Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 2602/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2005-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 630  Obrót towarami z zagranicą, należności celne i ochrona przed nadmiernym  przywozem towaru na polski obszar celny
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji w części , w pozostałym zakresie skargę oddalono

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Krystyna Kutzner (spr.) Sędziowie: WSA Halina Jakubiec NSA Piotr Lechowski Protokolant: Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi Zakładów P. C. "W." S.A. w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia 27 września 2002 r., nr [...] w przedmiocie taryfikacji towaru celnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej obowiązku uiszczenia odsetek wyrównawczych, 2. w pozostałym zakresie skargę oddala, 3. orzeka, że zaskarżona decyzja i poprzedzającą ją decyzja organu I instancji w części uchylone nie mogą być wykonane, 4. zasądza od Dyrektora Izby Celnej K. na rzecz strony skarżącej koszty postępowanie 600,00 zł ( słownie: sześćset złotych ).


UZASADNIENIE

W dniu [...] października 2000 r. Zakłady P. C. "W." S.A. w K. dokonały w Oddziale Celnym w K. zgłoszenia celnego towaru określonego w dokumencie SAD nr [...] jako "tłuszcz roślinny - A. SE-U" do procedury dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym. Skarżąca spółka zadeklarowała w dokumencie SAD kod PCN 1516 20 98 0 ze stawką celną 13%.

Dyrektor Urzędu Celnego w K. objął towar wnioskowaną procedurą.

W dniu [...] listopada 2000 r. funkcjonariusze Regionalnego Inspektoratu Celnego w K. przeprowadzili w skarżącej spółce kontrolę, która wykazała nieprawidłowości w zakresie klasyfikacji taryfowej przedmiotowego towaru i wnioskiem z dnia [...] stycznia 2001 r. zwrócili się do Dyrektora Urzędu Celnego o uznanie w/w zgłoszenia celnego za nieprawidłowe.

Organ celny postanowieniem z dnia [...] stycznia 2001 r. wszczął z urzędu postępowanie w przedmiotowej sprawie. W związku z powyższym skarżąca złożyła wyjaśnienia, w których podniosła, że sporny towar jest tłuszczem roślinnym stosowanym do produkcji kremów do wafli i nadzień czekoladowych. Towar ten w postaci, w której jest importowany, nie nadaje się do bezpośredniego spożycia i nie stanowi produktu rynkowego; nie posiada charakterystycznego smaku, ani zapachu, jego właściwości dopasowywane są do produktu, który przy jego udziale powstaje.

Do wyjaśnień skarżąca dołączyła kopię certyfikatu producenta, z którego wynika, iż w/w towar jest tłuszczem roślinnym nielaurynowym, poddanym hydrogenizowaniu oraz rafinowaniu.

Ponadto skarżąca przedłożyła kserokopię decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w K. z dnia [...].03.2000 r. nr [...], z której wynikało, że zgłoszenie celne towaru o identycznej nazwie handlowej A.SE-U z zadeklarowanym kodem PCN 1516 20 98 0 uznane zostało za prawidłowe.

W toku prowadzonego postępowania celnego skarżąca złożyła dodatkowe wyjaśnienia, w których podtrzymała dotychczasowe stanowisko oraz przedłożyła kserokopię ekspertyzy dotyczącej klasyfikacji przedmiotowego tłuszczu, wykonaną przez prof. dr hab. K. K. z Zakładu Technologii Tłuszczów i Koncentratów Spożywczych [...], która potwierdziła prawidłowość zgłoszenia celnego.

Ponadto skarżąca przedłożyła kserokopię opinii wykonanej przez dr inż. S. P. z Instytutu P. M. i T., w której dla tłuszczu A. S jako właściwą wskazano pozycje PCN 1516.

Na poparcie swojego stanowiska skarżąca przedłożyła również kserokopię Wiążącej Informacji Taryfowej Unii Europejskiej, która wskazuje, iż tłuszcz o nazwie A. SE-U winien być klasyfikowany do pozycji PCN 1516 Taryfy celnej.

Naczelnik Urzędu Celnego I w K. decyzją z dnia [...] czerwca 2002 r. uznał w/w zgłoszenie celne za nieprawidłowe w części dotyczącej taryfikacji towaru, stawki celnej i kwoty wynikającej z długu celnego i określił kwotę długu celnego w wysokości [...] zł w związku z tym, że importowany towar należy zataryfikować do pozycji PCN 1517 90 99 0 ze stawką celną 30%. W decyzji tej organ celny działając na podstawie § 1 ust. 3 i § 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 listopada 1997 r. w sprawie określania wypadków i warunków pobierania odsetek wyrównawczych oraz sposobu ich naliczania (Dz. U. z 1997 r. Nr 143, poz. 958 ze zm.) stwierdził, że od różnicy kwoty długu celnego należne są odsetki wyrównawcze liczone od dnia powstania długu celnego do dnia zapłaty.

W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ celny podniósł, że podstawą do prawidłowej klasyfikacji produktu i zadeklarowania kodu taryfy celnej w zgłoszeniu celnym jest skład surowcowy tego produktu. Z akt sprawy wynika, że towar o nazwie handlowej A. SE-U zawiera w swoim składzie olej rzepakowy - 80% i olej palmowy - 20%. Towar ten w całości jest tłuszczem roślinnym, nielaurynowym, poddanym uwodornieniu i rafinowaniu. Oznacza to, że przedmiotowy produkt jest jadalną mieszaniną tłuszczy roślinnych.

W ocenie organu celnego, mając na uwadze Regułę 1 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej, zgodnie z którą klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji, wszystkie jadalne mieszanki lub preparaty ze zwierzęcych lub roślinnych tłuszczów lub olejów objęte są pozycją PCN 1517 Taryfy celnej.

Powyższe stanowisko potwierdza - zdaniem Naczelnika Urzędu Celnego - komentarz do pozycji 1517 zawarty w Wyjaśnieniach do Taryfy celnej, stanowiących załącznik do Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 1999 r. (Dz. U. Nr 74, poz. 830).

Dodatkowym potwierdzeniem słuszności tego rozstrzygnięcia jest również opinia Światowej Organizacji Celnej, wydana na wniosek Głównego Urzędu Ceł w sprawie klasyfikacji tłuszczy z pozycji 1516 i 1517 Taryfy celnej.

Odnośnie przedłożonej przez skarżącą decyzji Dyrektora Urzędu Celnego z dnia [...].03.2000 r. nr [...] wskazującej, iż sporny towar należy taryfikować do pozycji zadeklarowanej w zgłoszeniu celnym, organ celny wyjaśnił, iż została ona wydana przed dniem sporządzenia przez Światową Organizację Celną opinii, która zmieniła klasyfikację m.in. spornego towaru.

Odnosząc się do Wiążącej Informacji Taryfowej Unii Europejskiej Naczelnik Urzędu Celnego wyjaśnił, że przepisy prawne Unii Europejskiej będą obowiązywać dopiero po wejściu Polski do Wspólnoty Europejskiej, a do tego czasu stosuje się w tym zakresie przepisy krajowe.

Od powyższej decyzji skarżąca odwołała się zarzucając naruszenie art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 68 i 69 Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Rzeczypospolitą Polską z jednej strony, a Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z drugiej strony (Dz. U. z 1994 r. Nr 11, poz. 38 ze zm.). Ponadto skarżąca zarzuciła obrazę prawa materialnego poprzez naruszenie art. 13 Kodeksu celnego oraz wydanego na jego podstawie Rozporządzenia ustanawiającego Taryfę celną, a także art. 222 Kodeksu celnego oraz obrazę prawa proceduralnego poprzez naruszenie art. 120, art. 121, art. 122, art. 124, art. 180, art., 187 i art. 197 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.). Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i uznanie przedmiotowego zgłoszenia celnego za prawidłowe w zakresie klasyfikacji towaru oraz kwoty długu celnego.

Dyrektor Izby Celnej w K., po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, decyzją z dnia 27 września 2002 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie i stwierdził, że wnioskowana przez skarżącą pozycja PCN 1516 obejmuje "tłuszcze i oleje zwierzęce lub roślinne i ich frakcje częściowo lub całkowicie uwodornione, estryfikowane, reestryfikowane lub elaidynizowane, rafinowane lub nie, ale dalej nie przetworzone". Zgodnie z komentarzem zawartym w Wyjaśnieniach do Taryfy celnej, opracowanym przez Radę Współpracy Celnej w Brukseli, a stanowiącym akt prawny, wskazana pozycja obejmuje:

- tłuszcze i oleje zwierzęce i ich frakcje

- tłuszcze i oleje roślinne i ich frakcje

które zostały poddane specjalnej transformacji chemicznej tj:

- uwodornieniu (częściowemu lub całkowitemu),

- estryfikacji wewnętrznej,

- restryfikacji lub elaidynizacji,

ale dalej nie przetworzone.

Z kolei zgodnie z Wyjaśnieniami do Taryfy celnej, pozycja 1517 obejmuje,,margarynę; jadalne mieszaniny lub wyroby z tłuszczów lub olejów zwierzęcych lub roślinnych lub z frakcji różnych tłuszczów lub olejów z niniejszego działu, inne niż jadalne tłuszcze lub oleje lub ich frakcje pozycji nr 1516". Są to zazwyczaj mieszaniny lub produkty w postaci płynnej lub stałej wykonane z:

- różnych tłuszczy lub olejów zwierzęcych albo ich frakcji;

- różnych tłuszczy lub olejów roślinnych albo ich frakcji;

tłuszczy lub olejów zwierzęcych lub roślinnych albo ich frakcji.

Produkty objęte niniejsza pozycją, które mogły zostać wcześniej poddane uwodornieniu, mogą (ale nie muszą) zostać poddane przetworzeniu przez emulgowanie, zmaślanie, teksturowanie.

Z pisma producenta importowanego towaru wynika, że jest to tłuszcz rafinowany. Zgodnie z treścią Wyjaśnień do Taryfy celnej, tom V, oleje rafinowane (zarówno przeznaczone do celów spożywczych, jak i do zastosowań technologicznych) będące mieszaniną różnych olejów klasyfikuje się do podpozycji 1 5 1 7 90.

Dyrektor Izby Celnej podniósł, że skład jakościowy, jak i ilościowy wskazuje na to, że towar o nazwie A. SE-U jest jadalną mieszaniną tłuszczy roślinnych. Procesy, jakim został poddany przedmiotowy tłuszcz tj. proces uwodornienia, estryfikacji i frakcjonowania powodują, że produkt ten może być klasyfikowany zarówno do pozycji PCN 1516, jak i do pozycji PCN 1517. Jednak z uwagi na to, że importowany towar stanowi mieszaninę olejów, dlatego kierując się Regułą 1 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej, właściwą dla spornego tłuszczu jest pozycja PCN 1517, obejmująca mieszaniny oraz produkty z tłuszczów lub olejów zwierzęcych lub roślinnych.

Opinia Światowej Organizacji Celnej nr 01 NL 0533-GI/FI z dnia 6 czerwca 2001 r. (włączona do akt sprawy w postępowaniu przed drugą instancją) stanowiła - zdaniem organu odwoławczego - "jedynie niewiążącą opinię potwierdzająca słuszność decyzji organu pierwszej instancji w kwestii taryfikacji spornego towaru"..

Odnosząc się do ekspertyz) prof. dr hab. K. K., Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że nie jest ona wiążąca w zakresie taryfikacji towaru, gdyż ta kwestia należy wyłącznie do organów celnych prowadzących postępowanie celne.

Co do Wiążącej Informacji Taryfowej Unii Europejskiej, organ celny wyjaśnił, iż problem wydawania tych informacji przez kraje członkowskie Unii Europejskiej i Polskę był przedmiotem dyskusji w lipcu 1998 r. podczas obrad Podkomitetu ds. Współpracy Celnej i Podatków Pośrednich Polska-Unia Europejska, funkcjonującego w ramach Układu Europejskiego. Przedstawiciel Unii Europejskiej potwierdził, że Polska nie jest zobowiązana do stosowania wiążącej informacji taryfowej Unii Europejskiej, jak również Unia Europejska nie jest zobowiązana do stosowania rozstrzygnięć klasyfikacyjnych wydawanych przez administrację celną Polski.

W związku z powyższym organy polskiej administracji celnej nie były związane przedstawionym przez skarżącą w toku postępowania wyjaśniającego dokumentem Binding Tariff Information.

Dyrektor Izby Celnej przychylił się do stanowiska skarżącej, iż art. 68 i art. 69 Układu Europejskiego traktowane są jako dyrektywy interpretacyjne, jednak nie zgodził się ze stwierdzeniem, iż nakazują one ustosunkowanie się do prawa i praktyki stosowania prawa Wspólnoty Europejskiej. Przepisy te - w ocenie organu odwoławczego - są jedynie pewnymi wskazówkami przy klasyfikacji towarów i nie są wiążące dla polskiej administracji celnej.

Skarżąca zarzuciła, iż organ pierwszej instancji nie powołał biegłego na podstawie art. 197 Ordynacji podatkowej w sytuacji, gdy odrzucono opinię biegłych przez nią przedstawionych. Odpowiadając na ten zarzut organ odwoławczy stwierdził, że opinie biegłych ekspertów lub rzeczoznawców bywają pomocne jedynie wówczas, gdy zachodzą wątpliwości dotyczące ustalenia tożsamości towaru. W rozpatrywanej sprawie sytuacja taka nie miała miejsca, gdyż rodzaj tłuszczu nie budzi wątpliwości organu celnego i tym samym nie było konieczne powoływanie biegłych w celu ustalenia stanu spornego towaru.

Za bezpodstawny organ celny uznał zarzut naruszenia art. 13 Kodeksu celnego, gdyż Naczelnik Urzędu Celnego I w K. określił kwotę długu celnego na podstawie obowiązującej w dacie zgłoszenia celnego Taryfy celnej i prawidłowo zastosował stawkę celną autonomiczną 30%.

W kwestii odsetek wyrównawczych organ celny podniósł, że w odwołaniu skarżąca nie wskazała na żadne nowe dowody potwierdzające, że zadeklarowana w zgłoszeniu celnym pozycja PCN dokonana była w oparciu o najlepszą wiedzę dotyczącą spornego towaru. Zarówno decyzje Dyrektora Urzędu Celnego w K., jak i europejskie informacje taryfowe, opinie i ekspertyzy, opatrzone są datą późniejszą, niż data dokonania zgłoszenia celnego. Należytą staranność skarżąca mogła wykazać występując np. do Prezesa Głównego Urzędu Ceł o Wiążącą Informację Taryfową. W związku z tym zasadne było naliczenie odsetek wyrównawczych.

Odnośnie naruszenia przepisów proceduralnych Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że organ pierwszej instancji wszechstronnie zbadał sprawę w celu ustalenia rzeczywiście istniejącego stanu faktycznego, a następnie prawidłowo dokonał subsumcji do obowiązującego w dniu dokonania zgłoszenia celnego stanu prawnego.

Na powyższą decyzję skarżąca złożyła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której zarzuciła obrazę prawa:

1. konstytucyjnego tj. art. 2, art. 87 i art. 91 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej ;

2. międzynarodowego tj. Międzynarodowej konwencji w sprawie zharmonizowanego systemu oznaczania i kodowania towarów (Dz. U. z 1997 r. Nr 11, poz.62 ) oraz art. 68 i art. 69 Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Rzeczypospolita Polską z jednej strony, a Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z drugiej strony (Dz. U. z 1994 r. Nr 11, poz.38 ze zm.);

3. materialnego tj. art. 5, art. 13 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 ze zm.) oraz wydanego na jego podstawie rozporządzenia ustanawiającego Taryfę celną, a także art. 222 Kodeksu celnego i wydanego na jego podstawie Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 listopada 1997 r. w sprawie określenia wypadków i warunków pobierania odsetek wyrównawczych oraz sposobu ich naliczania (Dz. U. z 1997 r. Nr 143, poz. 958 ze zm.) i Rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie Wyjaśnień do Taryfy celnej z dnia 24 sierpnia 1999 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 74, poz. 830 );

4. procesowego tj. art. 120, art.121, art.122, art. 124, art. 180, art. 187 i art. 197 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 1997 r. Nr 137, poz.926 ze zm.) w sposób mający wpływ na wynik sprawy - i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że w myśl Konstytucji umowa międzynarodowa ratyfikowana za uprzednią zgodą wyrażoną w ustawie ma pierwszeństwo przed ustawą, jeżeli ustawy tej nie da się pogodzić z umową. Wskazując na art. 68 i art. 69 Układu Europejskiego oraz orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego - zdaniem skarżącej - w dobie harmonizacji polskiego i wspólnotowego systemu celnego, polskie organy celne powinny unikać dokonywania wykładni przepisów, w tym także taryfy celnej, w sposób prowadzący do zasadniczych rozbieżności z interpretacją stosowaną we Wspólnocie Europejskiej.

W związku z powyższym na organach celnych spoczywa obowiązek odniesienia się do przepisów i praktyki wspólnotowej, z ewentualnym wskazaniem na przyczyny odstąpienia od wykładni prawa obowiązującej w Państwach Członkowskich.

Skarżąca zarzuciła, że organy celne obu instancji nie odniosły się merytorycznie do przyczyn rozbieżności pomiędzy Polską, a wspólnotową interpretacją przepisów, które w swej treści są identyczne, gdyż opierają się na Międzynarodowej konwencji w sprawie systemu zharmonizowanego. Organy celne nie uwzględniły przedstawionej wiążącej informacji taryfowej dotyczącej spornego towaru, potwierdzającej jego klasyfikację do pozycji PCN 1516. W odpowiedzi na ten zarzut organ odwoławczy wskazał na opinie przedstawiciela Unii Europejskiej wyrażone podczas obrad Podkomitetu. Opinie te nie stanowi ą źródła prawa, natomiast Układ Europejski stanowi takie źródło.

Odnosząc się do klasyfikacji taryfowej, skarżąca poprzez analizę pozycji PCN 1516 i 1517 oraz Polskiej Normy PN-A-86909 stwierdziła, że sporny towar nie jest w momencie zakupu tłuszczem przetworzonym, dlatego aby spełnił swoją funkcję musi zostać poddany dalszej obróbce, czyli połączeniu z innymi surowcami jak kakao, cukier, mleko, itp. Przedmiotowy towar jest mieszaniną tłuszczy roślinnych, które podlegają procesom frakcjonowania, uwodorniania i rafinacji i w importowanej postaci nie nadaje się do bezpośredniego spożycia.

W związku z tym, że towar ten nie jest poddawany żadnym innym procesom technologicznym, właściwa dla niego pod pozycją Taryfy celnej jest pozycja 1516, która obejmuje tłuszcze i oleje roślinne oraz ich frakcje, częściowo lub całkowicie uwodornione, estryfikowane wewnętrznie, reestryfikowane lub elaidyzowane, rafinowane lub nie, ale dalej nie przetworzone. Towar ten jest półproduktem, dlatego nie może być zaklasyfikowany jako tłuszcz do bezpośredniego użycia jak masło, margaryna, czy tłuszcze do pieczenia lub smażenia.

Skarżąca nie zgodziła się z klasyfikacją przedmiotowego towaru dokonaną przez organy celne. dla których wystarczająca przesłanką do zastosowania pozycji PCN 1517 jest fakt, że towar ten stanowi mieszaninę olejów roślinnych. Wskazana pozycja obejmuje - zdaniem skarżącej - jedynie jadalne mieszaniny i to słowo "jadalne" ma kluczowe znaczenie. Jadalna mieszanina oznacza mieszaninę zdatną do jedzenia, a importowany tłuszcz jakkolwiek stanowi mieszaninę olejów, nie nadaje się do bezpośredniego spożycia. Dopiero po przetworzeniu na polskim obszarze celnym sporny towar można określić jako jadalny. Ta okoliczność przesądza o jego klasyfikacji do pozycji PCN 1516.

Powyższe stanowisko potwierdzają ekspertyzy prof. dr hab. K. K. oraz dr inż. S. P.

W kwestii odsetek wyrównawczych skarżąca podniosła, że była przekonana o słuszności klasyfikacji taryfowej dokonanej w zgłoszeniu celnym, bowiem poprzedziła ją analiza obowiązujących w Polsce przepisów taryfikacyjnych i norm dotyczących tłuszczów. Powołane w toku postępowania celnego decyzje Dyrektora Urzędu celnego w K., wspólnotowe europejskie Wiążące Informacje Taryfowe, a także ekspertyzy i opinie specjalistyczne miały na celu wykazać, że zarówno organy celne polskie i wspólnotowe, jak i ekspercie doszli do wniosków zbieżnych ze skarżącą w kwestii klasyfikacji tłuszczy.

W związku z powyższym w rozpatrywanej sprawie można było odstąpić od odsetek wyrównawczych na podstawie § 1 ust. 3 pkt 1Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 listopada 1997 r. w sprawie określenia wypadków i warunków pobierania odsetek wyrównawczych oraz sposobu ich naliczania. Przepis ten stanowi, iż organ celny nie pobiera odsetek wyrównawczych, gdy dłużnik udowodni, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych spowodowane było szczególnymi okolicznościami, nie wynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania.

Skarżąca nie zgodziła się z Dyrektorem Izby Celnej, iż należytą staranność powinno się wykazać poprzez wystąpienie do Prezesa Głównego Urzędu Ceł o Wiążącą Informację Taryfową, gdyż przepisy prawa nie obligują importerów do takich wystąpień.

Zarzucając naruszenie prawa procesowego skarżąca podniosła, że wobec diametralnie odmiennego od biegłych i skarżącej stanowiska w zakresie stopnia przetworzenia i zdatności do spożycia spornego towaru, zachodziła konieczność powołania przez organ celny biegłego w sprawie.

Zasada zaufania do organów państwa została naruszona w rozpatrywanej sprawie, gdyż organy celne w kwestiach zbliżonych do niniejszej sprawy, wydawały decyzje i opinie zbieżne ze stanowiskiem skarżącej. Podobne stanowisko zajął Prezes Głównego Urzędu Ceł w piśmie skierowanym do innego podmiotu, klasyfikując tłuszcze do pozycji PCN 1516 20.

Organ celny zmienił wcześniejszą klasyfikację tłuszczy na skutek wydania opinii Światowej Organizacji Celnej. Jednak zgodnie z art.13 § 7 Kodeksu celnego minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłasza w drodze rozporządzenia wyjaśnienia do taryfy celnej, zapewniając jednolitą i właściwą interpretację Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, Scalonej Nomenklatury oraz Polskiej Scalonej Nomenklatury Towarowej Handlu Zagranicznego.

Rozporządzeniem z dnia 24 sierpnia 1998 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 74, poz.830 ) wydane zostały Wyjaśnienia do Taryfy celnej zawierające wszystkie wydane i zaakceptowane przez Ministra Finansów wyjaśnienia do nomenklatury taryfowej opracowane na forum Światowej Organizacji Celnej, jednak brak wśród nich opinii powołanej przez Urząd Celny w niniejszej sprawie.

Zmiana reguł stosowania prawa przez organ celny w odniesieniu do zgłoszeń celnych dokonanych w przeszłości jest - zdaniem skarżącej -niedopuszczalne z uwagi na finansowe skutki takich decyzji. Ponadto skarżąca podniosła, że interpretacja Światowej Organizacji Celnej zawarta w piśmie Sekretariatu tejże Organizacji została skierowana do polskiej administracji celnej, a wiążący charakter mają jedynie opinie Komitetu Światowej Organizacji Celnej zawarte w Rozporządzeniu Ministra Finansów. Wobec tego nie istniałaby przyczyna zmiany interpretacji prawa przez polskie organy celne.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w K. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Dodatkowo organ celny stwierdził, że wiążąca informacja taryfowa udzielona przez władze celne kraju producenta towaru na jego wniosek, nie wywołuje skutków prawnych w sferze praw i obowiązków celnych polskiego importera. Nie wiąże ona również polskich organów celnych. Informacja taka adresowana jest do producenta towaru i tylko jego dotyczy ochrona prawna.

Odnośnie zarzutu naruszenia Międzynarodowej konwencji w sprawie zharmonizowanego systemu oznaczania i kodowania towarów skarżąca nie sprecyzowała, która z zasad interpretacji wprowadzonych tą Konwencją została naruszona, dlatego organ celny nie mógł odnieść się do tego zarzutu.

Kolejny zarzut dotyczył nie powołania biegłego w celu wnikliwego wyjaśnienia sprawy. Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, że na podstawie art. 279 i art. 280 Kodeksu celnego właściwymi do ustalania kodu PCN danego towaru są naczelnik urzędu celnego jako organ I instancji oraz dyrektor izby celnej jako organ II instancji. Opinie biegłych, ekspertów i rzeczoznawców bywają pomocne jedynie wówczas, gdy zachodzą wątpliwości dotyczące przedmiotu importu oraz ustalenia jego tożsamości.

W rozpatrywanej sprawie stan towaru nie budził zastrzeżeń; wynikał m.in. z przedstawionego przez skarżącą certyfikatu producenta, dlatego materiał był w pełni wystarczający do dokonania jego klasyfikacji taryfowej. Ocena tego materiału zawarta w wydanych rozstrzygnięciach nie wykroczyła poza swobodną ocenę dowodów.

Odnośnie naruszenia zasad Ordynacji podatkowej wymienionych w skardze, organ celny stwierdził, że niezgodne z oczekiwaniami skarżącej rozstrzygnięcie nie można uznać za naruszenie tych zasad zważywszy, że organy administracji zobowiązane są uwzględniać nie tylko słuszny interes obywatela, ale także słuszny interes społeczny.

Zaskarżona decyzja zawiera obszerne i wyczerpujące uzasadnienie, w którym odniesiono się do wszystkich zarzutów skarżącej zawartych w odwołaniu, dlatego zarzut naruszenia art. 124 Ordynacji podatkowej organ celny uznał za bezpodstawny.

W kwestii odsetek wyrównawczych Dyrektor Izby Celnej podtrzymał dotychczasowe stanowisko podnosząc, że skarżąca uzyskała korzyść finansową z tytułu przesunięcia daty powstania długu celnego. Skarżąca zgłaszając przedmiotowy towar zadeklarowała kod PCN 1516 20 98 0 ze stawką celną 13%, mimo iż właściwy był kod PCN 1517 90 99 0 ze stawką celną 30%. Zadeklarowanie niewłaściwego kodu i niewłaściwej stawki celnej spowodowało, że kwota wynikająca z długu celnego została zaniżona w stosunku do należnej. Obowiązek uiszczenia odsetek wyrównawczych wynika z art. 222 § 4 Kodeksu celnego oraz z Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 listopada 1997 r. Byt tych odsetek jest ściśle związany z instytucją długu celnego. Wobec spełnienia ustawowych przesłanek wynikających z powyższych przepisów organ celny zobligowany był do pobrania odsetek wyrównawczych.

W toku postępowania sądowego skarżąca złożyła dodatkowe wyjaśnienia zwracając uwagę, że logika budowy Taryfy celnej wskazuje, iż na początku działu są towary nieprzerobione, nieprzetworzone, a następnie przechodzą one w towary coraz bardziej przerobione, przetworzone. Przetworzenie tłuszczu w mniejszym stopniu, w drodze jednego z pięciu procesów wymienionych wprost w tytule pozycji 1516 oznacza w konsekwencji jego klasyfikację do kodu 1516 Taryfy celnej. Dalsze przetworzenie tłuszczu skutkować będzie jego klasyfikacją do pozycji 1517.

Organ celny podzielił pogląd skarżącej, że procesy, którym został poddany sporny towar powodują, iż może on być klasyfikowany do pozycji 1516 Taryfy celnej, jednak odmówił tej klasyfikacji, gdyż towar ten stanowi mieszaninę tłuszczów.

Do pozycji 1517 - zdaniem skarżącej - należy klasyfikować - jadalne mieszaniny lub tłuszcze, jakie zaliczyłoby się do pozycji 1516, lecz które to mieszaniny lub tłuszcze zostały poddane już dalszym procesom technologicznym, inne niż procesy wymienione w tej pozycji.

Powyższe stanowisko potwierdza uwaga B do Działu 15 Wyjaśnień do Taryfy celnej zgodnie z którą "Pozycje od 1507 do 1515 niniejszego działu obejmują pojedyncze (tzn. nie zmieszane z tłuszczami lub olejami innego rodzaju) nielotne tłuszcze i oleje roślinne wymienione w pozycjach (...)". Oznacza to - zdaniem skarżącej - że do pozycji 1507 - 1515 zaliczają się wyłącznie tłuszcze pojedyncze, czyli do dalszych pozycji tj. od 1516 do 1518 zaliczają się mieszaniny.

Skarżąca, powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, stwierdziła, że kwestia czy dany tłuszcz jest produktem jednorodnym, czy też mieszaniną, nie jest decydującym kryterium rozróżnienia prawidłowej klasyfikacji taryfowej. W celu prawidłowej klasyfikacji taryfowej nacisk należy położyć na "jadalność" produktu oraz stopień jego przetworzenia.

Za nieuzasadnione - zdaniem skarżącej - należy uznać stanowisko Dyrektora Izby Celnej w K., iż fakt użycia przez producenta dwóch składników przesądza o wyłączeniu produktu z pozycji 1516 Taryfy celnej.

Skarżąca przyznała, że Wiążąca Informacja Taryfowa nie była dla Polski obowiązująca w chwili orzekania przez organy celne, gdyż Polska nie była wówczas członkiem Wspólnoty Europejskiej. Niemniej jednak, nie sposób aby ten dowód pominąć przy rozstrzyganiu sprawy.

Ponadto skarżąca podniosła, że działała w oparciu o znane jej stanowisko organów celnych w zakresie taryfikacji tłuszczy, dlatego zasługuje na ochronę wynikającą z zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie strony do organów administracji państwowej. Zmienność rozstrzygnięć organów celnych przy nie zmienionym stanie prawnym narusza w/w zasadę.

Skarżąca uznała za niezasadne powoływanie się przez organy celne na pismo zwane opinią klasyfikacyjną, a wydane przez Sekretariat Światowej Organizacji Celnej w dniu 6 czerwca 2001 r., gdyż nie jest to organ uprawniony do wyrażania opinii i udzielania informacji w sprawie stosowania systemu zharmonizowanego. Przedmiotowe pismo nie ma więc charakteru wiążącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, zgodnie z art. 97 Przepisów wprowadzających ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1271 ze zm.), podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ).

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1w/w ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Odnosząc się do przedmiotu sporu w pierwszej kolejności należy stwierdzić że podstawową zasadą taryfy celnej zawierającej Polską Scaloną Nomenklaturę Towarową Handlu Zagranicznego PCN (nomenklatura towarowa) jest to, że importowany towar jest zawsze klasyfikowany do jednej i tej samem pozycji lub podpozycji z wyłączeniem wszystkich innych, które mogłyby być brane pod uwagę.

Nomenklatura towarowa kieruje się swoistymi zasadami klasyfikacji towarowej, określonym brzmieniem pozycji i podpozycji, uwagami do sekcji i działów oraz ogólnymi regułami interpretacyjnymi zawartymi na początku taryfy celnej. Zasady te stanowią usystematyzowany, spójny system klasyfikacji towarowej których celem jest uściślenie i wyjaśnienie treści poszczególnych pozycji taryfy celnej. Reguły i uwagi nie mają charakteru wskazówek interpretacyjnych, lecz stanowią rodzaj legalnej definicji pojęć zawartych w przepisach prawa, pochodzących od organu ustawowo powołanego do określania stawek celnych i ich zmiany ( wyrok SN z 25.07.1996 r, syg.akt III ARN 22/96, OSNAPiUS 1 997, Nr 4, poz.45 ).

W rozpatrywanej sprawie przedmiotem importu był towar posiadający nazwę handlową AKOFECT SE-U zawierający w swym składzie olej rzepakowy - 80% i olej palmowy - 20%. Produkt ten w całości stanowił tłuszcz roślinny, nielaurynowany, poddany uwodornieniu i rafinowaniu. Towar ten był stosowany do produkcji kremów do wafli i nadzień czekoladowych; nie posiadał charakterystycznego smaku ani zapachu, jego właściwości dostosowywane były do produktu, który przy jego udziale powstawał. Towar ten był nieregularnym tłuszczem zastępującym masło kakaowe. Biorąc pod uwagę skład ilościowy i jakościowy uzasadnione jest twierdzenie, że przedmiotowy towar stanowił mieszaninę tłuszczy roślinnych. Okoliczność ta jest niesporna w sprawie.

W ocenie organów celnych opisany wyżej towar powinien być klasyfikowany do kodu PCN 1517 90 91 0. Pozycja 1517 obejmuje,, margarynę; jadalne mieszaniny lub wyroby z tłuszczów lub olejów zwierzęcych lub roślinnych lub z frakcji różnych tłuszczów lub olejów z niniejszego działu, inne niż jadalne tłuszcze lub oleje lub ich frakcje pozycji nr 1516". Z Wyjaśnień do Taryfy celnej wynika (Dz. U. Nr 74, poz. 830, tom l, s. 1 50 ), że pozycja ta obejmuje margarynę i inne jadalne mieszaniny oraz produkty z tłuszczów oraz olejów zwierzęcych i roślinnych, oprócz objętych pozycja 1516. Są to zazwyczaj mieszaniny lub produkty w postaci płynnej lub stałej wykonane z:

- różnych tłuszczy lub olejów zwierzęcych albo ich frakcji;

- różnych tłuszczy lub olejów roślinnych albo ich frakcji;

tłuszczy lub olejów zwierzęcych lub roślinnych albo ich frakcji.

Produkty objęte niniejsza pozycją, które mogły zostać wcześniej poddane

uwodornieniu, mogą ( ale nie muszą ) zostać poddane przetworzeniu przez

emulgowanie, zmaślanie, teksturowanie.

Zadeklarowana przez skarżącą w zgłoszeniu celnym pozycja 1516 obejmuje,, tłuszcze i oleje zwierzęce lub roślinne i ich frakcje częściowo lub całkowicie uwodornione, estryfikowane, reestryfikowane lub elaidynizowane, rafinowane lub nie, ale dalej nie przetworzone ". Zgodnie z Wyjaśnieniami do Taryfy celnej, wskazana pozycja obejmuje " tłuszcze i oleje zwierzęce i ich frakcje, tłuszcze i oleje roślinne i ich frakcje, które zostały poddane specjalnej transformacji chemicznej tj: - uwodornieniu ( częściowemu lub całkowitemu ), estryfikacji wewnętrznej, restryfikacji lub elaidynizacji, ale dalej nie przetworzone.

Sąd podzielił stanowisko organów celnych, że z wykładni językowej obu wskazanych wyżej pozycji taryfy celnej wynika, iż do pozycji 1517 powinny być klasyfikowane wszystkie produkty powstałe przez zmieszanie różnych tłuszczów lub olejów i to bez względu na ich transformację chemiczną, natomiast do pozycji 1516 - pojedyncze oleje, które zostały poddane jednemu z pięciu procesów wymienionych tytule tej pozycji tj. w drodze uwodornienia, estryfikowania, przeestryfikowania, elaidynizowania albo rafinacji. Jeśli pojedyncze oleje lub tłuszcze były poddane dalszemu przetworzeniu, wówczas należy je klasyfikować również do pozycji 1517.

Powyższa klasyfikacja jest zgodna z Regułą 1 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej, zgodnie z którą "dla celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów(...)". Skoro w tytule pozycji 1517 jest mowa o mieszaninach, natomiast w pozycji 1516 o tłuszczach i olejach, to taka redakcja tego przepisu nie może być uznana za przypadkową. Potwierdzeniem słuszności przyjętej przez organy celne klasyfikacji są Wyjaśnienia do pozycji 1517, które odnoszą się wprost do mieszanin różnych tłuszczów i olejów. Ustawodawca ani razu nie użył słowa " mieszanina" w odniesieniu do pozycji 1516 Taryfy celnej, ani w Wyjaśnieniach do tej pozycji.

Podnieść należy, że w wyniku zmieszania co najmniej dwóch olejów powstaje nowy typ tłuszczu, o innych niż pierwotne właściwościach fizyko chemicznych. Zatem pojęcia "tłuszcze, oleje" i "mieszaniny z tłuszczów i olejów" nie są tożsame i oznaczają różne towary. Skoro ustawodawca w różnych pozycjach taryfy celnej używa różnych określeń, to czyni to w określonym celu. Stanowisko skarżącej, iż pozycja 1516 obejmuje również "mieszaniny" poddane jednemu z pięciu wymienionych w tej pozycji procesów jest sprzeczne z Regułą 1 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej.

Oceny tej nie zmienia Uwaga B do Działu 15 Taryfy celnej dotycząca pozycji 1507 - 1515, a obejmujących pojedyncze tłuszcze i oleje roślinne nie modyfikowane chemiczne. Powyższa Uwaga nie mogła odnosić się do pozycji 1516, gdyż obejmuje ona nie tylko pojedyncze tłuszcze lub oleje roślinne, ale również pojedyncze tłuszcze lub oleje zwierzęce poddane specjalnej transformacji chemicznej rodzaju opisanego w tej pozycji. To "wyłączenie" z Uwagi B pozycji 1516 jest nie ze względu na pojedyncze tłuszcze lub oleje jak sugeruje to skarżąca, ale z uwagi na szerszy zakres przedmiotowy (tłuszcze zwierzęce) oraz ze względu na rodzaj transformacji. O mieszaninach różnych tłuszczów lub olejów roślinnych lub zwierzęcych, jest mowa dopiero w pozycji 1517 Taryfy celnej. Mieszanina, to produkt o nowym typie tłuszczu lub oleju, o innych właściwościach fizyko-chemicznych, niż pierwotne, pojedyncze tłuszcze lub oleje użyte jako surowce do jego powstania. Stąd, biorąc pod uwagę logiczną konstrukcję taryfy celnej, mieszaniny znajdują się w dalszej pozycji, niż pojedyncze tłuszcze lub oleje.

Sąd nie podzielił stanowiska skarżącej, iż okoliczność, że towar w postaci importowanej nie był jadalny, a tylko oleje jadalne objęte są pozycją 1517 Taryfy celnej, gdyż wbrew temu stanowisku wskazana pozycja obejmuje oleje wykorzystywane zarówno do celów spożywczych, jak i do zastosowań technologicznych. Wynika to wprost z redakcji tej pozycji : " jadalne mieszaniny (...), inne niż jadalne tłuszcze lub oleje... ". Wykorzystanie towarów z tej pozycji do celów spożywczych lub technologicznych związane jest raczej z ich przeznaczeniem, a nie z tym, że już w momencie przyjęcia zgłoszenia celnego muszą być zdatne do tego celu. Nie do przyjęcia jest bowiem pogląd, że do produkcji artykułów żywnościowych wykorzystuje się jakiekolwiek niejadalne surowce.

W toku postępowania przed organami celnymi każda ze stron przedkładała dowody na potwierdzenie słuszności zajętego przez nią stanowiska w kwestii klasyfikacji. I tak skarżąca przedłożyła ekspertyzę sporządzoną przez prof. dr hab. K. K. sugerującą, iż importowany towar powinien być klasyfikowany do pozycji 1516.

Sąd podzielił stanowisko organów celnych, że przedłożona ekspertyza stanowiła dowód w sprawie, ale nie miała charakteru wiążącego. Klasyfikacja towarowa i związany z tym wymiar cła jest jednym z elementów postępowania celnego i jedynymi organami uprawnionymi do władczego orzekania w tym zakresie, w indywidualnych sprawach, są organy celne. Opinie i ekspertyzy biegłych są pomocne w sytuacjach, gdy istnieją wątpliwości co do stanu towaru będącego przedmiotem importu. W niniejszej sprawie stan towaru nie był sporny i był stwierdzony dowodami przedłożonymi przez skarżącą. Biegli nie są natomiast uprawnieni do rozstrzygania w zakresie klasyfikacji taryfowej. Dodać należy, że przedłożona przez skarżącą opinia dr inż. S. P. dotyczyła innego towaru tj. tłuszczu A.

Mając powyższe na uwadze za niezasadny należy uznać zarzut dotyczący naruszenia art. 197 Ordynacji podatkowej, gdyż nie zachodziła potrzeba powołania biegłego na okoliczność ustalenia stanu towaru.

Odnośnie Wiążącej Informacji Taryfowej Unii Europejskiej należy wyjaśnić, że nie stanowi ona normy prawnej. Zgodnie z art. 5 Kodeksu celnego, będącego odpowiednikiem art. 12 Kodeksu celnego Wspólnot Europejskich, wiążąca informacja taryfowa jest to decyzja administracyjna, wydana na wniosek strony, w indywidualnej sprawie, która wiąże organy celne oraz stronę. Stosowana jest w odniesieniu do towarów, wobec których formalności celne zostały dokonane po dniu, w którym informacja została wydana. W świetle wskazanych przepisów (w tym wspólnotowych) wiążąca informacja taryfowa jest wiążąca wobec osoby, której została udzielona. Organy celne państw - członków Unii Europejskiej nie mają obowiązku stosowania ustalonej w takiej informacji klasyfikacji taryfowej, jeśli stroną postępowania jest inny podmiot niż adresat tej decyzji. Polska administracja celna jest zobowiązana stosować wiążące informacje taryfowe wydane przez administracje celne państw - członków Unii Europejskiej od dnia przystąpienia do Polski do Unii, ale wyłącznie w stosunku do podmiotów, do których skierowana jest ta informacja.

Z tych względów Wiążąca Informacja Taryfowa Unii Europejskiej stanowiła dowód w sprawie, ale nie była wiążąca w rozpatrywanej sprawie.

Zarzut dotyczący naruszenia Międzynarodowej konwencji w sprawie zharmonizowanego systemu oznaczania i kodowania towarów nie mógł być uwzględniony, gdyż skarżąca nie sprecyzowała, na czym polegało to naruszenie.

Organy celne rozstrzygając o klasyfikacji taryfowej powołały się na pismo Światowej Organizacji Celnej nr 01 NL 0533-GI/FI z dnia 6.06.2001 r., chociaż jak przyznał Dyrektor Izby Celnej - pismo to nie miało charakteru wiążącego i stanowiło jeden z dowodów w sprawie. Przedmiotowe pismo nie można potraktować jako opinii klasyfikacyjnej i jak słusznie zauważa skarżąca, nie mogło stanowić podstawy rozstrzygnięcia. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że kwestia wydawania wiążących informacji taryfowych przez kraje członkowskie Unii Europejskiej była przedmiotem dyskusji w lipcu 1998 r. podczas obrad Podkomitetu ds. Współpracy Celnej i Podatków Pośrednich Polska - Unia Europejska.

W związku z powyższym należy stwierdzić, że zasadą funkcjonowania organów administracji rządowej, w tym administracji celnej, powinna być jawność tego postępowania, a sposób jego prowadzenia powinien wzbudzać zaufanie do tych organów. Tymczasem powołane w treści decyzji organu I instancji pismo Światowej Organizacji Celnej zostało włączone do akt sprawy dopiero na etapie postępowania odwoławczego i to na pisemne żądanie skarżącej.

Z kolei twierdzenie, iż przedstawiciel Unii Europejskiej potwierdził, że Polska nie jest zobowiązana do stosowania wiążącej informacji taryfowej wydanej przez członków, nie zostało poparte żadnym dowodem, co w sposób oczywisty narusza art.122 i art.180 Ordynacji podatkowej.

Podnieść jednak należy, że te uchybienia nie miały wpływu na wynik sprawy w zakresie taryfikacji towaru, gdyż Dyrektor Izby Celnej rozstrzygnięcie oparł nie na wskazanym piśmie, lecz na przepisach prawa szczegółowo powołanych i omówionych w treści zaskarżonej decyzji.

Stanowisko przedstawiciela Unii Europejskiej, jeżeli fakt taki miał miejsce, wynika z charakteru wiążącej informacji celnej jako decyzji administracyjnej.

Zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji są nie zgodne z prawem w zakresie nałożenia na skarżącą obowiązku uiszczenia odsetek wyrównawczych.

§ 1 ust. 3 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 listopada 1997 r. w sprawie określenia wypadków i warunków pobierania odsetek wyrównawczych oraz sposobu ich naliczania stanowi, iż organ celny nie pobiera odsetek wyrównawczych, gdy dłużnik udowodni, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych spowodowane było szczególnymi okolicznościami, nie wynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania.

W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie zaistniały "szczególne okoliczności", o których mowa w przytoczonym przepisie. W toku prowadzonego postępowania celnego, ale również i postępowania sądowego skarżąca wykazała, że klasyfikując sporny towar do kodu 1516 20 98 0 Taryfy celnej działała w sposób staranny, w zaufaniu do znanego jej stanowiska organów celnych. W/w powołała się na pismo Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia 2.02.1995 r. nr [...], dotyczące tłuszczu A. SE-U, który został zaklasyfikowany do pozycji 1516 20 Taryfy celnej. Pismo to zostało skierowane do innego podmiotu, a stanowisko w nim zawarte nie miało formalnie wiążącego charakteru, ale jak słusznie podkreśla skarżąca, w dacie jego wydania nie występowania jeszcze instytucja wiążącej informacji taryfowej. Ta okoliczność nie zwalniała organu celnego od obowiązku wydania tej opinii w sposób zgodny z obowiązującym prawem. Deklarując pozycję taryfy celnej w zgłoszeniu celnym, skarżąca - jak twierdzi - działała w zaufaniu do znanego jej stanowiska organów celnych.

Niezależnie od powyższego, późniejsze stanowisko Dyrektora Urzędu Celnego zawarte w decyzji z dnia [...].03.2000 r. nr [...] potwierdzające, że przedmiotowy towar należy klasyfikować do pozycji 1516, świadczy o tym, że nieprawidłowe dane w zgłoszeniu celnym nie wynikały z zaniedbania lub świadomego działania skarżącej, lecz z trudności i zawiłości klasyfikacyjnych. Przy ocenie działań skarżącej w kontekście możliwości zastosowania § 1 ust. 3 pkt 1 w/w Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 listopada 1997 r., nie sposób pominąć faktu, iż trudności z klasyfikacją tłuszczów i ustaleniem linii podziału rozróżniającej produkty z pozycji 1516 i 1517 były powodem wystąpienia Prezesa Głównego Urzędu Ceł do Światowej Organizacji Celnej. Odpowiedź zawarta w piśmie z dnia 6.06.2001 r. zmieniła dotychczasową praktykę organów celnych, przy niezmienionym stanie prawnym.

Mając na uwadze przytoczone okoliczności Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji w części dotyczącej odsetek wyrównawczych.

Na podstawie art. 152 w/w ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł, że w części uchylonej rozstrzygnięcia organów celnych nie podlegają wykonaniu, co oznacza, iż w tej części w/w rozstrzygnięcia nie wywołują skutków prawnych od chwili wydania wyroku, mimo że wyrok ten nie jest jeszcze prawomocny.

Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 206 w/w ustawy.