Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 744/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2020-10-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art.262 par.1
journal: Dz.U. 2019 poz 1438
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędzia WSA Irena Wesołowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 października 2020 r. sprawy ze skargi R. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 czerwca 2020 r., nr [...] w przedmiocie kary porządkowej 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Burmistrza Miasta Ł.z dnia 8 listopada 2019 r. nr [..]. 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 8 listopada 2019 r., nr [...] Burmistrz Miasta Ł. nałożył na R.B. karę porządkową w kwocie 1.500 zł z tytułu niezłożenia wyjaśnień oraz nieprzedłożenia dokumentów dotyczących pobierania opłaty miejscowej za lata 2014-2019.

Strona zaskarżyła powyższe postanowienie zażaleniem, domagając się jego uchylenia i umorzenia postępowania w zakresie egzekwowania od skarżącej obowiązków w trybie art. 262 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm.; dalej: o.p.), jako od osoby niemającej statusu strony, ewentualnie jego uchylenia i przekazania sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.

Skarżonemu orzeczeniu zarzuciła naruszenie: art. 217 § 1 pkt 4 o.p., polegające na niewskazaniu w treści postanowienia podstawy prawnej, tj. konkretnej normy będącej podstawą do wydania zaskarżonego postanowienia; art. 262 § 1 o.p., polegające na nałożeniu kary porządkowej na osobę niemającą statusu strony, pełnomocnika strony, świadka, ani biegłego w postępowaniu; art. 262 § 1 pkt 2a o.p., polegające na nałożeniu kary porządkowej za nieprzedłożenie dokumentów dotyczących pobieranej i odprowadzanej opłaty miejscowej, pomimo tego, że skarżąca dwukrotnie udzieliła wyczerpujących wyjaśnień, udostępniając organowi informacje, które są w jej posiadaniu oraz wyjaśniając, że nie jest w posiadaniu innych żądanych dokumentów i informacji, a w konsekwencji - nie wystąpiła przesłanka bezzasadnej odmowy.

Nadto, zarzucono naruszenie art. 19 pkt 2 w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1170), polegające na próbie egzekwowania od skarżącej obowiązków, w oparciu o błędne przypisanie jej przymiotu inkasenta opłaty miejscowej w sytuacji w której skarżąca nie została imiennie wskazana w uchwale rady gminy jako inkasent takiej opłaty, skarżąca nigdy nie wyrażała zgody na pełnienie obowiązków inkasenta; skarżąca nigdy nie prowadziła inkasa w oparciu o ustalone w uchwale zasady, skarżąca nigdy nie otrzymywała wynagrodzenia za inkaso; faktycznego inkasa opłaty miejscowej na terenie miasta Ł. dokonują imiennie wskazane w uchwale B.G. oraz G.D..

Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 15 czerwca 2020 r. sygn. [...] utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ II instancji podniósł, że postanowieniem z dniu 11 września 2019 r. Burmistrz Miasta Ł. wszczął z urzędu, wobec R.B., prowadzącej na terenie Ł. działalność gospodarczą polegającą na wynajmowaniu pokoi, postępowanie w sprawie określenia zobowiązania w opłacie miejscowej za lata 2014 r. do 2019 r. R.B. w trakcie przeprowadzonej w czerwcu 2019 r. kontroli podatkowej w zakresie opłaty miejscowej, stwierdziła, że jest właścicielką obiektów przy ul. [...] 1 w Ł. Dodatkowo wskazała siebie jako osobę zajmującą się naliczeniem i poborem opłaty miejscowej. Oświadczyła, że w obiektach prowadzona była książka meldunkowa oraz ewidencja osób przebywających dłużej niż dobę w celach turystycznych, wypoczynkowych lub szkoleniowych. R.B. w latach 2014-2019 pobierała opłatę miejscową od osób fizycznych. które korzystały z oferowanych przez nią pokoi i następnie za pośrednictwem G.D. i B.G., przekazywała ją do organu podatkowego.

Zgodnie z § 3 uchwały nr [...] Rady Miejskiej w Ł. z dnia 30 listopada 2015r. w sprawie określenia wysokości stawek opłaty miejscowej, zasad ustalania i poboru, oraz wprowadzenia obowiązku prowadzenia ewidencji osób, inkasentami opłaty miejscowej są: osoby fizyczne, osoby prawne i jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, prowadzące: hotele, ośrodki wypoczynkowe, pensjonaty, kwatery, wynajmujące domy letniskowe, campingi, pola namiotowe i inne obiekty o podobnym przeznaczeniu lub wyznaczone przez nich osoby; B.G. i G.D..

R.B., jako właścicielka obiektów turystycznych przy ul. [...] w Ł., wedle złożonego oświadczenia, zajmującą się osobiście naliczeniem i poborem opłaty miejscowej, jest więc inkasentem opłaty miejscowej, w rozumieniu art. 9 o.p.. Wedle art. 32 § 1 o.p., inkasenci obowiązani są przechowywać dokumenty związane z poborem lub inkasem podatków do czasu upływu terminu przedawnienia zobowiązania płatnika lub inkasenta.

Organu ustalił zatem, iż w dacie wszczęcia przez organ pierwszej instancji postępowania podatkowego, zobowiązania podatkowe z tytułu opłaty miejscowej za lata 2014-2019 nie były jeszcze przedawnione. Oznacza to, że R.B., jako inkasent miała obowiązek przechowywać pełną dokumentację związaną z poborem lub inkasem opłaty miejscowej.

W ocenie Kolegium, przytoczone wyżej okoliczności dowodzą, że R.B., bezzasadnie odmówiła udostępnienia organowi pierwszej instancji żądanej dokumentacji. Jej stanowisko opierało się w istocie na twierdzeniu, że nie jest inkasentem opłaty miejscowej w związku z tym me miała obowiązku przechowywania i udostępniania organowi dokumentacji z nią związanej.

Zdaniem organu, twierdzenia te okazały się błędne w świetle cytowanej wyżej uchwały nr [...] Rady Miejskiej w Ł. z dnia 30 listopada 2015 r. w sprawie określenia wysokości stawek opłaty miejscowej, zasad ustalania i poboru, oraz wprowadzenia obowiązku prowadzenia ewidencji osób. R.B., jako właściciel obiektu turystycznego, w którym prowadzi działalność związaną z wynajmowaniem pokoi turystom, jest na podstawie przywołanego aktu prawa miejscowego inkasentem w zakresie opłaty miejscowej pobieranej od klientów. Miała zatem obowiązek prowadzić i przechowywać sporządzoną na tą okoliczność dokumentację, przez okres pięciu lat od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności opłaty miejscowej. Za bezpodstawne w tej sytuacji organ uznał stanowisko strony, iż nie posiada takowej dokumentacji za lata 2014-2019, bądź też, że organ podatkowy nie jest uprawniony do żądania od niej jej udostępnienia.

Na powyższą decyzję skargę wniosła Skarżąca, zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego 1). art. 262 § 1 o.p. polegające na nałożeniu kary porządkowej na osobę niemającą statusu strony, pełnomocnika strony, świadka ani biegłego w postępowaniu, 2). art. 262 § 1 pkt 2a) o.p. polegające na nałożeniu kary porządkowej za nieprzedłożenie dokumentów dotyczących pobieranej i odprowadzanej opłaty miejscowej, pomimo tego, że skarżąca dwukrotnie udzieliła wyczerpujących wyjaśnień, udostępniając organowi informacje, które są w jej posiadaniu oraz wyjaśniając, że nie jest w posiadaniu innych żądanych dokumentów i informacji, a w konsekwencji - mimo braku przesłanki bezzasadnej odmowy, 3). art. 120, 121 § 1 oraz art. 122 o.p. poprzez pobieżne odniesienie się do zarzutów zażalenia, nieustosunkowanie się do zarzutu błędnego wskazania skarżącej jako inkasenta opłaty miejscowej oraz nieznajdujące podstaw w zebranym materiale dowodowym uznanie skarżącej za inkasenta opłaty miejscowej wbrew przywołanemu orzecznictwu sądów administracyjnych oraz uzyskanemu przez skarżącą stanowiskiem/opinią Biura Analiz, Dokumentacji i Korespondencji Senatu RP.

Ponadto Skarżąca podniosła zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego art. 19 pkt 2 w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych polegające na próbie egzekwowania od skarżącej obowiązków w oparciu o błędne przypisanie jej przymiotu i inkasenta opłaty miejscowej, w sytuacji w której: a). skarżąca nie została imiennie wskazana w uchwale rady gminy jako inkasent takiej opłaty; b). skarżąca nigdy nie wyrażała zgody na pełnienie obowiązków inkasenta, c). skarżąca nigdy nie prowadziła inkasa w oparciu o ustalone w uchwale zasady (tj. w oparciu o kwitariusz K-103, w zamian za wynagrodzenie), d). faktycznego inkasa opłaty miejscowej na terenie miasta Ł. dokonują imiennie wskazane w uchwale B.G. oraz G.D..

W oparciu o powyższe zarzuty Skarżąca wniosła o uchylenie w całości postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 czerwca 2020 r. (znak [...]) i poprzedzającego go postanowienia Burmistrza Miasta Ł. z dnia 8 listopada 2019 r., oraz umorzenie postępowania w sprawie, względnie o uchylenie w całości postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia I 5 czerwca 2020 r. (znak [...]) i poprzedzającego go postanowienia Burmistrza Miasta Ł. z dnia 8 listopada 2019 r., i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż Skarżąca nigdy nie była i nie jest inkasentem tej opłaty. W konsekwencji, organ nie może karać jej za odmowę wykonania obowiązków spoczywających na podmiocie, statusu którego skarżąca nie posiada. W Gminie Ł. inkaso opłaty miejscowej reguluje uchwała Nr [...] Rady Miejskiej w Ł. z dnia 30 listopada 2015 w sprawie określenia wysokości stawek opłaty miejscowej, zasad ustalani poboru, terminów jej płatności oraz wprowadzenia obowiązku prowadzenia ewidencji osób. Powołując się na utrwalone orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego Skarżąca wskazała, iż określenie inkasenta, o którym mowa w art. 19 pkt 2 ustawy o podatkach i opiatach lokalnych, powinno przybrać postać zindywidualizowanego podmiotu. R.B. nie została wskazana imiennie w uchwale Rady Miasta Ł. jako inkasent opłaty miejscowej. Nigdy też nie wyrażała zgody na pełnienie tej funkcji. W końcu: nigdy choćby faktycznie funkcji tej nie pełniła. Funkcję inkasentów pełniły natomiast wskazane w ww. uchwałach B.G. oraz G.D., które regularnie pojawiały się w pensjonatach na terenie Ł. i pobierały opłatę dobrowolnie pozostawianą tam przez turystów. Potwierdzeniem tego pozostaje, że to one potwierdzały inkaso na kwitariuszach K-103, a także one pobierały wynagrodzenie z tytułu inkasa. R.B. wynagrodzenia z tytułu inkasa nigdy nie otrzymywała, albowiem takie przysługiwało inkasentom.

Nadto, skarżąca wskazała, że mimo braku statusu strony i nieprecyzyjnych wezwań, udzieliła organom za każdym razem szczegółowych wyjaśnień.

Skarżąca wyjaśniła także, że jej rozliczenia z Booking.com nie zawierają danych adresowych osób zobowiązanych do uiszczania opiaty miejscowej. Mają charakter zbiorczych, anonimowych rozliczeń. Portale rezerwacyjne z uwagi na wymogi RODO ograniczają do minimum przetwarzanie zbędnych danych osobowych. W konsekwencji, skarżąca nie jest w posiadaniu danych, o które chodzi organowi. Brak jest natomiast w niniejszej sprawie podstaw do przetwarzania przez organ zbiorczych danych dotyczących faktu i wysokości obrotów osiąganych przez skarżącą na współpracy z portalem booking.com. Informacje te pozostają bez znaczenia dla rozstrzygnięcia.

W piśmie, stanowiącym odpowiedź na powyższą skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując jednocześnie zaprezentowane wcześniej stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) – dalej: "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli zaskarżonego aktu, tutaj postanowienia, co do jego zgodności z prawem. W ramach zatem swoich ustawowych kompetencji sąd bada, czy nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania.

W myśl zaś art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Stosując powyższe zasady, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.

Rozpoznając niniejszą sprawę w tak zakreślonej kognicji Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie organu I i II instancji narusza prawo, a zatem konieczne było ich uchylenie.

Ramy prawne poddanego kontroli sądowej rozstrzygnięcia wyznaczała w pierwszym rzędzie treść przepisu art. 262 § 1 pkt 2a Ordynacji podatkowej, który stanowi, że strona, pełnomocnik strony, świadek, biegły, którzy mimo prawidłowego wezwania organu podatkowego bezzasadnie odmówili okazania lub nie przedstawili w wyznaczonym terminie dokumentów, których obowiązek posiadania wynika z przepisów prawa, ksiąg podatkowych, dowodów księgowych będących podstawą zapisów w tych księgach mogą zostać ukarani karą porządkową w wysokości do 2.800 zł.

Zasadniczą przesłanką nałożenia kary porządkowej jest zgodnie z art. 262 § 1 pkt 2a o.p. "bezzasadność odmowy" dokonania konkretnej opisanej w nim czynności procesowej, tj. m.in. okazania lub przedstawienia dokumentów, których obowiązek posiadania wynika z przepisów prawa albo ksiąg podatkowych. Dla wypełnienia dyspozycji powyższego przepisu i w konsekwencji zaistnienia podstawy prawnej dla wymierzenia kary porządkowej konieczne jest więc, obok dokonania przez organ prawidłowego wezwania, stwierdzenie "bezzasadności odmowy" i potwierdzenie w innych przepisach obowiązku posiadania dokumentów. W przypadku ksiąg podatkowych ustawodawca w przepisie tym nie zawarł, tak jak w stosunku do dokumentów, zastrzeżenia dotyczącego istnienia w przepisach obowiązku ich posiadania, bowiem co wynika z ujętej w art. 3 pkt 4 o.p. definicji legalnej ksiąg podatkowych, należy przez nie rozumieć księgi rachunkowe, podatkową księgę przychodów i rozchodów, ewidencje oraz rejestry, do których prowadzenia, do celów podatkowych, na podstawie odrębnych przepisów, obowiązani są podatnicy, płatnicy lub inkasenci. Za bezzasadną odmowę przyjmuje się taką, która nie ma podstaw w obiektywnych okolicznościach sprawy. Nie ma zatem znaczenia to, czy w przekonaniu strony powinna ona ten obowiązek wykonać, lecz o kwestię istnienia faktycznych przeszkód w jego wykonaniu. Znamiona "bezzasadnej odmowy", o jakiej mowa w powołanym wyżej przepisie, nosi postępowanie strony, która bez uzasadnionej przyczyny nie realizuje wezwania organu, tj. jeżeli z okoliczności sprawy nie wynika, że jest to uzasadnione obiektywnymi okolicznościami. W literaturze przedmiotu wskazuje się, że danie możliwości organom podatkowym stosowania kar porządkowych, ma na celu zdyscyplinowanie uczestników postępowania podatkowego do określonych zachowań, podyktowanych czynnościami organu (zob. S. Presnarowicz [w:] C. Kosikowski oraz L. Etel (red.), J. Brolik, R. Dowgier, P. Pietrasz, M. Popławski, S. Presnarowicz, W. Stachurski, Ordynacja podatkowa. Komentarz LEX, Warszawa 2013, s. 1331.). Odnotować też należy stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w kontekście oceny, czy dana czynność strony polega na bezzasadnej odmowie dokonania czynności dowodowej, stwierdził m.in., że bezzasadna odmowa strony, to odmowa nieznajdująca potwierdzenia w obowiązujących przepisach (por. wyrok z 21 października 2011 r., sygn. akt II FSK 775/10 - dostępny na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W realiach niniejszej sprawy skarżąca prawidłowo zakwestionowała zarówno istnienie przesłanek podmiotowych, jak i przedmiotowych dla wymierzenia jej kary porządkowej.

W pierwszym rzędzie, na akceptację zasługuje ta argumentacja skargi, w której podważono posiadanie przez skarżącą przymiotu inkasenta, a w konsekwencji istnienie obowiązku prowadzenia ewidencji. Obowiązek ten organy podatkowe wyprowadziły z postanowień aktu prawa miejscowego, tj. § 3 pkt 1 uchwały Nr [...]Rady Miejskiej w Ł. z 30 listopada 2015 r. w sprawie określenia wysokości stawek opłaty miejscowej, zasad ustalania i poboru, terminów jej płatności oraz wprowadzenia obowiązku prowadzenia ewidencji osób.

W ocenie Sądu, jest to błędny pogląd organów, jednocześnie w tej mierze należy zaaprobować dotychczas wyrażane przez Naczelny Sąd Administracyjny stanowisko, co do sposobu realizacji delegacji ustawowej ujętej w art. 19 pkt 2 u.p.o.l. (zob. wyrok NSA: z 2 lutego 2017 r., sygn. akt II FSK 1691/15 oraz z 13 września 2018 r., sygn. akt II FSK 2164/18 – dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zgodnie z art. 19 pkt 2 u.p.o.l. rada gminy w drodze uchwały może zarządzić pobór opłat (targowej, miejscowej, uzdrowiskowej, od psów) w drodze inkasa oraz określić inkasentów i wysokość wynagrodzenia za inkaso, a także może wprowadzić obowiązek prowadzenia przez inkasentów ewidencji osób, o których mowa w art. 17 ust. 1, zobowiązanych do uiszczania opłaty miejscowej oraz określić szczegółowy zakres danych zawartych w tej ewidencji, uwzględniając konieczność zapewnienia prawidłowego poboru opłaty miejscowej. Przepis ten należy odczytywać całościowo, biorąc pod uwagę zasadę realizacji tak opisanej w nim kompetencji Rady Gminy, która brzmi "uwzględniając konieczność zapewnienia prawidłowego poboru opłaty miejscowej". Inkasentem jest w myśl art. 9 o.p. osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemającą osobowości prawnej, obowiązana do pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu, status inkasenta zobowiązanego do poboru opłat powinien wynikać wprost z prawa miejscowego, jakim jest uchwała rady gminy wydana na podstawie upoważnienia ustawowego (art. 18 ust. 2 pkt 8 ustawy o samorządzie gminnym). Tylko imienne wskazanie poprzez podanie imienia i nazwiska osoby fizycznej lub nazwy osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nieposiadajacej osobowości prawnej w sposób prawidłowy określa inkasenta. Inkasent nie może być abstrakcyjnym, nieokreślonym jednoznacznie podmiotem zarówno dla organu podatkowego, jak i dla podatnika. Wyznaczenie inkasenta należy do wyłącznej kompetencji rady gminy i nie może być przez nią przenoszone na inne podmioty, w tym na pozostałe, upoważnione przez nią organy.

Jak słusznie więc wskazała skarżąca określenie, o którym mowa w art. 19 pkt 2 u.p.o.l., powinno przybrać postać zindywidualizowanego podmiotu (nazwisko i imię, nazwa, firma). Również trafne jest stanowisko, że powierzenie komuś stanowiska (funkcji) inkasenta musi poprzedzać zgoda danego podmiotu na przyjęcie łączących się z tym obowiązków i musi zostać wyrażona przed określeniem (wyznaczeniem) inkasenta. Konkluzja ta wynika z wykładni gramatycznej art. 19 pkt 2 u.p.o.l., że źródłem nawiązania stosunku prawnego, jakim jest "określenie inkasenta" jest uchwała rady gminy, a nie, będąca jej następstwem, umowa z wyznaczoną na inkasenta osobą. Zatem, wobec niezgodności §3 ust.1 powołanej wyżej uchwały Rady Miejskiej z art. 19 pkt.2 u.p.o.l., Sąd odmówił jego zastosowania w sprawie. Prawo sądów administracyjnych do badania zgodności z Konstytucją RP i ustawami aktów podustawowych w trakcie kontroli decyzji/postanowień administracyjnych w konkretnych sprawach wynika z przepisów art. 184,art.178ust.1 i art.8 Konstytucji RP które stosuje się bezpośrednio i których adresatem są przede wszystkim sądy /zob. wyrok NSA z dnia 24.10.2018r. sygn.. akt II FSK 1098/18, LEX / W przyjętym do orzekania i niekwestionowanym stanie faktycznym sprawy Sąd nie znalazł również podstaw dla stwierdzenia wskazanej w art. 262 § 1 pkt 2a o.p. "bezzasadności odmowy" także z tego powodu, że skarżąca swym zachowaniem nie wypełniła dyspozycji tego przepisu. Otóż wynik zarówno wykładni językowej, systemowej i celowościowej powyższego przepisu doprowadza do jednoznacznych wniosków interpretacyjnych, że "bezzasadność odmowy" dotyczy niedokonania konkretnej opisanej w nim czynności procesowej, tj. "okazania lub przedstawienia" dokumentów, których obowiązek posiadania wynika z przepisów prawa, ksiąg podatkowych, dowodów księgowych będących podstawą zapisów w tych księgach. Ustawodawca dopuścił więc, dla zdyscyplinowania uczestnika postępowania podatkowego, możliwość (" [...] mogą zostać ukarani karą porządkową [...]" ) wymierzenia mu kary finansowej w sytuacji, gdy wezwany nie okazuje lub nie przedstawia takich dokumentów albo ksiąg podatkowych lub dowodów księgowych. Dla zastosowania tego środka dyscyplinującego obok istnienia obowiązku posiadania tychże dokumentów nieodzownym jest też ich faktyczne posiadanie. Przewidziana w powyższym przepisie kara porządkowa stanowi bowiem implikację nieujawnienia, na żądanie organu, na potrzeby prowadzonego postępowania podatkowego, posiadanej przez wezwanego dokumentacji. Nie stanowi natomiast sankcji za nieprowadzenie, nieposiadanie takowej dokumentacji. Czyn taki, tj. polegający na nieprowadzeniu wbrew obowiązkowi ewidencji został spenalizowany w przepisie art. 60 § 1 i 4 w zw. z art.53 § 21 pkt 3 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (j. t. Dz. U z 2017 r. poz. 2226).

W realiach niniejszej sprawy, co jest bezsporne, skarżąca nie posiadała, nie prowadziła jako inkasent ewidencji osób zobowiązanych do uiszczenia opłaty miejscowej, o czym świadczą jej jednoznaczne odpowiedzi udzielane na wezwanie organów. Tym samym, nie można było w takiej sytuacji przypisać skarżącej, że bezzasadnie odmówiła przedstawienia ewidencji, skoro takowej nie prowadziła. Ustalone okoliczności sprawy nie uzasadniały więc zastosowania wobec skarżącej kary porządkowej.

Ponadto, podkreślić należy, iż Skarżąca, z uwagi na treść § 3 pkt 1 uchwały nr [...] Rady Miejskiej w Ł. z dnia 30 listopada 2015 r. w sprawie określenie wysokości stawek opłaty miejscowej (...) błędnie została uznana zarówno przez organ I jak i II instancji za inkasenta, mimo że, w cytowanej uchwale nie została imiennie wskazana. Jak bowiem wynika z utrwalonego w tej mierze orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego tylko imienne wskazanie poprzez podanie imienia i nazwiska osoby fizycznej lub nazwy osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej w sposób prawidłowy określa inkasenta. Nadto, powierzenie komuś stanowiska inkasenta musi poprzedzać zgoda danego podmiotu na przyjęcie łączących się z tym obowiązków i musi zostać wyrażona przez określeniem (wyznaczeniem) inkasentem (wyrok NSA z 24 października 2018 r., sygn. akt II FSK 1098/19, wyrok NSA z 13 września 2018 r., sygn. akt II FSK 2184/18, wyrok NSA z 2 lutego 2017 r., sygn. akt II FSK 1691/15, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Tym samym, w ocenie Sądu, wobec niespełnienia wyżej wymienionych warunków, R.B. błędnie została uznana przez organy za inkasenta, na którym ciąża obowiązki związane z poborem opłaty miejscowej w drodze inkasa.

Po dokonaniu kontroli zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzającego je postanowienia Burmistrza Miasta Ł., Sąd doszedł do przekonania, że skarga z wyżej przedstawionych przyczyn zasługuje na uwzględnienie. W opinii Sądu zaskarżone postanowienie i poprzedzający go akt naruszają przepisy prawa materialnego, art. 19 pkt 2 zw. z art. 17 ust. 1 u.p.o.l., poprzez jego błędne zastosowanie w tej sprawie, a także przepisy prawa procesowego, to jest art. 262 § 1 pkt 2a o.p, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. w zw. z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz, na podstawie art. 135 p.p.s.a., poprzedzające je postanowienie organu I instancji.

W przedmiocie kosztów postępowania, na które składają się kwota 100 zł uiszczonego wpisu sądowego od skargi, koszty zastępstwa procesowego radcy prawnego w kwocie 480 zł oraz niezbędny wydatek 17 zł poniesiony tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, orzeczono, jak w pkt II wyroku, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.