Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 531/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-07-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska – Rzepecka, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Asesor WSA Grzegorz Czerwiński (spr.), , Protokolant Anna Mężyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2006 r. sprawy ze skargi B. P. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2006 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania postępowania egzekucyjnego skargę oddala


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 7 października 2005 roku B. P. wystąpiła

do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego

o zawieszenie postępowania egzekucyjnego, albowiem sprawa jest rozpoznawana przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, a wyrok jaki zapadnie może być bardzo różny. W tej sytuacji tytuł wykonawczy jej zdaniem jest przedwczesny.

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2005 roku, Nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił wstrzymania postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego

w K. w celu przymuszenia do przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania budynku znajdującego się na działce o nr ew. [...]

w L. z funkcji zakładu produkcyjnego na funkcję budynku gospodarczego.

W uzasadnieniu postanowienia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że na mocy decyzji z dnia [...] lutego 2004 roku, Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. nakazał B. P. i W. S. przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania budynku znajdującego się na działce o nr ew. [...] w L. z funkcji zakładu produkcyjnego na funkcję budynku gospodarczego.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego

po rozpoznaniu odwołania B. P. i W. S. uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nałożenia tego obowiązku

na W. S. zaś w pozostałej części decyzję tę utrzymał w mocy. Decyzja ta została zaskarżona do sądu administracyjnego ale skarga nie została jeszcze rozpoznana. Oddalony został natomiast przez Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 21 października 2004 roku, sygn. akt II SA/KR 702/04 wniosek B. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Ponieważ nałożony obowiązek nie został wykonany wszczęte zostało postępowanie egzekucyjne. Wysłane zostało upomnienie, a następnie wystawiony został tytuł wykonawczy. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2004 roku, Nr [...] nałożona została na zobowiązaną grzywna w celu przymuszenia.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego

po rozpoznaniu zażalenia B. P. postanowieniem z dnia

[...] stycznia 2005 roku, Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Postanowienie to zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Sąd ten postanowieniem z dnia

28 kwietnia 2005 roku, sygn. akt II Kr 270/05 odmówił wstrzymania wykonania tego postanowienia. Postanowienie to zostało zaskarżone przez B. P. do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Równocześnie B. P. złożyła wniosek do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego o "zawieszenie egzekucji do czasu zakończenia postępowania wyrokiem".

Zgodnie z treścią art.23§6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji organy sprawujące nadzór mogą, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, wstrzymać na czas określony czynności egzekucyjne lub postępowanie egzekucyjne prowadzone przez nadzorowany organ. W ocenie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego tego typu przesłanki nie zaistniały.

Na powyższe postanowienie zażalenie złożyła B. P. podnosząc zarzut, iż jest wdową z trójką dzieci, a jedynym źródłem jej utrzymania jest prowadzona działalność gospodarcza, która przynosi niewielkie zyski. Prowadzenie tego zakładu jest dla niej oraz jej rodziny podstawowym źródłem utrzymania. Wykonanie decyzji spowodowałoby zaprzestanie produkcji co pociągnęłoby także utratę pracy przez zatrudniane przez nią osoby. Stwierdziła także, że wszelkich czynności dopełniła za zgodą i wiedzą właściwego organu administracji czyli Wójta Gminy Z. Na prowadzenie działalności zaciągnęła w dniu 21 lutego 2005 roku kredyt inwestycyjny w kwocie 30000 zł. Posiada też zaległości w spłatach faktur o łącznej wysokości 12 129,02 zł Okoliczności

te świadczą jej zdaniem o zaistnieniu przesłanek z art. 23§6 ustawy

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Nadto w sprawie tej toczy się postępowanie w Naczelnym Sądzie Administracyjnym w Warszawie, sygn. akt SA/Kr 270/05, a wyrok jaki zapadnie może być różny.

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2006 roku, Nr [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2005 roku podzielając zawarte w nim stanowisku. Nadto stwierdził, że nie mogą stanowić podstawy wstrzymania egzekucji trudności finansowe jeśli zważyć, że trudności te trwają

od dłuższego okresu czasu. Sama zasadność wydanego postanowienia

w sprawie nałożenia grzywny w celu przymuszenia nie może mieć wpływu na możliwość wstrzymania prowadzonego postępowania egzekucyjnego.

Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyła B. P. wnosząc o zalegalizowanie wydanej ustnej zgody Wójta Gminy Z. co jej zdaniem jest udokumentowane złożonymi w Urzędzie Gminy Z. w dniu

20 października 2003 roku wnioskami. Wniosła również o wstrzymanie postanowienia jako sprzecznego z wydaną przez Wójta Gminy Z.

w dniu [...] listopada 2003 roku zgodą jak też z racji jego niekompletności.

Zdaniem skarżącej pracownik Urzędu Gminy odpowiedzialny

za sprawy budowlane niedopełnił swoich obowiązków i przerzucił odpowiedzialność na nią co jest niezgodne z prawem i odpowiedzialnością urzędnika państwowego. W konsekwencji pozorne działania Urzędu Gminy doprowadziły do likwidacji zakładu pracy, w tym utraty pięciu stanowisk pracy. Urząd Gminy zdaniem skarżącej wszystko zalegalizował, chociaż nie wydał tego na piśmie. Pobierał jednak podatek od prowadzonej działalności gospodarczej co wiązało się ze zmianą sposobu użytkowania budynku. Wszystko co obejmuje postanowienie jest złośliwością paru osób i tylko dogłębne zbadanie sprawy jest jedynym właściwym rozwiązaniem narosłego problemu. Zdaniem skarżącej ponieważ postanowienie niesie wielką szkodliwość społeczną jej skarga winna być zasadna i skuteczna.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu

i wniósł o oddalenie skargi

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego postanowienia z prawem materialnym

i procesowym. Zdaniem Sądu zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

Zgodnie z treścią art.23 § 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 roku

Nr 229, poz. 1954 – tekst jednolity ze zmianami) organy sprawujące nadzór mogą, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, wstrzymać,

na czas określony, czynności egzekucyjne lub postępowanie egzekucyjne prowadzone przez nadzorowany organ. Wstrzymanie wykonania czynności egzekucyjnych lub postępowania egzekucyjnego jest uzależnione od oceny organu nadzoru. Pogląd ten znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 14 kwietnia 2000 roku, sygn. akt III SA 1419/99 (Lex nr 47230) stwierdził,

że "Z istoty przepisu art. 23 ust. 2 ustawy z 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (aktualnie jest to art.23 ust.6 tejże ustawy) wynika, że wstrzymanie egzekucji zależy od uznania organu nadzoru".

W niniejszej sprawie organy administracji prawidłowo zdaniem Sądu oceniły, iż skarżąca nie wykazała, że zaistniał szczególnie uzasadniony przypadek, który dawałby podstawę do wstrzymania czynności egzekucyjnych lub postępowania egzekucyjnego.

Nie może być podstawą do wstrzymania czynności egzekucyjnych okoliczność, iż decyzja zobowiązująca skarżącą do przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania obiektu została zaskarżona do sądu administracyjnego. W związku z toczącym się postępowaniem sądowo

– administracyjnym Sąd rozpoznający sprawę może wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji na podstawie art.61 § 3 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jeśli zachodzą wymienione w tym przepisie przesłanki.

Zarzuty skarżącej, iż w istocie uzyskała ona zgodę na zmianę sposobu użytkowania obiektu nie mogą być brane pod uwagę przez Sąd

w niniejszym postępowaniu. Skarżąca podnosząc ten zarzut kwestionuje bowiem zasadność wydania decyzji nakazującej jej przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania budynku. Tego typu zarzuty mogą być podnoszone w skardze na tę decyzję. Taka skarga została przez skarżącą wniesiona. Została ona rozpoznana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, który wyrokiem z dnia 20 stycznia 2006 roku, sygn. akt

II SA/Ke 260/05 skargę tę oddalił. W postępowaniu dotyczącym zasadności odmowy wstrzymania czynności egzekucyjnych nie jest możliwe badanie prawidłowości tytułu wykonawczego.

Nie mogą też stanowić podstawy do wstrzymania wykonania czynności egzekucyjnych podnoszone przez skarżącą zarzuty,

iż wykonanie egzekucji doprowadzi do likwidacji zakalcu pracy stanowiącego jej źródło utrzymania oraz zatrudnienia dla pięciu osób.

Są to normalne konsekwencje wydanej decyzji nakazującej przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu. Okoliczności te mają charakter trwały i nic nie wskazuje na to, by zamiarem skarżącej była likwidacja zakładu w dającej się przewidzieć przyszłości. Wręcz przeciwnie argumentacja skarżącej wskazuje, iż działalność tę skarżąca chciałaby kontynuować. Uznanie tego typu argumentów za szczególnie uzasadniony przypadek uzasadniający wstrzymanie wykonania czynności egzekucyjnych lub postępowania egzekucyjnego prowadziłoby w istocie

do trwałej niemożności wyegzekwowania nałożonego na skarżącą obowiązku.

Zarzut szkodliwości społecznej zaskarżonego postanowienia jest wyrazem subiektywnej oceny skarżącej i jako taki nie może być podstawą zakwestionowania prawidłowości tego postanowienia.

Z powyższych względów na podstawie art. 151 Ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2000 roku Nr 153 poz. 1270) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.