Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 301/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2015-09-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 a ust. 1 pkt 3,4
journal: Dz.U. 2014 poz 849
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
article: art. 210 § 1 i § 4
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski (spr.) Sędzia WSA Dariusz Skupień Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Baczuń po rozpoznaniu w dniu 2 września 2015 r. na rozprawie sprawy ze skargi Nadleśnictwa na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Skarżące Nadleśnictwo wniosło skargę na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] czerwca 2015 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r. w wysokości 88.252,00 zł

Rozstrzygnięcia organów zapadły na podstawie następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy.

Postanowieniem z [...].10.2013 r. Burmistrz wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia Nadleśnictwu wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 rok. Wszczęcie postępowania uzasadnił brakiem wykazania w deklaracji podatkowej nieruchomości gruntowych związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, na których posadowione są linie elektroenergetyczne należące do zakładów energetycznych.

Decyzją z [...].01.2014 r. organ podatkowy pierwszej instancji określił Nadleśnictwu zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2010 rok w kwocie 158.342,00 zł. Decyzja ta na skutek złożonego odwołania została przez organ odwoławczy uchylona w całości i sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaleciło organowi podatkowemu pierwszej instancji ustalenie rzeczywistej powierzchni gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej oraz prawidłową kwalifikację powierzchni gruntów w oparciu m.in. o ewidencję gruntów i budynków oraz zebrane w toku postępowania dowody.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy i przeprowadzeniu stosownego postępowania dowodowego Burmistrz decyzją z [...].10.2014 r. określił wysokość zobowiązania podatkowego podatku od nieruchomości za 2010 r. w wysokości 88.252,00 zł. Decyzja ta po rozpatrzeniu odwołania przez Kolegium została uchylona i sprawę przekazano ponownie organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Burmistrz wydał w dniu [...].03.2015 r. decyzję w sprawie określenia podatnikowi wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 rok w kwocie 88.252,00 zł, w tym za grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków od powierzchni 98.374,88 m2 za okres od [...].01.2010 r. do [...].12.2010 r. w kwocie 75.748,66 zł, za grunty pozostałe o powierzchni 33.961,00 m2 za okres od [...].01.2010 r. do [...].12.2010 r.

W uzasadnieniu organ przytoczył treść art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 Ordynacji podatkowej będący podstawą do określenia podatnikowi wysokości zobowiązania podatkowego. Ponadto wskazał na treść art. 6 ust. 9 pkt 1 i 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Powołując art. 3 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych stwierdził, że Nadleśnictwa są podatnikami podatku od nieruchomości jako zarządcy nieruchomości będących własnością Skarbu Państwa. W przypadku przedmiotów będących w zarządzaniu Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe obowiązek podatkowy ciąży na jednostkach organizacyjnych Lasów Państwowych faktycznie władających nieruchomościami lub obiektami budowlanymi (art. 3 ust. 2 uopol).

Organ wskazał, że w dniu [...].01.2010 roku Nadleśnictwo złożyło deklarację na podatek od nieruchomości za 2010 rok, następnie złożyło korekty: w dniu [...].09.2010 r. z mocą obowiązującą od września w związku ze sprzedażą budynku mieszkalnego i budynku gospodarczego, w dniu [...].10.2010r. z mocą obowiązującą od października w związku z wydzierżawieniem budynku mieszkalnego i gospodarczego dla Koła Łowieckiego, w dniu [...].12.2010r. z mocą obowiązującą od grudnia w związku ze sprzedażą budynku mieszkalnego i budynku gospodarczego.

W dniu [...].09.2013 roku w ramach czynności sprawdzających organ podatkowy wezwaniem z dnia [...].09.2013 roku wezwał Nadleśnictwo do złożenia wyjaśnień w sprawie nie opodatkowania gruntów pod słupami przesyłowymi i liniami energetycznymi według stawki podatku dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej i złożenia stosownej korekty deklaracji.

Nadleśnictwo pismem z [...].08.2013 r. wyjaśnił, że grunty pod limami energetycznymi są wpisane w powszechnej ewidencji gruntów i budynków jako tereny różne. W związku z tym deklarowało i opłacało podatki mając na uwadze kategorię użytku wpisaną do ewidencji. Jednocześnie wskazało, że nie prowadzi działalności gospodarczej na objętych postępowaniem gruntach. Nadto wystąpiło o zwrócenie się do zakładów energetycznych posiadających linie przesyłowe do przedstawienia oświadczenia o prowadzonej działalności gospodarczej na gruntach zajętych pod linie energetyczne oraz o określenie pasów zajętych pod linie.

Organ wystąpił do E Sp. z o.o. o okazanie "Umowy Wykonawczej" wraz z załącznikami zawartej pomiędzy Operatorem a Nadleśnictwem w obrębie Gminy i ustalił na jej podstawie, że zgodnie z § 1 przedmiotem umowy jest ustalenie szczegółowych zasad i warunków współdziałania pomiędzy stronami w zakresie prowadzenia przez "OPERATORA" lub inny podmiot działający w jego imieniu eksploatacji, konserwacji, remontów i modernizacji linii i urządzeń elektroenergetycznych stanowiących własność "OPERATORA", posadowionych na gruntach pozostających w zarządzie Nadleśnictwa a eksploatowanych przez Rejon Dystrybucji [...] w Oddziale Dystrybucji [...] oraz prowadzenia uzgodnień budowy na tych gruntach przez "OPERATORA" nowych linii i urządzeń elektroenergetycznych, a także że strony wyrażają wolę ustanowienia przez "Nadleśnictwo", w ramach obowiązującego prawa, odpłatnej służebności przesyłu dla linii i urządzeń posadowionych na gruntach pozostających w zarządzie "Nadleśnictwa". Na podstawie powyższego organ ustalił, że Nadleśnictwo nie posiada żadnych innych umów jak w/w, w tym dotyczących kwestii przeniesienia posiadania gruntów pod liniami energetycznymi na "OPERATORA".

W ocenie organu podatkowego bezspornym jest, że na gruntach Skarbu Państwa znajdujących się w Zarządzie Nadleśnictwa posadowione są linie energetyczne, będące własnością "OPERATORA" - potwierdza to Umowa Wykonawcza, która co prawda została zawarta w dniu [...].11.2012 r., jednak zawiera ustalenia w zakresie powierzchni i rozliczenia roszczeń związanych z lokalizacją utrzymaniem i eksploatacją linii i urządzeń elektroenergetycznych będących własnością Operatora zlokalizowanych na gruntach znajdujących się w zarządzie Nadleśnictwa od 2006 roku. Z załącznika nr 3 do tej umowy wynika, że powierzchnia gruntów pod liniami i urządzeniami elektroenergetycznymi w latach 2008-2011 wynosiła 191.500 m2 (w tym Tr- 99.400 m2 i Ls - 92.100 m2).

Organ podatkowy dwukrotnie wzywał Nadleśnictwo do przedstawienia szczegółowego wykazu do załącznika nr 3 Umowy Wykonawczej. Nadleśnictwo przesłało wykaz gruntów, na których zlokalizowane są linie energetyczne E S.A. i organ ustalił, że powierzchnia gruntów pod liniami i urządzeniami wykazana w załączniku nr 3, będąca podstawą ustalonego przez strony wynagrodzenia z tytułu ograniczenia w prowadzeniu gospodarki leśnej na tych gruntach jest równa powierzchni istniejącej gruntów wykazanych w załączniku nr 1 do Umowy Wykonawczej. Zarówno z załącznika nr 1 jak i ze złożonego przez Nadleśnictwa wykazu do załącznika nr 3 Umowy wynika, że Nadleśnictwo mylnie ujęło do opodatkowania podatkiem od nieruchomości działkę nr [...] (Tr - 1.600 m2), gdyż działka ta nie leży na terenie Gminy. Ponadto Nadleśnictwo w piśmie z dnia [...].08.2014 r. wyjaśniło, że działka ta nie była wykazana w 2010 roku w składanej do Gminy deklaracji na podatek od nieruchomości. Zatem powierzchnia istniejąca gruntów pod liniami i urządzeniami elektroenergetycznymi w 2010 roku wynosiła 189.900m2 (191.500m2 - 1.600m2).

Ponadto ustalono, na podstawie wyjaśnień Nadleśnictwa złożonych w piśmie z dnia [...].08.2014 r., że w załączniku nr 1 do Umowy Wykonawczej mylnie wpisano działkę o powierzchni 0,0700 ha i 0,3300 ha jako działkę nr [...] zamiast działkę nr [...], działkę o powierzchni 0,9000 ha jako działkę [...] zamiast działkę nr [...] oraz działkę o powierzchni 0,1200 ha jako działkę nr [...] zamiast działkę nr [...]. Ponadto ustalono, że działka nr [...] w ewidencji gruntów i budynków posiada oznaczenie Ls, a nie Tr jak to wynikało z załącznika Nr 3 do Umowy Wykonawczej oraz pism Nadleśnictwa.

Pismem z dnia [...].09.2014 r. Nadleśnictwo wyjaśniło, że z posiadanej bazy wynika, że działka nr [...] o pow. 2,8300 ha składa się z użytków: Ls - 2,7100 ha i Tr - 0,1200 ha. W załączeniu Nadleśnictwo przedstawiło wydruk użytków na działce oraz mapy numerycznej ze swojej bazy danych. Strona wskazała, że w/w użytki na działce [...] istnieją od 1968 roku, Nadleśnictwo nie wprowadzało żadnych zmian i w związku z tym wystąpiło do PODGiK o wyjaśnienie rozbieżności. Nadleśnictwo wyjaśniło, że w badanym okresie użytki na działce [...] o powierzchni 0,1200 ha wykazywało w deklaracji na podatek od nieruchomości.

Dalej organ podniósł, że pierwszym kryterium wynikającym z treści art. 2 ust. 2 opol rozgraniczającym zaliczenie do przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości, rolnym czy też leśnym jest klasyfikacja w ewidencji gruntów i budynków. Sklasyfikowanie , gruntu w tym rejestrze ma podstawowe znaczenie w kontekście prawidłowego wymiaru podatku od nieruchomości, co wynika z art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Tak więc na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków organ podatkowy wymierza odpowiedni podatek i tymi to danymi jest związany. Zatem niezależnie od tego, że w bazie danych Nadleśnictwa działka nr [...] posiada w części użytek Tr, to podstawą wymiaru są dane wynikające z ewidencji gruntów, z których wynika, że działka [...] o powierzchni 2,8301 ha w całości posiada użytek Ls. Użytek oznaczony jako Ls podlegałby opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, gdyby był zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność leśna. Nadleśnictwo w piśmie z dnia [...].09.2014 r. wyjaśniło, że na działce [...] prowadzona jest działalność leśna i że nie są na niej zlokalizowane urządzenia elektroenergetyczne. Zatem powierzchnię działki 0,1200 ha organ wyłączył z opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Po dokonanych z Nadleśnictwem wyjaśnieniach w zakresie właściwej numeracji działek i ich użytków zgodnie z ewidencją gruntów i budynków wykazanych w załączniku nr 1 i w wykazie do załącznika nr 3 do Umowy Wykonawczej ustalono, że powierzchnia istniejąca Tr pod liniami i urządzeniami elektroenergetycznymi w 2010 roku wynosiła 96.600 m2 i stanowiła części działek nr: [...] (podzielona na działki [...]),[...] (dawniej [...]),[...] (dawniej [...])[...], natomiast powierzchnia Ls pod liniami i urządzeniami elektroenergetycznymi wynosiła 93.300 m2 i stanowiła części działek nr [...] (podzielona na działki [...]),[...] (podzielona na działki [...]),[...] (powstała z podziału działki [...]),[...] (dawniej nr [...]),[...]. Podkreślono, że uzgodniona klasyfikacja gruntów zgodna jest z danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków według stanu na 1.01.2010 r.

Zdaniem organu, kwestią sporną jest ustalenie według jakiej stawki winny być opodatkowane przedmiotowe grunty, czy jako grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, czy też jako grunty pozostałe i leśne.

Organ zacytował art. 21 ustawy Prawo Geodezyjne i kartograficzne oraz art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 30 października 2002 roku o podatku leśnym. Przywołał też definicję lasu zawartą w ustawie o lasach oraz definicję działalności gospodarczej.

Zdaniem organu grunty leśne znajdujące się pod liniami energetycznymi podlegałyby opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, gdyby zostały zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej w sposób wyłączający możliwość prowadzenia działalności leśnej, rozumianej stosownie do art. 1 ust. 3 ustawy o podatku leśnym.

Postanowieniem z dnia [...].06.2014 r. Nadleśnictwo zostało wezwane do wyjaśnienia, czy na działkach oznaczonych w ewidencji gruntów i budynków jako Ls (lasy) wykazanych w załączniku nr 1 do Umowy Wykonawczej prowadzona była w badanym okresie przez Nadleśnictwo działalność leśna.

Nadleśnictwo wyjaśniło, że na wszystkich działkach leśnych, oznaczonych w ewidencji gruntów i budynków jako (Ls) będących w zasobie stanu posiadania Nadleśnictwa, na których zlokalizowane są linie energetyczne E sp. z o.o., wykazanych w załączniku nr 1 do Umowy Wykonawczej, Nadleśnictwo prowadziło i prowadzi nadal, zgodnie z ustawą o lasach, gospodarkę leśną w zakresie określonym względami przyrodniczymi i technicznymi. Wszystkie pasy gruntu leśnego pod liniami energetycznymi wykorzystywane są przez Nadleśnictwo jako: szlaki zrywkowe przy pozyskiwaniu drewna, pasy przeciwpożarowe, poletka łowieckie, plantacje choinkowe, plantacje roślin stanowiących bazę żerową dla dzikiej zwierzyny - ograniczanie szkód wyrządzanych w uprawach leśnych, grunty zajęte pod infrastrukturę drogową, grunty zajęte pod urządzenia melioracji wodnych niezbędnych do prowadzenia gospodarki leśnej.

Postanowieniem z [...].07.2014 r. podatnik został wezwany do wykazania powierzchni działek nr [...] określonych w załączniku nr 1 do Umowy Wykonawczej sklasyfikowanych jako Ls, z podziałem na powierzchnie zajęte na działalność leśną ze wskazaniem rodzaju faktycznie prowadzonej działalności leśnej osobno dla każdej działki oraz na powierzchnie wyłączone z działalności leśnej na skutek przeznaczenia ich do działalności gospodarczej prowadzonej przez zakład energetyczny.

Nadleśnictwo pismem z [...].08.2014 r. wyjaśniło, że na wskazanych działkach, na których zlokalizowane są linie energetyczne prowadzona jest działalność leśna, Pasy gruntu zlokalizowane pod liniami elektroenergetycznymi, jako część lasu są związane z gospodarką leśną i stanowią działkę lub jej część w postaci wydzielenia leśnego ujętego i opisanego w Planie Urządzenia Lasu. Grunty te wykorzystywane są przez Nadleśnictwo jako drogi leśne, pasy ochrony przeciwpożarowej, zlokalizowano na nich różnego typu urządzenia wodno- ( i melioracyjne (ważne dla prowadzenia prawidłowej gospodarki leśnej), urządzenia infrastruktury łowieckiej (paśniki, poletka zgryzowe itp.), zakładane są na nich plantacje choinkowe. W załączeniu do pisma Nadleśnictwo przedstawiło zestawienie powierzchni gruntów leśnych pod słupami i stacjami transformatorowymi. Z zestawienia wynika, że na działkach leśnych nr. [...] znajduje się łącznie 96 słupów pojedynczych zajmujących powierzchnię 816 m2 . Na działkach nr [...] znajduje się 19 słupów podwójnych zajmujących powierzchnię 658,08 m2. Na działkach nr [...] znajdują się 4 słupy potrójne zajmujące powierzchnię 260,80 m2 . Na działce nr [...] i na działce nr [...] znajdują się stacje transformatorowe zajmujące powierzchnię 40 m2. W wykazie ujęto również powierzchnię pod słupami na działce nr [...] sklasyfikowanej jako Tr, dlatego powierzchnie tą pominięto. W sporządzonym wykazie nie ujęto natomiast działek leśnych nr [...], dlatego postanowieniem z dnia [...].09.2014 r. organ podatkowy wezwał do uzupełnienia wykazu w tym zakresie.

Pismem z [...].09.2014 r. Nadleśnictwo wyjaśniło, że na działkach nr [...] nie są zlokalizowane urządzenia elektroenergetyczne. W załączniku nr 2 do pisma wskazano działki leśne, na których zlokalizowane są linie energetyczne należące do E S.A. z opisem prowadzonej na nich gospodarki leśnej przez Nadleśnictwo.

Mając na uwadze wyjaśnienia organ podatkowy stwierdził, że część gruntów oznaczonych w ewidencji gruntów jako Ls wykazanych w załączniku nr 1 do Umowy Wykonawczej, znajdujących się pod liniami i urządzeniami elektroenergetycznymi o powierzchni 91.525,12 m2 wykorzystywana była przez Nadleśnictwo do prowadzenia działalności leśnej, natomiast część gruntów Ls znajdujących się bezpośrednio pod słupami i stacjami transformatorowymi o łącznej powierzchni 1.774,88 m2 nie mogła być związana z prowadzeniem działalności leśnej przez Nadleśnictwo, lecz zajęta jest na prowadzenie działalności gospodarczej przez zakład energetyczny.

Zdaniem organu podatkowego inaczej jest z opodatkowaniem gruntów sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako Tr (tereny różne), które nie są gruntami rolnymi oraz leśnymi i podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Już samo sklasyfikowanie gruntów jako Tr oznacza, że zostały one wyłączone z gospodarki leśnej.

Organ stwierdził, że na podstawie załącznika nr 1 i 3 do Umowy Wykonawczej z dnia [...].11.2012 r., wykazu do załącznika nr 3 dostarczonego przez Nadleśnictwo wraz z pismem z dnia [...].12.2013 r. oraz na podstawie złożonych wyjaśnień przez Nadleśnictwo oraz ewidencji gruntów i budynków, mając na uwadze zapisy Umowy Wykonawczej, ustalono, że Tr (tereny różne) o powierzchni 96.600 m2 znajdowały się pod liniami i urządzeniami elektroenergetycznymi i związane były z prowadzeniem działalności gospodarczej przez E sp. z o.o. W związku z czym wykazane części powierzchni działek nr [...] (podzielona na działki [...]),[...] (dawniej [...]),[...] (dawniej [...])[...] sklasyfikowanych jako Tr należało opodatkować podatkiem od nieruchomości według stawek przewidzianych dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Organ wskazał, że Nadleśnictwa są podatnikami podatku od nieruchomości jako zarządcy nieruchomości będących własnością Skarbu Państwa. W przypadku przedmiotów będących w zarządzaniu Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe obowiązek podatkowy ciąży na jednostkach organizacyjnych Lasów Państwowych faktycznie władających nieruchomościami lub obiektami budowlanymi (art. 3 ust. 2 uopol).

Okoliczność, że grunty zostały udostępnione "zakładom energetycznym" na posadowienie na nich słupów przesyłowych oraz rozciągnięciu pomiędzy nimi sieci energetycznych, a także w celu utrzymania i umożliwienia prawidłowej eksploatacji , konserwacji, remontu i modernizacji linii i urządzeń elektroenergetycznych, w sposób gwarantujący niezawodność funkcjonowania systemu dystrybucyjnego (zgodnie z zapisem w UMOWIE) wskazuje, że grunty te zajęte są na prowadzenie działalności gospodarczej związanej z przesyłaniem energii elektrycznej tj. działalności innej niż działalność leśna i wykluczające jej prowadzenia.

Podkreślono, że jedynym i wyłącznym użytkownikiem zinwentaryzowanych Tr (terenów różnych) pod liniami są "zakłady energetyczne", które zajmują je do prowadzenia działalności gospodarczej. Na grunty te muszą mieć ciągły dostęp w celu usuwania awarii i konserwacji, remontów i modernizacji posadowionych na nich budowli a także wycince drzew bądź krzewów lub ich podkrzesywaniu w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpiecznej pracy linii i urządzeń elektroenergetycznych (zgodnie z zapisami w/w UMOWY). To ich przepisy kształtują normy, jakim muszą odpowiadać wylesione grunty pod liniami, to one dbają o prawidłowy stan tych gruntów jak również zobowiązane są do realizacji celów publicznych m.in. w zakresie utrzymania we właściwym stanie technicznym sieci dystrybucyjnej, poprzez prowadzenie eksploatacji, konserwacji sieci w sposób gwarantujący niezawodność funkcjonowania systemu dystrybucyjnego oraz zapewnienie systemu dystrybucyjnego w tym połączeń z innymi systemami elektroenergetycznymi.

Ostatecznie organ stwierdził, że w rozpatrywanym przypadku mimo, iż zarządcą gruntów pod liniami energetycznymi nie jest przedsiębiorca lecz Nadleśnictwo, to faktycznie służą one do działalności gospodarczej podmiotowi prowadzącemu taką działalność. A zatem zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 uopol grunty te należało uznać za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i opodatkować je według stawek najwyższych. Ponieważ jednak posiadanie tych gruntów jest bezumowne , podatnikiem jest Nadleśnictwo.

Od decyzji organu pierwszej instancji wniesione zostało odwołanie, w którym zarzucono zaskarżonej decyzji naruszenie:

- naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. b) i art. 3 ust. 2 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 i ust. 2 pkt 1, art. 2 ust. 2 oraz art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 12.01.1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych poprzez błędną ich wykładnię i przyjęcie, iż na Nadleśnictwie ciąży obowiązek podatkowy z tytułu gruntów o powierzchni 98.374,88 m2 liczony w wysokości stawek, jak za grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej:

a) gdy sam fakt kwalifikacji gruntów w ewidencji gruntów i budynków, jako Tr nie daje podstaw do przyjęcia, iż grunty te są automatycznie związane z prowadzeniem działalności gospodarczej;

b) gdy w rzeczywistości Nadleśnictwo nie prowadzi na spornych gruntach żadnej działalności gospodarczej ani też nie zachodzi przesłanka przeniesienia posiadania gruntów na spółki - zakłady elektroenergetyczne, do których należą linie elektroenergetyczne, co sprawia, że nie są one ani posiadaczami, a tym samym grunty nie są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej;

c) w sytuacji braku rozróżnienia między znaczeniem "grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" a grunty "zajęte naprowadzenie działalności gospodarczej";

2) naruszenie art. 21 § 3 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez wydanie decyzji określającej Nadleśnictwu wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 rok w łącznej kwocie 88.252,00 zł, w sytuacji gdy Nadleśnictwo wyliczyło, zadeklarowało i wpłaciło podatek, stosownie do kwalifikacji i zakresu posiadania gruntów na terenie Gminy. Zdaniem skarżącego dane zawarte w umowie nie są wystarczające do stwierdzenia, że grunt jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej, czy też na nią zajęty. Dla prawidłowego określenia tego stanu konieczne jest faktyczne ustalenie, czy dany teren znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy i czy jest wyłączony całkowicie z możliwości prowadzenia na nim działalności leśnej.

3) naruszenie przepisów prawa z art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa poprzez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych i przekonywania, jak również uchybienie zasadzie "in dubio pro tributario", czyli w razie wątpliwości na korzyść podatnika oraz brak wszechstronnego zebrania materiału dowodowego i ustalenia stanu faktycznego sprawy zgodnie z rzeczywistym stanem, co przejawia się:

a) brakiem odniesienia się organu I instancji co do faktu, że podstawę wymiaru podatków i świadczeń, stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji;

b) bezkrytycznym przyjęciem danych z umowy stron, gdy sama umowa stron, nie daje podstaw do przyjęcia, że grunty są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, a organ I instancji właściwe ograniczył się do danych z umowy wykonawczej z dnia [...].11.2012 r. Burmistrz pominął zapis z § 2 ust. 1 lit. b. i § 5 ust. 4 umowy wykonawczej z dnia [...].11.2012 r., zgodnie z którym strony potwierdziły, iż prowadzenie gospodarki leśnej na gruntach pod liniami i urządzeniami elektroenergetycznymi jest możliwe. Organ nie przeprowadził żadnego postępowania dowodowego, celem ustalenia założonej przez siebie okoliczności, że przyjęta przez niego powierzchnia gruntów, jest w posiadaniu zakładów energetycznych, a tym samym że jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. Samo sklasyfikowanie gruntów w ewidencji gruntów i budynków, jako Tr, nie daje podstaw do przyjęcia, że są one związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, a organ I instancji właściwe ograniczył się do uzyskania danych z ewidencji. Dodatkowo odwołujący wskazał, że w dniu [...].12.2014 r. Nadleśnictwo i E Sp. z o.o. zwarły umowę o ustanowienie służebności przesyłu w związku z posadowieniem na gruntach Nadleśnictwa linii energetycznych i w umowie tej ustaliły, iż służebnością objęte są pasy pod liniami o wskazanych w umowie szerokościach, przy czym powierzchnie objęte służebnością są inne, aniżeli wynika to z wcześniejszych zestawień, czy też informacji przekazanych przez Operatora, a tym samym inne, aniżeli przyjęte błędnie w zaskarżonej decyzji.

a) brakiem ustalenia, iż sporny grunt nie jest objęty przepisami o podatku leśnym, zanim ustalono, że podlega on podatkiem od nieruchomości, w tym brak zbilansowania wpłaconych przez Nadleśnictwo za sporne grunty podatków;

c) brakiem wykazania przekazania lub wydania przedmiotowych gruntów o powierzchni 98.374,88 m2 na rzecz spółki E Sp. z o.o., co by skutkowało prawem przyjęcia przez organ I instancji, że są one w jej posiadaniu i służą prowadzeniu działalności gospodarczej. Zdaniem skarżącego organ podatkowy całkowicie pominął, a wręcz nie zbadał okoliczności, że zakłady energetyczne w zakresie swojego stanu posiadania, dokonywały na przestrzeni lat modernizacji linii, ograniczały ich zasięg, część likwidowały. Nie można zatem posługiwać się stałą wartością powierzchni gruntów, wynikającą z ewidencji.

d) brakiem dokładnego określenia, czy sporne grunty znajdują się w posiadaniu zakładów energetycznych i w tym czy służą im do prowadzenia działalności gospodarczej związanej z przesyłaniem energii elektrycznej, a na jakiej powierzchni prowadzona jest gospodarka leśna przez Nadleśnictwo.

W ocenie skarżącego Nadleśnictwa organ I instancji winien był ustalić, stojąc na stanowisku, że grunty są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, czy na spornych gruntach zakłady energetyczne wypełniają swoje obowiązki wynikające z treści art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997r. Prawo energetyczne. Nie sposób uznać, aby okoliczności te miały wynikać z danych zawartych w załącznikach do umowy. Organ winien więc sięgnąć do dokumentacji techniczno-budowlanej linii posiadanych przez zakłady energetyczne, celem uzyskania informacji o długości linii, a także powierzchni gruntów pod liniami, jak również powołać dowód z opinii biegłego w trybie art. 197 o.p., który by oszacował wielkość zajętych pasów gruntów. Burmistrz nie wskazał, czy zwracał się o jakiekolwiek wyjaśnienia do Spółki E Sp. z o.o., celem wykazania zajęcia przez nią spornych gruntów.

e) brakiem zbadania czy posiadanie przez zakłady energetyczne gruntów oparte jest o zawarte umowy, przy ujawnieniu w postępowaniu faktu zawarcia takowych przez Nadleśnictwo z E Sp. z o.o., a zatem czy mamy do czynienia z koniecznością przeniesienia odpowiedzialności podatkowej na inny podmiot, szczególnie że umowa obejmuje także rok 2010.

f) odgórnym przyjęciem "bezsporności" wykorzystywania spornych gruntów przez przedsiębiorców, w sytuacji kiedy to organ podatkowy, kwestionując prawidłowość wyliczeń w deklaracji, powinien zmierzać do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i ten fakt udowodnić, a nie przyjmować odgórnie "prawdziwość" swoich własnych założeń, co nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym.

4) naruszenie art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez:

a) brak prawidłowego uzasadnienia faktycznego, w tym nie wykazanie na czym organ instancji oparł swoje przekonanie, że sporne grunty są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej czy też na nią zajęte, szczególnie że nie uzyskał w tym aspekcie żadnych adekwatnych informacji i nie prowadził postępowania w terenie;

b) brak uzasadnienia na jakiej podstawie organ podatkowy oparł swoje stanowisko, np. czy wyłącznie na danych z ewidencji gruntów i budynków, nie dając wiary stanowisku Nadleśnictwa i jego argumentom, że sporne grunty nie są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, dlaczego dane z umowy organ przyjął jako miarodajne do określenia powierzchni gruntów na którzy rzekomo zakłady energetyczne prowadzą działalność gospodarczą. Brak odniesienia do pism od E Sp. z o.o., nie wiadomo czy występował do tej spółki o potwierdzenie posiadania linii;

c) nie odniesienie przepisów prawa do ustaleń faktycznych poczynionych przez organ podatkowy, co skutkowałoby wyjaśnieniem toku argumentacji organu I instancji.

Decyzją z [...] czerwca 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzje organu pierwszej instancji.

Decyzja organu podatkowego I instancji została wydana zgodnie z prawem i w związku z tym należy ją utrzymać w mocy. W przedmiotowej sprawie istotne dla określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2010 dla Nadleśnictwa jest prawidłowe ustalenie podstawy opodatkowania. Z akt sprawy wynika, że organ podatkowy przeprowadził bardzo dogłębne postępowanie dowodowe i zgromadził materiał dowodowy w celu ustalenia podstawy określenia wysokości podatku od nieruchomości. Postępowanie to było prowadzone z udziałem podatnika, który w swoich pismach składał stosowne wyjaśnienia i dowody. Również z uzasadnienia decyzji wynika, które działki (jak sklasyfikowane) i ich powierzchnie zostały ostatecznie przyjęte przez organ podatkowy I instancji jako podstawa do obliczenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości i na jakiej podstawie organ podatkowy I instancji przyjął jako podstawę obliczenia podatku powierzchnię inną niż zadeklarowana przez Podatnika w deklaracji podatkowej. W związku z powyższym Kolegium uznaje, że postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób rzetelny i prawidłowy. Burmistrz zastosował także właściwą stawkę dla obliczenia wysokości zobowiązania podatkowego w zakresie gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, jak też gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Zebrany materiał dowodowy pozwolił na ustalenie, że podatnikiem w stosunku do gruntów zajętych pod linie elektroenergetyczne jest Nadleśnictwo, zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W przypadku przyjęcia opodatkowania wg stawki dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą organ nie musi wykazywać jakie podmioty prowadzą działalność gospodarczą na gruntach Nadleśnictwa, gdyż nie ma to znaczenia dla ustalenia wysokości podatku i stawki podatkowej w przedmiotowej sprawie, a także przepisy nie nakładają na organ takiego obowiązku. Ważne jest by grunt był w posiadaniu przedsiębiorcy (gdy chodzi o grunty oznaczone w ewidencji jako Tr) lub były faktycznie zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej (gdy chodzi o grunty oznaczone w ewidencji jako Ls i R). W związku z tym bezsporny fakt, że na gruntach są posadowione linie elektroenergetyczne, poprzez które działalność gospodarczą prowadzą podmioty, z którymi Nadleśnictwo nie ma podpisanych umów dających określone tytuły prawne, oznacza że grunty te są zajęte faktycznie na prowadzenie działalności gospodarczej przez zakłady energetyczne i powoduje to obowiązek stosowania art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. b) w zw. z art. 3 ust. 2

art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy o podatkach lokalnych, zgodnie z którymi podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie jest bez tytułu prawnego, z wyjątkiem sytuacji, gdy obowiązek podatkowy dotyczy przedmiotów opodatkowania będących w zarządzie Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe. Wówczas obowiązek podatkowy ciąży odpowiednio na jednostkach organizacyjnych Lasów Państwowych, faktycznie władających nieruchomościami lub obiektami budowlanymi. Natomiast zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) do opodatkowania przedmiotowych gruntów stosuje się stawkę dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków.

Stosownie do treści przepisu art. la ust. 1 pkt 3 upoi., gruntami związanymi z prowadzoną działalnością gospodarczą są grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Wynika to bezpośrednio z treści ww. artykułu i jest bezsporne. Ustalenie związku przedmiotu opodatkowania z działalnością gospodarczą budziło w praktyce liczne kontrowersje jeszcze przed nowelizacją ustawy w 2003 roku. Dla określenia tego związku ustawodawca używał czterech różnych określeń: "związane z działalnością gospodarczą" - w odmiennym znaczeniu dla gruntów (definicja ustawowa) i innych przedmiotów (brak definicji ustawowej), "związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" i "zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej". Obecnie ustawodawca używa jedynie dwóch określeń, z których jedno zostało zdefiniowane w art. la ust. 1 pkt 3 upoi.: "grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - [są to] grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą (...), chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych". Drugie określenie zostało użyte w art. 2 ust. 2 upoi.: "grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub łasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej."

Zgodnie z art. 2 ust. 2 upoi. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Działalność gospodarcza w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych jest rozumiana jako działalność, o której mowa w art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej z wyjątkiem działalności rolniczej lub leśnej oraz wynajmu turystom pokoi gościnnych na warunkach określonych w art. la ust. 2 pkt 1 i 2 upoi. Artykuł 2 ust. 2 upoi. wprowadza zasadę, że użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy ww. użytki, grunty lub lasy są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Celem precyzyjnego ujęcia pojęć należy zaznaczyć, że lasem, zgodnie z art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach jest np. grunt związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej tereny pod liniami energetycznymi. Z kolei działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Ze stanu faktycznego sprawy wynika, że zakłady energetyczne prowadzą działalność gospodarczą, na potrzeby której zajmują zarówno tereny różne (Tr), jak i grunty leśne (Ls) będące w zarządzie Nadleśnictwa, a linie energetyczne nie są wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej.

Przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 upoi. definiując, że - grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych - wprowadza generalną zasadę, że kwalifikacja przedmiotów opodatkowania jako "gospodarczych" oderwana jest od faktycznego wykorzystania obiektu, natomiast opiera się na kryterium posiadania obiektu przez osobę o statusie przedsiębiorcy. Oznacza to, że działalność gospodarcza nie musi być prowadzona w sposób rzeczywisty na gruntach znajdujących się w posiadaniu przedsiębiorcy, a i tak będzie on zobowiązany do zapłaty podatku w oparciu o stawkę określoną w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) upoi. Jedynym wyjątkiem od tej zasady jest brak technicznych możliwości wykorzystania przedmiotu opodatkowania do prowadzenia tej działalności, co było już przedmiotem wielu orzeczeń sądów administracyjnych i nie budzi sporów. Zdaniem Kolegium przyjęte do opodatkowania przez organ I instancji grunty oznaczone w ewidencji jako Tr są wbrew twierdzeniu skarżącego w posiadaniu przedsiębiorcy, gdyż służą one do prowadzenia przez zakłady energetyczne działalności gospodarczej, co zostało wykazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Kolegium popiera w całości argumentację organu podatkowego w tym zakresie, tym bardziej, że stanowisko to zbieżne jest z aktualnym orzecznictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. (wyrok WSA z dnia 11.03.2015r. sygn. akt: I SA/Go 33/15,1 SA/Go 34/15, I SA/Go 35/15,1 SA/Go 36/15,1 SA/Go 37/15 oraz wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 02.06.2015r. sygn. akt I SA/Go 186/15 wydany w tożsamej sprawie dotyczący Nadleśnictwa).

Z kolei grunty zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej (art. 2 ust. 2 upoi.) to grunty, na których w rzeczywistości wykonywane są czynności składające się na prowadzenie działalności gospodarczej (wyrok WSA w Szczecinie z dnia 05.12.2007 r., sygn. akt I SA/Sz 195/07, LEX nr 377375). W wyniku ustalania stanu faktycznego stwierdzono, że grunty pozostające w zarządzie Nadleśnictwa (oznaczone w ewidencji jako Ls), na których posadowione zostały słupy linii energetycznych oraz stacje transformatorowe, są gruntami, na których w rzeczywistości wykonywane są czynności składające się na prowadzenie działalności gospodarczej przez zakłady energetyczne. Do czynności tych można zaliczyć m.in. budowę i utrzymanie słupów i linii elektroenergetycznych oraz przesyłanie nimi energii elektrycznej. Analizując cel jaki chciał osiągnąć ustawodawca uchwalając ww. przepisy w obowiązującym brzmieniu należy uznać, że art. 2 ust. 2 upoi. stanowi lex specialis w stosunku do regulacji art. 1a ust. 1 pkt 3 upoi. w zakresie dotyczącym opodatkowania podatkiem od nieruchomości m.in. lasów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej i wyłącza w tym przypadku kryterium posiadania gruntów przez osobę o statusie przedsiębiorcy, jako podstawy kwalifikacji przedmiotów opodatkowania, wskazując że wystarczy tylko ich zajęcie, aby uznać, że nie są one opodatkowane podatkiem leśnym.

Konsekwencją takiego rozumowania jest wniosek, że jeżeli najwyższą stawką podatkową są obciążone grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w oparciu o kryterium ich posiadania przez podmiot o statusie przedsiębiorcy, bez konieczności rzeczywistego prowadzenia na nich działalności gospodarczej, tym bardziej taką stawką muszą zostać objęte grunty leśne zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, czyli grunty, na których w rzeczywistości wykonywane są czynności składające się na prowadzenie działalności gospodarczej. Nieopodatkowywanie gruntów leśnych zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej podatkiem od nieruchomości byłoby sprzeczne z zasadą sprawiedliwości podatkowej w zakresie równomierności obciążenia podatkowego, nawiązującego do ekonomicznej zdolności płatniczej podatników. Organ wskazał przykładowo, że zakłady energetyczne uzyskują przychód w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą i również podmioty udostępniające grunty będące w ich zarządzie pod poprowadzone linie energetyczne, mogą zgodnie z prawem uzyskać określony przychód z tytułu udostępnienia gruntów. Co więcej, zgodnie z art. 3 ust. 1 upoi., dzięki zawarciu odpowiednich umów bądź na podstawie innych tytułów prawnych podmioty określone w art. 3 ust. 2 upoi. (w tym nadleśnictwa) mogą przenieść obowiązek podatkowy na podmioty prowadzące działalność gospodarczą (np. na zakłady energetyczne). W związku z tym trudno byłoby uznać za sprawiedliwą sytuację, w której grunty zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej (czyli wykorzystywane w sposób aktywny na prowadzenie działalności gospodarczej i podnoszące wartość ekonomiczną podmiotu o statusie przedsiębiorcy) nie miałyby być opodatkowane podatkiem od nieruchomości według stawki jako od działalności gospodarczej.

Organ podkreślił, że w rozpatrywanej sprawie ustalił m.in. na podstawie wyjaśnień podatnika i przedłożonych przez niego dowodów, że tylko cześć gruntów leśnych jest zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej przez zakłady energetyczne i tylko od tej faktycznej powierzchni "wymierzył" Nadleśnictwu podatek od nieruchomości (pow. 1.774,88 m ) za 2010 rok. Wskazał również, że wskazywany przez stronę obecnie argument, że Nadleśnictwo i E Sp. z o.o. zawarły w dniu [...].12.2014r. umowę służebności przesyłu, nie może mieć znaczenia w sprawie, ponieważ niniejsza sprawa dotyczy określenia Nadleśnictwu wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 rok, a nie za rok 2015. Organ I instancji miał więc prawo przyjąć do opodatkowania ustalone w toku postępowania powierzchnie gruntów zajętych jak i związanych z działalnością gospodarczą tym bardziej, że powierzchnie te wykazywane były w Umowie Wykonawczej, która odnosiła się też do roku 2010, jak też powierzchnie te wynikały z informacji przekazywanych przez samo Nadleśnictwo w pismach kierowanych do organu podatkowego.

Ostatecznie kolegium stwierdziło, że Nadleśnictwo jest podatnikiem podatku od nieruchomości jako zarządca nieruchomości będących własnością Skarbu Państwa. Okoliczność, że grunty o powierzchni 98.374,88 m2 zostały udostępnione zakładom energetycznym na posadowienie na nich słupów przesyłowych oraz rozciągnięciu sieci energetycznych, a także w celu, utrzymania i umożliwienia prawidłowej eksploatacji, konserwacji, remontu i modernizacji linii i urządzeń elektroenergetycznych w sposób gwarantujący niezawodność funkcjonowania sytemu dystrybucyjnego, wskazuje, że grunty te zajęte są na prowadzenie działalności gospodarczej związanej z przesyłaniem energii elektrycznej. Mimo iż zarządcą tych gruntów jest Nadleśnictwo, to ich posiadaczem bez tytułu prawnego w roku 2010 są zakłady energetyczne, które zajmują te grunty na prowadzenie działalności gospodarczej.

Zdaniem Kolegium organ podatkowy dokładnie wyjaśnił powierzchnię i klasyfikację gruntów, na których znajdują się linie i urządzenia elektroenergetyczne.

Wbrew twierdzeniu skarżącego organ I instancji wyjaśnił też, czy na zinwentaryzowanych pod liniami energetycznymi gruntach leśnych prowadzona była przez Nadleśnictwo gospodarka leśna i zgodził się ze stanowiskiem Nadleśnictwa, że na gruntach tych istniała możliwość prowadzenia gospodarki leśnej w ograniczonym zakresie, dlatego też podatek od nieruchomości określił tylko za część gruntów leśnych (Ls), tj. powierzchnię 1.774,88 m2 na której znajdują się słupy i stacje transformatorowe, albowiem z całą pewnością na tej powierzchni nie było możliwości prowadzenia działalności leśnej przez Nadleśnictwo i była ona faktycznie zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej przez zakład energetyczny. Organ podatkowy rozróżnił też "grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" (o powierzchni 96.600m2 oznaczonych w ewidencji jak Tr) od "gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej"(o powierzchni 1.774,88m2 oznaczonych jako Ls).

Zdaniem Kolegium organ podatkowy I instancji nie był też zobligowany do przeprowadzenia oględzin gruntów, ani powoływania biegłego w zakresie oszacowania wielkości zajętych pasów gruntów przez zakład energetyczny, gdyż powierzchnie gruntów pod liniami i słupami elektroenergetycznymi zostały przez Nadleśnictwo i Operatora uzgodnione w umowie wykonawczej, jak też powierzchnie te zostały szczegółowo ustalone w toku postępowania prowadzonego z udziałem strony.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżące Nadleśnictwo wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postepowania.

Podniesione w skardze zarzuty oraz argumentacja mająca je uzasadnić były tożsame z zawartymi w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Spór między stronami koncentruje się na ustaleniu, jaki podatek - leśny, czy od nieruchomości – winna płacić strona od gruntów stanowiących własność Skarbu Państwa, będących w jej zarządzie, na których posadowione są słupy i linie energetyczne.

Nadto, kwestią która wymaga rozstrzygnięcia, jest odpowiedź na pytanie, czy grunty sklasyfikowane jako "Tr" znajdujące się pod napowietrznymi liniami energetycznymi są związane z działalnością gospodarczą.

Niesporne przy tym jest, że grunty znajdujące się pod napowietrznymi liniami energetycznymi zostały sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako lasy – "Ls" i tereny różne "Tr".

Podkreślić należy, że w niniejszej sprawie organ podatkowy do podstawy opodatkowania przyjął grunty, które, jak wynika z ewidencji gruntów i budynków, zostały sklasyfikowane jako "Ls"- lasy oraz "Tr" tereny różne. Ponadto organ dokonał rozróżnienia "gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej" i gruntów "zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej".

W odniesieniu do gruntów sklasyfikowanych jako "Ls" organy przyjęły, że łączna powierzchnia gruntów leśnych "Ls" pod słupami i stacją transformatorową posadowionych przez Operatora wynosi 1774,88 m².

Wbrew więc twierdzeniom strony w odniesieniu do tych gruntów organ przyjął powierzchnię faktycznie zajętą na prowadzenie działalności gospodarczej. Tylko do tej wielkości przyjęto stawkę podatku najwyższą - związaną z działalnością gospodarczą. Natomiast w odniesieniu do tych gruntów ("Ls") znajdujących się pod liniami elektroenergetycznymi przyjęto, że prowadzona na nich jest działalność leśna w ograniczonym zakresie, a tym samym grunty te opodatkowane zostały podatkiem leśnym – zgodnie z deklaracją strony.

W odniesieniu do gruntów oznaczonych w ewidencji gruntów i budynków jako "Tr" organ przyjął, że łączna powierzchnia gruntów znajdujących się pod liniami i urządzeniami elektroenergetycznymi wynosi 96.600 m² i służy do prowadzenia działalności gospodarczej przez Operatora.

Podkreślić należy, że zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z 30 października 2002r. o podatku leśnym, Dz. U. z 2002r. Nr 200, poz. 1682 ze zm. –dalej: ustawa o podatku leśnym) opodatkowaniu podatkiem leśnym podlegają określone w ustawie lasy, z wyjątkiem lasów zajętych na wykonywanie innej działalności gospodarczej niż działalność leśna.

W myśl natomiast ust. 3 powołanego przepisu za działalność leśną w rozumieniu ustawy, uważa się działalność właścicieli, posiadaczy lub zarządców lasów w zakresie urządzania, ochrony i zagospodarowania lasu, utrzymywania i powiększania zasobów i upraw leśnych, gospodarowania zwierzyną, pozyskiwania - z wyjątkiem skupu - drewna, żywicy, choinek, karpiny, kory, igliwia, zwierzyny oraz płodów runa leśnego, a także sprzedaż tych produktów w stanie nieprzerobionym.

Tożsamej treści definicję "działalności leśnej" zawiera art. 1a ust. 1 pkt 7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Stosownie natomiast do brzmienia art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.

Definicja lasu została określona w art. 1 ust. 2 ustawy o podatku leśnym. Zgodnie z nią lasy to grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako las (Ls). Również w art. 1a ust. 3 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wskazano, że pod pojęciem lasu należy rozumieć grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków.

Analiz wskazanych przepisów prowadzi do wnioskiu, że pierwszym i podstawowym kryterium wynikającym z treści art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych rozgraniczającym zaliczenie do przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości, rolnym czy też leśnym jest klasyfikacja w ewidencji gruntów i budynków. Sklasyfikowanie gruntu w tym rejestrze ma bowiem podstawowe znaczenie w kontekście prawidłowego wymiaru podatku, co wynika z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.) zgodnie z którym, podstawę (...) wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Tak więc, to na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków organ podatkowy wymierza odpowiedni podatek i tymi to danymi jest związany. Stanowią one zatem podstawę wymiaru podatków (por. wyrok NSA z 14 września 2011r., sygn. akt II FSK 533/10). Tym samym, w sytuacji, gdy grunty sklasyfikowane zostały w ewidencji gruntów i budynków jako lasy – Ls, to co do zasady winny zostać opodatkowane podatkiem leśnym.

Od tej zasady istnieje jednak wyjątek. Kolejnym bowiem kryterium, o którym mowa w treści art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jest okoliczność, czy grunt został zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej. Zatem, grunty pod słupami energetycznymi i stacją transformatorową sklasyfikowane jako lasy, podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości tylko wówczas, gdy organ podatkowy wykaże w sposób niebudzący wątpliwości, że grunty te zostały zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej.

W tej sytuacji, zasadniczą kwestią staje się wyjaśnienie pojęcia lasów "zajętych" na prowadzenie działalności gospodarczej, innej niż działalność leśna, gdyż ta w rozumieniu art. 1a ust. 2 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych działalnością gospodarczą nie jest.

Brak definicji gruntów "zajętych" na prowadzenie działalności gospodarczej powoduje, że należy posiłkować się przy interpretacji tego określenia jego językowym znaczeniem. Zgodnie zatem z definicjami zawartymi w Uniwersalnym słowniku języka polskiego pod redakcją Stanisława Dubisza (Tom 5, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2003, s. 468) wyraz "zająć", "zajmować" oznacza - zapełnić (zapełniać), wypełnić (wypełniać) sobą lub czymś jakąś przestrzeń, powierzchnię, zaś zwrot "zająć się", "zajmować się" oznacza - zacząć coś robić lub pracować nad czymś, wykonywać jakąś pracę. Z definicji tych wynika, że przez pojęcie gruntów "zajętych" na wykonywanie działalności gospodarczej należy rozumieć faktyczne wykonanie konkretnych czynności, działań na gruncie powodujących dokonanie zamierzonych celów lub osiągnięcie konkretnego rezultatu związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Podobnie L. Etel w komentarzu: Podatki i opłaty samorządowe (Dom Wydawniczy ABC 2003, s. 48) stwierdza, że grunty "zajęte" to grunty, na których w rzeczywistości wykonywane są czynności składające się na prowadzenie działalności gospodarczej.

Stwierdzić zatem należy, że jednoznaczną podstawą do opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów oznaczonych symbolami Ls, stanowić będzie fakt ich zajęcia na prowadzenie działalności gospodarczej, czyli rzeczywiste wykonywanie na nich czynności składających się na prowadzenie działalności gospodarczej. Co więcej, muszą to być czynności wykonywane w sposób trwały i wykluczający prowadzenie innej działalności - leśnej. Nie mogą to być czynności incydentalne (tak w wyroku WSA w Warszawie z 20 stycznia 2009r., III SA/Wa 2129/08; także Leonard Etel, Podatek rolny, podatek leśny, Komentarz, Warszawa 2012, s. 243). Grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako lasy (Ls) zajęte na wykonywanie innej działalności gospodarczej niż działalność leśna, w myśl art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Działalnością gospodarczą stosownie do art. 1a ust. 1 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jest działalność, o której mowa w art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 roku o swobodzie działalności gospodarczej, z wyjątkiem działalności rolniczej lub leśnej oraz wynajmu turystom pokoi gościnnych na warunkach określonych w art. 1a ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Działalność gospodarcza zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, to zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły.

Grunty leśne podlegałyby opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, gdyby zostały zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej w sposób wyłączający możliwość prowadzenia działalności leśnej, rozumianej stosownie do art. 1 ust. 3 ustawy o podatku leśnym.

Nie ulega wątpliwości Sądu, że grunt na którym posadowiony jest słup, czy stacja transformatorowa, zajęty jest na prowadzenie działalności gospodarczej, a poza tym zajęcie to uniemożliwia prowadzenie działalności leśnej w jakimkolwiek zakresie. Organy przeprowadziły dokładne postępowanie wyjaśniające mające na celu ustalenie jaka powierzchnia została zajęta. Sama strona wskazała na liczbę słupów jak i powierzchnie pod słupami oraz pod stacją transformatorową w pismach z dnia [...] sierpnia 2014 r. oraz [...] września 2014 r. Z tego względu niezrozumiałe są twierdzenia strony, że grunty te (pod słupami a nie pod linią elektroenergetyczną) stanowią istotny element gospodarki leśnej związanej z ochroną lasu i pozyskiwaniem zwierzyny. Na gruncie, na którym stoi słup elektryczny, czy transformator nie ma możliwości prowadzenia działalności leśnej.

W ocenie Sądu, organ podatkowy w prawidłowy sposób przeprowadził postępowanie mające na celu ustalenie zarówno czy grunty oznaczone jako "Ls" zostały zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej jak i ich powierzchnię.

Organ podatkowy nie kwestionował twierdzeń strony, że grunty sklasyfikowane jako "Ls" pod liniami energetycznymi stanowią element gospodarki leśnej związanej z ochroną lasu i pozyskiwaniem zwierzyny. Na gruntach pod liniami energetycznymi rośnie roślinność (wrzosy, trawy, borówka, drobne krzewy), która poprzez swą atrakcyjność (punktu widzenia zwierzyny) ogranicza szkody w uprawach i młodnikach. Tereny te wykorzystywane są jako naturalne "pasy zaporowe" przed szkodami wyrządzanymi w uprawach rolnych.

Co istotne - organ w odniesieniu do tych gruntów przyjął, że prowadzona jest na tych gruntach działalność leśna w ograniczonym zakresie, co skutkowało opodatkowaniem tych gruntów podatkiem leśnym.

Z kolei, w zakresie opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów sklasyfikowanych jako "Tr" – w ocenie Sądu ustalenia organów są również prawidłowe.

Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

Nie budzi wątpliwości, że grunty pod liniami energetycznymi oznaczone jako Tr (tereny różne) nie są gruntami związanymi z budynkami mieszkalnymi, nie są jeziorami ani gruntami, które ze względów technicznych nie są i nie mogą być wykorzystywane do działalności gospodarczej.

Nadleśnictwa, są podatnikami podatku od nieruchomości jako zarządcy nieruchomości będących własnością Skarbu Państwa. W przypadku przedmiotów będących w zarządzaniu Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe obowiązek podatkowy ciąży na jednostkach organizacyjnych Lasów Państwowych faktycznie władających nieruchomościami lub obiektami budowlanymi (art. 3 ust. 2 ustawyo podatkach i opłatach lokalnych).

Okoliczność, że grunty zostały udostępnione "zakładom energetycznym" na posadowienie na nich słupów przesyłowych oraz rozciągnięciu pomiędzy nimi sieci energetycznych, a także w celu utrzymania i umożliwienia prawidłowej eksploatacji, konserwacji, remontu i modernizacji linii i urządzeń elektroenergetycznych, w sposób gwarantujący niezawodność funkcjonowania systemu dystrybucyjnego (zgodnie z zapisem w Umowie) wskazuje, że grunty te są w posiadaniu przedsiębiorcy i są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej związanej polegającej na przesyłaniu energii elektrycznej tj. działalności innej niż działalność leśna. Zatem grunty te są związane z działalnością gospodarczą prowadzoną przez "zakłady energetyczne".

Zakłady energetyczne korzystały w 2010 r. z gruntów pod liniami. Grunty te były używane przez zakłady energetyczne od wielu lat. Zakłady energetyczne korzystały z gruntów bez tytułu prawnego. Takiego tytułu nie stanowiła zawarta [...] listopada 2012 r. Umowa Wykonawcza. Przedmiotem tej umowy było "ustalenie szczegółowych zasad i warunków współdziałania pomiędzy stronami w zakresie prowadzenia przez Operatora eksploatacji, konserwacji, remontów i modernizacji linii i urządzeń elektroenergetycznych stanowiących własność Operatora, posadowionych na gruntach pozostających w zarządzie Nadleśnictwa oraz prowadzenia uzgodnień budowy na tych gruntach przez Operatora nowych linii i urządzeń elektroenergetycznych".

Z treści tej umowy wynikało jedynie, że strony dopiero wyrażają zgodę na ustanowienie odpłatnej służebności przesyłu dla linii i urządzeń posadowionych na gruntach pozostających z zarządzie Nadleśnictwa. Służebność przesyłu miała zostać ustanowiona w terminie 2 lat od podpisania Umowy Wykonawczej z dnia [...] listopada 2012 r.

W art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej określono, że działalność gospodarcza to zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Działalność w zakresie przesyłania i dystrybucji energii elektrycznej mieści się zatem w definicji działalności gospodarczej. Działalność ta niewątpliwie ma charakter trwały i ciągły.

Z treści art. 4 ust. 1 ustawy Prawo energetyczne wynika, że zakłady energetyczne są odpowiedzialne za utrzymanie właściwego stanu linii znajdujących się na przedmiotowych gruntach. Przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się przesyłem energii ma obowiązek utrzymywania zdolności urządzeń, instalacji i sieci do realizacji zaopatrzenia w energię w sposób ciągły i niezawodny, przy zachowaniu obowiązujących wymagań jakościowych. Konserwacja, modernizacja czy też naprawa linii elektroenergetycznych następuje w miarę potrzeb, zawsze łączy się z koniecznością zapewnienia pracownikom zakładu energetycznego swobodnego dostępu do urządzeń elektroenergetycznych (słupów, transformatorów, kabli). Z tego względu utrzymanie pasa technicznego w ramach działalności gospodarczej prowadzonej przez zakłady energetyczne jest niezbędne.

Zajęcie (a przez to posiadanie) gruntu na prowadzenie działalności gospodarczej będzie polegać na faktycznym jego wykorzystaniu w tej działalności. Między innymi może to polegać na traktowaniu danego gruntu jako pewnego rodzaju przestrzeni służącej wykonywaniu określonego rodzaju działalności gospodarczej. Konieczne jest jednak w każdym przypadku wykazanie bezpośredniego związku danego gruntu

z wykonywaną działalnością gospodarczą (patrz wyroki NSA z 14 lipca 2010 r. :II FSK 2002/09, II FSK 400/09, II FSK 1159/09).

Przedmiotowe grunty były w posiadaniu przedsiębiorcy - zakładu energetycznego. Objawiało się to m.in. utrzymaniem pasa technicznego w stanie umożliwiającym dokonywanie w sposób ciągły czynności składających się na prowadzenie działalności gospodarczej. Są to grunty na których w rzeczywistości wykonywane są czynności składające się na prowadzenie działalności gospodarczej, czyli wykorzystywane w sposób aktywny na prowadzenie działalności gospodarczej. Przez przedmiotowe grunty poprowadzone są linie energetyczne celem przesyłu energii elektrycznej, co w konsekwencji prowadzi do wniosku że grunty te służą do prowadzenia działalności gospodarczej E Sp. z o.o. Na pasach technicznych brak jest zalesienia. Pasy techniczne umożliwiają utrzymanie zdolności urządzeń, instalacji i sieci do realizacji zaopatrzenia w energię w sposób ciągły i niezawodny, a także potrzebne są z uwagi na bezpieczeństwo. Tym samym, pasy techniczne pod liniami elektroenergetycznymi stanowią przestrzeń służącą wykonywaniu działalności gospodarczej polegającej na przesyłaniu i dystrybucji energii elektrycznej.

Powierzchnia przedmiotowych gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej została przyjęta na podstawie ewidencji gruntów oraz danych uzyskanych w toku postepowania od skarżącego Nadleśnictwa. Wynikające wątpliwości co do tych powierzchni organ szeroko i dokładnie wyjaśniał ze stroną. W toku postępowania ustalono nr działek jak i ich powierzchnię przez którą przechodziły napowietrzne linie elektroenergetyczne. Nie ma podstaw do kwestionowania tych danych szczególnie, że wynikają one z ustaleń zawartych pomiędzy skarżącym Nadleśnictwem, a Operatorem i wyjaśnień skarżącego Nadleśnictwa. Nadleśnictwo wskazuje, że wartości te mogą być inne, nie przedstawia jednak żadnych dowodów na potwierdzenie tezy, że przyjęta przez organ powierzchnia gruntów oznaczonych w ewidencji jako "Tr" w wielkości 96.600 m² jest nieprawidłowa.

W ocenie Sądu, dokładnie wyjaśniono powierzchnię gruntów "Tr" związanych z działalnością gospodarczą. Ustaleń tych dokonano mając na uwadze wyjaśnienia strony jak i treść dokumentów, w tym załączników do Umowy Wykonawczej zawartej z Operatorem.

Podkreślić należy, że do czasu zawarcia umowy z dnia [...] listopada 2012 r., Nadleśnictwo i Zakład energetyczny nie wiązała żadna umowa. Z ustalonego stanu faktycznego w tym treści §1 UMOWY wynika, że zarządcą gruntów pod liniami energetycznymi także po [...] listopada 2012 r. jest Nadleśnictwo, które co wynika z umowy nie zrezygnowało z dalszego zarządzania tymi nieruchomościami to jednak – prawo do korzystania z tych gruntów przejawiające się w udostępnieniu gruntów pod liniami w celu utrzymania i umożliwienia eksploatacji linii posiadał także zakład energetyczny. Udostępnienie gruntów pod liniami w celu utrzymania i umożliwienia eksploatacji linii elektroenergetycznych wiąże się z ich przekazaniem (wydaniem). Niewątpliwie Zakład energetyczny uzyskał w tym zakresie w rozumieniu art.348 k.c. władztwo nad wskazanymi gruntami. Zgodnie z art. 336 k.c. posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny) jak i ten, kto nią faktycznie włada jako użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny).

W rozpatrywanym przypadku nie można mówić o posiadaniu samoistnym ponieważ "zakłady energetyczne" nie władają gruntami jak właściciel i nie mogą nimi rozporządzać, a jedynie korzystają z nieruchomości zgodnie z zawartą UMOWĄ jak najemca, dzierżawca, użytkownik. Z wniesionej skargi wynika, że umowa o ustanowienie służebności przesyłu została ustanowiona aktem notarialnym w dniu [...] grudnia 2014 r.

Strona podniosła ponadto zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 1 lit a) poprzez błędną wykładnie i przyjęcie, że na Nadleśnictwie ciąży obowiązek podatkowy z tytułu gruntów o powierzchni 98.374,88 m² liczony w wysokości, jak za grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Przypomnieć należy, że w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit a) cyt. ustawy ustawodawca zakreślił maksymalne stawki podatku od nieruchomości od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób ich zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków.

Odnosząc się do powyższego zarzutu Sąd zwraca uwagę na stanowisko NSA - wyrażone w wyroku z dnia 22 września 2011 r. (sygn. akt II FSK 548/10, CBOSA),które w niniejszym składzie w pełni podziela. NSA przesądził w nim bowiem, że brak zawarcia z zakładami energetycznymi umowy przenoszącej posiadanie nieruchomości, nie wyklucza faktycznego władania gruntami przez te zakłady oraz że grunty te służą zakładom energetycznym do prowadzenia działalności gospodarczej związanej z przesyłaniem energii elektrycznej.

W rozpatrywanym przypadku mimo, że zarządcą gruntów pod liniami energetycznymi nie jest przedsiębiorca lecz Nadleśnictwo, to faktycznie służą one do działalności gospodarczej podmiotowi prowadzącemu taką działalność ("zakłady energetyczne" zajmujące się przesyłem i dystrybucją energii elektrycznej). A zatem zgodnie z art. 1a pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych grunty te należało uznać za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i opodatkować je według stawek najwyższych.

Ponieważ jednak Nadleśnictwo nie zawarło umowy przenoszącej posiadanie do tych gruntów będąc nadal ich zarządcą, na co wskazuje także § 5 UMOWY, zgodnie z którym roczne wynagrodzenie należne Nadleśnictwu za m² gruntu skalkulowane zostanie na podstawie równowartości podatku od nieruchomości(...) zadeklarowanych przez Nadleśnictwo w deklaracjach złożonych właściwemu organowi podatkowemu za dany rok podatkowy, zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach skarżący jest podatnikiem podatku od nieruchomości.

Przeprowadzone postępowanie nie naruszało więc przepisów i zasad postępowania wyrażonych w Ordynacji podatkowej. Uzasadnienie decyzji spełniało wymogi narzucone treścią art. 210 § 1 i § 4 Ordynacji podatkowej.

Z tych też przyczyn oraz na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) Sąd oddalił skargę.