Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1041/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-08-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargi kasacyjne
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 28
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędzia del. WSA Marta Laskowska-Pietrzak po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych A. S.A. z siedzibą w K. oraz Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 grudnia 2020 r. sygn. akt VII SA/Wa 1261/20 w sprawie ze skargi I. G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 maja 2020 r. znak DON.7100.19.2020.AGP-ANE w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargi kasacyjne


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 grudnia 2020 r., VII SA/Wa 1041/21, w sprawie ze skargi I. G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej GINB) z dnia 22 maja 2020 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej, w punkcie pierwszym, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, zaś w punkcie drugim, zasądził od GINB na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Zaskarżoną decyzją GINB na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t.Dz.U.2020.256 ze zm.; dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania I. G. od decyzji Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej OWINB) z dnia 17 grudnia 2019 r., odmawiającej uchylenia decyzji OWINB z dnia 28 maja 2019 r. – utrzymał w mocy decyzję OWINB z dnia 17 grudnia 2019 r.

Skargę na tę decyzję do WSA w Warszawie wniosła I. G.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga jest zasadna.

Sąd wskazał, że skarżąca I. G. wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją OWINB z dnia 28 maja 2019 r. orzekającą o uchyleniu własnej decyzji ostatecznej z 22 sierpnia 2017 r. i odmowie – na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (dalej p.b.) nałożenia na A. S.A. z siedzibą w K. obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, oparła na przesłankach z art. 145 § 1 pkt 1, pkt 4 i pkt 5 k.p.a. Chociaż za bezsporne Sąd uznał, że prawidłowo wznowiono postępowanie postanowieniem z dnia 29 listopada 2019 r. przyjmując, iż zachowano termin miesięczny uregulowany w art. 148 § 2 k.p.a. oraz że badanie określonej we wniosku przesłanki wznowienia z art. 145§ 1 pkt 4 k.p.a. może mieć miejsce tylko w toku postępowania, po jego wznowieniu, to w ocenie Sądu, ustalenia poczynione przez organy nie uzasadniały zastosowania art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Rację ma bowiem skarżąca, iż w sprawie wystąpiła przyczyna wznowienia podniesiona we wniosku inicjującym to postępowanie.

Skarżąca wskazała, że bez własnej winy nie byłą stroną postępowania zakończonego decyzją OWINB z 28 maja 2019 r. orzekającą o uchyleniu własnej decyzji ostatecznej z 22 sierpnia 2017 r. i odmowie na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 p.b. nałożenia na A. S.A. obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Bezsporne jest, że skarżąca nie była stroną tego postępowania. W ocenie organów rozpoznających wniosek o wznowienie postępowania, I. G. nie posiadała interesu prawnego w tym postępowaniu, bowiem na podstawie sporządzonej opinii technicznej stwierdzono, że istniejące w hali "Z." urządzenie nie miało wpływu na budynek skarżącej przy ul. [...] w K..

WSA wskazał, że skarżąca była stroną postępowania zakończonego wydaniem przez Starostę K. decyzji z dnia 5 czerwca 2015 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu A. S.A. z siedzibą w K. pozwolenia na budowę obejmującego wykonanie fundamentów pod rozbudowę agregatu produkcyjnego M. o moduł transportowy wyrobów i podajnik pierścieni w hali produkcyjnej "Z", na terenach położonych w K., ul. [...], działka nr [...]. Skarżąca była także jedną ze stron postępowania zakończonego wydaniem przez OWINB decyzji z dnia 22 sierpnia 2017 r. utrzymującej w mocy decyzję PINB z dnia 16 maja 2017 r., którą umorzono postępowanie w sprawie budowy fundamentu pod urządzeniem produkcyjnym M. jako bezprzedmiotowe. Postępowanie to zostało wszczęte z urzędu, jednakże skarżąca oraz Stowarzyszenie Ochrony Środowiska "E." w K. były podmiotami, które zainicjowały postępowanie i następnie brały w nim czynny udział, podnosząc, że maszyna M. znajdująca się w hali Z. emituje do gruntu drgania, które niszczą sąsiednie budynki mieszkalne oraz że inwestor legitymuje się pozwoleniem budowlanym wyłącznie na rozbudowę fundamentu pod maszynę, natomiast nie ma w nim mowy o modernizacji agregatu do produkcji kręgów betonowych o wysokości 1 m oraz że zamontowane urządzenie nie jest w rzeczywistości maszyną M. W ocenie Sądu powyższe postępowanie miało charakter postępowania, naprawczego w trybie art. 50-51 p.b. (ww. strony wskazywały niezgodność wykonania ww. inwestycji z pozwoleniem na budowę), które zostało błędnie umorzone. Skarżąca złożyła skargę na kończącą to postępowanie decyzję OWINB z dnia 22 sierpnia 2017 r. WSA w Opolu postanowieniem z dnia 1 października 2019 r., II SA/Op 508/17, umorzył postępowanie sądowe ze skargi I. G. na decyzję OWINB z dnia 22 sierpnia 2017 r., gdyż decyzja ta w trybie wznowieniowym została wyeliminowana z obrotu prawnego. Zarówno w ww. postępowaniu administracyjnym, jak i w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie był negowany interes prawny skarżącej.

OWINB podał w decyzji I instancji, że fakt, iż w postępowaniu zwykłym I. G. została przedwcześnie uznana przez organy nadzoru budowlanego obu instancji za jego stronę, nie może wykluczyć możliwości naprawienia tej omyłki w prowadzonym postępowaniu wznowieniowym. Organ nie wskazał w sposób jasny, czy przez postępowanie "zwykłe" należy rozumieć postępowanie o pozwolenie na budowę czy postępowanie zakończone wydaniem przez OWINB decyzji z 22 sierpnia 2017 r. Niemniej Sąd podkreślił, że wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, rozumianego jako określenie kręgu stron postępowania, a także ustalenie obszaru oddziaływania obiektu, należy tylko i wyłącznie do organu administracji architektoniczno-budowlanej prowadzącego postępowanie. Na kanwie tych rozważań stwierdzono, iż sprawa stanowiąca przedmiot zaskarżonej do Sądu decyzji nie została należycie wyjaśniona, a poczynione błędne ustalenia stały się przyczyną podjęcia w tej sprawie wskazanego powyżej arbitralnego rozstrzygnięcia. Skutkiem tego w kontrolowanej sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na jej wynik, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 149 § 2 k.p.a. Uchybienia te w dalszej kolejności skutkowały wydaniem decyzji z naruszeniem art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Utrzymanie zaś tej decyzji w mocy przez organ II instancji, mimo powyższych uchybień, skutkowało naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła A. S.A. z siedzibą w K., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i oddalenia skargi, ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi skarżąca kasacyjnie zarzuciła naruszenie:

1. prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 28 k.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu występowania w sprawie przesłanki wznowienia postępowania, mimo iż nie został ustalony w sprawie stan faktyczny umożliwiający zastosowanie przytoczonych przepisów i interpretowanych w sposób przyjęty przez sąd I instancji, bowiem skarżąca nie była stroną postępowania i tym samym nie posiadała legitymacji procesowej w postępowaniu zakończonym wydaniem przez OWINB decyzji z dnia 17 grudnia 2019 r.;

2. prawa procesowego, tj.:

a. art. 145 § 1 pkt 1 c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2019.2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.) w zw. z art. 7, art. 77 § 1 art. 80 i 149 § 2 k.p.a. poprzez błędne zastosowanie, co spowodowało rażące naruszenie wskazanych przepisów postępowania przez sąd I instancji i mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. poprzez dowolną a nie swobodną ocenę całokształtu materiału dowodowego i tym samym błędnym uznaniu, że organy administracji nie wyjaśniły należycie przyczyny wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., co w wyniku naruszenia przez sąd I instancji przepisów doprowadziło do wydania orzeczenia stwierdzającego, że zachodzą podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, podczas gdy postępowanie organów administracji zostało przeprowadzone z zgodnie normami wyrażonymi kolejno w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., gdyż wyczerpująca analiza wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, ich swobodna, a nie dowolna ocena, a nadto uwzględnienie interesu społecznego i słusznego interesu obywateli skutkowałaby wydaniem wyroku oddalającego skargę,

b. art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. w zw. z art. 80. 84 § 1 i 107 § 3 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie, co spowodowało rażące naruszenie wskazanych przepisów postępowania przez sąd I instancji i mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. poprzez dowolną a nie swobodną ocenę całokształtu materiału dowodowego, i tym samym błędnemu uznaniu przez sąd I instancji, że podjęta przez organ administracji publicznej arbitralna decyzja w przedmiocie powołania biegłego, w sytuacji kiedy treść sporządzonej przez niego opinii mogła dawać podstawę do wywiedzenia interesu prawnego skarżącej, nie stanowi należytego wyjaśnienia sprawy przez organy administracji publicznej,

c. art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że organ administracji I instancji wadliwie orzekł o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej a organ odwoławczy bezzasadnie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji,

d. art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez błędne zastosowanie, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem sąd I instancji rozpoznając przedmiotową sprawę, dokonał w istocie kontroli innej w znaczeniu podmiotowym i przedmiotowym sprawy niż sprawa będąca przedmiotem skargi.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł również GINB, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie:

I. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 28, art. 77 § 1, art. 80, art. 84 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w powiązaniu z art. 149 § 2 k.p.a., poprzez błędne uznanie, że organy administracji nie wyjaśniły należycie przyczyny wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i podjęły arbitralną decyzję, w sytuacji, kiedy - celem zweryfikowania okoliczności mogących, także w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, dawać podstawę do wywiedzenia interesu prawnego skarżącej - organy administracji przeprowadziły dowód z opinii biegłego;

II. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że organ administracji I instancji wadliwie orzekł o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej, a organ odwoławczy bezzasadnie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji;

III. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t.Dz.U.2021.137), poprzez przeprowadzenie kontroli działalności administracji publicznej przy użyciu kryteriów wykraczających poza zgodność z prawem - mimo iż ta kontrola, w sytuacji braku przepisu szczególnego, powinna dotyczyć wyłącznie legalności.

Wyżej wskazane naruszenia przepisów prawa procesowego mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż dotyczą istoty problemu w sprawie, a także zgodnie z treścią uzasadnienia wyroku spowodowały uchylenie decyzji administracyjnych wydanych przez organy obu instancji.

Organ zarzucił również naruszenie prawa materialnego, a mianowicie:

VI. art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu występowania w sprawie przesłanki wznowienia postępowania - chociaż nie został ustalony w sprawie stan faktyczny pozwalający na zastosowanie wskazanych przepisów, wykładanych w sposób przyjęty w zaskarżonym wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

W sporządzonych osobiście odpowiedziach na skargi kasacyjne I. G. wniosła o ich oddalenie i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2022.329 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować.

Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargi kasacyjne wniesioną w tej sprawie należy stwierdzić, iż nie zostały one oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Istota wszystkich podniesionych w obu skargach kasacyjnych zarzutów sprowadza się do kwestionowania stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że skarżąca w I instancji I. G. ma w przedmiotowej sprawie przymiot strony.

Podobna problematyka była wielokrotnie przedmiotem orzecznictwa NSA.

W orzecznictwie tym wskazywano, że przy określeniu kręgu stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę prowadzonego zarówno w trybie zwykłym, jak i w trybie nadzwyczajnym, decydujące znaczenie ma przepis art. 28 ust. 2 p.b. (wyrok NSA z 18.01.2022r., II OSK 470/19, LEX nr 3361155). Podmioty określone w art. 28 ust. 2 p.b. w okolicznościach, w których powstaje uzasadnione podejrzenie istnienia wpływu projektowanej inwestycji na ich nieruchomość, powinny być stronami postępowania o pozwolenie na budowę takiej inwestycji, nawet jeżeli jest to oddziaływanie dopuszczalne według norm prawa (wyrok NSA z 20.07.2021r., II OSK 3112/20, LEX nr 3210826). Dokonując oceny, czy nieruchomości znajdują się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu, należy mieć na uwadze, że istnienie interesu prawnego, jaki wynika z art. 28 ust. 2 p.b., nie jest uzależnione od tego czy dana inwestycja będzie powodowała przekroczenie określonych norm, lecz czy istnieją przepisy nakazujące badać możliwość oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie (wyrok NSA z 1.07.2022r., II OSK 1911/19, LEX nr 3365107). Przymiot strony zgodnie z art. 28 ust. 2 p.b. nie zawsze jest ściśle uzależniony od tego, czy oddziaływanie inwestycji na nieruchomości sąsiednie przekracza ustalone w tym względzie normy, lecz wynika z samego faktu potrzeby ustalenia w postępowaniu administracyjnym zakresu tego oddziaływania w powiązaniu z konkretnymi przepisami regulującymi dopuszczalne granice oddziaływania danej inwestycji (wyrok NSA z 15.12.2021r., II OSK 34/19, LEX nr 3316702). Brak bezpośredniego sąsiedztwa pomiędzy nieruchomościami nie musi automatycznie oznaczać braku przymiotu strony, gdyż obszar oddziaływania obiektu może obejmować także tereny dalej położone, ale pozostające w zasięgu wpływów planowanej inwestycji. Zasięg wpływów planowanej inwestycji na otoczenie musi uwzględniać charakter tej inwestycji oraz sposób zagospodarowania terenu wywołany inwestycją (wyrok NSA z 2.09.2021r., II OSK 3076/18, LEX nr 3244281). Właściciel nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego ma interes prawny w sprawdzeniu zachowania stosownych przepisów prawa, a tym samym posiada przymiot strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Winien on mieć bowiem możliwość sprawdzenia, czy faktycznie ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową działki zostaną zachowane i nie zostaną naruszone. Jeżeli jakikolwiek przepis prawa podmiotowego wiąże sposób zagospodarowania działki sąsiedniej z faktem powstania obiektu na działce inwestora, to wówczas właściciel tejże działki ma prawo żądać sprawdzenia przez organ, czy zamierzona inwestycja ograniczy jego prawo do zgodnego z prawem zagospodarowania działki będącej jego własnością (wyrok NSA z 17.05.2021r., II OSK 2346/18, LEX nr 3190030).

W pełni podzielając powyższe wywody za prawidłowe uznać należy stanowisko Sądu I instancji, że I. G. ma w przedmiotowej sprawie przymiot strony. Skoro bowiem dopiero z opinii biegłego prof. T. C. wynikało, że objęta przedmiotowym postępowaniem inwestycja nie wpływała na nieruchomość skarżącej w I instancji, to już sam ten fakt świadczy, że jej nieruchomość pozostawała w zasięgu wpływów tej inwestycji i potrzebna była opinia biegłego, która rozstrzygałaby kwestię tego wpływu. W takiej zaś sytuacji skarżąca w I instancji miała prawo żądać sprawdzenia przez organ, czy powyższa inwestycja ma negatywny wpływ na stanowiącą jej własność nieruchomość oraz miała prawo wypowiadać się w tej kwestii, a więc miała w przedmiotowej sprawie interes prawny. Podkreślić przy tym wypada, że w niniejszej sprawie rozpatrywana jest jedynie kwestia, czy skarżącej w I instancji przysługiwał przymiot strony. Nie są zaś rozpatrywane kwestie merytoryczne. Wskazanie zatem, że dopiero z opinii biegłego wynikał brak wpływu na nieruchomość I. G. nie oznacza merytorycznej oceny tej opinii. Jak już wyżej zaznaczono, konieczność rozstrzygnięcia kwestii wpływu inwestycji na konkretną nieruchomość w drodze opinii biegłego świadczy o znajdowaniu się tej nieruchomości w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. To jednak, czy rzeczywiście inwestycja ta nie ma wpływu na nieruchomość skarżącej w I instancji może zostać ocenione dopiero w toku merytorycznego rozpatrywania sprawy z udziałem I. G.

W tym stanie rzeczy zarzuty podnoszone w obu skargach kasacyjnych nie zasługiwały na uwzględnienie.

Wbrew wywodom A. S.A. z siedzibą w K., Sąd I instancji nie naruszył art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 28 k.p.a. i prawidłowo przyjął, że w sprawie zachodzi ww. przesłanka wznowienia postępowania. z podanych wyżej przyczyn nie są też zasadne zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 art. 80 i 149 § 2 k.p.a.; art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. w zw. z art. 80. 84 § 1 i 107 § 3 k.p.a.; art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a.

Z tych samych względów nie mają usprawiedliwionych podstaw podniesione przez GINB zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 28, art. 77 § 1, art. 80, art. 84 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w powiązaniu z art. 149 § 2 k.p.a. i z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.; art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., jak również art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 28 k.p.a. Przeprowadzona zaś przez WSA kontrola działalności administracji publicznej została dokonana zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Sąd I instancji – wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie organu – nie użył kryteriów wykraczających poza zgodność z prawem i w ramach tak przeprowadzonej kontroli prawidłowo uznał, że zaskarżona decyzja została podjęta z naruszeniem prawa.

Mając na względzie, że wszystkie zarzuty podniesione w obu skargach kasacyjnych nie znalazły usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (j.t. Dz.U.2020.1842) – wobec spełnienia warunków określonych w tym przepisie (zarządzenie Przewodniczącej Wydziału II Izby Ogólnoadministracyjnej NSA z dnia 23 lutego 2022 r.) – orzekł jak w sentencji.