Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 374/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2019-05-17 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu personalngo
Powołane przepisy: article: art.61 par. 3 i par.5
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. A. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego w sprawie z Jego skargi na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozbawienia prawa do uposażenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego


UZASADNIENIE

Komendant Wojewódzki Policji w S. rozkazem personalnym z dnia [...] r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania P. A., utrzymał

w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w S. z dnia [...] r. nr [...], na mocy którego pozbawiono P. A. prawa do uposażenia za okres od [...] r. do [...] r. w związku z nieprawidłowym wykorzystaniem zwolnienia lekarskiego, gdyż zwolnienie lekarskie skarżący uzyskał w celu sprawowania osobistej opieki nad żoną, zaś w okresie powyższego zwolnienia wystąpił jako wokalista zespołu muzycznego podczas koncertu.

P. A., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na opisany wyżej ostateczny rozkaz personalny. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zarówno zaskarżonego rozkazu, jak również rozkazu organu I instancji do czasu rozpoznania przedmiotowej skargi z uwagi na zagrożenie wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że utrata uposażenia za okres 14 dni jest dla niego dotkliwa, tym bardziej, że w związku z narodzinami dziecka to na nim spoczywa w większości ciężar utrzymania rodziny, bowiem żona skarżącego aktualnie nie pobiera pełnego wynagrodzenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że wniosek o wstrzymanie obejmował rozstrzygnięcie zarówno organu I instancji, jak też II instancji. Mając na uwadze, że rozkazem personalnym z dnia 25 lutego 2019 r. Komendant Wojewódzki Policji

w S. utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji

w S. z dnia [...] r. przyjąć należało, że wniosek dotyczy rozstrzygnięcia organu II instancji.

Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 j.t.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", po przekazaniu skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Z powyższego przepisu wynika wprost, że wstrzymanie wykonania decyzji jest możliwe, jeżeli w danej sprawie wystąpi chociaż jedna z dwóch przedstawionych wyżej przesłanek, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Obowiązek wykazania (uprawdopodobnienia) przesłanek wynikających

z powyższego przepisu ciąży na wnioskodawcy i dlatego też, aby Sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wnioskodawca musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności świadczących o zasadności wstrzymania, popartych faktami. Zadaniem Sądu jest natomiast zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają za uwzględnieniem jej wniosku.

Złożenie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego nie oznacza bowiem automatyzmu w blokowaniu realizacji wynikających z niego praw i obowiązków.

Podkreślenia wymaga, że każde orzeczenie o potrąceniu uposażenia wywołuje negatywne konsekwencje finansowe dla strony, zaś uzasadnienie wniosku

o wstrzymanie nie jest elementem obligatoryjnym, wpływającym na ważność wniosku

i warunkującym jego dopuszczalność, zatem nie podlega uzupełnieniu poprzez wezwanie do uzupełnienia braków formalnych. Ma ono za zadanie jedynie wykazanie

i uprawdopodobnienie zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu.

Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, ograniczył uzasadnienie swojego żądania do ogólnego wskazania, że z jego punktu widzenia utrata uposażenia za pół miesiąca jest dotkliwa, bez przedstawienia danych dotyczących tego, jak kształtuje się aktualna sytuacja materialna skarżącego oraz jego rodziny, przy wskazaniu, że żona skarżącego również otrzymuje wynagrodzenie, chociaż nie w pełnej wysokości, które to oświadczenie również nie zostało poparte konkretnymi danymi. Inaczej rzecz ujmując skarżący nie wyjaśnił jaki wpływ na ogólną sytuację materialną rodziny skarżącego ma pozbawienie go wynagrodzenia za pół miesiąca. Skarżący nie poparł bowiem wniosku żadnymi danymi uprawdopodabniającymi możliwość wystąpienia następstw, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., wskutek wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego, okoliczności tego rodzaju nie wynikają ponadto z całokształtu akt sprawy.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił jak na wstępie.