Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2030/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-10-26 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odmówiono uwzględnienia wniosku
Powołane przepisy: article: art. 119 pkt 3, art. 120, art. 157 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Iwona Dąbrowska (spr.) Sędziowie WSA Ewa Kwiecińska Andrzej Góraj po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 października 2017 r. wniosku K. J. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 czerwca 2017 r. w sprawie ze skargi K. J. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia postanawia odmówić uwzględnienia wniosku o uzupełnienie wyroku.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 23 czerwca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. J. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia.

Pismem z 30 czerwca 2017 r. K. J., na podstawie art. 157 ustawy z prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniósł o "przeprowadzenie postępowania uzupełniającego i rozpoznanie skargi we właściwym trybie, z uwzględnieniem konstytutywnego obowiązku rozpoznania przez sąd administracyjny wszystkich podniesionych w skardze zarzutów, oraz w zakresie zaskarżenia podmiotowego, przedmiotowego i prawnego".

Skarżący wniósł o "zastosowanie konstytutywnej zasady jawności postępowania z art. 45 ust. 1 ustawy zasadniczej" oraz o rozpoznanie wszystkich zarzutów skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.) – zwanej dalej P.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.

Należy zaznaczyć, że instytucja uzupełnienia wyroku może dotyczyć jedynie ściśle określonych kwestii, które – co istotne – odnoszą się wyłącznie do sentencji wyroku, nie zaś do jego uzasadnienia.

Strona może żądać uzupełnienia wyroku co do rozstrzygnięcia w przedmiocie wniesionej skargi lub też dodatkowych orzeczeń, które powinny znaleźć swoje miejsce w treści wyroku, jednakże zostały pominięte przez sąd (por. J. Jagielski w [red.] R. Hauser, M. Wierzbowski – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, C. H. Beck, Warszawa 2013, str. 609). Uzupełnienie orzeczenia, o jakim mowa w art. 157 § 1 P.p.s.a. dotyczy więc sytuacji, w której orzeczenie jest niekompletne, np. w przypadku, gdy sąd nie orzekł co do kosztów postępowania.

Natomiast w sprawie niniejszej Sąd w wyroku z dnia 23 czerwca 2017 r. orzekł o całości skargi uznając, że jest ona niezasadna i podlega oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a. Przepisy tej ustawy nie obligują Sądu do zamieszczenia w wyroku żadnego dodatkowego rozstrzygnięcia w przypadku oddalenia skargi. Zatem zakres uzupełnienia wyroku, jakiego domaga się skarżący, nie mieści się w określonym w art. 157 § 1 P.p.s.a. katalogu okoliczności, których wystąpienie upoważnia do złożenia wniosku o uzupełnienie wyroku. Natomiast jeśli skarżący nie zgadzał się z wyrokiem, co wynika z treści wniosku, to powinien go zaskarżyć w drodze skargi kasacyjnej, ponieważ wniosek o uzupełnienie orzeczenia nie może stanowić polemiki ze stanowiskiem Sądu zawartym w tym orzeczeniu.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia zasady jawności postępowania wyjaśnić należy, że zgodnie z treścią art. 119 pkt 3 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przedmiotem niniejszej sprawy jest postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia, zatem Sąd miał podstawę prawną do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym. Z kolei w tym trybie sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 P.p.s.a.).

Dodać nadto należy, że odpis sentencji wyroku wydanego na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym został doręczony skarżącemu na podstawie art. 139 § 4 P.p.s.a w dniu 27 czerwca 2017 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach sprawy). Skarżący wniósł o uzupełnienie wyroku w dniu 30 czerwca 2017 r., a więc zachowując termin do wniesienia wniosku o uzupełnienie wyroku.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 157 § 1 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.