Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 137/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2018-07-18 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Utrzymano w mocy postanowienie-art. 260§1 ustawy p.p.s.a.
Powołane przepisy: article: art. 246 par.1 pkt 1 , art. 260
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Wójcik po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu S. Ś. od postanowienia starszego referendarza sądowego z dnia 5 czerwca 2018r. o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi E. Ś. i S. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 28 września 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2004 r. postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 5 czerwca 2018 r. starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Opolu, po rozpoznaniu wniosku S. Ś. (dalej jako: skarżący, strona, wnioskodawca) o przyznanie zwolnienia od kosztów sądowych odmówił przyznania prawa pomocy w tym zakresie, z uwagi na brak wykazania przez skarżącego spełnienia przesłanek określonych w art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – dalej w skrócie: "P.p.s.a.").

Z informacji podanych we wniosku wynikało, że skarżący wraz z żoną posiadają dom mieszkalny o powierzchni [...] m² i nieruchomość o powierzchni [...] ha, oraz że uzyskują dochody z tytułu emerytury w wysokości 2.432,17 zł netto W piśmie załączonym do wniosku skarżący zawarł wykaz kosztów ponoszonych w jego gospodarstwie domowym opiewających na kwotę 3.991,23 zł, a ponoszonych m.in. w związku z wydatkami związanymi z zakupem usług telekomunikacyjnych (74,27 zł), energii elektrycznej (159,08 zł), a także podatkami od nieruchomości (dotyczącymi nieruchomości położonych w [...] i [...] w wysokości 727,17 zł), opłatą za wodę i kanalizację (71,20 zł), opłatami za śmieci (dotyczące nieruchomości w [...] i [...] - łącznie 2.100 zł) i spłatą pożyczki (797,51 zł).

Ponadto referendarz w oparciu o akta sprawy o sygn. I SA/Op 379/16 ustalił, iż skarżący i jego żona są posiadaczami szeregu nieruchomości usytuowanych w [...] przy ul. [...] (tj. nieruchomości położonych na działce nr a obszaru [...] ha, zabudowanej budynkiem biurowo-socjalnym, dwukondygnacyjnym, niepodpiwniczonym o powierzchni użytkowej [...] m², działce nr b obszaru [...] ha, niezabudowanej, przeznaczonej pod budownictwo przemysłowe oraz działce nr [...] obszaru [...] ha, zabudowanej budynkiem barakowym, parterowym, niepodpiwniczonym o konstrukcji drewnianej, o powierzchni użytkowej [...] m²). Przy czym na rozprawie w dniu 18 stycznia 2017 r. skarżący oświadczył, iż nieruchomości położone na działkach oznaczonych nr a oraz nr c zostały zbyte w grudniu 2015 r. Z kolei na rozprawie przeprowadzonej w sprawie ze skargi ww. stron o sygn. I SA/Op 421/16 w dniu 8 lutego 2017 r. skarżący oświadczył, że nieruchomości zostały sprzedane za kwotę 80.000 zł i 115.000 zł.

W ocenie referendarza informacje oraz dane odnośnie sytuacji finansowej i majątkowej gospodarstwa domowego skarżącego nie wskazują na jego wyjątkową sytuację w rozumieniu art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.

Odmawiając stronie przyznania prawa pomocy referendarz wskazał, że dla oceny zasadności wniosku istotne znaczenie miały posiadane z urzędu informacje, z których wynikało, że skarżący i jego żona pozyskali znaczne zasoby finansowe uzyskane ze zbycia opisanych wyżej nieruchomości położonych na działkach o nr a i nr c w łącznej kwocie 195.000 zł (nie udokumentowano jednocześnie rozdysponowania tej kwoty). Należy również wskazać, iż skarżący i jego żona posiadają w dalszym ciągu majątek w postaci nieruchomości posadowionej na działce o nr b i powierzchni [...] ha (przeznaczonej pod zabudowę przemysłową), co świadczy także o potencjale finansowym ich gospodarstwa domowego, dającym możliwości uregulowania wymaganych kosztów sądowych.

Jednocześnie doświadczenie życiowe i logika wskazują, iż uzyskane ze sprzedaży nieruchomości zasoby, ze względu na ich wysokość, mogą, przy oszczędnym trybie życia, stanowić źródło wieloletnich oszczędności, zasilając bieżące dochody. Referendarz podkreślił, że do skarżącego należało wykazanie ewentualnego rozdysponowania środków ze sprzedaży wymienionych nieruchomości. Powinien liczyć się on z koniecznością udzielania wszelkich wyjaśnień odnoszących się do jej sytuacji materialnej, a także udokumentowania podnoszonych okoliczności. Skarżący już przy rozpoznaniu poprzednich wniosków wzywany był o przekazanie stosownych dowodów na potwierdzenie swojego oświadczenia o przeznaczeniu środków pieniężnych pochodzących ze zbycia wskazanych nieruchomości na spłatę długów i nie przekazał jakichkolwiek wiarygodnych dowodów w tym zakresie.

Skarżący nie uprawdopodobnił też, że nie jest możliwe gospodarcze wykorzystanie posiadanej nieruchomości (chociażby uzyskiwanie dodatkowych dochodów w postaci pożytków cywilnych) w celu wsparcia domowego budżetu.

Za mało wiarygodną referendarz uznał także dodatkową informację na temat stałych kosztów utrzymania gospodarstwa domowego strony. W treści tego pisma skarżący zawarł bowiem informację, z której wynika, iż stałe koszty i wydatki jego gospodarstwa domowego znacznie przekraczają dochody uzyskiwane w tym gospodarstwie (miesięczne dochody - 2.432,17 zł netto, koszty - 3.991,23 zł). Jednocześnie z informacji zawartych przez skarżącego we wniosku o przyznanie prawa pomocy sporządzonym w sprawie o sygn. akt I SA/Op 62/18 w dniu 20 marca 2018 r. wynika, że w jego gospodarstwie domowym ponoszone są miesięcznie stałe zobowiązania i wydatki w wysokości 1.244,31 zł (wydatki związane podatkiem od nieruchomości oraz z opłatą za gaz, wodę, odprowadzanie ścieków, usługi telekomunikacyjne i energię elektryczną). Taka sama skala stałych kosztów utrzymania została wykazana również w poprzednio składanych wnioskach (m.in. przy sprawach o sygn. akt I SA/Op 340/17, I SA/Op 341/17, I SA/Op 399/17). Zatem wiarygodność wykazanej przez skarżącego we wskazanym piśmie skali miesięcznych kosztów utrzymania ulega podważeniu nie tylko ze względu na zasady logiki i doświadczenie życiowe (stałe koszty znacznie przekraczające stale ujawnione dochody), ale również z uwagi na inne jego oświadczenia zawarte w tym względzie nie tylko w tym samym czasie ale również w nieodległej przeszłości, składanych ze świadomością odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia. Dodatkowo z załączonych (w aktach sprawy o sygn. I SA/Op 62/18) kserokopii dowodów zapłaty podatków od nieruchomości wynika, iż zapłacona kwota w wysokości 525 zł dotyczy rozliczenia za cały 2017 r., zaś kwota w wysokości 132 zł zapłaty I raty podatku od nieruchomości za 2018 r. (co nie oznacza jednocześnie miesięcznego obciążenia). Również w przypadku wykazanej kwoty zapłaty w wysokości 1.740 zł wynika, że nie obciąża dochodów w rozliczeniu miesięcznym, lecz dotyczy okresu od 1 lipca 2017 r. do 30 listopada 2015 r.

W sprzeciwie od tego orzeczenia, strona podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko o braku możliwości poniesienia kosztów sądowych. Zarzucono, że w sprawie skargę wnieśli wspólnie małżonkowie E. i S. Ś. (którzy są też zobowiązani solidarnie do uiszczenia wpisu) zatem nieuzasadnione było wydanie przez referendarza dwóch postanowień w przedmiocie prawa pomocy kierowanych odrębnie do każdej ze stron. Podniesiono też, że skarżący wspólnie i solidarnie nie posiadają nieruchomości w [...] - działek nr a i nr c, a posiadają jedną działkę nr b, która jest działką rolną. Niedopuszczalne jest też analizowanie stanu majątkowej stron na 2015 r. (kiedy to uzyskano kwotę 195.000 zł), gdyż wniosek o prawo pomocy złożono w 2018 r. Wskazano, że skarżący nie mają możliwości pozyskania dochodu z działki nr b która jest nieużytkiem rolnym zarośniętym drzewami i krzakami. Krytycznie oceniono rozstrzygnięcie referendarza, wskazując, że z treści wydanego postanowienia wynika, iż dopiero brak jakichkolwiek środków finansowych i bycie bezdomnym będzie uprawniał do zwolnienia z kosztów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zaskarżone postanowienie należało utrzymać w mocy.

Na podstawie art. 259 § 1 P.p.s.a. od zarządzeń i postanowień referendarza sądowego w tym w zakresie odmowy przyznania prawa pomocy przysługuje sprzeciw do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego.

W myśl art. 260 § 1 P.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Przy tym zgodnie z art. 260 § 2 w sprawach, o których mowa w § 1, sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu, a w myśl § 3 tego artykułu sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym.

Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym (a o takie wnosi skarżący) może być przyznane osobie fizycznej, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Zaakceptować należy zawarte w zaskarżonym postanowieniu stanowisko, odwołujące się do utrwalonego i podzielanego przez Sąd rozpoznający niniejszą sprawę poglądu prezentowanego w orzecznictwie sądów administracyjnych, że prawo pomocy jest odstępstwem od zasady odpłatności postępowania sądowego i z tego powodu jego przyznanie następuje jedynie w wyjątkowych przypadkach, a mianowicie w sytuacji, gdy ograniczone możliwości płatnicze strony lub ich brak pozbawiają ją możności skorzystania z przysługującego jej prawa do sądu.

Przeszkoda ta musi być realna, a do stwierdzenia jej zaistnienia niezbędne jest dokładne poznanie sytuacji wnioskodawcy. To na składającym wniosek spoczywa ciężar przekonania Sądu, że znajduje się w sytuacji, która została uznana przez ustawodawcę za usprawiedliwiającą przyznanie prawa pomocy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2012r., sygn. akt I FZ 429/12, opublikowane na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl podobnie jak wszystkie niżej podane orzeczenia sądowe).

Trafnie więc zwrócono uwagę w zaskarżonym postanowieniu, że skoro udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa, to powinno ono sprowadzać się do przypadków, w których zdobycie środków na sfinansowanie jej udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście obiektywnie niemożliwe (por. postanowienie NSA z dnia 3 stycznia 2013r., sygn. akt II FZ 987/12). Ugruntowane orzecznictwo sądowoadministracyjne potwierdza wyjątkowy charakter instytucji prawa pomocy, stosowanej tylko wobec osób bardzo ubogich, znajdujących się ze względu na różne zdarzenia życiowe w sytuacji, która nie pozwala im na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania, lub gdy ich zapłata byłaby związana z poniesieniem uszczerbku koniecznego dla wnioskującego i jego rodziny, tj. uniemożliwiłoby zaspokojenie najbardziej podstawowych potrzeb życiowych (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 29 października 2008r., sygn. akt VII SA/Wa 1486/08). Przyznanie prawa pomocy to w istocie "kredytowanie" kosztów postępowania z budżetu państwa (czyli de facto stanowi obciążanie innych obywateli). Dlatego też wyjątkowe zastosowanie tej instytucji wiąże się nie tylko z ustaleniem braku źródeł stałego dochodu i majątku, ale także z ustaleniem, że wnioskujący jest pozbawiony obiektywnie możliwości uzyskania dochodu z jakichkolwiek źródeł (por. postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 22 października 2014 r., sygn. II SA/Wr 432/14).

Mając na uwadze powołane wyżej regulacje prawne i wynikające z nich zasady, jakimi należy się kierować rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy, a także analizując treść oświadczenia zamieszczonego we wniosku o przyznanie prawa pomocy, dokumentację znajdującą się w aktach sprawy o sygn. I SA/Op 62/18 oraz zarzuty zawarte w sprzeciwie Sąd stwierdza, że referendarz sądowy prawidłowo zbadał przesłanki przyznania prawa pomocy uznając, że skarżący nie wykazał w sposób należyty, iż nie ma środków na opłacenie kosztów sądowych (w tym zapłacenie obecnie wymagalnego wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł).

Dla oceny zasadności wniosku, na co słusznie zwrócił uwagę referendarz, istotne znaczenie miały informacje posiadane z urzędu (przekazane przez S. Ś. na rozprawie przeprowadzonej w sprawie ze skargi E. i S. Ś. o sygn. I SA/Op 421/16 w dniu 8 lutego 2017 r.), z których wynikało, że małżonkowie Ś. zbyli w grudniu i listopadzie 2015 r. nieruchomości położone na działkach oznaczonych nr a oraz nr c, za kwotę odpowiednio 80.000 zł i 115.000 zł. Zasadnie uznał referendarz, że doświadczenie życiowe i logika wskazuje, że uzyskane ze sprzedaży nieruchomości zasoby, ze względu na ich wysokość, mogą, przy oszczędnym trybie życia, stanowić źródło wieloletnich oszczędności, zasilając bieżące, niskie dochody. Przypomnieć przy tym należy, że ciężar dowodu w zakresie przesłanek warunkujących zwolnienie od kosztów sądowych obciąża stronę. W pełni podzielić należy stanowisko referendarza, że do wnioskodawcy należało wykazanie ewentualnego rozdysponowania środków ze sprzedaży ww. nieruchomości, czego nie uczynił. Słusznie zwrócił uwagę referendarz, że skarżący już przy rozpoznaniu poprzednich wniosków wzywany był o przekazanie stosownych dowodów na potwierdzenie swojego oświadczenia o przeznaczeniu środków pieniężnych pochodzących ze zbycia wskazanych nieruchomości na spłatę długów i tak jak obecnie nie przekazał jakichkolwiek wiarygodnych dowodów w tym zakresie. Zatem strona – jeszcze przed złożeniem przedmiotowego wniosku - miała więc świadomość jakie kwestie wymagają wyjaśnienia w związku z ubieganiem się o zwolnienie z kosztów sądowych. Stosownej dokumentacji jednak nie przygotowała. Powyższe nasuwa wniosek, że strona w rzeczywistości uchyla się od przedłożenia dokumentów źródłowych związanych z deklarowanym przez skarżącego rozdysponowaniem w całości kwoty 195.000 zł uzyskanej ze sprzedaży nieruchomości na spłatę zadłużenia. Strona nie złożyła też bardziej szczególnych wyjaśnień na jakie konkretnie zobowiązania przeznaczono ww. środki i w jakim czasie. Działanie takie wyklucza przyznanie prawa pomocy, bowiem poprzestanie jedynie na gołosłownych oświadczeniach o rozdysponowaniu środków ze sprzedaży prowadzi do wniosku, że skarżący przedstawia informacje na temat swojej sytuacji w sposób wybiórczy.

Trafnie więc referendarz sądowy przyjął, że uzyskanie przez małżonków zasobów finansowych pochodzących ze zbycia opisanych wyżej nieruchomości a także posiadanie w dalszym ciągu majątku w postaci nieruchomości przeznaczonej pod zabudowę przemysłową świadczy o znacznym potencjale finansowym ich gospodarstwa domowego, dającym możliwości poniesienia wymaganych kosztów sądowych.

Skarżący nie podważył w żaden sposób, również na etapie obecnie toczącego się postępowania przyczyn, które zadecydowały o odmowie przyznania prawa pomocy w niniejszej sprawie.

Opisana wyżej sytuacja, przy ustalonej okoliczności uzyskania znacznych środków ze sprzedaży nieruchomości – łącznie 195.000 zł (wielokrotnie przekraczających wysokość wymagalnego wpisu) przemawia za odmową przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.

Wątpliwości co do deklarowanej przez stronę sytuacji finansowej budzą także informacje wynikające z pisma w którym skarżący wymienił wydatki poniesione w ramach jego gospodarstwa domowego w kwietniu 2018 r. (k. 38 akt sądowych). Z pisma tego wynika, że skarżący wraz z żoną w ww. miesiącu poniósł obciążenia na łączną kwotę 3991,23 zł, na którą składały się wydatki na: wodę i kanalizację – 71,20 zł, energię elektryczną – 159,08 zł, telefon – 74,27 zł, podatek od nieruchomości (położonej w [...]) – 70,17 zł, opłatę "śmieciową" (dot. nieruchomości położonej w [...]) - 360 zł, spłatę pożyczki - 797,51 zł, podatek od nieruchomości (położonej w [...]) I rata za 2018 – 132 zł, podatek od nieruchomości (położonej w [...]) za 2017 – 525 zł, opłatę "śmieciową" (dot. nieruchomości położonej w [...]) – 1740 zł, przygotowanie dokumentów do WSA (zakup tonera, papieru ksero) – 62 zł. Poniesienie tych wydatków przez skarżącego i jego żonę w kwietniu 2018 r. znajduje potwierdzenie w załączonych (do sprawy o sygn. akt I SA/Op 62/18) przez stronę dokumentach źródłowych. Według strony wysokość ww. wydatków przy uzyskiwanym dochodzie łącznie w kwocie 2432,17 zł (świadczenia emerytalne skarżącego i jego żony), spowodowały niedobór środków w kwocie 1559,06 zł, który pokryty został z pożyczki bankowej (debet) oraz pożyczki prywatnej od znajomych.

Zauważyć należy, że ww. zestawienie wydatków za kwiecień 2018 r. nie obejmuje jednak wydatków związanych z bieżącym utrzymaniem, ponoszonych na żywność, środki higieny osobistej, koszty leczenia, odzieży deklarowanych przez stronę na kwotę 1272,94 zł (informacja taka znajduje się w aktach sprawy o sygn. akt I SA/Op 62/18, w której to sprawie równolegle rozpoznawano wnioski skarżącego i jego żony o przyznanie prawa pomocy). Uznać należy na zasadzie doświadczenia życiowego, że ww. wydatki jako wydatki utrzymania koniecznego musiały zostać poniesione również w kwietniu 2018 r. Powyższe prowadzi do wniosku, że w istocie niedobór środków wyniósł ok. 2800 zł, i został przez stronę pokryty, mimo, że udokumentowany comiesięczny dochód gospodarstwa domowego wynosi łącznie 2432,17 zł. Z przedłożonego wyciągu z rachunku bankowego (znajdującego się w aktach sprawy I SA/Op 62/18) żony skarżącego wynika, iż na dzień 3.04.2018 r. wykazane było saldo ujemne (-969,36 zł). Strona jednak nie uprawdopodobniła uzyskania pożyczki prywatnej od znajomych. Powyższe w zestawieniu z faktem, że strona konsekwentnie uchyla się od udokumentowania i wyjaśnienia kwestii rozdysponowania ww. kwoty 195.000 zł, powoduje, że nie jest wiarygodne twierdzenie strony o braku możliwości poniesienia wydatków innych niż związanych z niezbędnym utrzymaniem. Skarżący oświadczył też, że nie korzysta ze świadczeń ośrodka pomocy społecznej (w sprawie I SA/Op 62/18). Dodatkowo strona spłaca raty z tytułu pożyczki w kwocie 797 zł miesięcznie (dowód zapłaty V raty, w aktach sprawy o sygn. I SA/Op 62/18). Dodać należy, że wysokość wymagalnego wpisu od skargi w sprawie niniejszej wynosi 200 zł.

Prawidłowości rozstrzygnięcia referendarza nie podważają również podniesione w sprzeciwie zarzuty. Wyjaśnić należy, że prawo pomocy jest prawem ściśle związanym z osobą, która je uzyskała (ius personalissimum) i wygasa z chwilą śmierci uprawnionej strony (zob. art. 251 P.p.s.a.). Stąd zasadne było rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy małżonkom Ś. w dwóch osobnych postanowieniach kierowanych odrębnie do każdej ze stron. W zaskarżonym postanowieniu referendarz nie uznał, że małżonkowie Ś. nadal są właścicielami działek nr a i nr c – tylko wskazał na ujawniony przed tut. Sądem fakt sprzedaży tych działek i uzyskanie z tego tytułu przez skarżących kwoty 195.000 zł. Nie może stanowić przedmiotu rozpoznania w ramach niniejszej sprawy wpadkowej twierdzenie skarżących, że starosta błędnie oznaczył ich działkę nr b jako działkę przemysłową, podczas gdy działka ta ma charakter rolny (co strona opisała w formularzu PPF). Zaznaczyć należy, że zasadniczą przyczyną odmowy stronie przyznania prawa pomocy był brak właściwego wyjaśnienia i udokumentowania sytuacji finansowej, brak wyjaśnień co do kwoty 195.000 zł, jak i fakt, że skarżący –co wynika z pisma dotyczącego wydatków za kwiecień 2018 r.- ponoszą również koszty w wysokości znacznie przekraczającej ich ujawnione w sprawie dochody (świadczenia emerytalne). Nie ma jednak racji strona, że referendarz badał sytuację finansową na 2015 r. – w sprawie uwzględniono bowiem aktualne informacje o obecnie uzyskiwanych dochodach skarżących jak i obecnie ponoszonych wydatkach. Referendarz nie może pomijać jednak faktu, że strona pozyskała środki finansowe w kwocie 195.000 zł, które mogą stanowić źródło finansowania obecnie ponoszonych przez strony wydatków – co ważne strona nie wykazała, że całość ww. środków ze sprzedaży nieruchomości została już rozdysponowana.

W podsumowaniu stwierdzić należy, że przekazane do akt sprawy dokumenty i wyjaśnienia nie wskazują jednoznacznie, jaka jest rzeczywista sytuacja finansowa strony. Pozostawanie przez osobę składającą wniosek o przyznanie prawa pomocy w stanie ubóstwa nie jest uzależnione od subiektywnego nastawienia wnioskodawcy do swojej sytuacji majątkowej, ale od przyjętej przez Sąd oceny tejże sytuacji, która rozważana być musi w oparciu o zobiektywizowane kryteria. W ocenie Sądu referendarz trafnie stwierdził, że sytuacja finansowa strony nie została dostatecznie wyjaśniona. Natomiast to w interesie wnioskodawcy leży wykazanie, że jego przypadek uzasadnia odstąpienie od zawartej w art. 199 ustawy ogólnej zasady ponoszenia przez stronę kosztów postępowania związanych z jej udziałem w sprawie (por. postanowienie NSA z dnia 24 marca 2009 r., sygn. akt II FZ 91/09). Skoro w sprawie niniejszej niemożliwe okazało się ustalenie rzeczywistej sytuacji materialnej strony, to tym samym uznać należało, że referendarz sądowy zasadnie zaskarżonym postanowieniem odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy.

Z tego względu Sąd nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego sprzeciwem postanowienia poprzez przyznanie stronie prawa pomocy w dochodzonym zakresie i na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 260 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.