Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 435/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2010-11-19 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 199,, art. 245 par. 2, art. 246 par. 1 pkt 1, a contrario
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi W. K. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 28 listopada 2008 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia zasad i trybu przeprowadzenia konsultacji z mieszkańcami miejscowości Gminy B. w przedmiocie wprowadzenia dodatkowych nazw tych miejscowości w języku kaszubskim postanawia odmówić wnioskodawcy przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 6 maja 2010 r. oddalił zażalenie W. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku , odmawiające przyznania skarżącemu prawa pomocy.

Zarządzeniem z dnia 18 maja 2010 r. Przewodniczący Wydziału wezwał skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 24 września 2009 r. w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu.

W dniu 14 czerwca 2010 r. skarżący po raz kolejny wniósł o przyznanie prawa pomocy stwierdzając, że jego sytuacja finansowa jeszcze bardziej się pogorszyła.

Zarządzenie z dnia 14 lipca 2010 r. referendarza sądowego pozostawiające powyższy wniosek bez rozpoznania z powodu nie złożenia go na urzędowym formularzu PPF, na skutek złożenia sprzeciwu, który nie został odrzucony, utraciło moc. Wnioskodawca w przewidzianym terminie złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy na formularzu PPF, wobec czego wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy podlegał rozpoznaniu ( art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Pismem z dnia 13 września 2010 r. Sąd wezwał wnioskodawcę do złożenia w terminie 7 dni pisma, w którym wskaże źródła swego utrzymania i wysokość dochodów, poda czy korzysta z form pomocy społecznej - pod rygorem rozpoznania wniosku na podstawie posiadanych dokumentów. W odpowiedzi wnioskodawca w piśmie z dnia 7 października 2010 r. oświadczył, że nie otrzymuje wynagrodzenia, emerytury ani renty, nie korzysta z pomocy społecznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W niniejszej sprawie Sąd rozpoznał wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy złożony w dniu 14 czerwca 2010 r. , uzupełniony na formularzu PPF z dnia 12 lipca 2010 r. , w którym skarżący domagał się zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego.

Zgodnie z art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), , prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.

W myśl art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Powyższe przepisy regulujące instytucję prawa pomocy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 p.p.s.a. Zatem to rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione.

Skarżący we wniosku o przyznanie prawa pomocy wskazał, że w 1998 r. na skutek gradobicia utracił wszelkie plony i do dziś nie może wznowić produkcji z powodu braku środków; nie ma żadnych dochodów, komornik zajął stado bydła i gospodarstwo, nie prowadzi wspólnego gospodarstwa domowego, nie posiada żadnych nieruchomości, pieniędzy, przedmiotów wartościowych. W bieżącym roku wydzierżawił od gminy 4 ha ziemi, jednak z powodu działań komornika nie może tego gruntu uprawiać.

W odpowiedzi na wezwanie o podanie źródła i wysokości dochodów, z których się utrzymuje wnioskodawca oświadczył, że nie otrzymuje wynagrodzenia, emerytury renty czy pomocy z opieki społecznej.

W niniejszej sprawie wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy był już raz rozpoznawany. Wniosek ten nie został uwzględniony z powodu nie wykazania przez stronę sytuacji materialnej uprawniającej do przyznania prawa pomocy.

Rozpoznając obecnie złożony wniosek Sąd zauważa, że wnioskodawca nie przedstawił żadnych dodatkowych informacji, które pozwalałyby na inną, niż dotychczasowa, ocenę sprawy. Złożone przez wnioskodawcę oświadczenia nie pozwalają na rzetelne wyjaśnienie wątpliwości, z czego utrzymuje się wnioskodawca i w konsekwencji ocenę, czy nie posiada on jakichkolwiek środków na poniesienie kosztów postępowania. Wezwany do podania źródeł utrzymania wnioskodawca podał jedynie, że nie otrzymuje emerytury, renty, wynagrodzenia. Jednocześnie oświadczył, że nie korzysta z pomocy społecznej. Dla Sądu oczywistym jest, że wnioskodawca musi ponosić pewne koszty swojego utrzymania. Skoro wnioskodawca, jak twierdzi, nie ma takich stałych źródeł dochodu jak emerytura, renta, wynagrodzenie, a jednocześnie nie korzysta z pomocy społecznej, musi mieć inne źródła dochodu, o których nie poinformował Sądu , domagając się przyznania prawa pomocy.

W świetle art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., nieuzupełnienie wniosku o przyznanie prawa pomocy o dodatkowe informacje dotyczące sytuacji majątkowej wnioskodawcy należy potraktować jako niewykazanie, że nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (por. postanowienie NSA z dnia 24 marca 2005 r. I OZ 128/05, nie publikowane).

Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że wnioskodawca nie udzielił Sądowi niezbędnych informacji koniecznych do rzetelnej oceny jego sytuacji finansowej .

W tej sytuacji Sąd na mocy art. 246 § 1 pkt 1) a contrario p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.