Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 329/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2010-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 122, art. 187 par. 1, art. 191, art. 199a
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 29 ust. 1, art. 19 ust. 13 pkt 4
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, Sędziowie sędzia WSA Piotr Pietrasz, ędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), Protokolant Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 25 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi M. D. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe od lutego do czerwca i od sierpnia do grudnia 2006 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

W wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. wydał w dniu [...].04.2008 r. decyzję Nr [...] określającą M. D. R. (dalej: Skarżąca) zobowiązanie w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy 2006 r.

Na skutek złożonego odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w B. decyzją z [...].07.2008 r. Nr [...] uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy i uzupełnieniu materiału dowodowego Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. decyzją z [...].02.2009 r.

nr [...] zweryfikował rozliczenie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe od lutego do czerwca i od sierpnia do grudnia 2006 r. wskazując, że Skarżąca nie opodatkowała podatkiem od towarów i usług świadczonych usług wynajmu nieruchomości.

W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżąca podniosła zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego i prawa procesowego.

Dyrektor Izby Skarbowej w B. decyzją z [...].05.2009 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną. Organ odwoławczy podzielił ustalenia Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, iż Skarżąca w ramach prowadzonej działalności gospodarczej pod nazwą C. P. W. M. D. R. wynajmowała część stanowiących jej współwłasność (z mężem D. R.) nieruchomości P. Przemysłu D. Q. Sp. z o.o. w J. G.(którego udziałowcem był D. R.). Umowa najmu nieruchomości w J. G. została zawarta w dniu [...].12.2004 r. na okres 3 lat, z kolei umowę najmu nieruchomości w K. zawarto [...].07.2005 r. na czas nieokreślony. Organ nie dał wiary zeznaniom złożonym przez Skarżącą i jej małżonka, iż w 2006 r. nie obowiązywały umowy najmu, bowiem Skarżąca [...].01.2006 r. podpisała ze Spółką Q. umowę użyczenia na okres od [...].01.2006 r. do [...].12.2006 r., na mocy której

oddała przedmiotowe nieruchomości do bezpłatnego używania.

O obowiązywaniu umów wynajmu nieruchomości, zdaniem organu świadczą następujące fakty:

– pełnomocnik Skarżącej M. T. (prowadzący księgi podatkowe Przedsiębiorstwa C.) w odpowiedzi na pismo z 11.01.2008 r., w którym zwrócono się z prośbą o wyjaśnienie powodu nieujęcia w zeznaniu PIT-36L za 2006 r. przychodów z nieruchomości odstąpionych nieodpłatnie Spółce Q. wyjaśnił (pismo z 25.01.2008 r.), iż nie dokonywał odpowiedniego rozliczenia podatkowego, ponieważ nie posiadał umowy użyczenia,

– z zeznań zarówno Skarżącej, jak i D. R. wynika, że pracownicy P. C. wystawiali faktury za najem, ponieważ nie przekazano im informacji o podpisaniu umowy użyczenia,

– w dniu [...].01.2006 r., a więc w tym samym dniu, w którym "rzekomo" doszło do zawarcia umowy użyczenia, podpisano aneks do umowy wynajmu nieruchomości, w którym zwiększono wartość czynszu za wynajem biura w K.,

– - przedstawiona umowa użyczenia z [...].01.2006 r. została podpisana w imieniu Spółki Q. m.in. przez T. Z., który w tym czasie nie był członkiem zarządu tej spółki, funkcję tę pełnił dopiero od 01.06.2006 r., nie mógł zatem podpisać umowy,

– w 2006 r. wystawiono trzy faktury za wynajem nieruchomości w m-cu I, II i III

2006 r., w których wartość czynszu za poszczególne składniki majątkowe określono na kwotę netto 24.080 zł. Wprawdzie 31.12.2006 r. wystawiono do nich faktury korygujące, jednak organ podkreślił, że w fakturach uwzględniono ustalenia wynikające z aneksu do umowy wynajmu z 02.01.2006 r. dotyczące zwiększenia wartości czynszu, co świadczy, że rzeczywiste ustalenia właścicieli

z 02.01.2006 r. zostały przekazane pracownikom,

– dwie faktury zostały częściowo opłacone przez Spółkę O. przelewami bankowymi 08.08.2006 r. (27.000 zł) i 14.08.2006 r. (22.000 zł), co także podważa obowiązywanie w roku 2006 umowy bezpłatnego użyczenia. Zdaniem organu niewiarygodne są wyjaśnienia małżonków, że co innego postanowili oni, jako właściciele i udziałowcy obu firm, a co innego realizowali ich pracownicy

i księgowało Biuro Podatkowe prowadzące księgi rachunkowe P. C. Nadto wartości czynszu wynikające z faktur za wynajem nieruchomości zostały ujęte na kontach: 702 - "Sprzedaż usług" i 201-00080 "Rozrachunki Q. Sp. z o.o. oraz w rejestrach sprzedaży Przedsiębiorstwa C., co świadczy o tym, że realizowane były postanowienia umów najmu nieruchomości, a nie użyczenia.

Organ wskazał, iż zasadą jest, że opodatkowaniu podatkiem od towarów

i usług podlegają jedynie odpłatne czynności dostawy towarów i świadczenie usług. W niniejszej sprawie świadczona usługa miała zaś odpłatny charakter. W przypadku czynności odpłatnych podstawę opodatkowania stanowi kwota należna od nabywcy

z tytułu sprzedaży towarów i usług, która podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.

W związku z tym za podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług

w poszczególnych miesiącach 2006 r. przyjęto kwoty należne z tytułu umów najmu

z 01.12.2004 r. i z 01.07.2005 r.

Organ odwoławczy nie zgodził się z zarzutem naruszenia art. 199a ustawy

z 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej w skrócie: "o.p") poprzez niewystąpienie do sądu powszechnego o ustalenie istnienia lub nieistnienia danego stosunku prawnego albo prawa. Wskazał, że taki obowiązek powstaje dopiero wtedy, gdy w sprawie wystąpią wątpliwości co do faktu istnienia umowy cywilnoprawnej, co w rozpoznawanym przypadku nie miało miejsca.

Organ nie zgodził się także z pozostałymi zarzutami odwołania dotyczącymi naruszenia przepisów postępowania podatkowego stwierdzając, iż Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej zebrał i w sposób wyczerpujący rozpatrzył materiał dowodowy sprawy, wskazał też prawidłową podstawę prawną wydanej decyzji.

Końcowo organ wyjaśnił, iż czynności kontrolne u Skarżącej przeprowadzili pracownicy upoważnieni przez organ kontroli skarbowej, zaś w sporządzonym protokole błędnie podano jedynie numer legitymacji służbowej, co nie ma wpływu

na podjęte rozstrzygnięcie.

W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Białymstoku Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie naruszenie:

– art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 8 ust. 1, art. 19 ust. 13 pkt 4, art. 29 ust. 1, art. 41 ust. 1, art. 99 ust. 12 i art. 109 ust. 3 ustawy z 11.03.2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm., dalej w skrócie: "p.t.u.") poprzez ich zastosowanie, przyznanie stronie skarżącej statusu podatnika podatku od towarów i usług, pomimo braku przesłanek faktycznych do zastosowania tych przepisów oraz

na braku prawidłowej subsumcji,

– art. 193 § 2 i § 4 o.p. polegające na braku obalenia domniemania wynikającego

z tych przepisów,

– art. 122 o.p. poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwiania sprawy

w postępowaniu podatkowym, ograniczając dalece inicjatywę dowodową strony podjętą celem wyczerpującego ustalenia okoliczności sprawy,

– art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 1 pkt 4 i 6 o.p. poprzez niedopełnienie obowiązku zebrania materiału dowodowego oraz wyczerpującego rozpatrzenia tego materiału -organ pominął wiele dowodów np. w żaden sposób nie ustosunkował się do zeznań świadków, z kolei dowody, na których się oparł, wydając decyzję ocenił wybiórczo i dowolnie, ewidentnie nimi manipulując,

– art. 121 § 1 o.p. poprzez niedopełnienie obowiązku prowadzenia postępowania

w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych,

– art. 180 w zw. z art. 191 o.p. poprzez oparcie rozstrzygnięcia na wątpliwym domniemaniu faktycznym, które było podstawą określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2006,

– art. 199a § 1, 2 i 3 o.p. oraz art. 189¹ k.p.c. poprzez samodzielne ustalenie przez organ kontrolujący, iż umowa użyczenia była umową pozorną,

– art. 120 o.p. poprzez niedopełnienie obowiązku prowadzenia postępowania na podstawie przepisów prawa poprzez ustalanie określonych okoliczności co do istnienia stosunku prawnego lub prawa przez organy administracji publicznej prowadzące postępowania w sprawach podatkowych a nie przez sądy powszechne,

– art. 136 i 145 § 2 o.p. poprzez pozbawienie strony możliwości działania przez pełnomocnika, poprzez niedoręczenie decyzji pełnomocnikowi,

– art. 11 ust. 2 pkt 3 oraz 13 ust. 6 ustawy z 28.09.1991 r. o kontroli skarbowej (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 65 ze zm.) poprzez prowadzenie postępowania kontrolnego i wykonywanie czynności kontrolnych w stosunku do podatnika przez nieupoważnioną osobę.

Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej.

W obszernym uzasadnieniu skargi podniesiono przede wszystkim, iż organy nie były uprawnione do samodzielnego stwierdzenia, że w 2006 r. pomiędzy Skarżącą a Spółką Q. obowiązywały umowy najmu, a nie obowiązywała umowa użyczenia. Winny w tym zakresie wystąpić z powództwem do sądu powszechnego. Skarżąca zarzuciła także niewłaściwe zabezpieczenie dokumentów. Wskazała, iż w protokole z 22.02.2007 r. nie wyszczególniono dokumentów, które zabrano z jej biura. Ponadto dokumentacja znajdująca się w UKS w B. była przechowywana w niewłaściwych warunkach. Nie można zatem twierdzić, zdaniem Skarżącej, że wśród dokumentów tych nie było umowy użyczenia. Autorka skargi wyjaśniła, że aneks do umowy najmu z [...].01.2006 r. był jedynie projektem umowy

i nie wszedł w życie w związku z podpisaniem umowy użyczenia. Organy nie udowodniły, że pomiędzy stronami umowy najmu miała miejsce zapłata czynszu. Skarżąca podniosła też, że Spółka Q. w 2006 r. nie ponosiła nakładów inwestycyjnych na wynajmowanym majątku. Ponadto zgodnie z umową najmu

z [...].12.2004 r. Spółka Q. nie mogła żądać zwrotu poniesionych nakładów,

w konsekwencji nie mogła z tego tytułu wystawiać faktur na rzecz Skarżącej. Wszystkie nakłady Spółka ta ponosiła we własnym interesie i odzyskiwała w drodze pożytków osiąganych ze swej działalności. Skarżąca zarzuciła także, iż M. K., która przeprowadzenia kontrolę u podatnika miała inny numer legitymacji, niż

to wynika z upoważnienia. Nadto, według Skarżącej, wydane decyzje nie zostały doręczone jej pełnomocnikowi tj. doradcy podatkowemu M. T.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

W ocenie Sądu organy podatkowe właściwie dokonały subsumcji norm prawa materialnego pod prawidłowo ustalony stan faktyczny, nie wystąpiło również naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w pełni uzasadniał ustalenie,

iż w 2006 r. pomiędzy Skarżącą a Spółką Q. obowiązywały i były wykonywane umowy wynajmu nieruchomości z [...].12.2004 r. (w J. G.)

i z 01.07.2005 r. (w K.). W dowodach tych nie znalazły potwierdzenia wyjaśnienia Skarżącej i D. R., iż w tym okresie obowiązywała umowa bezpłatnego użyczenia tychże nieruchomości Spółce Q.

Jak stwierdziły organy podatkowe, wiedzy o umowie użyczenia, która miała być zawarta 02.01.2006 r. nie posiadało ani Biuro Podatkowe prowadzące księgi Skarżącej, ani jej pracownicy. Organy te słusznie zwróciły uwagę, iż została ona podpisana m.in. przez T. Z., który w dniu 02.01.2006 r. nie był członkiem Zarządu Spółki Q. - funkcję tę pełnił od 01.06.2006 r. Nadto umowy użyczenia nie było w zabezpieczonych dokumentach, została przedstawiona dopiero

w momencie przeprowadzenia czynności kontrolnych.

W dniu [...].01.2006 r., a więc w tym samym dniu, w którym miało dojść

do zawarcia umowy użyczenia, podpisano aneks do umowy wynajmu nieruchomości, w którym zwiększono wartość czynszu za wynajem biura w K. Nieracjonalne jest zatem wyjaśnienie, że w tym samym dniu strony umowy najmu podwyższyły należny czynsz i jednocześnie podpisały umowę użyczenia będących przedmiotem najmu nieruchomości.

Mimo tego, że jak twierdzi Skarżąca w 2006 r. nie obowiązywały umowy najmu, wystawiono trzy faktury za wynajem nieruchomości w m-cu I, II i III 2006 r. Wprawdzie zostały one skorygowane (31.12.2006 r.) jednak, co istotne uwzględniono w nich ustalenia wynikające z przywołanego powyżej aneksu do umowy wynajmu dotyczące zwiększenia wartości czynszu. Również to wskazuje, że pracownicy Skarżącej wystawiający faktury zostali poinformowani o ustaleniach podpisanego aneksu, nie posiadali natomiast informacji o umowie użyczenia. W świetle przedstawionych okoliczności nieprzekonujące są także wyjaśnienia Skarżącej,

iż aneks stanowił jedynie projekt umowy, która nie weszła w życie.

Kolejną istotną okolicznością jest fakt, że dwie z wystawionych faktur zostały częściowo opłacone przez Spółkę Q. przelewami bankowymi w dniu 08.08.2006 r. i 14.08.2006 r. Wskazuje to, że także pracownicy Spółki Q. realizowali umowy najmu, a nie rzekomą umowę użyczenia. Nie sposób uznać twierdzenia, że także w tym przypadku miały miejsce błędne działania pracowników.

Przedstawione okoliczności, w szczególności podpisany w dniu [...].01.2006 r.

i realizowany aneks do umowy wynajmu, wystawianie faktur za wynajem, dokonywanie za nie płatności, brak wiedzy o umowie użyczenia u pracowników Skarżącej, pracowników Spółki Q., jak i w Biurze Podatkowym prowadzącym księgi Skarżącej, czy podpisanie tej umowy przez T. Z. potwierdzają,

iż Skarżącą i Spółkę Q. w 2006 r. łączył stosunek prawny najmu. Organy miały zatem podstawy by przyjąć, że umowa użyczenia została stworzona wyłącznie

w celu uniknięcia opodatkowania świadczonych usług.

Sąd nie podziela zarzutów Skarżącej, iż organy podatkowe nie były uprawnione do samodzielnego podjęcia przedstawionych powyżej ustaleń. Przepis art. 199a § 3 o.p. stanowi, że jeżeli z dowodów zgromadzonych w toku postępowania, w szczególności zeznań strony, chyba że strona odmawia składania zeznań, wynikają wątpliwości co do istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, z którym związane są skutki podatkowe, organ podatkowy występuje do sądu powszechnego o ustalenie istnienia lub nieistnienia tego stosunku prawnego lub prawa. Jest to norma procesowa regulująca kwestię wystąpienia przez organ podatkowy w toku postępowania podatkowego z powództwem do sądu powszechnego. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela stanowisko zaprezentowane w wyroku NSA z 22.01.2008 r., II FSK 1611/06 (LEX nr 331325),

iż organ podatkowy ma obowiązek wystąpienia z powództwem o ustalenie istnienia bądź nieistnienia stosunku prawnego, jeżeli w wyniku przeprowadzonego postępowania podatkowego pozostały niedające się usunąć wątpliwości

co do istnienia bądź nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, z którym związane są skutki podatkowe. Przepis ten nie uchyla zasady, iż w pierwszej kolejności samodzielnych ustaleń w tym zakresie winien dokonać organ podatkowy. Biorąc pod uwagę przepisy art. 122 i 187 § 1 o.p., organ jest zobowiązany do ustalenia wszystkich istotnych z prawnopodatkowego punktu widzenia okoliczności faktycznych danej sprawy. Organ podatkowy jest niewątpliwie także uprawniony

do oceny tych faktów, za czym przemawia treść art. 191, a także art. 199a § 1 i 2 o.p., jak i początkowa fraza § 3 tego przepisu (por. K. J. Stanik, Obejście i nadużycie prawa w prawie podatkowym, ZNSA 2008/5/48). Powinność wystąpienia do sądu powszechnego zachodzi zaś dopiero w przypadku stwierdzenia występowania wątpliwości, co do "istnienia bądź nieistnienia stosunku prawnego lub prawa,

z którym związane są skutki podatkowe". Należy też zauważyć, że przedmiotem powództwa do sadu powszechnego (w trybie art. 189¹ k.p.c.) może być jedynie ustalenie istnienia prawa lub stosunku prawnego, a nie ustalenia faktyczne,

do których uprawnione są wyłącznie organy podatkowe.

Jak już wskazano powyżej, w ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie organy podatkowe wykazały fakt obowiązywania i wykonywania przez Skarżącą i Spółkę Q. w 2006 r. umów wynajmu nieruchomości. Nie wystąpiły zatem wątpliwości, które skutkowałyby koniecznością podejmowania przez organ podatkowy decyzji

o wystąpieniu do sadu powszechnego o ustalenie istnienia bądź nieistnienia stosunku prawnego lub prawa.

Niezasadne w tym zakresie są podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania podatkowego tj.: art. 121 § 1, art. 122, art. 180, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 1 pkt 4 i 6 o.p. W ocenie Sądu organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego.

W szczególności zebrano i rozpatrzono w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy dotyczący wszystkich okoliczności istotnych dla oceny prawnej sprawy.

W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy przedstawił powody, dla których uznał wyjaśnienia Skarżącej i jej małżonka za niewiarygodne, wskazał też i ocenił dowody, na podstawie których ustalono stan faktyczny. Dokonana ocena materiału dowodowego mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów. W uzasadnieniu decyzji przekonująco i logicznie wywiedziono przesłanki, które doprowadziły

do podjętego rozstrzygnięcia, wyjaśniając podstawy prawne decyzji. Sposób przeprowadzenia postępowania podatkowego uwzględniał zasadę budzenia zaufania do organów podatkowych.

Biorąc pod uwagę zarzuty skargi należy wskazać, iż zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 p.t.u. opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Stosownie do art. 29 ust. 1 p.t.u. podstawą opodatkowania w podatku od towarów i usług jest obrót, który obejmuje kwotę należną z tytułu sprzedaży, pomniejszoną o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy. Obrót zwiększa się o otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną) towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika, pomniejszone o kwotę należnego podatku. Zasadą jest zatem, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega jedynie odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług. W niniejszej sprawie świadczona usługa najmu miała niewątpliwie charakter odpłatny, a podstawę opodatkowania stanowiła należna kwota czynszu wynikająca z zawartych umów. Według art. 19 ust. 13 pkt 4 p.t.u. obowiązek podatkowy z tytułu świadczenia

na terytorium kraju m.in. usług najmu, dzierżawy, leasingu lub usług o podobnym charakterze powstaje z chwilą otrzymania całości lub części zapłaty, nie później jednak niż z upływem terminu płatności określonego w umowie lub na fakturze. Wobec postanowień umów najmu z [...].12.2004 r. i [...].07.2005 r. obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług z tytułu świadczenia usług wynajmu nieruchomości powstał w miesiącu następnym po wykonaniu usługi, odpowiednio

w poszczególnych miesiącach od lutego do grudnia 2006 r.

W sytuacji, gdy Skarżąca podlegała obowiązkowi podatkowemu w podatku

od towarów i usług, nie ma podstaw by zgodzić się z zarzutami skargi odnośnie przyznania jej statusu podatnika tego podatku z naruszeniem przepisów prawa materialnego.

Konsekwencją podjętych ustaleń było stwierdzenie w protokole badania ksiąg (k. 83/3 akt adm.), a także w wydanych decyzjach, iż księgi rachunkowe Skarżącej nie odzwierciedlają stanu rzeczywistego i stosownie do art. 193 o.p., nie zostają uznane za dowód tego, co wynika z zawartych w zapisów w części dotyczącej przychodów z wynajmu nieruchomości. Niezasadny jest zatem zarzut naruszenia art. 193 § 2 i 4 o.p.

Nie znajduje także uzasadnienia twierdzenie skargi, iż kontrolę w stosunku

do Skarżącej prowadziła osoba nieupoważniona. Stosownie do upoważnień

z 21.02.2007 r. (k. 1 i 3 akt adm.) osobą upoważnioną do przeprowadzenia czynności w toku postępowania kontrolnego a także przeprowadzenia kontroli podatkowej w ramach prowadzonego postępowania kontrolnego i wykonywania czynności kontrolnych była m.in. M. K. - st. komisarz skarbowy nr leg. [...]. Jak wynika z Protokołu kontroli, od 01.01.2008 r. M. K. została inspektorem kontroli skarbowej nr leg. [...]. W ocenie Sądu zaistniała zmiana zajmowanego stanowiska służbowego i numeru legitymacji służbowej nie skutkowała utratą upoważnień udzielonych tej osobie, bez wpływu na podjęte rozstrzygnięcie pozostaje też błędne podanie numeru legitymacji osoby kontrolującej w protokole przesłuchania Skarżącej.

Odnośnie zarzutów dotyczących niewłaściwego pobrania i zabezpieczenia dokumentacji Skarżącej należy wskazać, że z akt sprawy wynika, że protokół wydania ewidencji i dokumentów (k. 7 akt adm.) został podpisany przez E. S. z Biura Obsługi Podatników s.c. Skarżąca nie wskazuje jaki wpływ na rozstrzygnięcie sprawy miały wskazywane ewentualne nieprawidłowości w sposobie przechowywania dokumentów. W ocenie Sądu podniesione w tym zakresie zarzuty nie dają podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Za bezzasadny należy uznać także zarzut, iż wydane w sprawie decyzje nie zostały doręczone pełnomocnikowi Skarżącej tj. doradcy podatkowemu

M. T. Jak słusznie wskazał organ odwoławczy, M. T. w piśmie z 08.12.2008 r. stanowiącym odpowiedź na zapytanie o ważność jego pełnomocnictwa oświadczył, iż "w związku z rozwiązaniem umowy obsługi finansowo - księgowej wraz z pełnomocnictwem, wygasła jego ważność z dniem 20 listopada 2008 r.". W piśmie tym wyraźnie zaznaczył, iż powyższe dotyczy niniejszego postępowania. Ponadto, na kopii pisma z 02.12.2008 r. M. T. zamieścił adnotację, iż "rozwiązana umowa obsługi finansowo-księgowej P. W. C.M. D. R. związana była z udzielonym pełnomocnictwem, którego ważność wygasła z dniem 20.11.2008 r.". Powyższe oświadczenia nie pozostawiają wątpliwości, że w czasie wydawania przedmiotowych decyzji M. T. nie był pełnomocnikiem Skarżącej.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono o oddaleniu skargi jako bezzasadnej.