Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA 3312/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-04-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Sędziowie: Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Asesor WSA Piotr Borowiecki (spr.) Protokolant: Aleksandra Borowiec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 kwietnia 2004 r., sprawy ze skargi A. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2002 r., nr [...], w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną bojową - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2002 r., nr [...], Komendant Główny Policji - działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 1999 r. Nr 53, poz. 549 ze zm.) - po rozpatrzeniu odwołania skarżącego A. W. od decyzji Komendanta Stołecznego Policji w W. z dnia [...] września 2002 r. w sprawie odmowy wydania pozwolenia na broń palną bojową, utrzymał w mocy w/w decyzję Komendanta Stołecznego Policji w W..

Z akt sprawy wynika, iż w dniu 22 lutego 2002 r. skarżący zwrócił się do Komendanta Stołecznego Policji z wnioskiem o wydanie pozwolenia na broń palną bojową, uzasadniając swój wniosek obawą o własne bezpieczeństwo z uwagi na pełnienie funkcji Prezesa spółki E. S.A. z siedzibą w W. oraz związane z pracą obowiązki służbowe, a także związane z nimi częste podróże służbowe po kraju odbywane również w godzinach nocnych. Skarżący poinformował ponadto, iż zamieszkuje w domu jednorodzinnym w L., gdzie często przebywa samotnie. Dodał również, iż posiada pozwolenie na broń myśliwską i znane mu są zasady postępowania z bronią. Do podania skarżący załączył wymagane orzeczenia - lekarskie i psychologiczne stwierdzające, że wnioskodawca nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji.

Komendant Stołeczny Policji, jako organ właściwy dla rozstrzygnięcia sprawy, po dokonaniu stosownych czynności sprawdzających oraz zapoznaniem się z uzasadnieniem zawartym w podaniu wydał w dniu [...] kwietnia 2001 r. decyzję, na podstawie której odmówił wydania skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej z uwagi na niewykazanie przez niego przesłanek świadczących o szczególnym zagrożeniu dla bezpieczeństwa osobistego skarżącego.

Od decyzji tej skarżący odwołał się do Komendanta Głównego Policji. W uzasadnieniu odwołania skarżący poinformował, iż w październiku 2001 r. wracając samochodem do domu został zatrzymany przez nieznanych sprawców, którzy wymusili na nim zapłacenie znacznej sumy pieniędzy. Ponadto skarżący dodał również, że wracając samochodem z K. spotkał się z próbą zatrzymania pojazdu, lecz tym razem uciekł z miejsca zdarzenia. Skarżący stwierdził również, iż w domu jednorodzinnym w L. kilkakrotnie był okradany przez nieznanych sprawców, którzy okradali samochody zaparkowane na posesji, oraz garaż.

Komendant Główny Policji po zapoznaniu się z odwołaniem uchylił w/w decyzję Komendanta Stołecznego Policji, przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia celem wyjaśnienia powołanych przez skarżącego w odwołaniu nowych okoliczności.

W toku dalszego postępowania, po przeprowadzeniu dodatkowych czynności, Komendant Stołeczny Policji wydał w dniu [...] września 2002 r. decyzję, nr

[...], na podstawie której ponownie odmówił wydania skarżącemu A. W. pozwolenia na broń palną bojową. W uzasadnieniu organ I instancji stwierdził, iż o zdarzeniach mających uzasadniać wydanie przedmiotowego pozwolenia na broń palną, skarżący nie poinformował organów ścigania, a zatem Komendant Stołeczny Policji rozpatrując sprawę pozwolenia na broń nie ma możliwości weryfikacji tych informacji, a więc nie mogą one stanowić dowodu w toczącym się postępowaniu administracyjnym. Organ podniósł w uzasadnieniu, iż w celu ustalenia stopnia zagrożenia życia lub zdrowia skarżącego w związku z wykonywanymi obowiązkami służbowymi zwrócił się do Zarządu spółki E. S.A. o jego potwierdzenie. W odpowiedzi uzyskał informację, z której nie wynikało, jakiego rodzaju niebezpieczeństwo wiąże się z częstymi podróżami służbowymi samochodem odbywanymi przez skarżącego. Organ podniósł ponadto, iż kierownictwo w/w firmy stwierdziło, iż było informowane przez skarżącego o mających miejsce zagrożeniach w stosunku do jego osoby, niemniej na prośbę samego skarżącego nie zgłaszały tego organom Policji. Komendant Stołeczny Policji podniósł ponadto, iż w celu wyjaśnienia stopnia zagrożenia życia i zdrowia skarżącego w miejscu jego zamieszkania zwrócił się do Komendanta Komisariatu Policji w L. o przesłanie wszelkich informacji i dowodów mogących mieć wpływ na podjęcie właściwej decyzji w sprawie pozwolenia na broń. Z informacji przesłanej przez KP w L. wynika, że w 2001 r. na terenie posesji skarżącego dokonano włamania do samochodu, z którego skradziono radio. Komendant Stołeczny Policji stwierdził w uzasadnieniu, iż z uwagi na przepis art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji organy Policji przyjęły, iż pozwolenie na broń może otrzymać tylko taka osoba, której zagraża realne niebezpieczeństwo zamachu na życie lub zdrowie. Organ I instancji powołując się na orzecznictwo organów Policji w sprawach administracyjnych dotyczących udzielania pozwoleń na broń palną, jak również na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, podniósł, iż w orzecznictwie tym utrwaliła się zasada, że m.in. z uwagi na skutki, jakie z reguły powoduje użycie broni palnej, może ją otrzymać tylko osoba, której zagraża realne niebezpieczeństwo. Są to - zdaniem Komendanta Stołecznego Policji - w szczególności osoby pełniące funkcje lub wykonujące zawód albo czynności, z którymi wiąże się ryzyko zamachu na ich życie. W ocenie organu I instancji w/w zagrożenie nie zostało wykazane w toku postępowania przez osobę skarżącego, jak również nie potwierdziło tego przeprowadzone postępowanie dowodowe. Organ nie uznał, aby o ponadprzeciętnym stanie zagrożenia mógł decydować sam fakt wykonywania częstych podróży służbowych samochodem po drogach, czy też fakt samotnego zamieszkiwania w domu jednorodzinnym w L. lub kradzież radia samochodowego. Komendant Stołeczny Policji zauważył ponadto, iż osoba zagrożona szuka pomocy u organów ścigania poprzez zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa, czego w przypadku skarżącego nie stwierdzono. Organ I instancji stanął na stanowisku, iż przykłady zagrożeń powołane przez skarżącego nie wyróżniają wnioskodawcy z ogółu obywateli i nie są one ani szczególne, ani ponadprzeciętne. Organ uznał, że idąc tokiem rozumowania skarżącego należałoby wyposażyć w pozwolenie na broń większość użytkowników dróg oraz większość mieszkańców L., którzy kiedykolwiek doznali uszczerbku w posiadanym mieniu. Takie zaś założenie kłóciłoby się – w ocenie Komendanta Stołecznego Policji - z pojęciem właściwego interesu

społecznego, który w tym przypadku jest sprzeczny ze słusznym interesem strony, a jako w stosunku do niego nadrzędny nie pozwala na pozytywne dla skarżącego rozstrzygnięcie sprawy.

W dniu 14 października 2002 r. skarżący odwołał się od w/w decyzji do Komendanta Głównego Policji. Wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący podniósł w uzasadnieniu odwołania, iż nie informował organów ścigania o zdarzeniach powołanych w toku postępowania, albowiem obawiał się groźby odwetu ze strony przestępców, przed którymi nie mógłby się bronić będąc bezbronnym. Skarżący podniósł ponadto, iż o przypadkach napaści na swoją osobę informował zarówno swoich przyjaciół, jak również kierownictwo spółki E. S.A. W jego ocenie poczucie niepewności i ciągłe liczenie się z zagrożeniem ma negatywny wpływ na częste samotne podróże służbowe samochodem, podczas których przewozi niejednokrotnie znaczną kwotę pieniędzy, jak również na przebywanie w domu w L., czy też w oddalonym od zabudowań domku w S. koło P..

W wyniku rozpatrzenia odwołania Komendant Główny Policji wydał w dniu [...] listopada 2002 r. decyzję nr [...], na podstawie której utrzymał w mocy w/w decyzję Komendanta Stołecznego Policji w W. z dnia [...] września 2002 r. odmawiającą wydania skarżącemu pozwolenia na broń palną bojową. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji - powołując się na zebrany w toku postępowania materiał dowodowy oraz na dyspozycję przepisu art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji - uznał, iż wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej wszystkim osobom, które czują się zagrożone, zaprzeczałoby reglamentacyjnemu charakterowi samej ustawy o broni i amunicji i stanowiłoby naruszenie przez organy Policji ustalonych przez nie zasad dostępu do broni. Zdaniem Komendanta Głównego Policji decydującą przesłanką przyznania przedmiotowego pozwolenia na broń jest nie domniemane, a faktyczne zagrożenie życia lub zdrowia wnioskodawcy. W ocenie organu odwoławczego zaskarżona decyzja Komendanta Stołecznego Policji jest zasadna, albowiem zarówno dowody przedstawione przez skarżącego jak i czynności sprawdzające organów Policji nie wykazały w toku postępowania, aby kiedykolwiek jego życie lub zdrowie były realnie i ponadprzeciętnie zagrożone.

W dniu 18 grudnia 2002 r. pełnomocnik skarżącego wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2002 r. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, pełnomocnik skarżącego zarzucił decyzji organu odwoławczego błąd w ustaleniach stanu faktycznego, jak również naruszenie prawa materialnego. W uzasadnieniu skarżący uznał, iż organy Policji błędnie przyjęły, że skarżący nie udokumentował istnienia realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia życia bądź zdrowia, a więc wyższego, niż u innych obywateli znajdujących się w podobnej sytuacji. Powołując się na zgłoszone zdarzenia napaści ze stycznia 2001 r. oraz z października 2001 r., jak również na fakt informowania o nich kierownictwa zakładu pracy oraz swoich przyjaciół, skarżący uznał, iż dowody znajdujące się w aktach sprawy były wystarczające do wydania pozytywnej decyzji. W ocenie strony skarżącej organy Policji, pomijając zupełnie dowody z pism Zarządu spółki E. S.A. z siedzibą w W., jak również nie przeprowadzając dowodu ze świadków powołanych przez stronę, błędnie przyjęły, że skarżący w ogóle nie udokumentował istnienia realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia. Skarżący dodał ponadto, iż gdyby

organy obu instancji biorąc pod uwagę w/w dowody uznały je za niewystarczające, to wówczas zarówno skarżący jak i zakład pracy dostarczyliby szeregu nowych dowodów świadczących o istnieniu stosownego zagrożenia uzasadniającego wydanie pozytywnej decyzji. Zdaniem skarżącego organy Policji błędnie uznały, iż nie znajduje się on w stanie większego, niż inni obywatele, stanu zagrożenia, albowiem stan zagrożenia należy oceniać na podstawie konkretnego przypadku napadu i jednego usiłowania rozboju. Następne takie napady mogą - w ocenie skarżącego - skończyć się tragicznie. Podniósł on również, iż posiadanie broni palnej ma przede wszystkim spełniać rolę odstraszającą i profilaktyczną. Skarżący zarzucił ponadto, iż organy Policji dopuściły się obrazy przepisu art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji wadliwie interpretując reglamentacyjny charakter ustawy. Zdaniem strony skarżącej dyspozycja wspomnianego przepisu ustawy nie wylicza przypadków, kiedy obligatoryjnie należy wydać obywatelowi pozwolenie na posiadanie broni palnej i dlatego należy uznać ją za "wyrażenie nieostre", a więc Sąd władny jest zbadać i ocenić, czy organ administracji publicznej zinterpretował pojęcie nieostre należycie, zgodnie z prawem na tle stanu faktycznego w konkretnej sprawie (skarżący powołał się w uzasadnieniu na wyrok NSA z dnia 25 lutego 1983 r., sygn. akt II SA 2075/82, OSPiKA 1983/7/143).

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wnosząc o oddalenie skargi podtrzymał swe dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 30 kwietnia 2004 r. pełnomocnik skarżącego złożył dodatkowe kserokopie dokumentów mających - w jego ocenie - uzasadniać wadliwość podjętych przez organy Policji decyzji, w tym postanowienie Prokuratora Rejonowego w N. o umorzeniu dochodzenia w sprawie dokonanej w dniu [...].10.2003 r. w jego garażu i piwnicy w L. kradzieży z włamaniem, postanowienie o umorzeniu dochodzenia w sprawie włamania do samochodu skarżącego i kradzieży radia w dniu [...] sierpnia 2001 r., jak również zaświadczenie lekarskie z dnia [...] stycznia 2004 r. o aktualnym stanie zdrowia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W świetle przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne. Skarżący wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 18 grudnia 2002 r., a więc zgodnie z cytowanym przepisem ustawy sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem

zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270).

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga p. A. W. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2002 r. nie narusza prawa.

Przedmiotowa decyzja organu II instancji, jak również poprzedzająca ją decyzja Komendanta Stołecznego Policji w W., nie narusza zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., oraz art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu, jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynika sprawy.

Materialnoprawną podstawą zaskarżonych decyzji były przepisy art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 1 w/w ustawy z 1999 r.

Zgodnie z przepisem art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Ustęp 3 pkt 1 przepisu art. 10 cyt. ustawy stanowi, iż pozwolenie na broń może być wydane w szczególności w celu ochrony osobistej lub ochrony bezpieczeństwa innych osób oraz mienia.

Z brzmienia dyspozycji przepisu art. 10 ust. 1 w/w aktu normatywnego wynika, iż organy Policji mają obowiązek (vide: "organ Policji wydaje"') wydać pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności faktyczne, na które powołuje się w/w osoba, uzasadniają jego wydanie. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego organy Policji nie mogą więc kierować się swobodnym uznaniem przy wydawaniu przedmiotowych pozwoleń, mają natomiast prawo swobodnej oceny materiały dowodowego (art. 80 k.p.a.), przy ustalaniu, czy sytuacja faktyczna ubiegającego się o pozwolenie uzasadnia jego wydanie (tak również /w:/ uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 16 lipca 2003 r., sygn. akt III SA 2534/01). Jak słusznie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym orzeczeniu, z obowiązujących przepisów prawa, w tym również z przepisów Konstytucji RP oraz unormowań prawa międzynarodowego, nie można wywodzić prawa obywateli do posiadania broni. Wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej musi być więc w każdym indywidualnym przypadku uzasadnione szczególnymi okolicznościami faktycznymi, przy czym nie mogą to być okoliczności subiektywne, lecz obiektywnie istniejące.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego należy w pełni podzielić pogląd zawarty w uzasadnieniu decyzji wydanych przez organy obu instancji, iż okolicznością faktyczną uzasadniającą wydanie pozwolenia na broń jest szczególne zagrożenie życia lub zdrowia wnioskodawcy. W ocenie Sądu bezspornie ocena, czy w konkretnym przypadku takie szczególne zagrożenie występuje, należy do organów Policji. Należy przyjąć również, iż organy Policji mogą w tym zakresie prowadzić

bardziej lub mniej rygorystyczną politykę, a jej zasady nie podlegają kontroli sądu administracyjnego, który do sąd kontroluje wyłączanie, czy ocena ta nie ma cech dowolności oraz, czy przy wydawaniu decyzji nie zostały naruszone przepisy materialnoprawne oraz normy postępowania administracyjnego.

W rozpatrywanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził naruszenia przepisów prawa przez organy obu instancji w takim stopniu, aby uzasadniało to uchylenie zaskarżonych decyzji. W ocenie Sądu organy Policji ustosunkowały się do istotnych argumentów przedstawionych przez skarżącego, oceniły całokształt zebranego w toku postępowania administracyjnego materiału dowodowego i uzasadniły dlaczego uważają, że skarżący A. W. nie znajduje się w sytuacji szczególnego zagrożenia jego życia i zdrowia, usprawiedliwiającej wydanie mu pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej.

Za uzasadnioną należy uznać ocenę organów administracji publicznej obu instancji, zgodnie z którą z samego faktu pełnienia funkcji kierowniczej w firmie E. S.A. z siedzibą w W., częstych podróży służbowych samochodem, zamieszkiwania w domu jednorodzinnym, posiadania broni myśliwskiej oraz posiadania w przeszłości pozwolenia na broń palną nie wynika, aby ze względu na stopień zagrożenia skarżący odróżniał się od wielu innych obywateli będących w podobnej sytuacji zawodowej i osobistej. Zdaniem Sądu skarżący w toku postępowania administracyjnego nie przedstawił obiektywnie przekonywujących dowodów pozwalających Komendantowi Stołecznemu Policji w W., a następnie Komendantowi Głównemu Policji, stwierdzić, iż faktycznie skarżący charakteryzuje się wyraźnie ponadprzeciętnym zagrożeniem przestępczym działaniem, co uzasadniałoby posiadanie środka samoobrony w postaci broni palnej bojowej.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie bezzasadne są również zarzuty skargi polegające na wytknięciu organom Policji, iż nie przeprowadziły dowodu ze świadków wskazanych przez skarżącego, oraz że nie oparły się na dowodach przedłożonych przez niego w postaci pism kierownictwa zakładu pracy. Z uzasadnienia zaskarżonych decyzji wynika jednoznacznie, że organy przy ocenie stanu faktycznego sprawy brały pod uwagę w/w dowody. Ponadto - w ocenie Sądu - zgodzić się należy w pełni z uwagą Komendanta Głównego Policji, iż świadkowie wskazani przez A. W., tj. jego przyjaciele oraz Prezes Zarządu spółki E. S.A. nie są naocznymi świadkami opisanych przez skarżącego napadów dokonanych przez nieznanych sprawców w czasie jego podróży służbowych.

W ocenie Sądu niezrozumiałe są również twierdzenia pełnomocnika skarżącego zawarte w uzasadnieniu skargi, z których wynika, iż gdyby strona wiedziała, że organ uzna przedstawione przez nią dowody za niewystarczające, to wówczas skarżący dostarczyłby szereg nowych dowodów. Pomijając już sam fakt, iż takowych dowodów skarżący nie przywołał zarówno w uzasadnieniu skargi na decyzję Komendanta Głównego Policji, jak i w trakcie dalszego postępowania sądowoadministracyjnego, to należy - zdaniem Sądu - podnieść, iż skoro skarżący dysponował szeregiem innych dowodów przemawiających na jego korzyść, to jako strona postępowania administracyjnego nie był on pozbawiony możliwości przedstawienia tych dowodów w toku postępowania przed organami obu instancji. Skarżący z sobie tylko znanych powodów nie uczynił tego jednakże, a to nie może być - w ocenie składu

orzekającego - podstawą postawienia organom Policji skutecznego zarzutu niewłaściwego, czy też niepełnego wyjaśnienia przedmiotu sprawy.

Należy stanowczo podnieść, iż organy uprawnione do wydawania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ten wzgląd zaś dyktuje konieczność ścisłej reglamentacji pozwoleń na broń (zwłaszcza palną, której użycie w każdym przypadku zagraża zdrowiu lub życiu innych osób), tj. wydawanie ich tylko w sytuacjach uznanych za szczególne. Prowadzenie działalności zawodowej wiążącej się z częstymi podróżami służbowymi po terenie całego kraju, czy też zamieszkiwanie samotnie w domu jednorodzinnym w jednej z [...] miejscowości samo w sobie nie stanowi - zdaniem Sądu - o zagrożeniu życia osób będących w takiej sytuacji.

Choć nie jest to przedmiotem oceny Sądu, warto zauważyć, iż istnieje szereg innych, niż posiadanie broni palnej, sposobów przeciwdziałania stanom ewentualnego zagrożenia podobnym do sytuacji opisywanej przez skarżącego (vide: np. korzystanie z obrotu bezgotówkowego zamiast przewożenia pieniędzy pojazdem w czasie podróży służbowych, czy też np. monitoring domu mieszkalnego prowadzony przez koncesjonowane, profesjonalne firmy ochrony osób i mienia, itp.).

Mając to na uwadze Sąd doszedł do przekonania, iż w rozpatrywanej sprawie brak jest uzasadnionych podstaw, aby skutecznie zarzucić organom obu instancji, że w sposób dowolny i nie poparty dowodami odmówiły skarżącemu wydania pozwolenia na broń palną bojową.

Zgodzić się należy z tezą zawartą w skardze, iż użycie przez prawodawcę tzw. wyrażeń nieostrych zobowiązuje Wojewódzki Sąd Administracyjny, jako organ sądowy sprawujący kontrolę legalności decyzji wydanych na podstawie przepisów używających takich określeń, do rozważenia, czy dokonana przez organ administracji ocena okoliczności sprawy nie nosi cech dowolności lub nie przekroczyła dopuszczalnej granicy swobody interpretacji tych określeń na tle konkretnego stanu faktycznego. Ponadto należy podkreślić, iż kontrola sądu administracyjnego ograniczona jest do kontroli legalności - zgodności decyzji z prawem, nie obejmuje zaś kwestii jej zasadności i celowości. Sąd zobowiązany jest więc do zbadania decyzji pod względem formalnoprawnym jak również do zbadania, czy sprawę rozpatrzono w świetle całokształtu przepisów dotyczących danej sprawy, opierając się przy tym na aktach sprawy i uzasadnieniu decyzji.

Mając to na uwadze należy uznać, iż Komendant Główny Policji wydając w dniu [...] listopada 2002 r. zaskarżoną decyzję nie naruszył wspomnianych zasad, a wydana przez niego decyzja znajduje oparcie zarówno w przepisach ustawy o broni i amunicji, jaki i pozostaje w zgodzie z podstawowymi celami ustawy nałożonymi przez ustawodawcę, a więc celem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zdaniem Sądu działanie organów Policji, wbrew zarzutom skargi, było nie tylko legalne, ale również rzetelne, tj. wolne od arbitralności, dające się racjonalnie wyjaśnić okolicznościami faktycznymi konkretnej sprawy.

Organy administracji dokonując oceny przepisów i oceny stanu faktycznego muszą realizować swe zadania w sposób odpowiadający uzasadnionemu interesowi obywatela, chyba że wchodzi on w konflikt z interesem ogólnym. Z takim właśnie przypadkiem organy obu instancji miały do czynienia w niniejszej sprawie i dokonując

oceny materiału dowodowego podjęły decyzje kierując się celami wynikającymi z ustawy o broni i amunicji przedkładając interes społeczny nad interesem strony skarżącej.

W opinii Sądu, poczynione przez organ zarówno I, jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez ten organ ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń. Zdaniem Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Ponadto Komendant Główny Policji, a wcześniej Komendant Stołeczny Policji w W., nie dopuścił się - w ocenie Sądu - obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), albowiem oparł się na materiale otrzymanym zarówno z Komendy Policji w L., jak również na dowodach przedłożonych przez stronę skarżącą, dokonując jego wszechstronnej oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, oraz dokonując oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Zdaniem Sądu Komendant Główny Policji wydając zaskarżoną decyzję odmawiającą skarżącemu udzielenia pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej, prawidłowo zastosował przepis art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, i z tej przyczyny należy przyjąć, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.