Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA 5256/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-06-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

7/IV SA 5257/02 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 czerwca 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Moraczewski, Sędziowie WSA NSA Andrzej Gliniecki, Asesor WSA Mariola Kowalska (spr.), Protokolant Aldona Kieler-Kowalska, po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2004 r. sprawy ze skargi S. W. i H. H. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2002 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] czerwca 2002r. nr [...] Wojewoda [...], ponownie rozpatrując sprawę, odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w M. Nr [...] z dnia [...] lutego 1997r. udzielającej L. W. pozwoleniu na przebudowę Zakładu Ślusarstwa Usługowo - Produkcyjnego na działce o nr [...] w B.

Organ wskazał, iż nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejowego w M. Inwestor L. W. dołączyła do wniosku o wydanie pozwolenia na przebudowę ostateczną decyzję Burmistrza Miasta B. z dnia [...] października 1996r. o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oraz decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza. Ponadto inwestor dołączył decyzję Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 1996r. ustalającą dopuszczalne ilości i rodzaje substancji zanieczyszczających powietrze atmosferyczne do wprowadzania do atmosfery przez urządzenia ww. zakładu.

W sprawie prowadzonych przez inwestora L. W. robót budowlanych toczy się postępowanie na podstawie art. 50 i 51 Prawa budowlanego w związku z dokonanymi przez inwestora istotnymi odstępstwami od zatwierdzonego projektu budowlanego. Organ uznał, iż istnieją przesłanki określone w art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego zobowiązujące organ administracji do uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie wpływają one jednakże na ocenę decyzji udzielającej pozwolenia na budowę i tym samym stwierdzone w fazie wykonawczej realizacji odstępstwa nie mogą być powodem do stwierdzenia nieważności tej decyzji.

Odwołanie od powyższej decyzji w dniu 10 lipca 2002r. złożyli S. W. i H. H. Zakwestionowali w nim zasadność podjętej przez Wojewodę [...] decyzji nakazującej Starostwu Powiatowemu w B. uchylenie wydanej z rażącym naruszeniem prawa decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w M. w trybie art. 36a ust 2 Prawa budowlanego, ponieważ przedmiotem ich wystąpienia było stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę wydanej z ewidentnym, w ich ocenie naruszeniem prawa.

Zarzucili organowi I instancji, że decyzja o pozwoleniu na budowę została podjęta niezgodnie z obwiązującym planem zagospodarowania przestrzennego, określającym teren zabudowy jako teren mieszkaniowy z możliwością lokalizacji usług nieuciążliwych dla sąsiedztwa.

Decyzją z dnia [...] listopada 2002r. Nr [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W wyniku rozpatrzenia odwołania organ uznał, iż nie zachodzą podstawy do uchylenia decyzji Wojewody [...]. W przeprowadzonym postępowaniu nie została, w ocenie organu, wykazana żadna z wymienionych w art. 156 kpa przesłanek nieważnościowych. Organ wyjaśnił, iż zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta B. działka nr [...] na której zlokalizowany jest przedmiotowy warsztat ślusarski położona jest na terenach mieszkaniowych, co oznacza stosownie do pkt 2.3.5 planu , że obszar ten obejmuje tereny budowlane o dominującej funkcji mieszkaniowej z dopuszczeniem funkcji usług nieuciążliwych dla sąsiedztwa. Organ odwoławczy podzielił stanowisko Wojewody [...], iż w sytuacji gdy do wniosku o wydanie przedmiotowego pozwolenia na budowę dołączono wszystkie wymagane prawem dokumenty, w tym ostateczną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w dniu wydania decyzji nie istniały podstawy do uznania okoliczności, iż w chwili wydania pozwolenia na budowę rażąco naruszono prawo. Organ poinformował ponadto, ż zarzucany w odwołaniu brak doręczenia decyzji odwołującym się stanowił podstawę do wznowienia postępowania, nie miał natomiast wpływu na stwierdzenie jej nieważności.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, S. W. i H. H. zarzucili organom:

1. rażące naruszenie ustaleń miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta B.,

2. niezgodność decyzji o pozwoleniu na budowę z decyzją ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. W decyzji o warunkach zabudowy ustalono, iż celem inwestycji jest modernizacja obecnego zakładu, zaś w decyzji o pozwoleniu na budowę mówi się nadbudowie, rozbudowie oraz adaptacji

3. wyrażenie zgody na zmianę dotychczasowego obiektu magazynowego na cele hali produkcyjnej - ślusarni.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Podniósł ponadto, iż zarzuty skarżących podniesione w skardze nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia podjętego w niniejszej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jest bezzasadna. Przede wszystkim należy wyjaśnić, że stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji jako dotkniętej wadą wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2 kpa może być dokonane przez właściwy organ administracji tylko wówczas, gdy zostanie ustalone i stwierdzone, że oceniana w tym postępowaniu decyzja rażąco narusza prawo. O tym, czy naruszenie prawa jest naruszeniem rażącym w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa decyduje ocena skutków społeczno -gospodarczych, jakie ono za sobą pociąga. Rażące naruszenie prawa to nie tylko naruszenie oczywiste konkretnej normy prawnej, ale nadto takie, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. Nie ma tu więc rozstrzygającego znaczenia sama oczywistość naruszenia określonego przepisu, ani nawet charakter przepisu, który został naruszony (por. wyrok NSA z 6 lutego 1995r. II SA 1531/94 ONSA nr 1 poz. 37 z 1996r.

Należy przy tym wskazać, że postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej ma na celu wyjaśnienie kwalifikowanej niezgodności z prawem, a nie ponowne rozpoznanie sprawy do czego zmierzali, sądząc z treści zarzutów, skarżący (por. wyrok SN z 7 marca 1996r. III ARN 70/95-OSNAPiU 1996r. nr 19, poz. 258).

Okoliczności dające podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji muszą tkwić w samej decyzji co oznacza, że musiały mieć miejsce w dacie jej wydania. Nie mogą zatem stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji okoliczności, które wystąpiły już po jej wydaniu.

W tej sytuacji przyczyny wskazane przez skarżących nie mogły stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji. Brak udziału strony w postępowaniu może stanowić przesłankę do wznowienia postępowania administracyjnego, w żadnym przypadku nie może być podstawą do stwierdzenia nieważności.

Również bezpodstawny jest zarzut niezgodności zamierzenia inwestycyjnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Zgodność zamierzonej inwestycji z obowiązującym planem miejscowym oceniana jest w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Stosownie do treści art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89, poz. 415) oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zmianami) decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (której podstawowym celem jest stwierdzenie zgodności zamierzonej inwestycji z planem miejscowym) jest wiążąca dla organu wydającego pozwolenie na budowę. Wprawdzie organ ten, stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy - Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę ma obowiązek sprawdzenia zgodności planu zagospodarowania działki lub terenu z planem zagospodarowania przestrzennego, jednakże dokonuje tego nie po to, aby kwestionować ocenę wyrażoną w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, ale aby sprawdzić, czy ewentualnie plan nie uległ zmianie i w związku z tym decyzja ta nie wygasła (art. 35 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym).

Dopóki funkcjonuje w obrocie prawnym decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie ma podstaw do kwestionowania decyzji o pozwoleniu na budowę na tej tylko podstawie, że projektowana inwestycja jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dokonywanie przez organ administracji architektoniczno - budowlanej samodzielnych ustaleń w omawianej kwestii, odbiegających od ustaleń dokonywanych w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, stanowiłoby oczywiste, rażące naruszenie prawa (powołanego art. 47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym). [Por. wyrok NSA z 25 listopada 2003r., IV SA 452/02-M.Prawn. 2004 /2/60; wyrok NSA z 6 czerwca 2001 r. IV SA 532/00-LEX nr 55771]

Sąd nie stwierdził również niezgodności decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i zezwalającej na przebudowę zakładu ślusarskiego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. W ocenie Sądu decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i zezwalająca na budowę spełnia wymagania poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta B. z dnia [...] października 1996r. i utrzymującej ją w mocy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S.

Pozostałe zarzuty skargi związane z dokonaną przez inwestorów zmianą przeznaczenia obiektów, dotyczą w istocie okoliczności związanych z samowolnym odstąpieniem inwestora oc warunków pozwolenia na budowę, nie mają natomiast związku z samą decyzją o pozwoleniu na budowę i tym samym nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności tej decyzji.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) skargę jako bezzasadną należało oddalić.