Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2097/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-02-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Odpady
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 28, art. 138 § 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 53  ust 4b
journal: Dz.U. 2013 poz 888
law: Ustawa z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi - tekst jedn.

SENTENCJA

Warszawa, 11 lutego 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Kaja Angerman (spr.) Sędzia WSA Grzegorz Rząsa asesor WSA Paweł Dańczak po rozpoznaniu 11 lutego 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Głównego Inspektora Ochrony Środowiska na rzecz [...] S.A. z siedzibą w [...] kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej, na skutek skargi [...] S.A. z siedzibą w [...], była decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] lipca 2020 r. nr [...] wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 105 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej "k.p.a.") oraz art. 53 ust. 4a i art. 55 ustawy z 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (Dz. U. z 2020 r. poz. 1114, dalej również "u.g.o.") w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego.

Zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną.

Marszałek Województwa [...] (dalej również "organ pierwszej instancji" lub "marszałek") decyzją z [...] stycznia 2019 r. nr [...] unieważnił dokumenty potwierdzające recykling odpadów opakowaniowych (DPR) i dokumenty potwierdzające inny niż recykling proces odzysku odpadów opakowaniowych (DPO) wystawione za 2016 r. przez [...] sp. j. z siedzibą w [...] ([...], [...]) o numerach ewidencyjnych: DPR: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz DPO: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...].

[...] S.A. z siedzibą w [...] (dalej również "skarżąca") wywiodła odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji oraz wniosła o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

– art. 9 i art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie jej czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem zaskarżonej decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz nie poinformowania skarżącej o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków;

– art. 6 k.p.a. poprzez zastosowanie do dokumentów sporządzonych przed 1 stycznia 2018 r. przepisów kompetencyjnych obowiązujących po ww. dacie;

– art. 7 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieustalenie stanu faktycznego sprawy przed wydaniem zaskarżonej decyzji;

– art. 28 k.p.a. poprzez nieuznanie [...] S.A. jako strony w niniejszym postępowaniu, mimo że zaskarżona decyzja dotyczy jej obowiązków wskazanych w art. 53 ust. 4b u.g.o. i ma bezpośredni wpływ na jej zobowiązania;

– art. 53 ust. 4a u.g.o. poprzez niewłaściwe zastosowanie i objęcie decyzją dokumentów DPR i DPO sporządzonych przed [...] stycznia 2018 r., tj. sprzed dnia wejście w życie przepisów przyznających Marszałkowi Województwa [...] prawo do unieważnienia ww. dokumentów.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska (dalej również "organ" lub "GIOŚ") kontrolowaną obecnie decyzją uznał, że [...] S.A. nie ma statusu strony w postępowaniu o unieważnienie ww. dokumentów DPR i DPO i umorzył postępowanie odwoławcze. Organ wskazał, że postępowanie prowadzone było na podstawie art. 54 ust. 4a u.g.o. i odnosiło się do stwierdzonych rażących nieprawidłowości w [...] sp.j. Postępowanie to dotyczyło tylko wystawcy dokumentów DPR i DPO, a nie każdego podmiotu, który może się posługiwać dokumentem DPR i DPO wystawionym przez [...] sp.j., w tym organizacji odzysku opakowań.

Organ wywiódł, że organizacja odzysku opakowań, której zostały przekazane dokumenty DPO lub DPR, a które zostały unieważnione decyzją, jest obowiązana do złożenia skorygowanego sprawozdania, o którym mowa w art. 73 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (tzn. rocznego sprawozdania o produktach, opakowaniach o gospodarowaniu odpadami m.in. w zakresie określenia wysokości należnej opłaty produktowej), w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia, w którym decyzja, stała się ostateczna (art. 54 ust. 4b u.g.o.). GIOŚ podkreślił również, że art. 53 ust. 4b u.g.o. nakłada na organ administracji jedynie obowiązek poinformowania organizacji odzysku opakowań o unieważnieniu dokumentu DPR oraz DPO. Zdaniem organu nie można jednak uznać, że na organizacji ciąży obowiązek zapłaty opłaty produktowej, o której mowa w art. 34 ust. 2 u.g.o.

W ocenie organu nakaz osiągnięcia wymaganego poziomu odzysku, stosownie do treści art. 17 ust. 1 u.g.o., w sposób faktyczny ciąży na wprowadzającym produkty w opakowaniach, mimo, że wprowadzający produkty w opakowaniach może wykonać ten obowiązek samodzielnie albo za pośrednictwem organizacji odzysku opakowań, której zlecił jego wykonanie (art. 17 ust. 2 u.g.o.). Natomiast niewykonanie powyższego obowiązku przez wprowadzającego produkty w opakowaniach oraz organizacje odzysku opakowań obliguje te podmioty do uiszczenia opłaty produktowej, obliczoną oddzielnie w przypadku nieosiągnięcia recyklingu i odzysku (art. 34 ust. 2 u.g.o.). W świetle powyższego organ stwierdził, że obowiązek zapłaty opłaty produktowej powstaje gdy nie zostanie osiągnięty wymagany poziom recyklingu, w tym recyklingu dla wszystkich opakowań razem, oraz odzysku, a nie w przypadku unieważnienia dokumentu DPR lub DPO.

Dalej GIOŚ wyjaśnił, że w przypadku gdy wprowadzający produkty w opakowaniach oraz organizacja odzysku opakowań, pomimo ciążącego obowiązku, nie wnieśli opłaty produktowej albo wnieśli opłatę niższą od należnej, marszałek województwa ustala, w drodze decyzji, wysokość zaległości z tytułu opłaty produktowej (art. 37 ust. 1 u.g.o.). Przepis ten ma zastosowanie zarówno do sytuacji, gdy wprowadzający produkty w opakowaniach oraz organizacja odzysku opakowań w ogóle nie złożyli sprawozdania o wysokości należnej opłaty produktowej, jak i do sytuacji, gdy złożyli oni to sprawozdanie, ale pomimo ciążącego obowiązku, nie wnieśli opłaty produktowej albo wnieśli opłatę niższą od należnej. W obu przypadkach wszczynane jest postępowanie, niezależne od prowadzonego na podstawie art. 53 ust. 4a u.g.o. Organ dodał, że w postępowaniu prowadzonym w oparciu o art. 37 ust. 1 u.g.o. marszałek województwa ma ustalić za pomocą wszelkich dowodów stosownie do art. 75 § 1 k.p.a. nieosiągnięcie przez organizację odzysku opakowań wymaganego poziomu recyklingu, w tym recyklingu dla wszystkich opakowań razem, oraz odzysku. Unieważnienie dokumentu DPR lub DPO może wpłynąć na podstępowanie dowodowe prowadzone na podstawie art. 37 ust. 1 u.g.o., ale organizacja odzysku opakowań może za pomocą wszelkich środków dowodowych wykazywać, że osiągnęła w danym roku wymagany poziom recyklingu, w tym recyklingu dla wszystkich opakowań razem, oraz odzysku. Może ona w szczególności wykazywać, że na podstawie umowy o świadczenie usług w zakresie odzysku i recyklingu odpadów opakowaniowych wykonała wymagany poziom odzysku.

Ponadto organ wskazał, że na takiej samej zasadzie organizacja odzysku opakowań nie jest stroną postępowania w sprawie administracyjnej kary pieniężnej nałożonej na przedsiębiorcę prowadzącego recykling lub inny niż recykling proces odzysku odpadów opakowaniowych. za wystawienie nierzetelnego dokumentu DPR lub DPO (art. 56 pkt 9 u.g.o.). Organ zgodził się jednocześnie, że postępowanie to może wpływać na interes faktyczny organizacji odzysku opakowań, dla której zostały wystawione nierzetelne dokumenty DPR lub DPO, gdyż wskazuje, że dokumenty te jako dowody osiągnięcia wymaganego poziomu odzysku mogą być niewiarygodne, gdyż w odrębnym postępowaniu stwierdzono ich nierzetelność.

Organ podniósł także, że art. 53 ust. 4a u.g.o. nie stanowi ogólnej i jedynej podstawy do kwestionowania wszystkich niezgodności informacji dotyczących zagospodarowania odpadów opakowaniowych zawartych w dokumentach DPO oraz DPR ze stanem faktycznym, a dotyczy jedynie sytuacji, gdy w wyniku kontroli stwierdzono rażące nieprawidłowości w działalności prowadzącego recykling lub inny niż recykling proces odzysku odpadów opakowaniowych. Przepis ten odnosi się więc tylko do rażących nieprawidłowości w działalności prowadzącego recykling lub inny niż recykling proces odzysku odpadów opakowaniowych, a nie innych podmiotów. Z tego faktu nie można jednak wyciągnąć wniosku, że w przypadku niestwierdzenia rażących nieprawidłowości w działalności prowadzącego recykling lub inny niż recykling proces odzysku odpadów opakowaniowych nie ma możliwości kwestionowania informacji dotyczących zagospodarowania odpadów opakowaniowych zawartych w dokumentach DPO oraz DPR ze stanem faktycznym, gdy takie w rzeczywistości występują. Organ uznał również, że nawet w przypadku niestwierdzenia rażących nieprawidłowości, w wyniku kontroli przeprowadzonej na podstawie art. 53 ust. 2 lub 2a u.g.o., a ustaleniu - na przykład w odrębnym postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 37 ust. 1 u.g.o. - występowania mimo tego niezgodności informacji dotyczących zagospodarowania odpadów opakowaniowych zawartych w dokumentach DPO oraz DPR ze stanem faktycznym, to taki stan może być podstawą do wykazywania nieosiągnięcia wymaganego poziomu recyklingu, w tym recyklingu dla wszystkich opakowań razem, oraz odzysku, bez konieczności unieważniania tych dokumentów, a nawet jak wynika z art. 53 ust. 4a u.g.o. bez takiej możliwości. Organ stwierdził, że dokumenty DPO oraz DPR, nie mają innego znaczenia niż prawnie uregulowanego znaczenia dowodowego (art. 23 ust. 3 i 11 u.g.o.). Podlegają więc ocenie dowodowej w postępowaniu administracyjnym w sprawie ustalenia wysokości zaległości z tytułu opłaty produktowej prowadzonym na podstawie art. 37 ust. 1 u.g.o.

Organ zaakcentował również, że skarżąca nie podała, które konkretnie dokumenty DPR oraz DPO zostały wystawione na jej rzecz i poprzestała na odwołaniu się od zaskarżonej decyzji w zakresie wszystkich unieważnionych dokumentów DPR oraz DPO.

Konkludując organ stwierdził, że [...] S.A. nie jest przedsiębiorcą prowadzącym recykling lub inny niż recykling proces odzysku odpadów opakowaniowych, ani eksportującym odpady opakowaniowe oraz dokonującym wewnątrzwspólnotowej dostawy odpadów opakowaniowych, a zatem fizycznie nie zajmuje się ani nie zajmowała się odzyskiem i recyklingiem odpadów opakowaniowych. Tym samym brak bezpośredniego przełożenia pomiędzy unieważnienia dokumentów DPR i DPO a koniecznością zapłaty opłaty produktowej przez ww. organizację. Skarżąca może za pomocą innych środków dowodowych niż unieważniony dokument DPR i DPO wykazać, że [...] sp.j. wykonała dla niej wymagane poziomy odzysku na podstawie umowy. Może też zbilansować poziomy "ilościami odpadów wykazanymi w dokumentach DPR i DPO", które przekazali jej inni przedsiębiorcy prowadzący recykling odpadów opakowaniowych obecni na rynku.

Organ zaakcentował, że organizacje odzysku opakowań samodzielnie wybierają podmioty (przedsiębiorców prowadzących recykling lub inny niż recykling proces odzysku odpadów opakowaniowych), z którymi podejmują współpracę w zakresie "pozyskania/kupna" dokumentów DPR i dokumentów DPO. Dlatego skarżąca jak każda organizacja odzysku opakowań powinna w sposób świadomy i odpowiedzialny wybierać podmioty "świadczące" dla niej dokumenty DPR i dokumenty DPO, sprawdzając ówcześnie (przed nawiązaniem współpracy) ich funkcjonowanie pod względem techniczno-prawnym oraz mając na względzie konsekwencje pozyskania dokumentów DPR i dokumentów DPO od podmiotów, które nie są wiarygodne lub masa przetworzonych przez nich odpadów opakowaniowych może wzbudzić jakąkolwiek wątpliwość. W myśl powyższego organ stwierdził, że skarżąca umową cywilnoprawną ustalającą warunki współpracy, powinna była zabezpieczyć swoje interesy w taki sposób, aby później móc dochodzić swoich praw przed sądem cywilnym.

Jednocześnie Główny Inspektor Ochrony Środowiska nie odniósł się do pozostałych argumentów skarżącej "uznając je za niezasadne, przede wszystkim dlatego, że [...] S.A. nie jest stroną niniejszego postępowania".

[...] S.A. w [...] wywiodła skargę na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] lipca 2020 r. Zaskarżonej decyzji zarzuciła rażące naruszenie prawa, tj. art. 28 k.p.a. w związku z art. 53 ust. 4b u.g.o. przez:

– niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że skarżąca ma interes faktyczny, a nie prawny w sprawie wobec tego nie można jej uznać za stronę w postępowaniu odwoławczym od decyzji Marszałka Województwa [...] z [...] stycznia 2019 r., w sytuacji gdy interes prawny skarżącej wynika wprost z art. 53 ust.4b u.g.o., a decyzja marszałka ma bezpośredni wpływ na zobowiązania skarżącej,

– nierozpoznania odwołania mimo posiadania przez skarżącą statusu strony w rozumieniu art. 28 k.p.a.

W uzasadnieniu skargi wywiedziono, że adresatem decyzji unieważniającej dokumenty DPO i DPR jest wystawca tych dokumentów, ale także ich odbiorcy. Odbiorców tych dokumentów na mocy art. 53 ust. 4b u.g.o. mają określone obowiązki w przypadku wydania takiej decyzji. Skarżąca wyraziła przekonanie, że decyzja ostateczna unieważniająca dokumenty DPO i DPR wystawione przez [...] Sp.j. w [...], a które nabyła, nakłada na nią obowiązek złożenia skorygowanego sprawozdania, w zakreślonym terminie, co nie hipotetycznie, a praktycznie spowoduje obowiązek uiszczenia opłaty produktowej zgodnie ze skorygowanym sprawozdaniem.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o:

I. uchylenie zaskarżonej decyzji,

II. zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania odwoławczego według norm przepisanych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Istota sporu oscylowała wokół tego czy [...] S.A. z siedzibą w [...] posiada status strony postępowania w postępowaniu prowadzonym z urzędu na podstawie art. 53 ust. 4a ustawy z 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, w którym decyzją Marszałka Województwa [...] z [...] stycznia 2019 r. unieważniono m.in. dokumenty potwierdzających recykling odpadów opakowaniowych (DPR) o numerach [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz dokumenty potwierdzające inny niż recykling proces odzysku odpadów opakowaniowych (DPO) o numerach [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], wystawione przez [...] sp. j. Główny Inspektor Ochrony Środowiska uznał, że skarżąca nie ma interesu prawnego w tym postępowaniu i decyzją [...] lipca 2020 r. umorzył postępowanie odwoławcze.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że interes prawny stanowi podstawę przyznania legitymacji strony w postępowaniu administracyjnym. Jego źródło wynika z przepisów prawa, które wprost przyznają konkretne uprawnienia dla strony lub nakładają obowiązki (por. np. uzasadnienie uchwały składu 7 sędziów NSA z 22 września 2014 r. II GPS 1/14, ONSAiWSA 2015 r. nr 1 poz. 4). Stwierdzenie posiadania interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. wymaga zatem ustalenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków danego podmiotu, a obowiązującym systemem prawa.

Dalej należy przypomnieć, że marszałek województwa co najmniej raz na 3 lata przeprowadza kontrolę przedsiębiorców prowadzących recykling lub inny niż recykling proces odzysku odpadów opakowaniowych postępowanie (art. 53 ust. 2 pkt 1 u.g.o.). W przypadku stwierdzenia rażących nieprawidłowości w wyniku tej kontroli, marszałek województwa unieważnia, w drodze decyzji wydawanej z urzędu, m.in. dokumenty DPO, DPR wobec których wykazano niezgodność informacji dotyczących zagospodarowania odpadów opakowaniowych zawartych w tych dokumentach ze stanem faktycznym (art. 53 ust. 4a u.g.o.). Natomiast organizacja odzysku opakowań, której zostały przekazane dokumenty DPO czy DPR, które zostały unieważnione, jest obowiązana do złożenia skorygowanego sprawozdania, o którym mowa w art. 73 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach, w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia, w którym powyższa decyzja stała się ostateczna (art. 53 ust. 4b u.g.o.).

Przez dokument DPR rozumie się dokument potwierdzający recykling odpadów opakowaniowych, w tym określający masę tych odpadów i sposób ich recyklingu (art. 8 pkt 1 a) u.g.o.), zaś przed dokument DPO rozumie się dokument potwierdzający inny niż recykling proces odzysku odpadów opakowaniowych, w tym określający masę tych odpadów i sposób ich odzysku (art. 8 pkt 1b) u.g.o.). Dokumenty te wystawia się według ustalonego wzoru (por. rozporządzenie Ministra Środowiska z 15 grudnia 2014 r. w sprawie wzorów dokumentów DPO i DPR, Dz. U. poz. 1966, oraz obowiązujące do 31 grudnia 2021 r. rozporządzenie Ministra Środowiska z 11 września 2018 r. w sprawie wzorów dokumentów DPO i DPR, Dz. U. poz. 1809). Dokumenty DPR i DPO stanowią podstawę do ustalenia masę odpadów opakowaniowych poddanych recyklingowi lub innemu niż recykling procesowi odzysku oraz zastosowany proces odzysku i recyklingu (art. 23 ust. 3 u.g.o.).

Uprawnionym do wystawiania dokumentów DPR lub DPO jest przedsiębiorca prowadzący recykling lub inny niż recykling proces odzysku odpadów opakowaniowych (art. 8 pkt 12 c) u.g.o.). Dokumenty te są wystawiane na wniosek złożony w postaci papierowej albo elektronicznej m.in. przez organizację odzysku opakowań, w terminie 7 dni od dnia wpływu wniosku o ich wystawienie (art. 23 ust. 4 i 7 u.g.o.). Wystawia się je w trzech egzemplarzach, stosownie do treści art. 23 ust. 9 u.g.o., z czego jeden egzemplarz jest przeznaczony dla wystawiającego dokument przedsiębiorcy, drugi dla m.in. organizacji odzysku opakowań. Natomiast trzeci egzemplarz dokumentu DPR lub DPO wystawiany jest dla marszałka województwa i przekazywany w terminie 30 dni od upływu kwartału, w którym dokumenty zostały wystawione (art. 23 ust. 10 u.g.o.). Organizacja odzysku opakowań jest obowiązana przechowywać dokumenty DPR i DPO przez 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, którego dokumenty dotyczą (art. 23 ust. 12 u.g.o).

Z kolei organizacja odzysku opakowań, to podmiot który na podstawie umowy z wprowadzającym produkty w opakowaniach, realizuje za niego obowiązek zapewnienia odzysku, w tym recykling odpadów opakowaniowych takiego samego rodzaju jak odpady opakowaniowe powstałe z tego samego rodzaju opakowań jak opakowania, w których wprowadził produkty (art. 17 ust. 1 i 2 u.g.o.). Organizacja odzysku opakowań powinna również dokonać rozliczenia powyższego obowiązku na koniec roku kalendarzowego (art. 34 ust. 1 i 2 u.g.o.), w oparciu o roczne sprawozdanie o produktach, opakowaniach i o gospodarowaniu odpadami z nich powstającym (art. 74 ust. 1 pkt 3 ustawy o odpadach). Sprawozdanie to zawiera m.in. informacje o: masie poddanych odzyskowi i recyklingowi odpadów opakowaniowych, w tym odpadów opakowaniowych powstałych z opakowań środków niebezpiecznych, z podziałem na poszczególne ich rodzaje oraz z uwzględnieniem podziału na odpady pochodzące z gospodarstw domowych i z innych źródeł niż gospodarstwa domowe, a także według sposobu ich odzysku i recyklingu; osiągniętych poziomach odzysku i recyklingu odpadów opakowaniowych, w tym odpadów opakowaniowych powstałych z opakowań środków niebezpiecznych, z podziałem na poszczególne ich rodzaje; wysokości należnej opłaty produktowej, obliczonej oddzielnie, z podziałem na poszczególne rodzaje opakowań, w tym opakowań środków niebezpiecznych – w przypadku nieosiągnięcia wymaganego poziomu odzysku lub recyklingu (art. 73 ust. 2 pkt 2d-f ustawy o odpadach). Rozliczenie obowiązku o którym mowa w art. 17 ust. 1 u.g.o. może polegać na wniesieniu opłaty produktowej, obliczonej na koniec roku kalendarzowego i uiszczonej do 15 marca roku następującego po roku kalendarzowym, którego opłata dotyczy (art. 36 ust. 1 i 2 u.g.o.). Niewniesienie opłaty produktowej albo wniesienie opłaty niższej niż należna skutkuje wydaniem decyzji ustalającej wysokość zaległości z tytułu opłaty produktowej wydanej przez marszałka województwa, któremu przysługują uprawnienia organów podatkowych (art. 37 ust. 1 i art. 40 u.g.o.).

Z przedłożonych przez organ akt administracyjnych sprawy (uzupełnionych kopiami na wezwanie sądu) oraz wyjaśnień skarżącej w piśmie z [...] listopada 2020 r. wynikało, że skarżąca jako organizacja odzysku opakowań była podmiotem wnioskującym o wydanie dokumentów potwierdzających recykling odpadów opakowaniowych (DPR) oraz dokumentów potwierdzających inny niż recykling proces odzysku odpadów opakowaniowych (DPO) wymienionych w decyzji marszałka z [...] stycznia 2019 r., w szczególności dokumentów DPR o numerach [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz dokumentów DPO o numerach [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Pozwalało to uznać, że skarżąca w chwili składania odwołania od decyzji marszałka posiadała egzemplarze ww. dokumentów. Dokumenty te służył jej - co najmniej - do ustalenia masy odpadów opakowaniowych poddanych recyklingowi lub innemu niż recykling procesowi odzysku oraz zastosowanego procesu odzysku i recyklingu, sporządzenia rocznego sprawozdania o produktach, opakowaniach i o gospodarowaniu odpadami z nich powstającymi, oraz rozliczenia obowiązku zapewnienia odzysku i recyklingu, względnie uiszczenia opłaty produktowej. Natomiast z dniem, w którym powyższa decyzja marszałka stanie się (stała się) ostateczna, na skarżącej będzie ciążył obowiązek złożenia skorygowanego rocznego sprawozdania o produktach, opakowaniach i o gospodarowaniu odpadami z nich powstającym. Nie można wykluczyć, że będzie to również rodziło obowiązek uiszczenia opłaty produktowej. Okoliczności te - zdaniem składu orzekającego - przesądzały o tym, że skarżąca ma interes prawny w sprawie i jest uprawniona do kwestionowania powyższej decyzji marszałka.

W świetle powyższego zasadne były zarzuty skargi, albowiem kontrolowana decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 28 k.p.a. i art. 53 ust. 4b u.g.o.

W tym stanie rzeczy, działając na podstawie na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842) oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sąd orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku.

O zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. Na koszty postępowania składał się wpis od skargi w wysokości 200 (dwieście) złotych, określony na podstawie § 2 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.).

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Główny Inspektor Ochrony Środowiska rozpatrzy odwołanie [...] S.A. z siedzibą w [...], w tym ustali o które dokumenty DPR i DPO wnioskowała skarżąca. Organ, wydając rozstrzygnięcie, sporządzi zwięzłe uzasadnienie, z zachowaniem wymogów z art. 107 § 3 k.p.a.