Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 641/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2010-10-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji w części
Powołane przepisy: article: art. 1 pkt 3 ust. 2, art. 95 par. 2,3,5
journal: Dz.U. 2008 nr 141 poz 892
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Renata Owczarzak Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Protokolant Asystent sędziego Bartosz Kornalewicz po rozpoznaniu na rozprawie w Wydziale II w dniu 12 października 2010 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Dowódcy P. Okręgu Wojskowego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przyznania należności pieniężnych związanych ze zwolnieniem ze służby wojskowej 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji w części utrzymującej w mocy pkt 2 i 4 decyzji Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w O. z dnia [...] Nr [...], 2. w pozostałej części skargę oddala, 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja w części określonej w pkt 1 wyroku nie podlega wykonaniu, 4. zasądza od Dowódcy P. Okręgu Wojskowego na rzecz skarżącego 120 (sto dwadzieścia) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w O., w dniu [...] wydał decyzję nr [...], na podstawie art. 104 ust. 1 Kpa w zw. z art. 94 ust. 1 pkt 3 i ust. 2, art. 95 pkt 2, 3 i 5, art. 83 ust. 2 i 5, art. 87, art. 97 oraz art. 104 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j. Dz. U. z 2008 r., Nr 141, poz. 892 z późn. zm.)i § 2 ust. 1 i § 5 ust. 2, rozporządzenia MON z dnia 20 kwietnia 2004 r. w sprawie przyznawania żołnierzom zawodowym dodatkowego uposażenia rocznego (Dz. U. z 2004 r., Nr 108, poz. 1146) oraz § 2 i 4 rozporządzenia MON z dnia 14 października 2009 r. w sprawie gratyfikacji urlopowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2009 r., Nr 179, poz. 1362) w zw. z art. 8 i 9 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 79, poz. 669) dot. M. D., ustalając następujące przysługujące ww. należności pieniężne: odprawa w wysokości 600 % uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, tj. 36.660,00 zł, pomniejszoną o kwotę odprawy wypłaconej w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby w 2005 r. w wysokości 18.216,90 zł, co daje kwotę 18.443,10 zł, dodatkowe uposażenie roczne za 2009 r. w pełniej wysokości, tj. 6.111,00 zł oraz za 2010 r. w wysokości 1/12 uposażenia przysługującemu w ostatnim dniu pełnienia służby, tj. 509,17 zł, ekwiwalent pieniężny za 5 dni urlopu wypoczynkowego i 15 dni dodatkowego urlopu wypoczynkowego niewykorzystanego za rok 2009, oraz 26 dni urlopu wypoczynkowego i 15 dni dodatkowego urlopu wypoczynkowego niewykorzystanego za rok 2010, łącznie 61dni, tj. 16.941,53 zł pomniejszona o kwotę ekwiwalentu wypłaconego w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej w 2005 r. w wysokości 5.382,26 zł, co daje kwotę 11.559, 27 zł, gratyfikacja urlopowa za 2010 r. wysokości 1.750,00 zł.

Uzasadniając decyzję wskazano, że uprzednią decyzją Ministra Obrony Narodowej Nr [...] z dnia [...] mjr M. D. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej w dniu 31 lipca 2005 r. Następnie wskutek wyroku WSA w Warszawie z dnia 7 września 2007 r. sygn. akt II SA/Wa Nr 1143/07, uchylającego decyzję, został przywrócony do zawodowej służby wojskowej. Wskutek uprzedniego zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, M. D. została wypłacona m.in. odprawa w wysokości 18.216,90 zł oraz ekwiwalent za niewykorzystany urlop w kwocie 5.382,26 zł i dlatego przy ponownym zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej, jak w niniejszej sprawie, żołnierz zawodowy, nie ma już prawa do kolejnych takich samych świadczeń, a jedynie uprawnienia do odpowiedniego uzupełnienia otrzymanej już odprawy oraz ekwiwalentu. Po przywróceniu do zawodowej służby mjr M. D. nie zwrócił uprzednio pobranej odprawy oraz ekwiwalentu za niewykorzystany urlop, jako świadczeń jemu nienależnych. W związku z powyższym obecnie przysługuje mu odprawa w związku z ponownym zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej oraz ekwiwalent za niewykorzystany urlop, pomniejszone o wypłacone kwoty tych świadczeń w związku z poprzednim zwolnieniem w 2005 r., tj. w przypadku odprawy o kwotę 18.216,90 zł, co daje kwotę do wypłaty 18.443,10 zł (36.660,00 zł – 18.216,90 zł). W przypadku ekwiwalentu, zostaje on obecnie pomniejszony o kwotę 5.382,25 zł, co daje kwotę do wypłaty 11.559,27 zł (16.941,53 zł – 5.382,26 zł). Natomiast dodatkowe uposażenie roczne za 2010 r. przysługuje zgodnie z art. 83 ust. 2 ustawy w wysokości 1/12 (pełne miesiące roku, za które wypłacono uposażenie) jednomiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym tj. 509,17 zł. Zgodnie z wnioskiem M. D. do gratyfikacji urlopowej za 2010 r. w rozumieniu art. 95 pkt 5 ustawy, uprawnione są 2 osoby, co po przeliczeniu daje łączną kwotę 1.1750,00 zł.

Od powyższej decyzji odwołanie złożył pełnomocnik M. D., wnosząc o jej uchylenie w zakresie dotyczącym rozstrzygnięć wskazanych w pkt 1 i pkt 3, jako rażąco naruszających prawo i o spowodowanie wypłaty należności w wysokości należnej tj. bez potrąceń, pomniejszeń lub zaliczeń na poczet wypłat wcześniej dokonywanych.

Dowódca P. Okręgu Wojskowego decyzją Nr [...] z [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, wywodząc, że w przypadku, gdy już żołnierzowi wypłacono z tytułu zwolnienia ze służby należności związane z odprawą i ekwiwalentem za urlop, to pomimo, iż decyzja o zwolnieniu została wyeliminowana z obrotu prawnego, nie ma on już prawa do kolejnych takich samych świadczeń, a jedynie uprawnienie do odpowiedniego uzupełnienia otrzymywanej odprawy oraz ekwiwalentu za urlop. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Zaskarżoną decyzją przyznano odwołującemu się należną w dniu zwolnienia odprawę i ekwiwalent za urlop, którą to należność pomniejszono o wypłaconą wcześniej kwotę tych świadczeń.

Skargę na powyższą decyzję złożył pełnomocnik M. D., zarzucając naruszenie art. 15 Kpa oraz 16 Kpa oraz art. 75 ust. 1 i art. 77, art. 94 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 oraz art. 95 pkt 2 i art. 97 ww. ustawy z dnia 11 września 2003 r., wnosząc o stwierdzenie jej nieważności ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący podniósł, że zaskarżono jedynie pkt 1 i 3 decyzji I instancji, a organ II instancji utrzymał w mocy całą decyzję (a więc również w częściach nie zaskarżonych przez stronę tj. pkt 2 i 4 decyzji) przez co doszło do rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 Kpa) poprzez naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa w zw. z art. 15 Kpa i art. 16 § 1 kpa. Wobec nie zaskarżenia decyzji w części dot. pkt 2 i 4 decyzji tryb odwoławczy w tym zakresie stosowany być nie mógł a decyzja, która mimo tego jest wynikiem merytorycznej weryfikacji postępowania zrealizowanego w I instancji i całości decyzji (w części niezaskarżonej również) jest dotknięta wadą istotną, która miała wpływ na wynik rozstrzygnięcia sprawy. Nadto skarżący wywodził o braku podstaw do pomniejszenia należnej mu odprawy i ekwiwalentu za niewykorzystany urlop.

W odpowiedzi na skargę organ powtarzając argumentację zaskarżonej decyzji wniósł o oddalenie skargi, nie ustosunkowując się do wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Stosownie do przepisów art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego jak i procesowego, obowiązującego w chwili wydania zaskarżonej decyzji.

Odnosząc to do niniejszej sprawy należało więc zbadać zgodność zaskarżonej decyzji przede wszystkim z przepisami ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (dalej w skrócie: Kpa) oraz zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami ustawy z 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 141 z 2008 r., poz. 892 z późn. zm.). Natomiast przepis art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) stanowi, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast przepis art. 133 § 1 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. stanowi, że Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy.

Z akt sprawy natomiast wynika, że bezspornym jest, iż skarżący został pierwotnie zwolniony z zawodowej służby wojskowej w dniu 31 lipca 2005 r. oraz to, że w związku ze zwolnieniem ze służby dokonano ze skarżącym rozliczeń finansowych, wypłacając należną odprawę i ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop. Nie ulega wątpliwości, że pierwotne zwolnienie skarżącego ze służby wojskowej nastąpiło na mocy decyzji Ministra Obrony Narodowej nr 690 z dnia 17 czerwca 2005 r. i że prawidłowość tej decyzji została zakwestionowana, wobec czego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z dnia 7 września 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 1143/07 uchylił zaskarżoną decyzję. Tak więc ponowne skuteczne zwolnienie skarżącego z zawodowej służby wojskowej miało miejsce tylko raz, tj. w 2010 r.

Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia sprawy są przepisy ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2008 r., Nr 141, poz. 892 z późn. zm.). Zgodnie z art. 94 i 95 tej ustawy, żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej przysługuje odprawa oraz należności pieniężne m.in. w postaci świadczenia pieniężnego wypłaconego przez okres jednego roku po zwolnieniu ze służby, ekwiwalent pieniężny za urlop wypoczynkowy, dodatkowe uposażenie za rok, w którym nastąpiło zwolnienie ze służby.

Tak więc, w ocenie Sądu, na podstawie art. 94 ust. 1 pkt 3 art. 2 ww. ustawy z 11 września 2003 r. skarżącemu przysługiwało prawo tylko do jednej odprawy i odpowiednio jednego pieniężnego ekwiwalentu za niewykorzystany urlop. Podobne stanowisko prezentowano w orzecznictwie sądowym - np. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 czerwca 2005 r., sygn. akt I OSK 1714/04, z dnia 18 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 902/07, z dnia 30 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OSK 818/08, z dnia 27 maja 2009 r., sygn. akt 931/08, z dnia 4 kwietnia 2009 r., sygn. akt I OSK 568/09).

Tak więc skarga w tej części była niezasadna i wobec braku przesłanek wskazanych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi na podstawie art. 151 tej ustawy należało ją oddalić.

Zasadna natomiast była w tej części, w której skarżący wskazywał, że składając odwołanie od decyzji organu I instancji zaskarżono jedynie pkt 1 i 3 decyzji organu I instancji, a organ odwoławczy utrzymał w mocy całą decyzję, a więc również w częściach nie zaskarżonych przez stronę, tj. pkt 2 i 4 decyzji, przez co doszło do rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 Kpa) w związku z naruszeniem art. 15 kpa i art. 16 § 1 Kpa. Wobec nie zaskarżenia decyzji w części dot. pkt 2 i 4 decyzji tryb odwoławczy w tym zakresie stosowany być nie mógł a decyzja która mimo tego jest wynikiem merytorycznej weryfikacji postępowania zrealizowanego w I instancji jest dotknięta wadą istotną, w tej części co miało wpływ na wynik rozstrzygnięcia sprawy w tym zakresie.

Uznając zasadność skargi w tym zakresie, na podstawie art. 145 § 1 ust. 2 ww. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i art. 156 § 1 pkt 2 Kpa orzeczono jak w pkt 1 wyroku, rozstrzygnięcie w pkt 3 wyroku, opierając się na przepisie art. 152 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Rozstrzygnięcie o kosztach oparto na przepisach art. 200 i 206 przywoływanej ustawy z 30 sierpnia 2002 r. oraz przepisach rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.).