Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1938/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-01-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie Sędzia WSA Marian Wolanin, Sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), Protokolant ref. staż. Marek Bereziński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi L. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wójta Gminy J.nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r.; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącej L. K. kwotę 740 (siedemset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

IV SA/Wa 1938/11

UZASADNIENIE

I. Wyrokiem z dnia 20 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1454/10, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej "NSA") uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "WSA" albo "Sądu") z dnia 23 października 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 109/10 i przekazał Sądowi sprawę do ponownego rozpoznania.

II. Wyrok NSA zapadł w następującym stanie faktycznym:

1. Wyrokiem z dnia 23 marca 2010 r. Sąd, po rozpoznaniu skargi L. K. (dalej "skarżącej") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (dalej "SKO") z dnia [...] listopada 2009 r. w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy, oddalił skargę.

2. W uzasadnieniu wyroku Sądu podano dotychczasowy przebieg postępowania wskazując, że sprawa była już przedmiotem orzekania organów obu instancji, które odmówiły wydania decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 18 listopada 2004 r. sygn. akt IV SA/Wa 332/04 uchylił decyzje organów obu instancji.

3. Ponownie rozpoznając sprawę, Wójt Gminy J. decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. (dalej "decyzja Wójta") odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z zapleczem (dalej "planowana inwestycja") na terenie nieruchomości złożonej z działek o nr ew. [...] i [...] położonej we wsi M. gmina J. o łącznej pow. [...] m2 (dalej "teren inwestycji").

4. Po rozpoznaniu odwołania skarżącej od decyzji Wójta SKO, decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. (dalej "decyzją SKO") utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

5. W uzasadnieniu decyzji SKO wskazało, że teren inwestycji zakwalifikowany została w ewidencji gruntów jako użytek leśny - Ls V i tym samym wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne (art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - Dz. U. Nr 80 poz. 717, dalej "ustawy o planowaniu (...)" w związku z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych - Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.), dalej "ustawy o ochronie gruntów (...)".

W uprzednio obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego teren ten nie był objęty taką zgodą, a także obecnie brak jest takiej zgody na zmianę przeznaczenia tych terenów leśnych na cele nieleśne. W odniesieniu do terenu, na którym znajduje się teren inwestycji Rada Gminy J. podjęła w dniu [...] marca 2009 r. uchwałę o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jednakże do chwili obecnej organ nie wystąpił z wnioskiem o zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne. W ocenie organu, brak spełnienia przesłanek wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym musi skutkować odmową ustalenia wnioskowanych warunków zabudowy.

6. W skardze do Sądu skarżąca podniosła, że Gmina uniemożliwia skarżącej korzystanie z przysługującego jej prawa własności do przedmiotowych działek; nie została wyważona proporcja pomiędzy interesem publicznym, a indywidualnym interesem właściciela. Ponadto pozbawienie skarżącej własności ww. działek (a do czego w ocenie skarżącej sprowadzają się w istocie wydane decyzje) winno skutkować przyznaniem odszkodowania bądź nieruchomości o tej samej wartości.

7. W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało stanowisko zajęte w sprawie.

8. Oddalając skargę wyrokiem z dnia z dnia 23 października 2010 r. Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna albowiem decyzja SKO odpowiada prawu.

9. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż w niniejszej sprawie ograniczenia wykonywania prawa własności wynika z przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), bowiem działka skarżącej mimo, iż jest działką leśną, wbrew wymogom przewidzianym w art. 61 ust. 1 pkt. 4 i 5 powołanej ustawy, nie uzyskała zgodny na zmianę jej przeznaczenia na cele nieleśne. Stosownie natomiast do art. 7 ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolne i nieleśne wymagającego uzyskania zgody właściwego organu określonego w ust. 2 ww. przepisu, dokonuje się jedynie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Działki należące do skarżącej stanowią las w rozumieniu ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U z 2005 r. Nr 45, poz. 435 ze zm). Okoliczność, iż jest to grunt leśny potwierdza załączony do akt sprawy wypis z rejestru gruntów, jak również faktu tego nie kwestionuje skarżąca, wywodząc jedynie, iż wydane w sprawie decyzje naruszają jej prawo własności. Ponadto w poprzednio obowiązującym na tym terenie miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, który utracił moc na podstawie art. 67 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, działki skarżącej również nie były objęte zgodą na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne.

W podsumowaniu Sąd I instancji uznał, że w obecnym stanie prawnym brak jest podstaw do wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy dla planowanej inwestycji. Decyzja o warunkach zabudowy nie może bowiem zmieniać przeznaczenia gruntu, a jedynie wskazuje, czy na danej działce mając na uwadze jej obecne przeznaczenie, dopuszczalna jest planowana przez inwestorów zabudowa oraz określa jej parametry. Organ wydający decyzję o warunkach zabudowy, zobowiązany jest zatem dokonać oceny stanu faktycznego sprawy, jaki istnieje w dacie orzekania. Na dzień wydania decyzji działki skarżącej były działkami o charakterze leśnym, a nie budowlanym i brak było zgody na zmianę przeznaczenia tych terenów na cele nieleśne.

10. Skarżąca wniosła do NSA skargę kasacyjną od wyroku Sądu z dnia 12 listopada 2009 r.

III. Rozpatrzywszy skargę kasacyjną wyrokiem z dnia 20 października 2011 r., NSA uznał, że została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Uzasadniając wyrok, NSA wskazał w szczególności, co następuje:

1. Znajdujący się w aktach administracyjnych sprawy materiał był niewystarczający do wydania wyroku przez Sąd I instancji.

2. W aktach tych znajdują się poprzednio wydane decyzje, z których wynika, że rozpoznawano wniosek skarżącej na podstawie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przy czym zasadne jest stanowisko skarżącej, że Sąd uchylił te rozstrzygnięcia, negatywne dla skarżącej, stwierdzając, że sprawa nie została w sposób należyty wyjaśniona, co powinno skutkować uzupełnieniem materiału dowodowego w ramach tej samej podstawy prawnej.

3. Zmiana podstawy prawnej orzekania po wyroku Sądu powinna znaleźć odniesienie tak w treści zaskarżonej decyzji, jak i wyroku Sądu, czego jednak w tych aktach brakuje.

4. W aktach sprawy znajdują się natomiast dokumenty, z których wynika, że działki skarżącej znajdują się na terenie zurbanizowanym. Są również wzmianki dotyczące tego, że dla danego terenu obowiązywał poprzednio miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i nie jest wykluczone, iż w tym planie był ustalony budowlany charakter działek skarżącej. Nie można jednak stwierdzić tego z całą pewnością bowiem odpowiednich dokumentów w aktach brakuje

5. Te wszystkie okoliczności wskazują, że zaskarżony wyrok zapadł przedwcześnie bez zgromadzenia wszelkich niezbędnych w sprawie materiałów oraz dokładnego przeanalizowania całego wymaganego do rozstrzygnięcia materiału dowodowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

IV. Sąd rozpoznał skargę na decyzję SKO z racji sprawowania wymiaru sprawiedliwości, polegającego na kontrolowaniu działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art.1§1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. z dnia 20 września 2002 r., Nr 153, poz.1269 z późn.zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art.3§2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm. -zwanej dalej "p.p.s.a.").

Orzekając ponownie w niniejszej sprawie, Sąd zobowiązany był uwzględnić stanowisko NSA zawarte w wyroku z dnia 9 września 2011 r. Zgodnie bowiem z art. 190 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny, któremu sprawa została przekazana jest związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Skargę należało uwzględnić, albowiem zaskarżoną decyzję SKO, podobnie jak i utrzymaną nią w mocy decyzję Wójta wydano z naruszeniem postępowania administracyjnego, tj. art.7 i 77§1 k.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotne wpływ na wynik sprawy. Z powyższych przyczyn decyzje organów obu instancji należało wyeliminować z obrotu prawnego.

Wskazane wyżej naruszenie polega na tym, że orzekające w sprawie organy nie wyjaśniły w sposób wyczerpujący i nie budzący wątpliwości, czy istotnie, jak stwierdziły w swych orzeczeniach, teren inwestycji nie spełnia warunków określonych w art.61 ust.1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, koniecznych do wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy dla planowanej inwestycji.

V. Zgodnie z art. 61 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Odnośnie warunku, o którym mowa w pkt 4 (brak przeszkód do inwestowania wynikających z ochrony gruntów rolnych i leśnych) należy wskazać, że jest on spełniony w dwojakiego rodzaju sytuacjach:

- jeżeli teren inwestycji nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne,

- teren inwestycji wymaga zgody, o której mowa powyżej, niemniej zgoda taka została uzyskana w odniesieniu do tego terenu przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1.

Ustalenia, które tereny wymagają uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne dokonuje się stosownie do postanowień ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych.

Zgodnie z art. 7 ust.1 tej ustawy przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. 2. Przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne:

1) gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli ich zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia przekracza 0,5 ha - wymaga uzyskania zgody Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej,

2) gruntów leśnych stanowiących własność Skarbu Państwa - wymaga uzyskania zgody Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa(13) lub upoważnionej przez niego osoby,

3) (skreślony),

4) (skreślony),

5) pozostałych gruntów leśnych

- wymaga uzyskania zgody marszałka województwa wyrażanej po uzyskaniu opinii izby rolniczej.

Z powyższego wynika, że przeznaczenie jakiegokolwiek gruntu leśnego (bez względu na klasę bonitacyjną tego gruntu) na cele nieleśne następuje obligatoryjnie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wskazana wyżej zmiana statusu tego gruntu w planie wymaga uprzedniego uzyskania przez organ planistyczny zgody marszałka województwa wyrażanej po uzyskaniu opinii izby rolniczej.

Niewątpliwie teren inwestycji jest gruntem leśnym wymagającym uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia na cele nieleśne.

W tej sytuacji o spełnieniu się w sprawie warunku, o którym mowa w art.61 ust.1 pkt 4 możnaby mówić tylko wtedy, gdyby zgoda, o której mowa powyżej została uzyskana w odniesieniu do tego terenu przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Przy wykładni art.61 ust.1 pkt 4 ustawy należy przy tym uwzględnić stanowisko NSA wyrażone w uchwale siedmiu sędziów z dnia 29 listopada 2010 r., sygn. akt HOPS 1/10.

Organy obu instancji orzekające w niniejszej sprawie, tj. Wójt w decyzji z dnia [...] czerwca 2009 r. oraz SKO w decyzji z dnia [...] listopada 2009 r. przyjęły, że teren inwestycji jest gruntem leśnym, który nie został przeznaczony na cele nieleśne w planie zagospodarowania przestrzennego, który wygasł na podstawie art.67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz.139 z późn.zm.).

Zasadnie jednakże wskazał NSA, że powyższe stanowisko orzekających w sprawie organów nie zostało oparte na analizie konkretnych postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, o którym mowa w art.61 ust.1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W postępowaniu administracyjnym zaniechano w ogóle dokonania tego rodzaju analizy, konkludując jedynie w sposób ogólny, że w uprzednio obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego teren nie był objęty zgodą na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne. Prawidłowe wywiązanie się z obowiązku ustalenia, czy teren inwestycji spełnia przedmiotowy wymóg winno było natomiast obejmować zgromadzenie w aktach sprawy wypisu i wy rysu obowiązującego planu oraz odniesienie się w uzasadnieniach orzeczeń obu instancji do jego konkretnych ustaleń dotyczących terenu inwestycji.

W orzeczeniach obu instancji nie dokonano nawet identyfikacji przedmiotowego planu zagospodarowania przestrzennego (data uchwalenia, numer, organ uchwałodawczy, zakres przedmiotowy planu, dane dotyczące publikatora). Założyć należy, że chodzi o uchwałę Nr [...] Rady Gminy J. z dnia [...] września 1994 r. w sprawie zatwierdzenia miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy J.

V. Z akt administracyjnych sprawy wynika ponadto, że postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, wszczęte z wniosku skarżącej ma kilkuletnią historię:

- przedmiotowy wniosek, dotyczący wydania przez Wójta decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z zapleczem został przez skarżącą złożony w piśmie z dnia [...] stycznia 2004 r.,

- decyzją z dnia [...] stycznia 2004 r. nr [...] Wójt stwierdził "brak możliwości" wydania żądanej decyzji,

- decyzją z dnia [...] lutego 2004 r. nr [...] SKO utrzymało decyzję Wójta w mocy,

- wyrokiem z dnia 18 listopada 2004 r., sygn. akt IV SA/Wa 332/04, wydanym w wyniku rozpatrzenia skargi skarżącej na decyzję SKO z dnia [...] lutego 2004 r., Sąd uchylił decyzję SKO oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] stycznia 2004 r.,

- postanowieniem z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] SKO wyznaczyło Wójtowi na podstawie art.37 § 2 k.p.a. termin na załatwienie sprawy (1 miesiąc od dnia otrzymania postanowienia),

- decyzją nr [...] z dnia [...] października 2008 r. Wójt ponownie stwierdził "brak możliwości wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej

- decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] SKO uchyliło decyzję Wójta z dnia [...] października 2008 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania przez ten organ,

- w wyniku kolejnego rozpoznania sprawy przez Wójta wydana została decyzja z dnia [...] czerwca 2009 r., utrzymana w mocy decyzją SKO z dnia [...] listopada 2009 r., będącą przedmiotem obecnie rozpatrywanej przez Sąd skargi.

Z powyższego wyliczenia wynika, że wniosek skarżącej był przedmiotem trzykrotnego orzekania przez organy obu instancji (trzy decyzje Wójta i trzy decyzje SKO).

Odnośnie przyczyn, które legły u podstaw kolejnych wydawanych w sprawie decyzji odmownych wskazać należy, że:

- w pierwszej decyzji SKO (decyzja z dnia [...] lutego 2004 r., utrzymującej w mocy decyzję Wójta z dnia [...] stycznia 2004 r.) stwierdzono brak łącznego spełnienia wymogów z art.61 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj.: (1) brak co najmniej jednej działki sąsiedniej, zabudowanej w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy (z tak sformułowanej oceny organu wynika brak możliwości zastosowania w sprawie zasady dobrego sąsiedztwa, ustanowionej w art.61 ust.1 pkt 1 ustawy), (2) teren inwestycji figuruje w ewidencji gruntów i budynków jako las i grunt leśny, w związku z czym wymaga uzyskania zmiany przeznaczenia na cele nieleśne, jednocześnie w poprzednio obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego teren ten był przeznaczony na cele leśne i podlegał szczególnej ochronie jako obszar stanowiący pomnik przyrody nieożywionej,

- uchylając wskazaną wyżej decyzję SKO, podobnie jak i utrzymaną tą decyzją w mocy decyzję Wójta) Sąd stwierdził: 1) wadliwość dokonanej w sprawie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, 2) konieczność uzyskania przez Wójta uzgodnień z organem właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz z wojewódzkim konserwatorem przyrody, działającym w imieniu wojewody, z uwagi na fakt, że teren inwestycji stanowi teren leśny i położony jest w granicach zespołu przyrodniczo - krajobrazowego, 3) naruszenie w postępowaniu administracyjnym,

- w drugiej decyzji Wójta (decyzji z dnia [...] października 2008 r.) odmowę uzasadniono: 1) brakiem co najmniej jednej działki sąsiedniej, zabudowanej w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy (niespełnienie się wymogu, o którym mowa w art.61 ust.1 pkt 1 ustawy), 2) faktem, że teren inwestycji wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia terenu leśnego i nie jest objęty zgodą, o której mowa w art.61 ust.1 pkt 4 ustawy,

- w drugiej decyzji SKO (kasacyjna decyzja z dnia [...] kwietnia 2009 r.), zwracającej Wójtowi sprawę do ponownego rozpatrzenia stwierdzono: 1) konieczność wyjaśnienia, czy w odniesieniu do planowanej inwestycji spełniony został wymóg, o którym mowa w art.61 ust.1 pkt 4 ustawy poprzez ustalenie w świetle art.7 ust.2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, czy teren inwestycji wymaga zgody na zmianę przeznaczenia, czy nie, 2) konieczność uzupełnienia ustaleń odnośnie spełnienia się w sprawie wymogu z art.61 ust.1 pkt 1 ustawy poprzez wzięcie pod uwagę nie tylko działek mających bezpośredni dostęp do drogi publicznej, ale również działek mających dostęp pośredni,

- w trzeciej decyzji Wójta (decyzji z dnia [...] czerwca 2009 r.) wskazano, co następuje: (-) wystarczającą przesłanką do odmownego załatwienia wniosku skarżącej jest niespełnienie się wymogu z art.61 ust.1 pkt 4 ustawy, (-) teren inwestycji ma charakter wyłącznie leśny, w związku z czym, zgodnie z art.7 ust.1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych zmiana tego charakteru na nieleśny wymaga zgody marszałka województwa, (-) teren inwestycji nie był objęty tego

rodzaju zgodą przy opracowaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który utracił moc na podstawie art.67 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,

- w trzeciej decyzji SKO (tj. w zaskarżonej obecnie decyzji z dnia [...] listopada 2009 r.) podzielono stanowisko decyzji Wójta z dnia [...] czerwca 2009 r.

W świetle powyższych okoliczności niewątpliwie słuszne jest spostrzeżenie, że w toku rozpatrywania sprawy w postępowaniu administracyjnym doszło do zmiany katalogu przyczyn, z powodu których ostatecznie odmówiono skarżącej ustalenia warunków zabudowy, a ściślej mówiąc do zredukowania tego katalogu do stwierdzenia negatywnej przesłanki do ustalania warunków zabudowy, wynikającej z ochrony gruntów rolnych i leśnych (art.61 ust.1 pkt 4 ustawy). O ile zatem w dwóch pierwszych decyzjach Wójta i SKO, jak również w wyroku Sądu z dnia 18 listopada 2004 r., brano pod uwagę zarówno wskazaną wyżej kwestię, jak i ocenę inwestycji z punktu widzenia zasady dobrego sąsiedztwa (art.61 ust.1 pkt 1 ustawy), o tyle w ostatniej decyzji Wójta i ostatniej decyzji SKO przyjęto, że samo stwierdzenie przeszkody wynikającej z ochrony gruntów rolnych i leśnych jest - z uwagi na fakt, że do ustalenia warunków zabudowy wymagane jest łączne spełnienie się wszystkich pięciu warunków, o których mowa w art.61 ust.1 ustawy - wystarczające do odmownego rozpatrzenia żądania strony. Z tej przyczyny organy uznały za bezprzedmiotowe dokonywanie oceny inwestycji według kryterium z art.61 ust.1 pkt 1 ustawy.

Co do zasady słuszne jest stanowisko organów odnośnie:

1) istnienia obowiązku odmownego załatwienia wniosku o ustalanie warunków zabudowy w razie stwierdzenia niespełnienia przez planowaną inwestycję już choćby tylko jednego z warunków, o którym mowa w art.61 ust.1 ustawy,

2) braku konieczności badania w tej sytuacji innych wymienionych w tym przepisie warunków.

Nie pozostawia żadnych wątpliwości w tym zakresie treść art.61 ust.1 zdanie pierwsze ustawy ("Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: ...")

W następstwie uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia Wójt orzeknie w sprawie ponownie z uwzględnieniem ocen sformułowanych powyżej.

Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.145§1 pkt 1 lit.a,, art.152 oraz art. 200 p.p.s.a.