Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 273/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-02-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok w części i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art.95 ust.3 pkt 2,art. 95 ust..1 pkt2,art.97 ust.5,art.97 ust.1
journal: Dz.U. 2002 nr 7 poz 58
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.- tekst jednolity
article: § 14 ust.3
journal: Dz.U. 2005 nr 105 poz 884
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm  zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów.
article: art.185 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski (spr.) Sędziowie NSA Małgorzata Pocztarek del. WSA Monika Nowicka Protokolant Edyta Pawlak po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2009r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 listopada 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 506/07 w sprawie ze skargi W. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie przydziału i opróżnienia lokalu mieszkalnego 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 12 listopada 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 506/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził nieważność decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...], oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji w przedmiocie przydziału i opróżnienia lokalu mieszkalnego.

W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd wskazał na następujący stan faktyczny i prawny sprawy: Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 2 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania W. S. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] listopada 2006 r. Komendanta Szkoły Policji w Katowicach nr [...], działając w oparciu o przepis art. 95 ust. 3 pkt 2 i ust. 4 oraz art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r., Nr 7, poz. 58 ze zm.), art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (tekst jedn. z 2004 r. Dz. U. Nr 8, poz. 67 ze zm.) oraz § 2 pkt 1, § 4 ust. 1, § 14 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 105, poz. 884), którą w pkt 1 przydzielono W. S. emerytowi policyjnemu z dniem 1 marca 2007 r. lokal mieszkalny nr [...] w budynku nr 15a położonym w K. przy ul. K., zaś w pkt 2 zobowiązano go do opróżnienia z dniem 28 lutego 2007 r. dotychczas zajmowanego służbowego lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku nr 274 położonym w K. przy ul. g. J. wraz ze wszystkimi zamieszkującymi w nim osobami.

Organ wskazał, że W. S. nabył prawo do służbowego lokalu mieszkalnego nr 25 w budynku nr 274 położonym w K. przy ul. g. J. na podstawie decyzji Komendanta Wojewódzkiego Milicji Obywatelskiej w Katowicach z dnia [...] lutego 1980 r. nr [...]. Następnie w dniu 20 lutego 1980 r. pomiędzy skarżącym a Komendantem Wojewódzkim Milicji Obywatelskiej w Katowicach, została zawarta umowa o najem lokalu mieszkalnego.

Na mocy decyzji Prezydenta Miasta Katowice nr [...], z dniem 1 stycznia 2003 r. wygaszony został trwały zarząd Komendy Wojewódzkiej Policji w Katowicach w stosunku do działki nr [...]wraz z posadowionym na niej budynkiem mieszkalnym nr 274 przy ul. g. J. i z tym dniem prawo trwałego zarządu na czas nieoznaczony otrzymała Szkoła Policji w Katowicach, która z dniem 1 kwietnia 2003 r. przejęła tę nieruchomość i od tego dnia stała się administratorem lokalu zajmowanego przez W. S.

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] czerwca 2002 r. nr [...], na podstawie art. 3 ust. 2a ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne ustalił, że teren nieruchomości zabudowanych w tym działka nr [...] wraz z posadowionym na niej budynkiem nr 274 przy ul. g. J. został określony jako teren zamknięty.

Z dniem 1 stycznia 2003 r. zostało wygaszone prawo trwałego zarządu przez Komendę Wojewódzką Policji w Katowicach do spornego budynku, o czym Śląski Komendant Wojewódzki Policji pismem z dnia 9 stycznia 2003 r. poinformował W. S. i jednocześnie wskazał, że fakt ten skutkuje wypowiedzeniem umowy najmu zawartej 20 lutego 1980 r. na podstawie art. 46 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Dz. U. Nr 261, poz. 2603 ze zm.).

W dniu 27 marca 2003 r. Szkoła Policji w Katowicach zawarła z W. S. umowę najmu przedmiotowego lokalu.

Komendant Główny Policji w omawianej decyzji wskazał, że W. S. po zwolnieniu ze służby w dniu 31 lipca 1991 r., posiadał uprawnienia do emerytury, a tym samym miał prawo do lokalu mieszkalnego nabytego na podstawie decyzji Komendanta Wojewódzkiego Milicji Obywatelskiej w Katowicach z dnia [...] lutego 1980 r. nr [...].

W związku z tym, Prezydent Miasta Katowice oddał do dyspozycji Szkoły Policji w Katowicach lokale mieszkalne z zasobu mieszkaniowego miasta Katowice, co wynika z pisma z dnia 9 lutego 2006 r. nr [...], przydzielono skarżącemu lokal mieszkalny [...] w budynku nr 15a położony przy ul. K. w K. W ocenie organu lokal ten spełnia wymagania w zakresie przysługujących skarżącemu 3 norm zaludnienia, posiadając powierzchnię mieszkalną wynoszącą 28,05 m2 i łączną powierzchnię użytkową 42,89 m2.

Na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] W. S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wskazując, że został zwolniony ze służby w Policji przed ustanowieniem "terenu zamkniętego" i ma nabyte prawa do zajmowanego przez siebie lokalu, przyznanego mu na podstawie decyzji z dnia [...] lutego 1980 r. nr [...].

Wyrokiem z dnia 12 listopada 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 506/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdzając nieważność decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...], oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji w przedmiocie przydziału i opróżnienia lokalu mieszkalnego, wskazał, że skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie, ale z innych powodów, niż w niej wskazane.

Sąd zaznaczył, że zgodnie z art. 95 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r., Nr 7, poz. 58 ze zm.), decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego wydaje się również, gdy policjant zwolniony ze służby lub pozostali po policjancie członkowie rodziny zajmują lokal mieszkalny położony w budynku przeznaczonym na cele służbowe lub na terenie obiektu zamkniętego, a osobom tym przydzielono lokal mieszkalny w tej samej lub pobliskiej miejscowości, o powierzchni odpowiadającej przysługującym normom zaludnienia.

W ocenie Sądu, skoro zatem skarżący jest policjantem zwolnionym ze służby i zajmuje lokal mieszkalny położony w budynku posadowionym na terenie obiektu zamkniętego, to zachodzi podstawa do obligatoryjnego wydania decyzji w przedmiocie opróżnienia zajmowanego dotychczas lokalu mieszkalnego na podstawie wskazanego wyżej przepisu, przy czym wydanie decyzji o opróżnieniu lokalu mieszkalnego na podstawie art. 95 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji jest możliwie dopiero po przydzieleniu uprawnionemu, innego lokalu mieszkalnego w tej samej miejscowości lub pobliskiej, o powierzchni odpowiadającej przysługującym normom zaludnienia.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że do mieszkań tych stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy. Natomiast przydział lokalu, zgodnie z treścią art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (tekst jedn. z 2004 r. Dz. U. Nr 8, poz. 67 ze zm.), następuje w formie decyzji administracyjnej. Natomiast według § 14 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 105, poz. 884), decyzje w sprawie przydziału lokalu mieszkalnego w stosunku do emerytów i rencistów policyjnych, wydaje komendant właściwy ze względu na obecne miejsce zamieszkania emeryta, pod warunkiem, że jest on dysponentem lokalu.

W związku z tym, w ocenie Sądu, brak jest podstaw prawnych że właściwym miejscowo do wydania decyzji o przydziale lokalu skarżącemu jest Komendant Szkoły Policji w Katowicach.

Sąd podkreślił, że wobec tego, iż zarówno ustawa o Policji, jak i powołane wyżej rozporządzenie nie definiują pojęcia "miejsce zamieszkania", należy odwołać się do treści art. 25 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu, przy czym chodzi tu o miejscowość oznaczalną w sensie administracyjnym. Skoro zatem w niniejszej sprawie miejscem zamieszkania skarżącego są Katowice, a nie "teren zamknięty" Szkoły Policji w Katowicach, to zdaniem Sądu, organem właściwym do wydania decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego dla skarżącego będzie Komendant Miejski Policji w Katowicach, a nie Komendant Szkoły Policji w Katowicach. Sąd znaczył bowiem, że w orzecznictwie i piśmiennictwie przyjęty jest pogląd, że właściwość organów administracji publicznej do załatwiania spraw indywidualnych w drodze decyzji administracyjnej mogą określać wyłącznie przepisy ustaw oraz aktów prawnych wydanych na podstawie i w granicach upoważnienia zawartego w ustawie, zgodnie zaś z przepisami art. 19 Kodeksu postępowania administracyjnego, organy te są obowiązane przestrzegać z urzędu swojej właściwości miejscowej i rzeczowej, a organ administracji publicznej jest obowiązany stwierdzić nieważność decyzji wydanej z naruszeniem przepisów o właściwości.

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną złożył Komendant Główny Policji, wnosząc o jego zmianę w całości i oddalenie skargi strony, ewentualnie o wydanie postanowienia o przedstawieniu zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości prawne w tej sprawie, do rozstrzygnięcia powiększonemu składowi Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wniesiono także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 6 ust.1, art. 95 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 pkt 2, art. 97 ust. 1 i ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji w związku z § 14 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 roku w sprawie szczegółowych zasad przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów, jak również art. 25 Kodeksu cywilnego, poprzez błędną wykładnię pojęcia "obecne miejsce zamieszkania emeryta" we wskazanym wyżej rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, jak również terminu "przydzielono" użytego w art. 95 ust. 3 pkt 2 powołanej ustawy i wnioskowanie, że opróżnienie lokalu mieszkalnego i jego przydział nie mogą być rozstrzygnięte w jednej decyzji administracyjnej. Ponadto zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które to miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest przepisów art. 145 § 1 pkt 2 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 152 i art. 132, art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze m.).

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Sąd pierwszej instancji, zamiast rozstrzygnąć kwestie merytoryczne związane z zarzutami strony, wyszedł poza jej granice dokonując wadliwej wykładni obowiązujących przepisów prawa dotyczących przepisu art. 95 ust. 3 pkt 2 ustawy pragmatycznej oraz norm kompetencyjnych do wydawania rozstrzygnięć w zakresie tego przepisu.

Autor skargi kasacyjnej wskazał, że norma kompetencyjna zawarta w § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji odnosi się wyraźnie do osób, o których mowa w art. 95 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji. W związku z tym należy przyjąć, iż właściwym organem do wydania decyzji zarówno o opróżnieniu , jak i o przydziale, jest Komendant Szkoły Policji w Katowicach jako trwały zarządca terenu obiektu zamkniętego. Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, takie stanowisko organu skarżącego pozostaje w zgodzie z regułami wykładni zarówno logicznej, jak i systemowej.

Zdaniem Komendanta Głównego Policji niedopuszczalne jest zapożyczanie pojęć z prawa cywilnego (art. 25 Kodeksu cywilnego) na grunt systemu materialnego prawa administracyjnego, jeżeli są możliwe inne metody wykładni. Podkreślono ponadto, że miejsce siedziby Szkoły Policji w Katowicach w pełni odpowiada miejscu zamieszkania strony na terenie obiektu zamkniętego. Nie zgodzono się zatem ze stanowiskiem Sądu, iż przepis art. 95 ust.3 pkt 2 ustawy nakazuje prowadzenie dwóch odrębnych postępowań administracyjnych: jednego w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego, a drugiego dotyczącego jego przydziału. Wydanie bowiem uprzednio decyzji o przydziale bez eliminacji z obrotu prawnego wcześniejszej decyzji o przydziale pozostaje w sprzeczności z art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji. Inna interpretacja tych przepisów, zdaniem autora skargi kasacyjnej, prowadziłaby do wniosku, iż strona może korzystać z dwóch lokali mieszkalnych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie.

Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie stwierdzono występowania przesłanek uniwersalności postępowania sądowoadministracyjnego określonych w art. 183 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.), zgodnie z § 1 powołanego artykułu Naczelny Sąd Administracyjny obowiązany był rozpoznać sprawę w granicach skargi kasacyjnej.

Wniesiona w rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna oparta została na obu podstawach wskazanych w art. 174 p.p.s.a., stąd w pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, które zdaniem autora skargi kasacyjnej miały wpływ na wynik sprawy.

Za chybione uznać należało zarzuty dotyczące naruszenia art. 132 i art. 152 p.p.s.a. Skoro zgodnie z pierwszym z wymienionych przepisów sąd rozstrzyga sprawę wyrokiem i w taki właśnie sposób zostało zakończone postępowanie przed sądem pierwszej instancji postawienie zarzutu jest niezrozumiałe. Konsekwencją uwzględniania skargi jest wynikający z art. 152 p.p.s.a. obowiązek określenia w wyroku czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane, sąd obowiązek ten wykonał, dlatego również i ten zarzut, bliżej nieuzasadniony, jest nieskuteczny.

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zdaniem skarżącego kasacyjnie sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zamiast rozstrzygnąć kwestie merytoryczne związane z zarzutami skargi, wyszedł poza jej granice dokonując wadliwej wykładni przepisów ustawy pragmatycznej i norm kompetencyjnych dotyczących wydawania rozstrzygnięć w zakresie przepisu art. 94 ust. 3 pkt 2 tej ustawy. Zarzut ten, pozostający w związku z dalszymi zarzutami procesowymi, dotyczącymi naruszenia przepisów art. 145 § 1 pkt 2 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. uznany być musiał za uzasadniony, co wiąże się z uznaniem przez Naczelny Sąd Administracyjny za słuszne stanowisko zajęte w skardze kasacyjnej w odniesieniu do wykładni przepisów prawa materialnego. Należy przy tym zauważyć, że naruszenie przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. nastąpiło w wyniku błędnego uznania, że wystąpiły przesłanki do stwierdzenia nieważności wydanych w sprawie decyzji, natomiast skoro wydany został na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. tej treści wyrok, to w jego motywach, jako podstawa orzekania nie mógł być wskazany również art. 145 § 1 lit. a p.p.s.a., stanowiący podstawę uchylenia decyzji w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

W obydwu kwestiach, co do których Sąd I instancji niezależnie od zarzutów skargi, dokonał wykładni przepisów ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. z 2002 r. Dz. U. Nr 7, poz. 58 ze zm.) i przepisów wykonawczych, i w konsekwencji stwierdził nieważność decyzji, zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty są słuszne.

Zaskarżona decyzja wydana została na podstawie art. 95 ust. 3 pkt 2 powołanej ustawy, zgodnie z którym decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego wydaje się także gdy policjant zwolniony ze służby lub pozostali po policjancie członkowie rodziny zajmują lokal mieszkalny położony w budynku przeznaczonym na cele służbowe na terenie obiektu zamkniętego, a osobom tym przydzielono lokal mieszkalny w tej samej lub pobliskiej miejscowości, o powierzchni odpowiadającej przysługującym normom zaludnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, powołując się na funkcje gwarancyjne przydziału lokalu mieszkalnego dla osoby, wobec której wydaje się decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego na podstawie art. 95 ust. 3 pkt 2 ustawy i podkreślając, że w przepisie tym użyto czasownika dokonanego "przydzielono" informującego o czynności, która została już zakończona stwierdził, że aby móc wydać skuteczną decyzję o opróżnieniu lokali mieszkalnego, wydana wcześniej decyzja – po wszczęciu postępowania w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego – o przydziale lokalu mieszkalnego, musi być ostateczną w rozumieniu art. 16 k.p.a.

Nie podzielając powyższego stanowiska Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym sprawę uznaje za słuszną interpretację omawianego przepisu przedstawioną w skardze kasacyjnej, zgodnie z którą z przepisu art. 95 ust. 3 pkt 2 ustawy pragmatycznej nie wynika obowiązek prowadzenia dwóch odrębnych postępowań administracyjnych, jednego w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego, a drugiego dotyczącego przydziału, właściwa jest zatem kumulacja obu przedmiotów. Niezależnie od słuszności podniesionego w skardze kasacyjnej argumentu, że taka wykładnia wskazanego przepisu wynika przede wszystkim z systematyki przepisów ustawy pragmatycznej i z wynikającego z art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji zakresu przydziału lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej policjantowi (odpowiednio emerytowi i renciście policyjnemu) posiadającemu w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej zauważyć trzeba, że właśnie z uwagi na funkcję gwarancyjną dla zainteresowanej osoby celowym jest połączenie w jednym postępowaniu obu przedmiotów – opróżnienia dotychczasowego i przydział nowego lokalu mieszkalnego. W tak prowadzonym postępowaniu nie zachodzi niebezpieczeństwo, że prawa tej osoby do przydziału lokalu mieszkalnego spełniającego warunki określone w art. 95 ust. 3 pkt 2 zostaną naruszone.

Proponowane w zaskarżonym wyroku prowadzenie dwóch odrębnych postępowań, niezależnie od uciążliwości dla stron takiej procedury, jedynie pozornie lepiej spełnia funkcję gwarancyjną dla osoby, wobec której wydaje się decyzję o opróżnieniu lokali. Zauważyć trzeba, że ostateczna decyzja o przydziale lokalu mieszkalnego, po wydaniu której zdaniem Sądu I instancji miałoby toczyć się zawiązane wcześniej postępowanie administracyjne w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego, może być zaskarżona do sądu administracyjnego, z wszelkimi dla jej bytu konsekwencjami, a także może zostać uchylona, zmieniona czy ulec stwierdzeniu nieważności w przypadkach, o których mowa w zdaniu drugim art. 16 § 1 k.p.a. Ponadto nie zostało wskazane w jaki sposób proponowane rozwiązanie miałoby zostać przeprowadzone bez jednoczesnego naruszenia art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, którego to niebezpieczeństwa jak się wydaje w ogóle nie dostrzeżono. Z tych względów celowym i korzystnym dla osoby zainteresowanej jest przyjęcie takiego rozumienia omawianej regulacji, zgodnie z którym w przypadku wskazanym w art. 95 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji prowadzone jest jedno postępowanie zakończone decyzją zawierającą rozstrzygnięcie zarówno w przedmiocie zarówno opróżnienia, jak i przydziału lokalu.

Wobec powyższego pozostaje do rozważenia kwestia właściwości organów, której organy administracji publicznej obowiązane są przestrzegać z urzędu (art. 19 k.p.a.), a której brak obliguje sąd do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Jak słusznie stwierdzono w zaskarżonym wyroku w świetle powołanych tam przepisów organem właściwym do wydania w rozpoznawanej sprawie decyzji w przedmiocie opróżnienia lokalu nr 274 przy ul. J. jest Komendant Szkoły Policji w Katowicach. Nie można natomiast podzielić zajętego przez Sąd I instancji stanowiska, że organ ten nie jest właściwy w przedmiocie przydziału lokalu mieszkalnego emerytowanemu policjantowi W. S.

Zgodnie z art. 97 ust. 5 ustawy o Policji przydział i opróżnienie mieszkań oraz załatwianie spraw, o których mowa w art. 91, 92, 94 i art. 95 ust. 2-4 następuje w formie decyzji administracyjnej. Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 105, poz. 884 ze zm.), wydane na podstawie art. 97 ust. 1 ustawy o Policji, stanowi w § 14 ust. 3, że w stosunku do emerytów i rencistów policyjnych decyzje w sprawach przydziału lokali mieszkalnych wydaje komendant właściwy ze względu na obecne miejsce zamieszkania emeryta lub rencisty. Zarówno w ustawie o Policji, jak i w powołanym rozporządzeniu pojęcie "obecne miejsce zamieszkania" nie zostało zdefiniowane, wobec czego Sąd I instancji odwołał się do art. 25 Kodeksu cywilnego, zgodnie z którym miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. Skoro w rozumieniu Kodeksu cywilnego miejscem zamieszkania W. S. są Katowice, a nie "teren zamknięty" Szkoły Policji w Katowicach, to zdaniem tego Sądu organem właściwym do wydania decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego dla skarżącego nie może być Komendant Szkoły Policji w Katowicach, mimo że jest on dysponentem tego lokalu mieszkalnego. Stanowisko powyższe całkowicie pomija specyfikę przepisów regulujących sprawy mieszkaniowe policjantów i emerytów policyjnych. Dla wyjaśnienia użytego w § 14 ust. 3 powołanego rozporządzenia pojęcia "ostatnie miejsce zamieszkania" nie może być uznane za wystarczające odwołanie się do art. 25 Kodeksu cywilnego, określającego miejsce zamieszkania osoby fizycznej. Charakter obiektu, w którym znajduje się zajmowany przez emerytowanego policjanta lokal mieszkalny rzutować musi na rozumienie użytego § 14 art. 3 powołanego rozporządzenia pojęcia "ostatnie miejsce zamieszkania". Skoro lokal ten znajduje się w przeznaczonym na cele służbowe budynku, położonym na terenie obiektu zamkniętego, to ostatnim miejscem zamieszkania W. S., w rozumieniu wskazanego przepisu rozporządzenia, jest Szkoła Policji w Katowicach. Dlatego też Komendant tej Szkoły, który według przyjętych przez Sąd I instancji ustaleń, jest dysponentem przydzielanego lokalu mieszkalnego jest organem właściwym również do wydania decyzji o przydziale, a nie jak przyjął Sąd I instancji jedynie w zakresie decyzji o opróżnieniu lokalu, co wynika z § 14 ust. 2 rozporządzenia. Jak wcześniej już stwierdzono rozstrzygnięcie obu tych kwestii w jednym postępowaniu nie narusza art. 95 ust. 3pkt 2 ustawy o Policji.

Z powyższych względów należało uwzględnić skargę kasacyjną i uchylić zaskarżony wyrok.

Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, mając na uwadze dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszym wyroku wykładnię, winien rozpoznać skargę, ustosunkowując się do podniesionych w niej zarzutów.

Z tych przyczyn na podstawie art. 185 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i art. 203 pkt 2 tej ustawy w związku z § 14 ust. 2 lit. a/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.