Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 92/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2004-09-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Asesor WSA Katarzyna Matczak(Spr.) Protokolant Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2004 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia "[...]" r. Nr "[...]" w przedmiocie odmowy stwierdzenia choroby zawodowej: I. uchyla zaskarżoną decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 17 grudnia 2003r. Nr "[...]" Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia 6 listopada 2003r. nr "[...]" o braku podstaw do stwierdzenia u S. S. choroby zawodowej - obustronnego trwałego ubytku słuchu typu ślimakowego spowodowanego hałasem.

Z ustaleń organu odwoławczego wynika, że S. S. pracował jako ładowacz, maszynista urządzeń odżużlających i palacz przez okres 16 lat i nie był w tym czasie narażony na działanie ponadnormatywnego hałasu. Był dwukrotnie badany przez jednostki uprawnione do orzekania w sprawie chorób zawodowych. Orzeczeniem lekarskim Nr "[...]" z dnia 5 marca 2003r. Wojewódzki Zespół Medycyny Przemysłowej stwierdził obustronny odbiorczy ubytek słuchu. Instytut Medycyny Pracy w L. w orzeczeniu z dnia 21 października 2003r. Nr "[...]" rozpoznał obustronny ubytek słuchu typu odbiorczego małego stopnia. W obu orzeczeniach stwierdzono, iż brak jest podstaw do rozpoznania choroby zawodowej.

Posiadając dwa jednobrzmiące orzeczenia lekarskie Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny uznał, że nie ma podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej, gdyż zgodnie z § 8 ust. l rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002r. właściwy państwowy inspektor sanitarny wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do jej stwierdzenia na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz oceny narażenia zawodowego.

Od decyzji tej skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie złożył S. S. stwierdzając, że zamyka mu ona drogę do odszkodowania z tytułu choroby zawodowej. Zarzucił, iż nie może zgodzić się z argumentem, iż na jego stanowisku pracy nie występowało narażenie na hałas, gdyż stanowisko palacza przemysłowego ujęte w wykazie MPEC było zagrożone hałasem. W czasie jego pracy na tym stanowisku pracy nie robiono pomiarów natężenia hałasu, co nie oznacza, że takie narażenie nie miało miejsca. Podniósł, iż w prowadzonym postępowaniu w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej inspektor sanitarny nie uwzględnił faktu umieszczenia stanowiska palacza w wykazie jako zagrożone hałasem oraz braku pomiarów natężenia hałasu.

W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wnosząc o jej oddalenie podtrzymał stanowisko zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wyjaśnił, że przy stwierdzaniu chorób zawodowych uwzględnia się choroby ujęte w wykazie chorób zawodowych, a w przypadku skarżącego warunek ten nie został spełniony, gdyż stwierdzony ubytek słuchu małego stopnia nie spełnia kryterium diagnostyczno-orzeczniczego warunkującego rozpoznanie choroby zawodowej narządu słuchu wymienionego w pozycji 21 wykazu chorób zawodowych - załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów. Ponieważ w miejscu pracy czynnikami szkodliwymi był tlenek węgla, pył całkowity i pył respirabilny nie przeprowadzano badań w kierunku narażenia na hałas. Zapis dotyczący narażenia na hałas na stanowisku palacza był sporządzony dla układu zbiorowego pracy obowiązującego w całym zakładzie MPEC, a dotyczył największej kotłowni -Wydziału Ciepłowni "[...]".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) stosownie do przysługujących sądowi administracyjnemu kompetencji, Sąd kontroluje zaskarżone decyzje pod kątem ich zgodności z prawem, przy czym nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi w granicach danej sprawy - art. 134 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).

W niniejszej sprawie, skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z § 8 ust. l rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115) właściwy państwowy inspektor sanitarny wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim, o którym mowa w § 6 ust. l, oraz oceny narażenia zawodowego pracownika. Zatem decyzję w przedmiocie choroby zawodowej wydaje się na podstawie całości materiału dowodowego, zgromadzonego w trybie określonym w rozdziale 4, działu II ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071, ze zm), a nie tylko w oparciu o orzeczenie lekarskie oraz ocenę narażenia zawodowego pracownika. Dowodem w sprawie może być bowiem każda

informacja czy okoliczność, która ma wpływ na istnienie narażenia zawodowego pracownika w miejscu jego pracy.

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w toku prowadzonego w tej sprawie postępowania odwoławczego, stosownie do zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego winien poza koniecznością ustosunkowania się do podniesionych w odwołaniu zarzutów ponownie rozpatrzeć i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzja organu I instancji. Organ ma zatem obowiązek dokonać kontroli zasadności argumentów podnoszonych przez skarżącego. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy i prowadzeniu postępowania wyjaśniającego, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, organ obowiązany jest do przestrzegania zasady czynnego udziału strony w troczącym się postępowaniu - art. 10 Kodeku postępowania administracyjnego - oraz umożliwienia stronie przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się w sprawie co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

W niniejszej sprawie organ odwoławczy nie zagwarantował skarżącemu udziału w prowadzonym przed tym organem postępowaniu, bowiem po uzupełnieniu materiału dowodowego nie zapoznał skarżącego z jego ustaleniami, czym uniemożliwił realizację zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnych. Naruszenie powyższej zasady ma wpływ na wynik postępowania w tej sprawie.

Nadto organowi odwoławczemu należy wskazać, iż stosownie do art. 75 Kodeksu postępowania administracyjnego jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Wobec powyższego nie sposób za dowód w sprawie uznać notatki służbowej z dnia 21 listopada 2003r. z przeprowadzonej rozmowy z pracownikiem MPEC, gdyż dowód z zeznań świadków winien być potwierdzony protokołem z dokonanej czynności, z dochowaniem wymogów przewidzianych w art. 79 Kpa -strona winna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu oraz brać udział w przeprowadzeniu tego dowodu, co w tej sprawie nie miało miejsca.

Wskazać należy również, iż decyzja będąca przedmiotem skargi S. S. rozstrzyga o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej z tytułu narażenia spowodowanego hałasem - pozycja 21 wykazu chorób zawodowych, natomiast pomija inne narażenie, w przedmiocie którego wypowiadały się jednostki orzecznicze w tej sprawie tj. narażenia na substancje, bądź związki chemiczne o silnych właściwościach drażniących.

Nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy oraz naruszenie zasady czynnego udziału strony stanowi naruszenie przepisów art. 7, art. 77 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, które to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Z tych wszystkich względów należało na podstawie art. 145 § l pkt l lit "c" Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzec jak w pkt I. sentencji. Rozstrzygniecie o nie wykonaniu zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku - pkt. II sentencji - uzasadnia przepis art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.