Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SAB/Bd 61/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2009-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Owczarzak Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz ( spr. ) Protokolant Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 stycznia 2009r. sprawy ze skargi C.P. na bezczynność [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] w przedmiocie samowoli budowlanej postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] listopada 2008 r. C. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] w przedmiocie samowoli budowlanej. Podniósł w niej, że wyżej wskazany organ administracji, mimo wyraźnego nakazu zawartego w decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2008 r. nie podjął żadnych czynności zmierzających do wyjaśnienia samowoli budowlanej. Dodał, iż w związku z bezczynnością organu, pismem z dnia [...] sierpnia 2008 r. wezwał PINB do wykonania wytycznych organu II instancji i usunięcia stanu niezgodności z prawem.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc, iż skarżący nie dostarczył żadnych dowodów na poparcie tezy o rzekomej samowolnej rozbudowie pomieszczenia gospodarczego. Organ dodał, iż wystąpił do Starostwa Powiatowego Wydział Geodezji filia w [...] z prośba o udostępnienie kserokopii dokumentów i map dotyczących budynku, do którego rozbudowy zdaniem skarżącego doszło i dokumenty te otrzymał [...] listopada 2008 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu

przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270: z późn. zm.- zwanej dalej "p.p.s.a.") skargę do Sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Stosownie do brzmienia art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację,

w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.

W przypadku skargi na bezczynność środkiem zaskarżenia jest zażalenie,

o którym mowa w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071; z późn. zm. – zwanej dalej "kpa"). Przepis ten stanowi, że: na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia (art. 37 § 1), oraz, że: organ wymieniony w § 1, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości (art. 37 § 2).

Akta administracyjne zawierają pismo pełnomocnika skarżącego z [...]08.2008 r. - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (vide: k. 19 akt administracyjnych), które złożył on przed skierowaniem skargi do Sądu. Z pisma tego nie wynika jednak, że w istocie stanowiło ono zażalenie, o którym mowa w art. 37 kpa. Pomijając już, że czym innym jest instytucja procesowa wezwania do usunięcia naruszenia prawa, uregulowana w przepisach w/w ustawy z 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a czym innym jest instytucja zażalenia, która uregulowana jest przez przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, to przede wszystkim należy zwrócić uwagę na okoliczność, że z treści omawianego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, wynika, iż stanowi ono wezwanie organu I instancji do wykonania wytycznych organu odwoławczego poprzez przeprowadzenie postępowania o rozbiórkę pomieszczenia gospodarczego. Taką właśnie istotę żądania potwierdził na rozprawie pełnomocnik skarżącego, który wyjaśnił, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa traktował jako wniosek o podjęcie rozstrzygnięcia w przedmiocie rozbiórki pomieszczenia gospodarczego. W swym piśmie z dnia [...] stycznia 2008 r., poinformował też Sąd, że nie składał zażalenia do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie (vide: k. 39 akt sądowych). W tych warunkach nie sposób było uznać, że omawiane wezwanie było środkiem zaskarżenia, (a więc by stanowiło swoistą skargę, poskarżenie się), skierowanym do organu wyższego stopnia w sprawie bezczynności organu niższego stopnia, a więc innego organu, niż adresat pisma. Z treści omawianego wezwania nie wynikało więc, że strona domagała się interwencji od innego organu niż ten organ, skutkiem którego działań (bezczynności) skierowała omawiane pismo.

Naczelny Sąd Administracyjny zwracał też uwagę na okoliczność, że: "za zażalenie w trybie art. 37 kpa nie można uznać wezwania do usunięcia naruszenia prawa" (vide: postanowienie NSA z 26.10.2006 r., I OSK 1554/06). Tak samo uznał też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w postanowieniu z 25.07.2008 r., II SAB/GL 22/08.

Mając powyższe na uwadze, Sąd stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako niedopuszczalną odrzucił.