Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 261/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-04-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 32 ust. 4 pkt 2, art. 35 ust. 1, 3, 4
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński, , Sędzia WSA Mariola Kowalska (spr.), Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Protokolant Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi N. Spółka Komandytowa z siedzibą w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz N. Spółka Komandytowa z siedzibą w W. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu 27 października 2008 r. N. Spółka Komandytowa w W. złożyła wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym i usługami przy ul. [...] [...], na działce ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...], w W.

Ze względu na stwierdzone naruszenia w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.), Prezydent [...] postanowieniem z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...], działając na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane oraz art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) – zwanej dalej k.p.a., nałożył na inwestora obowiązek usunięcia braków w złożonej dokumentacji w terminie 10 dni od dnia doręczenia postanowienia. Następnie organ ten decyzją z dnia [...] października 2009 r., Nr [...], działając na podstawie art. 28, art. 34 ust. 1 i 4, art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym i usługami przy ul. [...] [...], na działce ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] w W.

Uzasadniając swe rozstrzygnięcie organ wskazał, że inwestor nie wykonał obowiązków nałożonych w postanowieniu Nr [...], wobec czego należało odmówić zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę.

Od w/w decyzji złożyła odwołanie N. Spółka Komandytowa w W. podnosząc, iż:

1. postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...] nakładające na inwestora obowiązek usunięcia braków w złożonej dokumentacji nie zostało doręczone pełnomocnikowi inwestora;

2. zarzut organu dotyczący niepodania w oświadczeniu o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane numeru działki jest nieprawdziwy, zaś oświadczenie zostało prawidłowo wypełnione (powołanie się na decyzję lokalizacyjną nr [...] zgodnie z postanowieniem Nr [...], wzywającym inwestora do dostarczenia prawidłowo wypełnionych formularzy w oparciu o posiadaną decyzję lokalizacyjną nr [...]);

3. inwestor w dniu 27 listopada 2008 r. doręczył organowi decyzję z dnia [...] czerwca 2008 r., Nr [...] wyrażającą zgodę na zajęcie pasa drogowego pod wykonanie zjazdu oraz pismo Urzędu [...] z [...] sierpnia 2008 r. pozytywnie uzgadniające projekt budowlany zjazdu do budynku. Argumentacja organu, iż prawo do nadwieszenia balkonów wymaga zezwolenia zarządcy w formie decyzji administracyjnej, w obliczu posiadania przez organ w/w pisma zarządcy, jest niezgodnie z przepisami k.p.a.;

4. organ uznał, że zaprojektowana 8 kondygnacja, w której zaprojektowana została antresola należy uznać za 8 i 9 kondygnację, podczas gdy z definicji antresoli nie wynika jaka powinna być jej wysokość;

5. w projekcie wentylacyjnym i elektrycznym, w jego tle, pomyłkowo znalazły się nieaktualne rysunki ścian z fazy ustalania koncepcji budynku. Projekt wentylacyjny i elektryczny nie powinny być jednak brane pod uwagę przy ocenie planów budynku w zakresie architektonicznym;

6. nie jest uzasadnione twierdzenie organu, że nie przedstawiono uzgodnionego projektu zagospodarowania terenu przez Wydział Ochrony Środowiska [...] w zakresie zieleni. Zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy inwestor przedstawił do zaopiniowania przez Wydział Ochrony Środowiska projekt zieleni oraz inwentaryzacji i gospodarki zielenią. Wydział Ochrony Środowiska pozytywnie zaopiniował przedstawione plany, a inwestor nie był zobowiązany do uzgadniania projektu zagospodarowania terenu;

7. organ nie był uprawniony do badania kwestii wysokości barierek czy wyjść, które są prawidłowo zaprojektowane;

8. podając w uzasadnieniu decyzji brak przedstawienia projektu zieleni, w sytuacji otrzymania informacji o jej uzgodnieniu z Wydziałem Ochrony Środowiska, organ naruszył przepisy art. 35 ust. 3 i ust. 4 oraz zapisy z decyzji o warunkach zabudowy dla działki inwestora. Zgodnie z decyzja o warunkach zabudowy zieleń powinna być uzgodniona z Wydziałem Ochrony Środowiska, a nie z Wydziałem Architektury i Budownictwa;

9. w postanowieniu [...] inwestor nie został wezwany do sporządzenia opisu, lecz jedynie do sporządzenia linijki słońca wraz z analizą i to zostało wykonane;

10. na sąsiedniej działce nr ew. [...] od strony pd.-wsch. zgodnie z pozwoleniem budowlanym dla tego parkingu zaprojektowane jest na nim 60, a nie jak twierdzi organ 62 miejsca postojowe;

11. bezzasadne jest żądanie organu opracowania charakterystyki energetycznej, gdyż wniosek o pozwolenie na budowę złożony został w dniu 27 października 2008 r., a nakaz dotyczy wniosków złożonych po 1 stycznia 2009 r. Nadto organ nie wzywał w postanowieniu do przedłożenia w/w charakterystyki;

12. organ nie jest uprawniony do domagania się od inwestora, aby na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę przedstawił opinię ZUD dla sieci ciepłowniczej.

Po rozpatrzeniu odwołania N. Spółki Komandytowej w W. od w/w decyzji, zapadła zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2009 r., Nr [...] którą organ, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] października 2009 r., Nr [...] odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego, i udzielenia pozwolenia na budowę.

W jej uzasadnieniu organ przywołał treść art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane i zauważył, że przepis ten wskazuje jakich niezbędnych czynności i sprawdzeń winien dokonać organ administracji architektoniczno – budowlanej przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę.

Ustosunkowując się do argumentacji zawartej w odwołaniu, iż postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...] nie zostało doręczone pełnomocnikowi inwestora, organ stwierdził, że z akt sprawy wynika, iż wniosek o pozwolenie na budowę złożony w dniu 27 października 2008 r. złożył sam inwestor nie załączając do wniosku pełnomocnictwa udzielonego W. D. Pełnomocnictwo takie wraz z opłatą skarbową zostało złożone dopiero przy piśmie z dnia 31 grudnia 2008 r., w którym inwestor wniósł o zawieszenie postępowania. Nieuzasadniony jest zatem - zdaniem organu - zarzut nie doręczenia w/w postanowienia pełnomocnikowi, skoro w/w pełnomocnictwo zostało przedłożone organowi I instancji dopiero po wydaniu postanowienia nr [...].

Odnosząc się do kwestii prawidłowości wypełnienia oświadczeń o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, Wojewoda [...] zauważył, iż oświadczenia złożone w dniu 27 października 2008 r. przez R. M. i W. K. oraz w dniu 22 grudnia 2008 r., a także oświadczenie z dnia 25 listopada 2008 r. dotyczące działki nr ew. [...] są nieprawidłowo wypełnione. W oświadczeniach z dnia 27 października 2008 r. i z dnia 22 grudnia 2008 r. brak jest numerów działek, co nie spełnia wymogu wynikającego z załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 23 czerwca 2003 r. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę (Dz.U. z 2003 r. Nr 120, poz. 1127). Ponadto w oświadczeniu z dnia 25 listopada 2008 r. dotyczącym działki nr ew. [...] inwestor powołał się na decyzję lokalizacyjną nr [...], z której wynika prawo do zajęcia pasa drogowego ulicy na lokalizację zjazdu do projektowanego budynku oraz na pismo z dnia 29 sierpnia 2008 r. pozytywnie uzgadniające projekt budowlany zjazdu do budynku. Natomiast brak jest w aktach sprawy decyzji zezwalającej na zajęcie pasa drogowego ulicy W. (dz. ew. nr [...]) pod nadwieszone nad ulicą balkony i taras dla umieszczenia obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami, stosownie do art. 40 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 3 ustawy o drogach publicznych. Organ zauważył także, że jakkolwiek z pisma Urzędu [...] z 27 listopada 2008 r. wynika, iż pozytywnie opiniuje się nadwieszenie się z balkonami o łącznej powierzchni 13,25 m2 nad chodnikiem ulicy [...], w ramach budowy budynku wielorodzinnego na działce nr ew. [...] z obrębu [...], to zgodnie z art. 40 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 3 ustawy o drogach publicznych, zajęcie pasa drogowego dla umieszczenia obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami wymaga zezwolenia zarządcy w drodze decyzji administracyjnej. Zatem w przedmiotowej sprawie sama pisemna opinia jest niewystarczająca. Natomiast inwestor nie przedłożył wymaganej decyzji.

Argumentując swe rozstrzygnięcie organ II instancji podkreślił, że w postanowieniu nr [...] inwestor został wezwany do zaopiniowania projektu zagospodarowania terenu przez Wydział Ochrony Środowiska [...] w zakresie zieleni projektowanej oraz istniejącego drzewostanu (na działce inwestycyjnej i wokół projektowanego budynku). Obowiązek zaopiniowania projektu zagospodarowania zielenią terenu inwestycji wynika z pkt 1.2 decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] sierpnia 2007 r., Nr [...]. Inwestor nie wykonał w/w obowiązku. W ocenie organu odwoławczego przedłożona opinia Wydziału Ochrony Środowiska [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. nie stanowi wykonania nałożonego przez organ obowiązku. Ponadto, pomimo nałożenia takiego obowiązku na inwestora, w aktach sprawy brak jest kompletnej opinii ZUD uzgadniającej przebieg projektowanych sieci, wymaganej zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U z 2005 r., Nr 240, poz. 2027). Załączona opinia ZUD nr [...] z dnia [...] czerwca 2008 r., nie obejmuje swoim zakresem pełnego przebiegu w/w sieci. Brak jest więc uzgodnienia przebiegu sieci ciepłowniczej.

Jako nieuzasadniony Wojewoda [...] uznał zarzut odwołania, iż organ rozpoznający wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę nie był uprawniony do badania kwestii barierek czy sposobu izolacji przewodów wentylacji mechanicznej w garażu podziemnym. Wskazał, na treść art. 20 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane i stwierdził, że jeśli organ I instancji, miał zastrzeżenia, co do zastosowanych rozwiązań w projekcie budowlanym, to miał pełne prawo żądać złożenia wyjaśnień w tym zakresie.

Ustosunkowując się natomiast do oświadczenia inwestora, iż w projekcie wentylacyjnym i elektrycznym pomyłkowo znalazły się nieaktualne rysunki ścian z fazy ustalania koncepcji budynku, organ II instancji zwrócił uwagę, iż przedłożony przez inwestora projekt budowlany powinien być kompletny i spójny, a niespójność poszczególnych elementów wniosku jest nieprawidłowością polegającą na naruszeniu przepisów regulujących treść wniosku o pozwolenie na budowę oraz o kompletności projektu budowlanego (art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane). Organ zaznaczył, że inwestor załączył do odwołania skorygowane rysunki w branży elektrycznej i wentylacyjnej (dla antresoli) oraz architektury (dla 8 kondygnacji i antresoli).

Odnośnie zarzutu odwołania, iż na sąsiedniej działce zaprojektowano 60, a nie jak twierdzi organ I instancji 62 miejsca postojowe oraz że odległość czerpni powietrza jest zgodna z warunkami technicznymi, organ II instancji stwierdził, iż w przedłożonym przez inwestora szczegółowym rozrysowaniu usytuowania kanału czerpni powietrza, stanowiącym załącznik nr 10 do odwołania wskazano, że odległość od miejsc postojowych do czerpni powietrza wynosi ponad 8 m, jest więc ona zgodna z § 152 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690). Jednakże z projektu zagospodarowania terenu nie wynika w jakiej odległości usytuowany jest parking, bowiem projekt zagospodarowania w ogóle nie uwzględnia istniejącego parkingu na działkach nr [...] i [...], co uniemożliwia ocenę czy zachowane zostały odległości wymagane przepisami technicznymi wymienionego rozporządzenia dla planowanej zabudowy na działce nr [...].

Argumentując swe rozstrzygnięcie organ odwoławczy stwierdził, że analiza złożonych przez inwestora wraz z odwołaniem od decyzji Prezydenta [...] Nr [...] dokumentów wykazała, iż przedstawione rozwiązanie projektowe antresoli spełnia warunki § 3 pkt 19 w/w rozporządzenia Ministra Infrastruktury. W górnej części 8 kondygnacji znajdują się wydzielone pomieszczenia z 8 kondygnacji, nie zamknięte - zgodnie z § 3 pkt 19 rozporządzenia - przegrodami budowlanymi od strony wnętrza. Nadto inwestor w wykonaniu nałożonego obowiązku dostarczenia uzupełnionego opracowania "linijki słońca" z przeprowadzoną analizą warunków naświetlenia terenów (działki [...] i [...]) i budynków sąsiadujących oraz elewacji północno-zachodniej projektowanego budynku, przedłożył wraz z uzupełnieniem odwołania komentarz dotyczący przesłaniania oraz nasłonecznienia sąsiedniej zabudowy. We wnioskach analizy stwierdzono, iż spełnione zostały przepisy § 13, 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Organ II instancji za uzasadniony uznał natomiast zarzut odwołania, iż organ I instancji nie wzywając w postanowieniu z dnia 4 grudnia 2008 r. do przedłożenia charakterystyki energetycznej, nie mógł argumentując swe rozstrzygnięcie odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego powoływać się na jej brak, stanowi to bowiem naruszenie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane.

Niezależnie od wymienionego uchybienia Prezydenta [...] oraz pomimo usunięcia części braków wniosku o pozwolenie na budowę i przedłożenia ich do organu II instancji, w ocenie Wojewody [...] brak było merytorycznych przesłanek do podjęcia rozstrzygnięcia innej treści niż zawarte w decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] października 2009 r., Nr [...], gdyż inwestor nie wykonał pozostałej części obowiązków nałożonych postanowieniem nr [...].

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wymienioną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. złożyła N. Spółka Komandytowa w W. wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji Prezydenta [...].

Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1) naruszenie przepisów prawa procesowego mające wpływ na wynik postępowania:

art. 136 i 138 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane przez jego niezastosowanie i nie wezwanie inwestora do uzupełnienia braków;

art. 7 i 107 § 3 k.p.a. przez jego niezastosowanie, a w konsekwencji niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i nie ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów odwołania oraz nie podanie przyczyn, z powodu których argumentom odwołania odmówiono wiarygodności i je pominięto;

c) art. 40 § 2 k.p.a. przez jego niezastosowanie;

d) art. 6, 7, 8, 9.,10 i 14 k.p.a., przez ich niezastosowanie.

2) naruszenie przepisów prawa materialnego:

art. 35 ust. 4 w zw. z ust. 1 pkt. 1 ustawy Prawo budowlane, poprzez niezastosowanie ust. 4 i błędne zastosowanie ust. 1 pkt. 1 i nie wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę;

art. 32 ust. 4 pkt. 2 w zw. z ust. 5 ustawy Prawo budowlane, przez jego błędne zastosowanie;

a) art. 104 k.p.a. przez jego błędne zastosowanie;

art. 34 ust. 3 pkt. 3 ppkt. a) ustawy Prawo budowlane oraz art. 27 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne przez jego błędne zastosowanie;

art. 20 ust. 1 pkt. 3) w związku z art. 17 ustawy Prawo budowlane przez jego zastosowanie do niniejszej sprawy;

§ 1a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 listopada 2008 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 201, poz. 1238) zmienione rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 17 grudnia 2008 r. w sprawie zmiany rozporządzenia zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – poprzez jego niezastosowanie.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji, wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny, stosownie do przysługujących mu kompetencji określonych w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn.zm.) kontroluje zaskarżoną decyzję wyłącznie w aspekcie jej zgodności z prawem i może decyzję taką uchylić lub stwierdzić jej nieważność tylko wówczas, gdy narusza ona prawo materialne lub procesowe w stopniu, mającym wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) .

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy wskazać, iż w odwołaniu od decyzji inwestor sformułował wniosek o wyłączenie pracownika organu I instancji. Wniosek ten został uzasadniony, zaś inwestor wskazał konkretne okoliczności z którymi wiąże brak bezstronności pracownika. Wniosek taki winien zostać rozpoznany przed oceną merytoryczną sprawy. W przypadku potwierdzenia okoliczności wskazanych we wniosku o wyłączenie pracownika, brak wyłączenia pracownika miałby ten skutek, że decyzja taka dotknięta byłaby jedna z wad określonych w art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a. Rozpoznanie sprawy przez pracownika podlegającego wyłączeniu należy do wad kwalifikowanych, a zatem wad szczególnie ciężkich , które organ winien brać pod uwagę z urzędu rozpoznając ponownie w pełnym zakresie sprawę w postępowaniu odwoławczym.

Wniosek taki winien być rozpoznany, nie tylko w sytuacji wskazanej przez inwestora – przekazania sprawy do ponownego rozpoznania - lecz również w sytuacji gdy organ odwoławczy wydaje decyzję na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Organ utrzymuje bowiem w mocy decyzję co do której został sformułowany zarzut , iż została wydana przez pracownika, który nie spełnia podstawowego wymogu dotyczącego pracownika organu czyli jego bezstronności.

Z tych tylko przyczyn należało uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać ją do rozpoznania organowi odwoławczego.

Odnosząc się do zarzutów skargi należy wskazać, iż zasadą określoną w ustawie Prawo budowlane jest to, iż odmowa wydania pozwolenia na budowę wydawana jest w sytuacjach wyjątkowych, określonych w art. 35 ust. 3 ustawy. Następuje to w sytuacji, gdy po bezskutecznym upływie terminu określonego w postanowieniu wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy, inwestor nie wypełnia obowiązków nałożonych powyższym postanowieniem. Postanowienie określone w art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego ma charakter dowodowy i nie przysługuje w stosunku do niego możliwość złożenia zażalenia. Z tego tez powodu możliwość kwestionowania postanowienia służy stronie postępowania dopiero wówczas, gdy składa ona odwołanie od wydanej w jej sprawie, z reguły niekorzystnej decyzji. Z treści odwołania wniesionego przez inwestora wynika, iż nie zgadza się on z obowiązkami nałożonymi na niego na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, jak również nie zgadza się z tym, iż niewłaściwie je wykonał. Z tych przyczyn na organie odwoławczym ciążył stosowanie do art. 138 k.p.a. obowiązek wyjaśnienia stronie na podstawie jakich przepisów obowiązek uzupełnienia braków dokumentacji został sformułowany oraz w jaki sposób zgodnie z przepisami obowiązek powinien zostać wykonany. Wbrew zarzutom skargi należy podkreślić, iż organ prawidłowo skierował postanowienie o uzupełnieniu braków wydane na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego do spółki. Z zapisów wniosku ani dokumentów do niego dołączonych nie wynika bowiem, iż zostało na tym etapie postępowania udzielone pełnomocnictwo do działania w imieniu spółki.

W pozostałym zakresie należy uznać zasadność zarzutów skargi. W szczególności organ odwoławczy nie odniósł się do charakteru prawnego wydanej przez zarządcę drogi opinii wystawionej w wyniku rozpatrzenia wniosku inwestora o zezwolenie na zajęcie pasa drogowego ulicy poprzez nadwieszone balkony i tarasy. Zgodzić się należy z uzasadnieniem skargi, iż w takich przypadkach - jeżeli organ właściwy do rozpoznania sprawy poprzez wydanie decyzji uchyla się od wydania rozstrzygnięcia przez sporządzenie pisemnej opinii - Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie wyrażał pogląd, iż takie pismo należy traktować jak decyzję administracyjną. Organ takiej analizy nie przeprowadził, czym naruszył art. 77, 80 w związku z art. 138 k.p.a.

Zasadny jest również zarzut niewyjaśnienia stronie , dlaczego przedłożona opinia Wydziału Ochrony Środowiska nie stanowi wykonania obowiązku nałożonego na inwestora postanowieniem nr [...]. Organ odwoławczy nie wyjaśnił również dlaczego w jego ocenie warunki techniczne przyłączenia do sieci cieplnej otrzymane przez inwestora od SPEC nie spełniają wymogów określonych w postanowieniu oraz dlaczego w jego opinii art. 27 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne ma zastosowanie do inwestycji skarżącego, a co zostało przez skarżącego zakwestionowane.

Z tych przyczyn Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.