Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 159/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2014-04-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 27 ust. 3 pkt 2
journal: Dz.U. 2011 nr 212 poz 1263
law: Ustawa z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej - tekst jednolity.
article: art. 15, art. 138 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nadzoru sanitarnego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku; III. zasądza od Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Kielcach na rzecz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] znak: [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o. o. w P. (zwanej dalej Spółką) oraz odwołania Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Ostrowcu Świętokrzyskim, uchylił decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] numer [...] w przedmiocie nadzoru sanitarnego – w całości i orzekł o:

1. wstrzymaniu wprowadzania do obrotu w sklepie [...] w [... ul. [...]podejrzanych produktów pod nazwą:

- Cząstka Boga Vinshu 0,3 znad Indyjskich gór i doliny Gangesu,

- Cząstka Boga Surja 0,5g znad Indyjskich gór i doliny Gangesu,

- Cząstka Boga Uszas lg znad Indyjskich gór i doliny Gangesu,

- Cząstka Boga Vinshu 1 0,3g znad Indyjskich gór i doliny Gangesu,

na czas niezbędny do przeprowadzenia oceny i badań ich bezpieczeństwa na okres nie dłuższy niż 18 miesięcy;

2. zatrzymaniu powyższych produktów, co do których istnieje uzasadnione podejrzenie, że stwarzają zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi, w ilości ogółem 19 saszetek, w tym:

- Cząstka Boga Vinshu 0,3 znad Indyjskich gór i doliny Gangesu - 4 sztuki,

- Cząstka Boga Surja 0,5g znad Indyjskich gór i doliny Gangesu-4 sztuki,

- Cząstka Boga Uszas 1g znad Indyjskich gór i doliny Gangesu - 6 sztuk,

- Cząstka Boga Yinshu 1 0,3g znad Indyjskich gór i doliny Gangesu - 5 sztuk,

z których pobrano próbki do badań w Narodowym Instytucie Leków w Warszawie w ilości ogółem 8 sztuk - po 2 z każdego asortymentu;

3. nakazaniu firmie [...] Sp. z o. o. w [...] zaprzestania prowadzenia działalności w pomieszczeniach sklepu [...] w [... ul. [...] na czas niezbędny do usunięcia zagrożenia na okres nie dłuższy niż 3 miesiące licząc od dnia kontroli, tj. do dnia 18 grudnia 2013r.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym

i prawnym:

W dniu 17 września 2013r. pracownicy organu I instancji przeprowadzili w sklepie [...] w [...] ul. [...] kontrolę sanitarną, w wyniku której ustalono, że w jednej z należących do firmy [...] Sp. z o.o. w [...] gablot znajduje się po jednym opakowaniu produktów o nazwie: Cząstka Boga Vinshu 0,3 znad Indyjskich gór i doliny Gangesu, Cząstka Boga Surja 0,5 g znad Indyjskich gór doliny Gangesu, Cząstka Boga Uszas 1g znad Indyjskich gór i doliny Gangesu oraz Cząstka Boga Vinshu 1 0,3g znad Indyjskich gór i doliny Gangesu. Natomiast cały zapas magazynowy tych produktów, w ilości ogółem 15 sztuk opakowań, znajdował się w zamykanej szafce na zapleczu sklepu. Na oznakowaniu opakowań brak było wymaganych informacji dotyczących opisu produktu, czyli: składu, przeznaczenia i pochodzenia, a przede wszystkim informacji dla konsumentów o ewentualnych zagrożeniach związanych z nieprawidłowym użyciem produktu.

Przedstawiciele organu I instancji pobrali ze stanu sklepu próbki (po dwie sztuki opakowań z każdego asortymentu, łącznie 8 sztuk opakowań), w celu przeprowadzenia badań na obecność substancji zawartych w podejrzanych produktach i oceny ich bezpieczeństwa w laboratorium Narodowego Instytutu Leków w Warszawie, natomiast pozostałe produkty (łącznie 11 sztuk opakowań) zostały, w obecności sprzedawczyń przeliczone, zabezpieczone, zatrzymane i przekazane do depozytu w Komendzie Powiatowej Policji w Ostrowcu Świętokrzyskim.

Mając na uwadze wyniki przeprowadzonej kontroli organ I instancji, działając na podstawie art. 12 ust. 1, art. 37 ust. 1, art. 27c ust. 1, ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2011r. nr 212, poz. 1263) oraz art. 4 pkt 27 ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2012r. poz. 124) wydał w dniu [...]decyzję nr SE.IIIa-415/36/HZ/13, którą:

1. wstrzymał wprowadzania do obrotu produktów o nazwie: Cząstka Boga Vinshu 0,3 znad Indyjskich gór i doliny Gangesu, Cząstka Boga Surja 0,5g znad Indyjskich gór i doliny Gangesu, Cząstka Boga Uszas 1g znad Indyjskich gór i doliny Gangesu oraz Cząstka Boga Vinshu 1 0,3g znad Indyjskich gór i doliny Gangesu na czas niezbędny do przeprowadzenia oceny i badań na okres nie dłuższy niż 18 miesięcy.

2. zatrzymał podejrzane produkty, stwarzające zagrożenie zdrowia lub życia ludzi, ogółem 19 saszetek, w tym:

- Cząstka Boga Vinshu 0,3 znad Indyjskich gór i doliny Gangesu - 4 sztuki,

- Cząstka Boga Surja 0,5g znad Indyjskich gór i doliny Gangesu - 4 sztuki,

- Cząstka Boga Uszas 1g znad Indyjskich gór i doliny Gangesu - 6 sztuk,

- Cząstka Boga Yinshu 1 0,3g znad Indyjskich gór i doliny Gangesu - 5 sztuk,

z których pobrano próbki do badań w Narodowym Instytucie Leków w Warszawie w ilości ogółem 12 sztuk opakowań - po 2 z każdego asortymentu,

3. nadał pkt 1 i 2 decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

W odwołaniu od ww. decyzji Spółka zarzuciła organowi odwoławczemu naruszenie przepisów art. 10 § 1, art. 81, art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 107 § 3 oraz art. 108 K.p.a., art. 27c ust. 1 ww. ustawy o PIS oraz art. 77 ust. 6, art.79, art.79a, art. 79b i art. 82 ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej, domagając się uchylenia tego rozstrzygnięcia – w całości oraz umorzenia postępowania organu I instancji.

Odwołanie od ww. decyzji wniósł także Prokurator Prokuratury Rejonowej w Ostrowcu Świętokrzyskim, zarzucając organowi odwoławczemu dokonanie niewłaściwych ustaleń faktycznych i wydanie decyzji z naruszeniem przepisów art. 27c ust. 3 pkt 2 ww. ustawy o PIS, polegającym na braku zastosowania nakazu zaprzestania działalności w pomieszczeniach sklepu [...] w [... ul. [...]wraz z orzeczonym zatrzymaniem produktów.

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, wydając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. opisane na wstępie rozstrzygnięcie, podzielił stanowisko Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Ostrowcu Świętokrzyskim o naruszeniu przez organ I instancji art. 27c ust. 3 pkt 2 ustawy o PIS (poprzez pominięcie ustanowionego tym przepisem nakazu) i połowicznym rozstrzygnięciu co do istoty sprawy, a w konsekwencji braku osiągnięcia celu wyznaczonego przez ustawodawcę. W tym zakresie wskazano, że zakwestionowana decyzja jest niekompletna – wobec czego nie może funkcjonować w obrocie prawnym, orzekając jednocześnie o nakazaniu Spółce (oprócz powielenia rozstrzygnięć I instancji o wstrzymaniu wprowadzania do obrotu i zatrzymaniu podejrzanych produktów) zaprzestania prowadzenia działalności w kontrolowanym sklepie. Uzasadniając powyższe stanowisko organ podkreślił, że przepisy art. 27c ust. 1 i ust. 3 ustawy o PIS są ze sobą ściśle związane, a zatem, jeżeli zachodzą przesłanki do wydania decyzji z art. 27c ust. 1 o wstrzymaniu wprowadzania do obrotu produktów, co do których istnieje uzasadnione podejrzenie, że stwarzają zagrożenie życia lub zdrowia ludzi na czas niezbędny do przeprowadzenia oceny i badań ich bezpieczeństwa na okres nie dłuższy niż 18 miesięcy to organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej, zgodnie z brzmieniem art. 27c ust. 3 zobowiązane są zatrzymać podejrzane produkty i jednocześnie nakazać zaprzestania prowadzenia działalności w pomieszczeniach służących wprowadzaniu do obrotu takich produktów na czas niezbędny do usunięcia zagrożeń, nie dłuższy niż 3 miesiące. Ze względu na powyższe konieczne było zastosowanie trybu merytoryczno-reformacyjnego, jako że zaskarżona decyzja miała wadę istotną, nieusuwalną w drodze rektyfikacji decyzji na podstawie art. 111 - 113 .Kp.a., a ustalony stan faktyczny sprawy nie budził wątpliwości organu odwoławczego i nie zachodziła konieczność przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia materiału dowodowego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach [...] Sp. z o. o. zakwestionowała wydane w niniejszej sprawie decyzje organów obu instancji – w całości, wskazując na:

- naruszenie przepisów postępowania, to jest:

a) art. 15 K.p.a. – poprzez nałożenie na skarżącego w II instancji obowiązku zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej, który to obowiązek nie był przedmiotem zaskarżonej decyzji, wobec czego przy bezrefleksyjnym wykonaniu Prokuratury Rejonowej w Ostrowcu Świętokrzyskim doszło do rażącego naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego i uniemożliwienia stronie wniesienia odwołania od decyzji nakazującej zaprzestanie prowadzenia działalności;

b) art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. – poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, uchylenie decyzji organu I instancji i wydanie rozstrzygnięcia rażąco wykraczającego poza "istotę" rozpoznawanej sprawy – jako że nakaz zaprzestania prowadzenia działalności wymaga stwierdzenia bezpośredniego realnego zagrożenia dla zdrowia lub życia, a nie tylko uzasadnionego zagrożenia, co było przedmiotem badań organu I instancji;

c) art. 7, art. 11, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a. w sposób istotnie wpływający na treść rozstrzygnięcia – poprzez brak właściwego uzasadnienia decyzji, zarówno na płaszczyźnie uzasadnienia faktycznego, jak i prawnego, nieodniesienie się w treści uzasadnień do wszystkich zarzutów skarżącego, podnoszonych w sprawie, w tym niewyjaśnienie wątpliwości, na jakiej podstawie prawnej organ – wbrew art. 84c ust. 5 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej – nie wstrzymał faktycznych czynności kontrolnych po wniesieniu przez stronę sprzeciwu, a także dlaczego mimo możliwości wydania drugiej decyzji nakazującej zaprzestanie prowadzenia działalności uznał, że jest niekompletna i nie może funkcjonować w obrocie prawnym, niewystarczające wskazanie faktów i dowodów na podstawie których organ uznał, iż co do wskazanych w decyzji produktów istnieje podejrzenie, że są to środki zastępcze, a także całkowite niewyjaśnienie okoliczności, z powodu których organ uznał, iż produkty te "stwarzają zagrożenie życia lub zdrowia", niewyjaśnienie okoliczności na jakiej podstawie organ nie rozpoznał sprzeciwu;

d) naruszenie art. 77 ust. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji na podstawie kontroli, która została przeprowadzona z rażącym naruszeniem przepisów tj. art. 79, art. 79a, art. 79b, art. 80, art. 82, art. 84c ust. 5 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, mającym istotny wpływ na wynik tej kontroli, biorąc pod uwagę fakt, że gdyby organ postępował w zgodzie z literą prawa musiałby odstąpić od czynności kontrolnych i zwrócić stronie próbki pobranych produktów;

e) art. 10 § 1 oraz art. 81 K.p.a. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania przez organ I instancji w postaci braku zawiadomienia strony o możliwości wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji oraz uznanie okoliczności faktycznych za udowodnione, mimo uniemożliwienia stronie wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów;

- naruszenie prawa materialnego, to jest:

a) art. 27c ust. 1 ustawy o PIS poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, w której organ nie miał żadnych podstaw do zastosowania środka prawnego przewidzianego w tym przepisie w odniesieniu do produktów, wymienionych w decyzji i nie wykazał istnienia uzasadnionego podejrzenia;

b) art. 27c ust. 3 pkt. 2 ustawy o PIS poprzez jego błędne zastosowanie przez organ II instancji, mimo braku niezbędnych przesłanek, niewskazanie zagrożenia któremu miałoby zapobiec zaprzestanie prowadzenia działalności, skoro zatrzymane zostały kwestionowane przez organ substancje;

Mając na uwadze powyższe strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości wydanych w niniejszej sprawie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zakwestionowanego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012r. poz. 270 ), zwanej dalej ustawą P.p.s.a., zadaniem wojewódzkich sądów administracyjnych jest sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy P.p.s.a.), a kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy.

Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że w toku postępowania administracyjnego organ odwoławczy dopuścił się naruszenia przepisów postępowania – to jest art. 15 i art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. – które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z ostatnim z powołanych przepisów – stanowiącym podstawę prawną zaskarżonej decyzji merytoryczno-reformatoryjnej – organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy. Jak podkreśla się w doktrynie, w trybie cyt. przepisu organ odwoławczy uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub w części i rozstrzyga sprawę co do istoty, jeżeli dojdzie do przekonania, że zaskarżona decyzja jest nieprawidłowa. Decyzja jest nieprawidłowa, gdy jej ocena dokonana przez organ II instancji wykaże, że rozstrzygnięcie to narusza przepisy prawa materialnego.

Należy przy tym zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 15 K.p.a. i 78 Konstytucji RP strona ma prawo do dwukrotnego rozpatrzenia sprawy. W konsekwencji powyższego założenia ustawodawca ukształtował postępowanie przed organem odwoławczym – co do zasady – jako postępowanie merytoryczne. Oznacza to, że działania organu II instancji to nie tylko kontrola decyzji organu I instancji, ale także działanie merytoryczne równoważne działaniom organu I instancji. Celem postępowania odwoławczego jest bowiem ponowne rozpoznanie sprawy rozstrzygniętej już w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Z kolei, stosownie do treści art. 104 § 1 K.p.a. decyzje rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji. Oznacza to, że w sytuacji, gdy organ I instancji uchylił się od wydania decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty (w całości, bądź w częściowym zakresie), organ odwoławczy nie może wydać w tym brakującym przedmiocie decyzji, o której mowa w art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. Jak wskazuje bowiem NSA w wyroku z dnia 8 lipca 2010r. sygn. akt I OSK 424/10 (dostępnym w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych) niedopuszczalna jest sytuacja, w której decyzja reformatoryjna organ odwoławczego byłaby pierwszą i jedyną decyzją rozstrzygającą sprawę co do istoty. Taki sposób stosowania art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. naruszałby bowiem wyrażoną w art. 15 K.p.a. zasadę dwuinstancyjnego postępowania.

Przechodząc do treści zaskarżonego rozstrzygnięcia wskazać trzeba, że decyzją z dnia [...]Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny:

I. uchylił – w całości decyzję organu I instancji z dnia [...]o:

a) wstrzymaniu wprowadzania do obrotu wyszczególnionych produktów na czas niezbędny do przeprowadzenia oceny i badań na okres nie dłuższy niż 18 miesięcy;

b) zatrzymaniu ww. podejrzanych produktów, stwarzających zagrożenie zdrowia lub życia ludzi, ogółem 19 saszetek

II. i orzekł o:

a) wstrzymaniu wprowadzania do obrotu w sklepie [...] w [... ul. [...]ww. podejrzanych produktów,

na czas niezbędny do przeprowadzenia oceny i badań ich bezpieczeństwa na okres nie dłuższy niż 18 miesięcy;

b) zatrzymaniu powyższych produktów, co do których istnieje uzasadnione podejrzenie, że stwarzają zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi, w ilości ogółem 19 saszetek, z których pobrano próbki do badań w Narodowym Instytucie Leków w Warszawie w ilości ogółem 8 sztuk - po 2 z każdego asortymentu;

c) nakazaniu firmie [...] Sp. z o. o. w P. zaprzestania prowadzenia działalności w pomieszczeniach sklepu [...] w [... ul. [...]na czas niezbędny do usunięcia zagrożenia na okres nie dłuższy niż 3 miesiące licząc od dnia kontroli, tj. do dnia 18 grudnia 2013r.

Porównując treść opisanych powyżej decyzji – w kontekście przywołanych na wstępie regulacji – nie sposób uznać za prawidłowe rozstrzygnięcie organu odwoławczego, co powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia w całości. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny – wbrew dyspozycji art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. – wydał bowiem w tym trybie decyzję, którą orzekł co do istoty sprawy, wychodząc poza zakres uchylonej decyzji organu I instancji. Tymczasem procedura administracyjna takiego rozstrzygnięcia nie przewiduje. Powyższe rozważania dotyczą skierowanego do skarżącej – na podstawie art. 27c ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2011r. nr 212, poz. 1263) – nakazu zaprzestania prowadzenia działalności w pomieszczeniach sklepu [...] w [...] ul. [...]na czas niezbędny do usunięcia zagrożenia na okres nie dłuższy niż 3 miesiące licząc od dnia kontroli, tj. do dnia 18 grudnia 2013r. – w sytuacji gdy uchylona decyzja organu I instancji nie zawierała jakiegokolwiek rozstrzygnięcia w tym przedmiocie i w oparciu o tę właśnie podstawę prawną. W tym miejscu należy przywołać wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 18 czerwca 2009r. o sygn. akt II SA/Wr 197/09, LEX nr 563861, zgodnie z którym "w sytuacji, kiedy organ odwoławczy uznaje, że zaskarżona decyzja pierwszej instancji została wydana w oparciu o niewłaściwy przepis prawa materialnego, lub też wskazuje, że uzasadnione byłoby rozważenie zastosowania innych przepisów prawa materialnego, powinien na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. uchylić tę decyzję, jednocześnie wskazując właściwy przepis, w oparciu o który powinno być prowadzone postępowanie. Organ odwoławczy, uchylając zaskarżoną decyzję i orzekając co do istoty sprawy (art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a.), nie może rozstrzygać w oparciu o inny przepis prawa materialnego, niż wcześniej organ I instancji w uchylonej decyzji, gdyż w przeciwnym razie decyzja tak wydana naruszałaby zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 K.p.a. w związku z art. 78 Konstytucji RP)".

W ocenie Sądu z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, jako że rozstrzygnięcie przez organ odwoławczy – po raz pierwszy w toku prowadzonego postępowania administracyjnego – w przedmiocie nakazu zaprzestania prowadzania działalności narusza zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, określoną w art. 15 K.p.a. Od takiego rozstrzygnięcia stronie nie służy już bowiem odwołanie w toku instancji.

Ze względu na opisane powyżej nieprawidłowości, do jakich doszło przy wydaniu zaskarżonej decyzji merytoryczno-reformatoryjnej bezprzedmiotowe są rozważania Sądu w zakresie pozostałych zarzutów skargi.

W tym stanie rzeczy, po uchyleniu decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, niejako "odżywa" uprzednio złożone odwołanie od decyzji z dnia [...], w którym Spółka formułuje zarzuty w tym samym zakresie co w złożonej w niniejszej skardze.

Rozpoznając ponownie sprawę organ odwoławczy mając na uwadze przedstawioną ocenę prawną wyda stosowne rozstrzygnięcie, które uzasadni zgodnie z wymogami art. 107 § 3 K.p.a.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy P.p.s.a. orzekł jak w pkt I wyroku.

Orzeczenie zawarte w pkt II wyroku uzasadnia art. 152 ustawy P.p.s.a.

O kosztach postępowania orzeczono jak w pkt III orzeczenia na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ustawy P.p.s.a.