Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt III SA 2939/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2004-05-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Wiesława Pierechod Sędzia WSA - Tadeusz Piskozub Asesor WSA - Wojciech Czajkowski (spr.) Protokolant - Małgorzata Aleksandrowicz po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2004r. sprawy ze skargi A S.A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" r. Nr "[...]" w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

A S.A. z siedzibą w W. wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" r. o nr "[...]" utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy E. z dnia "[...]"r. o nr "[...]" ustalającą Spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2003r. w kwocie 71.480,70 zł.

Jak wynika z akt sprawy A S.A. jest operatorem telekomunikacyjnym, który w ramach realizowanych inwestycji własnych buduje na terenie gminy E. sieci telekomunikacyjne. W skład tych sieci wchodzą m.in. zabudowana i umieszczona na stałe w gruncie kanalizacja techniczna oraz umieszczone w niej linie telekomunikacyjne w postaci kabli i przewodów.

W złożonej deklaracji na podatek od nieruchomości za 2003r. Spółka wykazała wartość budowli jedynie w odniesieniu do kanalizacji technicznej, nie wliczając do tej wartości linii telekomunikacyjnych w postaci przewodów i osprzętu.

Kwestionując sposób rozliczenia przez Spółkę przedmiotowego podatku organy obu instancji powołały obowiązujący od 1 stycznia 2003r. przepis art.1a ust.1 pkt 2 lit.a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zawierający definicję budowli dla potrzeb tej ustawy odnoszącą się do przepisów prawa budowlanego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze jako podstawę wydanej decyzji powołało również art.2 ust.1 tej ustawy wskazujący budowle jako przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości oraz art.3 ust.3 prawa budowlanego wymieniający wśród stanowiących budowle obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu.

Organ II instancji podkreślił, iż definicję sieci uzbrojenia terenu zawiera z kolei art.2 pkt 11 ustawy z dnia 17 maja 1989r. (Dz.U. nr 30, poz.163 z późn. zm.) – Prawo geodezyjne i kartograficzne, zgodnie z którym przewody sieci telekomunikacyjnej uznane są jako sieć uzbrojenia terenu. W tym kontekście organ powołał orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 2000r. o sygn. akt IV SA 462/98 w którym Sąd wskazał, iż: "przewody sieci telekomunikacyjnej uznane są wprost jako sieć uzbrojenia terenu".

Uwzględniając powyższe Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało stanowisko organu I instancji, iż linia telekomunikacyjna jest budowlą, a także środkiem trwałym, którego wartość Spółka powinna określić zgodnie z przepisami regulującymi amortyzację.

Odnosząc się do podnoszonych przez Skarżącą w postępowaniu odwoławczym zarzutów dotyczących nie powołania biegłego w celu określenia rzeczywistego przedmiotu opodatkowania i sformułowania definicji sieci telekomunikacyjnej jako budowli, SKO wskazało, iż nie zachodzą w ocenie organu przesłanki powołania biegłego w oparciu o treść art.4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, skoro podatnik wskazał, iż telefoniczne sieci rozdzielcze są środkiem trwałym, podając jednocześnie wartość tych sieci, co w świetle art.4 ust.5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych może stanowić podstawę opodatkowania.

Wnosząc o uchylenie decyzji organu II instancji Strona Skarżąca zarzuciła rozstrzygnięciu naruszenie prawa materialnego, tj. art.2 ust.1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (w brzmieniu obowiązującym od dnia 01.01.2003r.) oraz art.3 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane (Dz.U. nr 106, poz.1126 z 2000r. z późn. zm.), w związku z art.1a pkt 2 ww. ustawy, poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji bezpodstawne przyjęcie, iż opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega linia telekomunikacyjna, która nie jest "budowlą" oraz naruszenia art.1a pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, poprzez jego bezpodstawne zastosowanie do okoliczności faktycznych sprawy.

Zarzuciła ponadto uchybienie przepisom procesowym, w tym art.121 oraz art.124 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania do organów podatkowych i zasady przekonywania, art.197 § 1 tej ustawy, poprzez dokonanie rozstrzygnięcia bez ustalenia okoliczności faktycznych sprawy na podstawie opinii biegłego, oraz art.210 § 1 pkt 5 i pkt 6 Ordynacji podatkowej, poprzez nie ustalenie wszystkich okoliczności faktycznych i wydanie decyzji bez pełnego rozstrzygnięcia w sprawie.

W ocenie Spółki "budowlą" bez wątpienia jest kanalizacja telekomunikacyjna, jednak nie sam kabel. Kanalizacja telekomunikacyjna jest bowiem odrębnym obiektem budowlanym ale nie częścią składową sieci telekomunikacyjnej, która zgodnie z prawem telekomunikacyjnym pojmowana jest jako: "urządzenia telekomunikacyjne i linie telekomunikacyjne zestawione i połączone w sposób umożliwiający przekaz sygnałów pomiędzy określonymi zakończeniami sieci, za pomocą przewodów, fal radiowych bądź optycznych lub innych środków wykorzystujących energię elektromagnetyczną".

Nieobecność kabli i przewodów nie powoduje, iż nie spełnia ona swej podstawowej funkcji jaką jest zapewnienie ochrony dla umieszczonych w niej urządzeń czy też kabli.

Pomimo, iż w odniesieniu do pojęcia "budowli" ustawa o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2002r., nr 9, poz.84) odsyła w art.1a ust.1 pkt 2 do definicji zawartej w przepisach prawa budowlanego, to zdaniem podatnika, nie można rozszerzająco odnosić się do tejże definicji uwzględniając oderwane od prawa podatkowego prawo geologiczne i kartograficzne. Powołane przez organ podatkowy II instancji orzeczenie z dnia 20.04.2000r. ( sygn. akt IV SA 462/98) Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie dotyczyło zaś kwestii rozstrzygania definicji określonych w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, a spraw związanych z uzyskaniem pozwolenia na budowę, koniecznego do wybudowania sieci kablowej. Dlatego zdaniem strony, inkorporacja definicji określonych w prawie geologicznym i kartograficznym, czego dokonał SKO, jest niedopuszczalna.

Spółka podniosła również, że po 01 stycznia 2003r. wystąpiły zmiany w zakresie interpretacji pojęcia budowli zarówno na gruncie przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, jak i prawa budowlanego. Podała, że we własnym zakresie zwróciła się do rzeczoznawców z zakresu prawa budowlanego o dokonanie stosownej interpretacji przepisów prawa, dołączając do skargi opinię biegłych opracowaną przez Izbę Rzeczoznawców Stowarzyszenia Elektryków Polskich.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii, czy budowlami w rozumieniu art.2 ust.1 i art.1a ust.1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podlegającymi opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości są linie telekomunikacyjne, czy też budowlami takimi są jedynie kanalizacje telekomunikacyjne bez znajdujących się w nich przewodów. W ocenie Sądu, dokonane przez organy obu instancji ustalenia faktyczne i wysnuta z nich ocena prawna są zgodne z obowiązującym od 1 stycznia 2003r. stanem prawnym w zakresie opodatkowania podatkiem od nieruchomości budowli jakimi są linie telekomunikacyjne. Jak słusznie zauważył organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przepis art.2 ust.1 wymienionej ustawy wskazuje, że przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości są m.in. budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W myśl art.1a ust.1 pkt 2 tej ustawy, budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem.

Obiektem budowlanym w świetle przepisów ustawy z dnia 07 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz.U. nr 89, poz. 414 z późn.zm.) jest z kolei:

a) budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi,

b) budowle stanowiące całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami,

c) obiekt małej architektury.

Wskazując na definicję budowli w art.3 pkt 3 Prawa budowlanego ustawodawca wymienił wśród obiektów budowlanych nie będących budynkiem lub obiektem małej architektury również sieci uzbrojenia terenu.

Obiekt ten nie będąc zdefiniowanym w Prawie budowlanym został wymieniony w pkt 11 słowniczka pojęć zawartego w art.2 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. nr 30, poz.163 z późn.zm.), jako wszelkiego rodzaju naziemne, nadziemne i podziemne przewody i urządzenia wodociągowe, kanalizacyjne, gazowe, cieplne, telekomunikacyjne, elektroenergetyczne i inne.

Sąd nie podziela stanowiska Strony skarżącej, iż definicja zawarta w przepisach prawa geodezyjnego i kartograficznego została ustalona dla potrzeb innej dziedziny życia gospodarczego i nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Charakter obu regulacji oraz treść szeregu przepisów, definicji i pojęć zawartych w tych ustawach (jak chociażby art.43 prawa budowlanego, czy art.1 prawa geodezyjnego i kartograficznego) niewątpliwie bowiem wskazuje na ich powiązanie systemowe. Dotyczy to również definicji obiektów budowlanych, jakimi są sieci uzbrojenia terenu, czego potwierdzeniem jest zresztą dotychczasowe orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, w tym wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2000r. sygn. akt IV SA 462/98.

W świetle jednoznacznej treści powołanych wyżej przepisów prawa budowlanego i prawa geodezyjnego, należy zatem przyjąć, że skoro przewody sieci telekomunikacyjnej są uznane wprost jako sieć uzbrojenia terenu, a więc jako budowle w rozumieniu art.3 pkt 3 Prawa budowlanego i art.1a ust.1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych to podlegają one opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie cyt. wyżej art.2 ust.1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r.

Sąd nie podziela tym samym stanowiska Strony skarżącej w kwestii powołania przez organ biegłego w oparciu o art.197 Ordynacji podatkowej.

Wobec opisanych wyżej okoliczności sprawy, za nie mającą znaczenia, z punktu widzenia oceny zgodności z prawem wydanej przez SKO decyzji z dnia "[...]" r., należy uznać dołączoną do akt opinię sporządzoną przez biegłych rzeczoznawców ze Stowarzyszenia Elektryków Polskich. Opinia ta odnosi się bowiem do definicji sieci telekomunikacyjnych, głównie na gruncie przepisów prawa telekomunikacyjnego, zaś wywody w niej zawarte dotyczące analizy i przyporządkowania pojęcia sieci telekomunikacyjnej do sieci technicznej, o której mowa w art.3 pkt 3 Prawa budowlanego. W kontekście jednoznacznej definicji, wymienionej również w tym przepisie sieci uzbrojenia terenu jako budowli stanowiącej nadziemne, naziemne i podziemne przewody i urządzenia telekomunikacyjne, którą niewątpliwe jest będąca przedmiotem sporu w niniejszej sprawie linia telekomunikacyjna, powołane przez biegłych w wydanej opinii oceny i wnioski nie mogą, zdaniem Sądu, mieć wpływu na ocenę prawidłowości zakwalifikowania tego obiektu jako budowli na gruncie przepisów prawa podatkowego i budowlanego.

Reasumując, należy stwierdzić, że według stanu prawnego obowiązującego od 01.01.2003r. linie telekomunikacyjne (na które składają się przewody wraz z osprzętem, jak i kanalizacja w której znajdują się przewody) są budowlą w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, zaś podstawę ich opodatkowania podatkiem od nieruchomości stanowi stosownie do art.4 ust.1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wartość, o której mowa w przepisach o podatkach dochodowych ustalona na dzień 01 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przy ustalaniu stanu faktycznego wyjaśniono wszystkie istotne okoliczności sprawy i dokonano jego prawidłowej oceny prawnej.

Z tych względów uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego i procesowego na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270), Sąd orzekł jak w sentencji.