Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 97/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-06-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6290 Reforma rolna
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Zobowiązano do wydania aktu
stwierdzono że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 35, art. 36, art. 37
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 149
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda Sędzia NSA Anna Szkodzińska Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi A.Z. na bezczynność Wojewody [....] w postępowaniu znak: [....] zobowiązuje Wojewodę [....] do wydania w terminie 2 miesięcy aktu administracyjnego w sprawie z wniosku skarżącego A.Z. znak: [....] ; I. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; II. zasądza od Wojewody [....] na rzecz skarżącego A.Z. kwotę 357 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Skarżący A. Z. w kierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skardze, domagał się zobowiązania Wojewody [...] do wydania decyzji w sprawie dotyczącej stwierdzenia, że określone nieruchomości położone w O., stanowiące poprzednio własność L. C., nie podlegały pod działanie dekretu o przeprowadzaniu reformy rolnej. Nadto, skarżący żądał zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.

W uzasadnieniu skargi podano, że we wrześniu 2012 r. zarówno skarżący, jak również inne uprawnione osoby, złożyły do Wojewody [...] wniosek o wydanie decyzji stwierdzającej, że nieruchomości położone w O. (opisane bliżej we wniosku), stanowiące własność L. C. nie podlegały pod działanie dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej. Wskazano, że w sprawie wszczętej powyższym wnioskiem, Wojewoda [...] kilkukrotnie wyznaczał nowy termin jej załatwienia, a w szczególności:

• w piśmie z dnia 29 marca 2013 r. wyznaczono termin załatwienia sprawy - do dnia 20 sierpnia 2013 r., wydłużając termin określony we wcześniejszym zawiadomieniu z dnia 16 listopada 2012 r.;

• w piśmie z dnia 6 sierpnia 2013 r. wyznaczono kolejny termin załatwienia sprawy – do dnia 21 stycznia 2014 r.;

• w piśmie z dnia 23 stycznia 2014 r. wyznaczono kolejny termin załatwienia sprawy do dnia 25 czerwca 2014 r.

W skardze zauważono, iż w zawiadomieniach wyznaczających kolejne terminy załatwienia sprawy, Wojewoda [...] wskazywał na konieczność pozyskania materiału dowodowego, w szczególności dokumentacji archiwalnej i geodezyjnej dotyczącej nieruchomości objętych postępowaniem, pozwalającej na ustalenie charakteru i przeznaczenia przedmiotowych parcel w dacie ich przejęcia przez Skarb Państwa oraz we wcześniejszym okresie. Wojewoda powoływał się również na obowiązki organu wynikające z treści art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. W ocenie Wojewody, nie jest możliwe rozstrzygnięcie i załatwienie sprawy w określonym wcześniej terminie.

Skarżący podkreślił, iż ma świadomość, że załatwienie przedmiotowej sprawy wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, jednakże w odniesieniu do spraw wymagających takiego postępowania (wyjaśniającego) ustawodawca określił maksymalny, dwumiesięczny termin załatwienia sprawy (art. 35 § 3 k.p.a.). Mając na uwadze, że podanie wszczynające postępowanie zostało złożone we wrześniu 2012 r., sprawa powinna być załatwiona jeszcze w 2012 r. Zauważono w skardze także, iż do wniosku wszczynającego postępowanie dołączono obszerny materiał dowodowy. Uwzględniając nawet konieczność uzupełnienia tego materiału, załatwienie sprawy poprzez wydanie decyzji powinno nastąpić najpóźniej do dnia 21 stycznia 2014 r. tj. w terminie podanym w zawiadomieniu Wojewody [...] z dnia 6 sierpnia 2013 r.

W ocenie skarżącego, okres około 16 miesięcy powinien być wystarczający do zebrania materiału dowodowego w sprawie, w szczególności kierowania korespondencji do archiwów państwowych, starostwa czy sądów wieczystoksięgowych. Długość tego okresu uwzględnia także konieczność oczekiwania przez organ na odpowiedź z tych instytucji.

Skarżący A. Z. podkreślił również, że skoro termin załatwienia sprawy był uprzednio kilkakrotnie wydłużany z takiej samej przyczyny, to brak podstaw do aprobowania kolejnego wydłużenia terminu załatwienia sprawy, do dnia 25 czerwca 2014 r. W ocenie skarżącego, nowo wyznaczony termin jest zbyt odległy w czasie. Wyznaczając bowiem wskazany termin (w piśmie z dnia 23 stycznia 2014 r.) Wojewoda nie sprecyzował, jakie konkretnie dokumenty są jeszcze potrzebne do wydania decyzji w tej sprawie. Uzasadnienie wyznaczenia nowego terminu sprowadza się jedynie do powtórzenia formuły użytej we wcześniejszych zawiadomieniach.

W skardze podkreślono również, iż ze stanem bezczynności mamy do czynienia w szczególności w sytuacji, gdy organ administracji nie załatwił sprawy w terminie określonym w art. 35 § 3 k.p.a. lub zawiadomił stronę o zwłoce w załatwieniu sprawy i wyznaczył nowy termin, lecz strona kwestionuje termin wyznaczony w myśl art. 36 § i K.p.a. Z takimi sytuacjami, zdaniem skarżącego, mamy do czynienia w niniejszej sprawy. Wojewoda bowiem nie załatwił sprawy w terminie określonym w art. 35 § 3 k.p.a. Niezależnie od tego, skarżący kwestionuje zasadność wyznaczenia nowego terminu załatwienia sprawy do dnia 25 czerwca 2014 r.

Na wypadek przyjęcia, że nie zachodzi bezczynność organu skarżący wskazał, że sytuację jaka występuje w przedmiotowej sprawie można oceniać również jako przewlekłość postępowania tj. nieefektywnie wykonywanych czynności procesowych, bądź wykonywaniu tych czynności w sposób pozorny. Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmuje opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy.

Skarżący A. Z. podkreślił, że skoro Wojewoda [...] dysponował okresem około 16 miesięcy na zgromadzenie materiału dowodowego potrzebnego do wydania decyzji, to okoliczność niezebrania dowodów w podanym czasie oraz dalsze przedłużanie terminu załatwienia sprawy może świadczyć właśnie o przewlekłości postępowania.

Skarżący zwrócił przy tym uwagę, iż przed wniesieniem skargi, wyczerpał środki zaskarżenia przysługujące w postępowaniu administracyjnym (art. 52 § 1 i par. 2 p.p.s.a.). Wniósł bowiem zażalenie na niezałatwienie w terminie przedmiotowej sprawy, względnie na jej przewlekłe prowadzenie (art. 37 § l k.p.a.). W przypadku skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, samo wniesienie zażalenia przewidzianego w art. 37 § i K.p.a. wywiera skutek wyczerpania środków zaskarżenia i tym samym umożliwia stronie skuteczne wniesienie skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podał, że rozstrzygnięcie sprawy bezczynności względnie przewlekłości postępowania – pozostawia do uznania sądowi. Jednocześnie Wojewoda zaakcentował okoliczność, iż w toku postępowania organ administracji winien przede wszystkim urzeczywistnić zasadę prawdy obiektywnej, która nie może być ograniczana kosztem zasady szybkości postępowania. Wojewoda szczegółowo przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania wszczętego wnioskiem z dnia 20.09.2012 r., wyszczególniając w ten sposób podejmowane w sprawie czynności, które, zdaniem Wojewody, niezbędne były do dokładnego rozpoznania sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 par. 2 pkt 8 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2013 r., poz. 270; dalej ustawa powoływana jako p.p.s.a.), bezczynność organu administracji publicznej podlega sądowoadministracyjnej kontroli, jeżeli polega bezczynność ta na braku wydania przez ten organ: decyzji administracyjnej, niektórych kategorii postanowień oraz innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a także pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanej w indywidualnej sprawie.

W kontrolowanym postępowaniu, zarzut bezczynności odnosił się do niewydania przez Wojewodę [...] decyzji w przedmiocie stwierdzenia, że określone nieruchomości położone w O., stanowiące uprzednio własność L. C., nie podlegały pod działanie dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej. Tak określony przez skarżącego przedmiot postępowania sądowego powoduje, iż uznać należy, że zarzucana bezczynność podlega kognicji sądu administracyjnego.

Zauważyć przy tym trzeba, że stosownie do art. 52 par. 1 i par. 2 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Wniesienie zatem skargi na bezczynność organu administracji publicznej, polegającą na niewydaniu decyzji, poprzedzone winno zostać wyczerpaniem trybu określonego w art. 37 K.p.a. tj. wniesionego od organu wyższego stopnia zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie.

W kontrolowanej sprawie bezsporną okolicznością było, iż skarżący A. Z., przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w trybie art. 37 par. 1 K.p.a. skierował zażalenie do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na bezczynność Wojewody [...].

Z powyższych stwierdzeń wynika więc wniosek, że brak jest formalnych przeszkód do rozpoznania skargi A. Z.. Dokonana zaś w sądowoadministracyjna kontrola postępowania prowadzonego przez Wojewodę [...] wykazała, iż organ ten pozostaje w bezczynności w ocenianej sprawie.

Bezczynność organu administracji publicznej będzie miała miejsce wówczas, gdy prowadzący postępowanie organ, w prawnie określonym terminie, nie podejmie żadnej czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził będzie postępowanie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończy go wydaniem stosownego aktu. Nadto podkreślenia wymaga, iż dla zasadności skargi na bezczynność nie mają znaczenia okoliczności, z powodu których określony akt nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną, czy też niezawinioną opieszałością organu (tak T. Woś w: M. Romańska, H. Knysiak-Molczyk, T. Woś Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz; LexisNexis 2012 r., uwaga 80 do art. 3).

Indywidualne sprawy rozstrzygane w drodze decyzji administracyjnej w postępowaniu normowanym przez Kodeks postępowania administracyjnego, załatwiane winny być w terminach określonych w art. 35 K.p.a. Z przepisu tego wynika obowiązek załatwienia przez organ sprawy administracyjnej bez zbędnej zwłoki, przy czym czas załatwienia sprawy wymagającej przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego określony został na nie dłużej niż jeden miesiąc, natomiast w przypadku sprawy szczególnie skomplikowanej czas ten nie może przekroczyć dwóch miesięcy. W przypadku nie załatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35, organ obowiązany jest zawiadomić stronę, podając przyczynę zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Cytowane przepisy są rozwinięciem wynikającej z art. 12 par. 1 K.p.a. zasady szybkości postępowania. Zgodnie bowiem z tym przepisem, organy administracji publicznej mają obowiązek działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia.

Podkreślić jednak należy, iż do wskazanego powyżej czasu załatwienia sprawy nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, np. zawieszenia postępowania, w czasie którego terminy załatwiania spraw nie biegną (art. 103 K.p.a.), okresów opóźnień spowodowanych przez stronę, czy wreszcie powstałych z przyczyn niezależnych od organu.

Na gruncie ocenianej sprawy zauważyć należy, iż wszczynający kontrolowane postępowanie wniosek złożony m.in. przez skarżącego A. Z., wpłynął do organu administracji w dniu 21.09.2012 r. Wniosek ten dotyczył wydania, w trybie § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia l marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz.U. Nr 10, poz. 51 ze zm.) decyzji stwierdzającej, że nieruchomości położone w O., gmina [...], powiat [...], wszystkie stanowiące poprzednio własność L. C., nie podpadały pod działanie art. 2 ust. l lit.e dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz.U. z 1945 r. Nr 3, poz. 13 ze zm.). Przedmiotem wniosku objętych zostało 30 nieruchomości. Mając zatem na uwadze datę złożenia wskazanego podania (21.09.2012 r.) oraz przyjmując, iż opisana powyżej sprawa jest, z uwagi na jej przedmiot oraz zakres (tj. ilość nieruchomości, której dotyczy), a także konieczność przeprowadzenia wielu czynności dowodowych – sprawą szczególnie skomplikowaną w rozumieniu przepisu art. 35 par. 3 K.p.a., stwierdzić należy, iż rozpoznanie jej powinno być zakończone maksymalnie po upływie 2 miesięcy od jej wszczęcia, to jest jeszcze w listopadzie 2012 r. Tymczasem analiza akt sprawy wskazuje, iż pierwszą czynnością dokonaną w sprawie przez prowadzący postępowanie organ, było wezwanie pełnomocnika wnioskodawców do uiszczenia opłaty skarbowej, co nastąpiło dopiero w dniu 25.10.2012 r. Czynność ta zatem miała miejsce po ponad miesiącu od daty wpływu wniosku, co, wobec faktu, iż nie została ona połączona z dokonaniem właściwych (merytorycznych) czynności zmierzających do ustalenia stanu faktycznego sprawy, już wykluczało możliwość załatwienia jej w określonym przepisami terminie. Kolejne czynności w ocenianej sprawie, organ podejmował dopiero w dniu 21.11.2012 r. (a więc po 2 miesiącach od złożenia wniosku). Wówczas to zwraca się do sądu wieczystoksięgowego, [...] Parku Narodowego oraz Starostwa Powiatowego w K. o nadesłanie dokumentów i informacji mających znaczenie dla sprawy. Jednocześnie w piśmie z dnia 16.11.2012 r. (ekspediowanym w dniu 21.11.2012 r.) Wojewoda zawiadomił strony postępowania, iż z uwagi na konieczność zebrania pełnego materiału dowodowego nie jest możliwe jej rozpoznanie w ustawowym terminie, wyznaczając przy tym nowy termin jej zakończenia na dzień 29.03.2013 r. Kolejne czynności Wojewoda podejmował dopiero w dniu 28.03.2013 r. (a więc jeden dzień przed upływem wyznaczonego terminu zakończenia sprawy). Zwrócił się wówczas do Archiwum Narodowego w Krakowie oraz Archiwum Akt Nowych w W. o nadesłanie określonych dokumentów odnoszących się do majątku ziemskiego [...]. Jednocześnie organ pismem ze wskazanej już wyżej daty, zawiadomił pełnomocnika wnioskodawców, że sprawa w terminie załatwiona być nie może i wyznaczył nowy termin jej zakończenia do dnia 20.08.2013 r. Pismo to ekspediowane zostało do stron w dniu 2.04.2013 r. Z dnia 6.08.2013 r. pochodzi kolejne pismo Wojewody zawierające informację o niemożności zakończenia sprawy i kolejny raz wyznaczające nowy termin jej załatwienia, tym razem do dnia 21.01.2014 r. Następne czynności Wojewoda [...] podejmował dopiero w dniu 27.09.2013 r., kiedy to skierowane zostały pisma do Parku Narodowego, Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytów w K., Narodowego Instytutu Dziedzictwa oraz Urzędu Gminy w S., Starostwa Powiatowego w [...] oraz pełnomocnika wnioskodawców. Kolejne, mające miejsce w styczniu 2014 r. czynności Wojewody w sprawie polegały na ponownym zwróceniu się do Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytów w K., Starostwa Powiatowego oraz sądu wieczystoksięgowego. Zauważyć przy tym należy, iż wskazane wystąpienia mogą świadczyć o braku należytej koncentracji dokonywanych czynności, skoro było to kolejne zapytanie kierowane do tych samych organów.

W przedstawionym stanie sprawy uznać należy, że dotychczasowy czas jej rozpoznawania przez Wojewodę [...] (tj. okres jaki upłynął od dnia złożenia wniosku do dnia wniesienia skargi do sądu na bezczynność) trwa ok. 16 miesięcy. Z powyższego wynika, iż przekroczone zostały znacznie terminy załatwienia spraw, określone w art. 35 par. 3 K.p.a. Jednocześnie stwierdzić należy, iż ani niebudzący wątpliwości, skomplikowany charakter tej sprawy, ani też wynikająca z powyższego stwierdzenia konieczność uzupełnienia materiału dowodowego niezbędnego do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego nie stanowią, w ocenie sądu, obiektywnych przeszkód uzasadniających tak znaczne wydłużenie czasu jej załatwienia. Znamienne jest przy tym, iż wyznaczane przez organ administracji, na podstawie art. 36 par. 1 K.p.a. kolejne terminy załatwienia sprawy, zmierzały w istocie wyłącznie do próby oddalenia skutków stwierdzenia zwłoki w załatwieniu sprawy. Nie podawały one bowiem nawet tego, jakich dokumentów organowi brakuje do prawidłowego skompletowania niezbędnych materiałów i zakończenia prowadzonego postępowania. Uzasadnia to przyjęcie, że organ pozostaje w tej sprawie w bezczynności. W orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie podkreślano, że zastosowanie art. 36 k.p.a. winno być wyjątkiem, a nie regułą w procedowaniu organów administracji publicznej. Np. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 29 września 2010 r. sygn. akt I SAB/Wa 161/10 wskazał, że wielokrotne informowanie strony przez organ, iż sprawa zostanie załatwiona w terminie późniejszym, nie może stać się regułą, ponieważ organ administracji w ten sposób narusza wyrażoną w art. 12 k.p.a. zasadę szybkości postępowania. Z kolei Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 26 kwietnia 2013 r. (sygn. akt II SAB/Gl 14/1) wskazał, że samo tylko powiadomienie o przesunięciu terminu rozpoznania sprawy, nawet z podaniem przyczyn uzasadniających, zdaniem organu, takie przesunięcie, nie powoduje, że zwłoka w stosunku do terminów kodeksowych przestaje istnieć, a w konsekwencji nie wyłącza zarzutu bezczynności organu bądź przewlekłości prowadzonego przezeń postępowania. Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 maja 2012 r. (sygn. akt II GSK 594/12) stwierdził, że nie może być uznana za legalną pasywność organu polegająca na długotrwałym i bez widocznego końca przesuwaniu terminu załatwienia sprawy, przy powoływaniu się na skomplikowany charakter sprawy lub rzekomo niezależne od organu przyczyny.

Reasumując powyższe należy stwierdzić, że mając na uwadze dotychczasowy czas trwania postępowania administracyjnego toczącego się przed Wojewodą [...] na skutek wniosku skarżącego oraz innych osób inicjujących sporne postępowanie oraz sposób prowadzenia tego postępowania uznać należy, że organ ten znajduje się w bezczynności albowiem w prawnie określonym terminie, prowadzonego postępowania nie zakończył. Dokonana przez sąd ocena podejmowanych przez organ czynności, nie uzasadnia przyjęcia, iż zwłoka w załatwieniu sprawy wynikała z przyczyn od organu niezależnych. Wobec powyższego, sąd uznał skargę za zasadną i orzekł jak w sentencji na zasadzie art. 149 par. 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Określony w pkt I sentencji wyroku, dwumiesięczny termin wydania przez Wojewodę [...] aktu rozstrzygającego sprawę, zdaniem sądu uwzględnia skomplikowany charakter ocenianej sprawy i umożliwiać winien wykonanie przez organ należytej analizy tej sprawy oraz ewentualne podjęcie dalszych w sprawie czynności dowodowych. Uwzględnia też niezbędny czas na otrzymanie, z właściwych organów, koniecznej korespondencji.

Wskazania wymaga, iż powołany wyżej art. 149 par. 1 p.p.s.a. w zdaniu drugim nakazuje, aby sąd uwzględniając skargę na bezczynność stwierdził jednocześnie, czy bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem sądu, na gruncie niniejszej sprawy brak jest dostatecznych podstaw do stwierdzenia, iż bezczynność Wojewody [...] miała charakter rażącego naruszenia prawa. Podkreślić trzeba, iż dla uznania rażącego naruszenia prawa, w rozumieniu art. 149 par. 1 p.p.s.a., nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów do załatwienia sprawy. Rażące naruszenie prawa jest postacią kwalifikowaną naruszenia prawa i jako takie powinno być interpretowane ściśle. Nie każde zatem naruszenie prawa, oceniane jako bezczynność organu, będzie naruszeniem rażącym (por. postanowienie NSA z 27 marca 2013 r., II OSK 468/13; LexPolonica nr 5802697). Jeżeli organ, któremu zarzuca się bezczynność, podjął w sprawie czynności, to okoliczność taka niewątpliwie zmniejsza jego winę i skutkuje brakiem podstaw do stwierdzenia, że okoliczności związane z bezczynnością były tego rodzaju, aby można je zakwalifikować jako naruszenie prawa w stopniu rażącym (por. wyrok WSA w Krakowie z 26 kwietnia 2013 r., II SAB/Kr 144/12, LexPolonica nr 8073770).

Analiza akt sprawy wskazuje, iż Wojewoda [...], podejmował szereg czynności (działań) mających na celu należyte skompletowanie materiału dowodowego niezbędnego do załatwienia sprawy. Przy ocenie zaś czasu trwania postępowania, nie można nie uwzględnić okoliczności polegających na oczekiwaniu organu na odpowiedź z instytucji do których się zwracał z prośbą o udzielenie koniecznych informacji i nadesłanie dokumentów, tym bardziej w sytuacji, gdy potrzebna w sprawie dokumentacja, wytworzona została lub też odnosi się do okresu sprzed kilkudziesięciu lat. To zaś powoduje, że jej odszukanie może być czasochłonne. Z tych przyczyn sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała charakteru rażącego.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 par. 2 p.p.s.a. (pkt III sentencji wyroku).