specjalnego przewozu drogowego osób bez wymaganego zezwolenia, a nie powierzenie skarżącemu wykonywania spornego przewozu przez spółkę "W." w ramach posiadanego przez tę spółkę zezwolenia na przewozy regularne specjalne. Formułując powyższe stanowisko Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z ww. umową jej przedmiotem jest określenie warunków świadczenia usług przewozu regularnego specjalnego dla osób uprawnionych (...) w ramach komunikacji między miejscowościami wskazanymi w Załączniku nr 1, zwanymi dalej Miejscami Odbioru, bądź Miejscami Dowozu, a Centrum Dystrybucyjne firmy [...] mieszczącym się w G. k/P. przy ul. M. 3. Świadczenie usługi miało się odbywać według rozkładów jazdy zawartych w załączniku nr 2 do tej umowy zwanych rozkładami ogólnymi (§ 2 pkt. 1 i 2 umowy). Przewoźnik zobowiązany jest do: świadczenia usług zgodnie z ustawą o transporcie drogowym, zorganizowania dystrybucji biletów dla pracowników tymczasowych, dla których pracodawca jest [...], uzyskania stosownych zezwoleń i licencji na wykonywanie regularnych przewozów (jeśli są wymagane) zgodnie z tą umową (§ 5 pkt 5. 1, 4, 6 umowy). Przewoźnik ponosi pełną odpowiedzialność za szkody poniesione przez osoby uprawnione oraz osoby trzecie w związku z wykonywaniem usług na zasadach ogólnych (§ 8 pkt 4 umowy). Spółka z o.o. W. nie ponosi odpowiedzialności za zdarzenia, które mogły mieć wpływ na wystąpienie szkody, leżące po stronie Przewoźnika. W szczególności za (...) opóźnienie. (...), (§ 8 pkt 5.3 cyt. umowy). Wszelkie koszty związane z uzyskaniem zezwoleń, korzystanie z przystanków i placów, jak i wszelkie koszty dodatkowe nie wyszczególnione w tej umowie ponosi Przewoźnik (§ 12 umowy). Wynagrodzenie przewoźnika oparte zostaje na cenie za przejazd dzienny dla jednej osoby w dwóch kierunkach (...) - § 4 ust. 2 umowy. Przewoźnik zobowiązuje się do wystawienia faktury zbiorowej miesięcznej na podstawie informacji przekazanej przez W. (§ 4 ust. 4 umowy).

Sąd zwrócił uwagę, że A. M., pomimo że był o to wezwany przez organ, nie przedłożył załączników do umowy stanowiących integralną jej część, a mianowicie rozkładu jazdy obowiązującego w dniu kontroli. Wobec powyższego, WSA w P. podzielił stanowisko GITD, że uniemożliwiło to organowi odniesienie się do twierdzenia strony, iż sporny przewóz był wykonywany według rozkładu jazdy odpowiadającemu zezwoleniu udzielonemu “W." Sp. z o.o., a inne godziny odjazdu i przyjazdu w dniu kontroli związane były z warunkami atmosferycznymi. Według Sądu I instancji, organy orzekające w sprawie zasadnie przyjęły, że w ustalonym stanie faktycznym nie było podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 i 2 u.t.d. Skarżący bowiem miał świadomość obowiązku posiadania wymaganego prawem zezwolenia, o czym świadczy wystąpienie z wnioskiem o udzielenie mu jako przedsiębiorstwu zezwolenia na regularne specjalne przewozy osób w dniu 7 grudnia 2011 r.

A. M. wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku. Wyrokowi temu zarzucił na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 5 ustawy Prawo przewozowe poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że skarżący nie był przewoźnikiem, któremu powierzono przewóz do czasowego wykonywania.

Podnosząc powyższy zarzut A. M. wniósł o uchylenie zaskarżonego w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor podniósł, że orzekając w niniejszej sprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny oparł się w pełni na ustaleniach faktycznych oraz prawnych poczynionych przez organy obu instancji. Nie zostały natomiast wzięte pod uwagę argumenty skarżącego dowodzące, że nałożenie kary pieniężnej było niezgodne z przepisami i że wykonywał on w dniu kontroli przewóz, jako przewoźnik, któremu czasowo powierzono wykonywanie przewozu na mocy art. 5 ustawy Prawo przewozowe, a nie na podstawie umowy z dnia 1 lutego 2010 r. między "W." Sp. z o.o. a A. M.

Wnoszący skargę kasacyjną zarzucił, że zarówno organy w toku instancji, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny opierały się na powyższej umowie, uznając, że firma P.P.H.U. M. A. była zarówno wykonawcą przewozu, jak i jego organizatorem, podczas gdy założenie to jest błędne. Według skarżącego kasacyjnie, pełną odpowiedzialność za warunki wykonania przewozu w dniu 3 stycznia 2012 r. obciążają "W." Sp. z o.o.

Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, firma P.P.H.U M. A. nie była odpowiedzialna za organizację przewozu wykonywanego w dniu 3 stycznia 2012 r., gdyż całość jego zorganizowania i odpowiedzialność za ten przewóz leżała po stronie przedsiębiorstwa "W." Sp. z o.o., które na mocy umowy z firmą [...] podjęło się organizacji przewozu i z zadania tego w pełni się wywiązało. Po stwierdzeniu, iż flota "W." Sp. z o.o. nie jest wystarczająca do wykonania przewozu pracowników, spółka ta powierzyła czasowo wykonanie tej umowy innemu przewoźnikowi, uzyskując wcześniej zezwolenie na wykonywanie regularnych specjalnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na linię Ż. – J. – K., wymagane przepisami ustawy o transporcie drogowym. W związku z tym należało uznać, że w dniu kontroli organizatorem przewozu było przedsiębiorstwa "W." Sp. z o.o., a jego wykonawcą przedsiębiorstwo skarżącego A. M. Skarżący kasacyjnie zarzuca, że zarówno organy administracji, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny przy wydawaniu poszczególnych rozstrzygnięć oparły się jedynie na literalnych zapisach umowy z dnia 1 lutego 2010 r., nie wnikając, czy faktycznie przewóz, który miał miejsce w dniu kontroli, był przewozem w ramach tej umowy czy przewozem powierzonym. Skarżący kasacyjnie podniósł, że zarówno organy, jak i Sąd I instancji zauważyły, że strona na mocy umowy z 1 lutego 2010 r. zobowiązała się do zorganizowania dystrybucji biletów, jednak w praktyce w dniu kontroli bilety miały postać przepustek wydawanych przez firmę [...] i dystrybuowała je firma "W.". O powyższym świadczy, zdaniem kasatora, kluczowe zeznanie kierowcy (K. Ł.), pominięte przez organy i Sąd I instancji. Kierowca ten jasno stwierdził, iż nie prowadzi żadnej dystrybucji biletów. Ponadto pominięto we wszystkich rozstrzygnięciach wydanych w sprawie, że nie było jakichkolwiek rozliczeń finansowych pomiędzy zleceniodawcą, tzn. [...] Sp. z o.o. a firmą P.P.H.U. M. A. Strona skarżąca prowadziła rozliczenia finansowe z "W." Sp. z o.o. jako organizatorem przewozu. Według skarżącego kasacyjnie, kolejnym argumentem potwierdzającym prawidłowość jego stanowiska, jest fakt czasowości wykonywania przewozów w formie przewidzianej zapisem art. 5 ustawy Prawo przewozowe. Zdaniem strony, powierzenie przewozu na trasie Ż. – J. – K. było czasowe, a granicą czasową takiego powierzenia przewozów był dzień wydania (i doręczenia) skarżącemu przez uprawniony organ zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych specjalnych na tej trasie, co nastąpiło w dniu 4 stycznia 2012 r. Według skarżącego kasacyjnie, do dnia 3 stycznia 2012 r. postanowienia umowy zawartej pomiędzy dwoma wyżej wymienionymi podmiotami nie obowiązywały, ponieważ skarżący nie posiadał jeszcze wymaganego zezwolenia i tym samym nie spełniał warunków umowy. Zgodnie z treścią art. 387 § 1 Kodeksu cywilnego, umowa ta była nieważna. Z tego powodu umowa zaczęła faktycznie obowiązywać dopiero w dniu doręczenia zezwolenia stronie - czyli 4 stycznia 2012 r. i od tego dnia firma P.P.H.U. M. A. stała się faktycznym organizatorem, a nie jedynie wykonawcą przewozu.

Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wynikające z art. 183 p.p.s.a. związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, poza braną z urzędu pod rozwagę nieważnością postępowania, która w tej sprawie nie zachodzi, wyznacza mu dopuszczalny zakres badania legalności zaskarżonego orzeczenia sądu I instancji. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej, wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt I FSK 1536/11, LEX nr 1218336).

Przy skorzystaniu w skardze kasacyjnej z podstawy określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zakres oceny Sądu jest ograniczony do badania, czy wskazane przepisy prawa materialnego zostały naruszone przez ich błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i na czym to naruszenie polegało.

W rozpoznawanej sprawie chodzi wyłącznie o ocenę, czy oddalenie skargi przez WSA w P. na decyzję o nałożeniu na A. M. kary pieniężnej w wysokości 8.000 złotych za wykonywanie transportu drogowego osób bez wymaganego zezwolenia zostało dokonane z naruszeniem powołanego w skardze kasacyjnej przepisu prawa materialnego przez niewłaściwe jego zastosowanie.

Jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej, jej autor kwestionuje prawidłowość przyjęcia przez organy administracji orzekające w sprawie a następnie przez Sąd I instancji, że przedmiotowy przewóz osób w chwili zatrzymania do kontroli drogowej był wykonywany przez skarżącego w ramach umowy z dnia 1 lutego 2010 r., zawartej przez A. M. prowadzącego działalność gospodarczą PPHU M. A. z "W." sp. z o.o. z siedzibą w Ś. Według skarżącego kasacyjnie, zarówno organy administracji orzekające w sprawie, jak i Sąd I instancji dokonały wadliwej oceny zapisów powyższej umowy z dnia 1 lutego 2010 r. Skarżący podnosi, że sporny przewóz był wykonywany przez A. M. nie na mocy powyższej umowy, ale występował on wówczas w roli przewoźnika, któremu firma "W." czasowo powierzyła wykonywanie przewozu drogowego, a dla takiego powierzenia art. 5 ustawy Prawo przewozowe nie wymaga formy pisemnej.

Odnosząc się do powyższego należy stwierdzić, sformułowany w petitum zarzut wskazuje, co prawda na naruszenie prawa materialnego, które przybrało formę niewłaściwego zastosowania, lecz z jego uzasadnienia wynika, że strona przy jego pomocy usiłuje zwalczyć ustalenia faktyczne, zgodnie z którymi skarżący wykonywał sporny przewóz w oparciu o umowę z dnia 1 lutego 2010 r.

Tymczasem nie można w skardze kasacyjnej skutecznie stawiać zarzutu nietrafnego zastosowania prawa materialnego, gdy z jej uzasadnienia wynika, że wadliwie w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną zostały ustalone okoliczności stanu faktycznego (por. wyrok NSA z dnia 14 października 2004 r., w sprawie FSK 568/04, publ. ONSAiWSA 2005, nr 4, poz. 67).

Skoro Sąd I instancji orzekając w sprawie przyjął jako prawidłowy ustalony przez organ stan faktyczny, zgodnie z którym to skarżący był przewoźnikiem, a swoje stanowisko Sąd uzasadnił, odwołując się do analizy poszczególnych zapisów ww. umowy z dnia 1 lutego 2010 r. ocenionej wespół z zeznaniami świadka K. Ł., to kwestionowanie zapisów tejże umowy na etapie postępowania kasacyjnego mogło nastąpić w oparciu o zarzut przepisów postępowania w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Jednakże takiego zarzutu w skardze kasacyjnej nie postawiono. Innymi słowy, polemika z dokonanymi przez organy ustaleniami faktycznymi może być skuteczna wyłącznie w oparciu o właściwe przepisy procedury administracyjnej, które zostały przez organy naruszone, czego nie dostrzegł Sąd pierwszej instancji wydając zaskarżony wyrok. Dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych nie można natomiast podważać w oparciu o zarzut naruszenia prawa materialnego i to zarówno poprzez jego błędną wykładnię, jak i przez niewłaściwe zastosowanie.

Z tego też względu jedyny zarzut skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego należało uznać za nieuprawniony. Uzasadnienie tego zarzutu (próba podważenia dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych) nie przystawało bowiem do kwestionowanej na ich podstawie wykładni prawa materialnego.

Z przyczyn wyżej wskazanych Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.

O kosztach postępowania zasądzonych od skarżącego kasacyjnie na rzecz organu, reprezentowanego przed NSA przez radcę prawnego orzeczono na podstawie art. 209 w związku z art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c/ w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r. poz. 490).