Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1677/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. oraz art. 151 par. 1 pkt 2 kpa, art. 105 kpa
journal: Dz.U. 2001 nr 62 poz 628
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Leszek Leszczyński Sędziowie sędzia NSA Jerzy Stelmasiak /spr./ sędzia del. WSA Leszek Kamiński Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 26 października 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J.P. i A.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 30 czerwca 2009 r. sygn. akt II SA/Ke 297/09 w sprawie ze skargi A.P. i J.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania i transportu odpadów oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 30 czerwca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, po rozpoznaniu sprawy ze skargi A.P. i J.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia [...] marca 2009 r. w przedmiocie odmowy cofnięcia zezwolenia na przeprowadzenie działalności w zakresie zbierania i transportu odpadów stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji w części, w jakiej – po uchyleniu decyzji organu I instancji – uchyla ostateczną decyzję Starosty Kieleckiego z dnia [...] lutego 2006 r. i orzeka o odmowie cofnięcia A. Spółka Jawna M.S., M.J. z siedzibą [...], [...] zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie transportu odpadów, udzielonego decyzją Starosty Kieleckiego z dnia [...] października 2004 r. W punkcie II wyroku Sąd I instancji oddalił skargę w pozostałej części.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zaskarżona decyzją z dnia 23 marca 2009 r. Kolegium, po rozpatrzeniu odwołania A.P. i J.P., uchyliło decyzję Starosty Kieleckiego z dnia [...] stycznia 2009 r. orzekającą o:

1) uchyleniu ostatecznej decyzji Starosty Kieleckiego z dnia [...] lutego 2007 r. umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów, udzielonego decyzją Starosty Kieleckiego z dnia [...] października 2004 r. i o

2) odmowie cofnięcia Przedsiębiorstwu A. M.S. i J. zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów, udzielonego w/w decyzją Starosty Kieleckiego z dnia 8 października 2004 r. i w tym zakresie orzekło o:

1) uchyleniu ostatecznej decyzji Starosty Kieleckiego z dnia [...] lutego 2006 r. umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania i transportu odpadów, udzielonego decyzją Starosty Kieleckiego z dnia [...] października 2004 r. Przedsiębiorstwu PA. M.S. i J., [...],

2) i jednocześnie o odmowie cofnięcia [...] Spółka Jawna M.S., M.J. z siedzibą [...], gmina [...], zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania i transportu odpadów udzielonego powyższą decyzją Starosty Kieleckiego z dnia [...] października 2004 r.

Organ odwoławczy ustalił, że w decyzji organu I instancji, wydanej na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 105 k.p.a. oraz art. 30 ust. 2 ustawy o odpadach, organ ten wskazał, że Przedsiębiorstwo dysponuje decyzją Starosty Kieleckiego z dnia [...] października 2004 r., udzielającą zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania i transportu odpadów. W dniu 2 listopada 2005 r. Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w Kielcach wystąpił do Starosty Kieleckiego o cofnięcie Przedsiębiorstwu zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania i transportu odpadów, gdyż w ocenie organu podmiot ten naruszał warunki wydanego zezwolenia, bowiem prowadzono również segregację odpadów.

Ostateczną decyzją Starosty Kieleckiego z dnia [...] lutego 2006 r. postępowanie w sprawie cofnięcia zezwolenia zostało umorzone, natomiast wnioskiem z dnia 6 czerwca 2006 r. skarżący zwrócili się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach o wznowienie powyższego postępowania podnosząc, że byli pozbawieni udziału w tym postępowaniu w charakterze strony, a ponadto że działalność spółki stanowi stałe zagrożenie dla ich zdrowia i życia oraz utrudnia prowadzenie działalności gospodarczej.

Starosta Kielecki decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r., uchyloną na mocy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia [...] listopada 2006 r., odmówił wznowienia postępowania.

Rozpoznając sprawę ponownie Starosta Kielecki decyzją z dnia [...] lutego 2007 r., utrzymaną w mocy decyzją organu II instancji z dnia [...] kwietnia 2007 r., odmówił wznowienia postępowania. Powyższe decyzje zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 29 marca 2007 r.

Następnie Starosta Kielecki postanowieniem z dnia [...] czerwca 2008 r. wznowił postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie i po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego wydał opisaną na wstępie decyzję. Organ I instancji uznał za zasadne uchylenie własnej decyzji z dnia [...] lutego 2006 r. umarzającej postępowanie w sprawie cofnięcia kwestionowanego zezwolenia i konieczność powtórnego rozpatrzenia sprawy. Organ I instancji podkreślił, że przeprowadzane kontrole oraz wyniki badań nie potwierdzają negatywnego oddziaływania działającego zakładu na środowisko, w tym na działki sąsiednie stanowiące własność skarżących. Nie wykazano, żeby choć jeden element środowiska był narażony na ponadnormatywne oddziaływania w zakresie, który obejmuje aktualnie obowiązujące prawo, przy czym nie można odnieść się wprost do uciążliwości odorowej oraz zadymienia, gdyż polskie prawo nie zawiera żadnych regulacji w tym zakresie.

Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia złożyli skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odwołaniu podnieśli że decyzja została skierowana do przedsiębiorcy, który formalnie nie istnieje, gdyż A. obecnie przybrała nazwę [...] Spółka Jawna M.S., M.J.

Rozpoznając powyższe odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach podkreśliło, że decyzją z dnia [...] października 2004 r. udzielono przedsiębiorcy zezwolenia na zbieranie i transport wymienionych w tej decyzji rodzajów odpadów, w tym niesegregowanych odpadów komunalnych. Zgodnie z definicją zawartą w art. 3 ust. 3 pkt 23 ustawy o odpadach przez zbieranie odpadów rozumie się każde działanie, w szczególności umieszczanie w pojemnikach, segregowanie i magazynowanie odpadów, które ma na celu przygotowanie ich do transportu do miejsca odzysku lub unieszkodliwiania. W decyzji tej określono, że działalność w zakresie zbierania odpadów będzie prowadzona na terenie bazy Spółki w [...]. Jednocześnie zezwolono na magazynowanie odpadów na terenie tej nieruchomości (nie dłużej niż 3 lata), w celu zebrania uzasadnionej ekonomicznie partii transportowej. W tej sytuacji nie można uznać, że przeładunek odpadów, ich segregowanie w celu oddzielenia odpadów do odzysku bądź unieszkodliwiania oraz magazynowanie odpadów narusza warunki tego zezwolenia.

Dlatego też zdaniem organu odwoławczego sortowanie odpadów nie można uznać za równoznaczne z niedozwolonym w świetle udzielonego zezwolenia poddawaniem odpadów procesom technologicznym, które mogą zmienić ich charakter fizyczny czy chemiczny, przy czym należy zauważyć, że Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w piśmie z dnia 4 lipca 2008 r., w którym domagano się ograniczenia decyzji Starosty z dnia [...] października 2004 r. w zakresie przywożenia na teren bazy w Siedlcach, przeładunku i segregowania odpadów komunalnych niesegregowanych o kodzie 200301, które ze względu na charakter i właściwości mogą być powodem znaczących uciążliwości odorowych, stwierdził, że w trakcie kontroli zakładu w dniu 16 czerwca 2008 r. nie stwierdzono prowadzenia segregacji tego typu odpadów.

Organ odwoławczy podkreślił, że z ustaleń organu I instancji wynika, że Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska przeprowadził w dniach 19 i 26 maja 2008 r. pomiary hałasu przenikającego do środowiska z terenu przedsiębiorstwa, które wykazały brak naruszenia dopuszczalnych norm określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Ponadto przeprowadzono również kontrolę pojazdów stacjonujących na terenie przedsiębiorstwa pod kątem zadymienia spalin i z pisma Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 5 maja 2008 r. wynika, że poziom zadymienia spalin każdego z przebadanych pojazdów mieścił się w wymaganych normach.

Organ odwoławczy stwierdził także, iż w dniu 9 października 2008 r. organ I instancji przeprowadził w siedzibie spółki kontrolę w zakresie realizacji warunków decyzji Starosty Kieleckiego z dnia [...] października 2004 r., w trakcie której nie stwierdzono prowadzenia segregacji odpadów w bazie w Siedlcach, w tym również niesegregowanych odpadów komunalnych.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, organ II instancji wskazał, że stosownie do treści art. 26 § 4 k.s.h., spółka cywilna może być przekształcona w spółkę jawną. Z dniem wpisu tej spółki do rejestru sądowego spółce tej przysługują wszelkie prawa i obowiązki stanowiące majątek wspólników. Wspólnicy spółki przekształcanej uczestniczący w przekształceniu stają się z dniem przekształcenia wspólnikami spółki przekształconej. Nie można zatem uznać, że decyzja została skierowana do podmiotu nieistniejącego. Natomiast uznał za zasadne uchylenie zaskarżonej decyzji i podjęcie merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie ze względu na oczywistą omyłkę zawartą w osnowie decyzji Starosty Kieleckiego, co do daty decyzji, której dotyczy niniejsze postępowanie a także ze względu na konieczność uwzględnienia opisanej wyżej zmiany prawnej formy działania przedsiębiorcy.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Sąd I instancji wskazał, że zaskarżona decyzja w części, w jakiej po uchyleniu decyzji organu I instancji – uchyla ostateczną decyzję Starosty Kieleckiego z dnia [...] lutego 2006 r. i orzeka o odmowie cofnięcia spółce zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie transportu odpadów, udzielonego decyzją Starosty Kieleckiego z dnia [...] października 2004 r. – została wydana z rażącym naruszeniem prawa, o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Postępowanie w wyniku którego doszło do wydania zaskarżonej decyzji toczyło się w trybie wznowienia postępowania administracyjnego. Granica takiego postępowania jest wyznaczona zakresem rozstrzygniętej decyzją ostateczną sprawy administracyjnej. Wykroczenie poza granice wskazane w art. 145 § 1 k.p.a. przez rozpoznanie sprawy nie zakończonej decyzją ostateczną bądź sprawy, która nie była w ogóle przedmiotem postępowania administracyjnego, stanowi rażące naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji.

Przedmiotem oceny organów administracji w trybie wznowienia była sprawa zakończona ostateczną decyzją Starosty Kieleckiego z dnia [...] lutego 2006 r. umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów. Wbrew treści zaskarżonej decyzji SKO z dnia [...] marca 2009 r., wskazana decyzja Starosty Kieleckiego z dnia [...] lutego 2006 r. nie dotyczyła umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie transportu odpadów (które to zezwolenie również zostało udzielone tą samą decyzją Starosty Kieleckiego z dnia [...] października 2004 r.), lecz tylko umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów. Taką więc ostateczną decyzją Starosty Kieleckiego z dnia [...] lutego 2006 r. określone zostały granice sprawy rozstrzygniętej w trybie wznowionego postępowania zakończonego kontrolowaną decyzją. Stosownie do takiego zakresu przedmiotowego ostatecznej decyzji Starosty Kieleckiego z dnia [...] lutego 2006 r. strony złożyły w dniu 6 czerwca 2006 r. wniosek o wznowienie postępowania w sprawie umorzenia postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia na zbieranie odpadów. Niewadliwie również w takiej właśnie sprawie Starosta Kielecki postanowieniem z dnia [...] czerwca 2008 r. wznowił postępowanie administracyjne, a następnie decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. uchylił ostateczną decyzję Starosty Kieleckiego z dnia [...] lutego 2006 r. i jednocześnie orzekł o odmowie cofnięcia spółce zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów udzielonego w/w decyzją Starosty Kieleckiego z dnia [...] października 2004 r. Oczywiste omyłki zawarte w decyzji Starosty Kieleckiego z dnia [...] stycznia 2009 r. polegające na orzeczeniu o uchyleniu decyzji z dnia [...] lutego 2007 r. (zamiast z dnia [...] lutego 2006 r.), nie mogły zmienić zakresu rozpoznanej przez ten organ sprawy, skoro rzeczywista treść decyzji ostatecznej Starosty Kieleckiego z dnia [...] lutego 2006 r. była inna, niż wskazana w punkcie I decyzji Starosty Kieleckiego z dnia [...] stycznia 2009 r. Starosta Kielecki nie mógł więc uchylić własnej decyzji w części, której w niej nie było. Poza tym stanowcze rozstrzygnięcie decyzji z dnia [...] stycznia 2009 r. zawarte w jej punkcie II dotyczyło już tylko odmowy cofnięcia spółce zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów.

Sąd I instancji wskazał, że w pozostałej części skarga nie miała uzasadnionych podstaw i podlegała oddaleniu. Sąd I instancji orzekł, że w związku z zaistnieniem podstaw wznowieniowych do uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] lutego 2006 r. i koniecznością wydania rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, zadaniem organów administracji było wyjaśnienie, czy zaistniały w sprawie podstawy do cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów udzielonego spółce w punkcie I decyzji Starosty Kieleckiego z dnia [...] października 2004 r.

Warunkiem cofnięcia zezwolenia jest uprzednie wezwanie posiadacza odpadów do zaniechania naruszeń oraz zignorowanie go przez dalsze naruszanie przepisów ustawy lub działanie niezgodnie z wydanym zezwoleniem. Ponadto, ponieważ celem wezwania jest umożliwienie posiadaczowi odpadów zaniechania dalszego popełniania naruszeń, to skutek w postaci cofnięcia zezwolenia może nastąpić tylko w sytuacji niezaniechania tych naruszeń, do których usunięcia posiadacz odpadów został wezwany. Przy odmiennej wykładni cel wskazanego unormowania nie mógłby być osiągnięty, gdyż posiadacz odpadów mimo ścisłego i niezwłocznego zastosowania się do wezwania mógłby nie uniknąć cofnięcia zezwolenia w razie stwierdzenia, że narusza inne warunki zezwolenia lub przepisy ustawy, do których zaniechania w ogóle nie został wezwany.

Przedsiębiorstwo było dwukrotnie wzywane do zaniechania naruszania warunków zezwolenia z [...] października 2004 r. Pierwsze wezwanie z dnia 29 września 2005 r. dotyczyło niezwłocznego zaniechania naruszania warunków decyzji z dnia [...] października 2004 r., przy czym w samym wezwaniu nie określono jakie konkretnie naruszenia tych warunków przedsiębiorcy zarzucono. Z uzasadnienia tego wezwania oraz z powołanego w nim protokołu oględzin z dnia 21 września 2005 r. wynika jednak, że wezwanie dotyczyło usunięcia nieprawidłowości polegających na niewłaściwym, czyli niezgodnym z udzielonym zezwoleniem magazynowaniu gruzu, papy i opon. Z kolei z wezwania z dnia 4 października 2007 r. wynika, że dotyczyło ono natychmiastowego zaniechania naruszania warunków decyzji Starosty Kieleckiego z dnia [...] października 2004 r. poprzez: zabezpieczenie terenu przedsiębiorstwa przed dostępem osób postronnych i zwierząt oraz zaprzestanie poddawania odpadów o kodzie 20 03 01 (niesegregowane odpady komunalne) procesom ręcznego lub mechanicznego segregowania odpadów, które mogłyby zmienić ich charakter fizyczny lub chemiczny.

W ocenie Sądu I instancji, z porównania tych wezwań wynika, że oba dotyczyły działań niezgodnych z wydanym zezwoleniem, ale nie takich samych. Cofnięcie zezwolenia mogło więc nastąpić tylko w razie stwierdzenia po dacie doręczenia przedsiębiorcy tych wezwań dalszego działania niezgodnego z wydanym zezwoleniem polegającego na niewłaściwym magazynowaniu gruzu, papy i opon lub (i) niezabezpieczeniu terenu Przedsiębiorstwa przed dostępem osób postronnych i zwierząt oraz niezaprzestaniu poddawania odpadów o kodzie 20 03 01 – niesegregowane odpady komunalne, procesom ręcznego lub mechanicznego segregowania odpadów, które mogłyby zmienić ich charakter fizyczny lub chemiczny. A contrario stwierdzenie innych działań niezgodnych z wydanym zezwoleniem lub stwierdzenie naruszenia przepisów ustawy o odpadach, nie mogło stanowić podstawy do cofnięcia przedmiotowego zezwolenia.

Postępowanie wyjaśniające przeprowadzone w sprawie przez Starostę Kieleckiego wykazało, że spółka po dacie doręczenia wezwań z dnia 29 września 2005 r. i z dnia 4 października 2007 r. nie dopuściła się wskazanych działań sprzecznych z udzielonym mu zezwoleniem na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów. Żadna bowiem z kontroli przeprowadzonych przez pracowników organu I instancji na okoliczność stwierdzenia realizacji przez spółkę warunków udzielonego zezwolenia z dnia [...] października 2004 r. nie wykazała naruszenia tych warunków zezwolenia, do których zaniechania przedsiębiorstwo to zostało wezwane. Analogiczne wnioski wynikały również z ustaleń poczynionych przez organy obu instancji na podstawie innych postępowań dotyczących działalności spółki. Chodzi tu o pomiary i kontrole przeprowadzone przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Kielcach, a także o opinie o spółce, jakie uzyskał organ I instancji od Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Kielcach, Prezydenta Miasta Kielce i Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach. Żadne z tych postępowań ani też żaden z tych organów nie stwierdził naruszenia przez spółkę warunków decyzji Starosty Kieleckiego z dnia [...] października 2004 r.

Ubocznie Sąd I instancji dodał, że nawet zarzucane w skardze, a nie potwierdzone wystarczającymi dowodami segregowanie odpadów komunalnych, nie mogłoby być podstawą do cofnięcia przedmiotowego zezwolenia. Zgodnie bowiem z ustawową definicją zbierania odpadów zawartą w art. 3 ust. 3 pkt 23 ustawy o odpadach, rozumie się przez nie każde działanie, w szczególności umieszczanie w pojemnikach, segregowanie i magazynowanie odpadów, które ma na celu przygotowanie ich do transportu do miejsc odzysku lub unieszkodliwienia. W świetle takiej definicji oraz w kontekście treści przedmiotowego zezwolenia obejmującego prawo magazynowania odpadów na terenie bazy spółki, w celu zebrania uzasadnionej ekonomicznie partii transportowej (ale nie dłużej niż 3 lata), nie można by uznać, że segregowanie tych odpadów w celu oddzielenia odpadów do odzysku bądź do unieszkodliwienia jest równoznaczne z niedozwolonym w świetle udzielonego zezwolenia poddawaniem ich procesom technologicznym, które mogą zmienić ich właściwości fizyczne lub chemiczne.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze Sąd I instancji wskazał, że zarzuty dotyczące innych decyzji i postępowań nie mogły być przedmiotem rozważań w niniejszym postępowaniu, gdyż przedmiotem kontroli sądu była decyzja odmawiająca cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania i transportu odpadów.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżący reprezentowani przez fachowego pełnomocnika procesowego zarzucili naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez błędne przyjęcie, że przedmiotowa spółka zaniechała niedozwolonych praktyk, do czego była wezwana przez organ. Natomiast ich zdaniem działalność tego przedsiębiorcy w dalszym ciągu narusza przepisy ustawy o odpadach oraz warunki zezwolenia z dnia 8 października 2004 r., zwłaszcza na skutek segregowania i magazynowania odpadów, które następne zmieniają swój stan chemiczny i fizyczny. Z tych względów wnieśli o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, które nie zostały uiszczone w żadnej części.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną spółka wniosła o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Stosownie do unormowania art. 174 p.p.s.a. skarga kasacyjna może być oparta na zarzucie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie albo naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, gdyż zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w sprawie niniejszej nie występuje.

Uzasadnienie podstaw kasacyjnych polega na wykazaniu przez autora skargi kasacyjnej, że stawiane przez niego zarzuty mają usprawiedliwioną podstawę i zasługują na uwzględnienie. Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż sąd stosując przepis popełnił błąd w subsumcji czyli, że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi ponadto w uzasadnieniu, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia bądź jak powinien być stosowany konkretny przepis prawa ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu – dlaczego powinien być zastosowany.

Z tych względów należy stwierdzić, że skarga kasacyjna nie spełnia wymagań określonych w art. 176 cyt. ustawy p.p.s.a. w zakresie dotyczącym przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich prawidłowego uzasadnienia. Wynika to z tego, że skarga kasacyjna wniesiona w przedmiotowej sprawie oparta została na zarzucie wskazanym w art. 174 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ cyt. ustawy p.p.s.a., tj. naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Opieranie skargi kasacyjnej na tej podstawie wymaga powołania wyraźnie normy prawa procesowego (wskazania właściwego artykułu lub paragrafu, a także konkretnego ustępu czy punktu, jeżeli w danym przepisie one występują). Niezbędne jest ponadto określenie rodzaju zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, uzasadnienie zarzutu naruszenia, a także dodatkowo wskazanie, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W rozpatrywanej sprawie, w ramach powołanej podstawy kasacyjnej pełnomocnik strony skarżącej zarzucił Sądowi I instancji tylko naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ cyt. ustawy p.p.s.a. bez powołania w podstawach kasacyjnych odpowiednich przepisów k.p.a., które miał naruszyć organ II instancji, a podczas kontroli sądowej tego nie dostrzegł Sąd I instancji. Ponadto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej powołany jest tylko jeden przepis i to prawa materialnego czyli art. 30 ust. 1 i 2 cyt. ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach oraz jaka powinna być w istocie zdaniem strony skarżącej jego prawidłowa wykładnia w stanie faktycznym, w którym nastąpiło błędne według skarżącego ustalenie, że przedsiębiorstwo [...] spółka jawna nie prowadzi już niedozwolonych praktyk, "do których została wezwana przez organ", chociaż jej zdaniem działalność przedsiębiorstwa dalej narusza przepisy ustawy o odpadach oraz warunki zezwolenia z dnia [...] października 2004 r. W szczególności jest to z powodu "segregowania i magazynowania odpadów, które następnie zmieniają swój charakter fizyczny i chemiczny, co stanowi podstawę do cofnięcia zezwolenia [...] spółka jawna na prowadzenie działalności w zakresie zbierania i transportu odpadów".

Natomiast Sąd I instancji orzekł w jakim zakresie zaakceptował stan faktyczny ustalony przez właściwy organ, gdyż oczywiście samodzielnie nie ustala stanu faktycznego w sprawie, stąd np. nie może prowadzić także postępowania dowodowego. Ponadto, tylko wyjątkowo za zgodą ustawodawcy w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. może przeprowadzić dowody uzupełniające i to tylko z dokumentów jeśli jest to konieczne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości jak i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Jednak, brak jest w tym zakresie zarzutu kasacyjnego dotyczącego naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. przez Sąd I instancji. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny w odróżnieniu od Sądu I instancji, nie orzeka w trybie art. 134 § 1 cyt. ustawy p.p.s.a., ponieważ jest związany zarzutami skargi kasacyjnej. Dotyczy to także ewentualnie błędnej wykładni przez Sąd I instancji art. 30 ust. 1, 2 cyt. ustawy o odpadach w zakresie naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Z kolei jedyny zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy nie jest uzasadniony w rozumieniu dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ cyt. ustawy p.p.s.a. w związku z art. 176 tejże ustawy z powodu braku przywołania przepisów k.p.a., które miał naruszyć organ odwoławczy ustalając stan faktyczny, a nie stwierdził tego podczas kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego Sąd I instancji. Oznacza to, że tak sformułowany zarzut kasacyjny jest niezasadny, zaś Naczelny Sąd Administracyjny nie ma kognicji do jego dookreślenia.

Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. z powodu braku usprawiedliwionych podstaw.

Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 p.p.s.a.

Stosownie do § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) pełnomocnik skarżącego powinien złożyć wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu stosowne oświadczenie, o którym stanowi powyższy przepis.