Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 892/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 220 par 1 i par. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 5 grudnia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Magdalena Sieniuć po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2018 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. T. i E. T. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie zezwolenia na ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Lp/


UZASADNIENIE

M. T. i E. T. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] znak: [...] wydanej w przedmiocie ograniczonego sposobu korzystania z nieruchomości gruntowej położonej w gminie S., w obrębie ewidencyjnym [...], oznaczonej numerami działek: 270 o pow. 0,93ha, 271 o pow. 0,95ha, 460 o pow. 0,22ha, 461 o pow. 0,23ha, będącej własnością na zasadach wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej skarżących, poprzez zezwolenie na realizację inwestycji liniowej, polegającej na przebudowie istniejącej linii elektroenergetycznej niskiego napięcia zasilającej odbiorców w m. Z.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucili rażące naruszenie przepisów postępowania administracyjnego oraz prawa materialnego tj.:

- w zakresie naruszenia przepisów postępowania administracyjnego zarzucili naruszenia przepisów art. 7 w związku z art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, co stanowi naruszenie zasady prawdy obiektywnej (materialnej) poprzez pominięcie niektórych dowodów w sprawie, co wypaczyło treść rozstrzygnięcia – a mianowicie nieustosunkowanie się przez organ do braku reakcji inwestora na pismo skarżących z dnia 31 marca 2017 roku,

- w zakresie przepisów prawa materialnego zarzucili naruszenie art. 124 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami poprzez niezastosowanie się do wymienionego przepisu przy rozpoznawaniu przedmiotowej sprawy w szczególności formalne potraktowanie wymogu przewidzianego w art. 124 ust. 3 tej ustawy, poprzez zignorowanie faktu, że A Sp. z o.o. w W. reprezentująca inwestora nie udzieliła żadnej odpowiedzi na pismo skarżących z dnia 31 marca 2017 roku zatytułowane "Odpowiedź na pismo z dnia [...] doręczone w dniu 3 kwietnia 2017 roku – to zarówno Starosta [...], jak i Wojewoda [...] mimo rzekomego przeprowadzenia rokowań uznali prawidłowość warunku prawnego dla wydania przedmiotowej decyzji. Skarżący dodali również, że pozorowanie rokowań bez merytorycznej odpowiedzi na pismo właścicieli nieruchomości nie spełnia przesłanki dla wydania decyzji administracyjnej przez Starostę [...] i podtrzymania jej przez Wojewodę [...].

Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji, jako że w aktualnym stanie brak jest podstaw do jej wydania w aktualnym kształcie i przekazanie całości sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, przy jednoczesnym zobowiązaniu inwestora do przeprowadzenia w przedmiotowej sprawie rzeczywistych, a nie pozorowanych i narzucanych z góry wyników rokowań ze skarżącymi tj. ze współwłaścicielami nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazał, że rokowania zostały przeprowadzone prawidłowo, a nadto wydając rozstrzygnięcie uwzględniono interes stron, chociażby ograniczając sposób korzystania z nieruchomości w sposób najmniej uciążliwy dla współwłaścicieli i w niezbędnym zakresie.

Na podstawie zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału II z dnia 17 września 2018 r. skarżący zostali wezwani do uiszczenia wpisu sądowego od powyższej skargi w kwocie 200 złotych, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia skargi. Skarżący zostali również pouczeni, że uiszczenie wpisu przez któregokolwiek z nich zwalnia pozostałe osoby z obowiązku jego uiszczenia. Wezwanie to skarżący otrzymali w dniu 25 września 2018 roku (vide: zwrotne potwierdzenia odbioru, k. 17 i k. 18). W zakreślonym terminie skarżący nie uzupełnili powyższego braku skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Zgodnie z treścią art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) – przywoływanej dalej w skrócie jako: "p.p.s.a.", sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (§ 3).

Skarżący wezwania do solidarnego uiszczenia wpisu sądowego od skargi otrzymali w dniu 25 września 2018 roku, zatem termin na wykonanie wezwania upłynął bezskutecznie w dniu 2 października 2018 roku.

Nieuiszczenie przez skarżących należnego wpisu od skargi, uniemożliwia nadanie jej dalszego biegu. Skarga podlega zatem odrzuceniu.

Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji postanowienia.

Lp/