Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2561/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-04-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Barbara Mleczko – Jabłońska, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak (spr.), Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, , Protokolant specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi F. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości dotacji przypadającej do zwrotu. 1. Uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2014 r. nr [...]. 2. Zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz F. w W. kwotę 17 (siedemnastu) złotych tytułem zwrotu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. 3. Stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi złożonej przez F. w W. (dalej: F., skarżąca lub strona) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (dalej: SKO, organ odwoławczy lub II instancji) z [...] lipca 2014r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta [...] (dalej: Prezydent lub organ I instancji) z [...] maja 2014r., nr [...] w sprawie ustalenia kwoty dotacji podlegającej zwrotowi do budżetu W.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.

W dniu [...] marca 2013 r. skarżąca zawarła z W. umowę o wsparcie realizacji zadania z zakresu pomocy społecznej (dalej: umowa o wsparcie). Umowa ta została zawarta zgodnie z przepisami ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013 r., poz. 182 ze zm.) oraz ustawy z dnia 23 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. z 2010 r., Nr 234, poz. 1536 ze zm.). Na realizację zadania otrzymała 50.000 zł dotacji.

W ramach ww. umowy w dniu 3 grudnia 2013 r. M. przekazało na konto strony II transzę dotacji w wysokości 17.000 zł. Z realizacji umowy o wsparcie skarżąca złożyła sprawozdania (częściowe i końcowe). W trakcie przeprowadzanego rozliczenia i analizy przedłożonych dokumentów księgowych wskazano, że kwota 1.317.94 zł wraz z należnymi odsetkami podatkowymi, powinna być zwrócona do budżetu W., w związku z brakiem możliwości rozliczenia następujących wydatków:

- zaliczki podatku dochodowego od osób fizycznych w wysokości 1.067,94 zł (pokrytych z dotacji), dokonanych w styczniu 2014 r., czyli po ukończeniu realizacji umowy o wsparcie z 25 marca 2013 r.;

- opłaty za dodatkowe usługi księgowe w wysokości 250 zł (rachunek 4/12/2013), z powodu przekroczenia kwoty wynikającej z kosztorysu stanowiącego załącznik nr 3 do ww. umowy o wsparcie. W pozycji kosztorysowej II.1 (obsługa księgowa) na całość zadania przeznaczono 2.500 zł. W pierwszej transzy rozliczono 1.750 zł zatem w II transzy można było rozliczyć tylko 750 zł. Natomiast strona przedstawiła rachunek na kwotę 1.000 zł.

Zawiadomieniem z [...] marca 2014 r. Prezydent poinformował o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zwrotu kwoty dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem wraz z obowiązkowymi odsetkami.

W dniu 11 kwietnia 2014 r. skarżąca zwróciła się z prośbą o umorzenie kwoty 1.317,94 zł wraz z należnymi odsetkami, motywując wniosek małym doświadczeniem w realizacji programów z udziałem środków publicznych.

Decyzją z [...] maja 2014r. organ I instancji ustalił kwotę dotacji 1.317,94 zł jako podlegającą zwrotowi do budżetu miasta oraz określił datę 16 stycznia 2014r. jako datę od której należy naliczać odsetki.

W uzasadnieniu wskazał, że powyższa kwota dotacji została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem w rozumieniu art. 252 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2013r., poz. 885 ze zm., dalej: u.f.p.). Prezydent wskazał, że zgodnie z art. 252 ust. 1 pkt 1 u.f.p., dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, podlegają zwrotowi do budżetu wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych w ciągu 15 dni po upływie terminu wykorzystania dotacji. W przedmiotowej sprawie termin wykorzystania dotacji upłynął 31 grudnia 2013 r., natomiast termin zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem upłynął 15 stycznia 2014 r. Dlatego też odsetki od kwoty 1.317.94 zł naliczone zostaną od dnia 16 stycznia 2014 r., tj. od dnia następującego po upływie terminu zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem do budżetu W. - zgodnie z art. 252 ust. 6 pkt 2 u.f.p.

Rozpoznając sprawę, na skutek złożonego odwołania, SKO zaskarżoną decyzją z [...] lipca 2014r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał na zapisy umowy o wsparcie realizacji zadania publicznego z której wynika, że przyznane środki f. mogła wykorzystać nie później niż do dnia 31 grudnia 2013 r. (§ 3 pkt 7 umowy o wsparcie), a niewykorzystane w tym terminie środki strona obowiązana była zwrócić do dnia 15 stycznia 2014 r. (§ 3 pkt 8 umowy o wsparcie).

SKO stwierdziło, że strona po dacie 31 grudnia 2013 r. wykorzystała środki niezgodnie z przeznaczeniem, tj. środki z dotacji zostały wykorzystane do opłacenia podatku od wynagrodzeń w styczniu 2014 r. oraz w celu opłacenia faktury za usługi księgowe. Łącznie kwota dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem wyniosła 1.317,94 zł.

Organ II instancji nie zgodził się natomiast z decyzją Prezydenta w zakresie odsetek wskazując, że organ I instancji nieprawidłowo zastosował art. 252 ust. 6 pkt 2 u.f.p., który ma zastosowanie jedynie do dotacji pobranych nienależnie lub w nadmiernej wysokości, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Zastosowanie winien mieć art. 252 ust. 6 pkt 1 u.f.p., którego zastosowanie oznaczałoby w efekcie ustalenie wyższej kwoty odsetek od ustalonej kwoty należnej do zwrotu. Mając jednak na względzie, zakaz orzekania na niekorzyść odwołującego się, organ II instancji przyjął pierwszą wartość jako prawidłową.

Pismem z 5 września 2014r. F. złożyła skargę na decyzję SKO z [...] lipca 2014 r. wnosząc o jej uchylenie w części dotyczącej obowiązku zwrotu 1.067,94 zł., tj. podatku od wynagrodzeń zapłaconego w styczniu 2014 r. Zaskarżonej decyzji zarzuciła obrazę prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 252 ust 1 pkt 1 u.f.p. przez błędne przyjęcie, iż zapłata podatku od wynagrodzeń dokonana przez skarżącą po terminie realizacji zadania określonym w § 2 pkt 18 umowy o wsparcie z [...] marca 2013r., stanowi wykorzystanie dotacji stanowiącej przedmiot umowy niezgodnie z przeznaczeniem i przez to podlega zwrotowi do budżetu wraz z odsetkami.

W uzasadnieniu skargi wyjaśniła, że wszystkie zadania zostały zrealizowane przez nią w wymaganym w umowie terminie tj. do dnia 31 grudnia 2013r. Do tego bowiem momentu zrealizowano wszystkie działania objęte harmonogramem i dokonano za nie zapłaty. Strona stwierdziła, że do tego terminu faktycznie nastąpiła zapłata, tylko nie uiszczono jedynie podatku od wynagrodzeń, który zapłacony został w terminie wymaganym dla zapłaty podatku od wynagrodzeń wypłaconych w grudniu.

Zdaniem strony ustawodawca nie definiuje pojęcia wykorzystania dotacji niezgodnie z przeznaczeniem. Dlatego też, w jej ocenie będzie to miało miejsce w przypadku wydatkowania dotacji na inny cel niż określony w umowie, co w sprawie nie miało miejsca. Potwierdzeniem powyższego jest także wyrok Sądu Okręgowego w O. z [...] grudnia 2013 r. [...], gdzie sąd wyjaśnił, że wykorzystanie dotacji celowej niezgodnie z przeznaczeniem polega w szczególności na zapłacie ze środków pochodzących z dotacji, za inne zadania niż te, na które dotacja była udzielna albo na realizację innych celów niż cele wskazane w przepisach odrębnych stanowiących o sposobie udzielania i rozliczania dotacji. Ponadto strona zwróciła uwagę, że w cytowanym wyroku sąd stwierdził, iż "okoliczność zapłaty reszty wynagrodzenia wykonawcy po terminie określonym w umowie stron jako termin realizacji umowy o wsparcie nie może zmienić faktu, iż wykonanie obiektu na który została, przyznana dotacja nastąpiło w terminie określonym umową stron".

W związku z powyższym, zdaniem strony, brak jest podstaw do stwierdzenia, iż w przedmiotowej sprawie dotacja wykorzystana została niezgodnie z przeznaczeniem.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie.

Pismem procesowym z 30 sierpnia 2015r. F. zmodyfikowała wnioski ze skargi i zwróciła się o uchylenie zaskarżanej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w całości i uchylenie decyzji Prezydenta [...] z [...] maja 2014 r. oraz zasądzenie kosztów sądowych w wysokości 17 złotych ograniczając to żądanie do równowartość wniesionej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1. prawa materialnego tj. art. 252 ust. 1 pkt 1 u.f.p. poprzez jego błędne zastosowanie;

2. przepisów postępowania tj. art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.) poprzez utrzymanie w mocy decyzji wadliwej;

3. art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie należytego uzasadnienia decyzji;

4. art. 7 k.p.a. poprzez pominięcie przy orzekaniu interesu społecznego.

W uzasadnieniu pisma F. rozwinęła powyższe zarzuty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z p. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Jednocześnie, zgodnie z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

W ocenie sądu skarga analizowana w świetle powyższych regulacji prawnych zasługuje na uwzględnienie.

Stan faktyczny rozpoznawanej sprawy jest bezsporny.

W dniu [...] marca 2013r. skarżąca zawarła z Prezydentem umowę Nr [...] na realizację zadania publicznego z zakresu działalności na rzecz osób niepełnosprawnych. Skarżąca do końca roku 2013 nie dokonała zapłaty zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych za grudzień 2013r. Uczyniła to w 2014r. w dniu 21 stycznia 2014r. Wydatkowała również kwotę 250 złotych ponad kwotę 2500 złotych przewidzianą w kosztorysie za zapłatę za usługi księgowe.

Przechodząc do analizy sprawy w pierwszej kolejności należy podkreślić, że organy orzekające w sprawie w żaden sposób nie wskazały, co w ich ocenie należy rozumieć przez wykorzystanie dotacji niezgodnie z przeznaczeniem.

Zgodnie z art. 252 ust. 1 pkt 1 u.f.p. dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem - podlegają zwrotowi do budżetu wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia okoliczności, o których mowa w pkt 1 lub pkt 2.

Słusznie skarżąca zauważyła, że ustawodawca nie definiuje terminu dotacja wykorzystywana niezgodnie z przeznaczeniem. Zasadnie także wskazała, z czym sąd zgadza się w całej rozciągłości, że wykorzystanie dotacji niezgodnie z przeznaczeniem oznacza, przede wszystkim wykorzystanie jej na cel inny niż ten, który w świetle umowy o wsparcie miał być realizowany.

Przenosząc powyższe na realia sprawy sąd wskazuje, że dotację skarżąca pobrała na podstawie umowy o wsparcie i była ona niezbędna na dofinansowanie dotowanego zadania. Skarżąca natomiast uiściła kwotę 250 złotych ponad kwotę wskazaną w kosztorysie oraz uiściła zaliczkę na podatek dochodowy po terminie, na który została zawarta umowa o wsparcie, jednakże organ nie kwestionował zasadności, czy też celowości poniesienia tych wydatków.

Mając powyższe na względzie organy orzekające wskazały, że wydatek 250 zł stanowi dotację wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem, jednakże organy w żaden sposób nie dokonały analizy sprawy w zakresie tego wydatku pod kątem pobrania dotacji w nadmiernej wysokości. Zgodnie bowiem z art. 252 ust. 3 u.f.p. dotacjami pobranymi w nadmiernej wysokości są dotacje otrzymane z budżetu jednostki samorządu terytorialnego w wysokości wyższej niż określona w odrębnych przepisach, umowie lub wyższej niż niezbędna na dofinansowanie lub finansowanie dotowanego zadania.

Organy orzekającej jednakże nie odniosły się do powyższej kwestii, a ma ona znaczenie dla orzeczenia w zakresie odsetek, które nalicza się w sposób odrębny w wypadku wykorzystania dotacji niezgodnie z przeznaczeniem, czy też pobranej nienależnie lub w nadmiernej wysokości. Brak odniesienia się do powyższego nie pozwala sądowi na stwierdzenie, czy było to przedmiotem analizy organów, czy też nie i dlaczego.

W przedmiotowej sprawie niezależnie od tego czy mamy do czynienia z dotacją wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem czy też z dotacją pobraną w nadmiernej wysokości organy orzekające nie zwróciły uwagi na wiążący ich zapis umowy o wsparcie. Mianowicie jak słusznie zauważyła skarżąca w piśmie procesowym w § 1 ust. 11 umowy o wsparcie wskazano, że jeżeli dany koszt finansowany z dotacji wykazany w sprawozdaniu z realizacji zadania publicznego nie jest równy z kosztem określonym w odpowiedniej pozycji kosztorysu, to uznaje się go za zgodny z kosztorysem, wtedy gdy nie nastąpiło jego zwiększenie o więcej niż 10%.

Zgodnie z kosztorysem na usługi księgowe zaplanowano 2.500 zł, skarżąca natomiast wydatkowała kwotę 2.750 zł, zatem wydała 250 złotych więcej niż zaplanowano w budżecie. Kwota ta jednak nie przekracza 10 %, o której mowa w § 1 ust. 11 umowy o wsparcie. W związku z tym brak ze strony organów odniesienia się do tej kwestii i przy założeniu, że w sprawie mamy do czynienie z dotacją wykorzystaną niezgodnie z przeznaczeniem (co nie zostało wyjaśnione), stanowi naruszenie art. 252 ust. 1 pkt 1 u.f.p. W tym miejscu należy podkreślić, że § 1 ust. 12 umowy o wsparcie w wypadku przekroczenia kwoty z kosztorysu przewidywał obowiązek poinformowania pisemnie drugiej strony umowy o przekroczeniu tej pozycji kosztorysu, jednakże jak zasadnie podnosi F. nie poinformowanie drugiej strony umowy nie jest obwarowane jakąkolwiek sankcją, a wobec jasnego brzmienia § 1 ust. 11 umowy o wsparcie fakt ten nie powinien mieć wpływu na ocenę w zakresie przekroczenia kosztorysu.

Przechodząc do kolejnego kwestionowanego wydatku należy zwrócić uwagę, że w ocenie sądu wydatkowanie dotacji po terminie, na który została zawarta umowa nie mogło stanowić wykorzystania dotacji niezgodnie z przeznaczeniem. Organy orzekające bowiem w tym także wypadku nie zwróciły uwagi na fakt, że gdyby skarżąca uiściła zaliczkę na podatek dochodowy do końca roku 2013r. w tym zakresie organy w ogóle nie miałyby żadnych wątpliwości co do celowości i sposobu wykorzystania tej kwoty. Zatem problemem obecnie jest wydatkowanie tej części dotacji po zakończeniu roku 2013. Dlatego też w tym także zakresie, za zasadny sąd uznał zarzut skargi naruszenia art. 252 ust. 1 pkt 1 u.f.p. W ocenie sądu organy bowiem nie zwróciły uwagi na przepis art. 251 ust. 1 u.f.p.

Zgodnie z art. 251 ust. 1 u.f.p. dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego w części niewykorzystanej do końca roku budżetowego podlegają zwrotowi do budżetu tej jednostki w terminie do dnia 31 stycznia następnego roku.

W przypadku podjęcia uchwały, o której mowa w art. 263 ust. 2, niewykorzystana część dotacji podlega zwrotowi do budżetu jednostki samorządu terytorialnego w terminie 15 dni od dnia określonego w tej uchwale (art. 251 ust. 2 u.f.p.). Natomiast art. 251 ust. 3 u.f.p. stanowi, że w przypadku gdy termin wykorzystania dotacji, o których mowa w ust. 1, jest krótszy niż rok budżetowy, niewykorzystana część dotacji podlega zwrotowi w terminie 15 dni po upływie terminu wykorzystania dotacji.

W myśl art. 251 ust. 5 u.f.p. od kwot dotacji zwróconych po terminach określonych w ust. 1-3 nalicza się odsetki w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, począwszy od dnia następującego po upływie terminów zwrotu określonych w ust. 1-3.

Natomiast ust. 4 art. 251 u.f.p stanowi, że wykorzystanie dotacji następuje w szczególności przez zapłatę za zrealizowane zadania, na które dotacja była udzielona, albo, w przypadku gdy odrębne przepisy stanowią o sposobie udzielenia i rozliczenia dotacji, wykorzystanie następuje przez realizację celów wskazanych w tych przepisach.

Trzeba także podkreślić, że zgodnie z § 1 ust. 18 umowy o wsparcie termin realizacji zadania został ustalony na okres od 14 lutego 2013r. do 31 grudnia 2013r. W § 3 ust. 7 umowy o wsparcie wskazano, że przyznane środki finansowe określone w § 1 ust. 4 Zleceniobiorca jest zobowiązany wykorzystać nie później do dnia wskazanego w § 1 ust. 18 jako termin końcowy wykonania zadania, tj. do 31 grudnia 2013r.

Ponadto § 3 ust. 8 umowy o wsparcie wskazuje, że środki niewykorzystane do terminu określonego w ust. 7, Zleceniobiorca zobowiązuje się zwrócić w raz z odsetkami bankowymi odpowiednio w terminie do 15 stycznia 2014r., na rachunek bankowy Zleceniodawcy: (...). Za datę zwrotu uważa się datę wpływu środków na rachunek Zleceniodawcy. Środki finansowe niezwrócone w terminie określonym w ust. 8 podlegają zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, naliczonymi zgodnie z art. 251 ust. 5 u.f.p. (§ 3 ust. 9 umowy o wsparcie).

Na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy i co nie jest kwestionowane przez żadną ze stron wynika, że skarżąca dopiero w styczniu 2014r. opłaciła zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych i część tej zaliczki w wysokości 1.067,94 zł pokryła z udzielonej dotacji.

Organy orzekające w sprawie jednakże nie zwróciły uwagi na cytowany wyżej art. 251 ust. 4 u.f.p., który posługuje się terminem "wykorzystanie dotacji", a nie terminem "wydatkowanie dotacji". W rozumieniu tego przepisu wykorzystanie dotacji następuje w szczególności przez zapłatę za zrealizowane zadania.

W orzecznictwie sądowym zwraca się uwagę, że odrębnie i inaczej niż to miało miejsce w u.f.p. z 2005 r., uregulowana jest kwestia wykorzystania dotacji udzielonej z budżetu państwa (art. 168 ust. 4 i 5 u.f.p.) i wykorzystania dotacji udzielonej z budżetu jednostek samorządu terytorialnego (art. 251 ust. 4 u.f.p.). Zgodnie z art. 168 ust. 4 u.f.p. dotacja udzielona z budżetu państwa zostaje wykorzystana przez zapłatę za zrealizowane zadania, na które była udzielona, zaś przekazanie dotacji na rachunek beneficjenta nie oznacza wykorzystania dotacji. Zgodnie natomiast z cytowanym art. 251 ust. 4 u.f.p. dotacja z budżetu samorządu terytorialnego zostaje wykorzystana w szczególności przez zapłatę, co oznacza, że zapłata za zrealizowanie zadania jest jednym ze sposobów wykorzystania dotacji.

Słusznie zauważył NSA w wyroku z 20 listopada 2014r., sygn. akt II GSK 1107/13 (dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl), że odmienna redakcja wymienionych przepisów nie może pozostawać bez wpływu na ich wykładnię. Skoro ustawodawca nadał im odmienną treść, to należy je wykładać zgodnie z ich brzmieniem i przyjąć, że zapłata za prace związane z realizacją zadania nie jest jedyną formą wykorzystania dotacji udzielonej z budżetu samorządu terytorialnego. Zatem treść art. 168 ust. 4 u.f.p. nie uzasadnia poglądu, że dotacje samorządowe mogą być wykorzystywane tylko przez zapłatę za zrealizowanie zadania, bowiem wykorzystanie tych dotacji regulowane jest odrębnie i inaczej w art. 251 ust. 4 u.f.p., nie zaś tak jak w art. 168 ust. 4 u.f.p.

W powyższym wyroku NSA zasadnie wskazał, powołując się na szereg swoich wyroków, że "wykorzystanie dotacji" nie jest równoznaczne z zapłatą za zadania.

W związku z powyższym organy orzekające nie dokonały stosownej analizy sprawy pod kątem czy wydatek poniesiony na wynagrodzenia pracowników wypłacone zgodnie z kosztorysem w grudniu 2013r., a tylko zaliczka za podatek dochodowy od tych wynagrodzeń została uregulowana w styczniu 2014r. stanowi wykorzystanie dotacji w rozumieniu powyżej zinterpretowanego przepisu art. 251 ust. 4 u.f.p. Trzeba zaznaczyć, że z akt sprawy wynika, iż zrealizowano w terminie zadanie publiczne, na które udzielona była dotacja i za ten okres zapłacono wynagrodzenie za pracę wykonaną w trakcie realizacji zadania, a tylko przekazanie do Urzędu Skarbowego zaliczki na podatek dochodowy od tych wynagrodzeń zgodnie z przepisami ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361) nastąpiło w styczniu 2014r. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że skarżąca otrzymała dotację na wynagrodzenia w skład których wchodzi również zaliczka na podatek dochodowy. Wynagrodzenia zostały wypłacone w grudniu 2013r., w miesiącu tym zostały również wyliczone i pobrane zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych (wynagrodzenia zostały pomniejszone o te zaliczki), a jedynie odprowadzone zgodnie z przepisami powyższej ustawy w styczniu 2014r. Zatem w ocenie sądu interpretacja użytego w art. 251 ust. 4 u.f.p. zwrotu "w szczególności" pozwala uznać, że dotacja została wykorzystana w terminie.

Reasumując trzeba wskazać, że zarówno wynagrodzenia pracowników wraz z zaliczkami na podatek dochodowy jak i wydatki na usługi księgowe - czyli dwa wydatki zakwestionowane przez organy jako wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, były ujęte w kosztorysie. Sam kosztorys natomiast stanowi integralną część zawartej pomiędzy stronami umowy o wsparcie realizacji zadania z zakresu pomocy społecznej. Organy orzekające w swoich rozstrzygnięciach nie odniosły się do wyżej wskazanych i zinterpretowanych przez sąd przepisów. W swoich orzeczeniach nie dokonały szczegółowej analizy przepisów, co winno znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu. Nie dokonały również w sposób prawidłowy subsumpcji ustalonego stanu faktycznego do normy prawnej. W związku z powyższym zasadny jest zarzut skarżącej naruszenia także art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy bowiem nie wyjaśniły stronie zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy załatwieniu sprawy. Uzasadnienie decyzji organów obydwu instancji nie zawiera wskazanych w art. 107 § 3 k.p.a. elementów uzasadnienia. W związku z tym w ocenie sądu w sprawie zaistniała konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji oraz na mocy art. 135 p.p.s.a. decyzji Prezydenta [...], gdyż wskazane uchybienia dotyczą również tego organu.

Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy Prezydent [...] uwzględni powyższą ocenę prawną i na nowo rozpozna sprawę mają na uwadze w szczególności zapisy wiążącej strony umowy oraz w szczególności przedstawioną interpretację art. 251 ust. 4 u.f.p.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga jest zasadna i na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach w wysokości 17 złotych z tytułu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa sąd orzekł na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. Orzeczenie zawarte w pkt 3 wyroku uzasadnia art. 152 p.p.s.a.