Postanowienie NSA, sygn. akt I FZ 5/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 215 § 1, art. 216, art. 218, art. 220 § 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: , Przewodniczący Sędzia NSA Ryszard Pęk (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia E. sp. z o.o. z siedzibą w W. O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 22 listopada 2018 r., sygn. akt I SA/Lu 825/18 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi E. sp. z o.o. z siedzibą w W. O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 20 sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za III kwartał 2014 r. postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

1. Postanowieniem z 22 listopada 2018 r., sygn. akt I SA/Lu 825/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę E. sp. z o.o. z siedzibą w W. O. (dalej skarżąca spółka) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z 20 sierpnia 2018 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za III kwartał 2014 r.

2. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 22 października 2018 r. skarżąca spółka została wezwana do usunięcia braku formalnego skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi, przez podpisanie skargi zgodnie z zasadami reprezentacji spółki lub nadesłanie skargi podpisanej oraz podanie wartości przedmiotu zaskarżenia. Powyższe wezwanie skutecznie doręczono skarżącej spółce 30 października 2018 r.

W terminie do usunięcia braków formalnych skargi, skarżąca spółka nadesłała do Sądu podpisaną skargę, nie uzupełniła jednak drugiego z braków formalnych skargi, tj. nie wskazała wartości przedmiotu zaskarżenia.

Mając na uwadze powyższe, Sąd I instancji na mocy art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302; ze zm. dalej ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) odrzucił skargę.

3. W zażaleniu skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

W uzasadnieniu wskazała, że nie jest wstanie określić wartości przedmiotu zaskarżenia. Argumentowała, że wielość składników wskazanych przez organ wydający decyzję powoduje, że w jej przekonaniu niemożliwym jest spełnienie dyspozycji art. 216 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz powołała się na możliwość sprawdzenia wartości przedmiotu zaskarżenia przez Przewodniczącego na podstawie art. 218 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

4.1. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

4.2. Zgodnie z treścią art. 215 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w każdym piśmie wszczynającym postępowanie w sprawie należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Pismem takim jest skarga, od której pobiera się wpis stosunkowy, gdy przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna (art. 231 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Niedochowanie przez skarżącego wymogu podania wartości przedmiotu zaskarżenia stanowi brak formalny, do uzupełnienia którego wzywa stronę przewodniczący wydziału i który strona zobowiązana jest usunąć w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi (art. 49 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

4.3. Jak wyjaśniono w uzasadnieniu postanowienia składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 stycznia 2008 r., sygn. akt I GSK 2039/06 (publik. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/, dalej w skrócie "CBOSA"), "(...) niewskazanie w skardze wartości przedmiotu zaskarżenia, na wezwanie przewodniczącego wydziału sądu administracyjnego o uzupełnienie braku formalnego skargi w terminie określonym w art. 49 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jest obwarowane rygorem odrzucenia skargi określonym w art. 58 § 1 pkt 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". Podkreślono także, że "(...) na etapie wnoszenia skargi i nadawania jej biegu, nie chodzi o to czy określona w zaskarżonej decyzji należność pieniężna została uiszczona w takiej czy innej wysokości − w całości czy w części lub w ogóle, lecz o to, czy zaskarżona decyzja zawiera rozstrzygnięcie co do istnienia (wysokości) określonej należności pieniężnej i czy to rozstrzygnięcie jest zaskarżone do sądu administracyjnego". Wyjaśniono również, że "(...) w przypadku decyzji podatkowej, określającej kwotę podatku, przedmiotem zaskarżenia może być cała kwota podatku lub tylko jej część i w sprawie podatkowej wartością przedmiotu zaskarżenia jest wartość tego, co w ramach przedmiotu zaskarżonej decyzji jest przez stronę kwestionowane. Jeżeli skarga nie dotyczy pełnej wysokości podatku określonego w decyzji, a tylko jej części, to wartością przedmiotu zaskarżenia dla potrzeb wpisu sądowego jest wysokość tej kwestionowanej części podatku, bez względu na to, czy jest ona wartością dodatnią czy ujemną. Akcent położony jest tu na wolę strony skarżącej, na zaskarżeniu, tj. na zakres zaskarżenia decyzji określającej wysokość podatku − w całości czy w części".

Stanowisko powyższe znalazło potwierdzenie w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 stycznia 2008 r., sygn. akt I FPS 7/07 (publik. w CBOSA), w której przyjęto, że "W świetle przepisów art. 231 w związku z art. 215 i 216 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi tylko ta część należności pieniężnej, która została zakwestionowana w skardze".

4.4. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, że wykonanie wezwania do wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia chroni stronę przed odrzuceniem skargi.

Jeżeli strona nie wskazuje wartości przedmiotu zaskarżenia w skardze lub później z własnej inicjatywy (przed otrzymaniem wezwania do uzupełnienia tego braku skargi) albo na wezwanie przewodniczącego ani też ta wartość nie wynika z treści skargi lub z treści odpowiedzi na wezwanie, tak jak miało to miejsce w rozpoznawanej sprawie, to bez względu na przyczyny takiego zachowania strony należy przyjąć, że nie doszło do oznaczenia przez stronę wartości przedmiotu zaskarżenia. Tym samym argumenty skarżącej spółki podnoszone w zażaleniu, że "(...) nie jest w stanie sprecyzować wartości przedmiotu zaskarżenia" nie mogły stanowić okoliczności wyłączającej zastosowanie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wbrew bowiem temu co podniesiono w zażaleniu ustalenie wartości przedmiotu zaskarżenia według powyższych, powszechnie stosowanych zasad, nie powinno nastręczać większych trudności, skoro z zaskarżonej decyzji wynikało w jakim zakresie organ I instancji określając wysokość zobowiązania podatkowego w kwocie 29.034 zł. zmienił rozliczenie skarżącej spółki za III kwartał 2014 r. a w odpowiedzi na skargę wartość przedmiotu sporu określono na kwotę 197.671,00 zł.

Odnotować przy tym można, że w skardze skarżąca spółka kwestionowała zgodność z prawem zaskarżonej decyzji wskazując między innymi na prawidłowość ustaleń dotyczących faktur wystawionych przez F. E. Sp. z o.o. (str. 3 uzasadnienia skargi). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyjęto natomiast, że "(...) skarżąca spółka zawyżyła podatek naliczony o 197.358,40 zł z 20 faktur wystawionych (...) przez F. E. Sp. z o.o. (str. 2 uzasadnienia decyzji). Skarżąca spółka w odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi, przy zachowaniu zwykłej staranności, mogła zatem wskazać czy i w jakim zakresie kwestionuje tak określoną wartość przedmiotu sporu.

4.5. Odnosząc się natomiast do argumentu podniesionego w treści zażalenia, odwołującego się do 218 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i możliwości sprawdzenia przez przewodniczącego wartości przedmiotu zaskarżenia oznaczonego w piśmie i zarządzenia w tym celu dochodzenia, wskazać należy, że sprawdzenie, o którym stanowi ten przepis w rozpoznawanej sprawie jest bezprzedmiotowe.

Przepis art. 218 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie ma bowiem zastosowania w przypadku, gdy strona nie wskazała wartości przedmiotu zaskarżenia w skardze również na wezwanie przewodniczącego, bez względu na przyczyny niewskazania tej wartości. Niewskazanie, mimo wezwania, wartości przedmiotu zaskarżenia powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 49 § 1 i art. 215 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W takiej bowiem sytuacji nie można określić wysokości należnego wpisu stosunkowego i podjąć czynności, o których stanowi art. 220 § 1 w zw. z art. 230 i 231 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjny, tj. wezwać stronę skarżącą do uiszczenia określonej kwoty wpisu stosunkowego, a tym samym nadać sprawie dalszego biegu.

4.6. Konkludując, skoro skarżąca spółka nie uzupełniła braków formalnych skargi w wyznaczonym temu terminie ustawowym, prawidłowym było rozstrzygnięcie Sądu I instancji o jej odrzuceniu.

4.7. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.