Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 921/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-06-29 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: 1.oddalono wniosek o przyznanie kosztów za sporządzenie zażalenia, 2 przyznano koszty za sporządzenie skargi kasacyjnej dla pełnomocnika z urzędu
Powołane przepisy: article: Art. 250
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: Par. 16, par. 15 pkt 1, par. 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) w zw. z pkt 1 lit. c); par. 2 ust. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 163 poz 1349
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.

SENTENCJA

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego T. D. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w związku z przygotowaniem wniosku o przywrócenie terminu oraz zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 1 lipca 2011 r. sygn. akt. III SA/Kr 921/10 oraz za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 października 2010 r. sygn. akt III SA/Kr 921/10 w sprawie ze skargi Z. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: I. oddalić wniosek o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w związku z przygotowaniem zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 1 lipca 2011 r. sygn. akt. III SA/Kr 921/10 o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, II. przyznać od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie radcy prawnemu T. D. wykonującemu zawód w Kancelarii Radców Prawnych przy ul. [...] w K kwotę 270 zł (słownie: dwieście siedemdziesiąt złotych) tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w związku ze sporządzeniem i wniesieniem skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 października 2010 r. sygn. akt. III SA/Kr 921/10, III. podwyższyć kwotę ustalonego w punkcie II wynagrodzenia o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 31 grudnia 2010 r. ustanowiono dla skarżącego radcę prawnego (k. 64 i n.), którego Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych wyznaczyła w osobie dr T. D. (vide: k. 109)

Wyznaczony radca prawny sporządził i złożył skargę kasacyjną (k. 115 i n.) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie (k. 23) wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej (k. 113 i n.). W treści skargi kasacyjnej radca prawny zawarł żądanie przyznania mu nieopłaconych w całości kosztów pomocy prawnej.

Postanowieniem z dnia 1 lipca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej (k. 124 i n.). Wyznaczony radca prawny zaskarżył to orzeczenie zażaleniem (k. 134 i n.) wnosząc jednocześnie o przyznanie pełnomocnikowi z urzędu nieopłaconych w całości kosztów pomocy prawnej. Wojewódzki Sąd administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 27 lipca 2011 r. uchylił swoje wcześniejsze postanowienie i przywrócił termin do wniesienia skargi kasacyjnej (k. 139).

Wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2012 r. I OSK 1960/11 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniesioną przez wyznaczonego radcę prawnego skargę kasacyjną (k. 158 i n.).

W dniu 22 czerwca 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęło pismo zatytułowane "WNIOSEK PEŁNOMOCNIKA Z URZEDU o przyznanie wynagrodzenia", w którym wyznaczony radca prawny ponowił swój wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej w całości pomocy prawnej wg. norm przepisanych oraz doliczenie do wynagrodzenia kwoty podatku od towarów i usług wg. stawki obowiązującej w dniu orzekania.

Mając na uwadze powyższe zważyć należało, co następuje:

Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 02/153/1270 ze zm.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

Zasady te precyzuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. 02/163/1349 ze zm.) określając czynności, stawki minimalne i szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielnej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (§1 rozp.)

Wskazując na powyższe regulacje zacząć należy od wskazania, że zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w §16 powołanego rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub części.

W realiach rozstrzyganego przypadku należy przyjąć, że wyznaczony radca oświadczenie takie złożył w treści sporządzonej skargi kasacyjnej oraz zażalenia wzmiankując o "nieopłaconych w całości kosztach pomocy prawnej". W konsekwencji zachodzą więc warunki do przyznania radcy prawnemu należnego wynagrodzenia.

Nie oznacza to jednak automatycznie stwierdzenia podstawy do uznania wszystkich roszczeń radcy prawnego. Skoro bowiem przepis §14 ust. 2 pkt. 2 lit. b) powołanego rozporządzenia warunkuje możliwość przyznania radcy prawnemu wynagrodzenia od "sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej" (koniunkcja), to nie można tracić z pola widzenia, że przez "wniesienie" skargi kasacyjnej należy rozumieć skuteczne nadanie jej biegu a nie złożenie pisma procesowego w sądzie. Konsekwencją takiego stanu rzeczy jest jednak brak wystarczającego uzasadnienia do przyznania radcy prawnemu odrębnego wynagrodzenia za przygotowanie zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w przedmiocie odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej w oparciu o przepis §§14 ust. 2 pkt. 2 lit. b) cytowanego rozporządzenia. Nie można bowiem tracić z pola widzenia, że przy takim układzie procesowym nie mamy do czynienia z "postępowaniem zażaleniowym" sensu stricte o jakim wzmiankują przepisy art. 194 §1 ppsa, art. 33 §2 ppsa, art. 227 ppsa, art. 260 ppsa, art. 263 ppsa, art. 284 ppsa, art. 297 ppsa, art. 298 ppsa, art. 49 §2 ppsa, art. 227 ppsa lecz postępowaniem determinowanym dążeniem do wywołania skutku procesowego polegającego na zainicjowaniu kontroli instancyjnej wyroku Sądu I instancji, która to okoliczność daje dopiero podstawę do przyznania radcy prawnemu wynagrodzenia "za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej".

Równocześnie trzeba mieć jednak świadomość, że skuteczne przygotowanie wniosku o przywrócenie terminu oraz zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie odrzucające wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej wiązało się dla radcy prawnego ze zwiększonym nakładem pracy co uzasadnia przyznanie mu podwyższonego wynagrodzenia. Pamiętać jednak trzeba, że zawarty w rozdziale 6 rozporządzenia ("Koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, ponoszone przez Skarb Państwa") przepis §15 pkt. 1 stanowi lex specialis w stosunku do §2 ust. 2 zd. 2 rozporządzenia limitując wysokość kosztów nieopłaconej pomocy prawnej ponoszonych przez Skarb Państwa do wysokości maksymalnie 150% stawek minimalnych o których mowa w rozdziałach 3-4.

W efekcie wysokość wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej dla radcy prawnego, który nie prowadził sprawy w I instancji ustalona w oparciu o przepis §14 ust. 2 pkt. 2 lit. b) i przepis 15 pkt. 1 powołanego rozporządzenia zamknąć się musi kwotą 270 zł. Kwota ta odpowiada bowiem 150% ¾ stawki minimalnej określonej w §14 ust. 2 pkt. 1 lit. c).

Na mocy §2 ust. 3 cytowanego rozporządzenia ustaloną opłatę podwyższa się jeszcze tylko o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług.

Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji.