Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 615/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2022-03-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6149 Inne o symbolu podstawowym 614
Hasła tematyczne: Oświata
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 93 ust. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2021 poz 478
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Tomasz Świetlikowski Sędziowie: asesor WSA Marta Pająkiewicz-Kremis (sprawozdawca) sędzia WSA Katrzyna Radom Protokolant: z-ca Kierownika Sekretariatu Wydziału IV Krzysztof Erbel po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 10 marca 2022 r. sprawy ze skargi B. D. na decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej Uniwersytetu [...] im. [...] we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji dotyczącej stypendium rektora, odmowy przyznania tego stypendium i zobowiązania do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od Odwoławczej Komisji Stypendialnej Uniwersytetu [...] im. [...] we W. na rzecz skarżącej B. D. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

W dniu 2 października 2019 r. B. D. , studentka V roku kierunku [...] na Wydziale [...], złożyła wniosek o przyznanie stypendium Rektora, zgodnie z Zarządzeniem nr 111/XV R/2019 Rektora Uniwersytetu Medycznego we W. z dnia 31 lipca 2019 r.

Komisja Stypendialna Uniwersytetu Medycznego we W. decyzją z dnia 15 listopada 2019 r. nr SRS/WF/FA/STJ/059/2019-2020 przyznała studentce stypendium Rektora w kwocie 500 zł miesięcznie.

Postanowieniem z dnia 16 listopada 2020 r. Komisja Stypendialna wznowiła postępowanie w sprawie przyznania studentce stypendium Rektora na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2021, poz. 187; dalej k.p.a.).

Decyzją z dnia 11 lutego 2021 r. nr 4/KS/2020/2021, wydaną na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Komisja Stypendialna uchyliła w całości decyzję z dnia 15 listopada 2019 r. nr SRS/WF/FA/STJ/059/2019-2020 wydaną w sprawie przyznania stronie stypendium Rektora oraz zobowiązała stronę do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia w wysokości 4.500 zł.

Komisja wyjaśniła, że w dniu 10 listopada 2020 r. przewodnicząca Komisji poinformowała pozostałych członków Komisji o otrzymaniu raportu ze Zintegrowanego Systemu Informacji o Szkolnictwie Wyższym i Nauce POL-on, dotyczącego osób, które przekroczyły 6 – letni okres studiowania i otrzymały świadczenia w roku akademickim 2019/2020. Z raportu tego wynikało, że w przypadku strony doszło do naruszenia art. 93 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, w myśl którego, świadczenia, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4 i art. 359 ust. 1: przysługują na studiach pierwszego stopnia, studiach drugiego stopnia i jednolitych studiach magisterskich, jednak nie dłużej niż przez okres 6 lat. Postanowienie o wznowieniu postępowania zakończonego decyzją z dnia 15 listopada 2019 r. przyznającą stronie stypendium Rektora zostało oparte na przesłance z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., albowiem w dniu wydawania decyzji z dnia 15 listopada 2019 r. organ nie posiadał wiedzy dotyczącej okresu studiowania studentki. Z przyjętych przez organ pierwszej instancji, na podstawie Zintegrowanego Systemu Informacji o Szkolnictwie Wyższym i Nauce POL-on wynikało, że strona rozpoczęła okres studiowania na [...] Wydziale [...] we W., kierunek [...] w dniu 1 października 2013 r., z którego została wykreślona w dniu 1 października 2015 r. Następnie, od 1 października 2015 r. rozpoczęła studia na Uniwersytecie Medycznym we W., Wydział [...] kierunek [...], na którym posiada status studenta na dzień wydawania decyzji.

Komisja uznała, że studentce nie przysługiwało prawo do otrzymania stypendium Rektora w okresie od 1 października 2019 r. do 30 czerwca 2020 r. ponieważ z dniem 30 września 2019 r. został wypełniony okres 72 miesięcy studiowania (6 lat), w czasie którego student uprawniony jest do pobierania świadczeń, co jest zgodne z art. 93 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce.

W odwołaniu strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Komisji Stypendialnej. Strona zarzuciła organowi błędną wykładnię art. 93 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Swoje stanowisko poparła odwołaniem się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 10 czerwca 2020 r., sygn. akt II SA/Sz 222/20 i przytoczyła wybrane fragmenty uzasadnienia do tego wyroku, akcentując w szczególności wyrażony w tym wyroku pogląd Sądu, że: " Z przepisów art. 93 ust. 2 pkt 2 oraz art. 94 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce wprost wynika, w jakich sytuacjach studentowi prawo do stypendium nie przysługuje lub kiedy wygasa decyzja o przyznaniu świadczenia. Żadna z tych regulacji nie wiąże prawa do stypendium z nadmiernie długim okresem studiowania, który może być spowodowany nie tylko nieprzykładaniem się do nauki, lecz sytuacją życiową, losową, czy ekonomiczną. Oznacza to, że niezależnie przez jaki okres dana osoba posiada status studenta, prawo do świadczeń wymienionych w art. 86 ust. 1 pkt -4 i art. 359 ust. 1 ma tylko przez okres sześciu lat, chyba że zachodzą wyłączenia, o których mowa w art. 93 ust. 2 pkt 2, ust. 3 i 4 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce".

Wnosząca odwołanie zwróciła uwagę, że podobny pogląd został wyrażony w przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w wyroku z dnia 18 czerwca 2020 r., sygn. akt II SA/Go 155/20.

Odwoławcza Komisja Stypendialna Uniwersytetu Medycznego we W. decyzją z dnia 28 maja 2021 r. nr 29/2020/2021/OKS utrzymała w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Zdaniem organu odwoławczego, termin 6 lat przysługiwania świadczeń należy liczyć w latach, z uwzględnieniem wszystkich okresów, w których student posiadał prawo do świadczeń (co najmniej jednego z nich), o których mowa w art. 86 ustawy, a więc w okresie w którym posiadał status studenta. Organ ten zaznaczył, że podobny pogląd prezentuje Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa. Następnie wskazał, że w sprawie strony została ujawniona nowa okoliczność faktyczna, dotycząca przekroczenia przez nią 6-letniego okresu studiowania, które to okoliczności nie były znane organowi pierwszej instancji podczas wydania decyzji z dnia 15 listopada 2019 r. Okoliczność ta została wyjawiona podczas otrzymania raportu z Zintegrowanego Systemu Informacji o Szkolnictwie Wyższym i Nauce POL-on wskazującego osoby, które w roku akademickim 2019/2020 pobierały świadczenie, a które jednocześnie przekroczyły 6-letni okres studiowania. Strona, zgodnie z informacjami zawartymi w systemie POL-on studiowała:

1. Kierunek: [...] na [...] Wydziale [...] we W. w latach od 1 stycznia 2013 r. do 1 października 2015 r.

2. Kierunek: [...] na Wydziale [...] Uniwersytetu Medycznego im [...] we W. w latach od 1 października 2015 r. do obecnie.

Wskazując na powyższe organ drugiej instancji wskazał, że według stanu na dzień 1 października 2019 r. strona studiowała przez okres 6 lat.

Dodał, że w dniu składania wniosku o przyznanie stypendium Rektora strona złożyła oświadczenie o zapoznaniu się z "Regulaminem Świadczeń dla studentów Uniwersytetu Medycznego we W. od roku akademickiego 2019/2020", jak również, że dane zawarte we wniosku i załącznikach są zgodne ze stanem faktycznym według stanu na dzień składania wniosku, a także zobowiązała się do niezwłocznego zwrotu nienależnie pobranych świadczeń. W ramach tej argumentacji organ przytoczył treść § 33 ust. 1 pkt 5 wspomnianego regulaminu, stanowiącego załącznik do zarządzenia nr 111/XV R/2019 Rektora Uniwersytetu Medycznego we W. z dnia 31 lipca 2019 r.

Zdaniem Odwoławczej Komisji Stypendialnej, powołane przez stronę orzeczenia pozostają w sprzeczności z intencją ustawodawcy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, zarzucając naruszenie art. 93 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce i w konsekwencji wydanie wadliwej decyzji. Na uzasadnieniu skargi strona podniosłą, że przyjęta przez Odwoławczą Komisję Stypendialną interpretacja art. 94 ust. 2 ustawy jest sprzeczna zasadami stosowania tego przepisu, określonymi przez Ministerstwo Szkolnictwa Wyższego i Nauki, a zawartymi w tzw. "Konstytucji dla Nauki Przewodniku po systemie szkolnictwa wyższego i nauki" oraz utrwalonym stanowiskiem w tego rodzaju sprawach sądów administracyjnych. Podobnie jak w odwołaniu, strona odwołał się do wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego: w Szczecinie z dnia 10 czerwca 2020, sygn. akt II SA/Sz 222/20 oraz w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 18 czerwca 2020 r., sygn. akt II SA/Go 155/20. Zaakcentowała, że sprawa rozpatrywana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie jest analogiczna do tej, stanowiącej przedmiot sporu. Podkreśliła, że cały okres otrzymywania stypendium na dwóch uczelniach nie przekroczył 6 lat.

W odpowiedzi na skargę Odwoławcza Komisja Stypendialna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. W ocenie organu, dla biegu 6-letniego terminu nie ma znaczenia, czy student występuje o świadczenia oraz czy je pobiera. Wspomniany okres przysługiwania świadczeń rozpoczyna w momencie podjęcia studiów i nabycia praw studenta po raz pierwszy (na pierwszym kierunku studiów), co następuje z chwilą złożenia ślubowania. Do 6-letniego okresu przysługiwania świadczeń wlicza się także okresy studiowania sprzed wejścia w życie ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, tj. sprzed 1 października 2018 r. Takie też stanowisko zaprezentowano w Przewodniku po systemie Konstytucja dla Nauki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej p.p.s.a.), uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Na wstępie należy wskazać, ze Sąd w pełni podziela pogląd prawny przedstawiony w podobnej sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 23 lutego 2022 r., sygn. akt IV SA/Wr 620/21.

Argumentację prawną przedstawioną w tym wyroku w zakresie znajdującym aktualność na tle rozstrzyganej sprawy Sąd uznaje za własną.

W rozpatrywanej sprawie organ pierwszej instancji wznowił postępowanie w sprawie przyznania studentce stypendium Rektora na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2021 r. poz. 187), zgodnie z którym, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję.

W tym miejscu należy zauważyć, że każda decyzja administracyjna wydana przez uprawniony organ korzysta z domniemania prawidłowości, a decyzja ostateczna - z bardzo silnej ochrony, mającej na celu stabilizację ukształtowanej nią sytuacji prawnej adresata. W myśl art. 16 § 1 k.p.a. ostatecznymi są decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, a ich uchylenie lub zmiana, stwierdzenie nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych. Oznacza to, że organy administracji publicznej, korzystając z możliwości weryfikacji ostatecznych decyzji, obowiązane są przy wydawaniu stosownych orzeczeń przestrzegać obowiązujących rygorów prawnych.

Uchylenie decyzji ostatecznej z uwagi na wystąpienie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. uzależnione jest od łącznego spełnienia następujących warunków:

1) ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody są istotne dla sprawy;

2) okoliczności faktyczne lub dowody są nowe;

3) okoliczności faktyczne lub dowody istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej;

4) okoliczności faktyczne lub dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję.

Jeżeli którykolwiek z tych warunków nie został spełniony, niemożliwe jest uchylenie decyzji ostatecznej.

Odnośnie podstawy do wznowienia postępowania, organy obu instancji wskazały w uzasadnieniach kontrolowanych decyzji, że na posiedzeniu w dniu 10 listopada 2020 r. przewodnicząca Komisji Stypendialnej poinformowała pozostałych członków Komisji o otrzymaniu raportu ze Zintegrowanego Systemu Informacji o Szkolnictwie Wyższym i Nauce POL-on, dotyczącego osób, które przekroczyły 6 – letni okres studiowania i otrzymały świadczenia w roku akademickim 2019/2020. Z raportu tego wynikało, że zainteresowana rozpoczęła studia w 2013 r. . Według organów, jest to nowa okoliczność faktyczna, nie znana organowi w dniu wydania decyzji, skutkująca wznowieniem postępowania w sprawie przyznania stypendium socjalnego. Okoliczność ta została potwierdzona wydrukiem z systemu POL-on.

W orzecznictwie sądowym na tle regulacji z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. podkreśla się, że nie można przyjąć, iż dana okoliczność była nieznana organowi, który wydał decyzję, jeżeli wynikała ona z materiałów będących już w dyspozycji tego organu (por. wyrok NSA z dnia 10 lutego 1999 r., sygn. III SA 5019/98, ONSA 2000/2/62; wyrok NSA z dnia 23 lipca 2003 r., sygn. III SA 2001/01, LEX nr 90459). Powyższe rozumienie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. prowadzi zatem do wniosku, że z nowymi okolicznościami faktycznymi i nowymi dowodami mamy do czynienia, gdy organ nie miał możliwości zapoznania się z nimi przed wydaniem decyzji ostatecznej. Ważne jest wobec tego, jakie okoliczności faktyczne organ znał, bądź też z łatwością mógł poznać, prowadząc postępowanie zakończone wydaniem decyzji ostatecznej.

W niniejszej sprawie organy obu instancji nie wyjaśniły jednak, od kiedy istniała możliwość korzystania przez uczelnię ze Zintegrowanego Systemu Informacji o Szkolnictwie Wyższym i Nauce POL-on, kiedy w trybie zwykłych czynności związanych z badaniem sprawy organ mógł powziąć wiedzę o danych dostępnych w tym systemie oraz ewentualnie jakie były przyczyny, które uniemożliwiły organowi wcześniejsze skorzystanie z danych dostępnych w tym systemie.

W tej sytuacji trudno uznać bez żadnych wątpliwości, że dopiero w dniu 10 listopada 2020 r. wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne, nie znane organowi, a istniejące w dniu wydania decyzji.

W orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażany jest pogląd, że organ wyposażony w odpowiednie narzędzia weryfikacji prawidłowości wniosków, nie może w razie oczywiście zawinionego braku wykorzystania ich w postępowaniu administracyjnym (tj. po prostu braku jakiegokolwiek sprawdzenia, co się w rzeczonej bazie teleinformatycznej znajduje) zawsze korzystać z prawa do wznowienia postępowania, bowiem w jego ocenie wyszły na jaw nowe okoliczności, nieznane mu w chwili wydawania decyzji, zaś nieistotne są powody braku wiedzy w tym zakresie. Takie wnioskowanie zakłócałoby stabilność decyzji administracyjnych i w sposób nieuprawniony modyfikowało ciężar dowodowy spoczywający na organach. Jeszcze raz podkreślić należy, że skoro organ dysponuje narzędziem informatycznym, to ma nie tylko prawo, ale przede wszystkim obowiązek z niego korzystać.

W orzecznictwie sądowym zwraca się też uwagę, że systemy teleinformatyczne, przydatne do kontroli wniosków są w pewnym sensie podobne (w sferze wykorzystania zamieszczonych tam danych) do innych rejestrów państwowych, np. KRS, księgi wieczyste. Trudno więc przyjąć, że nieskorzystanie z tego rejestru w sprawie i nie pozyskanie konkretnych zasobów w nim zgromadzonych, może w późniejszym terminie stanowić podstawę do wznowienia postępowania z motywacją, że organ nie wiedział jak dana okoliczność rzeczywiście się kształtuje, bo nie sprawdził tego w stosownej bazie danych.

Istotne zatem w niniejszej sprawie jest, czy organ w dacie wydawania decyzji w postępowaniu zwykłym miał możliwość skorzystania z systemu informacji POL-on lub otrzymania od pracowników uczelni danych ze wskazanego wyżej systemu informacji Od wyniku ustaleń w tym zakresie zależy bowiem dopuszczalność wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W tej sytuacji, w okolicznościach niniejszej sprawy, organy winny były w sposób szczegółowy i przekonywujący wyjaśnić, od kiedy miały możliwość korzystania lub otrzymania danych z systemu informacji POL-on oraz dlaczego nie zostały one wykorzystane do zweryfikowania wniosku skarżącej o przyznanie stypendium.

Nie jest też uzasadniony – wyrażony w zaskarżonej decyzji - pogląd Odwoławczej Komisji Stypendialnej, że "decyzja dotycząca przyznania stypendium socjalnego wygasła w związku z przekroczeniem przez studentkę 6 – letniego okresu, podczas którego studentowi przysługiwało prawo pobierania stypendium". Stosownie do art. 94 ust. 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce decyzja o przyznaniu świadczenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym student utracił prawo do świadczenia z powodu m. in. upływu okresu, o którym mowa w art. 93 ust. 2 pkt 1 (6 lat przysługiwania świadczenia). Decyzja o przyznaniu stypendium wygasa więc z ostatnim dniem miesiąca, w którym upłynął 6 – letni okres przysługiwania świadczenia. Jak wskazał organ pierwszej instancji, okres odbywania przez stronę nauki przekroczył 6 lat w dniu 1 października 2019 r.

Natomiast decyzja o przyznaniu stypendium skarżącej została wydana w dniu 15 listopada a 2019 r., tj. po przekroczeniu 6 – letniego okresu studiowania.

Komisja Stypendialna bezpodstawnie zobowiązała również skarżąca do "zwrotu nienależnie pobranego świadczenia w wysokości 4.500 zł". Należy zauważyć bowiem, że art.145 § 1 k.p.a. ogranicza przedmiot wznowienia postępowania tylko do sprawy rozstrzygniętej decyzją ostateczną. Granica wznowionego postępowania jest zatem wyznaczona ostateczną decyzją i nie można wyjść poza tę granicę. W sytuacji zatem, gdy przedmiotem rozstrzygnięcia w sprawie wznowionej było przyznanie skarżącej stypendium Rektora, to przedmiotem takiego postępowania może być jedynie ta kwestia. Zgodnie bowiem z art. 151 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej, po przeprowadzeniu postępowania w sprawie wznowienia wydaje decyzję, w której:

1. odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo

2. uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.

Zatem to decyzja dotychczasowa jest przedmiotem badania i organ może jedynie bądź odmówić jej uchylenia bądź uchylić decyzję dotychczasową i wydać nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Niedopuszczalne jest natomiast rozszerzenie takiego postępowania o jeszcze inne kwestie, jak uczynił to organ pierwszej instancji w rozpoznawanej sprawie, zobowiązując skarżącą do zwrotu pobranego stypendium. Stanowiło to zatem naruszenie art. 151 § 1 ust. 2 k.p.a. z uwagi na to, że przepis ten nie daje organowi możliwości orzekania w innej sprawie, która nie była rozpoznawana decyzją dotychczasową.

Nadto w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że obowiązek zwrotu świadczenia może zostać orzeczony dopiero, gdy określone świadczenie uznane zostało na podstawie decyzji administracyjnej za nienależnie pobrane. Zatem dopiero wejście do obrotu prawnego decyzji uznającej dane świadczenie za nienależnie pobrane, daje podstawę do procedowania w przedmiocie zwrotu tego świadczenia. Zauważyć też należy, że w ustawie Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce brak jest podstawy prawnej do wydania decyzji administracyjnej o zwrocie nienależnie pobranego świadczenia. Zwrot świadczeń o charakterze publicznoprawnym musi znajdować umocowanie w ustawie i wydawanych na podstawie ustawy w celu jej wykonania przepisach wykonawczych. Inaczej mówiąc o obowiązkach obywateli mogą decydować wyłącznie przepisy ustawowe, tj. przepisy zawarte w aktach o randze ustawy lub w aktach wydanych na podstawie i w granicach upoważnienia ustawowego. Za takie nie można przyjąć powołanych w decyzji przepisów załączonego do akt administracyjnych sprawy Regulaminu przyznawania świadczeń dla studentów Uniwersytetu Medycznego od roku akademickiego 2019/2020 (Załącznik do zarządzenia nr 111/XV R/2019 Rektora z dnia 31 lipca 2019 r.), tj. § 33 ust. 4 tego Regulaminu. Ponadto ustawodawca w art. 95 ust. 1 wskazał, jakie kwestie podlegają uregulowaniu w Regulaminie świadczeń dla studentów, tj. wysokość świadczeń lub sposób jej ustalania, szczegółowe kryteria i tryb przyznawania świadczeń oraz sposób wypłacania świadczeń, sposób dokumentowania sytuacji materialnej studenta, tryb powoływania oraz skład komisji stypendialnej i odwoławczej komisji stypendialnej. Ustawodawca nie upoważnił natomiast do uregulowania w Regulaminie świadczeń dla studentów kwestii zwrotu nienależnie pobranych świadczeń.

Ponadto zdaniem organu, stypendium Rektora nie może zostać przyznane studentowi, który na studiach pierwszego stopnia, studiach drugiego stopnia i jednolitych studiach magisterskich posiada status studenta przez okres dłuższy niż 6 lat. Analizując okres studiowania strony, początkowo na kierunku [...] na [...] Wydziale [...] we W., a następnie, na Kierunku [...] na Wydziale [...] Uniwersytetu Medycznego we W. organ skonstatował, że okres, w którym mogła otrzymywać stypendium ,upłynął w dniu 1 października 2019 r. Zgodnie bowiem z art. 93 ust. 2 pkt 1 u.p.s.w.n. świadczenia, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1 - 4 i art. 359 ust. 1 przysługują na studiach pierwszego stopnia, studiach drugiego stopnia i jednolitych studiach magisterskich, jednak nie dłużej niż przez okres 6 lat.

Z powyższym stanowiskiem, w ocenie Sądu, nie sposób się zgodzić, bowiem przyjęta przez organ wykładnia ww. przepisu jest wadliwa. Organ przyjął bowiem, że pojęcie "przysługiwania świadczenia" jest pojęciem tożsamym z pojęciem "posiadania statusu studenta". Tymczasem takie rozumienie tego pojęcia nie wynika z treści cytowanego przepisu.

Stąd, wobec braku ustawowej definicji pojęcia "świadczenie przysługuje", jakie zostało użyte w art. 93 ust. 2 pkt 1 u.p.s.w.n., należało je odczytywać zgodnie z jego znaczeniem w języku potocznym ("przysługiwać" to "należeć się komuś z mocy ustawy, prawa, przywileju" - Słownik języka polskiego PWN pod red. W. Doroszewskiego) i odnosić do świadczenia, które zostało przyznane studentowi po spełnieniu wszystkich kryteriów. W związku z tym dla biegu okresu, o którym mowa w omawianym przepisie, ma znaczenie to czy student występował o świadczenie i czy zostało mu ono przyznane, tj. czy pobierał świadczenie. Zwrócić należy uwagę, że zgodnie z art. 86 ust. 1 u.p.s.w.n. student może jedynie ubiegać się o przyznanie wskazanego w nim świadczenia, ponieważ sam status studenta nie powoduje powstania uprawnienia do uzyskania danego świadczenia. I tak, art. 87 u.p.s.w.n. wskazuje przesłanki ubiegania się o stypendium socjalne, art. 89 u.p.s.w.n. warunki uzyskania stypendium dla osób niepełnosprawnych, art. 90 u.p.s.w.n. warunki przyznania zapomogi, art. 91 u.p.s.w.n warunki stypendium rektora, a art. 359 u.p.s.w.n. warunki uzyskania stypendium ministra. Oznacza to, że aby świadczenie z katalogu pomocy materialnej dla studentów przysługiwało, wnioskodawca musi mieć status studenta, złożyć stosowny wniosek oraz spełnić dodatkowe warunki przewidziane dla danej kategorii pomocy finansowej.

Zatem 6-letni okres, o którym mowa w art. 93 ust. 2 pkt 1 u.p.s.w.n. należy odnosić do okresu, w którym student spełnia przesłanki otrzymywania pomocy finansowej określonej w ustawie i jednocześnie jest beneficjentem takiej pomocy.

Przedstawione powyżej rozumienie przepisów wynika z uzasadnienia projektu ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, które odnosi się do pobierania stypendiów czy zapomóg, czyli do stypendiów (zapomóg) przyznanych. Jak wskazał projektodawca, "w projekcie ustawy zawarto regulacje pozwalające na pobieranie stypendiów i zapomóg (...) nie dłużej niż przez 6 lat".

Mając na uwadze powyższe rozważania nie sposób zrównać znaczenia pojęcia "przysługiwania świadczenia", o którym mowa w Prawie o szkolnictwie wyższym i nauce z pojęciem "przysługiwania możliwości ubiegania się o świadczenie" w związku z posiadaniem statusu studenta, jak przyjął to organ w niniejszej sprawie. Analogiczny pogląd zaprezentowany został m.in. w wyrokach: WSA w Szczecinie z dnia 10 czerwca 2020 r., sygn. akt II SA/Sz 222/20; WSA w Gdańsku z dnia 26 sierpnia 2020 r., sygn. akt III SA/Gd 461/20; WSA w Warszawie z dnia 10 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Wa 2166/20, WSA w Krakowie z dnia 15 listopada 2021 r., sygn. akt 688/21 oraz w wyrokach NSA z dnia 15 czerwca 2021 r. sygn. akt III OSK 4082/21 i z dnia 1 października 2021 r. sygn. akt III OSK 3967/21, publ. CBOSA).

Niezależnie od powyższego wskazać należy, że wbrew stanowisku organów brak jest podstaw do uwzględniania jakichkolwiek innych okresów sprzed daty wejścia w życie art. 86 - 95 u.p.s.w.n., tj. sprzed 1 października 2019 r., przy wyliczaniu 6-letniego okresu przysługiwania przedmiotowego świadczenia. Zgodnie bowiem z art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. poz. 1669 ze zm.), powołane przepisy u.p.s.w.n. obowiązują od dnia 1 października 2019 r. w przypadku stypendium socjalnego, stypendium dla osób niepełnosprawnych, zapomogi i stypendium rektora.

Brak jest jednocześnie przepisów przejściowych, z których wynikałaby wola ustawodawcy zaliczania do ww. 6-letniego okresu świadczeń, o których mowa w ustawie z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.U. z 2017 r., poz. 2183 ze zm.), czy też ewentualnych innych świadczeń. Gdyby taka była intencja ustawodawcy, to zostałoby to uregulowane wprost w ustawie.

Przepisy rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. z 2016 r., poz. 283) w § 30 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 i 4 nakazują uregulowanie stosunku nowych przepisów do praw, obowiązków bądź czynności powstałych na podstawie uprzednio obowiązujących regulacji. Taki przepis nie został zamieszczony w u.p.s.w.n., co należy poczytywać jako brak prawnego znaczenia nabycia praw przewidzianych w ustawie z dnia 27 lipca 2005 r. dla uprawnień określonych w ustawie z dnia 30 lipca 2018 r. W konsekwencji za jedyną prawidłową wykładnię art. 93 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. należy uznać rozpoczęcie liczenia okresu przysługiwania świadczeń od dnia wejścia w życie przepisów o pomocy materialnej w tej ustawie (v. K. Lewecki, Wykładnia nowego ograniczenia w przyznawaniu stypendiów dla studentów, [w:] Doradztwo podatkowe. Biuletyn Instytutu Studiów Podatkowych, nr 1/2020, Warszawa 2020, ISSN 1427-2008).

W świetle powyższego nie można zaaprobować poglądu, wedle którego zastosowanie art. 93 ust. 2 pkt 1 u.p.s.w.n. może być rozszerzone na stypendia przysługujące na podstawie poprzednio obowiązującej ustawy. Odwołując się bowiem do wypracowanych przez doktrynę i orzecznictwo reguł intertemporalnych należy zaznaczyć, że zasadą jest działanie ustawy nowej na przyszłość, gdyż przy braku odmiennej regulacji (a z taką sytuacją mamy do czynienia w analizowanym przypadku) przepisy nowe nie mogą mieć wstecznego oddziaływania (lex retro non agit). Odstępstwo od zasady niedziałania prawa wstecz stanowiącej jeden z istotnych elementów państwa prawnego, jakkolwiek dopuszczalne (wyroki Trybunału Konstytucyjnego: z dnia 7 lutego 2001r. sygn. akt K 27/00, z dnia 3 października 2001 r. sygn. akt K 27/01) nie może być domniemywane, lecz musi każdorazowo wynikać z konkretnej wypowiedzi ustawodawcy.

Zgodnie zatem z ogólną zasadą prawa intertemporalnego, w razie wątpliwości czy należy stosować ustawę dawną czy nową, pierwszeństwo ma ustawa nowa. Zasada ta tłumaczona jest domniemaniem, że ustawa nowa powinna być lepszym odbiciem aktualnych stosunków normatywnych, bardziej dostosowanym do aktualnego stanu prawnego. Jest ona wyrazem woli ustawodawcy powziętej później niż wola ustawodawcy, której wyrazem był wcześniejszy akt normatywny (por. wyrok NSA z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt II FSK 1100/10, publ. CBOSA). Wskazany sposób rozwiązywania sporów intertemporalnych zgodny jest z orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego (por. orzeczenie z dnia 11 kwietnia 1994 r. sygn. akt K 10/93, publ. OTK 1994/1/7), według którego zakres obowiązywania przepisu należy analizować funkcjonalnie, w ścisłym związku z jego stosowaniem w czasie. Ujęcie to ma szczególne znaczenie wówczas, gdy brak jest oddzielnych (wyodrębnionych jako jednostki redakcyjne tekstu ustawy zmieniającej) przepisów intertemporalnych. W takim bowiem przypadku - wbrew potocznym intuicjom - nie zachodzi brak regulacji kwestii intertemporalnych (luka co do przepisów intertemporalnych). Sytuacja taka przesądza natomiast o bezpośrednim skutku ustawy nowej. Tak więc i wobec braku regulacji intertemporalnej kwestia międzyczasowa jest rozstrzygnięta, tyle że na korzyść zasady bezpośredniego stosowania ustawy zmieniającej (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 1 lipca 2003 r., sygn. akt P 31/02, publ. OTK ZU-A 2003/6/58).

Niezależnie od powyższych rozważań, zwrócić należy uwagę na to, że stypendia przewidziane w ustawie Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce stanowią inne świadczenia od tych, przyznawanych na podstawie ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Zmianie uległo nie tylko nazewnictwo świadczeń, ale także kompetencje do ich przyznawania oraz sposób finansowania. Przemawia to dodatkowo przeciwko stanowisku organu co do domniemanego retroaktywnego działania art. 93 ust. 2 pkt 1 u.p.s.w.n.

Konkludując stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania, gdyż nie przeprowadzono wystarczającego postępowania wyjaśniającego, czy w niniejszej sprawie rzeczywiście wystąpiła wskazana przyczyna wznowienia (art. 149 § 2 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.). Sąd stwierdził również, że organy naruszyły art. 151 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. przez przekroczenie granic wznowionego postępowania. Ponadto zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art. 93 ust. 2 pkt 1 u.p.s.w.n.

Rozpatrując sprawę ponownie organ uwzględni powyższą ocenę prawną.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w związku z art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.