Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 7/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-05-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art 34 ust 1
journal: Dz.U. 1991 nr 80 poz 350
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.
article: art 125 par 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Borkowski, Sędziowie: NSA Zbigniew Kmieciak, WSA del. Jarosław Trelka (sprawozdawca), Protokolant Paweł Koluch, po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2010 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 września 2008 r. sygn. akt I SA/Gd 39/08 w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 15 listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od M.W. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w G. kwotę 135 (sto trzydzieści pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, 3) przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku) na rzecz adwokata P. B. kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych powiększoną o należny podatek od towarów i usług tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 16 września 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w sprawie o sygn. I SA/Gd 39/08 oddalił skargę M.W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 15 listopada 2007 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2006.

Z przyjętego przez Sąd pierwszej instancji stanu faktycznego wynika, że M.W. (dalej też "skarżący") wnioskiem z dnia 30 kwietnia 2007 r. wystąpił do Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w G. o zwrot nadpłaconego podatku dochodowego od osób fizycznych m.in. za rok 2006. W uzasadnieniu wniosku powołał się na okoliczność otrzymywania renty w zaniżonej wysokości wskazując, że decyzje Zakładu Ubezpieczeń Społecznych zostały unieważnione przez sądy powszechne.

Decyzją z dnia 12 lipca 2007 r. Naczelnik odmówił zwrotu nadpłaty uznając, że wniosek w tym zakresie był bezzasadny.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący powtórzył, że otrzymywana przez niego renta wypłacana jest w zaniżonej wysokości.

Decyzją z dnia 15 listopada 2007 r. Dyrektor Izby Skarbowej w G. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika. Organ odwoławczy wskazał, że skarżący w roku 2006 otrzymywał jako jedyny dochód rentę z ZUS, który jako płatnik dokonał rocznego obliczenia podatku dochodowego skarżącego. Podatek ten został określony na kwotę 634 zł. Skarżący nie korzystał z żadnych ulg lub odliczeń, nie rozliczał się z żoną, dlatego podatek wynikający z rozliczenia rocznego był podatkiem należnym za rok 2006.

Skarżący wniósł na decyzję Dyrektora skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku podtrzymując swoje żądanie oraz powtarzając swoją argumentację.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie.

Oddalając skargę WSA w Gdańsku wskazał, że organ rentowy (ZUS), z mocy art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), zwanej też dalej "updof", był zobowiązany do poboru zaliczek miesięcznych na poczet podatku od wypłaconych świadczeń rentowych, a po upływie roku podatkowego – do obliczenia należnego podatku według obowiązującej skali podatkowej. Określając - w sposób prawidłowy – wysokość podatku dochodowego organ rentowy zasadnie, w ocenie Sądu pierwszej instancji, uwzględnił obniżenie o wskazaną kwotę z tytułu składki na ubezpieczenie zdrowotne w danym roku podatkowym. Wobec bezspornego i prawidłowo ustalonego stanu faktycznego organ odwoławczy słusznie uznał, że podatek wynikający z rozliczenia rocznego PIT – 40A w roku 2006 jest podatkiem należnym za ten rok. Sąd zaznaczył, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych w danym roku podatkowym podlegają świadczenia rentowe w wysokości faktycznie otrzymanej, a nie świadczenia należne za dany rok, a wypłacone w innym roku podatkowym. W świetle art. 11 ust. 1 updof, uwzględnienie roszczeń skarżącego względem ZUS będzie miało wpływ na wysokość podatku tylko w tym roku podatkowym, w którym zostanie wypłacone świadczenie wyrównawcze.

W skardze kasacyjnej o powyższego wyroku skarżący, żądając jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, zarzucił mu naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 125 § 1 punkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor wskazał, że przed Sądem Okręgowym w Gdańsku zawisła sprawa przeciwko organowi rentowemu o ustalenie wysokości świadczenia rentowego. Okoliczność ta była znana Sądowi pierwszej instancji, który – stosownie do art. 125 § 1 punkt 1 ppsa – powinien rozważyć zawieszenie z urzędu postępowania w przedmiotowej sprawie do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy przed sądem powszechnym. Autor skargi kasacyjnej przyznał, że wprawdzie powstanie kwestii prejudycjalnej nie stanowi dla sądu administracyjnego bezwzględnego nakazu zawieszenia postępowania, jednakże kwestia odmowy zawieszenia postępowania powinna odzwierciedlenie w pisemnych motywach wyroku.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w G. wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powołano art. 11 ust. 1 updof, z którego wynikają skutki ewentualnej wypłaty świadczenia wyrównawczego należnego skarżącemu, gdyby jego roszczenia wobec ZUS okazały się zasadne. Spór skarżącego z organem rentowym pozostaje bez wpływu na wysokość podatku dochodowego za rok 2006. Na tę okoliczność zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji. Celowość zawieszenia postępowania powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia przesłanek do wznowienia postępowania sądowo administracyjnego. Nawet w przypadku przyznania skarżącemu świadczenia wyrównawczego nie wystąpią przesłanki takiego wznowienia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna, zatem podlegała ona oddaleniu.

Rozpoznając skargę kasacyjną w granicach wyznaczonych jej podstawami i wnioskami (art. 183 § 1 w związku z art. 174 punkt 2 oraz art. 176 p.p.s.a.) należało odnieść się do podniesionego w niej zarzutu naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 125 § 1 punkt 1 p.p.s.a.

Otóż w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji prawidłowo wyjaśniono, że zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przychodami są otrzymane lub pozostawione do dyspozycji podatnika pieniądze i wartości pieniężne. Z przepisu tego jasno wynika, że ewentualne otrzymanie w przyszłości przez skarżącego świadczenia wyrównawczego z ZUS pozostanie bez wpływu na dochód za rok 2006. W tym bowiem roku skarżący otrzymywał świadczenie rentowe w określonej wysokości, od którego płatnik (ZUS) obliczył i wpłacił zaliczki na podatek dochodowy. Jeśli prawidłowa wysokość tego świadczenia okaże się wyższa, co być może przesądzi orzeczenie sądu powszechnego, przed którym zawisła sprawa o tę wysokość, to otrzymana w przyszłości kwota wyrównania będzie dochodem w tym roku, w którym skarżący ją otrzyma lub w którym pozostawiona ona będzie do jego dyspozycji. Prawidłowo zatem ocenił Sąd pierwszej instancji, że zawisłe przed sądem powszechnym postępowanie w kwestii wysokości renty skarżącego będzie miało wpływ na wysokość podatku za ten tylko rok, "...w którym skarżącemu takie świadczenie wyrównawcze faktycznie zostanie wypłacone." (str. 4 uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji).

Zarzut skargi kasacyjnej, dotyczący naruszenia art. 125 § 1 punkt 1 p.p.s.a, jest zatem niezasadny. W sprawie nie wystąpiła przesłanka zawieszenia postępowania sądowego.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono, jak w punkcie 1 sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygnięto zgodnie z art. 204 pkt 1 tej ustawy, zaś o wynagrodzeniu ustanowionego z urzędu pełnomocnika skarżącego – zgodnie z § 18 ust. 1 punkt 2 lit. "b" w związku z § 19 punkt 1 oraz § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).