Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 437/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2007-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 54 par. 1  art. 58 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 2
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: par. 1 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 137 poz 1310
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Halina Adamczewska - Wasilewicz po rozpoznaniu w dniu 18 października 2007 r., na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z.C. w przedmiocie odmowy zwrotu opłaty za kartę pojazdu postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

W dniu 10 maja 2007r. Z.Ch. wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na działanie organu administracji – Prezydenta Miasta B. W skardze podał, że w dniu 17 marca 2006 r., w czasie rejestracji pojazdu, zapłacił 500 zł. za wydanie karty pojazdu. Dodał, że w dniu 17 stycznia 2006 r. Trybunał Konstytucyjny orzekł, że przepis określający na 500 zł wysokość opłaty za wydanie karty pojazdu rejestrowanego po raz pierwszy w Polsce jest niezgodny z Konstytucją i prawem o ruchu drogowym.

W związku z powyższym w dniu 23 marca 2007r. zwrócił się do Prezydenta Miasta B. o zwrot niesłusznie zawyżonej kwoty. W odpowiedzi na jego pismo, organ wyjaśnił, że w dniu rejestracji, organ rejestrujący działał na podstawie obowiązującego prawa, tzn. na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury

z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 59, poz. 421), jednocześnie pouczył stronę o prawie wniesienia powództwa na drogę sądową przed sądem powszechnym lub administracyjnym, po wyczerpaniu postępowania, o którym mowa w art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, iż zgodnie z treścią art. 54 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W związku z tym, że przedmiotowa skarga została bezpośrednio złożona do tut. Sądu w dniu 10 maja 2007 r., w dniu 14 maja 2007 r. została przesłana przez Sąd do właściwego organu – Prezydenta Miasta B.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest odmowa zwrotu skarżącemu części opłaty za kartę pojazdu.

W uchwale z dnia 16 maja 2007r., sygn. akt III CZP 35/07, po rozpoznaniu zagadnienia prawnego przedstawionego przez Sąd Okręgowy w Krakowie, Sąd Najwyższy orzekł, że dopuszczalna jest droga sądowa dla dochodzenia roszczenia

o zapłatę, którego podstawę stanowi nienależne pobranie opłaty za wydanie karty pojazdu, określonej w § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310). Sąd Najwyższy zgodził się zatem z oceną Sądu Okręgowego w Krakowie, polegającą na stwierdzeniu, że opłata za kartę pojazdu, której charakter upodabnia ją do podatku ma jednocześnie cechy świadczenia ekwiwalentnego, a przepisy rozporządzenia przewidującego jej uiszczenie nie określały trybu zwrotu pobranej opłaty. Ponadto powodowie jako podstawę swojego żądania wskazali zwrot nienależnego świadczenia. A to wszystko, zdaniem Sądu, wskazuje na dopuszczalność drogi sądowej dla roszczenia dochodzonego przez powodów.

Dalej w uzasadnieniu uchwały SN podał, że za dopuszczalnością drogi sądowej przemawia dodatkowo okoliczność, że dla dochodzonego przez powodów roszczenia brak jest podstaw do stosowania przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.). Opłaty za wydanie karty pojazdu nie zostały wymienione w art. 2 § 1 tej ustawy. Nie może mieć do nich zastosowania także art. 2 § 2, gdyż dotyczy on opłat oraz niepodatkowych należności budżetu państwa, a opłaty za kartę pojazdu są należnościami stanowiącymi dochody samorządu terytorialnego. Nienależnie pobrane opłaty za kartę pojazdu nie mogą być zatem traktowane jako nadpłaty podatku podlegające szczególnemu unormowaniu w zakresie zasad i trybu ustalania nadpłaty podatkowej i jej zwrotu, co wyłączałoby dla ich dochodzenia drogę sądową (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 26 listopada 2003r., III CZP 84/03, OSNC, nr 1, poz. 5). Wysokość opłaty za kartę pojazdu nie jest też określona w drodze decyzji administracyjnej, co wyłącza możliwość zastosowania instytucji wznowienia postępowania administracyjnego dla prawidłowego określenia jej wysokości.

Zatem, mając powyższe na uwadze, Sąd postanowił odrzucić przedmiotową skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.),

z uwagi na to, iż sprawa ta nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

POUCZENIE

Od powyższego postanowienia przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wniesiona w terminie 30 dni od daty doręczenia postanowienia za pośrednictwem tutejszego Sądu.

Skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym.