Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 31/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2010-05-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: *Stwierdzono wydanie zaskarżonej decyzji  z naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 124 ust. 6, art. 126 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 179 poz 1750
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Sikorska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Henryk Ożóg, Sędzia NSA Mirosława Rozbicka - Ostrowska, , Protokolant Katarzyna Leśniowska, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi A. J. na decyzję Rektora - Komendanta Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Lądowych im. [...] we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia do studium oficerskiego I. stwierdza wydanie decyzji przez organ I i II instancji z naruszeniem prawa; II. nie orzeka w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji ; III. zasądza od Rektora – Komendanta Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Lądowych im. [...] we W. na rzecz skarżącego A. J. kwotę 1751 (tysiąc siedemset pięćdziesiąt jeden ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania .


UZASADNIENIE

Decyzją Komisji Rekrutacyjnej Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Lądowych we W. z dnia [...] r. Nr[...] , wydaną z powołaniem się na przepisy art. 124 ust. 6 i art. 126 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.), zwaną dalej ustawą o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, § 6 ust. 2 i § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie służby wojskowej kandydatów na żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 66, poz. 614 ze zm.) oraz w granicach limitu przyjęć do Studium Oficerskiego w roku 2008 określonego decyzją Ministra Obrony Narodowej Nr [...] z dnia 29 lutego 2008r., na podstawie wyników postępowania kwalifikacyjnego odmówiono A. J. przyjęcia do 3-miesięcznego Studium Oficerskiego w Wyższej Szkole Oficerskiej Wojsk Lądowych we W..

W uzasadnieniu powyższej decyzji organ I instancji podał, że zgodnie z zasadami rekrutacji na wskazaną wyżej uczelnię w 2008 roku i otrzymanym limitem miejsc, strona nie została przyjęta z powodu braku miejsc.

W odwołaniu od tej decyzji A. J. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przyjęcie do 3-miesięcznego Studium Oficerskiego w Wyższej Szkole Oficerskiej Wojsk Lądowych we W..

Zakwestionował prawidłowość przeprowadzonego postępowania rekrutacyjnego, zarzucając w szczególności:

- naruszenie przepisu art. 107 k.p.a., poprzez brak ustawowego elementu decyzji administracyjnej, jakim jest uzasadnienie faktyczne motywów rozstrzygnięcia, niewskazanie podstawy prawnej, tj. aktu organu uchwałodawczego uczelni ustalającego zasady i kryteria naboru oraz poprzez brak ustawowego elementu decyzji administracyjnej, jakim jest uzasadnienie prawne podstawy rozstrzygnięcia;

- naruszenie art. 11³, art. 18³ a oraz art. 18³ b Kodeksu pracy w związku z art. 36 ust. 5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r. Nr 99, poz. 1001), poprzez rażące naruszenie zasady zakazu pośredniej dyskryminacji ze względu na płeć;

- niekonstytucyjność Uchwały Senatu Uczelni Nr 16/2007 z dnia 24 maja 2007 r. ustalającej zasady i kryteria naboru w części dotyczącej testu sprawności fizycznej w zakresie, jakim różnicuje kandydatów ze względu na płeć;

- naruszenie warunków trybu rekrutacji, poprzez niezachowanie wymogu przewidzianego w art. 68 § 2 k.p.a.; w ocenie odwołującego się, proces rekrutacji w części dotyczącej testu sprawności powinien zakończyć się sporządzeniem protokołu, którego treść powinna być odczytana i podpisana przez wszystkich zdających.

Po rozpatrzeniu powyższego odwołania Rektor Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Lądowych we W. zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W podstawie prawnej decyzji organ odwoławczy powołał art. 137 k.p.a. w związku z art. 50 a ust. 4 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.), art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 176, poz. 1242), § 9 ust. 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie służby wojskowej kandydatów na żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 66, poz. 614 ze zm.), decyzję Ministra Obrony Narodowej Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie naboru kandydatów do uczelni wojskowych w 2008 r. (Dz. Urz. MON Nr 5, poz. 44) oraz art. 138 §1 k.p.a.

W motywach decyzji ostatecznej organ odwoławczy podał, że odwołujący się ubiegał się o przyjęcie do Studium Oficerskiego w Wyższej Szkole Oficerskiej Wojsk Lądowych we W. w korpusie osobowym obsługi prawnej.

Ilość miejsc do poszczególnych korpusów osobowych określona została w decyzji nr [...] MON Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] r. w sprawie naboru kandydatów do uczelni wojskowych w 2008 r., w związku z tym do Studium Oficerskiego w WSOWL we W. w korpusie osobowym obsługi prawnej zakwalifikowało się 7 kandydatów, którzy uzyskali najwyższą ilość punktów w procesie rekrutacyjnym. Organ ten podał, że w wyniku przeprowadzonego postępowania kwalifikacyjnego przez Komisję Rekrutacyjną WSOWL w dniu 22 kwietnia 2008 r. odwołujący się nie został przyjęty z powodu braku miejsc we wskazanym wyżej w korpusie osobowym, o czym orzeczono w postępowaniu pierwszoinstancyjnym decyzją z dnia [...]r. nr[...], którą odwołujący się zaskarżył do organu II instancji.

Rozpatrując odwołanie organ odwoławczy wskazał, że postępowanie kwalifikacyjne do Studium Oficerskiego przeprowadzone zostało zgodnie z § 6 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie służby wojskowej kandydatów na żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2004 r. Nr 66, poz. 614 ze zm.) oraz ustalonymi na tej podstawie przez WSOWL i zatwierdzonymi przez Ministerstwo Obrony Narodowej zasadami rekrutacji. Wyjaśnił, że dla szkolnictwa wojskowego limitowanie przyjęć kandydatów związane jest bezpośrednio z obowiązkiem zapewnienia stanowiska służbowego każdemu absolwentowi po zakończeniu nauki. Dopuszczalna ilość przyjętych kandydatów nie zależy więc od Komisji Rekrutacyjnej WSOWL, lecz bezpośrednio od Ministra Obrony Narodowej, który przeznacza na ich naukę określone środki finansowe (decyzja Nr 98/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 lutego 2008 r. w sprawie naboru kandydatów do uczelni wojskowych w 2008 r.). Zasady oraz kryteria kwalifikacji kandydatów znane były zainteresowanemu przed przystąpieniem do egzaminu i nie były kwestionowane, a Uchwałę Senatu Uczelni Nr [...] z dnia [...]r. określającą warunki i tryb przyjęć kandydatów na szkolenie oficerskie w ramach Studium Oficerskiego w WOSWL w roku akademickim 2008/2009 podano do publicznej wiadomości na stronie internetowej Szkoły.

Zdaniem Rektora, Komisja Rekrutacyjna, działając w oparciu o przydzielony limit miejsc, dokonała prawidłowej weryfikacji kandydatów spełniających wymagania określone w warunkach rekrutacji i zasadnie odmówiła przyjęcia odwołującego się do Studium Oficerskiego w korpusie osobowym obsługi prawnej.

Również zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. w decyzji organu I instancji odniesiono się do faktycznego powodu odmowy przyjęcia strony do 3-miesięcznego Studium Oficerskiego WSOWL w korpusie osobowym obsługi prawnej, zaś uzasadnienie tej decyzji jest zwięzłe i bezpośrednio wskazuje na faktyczną przyczynę rozstrzygnięcia.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 11³ , art. 18³ a i art. 18³ b Kodeksu pracy w związku z art. 36 ust. 5 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, poprzez rażące naruszenie zasady zakazu pośredniej dyskryminacji ze względu na płeć, organ II instancji stwierdził, że nie można mówić o naruszeniu przepisów, których zastosowanie w niniejszej sprawie jest niedopuszczalne. Organ wyjaśnił, że odwołujący się nie starał się zatrudnić w WSOWL jako pracownik cywilny na podstawie umowy o pracę, lecz starał się o przyjęcie i powołanie do służby kandydackiej. W takiej zaś sytuacji zastosowanie mają przepisy ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej w sprawie służby wojskowej kandydatów na żołnierzy zawodowych.

Organ odwoławczy zwrócił uwagę na powszechnie znany i niewymagający dodatkowego udowodnienia fakt, że zróżnicowanie wymogów dotyczących sprawności fizycznej kandydatów na żołnierzy zawodowych w zależności od płci wynika z różnicy zdolności motorycznych kobiety i mężczyzny. Podkreślił, że to właśnie zarzucane zróżnicowanie daje równe prawa kobietom ubiegania się o przyjęcie do zawodów przypisanych wcześniej mężczyznom i jest oznaką konstytucyjnego równouprawnienia. Z tego również względu Uchwała Senatu Uczelni Nr 16/2007 z dnia 24 maja 2007 r. ustalająca warunki i tryb przyjęć kandydatów na szkolenie oficerskie w ramach Studium Oficerskiego, w części dotyczącej testu sprawności fizycznej w zakresie, w jakim różnicuje kandydatów ze względu na płeć jest w ocenie organu odwoławczego zasadna. Organ ten dodał, że w podobny sposób kwestia ta uregulowana została w art. 50a ust. 4 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

Organ odwoławczy jako niezasadny ocenił również zarzut naruszenia warunków trybu rekrutacji poprzez niezachowanie wymogu przewidzianego w art. 68 § 2 k.p.a. z tego względu, że – jak podał - protokół z przeprowadzonego postępowania kwalifikacyjnego, na podstawie którego wydana została decyzja w stosunku do strony, podpisany został przez wszystkich członków Komisji Kwalifikacyjnej, czyniąc tym zadość wymogom wynikającym z przepisów § 6 ust. 4 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie służby wojskowej kandydatów na żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2004 r. Nr 66, poz. 614). Wskazał, że protokół ten stanowi integralną część procesu decyzyjnego oraz podstawę do wydania decyzji i jako taki spełnia funkcje sformalizowanego dowodu. Wobec tego, jako podlegający art. 67 § 1 k.p.a. powinien być, zgodnie z art. 68 § 2 k.p.a., podpisany przez wszystkich członków komisji, a brak jakiegokolwiek podpisu powinien być omówiony w protokole. Według organu odwoławczego, odwołujący się błędnie za protokół z postępowania kwalifikacyjnego wziął listę uczestników przystępujących do poszczególnych etapów postępowania kwalifikacyjnego.

Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy podał, że nie dopatrzył się uchybień i nieprawidłowości w podanym wyżej zakresie w związku z czym decyzję wydaną w niniejszej sprawie przez organ I instancji utrzymał w mocy.

Powyższa decyzja ostateczna stała się przedmiotem skargi wniesionej przez A. J. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w której skarżący wniósł o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji, domagając się jednocześnie orzeczenia o nakazaniu przyjęcia go do 3-miesięcznego Studium Oficerskiego w WSOWL we W.

Skarga oparta została na zarzucie naruszenia następujących przepisów:

- art. 107 k.p.a., poprzez brak ustawowego elementu decyzji administracyjnej, jakim jest uzasadnienie faktyczne motywów rozstrzygnięcia oraz niewskazanie podstawy prawnej, tj. aktu organu uchwałodawczego uczelni ustalającego zasady i kryteria naboru;

- art. 68 § 2 k.p.a., poprzez niezachowanie wymogu w nim przewidzianego;

- art. 11³, art. 18³ a oraz art. 18³ b Kodeksu pracy w związku z art. 36 ust. 5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001), poprzez rażące złamanie zasady zakazu pośredniej dyskryminacji ze względu na płeć.

Ponadto skarżący podniósł zarzut niekonstytucyjności Uchwały Senatu Uczelni Nr 16/2007 z dnia 24 maja 2007 r. ustalającej zasady i kryteria naboru, w części dotyczącej testu sprawności fizycznej w zakresie, w jakim różnicuje kandydatów ze względu na płeć.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że decyzja organu I instancji nie zawiera uzasadnienia faktycznego, uniemożliwiając stronie skuteczną jej weryfikację, zaś zaskarżona decyzja nie zawiera konkretnej podstawy prawnej ustalającej kryteria naboru. Zdaniem skarżącego, od obowiązku wskazania przez organ w wydanej decyzji podstawy prawnej ustalającej zasady i kryteria naboru, nie zwalnia zamieszczenie danych na stronie internetowej. Skarżący zarzucił, że proces rekrutacji w części dotyczącej testu sprawności fizycznej powinien zakończyć się sporządzeniem protokołu, którego treść winna być odczytana i podpisana przez wszystkich zdających. Protokołu takiego nie sporządzono, a ponadto odmówiono skarżącemu wglądu do protokołu. Zdaniem skarżącego, w niniejszej sprawie należało sporządzić protokół zarówno z czynności postępowania administracyjnego polegającej na spisywaniu wyników testu sprawności fizycznej, jak i przebiegu i wyników egzaminu końcowego. Ponadto ustalone kryteria naboru do 3-miesięcznego Studium Oficerskiego w WSOWL we W. zawartą w art. 33 Konstytucji RP zasadę równego traktowania kobiet i mężczyzn, a także art. 32 Konstytucji RP. Podniósł, że wzorowanie się przez organ na niekonstytucyjnym w jego ocenie art. 50a ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych jest nietrafne z uwagi na to, że dyskryminująca Uchwała Senatu Nr 16/2007 została podjęta w dniu 24 maja 2007r., to jest rok przed wejściem w życie art. 50a w/w ustawy. Skarżący podniósł, że Kodeks pracy w art. 18³ a powinność równego traktowania odnosi do nawiązania i rozwiązania stosunku pracy, warunków zatrudnienia, awansowania oraz warunków dostępu do szkolenia w celu podnoszenia kwalifikacji zawodowych. Zarzucił, że w momencie przystąpienia do egzaminu nie był żołnierzem, w związku z czym, jego zdaniem, będzie miał do niego zastosowanie Kodeks pracy wraz z ustawami okołokodeskowymi w pełnym zakresie regulacji. W tej sytuacji skarżący uznał przeprowadzone postępowanie rekrutacyjne za postępowanie w przedmiocie nawiązania stosunku pracy. Podkreślił, że zarówno z przepisu art. 18³ a Kodeksu pracy, jak i z powołanych przez niego przepisów Konstytucji RP, a także przywołanych w skardze ratyfikowanych przez Polskę umów międzynarodowych wynika obowiązek pracodawcy równego traktowania pracowników oraz zakaz ich dyskryminacji. Powołując się na przepis art. 36 ust. 5 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy podniósł, że ustawa ta nie tylko zakazuje dyskryminacji, ale także przewiduje sankcje karne za tego typu praktyki. Skoro organ w zaskarżonej decyzji przyznaje, że limitowanie przyjęć kandydatów jest bezpośrednio zwiane z zapewnieniem stanowiska służbowego każdemu absolwentowi po zakończeniu nauki, to - w ocenie skarżącego – postępowanie w przedmiocie przyjęcia do Studium Oficerskiego należy traktować jako postępowanie kwalifikacyjne zmierzające do nawiązania stosunku pracy, w związku z czym nie są dopuszczalne w stosunku do kandydatów jakiekolwiek praktyki dyskryminacyjne ze względu na płeć.

W odpowiedzi na skargę Rektor-Komendant Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Lądowych im. Gen. [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżone decyzje organów wojskowych odpowiadają wymogom formalnym określonym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, a zwłaszcza art. 68 § 2 oraz art. 107 w zakresie ich uzasadnienia faktycznego i prawnego. Natomiast przepisy prawa pracy nie mają zastosowania w przedmiotowej sprawie, w związku z czym rozważania skarżącego co do zróżnicowania kandydatów względem płci należy uznać za bezzasadne. Wskazał, że tego rodzaju rozdzielenie (kobiet od mężczyzn w zakresie sprawności fizycznej) przewiduje art. 50a ust. 4 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Rektor-Komendant WSOWL podkreślił również, że kwestionowana przez skarżącego Uchwała Senatu Uczelni Nr 16/2007 z dnia 24 maja 2007 r. wnioskująca o ustalenie warunków i trybu rekrutacji w roku 2008 wynika wprost z art. 169 ust. 10 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365) i została zaakceptowana przez Ministra Obrony Narodowej. Z kolei kryteria testu z wychowania fizycznego wraz z tabelami wyników osobno dla mężczyzn i kobiet oraz kryteria egzaminu z języka angielskiego zostały ustalone rozkazem z dnia [...] 2008 r. Nr [..].

Ponadto organ II instancji podał, że skarżący łącznie za cały egzamin uzyskał 77 punktów, na którą to sumę składały się następujące wyniki z egzaminu:

I. z wychowania fizycznego:

1) podciąganie na drążku 3 razy – 0 pkt;

2) bieg 10 x 10 m – 30,6 sek. – 7 pkt;

3) bieg 1000 m – 3,56 min. – 0 pkt;

łącznie za trzy konkurencje – 7 pkt;

II. z języka angielskiego – 70 pkt;

III. z rozmowy kwalifikacyjnej – 0 pkt.

Końcowo organ stwierdził, że wobec 5 miejsc przyznanych dla kandydatów skarżący uzyskał wyniki na tyle słabe, że pozostał poza ustalonym limitem i nie mógł być przyjęty do Studium Oficerskiego.

W piśmie procesowym z dnia 17 listopada 2009 r., odnosząc się do twierdzeń zawartych w odpowiedzi na skargę, skarżący podniósł dodatkowe zarzuty świadczące w jego przekonaniu o wydaniu zaskarżonych decyzji niezgodnie z przepisami prawa materialnego i procesowego, a także zarzuty dotyczące niezgodności z prawem zasad prowadzenia postępowania kwalifikacyjnego. Podał, że zarzutów tych nie mógł przywołać w odwołaniu, jak również w skardze, gdyż o uzasadniających je informacjach, tj. o ilości uzyskanych punktów w postępowaniu kwalifikacyjnym, o wynikach drugiego i trzeciego etapu postępowania kwalifikacyjnego, a także treści protokołów oraz notatki dowiedział się dopiero w trakcie postępowania sądowego. Skarżący podniósł, że nigdy nie został poinformowany o zakończeniu postępowania wyjaśniającego i możliwości wglądu w akta sprawy, a ponadto, że informacje przedstawione w odpowiedzi na skargę winny znaleźć się w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji. Zarzucił, że postępowanie kwalifikacyjne winno być przeprowadzone zgodnie z zasadami wskazanymi w Uchwale Senatu WSOWL Nr 16/2007 z dnia 24 maja 2007 r. W szczególności, drugi i trzeci etap postępowania kwalifikacyjnego winny być przeprowadzone rzetelnie, gdyż to właśnie ich wynik stanowił podstawę przyznawania punktów i oceny kandydata, a tym samym miał zasadniczy wpływ na treść rozstrzygnięcia sprawy i wydanych decyzji. Drugi etap postępowania kwalifikacyjnego polegał na przeprowadzeniu egzaminu z języka angielskiego oraz z wychowania fizycznego. W niniejszej sprawie egzaminy takie przeprowadzono i spisano z nich protokoły. Jednakże strona nie miała jakichkolwiek możliwości dokonania ich weryfikacji pod kątem zgodności ze stanem faktycznym, gdyż nie zostały one jej odczytane oraz przedstawione do podpisu, a ponadto o ich treści skarżący dowiedział się dopiero na etapie postępowania sądowego. Trzeci etap postępowania kwalifikacyjnego polegał na przeprowadzeniu przez podkomisję Nr 2 rozmowy kwalifikacyjnej. Zgodnie z zawartymi na 3 stronie załącznika do wyżej wskazanej Uchwały Senatu zasadami postępowania kwalifikacyjnego, na podstawie rozmowy kwalifikacyjnej komisja rekrutacyjna przyznaje 50 pkt kandydatowi, który wykazuje predyspozycje do szkolenia oficerskiego w określonej grupie osobowej oraz posiada motywacje do zawodu oficera lub przyznaje 0 pkt kandydatowi, który nie posiada predyspozycji do szkolenia oficerskiego w określonej grupie osobowej lub motywacji do zawodu oficera. Skarżący podniósł sprzeczność pomiędzy zasadami wskazanymi w Uchwale Senatu, a dyspozycjami wynikającymi z załącznika Nr 3 do rozkazu Komendanta WSOWL Nr [...] z dnia [...] 2008 r., z którego wynika, że kandydatowi przyznaje się nie 0 pkt lub 50 pkt, lecz "do 50pkt". Nadto, zdaniem skarżącego, z przeprowadzonej rozmowy kwalifikacyjnej została sporządzona zaledwie notatka. Tymczasem ten etap postępowania kwalifikacyjnego wymagał sporządzenia protokołu, gdyż była to czynność mająca istotne znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy w rozumieniu art. 67 k.p.a. Był to etap punktowany, a od ilości zdobytych punktów zależała pozycja kandydata. W protokole zaś winny znaleźć się informacje o składzie osobowym komisji przeprowadzającej rozmowę kwalifikacyjną, zadanych pytaniach, udzielonych odpowiedziach, a także wszystkich innych okolicznościach mających istotne znaczenie dla oceny predyspozycji egzaminowanego kandydata. Sporządzenie notatki z czynności, z której należy sporządzić protokół jest zdaniem skarżącego naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, a tym samym naruszeniem zasad postępowania kwalifikacyjnego. Ponadto, stwierdzenie zawarte w sporządzonej notatce wskazujące na rzekomo niskie przygotowanie merytoryczne skarżącego polegające na słabej znajomości przepisów prawa administracyjnego jest jego zdaniem nieprawdziwe. Treść notatki jest tym bardziej krzywdząca, że skarżący z zawodu jest adwokatem i radcą prawnym wykonującym w chwili obecnej zawód radcy prawnego, a więc posiada uprawnienia umożliwiające świadczenie pomocy prawnej w Polsce, zdobyte po zdaniu egzaminów państwowych.

Skarżący dodał, że w trakcie prowadzonej z nim rozmowy członkowie podkomisji nr 2 wyraźnie oświadczyli, że nie czują się kompetentni do weryfikowania jego wiedzy pod kątem znajomości prawa, gdyż jest on radcą prawnym i adwokatem. Skarżący oświadczył, że w trakcie rozmowy kwalifikacyjnej nie padło ze strony członków podkomisji nr 2 żadne pytanie mające zweryfikować jego przygotowanie merytoryczne w zakresie prawa administracyjnego. Członkowie podkomisji ograniczyli się jedynie do pytań o motywy, którymi kierował się skarżący, a także do pytania o wymienienie stopni wojskowych. Tymczasem treść notatki z rozmowy kwalifikacyjnej jednoznacznie wskazuje, że przyczyną przyznania 0 pkt był niski poziom merytorycznego przygotowania w zakresie prawa administracyjnego, przy czym nie zarzucono mu braku predyspozycji do szkolenia oficerskiego w grupie osobowej obsługi prawnej (na szkoleniu nie szkoli się w zakresie prawa), ani też braku motywacji do zawodu oficera.

Zdaniem skarżącego, w świetle postanowień Uchwały Senatu Komisja Rekrutacyjna nie miała kompetencji do sprawdzenia jego znajomości prawa, w tym prawa administracyjnego. Dokonując tego typu czynności, przekroczyłaby swoje kompetencje, co oznaczałoby naruszenie zasad postępowania kwalifikacyjnego. W ocenie skarżącego, choć faktycznie członkowie podkomisji nr 2 uznając się niekompetentnymi do weryfikacji jego wiedzy pod kątem znajomości prawa dostąpili od sprawdzenia jego merytorycznego przygotowania, to jednak treść notatki świadczy o czym innym. Mając powyższe na uwadze skarżący zarzucił, że twierdzenia zawarte w notatce z przebiegu rozmowy kwalifikacyjnej stanowią poświadczenie nieprawdy będące przestępstwem.

Po rozpoznaniu powyższej skargi, wydanym w niniejszej sprawie wyrokiem z dnia 17 lutego 2009 r. sygn. akt 410/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził nieważność decyzji I i II instancji.

Oceniając legalność zaskarżonej decyzji Sąd ten uznał, że zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności obu wydanych w sprawie decyzji, ponieważ zostały one podjęte bez podstawy prawnej. Wskazał, że postępowanie rekrutacyjne kandydatów na studia jest unormowane w ustawie z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365 ze zm.). Zgodnie z art. 169 ust. 2 owej ustawy, senat uczelni ustala warunki i tryb rekrutacji oraz formy studiów na poszczególnych kierunkach. Podjętą w tej sprawie uchwałę uczelnia podaje do publicznej wiadomości, nie później niż do 31 maja roku poprzedzającego rok akademicki, którego uchwała dotyczy i przesyła Ministrowi właściwemu do spraw szkolnictwa wyższego.

Postępowanie rekrutacyjne do studium oficerskiego w roku akademickim 2008/2009 w Wyższej Szkole Oficerskiej Wojsk Lądowych im. [...] we W. prowadzone było na podstawie warunków i trybu przyjmowania kandydatów na szkolenie oficerskie w ramach Studium Oficerskiego w Wyższej Szkole Oficerskiej Wojsk Lądowych w roku akademickim[...] , stanowiących załącznik do Uchwały Senatu Szkoły Nr 16/2007 z dnia 24 maja 2007r.

Sąd ten wskazał, że zgodnie z przepisem art. 70 ust. 5 Konstytucji RP uczelnia jest autonomiczna we wszystkich obszarach swego działania na zasadach określonych w ustawach. Także przepis art. 4 ust. 1 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym stanowi, że uczelnia jest autonomiczna we wszystkich obszarach swojego działania na zasadach określonych w ustawie. Konsekwencją przyznanej autonomii jest także swoboda uczelni wyższych w ustalaniu zasad i kryteriów rekrutacji na poszczególnych kierunkach studiów. Z kolei w myśl art. 169 ust. 2 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, warunki i tryb rekrutacji na studia ustala w drodze uchwały senat uczelni wyższej.

Wyższa Szkoła Oficerska Wojsk Lądowych im. [...] we W. jest uczelnią publiczną nadzorowaną przez Ministra Obrony Narodowej (art. 2 ust. 1 pkt 24 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym). Jednak zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym, uczelnie wojskowe są jednocześnie jednostkami wojskowymi w rozumieniu ustawy z dnia 21 listopada 1967r. o powszechnym obowiązku obrony RP ( t.j.: Dz.U. z 2004 r. Nr 241, poz. 2416 ze zm.) i realizują zadania związane z obroną narodową. Powołano przy tym definicję ustawową jednostki wojskowej (art. 3 ust. 5 ustawy) wywodząc, że uczelnia wojskowa jako jednostka wojskowa nie dysponuje pełnym zakresem autonomii, o której mowa w art. 70 ust. 5 Konstytucji RP i art. 4 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym. Zdaniem tego Sądu, normatywnym wyrazem ograniczenia autonomii uczelni wojskowych jest odrębna procedura ustalenia warunków i trybu przyjęcia na studia określona w art. 169 ust. 10 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym, zgodnie z którym w uczelni wojskowej warunki i tryb przyjęcia na studia kandydatów na żołnierzy zawodowych ustala - na wniosek senatu - odpowiednio Minister Obrony Narodowej. Zatem w uczelniach wojskowych, to nie senat uczelni ustala warunki i tryb przyjęcia na studia kandydatów, ale Minister Obrony Narodowej na wniosek senatu. Analiza treści przepisu art. 169 ust. 10 prowadzi - zdaniem orzekającego po raz pierwszy w niniejszej sprawie Sądu I instancji - do wniosku, że ustawodawca pozostawił władzom uczelni (senatowi) jedynie prawo współuczestniczenia w procedurze ustalenia warunków i trybu przyjmowania na studia, zaś obligatoryjne upoważnienie w tym zakresie przyznał Ministrowi Obrony Narodowej. Minister ten powinien zatem w formie zarządzenia ustalić owe warunki. Uchwała senatu uczelni określająca warunki i tryb przyjmowania kandydatów na studia powinna stanowić załącznik do zarządzenia Ministra. Zarządzenie Ministra, zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych aktów prawnych, powinno zostać opublikowane w dzienniku urzędowym resortu.

Sąd I instancji stwierdził, że postępowanie rekrutacyjne do Studium Oficerskiego w roku akademickim [...] w Wyższej Szkole Oficerskiej [...] prowadzone było na podstawie załącznika do Uchwały Senatu Szkoły z dnia 24 maja 2007 r. nr 16/2007 w sprawie warunków i trybu przyjmowania kandydatów na szkolenie oficerskie w ramach Studium Oficerskiego w WSOWL im. [..] we W. w roku akademickim 2008/2009. Pismem z dnia 19 lipca 2008 r. Senat powyższej uczelni, na podstawie art. 169 ust. 10 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym, zwrócił się do Ministra Obrony Narodowej z wnioskiem o ustalenie warunków i trybu przyjmowania kandydatów na szkolenie oficerskie w ramach Studium Oficerskiego w roku akademickim 2008/2009, na zasadach określonych w załączniku do Uchwały Senatu Nr 16/2007 z 24 maja 2008 r. Pismem z dnia 8 sierpnia 2008 r. Dyrektor Departamentu Nauki i Szkolnictwa Wyższego Ministerstwa Obrony Narodowej, poinformował Rektora-Komendanta Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Lądowych im. [...] we W., że "Minister Obrony Narodowej zaakceptował uchwałę Senatu" Nr 16/2007.

Zdaniem orzekającego po raz pierwszy w niniejszej sprawie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, Minister Obrony Narodowej istotnie naruszył przepis art. 169 ust. 10 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym, gdyż nie ustalił w drodze własnego aktu prawnego warunków i trybu przyjęcia na studia (studium) w roku akademickim 2008/2009 w Wyższej Szkole Oficerskiej Wojsk Lądowych im. [...], tylko "zaakceptował" uchwałę Senatu, do czego nie miał upoważnienia ustawowego.

Sąd ten podkreślił, że z konstytucyjnej zasady praworządności (art. 7) wynika, że zadania i kompetencje, sposób ich wykonania oraz więzi między podmiotami administracji publicznej są uregulowane prawnie. Realizując kompetencję organ musi uwzględniać treść normy ustawowej. Odstąpienie od tej zasady z reguły stanowi istotne naruszenia prawa. Naczelną zasadą prawa administracyjnego jest zakaz domniemania kompetencji a ponadto normy kompetencyjne (upoważniające) powinny być interpretowane w sposób ścisły, literalny. Jednocześnie zakazuje się dokonywania wykładni rozszerzającej przepisów kompetencyjnych oraz wyprowadzania kompetencji w drodze analogii. Brak wspomnianego zarządzenia Ministra Obrony Narodowej oznacza, zdaniem Sądu, że podjęte w sprawie decyzje zostały wydane bez podstawy prawnej w związku z czym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało stwierdzić ich nieważność.

Rektor – Komendant Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Lądowych im. [...] we W. złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Podniósł w niej zarzut:

- naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 169 ust. 10 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.U. Nr 164, poz. 1365) podnosząc, że w sprawie mają wyłącznie zastosowanie przepisy ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.) oraz przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie służby wojskowej kandydatów na żołnierzy zawodowych (Dz.U. Nr 66, poz. 641), które stanowiły podstawę do wydania decyzji;

- naruszenia przepisów postępowania poprzez nieustalenie, że nauka w Studium Oficerskim prowadzonym przez Wyższą Szkołę Oficerską Wojsk Lądowych im. [...] we w. nie stanowi studiów wyższych w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym, lecz ma wyłącznie oparcie w art. 5 tej ustawy (Wyższa Szkoła Oficerska Wojsk Lądowych im. [...] jest jednostką wojskową);

- dokonania niewłaściwej wykładni przepisów ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym, ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych wraz z odpowiednimi aktami wykonawczymi.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Studium Oficerskie nie jest formą studiów wyższych, lecz formą szkolenia wojskowego mającego przygotować absolwenta wyższych studiów (cywilnych) do pełnienia wojskowej służby zawodowej, dlatego też jest to zadanie WSOWL jako jednostki wojskowej w związku z czym zastosowanie w sprawie mają przede wszystkim przepisy ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i rozporządzenia MON, z których wynika, że osobą uprawnioną do ustalenia trybu, warunków i przebiegu egzaminu jest Komendant Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Lądowych. W ocenie organu, akceptacja uchwały senatu jest wystarczającą podstawą prawną do przeprowadzenia postępowania rekrutacyjnego, zaś dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wykładnia art. 169 ust. 10 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym jest zbyt daleko idąca.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o jej oddalenie podnosząc, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu jest prawidłowy.

Po rozpoznaniu powyższej skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 grudnia 2009 r. (sygn. akt I OSK 613/09) uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania, uznając zasadność skargi kasacyjnej tylko w zakresie, w jakim kwestionuje ona brak podstawy prawnej do wydania decyzji w przedmiocie odmowy przyjęcia do studium oficerskiego.

Uznał za słuszne stanowisko Sądu I instancji, że Minister Obrony Narodowej był zobowiązany do wydania stosownego zarządzenia zgodnie z art. 169 ust. 10 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365 ze zm.), ustalającego warunki i tryb przyjęcia na studia kandydatów na żołnierzy zawodowych. Jednak zarządzenie to, jako akt wewnętrzny, nie mogło stanowić podstawy prawnej decyzji dotyczącej przyjęcia na studia. Podstawę taką stanowiły bowiem przepisy ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie służby wojskowej kandydatów na żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 66, poz. 614 ze zm.), a także przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. To przepisy tych aktów prawnych regulują kwestie związane m. in. z warunkami i trybem przyjmowania do szkół wojskowych tak w zakresie m.in. naboru, przeprowadzanych egzaminów wstępnych, składu komisji rekrutacyjnej, jak i trybu odwoławczego. Zarządzenie, o którym mowa w art. 169 ust. 10 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym winno jedynie zawierać regulacje niezbędne do przyjmowania kandydatów na szkolenie w danym roku akademickim przez daną uczelnię wojskową.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, to przepis art. 169 ust. 10 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym stanowi podstawę przyznanych w danym roku akademickim rozwiązań organizacyjnych przy naborze do danej uczelni wojskowej. Wprawdzie uczelnia wojskowa, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym, jest jednocześnie jednostką wojskową w rozumieniu ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 241, poz. 2416 ze zm.), ale nie zmienia to faktu, że kandydatów na żołnierzy zawodowych, zgodnie z art. 124 ust. 1, art. 126 ust. 1 i art. 127 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, kształci się na uczelni wojskowej. Wyższa Szkoła Oficerska Wojsk Lądowych im [...] prowadziła bowiem rekrutację do Studium Oficerskiego nie jako jednostka wojskowa, ale jako uczelnia wojskowa, która kształci kandydatów na żołnierzy zawodowych na potrzeby korpusu oficerów zawodowych, co wynika z powołanego wyżej art. 127 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Jednostka wojskowa nie posiada bowiem uprawnień do kształcenia kandydatów na żołnierzy zawodowych, gdyż zgodnie z art. 126 ust. 1 w/w ustawy, takie uprawnienia posiada jedynie szkoła wojskowa, tj. wojskowe uczelnie akademickie i uczelnie wojskowe oraz szkoły podoficerskie.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo uznał, że stosownie do art. 169 ust. 10 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, to Minister Obrony Narodowej posiadał kompetencje do ustalenia warunków i trybu przyjęcia kandydatów na szkolenie w ramach Studium Oficerskiego w roku akademickim 2008/2009. Natomiast takich kompetencji nie miał Senat Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Lądowych im. [...]. Przedmiotowy akt wewnętrzny nie mógł stanowić podstawy prawnej decyzji dotyczącej przyjęcia do tego Studium, co nie oznacza, że jego wydanie z naruszeniem przepisów kompetencyjnych nie mogło mieć wpływu na podjęte decyzje.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny powinien ocenić charakter naruszenia prawa i rozważyć, czy jest to zwykłe naruszenie, które mogło lub też nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, czy też naruszenie to ma charakter kwalifikowany - stanowi rażące naruszenie prawa. Dalej Sąd II instancji wskazał, że w przypadku gdyby Sąd uznał, że ma ono charakter rażącego naruszenia prawa, rozważenia wymaga kwestia, czy nie zachodzi negatywna przesłanka do stwierdzenia nieważności decyzji określona w art. 156 § 2 k.p.a., tj. czy zaskarżona decyzja nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych. Należy bowiem wziąć pod uwagę fakt, że zarządzenie wydawane w trybie art. 169 ust. 10 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym powinno regulować kwestie związane z przyjęciem do Studium Oficerskiego w danym roku akademickim, a szkolenie w tym studium trwa 3 miesiące i w roku akademickim 2008/2009 zostało już zakończone.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w wydanym wyroku.

Rozpoznając ponownie niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Wobec sformułowanego w skardze wniosku skarżącego o orzeczenie o nakazaniu przyjęcia go do 3-miesięcznego Studium Oficerskiego w Wyższej Szkole Oficerskiej Wojsk Lądowych we W wskazać na wstępie należy, że kognicja sądu administracyjnego ogranicza się wyłącznie do badania legalności zaskarżonych aktów administracyjnych, rozumianej jako zgodność z przepisami prawa materialnego i procesowego, o czym stanowi przepis art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Z przepisu tego wynika zasada, według której sąd administracyjny nie rozstrzyga spraw administracyjnych należących do kompetencji organów administracji publicznej, a jedynie kontroluje legalność ich aktów i czynności. A zatem przepisy określające zasady sądowej kontroli decyzji administracyjnych nie pozwalają na bezpośrednie kształtowanie przez sąd administracyjny praw i obowiązków stron. Wobec tego, uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a. Jednocześnie w myśl przepisu art. 134 p.p.s.a. niezależnie od żądań i zarzutów sformułowanych w skardze sąd administracyjny zobowiązany jest do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa oraz wszystkich przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od sposobu wyartykułowania zarzutów i wniosków skargi przez stronę.

W wydanym w niniejszej sprawie wyroku Naczelny Sąd Administracyjny dokonał wykładni prawa mającego zastosowanie w sprawie, którą to wykładnią zgodnie z art. 190 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny przy ponownym rozpoznaniu sprawy jest związany, że w świetle treści art. 169 ust. 10 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365 ze zm.) Minister Obrony Narodowej zobowiązany był do wydania stosownego zarządzenia ustalającego warunki i tryb przyjęcia na studia kandydatów na żołnierzy zawodowych. Jednakże zarządzenie to, jako akt wewnętrzny, nie mogło stanowić podstawy prawnej decyzji administracyjnej dotyczącej przyjęcia na studia. Podstawę taką stanowiły bowiem przepisy ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie służby wojskowej kandydatów na żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 66, poz. 614 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem MON. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że to przepisy wyżej wymienionych aktów prawnych regulują kwestie związane m.in. z warunkami i trybem powołania do służby kandydackiej oraz warunkami i trybem przyjmowania do szkół wojskowych, tak m.in. w zakresie naboru, przeprowadzanych egzaminów wstępnych, składu komisji rekrutacyjnej, jak i trybu odwoławczego, a zarządzenie, o jakim mowa w art. 169 ust. 10 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, winno jedynie zwierać regulacje niezbędne do przyjmowania kandydatów na szkolenie w danym roku akademickim. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał też, że to właśnie powołany wyżej przepis prawa stanowi podstawę przyjmowanych w danym roku akademickim rozwiązań organizacyjnych przy naborze do danej uczelni wojskowej. W świetle powyższego, to Minister Obrony Narodowej posiadał – stosownie do art. 169 ust. 10 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym – kompetencje do ustalenia warunków i trybu przyjęcia kandydatów na szkolenie w ramach Studium Oficerskiego w Wyższej Szkole Oficerskiej Wojsk Lądowych im. [...] we W. w roku akademickim 2008/2009. Kompetencji takich nie miał natomiast Senat tejże uczelni.

Oceniając charakter naruszenia prawa wskutek niezachowania w niniejszej sprawie sposobu procedowania przez Ministra Obrony Narodowej, określonego przepisem art. 169 ust. 10 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznający niniejszą sprawę po raz wtóry uznał, że forma procedowania przez Ministra Obrony Narodowej była co prawda wadliwa, skoro Minister Obrony Narodowej zamiast wydać zarządzenie w przedmiocie ustalenia warunków i trybu przyjęcia kandydatów na szkolenie w ramach Studium Oficerskiego Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Lądowych im. [...] we W. w roku akademickim 2008/2009, jak tego wymaga powołany przepis art. 169 ust. 10 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, zaakceptował przedłożoną mu w powyższym przedmiocie przez Senat Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Lądowych we Wrocławiu Uchwałę Senatu z dnia [...] r. Nr[...] , jednakże owa wadliwość w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pozostawała bez wpływu na wynik niniejszej sprawy. Czynność Ministra Obrony Narodowej aprobująca uchwałę Senatu Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Lądowych we W. podjętą w przedmiocie warunków i trybu przyjmowania kandydatów na szkolenie w ramach Studium Oficerskiego Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Lądowych we W., w ocenie Sądu orzekającego w sprawie, daje podstawę do przyjęcia, że zostały w sprawie spełnione przesłanki z art. 169 ust. 10 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym. Akceptacja bowiem przez Ministra Obrony Narodowej przedłożonej przez Senat Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Lądowych we W. uchwały w sprawie ustalenia warunków i trybu przyjmowania kandydatów na szkolenie w ramach Studium Oficerskiego daje podstawę do przyjęcia, że to Minister Obrony Narodowej ustalił warunki i tryb przyjmowania kandydatów na szkolenie w ramach Studium Oficerskiego w roku akademickim 2008/2009 w Wyższej Szkole Oficerskiej Wojsk Lądowych we W.. Uczynił to wprawdzie w wadliwej formie, to jednak w ocenie Sądu powyższa okoliczność nie miała wpływu na wynik sprawy. Nawet bowiem, gdyby Minister Obrony Narodowej działał w formie właściwej, to jest w formie zarządzenia, to i tak zarządzenie to, jak to wskazał w uzasadnieniu wydanego w sprawie wyroku Naczelny Sąd Administracyjny, jako akt nie mieszczący się w określonym w art. 93 ust. 2 Konstytucji RP katalogu źródeł prawa, nie mogło stanowić podstawy prawnej decyzji administracyjnej w sprawie rekrutacji kandydatów na szkolenie w ramach Studium Oficerskiego w roku akademickim 2008/2009 w Wyższej Szkole Oficerskiej Wojsk Lądowych we W.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny ponownie rozpoznający niniejszą sprawę nie stwierdził, by Minister Obrony Narodowej uchybił w sposób istotny procedurze określonej przepisem art. 169 ust. 10 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym. Niezależnie od powyższego dodać należy, że uchwałę Senatu Uczelni Nr 176/2007 określającą warunki i tryb przyjęć kandydatów na szkolenie oficerskie w Wyższej Szkole Oficerskiej Wojsk Lądowych we W. w roku akademickim 2008/2009 podano do publicznej wiadomości na stronie internetowej Szkoły, co jest okolicznością niesporną w sprawie. Była ona zatem znana osobom zamierzającym ubiegać się o przyjęcie do w/w Studium Oficerskiego w roku akademickim 2008/2009.

Przechodząc do oceny zasadności dalszych podniesionych w skardze zarzutów w pierwszej kolejności przytoczyć należy przepisy, które stanowiły podstawę prawną wydanej w sprawie decyzji. Zgodnie z art. 126 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych(Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.) (zwanej dalej ustawą o służbie wojskowej) osoby ubiegające się o przyjęcie do szkół wojskowych składają egzaminy wstępne. Natomiast przepis art. 137 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej zawiera między innymi upoważnienie dla Ministra Obrony Narodowej do określenia w drodze rozporządzenia szczegółowych warunków i trybu przyjmowania do szkół wojskowych. Z kolei stosownie do treści wydanego na tej podstawie § 6 ust. 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie służby wojskowej kandydatów na żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 66, poz. 614 ze zm.) (zwanego dalej rozporządzeniem MON), do przeprowadzenia egzaminów wstępnych komendant powołuje komisję egzaminacyjną w składzie: przewodniczący komisji, od trzech do pięciu członków oraz sekretarza komisji. Według § 9 powołanego wyżej rozporządzenia organem właściwym – po przeprowadzeniu postępowania rekrutacyjnego - do wydania decyzji o przyjęciu bądź odmowie przyjęcia do szkoły wojskowej jest komisja rekrutacyjna. Z przytoczonego wyżej przepisu § 6 ust. 3 tego rozporządzenia wynika wprost, że organ, o którym w nim mowa to ciało kolegialne - innymi słowy zespół ludzi oddelegowany z większego grona, powołany specjalnie do wykonywania jakiegoś zadania. Taki też kierunek rozumowania organów wojskowych odzwierciedlają akta sprawy, bowiem znajduje się w nich rozkaz Komendanta Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Lądowych we W. Nr [...] z dnia [...] 2008 r. w sprawie przeprowadzenia rekrutacji kandydatów do 3 – miesięcznego Studium Oficerskiego w Wyższej Szkole Oficerskiej Wojsk Lądowych w roku 2008, którego pkt 1 przewiduje, że do przeprowadzenia weryfikacji kandydatów powołuje Komisję Rekrutacyjną (zdanie pierwsze). Skład Komisji, zespołów do przyjęcia kandydatów oraz przeprowadzenia egzaminów zawiera załącznik Nr 1 (zdanie drugie), w którym określono personalnie skład Komisji Rekrutacyjnej, powołując do niej siedem osób, w tym przewodniczącego ppłk dr A. W., sekretarza komisji mjr dypl. K. G. oraz pięciu członków. Tymczasem jak wynika z materiału aktowego sprawy, pod wydaną w sprawie decyzją pierwszo-instancyjną Komisji Rekrutacyjnej widnieje podpis wyłącznie jednej osoby, a mianowicie ppłk dr M. K., nie będącego członkiem tej Komisji, o czym świadczy treść załącznika Nr 1 do Rozkazu Komendanta Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Lądowych z dnia [...] 2008 r. Nr [...]. W tym miejscu przypomnieć należy, że zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. podpis pod decyzją jest niezbędnym składnikiem struktury każdej decyzji administracyjnej. Podpis taki składa osoba piastująca funkcję organu administracyjnego, osoba działająca z jego upoważnienia udzielonego na mocy art. 268a k.p.a. albo przepisów odrębnych. Prawne i praktyczne znaczenie "podpisu" decyzji administracyjnej polega na tym, że podpis decyzji pozwala na identyfikację osoby (lub osób) sprawującej (lub sprawujących) funkcję danego organu administracji publicznej, za wiedzą i wolą której (których) konkretne rozstrzygnięcie zostało przyjęte. Tym samym daje to wszystkim zainteresowanym podmiotom (w szczególności zaś adresatowi rozstrzygnięcia oraz właściwym organom sprawującym kontrolę prawną decyzji administracyjnych, w tym sądom) możliwość weryfikacji lub falsyfikacji autentyczności tego rozstrzygnięcia. Wskazać też trzeba, że podpisywanie decyzji administracyjnych nie jest tylko sprawą określonego podziału pracy wewnątrz danego organu, czy też kwestią przekazania kompetencji organu poza taki urząd. Kwestia podpisywania decyzji administracyjnych wiąże się bezpośrednio z ustawowym uprawnieniem do wydawania decyzji. W przypadku więc, gdy decyzja podjęta została przez organ kolegialny, jakim niewątpliwie jest Komisja Rekrutacyjna, cechą charakterystyczną takiej decyzji jest między innymi to, że musi ona zostać podpisana przez wszystkie osoby uczestniczące w jej przyjęciu. W odniesieniu do organu kolegialnego warunek ten zostaje spełniony przez złożenie pod decyzją podpisów przez wszystkich członków takiej komisji. Decyzja organu kolegialnego podpisana przez inne osoby lub przez niektórych tylko członków składu orzekającego, rażąco narusza prawo. Nie można również uznać, że warunek wydania decyzji przez organ kolegialny jest spełniony, gdy tylko przewodniczący składu podpisuje decyzję wraz z uzasadnieniem. W przypadku więc decyzji wydanych przez komisję rekrutacyjną, o której mowa we wskazanych przepisach rozporządzenia MON, decyzje powinny być podpisywane przez wszystkich członków komisji, bowiem poza sporem pozostaje, że decyzja wydana przez organ kolegialny stanowi wyraz woli członków składu orzekającego, którzy tworząc całość są nie tylko upoważnieni, ale i zobowiązani do jej podpisania (por. wyrok WSA w Warszawie sygn. I SA/Wa 1235/04, Lex 192956). Zatem stwierdzić należy, że podpis jest przesłanką istnienia decyzji, stanowiąc zarazem istotny jej element.

W rozpatrywanej sprawie organ pierwszej instancji w sposób oczywisty naruszył wskazane wcześniej przepisy, bowiem nie dość, że pod decyzją pierwszo-instancyjną brak jest podpisu całego składu komisji rekrutacyjnej, to jednocześnie sygnowana ona jest podpisem osoby, która nie była jej członkiem, co pozwala na stwierdzenie, że naruszenie to ma charakter rażąco naruszający przepis art. 107 § 1 k.p.a., określający istotne elementy decyzji. Za rażące naruszenie prawa należy uznać również aprobatę organu odwoławczego, który utrzymał w mocy decyzję podpisaną przez osobę nieupoważnioną i niepodpisaną przez cały skład komisji rekrutacyjnej.

Stwierdzenie zaistnienia przesłanki rażącego naruszenia prawa w badanej sprawie obliguje Sąd do zbadania, czy nie występują negatywne przesłanki określone kompleksowo w przepisie art. 156 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego, które wykluczają możliwość stwierdzenia nieważności decyzji dotkniętej kwalifikowaną wadą prawną, a których wystąpienie daje podstawę do orzeczenia stwierdzającego wydanie decyzji z naruszeniem prawa. Taką negatywną przesłanką jest nieodwracalność skutków prawnych decyzji, co oznacza sytuację, w której poprzedni stan prawny nie może być przywrócony, gdyż przestał istnieć przedmiot, którego prawo dotyczyło lub też podmiot, któremu prawo przysługiwało, utracił zdolność do zachowania tego prawa albo wygasła instytucja będąca źródłem tego prawa. W tym zakresie nie ulega wątpliwości, że znaczenie ma jedynie pierwotny, bezpośredni skutek prawny decyzji, nie zaś dalsze, pośrednie skutki związane z jej istnieniem w obrocie prawnym.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego orzekającego w niniejszym składzie w rozpatrywanej sprawie wystąpiła negatywna przesłanka stwierdzenia nieważności obu wydanych w niej decyzji, polegająca na wystąpieniu nieodwracalnych skutków prawnych. Do powyższego stwierdzenia upoważnia fakt, że decyzje będące przedmiotem kontroli w postępowaniu sądowo-administracyjnym dotyczyły rekrutacji i przyjęcia kandydatów do 3– miesięcznego Studium Oficerskiego w Wyższej Szkole Oficerskiej Wojsk Lądowych w roku 2008/2009, zatem po upływie dwóch lat od zakończenia rekrutacji organ administracji nie ma obiektywnej możliwości przeprowadzenia kolejnego postępowania dotyczącego czasu, którego rekrutacja dotyczyła, czyli roku 2008/2009, bowiem żaden przepis prawa materialnego, ani też przepis procesowy, stanowiące podstawę działania organów w tej sprawie, nie czynią organu właściwym do cofnięcia zaistniałego skutku przez wydanie nowej decyzji. W szczególności żaden przepis prawa nie umocowuje organów działających w niniejszej sprawie do wydania decyzji o przyjęciu skarżącego na kurs organizowany w innym – relatywnie bieżącym terminie – jakkolwiek nic nie stoi na przeszkodzie, aby skarżący pretendował o przyjęcie w kolejnych konkursach, które jak twierdzi są i będą prowadzone w ramach Studium Oficerskiego. W tym zakresie będzie to jednak nowa sprawa administracyjna, w której organy zobowiązane będą do wydania nowej decyzji administracyjnej.

Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzeczono jak w punkcie I sentencji.

Na marginesie sprawy zauważyć należy, że poczynione wyżej uwagi, w części dotyczącej podpisania dokumentu przez wszystkich członków komisji rekrutacyjnej, można odnieść również do protokołów z dnia 23 kwietnia 2008 r. z procesu kwalifikacyjnego absolwentów szkół wyższych do 3 – miesięcznego Studium Oficerskiego w Wyższej Szkole Oficerskiej Wojsk Lądowych w dniu 22 kwietnia 2008r. Wbrew twierdzeniom organu odwoławczego w tym zakresie, pod przedmiotowymi protokołami widnieje podpis ppłk dr M. K., który opatrzył je podpisem jako przewodniczący Komisji Rekrutacyjnej, której w istocie – zgodnie z wymienionym wyżej rozkazem Komendanta Szkoły – członkiem nie był. Poza tym, pod protokołem sporządzonym z procesu rekrutacji w grupie osobowej obsługi prawnej podpisał się wyłącznie sekretarz komisji, zaś pod protokołem procesu rekrutacji do wszystkich korpusów podpisali się poza wyżej wymienionymi osobami Kierownicy zespołów do przeprowadzania rozmów kwalifikacyjnych. W tym miejscu w ślad za poglądem wyrażonym w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lipca 2005 r. sygn. akt II SA/Wa 155/05 (Lex nr 227649) wskazać należy, że protokół, o którym mowa w § 6 ust. 4 powołanego wyżej rozporządzenia MON, stanowi integralną część procesu decyzyjnego oraz podstawę do wydania decyzji i jako taki spełnia funkcje sformalizowanego dowodu. Zatem może być traktowany, jako podlegający art. 67 § 1 k.p.a. Skoro zaś tak, to w myśl art. 68 § 2 k.p.a. powinien on być podpisany przez wszystkich członków komisji, a brak jakiegokolwiek podpisu powinien być omówiony w protokole.

Pod adresem obu organów orzekających w sprawie należy również skutecznie wyartykułować zarzut naruszenia przepisu art. 107 § 3 k.p.a. w zakresie braku uzasadnienia faktycznego podjętego rozstrzygnięcia, które jest niezbędnym elementem prawidłowo podjętej decyzji. Godzi się jedynie przypomnieć, że obowiązek organów administracji należytego i wyczerpującego informowania stron w uzasadnieniu rozstrzygnięcia o okolicznościach faktycznych i prawnych, którymi kierowały się te organy w toku załatwiania spraw związany jest z jednej strony z obowiązującą w postępowaniu administracyjnym zasadą przekonywania (art. 11 k.p.a.), a z drugiej strony z koniecznością umożliwienia sądowi administracyjnemu, do którego kierowana jest niniejsza skarga, przeprowadzenia kontroli legalności. Strony mają prawo znać argumenty i przesłanki podejmowanych decyzji. Brak tego elementu decyzji, odbiera stronie postępowania możliwości obrony swoich interesów oraz prowadzenia polemiki z organem - zarówno w odwołaniu, jak też w skardze do sądu. Motywy decyzji powinny odzwierciedlać rację decyzyjną i wyjaśnić tok rozumowania prowadzący do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego do rzeczywistej sytuacji faktycznej. Motywy decyzji powinny być tak ujęte, aby strona mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy. Na gruncie niniejszej sprawy jako elementy istotne stanu faktycznego, który powinien znaleźć się w prawidłowo uzasadnionej decyzji dotyczą co najmniej wyników z poszczególnych etapów procesu rekrutacyjnego, wyrażone w przyjętych w tym procesie wskaźnikach, oraz miejsce związane z ich osiągnięciem w ramach prowadzonego przez organ rankingu. Tymczasem organ pierwszej instancji w zakresie stanu faktycznego dotyczącego istotnych kwestii z punktu widzenia podjętego rozstrzygnięcia – nie wskazał żadnych konkretnych okoliczności faktycznych, ograniczając się do lakonicznego stwierdzenia, że skarżący nie został przyjęty z powodu braku miejsc. Z kolei organ II instancji – mimo nakierowanych na tą kwestię zarzutów odwołania - uznał uzasadnienie decyzji pierwszo-instancyjnej za kompletne w zakresie uzasadnienia faktycznego, nie dopatrując się uchybień. Takie stanowisko organu odwoławczego zasługuje na dezaprobatę, albowiem organ ten działał jedynie jako kontroler decyzji organu I instancji (o czym świadczy odniesienie się w decyzji ostatecznej wyłącznie do zarzutów odwołania) i nie rozpoznał po raz drugi sprawy, wbrew ciążącemu na nim obowiązkowi wynikającemu z przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz wbrew zasadzie wyrażonej w przepisie art. 11 k.p.a. Wskazanie istotnych elementów stanu faktycznego sprawy pojawiło się dopiero w szczątkowej formie w treści odpowiedzi na skargę, jednakże nie może ona stanowić uzupełnienia zaskarżonej decyzji przez zamieszczenie w niej ustaleń, rozważań, czy ocen, które zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. powinno zawierać jej uzasadnienie faktyczne i prawne. Odzwierciedlenie poczynienia przez organ ustaleń faktycznych powinno być dokonane nie później niż w momencie wydania decyzji rozstrzygającej sprawę, a motywy rozstrzygnięcia mają wynikać z uzasadnienia decyzji, jako jej integralnej części (art. 107 § 3 k.p.a.).

Za niezasadny uznać należy, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, podniesiony w skardze zarówno zarzut niekonstytucyjności Uchwały Senatu Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Lądowych we W. nr 16/2007 z dnia 24 maja 2007 r. ustalającej warunki i tryb przyjmowania kandydatów na szkolenie oficerskie w ramach Studium Oficerskiego w Wyższej Szkole Oficerskiej Wojsk Lądowych w roku akademickim 2008/2009 w części dotyczącej testu sprawności fizycznej w zakresie, w jakim różnicuje kandydatów ze względu na płeć, jak również zarzut naruszenia powołanych w skardze przepisów Kodeksu pracy oraz pozostającego z nimi w związku - w ocenie skarżącego – przepisu art. 36 ust. 5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) przez rażące, zdaniem skarżącego, złamanie zasady zakazu pośredniej dyskryminacji ze względu na płeć.

Wbrew odmiennemu w tym względzie stanowisku skarżącego, powołane w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przepisy Kodeksu pracy oraz przywołany w niej przepis art. 36 ust. 5 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w ogóle nie miały zastosowania w sprawie. Trafnie zauważa w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy, że ubiegając się o przyjęcie na szkolenie oficerskie w ramach Studium Oficerskiego w Wyższej Szkole Oficerskiej Wojsk Lądowych we W. w roku akademickim 2008/2009, skarżący nie starał się zatrudnić jako pracownik cywilny na podstawie umowy o pracę, lecz starał się o powołanie do służby kandydackiej, w związku z czym mimo, że w chwili ubiegania się o przyjęcie na w/w szkolenie nie był jeszcze żołnierzem, to zastosowanie w sprawie miały przepisy ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie służby wojskowej kandydatów na żołnierzy zawodowych, co także podkreślił w uzasadnieniu wydanego w sprawie wyroku Naczelny Sąd Administracyjny, wskazując podstawę prawną decyzji dotyczącej przyjęcia na studia kandydatów na żołnierzy zawodowych.

Nie można także uznać za zasadny pogląd skarżącego, że Uchwała Senatu Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Lądowych we Wrocławiu nr 16/2007 z dnia 24 maja 2007 r. ustalająca warunki i tryb przyjmowania kandydatów na szkolenie oficerskie w ramach Studium Oficerskiego w Wyższej Szkole Oficerskiej Wojsk Lądowych w roku akademickim 2008/2009 w części dotyczącej testu sprawności fizycznej w zakresie, w jakim różnicuje kandydatów ze względu na płeć narusza wynikającą z art. 32 Konstytucji RP zasadę równości oraz wynikającą z art. 33 Konstytucji RP zasadę równouprawnienia płci. Trafnie zauważa w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy, że zróżnicowanie wymogów dotyczących sprawności fizycznej na żołnierzy zawodowych w zależności od płci wynika z różnicy zdolności motorycznych kobiet i mężczyzny, który to fakt jest faktem notoryjnym. Zarzucane zróżnicowanie daje równe prawa kobietom ubiegania się o przyjęcie do zawodów przypisanych wcześniej mężczyznom i jest oznaką konstytucyjnego równouprawnienia. W tej sytuacji zróżnicowanie w Uchwale Senatu Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Lądowych we W. nr 16/2007 z dnia 24 maja 2007 r. ustalającej warunki i tryb przyjęcia kandydata na szkolenie oficerskie w ramach Studium Oficerskiego wymagań w części testu sprawności fizycznej ze względu na płeć jest zasadne i w niczym nie narusza wskazanych w skardze zasad, a niezależnie od powyższego znajduje potwierdzenie w art. 50 a ust. 4 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Wprawdzie przepis art. 50 a w/w ustawy został dodany przez art. 1 pkt 30 ustawy z dnia 24 sierpnia 2007 r. zmieniającej ustawę o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych z dniem 1 stycznia 2008 r. (Dz. U. Nr 176, poz. 1242), to jednak okoliczność ta w cenie Sądu nie ma znaczenia z uwagi na to, że kwestionowana Uchwała Senatu Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Lądowych we W. nr 16/2007 mimo, że podjęta została w dniu 24 maja 2007r., to jednak była realizowana w roku 2008 i dotyczyła naboru kandydatów na szkolenie oficerskie w ramach Studium Oficerskiego w Wyższej Szkole Oficerskiej Wojsk Lądowych w roku akademickim 2008/2009, to jest w czasie obowiązywania już przepisu art. 50 a w/w ustawy.

Skoro jednak zaskarżone decyzje z przyczyn wyżej wskazanych zostały podjęte z rażącym naruszeniem prawa, a wystąpiła w sprawie z przyczyn wyżej podanych negatywna przesłanka stwierdzenia nieważności obu wydanych w niej decyzji, polegająca na wystąpieniu nieodwracalnych skutków prawnych, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stwierdził wydanie decyzji przez organ I i II instancji z naruszeniem prawa (pkt I wyroku).

Sąd nie orzekł w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na bezprzedmiotowość orzekania w powyższym zakresie.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. Na koszty w orzeczonej kwocie 1751 zł składają się następujące wydatki poniesione przez skarżącego w związku z toczącym się postępowaniem sądowoadministracyjnym: wpis od skargi w kwocie 200 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł, opłaty pocztowe w kwocie 8,15 zł, 600 zł wynagrodzenia dla pełnomocnika, kwota 350 zł kosztów noclegu pełnomocnika (tj. kwoty wskazane w spisie kosztów złożonym przez pełnomocnika do akt sprawy, k. 69) oraz koszty dwukrotnego przejazdu do Sądu pociągiem IC II klasy na trasie G. –W. – G., tj 2 x 288 zł, przy czym kwota 288 zł stanowi koszt biletu kolejowego na w/w trasie w obydwie strony.