Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 832/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-11-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
644  Środki zapewniające wykonanie orzeczeń Sądu
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par 2-3 i art. 58 par 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda (spr.) Sędziowie : WSA Małgorzata Łoboz NSA Anna Szkodzińska Protokolant : starszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2016 r. sprawy ze skargi A.F. na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia 11 kwietnia 2016 r. znak: [...] stanowiące niewykonanie wyroku w sprawie sygnatura akt II SA/Kr 301/04 postanawia: I. skargę odrzucić; II. zwrócić skarżącemu A.F. kwotę 200 zł ( dwieście złotych) uiszczoną tytułem wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

W piśmie z dnia 26 kwietnia 2016 r. A.F. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, za pośrednictwem organu, skargę na działanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego naruszające normy prawne niebudzące wątpliwości interpretacyjnych przez niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2007 r., sygn. akt II SA/Kr 301/04 oraz postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia 4 grudnia 2015 r., znak: [...], ze względu na wydanie w tej samej sprawie dwóch decyzji mających na celu ominięcia prawa.

A. F. wnosił o uwzględnienie skargi i na zasadzie:

- art. 145 § 1 pkt b p.p.s.a. - o stwierdzenie nieważności w całości stanowiska Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 kwietnia 2016 r., znak: [...], o odmowie wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji tego organu z dnia 21 stycznia 2016 r., znak: [...], uchylającej w całości zaskarżoną decyzję Burmistrza Miasta z dnia 28 stycznia 2015 r., znak: [...], wobec zaistnienia przesłanek określonych w dyspozycji art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a w związku z art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 64 § 2, art.104, art. 222, art. 238 § 1 zdanie drugie k.p.a., w związku z art. 7, art. 21, art. 32 i art.64 Konstytucji RP;

- art. 145 § 1 pkt b p.p.s.a. - o stwierdzenie nieważności w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 stycznia 2016 r., znak: [...], uchylającej zaskarżoną decyzję Burmistrza Miasta z dnia 28 stycznia 2015r., znak: [....], wobec zaistnienia przesłanek określonych w dyspozycji art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a w związku z art. 7, art. 21, art. 32 i art. 64 Konstytucji RP;

- na zasadzie art. 145 § 3 p.p.s.a. - o umorzenie postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie, wobec bezspornej i obiektywnej przesłanki jego bezprzedmiotowości;

- lub art. 145 a § 1 p.p.s.a. - o zobowiązanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego do wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności w całości decyzji tego organu z dnia 21 stycznia 2016 r., znak: [...], uchylającej zaskarżoną decyzję Burmistrza Miasta z dnia 28 stycznia 2015 r., znak: [...], wobec zaistnienia przesłanek określonych w dyspozycji art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a w związku z art. 7, art. 21, art. 32, art. 64 Konstytucji RP i nieważności decyzji Burmistrza Miasta z dnia 28 stycznia 2015 r., znak: [...] oraz na zasadzie art. 159 § 1 k.p.a. wstrzymanie z urzędu wykonania tych decyzji wobec oczywistej pewności, że są one dotknięte wadą wymienioną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Skarżący wnosił również o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi A. F. wyjaśniał, że jest współwłaścicielem nieruchomości Hotel [...] przy Placu [...] w Z., zwanym K. Z uwagi na nieprawidłowości przy rozpatrzeniu jego sprawy, działając na zasadzie art. 28 w związku z art. 157 k.p.a., skarżący skierował do Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę na decyzję wydaną przez ten organ z rażącym naruszeniem prawa dnia 21 stycznia 2016 r., znak: [...], żądając jednocześnie wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia jej nieważności i nieważności decyzji Burmistrza Miasta z dnia 28 stycznia 2015 r., znak: [...]. Nadto na zasadzie art. 159 § 1 k.p.a. wniósł o wstrzymania z urzędu wykonania tych decyzji, wobec oczywistej pewności, że są one dotknięte wadą wymienioną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Skarżący poddawał krytyce obie powołane wyżej decyzje, przedstawiał własne stanowisko w sprawie, w której wydano te rozstrzygnięcia. W tym zakresie akcentował w szczególności wagę wyniku postępowania rozgraniczeniowego oraz właściwej identyfikacji w aspekcie historycznych miejsca, w którym został posadowiony obiekt uznawany błędnie za zlokalizowany częściowo w pasie drogowym.

A. F. podkreślał, że mimo licznych nieprawidłowości w działaniu oraz procesie decyzyjnym, Samorządowe Kolegium Odwoławcze całkowicie ignoruje skierowaną pod jego adresem skargę na podjęte rozstrzygnięcie z jednoczesnym żądaniem wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności. Naruszając niebudzące wątpliwości interpretacyjnych ustawowe zasady określone w art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 64 § 2, art. 104, art. 222, art. 238 § 1 zdanie drugie k.p.a. w związku z art. 7, art. 21, art. 32 i art. 64 Konstytucji RP, przesłało bowiem do skarżącego nijak nienazwane, formalne stanowisko z dnia 11 kwietnia 2016 r., znak: [...], informujące "iż po zapoznaniu się z aktami dotyczącymi tej decyzji - nie znaleziono podstaw do wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności w/w decyzji."

Zdaniem skarżącego powyższe stanowi pogwałcenie elementarnych ustawowych zasad procesowych, bowiem bez wyjaśnienia zachodzących wątpliwości, indywidualnie, arbitralnie, władczo i autokratycznie organ przypisał skardze formę wniosku, wbrew woli skarżącego i woli ustawodawczej, która te dwie formy korespondencji kierowanej pod adresem organów administracji publicznej znacząco odróżnia. Swoje nienazwane stanowisko organ zmarginalizował i sprowadził wręcz do pozycji prywatnej korespondencji, chociaż powinna ona przybrać ustawowo narzuconą formę z art. 124 § 2 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. Zawiadamiając skarżącego o odmownym załatwieniu skargi organ oprócz braku uzasadnienia faktycznego i prawnego nie zawarł w nim tez pouczenia, stosownie do art. 238 § 1 zdanie drugie k.p.a. i art. 239 k.p.a.

Powołując następnie regulacje art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, a także art. art.145, 134 § 1 - § 2 i 135 p.p.s.a. A. F. wskazywał, że biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji publicznej, wadliwe działanie i błędna konkluzja daje pełną podstawę do wyeliminowania zaskarżonego stanowiska organu i wydanych wcześniej decyzji z obrotu prawnego, a tym samym do realizacji wniosków w postaci zobowiązania Gminy Miasto do przesłania: • umowy obejmującej okres 31 grudnia 1998 r. dotyczące urządzenia, utrzymania lub modernizacji konkretnej drogi; • dokumenty finansowe związane z wykonaniem ww. prac zlecanych przez zarządcę drogi (faktury rachunki); • umowy ubezpieczenia drogi publicznej zawartej 31 grudnia 1998 r.; • dokumentacji powykonawczej; • metryki drogi wskazujące na prowadzenie robót w okresie obejmującym 31 grudnia 1998 r.; • umowy ubezpieczenia dróg publicznych obejmujących okres 31 grudnia 1998 r.; • dowodu z oświadczeń osób, którymi mogą być pracownicy firm świadczących usługi w zakresie modernizacji, utrzymania i ochrony dróg; • dowodu z oświadczenia właścicieli nieruchomości zajętej pod drogę oraz właścicieli nieruchomości sąsiednich

- w terminie 7 dni, nie później niż 10 maja 2016 r.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie skargi, względnie o jej oddalenie.

Kolegium wyjaśniało, że w dniu 11 marca 2016 r. wpłynęło do organu pismo A.F. z 9 marca 2016 r. ([...]), zatytułowane "Skarga na decyzję Burmistrza Miasta z dnia 28 stycznia 2015r., znak: [...] (...)", w którym skarżący żądał wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji, zarzucając iż została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa - art. 156 § 1 pkt 2 i 7 k.p.a. A. F. wniósł o stwierdzenie z urzędu, na posiedzeniu niejawnym, iż decyzja Burmistrza Miasta z dnia 28 stycznia 2015 r., znak: [...], z mocy prawa była nieważna, a nieważność ma charakter trwały i nie podlega wykonaniu.

Wobec zawartego w podaniu z dnia 9 marca 2016 r. wyraźnego żądania oraz jego pozostałej treści Kolegium uznało, że wyżej wymieniona skarga A. F. stanowi wniosek o wszczęcie z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta z dnia 28 stycznia 2015 r. Pismem z dnia 11 kwietnia 2016 r. Kolegium poinformowało skarżącego, iż nie znaleziono podstaw do wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji. decyzji. W uzasadnieniu wskazało, że decyzją z dnia 28 stycznia 2015 r., działający z upoważnienia Burmistrza Miasta p.o. Naczelnika Wydziału Drogownictwa i Transportu, wymierzył A.F. karę pieniężną w kwocie [...] zł. za zajęcie bez wymaganego zezwolenia zarządcy drogi pasa drogowego ulicy [...] w Z., poprzez umieszczenie obiektu budowlanego niezwiązanego z potrzebami ruchu drogowego (na działce nr [...] obr. [...] w Z. stanowiącej własność Gminy Miasto oraz na działce nr [...] obr. [...], której cześć stanowi pas drogowy), o powierzchni 10,53 m2, w terminie od 20 listopada 2014 r. do 28 stycznia 2015r., tj.70 dni. Wobec złożenia odwołania od tej decyzji Kolegium decyzją z dnia 21 stycznia 2016 r., znak: [...], uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W obrocie prawnym brak było zatem decyzji Burmistrza Miasta z dnia 28 stycznia 2015r., znak: [...], która miałaby zostać zweryfikowana w postępowaniu nieważnościowym. Dlatego poinformowano, że nie jest możliwe wszczęcie przez Kolegium postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta dnia 28 stycznia 2015 r., znak: [...], ponieważ przedmiotowa decyzja została uchylona przez Kolegium. Skoro zaś objęta wnioskiem o wszczęcie z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzja nie istnieje w obrocie prawnym, brak jest przedmiotu postępowania, a zatem nie można wszcząć postępowania nadzwyczajnego.

Ustosunkowując się do zarzutów skargi Kolegium podkreślało, że w piśmie z dnia 9 marca 2016 r. A.F. wniósł o stwierdzenie z urzędu nieważności decyzji Burmistrza Miasta z dnia 28 stycznia 2015r., znak: [...], natomiast nie wnosił o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 21 stycznia 2016 r., znak: [...], dlatego kwestionowane w niniejszej skardze stanowisko Kolegium, zawarte w piśmie z dnia 11 kwietnia 2016r., znak: [...] dotyczy wniosku A. F. o wszczęcie z urzędu postępowa w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta z dnia 28 stycznia 2013 r., znak: [...]. W związku z powyższym nie można odnieść się do zarzutów skargi dotyczących stanowiska Kolegium z dnia 11 kwietnia 2016 r., znak: [...], w sprawie odmowy wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kolegium z dnia 21 stycznia 2016 r., znak: [...], gdyż takiego stanowiska nie było, natomiast na pismo z dnia 11 kwietnia 2016 r. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Skarga A. F. z dnia 9 marca 2016 r., zawierająca żądanie wszczęcia z urzędu postępowa w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta z dnia 28 stycznia 2015r., znak: [...], stanowiła jedynie zawiadomienie organu nadzoru o kwalifikowanej, w ocenie zawiadamiającego, wadliwości decyzji. Nie powoduje ona wszczęcia postępowa administracyjnego, a dla informacji, że nie będzie wszczęte z urzędu postępowanie w trybie tzw. nadzoru kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje formy postanowienia. Brak jest również środków procesowych pozwalających stronie na zmuszenie organu administracyjnego do podjęcia takich działań. Stanowisko powyższe jest prezentowane w doktrynie i orzecznictwie (tak sprecyzował je Naczelny Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 3 kwietnia 1998 r. sygn. III SA 408/97). Skoro na pismo informujące o braku podstaw do wszczęcia z urzędu postępowa w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosi o jej odrzucenie. Jednocześnie z ostrożności procesowej składa też wniosek o uwzględnienie wyżej przedstawionych wyjaśnień i oddalenie skargi, jako bezzasadnej w sytuacji, gdyby Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że niniejsza skarga A. F. podlega rozpatrzeniu.

Po przekazaniu Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie przez organ skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy, w związku z zarządzeniem z dnia 28 lipca 2016 r., A.F. został wezwany o sprecyzowanie, czy wniesiona w niniejszej sprawie skarga jest skargą na niewykonania wyroku z dnia 16 litego 2007 r., sygn. akt II SA/Kr 301/04, czy skargą na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 kwietnia 2016 r., znak: [...] – w terminie 7 dni, pod rygorem uznania, że jest to skarga na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 kwietnia 2016 r., znak: [...].

A. F. odpowiedział na powyższe wezwanie, w piśmie z dnia 12 sierpnia 2016 r. Podał w nim, że skarga dotyczy bezprawnego i bezpodstawnego podważenia prawomocnej, niezaskarżonej decyzji nr [...] z dnia 20 marca 1900 r., wydanej przez Naczelnika Miasta S.S., co wiąże się z niewykonaniem przez Burmistrza Miasta prawomocnego wyroku sygn. akt II SA/Kr 301/04 z dnia 16 lutego 2007 r.

Ponadto już po doręczeniu A. F. wezwania o uiszczenie wpisu od skargi na niewykonanie wyroku w sprawie II SA/Kr 301/04 przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w piśmie z dnia 29 sierpnia 2016 r. A. F. podał, że uzupełnia skargę na działanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego i stanowisko z dnia 11 kwietnia 2016 r., znak: [...], o odmowie wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji tego organu z dnia 21 stycznia 2016 r., znak: [...].

Skarżący wskazał, że dniu 21 stycznia 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało decyzję znak: [...] uchylającą w całości zaskarżoną decyzję Burmistrza Miasta z dnia 28 stycznia 2015 r., znak: [...]. Organ odwoławczy analizując zgromadzony materiał przez organ pierwszej instancji wiele miejsca poświecił na uwypuklenie problematyki związanej z koniecznością graficznego wskazania przebiegu linii pasa drogowego oraz kwalifikacją przedmiotu prowadzonego postępowania administracyjnego, całkowicie lekceważąc istotny element prowadzonych czynności administracyjnych wynikający z dyspozycji zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 lutego 2007 r., sygn. akt II SA/Kr 301/04, zaświadczających o nielegalności przedsięwzięć budowlanych Gminy Miasto Zakopane w obrębie Placu [...] zwanego K. w Z.. Ustalenia postępowania sądowego zawarte w formalnych motywach rozstrzygnięcia bezapelacyjnie zobowiązują inwestora nielegalnych robót budowlanych do przywrócenia miejsca przeprowadzonej inwestycji do stanu poprzedniego. Identyczne stanowisko w przedmiotowej kwestii zajął Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, który w świetle skierowanego pod adresem tego organu wniosku pismem z dnia 19 sierpnia 2016 r., znak: [...] zlecił Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego zobowiązanie Burmistrza Miasta do przywrócenia obiektu pieszego pasażu handlowego (K.) w Z. do stanu poprzedniego poprzez ułożenie kostki bazaltowej w ilości 10 tyś. sztuk, która została bezprawnie usunięta i zastąpiona kostką betonową podczas samowoli budowlanej inwestora robót Gminę Miasto.

Podsumowując powyższe wywody A. F. wskazał, że biorąc pod uwagę zakreślone przyczyny wzruszenia aktów organów administracji publicznej wadliwe działania organu oraz jego błędne stanowisku w rozpatrywanej sprawie daje pełną podstawę do wyeliminowania zaskarżonego stanowiska organu i wydanych wcześniej decyzji z obrotu prawnego, a tym samym realizacji wniosków wskazanych w petitum mojej wcześniejszej skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Sądowa kontrola działalności administracji publicznej pod kątem przestrzegania prawa ma charakter ograniczony, a jej zakres przedmiotowy wyznaczają postanowienia art. 3 - 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016r., poz. 718 – oznaczana dalej jako p.p.s.a ).

W szczególności stosownie do art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Do sądów administracyjnych należy w myśl art. 4 p.p.s.a. rozstrzyganie sporów o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz sporów kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej.

Zgodnie z treścią art. 3 § 3 p.p.s.a., orzekają one też w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, stosując środki przewidziane w tych przepisach.

Jeżeli skarga dotyczy sprawy nie należącej do właściwości sądu administracyjnego, podlega ona odrzuceniu zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Treść inicjującego postępowanie sądowoadministracyjne pisma A.F. z dnia 26 kwietnia 2016 r. jest wielowątkowa. Naprowadza ona na dwa możliwe przedmioty zaskarżenia, które nie mogą być ani skarżone, ani rozpatrywane łącznie. Po pierwsze A. F. zarzuca niewykonanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2007 r., sygn. akt II SA/Kr 301/04 oraz postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia 4 grudnia 2015 r., znak: [...]. Po wtóre skarżący kwestionuje procedurę i merytorycznej działanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, polegające na wystosowaniu do skarżącego pisma z dnia 11 kwietnia 2016 r., znak: [...], w odpowiedzi na złożone do tego organu pismo A. F. z dania 9 marca 2016 r., zatytułowane "Skarga na decyzję Burmistrza Miasta z dnia 28 stycznia 2015r., znak: [...] (...)", w którym żądał wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji, zarzucając iż została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa - art. 156 § 1 pkt 2 i 7 k.p.a. A.F. wniósł w tym piśmie o stwierdzenie z urzędu, na posiedzeniu niejawnym, iż decyzja Burmistrza Miasta z dnia 28 stycznia 2015 r., znak: [...], z mocy prawa była nieważna, a nieważność ma charakter trwały i nie podlega wykonaniu.

Wezwany o sprezycowanie przedmiotu zaskarżenia A. F. udzielił w piśmie z dnia 12 sierpnia 2016 r. tego rodzaju wyjaśnień, które kwalifikowały skargę, jako złożoną na niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2007 r., sygn. akt II SA/Kr 301/04. Niemniej jednak treść późniejszego uzupełnienia skargi, w piśmie A. F. z daty 29 sierpnia 2016 r., w powiązaniu z poprzednimi zarzutami i wnioskami nakazuje uznać, że skarży on w istocie czynność polegającą na wystosowaniu do skarżącego pisma z dnia 11 kwietnia 2016 r., znak: [...], w odpowiedzi na pismo z 9 marca 2016 r., zatytułowane "Skarga na decyzję Burmistrza Miasta z dnia 28 stycznia 2015r., znak: [....] (...)". Treść pism skarżącego oraz wyjaśnień organu nie pozostawia wątpliwości, że przedmiotowa skarga do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zawierająca żądanie stwierdzenia z urzędu nieważności decyzji organu pierwszej instancji, został złożona w momencie, gdy w obrocie prawnym brak było decyzji Burmistrza Miasta z dnia 28 stycznia 2015r., znak: [...], która w wyniku rozpatrzenia odwołania została uchylona w całości decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 stycznia 2016 r., znak: [...], a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Artykuł 104 k.p.a. stanowi w § 1-2, że organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Decyzje rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji. Z art. 105 § 1 - 2 k.p.a. wynika, że gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Organ administracji publicznej może umorzyć postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz gdy nie jest to sprzeczne z interesem społecznym. Stosownie do art. 107 § 1 k.p.a. decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. W myśl 107 § 3 k.p.a., uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Zgodnie z treścią art. 123 § 1 - 2 k.p.a, w toku postępowania organ administracji publicznej wydaje postanowienia, które poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania, lecz nie rozstrzygają o istocie sprawy, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. W myśl Art. 124 § 1 – 2 k.p.a., postanowienie powinno zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę jego wydania, oznaczenie strony lub stron albo innych osób biorących udział w postępowaniu, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, pouczenie, czy i w jakim trybie służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego, oraz podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jego wydania lub, jeżeli postanowienie wydane zostało w formie dokumentu elektronicznego, powinno być opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym. Postanowienie powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, jeżeli służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz gdy wydane zostało na skutek zażalenia na postanowienie. W tym przypadku, z uwagi na treść art. 126 k.p.a., stosuje się odpowiednio przepis art. 107 § 3 k.p.a.

W orzecznictwie stwierdza się, że to treść, a nie forma, przesądza o tym, czy dany akt jest decyzją administracyjną. Jeżeli więc określona sprawa podlega załatwieniu w drodze decyzji, to za decyzję należy uznać pismo organu rozstrzygającego tę sprawę (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 października 2015 r., sygn. akt IV SA/Po 417/15, Lex Omega nr 1947129). Analogiczna uwaga dotyczy postanowień.

Należy podzielić stanowisko, zgodnie z którym wykładnia dokumentów urzędowych, w tym aktów administracyjnych, nie powinna wychodzić poza językowe znaczenie wyrażonej w dokumencie przez organ treści. Przyjmowanie domniemania działania organu w formie procesowej (decyzji/postanowienia) zwiększa sferę przyznawanej stronie ochrony, niemniej nie może to stać w sprzeczności z ujawnioną wolą organu i jednoznaczną treścią podjętej czynności urzędowej. Jeżeli pismo organu sprowadza się do przekazania określonej osobie pewnych faktów, ponieważ organ zdaje sobie sprawę z tego, że nie zachodzi podstawa do jego działania w formie procesowej i o tym tę osobę informuje, to nawet zastosowanie zasady, iż postać (oznaczenie) pisma nie ma decydującego znaczenia, nie może prowadzić do wniosku, że zawarta w piśmie informacja stanowi rozstrzygnięcie w rozumieniu art. 107 § 1 k.p.a. tylko dlatego, że adresat pisma z powyższą informacją się nie zgadza (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 lipca 2016 r., sygn. akt II OSK 2762/14, Lex Omega nr 2102235).

Pismo kwestionowane przez A. F., podpisane jednoosobowo przez Prezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego, nie ma cech żadnego z aktów administracyjnego, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a. Nie stanowi ono też innego niż określone w pkt 1-3 aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Nie należy również do pozostałych wymienionych na wstępie, zaskarżalnych form działania administracji publicznej.

Pismo to jest przejawem działań faktycznych administracji publicznej o charakterze informacyjnym, w którym podano powody odstąpienia przez organ od czynności, które mogą być podejmowane z urzędu. Jak bowiem wynika z art. 157 § 2 k.p.a. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. O ile rozpoznanie wniosku o stwierdzenie nieważności aktu administracyjnego przybiera formę decyzji lub postanowienia, to przepisy postepowania nie przewidują żadnej z tych from w przypadku, gdy organ nie zamierza podjąć żadnych działań z urzędu, w sprawie która może być zainicjowana przez złożenie wniosku. Jeżeli strona postepowania administracyjnego, której służy prawo żądania wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności poprzez złożenie podania w imieniu własnym, takiego wniosku nie składa, lecz domaga się jednoznacznie podjęcia działań z urzędu w stosunku do decyzji, której brak jest w obrocie prawnym, to nie ma uzasadniania nadawanie jej pismu odmiennego znaczenia, tj. traktowania go jako wniosku o wszczęcie postepowania, o którym mowa w art. art. 157 § 2 k.p.a. Tak właśnie jest w niniejszej sprawie, stąd skarga A. F. na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 kwietnia 2016 r., znak: [...] , o charakterze informacyjnym, nie jest dopuszczalne i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Gdyby przyjąć stosownie do oznaczenia przedmiotowego pisma, że jest ono skargą na działanie w sprawie organu pierwszej instancji, czy również drugiej instancji, to zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, w sprawach dotyczących postępowania skargowego nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, ponieważ działania podejmowane przez organ w trybie postępowania w zakresie skarg i wniosków, normowanym przepisami Działu VIII k.p.a., nie mają formy aktu lub czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 24 lipca 2013r., sygn. akt I OSK 960/13, Lex Omega nr 1432371; z dnia 12 marca 2013r., sygn. akt I OSK 318/13, Lex Omega nr 1305299; z dnia 19 stycznia 2012r., sygn. akt II OSK 2692/11, Lex Omega nr 1110181 oraz z dnia 4 listopada 2011r., sygn. akt I OZ 821/11, Lex Omega nr 1069737). Skarga na załatwienie sprawy w trybie skarg i wniosków nie należy zatem do właściwości sądów administracyjnych, wobec czego również taka skarga podlega odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Jedynie na marginesie powyższych rozważań można dodatkowo wskazać, że nie przysługuje skarga na niewykonanie wyroku wydanego w podmiotowo oraz przedmiotowo różnych sprawach, jak również skargą na niewykonanie przez określony organ decyzji innych organów administracji publicznej.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt I. sentencji postanowienia, biorąc za podstawę art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

O zwrocie A. F. uiszczonego wpisu od skargi orzeczono jak w pkt II. sentencji postanowienia, na podstawie 232 p.p.s.a. oraz art. 225 p.p.s.a