Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 106/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2014-01-20 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Przyznano wynagrodzenie za zastępstwo prawne
Powołane przepisy: article: art. 250
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: § 2 ust. 3, § 3 ust. 1 pkt 1) lit. f), § 3 ust. 2 pkt 1), § 4 ust. 1 pkt 1).
journal: Dz.U. 2011 nr 31 poz 153
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w  postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę  podatkowego z urzędu.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Pierechod po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2014r. na posiedzeniu niejawnym wniosku doradcy podatkowego K.D. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz zwrot kosztów podróży w sprawie ze skargi K.B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu opłaty paliwowej postanawia: 1/ przyznać od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie) na rzecz doradcy podatkowego K.D. kwotę w wysokości 4.428 zł (cztery tysiące czterysta dwadzieścia osiem złotych) tytułem wynagrodzenia za sporządzenie, wniesienie skargi kasacyjnej i udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, 2/ odmówić zwrotu kosztów podróży.


UZASADNIENIE

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2013r. sygn. akt I GSK 655/11 oddalił skargę kasacyjną K.B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 23 grudnia 2010r. sygn. akt I SA/Ol 106/10. W sentencji wyroku NSA orzekł o odstąpieniu od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego w całości.

Postanowieniem z dnia 29 października 2013r. sygn. akt I GSK 655/11 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniosek ustanowionego z urzędu doradcy podatkowego K.D. o uzupełnienie ww. wyroku NSA z dnia 16 kwietnia 2013r. o orzeczenie w zakresie wynagrodzenia pełnomocnika z tytułu poniesionych kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

Pismem z dnia 4 grudnia 2013r. doradca podatkowy K.D. wystąpił do WSA w Olsztynie o przyznanie mu wynagrodzenia za czynności w ramach pomocy prawnej udzielonej z urzędu m.in. w niniejszej sprawie. Pełnomocnik zwrócił się również o zwrot poniesionych wydatków zgodnie ze złożonym wnioskiem na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

Na wezwanie Sądu doradca podatkowy przedstawił w dniu 23 grudnia 2013r. wyliczenie poniesionych kosztów przedłożone przed NSA, a dotyczące przejazdu na posiedzenie NSA w dniu 16 kwietnia 2013r. własnym samochodem osobowym na trasie z Olsztyna do Warszawy i z powrotem, w łącznej kwocie 372,76 zł. Dołączył potwierdzoną za zgodność kopię dowodu rejestracyjnego samochodu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnić należy, że oddalając wniosek pełnomocnika o uzupełnienie wyroku poprzez zasądzenie kosztów, Naczelny Sąd Administracyjny w ww. postanowieniu z dnia 29 października 2013r. wskazał, że wynagrodzenie z tego tytułu (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 – art. 261 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. W związku z tym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie rozpoznaje wniosek pełnomocnika z 4 grudnia 2013r. po wypożyczeniu akt Sądu II instancji.

W wypożyczonych aktach o sygn. akt I GSK 655/11 znajduje się oświadczenie pełnomocnika, że opłaty nie zostały zapłacone w całości ani w części z żadnego innego źródła. Powyższe potwierdza złożony przed zamknięciem rozprawy NSA wniosek z 16 kwietnia 2013r. (karta nr 36 akt Sądu II instancji). Zawarty jest także wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w wysokości 150% kwot wynagrodzenia, o którym mowa w § 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz.U. nr 31, poz. 153), dalej: rozporządzenie.

Zgodnie z art. 250 p.p.s.a. wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

Zagadnienie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu ponoszonych przez Skarb Państwa, uregulowane zostało w ww. rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011r. Stosownie do § 4 ust. 1 rozporządzenia koszty te obejmują:

1) opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% kwot wynagrodzenia, o których mowa w § 3, oraz

2) niezbędne, udokumentowane wydatki doradcy podatkowego.

Zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 1) rozporządzenia wynagrodzenie doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym wynosi w drugiej instancji: za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - 75% kwoty wynagrodzenia określonego w ust. 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam doradca podatkowy - 100% tej kwoty, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. W myśl § 3 ust. 1 rozporządzenia kwota wynagrodzenia doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądem administracyjnym wynosi w pierwszej instancji:

1) w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, przy wartości przedmiotu sprawy:

a) do 500 zł - 60 zł,

b) powyżej 500 zł do 1.500 zł - 180 zł,

c) powyżej 1.500 zł do 5.000 zł - 600 zł,

d) powyżej 5.000 zł do 10.000 zł - 1.200 zł,

e) powyżej 10.000 zł do 50.000 zł - 2.400 zł,

f) powyżej 50.000 zł do 200.000 zł - 3.600 zł,

g) powyżej 200.000 zł - 7.200 zł;

2) w pozostałych sprawach - 240 zł.

Z kolei na podstawie § 2 ust. 3 rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego ustanowionego z urzędu, opłatę, o której mowa w § 4 ust. 1 pkt 1), sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tej opłacie.

Doradca podatkowy K.D. został wyznaczony do reprezentowania K.B. przez Krajową Radę Doradców Podatkowych (pismo z 17 lutego 2011r. - karta nr 185 tom I akt sądowych) w wyniku przyznania skarżącej prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez ustanowienie doradcy podatkowego (postanowienie WSA w Olsztynie z dnia 18 stycznia 2011r. sygn. akt I SA/Ol 106/10). Pełnomocnik złożył skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA w Olsztynie z dnia 23 grudnia 2010r. i stawił się w Warszawie na rozprawie NSA w dniu 16 kwietnia 2013r. zarówno w niniejszej sprawie (o sygn. akt NSA: I GSK 655/11), jak i w pięciu pozostałych sprawach objętych wnioskiem z dnia 4 grudnia 2013r. o sygn. akt NSA: I GSK 654/11, I GSK 1251/11, I GSK 1252/11, I GSK 1371/11 i I GSK 1373/11.

W sytuacji, gdy podjęcie przez doradcę podatkowego K.D. czynności procesowych w imieniu strony skarżącej w postaci sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej oraz udziału w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie budzi wątpliwości, wniosek o zasądzenie kosztów z tego tytułu zasługuje na uwzględnienie. Wysokość wynagrodzenia ustalono w kwocie 4.428 zł (3.600 zł + 828 zł podatku VAT) mając na uwadze, że przedmiot zaskarżenia kwalifikuje się do spraw, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 1) lit. f) rozporządzenia (wartość przedmiotu sporu została określona na 58.661 zł), jak również okoliczność, że doradca podatkowy nie prowadził sprawy w pierwszej instancji sądowej w charakterze pełnomocnika z urzędu.

Przy czym biorąc pod uwagę treść § 2 ust. 1 rozporządzenia z dnia 31 stycznia 2011r., tj. charakter sprawy i nakład pracy doradcy podatkowego w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia, Sąd nie uwzględnił wniosku pełnomocnika o przyznanie kwoty w wysokości 150% należnego wynagrodzenia. Pełnomocnik nie wykazał przyczyn uzasadniających wnioskowane podwyższenie kosztów. Z akt postępowania sądowego wynika, że w toku kasacyjnego postępowania sądowego pełnomocnik sporządził i wniósł skargę kasacyjną, oraz reprezentował skarżącą na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2013r. Pomocna jest tu treść § 3 ust. 2 pkt 1) rozporządzenia, zgodnie z którym wynagrodzenie doradcy podatkowego, określone stawką w tym przepisie, jest związane nie tylko ze sporządzeniem i wniesieniem skargi kasacyjnej, ale także z udziałem w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. W ocenie Sądu wkład pracy pełnomocnika nie uzasadnia zatem zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego w części dotyczącej wynagrodzenia pełnomocnika w wysokości 150% wynagrodzenia, o którym mowa w § 3 ust. 2 pkt 1) ww. rozporządzenia.

Natomiast odnośnie wniosku o zwrot poniesionych kosztów przejazdu na posiedzenie NSA w dniu 16 kwietnia 2013r. Sąd ma na względzie, że postanowieniem z dnia 17 stycznia 2014r. w sprawie o sygn. akt I SA/Ol 711/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie przyznał od Skarbu Państwa na rzecz doradcy podatkowego K.D. m.in. kwotę 372,76 zł tytułem zwrotu wydatków. Postanowienie uwzględnia koszty podróży w celu udziału pełnomocnika w rozprawie przed NSA o sygn. akt I GSK 1252/11. W omawianej sprawie o sygn. akt I SA/Ol 711/10 Sąd zakwalifikował do niezbędnych wydatków koszty podróży pełnomocnika na trasie Olsztyn – Warszawa – Olsztyn z użyciem jego samochodu.

Rozpoznając wniosek w tym zakresie Sąd stwierdza, że koszty podróży na posiedzenia NSA w dniu 16 kwietnia 2013r. zostały poniesione jednorazowo i orzeczono już o ich przyznaniu. Sąd nie ma zatem podstaw do ponownego zwrotu wydatków za dojazd pełnomocnika na rozprawę przed NSA również w niniejszej sprawie.

Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji postanowienia.