Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 660/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-10-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 4
journal: Dz.U. 2013 poz 260
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity
article: § 9 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 1999 nr 43 poz 430
law: Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie.
article: art. 7, 8 i 80
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca), Sędzia WSA Artur Kot, Protokolant Referent stażysta Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2014 r. sprawy ze skargi E. D., P. D. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...]; 2) stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3) zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad solidarnie na rzecz skarżących E. D. i P. D. [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r. znak [...] Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (dalej określany "organ administracji" lub "GDDKiA") powołując w podstawie prawnej art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 260) w związku z art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm., dalej określana także jako "u.p.z.p.") oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej określany jako "kpa") – po rozpoznaniu wniosku E. i P. małż. D. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] wydanym z upoważnienia GDDKiA przez Zastępcę Dyrektora Oddziału w W. GDDKiA w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku jednorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną oraz budynku gospodarczego na nieruchomości składającej się z działek nr [...] i [...] położonych w m. K. gm. O. przy drodze krajowej nr [...] – utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ podniósł, że postępowanie

w sprawie zostało przeprowadzone w związku z wnioskiem Wójta Gminy O., który wystąpił o uzgodnienie w trybie art. 106 kpa w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p. projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku jednorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr [...] i [...] położonych w m. K. gm. O. przez małż. D.

Wspomnianym postanowieniem z dnia [...] lutego 2014 r. działający

z upoważnienia GDDKiA Zastępca Dyrektora Oddziału w W. GDDKiA odmówił uzgodnienia projektu ww. decyzji w zakresie określonej w niej obsługi komunikacyjnej nieruchomości małż. D.

Postanowienie to zostało zaskarżone przez małż. D., którzy złożyli środek odwoławczy – wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, kwestionując odmowę uzgodnienia ww. projektu decyzji.

GDDKiA ponownie rozpatrując sprawę wskazał, że z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika, iż nieruchomość składająca się z działek nr [...] i [...] położona

w m. K. gm. O. jest aktualne niezabudowana. Planowana zmiana dotychczasowego sposobu jej zagospodarowania przez właścicieli małż. D. polega na budowie budynku mieszkalnego wraz z infrastrukturą techniczną i budynku gospodarczego.

Organ podniósł, że przedmiotowa nieruchomość od południa graniczy z drogą krajową nr [...], natomiast od północy z drogą wewnętrzną stanowiącą własność gminną usytuowaną na działce nr [...]. Wspomniana droga wewnętrzna na całej swojej długości biegnie równolegle do drogi krajowej nr [...]. Włącza się ona następnie do drogi wojewódzkiej nr [...] zlokalizowanej na działce nr [...], która z kolei krzyżuje się z drogą krajową nr [...]. Z dokonanych ustaleń wynika, że droga wewnętrzna jest w połowie utwardzona, a w połowie polna, przy czym jej część utwardzona znajduje się w kierunku drogi wojewódzkiej. Na podstawie map dołączonych do akt sprawy organ ustalił, że objęta wnioskiem nieruchomość ma kształt wydłużonego prostokąta przylegającego do drogi krajowej nr [...] krótszym bokiem. Ponadto wszystkie nieruchomości położone przy drodze krajowej nr [...] na jej analizowanym odcinku są ukształtowane w podobny sposób. Organ ustalił także, że droga krajowa nr [...] na całej swej długości ma status drogi głównej – klasy G.

Mając na względzie tak ustalony stan faktyczny sprawy, organ podniósł, że

w rozpoznawanej sprawie ma zastosowanie przepis § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać grogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. nr 43 poz. 430), w zakresie lokalizacji zjazdów z dróg zaliczonych do klasy dróg głównych. Ww. przepis stanowi, że na drodze klasy G należy ograniczyć liczbę i częstość zjazdów przez zapewnienie dojazdu z innych dróg niższych klas, szczególnie do terenów przeznaczonych pod nową zabudowę. Ponadto ww. przepis nakazuje zarządcy drogi klasy G badać alternatywne sposoby obsługi komunikacyjnej w stosunku do zjazdu z tej drogi.

Kierując się powyższymi przesłankami organ w rozpoznawanej sprawie ustalił, że istnieje możliwość zapewnienia nowej zabudowie planowanej na działkach nr [...] i [...] obsługi komunikacyjnej z wykorzystaniem drogi niższej klasy. Mianowicie organ wskazał drogę wojewódzką nr [...] zlokalizowaną na działce nr [...], która krzyżuje się

z drogą krajową nr [...], natomiast do tej drogi prowadzi z kolei droga wewnętrzna będąca własnością gminy zlokalizowana na działce nr [...] sąsiadująca z nieruchomością strony. W kontekście przejezdności przedmiotowej drogi wewnętrznej (działka nr 1), organ wskazał, że zgodnie z art. 8 ust. 2 ustawy o drogach publicznych – budowa, przebudowa, remont, utrzymanie, ochrona i oznakowanie dróg wewnętrznych oraz zarządzanie nimi należy do zarządcy terenu, a w przypadku jego braku do właściciela tego terenu. W badanej sprawie doprowadzenie drogi wewnętrznej do stanu umożliwiającego korzystanie z niej leży w gestii właściciela terenu.

Organ podniósł, że proponowany przez niego sposób skomunikowania działek nr [...] i [...] stanowiłby dostęp do drogi publicznej w rozumieniu prawa, tj. byłby zgodny

z przepisami art. 2 pkt 14 u.p.z.p. oraz z art. 93 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Na gruncie tych ustaw przez pojęcie dostępu do drogi publicznej należy rozumieć bowiem nie tylko bezpośredni dostęp do drogi, ale również pośredni dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie służebności drogowej.

GDDKiA podniósł, że gdyby wszyscy właściciele bądź użytkownicy nieruchomości położonych przy drodze krajowej nr [...] na jej badanym odcinku posiadali nieograniczoną możliwość budowy z niej zjazdów, to ze względu na fakt, że działki te są długie i wąskie, a do drogi przylegają krótszym bokiem, zjazdy znajdowałyby się jeden obok drugiego, co negatywnie wpływałoby na sprawność ruchu w tym rejonie oraz doprowadziłoby do pogorszenia się bezpieczeństwa ruchu drogowego na tej drodze.

Ponadto GDDKiA wskazał, że stoi na stanowisku, że odległość projektowanych obiektów od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi krajowej nr [...] powinna wynosić co najmniej 25 metrów, a nie jak zakłada się w poddanym uzgodnieniu projekcie 19 metrów. Powyższe, zdaniem organu, wynika z ustaleń sprowadzających się do stwierdzenia, że przedmiotowa nieruchomość położona jest poza terenem zabudowanym, co przesądza o tym, iż minimalna odległość od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi krajowej nr [...] powinna wynosić 25 metrów zgodnie z art. 43 ust. 1 lp. 3 tabeli lit. a ustawy o drogach publicznych.

Nie zgadzając się z tym postanowieniem skargę na ww. rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli E. i P. D. (dalej określani również jako "skarżący"). Zaskarżonemu postanowieniu zarzucili błędną interpretację terenu zabudowy oraz kwalifikacji drogi wewnętrznej.

W uzasadnieniu skargi podnieśli, że planowana przez nich zabudowa stanowiących ich własność działek jest naturalnym przedłużeniem terenu zabudowy wzdłuż drogi krajowej nr [...] w m. K. Powyższe przewidziane jest także w Studium Zagospodarowania Przestrzennego gm. O. W poprzednich latach inne zabudowy wzdłuż drogi nr [...] nie były kwestionowane przez GDDKiA.

Ponadto zarzucili organowi, iż błędnie ustalił, że ich posesja może mieć zjazd do drogi publicznej przez drogę wewnętrzną nr [...]. Powyższa droga nie jest przystosowana do ruchu publicznego, jest to droga dojazdowa do pól, którą przejeżdżają wyłącznie maszyny rolnicze w okresie letnim.

Skarżący uzupełnili swoje zarzuty w piśmie procesowym z dnia [...] lipca 2014 r. złożonym do Sądu.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucili:

1) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 kpa poprzez niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy rozstrzygnięcia dotkniętego uchybieniami prawa materialnego i procesowego;

2) naruszenie art. 7 kpa poprzez nieuwzględnienie ich słusznego interesu prawnego

i nie wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy w odniesieniu do drogi wewnętrznej, która jest drogą dojazdową do pól, przejezdną tylko w okresie letnim oraz nieprawidłowe ustalenia co do charakteru terenu, w którym położone są działki skarżących jako terenu niezabudowanego, podczas gdy w rzeczywistości jest to teren zabudowany;

3) naruszenie art. 77 i 80 kpa poprzez wadliwą ocenę dowodów zgromadzonych

w sprawie i uznanie, że odległość obiektu od krawędzi jezdni wynosi 19 m, podczas gdy linia zabudowy, zgodnie z dokumentami projektowymi, wynosi 25 m;

4) naruszenie § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Wodnej w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie poprzez uznanie, że w przedmiotowej sprawie dojazd do ich działki został zapewniony z innej drogi;

5) naruszenie § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez uznanie, że droga wewnętrzna stanowi odpowiedni dostęp do drogi publicznej, w sytuacji, gdy droga ta nie zapewnia należytego dojazdu, gdyż jest to droga rolnicza, a jej stan techniczny uniemożliwia przejazd;

6) naruszenie art. 2 pkt 6 ustawy prawo o ruchu drogowym poprzez wadliwe zdefiniowanie pojęcia "jezdnia" na określenie stanu technicznego drogi wewnętrznej;

7) naruszenie art. 43 ust. 1 lp. 3 tabeli ustawy o drogach publicznych i uznanie, że ich nieruchomość znajduje się na terenie niezabudowanym, podczas gdy ze stanu faktycznego oraz dokumentacji zdjęciowej wynika, że w sąsiedztwie znajdują się budynki mieszkalne, a znak drogowy D-43 informuje o obszarze zabudowanym.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W obszernym uzasadnieniu swojego pisma skarżący wyeksponowali, że wskazana przez organ droga wewnętrzna, jako pośredni dostęp do drogi publicznej ze względu na jej przeznaczenie i stan techniczny, nie może de facto stanowić dostępu do drogi publicznej, gdyż jest to droga stanowiąca dojazd do pól.

W odpowiedzi na skargę GDDKiA wniósł o jej oddalenie, podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje :

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

Rozpoznając sprawę w świetle tych kryteriów, skargę należało uwzględnić. Zdaniem Sądu wydanie kwestionowanych w sprawie postanowień nastąpiło

z naruszeniem art. 29 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych

(Dz. U. z 2013 r., poz. 260) w związku z § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U.

z 1999 r. Nr 43, poz. 430 z późn. zm.), poprzez uznanie, iż zezwolenie na lokalizację przedmiotowego zjazdu na drogę krajową nr [...], nie jest możliwe, bowiem spowoduje niebezpieczeństwo w ruchu drogowym oraz z naruszeniem art. 7 kpa poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu stron, co wiązało się z naruszeniem art. 8 kpa

i art. 80 kpa.

Stosownie do art. 29 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne, zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony. W myśl zaś § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, "droga klasy G powinna mieć powiązania z drogami nie niższej klasy niż L (wyjątkowo klasy D), a odstępy między skrzyżowaniami poza terenem zabudowy nie powinny być mniejsze niż 800 m oraz na terenie zabudowy nie mniejsze niż 500 m; dopuszcza się wyjątkowo odstępy między skrzyżowaniami poza terenem zabudowy nie mniejsze niż 600 m, a na terenie zabudowy - nie mniejsze niż 400 m, przy czym na drodze klasy G należy ograniczyć liczbę i częstość zjazdów przez zapewnienie dojazdu z innych dróg niższych klas, szczególnie do terenów przeznaczonych pod nową zabudowę".

Przepis art. 29 ust. 4 ustawy o drogach publicznych, w związku użytym

w przepisie słowem "może", wyraża konstrukcję uznania administracyjnego po stronie organu. Zgodnie z jednolitym i utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych,

a także stanowiskiem doktryny prawa, oznacza to, że wydawana w jego ramach decyzja (postanowienie) administracyjna powinna cechować się szczególnie starannym uzasadnieniem prawnym i faktycznym, umożliwiającym jej właściwą kontrolę.

Granice uznania są określane przez interes społeczny i słuszny interes wnioskodawcy ubiegającego się o uzyskanie zgody na lokalizację zjazdu z drogi,

a także obowiązujące przepisy. Podlega ono ograniczeniom wynikającym z warunków technicznych, zawartych w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej

z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Przepisy rozporządzenia, do których odsyła art. 29 ww. ustawy, nie pozostawiają żadnych wątpliwości co do tego, że w sprawach lokalizacji zjazdu publicznego uznanie administracyjne zostało wyłączone w sytuacjach, gdy wyjazd i wjazd na drogę miałby zostać urządzony w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, gdyż wówczas organ obowiązany jest wydać decyzję odmowną.

Naczelną zasadą przy wyrażaniu zgody na wykonanie nowego zjazdu z drogi jest zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym, która może ograniczać uprawnienia właściciela nieruchomości w swobodnym korzystaniu ze swojej własności (zob. wyrok NSA z 31 marca 1999 r. sygn. II SA 188/99; wyrok NSA z 23 grudnia 2004 r. sygn. OSK 986/04). Prymat zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym nad słusznym interesem wnioskodawcy jest powszechnie przyjmowany w orzecznictwie (zob. np. wyroki NSA:

z 8 lutego 2012 r. sygn. I OSK 276/11; z dnia 12 maja 2011 r. sygn. I OSK 1068/10, LEX nr 863287, z dnia 13 lipca 2010 r. sygn. I OSK 1243/09, LEX nr 594986, czy też

z dnia 11 lipca 2007 r. sygn. I OSK 1148/06, LEX nr 382712). Organ nie może wydać decyzji o lokalizacji zjazdu z drogi, która powodowałaby zwiększenie zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym, zatem kwestia ta powinna być przedmiotem wnikliwego postępowania dowodowego.

Ze względu na swoją rangę, ochrona życia i bezpieczeństwa obywateli – także

w aspekcie rozwiązań zwiększających bezpieczeństwo na drogach – w sytuacjach kolizyjnych - przeważa nad interesem indywidualnym jednostki, czy jej prawem własności.

Z powyższego wynika, że organ rozpatrujący wniosek o lokalizację zjazdu

z drogi publicznej musi skrupulatnie przeanalizować, czy i w jakim stopniu proponowany zjazd będzie rzutować na bezpieczeństwo w ruchu drogowym, a następnie w sposób wyczerpujący, realizujący zasady postępowania administracyjnego oraz dyspozycję art. 107 § 3 kpa, uzasadnić to.

Na gruncie analizowanej sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie nie realizuje dyspozycji przepisów wskazanych na wstępie jako naruszone. Wbrew stanowisku organu, wyrażonemu w odpowiedzi na skargę,

w przedmiotowej sprawie nie zostały w dostatecznym stopniu ustalone okoliczności faktyczne pozwalające ocenić, że lokalizacja zjazdu do działek nr [...] i [...], stanowiących własność skarżących będzie stwarzać zagrożenie bezpieczeństwa ruchu na drodze krajowej nr [...], co – zdaniem organu – miało być szczegółowo wyjaśnione

w zaskarżonym postanowieniu. Nie ustalono chociażby liczby dotychczas istniejących zjazdów zlokalizowanych na analizowanym terenie z drogi krajowej nr [...], najbliższych w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości i wnioskowanego zjazdu.

W ocenie Sądu, zagadnienie wpływu lokalizacji dodatkowego zjazdu z drogi nr [...] na bezpieczeństwo odbywającego się na niej ruchu, w żadnej mierze nie może być zakwalifikowane automatycznie jako "oczywiste". Przeciwnie, wymaga ono każdorazowo wnikliwego rozważenia przez organ, w warunkach konkretnej, indywidualnej sprawy i jej okoliczności faktycznych.

Organ w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia nie analizował w odniesieniu do proponowanego miejsca lokalizacji zjazdu z działek nr [...] i [...], czy jego lokalizacja stwarzałaby na omawianym odcinku drogi krajowej wzrost zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego, zwłaszcza w kontekście konkretnie ustalonych danych dotyczących natężenia ruchu na drodze nr [...] na odcinku z terenu inwestycji oraz z uwzględnieniem najbliższych istniejących już zjazdów na tę drogę. Tego rodzaju ustaleń organ nie przeprowadził.

Poza tym dla poparcia swojego głównego twierdzenia o możliwości zapewnienia obsługi komunikacyjnej planowanej inwestycji przez pośredni dostęp do drogi krajowej nr [...] z wykorzystaniem drogi gminnej oraz drogi wojewódzkiej, organ ograniczył się jedynie do stwierdzenia, iż taka możliwość potencjalnie zachodzi. W odniesieniu do przyjętego przez siebie wariantu zapewnienia obsługi komunikacyjnej posesji skarżących organ nie przedstawił żadnych analiz, w szczególności nie odniósł się do pisma Wójta Gm. O. z dnia [...] maja 2014 r. dotyczącego stanu prawnego

i faktycznego drogi gminnej ul. W. – z którego wynika, że wspomniana droga ma wyłącznie charakter drogi dojazdowej do pól, a jej stan techniczny umożliwia tylko przejazd pojazdów rolniczych. Droga ta nigdy nie miała charakteru drogi publicznej i nie służyła do komunikacji publicznej , a gmina nie planuje zmiany przeznaczenia tej drogi.

Ponadto w ocenie Sądu brak jest w treści zaskarżonego postanowienia przekonującego uzasadnienia odnośnie zakwalifikowania terenu inwestycji do terenu niezabudowanego, w szczególności w kontekście dokumentacji fotograficznej

z uwzględnieniem znaku drogowego informacyjnego D-43.

Nie sposób zatem uznać, że organ dochował obowiązku podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz załatwienia sprawy (art. 7 kpa), wyjaśnienia swojego rozstrzygnięcia w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej (art. 8 kpa).

Konkludując, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad zastosował art. 29 ust. 4 ustawy o drogach publicznych w związku z § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r., opierając się na nie dość wyczerpująco zebranym materiale dowodowym, co znalazło odbicie

w niedostatecznie odniesionym do konkretów sprawy uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego dokonany przez organ proces subsumpcji przepisów materialnoprawnych do stanu faktycznego sprawy, może być zatem wadliwy na skutek niepełnego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, tj. braku odpowiednich analiz. Wady w zakresie uzasadnienia postanowienia pozwalają na stwierdzenie, że doszło do przekroczenia granic uznania administracyjnego.

Rozpatrując indywidualną sprawę organ ma ustalić prawa lub obowiązki konkretnego podmiotu w konkretnej sytuacji faktycznej i prawnej. Nie wystarczy zatem powołanie się na statystyczne dane natężenia ruchu, lecz należy odnieść się

w zindywidualizowany sposób do okoliczności konkretnej sprawy oraz wniosków procesowych strony. Pełnego ustosunkowania się do zarzutów strony nie można się jednak dopatrzyć w zaskarżonym postanowieniu, zwłaszcza w odniesieniu do wskazanej przez organ możliwości zapewnienia obsługi komunikacyjnej nieruchomości skarżących przez pośredni dostęp do drogi krajowej nr [...]. Postulat ograniczenia liczby zjazdów z drogi klasy G może mieć pierwszeństwo wówczas, kiedy istnieje obiektywna możliwość jego zrealizowania, bez naruszenia istoty prawa własności. Nie można go natomiast realizować kosztem ograniczenia prawa własności nieruchomości wnioskodawcy nieposiadającego innego dostępu do drogi publicznej, a więc gdy ingeruje wprost w istotę prawa własności.

Uwzględniając powyższe ustalenia i rozważania Sądu, organ ponownie dokona analizy wniosku skarżących oraz rozstrzygnie sprawę.

W związku z powyższym, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., Sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. W pkt 2 wyroku orzeczono na podstawie art. 152 ww. ustawy. Koszty zasądzono na podstawie art. 200, art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 18

ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.

w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461).