Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 838/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-06-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska - Przewłoka Sędziowie Asesor WSA Piotr Borowiecki Asesor WSA Danuta Szydłowska (spr.) Protokolant Krzysztof Wierzbicki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi H. W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczpospolitej Polskiej z dnia [...] lipca 1998 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji znaku towarowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 1998 r. Urząd Patentowy Rzeczpospolitej Polskiej po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...] lipca 2006 r. wniosku C. B.V. H. przeciwko H. W. o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego słowno-graficznego [...] zarejestrowanego za numerem [...] na rzecz H. W. na podstawie art. 8 pakt 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych ( Dz. U. nr 5, poz. 17 ze zm. ) w zw. z art. 6 septies Konwencji Paryskiej o Ochronie Własności Przemysłowej z dnia 20 marca 1883 r. ( zał. do Dz. U. nr9 z 1975 r. ) unieważnił prawo z rejestracji znaku towarowego słowno-graficznego [...] zarejestrowanego za numerem [...] na rzecz H. W..

W uzasadnieniu swojej decyzji organ wskazał, iż w dniu 28 lutego 1997 r. C. B.V. H. złożył wniosek o unieważnienie prawa z rejestracji wskazanego wyżej znaku słowno-graficznego zgłoszonego w dniu [...] grudnia 1992 r. i zarejestrowanego w dniu [...] października 1995 r. na rzecz H. W. dla znaków towarowych należących do klasy 9 dowodząc, iż rejestracja ta jest sprzeczna z obowiązującym prawem i normami moralnymi, albowiem ma na celu głównie blokowanie konkurencji i korzystanie z jej renomy a dokonana została bez zezwolenia właściciela znaku. H. W. związany był z firmą W. Ltd. z siedzibą w S., O., K., z którą wnioskujący prowadził w latach 90-tych na dużą skalę sprzedaż wyrobów. Wskazana firma w marcu 1992 r. została wybrana dystrybutorem produktów [...] ma Polskę. H. W. działając jako polski podmiot gospodarczy o nazwie C. zgłosił na własną rzecz znany mu znak słowno-graficzny [...] , identyczny do logo firmy, której był dystrybutorem. W ocenie organu rejestracja przedmiotowego znaku towarowego nastąpiła z naruszeniem art. 8 pkt 1 ustawy o znakach towarowych i art. 6 septies Konwencji Paryskiej. Przeprowadzone w sprawie postępowanie wykazało o istnieniu związków H. W. z firmą będącą dystrybutorem produktów na rynek polski a ciąg zdarzeń wynikających ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów uwiarygodnia okoliczności podniesione we wniosku i daje podstawę do uznania, iż nie zachodzi pomyłka, co do tożsamości osoby H. W.. Urząd Patentowy uznał, iż rejestracja kwestionowanego znaku towarowego nastąpiła w złej wierze, zmierzała, bowiem poprzez wykorzystanie renomy cudzego znaku towarowego do blokowania konkurencji. Uzyskując wyłączność używania cudzego znaku towarowego, uprawniony z rejestracji pozbawił praw do znaku przedsiębiorstwo zagraniczne, którego był dystrybutorem.

W skardze złożonej do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. H. W. wniósł o unieważnienie decyzji Urzędu Patentowego. W uzasadnieniu podniósł, iż nigdy nie mieszkał na stałe w K., od 1948 r. mieszka w D..

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, iż skarżący w odwołaniu nie podnosi okoliczności wskazujących na naruszenie prawa w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Z dniem 1 stycznia 2004 r. weszły w życie: ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153,poz. 1269) zwana ustawą o u.s.a., ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 , poz. 1270) zwana ustawą o p.p.s.a. ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę –prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1271) zwana ustawą p.w.u.p. Powyższe regulacje prawne statuują dwuinstancyjne sądownictwo administracyjne.

Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. nr 153 z 2002 r. poz.1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania powyższej decyzji nie zaś według kryteriów słusznościowych.

Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153 poz. 1270- dalej zwaną p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona zasadna.

Istotą rozpoznawanej sprawy jest w ocenie Sądu to, iż organ nie ustalił czy H. W. na rzecz, którego został zarejestrowany przedmiotowy znak towarowy jest tym samym H. W., który był administratorem firmy W. Ltd.

Wskazać należy, iż naczelną zasadą postępowania administracyjnego jest zasada prawdy obiektywnej. Została ona wyrażona w art. 7 kpa. Z zasady tej wynika obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, co jest niezbędnym elementem właściwego zastosowania normy prawa materialnego. Realizację tej zasady zapewniają przede wszystkim przepisy regulujące postępowanie dowodowe. Zgodnie z art. 77 § 1 kpa organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać materiał dowodowy, a więc podjąć ciąg czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego i następnie go rozpatrzyć. Obowiązkiem organu jest także decyzję uzasadnić. Uzasadnienie decyzji stanowi jej integralną część i winno odpowiadać wymogom przewidzianym art. 107 § 3 kpa.

W niniejszej sprawie mamy do czynienia z dwiema różnymi osobami o tym samym imieniu i nazwisku H. W.- ojcem i synem. Ojciec, jest nim skarżący, posiada na drugie imię S. a syn-W.. W ocenie Sądu organ powinien należycie przeprowadzić postępowanie i w sposób niebudzący żadnych wątpliwości ustalić, iż skarżący- H. W. jest tym H. W., który związany był z wnioskującą firmą.

Tymczasem organ administracji, uzasadniając decyzję ograniczył się do ogólnikowego i lakonicznego stwierdzenia, że "...ciąg zdarzeń wynikających ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów uwiarygodnia okoliczności podniesione we wniosku i daje podstawę do uznania, iż nie zachodzi pomyłka, co do tożsamości osoby H. W.. .." Organ nie wyjaśnił tej zasadniczej dla sprawy kwestii, mimo, iż pełnomocnik skarżącego na rozprawie przed Urzędem Patentowym zarzucił, że część przedstawionych przez wnioskodawcę kserokopii dokumentów nie dotyczy skarżącego i wyraził przypuszczenie, iż być może w sprawie zachodzi zbieżność nazwisk. Wszelkie braki w tym zakresie winny być przez organ orzekający z własnej inicjatywy uzupełnione, zgodnie z przepisami art. 7 i art. 77 § 1 kpa. Pominięcie w uzasadnieniu decyzji oceny okoliczności faktycznych mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy stwarza przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów prawa procesowego. Brak ustosunkowania się w decyzji do argumentów skarżącego pozbawia Sąd możliwości dokonania prawidłowej kontroli rozstrzygnięcia organu administracji.

Niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie oraz nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy, narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe względy na uwadze uznać należy, że zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem prawa procesowego, gdyż organ nie wyjaśnił sprawy w sposób wymagany przez art. 7, art. 77 oraz art. 107 § 3 kpa, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy i jako wadliwa winna być wyeliminowana z obrotu prawnego.

Rozpoznając ponownie sprawę organ odwoławczy rozważy wskazane wyżej okoliczności.

Reasumując powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. ) orzekł jak w sentencji.

Na podstawie art. 152 cyt. ustawy orzeczono, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.