Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 829/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-12-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak (spr.) Sędzia WSA Józef Maleszewski Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 01 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi D. R. na decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2021 r. Nr [...], Wojewoda (dalej: "organ II instancji") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz.735, dalej: "k.p.a.") po rozpatrzeniu odwołania D. R., od decyzji Starosty [...] (dalej: "organ I instancji") znak : [...] z dnia [...] marca 2021 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej J. i R. T. pozwolenia na przebudowę i rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego (w zabudowie bliźniaczej) na działce nr [...] w B. , utrzymał w mocy decyzję organu I instancji,

W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu [...] września 2020 r. inwestor złożył wniosek w sprawie wydania pozwolenia na przebudowę i rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego (w zabudowie bliźniaczej) na działce nr [...] w B. . Starosta M. decyzją z dnia [...] marca 2021 r. znak: [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił J. i R. T. pozwolenia na przebudowę i rozbudowę ww. budynku. Organ wskazał, że zostały spełnione wymogi z art. 35 ust.1 i art. 32 ust.4 Prawa budowlanego. Odwołanie od decyzji złożył D. R. (właściciel działki nr [...]), wskazując że wcześniejsza przebudowa lokalu nr [...] (na działce nr [...]) spowodowała liczne uszkodzenia w lokalu nr [...] (na działce nr [...]) w postaci wielu spękań pionowych i poziomych ścian nośnych i działowych, które nadal postępują i pojawiają się w nowych miejscach. W związku z powyższym skarżący jest przeciwny dalszej rozbudowie lokalu nr [...] z uwagi na postępujące spękania (w wyniku przeróbek wewnątrz lokalu nr [...]) oraz mogącym wystąpić w przyszłości dalszym uszkodzeniom wspólnej ściany lokalu nr [...] i lokalu nr [...] i twierdzi, że rozbudowa i przebudowa budynku na działce nr [...] wymaga jego zgody. Wojewoda postanowieniem z dnia [...] czerwca 2021 r. nałożył na inwestorów w terminie 10 dni obowiązek doprowadzenia inwestycji do zgodności § 35 ust. 2 pkt 3 lit. a miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy M. w obrębach: M., B. , D. , W. oraz części obrębu M. zatwierdzonego Uchwałą nr XVII [...]/2007 Rady Miejskiej M. z dnia [...] grudnia 2007. Zgodnie z powyższym przepisem nakazuje się utrzymanie powierzchni biologicznie czynnej na co najmniej 40 % powierzchni jednej działki, ponieważ jak wynika z projektu budowlanego (pkt 4 opisu do projektu zagospodarowania terenu) zieleń (tj. powierzchnia biologicznie czynna) stanowi 27,37 % powierzchni działki nr [...] w B. , gm. M., a nie 40 % powierzchni ww. działki. Inwestor przedstawił poprawioną dokumentację techniczną i po dokonaniu rozbiórki części istniejącego utwardzenia terenu powierzchnia biologicznie czynna wyniesie 40,80% powierzchni działki nr [...] w B. .

Dalej organ przytoczył treść art.4 oraz art.35 ust.1 i 4 p.b. W myśl art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

W dalszej części uzasadnienia Wojewoda uznał, że przedłożony plan budowlany jest kompletny i został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane. Do projektu budowlanego dołączono też oświadczenia projektanta, potwierdzające, że projekt budowlany został sporządzony zgodnie z przepisami prawa budowlanego oraz z zasadami wiedzy technicznej. Projekt budowlany posiada też wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, w szczególności zgodności z przepisami bezpieczeństwa. Reasumując, organ odwoławczy stwierdził, że inwestor spełnił wszelkie wymogi formalne. Stąd też, biorąc pod uwagę treść art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, zdaniem Wojewody koniecznym było utrzymanie w mocy kwestionowanej decyzji.

Skargę na decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł D. R. domagając się jej uchylenia oraz przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego w dziedzinie budownictwa na okoliczność wpływu i oddziaływania projektowanej przebudowy i rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na dz.163 na część budynku zlokalizowaną na działce nr [...]. Jednocześnie zarzucił kwestionowanej decyzji naruszenie:

- art. 3 pkt 2a, 35 ust. 1, art.32 ust.4 w zw. z art.3 pkt 20 Prawa budowlanego przez niewłaściwą klasyfikację budynku znajdującego się na działkach oznaczonych numerami ewidencyjnymi [...] oraz [...] jako "budynku mieszkalnego jednorodzinnego (w zabudowie bliźniaczej)", przyjęcie, że przebudowa i rozbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego (w zabudowie bliźniaczej) na działce nr [...] w B. nie ma negatywnego wpływu na część budynku zlokalizowanego na działce nr [...].

- art. 7, 8, 11 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80, w zw. z art.107 § 3, w zw. z art.75 § 1, w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji bez merytorycznego ustosunkowania się do zarzutów podniesionych w odwołaniu i naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do działania organów administracji publicznej oraz zasady ich przekonywania co do trafności zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia; błędne przyjęcie, że projektowana rozbudowa budynku mieszkalnego na działce nr [...] nie będzie mieć żadnego wpływu na budynek mieszkalny jednorodzinny na działce nr [...], dlatego że projektowana rozbudowa będzie mieć należną konstrukcję. ich niezastosowanie i niewyjaśnienie dostatecznie stanu faktycznego, w szczególności: brak poczynienia ustaleń w zakresie zgodności planowanej inwestycji z pozostałymi ustaleniami miejscowego planu, a także błędne ustalenie, że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu,

- art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, poprzez niewskazanie faktów, na których organ II instancji oparł się przy uznaniu, że planowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem, brak uzasadnienia w zakresie odtworzenia z miejscowego planu "matrycy" będącej podstawą do oceny zgodności planowanej inwestycji z tym planem, brak wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji, w tym brak przytoczenia przepisów miejscowego, które pozwoliły na uznanie, że planowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem, a także brak należytego wyjaśnienia przesłanek dla których organ II instancji uznał, że w związku ze stwierdzeniem nieważności § 56 ust. 2 pkt 1 miejscowego planu na nieruchomości inwestora możliwa jest dowolna zabudowa,

- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji wydanej przez organ I instancji w sytuacji, gdy była ona wadliwa.

W uzasadnieniu skargi skarżący szczegółowo uargumentował swoje zgłoszone zarzuty.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik uczestników postępowania J. T. i R. T. wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu, do kompetencji sądu administracyjnego należy badanie aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym.

W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady nie wystąpiły, dlatego skarga została oddalona.

Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest decyzja Wojewody z dnia [...] lipca 2021 r. Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] marca 2021 r. [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na przebudowę i rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego ( w zabudowie bliźniaczej) na działce nr [...] w B. .

Zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o treść art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane , zgodnie z którym to przepisem przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Oznacza to, że w przypadku, gdy na terenie objętym wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę obowiązuje plan miejscowy organ udzielający pozwolenia na budowę ma obowiązek sprawdzenia zgodności rozwiązań przyjętych w projekcie budowlanym z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W tym miejscu warto zauważyć, że kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego należy do zadań własnych gminy (art. 3 u.p.z.p.). W planie miejscowym określa się obowiązkowo m.in. przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania (art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.) Jednakże przyznana radzie gminy ww. kompetencja nie oznacza pełnej dowolności i musi być wykładana przez pryzmat obowiązującego prawa. Akt prawa miejscowego organu jednostki samorządu terytorialnego stanowiony jest na podstawie upoważnienia ustawowego i winien być sporządzany tak, by jego regulacja nie wykraczała poza jakiekolwiek unormowania ustawowe, nie czyniła wyjątków od ogólnie przyjętych rozwiązań ustawowych, a także by nie powtarzała kwestii uregulowanych w aktach prawnych hierarchicznie wyższych. Akt prawa miejscowego musi zawierać sformułowania jasne, wyczerpujące, uniemożliwiające stosowanie niedopuszczalnego, sprzecznego z prawem luzu interpretacyjnego. Przypomnieć należy, iż tylko w ustawie dozwolone jest ustalanie obowiązków i praw obywateli oraz określenie wyjątków władczej ingerencji w konstytucyjnie gwarantowane prawa i wolności obywateli.

Okolicznością bezsporną pozostaje, że planowane przedsięwzięcie polega na przebudowie i rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego (w zabudowie bliźniaczej) na działce nr [...] w B. (w odległości [...] m od granicy działki nr [...]). Właścicielem ww. budynku na działce nr [...] (zgodnie z Księgą Wieczystą nr [...]) jest inwestor: R. T.

Działka nr [...] objęta jest ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy M. w obrębach: M., B. , D. , W. oraz części obrębu M. zatwierdzonego Uchwałą nr [...] Rady Miejskiej M. z dnia [...] grudnia 2007 r. (Dz. Urz. Woj. [...]. z [...] lutego 2008, nr [...], poz. [...]). Obszar na którym położona jest działka nr [...] oznaczony jest w miejscowym planie symbolem 7.7 MN - teren zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej z zabudową gospodarczą i dopuszczeniem wprowadzenia nieuciążliwych usług.

Zgodnie z § 35 ust. 2 pkt 2 lit. f ww. miejscowego planu dopuszcza się rozbudowę istniejących obiektów przy nawiązaniu do wyglądu zewnętrznego oraz układu dachu nowej części budynku do rozwiązań przyjętych w budynku rozbudowywanym. Z kolei zgodnie z § 35 ust. 2 pkt 5 lit. a, b, c, e oraz § 35 ust. 2 pkt 3 lit. a ww. miejscowego planu nakazuje się utrzymanie zewnętrznego obrysu elewacji frontowych budynków mieszkalnych z dopuszczeniem przebudowy/budowy takich elementów jak wiatrołap, ganek itp.; nakazuje się utrzymanie istniejących wysokości obiektów mieszkalnych; ogranicza się w obiektach mieszkalnych ilość kondygnacji do dwóch kondygnacji nadziemnych, wliczając w to kondygnację zawartą w dachu; ogranicza się dopuszczalną powierzchnię zabudowy w obrębie jednej działki budowlanej do [...] m2 (liczonej dla budynku mieszkalnego oraz gospodarczego w tym garaży wolnostojących); nakazuje się utrzymanie powierzchni biologicznie czynnej na co najmniej 40 % powierzchni jednej działki.

Wojewoda postanowieniem z dnia [...] czerwca 2021 r. nałożył na inwestorów: J. i R. T. obowiązek doprowadzenia przedmiotowej inwestycji do zgodności z § 35 ust. 2 pkt 3 lit. a miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy M. w obrębach: M., B. , D. , W. oraz części obrębu M. zatwierdzonego Uchwałą nr XVII [...]/2007 Rady Miejskiej M. z dnia [...] grudnia 2007. Zgodnie z powyższym przepisem nakazuje się utrzymanie powierzchni biologicznie czynnej na co najmniej 40 % powierzchni jednej działki, ponieważ jak wynika z projektu budowlanego (pkt 4 opisu do projektu zagospodarowania terenu) zieleń (tj. powierzchnia biologicznie czynna) stanowi 27,37 % powierzchni działki nr [...] w B. , gm. M., a nie 40 % powierzchni ww. działki.

W dniu [...] lipca 2021 r. inwestor przedłożył poprawioną dokumentację techniczną w zakresie § 35 ust. 2 pkt 3 lit. a ww. miejscowego planu, poprzez rozbiórkę części istniejącego utwardzenia terenu. Po dokonaniu rozbiórki części istniejącego utwardzenia terenu powierzchnia biologicznie czynna wyniesie [...] m˛, czyli 40,80% powierzchni działki nr [...] w B. .

Przedmiotowa inwestycja zgodna jest z ww. miejscowym planem oraz rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a także nie wpłynie negatywnie na interes osób znajdujących się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu oraz interes osób trzecich. Dokumentacja projektowa została wykonana przez osoby uprawnione zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Ponadto inwestorzy wraz z wnioskiem o pozwolenie na budowę złożyli stosowne załączniki, wynikające z art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego, w tym m. in. oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Przedmiotowa rozbudowa i przebudowa nie będzie ingerować w ścianę oddzielającą oba lokale mieszkalne na ww. nieruchomościach. Ponadto w projekcie budowlanym (str. 11) znajduje się ocena techniczna istniejącego budynku na działce nr [...] podpisana przez osobę z odpowiednimi uprawnieniami budowlanymi, z której wynika, iż projektowana rozbudowa budynku mieszkalnego na działce nr [...] nie powinna mieć żadnego wpływu na budynek mieszkalny jednorodzinny na działce nr [...], dlatego że projektowana rozbudowa będzie mieć niezależną konstrukcję. W związku z powyższym bezpodstawne są zarzuty dotyczące potencjalnego uszkodzenia ściany oddzielającej oba lokale na działkach nr [...] Ponadto ww. inwestycja nie będzie powodować zagrożenia pożarowego, przesłaniania, ani zmniejszenia czasu nasłonecznienia innych obiektów z pomieszczeniami na stały pobyt ludzi. Stąd, należy stwierdzić, że planowane przedsięwzięcie nie narusza przepisów § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 ww. rozporządzenia. Planowane przedsięwzięcie spełnia też wymogi odległości opisane w § 12 ust. 4 pkt 1 ww. rozporządzenia. W myśl § 12 ust.4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r., poz.1065 ze zm.), w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60, i 271 -273 dopuszcza się :

1) budowę budynku ścianą bez okien i drzwi bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości mniejszej niż określona w ust.1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości 16 m lub mniejszej;

2) nadbudowę budynku istniejącego, usytuowanego w odległości mniejszej niż określona w ust.1 od granicy tej działki budowlanej, o nie więcej niż jedną kondygnację, przy czym w nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy, nie może być okien i drzwi;

3) budowę budynku gospodarczego lub garażu o długości nie większej niż 6,5 m i wysokości nie większej niż 3 m bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez okien i drzwi.

Jak wynika z zebranego materiału zawartego w aktach sprawy, szerokość działki nr [...] wynosi ok [...] m, co potwierdza mapa do celów projektowych (rys. nr [...] projektu budowlanego), a inwestor ma zamiar dokonać rozbudowy budynku (bez otworów okiennych i drzwiowych) [...] m od granicy z działką nr [...] należącą do skarżącego. Wobec tego planowane przedsięwzięcie przez inwestora spełnia wymogi odległości opisane w § 12 ust.4 pkt 1 rozporządzenia.

Na podstawie § 226 ust.1 rozporządzenia strefę pożarową stanowi budynek albo jego część oddzielona od innych budynków lub innych części budynku elementami oddzielenia przeciwpożarowego, o których mowa w § 232 ust.4, bądź też pasami wolnego terenu o szerokości nie mniejszej niż dopuszczalne odległości od innych budynków, określone w § 271 ust.1-7 rozporządzenia. Rację ma organ II instancji, że z projektu budowlanego (rys. nr [...]) wynika, że ściana zewnętrzna projektowanej rozbudowy budynku w odległości [...] m od granicy z działką nr [...] posiadać będzie klasę odporności ogniowej określonej symbolem REI 60 i ocieplona zostanie materiałem niepalnym, tj. wełną mineralną, co jest zgodne z § 232 ust.4 w zw. z § 271 ust.1 - 7 rozporządzenia.

Co do przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, na którą wskazywał skarżący należy podnieść, ze przedstawienie prywatnej opinii biegłego przez stronę jest w rzeczywistości przedstawieniem własnego poglądu strony przy zaakcentowaniu, że pogląd ten odpowiada stanowisku rzeczoznawcy. Skoro natomiast prawodawca miejscowy daje możliwość powstawania obiektów określonego rodzaju, to nie można zakazywać prowadzenia takich inwestycji, nawet jeśli strona uważa, że obiekt będzie negatywnie na nią oddziaływać.

Sąd w składzie orzekającym w całości podziela wypracowane w orzecznictwie sądowoadminitracyjnym stanowisko w kwestii interpretacji zapisów prawa miejscowego. Jak wyjaśnił NSA w wyroku z dnia 2 lutego 2006r., II OSK 490/05 "Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wraz z innymi przepisami prawa, kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, co w praktyce oznacza, że ograniczają to prawo. Prawo własności jest prawem chronionym konstytucyjnie, jednak w niektórych przypadkach w drodze ustawy może być ograniczane (art. 64 Konstytucji RP). Z tego też względu, wszelkie ustawowe ograniczenia prawa własności, a w tym również ustalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, nie mogą być interpretowane rozszerzająco – bardziej ograniczając prawo własności, niż wynika to z literalnego brzmienia ustaleń planu".

Postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie powinny być interpretowane w sposób nadmiernie ograniczający prawa właściciela ani w sposób nadmiernie rozszerzający istniejące ograniczenia praw właścicielskich, tak aby nie naruszało to istoty prawa własności (tak np. w wyrokach NSA z dnia 2 lutego 2006 r., sygn. II OSK 490/05, LEX nr 196696, WSA w Warszawie z dnia 28 stycznia 2009 r., sygn. VII SA/Wa 1666/08, LEX nr 569171, WSA w Krakowie z dnia 8 czerwca 2011 r., sygn. II SA/Kr 611/11, LEX nr 821557, WSA w Warszawie z dnia 7 września 2011 r., sygn. VIII SA/Wa 277/11). Należy również podzielić pogląd, że każda wybrana przez inwestora zabudowa będzie dopuszczalna według planu miejscowego, skoro nie jest wykluczona ustaleniami tego planu (tak NSA w wyroku z dnia 25 listopada 2009 r., sygn. akt II OSK 586/09). Podobnie, w wyroku z dnia 9 września 2008 r. (sygn. akt II SA/Bd 499/08, LEX nr 526447) WSA w Bydgoszczy stwierdził, że stanowisko organów administracji budowlanej, dokonujących interpretacji postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sposób dopuszczający przeznaczenie tylko wyraźnie wskazane w planie, a odrzucające wszystkie inne przedsięwzięcia nie sprzeciwiające się podstawowemu przeznaczeniu, których w dodatku wyraźnie nie zabroniono, nie zasługuje na uznanie.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że żadne obowiązujące zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie wprowadzają ustaleń uniemożliwiających pozwolenie na projektowaną inwestycję, tym bardziej, że nie narusza ona zapisów planu miejscowego.

Sąd podziela nadto stanowisko organu odwoławczego, że inwestor przedłożył oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane ( art. 32 ust 4 pkt 2 Prawa budowlanego), zaś projekt budowlany sporządzony przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane, opatrzony został w wymagane opinie, uzgodnienia i pozwolenia. Projekt spełnia nadto wymogi art. 35 ust 1 Prawa budowlanego, skutkiem czego organ nie mógł odmówić udzielenia pozwolenia na budowę. Należy także wskazać, że postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie gromadzenia i oceny dowodów ma charakter znacząco odmienny aniżeli uregulowania postępowania dowodowego w sprawach cywilnych czy karnych. Odmienność ta wynika przede wszystkim z zasady, iż celem każdego postępowania dowodowego przed sądami administracyjnymi nie jest ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena, czy organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej. Cel ten wyraża zarówno brzmienie art. 106 i art. 113 p.p.s.a. Sąd administracyjny nie stanowi trzeciej instancji postępowania administracyjnego, i wobec czego do jego zadań nie należy ponowne ustalanie stanu faktycznego sprawy w oparciu o przedstawiane przez strony dowody. Tak zakrojona funkcja sądu administracyjnego powoduje, iż nie jest przed nim dopuszczalne prowadzenie postępowania dowodowego, wobec czego nie jest możliwe w tym zakresie przeprowadzenie dowodu np. z opinii biegłego. To organ administracyjny ustala stan faktyczny sprawy w oparciu o konkretne dowody zgromadzone w postępowaniu administracyjnym, zaś właściwy Wojewódzki Sąd Administracyjny ocenia, czy przy ustalaniu tegoż stanu faktycznego organ stosował właściwie obowiązującą go procedurę oraz czy dokonał prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do dyspozycji przepisów prawa materialnego. Postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym ma charakter wyłącznie uzupełniający. Dokonywanie przez sąd administracyjny samodzielnych ustaleń jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne do dokonania prawidłowej kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, a w niniejszej sprawie taka sytuacja nie ma miejsca.

Zdaniem Sądu, nie można zarzucić organowi odwoławczemu naruszenia przepisów prawa materialnego, ani procesowego, które mogłoby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Dokonano prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, zgodnie z obowiązującymi przepisami kodeksu postępowania administracyjnego.

Z tych wszystkich względów, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, w trybie określonym w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.)