Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1833/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-02-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 240 par. 1 pkt 8
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Gawlak - Nowakowska (sprawozdawca), Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz, Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Protokolant: starszy referent sądowy Magdalena Dworszczak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 lutego 2016 r. sprawy ze skargi "A" spółki z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji dotyczącej podatku akcyzowego za luty 2005 r oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi "A" sp. z o. o. w P. (dalej: spółka, strona skarżąca) jest decyzja z dnia [...] r., Nr [...], którą Dyrektor Izby Celnej we W. (dalej: organ odwoławczy, organ drugiej instancji) utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. (dalej: organ pierwszej instancji) z dnia [...] r. Nr [...] odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za luty 2005 r.

Z akt sprawy wynika, że ostateczna decyzja Dyrektora Izby Celnej we W. dotycząca określenia podatku akcyzowego była przedmiotem zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, który wyrokiem z dnia 16 czerwca 2011 r. sygn. akt I SA/Wr 1286/10 skargę strony oddalił. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 września 2013 r., sygn. akt I GSK 1523/11, oddalił skargę kasacyjną strony na wskazany wyrok.

Pismem z dnia 20 marca 2015 r. spółka złożyła wniosek o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego ww. decyzją ostateczną w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 lutego 2015 r. sygn. akt SK 14/12. Organ pierwszej instancji po wznowieniu postępowania odmówił uchylenia decyzji. Wskazał organ podatkowy, że powołany przez stronę wyrok Trybunału Konstytucyjnego (dalej również powoływany jako: TK) dotyczył przepisów, które nie miały zastosowania w rozpoznawanej w sprawie, ponieważ decyzja, której uchylenia domaga się strona dotyczyła lutego 2005 r., a więc okresu kiedy przepisy co do których rozstrzygał Trybunał Konstytucyjny nie obowiązywały. Trybunał Konstytucyjny w wyroku orzekł, że § 6 ust. 5 w związku z § 5 pkt 1, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2003 r., oraz z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 27, poz. 269, Nr 98, poz. 885, Nr 125, poz. 1065 i Nr 216, poz. 1829 oraz z 2003 r. Nr 84, poz. 780, Nr 137, poz. 1305, Nr 145, poz. 1407 i Nr 187, poz. 1828) w zakresie, w jakim dotyczy przypadków nieświadomego przyjęcia przez sprzedającego oświadczenia o przeznaczeniu nabywanego oleju na cele opałowe zawierającego nieprawdziwe dane, jest niezgodny z art. 64 ust. 1 i 3 w związku z art. 2 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Przepisy, co do których orzekał Trybunał Konstytucyjny obowiązywały do 31 grudnia 2003 r., a sprawa dotyczy 2005 r.

Stwierdził organ podatkowy, że wznowienie postępowania w trybie art. 240 § 1 pkt 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015, poz. 613 ze zm., dalej: O.p.) dotyczy wyłącznie sytuacji, kiedy w wyniku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego konkretny mający zastosowanie w danej sprawie przepis okaże się niezgodny z Konstytucją. Natomiast okoliczność, że przepis zastosowany w sprawie ma tożsame czy podobne brzmienie do przepisu objętego wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego, nie pozwala na uznanie, że wystąpiła przesłanka uzasadniająca zastosowanie art. 240 § 1 pkt 8 O.p.

Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy, po rozpatrzeniu odwołania strony utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Podzielił organ drugiej instancji argumentację przedstawioną w decyzji organu pierwszej instancji i podkreślił, że w sprawie nie zaistniała sytuacja w której istnieje orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego stwierdzające niezgodność z Konstytucją RP lub umową międzynarodową konkretnego przepisu ustawy, stanowiącego materialnoprawną podstawę wydania decyzji podatkowej co jest niezbędnym warunkiem dla przyjęcia istnienia przesłanki wznowienia postępowania podatkowego na podstawie art. 240 § 1 pkt 8 O.p.

Następnie organ odwoławczy wyjaśnił, że skutkiem wyroku Trybunału Konstytucyjnego nie jest definitywne uchylenie mocy obowiązującej § 6 ust. 5 stosowanego w związku z § 5 pkt 1, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2003 r. oraz z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z 2002 r., lecz chodzi jedynie o wyeliminowanie z porządku prawnego określonego zakresu normowania tego przepisu. Tym samym we wskazanym wyroku, tzw. interpretacyjnym nie dokonano uchylenia mocy obowiązującej przepisów omawianego rozporządzenia.

Bez znaczenia w ocenie organu drugiej instancji pozostają argumenty strony skarżącej, iż skoro przepis będący podstawą orzekania przez Trybunał Konstytucyjny brzmi podobnie lub identycznie jak przepis, który stanowił podstawę wydania decyzji ostatecznej, której uchylenia domaga się spółka to wyrok Trybunału Konstytucyjnego spełnia normę określoną w art. 240 § 1 pkt 8 O.p. Zdaniem organu odwoławczego organy podatkowe są obowiązane stosować wskazany wyrok wyłącznie do okresów rozliczeniowych (lat podatkowych), w stosunku do których on zapadł. Dotyczy to także przypadku, gdy treść zakwestionowanego przez Trybunał Konstytucyjny przepisu jest zbieżna (tożsama) z przepisem stosowanym przez organ podatkowy wydający decyzję w postępowaniu, którego dotyczy wniosek o wznowienie postępowania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji organu drugiej instancji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania. W licznych i szczegółowo uzasadnionych zarzutach spółka kwestionowała stanowisko organu podatkowego przyjmujące, iż stwierdzenie przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 12 lutego 2015 r. w sprawie SK 14/12 niekonstytucyjności określonej normy prawnej pozostaje bez znaczenia dla stosowania normy zamieszczonej w przepisie o tożsamym brzmieniu, który nie podlegał rozpoznaniu przed Trybunałem co skutkowało brakiem rozpoznania istoty sprawy i uchyleniem się od dokonania oceny oraz zajęcia w skarżonej decyzji wyraźnego stanowiska co do kwestii czy treść mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa uległa zmianie wraz ze wskazaniem tych zmian oraz przedstawieniem ich oceny. Za bezzasadne uznała ponadto spółka stanowisko w świetle którego, przepisy Konstytucji obowiązują tylko wówczas, gdy Trybunał Konstytucyjny za każdym razem wskaże na ich stosowanie, podczas gdy jest to sprzeczne z samą Konstytucją, a to z przepisem art. 8 ust. 1 i 2 ustawy zasadniczej.

W dalszej kolejności skarżąca wywodziła, iż organy podatkowe nie dokonały wykładni § 4 ust. 5, § 3 ust. 3, § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego oraz art. 240 pkt 8 O.p. w zgodzie z Konstytucją RP oraz z treścią wyroku NSA z dnia 28 sierpnia 2007 r., I FSK 335/07, w którym Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że sam fakt przeniesienia treści norm prawnych do innego aktu prawnego nie powoduje, że normy wyrażone w tych artykułach stały się z tego powodu zgodne z Konstytucją skoro wyrażają te same treści, które zostały zakwestionowane przez Trybunał Konstytucyjny. Wskazano również, iż w zaskarżonej decyzji pominięto specyfikę wyroków zakresowych Trybunału Konstytucyjnego, podczas gdy jej uwzględnienie prowadzi do wniosku, że w razie gdy norma prawna zastosowana w sprawie podatnika zakończonej decyzją ostateczną została zastosowana w zakresie tożsamym z uznanym przez Trybunał za niekonstytucyjne, to orzeczenie zakresowe Trybunału stanowi podstawę do wznowienia postępowania.

Strona skarżąca zarzuciła ponadto naruszenie art. 121 w związku z art. 122 i art. 191 O.p. przez prowadzenie postępowania podatkowego w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych, art. 245 § 1 pkt 1 O.p. poprzez jego wadliwe niezastosowanie, jak i art. 245 § 1 pkt 2 O.p. poprzez niezasadne jego zastosowanie i odmowę uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części. Podniesiono również zarzut naruszenia art. 120 O.p. oraz art. 8 ust. 1 i 2 Konstytucji RP poprzez pominięcie ich treści i brak ich bezpośredniego zastosowania w sprawie.

Niedostrzeżenie oczywistej niekonstytucyjności oraz zastosowania w decyzji ostatecznej przepisów § 4 ust. 5, § 3 ust. 3, § 4 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia z 2004 r. w zakresie niezgodnym i sprzecznym z Konstytucją wskazanym w wyroku Trybunału z dnia 12 lutego 2015 r. stanowi w ocenie strony skarżącej naruszenie art. 64 ust. 1 i 3 w związku z art. 2 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Naruszenia wskazanych przepisów dopatrzyła się również skarżąca poprzez brak prokonstytucyjnej ich wykładni, podczas gdy jak wskazuje się w orzecznictwie, wykładnia przepisów prawa w zgodzie z Konstytucją zakłada i wymaga, by treść normy zrekonstruowanej z przepisu prawa była tak ustalana, aby nie pozostawać w sprzeczności z normą konstytucyjną. Odmawiając zastosowania wyroku Trybunału Konstytucyjnego organy podatkowe naruszyły – zdaniem spółki – przepis art. 190 ust. 1 Konstytucji, jak i zasadę legalizmu wyrażoną w normie wynikającej z treści art. 120 O.p.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi następuje w przypadku: a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Sąd dokonując kontroli legalności według ww. kryteriów stwierdził, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja nie naruszają przepisów prawa w stopniu skutkującym koniecznością ich uchylenia.

Istota sporu sprowadza się do oceny, czy w rozpoznawanej sprawie organ podatkowy prawidłowo zbadał wystąpienie w sprawie przesłanki z art. 240 § 1 pkt 8 O.p., na którą powoływała się skarżąca spółka żądając wznowienia postępowania, a w konsekwencji czy z uwagi na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 lutego 2015 r., sygn. akt SK 14/12, organ podatkowy winien uchylić decyzję ostateczną z dnia [...] r. (nr [...]) w przedmiocie określenia podatku akcyzowego.

Na wstępie zauważyć należy, że wznowienie postępowania jest jednym z nadzwyczajnych trybów postępowań uregulowanych w Ordynacji podatkowej i jest odstępstwem od zasady trwałości decyzji ostatecznych. Określona w art. 128 O.p. zasada trwałości decyzji oznacza, że ich uchylenie lub zmiana, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w tej ustawie oraz w innych ustawach. Przedmiotem wznowienia postępowania jest ustalenie, czy postępowanie, w którym zapadła decyzja ostateczna, było dotknięte jedną z wad określonych w art. 240 § 1 O.p. Przepis zawiera wyczerpujące wyliczenie podstaw wznowienia postępowania. Oznacza to nie tylko niedopuszczalność wznowienia na podstawie nieprzewidzianej w tym przepisie, ale również brak podstaw do rozszerzającej wykładni podstaw wznowienia.

Podkreślić również trzeba, że istotą postępowania w sprawie wznowienia postępowania nie jest ponowne merytoryczne rozpatrzenie sprawy, a jedynie ustalenie czy postępowanie poprzedzające wydanie decyzji jest dotknięte jedną z wad stanowiących przesłankę wznowienia określoną w art. 240 § 1 O.p. W konsekwencji, w postępowaniu prowadzonym z wniosku o wznowienie organ ma obowiązek rozpatrywać sprawę w granicach określonych dla tego wniosku i spełnienia przesłanek wskazanych w powołanym przepisie, a to oznacza, że nie może ponownie w pełnym zakresie rozpatrywać sprawy (co do jej istoty), w której wydano decyzję kończącą to postępowanie, którego wznowienia strona się domaga.

Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 8 O.p. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli została wydana na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, ustawą lub ratyfikowaną umową międzynarodową orzekł Trybunał Konstytucyjny. Istnienie zatem orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, stwierdzającego niezgodność z Konstytucją RP lub umową międzynarodową konkretnego przepisu ustawy, stanowiącego materialnoprawną podstawę wydania decyzji podatkowej, jest warunkiem niezbędnym dla przyjęcia istnienia przesłanki wznowienia postępowania podatkowego na podstawie art. 240 § 1 pkt 8 O.p. Zgodnie z art. 190 ust. 1 Konstytucji RP orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne. Natomiast w myśl ust. 4 tego artykułu, orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane prawomocne orzeczenie sądowe, ostateczna decyzja administracyjna lub rozstrzygnięcie w innych sprawach, stanowi podstawę do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia na zasadach i w trybie określonych w przepisach właściwych dla danego postępowania. Dla postępowań podatkowych takim przepisem właściwym do wznowienia postępowania jest powołany art. 240 § 1 pkt 8 O.p.

W wyroku z dnia 12 lutego 2015 r. sygn. akt SK 14/12, który w ocenie strony miał stanowić podstawę wznowienia postępowania, TK orzekł, że: § 6 ust. 5 w związku z § 5 pkt 1, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2003 r., oraz z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 27, poz. 269, Nr 98, poz. 885, Nr 125, poz. 1065 i Nr 216, poz. 1829 oraz z 2003 r. Nr 84, poz. 780, Nr 137, poz. 1305, Nr 145, poz. 1407 i Nr 187, poz. 1828) w zakresie, w jakim dotyczy przypadków nieświadomego przyjęcia przez sprzedającego oświadczenia o przeznaczeniu nabywanego oleju na cele opałowe zawierającego nieprawdziwe dane, jest niezgodny z art. 64 ust. 1 i 3 w związku z art. 2 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Wyrok TK, jak słusznie wskazał organ podatkowy dotyczy przepisów obowiązujących do 31 grudnia 2003 r. Natomiast decyzja ostateczna, kończąca postępowanie, którego wznowienia domaga się strona określa zobowiązanie w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące 2005 r., kiedy obowiązywały przepisy innego rozporządzenia Ministra Finansów, aniżeli zastosowane w sprawie objętej ww. decyzją, czego nie kwestionuje również sama strona.

Powołany wyrok Trybunału Konstytucyjnego zatem nie odnosi się do zgodności z Konstytucją przepisu, który stanowił podstawę prawną rozstrzygnięcia. Treść stanowiącego podstawę żądania strony przepisu, tj. art. 240 § 1 pkt 8 O.p. nie pozostawia bowiem wątpliwości, iż decyzja ostateczna musi zostać wydana na podstawie przepisu o którego niezgodności z Konstytucją orzekł Trybunał Konstytucyjny, nie zaś na podstawie przepisu o treści nawet tożsamej z uznanym za niezgodny z ustawą zasadniczą.

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela stanowisko prezentowane w orzecznictwie, m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2012 r., I GSK 83/11 (dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych), że wznowienie postępowania przewidziane w art. 190 ust. 4 Konstytucji RP jest szczególną instytucją, stwarzającą możliwość ponownego rozpatrzenia danej sprawy na podstawie zmienionego stanu prawnego, ukształtowanego w następstwie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Jest to sytuacja wyjątkowa, w której pomimo prawidłowo przeprowadzonego postępowania i wydania decyzji na podstawie obowiązującego w chwili orzekania przepisu decyzja okazuje się wadliwa. Wznowienie postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 8 O.p. nie jest jednak możliwe, jeżeli uznany za niekonstytucyjny przepis nie stanowi podstawy wydania decyzji. Nie zachodzi podstawa wznowienia postępowania, gdy wskazany we wniosku o wznowienie postępowania wyrok Trybunału Konstytucyjnego nie obejmuje przepisu stanowiącego podstawę wydania decyzji. Dotyczy to także przypadku, gdy treść zakwestionowanego przez Trybunał Konstytucyjny przepisu jest zbieżna (tożsama) z przepisem stosowanym przez organ podatkowy wydający decyzję w postępowaniu, którego dotyczy wniosek o wznowienie postępowania.

Powyższe oznacza, że wykluczona jest możliwość zastosowania art. 240 § 1 pkt 8 O.p. w sytuacji, gdy treść zakwestionowanego przez TK przepisu jest co prawda zbieżna z przepisem stosowanym przez organ podatkowy wydający decyzję w postępowaniu, którego dotyczy wniosek o wznowienie postępowania, ale to nie ten konkretny przepis był podstawą wydania decyzji ostatecznej.

Jak stwierdził NSA w przywołanym wyżej wyroku, akceptacja stanowiska strony skarżącej prowadziłaby do niedopuszczalnej sytuacji, w której organ podatkowy badając wniosek o wznowienie postępowania w istocie rozstrzygałby o konstytucyjności przepisu, na podstawie którego została wydana decyzja, do czego nie jest uprawniony.

Dodatkowo należy podkreślić, że Sąd orzekający w przedmiotowej sprawie stoi na stanowisku, że moc wiążącą ma tylko rozstrzygnięcie zawarte w sentencji wyroku Trybunału Konstytucyjnego (por. orzeczenie TK z dnia 5 listopada 1986 r., sygn. akt U 5/86, OTK z 1986 r., poz. 1, str. 15-216; por. wyrok NSA z dnia 16 września 2008 r., sygn. akt II FSK 857/07). Tak więc nie jest dopuszczalne, by zarówno organy podatkowe rozpoznając wniosek o wznowienie postępowania, jak i sąd rozpoznający skargę na decyzje jakie w wyniku wznowienia zapadły, mogli w procesie stosowania prawa i kontroli jego stosowania zdecydować, by skutki orzeczenia Trybunału rozciągać także na inne sytuacje, niż opisane w sentencji orzeczenia i rozszerzać jego zakres. Wynika to bowiem z treści z art. 190 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 71 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643 z późn. zm.), który określa co powinno zawierać orzeczenie Trybunału. Wymogi te ponadto nierozerwalnie związane są z zasadą wynikającą z art. 66 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym, który to przepis stanowi, że Trybunał orzekając jest związany granicami wniosku, pytania prawnego lub skargi. Konieczna treść orzeczenia wynikająca m. in. z wyżej przytoczonych przepisów pozwala bowiem określić granice wniosku, pytania prawnego czy skargi konstytucyjnej.

Odnosząc się do sformułowanych w skardze zarzutów Sąd stwierdza, że ich istotą było przekonanie Sądu do stanowiska skarżącej spółki koncentrującego się na tym, iż wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 lutego 2015 r., SK 14/12, pomimo że rozstrzygał o niekonstytucyjności przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. należy uznać za skuteczny również w stosunku do przepisów zawartych co prawda w innym akcie prawnym (w sprawie w rozporządzeniu z dnia 22 kwietnia 2004 r.), lecz o brzmieniu identycznym z przepisami uznanymi za niegodne z Konstytucją. Ze stanowiskiem tym, jak i argumentacją strony skarżącej nie sposób się zgodzić, co Sąd wywiódł i uzasadnił w powyższych rozważaniach. Uznając zatem, iż brak było podstaw do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną, tym bardziej za nieuzasadnione należy uznać żądanie skarżącej dokonania wykładni przepisów stanowiących podstawę wydania pierwotnej decyzji, a to § 4 ust. 5, § 3 ust. 3, § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 22 kwietnia 2004 r., gdyż – co już podkreślano – przedmiotem sprawy nie jest sam wymiar podatku, lecz zasadność wznowienia postępowania podatkowego. Tym samym, w ramach niniejszej sprawy organ uprawniony był jedynie do zbadania wystąpienia przesłanki wznowienia postępowania z art. 240 § 1 pkt 8 O.p. i tego też dotyczy kontrola sądu. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przez organy podatkowe przepisów postępowania, mogących mieć wpływ na wynik niniejszej sprawy.

Z powyższych względów, uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił w całości.