Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1440/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2018-04-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Gospodarka mieniem
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 190, art. 170, art. 134 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 34, art. 37, art. 216a, art. 68 ust. 1, art. 67 ust. 1a i ust. 3,
journal: Dz.U. 1997 nr 115 poz 741
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.
article: art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a, art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 446
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym
article: art. 7, art. 165, art. 163, art. 166, art. 164 ust. 3
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.), Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Klimek, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 marca 2018 r. sprawy ze skargi B. P. na uchwałę Rady Miejskiej w Gryfinie z dnia 1 sierpnia 2016 r. nr XXV/228/16 w przedmiocie uchylenia uchwały w sprawie zmiany uchwały dot. udzielenia bonifikaty od ceny sprzedaży nieruchomości – lokali mieszkalnych, stanowiących własność Gminy Gryfino, położonych na terenie miasta i gminy Gryfino, oraz w sprawie zmiany uchwały w sprawie udzielenia bonifikaty od ceny sprzedaży nieruchomości - lokali mieszkalnych, stanowiących własność Gminy Gryfino, położonych na terenie miasta i gminy Gryfino oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 3 października 2016 r. B. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Gryfinie nr XXV/228/16 z dnia 1 sierpnia 2016 r. w sprawie uchylenia uchwały nr XXIV/208/16 Rady Miejskiej w Gryfinie z dnia 30 czerwca 2016 r. w sprawie zmiany uchwały nr X/94/07 Rady Miejskiej w Gryfinie z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie udzielenia bonifikaty od ceny sprzedaży nieruchomości - lokali mieszkalnych, stanowiących własność Gminy Gryfino, położonych na terenie miasta i gminy Gryfino oraz w sprawie zmiany uchwały Nr X/94/07 Rady Miejskiej w Gryfinie z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie udzielenia bonifikaty od ceny sprzedaży nieruchomości – lokali mieszkalnych, stanowiących własność Gminy Gryfino, położonych na terenie miasta i gminy Gryfino.

Zaskarżonej uchwale zarzuciła naruszenie art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. i art. 2 Konstytucji RP oraz naruszenie interesu prawnego skarżącej, pozostałych najemców lokali mieszkalnych, położonych w nieruchomości przy ul. [...] w G. oraz innych mieszkańców G.. Wskazując na powyższe uchybienie, wniosła

o stwierdzenie nieważności kwestionowanej uchwały w części dotyczącej § 1.

W uzasadnieniu skargi strona przytoczyła treść zaskarżonej uchwały oraz wskazała, że przed wniesieniem skargi wezwała Radę Miejską w Gryfinie do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie zaskarżonej uchwały oraz uchwał nr XXIV/207/16 i nr XXIV/208/16 (zmienionej następnie uchwałą nr XXV/228/16 z dnia 1 sierpnia 2016 r.), jednakże Rada wezwania nie uwzględniła, czemu dała wyraz w uchwale nr XXVI/241/16 z dnia 25 sierpnia 2016 r.

B. P. podniosła, że lokale mieszkalne znajdujące się w budynku przy ul. [...] w G., stanowiącym własność komunalną, zostały przeznaczone do sprzedaży na rzecz ich najemców na podstawie uchwały Rady Miejskiej w Gryfinie nr XXXIII/258/93 z dnia 5 stycznia 1993 r.

W dniu 13 maja 2015 r. strona, jako najemca lokalu, złożyła wniosek o wykup lokalu nr [...], znajdującego się w tym budynku i pismem z dnia 6 lipca 2015 r. została poinformowana, że zajmowany przez nią lokal będzie pierwszym sprzedanym lokalem w budynku przy ul. [...] oraz o wszczęciu procedur poprzedzających sprzedaż. Kolejnym pismem, z dnia 20 października 2015 r., Burmistrz poinformował skarżącą o wstrzymaniu sprzedaży lokalu, a stanowisko swoje podtrzymał w piśmie z dnia 14 grudnia 2015 r. Uzasadniając wstrzymanie sprzedaży wskazał na wprowadzenie dodatkowego warunku sprzedaży lokali znajdujących się w budynku przy ul. [...] polegającego na sprzedaży wszystkich lokali w jednej dacie z uwagi na wysokie koszty dalszego remontu budynku.

Skarżąca nie zgadzając się ze stanowiskiem zaprezentowanym przez Burmistrza G. na podstawie art. 227 k.p.a. wniosła skargę na działanie tego organu, wskazując na dotychczas podejmowane przez Radę Miejską w Gryfinie uchwały w sprawie sprzedaży budynku przy ul. [...] oraz udzielenia bonifikaty przy sprzedaży, niewprowadzające dodatkowych warunków zbycia lokali. W jej ocenie Burmistrz winien kontynuować procedury związane ze sprzedażą i niezwłocznie tę sprzedaż sfinalizować.

Rada Miejska w Gryfinie uznała skargę B. P. za bezzasadną, czemu dała wyraz w uchwale nr XVIII/162/16.

Skarżąca pismem z dnia 16 lutego 2016 r. wezwała Radę Miejską w Gryfinie do usunięcia naruszenia prawa powyższą uchwałą, jednakże organ ten wezwania nie uwzględnił (uchwała nr XIX/173/16 z dnia 3 marca 2016 r.).

Skarżąca podniosła, że Gmina G. pomimo wstrzymania procedury sprzedaży lokali w budynku przy ul. [...] kontynuowała procedury zmierzające do sprzedania jej mieszkania jak również pozostałych lokali mieszkalnych na rzecz ich najemców oraz prowadziła rozmowy z najemcami. Z ustaleń dokonanych na spotkaniach w dniach 7 marca i 11 kwietnia 2016 r. wynikało, że najemcy trzech lokali, z ogólnej liczby czterech, wyrazili zamiar wykupu lokalu, natomiast najemcy, niezainteresowanemu wykupem, Gmina zaproponowała zamianę lokalu i wystawienie tego lokalu na sprzedaż. Lokale przeznaczone do sprzedaży zostały wycenione przez rzeczoznawcę majątkowego, natomiast operat szacunkowy, na wniosek najemców, został im przedłożony. Skarżąca złożyła zastrzeżenia do wyceny dotyczące poniesionych kosztów modernizacji lokalu, dokonanej za zgodą właściciela, poprzez wykonanie na własny koszt łazienki wraz z WC.

W dniu 29 czerwca 2016 r. skarżąca otrzymała do wiadomości pismo skierowane z Urzędu Miasta i Gminy G. do rzeczoznawcy zajmującego się wyceną nieruchomości, dotyczące zlecenia na sporządzenie wyceny szacunkowej lokali wraz z rozliczeniem poniesionych nakładów, których najemcy są zainteresowani wykupem.

W ocenie B. P., działania Gminy wskazują na rozpoczęcie

i kontynuację zapisów uchwały nr XXXIII/258/93 z dnia 5 stycznia 1993 r. w zakresie sprzedaży lokali przy ul. [...]. Skarżąca w dniu 11 lipca 2016 r. otrzymała operat szacunkowy z wyceną lokalu na kwotę [...]zł, uwzględniający poniesione nakłady i operatu tego nie kwestionuje.

Strona zarzuciła, że podjęta uchwała narusza nie tylko interes prawny skarżącej, lecz również pozostałych mieszkańców nieruchomości położonej przy ul. [...] oraz innych mieszkańców miasta. Powyższe uzasadniła tym, że w § 2 uchwały nr X/94/07 Rady Miejskiej w Gryfinie z dnia 28 czerwca 2007 r. podano, że uprawnienia do bonifikaty na mocy tej uchwały, dotyczą nieruchomości, które zostały przeznaczone do sprzedaży wymienionymi w § 2 uchwałami odnoszącymi się do sprzedaży lokali mieszkalnych stanowiących własność Gminy Gryfino. W wykazie stanowiącym załącznik do uchwały nr X/94/07 figuruje 60 budynków na terenie miasta Gryfino, z czego 22 budynki przeznaczono do sprzedaży mocą uchwały nr XXXIII/258/93 z dnia 5 stycznia 1993 r., zatem wprowadzenie zmiany w uchwale nr X/94/07 z dnia 28 czerwca 2007 r. poprzez wykreślenie z § 2 zapisu "XXXIII/258/93 z dnia 5 stycznia 1993 r." automatycznie wykreśla z wykazu budynków gminnych nie tylko zapis "[...]" ale wszystkie zapisy dotyczące budynków przeznaczonych do sprzedaży uchwałą z dnia 5 stycznia 1993 r.

W ocenie skarżącej, uzasadnienie zaskarżonej uchwały jest nierzetelne, z uwagi na fakt, że zawiera jedynie niepełne, wybrane na potrzeby jej podjęcia informacje.

Brak jest natomiast informacji o trwającej procedurze wykupu lokali w budynku przy ul. [...], jak również tego, że na zlecenie Gminy w tym budynku przeprowadzono inwentaryzację budowlaną w celu ustalenia prawidłowych udziałów

w nieruchomości wspólnej.

Skarżąca zaznaczyła, że zaskarżyła do WSA w Szczecinie również uchwałę Rady Miejskiej w Gryfinie nr XXIV/207/16 i nr XXIV/209/16, opisując w dalszej części uzasadnienia skargi zarzuty odnoszące się do ww. uchwał.

Do skargi B. P. załączyła kserokopie dokumentów na poparcie zaprezentowanych w skardze twierdzeń.

Rada Miejska w Gryfinie w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie w całości.

Postanowieniem z 25 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 1190/16, wydanym na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę B. P. na ww. uchwałę Rady Miejskiej w Gryfinie z 1 sierpnia 2016 r.

Sąd podkreślił, że skarga wniesiona w tej sprawie stanowi realizację uprawnienia ujętego w art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2016 r. poz. 446, dalej: "u.s.g.") w zakresie ochrony prawnej jednostek przed bezprawnymi działaniami organów gminy, stanowiącymi ingerencję w sferę ich praw i wolności. Przytaczając brzmienie art. 101 ust. 1 u.s.g. Sąd wskazał, że konieczne było w pierwszej kolejności zbadanie legitymacji skarżącej do zaskarżenia przedmiotowej uchwały. O powodzeniu bowiem skargi wniesionej na podstawie tego przepisu przesądza wykazanie naruszenia przez organ gminy konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego negatywnie na sytuację prawną skarżącego.

Nadto, Sąd wskazał, że zaskarżona uchwała została podjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a u.s.g. Zdaniem Sądu, żaden przepis ustawy o gospodarce nieruchomościami, czy ustawy o samorządzie gminnym nie konkretyzuje obowiązku dla gminy do dokonania zbycia lokalu tylko ze względu na wniosek złożony przez najemcę. Sąd podkreślił, że gmina, jako właściciel mienia komunalnego, ma prawo – wynikające m.in. z art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a u.s.g. do określenia zasad zbywania nieruchomości.

Następnie Sąd zauważył, że zaskarżoną uchwałą nr XXV/228/16 z dnia 1 sierpnia 2016 r. Rada Miejska w Gryfinie w § 1 zmieniła uchwałę nr X/94/07 Rady Miejskiej w Gryfinie z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie udzielenia bonifikaty od ceny sprzedaży nieruchomości - lokali mieszkalnych, stanowiących własność Gminy Gryfino, położonych na terenie miasta i gminy Gryfino (Dz.Urz. Woj. Zach. Nr 90, poz. 1541 i Nr 95, poz. 1654) w ten sposób, że: 1/ w § 2 uchylono zapis "XXXIII/258/93 z dnia 5 stycznia 1993 r.", 2/ w wykazie budynków gminnych, w których znajdują się lokale mieszkalne przeznaczone do sprzedaży położone na terenie miasta i gminy Gryfino, stanowiącym załącznik do uchwały, uchyla się zapis: "39. Szczecińska 52". Powyższe spowodowało, że nieruchomość położona w G. przy ul. [...], a tym samym lokal nr [...], którego najemcą jest skarżąca zostały wyłączone ze sprzedaży, a co za tym idzie z możliwości udzielenia bonifikaty od ceny sprzedaży nieruchomości.

Dalej Sąd stwierdził, że aby przyjąć, że uchwała ta narusza interes prawny skarżącej, należałoby wykazać, że przepisy prawa przewidują dla gminy obowiązek zbycia lokalu na rzecz najemcy tylko ze względu na złożony przez niego wniosek. Zdaniem Sądu, tezy takiej w świetle obowiązujących przepisów nie da się uzasadnić.

Powyższe, w ocenie Sądu, świadczy o tym, że skarżąca legitymuje się wyłącznie interesem faktycznym. Osoba nie mająca interesu prawnego nie może zaś poszukiwać ochrony na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., co przesądziło o odrzuceniu skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a.

Postanowieniem z dnia 27 października 2017 r., sygn. akt I OSK 2246/17 Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej B. P., uchylił ww. postanowienie z dnia 25 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 1190/16.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że skarżąca - będąc najemcą lokalu mieszkalnego z zasobów gminnych, jak również z uwagi na złożenie procedowanego przez Gminę wniosku o wykup zajmowanego przez nią lokalu mieszkalnego w budynku, który został wykreślony z listy adresów przeznaczonych do bezprzetargowej sprzedaży lokali mieszkalnych - posiada interes prawny, pozostający w związku z art. 34 ust. 1 pkt 3 i ust. 5 u.g.n., aby zbadać zgodność z prawem uchwały pozbawiającej ją prawa do sfinalizowania dotychczas prowadzonego postępowania związanego ze zbyciem objętego jej zainteresowaniem lokalu mieszkalnego.

W ocenie NSA, interesem prawnym skarżącej jest to, aby – uwzględniając dotychczasowy status budynku przy ul. [...] w G. - jako przeznaczony do sprzedaży w drodze bezprzetargowej lokali - złożona przez nią w odpowiednim czasie odpowiedź na przedstawioną przez Gminę ofertę została wzięta pod uwagę przez procedujące organy na zasadach w tym czasie obowiązujących.

Odmienne zapatrywanie, zdaniem NSA, nie pozwalałoby najemcom lokali

w sposób aktualny i rzeczywisty zainteresowanym nabyciem zajmowanych mieszkań

w budynku, dotychczas przeznaczonym przez gminę do sprzedaży w drodze bezprzetargowej, na eliminowanie naruszeń prawa dostrzeżonych przy dokonywaniu kwalifikacji budynków do sprzedaży w tym trybie. Tak rozumiana optyka chroni praworządność działania administracji (art. 7 Konstytucji RP), wzmocni zaufanie obywateli do państwa i stanowionego przezeń prawa (art. 2 Konstytucji RP) oraz pozwoli na realizację prawa do ochrony sądowej (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP). Założenie to odpowiada zasadzie wykładni prawa in dubio pro actione.

W toku ponownego rozpoznania skargi B. P., na rozprawie w dniu 21 marca 2018 r. pełnomocnik skarżącej poparł skargę i oświadczył, że do przedmiotowej sprawy odpowiednie odniesienie ma orzeczenie WSA w Warszawie

w sprawie o sygn. akt I SA/Wa 1311/12. Pełnomocnik wyjaśnił, że najemczyni nie składała ponownego wniosku o wykup lokalu, ale wniosła pozew do sądu powszechnego o zobowiązanie Gminy do przeniesienia własności spornego lokalu. Nadal jest zainteresowana kupnem tego lokalu. W tej sprawie Gmina stoi na stanowisku, że nie ma obowiązku sprzedaży lokalu i nadal odmawia sprzedaży.

Pełnomocnik organu wniósł, jak w odpowiedzi na skargę. Podkreślił, że wyrok tutejszego Sądu w sprawie II SA/Sz 972/17 nie ma odniesienia do rozpoznawanej sprawy, bo obejmuje inne zagadnienia. Natomiast w sprawie II SA/Sz 971/17 skarga skarżącej została oddalona, a dotyczy ona zagadnień podobnych, jak w rozpoznawanej sprawie.

Pełnomocnik skarżącej przedłożył do akt kserokopie trzech uchwał Rady Miejskiej w Gryfinie z dnia 21 grudnia 2017 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

W pierwszej kolejności zauważyć należy, że sprawa jest rozpoznawana po uchyleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny wcześniej wydanego w tej sprawie postanowienia przez Sąd pierwszej instancji. Oznacza to, że Sąd rozpoznając tę sprawę po raz kolejny jest związany orzeczeniem NSA z uwagi na treść art. 190

i art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) – dalej "p.p.s.a." Zgodnie z treścią art. 190 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, ciążący na organie i sądzie, może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, a także po wzruszeniu wyroku pierwotnego środkami przewidzianymi prawem (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 20 września 2005 r., sygn. III SA/Wa 1434/05, Baza Orzeczeń Lex Polonica). W myśl art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy, a w przypadkach przewidzianych w ustawie także inne osoby.

W uzasadnieniu postanowienia z dnia 27 października 2017 r. sygn. akt

I OSK 2246/17 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszewie jednoznacznie wskazał,

że w rozpoznawanej sprawie skarżąca – będąc najemcą lokalu mieszkalnego

z zasobów gminnych, jak również z uwagi na złożenie procedowanego przez Gminę wniosku o wykup zajmowanego przez nią lokalu mieszkalnego w budynku, który został wykreślony z listy adresów przeznaczonych do bezprzetargowej sprzedaży lokali mieszkalnych – posiada interes prawny pozostający w związku z art. 34 ust. 1 pkt 3 i ust. 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami, aby zbadać zgodność z prawem uchwały pozbawiającej ją prawa do sfinalizowania dotychczas prowadzonego postępowania związanego ze zbyciem objętego jej zainteresowaniem lokalu mieszkalnego. Stwierdzenie to, jak wyżej wyjaśniono, wiąże Sąd ponownie rozpatrujący sprawę i obliguje do skontrolowania prawidłowości podjęcia zaskarżonej uchwały.

Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1066) i art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności zaskarżonego aktu, czyli ocenia jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, według stanu prawnego i faktycznego sprawy z daty jego podjęcia, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że zadaniem sądu administracyjnego jest wyłącznie sprawdzenie, czy zaskarżony akt prawny został wydany zgodnie z przepisami prawa materialnego, oraz czy przy podejmowaniu zaskarżonego aktu nie zostały naruszone przepisy wymaganej procedury.

Analizując prawidłowość realizacji przyznanych gminie kompetencji prawotwórczych, związanych ze stanowieniem prawa miejscowego, odnoszącego się do zasad sprzedaży lokali mieszkalnych, będących własnością Gminy G., Sąd winien mieć na uwadze zasadę legalizmu, nakazującą organom władzy publicznej działanie na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP). W myśl tej zasady w państwie praworządnym wszelka działalność władcza wymaga podstaw prawnych, tzn. legitymacji w prawnie nadanym upoważnieniu do działania. Tym samym, sposób wykorzystywania kompetencji przez organy państwowe nie jest wyrazem arbitralności ich działania, lecz wynikiem realizacji przekazanych im uprawnień. Działania wykraczające poza ramy tych uprawnień pozbawione są tej legitymacji. Oznacza to, że rada gminy nie ma prawa do samoistnego, czyli nieznajdującego podstawy w normie ustawowej, kształtowania prawa na obszarze gminy. Poza tym, każda norma kompetencyjna musi być interpretowana i realizowana tak, aby nie naruszała innych przepisów aktów prawnych wyższego rzędu. Zakres upoważnienia musi być zawsze ustalany przez pryzmat zasad demokratycznego państwa prawnego, działania w granicach i na podstawie prawa, z uwzględnieniem przepisów regulujących daną dziedzinę.

Przechodząc do kontroli zaskarżonej uchwały wskazać należy, że materialnoprawną podstawę jej wydania stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (w brzmieniu aktualnym w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały - Dz.U. z 2016 r. poz. 1250) - dalej zwaną "u.g.n." oraz ustawy

z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (w brzmieniu aktualnym w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały - Dz.U. z 2016 r. poz. 446)

Przepis art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a u.s.g. stanowi normę kompetencyjną, zgodnie

z którą do wyłącznej właściwości rady gminy należy podejmowanie uchwał w sprawach majątkowych gminy, przekraczających zakres zwykłego zarządu, dotyczących zasad nabywania, zbywania i obciążania nieruchomości oraz ich wydzierżawiania lub wynajmowania na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata lub na czas nieoznaczony, o ile ustawy szczególne nie stanowią inaczej; uchwała rady gminy jest wymagana również w przypadku, gdy po umowie zawartej na czas oznaczony do 3 lat strony zawierają kolejne umowy, których przedmiotem jest ta sama nieruchomość; do czasu określenia zasad wójt może dokonywać tych czynności wyłącznie za zgodą rady gminy.

Z kolei przepisy art. 34 ust. 1 pkt 3 i art. 37 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 u.g.n. stanowią,

że w przypadku zbywania nieruchomości osobom fizycznym i prawnym pierwszeństwo w ich nabyciu, z zastrzeżeniem art. 216a, przysługuje osobie, która spełnia jeden z następujących warunków: jest najemcą lokalu mieszkalnego, a najem został nawiązany na czas nieoznaczony (art. 34 ust. 1 pkt 3) oraz zastrzeżeniem ust. 2 i 3, nieruchomości są sprzedawane lub oddawane w użytkowanie wieczyste w drodze przetargu. Nieruchomość jest zbywana w drodze bezprzetargowej, jeżeli jest zbywana na rzecz osoby, której przysługuje pierwszeństwo w jej nabyciu, stosownie do art. 34 (art. 37 ust.1 i ust. 2 pkt 1).

Zgodnie z treścią art. 68 ust. 1 pkt 7 tej ustawy, właściwy organ może udzielić bonifikaty od ceny ustalonej zgodnie z art. 67 ust. 3, na podstawie odpowiednio zarządzenia wojewody albo uchwały rady lub sejmiku, jeżeli nieruchomość jest sprzedawana jako lokal mieszkalny.

Zdaniem Sądu uregulowanie zawarte w § 1 zaskarżonej uchwały podjęte zostało w granicach i w zgodzie w przytoczonymi wyżej przepisami.

Wspomniany § 1 uchwały zmienił uchwałę nr X/94/07 Rady Miejskiej w Gryfinie z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie udzielenia bonifikaty od ceny sprzedaży nieruchomości – lokali mieszkalnych, stanowiących własność Gminy Gryfino, położonych na terenie miasta i gminy Gryfino w ten sposób, że w jej § 2 uchylił zapis "XXXIII/258/93 z dn. 5 stycznia 1993 r.", a nadto w wykazie budynków gminnych,

w których znajdują się lokale mieszkalne przeznaczone do sprzedaży, położone na terenie miasta i gminy Gryfino, stanowiącym załącznik do uchwały, uchylił zapis:

"39. Szczecińska 52".

Opisana wyżej zmiana spowodowała, że z wykazu budynków gminnych,

w których znajdują się lokale przeznaczone do sprzedaży wyeliminowano budynek położony przy ul. [...], a tym samym przestał on być objęty bonifikatą od ceny sprzedaży o jakiej mowa w § 1 i 2 uchwały nr X/94/07.

Nie ulega przy tym wątpliwości, że takie rozwiązanie jest ściśle związane

z podjęciem innej uchwały Rady Miejskiej w Gryfinie – tj. uchwały z dnia 30 czerwca 2016 r. nr XXIV/209/16 w sprawie wyrażenia zgody na sprzedaż w drodze bezprzetargowej, lokali mieszkalnych w budynku przy ul. [...] nr [...] w G. oraz udzielenia bonifikaty przy sprzedaży lokali. W § 1 tej uchwały wyrażono zgodę na sprzedaż w drodze bezprzetargowej, na rzecz najemców lokali mieszkalnych, z wyłączeniem lokalu socjalnego, w budynku przy ul. [...] w G. i pomieszczeń przynależnych wraz ze sprzedażą udziałów w prawie własności nieruchomości gruntowej, oznaczonej numerem działki [...] o ogólnej powierzchni [...] ha, położonej w obrębie ewidencyjnym nr [...] m. G.. Ponadto w § 2 tej uchwały, wyrażono zgodę na udzielenie 90 % bonifikaty od ceny sprzedaży lokali w budynku przy ul. [...] nr [...] w G. wraz z udziałem w prawie własności gruntu, ustalonej zgodnie z art. 67 ust. 1a i 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, przy jednorazowej wpłacie całej ceny sprzedaży.

Powyższe uchwała również była przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z uwagi na zakwestionowanie przez skarżącą zawartego w § 3 tej uchwały warunku jednoczesnego zbycia wszystkich lokali

w budynku przy ul. [...]. Przepis zawierający wspominany warunek został przez tutejszy Sąd wyrokiem z dnia 9 listopada 2017 r. sygn. II SA/Sz 972/17 uznany za wydany z naruszeniem prawa, co oznacza, że nie może on być przywołany przez Gminę jako podstawa odmowy sprzedaży lokalu na rzecz skarżącej, z powołaniem się na niespełnienie warunku sprzedaży wszystkich lokali, co otwiera skarżącej drogę do sfinalizowania rozpoczętej procedury zakupu lokalu.

W tej sytuacji, nie ulega wątpliwości, że pomimo podjęcia zaskarżonej uchwały, skarżąca nie została pozbawiona ani prawa do nabycia w drodze bezprzetargowej spornego lokalu ani też do uzyskania 90 % bonifikaty od ceny sprzedaży lokali w budynku przy ul. [...] nr [...] w G..

Wracając natomiast do oceny uchwały objętej niniejszą sprawą, stanowiącej

o wyłączeniu budynku przy ul. [...] z ogólnych zasad udzielania bonifikat od ceny sprzedaży nieruchomości uregulowanych w uchwale Rady Gminy Gryfino

nr X/94/07 z dnia 28 czerwca 2007 r., podkreślić należy, że jednostkom samorządu terytorialnego, jako osobom prawnym przysługuje prawo własności i inne prawa majątkowe. Samodzielność jednostek samorządu terytorialnego podlega ochronie sądowej (art. 165 Konstytucji RP). Wskazać też należy, że jednostka samorządu terytorialnego nie jest zwykłą osobą prawną, ponieważ wykonuje zadania publiczne służące zaspokajaniu potrzeb wspólnoty samorządowej, w tym zadania własne (art. 163 i art. 166 Konstytucji RP). Dodatkowo w stosunku do gminy prawodawca przyjął

tzw. domniemanie kompetencji w wykonywaniu zadań publicznych (art. 164 ust. 3 Konstytucji RP). Mając na uwadze powyższe uregulowania stwierdzić należy, że żaden przepis ustawy o gospodarce nieruchomościami, czy ustawy o samorządzie gminnym nie konkretyzuje obowiązku gminy do udzielenia 90 % bonifikaty od ceny sprzedaży nieruchomości tylko ze względu na wniosek złożony przez najemcę.

Gmina, jako właściciel mienia komunalnego, ma prawo – wynikające

m.in. z przepisu art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a u.s.g. - do określania zasad zbywania nieruchomości. Nieruchomości gminne są mieniem publicznym, którym gmina gospodaruje i to ona, a w szczególności jej organ stanowiący jakim jest rada, decyduje czy i jakie nieruchomości przeznaczy do sprzedaży, a także czy wyrazi zgodę na bonifikatę od ceny sprzedaży, ewentualnie jakiej wysokości będzie to bonifikata. W ocenie Sądu, unormowanie w tym przedmiocie mieści się w zakresie upoważnienia ustawowego gminy.

Odnosząc się do okoliczności podniesionych przez stronę na rozprawie w dniu 21 marca 2018 r., dotyczących podjęcia przez Radę Miejską w Gryfinie uchwał z dnia 21 grudnia 2017 r.: nr XLII/431/17 w sprawie uchylenia uchwały Rady Miejskiej

w Gryfinie nr XXIV/209/16 z dnia 30 czerwca 2016 r., a także nr XLII/432/17 w sprawie zmiany uchwały nr XXXIII/258/93 z dnia 5 stycznia 1993 r. oraz nr XLII/433/17 w sprawie zmiany uchwały nr X/94/07 z dnia 28 czerwca 2007 r. należy wskazać, że nie mają one znaczenia dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.

Nawet zmiana zaskarżonej uchwały (w tym wypadku uchylono bądź zmieniono jedynie uchwały z nią powiązane) przez organ, który ją podjął, przed wydaniem wyroku nie czyni bezprzedmiotowym rozpoznania skargi na tą uchwałę. Zmiany uchwały nie można bowiem utożsamiać z uwzględnieniem skargi. Skutki stwierdzenia nieważności uchwały polegające na orzeczeniu o jej nieważności od daty jej podjęcia (ex tunc), są dalej idące niż uchylenie uchwały – wywierające skutki od daty uchylenia (ex nunc; zob. wyrok NSA z dnia 22 marca 2007 r., II OSK 1776/06, CBOSA).

W związku z powyższym stwierdzić należy, że zaskarżona uchwała, choć naruszała interes prawny skarżącej w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, to jednak nie narusza prawa, tj. obiektywnego porządku prawnego, wynikającego z treści przytoczonych wyżej przepisów jak też norm kompetencyjnych organu stanowiącego gminy, w związku z przysługującym gminie prawem własności.

Z tych względów skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.