Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1817/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-03-13 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: Art. 61  par. 3  i par. 5
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Kraków, dnia 13 marca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Bociąga po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. M. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi K. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia ostatecznej decyzji o przyznaniu uprawnienia do kierowania pojazdami postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Starosty z dnia [...] 2016 r. nr [...] orzekającą o 1/ uchyleniu ostatecznej decyzji własnej z dnia [...] 2014 r. w sprawie wydania K. M. uprawnień do kierowania pojazdami kat. C. C+E, B+E i potwierdzenia kwalifikacji zawodowych, 2/ odmowie wydania uprawnień do kierowania pojazdami kat. C, C+E, B+E i potwierdzenia kwalifikacji zawodowych, 3/ wezwaniu do zwrotu dokumentu prawa jazdy i 4/ nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

W piśmie złożonym do WSA w Krakowie K. M. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W jego uzasadnieniu podniesiono, że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo, gdyż całkowicie bezpodstawnie przyjmuje, że skarżący nie posiada predyspozycji psychologicznych do kierowania pojazdami. Stwierdzono również, że uprawnienia do kierowania pojazdami oraz potwierdzenie kwalifikacji zawodowych są niezbędne do wykonywania pracy przez skarżącego, który jest z zawodu kierowcą.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze. zm., dalej "P.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Treść normatywna powyższego przepisu wskazuje, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Będące podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków są pojęciami nieostrymi, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Szkoda, o jakiej mowa w przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a., to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (zob. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 20 grudnia 2004 r., o sygn. akt GZ 138/04, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

Obowiązkiem strony, która wnosi o udzielenie jej ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, jest przedstawienie sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. został bowiem tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków zależy orzeczenie sądu. Brak wskazania we wniosku tych przyczyn uniemożliwia sądowi merytoryczną ocenę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., o sygn. akt FZ 65/04).

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że skarżący nie wykazał, że istotnie zaistniały okoliczności świadczące o możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Jego twierdzenia powinny bowiem konkretnie wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Samo stwierdzenie, że zwrot dokumentu utrudnia skarżącemu wykonywanie pracy, które może skutkować brakiem środków pieniężnych, nie zostało poparte żadna konkretną argumentacją. Twierdzenia te są zatem gołosłowne. Powyższe argumenty uzasadniają stwierdzenie, że skarżący nie uprawdopodobnił zatem, jaką szkodę o wymiarze znacznym lub jakie konkretnie trudne do odwrócenia skutki może spowodować wykonanie decyzji.

W świetle ugruntowanego orzecznictwa brak jest także jakichkolwiek podstaw do przychylenia się do postawionej przez skarżącego tezy o tym, iż wadliwość zaskarżonej decyzji może być podstawą do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie jej wykonania. Przede wszystkim na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie Sąd nie bada zasadności skargi i nie ocenia czy zaskarżona decyzja jest wadliwa, a dokonuje oceny wniosku jedynie pod kątem spełnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a.

W ocenie Sadu wniosek skarżącego o udzielenie ochrony tymczasowej nie został należycie umotywowany pod kątem przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. i z tej przyczyny nie może zostać uwzględniony. Sąd działając z urzędu nie dopatrzył się także przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W konsekwencji poczynionych wyżej rozważań Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.