Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1706/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Wznowiono postępowanie przed NSA, uchylono wyrok NSA, uchylono wyrok WSA
Uchylono decyzję organu administracji
Powołane przepisy: article: art. 25 ust 2
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 347 poz 1 art. 41
law: Dyrektywa Rady z dnia  28 listopada 2006 r. Nr 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Olejnik (sprawozdawca), Sędzia NSA Zbigniew Łoboda, Sędzia del. WSA Dominik Mączyński, Protokolant Marek Wojtasiewicz, po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2023 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2019 r., sygn. akt I FSK 488/17 ze skargi kasacyjnej B. [...] z siedzibą w H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 listopada 2016 r. sygn. akt III SA/Wa 3066/15 w sprawie ze skargi B. [...] z siedzibą w H. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 11 września 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec 2012 r. 1) wznawia postępowanie zakończone wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2019 r., sygn. akt I FSK 488/17, 2) uchyla wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2019 r., sygn. akt I FSK 488/17, 3) uchyla wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 listopada 2016 r. sygn. akt III SA/Wa 3066/15, 4) uchyla decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 11 września 2015 r. nr [...], 5) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie na rzecz B. [...] z siedzibą w H. kwotę 205.942 zł (słownie: dwieście pięć tysięcy dziewięćset czterdzieści dwa złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

1.Wyrokiem z dnia z dnia 29 listopada 2016 r. sygn. akt III SA/Wa 3066/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę B. [...] B.V. z siedzibą w H. (dalej jako "skarżąca lub B. [...] B.V.") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 11 września 2015 r. nr 1401-PT-5.4213.21.2015 w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec 2012 r.

2. Sąd ten zgodził się z organami podatkowymi, że skarżąca uczestniczyła w transakcjach łańcuchowych, transport towarów następował bowiem bezpośrednio pomiędzy Spółka B.1 [...] Sp. z o.o. (dalej "B.1 [...] Sp. z o.o."), a nabywcą wykazanym na fakturze B. [...] B.V., bądź w przypadku kolejnego uczestnika, ostatecznym odbiorcą towaru. Do wydania towaru dochodziło przez pierwszego dostawcę tj. B.1 [...] Sp. z o.o. ostatniemu nabywcy. B.1 [...] Sp. z o.o. też był organizatorem transportu. W ocenie Sądu, organy prawidłowo oceniły, że transakcja tzw. ruchoma wystąpiła pomiędzy B.1 [...] Sp. z o.o. a skarżącą, zatem status wewnątrzwspólnotowej mogła mieć jedynie dostawa pomiędzy B.1 [...] Sp. z o.o. i skarżącą. Natomiast pozostałe dostawy zrealizowane pomiędzy skarżącą a jej kontrahentami (podmiotami unijnymi) stanowią dostawy tzw. nieruchome, opodatkowane w miejscu zakończenia transportu towarów, a więc poza Polską. W związku z powyższym, w ocenie Sądu, organy prawidłowo przyjęły, że skarżąca na skutek błędnego rozpoznania transakcji ruchomej w łańcuchach dostaw - nieprawidłowo traktowała dostawy na rzecz swoich kontrahentów z krajów członkowskich jako WDT opodatkowane stawką w wysokości 0%, o której mowa w art. 42 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.; dalej: "u.p.t.u."). Sąd ten uznał, że nie budzi wątpliwości stanowisko organów, że skarżąca nie miała prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez B.1 [...] Sp. z o.o. z uwagi, że towary te zostały faktycznie przemieszczone na terytorium innych państw członkowskich i nie mogły być związane z jakąkolwiek transakcją opodatkowaną, zrealizowaną na terytorium kraju. B. [...] B.V. nie miała więc też prawa do odliczenia podatku naliczonego na podstawie art. 86 ust. 8 pkt 1 u.p.t.u. Skoro skarżąca w ramach transakcji WNT podała przy tych nabyciach polski numer VAT EU, który był numerem nadanym przez państwo członkowskie inne niż państwo zakończenia transportu towarów, to po stronie skarżącej wystąpił ze względu na treść art. 25 ust.2 u.p.t.u. obowiązek rozliczenia podatku w Polsce.

3. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 lutego 2019 r. sygn. akt I FSK 488/17 oddalił skargę kasacyjną skarżącej od ww. wyroku Sądu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podkreślił, że jak wynika z prawidłowych ustaleń dokonanych w tej sprawie skarżąca nie wykazała, że opodatkowała, czy zgłosiła do opodatkowania wenątrzwspólnotowe nabycie towarów w miejscu zakończenia transportu, to były podstawy do uznania, że wewnątrzwspólnotowe nabycie jest dokonane również na terytorium Polski. Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił stanowiska skarżącej, że powoduje to naruszenie zasady proporcjonalności. Zarówno bowiem krajowe przepisy jak i przepisy Dyrektywy 2006/112 dały możliwość podatnikowi uwolnienia się od niejako podwójnego opodatkowania poprzez wykazanie, że opodatkował on transakcję wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów. Nie doszło więc do niewłaściwego zastosowania art. 25 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 u.p.t.u.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie doszło również w tej sprawie do błędnej wykładni art. 86 ust. 8 pkt 1 w związku z art. 86 ust. 1 u.p.t.u. oraz art. 168 oraz art. 169 lit. a Dyrektywy 2006/112. W myśl art. 86 ust. 1 u.p.t.u. w zakresie w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem nie mającym znaczenia w tej sprawie. Zgodnie zaś z art. 86 ust. 8 pkt 1 u.p.t.u. podatnik ma również prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, o której mowa w ust. 2, jeżeli importowane lub nabyte towary i usługi dotyczą dostawy towarów lub świadczenia usług przez podatnika poza terytorium kraju, jeżeli kwoty te mogłyby być odliczone, gdyby czynności te były wykonywane na terytorium kraju, a podatnik posiada dokumenty, z których wynika związek odliczonego podatku z tymi czynnościami.

4. Skarżąca wniosła skargę o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej powołanym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2019 r. domagając się zmiany wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego poprzez uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 29 listopada 2016 r. (sygn. akt III SA/Wa 3066/15) oraz rozpoznanie skargi Spółki z 14 października 2015 r. oraz zasądzenia od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Skargę wniesiono na podstawie art. 270, art. 272 § 2a w zw. z art. 272 § 2 zdanie pierwsze, art. 275 zdanie drugie, art. 276 zdanie drugie w zw. z art. 175 § 1 oraz art. 279 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") wskazując jako podstawę wznowienia wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 7 lipca 2022 r. w sprawie C-696/20 (ECLI:EU:C:2022:528), który został wydany w sprawie, w której stroną także jest skarżąca, a która to sprawa dotyczy innego okresu rozliczeniowego (kwiecień 2012 r.).

4.1. W uzasadnieniu skarżąca przedstawiła stan faktyczny sprawy, a następnie zacytowała treść wskazanego wyżej wyroku, w którym TSUE stwierdził, że "Artykuł 41 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy intepretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego, na mocy których wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów jest uznane za dokonane na terytorium tego państwa członkowskiego, gdy nabycie to, stanowiące pierwszy etap w łańcuchu kolejnych transakcji, zostało błędnie zakwalifikowane jako transakcja krajowa przez uczestniczących w niej podatników, którzy podali w tym celu swój numer indentyfikacyjny VAT (podatku od wartości dodanej) nadany przez to państwo członkowskie, a późniejsza transakcja, która została błędnie zakwalifikowana jako transakcja wewnątrzwspólnotowa, została objęta opodatkowaniem VAT jako wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów przez nabywców towarów w państwie członkowskim zakończenia transportu towarów. Przepis ten, rozpatrywany w świetle zasad proporcjonalności i neutralności podatkowej, stoi jednak na przeszkodzie tymże przepisom państwa członkowskiego, gdy wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, które uznaje się za dokonane na terytorium tego państwa członkowskiego, wynika z wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, która w tym państwie członkowskim nie została uznana za transakcję zwolnioną z podatku".

4.2. W ocenie skarżącej Wyrok Trybunału jednoznacznie rozstrzygnął na jej korzyść o niedopuszczalności zastosowania art. 25 ust. 2 u.p.t.u. w sytuacji takiej jak w rozpoznawanej sprawie, jak również wskazał, poprzez odesłanie do zasad ogólnych unijnego systemu VAT (por. pkt 54 Wyroku TSUE), na podstawy do stwierdzenia naruszenia przysługującego skarżącej prawa do odliczenia. Rozstrzygnięcie Trybunału jest oparte wprost na poglądzie, że niedopuszczalne jest ograniczenie zasad proporcjonalności oraz neutralności podatkowej, jeżeli nie jest ono uzasadnione wystąpieniem w sprawie oszustwa podatkowego, a które to oszustwo w tej sprawie nie miało miejsca. Przesądza to o wadliwości Wyroku NSA oraz o istnieniu wpływu Wyroku TSUE na treść zaskarżonego orzeczenia.

W toku postępowania wywołanego wniesieniem niniejszej skargi o wznowienie postępowania NSA powinien zatem, zdaniem skarżącej zarówno uwzględnić odpowiedź Trybunału na bezpośrednio sformułowane pytanie, tj. że Artykuł 41 Dyrektywy VAT, interpretowany zgodnie z zasadą proporcjonalności i zasadą neutralności podatkowej, nie pozwala na zastosowanie art. 25 ust. 2 u.p.t.u., jak również zastosować tezy wynikające z Wyroku TSUE, które mają zastosowanie do pozostałych zarzutów sformułowanych przez skarżącą w skardze kasacyjnej odnoszących się do odmowy prawa do odliczenia VAT naliczonego.

5. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na rozprawie zważył, co następuje:

5.1. Art. 276 p.p.s.a. nakazuje stosować przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji odpowiednio do postępowania ze skargi o wznowienie postępowania. Gdy właściwym do wznowienia jest Naczelny Sąd Administracyjny strony obowiązuje tzw. przymus adwokacki. Odpowiednie stosowanie przepisów o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji w postępowaniu wznowieniowym oznacza, że przepisy te powinny być stosowane z uwzględnieniem odrębności tego postępowania i w takim zakresie w jakim przepisy Działu VII p.p.s.a. nie regulują poszczególnych kwestii. W postępowaniu wznowieniowym nie mają więc zastosowania przepisy, które prowadziłyby do przekroczenia granic tego postępowania, postępowanie to bowiem toczy się w ramach ustawowych podstaw wznowienia, a nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy. W myśl bowiem art. 282 § 1 p.p.s.a. sąd rozpoznaje sprawę na nowo w granicach, jakie zakreśla podstawa wznowienia. W postępowaniu tym ze względu na określone w przepisach wymogi skargi o wznowienie przeprowadza się badanie dopuszczalności takiej skargi. Odbywa się to dwuetapowo. Pierwszy etap badania dopuszczalności skargi odbywa się na posiedzeniu niejawnym. Stosownie bowiem do art. 280 § 1 p.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Badanie, o którym mowa w tym przepisie nie jest badaniem zasadności skargi o wznowienie. Celem bowiem tego badania jest stwierdzenie, czy spełnione zostały warunki, które umożliwiają rozpatrzenie samej skargi, przy czym podstawą tej oceny są twierdzenia zawarte w skardze. W tym wstępnym etapie postępowania sąd nie bada trafności powołanych podstaw wznowienia postępowania, a tylko fakt ich powołania. Dokonuje oceny tych podstaw pod kątem ich ustawowego charakteru. Przystępując do drugiego etapu na rozprawie ze względu na treść 281 p.p.s.a. sąd jeszcze raz bada przede wszystkim dopuszczalność wznowienia. Dopuszczalność wznowienia stosownie do treści tego przepisu określają te same okoliczności, które były badane na posiedzeniu niejawnym tj. ustawowe podstawy wznowienia i zachowanie terminu przewidzianego do wniesienia skargi o wznowienie. Także zatem na tym etapie postępowania sąd bada istnienie przesłanek procesowych warunkujących możliwość rozpoznania sprawy o wznowienie oraz warunków dopuszczalności wznowienia tj. istnienia ustawowych przesłanek wznowienia.

Mając powyższe na uwadze skład orzekający NSA uznał, że rozpoznawana skarga o wznowienie postępowania jest dopuszczalna (jako oparta na ustawowej przesłance). Zgodnie z art. 272 § 2a zdanie drugie w zw. z art. 272 § 2 zdanie pierwsze p.p.s.a., skargę o wznowienie postępowania opartą na podstawie art. 272 § 2a p.p.s.a wnosi się w terminie trzech miesięcy od dnia publikacji sentencji orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Wyrok TSUE został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej 22 sierpnia 2022 r. zatem niniejsza skarga została wniesiona w terminie. W sprawie nie wystąpiła także negatywna przesłanka wznowienia wyrażona w art. 278 p.p.s.a.

5.3. W wyroku z dnia 7 lipca 2022 r. w sprawie C-696/20 Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdził, że "Artykuł 41 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego, na mocy których wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów jest uznane za dokonane na terytorium tego państwa członkowskiego, gdy nabycie to, stanowiące pierwszy etap w łańcuchu kolejnych transakcji, zostało błędnie zakwalifikowane jako transakcja krajowa przez uczestniczących w niej podatników, którzy podali w tym celu swój numer identyfikacyjny VAT (podatku od wartości dodanej) nadany przez to państwo członkowskie, a późniejsza transakcja, która została błędnie zakwalifikowana jako transakcja wewnątrzwspólnotowa, została objęta opodatkowaniem VAT jako wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów przez nabywców towarów w państwie członkowskim zakończenia transportu towarów. Przepis ten, rozpatrywany w świetle zasad proporcjonalności i neutralności podatkowej, stoi jednak na przeszkodzie tymże przepisom państwa członkowskiego, gdy wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, które uznaje się za dokonane na terytorium tego państwa członkowskiego, wynika z wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, która w tym państwie członkowskim nie została uznana za transakcję zwolnioną z podatku".

5.4. W przedmiotowej sprawie organy podatkowe oraz sądy obu instancji uznały, że skarżąca uczestniczyła w transakcjach łańcuchowych, w których organizatorem transportu była B.1 [...] Sp. z o.o.. A zatem prawidłowo zastosowano regulacje zawarte w art. 7 ust. 8 i art. 22 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 3 pkt 2 u.p.t.u. W związku z tym, że transakcja tzw. ruchoma wystąpiła pomiędzy B.1 [...] Sp. z o.o. a skarżącą, zatem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów na rzecz kontrahentów skarżącej (podmiotów unijnych) według Incoterms 2010 dokonała B.1 [...] Sp. z o.o.. Natomiast pozostałe dostawy zrealizowane pomiędzy skarżącą a jej kontrahentami (podmiotami unijnymi) stanowią dostawy tzw. nieruchome, opodatkowane w miejscu zakończenia transportu towarów, a więc poza Polską.

W związku z powyższym, skarżąca - w związku z błędnym rozpoznaniem transakcji ruchomej w łańcuchach dostaw - nieprawidłowo traktowała dostawy na rzecz swoich kontrahentów z krajów członkowskich jako WDT opodatkowane stawką w wysokości 0%, o której mowa wart. 42 ust. 1 u.p.t.u. Skoro w ramach transakcji WNT podała przy tych nabyciach polski numer VAT UE, który był numerem nadanym przez państwo członkowskie inne niż państwo zakończenia transportu towarów, to była zobowiązana stosownie do treści art. 25 ust. 2 pkt 1 u.p.t.u. do rozliczenia podatku w Polsce.

5.5. W świetle wskazanego w skardze o wznowienie wyroku TSUE należy uznać, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia z dnia 12 lutego 2019 r. dokonał błędnej wykładni art.25 ust. 2 u.p.t.u. w związku z w art. 41 dyrektywy VAT bowiem przepis ten, rozpatrywany w świetle zasad proporcjonalności i neutralności podatkowej, stoi na przeszkodzie tymże przepisom państwa członkowskiego, gdy wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów, które uznaje się za dokonane na terytorium tego państwa członkowskiego, wynika z wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, która w tym państwie członkowskim nie została uznana za transakcję zwolnioną z podatku. W przedmiotowej sprawie wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów dokonana przez B.1 [...] Sp. z o.o. na rzecz skarżącej nie korzystała ze stawki 0%, o której mowa w art. 42 ust. 1 u.p.t.u. zatem do skarżącej nie znajduje zastosowania art.25 ust.2 u.p.t.u.

W powyższym zakresie skarga o wznowienie zasługuje na uwzględnienie.

6. Z przedstawionych powodów dotyczących błędnej wykładni art.25 ust.2 u.p.t.u. w związku z art.41 Dyrektywy 2006/112, stosownie do art. 282 § 2 p.p.s.a., wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2019 r., sygn. akt I FSK 489/17, podlegał uchyleniu. W świetle całokształtu dotychczasowych rozważań Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w niniejszej sprawie zachodziły podstawy nie tylko do uchylenia zaskarżonego wyroku, ale także do rozpoznania skargi na podstawie art. 188 p.p.s.a. Stanowi on, że Naczelny Sąd Administracyjny w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, uchylając zaskarżone orzeczenie, rozpoznaje skargę, jeżeli uzna, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona. Skład orzekający opowiada się przy tym za stanowiskiem, że sprawa jest dostatecznie wyjaśniona – gdy jest wyjaśniana w stopniu, w jakim uwzględniając charakter postępowania odwoławczego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, sąd ten może prawomocnie zweryfikować dokonaną przez wojewódzki sąd administracyjny kontrolę legalności zaskarżonego aktu.

Wobec przedstawionych argumentów należało uchylić wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2019 r., a także poprzedzający go wyrok Sądu I instancji oraz decyzję organu odwoławczego - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a p.p.s.a.

Z tych wszystkich względów na podstawie wskazanych wyżej przepisów - a to art. 282 § 2 i art. 276 w zw. z art. 188 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. - orzeczono jak w sentencji wyroku.

7. Wbrew natomiast opinii skarżącej ww. wyrok TSUE nie odnosił się do drugiego spornego zagadnienia w niniejszej sprawie tzn. braku prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez B.1 [...] Sp. z o.o. z tytułu tychże transakcji. Naczelny Sąd Administracyjny w ww. wyroku z dnia 12 lutego 2019 r. uznał, że nie doszło w tej sprawie do błędnej wykładni art. 86 ust. 8 pkt 1 w związku z art. 86 ust. 1 oraz art. 168 oraz art. 169 lit. a Dyrektywy 2006/112. W Jego ocenie Skarżąca nie miała prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez B.1 [...] Sp. z o.o. ponieważ to nie skarżąca dokonała przemieszczenia towarów, a więc nie dokonała też czynności podlegającej opodatkowaniu. A zatem towary, które zostały faktycznie przemieszczone na terytorium innych państw członkowskich, nie mogły i nie były związane z jakąkolwiek transakcją opodatkowaną, zrealizowaną na terytorium kraju.

W powyższym zakresie wyrok NSA korzysta zatem z powagi rzeczy osądzonej ponieważ zgodnie z art.282 §1 p.p.s.a. Sąd rozpoznaje sprawę na nowo tylko w granicach, jakie zakreśla podstawa wznowienia, a w przedmiotowej sprawie zgodnie z art.272 § 2a p.p.s.a. był to wyrok TSUE w sprawie C-696/20 dotyczący wyłącznie wykładni art.41 Dyrektywy 2006/112. Podkreślić przy tym należy, że Trybunał w treści uzasadnienia nie odwołał się w żadnym miejscu do art. 168 oraz art. 169 lit.a Dyrektywy 2006/112.

8. Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2023 r. sygn. II GPS 1/22, mając na względzie, ze skarga o wznowienie postępowania okazała się skuteczna i doprowadziła do rozpoznania sprawy na nowo – w granicach zakreślonych podstawa wznowienia – oraz do uchylenia wyroku WSA w Warszawie oraz decyzji Dyrektora izby Skarbowej w Warszawie, o kosztach postępowania orzeczono na podstawie art.209, art.203 pkt 1 z uwzględnieniem art.207 § 1 i 2 oraz art. 200 p.p.s.a. Na koszty postępowania sądowego składają się wpisy sądowe od : skargi o wznowienie postępowania, skargi kasacyjnej oraz skargi do WSA; 50% kosztów zastępstwa procesowego za wszystkie ww. postępowania. Zasądzając wynagrodzenie pełnomocnika, sąd wziął pod uwagę, że na rozprawie rozpoznano dwie analogiczne skargi o wznowienie postępowania a także to, że do sądu wniesiono wiele analogicznej treści skarg kasacyjnych w tożsamych rodzajowo sprawach. Zarzuty oraz argumentacja wniesionych skarg kasacyjnych są zbieżne, co wynika z powtarzalności danego rodzaju spraw. Z uwagi na powtarzalność spraw sporządzenie skargi o wznowienie postepowania, skargi kasacyjnej oraz skargi do WSA w niniejszej sprawie wymagało od pełnomocnika skarżącej mniejszego niż normalnie nakładu pracy, co uzasadnia przyznanie wynagrodzenia w wysokości niższej od podstawowej.

D. Mączyński M. Olejnik Z. Łoboda