Postanowienie NSA, sygn. akt I FSK 313/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-05-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 215, art. 49 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: , Przewodniczący Sędzia NSA: Roman Wiatrowski (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej sprawy ze skargi kasacyjnej K. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 listopada 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 2995/14 odrzucające skargę K. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 30 lipca 2014 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2008 r. postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji i przedstawiony przez ten Sąd tok postępowania przed organami podatkowymi.

1.1. Postanowieniem z 12 listopada 2014 r., sygn. akt: III SA/Wa 2995/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę K. S. (dalej: "strona", "skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 30 lipca 2014 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2008 r.

1.2. Przedstawiając stan sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że pismem z 1 września 2014 r. adwokat A. K. działając jako pełnomocnik skarżącego wniósł skargę na powyższą decyzję. Na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 września 2014 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi przez złożenie:

- oryginału lub potwierdzonej za zgodność z oryginałem kserokopii pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnym,

- własnoręczne podpisanie skargi lub nadesłanie własnoręcznie podpisanego egzemplarza skargi,

- podanie wartości przedmiotu sporu.

Powyższe wezwanie zawierało pouczenie, że nieuzupełnienie braków formalnych skargi, w terminie 7 dni, spowoduje odrzucenie skargi. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru ww. wezwania wynika, że zostało ono skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżącego 23 października 2014 r. Brak w postaci nadesłania własnoręcznie podpisanego egzemplarza skargi pełnomocnik skarżącej uzupełnił w dniu 30 października 2014 r. (data nadania pisma w placówce pocztowej) natomiast wezwanie Sądu dotyczące podania przez skarżącą wartości przedmiotu zaskarżenia, nie zostało wykonane.

Sąd wskazując na art. 215 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "P.p.s.a.") wyjaśnił, że przedmiotowa skarga wskutek braku podania wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mogła otrzymać prawidłowego biegu oraz na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 postanowił o odrzuceniu skargi.

W skardze kasacyjnej od powyższego postanowienia strona wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca zarzuciła przy tym Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania a mianowicie art. 58 §1 pkt 3 w zw. z art. 49 § 1 i art. 215 P.p.s.a. poprzez całkowicie błędne ustalenie, że braki formalne skargi administracyjnej w postaci podania wartości przedmiotu sporu nie zostały uzupełnione a tym samym bezpodstawne odrzucenie skargi, skoro wartość przedmiotu sporu została wskazana w pkt 2 pisma przewodniego pełnomocnika skarżącego z dnia 30 października 2014 r. stanowiącym wraz z załącznikami wykonanie wezwania Sądu z dnia 6 października 2014 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności przypomnieć wypada, że odrzucenie skargi z powodu nieuzupełnienia braków formalnych pisma w postępowaniu sądowoadministracyjnym jakim jest skarga ma miejsce wówczas, gdy nie usunięto w wyznaczonym terminie tych braków, mimo prawidłowego wezwania do ich usunięcia, o czym stanowi art. 49 § 1 oraz art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Braki skargi w rozumieniu tego przepisu powinny być istotne, to znaczy takie, których nieusunięcie uniemożliwi nadanie sprawie dalszego biegu (J.P.Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, 2010, s. 192). Z kolei w myśl art. 215 § 1 P.p.s.a., w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji, a takim pismem jest niewątpliwie skarga, należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Oznacza to obowiązek pisemnego podania przez stronę wnoszącą skargę wartości przedmiotu zaskarżenia we wszystkich sprawach, których przedmiotem są należności pieniężne, gdyż wpis od skargi w takich przypadkach ma charakter opłaty stosunkowej, a jego wysokość zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem, co wynika z art. 230 i art. 231 P.p.s.a. oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 roku w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193). Z kolei stosownie do art. 220 § 1 P.p.s.a., sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Należy zatem stanąć na stanowisku, że wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, to strona postępowania jest obowiązana by wraz ze złożeniem skargi określić przedmiot zaskarżenia, poprzez podanie jego wartości w rozumieniu art. 215 § 1 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 14 kwietnia 2010 roku, I FZ 59/10, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Niewątpliwie też, niewywiązanie się z tego obowiązku, stanowi istotny brak formalny skargi uniemożliwiający nadanie temu pismu dalszego biegu, gdyż wartość przedmiotu zaskarżenia podana przez stronę, co do zasady, wiąże przewodniczącego przy ustalaniu wysokości należnej opłaty. Brak ten podlega uzupełnieniu w trybie i na zasadach uregulowanych w art. 49 § 1 oraz art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.

W pierwszej kolejności za niezrozumiały należy uznać argument autora skargi kasacyjnej, za pomocą którego podnosi, że uzupełnienie braków skargi nastąpiło przy piśmie z dnia 30 października 2014 r., a konkretnie, w pkt 2 tego pisma została wskazana wartości przedmiotu sporu. Owszem w ww. dacie (data nadania przesyłki) pełnomocnik skarżącego przesłał do WSA podpisany własnoręcznie egzemplarz skargi, pełnomocnictwo wraz z dowodem uiszczenia opłaty skarbowej jednak nie sposób w aktach sprawy odnaleźć jakiegokolwiek pisma przewodniego przesłanego wraz z ww. załącznikami, do którego to odwołuje się autor środka zaskarżenia. Mając to na względzie za całkowicie niejasną w tym zakresie uznać należy argumentację kasatora szczególnie w sytuacji, gdy w rozpoznawanej sprawie skarżący nie kwestionuje faktu nieuzupełnienia braku skargi lecz próbuje dowieść, odbiegając całkowicie od akt sprawy, że brak ten nie został uzupełniony.

W sytuacji zatem, gdy w sposób jasny i nie budzący wątpliwości Przewodniczący Wydziału w zarządzeniu określił na czym polegały dostrzeżone braki oraz w jaki sposób należy je uzupełnić, wskazując jednocześnie rygor niezastosowania się do ich uzupełnienia oraz gdy brak było wątpliwości co do prawidłowości czy też skuteczności tego wezwania, zasadnie Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę.

Uwzględniając, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie mają uzasadnionych podstaw Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.