Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 59/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-07-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
658
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: umorzono postępowanie w zakresie zobowiązania organu
stwierdzono że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski Sędziowie: WSA Renata Czeluśniak (spr.) WSA Krystyna Daniel Protokolant: sekr. sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lipca 2015 r. sprawy ze skargi T.P. na bezczynność [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. w przedmiocie rozpoznania odwołania I. stwierdza, że bezczynność [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; II. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. do rozpoznania odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. z dnia 25 kwietnia 2014 r.; III. zasądza od [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżącego T.p. kwotę 100,00 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi T.P. w przedmiotowej sprawie była bezczynność [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. (dalej w skrócie: MWINB) w rozpoznaniu odwołania skarżącego z dnia 26 maja 2014 r. od decyzji PINB z dnia 27 maja 2015 r. W skardze skarżący przytoczył stan faktyczny sprawy oraz podniósł, że odwołanie, pomimo upływu terminów z kpa, nie zostało rozpoznane.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie ze względu na brak wyczerpania trybu z art. 37 kpa, ewentualnie o jej oddalenie. Na rozprawie pełnomocnik organu podtrzymał wniosek o odrzucenie skargi, ewentualnie wniósł o umorzenie postepowania z uwagi na wydanie w dniu 27 maja 2014 r. decyzji znak: [....] . Jako przyczynę zwłoki w rozpoznaniu odwołania skarżącego podał znaczną ilość spraw prowadzonych przez organ odwoławczy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie Ppsa, sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawie skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 § 2 art. 3 Ppsa. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 Ppsa, wniesienie skargi na bezczynność organów jest możliwe w wypadkach przewidzianych w pkt 1- 4, czyli skarga ta przysługuje tylko w sprawach, w których są wydawane decyzje i postanowienia (pkt 1 - 3) oraz w sprawach, w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 Ppsa.

Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas gdy w prawem przewidzianym terminie organ administracji publicznej nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo zaistnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub innego aktu lub nie podjął stosownej czynności.

Przesłanką dopuszczalności skargi na bezczynność jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeśli służyły one skarżącemu przed organem właściwym w sprawie. W razie skargi na niewydanie decyzji w ustawowo określonym terminie służy w postępowaniu administracyjnym zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, zgodnie z art. 37 § 1 kpa. Sąd stwierdził, że przed wniesieniem skargi na bezczynność skarżący wyczerpał tok instancji, tj. złożył bowiem w dniu 7 listopada 2014 r. do GINB w W. "skargę na bezczynność organu administracyjnego" zarzucając w niej nie tylko bezczynność PINB (jak uznał GINB i MWINB) ale również bezczynność (zwłokę) MWINB. Skarżący podniósł w niej m.in., że od dnia złożenia odwołania, tj. 26 maja 2006 r. MWINB w K. nie zawiadomił go o sposobie i terminie jego załatwienia (k. 20-21 akt sądowych).

Terminy załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym określa przepis art. 35 § 1-3 kpa, stanowiąc, że organy administracji publicznej zobowiązane są załatwiać sprawę bez zbędnej zwłoki, z tym że załatwienie sprawy wymagającej przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy (§ 3), natomiast zgodnie z art. 36 § 1 kpa o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczynę zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy.

MWINB w K. do dnia wniesienia skargi tj. 11 marca 2014 r. (data nadania jej w urzędzie pocztowym) nie wydał w sprawie decyzji. Uczynił to dopiero w dniu 27 maja 2015 r. znak: [....] , o czym zawiadomił sąd na rozprawie w dniu 1 lipca 2015 r. przedkładając kopię decyzji (k.58-59 akt sądowych).

W związku z tym uznać należy, że skarżący zasadnie wniósł skargę do sądu administracyjnego, albowiem w dniu jej wniesienia, organ pozostawał w bezczynności. Z uwagi jednak na ww. decyzję wydaną wskutek rozpoznania odwołania m.in. skarżącego, w dniu wyrokowania MWINB nie pozostawał już w bezczynności w rozpoznaniu odwołania od decyzji PINB z dnia 27 maja 2015 r.

Stosownie do treści art. 149 Ppsa, Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Mając na uwadze zakres badania sprawy ze skargi na bezczynność organu administracji publicznej oraz uwzględniając fakt, że po wniesieniu skargi organ wydał akt administracyjny w postaci decyzji, Sąd podzielił pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 26 listopada 2008 r. sygn. akt I OPS 6/08, że "Przepis art. 161 § 1 pkt 3 ppsa ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a tej ustawy - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności".

Postępowanie sądowe ulega zatem umorzeniu jako bezprzedmiotowe z uwagi na brak możliwości zastosowania przez Sąd trybu przewidzianego w art. 149 Ppsa, gdyż, uwzględniając skargę na bezczynność nie mógłby zobowiązać organu do wydania w określonym terminie aktu, który został wydany już po wniesieniu skargi, lecz przed jej rozpoznaniem przez sąd, jak w przedmiotowej sprawie. Dlatego orzeczono jak w pkt II sentencji orzeczenia na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 149 Ppsa.

Wydanie przez organ decyzji w toku postępowania sądowego, po wniesieniu skargi, nie zwalnia jednak sądu administracyjnego z obowiązku rozpoznania skargi wniesionej na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 Ppsa w zakresie orzekania w przedmiocie stwierdzenia, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz w zakresie wymierzenia organowi grzywny z tego tytułu ( tak m.in. NSA w postanowieniu z dnia 18 września 2012 r II OSK 1953/12, LEX nr 1329469 oraz postanowieniu z dnia 21 marca 2013 r. I OSK 481/13, orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zwłoka organu w wydaniu decyzji miała charakter rażący, co Sąd stwierdził w pkt I sentencji orzeczenia. Za rażące naruszenie prawa należy uznać długotrwałość prowadzenia postępowania i to pomimo znanego i wiążącego stanowiska sądu administracyjnego co do kwestii załatwienia sprawy. Odwołanie skarżącego zostało rozpoznane po upływie jednego roku.

Wobec przedstawionych wyżej okoliczności faktycznych i prawnych Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 149, art. 161 § 1 pkt 3 i art. 200 Ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.