Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1062/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-10-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2016 poz 722
law: Ustawa z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Aneta Dąbrowska, Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.), sędzia WSA Łukasz Krzycki, Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Iwaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2016 r. sprawy ze skargi G. S. vel K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2016 r, Wojewoda [...] na podstawie art 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23), dalej K.p.a., w związku z art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2015 r. poz. 388, poz. 1337, poz. 1864, poz. 2281) po rozpatrzeniu odwołania G. S. vel K. od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...] orzekającej o wymeldowaniu wymienionego z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...], utrzymał ją w mocy.

Stan sprawy przedstawiał się w sposób następujący.

Prezydent [...] decyzją z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...] orzekł o wymeldowaniu G. S. vel K., dalej zwanego "skarżącym" z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...]. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że wymieniony opuścił miejsce pobytu stałego w wyniku eksmisji, wobec czego obecny wpis w ewidencji ludności o jego zameldowaniu jest niezgodny ze stanem rzeczywistym.

Nie zgadzając się z treścią powyższego rozstrzygnięcia, G. S. vel K. złożył odwołanie do Wojewody [...].

Rozpatrując sprawę na skutek wniesionego w terminie odwołania Wojewoda [...] nie stwierdził podstaw do zmiany stanowiska zajętego przez organ I instancji.

Wskazał, że podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (dalej: ustawy ewidencji ludności). Zgodnie z treścią art. 35 tej ustawy, organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1 (właściwy ze względu na miejsce położenia nieruchomości), wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2 (posiadających tytuł prawny do nieruchomości), decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się.

Ustawodawca nie sprecyzował, jaki charakter ma mieć opuszczenie przez daną osobę miejsca pobytu oraz w jaki sposób fakt opuszczenia lokalu ma być potwierdzony. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, utrwalił się pogląd, że spełnienie przesłanki opuszczenia przez osobę dotychczasowego miejsca pobytu stałego następuje wówczas, gdy jest ono trwałe, dobrowolne i wynika z jej własnej woli. Jednocześnie jednak wypracowane zostało stanowisko, zgodnie z którym o opuszczeniu lokalu w rozumieniu art. 35 ustawy o ewidencji ludności można mówić wówczas, gdy dana osoba nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu (wyroki NSA z 18 kwietnia 2000 r., sygn. akt V SA 1424/99, z 22 sierpnia 2000 r., sygn. akt V SA 108/00, z 12 kwietnia 2001 r., sygn. akt V SA 3078/00) lub też kiedy opuszczenie lokalu następuje wskutek wykonania wyroku orzekającego eksmisję (wyrok NSA z 6 października 2005 r., sygn. akt II OSK 65/05). Egzekwowanie prawa skonkretyzowanego orzeczeniem sądu, jakie dokonuje się w ramach wykonania wyroku eksmisyjnego, nie może być uznane za taki przymus, który pozbawia obywatela swobody wyboru miejsca zamieszkania i pobytu, z której realizacją związany jest obowiązek meldunkowy (wyrok NSA z 3 lipca 2009 r., sygn. akt II OSK 1090/08).

Zgromadzony w toku postępowania administracyjnego materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że G. S. vel K. nie mieszka w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...]. W aktach sprawy znajduje się skierowane do rodziny S. vel K. przez poprzedniego właściciela wypowiedzenie umowy najmu ww. lokalu z dnia [...] maja 2012 r. Następnie, wyrokiem z dnia [...] lipca 2015 r. Sąd Okręgowy w [...] oddalił apelację pozwanych od wyroku zaocznego Sądu Rejonowego dla [...] w [...] [...] Wydział Cywilny z dnia [...] stycznia 2014r., sygn. akt [...] nakazującego J. S. vel K., B. S. vel K., G. S. vel K. oraz L. S. vel K. opuszczenie i opróżnienie ww. lokalu mieszkalnego. Egzekucji przedmiotowego wyroku eksmisyjnego wobec dłużników dokonał Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym dla [...] w [...] M. J. (protokół z dnia [...] października 2014 r, nr Km [...]). Ze sporządzonego wówczas protokołu wynika, że J. S. vel K., B. S. vel K. i G. S. vel K. opróżnili i opuścili lokal nr [...] przy ul. [...] w [...], oddając ruchomości pod dozór M. K. Wierzyciel został wprowadzony w posiadanie przedmiotowego lokalu. Dodatkowo pełnomocnik obecnego właściciela mieszkania – M. K. wskazał, że nieruchomość jest pusta i nikt w niej nie zamieszkuje.

G. S. vel K. potwierdził do protokołu przed organem I instancji, że od dnia eksmisji, tj. [...] października 2015 r., nie zamieszkuje w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...], nie ma w nim swoich rzeczy ani kluczy do drzwi wejściowych. Odmówił dobrowolnego dopełnienia obowiązku meldunkowego, ponieważ nie posiada miejsca, w którym mógłby się zameldować, a meldunku potrzebuje do załatwiania spraw osobistych.

Organ wskazał, że opuszczenie lokalu wskutek wykonania wyroku orzekającego eksmisję jest opuszczeniem lokalu w rozumieniu art. 35 ustawy o ewidencji ludności, które w konsekwencji uzasadnia orzeczenie o wymeldowaniu osoby eksmitowanej. Ponadto, egzekucja wyroku orzekającego eksmisję z lokalu jest aktem równoznacznym z ustaniem pobytu w tym lokalu w rozumieniu art. 25 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 października 2005 r., sygn. akt II OSK 65/2005 oraz z 4 lipca 2008 r. sygn. akt II OSK 788/07). Wykonanie eksmisji osoby zamieszkałej w lokalu na podstawie wyroku sądu powoduje, że dochodzi do najczęściej trwałego opuszczenia miejsca pobytu stałego, skutkującego powstaniem obowiązku wymeldowania się (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 1976/11).

Odnosząc się do podniesionych w odwołaniu argumentów, organ zauważył, że ocena legalności prawidłowości wydanych przez sądy orzeczeń w przedmiocie eksmisji rodziny S. vel K. oraz podejmowanych na ich podstawie przez organy innych działań nie leży w gestii organów prowadzących ewidencję ludności, w tym Wojewody [...], będącego organem odwoławczym. W toku postępowania administracyjnego o wymeldowanie organy badają tylko fakt pobytu osoby w danym miejscu. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że w wyniku przeprowadzonej przez komornika eksmisji G. S. vel K. od dnia [...] października 2015 r. nie mieszka w lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...] i nie posiada do niego dostępu. Ewidencja ludności służy zaś gromadzeniu danych o miejscu pobytu i zamieszkania osób objętych obowiązkiem meldunkowym. Decyzja o wymeldowaniu potwierdza jedynie istniejący stan faktyczny, tj. opuszczenie przez osobę dotychczasowego miejsca zameldowania. Nie stanowi ona źródła utraty jakichkolwiek praw majątkowych, w tym prawa do przebywania w lokalu. Dalsze utrzymywanie zameldowania wymienionego w przedmiotowym lokalu stanowiłoby tylko oczywistą fikcję meldunkową, nie znajdującą uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wywiódł G. S. vel K. wnosząc o jej uchylenie, stwierdzenie nieważności i zasądzenie kosztów postępowania.

Zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego i formalnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci licznych naruszeń o charakterze systemowym:

1) Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. 1997 nr 78 poz. 483): art: 2.,9, 18, 21 ust 1, 31 ust. 1, 32. 1, 40, 45 ust. 1, 47, 64 ust. 1 i 2, 71 ust. 1, 75 i 76.

2) Kodeks postępowania cywilnego z dnia 17 listopada 1964 (Dz.U. 1964 nr 43 poz. 296): art. 3, 227,228 § 1 i 2, 366, 379,

3) Kodeks cywilny - ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 (Dz.U. 1964 nr 16 poz. 93): art. 5., 58 § 1-3, 354. § 1 i 2, 3571, 363. § 1., 450,

4) Kodeks karny - ustawa z dnia 6 czerwca 1997 (Dz.U. 1997 nr 88 poz. 553): art. 157. § 1, 160 § 1 190 § 1 ,190a. § 1, 191. § 1, 224a, 272, 273, 288. § 1, 304.

5) Konwencja o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z dnia 4 listopada 1950 (Dz.U. nr 61 poz. 284): art. 3, 4 ust. 1, 8 ust. 1 i 2, 13, 14, 17,

6) Ustawa o ewidencji ludności z dnia 24 września 2010 (Dz.U. 2015 nr 217 poz. 1427): art. 24 ust. 1.

7) Kodeks postępowania administracyjnego z dnia 14 czerwca 1960 (Dz.U. 1960 Nr 30 poz. 168): art. 7, 8, 77 § 1-3, 145 § 1 -3, 154 § 1, 156 § 1.

W uzasadnieniu wskazał, że "w Europie Centralnej w przeciwieństwie do niektórych krajów takich jak Indie czy Afryka, szczególnie widoczne przy niektórych bantustanach w RPA prawo do mieszkania stanowi prawo podstawowe i jest chronione przez Konstytucję. Stanowi podstawowe prawo o charakterze pierwotnym, które następnie było również chronione na płaszczyźnie filozofii chrześcijańskiej. Prawo do mieszkania jest prawem tak zrozumiałym, że nie trzeba było go bezpośrednio wskazywać w konstytucji z 1997r., i jest tam chronione pośrednio poprzez liczne normy prawne.

W Polsce prawo to jest łamane w przedmiotowej sprawie. W pierwszej kolejności nastąpiła eksmisja rodziny państwa S. vel K. na bruk z mieszkania, które zamieszkiwali na podstawie przydziału mieszkaniowego, mimo zapłaty wszystkich zaległości czynszowych, a następnie organ administracji publicznej wydał decyzję administracyjną o wymeldowaniu rodziny z mieszkania nr [...] przy ulicy [...].

Skutkiem takiej decyzji administracyjnej jest niemożność dokonania obowiązku meldunkowego określonego w art. 24 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity: Dz.U. z 2010 r. Nr 217 poz. 1427 ze zm.). Sprowadzenie rodziny do statusu Nomadów nie jest uczynkiem chwalebnym, szczególnie gdy eksmisja jest wykonana po uprzednich procesach z czyścicielami/inwestorami, którzy eksmitują wszystkich mieszkańców z nieruchomości. Interes inwestora/dewelopera został w pełni zabezpieczony, ale niestety rodzina państwa S. vel K. została wywłaszczona z prawa do zamieszkania w lokalu numer [...], które zajmowała nieprzerwanie od 1994r. (...). Brak możliwości zameldowania wynika z nieprzyznania przez Sąd Rejonowy, a następnie Sąd Okręgowy żadnego mieszkania zastępczego i orzeczenie eksmisji na bruk rodziny mieszkającej na ulicy [...]. Przyznajemy, że wyrzucanie kogokolwiek na bruk/ulicę stanowi bezpośrednie zagrożenie dla życia i zdrowia ludzkiego oraz jest sprzeczne wartościami chronionymi przez konwencję międzynarodową, a także przez prawo karne. Szczególnie jest to widoczne w przypadku posiadania statusu bezrobotnego i przy pozbawieniu osoby fizycznej źródła zarobku. Wówczas ma charakter naruszania podstawowych praw człowieka i stanowi dodatkowo rażące naruszenie konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Powyższe orzeczenia miały jedynie na względzie interes inwestora/dewelopera, który przeznaczył budynek przy ulicy [...] do rozbiórki, a nie prawa nabyte do lokalu mieszkalnego uzyskane w 1994r. przez rodzinę S. vel K. Treść orzeczeń oraz stan faktyczny danych spraw jednoznacznie przesądza, że mimo zapłaty wszystkich zaległości czynszowych i faktu braku zadłużenia wobec zarządcy budynku nastąpiła egzekucja z nieruchomości, która miała tylko pozory legalności i w sposób ewidentny naruszyła prawa rodziny do zamieszkania w lokalu numer [...]. Inwestor w trakcie postępowań sądowych naruszył przepisy prawa cywilnego, postępowania cywilnego, prawa karnego, prawa konstytucyjnego oraz działał niezgodnie z umowami międzynarodowymi dotyczącymi głównie norm Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Obywatela, którego sygnatariuszem jest również Rzeczypospolita Polska. Mając na względzie metody niezgodne z prawem oraz nieludzkie traktowanie drugiej strony procesu cywilnego oraz ciągłe wpływanie na stronę pozwaną, co spowodowało, że obrona przed sądem cywilnym miała bardzo ograniczony charakter, musimy złożyć skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Powyższa sprawa była badana przez wymiar sprawiedliwości w sprawach o sygn. Akt [...], [...], [...], [...], [...] oraz spraw karnych o sygn. akt [...], [...], sprawy administracyjnej o sygn. akt: [...] oraz sprawy u RPO o sygn. akt: [...] oraz [...] ale interes prawny pokrzywdzonych nie został zabezpieczony.

Sytuacja eksmitowanych jest ciężka, gdyż mieszkali oni w centrum [...] w mieszkaniu mającym 66 m2 i nie posiadają praw do podobnego lokalu zastępczego. Oznacza to, że są zdani na przychylność ludzi. Nie ma to nic wspólnego z zasadą państwa prawa, zasadą równego traktowania uczestników procesu cywilnego, czy zasadą sprawiedliwego i bezstronnego procesu cywilnego, a także postulatu sprawiedliwego traktowania obywateli przez organy administracji państwowej. Przypominamy, że faktyczna eksmisja miała miejsca dnia [...].11.2015r. z hotelu [...], czyli w okresie ochronnym, co jeszcze bardziej ogranicza zaufanie obywatela do państwa polskiego. Lokatorzy mieszkający na ulicy [...] nie chcieli blokować decyzji inwestora dotyczącej przedmiotowej nieruchomości, lecz jedynie planowali kupić lokal mieszkalny w centrum [...], by móc normalnie ułożyć sobie życie w nowym miejscu zamieszkania. Inwestor dokonał rozliczeń finansowych z niektórymi sąsiadami Państwa S. vel K. płacąc ok. 5000PLN-6000PLN/m2, toteż mogli oni zakupić nieruchomości, natomiast rodzina mieszkająca w lokalu numer [...] przy ulicy [...] była ewidentnie dyskryminowana i nie doszło nawet do negocjacji w tym zakresie. Biorąc pod uwagę naruszenia przepisów dotyczących praw człowieka oraz przepisów karnych zasadne jest aby sąd zajął stanowisko w tej sprawie. Przypominamy jednocześnie, że prowadzenie w taki sposób sprawy eksmisyjnej będzie zawsze budzić niepokoje społeczne, które w sposób otwarty doprowadzą do konfliktu także z władzą administracyjną. Wydaje się, że wywłaszczania z nieruchomości bez słusznego odszkodowania nie powinny mieć miejsca w [...], gdyż powodują jeszcze większe trudności dla pozwanych, którzy na ogół nie są odpowiedzialni za to, że inwestor podejmując decyzję inwestycyjną musi wykwaterować wszystkich lokatorów. Jednocześnie nie powinno to powodować skrajnych i traumatycznych przeżyć. Wmawiając również, że cała procedura jest zgodna z prawem, bo tak nie jest. Wyłączanie na kilka lat centralnego ogrzewania, odłączenia ciepłej i zimniej wody, kanalizacji, zamknięcie szybu windowego, nękanie procesami cywilnymi, wpływanie na psychikę pokrzywdzonych oraz ich izolacja, ograniczania ich możliwości zarobkowej, wreszcie eksmisja na bruk to chyba jest już za dużo w demokratycznym państwie prawa. Jednocześnie proces eksmisyjny miał wszystkie cechy naruszenia powagi rzeczy osądzonej i obejścia orzeczenia sądowego, gdyż był to drugi proces eksmisyjny, wytoczony w bardzo krótkim czasie po zmianie jedynie podmiotu po stronie powodowej, a postępowanie cywilne, choćby ze względu na brak pełnomocnika procesowego, który powinien reprezentować wszystkich członków rodzinny a nie jednego z nich, powinien być uznany, jako nieważny. Obrona pozwanych przy tego typu naruszeniach prawa musiała mieć charakter ograniczony i to też może stanowić dodatkowych argument przy konstatacji, że drugi proces cywilny w sprawie o tym samym zakresie przedmiotowym powinien być unieważniony. Nie wdając się w spór prawny sprawa jest badana przez Rzecznika Praw Obywatelskich, który powinien przekazać sprawę do Sądu Najwyższego zgodnie z wnioskami pokrzywdzonych w sprawie o sygn. akt.: [...]. Nie wyobrażamy sobie nawet sytuacji, by sprawa ta pozostała w dalszym ciągu nieuregulowana, albo była rozstrzygnięta na naszą niekorzyść, mimo tak ogromnych naruszeń praw człowieka. Eksmisja nie miała charakteru dobrowolnego i nastąpiła po naruszeniach prawa postępowania cywilnego, tylko dlatego, że był potrzebny wyrok eksmisyjny w tej sprawie. Prawomocność orzeczenia została stwierdzona przez Sąd Okręgowy w [...] i mimo licznych pism mających na celu zawieszenie eksmisji oraz wznowienie postępowania i ponowne rozpatrzenie sprawy doszło do egzekucji z nieruchomości. Strona pokrzywdzona nie może zgodzić się na takie traktowanie, dlatego złożyła odwołanie od decyzji o wymeldowaniu do Wojewody [...] mając na uwadze, że decyzja była oparta na prawie, ale na pewno nie jest sprawiedliwa biorąc pod uwagę stan faktyczny w tej sprawie. Inwestor/deweloper powinien przystąpić do negocjacji lub mediacji z rodziną państwa S. vel K., tak jak uczynił to z sąsiadami, którzy byli w sporze prawnym. Niestety, na liczne pisma związane z przystąpieniem do rozmów, inwestor/deweloper nie dawał żadnych odpowiedzi. Wobec powyższego zasadne jest wstrzymanie decyzji o wymeldowaniu państwa S. vel K. z adresu przy ulicy [...], aż do czasu naprawienia szkody oraz rozliczenie nakładów koniecznych przez stronę, która od 2009 roku usilnie starała się o wyeksmitowanie wszystkich lokatorów oraz naruszała liczne normy prawne doprowadzając poszkodowanych do rozstroju zdrowia. W przeciwnym razie rodzinie państwa S. vel K. grozi powstanie niepowetowanej szkody oraz doprowadzenie do skutków, które są w tym momencie ciężkie do przewidzenia. Tak długie pozostawanie bez wody, centralnego ogrzewania oraz w ciągłym napięciu psychicznym może spowodować szkody o znacznej wartości a także spowodować zagrożenie dla zdrowia i życia ludzkiego. Decyzja administracyjna jest w tym przypadku następstwem działania, które nie było zgodne z prawem i które nie powinno być sankcjonowane przez żadną z instancji sądowych, choćby ze względów na liczne naruszenie konstytucji, moralności oraz etyki, a przecież także liczne naruszenie przepisów umów międzynarodowych oraz przepisów prawa wewnętrznego. Zgodził się z koniecznością rozbiórki budynku jednakże podkreślił, że konieczne jest rozważenie interesów lokatorów, którzy zamieszkują w takich budynkach. Zupełnie niezrozumiałe jest dyskryminowanie jednej rodziny i utrudnianie im życia oraz podstawowej egzystencji, mając świadomość, że rodzina chciała przystąpić do negocjacji w 2012 r., aby wyprowadzić się z nieruchomości wraz z innymi sąsiadami. Rozliczenia pieniężne, które inwestor dokonywał z innymi sąsiadami były dość znacznej wartości, toteż tylko droga negocjacji rozmów mogła doprowadzić do pozytywnego rozliczenia i zakończenia sporów między stronami. Dlaczego zatem inwestor/developer, który posiadał środki pieniężne na rozliczenia z rodziną S. vel K. zdecydował się na działania niezgodne z prawem i spowodował dość znaczne pokrzywdzenie drugiej strony".

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważy, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Ocenie podlega konkretna sprawa, rozpoznawana wcześniej przez organ administracji publicznej, pod kątem prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa i trafności rozstrzygnięcia. Kompetencje sądu administracyjnego nakładają na niego obowiązek oceny przebiegu postępowania administracyjnego i to zarówno czynności podejmowanych w toku tego postępowania jak i treści i podstaw wydanej decyzji administracyjnej. Działanie sądu ma, bowiem na celu ewentualne wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji czy postanowienia, które w jakikolwiek sposób naruszałyby obowiązujące prawo. (por. wyrok NSA Warszawa z 20 stycznia 2010 r. I GSK 982/08 LEX nr 594803). Uchylenie decyzji jest możliwe m. in. gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa procesowego, gdy mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2012, poz. 270). Inaczej mówiąc uchylenie rozstrzygnięcia z przyczyn proceduralnych jest możliwe gdy naruszenie to mogło mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia a więc gdy sąd ustaliłby, że mogłaby zapaść decyzja o innej treści.

Podstawą prawną do wydania zaskarżonej decyzji był przepis art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności. (Dz.U. 2015, poz. 388). Zgodnie z nim organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotu wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Za pobyt stały uważa się zamieszkiwanie z zamiarem stałego pobytu tj. z wolą koncentracji w danym miejscu swych spraw życiowych. Z kolei opuszczenie lokalu związane jest z zerwaniem związków z lokalem dotychczasowym i skoncentrowaniem swych spraw życiowych w innym miejscu. Pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania (art. 6 ust. 1 cyt. ustawy). W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego jest spełniona wtedy, gdy opuszczenie ma charakter trwały i jest dobrowolne. O opuszczeniu miejsca stałego pobytu można mówić tylko wtedy, gdy dana osoba fizyczna nie przebywa w określonym lokalu a opuszczenie lokalu ma charakter stały. Rezygnacja z przebywania w lokalu może nastąpić w sposób wyraźny - poprzez złożenie stosownego oświadczenia, ale również w sposób dorozumiany - poprzez zachowanie, które w sposób nie budzący wątpliwości wyraża wolę osoby skoncentrowania swojej aktywności życiowej w innym miejscu. Za równoznaczną z dobrowolnym opuszczeniem lokalu przyjmuje się także sytuację, w której osoba w nim zameldowana została z niego usunięta przez dysponenta lokalu, ale nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu, których podjęcie doprowadziłoby do uznania działań dysponenta lokalu za bezprawne. W sytuacji, gdy opuszczenie lokalu mogło nastąpić na skutek stawianych przeszkód w dalszym zamieszkiwaniu, o opuszczeniu lokalu można mówić wówczas, gdy dana osoba nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu (por. m. in. wyrok NSA z dnia 12.04.2001 r., sygn. akt V SA 3078/00). Inaczej mówiąc, bierność w dochodzeniu swych praw związanych z powrotem do miejscem dotychczasowego pobytu, jest równoznaczna z uznaniem, że dana osoba podjęła dobrowolną decyzję o wyborze innego miejsca zamieszkania. Nie ulega, więc wątpliwości, że usunięcie z lokalu na podstawie prawomocnego wyroku eksmisyjnego jest równoznaczne z dobrowolnym opuszczeniem lokalu. Wyrok sądu eksmisyjnego ma moc wiążącą nie tylko strony, ale i inne sądy i organy. Komornik natomiast nie jest uprawnionym do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym (art. 805 Kodeksu postępowania cywilnego) a jedynie do wykonania tego wyroku w drodze przymusowych czynności egzekucyjnych (art. 803 kodeksu postępowania cywilnego).

Dopóki, zatem w porządku prawnym funkcjonuje prawomocne orzeczenie sądowe dopóty jest ono wiążące dla innych sądów i organów.

Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd stwierdza, że w większości stanowią one polemikę z ustaleniami sądu powszechnego, który orzekł o eksmisji skarżącego i jego rodziny z lokalu nr [...] przy ulicy [...] w [...] bez przyznania im lokalu socjalnego. Zarzuty te nie mają żadnego znaczenia w postępowaniu o wymeldowanie wobec prawomocności orzeczenia eksmisyjnego.

Postępowanie administracyjne prowadzone jest na podstawie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego i ustaw regulujących dane kwestie merytorycznie. Nie stosuje się w tym postępowaniu przepisów kodeksu cywilnego, chyba, że przez analogię, gdy przepisy materialnoprawne są na przykład mało precyzyjne. Nie stosuje się też przepisów kodeksu karnego. W związku z tym wszystkie zarzuty wywodzone z tych przepisów nie mogą odnieść w tym wypadku zamierzonego skutku.

Niezrozumiałe jest powoływanie się na przepisy Konstytucji, Konwencji o ochronie praw człowieka, kodeksu cywilnego dotyczących obowiązku równego traktowania obywateli czy zasady współżycia społecznego. Ta ostatnia, wyrażona w art. 5 Kodeksu cywilnego nie ma zastosowania ani w postępowaniu egzekucyjnym ani administracyjnym. Komornik zobowiązany był do wykonania wyroku eksmisyjnego bez względu na to czy zawierał on rozstrzygnięcie o prawie do lokalu socjalnego czy też nie. To Sąd powszechny posiadał kompetencją do przyznania lokalu socjalnego a skoro tak nie uczynił świadczy to o tym, że nie znalazł do tego podstaw. Kwestia ewentualnych negocjacji z inwestorem, co do wydania lokalu w świetle wyroku eksmisyjnego, który stanowił tytuł wykonawczy uprawniający do egzekucji także nie może odnieść skutku w aspekcie legalności zaskarżonej decyzji administracyjnej. Ani organ ani sąd nie zajmuje się także stroną intencjonalną działania właściciela przedmiotowego lokalu. Eksponowany przez skarżącego brak możliwości zameldowania się w innym miejscu czy fakt braku lokalu socjalnego nie ma znaczenia dla oceny przesłanki do wymeldowania. W postępowaniu o wymeldowanie bada się wyłącznie to czy podmiot zamieszkuje na stałe w przedmiotowym lokalu i czy się z niego dobrowolnie wyprowadził. O dobrowolności była mowa wyżej.

Trudno także zarzucić organowi nierozważenie interesu skarżącego a jedynie interes właściciela lokalu skoro skarżący zobowiązany był do opuszczenia lokalu i tego nie uczynił a właściciel dysponował orzeczenie sądowym do wydania lokalu. Kwestie związane z możliwością wyprowadzenia sią z lokalu bez udziału komornika to kwestie związane z postępowaniem egzekucyjnym a nie postępowaniem administracyjnym.

Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organ wskazany przez skarżącego przepisów postępowania administracyjnego. Organ w sposób prawidłowy zebrał materiał dowodowy a następnie go niewadliwie ocenił. Uzasadnienie zawiera podstawę faktyczną i prawną i jest przekonujące. Zarzuty naruszenia przepisów postępowania tj. art. 156 i 145 K.p.a. nie znajdują uzasadnienia w niniejszej sprawie. Podobnie należy ocenić zarzuty naruszenia Konstytucji R.P jak i Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Wskazywane przez skarżącego normy są normami natury ogólnej i dotyczą wielu aspektów życia i kryteriów ich stosowania (począwszy od ochrony życia ludzkiego do zakazu tortur). Biorąc pod uwagę przedmiot sprawy i okoliczności, jakie legły u podstaw zaskarżonego rozstrzygnięcia zarzuty te nie mogą odnieść zamierzonego skutku.

Organy uznały, zatem prawidłowo, że opuszczenie przez skarżącego tego lokalu w drodze przymusowej egzekucji było równoznacznie z dobrowolnym opuszczeniem lokalu. Zresztą skarżący nie zaprzecza, że taka sytuacja miała miejsce.

Konkludując, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego organy w sposób wystarczający zebrały materiał dowodowy i na jego podstawie prawidłowo uznały, że skarżący spełnia warunki do jej wymeldowania.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270) orzekł jak w sentencji wyroku.