Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 2847/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-07-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6144 Szkoły i placówki oświatowo-wychowawcze
6411 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące gminy; skargi organów gminy na czynności nadzorcze
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3a ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2019 poz 409
law: Ustawa z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3 - t.j.
article: art. 32 ust. 1, art. 51 ust. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art. 17 ust. 8 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1239
law: Ustawa z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi
article: § 2 ust. 4 pkt 7
journal: Dz.U. 2015 poz 2069
law: Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 9 listopada 2015 r. w sprawie rodzajów, zakresu i wzorów dokumentacji medycznej oraz sposobu jej  przetwarzania
article: art. 16 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1373
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych - t.j.
journal: Dz.U.UE.L 2016 nr 119 poz 1 art. 9
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z  przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE
article: art. 23 ust. 2
journal: Dz.U. 2020 poz 849
law: Ustawa z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Korzeniowski Sędziowie Sędzia NSA Tamara Dziełakowska Sędzia del. WSA Dariusz Chaciński (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 lipca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 lutego 2020 r. sygn. akt IV SA/Po 908/19 w sprawie ze skargi Rady Miasta [...] na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały nr XV/203/VIII/2019 Rady Miasta Poznania z dnia 9 lipca 2019 r. w sprawie nadania statutu Zespołowi Żłobków nr [...] w [...] oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 12 lutego 2020 r. IV SA/Po 908/19, oddalił skargę Rady Miasta [...] na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Wielkopolskiego z 14 sierpnia 2019 r. nr KN-I.4131.1.297.2019.16, w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały nr XV/203/VIII/2019 Rady Miasta [...] z 9 lipca 2019 r. w sprawie nadania statutu Zespołowi Żłobków [...].

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Wojewoda Wielkopolski. Zaskarżając wyrok w części, w jakiej Sąd orzekł, że nie uwzględnia stanowiska organu nadzoru zawartego w rozstrzygnięciu nadzorczym z 14 sierpnia 2019 r., kwestionującego przepisy § 7 ust. 1 pkt 3 statutu Zespołu Żłobków [...], stanowiącego załącznik do uchwały nr XV/203/VIII/2019 Rady Miasta [...] z 9 lipca 2019 r. w sprawie nadania statutu Zespołowi Żłobków [...] – zarzucił mu naruszenie prawa materialnego, tj.:

1. art. 3a ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3 (Dz. U. z 2019 r. poz. 409 ze zm.) w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) poprzez błędną wykładnię art. 3a ust. 1 pkt 6 ww. ustawy oraz niezastosowanie art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, a w rezultacie naruszenie zasady równości w procedurze rekrutacyjnej, polegającej na tym, że w świetle § 7 ust. 1 pkt 3 statutu Zespołu Żłobków [...], warunkiem przyjęcia dziecka do żłobka jest fakt odbycia szczepień udokumentowany wyłącznie poświadczoną za zgodność z oryginałem kserokopią dokumentu potwierdzającego odbycie szczepień przez dziecko lub przedłożenie właściwego zaświadczenia o przeciwwskazaniu do odbycia tychże szczepień, podczas gdy w świetle obowiązującego prawa wystarczającym w tym zakresie jest złożenie stosownego oświadczenia przez rodzica/opiekuna dziecka;

2. art. 17 ust. 8 pkt 1 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2019 r. poz. 1239 ze zm.) w zw. z § 2 ust. 4 pkt 7 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 9 listopada 2015 r. w sprawie rodzajów, zakresu i wzorów dokumentacji medycznej oraz sposobu jej przetwarzania (Dz. U. z 2015 r. poz. 2069) poprzez błędne uznanie, że w niniejszej sprawie dokumentem potwierdzającym wykonanie obowiązkowych szczepień dziecka może być kserokopia "książeczki zdrowia", "karty szczepień" lub "innego zaświadczenia o poddaniu dziecka obowiązkowym szczepieniom", podczas gdy jedynym dokumentem jakim może dysponować rodzic/opiekun dziecka poświadczającym odbycie przez dziecko szczepienia jest książeczka szczepień;

3. art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1373 ze zm.) poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że w oparciu o ten przepis lekarz jest uprawniony do wydania zaświadczenia potwierdzającego odbycie szczepień przez dziecko, a także zaświadczenia o występujących przeciwwskazaniach medycznych do wykonania tychże szczepień, podczas gdy ww. przepis ustawy nie koresponduje z obowiązkiem lekarza realizującego świadczenia z Narodowego Funduszu Zdrowia (NFZ) do wydania przedmiotowych dokumentów;

4. art. 17 ust. 8 pkt 1 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi w zw. z art. 23 ust. 2 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz. U. z 2019 r. poz. 1127 ze zm.) w zw. z art. 9 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz. U. UE. L 2016.119.1) i w zw. z art. 51 ust. 1 Konstytucji RP poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że zespól żłobków posiada uprawnienia do gromadzenia i przetwarzania danych, stanowiących element dokumentacji medycznej, podczas gdy placówka ta nie jest podmiotem uprawnionym do przetwarzania tego typu dokumentacji.

W oparciu o powyższe skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu. Wniósł także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych i zażądał przeprowadzenia rozprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329) – p.p.s.a. – skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. w tej sprawie nie wystąpiły.

Kontrolując zatem zgodność z prawem zaskarżonego wyroku w granicach skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył tę kontrolę do wskazanych w niej zarzutów. Rozpatrywana pod tym kątem skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Zatem Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organ i Sąd I instancji.

Dla lepszego zrozumienia dalszych rozważań na początku przedstawić jednak należy istotę sprawy. Wojewoda Wielkopolski stwierdził nieważność uchwały Rady Miasta [...] w sprawie nadania statutu zespołowi żłobków. Stwierdzenie nieważności nastąpiło z dwóch powodów: 1. braku określenia w statucie zasad udziału rodziców w zajęciach prowadzonych w żłobkach (art. 11 ust. 2 pkt 5 ustawy o opiece nad dziećmi w wieku do lat trzech) i delegowania tego obowiązku na dyrektora zespołu (§ 9 statutu); 2. ustalenie w § 7 ust. 1 pkt 3 statutu, że wymóg wykonania obowiązkowych szczepień ochronnych ma być potwierdzony kserokopią dokumentu (potwierdzoną za zgodność z oryginałem), a w przypadku przeciwwskazań do szczepień – zaświadczeniem o przeciwwskazaniach. Wojewoda nie kwestionował przy tym zasadności wprowadzenia kryterium rekrutacji w postaci wykonania szczepień obowiązkowych, a jedynie sam sposób dokumentowania tego faktu. Jego zdaniem może być to oświadczenie rodziców, ale nie ma podstaw do wydawania zaświadczeń w tej materii.

Sąd I instancji oddalił skargę Rady Miasta [...] na rozstrzygnięcie nadzorcze, przy czym podzielił tylko zarzuty dotyczące braku określenia w statucie zasad udziału rodziców w zajęciach. Uznał natomiast, że wymóg zaświadczeń o szczepieniach jest możliwy i konieczny. Natomiast ta pierwsza wada skutkuje nieważnością całego statutu.

W skardze kasacyjnej Wojewoda Wielkopolski, stawiając powyższe zarzuty, generalnie podtrzymuje stanowisko, że nie ma podstaw prawnych do wydawania zaświadczeń w przedmiocie obowiązkowych szczepień ochronnych bądź przeciwwskazań dla takowych. Zaznaczyć przy tym należy, że skarga kasacyjna w istocie zmierza do zakwestionowania części uzasadnienia zaskarżonego wyroku, poprzez częściowe zakwestionowanie zapadłego rozstrzygnięcia. "Podkreślić trzeba, że uzasadnienie wyroku, mimo że tworzy z nim jedną całość, nie jest integralną częścią wyroku i nie podlega zaskarżeniu skargą kasacyjną. Nie znaczy to, że składający skargę kasacyjną nie może kwestionować poglądu wyrażonego w uzasadnieniu wyroku, lecz może to czynić wyłącznie zaskarżając rozstrzygnięcie zawarte w wyroku" (por. wyrok NSA z 13.01.2016 r. II GSK 29/14, LEX nr 2033730). W okolicznościach tej sprawy wymóg zaskarżenia zapadłego rozstrzygnięcia został spełniony, ale zarzuty skargi kasacyjnej nie okazały się zasadne.

Z § 7 ust. 1 pkt 3 statutu Zespołu Żłobków [...], stanowiącego załącznik do uchwały nr XV/203/VIII/2019 Rady Miasta [...] z 9 lipca 2019 r. wynika, że warunkiem przyjęcia dziecka do żłobka jest między innymi wykonanie obowiązkowych szczepień ochronnych, określonych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych. Rodzice (opiekunowie prawni) są zobowiązani przedstawić kserokopię potwierdzoną za zgodność z oryginałem dokumentu potwierdzającego odbycie szczepień przez dziecko. Warunek ten nie dotyczy dzieci, które mają przeciwwskazania medyczne do wykonania szczepień. Powyższe rodzice (opiekunowie prawni) są zobowiązani potwierdzić właściwym zaświadczeniem.

Odczytując ten przepis prawa miejscowego gramatycznie, potwierdzeniem dokonania szczepień obowiązkowych ma być dokument (bez wymienienia, o jaki dokument chodzi), natomiast potwierdzenie przeciwwskazania do szczepień ma mieć formę zaświadczenia.

Z kolei art. 3a ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3 (Dz. U. z 2019 r. poz. 409 ze zm.) stanowi, że rodzic ubiegający się o objęcie dziecka opieką w żłobku lub klubie dziecięcym albo przez dziennego opiekuna przedstawia, w formie oświadczenia lub zaświadczenia, (m. in.) dane o stanie zdrowia, stosowanej diecie i rozwoju psychofizycznym dziecka. Gramatycznie rzecz ujmując, jedyną formą dokumentowania określonych w 3a ust. 1 ustawy z 2011 r. okoliczności (poza oświadczeniem rodziców) jest zaświadczenie, co ważne w kontekście przytoczonego wyżej prawa miejscowego.

Na początku odpowiedzieć należy więc na pytanie, co oznacza użyty w art. 3a ust. 1 ustawy z 2011 r. termin "zaświadczenie". Jeśli bowiem zważymy, że oprócz stanu zdrowia rodzice mogą w formie oświadczenia lub zaświadczenia dokumentować takie okoliczności, jak: informację, czy dziecko legitymuje się orzeczeniem o niepełnosprawności, a jeżeli tak, to jakim (pkt 1a); numery PESEL rodziców (pkt 2); dane o wysokości dochodów rodziców (pkt 7), to oczywiste staje się, że pod pojęciem zaświadczenia, w rozumieniu analizowanego przepisu, kryć się mogą zarówno dokumenty w postaci decyzji administracyjnych (o nadaniu nr PESEL, orzeczenie o niepełnosprawności), jak i inne dokumenty urzędowe potwierdzające określone okoliczności (np. o wysokości dochodów). Funkcjonalna wykładnia tego przepisu prowadzi zatem do wniosku, że nie musi być to zaświadczenie sensu stricte, w rozumieniu art. 217 i art. 218 k.p.a. Raczej chodzi o to, aby wymagana przez ustawę okoliczność była udokumentowana w wiarygodny sposób. Tak też należy rozumieć wymóg wynikający z § 7 ust. 1 pkt 3 statutu Zespołu Żłobków [...], przedstawienia dokumentu potwierdzającego odbycie szczepień przez dziecko, albo zaświadczenia o przeciwwskazaniach medycznych do wykonania szczepień.

Patrząc z tego punktu widzenia zastanowić należy się nad tym, jaki charakter ma książeczka szczepień i adnotacje w niej zawarte. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 9 listopada 2015 r. w sprawie rodzaju, zakresów i wzorów dokumentacji medycznej oraz sposobu jej przetwarzania (Dz. U. z 2015 r. poz. 2069), obowiązującego w chwili podejmowania uchwały, dokumentacja indywidualna - dotycząca poszczególnych pacjentów korzystających ze świadczeń zdrowotnych, obejmuje dokumentację indywidualną wewnętrzną - przeznaczoną na potrzeby podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych, oraz dokumentację indywidualną zewnętrzną - przeznaczoną na potrzeby pacjenta korzystającego ze świadczeń zdrowotnych udzielanych przez podmiot. Dokumentację indywidualną zewnętrzną stanowi w szczególności książeczka szczepień, o której mowa w ustawie z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (§ 2 ust. 4 pkt 7 rozporządzenia). Natomiast zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 753) informacje na temat przeprowadzonych obowiązkowych szczepień ochronnych wykonanych od dnia urodzenia są dokumentowane w książeczce szczepień. Z kolei z § 8 ust. 1 tego ostatniego rozporządzenia wynika, że lekarz przeprowadzający konsultację specjalistyczną dla osoby, w przypadku której lekarskie badanie kwalifikacyjne daje podstawy do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia ochronnego, odnotowuje w dokumentacji medycznej, o której mowa w § 9 ust. 1 (a więc także w książeczce szczepień), wynik konsultacji specjalistycznej, z uwzględnieniem okresu przeciwwskazania do wykonania szczepienia, rodzaju szczepionek przeciwwskazanych do stosowania lub indywidualnego programu szczepień ze wskazaniem rodzajów stosowanych szczepionek oraz terminu kolejnej konsultacji specjalistycznej.

Z powyższego wynika, że zarówno informacje o przeprowadzonych obowiązkowych szczepieniach ochronnych, jak i o przeciwwskazaniach do takich szczepień, powinny być zawarte w książeczce szczepień. Ta zaś, jako indywidualna dokumentacja medyczna zewnętrzna, przeznaczona na potrzeby pacjenta korzystającego ze świadczeń zdrowotnych, jest dostępna dla rodziców (opiekunów prawnych) dziecka, a adnotacje w niej zawarte należy traktować jak dokument urzędowy, zaświadczający fakt odbycia szczepień lub przeciwwskazania do ich odbycia. W nawiązaniu do wcześniejszych rozważań stwierdzić więc należy, że adnotacje zawarte w książeczce szczepień należy traktować jako zaświadczenie, w rozumieniu art. 3a ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3 oraz jako dokumenty i zaświadczenia w rozumieniu § 7 ust. 1 pkt 3 statutu Zespołu Żłobków [...]. Jeśli zaś tego typu dokumentacja jest dostępna dla wszystkich rodziców (opiekunów prawnych), to nie może być mowy o jakimkolwiek naruszeniu zasady równości (art. 32 ust. 1 Konstytucji), pomijając fakt, że ten ostatni zarzut nie został dostatecznie rozwinięty w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

W tej sytuacji zarzut naruszenia art. 17 ust. 8 pkt 1 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi w zw. z § 2 ust. 4 pkt 7 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 9 listopada 2015 r. w sprawie rodzajów, zakresu i wzorów dokumentacji medycznej oraz sposobu jej przetwarzania, polegający na zbyt szerokim rozumieniu przez Sąd I instancji dokumentacji medycznej dostępnej dla rodziców (opiekunów) dziecka, mogącej potwierdzać fakt dokonania obowiązkowych szczepień ochronnych lub przeciwwskazań dla takowych – mimo że uzasadniony, nie miał wpływu na wynik sprawy. Przedstawione wyżej rozważania dotyczące funkcji książeczki szczepień i rozumienia terminu "zaświadczenie" na tle art. 3a ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3 oraz § 7 ust. 1 pkt 3 statutu Zespołu Żłobków [...], były wystarczające dla uznania tego ostatniego przepisu prawa miejscowego za zgodny z normami prawa powszechnie obowiązującego, wykładanymi jak wyżej. Zatem, mimo częściowo błędnego uzasadnienia, ostatecznie zaskarżony wyrok Sądu I instancji odpowiada prawu.

Te same zastrzeżenia i uwagi należy odnieść do zarzutu naruszenia art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, poprzez przyjęcie, że w oparciu o ten przepis lekarz jest uprawniony do wydania zaświadczenia potwierdzającego odbycie szczepień przez dziecko, a także zaświadczenia o występujących przeciwwskazaniach medycznych do wykonania tychże szczepień. Tak więc mimo, że zarzut ten jest usprawiedliwiony, jeśli chodzi o zaświadczenia w rozumieniu k.p.a., to zaskarżony wyrok, mimo błędnego w tym zakresie uzasadnienia, ostatecznie odpowiada prawu.

Nie jest natomiast usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 17 ust. 8 pkt 1 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi w zw. z art. 23 ust. 2 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz. U. z 2019 r. poz. 1127 ze zm.) oraz w zw. z art. 9 RODO i w zw. z art. 51 ust. 1 Konstytucji RP poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że zespól żłobków posiada uprawnienia do gromadzenia i przetwarzania danych, stanowiących element dokumentacji medycznej, podczas gdy placówka ta nie jest podmiotem uprawnionym do przetwarzania tego typu dokumentacji. Pomijając fakt, że zarzut ten stanowi nieczytelną (nie tworzącą klarownej normy prawnej) "zbitkę" przepisów, co samo w sobie go dyskredytuje, to zauważyć należy, że z art. 23 ust. 2 ustawy o prawach pacjenta wynika, że "Dane zawarte w dokumentacji medycznej podlegają ochronie określonej w niniejszej ustawie oraz w przepisach odrębnych." Niewątpliwie ustawa o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3, która zezwala w art. 3a ust. 1 pkt 6 na zbieranie przez żłobek danych o stanie zdrowia dziecka i ich przetwarzanie "wyłącznie w związku z rekrutacją oraz w zakresie i w celu zapewnienia dziecku prawidłowej opieki" (art. 3a ust. 2 ustawy o opiece), jest regulacją odrębną, w rozumieniu art. 23 ust. 2 ustawy o prawach pacjenta.

Ponadto, skarga kasacyjna stawiając zarzut naruszenia art. 9 RODO nie precyzuje, o którą jednostkę redakcyjną tego przepisu chodzi. Z art. 9 ust. 1 RODO wynika, że prawodawca unijny wyodrębnił kilka szczególnych kategorii danych (w tym dotyczących zdrowia), których przetwarzanie ograniczył i ukształtował mechanizmy umożliwiające silniejszą ich ochronę. W art. 9 ust. 2 RODO przewidziano odstępstwa od zakazu przetwarzania danych szczególnych kategorii z art. 9 ust. 1, w tym przesłankę przetwarzania danych z uwagi na interes publiczny (art. 9 ust. 2 lit. g RODO). Odnosi się ona przede wszystkim do podmiotów publicznych oraz podmiotów prywatnych realizujących zadania publiczne. Omawiana podstawa wymaga także istnienia przepisu prawa dopuszczającego przetwarzanie danych sensytywnych, gdy jest to uzasadnione ważnym interesem publicznym. Prawodawca unijny wymaga ponadto, aby przepisy uprawniające do przetwarzania danych sensytywnych były proporcjonalne do wyznaczonego celu, nie naruszały istoty prawa do ochrony danych i przewidywały odpowiednie i konkretne środki ochrony praw podstawowych i interesów osoby, której dane dotyczą. Wszystkie te warunki w tej sprawie zostały spełnione. Istnieje przepis w prawie krajowym, który uprawnia do przetwarzania danych o stanie zdrowia dziecka (art. 3a ust. 1 pkt 6 ustawy o opiece) przez podmiot publiczny realizujący zadania publiczne i w ważnym interesie publicznym. Jak stwierdził bowiem ETPC w wyroku Wielkiej Izby z 8 kwietnia 2021 r. 47621/13 (Vavřička i inni) ustawowy obowiązek szczepień dzieci nie stanowi naruszenia konwencyjnego prawa do poszanowania życia rodzinnego rodziców i dzieci. Uznał, że jakkolwiek przymus szczepienia wchodzi w zakres stosowania art. 8 Konwencji, to nie stanowi naruszenia prawa do poszanowania życia rodzinnego i prywatnego. Trybunał wskazał, że obowiązek szczepienia stanowi ingerencję w integralność fizyczną osoby i jako przymusowa interwencja medyczna wchodzi w zakres gwarancji prawa do poszanowania życia prywatnego i art. 8 Konwencji. Jednakże ustawowy nakaz szczepień i wynikające stąd sankcje administracyjne, zdaniem Trybunału, realizują ważne cele społeczne, to jest ochronę zdrowia publicznego i ochronę praw innych osób: szczepienia chronią zarówno osoby zaszczepione, jak i osoby, które z powodów medycznych nie mogą się zaszczepić, a tym samym polegają na tzw. "stadnej" odporności całego społeczeństwa. Dalej, krajowe organy władzy dysponują szerokim marginesem uznania w zakresie realizowania swej polityki prozdrowotnej i ochronnej (zob. K. Warecka, Obowiązek szczepienia a Konwencja Praw Człowieka. Omówienie wyroku Wielkiej Izby ETPC z dnia 8 kwietnia 2021 r. 47621/13 LEX/el. 2021). Tak więc w tym wypadku przetwarzanie przez żłobek danych osobowych dotyczących zdrowia dziecka jest również proporcjonalne, gdyż podyktowane jest ważnym interesem publicznym (ochroną zdrowia publicznego i ochroną praw innych osób), a także ograniczone jest do celów związanych wyłącznie z rekrutacją. Spełnienie powyższych kryteriów powoduje, że jest to dopuszczalne również na gruncie art. 51 ust. 1 Konstytucji.

Mając to na uwadze, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, w trybie określonym w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095), wobec braku możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, o czym strony postępowania zostały poinformowane z odpowiednim wyprzedzeniem.