Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 232/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2019-06-26 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: *Odmówiono wstrzymania wykonania  decyzji w całości
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Borońska po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym, w sprawie ze skargi E. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach, wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Pismem z [...] r. skarżąca wywiodła skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z [...] r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach.

Pismem z [...] r. skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazała, że wniosła o wstrzymanie decyzji z powodu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oświadczyła, że jej jedynym źródłem dochodu jest wynajem kilku lokali mieszkalnych i użytkowych wyodrębnionych w budynku usługowo – mieszkalnym w L. przy ul. R. – [...], którego jest współwłaścicielem (obok męża). Aktualnie przedmiotem najmu jest lokal użytkowy o pow. 25m2 oraz trzy lokale mieszkalne o powierzchni ok 45m2, 65m2 i 65m2. Pozostała powierzchnia usługowa zlokalizowana częściowo na parterze, pierwszym piętrze oraz w piwnicy nie jest przedmiotem wynajmu ze względu na brak chętnych najemców. Wskazała, że przychód z tytułu najmu w okresie ostatnich trzech miesięcy wyniósł 4.500 zł (brutto). Oświadczyła, że jest to jedyne jej (i jej męża) źródło utrzymania. Podniosła, że we wspólnym gospodarstwie pozostaje również jej 30 letni – niepracujący – syn.

Końcowo oświadczyła, że egzekucja kwoty 48,000 zł może być niemożliwa z przychodu osiąganego z tytułu najmu i wówczas konieczna będzie egzekucja nieruchomości stanowiącej przedmiot najmu. To spowoduje utratę dochodów, które umożliwiają jej rodzinie egzystencjonalne utrzymanie. Ponadto egzekucja nieruchomości spowoduje utratę tej nieruchomości, a tym samym jedynego źródła dochodu. Skarżąca podkreśliła, że nie posiada oszczędności, które pozwoliłyby jej na uiszczenie wymierzonej kary. Nie posiada także możliwości uzyskania pożyczki bankowej w tak dużej kwocie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Wniosek strony skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie.

Obowiązującą zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odmowa wstrzymania wykonania

aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z przywołanego przepisu jednoznacznie wynika, że podstawą do wstrzymania wykonania aktu lub czynności są wskazane przez ustawodawcę okoliczności. Dla pozytywnego rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie wykonania niezbędne jest właściwe jego uzasadnienie, które powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do osoby skarżącej wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest uzasadnione w świetle przesłanek wynikających z prawa (por. postanowienie NSA z dnia 24 maja 2004 r., sygn. akt FZ 85/04), popartych dokumentami źródłowymi (czego w rozpatrywanej sprawie zdecydowanie zabrakło).

Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych i zindywidualizowanych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 2 kwietnia 2009r., sygn. akt II OZ 308/09). Chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Jednakże bezspornie (co istotne w sprawie) argumentacja strony powinna znajdować potwierdzenie w dokumentach dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. W przeciwnym przypadku, brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004r., sygn. akt FZ 65/04). W konsekwencji, strona nie może ograniczyć się w złożonym wniosku do samego żądania, lecz powinna precyzyjnie wskazać na poparte dowodami zagrożenia płynące z wykonania zaskarżonej decyzji.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, Sąd stwierdził, że skarżąca, w uzasadnieniu wniosku podniosła (w szczególności) że jej jedynym źródłem dochodu jest wynajem kilku lokali mieszkalnych i użytkowych wyodrębnionych w budynku usługowo – mieszkalnym w L. przy ul. R. – [...], którego jest współwłaścicielem (obok męża). Aktualnie przedmiotem najmu jest lokal użytkowy o powierzchni 25m2 oraz trzy lokale mieszkalne o powierzchni ok 45m2, 65m2 i 65m2. Pozostała powierzchnia usługowa zlokalizowana częściowo na parterze, pierwszym piętrze oraz w piwnicy nie jest przedmiotem wynajmu ze względu na brak chętnych najemców. Wskazała, że przychód z tytułu najmu w okresie ostatnich trzech miesięcy wyniósł 4.500 zł (brutto). Oświadczyła, że jest to jedyne jej (i jej męża) źródło utrzymania. Podniosła, że we wspólnym gospodarstwie pozostaje również jej 30 letni – niepracujący – syn. Podkreśliła, że nie posiada oszczędności, a zaciągnięcie tak wysokiej pożyczki w jej sytuacji będzie niemożliwe.

Skarżąca nie przedstawiła jednak - żadnych dokumentów źródłowych - potwierdzających okoliczności wskazane we wniosku. Tym samym skarżąca – choć dość szczegółowo uargumentowała wniosek – to nie udowodniła, że opisana przez nią we wniosku sytuacja w rzeczywistości ma miejsce. Tym samym uniemożliwiła Sądowi weryfikację swoich twierdzeń, a w dalszej konsekwencji uniemożliwiła uwzględnienie wniosku.

W takim stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu – na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. – orzekł, jak w sentencji postanowienia