Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1388/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-08-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 130 ust. 2
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Irena Kamińska Sędziowie sędzia NSA Anna Łukaszewska-Macioch (spr.) sędzia del. WSA Stanisław Marek Pietras Protokolant Krzysztof Tomaszewski po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 97/09 w sprawie ze skargi M. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 97/09 oddalił skargę M. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia (...) listopada 2008 r. nr (...) w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy.

W uzasadnieniu wyroku Sąd przedstawił następujący stan faktyczny sprawy:

Komendant Wojewódzki Policji w R. pismem z dnia (...) listopada 2007r., l.dz. (...), na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), wniósł do Starosty Powiatowego w S. P. o skierowanie M. O. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdem w ramach posiadanych przez niego uprawnień. Organ Policji stwierdził, że skarżący w okresie od 20 sierpnia 2004 r. do dnia 13 czerwca 2005 r. wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego, za które otrzymał łącznie 32 punkty karne. We wniosku szczegółowo opisano konkretne naruszenia dokonane przez skarżącego.

Starosta S. pismem z dnia 23 listopada 2007 r. zawiadomił M. O. o wszczęciu postępowania w sprawie skierowania na sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami przesyłając wraz z tym zawiadomieniem decyzję nr (...) z dnia (...) listopada 2007 r., na podstawie której skierował go na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w trybie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit b ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Decyzję tę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia (...) lutego 2008 r. nr (...) uchyliło w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji wskazując na istotne naruszenie przepisów postępowania przez nieumożliwienie stronie przedstawienia stanowiska przed wydaniem decyzji.

W toku ponownego postępowania skarżący, pouczony przez Starostę S. o przysługujących mu prawach strony, przedstawił swoje stanowisko w sprawie twierdząc, że ewidencja kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, prowadzona przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. zawiera nieprawidłowe wpisy. Część wpisów, na które powołał się Komendant Wojewódzki Policji w R., powinno zostać usuniętych, ponieważ nastąpiło zatarcie ukarania. W związku z tym skarżący wniósł o zweryfikowanie bazy danych wykroczeń widniejących w ewidencji KWP w R. i umorzenie postępowania.

W tej kwestii Wydział Ruchu Drogowego Komendy Wojewódzkiej Policji w R. w piśmie z dnia 22 kwietnia 2008 r. wyjaśnił, że w okresie od 20 sierpnia 2004 r. do 13 czerwca 2005 r. skarżący M. O. dopuścił się naruszeń, za które uzyskał 32 punkty. Wyjaśniono, że po ujawnieniu czterech naruszeń ruchu drogowego skierowano sprawy do sądu, a wpisy tymczasowe stały się wpisami ostatecznymi po stwierdzeniu naruszeń odpowiednimi rozstrzygnięciami. W związku z powyższym, zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy - Prawo o ruchu drogowym zasadnym było skierowanie do Starosty wniosku o sprawdzenie kwalifikacji.

Decyzją z dnia (...) kwietnia 2008 r. nr Km. (...) Starosta S., skierował skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie kierowania pojazdami kategorii C, CE, powołując się na art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz informację zawartą we wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w R.

W odwołaniu od ww. decyzji M. O. podniósł, że Komendant Wojewódzki Policji w R. nie miał podstaw do skierowania go na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie kierowania pojazdami kategorii C, CE, gdyż z informacji uzyskanych w Komendzie Powiatowej Policji w S. P. wynika, że na dzień 28 grudnia 2007 r. skarżący miał 6 punktów za wykroczenia w ruchu drogowym. Ponadto odwołujący się wskazał, że Kodeks postępowania administracyjnego nie zna pojęcia "skierowanie"; skierowanie samo w sobie nie może więc być decyzją, a zatem organy administracji winny wydać decyzję lub postanowienie.

W toku postępowania odwoławczego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. zleciło organowi pierwszej instancji przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego celem uzupełnienia akt sprawy, poprzez wyjaśnienie w organie Policji prowadzącym ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, czy nie nastąpiło zatarcie skazania co do wymienionych we wniosku KWP w R. naruszeń przepisów ruchu drogowego, a także przez wskazanie, czy z uwagi na treść wyroku Sądu Rejonowego w Sokołowie Podlaskim z dnia 30 maja 2006 r., sygn. akt V K 301/05, cofnięto skarżącemu uprawnienia w zakresie posiadanej kategorii B prawa jazdy. W tym zakresie Naczelnik Wydziału Ruchu Drogowego KWP w R. w piśmie z dnia 22 września 2008 r. podtrzymał swoje stanowisko twierdząc, iż skarżący winien być skierowany na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie kat. C+E.

Powołaną na wstępie decyzją z dnia (...) listopada 2008 r. nr (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał na przepis art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy - Prawo o ruchu drogowym z którego wynika, że kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji w razie przekroczenia 24 punktów. Za bezsporny organ odwoławczy uznał fakt, iż skarżący uzyskał w ciągu roku łącznie 32 punkty karne za naruszenie przepisów o ruchu drogowym, w konsekwencji czego Komendant Wojewódzki Policji w R. wystąpił o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy wyliczając dokładnie wszystkie naruszenia ruchu drogowego, których skarżący się dopuścił oraz podając liczbę punktów karnych. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania Kolegium wskazało, że w świetle zarówno przepisów Kodeksu wykroczeń, jak również rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. Nr 236, poz. 1998 ze zm.) nie nastąpiło zatarcie ukarania (skazania) co do wykroczeń wymienionych we wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. z dnia (...) listopada 2007 r. W tej sytuacji, zdaniem organu odwoławczego, skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji było uzasadnione.

Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia (...) listopada 2008 r. M. O. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ administracji. Skarżący zarzucił organom obu instancji rażące naruszenie prawa, w tym przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 i 3 K.p.a., art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz art. 45 § 1 i art. 46 § 1 Kodeksu wykroczeń, a także bezpodstawne zastosowanie przez organ odwoławczy przepisu art. 107 Kodeksu karnego. Skarżący twierdził, iż we wskazanym przez organy okresie od 20 sierpnia 2004 r. do 13 czerwca 2005 r. nie przekroczył 24 punktów wpisanych do ewidencji jako wpis ostateczny, a więc Komendant Wojewódzki Policji w R. nie miał prawa do wystąpienia z wnioskiem o skierowanie go na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w związku z przekroczeniem 24 punktów. Ponadto prawomocny wyrok za naruszenie przepisów o ruchu drogowym w dniu 13 czerwca 2005 r. zapadł 28 września 2006 r. i po tym dniu dopiero przypisane mu 10 punktów stały się wpisem ostatecznym. Zdaniem skarżącego, w międzyczasie organ Policji prowadzący ewidencję powinien sukcesywnie usuwać z niej przypisane mu punkty, o czym stanowi § 5 ust. 1 pkt 3 oraz § 6 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z dnia 20 grudnia 2002 r. a także z § 5 ust. 2 ww. rozporządzenia w związku z art. 45 § 1 Kodeksu wykroczeń, który zakazuje karania za wykroczenia po upływie roku od jego popełnienia, a jeśli wszczęto postępowanie, karalność ustaje z upływem 2 lat od jego popełnienia oraz art. 46 § 1 Kodeksu wykroczeń, który stanowi, że ukaranie uważa się za niebyłe po upływie 2 lat od wykonania, darowania lub przedawnienia wykonania kary. Zdaniem skarżącego, we wszystkich przypadkach nastąpiło ewidentne zatarcie ukarania. Skarżący ponownie podkreślił, że wbrew przepisom K.p.a. otrzymał skierowanie zamiast decyzji administracyjnej, co oznacza, że naruszono art. 107 § 1 k.p.a. Zdaniem skarżącego, organ odwoławczy błędnie przytacza przepisy Kodeksu karnego, który nie ma do niego zastosowania. Stanowi to ewidentne naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył uregulowania prawne odnoszące się do postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego wskazując, że zgodnie z zawartymi w nich uregulowaniami w razie przekroczenia przez kierowcę 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego, zgodnie z § 7 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z dnia 20 grudnia 2002 r. komendant wojewódzki Policji występuje do organu właściwego w sprawach wydawania prawa jazdy z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w zakresie wszystkich posiadanych przez niego kategorii praw jazdy. Przepis § 7 ust. 2 stanowi, że wniosek sporządza się wyłącznie na podstawie wpisów ostatecznych. Zdaniem Sądu, z akt sprawy zgromadzonych w postępowaniu administracyjnym wynika jednoznacznie, że skarżący uzyskał w ciągu roku (tj. w okresie od dnia 20 sierpnia 2004 r. do dnia 13 czerwca 2005 r.) łącznie 32 punkty karne za naruszenie przepisów ustawy - Prawo o ruchu drogowym, co przesądziło o wystąpieniu przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Radomiu z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie jego kwalifikacji. We wniosku organ ten dokładnie wskazał wszystkie naruszenia ruchu drogowego, których dopuścił się skarżący oraz podał liczbę punktów karnych otrzymanych przez stronę w związku z naruszeniem przepisów. Mając powyższe na względzie Sąd przyjął, że zarówno organ pierwszej instancji jak i organ odwoławczy prawidłowo uznały, że w przypadku skarżącego zachodzą przesłanki do zastosowania art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy – Prawo o ruchu drogowym i w konsekwencji skierowania go na egzamin sprawdzający kwalifikacje do kierowania pojazdami kategorii C, CE. Ponadto Sąd uznał, że orzekające organy dopełniły wszelkich czynności w celu gruntownego wyjaśnienia sprawy, zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego. Strona w toku postępowania miała zagwarantowane prawo obrony swoich praw. Poprzez pełne i wszechstronne wyjaśnienie stanu faktycznego i prawnego w uzasadnieniach decyzji organy nie naruszyły dyspozycji art. 107 § 3 K.p.a.

Odnosząc się do zarzutów skarżącego Sąd wskazał, że z przepisów rozporządzenia z dnia 20 grudnia 2002 r. wynika, że wyłącznie właściwy organ Policji prowadzący ewidencję, dokonuje wpisów oraz usuwa z ewidencji wpisy ostateczne dotyczące naruszeń, jeżeli nastąpiło zatarcie ukarania (skazania). Natomiast materiał dowodowy zebrany w sprawie wskazuje, że nie nastąpiło zatarcie ukarania (skazania) co do wykroczeń wymienionych we wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. z dnia (...) listopada 2007 r.. Znajduje to potwierdzenie m.in. w pisemnej informacji udzielonej przez Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Wojewódzkiej Policji w R. z dnia (...) września 2008 r. W postępowaniu o skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy do kierowania pojazdami, organy administracji nie są uprawnione do badania, popełnienia jakich wykroczeń dopuścił się skarżący, jak i kwestionowania prawomocnych rozstrzygnięć stwierdzających fakt popełnienia przez skarżącego tych wykroczeń oraz nakładających karę za ich popełnienie. W ramach posiadanych uprawnień organy administracji prowadząc przedmiotowe postępowanie związane są wpisami w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego i nie mogą prowadzić własnych ustaleń co do ilości punktów przypisanych kierowcy, albowiem tylko właściwe organy Policji prowadzące te ewidencje są uprawnione do dokonywania wpisu do ewidencji przypisanych kierowcy punktów i do ich usuwania.

W tej sytuacji zarówno Starosta S., jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. nie były organami uprawnionymi do weryfikowania zapisów ewidencji, a jedynie do ustalenia, czy skarżący przekroczył liczbę punktów określonych w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy - Prawo o ruchu drogowym, co też w niniejszym postępowaniu uczyniły. Skarżący nie zgadzając się z prawidłowością prowadzonych przez organy Policji zapisów punktów karnych w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego miał prawo do wystąpienia z odpowiednim wnioskiem o podjęcie określonego aktu i czynności, a w razie milczenia organu Policji - skorzystać ze skargi (por. wyrok NSA z dnia 13 lipca 2006 r., sygn. akt I OSK 1087/05).

Ustosunkowując się do zarzutu skarżącego co do formy skierowania, Sąd wyjaśnił, że właśnie sporne skierowanie z dnia 29 kwietnia 2008 r. miało formę decyzji administracyjnej wydanej na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy - Prawo o ruchu drogowym, a zatem nie naruszono art. 107 § 1 k.p.a.

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. O., reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł skargę kasacyjną. Wyrok Sądu pierwszej instancji zaskarżono w całości zarzucając:

1) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię:

a) art. 45 § 3 oraz art. 46 § 1 i 2 Kodeksu wykroczeń, która miała istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Sąd nie wziął pod uwagę terminów wynikających z przepisów prawa, a oparł wyrok na pisemnej informacji Naczelnika Ruchu Drogowego Komendy Wojewódzkiej Policji w R. z dnia (...) września 2008 r.,

b) art. 130 ust. 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, który nakłada na organ prowadzący ewidencję punktów przypisanych kierowcom za naruszenia przepisów ruchu drogowego terminowe ich usuwanie, § 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, § 5 ust. 1 pkt 3, § 5 ust. 2, § 6 ust. 1, pkt 1 i 3 oraz § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2002 r. Nr 236, poz. 1998 ze zm.);

2) naruszenie przepisów postępowania:

a) art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), powoływanej dalej "P.u.s.a.", przejawiające się tym, że sąd nie dokonał właściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej co jest podstawowym jego obowiązkiem. Obowiązek ten zostanie zrealizowany tylko wówczas, gdy orzeczenie sądu ujawni wszystkie przypadki naruszenia prawa w zaskarżonej decyzji,

b) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", przejawiające się tym, że sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie dokonał wnikliwej analizy materiału dowodowego.

Na tych podstawach wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że głównym argumentem organu odwoławczego, było wywiedzione z wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. stwierdzenie, że nie nastąpiło zatarcie ukarania; podobnie stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny. Samorządowe Kolegium Odwoławcze jak również Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjęły wykaz naruszeń sporządzony przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w R., w którym wyszczególniono wykroczenia zatarte z mocy prawa. Tymczasem wykroczenia, z powodu których przypisano punkty, nie podlegały wykonaniu z powodu upływu ustawowego terminu przedawnienia. Termin usunięcia punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego z ewidencji przez organ do tego uprawniony nie może przekraczać ustawowego terminu przedawnienia (art. 45 § 3 K.w.) lub zatarcia ukarania (art. 46 § 1 K.w.). W okresie od 20 sierpnia 2004 r. do 13 czerwca 2005 r. skarżący popełnił 5 wykroczeń i 1 przestępstwo w ruchu drogowym, za co przypisano mu 32 punkty. Zgodnie z art. 46 § 1 K.w. po upływie 2 lat od wykonania, darowania lub przedawnienia wykonania kary następuje zatarcie ukarania. Zatem niedopuszczalne jest w rozumieniu art. 75 K.p.a. w związku z art. 106 K.k. i art. 46 § 1 K.w. traktowanie jako dowodów orzeczeń o ukaraniu, które z mocy prawa uległy zatarciu.

W postępowaniu administracyjnym naruszono art. 130 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, który nakazuje usunięcie punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego po upływie roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczy 24. Skarżący w okresie od 20 sierpnia 2004 r. do 18 kwietnia 2005 r. popełnił 5 wykroczeń w ruchu drogowym, za co przypisano mu 22 punkty oraz jedno przestępstwo drogowe w dniu 13 czerwca 2005 r., za co przypisano mu 10 punktów. Sąd pominął fakt, że od wykroczeń, do których przypisano skarżącemu 14 punktów do dnia wszczęcia postępowania administracyjnego, tj. do dnia 23 listopada 2007 r. upłynęło ponad 3 lata, a więc w myśl art. 45 § 3 K.w. kara nie podlega wykonaniu.

W myśl § 5 ust. 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego organ prowadzący ewidencję usuwa z niej wpis tymczasowy, jeżeli nastąpiło przedawnienie orzeczenia, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Natomiast zgodnie z § 5 ust 2 rozporządzenia w zw. art. 46 § 1 K.w. organ prowadzący ewidencję usuwa z niej wpis ostateczny dotyczący naruszeń, jeżeli nastąpiło zatarcie ukarania. Zatarcie ukarania ewidentnie nastąpiło. W dniu 13 czerwca 2005 r. skarżący popełnił przestępstwo drogowe, za które przypisano 10 punktów. Prawomocny wyrok 1 rok pozbawienia wolności w zawieszeniu na 2 lata i zakaz prowadzenia pojazdów na okres lat 2 z wyłączeniem kat. CE zapadł 28 września 2006 r. Zgodnie z § 4 ust. 1 cytowanego rozporządzenia, wpis tymczasowy stał się wpisem ostatecznym po uprawomocnieniu się wyroku. Skarżącemu cofnięto uprawnienia do kierowania pojazdami kat. B. Zapis § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia nakłada na organ prowadzący ewidencję obowiązek usunięcia punktów przyznanych na podstawie wpisów ostatecznych, jeżeli wydano decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem. Organ prowadzący ewidencję nie usunął z dniem 29 września 2006 r. 10 punktów ostatecznych przypisanych skarżącemu po uprawomocnieniu się wyroku. Natomiast Komendant Wojewódzki Policji w R. wystąpił z wnioskiem o sprawdzenie kwalifikacji skarżącego w zakresie kat. CE dnia 14 listopada 2007 r., a więc w terminie przekraczającym 1 rok od dokonania ostatniego wpisu ostatecznego.

Wpisy, zgodnie z cytowanymi powyżej paragrafami, powinny zostać usunięte z ewidencji przed dniem 28 września 2007 r., gdyż w okresie tym skarżący nie przekroczył liczby 24 punktów przypisanych tymczasowo i ostatecznie. Zatem wystąpienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. z wnioskiem o skierowanie skarżącego na egzamin sprawdzający kwalifikacje do kierowania pojazdami kategorii CE z dnia 14 listopada 2007 r. było niezgodne z art. 114 ust. l pkt 1 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Zdaniem pełnomocnika skarżącego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie naruszył przepisy art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, gdyż nie dokonał właściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej. Orzeczenie sądu nie ujawniło ewidentnych naruszeń prawa przez organy administracji publicznej, takich jak niestosowanie przepisów prawa o przedawnieniu i zatarciu ukarania, niestosowanie przepisów o organach prowadzących ewidencję naruszeń w ruchu drogowym zgodnie z cytowanym rozporządzeniem. Sąd zaniechał wyjaśnienia ważnej kwestii cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdem silnikowym, co w konsekwencji kończyło postępowanie administracyjne na korzyść skarżącego. Sąd nie dokonał też wnikliwej analizy materiału dowodowego, czym naruszył art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a, gdyż nie dopełnił obowiązku skontrolowania prawidłowości ustaleń faktycznych dokonanych przez organ administracji, co wynika z akt sprawy i zostało uwidocznione w skardze kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie posiada usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach określonych w § 2. W niniejszej sprawie żaden z tych przypadków nie ma miejsca. W takiej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny ocenia tylko zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

W rozpoznawanej sprawie w skardze kasacyjnej podniesiono zarzuty odnoszące się zarówno do naruszenia prawa materialnego jak i przepisów postępowania. W tym ostatnim zakresie skarga kasacyjna zarzuca Sądowi pierwszej instancji uchybienie przepisom art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a. oraz art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. przez niewłaściwe przeprowadzenie kontroli legalności działalności administracji publicznej przejawiające się w nieujawnieniu wszystkich przypadków naruszenia prawa w zaskarżonej decyzji i niedokonaniu wnikliwej analizy materiału dowodowego.

Zarzuty te są chybione. Wskazać należy, że przepisy art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a. zawierają normy o charakterze ustrojowym. Określają one organizację sądownictwa administracyjnego oraz funkcje sądów administracyjnych wyjaśniając, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która dokonywana jest pod względem zgodności z prawem. Zasadę tę powtarza art. 3 § 1 P.p.s.a. stanowiąc, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie. Zarzut naruszenia powołanych przepisów mógłby stanowić podstawę skargi kasacyjnej, gdyby sąd administracyjny odmówił rozpoznania skargi, albo rozpoznał skargę z uwzględnieniem innych kryteriów niż zgodność z prawem. Taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie miała jednak miejsca, gdyż skargę wniesioną przez M. O. rozpoznał sąd administracyjny, a zaskarżoną decyzję kontrolował pod względem jej zgodności z prawem. To zaś, że w ocenie skarżącego kontrola legalności decyzji została przez sąd administracyjny przeprowadzona z naruszeniem przepisów postępowania nie może być utożsamiane z naruszeniem ani art. 1 § 1 i 2 P.u.s.a., ani art. 3 § 1 P.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł również uzasadnienia dla zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Przepis ten nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Określa on bowiem tylko jeden ze sposobów rozstrzygnięcia sprawy przez sąd administracyjny pierwszej instancji. Dla podważenia wyroku z powołaniem się na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., niezbędne jest wskazanie przepisów procedury sądowoadministracyjnej, które - zdaniem skarżącego kasacyjnie - zostały naruszone w trakcie rozpoznawania skargi przez sąd, prowadząc do niewłaściwego rozstrzygnięcia. Tymczasem skarga kasacyjna, zarówno formułując zarzut jak i jego uzasadnienie, nie czyni żadnych odniesień do wad postępowania sądowoadministracyjnego, jakich miał się dopuścić Sąd pierwszej instancji w procesie dochodzenia do rozstrzygnięcia sprawy.

Ponadto należy wyjaśnić, że uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. decyzji administracyjnej przez sąd pierwszej instancji jest wynikiem dokonanej przez ten sąd oceny, że w postępowaniu administracyjnym organ administracji dopuścił się naruszenia przepisów procesowych. Do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. mogłoby więc dojść, gdyby mimo stwierdzenia naruszenia przez organ administracji przepisów postępowania administracyjnego, sąd nie uchylił zaskarżonej decyzji. Taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsca; Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. O. na podstawie art. 151 P.p.s.a. nie stwierdzając ani naruszenia prawa materialnego, ani przepisów postępowania przez organy administracji.

Przedstawione okoliczności wskazują na nietrafność zarzutów procesowych skargi kasacyjnej.

Odnosząc się z kolei do zarzutów naruszenia prawa materialnego stwierdzić należy, że i w tym zakresie skarga kasacyjna nie mogła odnieść zamierzonego skutku. Skarżący zarzuca Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 45 § 3 oraz art. 46 § 1 i 2 Kodeksu wykroczeń, a także naruszenie art. 130 ust. 2 Prawa o ruchu drogowym oraz przepisów § 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, § 5 ust. 1 pkt 3, § 5 ust. 2, § 6 ust. 1, pkt 1 i 3 oraz § 7 ust. 2 rozporządzenia z dnia 20 grudnia 2002 r. przez pominięcie faktu, że punkty przypisane skarżącemu za poszczególne wykroczenia winny być usunięte z ewidencji czy to z powodu ustawowego terminu przedawnienia orzeczenia o ukaraniu czy też zatarcia ukarania, stosownie do przepisów Kodeksu wykroczeń.

Należy podkreślić, że przedmiotem sprawy administracyjnej rozstrzygniętej zaskarżoną do sądu decyzją ostateczną jest skierowanie osoby posiadającej uprawnienie do kierowania pojazdem na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, w razie przekroczenia przez tę osobę 24 punktów otrzymanych w związku z naruszeniem przepisów ruchu drogowego. Zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy – Prawo o ruchu drogowym skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji następuje w drodze decyzji administracyjnej, którą wydaje właściwy starosta na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji. Natomiast stosownie do art. 130 ust. 1 i 2 prowadzenie ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego oraz wpisywanie do tej ewidencji punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego i ich usuwanie należy do kompetencji Policji. Szczegółowy tryb postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego reguluje przywoływane wcześniej rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. wydane na podstawie art. 130 ust. 4 ustawy - Prawo o ruchu drogowym.

W świetle powyższego zarzuty odnoszące się do naruszenia art. 130 ust. 2 Prawa o ruchu drogowym, jak i wskazanych przepisów rozporządzenia z dnia 20 grudnia 2002 r., należy uznać za niezasadne. Z przepisów tych wyraźnie wynika, że regulują one działania Policji, a nie starosty. Nie oznacza to oczywiście, że czynności materialno-techniczne polegające na wpisywaniu punktów do ewidencji oraz ich usuwaniu nie podlegają kontroli sądowej. Strona zainteresowana wykreśleniem punktów z ewidencji może zwrócić się o podjęcie określonej czynności, a w razie bezczynności organu skorzystać ze skargi do sądu administracyjnego w trybie przewidzianym w art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 13 lipca 2006 r., sygn. akt I OSK 1087/05 (niepublik.). Sprawa rozpoznana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dotyczyła skargi na bezczynność w przedmiocie usunięcia punktów z ewidencji prowadzonej przez Policję w myśl art. 130 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, lecz skierowania kierowcy, w drodze decyzji starosty, na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji według unormowania zawartego w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b tej ustawy. Dokonując kontroli legalności wydanej w tej sprawie decyzji Sąd pierwszej instancji nie mógł naruszyć art. 130 ust. 2 Prawa o ruchu drogowym, jak i wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów rozporządzenia z dnia 20 grudnia 2002 r., a tym bardziej przepisów Kodeksu wykroczeń, który w sprawie administracyjnej rozstrzygniętej kontrolowaną decyzją nie miał zastosowania.

Z przedstawionych przyczyn należało uznać, że skarga kasacyjna jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw.

W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.