Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 392/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-08-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 89 ust 1 pkt 2, art. 89 ust 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2015 poz 612
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Kandut, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędzia WSA Adam Nita (spr.), Protokolant Specjalista Anna Wandoch, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2017 r. przy udziale - sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Na mocy zaskarżonej decyzji nr [...] z [...] r. Dyrektor Izby Celnej w K. uchylił w części decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w C. nr [...] z [...] r. i umorzył postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry w stosunku do jednej ze stron - H. K. . Jednocześnie, w pozostałej części - w odniesieniu do "A" Sp. z o.o., Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy wspomnianą decyzję Naczelnika Urzędu Celnego. W myśl tego pierwszoinstancyjnego rozstrzygnięcia organu administracyjnego, częściowo utrzymanego w mocy przez Organ odwoławczy wymierzono "A" Sp. z o.o. (zwanej dalej Skarżącym lub Spółką) oraz H. K. karę pieniężną w kwocie 24.000 zł. za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry.

W podstawie prawnej rozstrzygnięcia Organ odwoławczy powołał art. 233 § 1 pkt 2a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2015 r., poz. 613 - dalej jako O. p.) oraz art. 2 ust. 3 i ust. 4, art. 3, art. 6 ust. 1, art. 8, art. 89 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2, art. 90 oraz art. 91 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (t.j. Dz. U. z 2015 r, poz. 612 - dalej jako u.g.h.).

Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym sprawy.

W dniu [...] r. funkcjonariusze celni przeprowadzili kontrolę w zakresie przestrzegania przepisów ustawy o grach hazardowych w pizzerii o nazwie "[...] " zlokalizowanej w K. , ul. [...] , należącej do H. K. . W lokalu znajdowały się 2 urządzenia elektroniczne o nazwach Admirał nr [...] oraz Super Bank nr [...] , które wyglądem przypominały automaty eksploatowane w kasynach gry, salonach gier czy w punktach gier o niskich wygranych. Były one włączone do zasilania i gotowe do gry. Z tego względu przeprowadzono eksperyment – gry testowe, które pozwoliły stwierdzić, że gry urządzane są na urządzeniach komputerowych, mają charakter komercyjny (udział w grze jest odpłatny) i zawierają element losowości. Do takich wniosków doprowadził funkcjonariuszy celnych fakt, że wynik gry uzależniony jest od przypadku, gdyż ustawienie wyświetlanych bębnów z różnymi symbolami figur po rozegraniu każdej z gier odbywa się losowo i gracz nie ma wpływu na ich ustawienie. Jednocześnie, automaty umożliwiały prowadzenie gier o wygrane rzeczowe w postaci kredytów, które pozwalały na przedłużanie gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze. a także dawały możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze. Ponadto, w trakcie eksperymentu automat Admirał nr [...] wypłacił wygraną pieniężną (monetę pięciozłotową). Automaty były zaś eksploatowane poza kasynem gry i bez wymaganej koncesji na prowadzenie kasyna, nic posiadały poświadczeń rejestracji oraz oznaczeń numeru rejestracji.

Na podstawie okazanej kontrolującym umowy najmu z [...] r. stwierdzono, że właścicielem (dysponentem) obydwu urządzeń była "A" sp. z o.o. z siedzibą w Chorzowie. Wynajmowała ona od H. K. , prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą "[...] " w K. powierzchnię 3 m² do celu prowadzenia gier na automatach losowych. Strony ustaliły miesięczny czynsz należny wynajmującemu z tytułu najmu powierzchni w lokalu w kwocie netto 600 zł. Wynagrodzenie to obejmowało wszelkie opłaty eksploatacyjne związane z używaniem przedmiotu najmu, w szczególności korzystania z energii elektrycznej do zainstalowanych automatów losowych.

Przedstawione wyżej ustalenia skłoniły Naczelnika Urzędu Celnego w do wszczęcia wobec H. K. oraz "A" Sp. z o.o. postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na ww. automatach poza kasynem gry. Po jego zakończeniu, 5 lutego 2016 r., wymierzono zaś obydwu stronom karę pieniężną w wysokości 24.000 zł.

Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem Organu I instancji, "A" Sp. z o.o. (zwana dalej Spółką lub Skarżącym) złożyła odwołanie od zawierającej je decyzji. W swoim piśmie procesowym wniosła ona o uchylenie zaskarżonego orzeczenia nieostatecznego w całości oraz o umorzenie postępowania w sprawie. Środka zaskarżenia nie wniosła natomiast H. K. (zwana dalej również właścicielką lokalu). Zaburzając nieco chronologię sporu zaistniałego w przedmiotowej sprawie, warto zresztą wskazać, iż ta bierność właścicielki lokalu rozciągnęła się również na późniejsze postępowanie sądowoadministracyjne. Także w nim H. K. była pasywna.

W sformułowanym przez siebie odwołaniu Skarżący zarzucił decyzji nieostatecznej naruszenie art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, przewidującego możliwość wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, poprzez jego zastosowanie wobec Spółki. W przekonaniu Skarżącego, powołany przepis, wespół z zakazem z art. 14 ust. 1 u.g.h., współtworzy "regulację techniczną" w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 2 czerwca 1998r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego ( Dz. U. UE.E.98.204.37 ze zm.). W konsekwencji zdaniem Spółki, w braku notyfikacji projektu u.g.h. Komisji Europejskiej, wspomniany przepis nie może być wobec niej stosowany, zaś postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej powinno zostać umorzone. W uzasadnieniu odwołania Spółka podniosła jeszcze jeden zarzut - rażącego naruszenia art. 2 ust. 6 i ust. 7 u.g.h. Miałoby to nastąpić poprzez samowolne przejęcie i de facto wykonanie przez nieuprawnione organy administracyjne kompetencji zastrzeżonych wyłącznie dla Ministra Finansów.

Dyrektor Izby Celnej nie podzielił tych argumentów, dopatrzył się on natomiast braku podstaw do nałożenia kary pieniężnej na właścicielkę lokalu. Stało się tak, ponieważ H. K. , na podstawie umowy najmu jedynie udostępniła Spółce powierzchnię należącego do niej lokali, w celu umieszczenia na niej automatów do gier. Samo oddanie powierzchni użytkowej pomieszczenia nie może zaś być klasyfikowane jako urządzanie gry, podlegające karze pieniężnej.

Odnosząc się sytuacji prawnej Skarżącego, Organ II instancji nie miał wątpliwości co do tego, że z naruszeniem prawa urządzał on gry na automatach i dlatego zasadne było nałożenie kary pieniężnej na Spółkę. Do tezy tej przekonały Dyrektora Izby Celnej prawidłowe ustalenia dowodowe poczynione przez Naczelnika Urzędu Celnego, a także subsumpcja ustalonego stanu faktycznego pod treść przepisów prawa. Organ odwoławczy zanegował też zarzuty Skarżącego podniesione w odwołaniu. W jego ocenie, art. 89 u.g.h. nie stanowi przepisu technicznego w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego. Dzieje się tak, ponieważ z racji materii jaką reguluje wspomniany przepis (kwestii odpowiedzialności finansowej za działanie niezgodne z przepisami ustawy), nie wprowadza on istotnych warunków mających wpływ na właściwości czy też sprzedaż produktu jakim jest automat o niskich wygranych. Tym samym, wspomniane unormowanie nie podlegało notyfikacji Komisji Europejskiej. Na poparcie tej tezy Dyrektor Izby Celnej powołał bogate orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego, Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, a także sądów administracyjnych (w tym – uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 maja 2016 r., sygn. akt II GPS 1/16).

Z kolei, nawiązując do podniesionego w uzasadnieniu odwołania zarzutu rażącego naruszenia art. 2 ust. 6 i ust. 7 u.g.h. poprzez samowolne przejęcie i de facto wykonanie przez nieuprawnione organy administracyjne kompetencji zastrzeżonych wyłącznie dla Ministra Finansów, Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, iż ustalenie charakteru gier urządzanych na automatach nie jest uzależnione od uzyskania rozstrzygnięcia Ministra Finansów. Uprawnienie do samodzielnego ustalenia przez funkcjonariuszy celnych charakteru gier na automatach wprost wynika natomiast z ustawy. Prawną możliwość przeprowadzania eksperymentu, doświadczenia lub odtworzenia możliwości gry na automacie, ustawodawca stworzył bowiem funkcjonariuszom celnym w art. 32 ust. 1 pkt 32 ustawy o Służbie Celnej.

Przedstawiona argumentacja nie przekonała Skarżącego, który w swojej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zakwestionował ją w zakresie utrzymania w mocy w stosunku do niego decyzji Naczelnika Urzędu Celnego o wymierzeniu kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach. Spółka zarzuciła ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Celnej naruszenie prawa materialnego, w postaci obrazy art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h., przewidującego możliwość wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł od każdego automatu, za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. W przekonaniu Skarżącego, do naruszenia prawa doszło poprzez zastosowanie wobec niego wspomnianej regulacji prawnej. Tymczasem – w jego ocenie - powołany przepis, wespół z zakazem z art. 14 ust. 1 u.g.h., stanowi "regulację techniczną" w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 2 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 ze zm.), jak również aktualnie obowiązującej dyrektywy (UE) 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 września 2015 r. W konsekwencji, w braku notyfikacji projektu u.g.h. Komisji Europejskiej, powołany przepis nie może być stosowany, zaś postępowanie prowadzone wobec Skarżącego powinno zostać w tym stanie rzeczy umorzone.

Z tego względu, w skardze wniesiono o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Celnej w zaskarżonej części oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Naczelnika Urzędu Celnego, a także o zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Uzasadniając swoje stanowisko, podmiot ten powtórzył argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ostatecznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje, ponieważ zaskarżone rozstrzygnięcie jest zgodne z prawem. Organ odwoławczy trafnie uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie w odniesieniu do właścicielki lokalu, w którym umieszczone były automaty. Nie urządzała ona bowiem gier, a cała jej aktywność sprowadzała się do udostępnienia, na podstawie umowy najmu, powierzchni pod automaty, wraz z dostępem do energii elektrycznej. W tym stanie rzeczy słuszne było odstąpienie przez Dyrektora Izby Celnej od wymiaru kary właścicielce lokalu, wyrażające się uchyleniem w stosunku do niej decyzji nieostatecznej i umorzeniem postępowania.

W przekonaniu Sądu nie ma też wątpliwości co do zasadności nałożenia kary na Skarżącego. W prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym, przestrzegając zasad postępowania dowodowego ponad wszelką wątpliwość ustalono bowiem okoliczności uzasadniające zastosowanie tej sankcji administracyjnej. Trafne były wnioski Organu I instancji, podzielone także przez Organ odwoławczy, co do tego, że urządzenia znajdujące się w lokalu należącym do H. K. (nie mającym statusu kasyna gry) były automatami do gier, miały charakter losowy oraz były urządzane w celach komercyjnych. Urządzającym gry był zaś Skarżący, który zresztą wcale temu nie zaprzeczał, artykułując jedynie legalność swojego przedsięwzięcia.

W przekonaniu Sądu, działalność prowadzona przez Spółkę nie miała podstaw prawnych i dlatego słuszne było nałożenie na nią kary pieniężnej w wysokości 24 000 zł. Nie był też trafny zarzut podniesiony w skardze – technicznego charakteru przepisów stanowiących podstawę do nałożenia kary i braku ich notyfikacji Komisji Europejskiej.

Należy podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny, orzekając na wniosek Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów, w oparciu o art. 15 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.), w dniu 16 maja 2016 r. podjął uchwałę w sprawie o sygnaturze II GPS 1/16. W orzeczeniu tym jednoznacznie przesądzono o legalności nakładania kary na podmioty urządzające gry na automatach poza kasynami gry, a także o zasadności stosowania w tym przypadku art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny:

1) art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612, ze zm.) nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE. L z 1998 r. Nr 204, s. 37, ze zm.), którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy;

2) urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od 14 lipca 2011 r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612, ze zm.).

W powołanej, abstrakcyjnej uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego jednoznacznie rozstrzygnięto wątpliwości dotyczące stosowania ustawy o grach hazardowych i nakładania kar pieniężnych za urządzanie gier hazardowych poza kasynem gry, a z mocy art. 269 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 – zwanej dalej p.p.s.a.) Sąd rozpoznający skargę jest związany uchwałą. Warto ponadto zauważyć, iż w wyroku z 11 marca 2015 r., sygn. akt P 4/14 Trybunał Konstytucyjny orzekł, że notyfikacja tzw. przepisów technicznych, o której mowa w dyrektywie 98/34/WE oraz w rozporządzeniu w sprawie notyfikacji nie stanowi elementu konstytucyjnego trybu ustawodawczego i stwierdził, że art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych są zgodne z art. 2 w związku z art. 7 oraz z art. 20 i art. 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP.

Z kolei, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonej we wspomnianej wcześniej uchwale w sprawie II GPS 1/16, wymieniony przepis ustawy krajowej, sam w sobie nie kwalifikuje się do żadnej spośród grup przepisów technicznych, o których mowa w dyrektywie 98/34/WE. Zważywszy na zakres regulacji zawartej w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, w przepisie tym nie ustanowiono bowiem warunków determinujących w sposób istotny nie tylko skład, ale przede wszystkim właściwości lub sprzedaż produktu. Sposób prowadzenia działalności przez podmioty urządzające gry, wskazany w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych jest więc obojętny z punktu widzenia "technicznego" – jego istotnego wpływu na właściwości lub sprzedaż produktu (automatu do gier) wykorzystywanego do urządzania na nim gier hazardowych, i to zarówno tych, o których mowa w art. 2 ust. 3 i ust. 5, jak i gier wymienionych w art. 129 ust. 3 przywołanej ustawy.

Stanowisko wyrażone przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C - 65/05 pozostaje bez wpływu na ocenę dotyczącą braku technicznego charakteru art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych. W ślad za Naczelnym Sądem Administracyjnym wniosek ten uznać trzeba za tym bardziej uzasadniony, że jak wskazuje sam Trybunał, przedmiotowy zakres dyrektywy transparentnej, jako oparty głównie na pojęciu przepisu technicznego, określony jest w zasadzie w sposób autonomiczny i nie zależy od tego, czy w każdym przypadku spełnione zostały przesłanki stosowania postanowień Traktatu dotyczących swobodnego przepływu towarów. Tym samym, ewentualny wpływ przepisu technicznego na wymianę handlową wewnątrz Wspólnoty nie jest kryterium branym pod uwagę w świetle tej dyrektywy w celu określenia jej zakresu przedmiotowego (por. pkt 48 - 51 wyroku w sprawie C - 267/03).

Przekonania o technicznej "naturze" art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych (w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE), skutkującej powinnością notyfikacji, nie uzasadnia również stanowisko prezentowane przez Trybunał Sprawiedliwości w wyroku wydanym w sprawie C - 98/14. We wspomnianym rozstrzygnięciu nie sformułowano bowiem tezy o technicznym charakterze przepisów sankcjonujących ustanowione w ustawie węgierskiej zakazy użytkowania automatów do gier poza kasynami. Tym samym, ograniczenia te nie zostały uznane za przepisy techniczne w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy, których projekty powinny stanowić przedmiot powiadomienia przewidzianego w art. 8 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy (por. także orzeczenia w sprawie C - 65/05 oraz w sprawach połączonych C - 213/11, C - 214/11 i C - 217/11).

Z tych względów stwierdzić należy, że art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych nie jest przepisem technicznym, w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej stosownie do art. 8 ust. 1 tej dyrektywy. Przepis ten ustanawia sankcję za działania niezgodne z prawem, zaś ocena tej niezgodności dokonywana jest na podstawie innych wzorców normatywnych. O możliwości zastosowania, bądź o konieczności odmowy zastosowania art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych decydują bowiem okoliczności konkretnej sprawy i zestawienie, w jakim przepis ten występuje w ramach konstrukcji normy prawnej odnoszącej się do ustalonego stanu faktycznego. Oznacza to, że art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych zasadniczo może stanowić podstawę prawną dla nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych.

Na dopuszczalność stosowania art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych nie wpływa również jego treściowy związek z art. 14 ust. 1 tej samej ustawy. Jest o tyle istotne, że techniczny charakter ma właśnie art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych. Jego projekt nie został zaś przekazany Komisji Europejskiej, zgodnie z art. 8 ust. 1 tej dyrektywy 98/34/WE. W przekonaniu Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w uchwale podjętej w sprawie II GPS 1/16, zarówno cel ustanowienia regulacji zawartej w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, jak i funkcja tego przepisu sprawiają jednak, iż zawarte w nim unormowanie należy klasyfikować jako samoistne. Tym samym, brak notyfikacji art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych nie wpływa na dopuszczalność stosowania art. 89 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Jak już wcześniej wspomniano, zapatrywanie to wiąże Sąd w badanej sprawie. Z tego względu, w przekonaniu Sądu nie sposób uznać, iż Organy - z naruszeniem przepisów prawa unijnego - zastosowały art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych. W konsekwencji, ponad wszelką wątpliwość istniała podstawa prawna do nałożenia na Skarżącego kary pieniężnej. Uzasadniały to również dalsze przepisy ustawy o grach hazardowych – art. 89 ust. 2 pkt 2, art. 90 oraz art. 91 tego aktu prawnego.

W art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. w jego brzmieniu obowiązującym w chwili wykrycia nielegalnego urządzania gier na automatach i znajdującego zastosowanie w przedmiotowej sprawie określona była "zryczałtowana" wysokość kary administracyjnej za takie nielegalne zachowanie – 12.000 zł. od automatu. Z kolei, w art. 90 u.g.h. określono właściwość organów w postępowaniach w sprawie nałożenia kary za nielegalne urządzanie gier na automatach poza kasynami gry, a w art. 91 tej ustawy nakazuje się odpowiednie stosowanie do kar pieniężnych przepisów Ordynacji podatkowej. Wszystkich tych przepisów przestrzegano w przedmiotowej sprawie.

Na koniec, dla porządku warto odnieść się do zarzutu rażącego naruszenia art. 2 ust. 6 i ust. 7 u.g.h. poprzez samowolne przejęcie i de facto wykonanie przez nieuprawnione organy administracyjne kompetencji zastrzeżonych wyłącznie dla Ministra Finansów. Należy podkreślić, iż tej – w przekonaniu Spółki - nieprawidłowości nie artykułowano w skardze, ale podniesiono ją w odwołaniu od nieostatecznej decyzji administracyjnej. Sąd, badając legalność działania administracji postanowił jednak krótko nawiązać do zasygnalizowanej kwestii.

Wbrew temu, co mogłoby się wydawać, minister właściwy do spraw finansów publicznych nie jest jedynym organem władnym rozstrzygać o charakterze gry. Jak wynika z art. 2 ust. 6 u.g.h., podmiot ten w swojej decyzji wskazuje, czy gra lub zakład posiadające cechy wymienione w ust. 1-5 są grą losową, zakładem wzajemnym albo grą na automacie w rozumieniu ustawy. Rozwiązanie to pozwala rozwiać wątpliwości podmiotu rozważającego urządzanie gier, co do istoty planowanego lub realizowanego przedsięwzięcia. Wspomniana kompetencja ministra właściwego do spraw finansów publicznych nie ogranicza jednak ciążącego na organie administracyjnym obowiązku ustalenia prawdy obiektywnej (prawdy materialnej) w toku prowadzonego postępowania. Dlatego, spełniając swoje procesowe powinności organy pierwszej oraz drugiej instancji nie tylko uprawnione, ale – przede wszystkim – obowiązane są podejmować ustalenia, co do istoty gry urządzanej przez stronę prowadzonego przez nie postępowania administracyjnego. W tym kontekście, nie ulega wątpliwości, że czyniąc zadość procesowej zasadzie prawdy materialnej, wyrażonej w art. 122 Ordynacji podatkowej zobowiązane były one podejmować samodzielnie ustalenia, co do charakteru i istoty gier urządzanych na automacie należącym do Skarżącego. Działania organów podejmowane w tym względzie były więc zgodne z prawem, a wyniki eksperymentu przeprowadzonego przez funkcjonariuszy celnych są wiarygodnym źródłem dowodowym. W ten sposób, zgodnie z prawem ustalono, że organizowane przez Spółkę gry na automatach miały charakter hazardowy, losowy i były urządzane w celach komercyjnych.

Z wszystkich przedstawionych względów, Sąd uznał skargę za bezzasadną i oddalił ją, na podstawie art. 151 p.p.s.a.