Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 175/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2007-09-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 124  ust. 1 pkt 2 lit. a
journal: Dz.U. 2003 nr 58 poz 515
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - t. jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Felicja Kajut Sędziowie NSA Anna Orłowska WSA Elżbieta Kowalik – Grzanka (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Kaczmar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2007 r. sprawy ze skargi C. M. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Miejskiego Policji w G. z dnia [...], nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości; 3. zasądza od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na rzecz adw. M. B. kwotę 292,80 zł (dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy) zawierającą należny podatek od towarów i usług - tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną skarżącemu z urzędu oraz kwotę 17 zł (siedemnaście złotych) tytułem zwrotu poniesionych wydatków.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] Komendant Miejski Policji w G. działając na podstawie art. 124 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm.) skierował C. M. na badania psychologiczne z powodu kierowania pojazdu w stanie nietrzeźwości lub po użyciu środka działającego podobnie do alkoholu.

W odwołaniu od w/w decyzji C. M. wniósł o jej uchylenie w całości jako wydanej z naruszeniem prawa. Uzasadniając swoje stanowisko odwołujący podniósł, iż nie jest prawdą, iż prowadził pojazd w stanie nietrzeźwości, gdyż po wyjściu z pracy przepchnął go tylko z jednego miejsca na drugie. Na poparcie swoich twierdzeń jako dowód wskazał zeznania świadka Z. Z.

Decyzją z dnia [...] nr [...] [...] Komendant Wojewódzki Policji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 124 ust. 1 pkt 2 lit.a ustawy - Prawo o ruchu drogowym zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu wydanej decyzji organ odwoławczy podniósł, iż z zebranego materiału dowodowego w sprawie jednoznacznie wynika, że w dniu 16 grudnia 2006r. w G. na terenie firmy "A" odwołujący prowadził samochód osobowy marki Fiat 126p nr rej. [...] będąc w stanie nietrzeźwości tj. posiadając w wydychanym powietrzu odpowiednio 0,84 mg/dm sześcienny w pierwszym badaniu i 0,89 mg/dm sześcienny w drugim badaniu. Fakt prowadzenia samochodu przez C. M. potwierdzają zeznania E. N., pracownicy tej firmy, która stwierdza, iż po pierwszej interwencji policji, wymieniony wsiadł do swojego pojazdu uruchomił silnik i odjechał. Jednocześnie wskazała ona, iż faktu w jakim C. M. wyjechał poza teren zakładu i wjechał do rowu nie widziała ale widział to szef firmy. Fakt prowadzenia pojazdu potwierdza również Z. Z. pracownik firmy, który stwierdza, iż po sprzeczce odwołującego z L., gdy M. dowiaduje się o wezwaniu policji wsiada do samochodu i przejeżdża ok. 20 metrów i wpada do rowu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku C. M. wniósł o uchylenie w całości w/w decyzji. Zarzucił niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności w tym brak przesłuchania świadków. Skarżący podniósł, że nie mógł jechać swoim autem ponieważ nie było w nim paliwa.

Ustanowiony na wniosek skarżącego pełnomocnik z urzędu w piśmie procesowym z dnia 25 lipca 2007r. uzupełniającym skargę zarzucił zaskarżonej decyzji wydanie jej z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a, polegającym na niewskazaniu w sposób wyraźny imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego funkcjonariusza, który tę decyzję podpisał, na skutek czego nie wiadomo, czy osoba ta jest upoważniona do podpisywania decyzji w imieniu [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji, art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. polegającym na nierozpatrzeniu wniosku dowodowego dotyczącego okoliczności istotnej dla sprawy, a zgłoszonego w odwołaniu, o przesłuchanie świadka Z. Z. na okoliczność ustalenia, czy skarżący kierował samochodem w stanie nietrzeźwości, czy też jedynie przetaczał samochód, popychając go, art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. polegającym na nieprzeprowadzeniu w postępowaniu administracyjnym własnego postępowania dowodowego co do faktu kierowania przez skarżącego samochodem w stanie nietrzeźwości i oparciu się w tym zakresie wyłącznie na dowodach zgromadzonych w niezakończonym postępowaniu karnym, art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. polegającym na niezawieszeniu postępowania administracyjnego, mimo, że jego wynik zależy od rezultatu postępowania karnego, prowadzonego przeciwko skarżącemu o kierowanie samochodem w stanie nietrzeźwości.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest zaś na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W myśl art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Wskazać należy, iż przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest ocena zgodności z prawem rozstrzygnięć organów administracji publicznej wydanych w wyniku zdarzenia jakie miało miejsce 16 grudnia 2006r.

Zwrócić należy uwagę, że jako materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia organy wskazały przepis art. 124 ust. 1 pkt 2a ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze.zm.). W myśl w/w przepisu w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji badaniu psychologicznemu przeprowadzonemu w celu orzeczenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem podlega kierujący pojazdem silnikowym skierowany, w drodze decyzji, przez organ kontroli ruchu drogowego, jeżeli kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości lub po użyciu środka działającego podobnie do alkoholu.

Podkreślić należy, iż przepis art. 107 § 1 k.p.a. wymaga aby decyzja zawierała podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Zgodnie z utrwalonym poglądem orzecznictwa sądowoadministracyjnego podpisanie decyzji administracyjnej bez podania imienia, nazwiska i stanowiska służbowego, z którego wynikałoby upoważnienie do jej wydania przesądza o istotnej wadzie tej decyzji / por. wyrok NSA z 13.03.1985r. sygn.SA/Wr 837/84/.

Odnosząc powyższe uwagi do omawianej sprawy wskazać należy, iż decyzja organu pierwszej instancji nie zawiera imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jej wydania natomiast decyzja organu odwoławczego zawiera pierwszą literę imienia i niewyraźne nazwisko bez podania stanowiska służbowego wydającego ją w zastępstwie Komendanta Wojewódzkiego funkcjonariusza. W rezultacie nie wiadomo, kto podpisał decyzję organu pierwszej instancji a także organu odwoławczego. Nadto czy osoba, która podpisała decyzję organu drugiej instancji posiada upoważnienie do podpisywania decyzji w imieniu [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji. Tym samym zarzut skarżącego uznać należy za trafny na gruncie rozpoznawanej sprawy.

Zasadny jest również zarzut naruszenia art. 78 §1 k.p.a. Niewątpliwie żądanie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka Z. winno być uwzględnione przez organy albowiem przedmiotem dowodu była okoliczność mająca znaczenie dla sprawy a na podstawie zebranego materiału dowodowego nie można było uznać, że jest to dowód na okoliczność już dostatecznie wyjaśnioną innymi dowodami. Zważyć bowiem należało, że zeznania świadków N. i Z. nie są spójne co do obszaru na jakim poruszał się skarżący a zatem rzeczą organów było wyjaśnienie powyższego i dokonanie oceny w zakresie wiarygodności tych zeznań. Poprzestanie na dowodach zgromadzonych w toczącym się postępowaniu karnym w sytuacji kwestionowania przez skarżącego faktów istotnych dla postępowania administracyjnego stanowi o naruszeniu art. 7 i 77 k.p.a.

Niezależnie od powyższych rozważań Sąd w składzie rozpoznającym sprawę podziela stanowisko skarżącego znajdujące oparcie w doktrynie prawa administracyjnego, iż decyzja na podstawie art.124 ust. 1 pkt 2a ustawy - w sytuacji gdy "kierowanie pojazdem w stanie nietrzeźwości" jest kwestionowane przez osobę wobec, której toczy się postępowanie karne o popełnienie czynu z art. 178a § 1 k.k. – może być wydana, po prawomocnym zakończeniu postępowania karnego, w wyniku, którego zostanie stwierdzone, że osoba ta jest sprawcą przestępstwa określonego w tym przepisie. Do tego czasu postępowanie administracyjne winno ulec zawieszeniu na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

Z tych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Miejskiego Policji w G. nr [...] z dnia [...].

Jednocześnie na mocy art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd stwierdził w wyroku, iż zaskarżona decyzja nie może być wykonana.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 2 ust. 1 i 3 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.).

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ administracji winien w pełni uwzględnić zasygnalizowane wyżej uwagi odnoszące się do prawidłowości przeprowadzenia postępowania administracyjnego.