Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 270/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-06-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28, 35
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 156 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), , Sędzia WSA Małgorzata Jarecka, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Protokolant st. ref. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2012 r. sprawy ze skargi J. B. i J. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) grudnia 2011 r. znak (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala.


UZASADNIENIE

Wojewoda (...) decyzją z dnia (...) października 2011r. na podstawie art. 158 § 1 ustawy z dnia 1(...) czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) - po ponownym rozpatrzeniu wniosku J. B. i J. B. z dnia 8.04.2008 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta L. Nr (...) z dnia (...) lipca 2006 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej D.S. pozwolenia na rozbudowę istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego z wykonaniem instalacji: c o. i elektrycznej, na działce nr (...) przy ul. (...) w L. - odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji Prezydenta Miasta L.

W uzasadnieniu organ wskazał, że J. B. i J. B. zarzucili, iż wydanie kwestionowanego pozwolenia na rozbudowę nastąpiło z naruszeniem art. 10 K.p.a. bowiem bez ich udziału w postępowaniu. Wadliwość ta - ich zdaniem - skutkować powinna stwierdzeniem nieważności decyzji o pozwoleniu na rozbudowę. Zarzucili również, iż decyzja wydana została z rażącym naruszeniem Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego miasta L.

Podnosili naruszenie § 27 Planu. W przepisie tym ustalono, że na terenie oznaczonym w Planie symbolem "M4" można realizować budynki jednorodzinne o wysokości do II kondygnacji z poddaszem użytkowym w stromym dachu. Powierzchnia zainwestowania nie powinna przekraczać 35 % całkowitej powierzchni działki. Wnioskujący podnosili też naruszenie ustaleń zawartych w § 30 Planu - odnoszących się do obszaru oznaczonego w Planie Symbolem "M4d" - zabudowy atrialnej.

Wojewoda (...) wskazał, iż postępowanie toczy się od dłuższego czasu gdyż wcześniej organ ten decyzją z dnia (...) czerwca 2008 r., odmówił wszczęcia na wniosek J. B. i J. B. z dnia (...).04.2008 r. postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta m. L. o pozwoleniu na budowę. Wojewoda (...) stwierdził wówczas, że wnioskujący nie posiadają przymiotu strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane i nie mogą skutecznie żądać wszczęcia postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności kwestionowanej decyzji. Następnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia (...) lipca 2009 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody (...).

W uzasadnieniu potwierdził, że działka przy ul. (...) nie znajdzie się w obszarze oddziaływania rozbudowy budynku na działce nr (...). Nowa część budynku przewidziana została w odległości 4 m od granicy z sąsiednią działką J. B. i J. B., zgodnie z przepisem § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim odpowiadają budynki i ich usytuowanie. Nie spowoduje zacienienia i braku nasłonecznienia pomieszczeń w budynku J. B. i J. B.. Organ nie znalazł też innych przepisów, z których wynikałoby, że rozbudowa budynku ograniczy zagospodarowanie działki wnioskodawców.

Stanowiska organów I i II instancji nie podzielił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie i wyrokiem z dnia 2 grudnia 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 1589/09, uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego i poprzedzającą ją decyzję Wojewody (...).

Sąd stwierdził, że wydanie tych decyzji nastąpiło bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, bez wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz z naruszeniem przepisu art. 28 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 28 K.p.a., wobec wadliwej wykładni tego przepisu w okolicznościach sprawy.

Sąd stwierdził, że nieruchomość pozostaje w obszarze oddziaływania inwestycji tyle, że organ uznał, że to oddziaływanie mieści się w granicach dopuszczalnych przez prawo. Taki stan prawny musiał - wg Sądu - dawać podstawę właścicielom nieruchomości, jako stronom postępowania, do polemiki z tą tezą także w toku postępowania nieważnościowego. Sąd podkreślił, że przyznanie atrybutu strony skarżącej nie oznacza, że wszelkie prezentowane przez nią racje będą musiały być uwzględnione.

Stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, podzielił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 472/10. Potwierdził, że Sąd I instancji dokonał właściwej co do istoty oceny tego procesu.

Po wskazanych wyrokach Sądów Administracyjnych, Wojewoda (...), zawiadomieniem z dnia (...) maja 2011 r. wszczął na wniosek J. B. i J. B. postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta L. Nr (...) z dnia (...) lipca 2006 r. o pozwoleniu na budowę i decyzją z dnia (...) czerwca 2011 r. odmówił stwierdzenia nieważność ww. decyzji Prezydenta m. L.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania i decyzją z dnia (...) sierpnia 2011 r., uchylił w całości decyzję Wojewody (...) przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

GINB wskazał, że Wojewoda (...) nie zapewnił I. B. - współwłaścicielce działki nr (...) przy ul. (...) udziału w postępowaniu nieważnościowym.

Następnie Wojewoda (...) zgodnie z wytycznymi Głównego Inspektora Nadzoru ponownie ustalił strony postępowania. Wezwał wnioskodawców do przedłożenia dokumentu potwierdzającego ich tytuł prawny do nieruchomości przy ul. (...) w L.

Poinformował też pismem dnia (...).09.2011 r. I. B., zgodnie z art. 61 § 4 K.p.a., o prowadzonym postępowaniu w sprawie z wniosku J. B. i J. B. o stwierdzenie nieważności Prezydenta m. L. Nr (...) z dnia (...) lipca 2006 r. i możliwości: zapoznania się przez nią, w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, ze zgromadzonym materiałem dowodowym, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Zawiadomienie, pomimo dwukrotnego awizowania, nie zostało odebrane przez I. B.

Ponownie rozpatrując sprawę merytorycznie, organ I instancji wskazał, że podstawę materialnoprawną decyzji Prezydenta Miasta L. o pozwoleniu na rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr (...) przy ul. (...) w L. stanowił art. 28, 32, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

Zakres obowiązków organu administracji architektoniczno-budowlanej w tych sprawach określał art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. W szczególności zgodnie z jego treścią, pozwolenie na budowę mogło być wydane przez organ po uprzednim sprawdzeniu zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Zdaniem Wojewody, organ I instancji wnikliwie i rzetelnie sprawdził przedstawione mu dokumenty, czyniąc zadość powyższej regulacji. Właściwie ocenił, że projekt budowlany spełnia wszystkie wymagane prawem warunki.

Jako bezzasadny oceniono zarzut wydania decyzji z rażącym naruszeniem § 27 ust. 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego m. L. - część I z dnia 29 sierpnia 2002 r., zatwierdzonego uchwałą Nr (...) Rady Miejskiej w L. (Dz. Urz. Woj. (...) Nr (...), poz. (...)) - odnoszącego się do terenów oznaczonych symbolem "M4", dopuszczający zabudowę mieszkaniową jednorodzinną o wysokości budynków - II kondygnacje z możliwością realizacji poddasza użytkowego w stromym dachu.

W kwestii tej wypowiedział się bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 lutego 2010 r., sygn. akt II OSK 267/09, oddalającym skargę kasacyjną J. B. i J. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. z dnia 21 października 2008 r., sygn. akt II SA/Lu 466/08, wydanego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy rozbudowie budynku (bliźniaczego) na działce nr (...) B.R. Zarzuty wnioskodawców dotyczyły niezgodności identycznej rozbudowy budynku bliźniaczego z ww. przepisem Planu.

W ocenie organu rozbudowa zgodna jest z ustaleniami Planu. Zgodnie ze stanowiskiem sądów administracyjnych, przy ocenie możliwości realizacji rozbudowy budynku na obszarze oznaczonym symbolem "M4" nie ma zastosowania § 27 ust. 1 Planu, gdyż przepis ten odnosi się do obiektów nowo powstałych. Takie obiekty mogą mieć do Il-kondygnacji wysokości z możliwością realizacji poddasza użytkowego w stromym dachu.

Jeśli zaś chodzi o budynki istniejące, to kwestię ich rozbudowy normuje ust. 2 i ust. 3 § 27. Zgodnie z ww. przepisem na terenach zrealizowanych osiedli mieszkaniowych ustala się "adaptację istniejących budynków mieszkalnych w ramach 3. p. 1 istniejących wysokości". Skoro więc istniejący budynek, zgodnie z obecnie obowiązującym pojęciem kondygnacji, posiada 3 lub 4 kondygnacje, to zgodnie z ww. przepisem, jego rozbudowana część może posiadać taką samą wysokości. Spełniony też został warunek określony w § 27 ust. 3 pkt 2. Jak wynika z projektu budowlanego, powierzchnia zabudowy (zainwestowania), po rozbudowie budynku, wyniesie 128.7 m2, nie przekroczy więc 35% (374 x 0.35 = 130.9 m2) całkowitej powierzchni działki.

Tym samym organ potwierdził zgodność badanej inwestycji z ustaleniami odnoszącymi się do możliwości rozbudowy na obszarze objętym ww. planem. Rozbudowa budynku nie narusza też zasad określonych w § 82 dla strefy miejskiej "Y2", obejmującej obszary o intensywnym stopniu zurbanizowania realizowanym jako różnorodne formy zainwestowania, o dominujących formach miastotwórczych - a więc zespoły mieszkaniowe i zgrupowania aktywności gospodarczej, wraz z infrastrukturą komunikacyjną i zespołami zieleni.

Ustalenia dla "Strefy Kontynuacji Tradycji KNT5" nie miały zastosowania przy rozbudowie budynku przy ul. (...).

Badana iInwestycja nie narusza innych przepisów, w tym rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 1, mającym w sprawie zastosowanie w związku z art. § 2 ust. 1 cyt. rozporządzenia, budynek należy lokalizować, od granicy z sąsiednią działką budowlaną, w odległości nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej działki.

Rozbudowa budynku na działce nr (...), jak wynika z projektu zagospodarowania terenu została usytuowana 4.08 m od granicy z działką skarżących. W zaprojektowanych ścianach zewnętrznych - w tym w tej od strony ich działki – uwzględniono ocieplenie o grubości 12 cm.

W odniesieniu do twierdzenia wnioskujących, że odległość ściany od granicy działki jest mniejsza niż 4 m, organ wskazał, że projekt budowlany, został wykonany przez osoby posiadające stosowne uprawnienia. Do opracowania zostały dołączone oświadczenia projektantów, że projekt został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa oraz zasadami wiedzy technicznej.

Dołączona do projektu "Analiza warunków sąsiedztwa obiektu istniejącego i obiektów sąsiedzkich przewidzianych do rozbudowy pod kątem możliwości zacienienia" - sporządzona przez mgr arch. inż. Janusza Bielaka, potwierdziła brak jakiegokolwiek wpływu, o którym mowa w § 60 cyt. rozporządzenia, projektowanej rozbudowy budynku przy ul. (...) na warunki nasłonecznienia budynku mieszkalnego wnioskodawców przy ul. (...).

Organ wojewódzki nie dopatrzył się także, aby badana decyzja Prezydenta m. L. została wydana z innymi wadami mogącymi skutkować stwierdzenie jej nieważności.

J. i J. B. w swoim odwołaniu zarzucili, iż budynek bliźniaczy (ul. (...) i 16) posiada według obowiązujących projektów połowę budynku z przyziemiem zagłębionym w gruncie (ul. (...)) i drugą połowę z przyziemiem wyniesionym na poziom "zero" (ul. [...]). W projekcie wskazano, że ustalenia architekta odpowiedzialnego za budynek przyjęto na podstawie ogledzin, co wskazuje jednoznacznie na sfałszowanie projektu budowlanego. Fakt poświadczenia nieprawdy został częściowo zredukowany w kolejnej wersji projektu zamiennego dla drugiej części budynku (ul. [...]).

Posiadanie przez przedmiotowy budynek 4 kondygnacji nadziemnych oraz dachu nie będącego dachem stromym, były znane organowi I instancji. Wojewoda powołuje się obecnie na fakt, że zgodnie z w/w przepisami ustala się "adaptację istniejących budynków mieszkalnych w ramach istniejących wysokości". W przedmiotowej sprawie doszło do rozbudowy, a nie tylko adaptacji istniejącego budynku.

Pojęcia "adaptacja" nie można utożsamiać z pojęciem "rozbudowy" czy "nadbudowy", gdyż oba odnoszą się do innego rodzaju prac i ich efektów. Adaptacja dotyczy zmian przeznaczenia pomieszczeń lub obiektu w tych samych (istniejących) gabarytach, zaś "rozbudowa" czy "nadbudowa" zmieniają przede wszystkim gabaryty obiektu.

W związku z powyższym nie można było pominąć faktu, iż plan zagospodarowania przestrzennego wskazuje na możliwość adaptacji obiektu w zastanych gabarytach wysokościowych (§ 27 ust. 2 pkt 1 planu). Nadto plan zakłada w § 27 ust. 2 pkt 4 możliwość powiększenia kubatury na cele mieszkalne w formie rozbudowy kubatury istniejącej. W związku z powyższym powiększenie kubatury mogło nastąpić jedynie w formie zamiany kubatury już istniejącej na funkcję mieszkalną. Organ przyjął jednak, że rozbudowa kubatury na cele mieszkalne może nastąpić także w przypadku rozbudowy obiektu.

Dodatkowo, z projektu wynika, że budynek został wyniesiony z zagłębienia w gruncie, przez co jego sumaryczna wysokość wzrosła - pozostaje to w sprzeczności z "istniejącymi wysokościami".

Kolejnym spornym faktem pozostaje, czy rozbudowa odbyła się w pionie (opis projektu) czy w poziomie (rysunki). Decyzja odmawiająca stwierdzenia nieważności dowodzi, że dla Wojewody (...) nie ma to znaczenia.

Poza tym informacja jakoby I. B. została zawiadomiona pismem z dnia 21.09.2011 r., o prowadzonym postępowaniu mija się z prawdą.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 5 grudnia 2011r. na podstawie 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania J. B. i J. B. od decyzji Wojewody (...) z dnia 17.10.2011r., odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia 28.07.2006r., Nr (...), zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej D.S. pozwolenia na rozbudowę istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr ew. (...) przy ul. (...) w L. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody (...) z dnia 17.10.2011r.

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że w odwołujący się kwestionują zgodność projektu budowlanego z obowiązującym w dacie wydania decyzji miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

J. B. i J. B. twierdzą, iż doszło do rozbudowy, a nie tylko adaptacji istniejącego budynku oraz, że okoliczność tą pominął organ wojewódzki. W ocenie odwołujących się pojęcia "adaptacja" nie można utożsamiać z pojęciem "rozbudowy", czy "nadbudowy". Plan zagospodarowania przestrzennego wskazywał bowiem na możliwość adaptacji obiektu w zastanych gabarytach wysokościowych. Faktem spornym jest także czy rozbudowa spornego budynku odbyła się w pionie, czy w poziomie.

Odwołujący się wskazują także, że § 27 ust. 2 pkt 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zakłada możliwość powiększenia kubatury na cele mieszkalne w formie rozbudowy kubatury istniejącej, w związku z czym powiększenie kubatury może nastąpić jedynie w formie zmiany kubatury już istniejącej na funkcję mieszkalną.

W odniesieniu do tych twierdzeń, organ II instancji dokonał analizy obowiązującego w dniu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Teren inwestycji był oznaczony symbolem "M4". Ponadto działka inwestycyjna znajdowała się w strefach polityki przestrzennej oznaczonych jako "Y2" i "KNT5" (pismo Urzędu Miasta L. Wydział Architektury i Administracji Budowlanej z dnia 17.03.2004r.).

Zgodnie z § 27 ust. 1 miejscowego planu, tereny oznaczone symbolem "M4" są terenami mieszkaniowymi z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną.

Natomiast § 27 ust. 2 ustala warunki zabudowy na terenach zrealizowanych już osiedli mieszkaniowych, zaś § 27 ust. 2 pkt 1 dopuszcza adaptację istniejących budynków mieszkalnych w zastanych gabarytach wysokościowych z możliwością ich przebudowy w ramach istniejących wysokości. Natomiast § 27 ust. 2 pkt 4 stanowi, że powiększenie kubatury na cele mieszkaniowe może nastąpić jedynie w formie rozbudowy kubatury istniejącej, jako integralna część funkcjonalno - architektoniczna.

W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, z analizy projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Prezydenta Miasta L. z dnia 28.07.2006r., wynika, że dotyczy on budynku mieszkalnego przeznaczonego do rozbudowy, który stanowi zachodnią część bliźniaka oraz przebudowy garażu - część opisowa projektu budowlanego. W pkt 1 części opisowej wyraźnie wskazano na rozbudowę.

W punkcie 3 części opisowej projektu budowlanego użyto określenia "pionowa dobudowa na całej wysokości budynku tak, aby na każdej kondygnacji mieszkalnej uzyskać dodatkowo jeden pokój (parter i piętro) i dwa pokoje na poddaszu. Obsługa komunikacyjna dodatkowych pokoi z istniejących pomieszczeń". Wynika to także z części graficznej projektu budowlanego (m.in. rzut fundamentów - rys. nr 2; rzut przyziemia - rys. nr 3; rzut parteru - rys. 4). Rzuty poszczególnych kondygnacji zawierają naniesioną część istniejącego budynku oraz przylegającą do niej część projektowaną, które są jednocześnie połączone ze sobą przejściem.

W ocenie organu odwoławczego przesądza to o powiększeniu istniejącej już kubatury na cele mieszkaniowe, zatem rozbudowę o integralną część funkcjonalno - architektoniczną, co spełnia wymóg określony w § 27 ust. 2 pkt 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Jednocześnie sporny budynek mieszkalny nie narusza warunku określonego w przywołanym powyżej § 27 ust. 2 pkt 1 miejscowego planu. Rozbudowę zaprojektowano bowiem do wysokości istniejącego budynku (projekt budowlany - przekrój A-A i przekrój B - rys. nr 9; widok elewacji zachodniej - rys. nr 10 z zaznaczoną projektowaną częścią).

Użycie przez projektanta określenia, cyt.: "W ramach rozbudowy projektuje się pionową dobudowę", nie zmienia faktu, że zaplanowane roboty budowlane stanowią niewątpliwie rozbudowę, a nie adaptację.

Przez rozbudowę należy bowiem rozumieć zmianę także innych charakterystycznych parametrów istniejącego obiektu budowlanego, jak kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość (wniosek a contrario z definicji legalnej "przebudowy" - art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego).

Poza tym organ wskazał, że niektóre z wymienionych form budowy mogą wystąpić łącznie, np. nadbudowa połączona z rozbudową (Z. Niewiadomski (red.) Prawo budowlane. Komentarz, Warszawa 2007r.).

Przedmiotowy projekt budowlany, przewiduje rozbudowę istniejącego budynku wszerz oraz w wzwyż (rzut parteru - rys. nr 4; rzut I pietra - rys. 5; rzut poddasza - rys. 6; przekrój A-A i przekrój B - rys. nr 9; widok elewacji zachodniej - rys. nr 10 z zaznaczoną projektowaną częścią). Inwestycja objęta w/w projektem budowlanym stanowi funkcjonalne połączenie z istniejącym budynkiem i jego pomieszczeniami na każdej kondygnacji, co przesądza o zakwalifikowaniu przedsięwzięcia jako rozbudowa.

Argumentacja przedstawiona w odwołaniu, w ocenie GINB nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym.

Przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie jest sprzeczne z § 27 ust. 2 pkt 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bowiem spełniony został warunek, polegający na rozbudowie kubatury już istniejącej (pkt 4 części opisowej projektu budowlanego), zaś § 27 ust. 2 pkt 1 i 3 nie mają zastosowania.

Wobec powyższego weryfikowane pozwolenie na budowę nie narusza przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016, z późn. zm. - wg stanu prawnego na dzień 28.07.2006r.), zgodnie z którym właściwy organ przed wydaniem pozwolenia na budowę, sprawdza zgodność projektu budowlanego m.in. z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Z analizy projektu zagospodarowania wynika, że sporny budynek zaprojektowany został na działce nr ew. (...) położonej przy ul. (...) w L., w odległości 4,08 m od granicy z sąsiednią działką nr ew. (...) przy ul. (...), należącej do J. i I. B. i J. B..

Zaplanowana część budynku jest zwrócona w kierunku granicy działki nr ew. (...) elewacją bez otworów okiennych i drzwiowych. Tym samym został spełniony wymóg określony w przepisie § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. sku Nr 75. poz. 690, z późn. zm.), zgodnie z którym budynki na działce budowlanej sytuuje się od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej, niż 4 m w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę lej granicy.

Jakkolwiek J. B. w swojej wypowiedzi przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (wyrok NSA z dnia 16.03.2011r., sygn. akt II OSK 472/10) wskazał, iż zaprojektowana dobudowa do istniejącego budynku inwestora na działce nr ew. (...) przybliża rozbudowywany obiekt z oknami do granicy ich działki na odległość 3,70 m, a nie jak wskazano powyżej o 4.08 m, to jednak w tym postępowaniu ocenie podlegał tylko projekt budowlany.

Natomiast weryfikacja zgodności wykonania robót budowlanych z projektem budowlanym zatwierdzonym pozwoleniem na budowę, należy do kompetencji właściwego miejscowo organu nadzoru budowlanego.

Otwory okienne i drzwiowe znajdują się w części istniejącej budynku (w odległości 4 m od granicy działki B.), nie zaś w części projektowanej budynku, gdzie nie przewidziano żadnych otworów okiennych i drzwiowych. Istniejąca część budynku została zatwierdzona odrębnym pozwoleniem na budowę i nie może być przedmiotem niniejszego postępowania.

Nadto w ocenie organu projekt budowlany zatwierdzony kwestionowaną decyzją nie narusza również wymogów określonych w § 13, 57 i 60 w/w rozporządzenia w sprawie warunków technicznych.

Budynek znajdujący się na działce nr ew. (...). zwrócony jest bowiem w stronę granicy z działką nr ew. (...) ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych. Powyższe potwierdza, znajdująca się w aktach analiza możliwości zacieniania budynku istniejącego na działce nr ew. (...) przez rozbudowę budynków sąsiadujących na działkach nr (...) i (...), zawierająca widok elewacji bocznej budynku mieszkalnego wnioskodawców.

Poza tym projekt budowlany został opracowany przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia, które załączyły stosowne oświadczenia o posiadaniu ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej oraz o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Inwestor złożył prawidłowo wypełniony wniosek o wydanie pozwolenia na budowę oraz oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Tym samym spełniony został wymóg określony w art. 33 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołujących się, organ odwoławczy wskazał m in., że I. B. została prawidłowo zawiadomiona (doręczenie zastępcze) pismem z dnia 21.09.2011r., o wszczętym postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia 28.07.2006r.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, wnieśli J. i J. B..

Podnieśli, że wydanie zaskarżonych decyzji nastąpiło z naruszeniem prawa, a w szczególności przepisów art. 7, art. 10, art. 77 oraz art. 107 § 3 KPA w związku z art. 156 § 1 KPA oraz art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane oraz zapisów Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego miasta L..

Rozbudowywany budynek bliźniaczy (przy ulicy (...) i Przejazd 16) posiada od południowo - zachodniej strony posesji skarżących, 28 metrową 4 kondygnacyjną ścianę z otworami okiennymi i drzwiowymi usytuowaną w odległości mniejszej niż 4m. Wysokość tej ściany do gzymsu (zgodnie z przedłożonymi projektami budowlanymi) sięga 12m.

Zatwierdzony projekt budowlany i udzielone pozwolenia na budowę obejmuje budynek o dwóch kondygnacjach i poddaszu w stromym dachu, więc w toku postępowania zmieniono sposób liczenia kondygnacji, a dotychczasowy dach nie będący dachem stromym stał się stromym.

Poza tym § 27 posiada ust. 1 regulujący kwestię dwóch kondygnacji mieszkalnych i poddasza w stromym dachu oraz ust. 6 wskazujący, iż " Wszystkie działania prowadzone na wyznaczonych terenach M4 nie mogą naruszać ustaleń obowiązującego dla stref polityki przestrzennej, w obszarze których są one położone".

Jednym z widocznych istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu jest brak zagłębienia poniżej poziomo gruntu pierwszej kondygnacji obiektu. Zamieszczony w przedmiotowym projekcie rysunek elewacji frontowej budynku jest zaprzeczeniem stanu faktycznego - rys. 1 -3.

W projekcie brak jest spójności części opisowej ze stanem faktycznym. Zaprojektowany i rozbudowany obecnie budynek mieszkalny o 4 kondygnacjach nadziemnych nie odpowiada w żaden sposób założeniom terenów oznaczonych symbolem M4 oraz nie posiada wysokości ściany do gzymsu 7m lub 10 m do kalenicy (takie wytyczne odnośnie wysokości znajdują się w pozwoleniach budowlanych wydawanych w tym rejonie).

Ponadto, budynek w nowo powstającej części, nie posiada dachu "stromego", a dodatkową, w pełni funkcjonalną, kondygnację mieszkalną wyposażoną w pełnowartościowy balkon/loggie. Przy czterech nadziemnych kondygnacjach mieszkalnych, nazywanie najniższej kondygnacji piwniczno-garażową jest nieuprawnione. W związku z tym poziom "zero" budynku nie może znajdować się na wysokości 2,75m, co szczegółowo regulują normy budowlane.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalanie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu.

Skarga nie jest zasadna.

W odniesieniu do twierdzeń wnioskodawców, wskazujących na rażące naruszenie prawa, poprzez zatwierdzenie kwestionowaną decyzją Prezydenta Miasta L. Nr (...) z dnia (...) lipca 2006 r., projektu budowlanego pozostającego w sprzeczności z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, należało wskazać na ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego m. L. - część I z dnia 29 sierpnia 2002 r., zatwierdzonego uchwałą Nr (...) Rady Miejskiej w L. (Dz. Urz. Woj. (...) Nr (...), poz. (...)) - odnoszącego się do terenu inwestycji.

W dniu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę teren objęty sporną inwestycją, to jest działka nr ew. (...), przy ul. (...) w L., był oznaczony symbolem "M4". Ponadto działka ta znajdowała się w strefach polityki przestrzennej oznaczonych jako "Y2" i "KNT5" (pismo Urzędu Miasta L. Wydział Architektury i Administracji Budowlanej z dnia (...).03.2004r.).

Zgodnie z § 27 ust. 1 w/w uchwały w sprawie miejscowego planu, tereny oznaczone symbolem "M4", to tereny z podstawowym przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Nadto § 27 ust. 2 ustala warunki zabudowy na terenach zrealizowanych już osiedli mieszkaniowych, zaś stosownie do § 27 ust. 2 pkt 1 dopuszcza się adaptację istniejących budynków mieszkalnych w zastanych gabarytach wysokościowych z możliwością ich przebudowy w ramach istniejących wysokości.

Natomiast § 27 ust. 2 pkt 4 ww. planu stanowi, że powiększenie kubatury na cele mieszkaniowe może nastąpić jedynie w formie rozbudowy kubatury istniejącej, jako integralna część funkcjonalno - architektoniczna.

Projekt budowlany zatwierdzony decyzją Prezydenta Miasta L. z dnia (...).07.2006r., dotyczył rozbudowy budynku mieszkalnego, będącego zachodnią częścią bliźniaka oraz przebudowy garażu (część opisowa projektu budowlanego - pkt 1 przedmiot opracowania).

W punkt 3 części opisowej projektu budowlanego użyto określenia, "pionowa dobudowa na całej wysokości budynku tak, aby na każdej kondygnacji mieszkalnej uzyskać dodatkowo jeden pokój (parter i piętro) i dwa pokoje na poddaszu. Obsługa komunikacyjna dodatkowych pokoi z istniejących pomieszczeń".

Wskazanie na rozbudowę wynika także z części graficznej projektu budowlanego, Rzuty poszczególnych kondygnacji zawierają naniesioną część istniejącego budynku oraz przylegającą do niej część projektowaną, które są połączone ze sobą przejściem.

W takiej sytuacji słusznie organy ustaliły, że w przypadku przedmiotowej inwestycji mamy do czynienia z powiększeniem kubatury na cele mieszkaniowe, która stanowi rozbudowę istniejącej już kubatury i jest jej integralną częścią funkcjonalno – architektoniczną. Tym samym spełniony został wymóg określony w § 27 ust. 2 pkt 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Poza tym zasadnie ustalono, że sporny budynek mieszkalny nie narusza warunku określonego w § 27 ust. 2 pkt 1 miejscowego planu. Rozbudowę zaprojektowano bowiem do wysokości istniejącego budynku (projekt budowlany - przekrój A-A i przekrój B - rys. nr 9; widok elewacji zachodniej - rys. nr 10 z zaznaczoną projektowaną częścią).

Wprawdzie użyte przez projektanta określenia, nie są precyzyjne - "W ramach rozbudowy projektuje się pionową dobudowę", to nie zmienia faktu, że zaprojektowane roboty budowlane stanowiły rozbudowę, a nie adaptację.

Słusznie organ odwoławczy wskazał, że przy rozbudowie dochodzi do zmiany charakterystycznych parametrów istniejącego obiektu budowlanego, jak kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość.

Kwestionowany projekt budowlany przewiduje rozbudowę istniejącego budynku wszerz oraz wzwyż. Projekt budowlany rozbudowy przewiduje funkcjonalne połączenie z istniejącym budynkiem i jego pomieszczeniami na każdej kondygnacji, co właśnie przesądza o zakwalifikowaniu tych robót jako rozbudowa.

Mając to na uwadze stwierdzić należało, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie jest sprzeczne z § 27 ust. 2 pkt 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bowiem spełniony został warunek, polegający na rozbudowie w formie kubatury już istniejącej (pkt 4 części opisowej projektu budowlanego), zaś ustalenia z § 27 ust. 2 pkt 1 i 3 nie mają w tej sprawie zastosowania.

Dlatego kwestionowane pozwolenie na budowę nie narusza przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane Dz. U. z 2003r. Nr 207, poz. 2016, z późn. zm. - wg stanu prawnego na dzień 28.07.2006r.), zgodnie z którym właściwy organ przed wydaniem pozwolenia na budowę, miał obowiązek sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Nie potwierdziły się także zarzuty dotyczące niezachowania wymaganych odległości od granicy z działką wnioskodawców. Z przedmiotowego projektu zagospodarowania terenu wynika, że budynek na działce nr ew. (...) zaprojektowano w odległości 4,08 m od granicy z sąsiednią działką nr ew. (...) przy ul. (...).

Objęta kwestionowanym pozwoleniem budowlanym część budynku, zwrócona jest w kierunku granicy działki nr ew. (...) elewacją bez otworów okiennych i drzwiowych. Spełniony został zatem wymóg § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002, Nr 75. poz. 690, z późn. zm.), zgodnie z którym budynki na działce budowlanej sytuuje się od granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości nie mniejszej, niż 4 m w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy.

Oczywiście nie mogła mieć żadnego znaczenia prawnego w tej sprawie kwestia zgodności późniejszego wykonania robót budowlanych z projektem budowlanym. Tak samo zresztą, jak zarzuty co do istniejącej część budynku, która została zatwierdzona odrębnym pozwoleniem na budowę, nie mogły być przedmiotem niniejszego postępowania.

Projekt budowlany zatwierdzony kwestionowaną decyzją nie narusza również wymogów określonych w § 13, 57 i 60 w/w rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Budynek wnioskodawców znajdujący się na działce nr ew. (...). zwrócony jest bowiem w stronę granicy z działką nr ew. (...) ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych. Powyższe wynikało z analizy możliwości zacieniania budynku istniejącego na działce nr ew. (...), (przez rozbudowę budynków sąsiadujących na działkach nr (...) i (...)) zawierającą widok elewacji bocznej budynku mieszkalnego wnioskodawców.

W odniesieni do zarzutów procesowych zasadnie również GINB wskazał, że I. B. została prawidłowo zawiadomiona pismem z dnia (...).09.2011r. (poprzez doręczenie zastępcze), o wszczętym postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta L. z dnia (...).07.2006r.

Dlatego Sąd uznał, iż wbrew zarzutom i wywodom skargi przeprowadzona przez organy analiza materiału dowodowego była rzetelna i prawidłowa, i w konsekwencji nie stwierdzono, aby decyzja Prezydenta Miasta L. z dnia (...).07.2006r. była obarczona którąkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 K.p.a., w tym wadą rażącego naruszenia prawa.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm.) skargę - jako nieuzasadnioną - oddalił.