Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 253/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2019-10-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 57 ust. 4
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Diana Trzcińska (spr.) Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Anna Rusajczyk po rozpoznaniu w dniu 23 października 2019 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi L. L. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 27 lutego 2019 r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z 8 maja 2018 r., na podstawie art. 54, art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm., dalej jako Prawo budowlane), zgłosił sprzeciw w sprawie przystąpienia przez L. L., J. R., Ł. L. do użytkowania małego domku mieszkalnego o dwóch lokalach na działce nr [..], obręb [..] przy ul. N. w G.

Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że rozstrzygnięcie organu dotyczy dokonanego przez inwestora 12 kwietnia 2018 r. zawiadomienia o zakończeniu budowy, a powodem zgłoszenia sprzeciwu przez organ było nie przedłożenie w wymaganym terminie wszystkich dokumentów, wskazanych w postanowieniu z 19 kwietnia 2018 r.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł L.L., wnosząc o jej uchylenie oraz przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania. Zarzucił, że organ nie odniósł się do jego pisma, w którym wyjaśnił przyczyny braku wymaganej dokumentacji i zwrócił się o przedłużenie terminu do jej uzupełnienia o 60 dni. Jego zdaniem, organ naruszył art. 10 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej jako k.p.a.)., gdyż przed wydaniem decyzji uniemożliwił mu wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Podkreślił, że ustawodawca nie przewidział wniesienia sprzeciwu w przypadku nieuzupełnienia dokumentacji przez inwestora. Oznacza to, że organ w rozpatrywanej sprawie powinien pozostawić wniosek bez rozpoznania zgodnie z art. 64 k.p.a. Wskazał ponadto, że organ niezasadnie żądał od niego dokumentów wymaganych do zgłoszenia zakończenia budowy zgodnie z art. 57 Prawa budowlanego. W tym zakresie zastosowanie powinny mieć przepisy prawa obowiązujące w czasie, w którym budowa została zakończona, a nie przepisy aktualnie obowiązujące.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z 27 lutego 2019 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył treść przepisów art. 54 i 57 Prawa budowlanego. Następnie wskazał, że organ I instancji po analizie dokumentów przedłożonych wraz z wnioskiem zawiadamiającym o zakończeniu budowy małego domku mieszkalnego o dwóch lokalach usytuowanego przy ul. N. w G., stwierdził, że są one niekompletne, tj. nie spełniają wymogów wynikających z art. 57 Prawa budowlanego. Dlatego postanowieniem z 19 kwietnia 2018 r. organ ten wezwał inwestora do uzupełnienia w terminie siedmiu dni, od dnia otrzymania postanowienia, brakujących dokumentów wymienionych enumeratywnie. Dodał, że organ I instancji uwzględnił brak posiadania po tak długim okresie od daty uzyskania pozwolenia na budowę (1985 r.) dziennika budowy, dlatego wskazał w postanowieniu inną formę udokumentowania procesu budowlanego, niż dziennik budowy.

Zobowiązany nie przedłożył w wyznaczonym terminie żądanych w postanowieniu dokumentów, zatem organ I instancji prawidłowo wniósł sprzeciw. Dodał, że art. 64 § 2 k.p.a. nie przewiduje zmiany terminu przedłożenia żądanych dokumentów.

Ponadto wskazał, że po analizie przedłożonych przez inwestora dokumentów stwierdzić należy, że budynek został wybudowany w innej formie, niż to wynika z decyzji o pozwoleniu na budowę. Potwierdził to kierownik budowy, który w oświadczeniu o zakończeniu budowy z 10 kwietnia 2018 r. wyliczył zmiany dokonane w stosunku do projektu budowlanego polegające m.in. na wydłużeniu budynku o 2 m w kierunku północnym, dobudowaniu pomieszczenia gospodarczego. Zmiany te zobrazowano także na mapie pomiaru powykonawczego budynku. W tym stanie rzeczy stwierdził, że budynek został wybudowany z istotnym odstępstwem do projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją o pozwoleniu na budowę [..] z 8 października 1985 r., zatem i z tego powodu sprzeciw w sprawie przystąpienia do użytkowania budynku mieszkalnego jest uzasadniony.

Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego L. L. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zarzucając:

1. naruszenie przepisów o postępowaniu, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 10 k.p.a. poprzez uniemożliwienie skarżącemu przez organy obu instancji wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań;

b) art. 79a k.p.a., poprzez nieudzielenie skarżącemu odpowiedzi na jego pismo z 26 kwietnia 2018 r. wyjaśniające przyczyny braków w dokumentacji wymaganej do zgłoszenia zakończenia budowy i zawierające wniosek o przedłużenie terminu do jej uzupełnienia o 60 dni i w konsekwencji zaniechanie wskazania skarżącemu przesłanek zależnych od skarżącego, które nie zostały spełnione, co mogło skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony.

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 57 Prawa budowlanego, poprzez zobowiązanie skarżącego aby w stosunku do budynku mieszkalnego wybudowanego w latach 80-tych ubiegłego wieku przedłożył dokumenty wymagane do zgłoszenia o zakończeniu budowy zgodnie z obecnym stanem prawnym.

W uzasadnieniu skargi, doprecyzowując podniesione powyżej zarzuty, skarżący wskazał, że organy obu instancji z naruszeniem art. 10 k.p.a. nie zawiadomiły pełnomocnika skarżącego, ani samego skarżącego o możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Naruszenie tego przepisu uniemożliwiło skarżącemu między innymi skorzystanie z możliwości przewidzianej w art. 79a § 2 k.p.a., a mianowicie przedłożenia w terminie wyznaczonym na wypowiedzenie dodatkowych dowodów celem wykazania spełnienia przesłanek, od których zależało zaakceptowanie przez organ I instancji zawiadomienia o zakończeniu budowy.

Ponadto skarżący wskazał, że w odniesieniu do zawiadomienia o zakończeniu budowy ustawodawca nie przewidział możliwości wniesienia sprzeciwu w przypadku nieuzupełnienia dokumentacji przez wnioskodawcę. W sytuacji, gdy zawiadomienie o zakończeniu budowy było dotknięte brakami, organy nadzoru budowlanego powinny zastosować przepis art. 64 k.p.a., a nie przepis art. 54 Prawa budowlanego.

W ocenie skarżącego, nie ma uzasadnionych podstaw żądanie od niego, aby w stosunku do budynku mieszkalnego wybudowanego w latach 80-tych ubiegłego wieku dostarczył dokumenty wymagane do zgłoszenia o zakończeniu budowy zgodnie z obecnym brzmieniem art. 57 Prawo budowlane. Organy nadzoru budowlanego powinny w pierwszej kolejności ustalić, jakie dokumenty inwestor zobowiązany był dołączyć do zawiadomienia o zakończeniu budowy w świetle stanu prawnego obowiązującego w dacie jego budowy.

Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 1886/14, podniósł że nie ma obowiązku posiadania dokumentacji budowy oraz dokumentacji powykonawczej dla obiektów budowlanych wybudowanych przed 1 stycznia 1995 r. albowiem Prawo budowlane z 1961 r. oraz z 1974 r. nie zawierało odpowiednika art. 63 aktualnie obowiązującego Prawa budowlanego, w zakresie sformułowanego obowiązku przechowywania dokumentów dotyczących budowy obiektu budowlanego.

Nieprzedłożenie zatem przez inwestora określonych dokumentów wymaganych zgodnie z obecnie obowiązującymi przepisami, nie świadczy samo przez się o naruszeniu przepisów prawa uzasadniających zgłoszenie sprzeciwu wobec użytkowania budynku mieszkalnego.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując przy tym argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wyjaśnił przy tym, że argument dotyczący naruszenia art. 10 k.p.a. poprzez brak możliwości zapoznania się z aktami sprawy jest niezasadny, gdyż akta sprawy zwierały jedynie dokumenty dostarczone przez skarżącego. W postepowaniu odwoławczym organ nie uzupełniał przekazanych przez organ I instancji dokumentów, dlatego nie było potrzeby wzywania skarżącego do zapoznania się z aktami.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza przepisów w sposób wskazany w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej jako p.p.s.a.

Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 27 lutego 2019 r. zakresie, w którym utrzymał on w mocy decyzję powiatowego inspektora nadzoru budowlanego z 8 maja 2018 r. o zgłoszeniu sprzeciwu w sprawie przystąpienia do użytkowania małego domu mieszkalnego o dwóch lokalach na działce nr [..] obr. [..] przy ulicy N. w G.

Podstawą prawną zaskarżonej decyzji jest art. 54 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2018 r, poz. 2096 ze zm., dalej p.b.), zgodnie z którym do użytkowania obiektu budowlanego, na budowę którego wymagane jest pozwolenie na budowę, można przystąpić, z zastrzeżeniem art. 55 i art. 57, po zawiadomieniu organu nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy, jeżeli organ ten, w terminie 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, nie zgłosi sprzeciwu w drodze decyzji. Przepis art. 30 ust. 6a p.b. stosuje się, tzn. regulację, zgodnie z którą za dzień wniesienia sprzeciwu uznaje się dzień nadania decyzji w placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu art. 3 pkt 13 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2188 ze zm.).

Z okoliczności niniejszej sprawy wynika, że zawiadomieniem złożonym osobiście 12 kwietnia 2018 r. L. L. poinformował o zakończeniu budowy małego domu mieszkalnego w dwóch lokalach na działce nr [..] przy ul. N. w G. W postanowieniu z 19 kwietnia 2018 r. organ I instancji wezwał L. L., J. R. i Ł. L. do przedłożenia dokumentów i oświadczeń, wyszczególnionych w jego treści oraz do uzupełnienia zgłoszenia o dane dotyczące pełnego numeru pozwolenia na budowę, formy budownictwa oraz danych dotyczących efektywności energetycznej budynku, tj. danych które nie zostały wypełnione w formularzu zgłoszenia o zakończeniu budowy, datowanym 11 kwietnia 2018 r. Organ wyznaczył 7 dni na uzupełnienie zgłoszenia. Postanowienie to zostało dręczone inwestorom 4 oraz 7 maja 2019 r. W piśmie z 26 kwietnia 2018 r. L. L. wniósł o przedłużenie terminu do uzupełnienia dokumentacji do 60 dni. W odpowiedzi na to pismo organ w piśmie z 2 maja 2018 r. poinformował, że nie ma możliwości przedłużenia terminu, gdyż wynika on z ustawy. Po bezskutecznym upływie wyznaczonego terminu, organ I instancji w decyzji z 8 maja 2018 r. zgłosił sprzeciw w sprawie przystąpienia do użytkowania analizowanego budynku.

Z powyższych okoliczności wynika bezspornie, że skarżący nie przedłożył dokumentów i oświadczeń oraz nie uzupełnił danych, wyszczególnionych w postanowieniu z 19 kwietnia 2019 r.

Zgodnie z art. 57 ust. 1 i 1a p.b. do zawiadomienia o zakończeniu budowy obiektu budowlanego lub wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie inwestor jest obowiązany dołączyć:

1) oryginał dziennika budowy;

2) oświadczenie kierownika budowy:

a) o zgodności wykonania obiektu budowlanego z projektem budowlanym lub warunkami pozwolenia na budowę oraz przepisami,

b) o doprowadzeniu do należytego stanu i porządku terenu budowy, a także - w razie korzystania - drogi, ulicy, sąsiedniej nieruchomości, budynku lub lokalu;

3) oświadczenie o właściwym zagospodarowaniu terenów przyległych, jeżeli eksploatacja wybudowanego obiektu jest uzależniona od ich odpowiedniego zagospodarowania;

4) protokoły badań i sprawdzeń;

5) dokumentację geodezyjną, zawierającą wyniki geodezyjnej inwentaryzacji powykonawczej oraz informację o zgodności usytuowania obiektu budowlanego z projektem zagospodarowania działki lub terenu lub odstępstwach od tego projektu, sporządzoną przez osobę wykonującą samodzielne funkcje w dziedzinie geodezji i kartografii oraz posiadającą odpowiednie uprawnienia zawodowe;

6) potwierdzenie, zgodnie z odrębnymi przepisami, odbioru wykonanych przyłączy;

7a) zaświadczenie wójta, burmistrza albo prezydenta miasta, potwierdzające spełnienie warunków, o których mowa w art. 37i ust. 8 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1945 ze zm.), o ile jest wymagane;

W przypadku zawiadomienia o zakończeniu budowy lub złożenia wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego lub budynku z częścią mieszkalną, w oświadczeniu, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 lit. a) p.b., zamieszcza się informację o dokonaniu pomiarów powierzchni użytkowej budynku i poszczególnych lokali mieszkalnych, w sposób zgodny z przepisami rozporządzenia, o którym mowa w art. 34 ust. 6 pkt 1 p.b.

Powyższe przepisy określają zatem ustawowe wymogi, jakie powinno spełniać zgłoszenie. Gdy jest ono niekompletne, właściwy organ powinien nałożyć na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia brakujących dokumentów w wyznaczonym terminie, a w razie ich nieuzupełnienia – wnieść sprzeciw w formie decyzji. Nałożenie obowiązku uzupełnienia zgłoszenia przerywa bieg terminu do wniesienia sprzeciwu, co oznacza, że po uzupełnieniu zgłoszenia biegnie on od nowa. Okres pomiędzy doręczeniem zgłaszającemu wezwania nakazującego uzupełnienie zgłoszenia a wykonaniem go podlega więc odliczeniu od ustawowego terminu przewidzianego do wydania decyzji o sprzeciwie. W art. 57 ust. 4 p.b. stanowi się, że inwestor jest obowiązany uzupełnić dokumenty wymienione w ust. 1–3, jeżeli, w wyniku ich sprawdzenia przez właściwy organ, okaże się, że są one niekompletne lub posiadają braki i nieścisłości. Do tego uzupełnienia stosuje się art. 64 § 2 k.p.a., z wyjątkiem przewidzianej w tym przepisie konsekwencji nieuzupełnienia braków w postaci pozostawienia podania bez rozpoznania. W przypadku zawiadomienia o zakończeniu budowy w razie nieuzupełnienia dokumentów mimo wezwania, wydaje się decyzję o sprzeciwie wobec zawiadomienia o zakończeniu budowy.

W doktrynie wskazuje się, gdyż nie wynika to wprost z przepisu prawa, że wydanie takiej decyzji jest uzasadnione tym, że z art. 59 ust. 5 p.b. wynika, że jedną z przyczyn odmowy wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie jest niespełnienie wymagań określonych w art. 57 ust. 4 p.b., a więc niedołączenie odpowiednich dokumentów do wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie mimo wezwania właściwego organu. Unormowanie to poprzez analogię należy stosować także w przypadku zawiadomienia o zakończeniu budowy, co oznacza, że w razie nieuzupełnienia, mimo wezwania, dokumentów dołączanych do tego zawiadomienia właściwy organ administracji jest uprawniony do wydania decyzji o sprzeciwie.

Warto także wskazać, wobec braku określenia expressis verbis przesłanek wniesienia sprzeciwu przez organ, że do takich przyczyn, uzasadniających jego wniesienie, zaakceptowanych w orzecznictwie zalicza się ustalenie przez organ, że:

a) nastąpiło istotne odstąpienie przez inwestora od projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę (por. wyrok NSA z 21.11.2007 r., II OSK 1535/06, LEX nr 425357; wyrok WSA w Gdańsku z 20.05.2009 r., II SA/Gd 104/09, LEX nr 547305);

b) nie uzupełniono zawiadomienia o zakończeniu budowy pomimo wezwania przez organ (por. wyrok NSA z 31.01.2007 r., II OSK 267/06, LEX nr 315985);

c) podmiot zamierza przystąpić do użytkowania obiektu budowlanego pomimo niewykonania wszystkich robót budowlanych (por. A. Plucińska – Filipowicz (red.), M. Wierzbowski (red.), Praw budowlane. Komentarz zaktualizowany, Lex/el. 2019).

Powyższe wskazuje, że w okolicznościach niniejszej sprawy bezspornie zaistniały przesłanki do zgłoszenia sprzeciwu, wynikające w istocie z dwóch tytułów: po pierwsze z faktu, że skarżący nie wykonał wezwania organu w zakresie uzupełnienia zawiadomienia, pod drugie zaś – na co zwrócił uwagę organ odwoławczy – ze względu na to, że nastąpiło istotne odstąpienie przez inwestora od projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę, co potwierdza oświadczenie kierownika budowy z 10 kwietnia 2018 r. Jeżeli inwestor odstępuje od warunków pozwolenia na budowę to nie może skutecznie złożyć zawiadomienia o zakończeniu budowy na podstawie art. 54 p.b. Realizacja wymagań wynikających z art. 54 p.b. jest skuteczna tylko w odniesieniu do obiektów, które zostały zrealizowane zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym i decyzją o pozwoleniu na budowę, a stwierdzenie przez organ nadzoru budowlanego, że tak nie jest obliguje go do zastosowania środków, wynikających z Prawa budowlanego, w tym w szczególności – zgłoszenia sprzeciwu. Zarzut naruszenia prawa materialnego w postaci art. 57 p.b. nie znajduje zatem odzwierciedlenia w okolicznościach sprawy.

Odnosząc się z kolei do zarzutów skargi wskazujących na naruszenie art. 10 k.p.a. i 79a k.p.a. wskazać należy, że zawiadomienie, o którym mowa w art. 54 w zw. z art. 57 p.b., nie jest wnioskiem (podaniem) w rozumieniu art. 61 k.p.a., który wymagałby załatwienia przez organ jako sprawy administracyjnej. Jest to w istocie oświadczenie woli inwestora o zakończeniu budowy, a jego milczące przyjęcie przez właściwy organ jest zwykłą czynnością materialno-techniczną. Fakt niezgłoszenia sprzeciwu przez właściwy organ powoduje zaś, że uprawnienie inwestora do przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego powstaje bezpośrednio z mocy prawa, a nie w wyniku konkretyzacji normy prawnej przez wydanie aktu administracyjnego w toku postępowania administracyjnego. Do zgłoszenia mają zastosowanie w konsekwencji tylko reguły określone w ustawie – Prawo budowlane, a jedynym postępowaniem administracyjnym prowadzonym przez organ po jego dokonaniu jest postępowanie w sprawie sprzeciwu, które podejmuje z urzędu, i to tylko wtedy gdy dojdzie do przekonania, że zachodzą ustawowe przesłanki jego wydania. Do instytucji tej nie mają więc także zastosowania takie reguły procesowe, jak wynikające z art. 97 § 1 i art. 98 § 1 k.p.a., dotyczące zawieszenia postępowania administracyjnego. Również zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. oraz 79a k.p.a., sformułowany w skardze nie może być skuteczny w tych okolicznościach. Organ w istocie bowiem nie prowadzi postępowania administracyjnego według reguł ogólnych k.p.a., ale czynności wyjaśniające zmierzające do oceny kompletności i rzetelności dokonanego zgłoszenia – na podstawie dokumentów przedłożonych przez inwestora. Niezależnie od faktu zatem, że art. 10 k.p.a. nie znajduje zastosowania w toku czynności zainicjowanych zgłoszeniem zawiadomienia o zakończeniu budowy, trudno też przyjąć, by organ rzeczywiście mógł naruszyć jakiekolwiek prawa inwestora wynikające z tego przepisu, skoro czynności wyjaśniające związane z analizą jego oświadczenia są dokonywane wyłącznie na podstawie dokumentów przedłożonych przez inwestora. Zgłoszone żądanie jest więc oczywiste, podobnie jak i dokumenty, które przedkłada sam inwestor. Wbrew twierdzeniom skargi ponadto, organ I instancji ustosunkował się do wniosku inwestora o przedłużenie terminu do przedłożenia dokumentów wskazanych w postanowieniu z 19 kwietnia 2019 r., o czym świadczy treść pisma z organu z 2 maja 2019 r.

Podobnie, chybiony jest zarzut wskazujący na koniczność zastosowania do oceny zawiadomienia skarżącego przepisów obowiązujących w dacie wydawania pozwolenia na budowę. Powyższe nie wynika ani z przepisów przejściowych, ani z reguł ogólnych dotyczących rozwiązywania kolizji pomiędzy przepisami prawa. Odnośnie do przepisów przejściowych, wskazać należy, że z 1 stycznia 1995 r. weszła w życie ustawa p. b., zastępując przepisy ustawy z 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 1974 r., nr 38, poz. 229). Zgodnie z art. 103 ust. 1 p.b. do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy (tj. 1 stycznia 1995 r.), a nie zakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2. Od zasady tej art. 103 ust. 2 p.b. przewiduje wyjątek, dotyczący wyłącznie zastosowania art. 48 p.b. (a więc przepisu, który nie ma zastosowania w niniejszej sprawie). Powyższy przepis formułuje zatem zasadę działania nowego prawa. Zauważyć należy, że nie mamy tu do czynienia ze "sprawą wszczętą przed dniem wejścia w życie ustawy i niezakończoną", co wyklucza zastosowanie cytowanego przepisu przejściowego. W konsekwencji, zawiadomienie inwestora o zakończeniu budowy podlega ocenie według reguł ogólnych, czyli stosownie do zasady działania nowego prawa – na podstawie przepisów p.b., z uwzględnieniem pewnych zaszłości, wynikających z upływu czasu, czemu zresztą organ I instancji dał wyraz, dopuszczając możliwość dokumentowania określonych okoliczności dokumentami alternatywnymi (zamiast dziennika budowy, opracowaniem dokumentującym przebieg procesu budowlanego).

Mając na uwadze fakt, że zarzuty skargi okazały się nieuzasadnione, a sąd nie dostrzegł uchybień, które skutkowałyby uwzględnieniem skargi z urzędu, na mocy art. 151 p.p.s.a. należało skargę oddalić.