Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SAB/Op 38/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2015-06-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Umorzono postępowanie sądowe
Powołane przepisy: article: art. 5, art. 7 ust. 1 pkt 17
journal: Dz.U. 2013 poz 594
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity.
article: art. 1 ust. 1, art. 4, art. 6, art. 13
journal: Dz.U. 2014 poz 782
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity
article: art. 3 par. 2 pkt 8, art. 149 par. 1, art. 161 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Jeżewska Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz Sędzia WSA Daria Sachanbińska (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Agnieszka Jurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi Fundacji A w [...] na bezczynność Rady Osiedla Śródmieście w Kędzierzynie-Koźlu w przedmiocie informacji publicznej 1) umarza postępowanie, 2) stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3) zasądza od Rady Osiedla Śródmieście w Kędzierzynie-Koźlu na rzecz skarżącej Fundacji A w [...] kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 2 lutego 2015 r. E. P. - członek Zarządu Fundacji A z siedzibą w [...], zwanej dalej Fundacją, wystąpiła do Rady Osiedla Śródmieście w Kędzierzynie-Koźlu o udostępnienie w siedzibie Rady i umożliwienie skopiowania podjętych w 2014 r. protokołów i uchwał Rady Osiedla i Zarządu Osiedla. Wniosła nadto o wskazanie zasad udostępniania pomieszczeń samorządu mieszkańców Osiedla innym podmiotom i organizacjom.

Pismem z dnia 10 marca 2015 r. Fundacja, reprezentowana przez E. P., wywiodła skargę na bezczynność Rady Osiedla Śródmieście, domagając się zobowiązania Rady Osiedla do dokonania czynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej, zgodnie z wnioskiem z dnia 2 lutego 2015 r., oraz zasądzenia kosztów postępowania sądowego. Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 i art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, przez nieudostępnienie żądanych informacji zgodnie z wnioskiem, do dnia wniesienia skargi.

Pismem z dnia 31 marca 2015 r. przewodnicząca Zarządu Osiedla Śródmieście poinformowała skarżącą Fundację o możliwości przybycia na dyżur Rady Osiedla w każdy wtorek w godzinach od 14 do 19. Ponadto wyjaśniła, że samorząd mieszkańców nie udostępnia umownie pomieszczeń innym podmiotom. W ramach statutowej działalności Rada Osiedla, współpracując z organizacjami, zaprasza na spotkanie przedstawicieli różnych środowisk. Rada Osiedla korzysta z pomieszczeń wskazanych przez Gminę Kędzierzyn-Koźle, którymi zarządza Miejski Zarząd Budynków Komunalnych (MZBK) w Kędzierzynie-Koźlu. Warunki udostępniania pomieszczeń należących do Gminy określane są przez zarządcę tych lokali, tj. MZBK w Kędzierzynie-Koźlu.

Ustosunkowując się do powyższego pisma, Fundacja - pismem z dnia 14 kwietnia 2015 r. - poinformowała o przybyciu swojego przedstawiciela w dniu 21 kwietnia 2015 r. W odpowiedzi na powyższe pismo wskazano, że w dniu 29 kwietnia o godzinie 17.30 odbędzie się zebranie Rady Osiedla Śródmieście i w tym dniu zostaną udostępnione wnioskowane informacje.

W odpowiedzi na skargę przewodnicząca Zarządu Osiedla Śródmieście wniosła o oddalenie skargi oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Uzasadniając swoje stanowisko, przedstawiła stan faktyczny sprawy i stwierdziła, że Zarząd wywiązał się z ciążącego na nim obowiązku udostępnienia żądanych informacji publicznych, gdyż w piśmie z dnia 31 marca 2015 r. udzielono odpowiedzi w zakresie zasad udostępniania pomieszczeń, zaś w dniu 29 kwietnia 2015 r., w siedzibie Rady Osiedla, udostępniono pozostałe, wnioskowane informacje. Na tę okoliczność dołączono do skargi korespondencję toczącą się pomiędzy stronami.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Na wstępie odnotować należy, że stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, przy czym - na zasadzie art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. - rozpoznają skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a, a więc gdy przedmiotem skargi jest decyzja administracyjna; postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; inny niż określony w pkt 1-3 akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; pisemna interpretacja przepisów prawa podatkowego wydawana w indywidualnych sprawach. Istotną kwestią z punktu widzenia tego rodzaju skargi jest przede wszystkim występowanie podstawy prawnej do określonego zachowania się adresata wniosku wobec przedstawionego żądania strony.

W myśl art. 149 § 1 P.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 (§ 2 art. 149 P.p.s.a.).

Odnośnie dopuszczalności skargi, dodać jeszcze trzeba, że wniesienie skargi na bezczynność nie zostało przez ustawodawcę ograniczone żadnym terminem. Ponadto skarga na bezczynność w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. W świetle powyższego stwierdzić należało, że skarga złożona w niniejszej sprawie przez skarżącą Fundację A, jest dopuszczalna i podlega merytorycznemu rozpoznaniu.

Z uwagi na przedmiot skargi zauważyć przyjdzie, że przepisy nie określają, na czym polega stan bezczynności, zatem w odkodowaniu znaczenia tego pojęcia celowe jest sięganie do poglądów doktryny i orzecznictwa. Zdaniem Sądu, trafne jest stanowisko, że z bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ (podmiot zobowiązany) nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Przy czym, dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie lub inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu (podmiotu zobowiązanego), że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane, wyrażającym się np. w odmowie wydania decyzji w związku z błędnym przekonaniem, że załatwienie sprawy nie wymaga jej wydania (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2011 r., s. 109-110; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2007 r., VII SAB/Wa 71/06, LEX nr 334271). Natomiast w sprawie ze skargi na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej sąd administracyjny musi ocenić, jakie działania podjęto w celu załatwienia wniosku, czy zostały dokonane w prawem wymaganej formie, a jeśli udzielono żądanej informacji, czy została ona udzielona w pełni, a więc, czy podmiot zobowiązany wywiązał się ze wszystkich obowiązków nałożonych ustawą (por. wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 3109/12, zamieszczony na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W okolicznościach niniejszej sprawy celowe jest przypomnienie, że przedmiotem skargi wniesionej przez Fundację A jest bezczynność Rady Osiedla Śródmieście w Kędzierzynie-Koźlu w zakresie udostępnienia podjętych w 2014 r. protokołów i uchwał Rady i Zarządu Osiedla oraz wskazania zasad udostępniania pomieszczeń samorządu mieszkańców innym podmiotom. W pierwszym rzędzie konieczne jest zatem ustalenie, czy informacja, o której udostępnienie zwróciła się Fundacja mieści się w ustawowym pojęciu informacji publicznej, oraz czy Rada Osiedla jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej.

W tym zakresie wskazać przyjdzie, że zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępnie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 782, z późn. zm.), zwanej nadal udip, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych,

3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa,

4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego,

5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są ponadto organizacje związkowe i pracodawców reprezentatywne, w rozumieniu ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego (Dz. U. Nr 100, poz. 1080, z późn. zm.), oraz partie polityczne (ust. 2 art. 4 udip). Wskazane powyżej podmioty mają obowiązek udostępnienia informacji wtedy, gdy są w jej posiadaniu (ust. 3 art. 4 udip).

Jak wynika z przedstawionych regulacji, krąg podmiotów zobligowanych do udzielenia informacji publicznej, wskazany w art. 4 ust. 1 udip, nie jest ograniczony wyłącznie do podmiotów mieszczących się w pojęciu administracji w sensie organizacyjnym, a obejmuje również podmioty mieszczące się w pojęciu administracji w sensie funkcjonalnym. W świetle tego, użycie w art. 4 ust. 1 udip zwrotu "w szczególności" należy rozumieć w ten sposób, że każdy podmiot jest zobowiązany do udostępniania informacji publicznej, jeśli wykonuje zadania władzy publicznej lub dysponuje majątkiem publicznym. Komentowana ustawa nie wprowadziła na swój użytek legalnej definicji "zadania publicznego", dlatego podejmując próbę zdefiniowania tego pojęcia, celowe jest posłużenie się poglądami piśmiennictwa prawniczego i orzecznictwa sądów administracyjnych. W wyroku z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10 (LEX nr 737513), Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, który Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela, że termin "zadania publiczne" jest pojęciem szerszym od terminu "zadań władzy publicznej", o jakim mowa w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. Pojęcia te różnią się przede wszystkim zakresem podmiotowym, bowiem zadania władzy publicznej mogą być realizowane przez organy tej władzy lub podmioty, którym zadania te zostały powierzone w oparciu o konkretne unormowania ustawowe. Pojęcie "zadanie publiczne", w odróżnieniu od pojęcia "zadanie władzy publicznej", ignoruje element podmiotowy i oznacza, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty niebędące organami władzy i bez konieczności przekazywania tych zadań. Tak rozumiane "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie. Wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli. Podobne stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 28 sierpnia 2013 r., sygn. akt II SAB/Gd 129/13 (LEX nr 1541187), w którym stwierdził, że podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej nie są wyłącznie władze publiczne, ale również podmioty wykonujące zadania publiczne, niebędące organami władzy publicznej, nawet jeżeli posiadają informację, której same nie wytworzyły, ale wykorzystują ją w wykonywaniu tych zadań. Z kolei, w wyroku z dnia 2 października 2014 r., sygn. akt I OSK 559/14, NSA stwierdził, że pojęcie zadań publicznych jest znacznie szersze i obejmuje swoim zakresem także zadania o innym charakterze, np. opiniodawczym. Dlatego też zadania publiczne to nie tylko te, które mogą być przenoszone na inne podmioty, np. na podstawie art. 9 ustawy o samorządzie gminnym, ale także zadania realizowane w oparciu o art. 84 tej ustawy (wyrok dostępny na ww. stronie internetowej).

Badając dalej, czy Rada Osiedla jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, Sąd miał na uwadze również treść przepisów ustawy z dnia 9 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594, z późn. zm.- zwanej dalej u.s.g.), w szczególności art. 5, art. 7 ust. 1 pkt 17 tej ustawy. Zgodnie z art. 5 u.s.g., gmina może tworzyć jednostki pomocnicze: sołectwa oraz dzielnice, osiedla i inne (ust. 1). Jednostkę pomocniczą tworzy rada gminy, w drodze uchwały (ust. 2), zaś zasady i tryb ich tworzenia, łączenia, podziału i znoszenia określa statut gminy (ust. 3). Odnotowania wymaga, że w pierwotnej treści art. 5 u.s.g. wyliczenie jednostek pomocniczych miało charakter zamknięty, ograniczało się bowiem do sołectw, dzielnic miejskich i osiedli. Obecna regulacja zawiera wyliczenia o charakterze otwartym, dopuszczając możliwość tworzenia innych rodzajów jednostek. W piśmiennictwie akcentuje się, że jednostki pomocnicze to struktury społeczno-terytorialne, które nie są związkami samorządowymi, tzn. nie stanowią odrębnych korporacji i nie mają osobowości prawnej. Nie mając podmiotowości w sferze prawa prywatnego, są jednak podmiotami prawa publicznego, o czym przesądza fakt posiadania odrębnej organizacji z wybieralnymi organami. Mają też zdolność sądową. Pomocniczy charakter jednostek wyraża się w tym, że przejmując na swoim terytorium realizację zadań publicznych ułatwiają one gminie wykonywanie jej zadań. Ponadto jednostki pomocnicze mają własne statuty, odrębne od statutu gminy i statutów innych jednostek pomocniczych danej gminy, określające organizację i zakres działania tych jednostek, a także własne władze uchwałodawcze i wykonawcze. Jednostkom pomocniczym przysługuje również prawo zarządzania przydzielonym im mieniem komunalnym i korzystania zeń oraz rozporządzania, w ustalonym zakresie, dochodami z tego źródła. Mogą również prowadzić, na zasadach określonych w statucie gminy, gospodarkę finansową w ramach budżetu gminy. Nie mają natomiast prawa do tworzenia własnych budżetów, co wynika pośrednio z art. 51 ust. 1 u.s.g. (por. komentarz do art. 5 ustawy o samorządzie gminnym - A. Szewc, G. Jyż, Z. Pławecki, wydanie 4, Warszawa 2012 r., str. 99, 101 i 104-105). Dodać również trzeba, że zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 17 u.s.g., zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W szczególności zadania własne obejmują sprawy wspierania i upowszechniania idei samorządowej, w tym tworzenia warunków do działania i rozwoju jednostek pomocniczych i wdrażania programów pobudzania aktywności obywatelskiej. Ponadto art. 166 ust. 1 Konstytucji RP stanowi, że zadania publiczne służące zaspokajaniu potrzeb wspólnoty samorządowej są wykonywane przez jednostkę samorządu terytorialnego jako zadania własne.

W niniejszej sprawie działalność Rady Osiedla Śródmieście określona została w uchwale Rady Miasta Kędzierzyn-Koźle z dnia 28 marca 2008 r., Nr XXIV/274/08 w sprawie Statutu Osiedla Śródmieście. Z postanowień tego Statutu wynika, że ogół mieszkańców Osiedla tworzy wspólnotę zwaną samorządem mieszkańców Osiedla, którego organami są Rada Osiedla - jako organ uchwałodawczy, i Zarząd Osiedla - jako organ wykonawczy. W § 21 ust. 1 Statutu określono kompetencje przysługujące Radzie Osiedla, do których zaliczono wszystkie sprawy przysługujące samorządowi mieszkańców Osiedla, o jakich mowa w § 2 ust. 1 i 2, za wyjątkiem spraw przekazanych do kompetencji ogólnego zebrania mieszkańców Osiedla i Zarządu Osiedla. Z treści § 2 ust. 1 Statutu wynika ponadto, że kompetencje Rady Osiedla w zakresie zadań samorządu mieszkańców dotyczą: 1) podejmowania wszelkich spraw dotyczących ogółu mieszkańców Osiedla; w szczególności odnoszących się do ładu przestrzennego, warunków zamieszkania, korzystania z usług i urządzeń użyteczności publicznej, funkcjonowania placówek handlowo-usługowych, działalności instytucji kultury oraz jednostek zajmujących się działalnością sportową i rekreacyjną, stanu środowiska naturalnego oraz ładu i bezpieczeństwa publicznego na terenie Osiedla; 2) podejmowania działań kształtujących prawidłowe stosunki międzyludzkie wśród mieszkańców Osiedla i sprzyjających przestrzeganiu w tych stosunkach zasad współżycia społecznego; 3) inicjowania i organizowania wspólnych prac na rzecz Osiedla; 4) sprawowania zwykłego zarządu mieniem Gminy przekazanym samorządowi Osiedla do nieodpłatnego używania.

Uwzględniając powiedziane dotychczas, Sąd stwierdził, że Rada Osiedla Śródmieście w Kędzierzynie-Koźlu - jako jednostka pomocnicza Gminy - realizująca określone w Statucie zadania przekazane przez Gminę i przejmująca realizację zadań własnych Gminy, do których należy m.in. wspieranie idei samorządu terytorialnego - jest w świetle art. 4 udip "innym" podmiotem wykonującym zadania publiczne, a więc i podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej.

Pozostało do rozważenia, czy skarżąca Fundacja - żądając udostępnienia protokołów i uchwał Rady oraz Zarządu Osiedla, a także wskazania zasad udostępniania pomieszczeń samorządu mieszkańców innym podmiotom - wystąpiła o udzielenie informacji publicznej. Ustawa o dostępie do informacji publicznej w art. 1 ust. 1 stanowi, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, w tym m.in. o sprawach wymienionych w art. 6 ust. 1, czyli wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w zakresie swoich kompetencji. Użyty w art. 6 ust. 1 udip zwrot "w szczególności" oznacza, że prawodawca wskazuje jedynie przykładowy katalog spraw uznanych za informację publiczną. Niewątpliwie, tak skonstruowane regulacje wywołują szereg wątpliwości interpretacyjnych dotyczących pojęcia "informacja publiczna", dlatego też w jego prawidłowym odczytaniu należy kierować się dodatkowo treścią art. 61 Konstytucji RP, statuującego obywatelskie prawo do informacji o władzy publicznej i innych podmiotach publicznych oraz o sprawach publicznych, które to prawo jest realizowane na zasadach skonkretyzowanych w ustawie. Pomocne w ustaleniu znaczenia komentowanego pojęcia są także poglądy prezentowane w orzecznictwie, w którym trafnie przyjmuje się, że za informację publiczną należy uznać informację wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone (por. wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 1956/02, dostępny na ww. stronie internetowej). Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela utrwalony już w orzecznictwie pogląd, wedle którego wszystko, co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 udip, stanowi informację publiczną. W szczególności jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty nie będące organami administracji publicznej, w tym treść dokumentów używanych przy realizacji przewidzianych prawem zadań, niezależnie od tego, od kogo pochodzą. Zatem, o zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu udip, decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji (por. wyroki NSA z dnia 30 lipca 2013 r., sygn. akt I OSK 1004/13 i sygn. akt I OSK 907/13, dostępne na ww. stronie internetowej).

Wobec takiego rozumienia informacji publicznej nie budzi wątpliwości, że sporządzone z posiedzeń Rady i Zarządu Osiedla Śródmieście protokoły i podjęte uchwały, a także informacje w zakresie dysponowania pomieszczeniami przekazanymi przez Gminę samorządowi Osiedla do używania, stanowią informację publiczną, która winna być udostępniona w terminie 14 dni, licząc od dnia złożenia przez Fundację wniosku, czyli od 2 lutego 2015 r.

Wyjaśnić również należy, że jeśli wniosek dotyczy informacji będącej informacją publiczną, to podmiot zobowiązany do udostępniania tej informacji ma obowiązek podjąć określone czynności, bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Zobowiązany jest zatem: 1) udostępnić informację w formie czynności materialno-technicznej w sposób i w formie zgodny z wnioskiem (art. 13 ust. 1 udip) lub 2) wydać na podstawie art. 16 ust. 1 udip decyzję o odmowie jej udostępnienia w razie uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, np. wynikające z art. 5 udip lub 3) udzielić informacji, z zachowaniem wymogów z art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 udip, wyjaśniając przyczyny braku możliwości udostępnienia informacji w terminie bądź zgodnie z wnioskiem, przy jednoczesnym wskazaniu, w jakim terminie (nie dłuższym jednak niż 2 miesiące), w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (w sytuacji powiadomienia wnioskodawcy o braku możliwości realizacji jego żądania w sposób lub w formie określonych we wniosku, ze wskazaniem innego sposobu lub formy bezzwłocznego udostępnienia informacji; jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się) lub 4) poinformować pisemnie wnioskodawcę, że nie posiada żądanej informacji.

W rozpoznawanej sprawie, w piśmie z dnia 31 marca 2015 r. podmiot zobowiązany udzielił stronie skarżącej informacji co do zasad udostępniania pomieszczeń samorządu mieszkańców Osiedla Śródmieście innym podmiotom i organizacjom, natomiast w dniu 29 kwietnia 2015 r. udostępniono stronie protokoły i uchwały posiedzeń Rady i Zarządu Osiedla. Skargę do tut. Sądu wywiedziono natomiast w dniu 12 marca 2015 r. Z zestawienia powyższych dat wynika, że udostępnienie Fundacji wnioskowanych informacji publicznych nastąpiło dopiero po wniesieniu skargi do Sądu. Na dzień złożenia skargi Rada Osiedla pozostawała zatem w bezczynności, ponieważ w żaden sposób nie zareagowała na wniosek. Inaczej mówiąc, nie załatwiła wniosku skarżącej w ustawowym, 14-dniowym terminie.

Rozpoznając sprawę ze skargi na bezczynność, Sąd zobowiązany jest uwzględnić stan faktyczny w chwili orzekania, a na gruncie niniejszej sprawy, po wniesieniu skargi, lecz przed wydaniem orzeczenia, stan bezczynności ustał. Skoro celem skargi na bezczynność organu jest zobowiązanie podmiotu do wydania określonego aktu lub dokonania czynności, to w zaistniałej sytuacji - z uwagi na udzielenie Fundacji wnioskowanych informacji - rozpoznanie sprawy w przedmiocie zobowiązania do udzielenia informacji publicznej stało się bezprzedmiotowe, a to z kolei stanowi podstawę do umorzenia w tym zakresie postępowania sądowego, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a.

Rozstrzygając o bezczynności organu, Sąd nie stwierdził, aby miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ stan bezczynności nie trwał zbyt długo. a Rada Osiedla nie milczała wobec wniosku Fundacji, co wynika z treści pisma z dnia 31 marca 2015 r., w którym udzielono odpowiedzi co do części wnioskowanej informacji publicznej, oraz pisma z dnia 15 kwietnia 2015 r., informującego o terminie zebrania członków Rady Osiedla, podczas którego zostaną udostępnione wszystkie żądane informacje. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie zachodzi zatem przypadek oczywistego braku podejmowania przez podmiot zobowiązany jakichkolwiek czynności, czy też lekceważenia wniosku skarżącej i braku woli załatwienia sprawy, które to przypadki można ewentualnie rozpatrywać w kategoriach rażącego naruszenia prawa, oznaczającego wadliwość kwalifikowaną, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Sąd miał także na uwadze, że organy Osiedla nie działają codziennie, co stanowi znaczne utrudnienie w terminowym załatwieniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Orzeczenie o kosztach uzasadnia przepis art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a.