Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SAB/Wr 30/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2007-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6,art. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 101a
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.

SENTENCJA

ygn. akt II SAB/Wr 30/07 P O S T A N O W I E N I E Dnia 4 grudnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Cisek, Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak, Asesor WSA Olga Białek (sprawozdawca), Protokolant Szymon Krzyszczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi A. i G. S. na bezczynność Burmistrza Miasta Ż. w przedmiocie ujawnienia z urzędu zmiany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego p o s t a n a w i a: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...]r. A. S. i G. S. wnieśli skargę na bezczynność Burmistrza Miasta Ż. w sprawie z wniosku o ujawnienie z urzędu zmiany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

W petitum skargi, wskazując jako podstawę żądania przepis art. 3 § 2 pkt 8 w związku z art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm./ zawnioskowali o zobowiązanie Burmistrza Miasta Ż. do przystąpienia w terminie miesiąca do prac zmierzających do zmiany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla wsi Ł.

W uzasadnieniu wyjaśniali zaś, że Burmistrz zobowiązany był do podjęcia wnioskowanych przez nich czynności ze względu na treść art. 40a ust. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach /Dz.U. z 1991 r., Nr 101, poz. 444 z późn.zm./, zgodnie z którym, grunty zabudowane budynkami oraz grunty związane z budynkami, będące przedmiotem sprzedaży, uważa się za grunty wyłączone z produkcji rolnej i leśnej w rozumieniu ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, a ponadto grunty te podlegają z urzędu ujawnieniu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz w ewidencji gruntów, jako grunty zabudowane. Skarżący, jako właściciele gruntów zabudowanych nabytych na podstawie ww. ustawy, dwukrotnie składali wnioski o ujawnienie z urzędu w miejscowym planie zmiany przeznaczenia nieruchomości wynikającej z art. 40a ust. 3, jednak Burmistrz nie podjął pozytywnej decyzji, która powinna przybrać formę rozpoczęcia prac zmierzających do zmiany planu.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta Ż. podniósł, że obowiązek ujawnienia w planie gruntów zabudowanych, o których mowa w art. 40a ust. 3 ustawy o lasach, występuje wyłącznie, jeżeli gmina będzie sporządzać plan. Podkreślił też, że ujawnienie w planie gruntów zabudowanych, o którym stanowi art. 40 ust. 3 ustawy o lasach, wiąże się z koniecznością zmiany studium. Po myśli art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, plan miejscowy musi zaś być zgodny z ustaleniami studium.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi, przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem /§ 2/ w trybie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm/ - zwanej w dalszej części uzasadnienia j "p.p.s.a."

Przedmiotowy zakres kontroli, jaką sprawują sądy administracyjne określony został w art. 3 przywołanej ustawy. W indywidualnych sprawach z zakresu administracji, obejmuje ona orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Ponadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki przewidziane w tych przepisach.

Z przywołanych wyżej przepisów wynika zatem, że sądy administracyjne nie zastępują organów administracji publicznej, a wnoszenie skargi na bezczynność tych organów dopuszczalne jest tylko wówczas, gdy nie wydają one rozstrzygnięć w postępowaniu administracyjnym w sprawach szczegółowo wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4.

Wniesiona w niniejszej sprawie skarga w istocie sprowadza się do żądania wdrożenia procedury związanej ze zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Podkreślić zatem wypada, że do zmiany miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego nie dochodzi w postępowaniu administracyjnym uregulowanym w Kodeksie postępowania administracyjnego, lecz w odrębnej, kazuistycznie uregulowanej procedurze, przewidzianej w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. Nr 80, poz. 717 z późn.zm./. Przywołany akt, kompleksowo reguluje zagadnienia związane z procedurą i trybem uchwalania planu miejscowego, jak też z wprowadzaniem zmian do już uchwalonego planu. Pomimo zatem, że w art. 40a ust. 3 ustawy o lasach ustawodawca użył sformułowania "ujawnia się", to w świetle regulacji, wynikających z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, oczywistym jest, że owo "ujawnienie" musi odbyć się na zasadach określonych przywołaną ustawą. W przypadku, jeżeli miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego został uchwalony przed dniem zakupu nieruchomości, do ujawnienia nowego przeznaczenia działki może dojść jedynie poprzez zmianę tego planu. W rezultacie, jeżeli – jak zostało to wywiedzione – przy uchwalaniu lub zmianie planu miejscowego nie stosuje się przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, żądanie skarżących aby organ wykonawczy gminy podjął w tym względzie decyzję administracyjną w terminie wyznaczonym przez Sąd, należy uznać za niedopuszczalne.

Zgodnie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym inicjatywa do podjęcia uchwały o zmianie planu należy do rady gminy lub do wójta /art. 14 ust 4 w związku z art. 27/. Istotne jednak jest, że organem wyłącznie właściwym do podjęcia uchwały o przystąpieniu do sporządzania zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jest rada gminy /art. 14 ust. 1 w związku z art. 27/

Jak wcześniej dowiedziono, przedstawione w skardze zarzuty nie dotyczą bezczynności organu administracji, rozumianej jako niepodejmowanie przez ten organ nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych /art. 3 § 2 pkt 8 p.ps.a./. Zdaniem Sądu również art. 101a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym /Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm./ nie daje podstaw do uznania dopuszczalności skargi. Jak wynika bowiem z treści tego przepisu, skargę do sądu administracyjnego na organ gminy można wnieść wówczas, gdy organ ten nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich. Wywiedziona na tej podstawie, skarga na bezczynność organu gminy, może zatem dotyczyć działalności uchwałodawczej rady gminy w takim zakresie, w jakim przepisy prawa nakładają na organ stanowiący gminy obowiązek podjęcia uchwały w określonej sprawie. Powyższą uwagę odnieść należy również do skargi na bezczynność wójta /burmistrza/ gminy. To zaś pozwala na wyprowadzenie w sposób analogiczny wniosku, że skarga taka może dotyczyć tylko tych wypadków, kiedy przepisy prawa nakładają na wójta /burmistrza/ obowiązek wydania zarządzenia /por. P.Chmielnicki [w:] Komentarz do ustawy o samorządzie gminnym, LexisNexis Warszawa 2004, s. 589/. Przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie nakładają na organ wykonawczy gminy obowiązku wydania zarządzenia w przedmiocie przystąpienia do wprowadzania zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Jak wcześniej wykazano, jest to wyłączna kompetencja rady gminy i tylko w odniesieniu do niej może być postrzegana w charakterze obowiązku. Z omawianego aktu nie wynika również obowiązek wójta /burmistrza/ kierowania do rady wniosków o wprowadzenie zmian w planie miejscowym. Inicjatywa uchwałodawcza należy bowiem do kategorii uprawnień tego organu. W konsekwencji trzeba zatem stwierdzić, że Burmistrz Miasta Ż., nie jest zobowiązany do wydania zarządzenia w sprawie dotyczącej uchwały w przedmiocie przystąpienia do wprowadzania zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a zatem niedopuszczalne jest stawianie mu w tym zakresie zarzutu bezczynności.

Przedstawione wyżej powody przesądzają o konieczności odrzucenia niniejszej skargi na bezczynność Burmistrza Miasta Ż., jako niedopuszczalnej, z przyczyn określonych w art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., co w konsekwencji czyni bezprzedmiotowe prowadzenie dalszych rozważań co do innych kwestii formalnych.

Dodać również należy, że niniejsze orzeczenie ma jedynie charakter formalny i nie zamyka skarżącym drogi do ewentualnego ponowienia skargi na bezczynność właściwego organu gminy, przy zachowaniu ustawowego trybu jej wniesienia.

Biorąc powyższe okoliczności pod uwagę, postanowiono jak w sentencji.