Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1636/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-03-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6279 Inne o symbolu podstawowym  627
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 7, 77,80
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art 302 ust 1 pk 1, 5, 7, 9, art 315 ust 2 pkt 2, ust 4-5, art 318 ust 1 -2 , 319 pkt 4
journal: Dz.U. 2013 poz 1650
law: Ustawa z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie sędzia WSA Leszek Kobylski (spr.), sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Iwaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2016 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców (dalej: "Szef Urzędu", "organ odwoławczy") z dnia [...] marca 2015 r. Nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] (dalej: "Komendant", "organ I instancji") z dnia [...] grudnia 2014 r. Nr [...] orzekającej o zobowiązaniu A. G. (dalej: "skarżący") do powrotu, zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 5 lat od dnia wydania decyzji.

Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji Szefa Urzędu stanowiły przepisy art. 302 ust. 1 pkt 1, 5, 7 i 9, art. 315 ust. 2 pkt 2, ust. 4 i ust. 5 oraz art. 318 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i art. 319 pkt 4 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz. U. poz. 1650 oraz z 2014 r., poz. 463 ze zm.; dalej: "ustawa o cudzoziemcach") oraz art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej: "k.p.a.").

Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawia się następująco :

W dniu 20 września 2014 r. funkcjonariusze Placówki Straży Granicznej w [...] w ramach kontroli legalności pobytu skontrolowali A. G. (obywatela [...]). Ww. cudzoziemiec nie posiadał ważnej wizy ani innego ważnego dokumentu uprawniającego go do wjazdu na terytorium RP i pobytu na nim. W związku z powyższym został zatrzymany ponieważ jego pobyt na terytorium RP jest nielegalny.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, działając na podstawie art. 302 ust. 1 pkt 1, 5, 9, art. 310 pkt 1, art. 318 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 w związku z art. 315 ust. 2 pkt 2, ust. 4 i 5 oraz art. 319 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach orzekł o zobowiązaniu skarżącego do powrotu oraz o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 5 lat od dnia wydania decyzji. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia wskazano, że cudzoziemiec przebywał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez ważnej wizy lub innego ważnego dokumentu uprawniającego go do wjazdu na to terytorium i pobytu na nim, jeżeli wiza lub inny dokument są lub były wymagane, podjął działalność gospodarczą niezgodnie z przepisami obowiązującymi w tym zakresie na terytorium Rzeczypospolitej Polskie oraz wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub interes Rzeczypospolitej Polskiej. Stwierdzono ponadto, iż wobec cudzoziemca nie zachodzą przesłanki wyłączające wydanie mu decyzji o zobowiązaniu do powrotu wskazane w art. 303 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach.

W odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia skarżący zarzucił organowi I instancji naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego (art. 7, 77 i 107 § 3), ustawy o cudzoziemcach (art. 302 ust. 1 pkt 1, 5 i 9) oraz naruszenie art. 18 Konstytucji RP, art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, ewentualnie o uchylnie ww. decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, przeprowadzenie wskazanych w uzasadnieniu odwołania dowodów na okoliczności tam wskazane.

Zdaniem skarżącego zaskarżona decyzja nie zawiera stosownych ustaleń odnoszących się do zagrożenia bezpieczeństwa lub porządku publicznego bądź interesu Rzeczypospolitej Polskiej, jakie mogłaby spowodowywać dalsza obecność skarżącego w Polsce. Ponadto wskazała iż organ nie przeanalizował i nie ocenił czy wzgląd na bezpieczeństwo państwa, bezpieczeństwo publiczne jest ważniejszy aniżeli interes osobisty cudzoziemca. Cudzoziemiec podniósł, iż uznanie przez organ I instancji, że skarżący stanowi zagrożenie dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego jest bardzo krzywdzące dla niego, zawłaszcza, że podczas długoletniego pobytu w Polsce nie wszedł on w żaden poważny konflikt z prawem, nie ma żadnych zaległości o charakterze publicznoprawnym, nie korzysta ze świadczeń z pomocy społecznej, jest osobą pracującą i prowadzącą z żoną wspólne gospodarstwo domowe. W opinii skarżącego organ nie wykazał zaistnienia przesłanek z art. 302 ustawy o cudzoziemcach, a tym samym nie wziął pod uwagę, że przestępstwa za które był karany uległy zatarciu. Ponadto zdaniem skarżącego, organ I instancji nie wziął pod uwagę, co zeznawał sam skarżący jak i jego żona, że skarżący jest osobą niepełnosprawną, leczy się na przewlekłą chorobę i wymaga opieki ze strony żony.

W piśmie uzupełniającym odwołanie skarżący ponownie zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 77 § 1, art. 7, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewłaściwe i niewyczerpujące przeprowadzenie postępowania dowodowego w sprawie oraz naruszenie przepisów art. 302 ust. 1 pkt 1, 5 i 9 oraz art. 348 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach poprzez błędne uznanie, że względy bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub interes Rzeczypospolitej Polskiej wymagają wydania wobec niego decyzji o zobowiązaniu do powrotu bez terminu dobrowolnego powrotu oraz poprzez nieudzielenie mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych, pomimo że spełnia przesłanki do jej udzielenia. Strona wniosła o uchylnie zaskarżonej decyzji i udzielnie jej zgody na pobyt ze względów humanitarnych.

W wyniku rozpatrzenia odwołania, wskazaną na wstępie i zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] marca 2015 r. Szef Urzędu utrzymał w mocy powyższą decyzję organu I instancji. Uzasadniając organ odwoławczy przedstawił ustalenia dotyczące stanu faktycznego oraz przytoczył brzmienie art. 302 ust. 1 pkt 1, 5, 7 i 9, art. 303 ust. 1, art. 315 ust. 2 pkt 2 i ust. 4 i 5, art. 318 ust. 1, ust. 2 pkt 1, art. 319, art. 348, art. 349 ust. 1 i art. 351 ustawy o cudzoziemcach. Oprócz powołanych przez organ i instancji podstaw zobowiązania cudzoziemca do opuszczenia terytorium RP, organ odwoławczy wymienił dodatkową przesłankę określoną w art. 302 ust. 1 pkt 7 ustawy o cudzoziemcach.

Wyjaśnił, iż organ I instancji ustalił, iż skarżący przebywa w Polsce od około 1996 r. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2001r. orzekł o wydaleniu cudzoziemca z terytorium Polski z uwagi na nielegalny pobyt. Cudzoziemiec dwukrotnie ubiegał się o nadanie statusu uchodźcy - w 2001r. i w 2008r., lecz go nie uzyskał. W dniu [...] kwietnia 2009 r. cudzoziemiec w wyniku wydanych wobec niego decyzji administracyjnych opuścił terytorium Polski. W dniu 10 kwietnia 2010r. skarżący zawarł na terytorium [...] związek małżeński z obywatelką polską i w dniu 16 sierpnia 2010r. ponownie wjechał do Polski. Z uwagi na fakt pozostawania w związku małżeńskim z obywatelką polską skarżący dwukrotnie uzyskał zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z terminem ważności od dnia 1 lutego 2011 r. do dnia 31 stycznia 2012 r. i od dnia 18 stycznia 2012 r. do dnia 31 stycznia 2014 r. Następnie w dniu [...] grudnia 2013r. wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na osiedlenie się. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r., powołując się na wyroki sądowe, odmówił udzielenia cudzoziemcowi przedmiotowego zezwolenia, stwierdzając, że jego dalszy pobyt w Polsce stanowi zagrożenie dla porządku publicznego, co stanowiło przesłankę, określoną w art. 66 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2014r.

Szef Urzędu podniósł, iż z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że brak jest pozytywnych rokowań w stosunku do zachowania cudzoziemca w przyszłości, a w szczególności przestrzegania przez niego obowiązującego w Polsce porządku prawnego, prawa chroniącego mienie, czy zdrowie. Wskazał, iż z okoliczności sprawy wynika, iż skarżący uczynił sobie źródło zarobku z popełniania przestępstw, z którego to źródła nie zrezygnował pomimo orzeczonych wobec niego kar, a także pomimo uzyskania przez niego szansy na podjęcie legalnej pracy. Nadto Szef Urzędu podniósł, iż kary wymierzone cudzoziemcowi za popełnianie kolejnych przestępstw, nie odwiodły zainteresowanego od dalszego naruszania prawa. Cudzoziemiec dopuszczał się co najmniej kilkakrotnie naruszeń obowiązujących przepisów prawa o zróżnicowanym natężeniu szkodliwości społecznej. Oceny ciężaru naruszeń tych przepisów należy dokonać w aspekcie konsekwencji, jakie wyniknęły lub mogłyby wyniknąć z faktu popełnienia czynów karalnych, bez względu, czy były to przestępstwa, czy wykroczenia. Cudzoziemiec będąc pod wpływem alkoholu wykazywał agresję wobec funkcjonariuszy Policji tj. funkcjonariuszy publicznych (co wskazuje na nierespektowanie obowiązującego w Polsce porządku prawnego), a także kierował pojazdami pod wpływem alkoholu, czym stwarzał zagrożenie dla życia i zdrowia innych uczestników ruchu. Skarżący naraził także Skarb Państwa na uszczuplenie podatku akcyzowego poprzez wprowadzenie na polski obszar celny znacznych ilości wyrobów tytoniowych i alkoholowych. Zdaniem organu odwoławczego, w niniejszej sprawie, istotna jest przede wszystkim częstotliwość popełnianych przez cudzoziemca czynów karalnych i liczba orzeczonych wobec niego wyroków sądowych. Popełniane przez cudzoziemca czyny karalne nie stanowiły incydentalnego zdarzenia, lecz były przez niego powtarzane - dwu- lub kilkakrotnie. Cudzoziemiec nie respektował w przeszłości i nie respektuje do chwili obecnej obowiązującego w Polsce porządku prawnego.

W związku z powyższym, organ odwoławczy stwierdził, że wobec cudzoziemca zachodzą przesłanki z art. 302 ust. 1 pkt 1, 5, 7 i 9 ustawy o cudzoziemcach. Nadto z uwagi na fakt, iż wobec cudzoziemca mają zastosowanie przesłanki z art. 302 ust. 1 pkt 9, w niniejszej sprawie nie ma zastosowania art. 303 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach.

Szef Urzędu uznał także, iż wobec cudzoziemca nie zachodzą okoliczności, mogące uzasadniać udzielenie mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany tj. okoliczności wymienione w art. 303 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach w związku z art. 348 i art. 351 ww. ustawy.

W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji zasadnie uznał, iż sam fakt posiadania rodziny (małżonki) w Polsce nie może być czynnikiem zwalniającym cudzoziemca z przestrzegania porządku publicznego. Jednak, jak słusznie zauważył Komendant Placówki Straży Granicznej w [...], posiadanie na terytorium Polski małżonki nie może stanowić dla cudzoziemca swoistej tarczy ochronnej, która uniemożliwia państwu egzekwowanie obowiązującego w nim porządku prawnego. Nadto podniósł, iż znacząca jest też kwestia, że wszystkie naruszenia prawa przez skarżącego miały miejsce zarówno w trakcie trwania znajomości, jak i małżeństwa z W. K., co małżonka cudzoziemca potwierdziła w trakcie przesłuchania w charakterze świadka w dniu 7 listopada 2014r. Zauważył także że za dobro swojej rodziny odpowiedzialny jest przede wszystkim skarżący, który powinien zdawać sobie sprawę z faktu, że konsekwencją jego notorycznego nieprzestrzegania obowiązującego porządku prawnego może stać się odmowa legalizacji jego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i zobowiązanie go do powrotu do kraju pochodzenia.

Odnosząc się do zarzutu niezbadania w sposób należyty prowadzonego w Polsce życia rodzinnego i prywatnego, organ odwoławczy stwierdził, iż w toku niniejszego postępowania rozważono zasadę proporcjonalności tj. czy przedmiotowy związek małżeński (po wypełnieniu ustawowych wymogów) może stanowić podstawę do odstąpienia od wydania decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu w połączeniu z faktem, iż wypełnia on obligatoryjne przesłanki skutkujące wydaniem takiej decyzji. W ocenie organów I i II instancji wskazana zasada proporcjonalności nie może zostać zinterpretowana na korzyść cudzoziemca z uwagi na popełnianie przez niego czynów karalnych i brak wyciągnięcia przez niego jakichkolwiek wniosków ze swojego postępowania, pomimo wydanych orzeczeń sądowych. Zdaniem Szefa Urzędu cudzoziemiec wykazuje brak krytycyzmu wobec swojego zachowania, umniejsza wagę popełnionych czynów, przedstawia siebie jako osobę pokrzywdzoną (nie zaś sprawcę). Powyższe okoliczności potwierdzają negatywną prognozę jego postępowania w przyszłości oraz podważają możliwość zastosowania zasady proporcjonalności w niniejszej sprawie. Ponadto zauważył, iż art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności nie gwarantuje nieograniczonego prawa do łączenia z rodziną ani też ochrony przed rozłączeniem z członkami rodziny, a jedynie ogranicza dyskrecjonalne uprawnienia państwa w kwestii ochrony wjazdu i pobytu oraz w zakresie wydaleń. Trybunał Praw Człowieka wymaga jednak istnienia silnych związków rodzinnych, jednoznacznego zaistnienia faktu ingerencji państwa oraz zaistnienia przeszkód uniemożliwiających zorganizowanie normalnego życia rodzinnego w innym państwie, z krajem pochodzenia włącznie oraz wyważenia praw jednostki w kontekście interesu ogólnego. Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Praw Człowieka art. 8 nie można bowiem interpretować "do narzucenia państwu konieczności poszanowania dokonanego przez cudzoziemca wyboru miejsca zamieszkania".

W ocenie Szefa Urzędu, powyższe stanowisko nie narusza również przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Ustawa zasadnicza zapewnia wprawdzie prawo do ochrony prawnej życia prywatnego, rodzinnego, czci i dobrego imienia oraz do decydowania o swoim życiu osobistym jak również prawo do nauki, jednak nie można traktować tego zapewnienia w kategoriach bezwarunkowej gwarancji w stosunku do osób nie wywiązujących się z obowiązku respektowania przepisów prawa obowiązujących na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Jak stanowi art. 83 ustawy zasadniczej, każdy, w tym również cudzoziemcy, ma obowiązek przestrzegania prawa Rzeczypospolitej Polskiej.

Organ odwoławczy uznał także, iż w związku z sytuacją wystąpienia w przedmiotowej sprawie obligatoryjnej przesłanki do zobowiązania go do powrotu oraz braku naruszenia norm prawa procesowego i zachowania prawidłowych reguł oceny zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego przez organ I instancji, rozpatrywanie kwestii słusznego interesu strony i słusznego interesu obywateli, co stanowiło zarzut odwołania, nie jest zasadne.

Skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył skarżący, wnosząc o uchylenie wydanych w sprawie rozstrzygnięć. Autor skargi zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów:

1) art. 77 § 1, art. 7, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewłaściwe i niewyczerpujące przeprowadzenie postępowania dowodowego w sprawie;

2) art. 302 ust. 1 pkt 1, 5, 9 oraz art. 348 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach poprzez błędne uznanie, że względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub interesu Rzeczypospolitej Polskiej wymagają wydania wobec skarżącego decyzji o zobowiązaniu go do powrotu bez terminu dobrowolnego powrotu;

3) art. 2 i 45 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i zasady ne bis in idem poprzez powołanie jako podstawy zaskarżonej decyzji wyroków wydanych przed 2009 r., które legły u podstaw poprzedniej decyzji w przedmiocie wydalenia cudzoziemca z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, co powoduje, że skarżący po raz kolejny ponosi konsekwencje za te same czyny.

W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego, ustalonego i obowiązującego w dniu wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Ponadto zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, że Sąd bada w pełnym zakresie pod kątem zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi zaskarżonego aktu organu administracji publicznej, a nie celowości czy słuszności lub sprawiedliwości społecznej i z urzędu bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego, niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednak tylko w granicach sprawy, w której skarga została wniesiona. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt organu administracji państwowej, niezbędne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia.

Rozpoznając sprawę w ramach tak zakreślonej kognicji Sąd nie dopatrzył się w działaniu organów administracji naruszenia norm prawa materialnego, jak też naruszenia przepisów postępowania, które uzasadniały uwzględnienie skargi.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2015 r. Nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. Nr [...] orzekającą o zobowiązaniu A. G. do powrotu, zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 5 lat od dnia wydania decyzji.

Jako podstawę materialnoprawną wydanego rozstrzygnięcia organy orzekające wskazały na przepis art. 302 ust. 1 pkt 1, 5, 7 i 9 ustawy o cudzoziemcach - a zatem okoliczność, iż skarżący :

1. przebywa lub przebywał na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez ważnej wizy lub innego ważnego dokumentu uprawniającego go do wjazdu na to terytorium i pobytu na nim, jeżeli wiza lub inny dokument są lub były wymagane (pkt 1);

2. podjął działalność gospodarczą niezgodnie z przepisami obowiązującymi w tym zakresie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (pkt 5);

3. obowiązuje wpis danych cudzoziemca do wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany (pkt 7);

4. wymagają tego względy obronności lub bezpieczeństwa państwa lub ochrony

Rozpoznając przedmiotową sprawę należy wskazać, iż w ocenie Sądu wbrew zarzutom skargi, na dzień orzekania przez organy istniały podstawy do wydana zaskarżonego rozstrzygnięcia w oparciu o wskazane powyżej przesłanki.

Odnosząc się do przesłanki określonej w art. 302 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach, wskazać należy, iż w dniu wydania zaskarżonej decyzji skarżący nie posiadał ważnego dokumentu uprawniającego go do pobytu na terytorium RP. Jak wynika bowiem z ustaleń poczynionych przez organy skarżący dwukrotnie uzyskał zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z terminem ważności od dnia 1 lutego 2011 r. do dnia 31 stycznia 2012 r. i od dnia 18 stycznia 2012 r. do dnia 31 stycznia 2014 r. Jednakże Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. odmówił udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na osiedlenie się. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2014r. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 3 marca 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 1845/14 oddalił skargę A. G. na powyższą decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lipca 2014 r. W tym stanie rzeczy zasadnie organy uznały, iż w stanie faktycznym jaki istniał w dacie orzekania przez nie, zastosowanie znalazł art. 302 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach.

W kontrolowanej sprawie wystąpiła również przesłanka określona w art. 302 ust. 1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach. Jak wynika z akt sprawy, w dniu 20 października 2014 r. funkcjonariusze Placówki Straży Granicznej w [...] przeprowadzili kontrolę legalności wykonywania pracy przez cudzoziemców, prowadzenia działalności gospodarczej przez cudzoziemców, powierzania wykonywania pracy cudzoziemcom, w trakcie której zastali skarżącego sprzedającego na stoisku handlowym na bazarze miejskim w m. [...] nad [...] towar w postaci wędki, parasolek, artykułów AGD, obuwia oraz używanej odzieży w ilościach handlowych. Ustalono, że skarżący nie posiada żadnych wymaganych zezwoleń na prowadzenie działalności gospodarczej ani innych dokumentów uprawniających do podjęcia takiej działalności w postaci: wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego, dokumentu świadczącego o dokonaniu wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, numerów Regon oraz NIP.

Podobnie, zasadnie organ odwoławczy przyjął, że w sprawie miał zastosowanie art. 302 ust. 1 pkt 7 ustawy o cudzoziemcach, bowiem w dniu 16 stycznia 2015 r. dane skarżącego zostały wpisane do wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany, z terminem obowiązywania wpisu do dnia 15 stycznia 2018 r.

W ocenie Sądu zasadnym było również uznanie organów orzekających, że dalszy pobyt skarżącego na terytorium Polski stanowi zagrożenie porządku publicznego. Powodem odmowy udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na osiedlenie się na terytorium RP był stwierdzony przez organy fakt stwarzania przez cudzoziemca zagrożenia dla porządku publicznego Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu przywołanej powyżej decyzji z dnia [...] lipca 2014 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców rozważył charakter i częstotliwość popełnianych przez cudzoziemca czynów zabronionych na terytorium Polski, za które cudzoziemiec był pociągany do odpowiedzialności karnej i karno-skarbowej. Na tej podstawie organ odwoławczy doszedł wówczas do przekonania, że dalszy pobyt cudzoziemca stanowi zagrożenie dla porządku publicznego, co legło u podstaw zastosowania art. 66 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 64 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Z kolei, zgodnie z ustaleniami aktualnymi na dzień wydawania zaskarżonej decyzji na skarżącym ciążyły następujące wyroki karne tj. prawomocne wyroki Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] listopada 2012 r. sygn. akt [...], z dnia [...] kwietnia 2014 r. sygn. akt [ ...] , [...] września 2014 r., sygn. akt [...] oraz nieprawomocny wyrok Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. sygn. akt[...]. Zasadnie zatem organ odwoławczy uznał, iż naruszenia prawa, których dopuścił się skarżący na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej godziły w porządek publiczny w rozumieniu art. 302 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach, natomiast historia karna cudzoziemca uzasadnia stwierdzenie, że dalszy pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanowi zagrożenie dla porządku publicznego Rzeczypospolitej Polskiej. Jak słusznie zauważył Szef Urzędu, z okoliczności sprawy można wywieść, że skarżący uczynił sobie źródło zarobku z popełniania przestępstw, z którego nie zrezygnował pomimo orzeczonych wobec niego kar, a także pomimo uzyskania przez niego szansy na podjęcie legalnej pracy. Zgromadzony materiał dowodowy wskazuje bowiem, że kary wymierzone cudzoziemcowi za popełnianie kolejnych przestępstw, nie odwiodły go od dalszego naruszania prawa. Cudzoziemiec dopuszczał się co najmniej kilkakrotnie naruszeń obowiązujących przepisów prawa o zróżnicowanym natężeniu szkodliwości społecznej. Ocena ciężaru naruszeń tych przepisów została dokonana w aspekcie konsekwencji, jakie wyniknęły lub mogłyby wyniknąć z faktu popełnienia czynów karalnych, bez względu, czy były to przestępstwa, czy wykroczenia. Cudzoziemiec będąc pod wpływem alkoholu wykazywał agresję wobec funkcjonariuszy Policji tj. funkcjonariuszy publicznych (co wskazuje na nierespektowanie obowiązującego w Polsce porządku prawnego), a także kierował pojazdami pod wpływem alkoholu, czym stwarzał zagrożenie dla życia i zdrowia innych uczestników ruchu. Skarżący naraził ponadto Skarb Państwa na uszczuplenie podatku akcyzowego poprzez wprowadzenie na polski obszar celny znacznych ilości wyrobów tytoniowych i alkoholowych. Popełniane przez cudzoziemca czyny karalne nie stanowiły zatem incydentalnego zdarzenia, lecz były przez niego powtarzane kilkakrotnie, to zaś uprawnia twierdzenie, że cudzoziemiec nie respektował w przeszłości i nie respektuje do chwili obecnej obowiązującego w Polsce porządku prawnego.

Jednocześnie Sąd zauważa, iż wystąpienie w sprawie okoliczności, o których mowa w art. 302 ust. 1 pkt 1, 5, 7, i 9 ustawy o cudzoziemcach wyklucza możliwość uznaniowego wyboru przez organ administracji rodzaju rozstrzygnięcia. Z uwagi na kategoryczne sformułowanie użyte w dyspozycji normy zawartej w art. 302 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, podjęcie decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu jest obligatoryjne. Wobec powyższego wynikająca z art. 7 k.p.a. zasada, iż sprawę należy załatwić zgodnie z wnioskiem strony o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny uwzględniając słuszny interes strony - doznaje istotnego ograniczenia. Zastosowanie wskazanej zasady nie może bowiem prowadzić do naruszenia przepisów prawa materialnego. Pogląd taki opiera się na założeniu, że zasada powyższa ma zastosowanie tylko w odniesieniu do decyzji opartych na zasadzie uznania administracyjnego, podczas gdy w niniejszym postępowaniu o treści rozstrzygnięcia wprost rozstrzyga przepis prawa materialnego.

Związany charakter przepisów o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu obligował zatem organy orzekające do wydania decyzji określonej treści, nakazującej cudzoziemcowi opuszczenie terytorium Polski. Odstąpienie od jej wydania mogło nastąpić tylko w przypadku zaistnienia w sprawie okoliczności przemawiających za udzieleniem zainteresowanemu jednej z form ochrony przewidzianych przepisami prawa, tj. zgody na pobyt ze względów humanitarnych (art. 348 pkt 1-3 ustawy o cudzoziemcach) albo zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (art. 351 pkt 1-3 ustawy o cudzoziemcach). Ponieważ podstawą zaskarżonej decyzji jest m.in. art. 302 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach organ zasadnie na podstawie art. 349 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach nie stwierdził możliwości udzielenia cudzoziemcowi zgody na pobyt ze względów humanitarnych. W sprawie nie było też podstaw do udzielenia cudzoziemcowi zgody na pobyt tolerowany. Jak wynika bowiem z protokołu przesłuchania z dnia [...] października 2014 r. cudzoziemiec nie obawia się powrotu do kraju pochodzenia.

Z tych też względów, oceniając zaskarżoną decyzję w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie, po rozważeniu podniesionych przez skarżącego zarzutów, Sąd uznał, że nie dają one podstaw do postawienia organom orzekającym w niniejszej sprawie zarzutu naruszenia prawa i podważenia legalności zapadłych w sprawie decyzji, bowiem w rozpoznawanej sprawie, organy wydając zaskarżone decyzje, podjęły wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w sposób wyczerpujący zebrały i dokonały prawidłowej oceny całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a ustalone okoliczności faktyczne sprawy znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach administracyjnych sprawy.

Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w wyroku.