Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 730/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2016-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 138 par. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. a, art. 74 ust. 1 pkt 3a
journal: Dz.U. 2016 poz 353
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2016r. sprawy ze skargi A. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. oddala skargę.


UZASADNIENIE

II SA/Ke 730/16

UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...], po rozpatrzeniu sprawy z odwołań wniesionych wspólnie przez mieszkańców sołectwa S., od decyzji Wójta Gminy z [...], którą ustalono środowiskowe uwarunkowania dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie chlewni przeznaczonej do hodowli trzody chlewnej o obsadzie 188,25DJP, zlokalizowanej na działkach nr ewid. [...] w miejscowości [...], gmina [...], dla której inwestorem jest A. L. prowadzący gospodarstwo rolne o obsadzie zwierząt 21,5 DJP, na podstawie art. 138 § 2 kpa, uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu Kolegium podało, że A. L. do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie dołączył karty informacyjnej przedsięwzięcia oraz aktualnej kopii mapy zasadniczej. Do wniosku dołączono wprawdzie kopię mapy sytuacyjno-wysokościowej, w skali 1:1000, podpisaną przez Starostę, ale mapa ta nie spełnia obligatoryjnych wymogów określonych w ustawie, ponieważ nie jest mapą ewidencyjną, nie przedstawia w całości przebiegu granic działek ewidencyjnych, położonych w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji. Mapa ta nie wskazuje linii rozgraniczającej teren inwestycji oraz, wymaganych ustawowo, granic obszaru oddziaływania inwestycji. Zatem wniosek nie spełnia ustawowej przesłanki, wymienionej w art. 74 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016r. poz. 353), dalej ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku. Ponadto na mapie tej techniką nietrwałą (ołówkiem) naniesiono dwa budynki chlewni i zbiornik o pojemności 690 m3. Na mapie tej nie ma naniesionej koniecznej w takiej sytuacji legendy wyjaśnień i opisu wskazanych elementów zagospodarowania terenu inwestycji, co czyni wniosek nieczytelnym. Organ dodał, że we wniosku, jako załączniki wymieniono Raport o oddziaływaniu na środowisko przedsięwzięcia "Budowa chlewni, przeznaczonej do hodowli trzody chlewnej o obsadzie 188,25 DJP, zlokalizowanej na działce o nr ewidencyjnym gruntu [...] w miejscowości [...], gmina [...], dla której inwestorem jest A. L. prowadzący gospodarstwo rolne o obsadzie zwierząt 21,5 DJP", dalej Raport. W aktach sprawy faktycznie znajduje się taki Raport ze wskazaniem, że sporządzony został w grudniu 2014 r., jednak w tym raporcie także nie ma załączonej oryginalnej mapy ewidencyjnej, wymienionej w ww. przepisie.

Dodatkowo z treści Raportu uzupełnianego w trakcie postępowania wynika, że zakres inwestycji oprócz chlewni obejmuje: 6 silosów paszowych, zbiornik bezodpływowy na gnojowicę oraz kanały do gromadzenia gnojowicy zlokalizowane pod budynkiem chlewni, zbiornik na ścieki bytowe, urządzenie drogi dojazdowej, placu manewrowego przed chlewnią (z kostki brukowej). Kolegium stwierdziło, że ww. zakres inwestycji nie został w całości wskazany w treści wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Zdaniem organu II instancji istotną kwestią pominiętą w niniejszej sprawie jest także sprawa rocznej produkcji gnojówki i gnojowicy, jakie powstaną na terenie inwestycji. Jak wynika z Raportu roczna produkcja gnojówki i gnojowicy wyniesie 3690 m3. Tak duża ilość powoduje konieczność wskazania szczegółowego sposobu jej zagospodarowania, przy czym Kolegium, za nie wystarczające uznało ogólne wskazanie inwestora, że przekazana ona zostanie innym rolnikom. Inwestor obecnie posiada i dzierżawi 38,58 ha. Nawóz naturalny powinien zostać zagospodarowany na minimalnej powierzchni 59,05 ha gruntu. W takich okolicznościach inwestor powinien podać dokładnie miejsce gdzie będzie składowany nawóz. Teren ten bowiem stanowić będzie teren oddziaływania planowanej inwestycji. W sprawie nie zbadano i nie wyjaśniono, czy z uwagi na lokalne uwarunkowania a także oddziaływania odorowe i przepisy prawa, wskazany ogólnie przez inwestora obszar będzie można faktycznie nawozić określoną wyżej ilością nawozu. Określić zatem także należało we wniosku (a następnie w Raporcie), jaka jest odległość miejsca składowania nawozu (warunki transportu) i jego granice. Teren ten należy zbadać w aspekcie przepisów ochrony środowiska, czy faktycznie na tym obszarze nawóz będzie mógł być składowany w założonej przez inwestora wielkości bez naruszenia warunków ochrony środowiska, w tym stanu warunków gruntowo-wodnych.

Reasumując organ odwoławczy uznał, że tak we wniosku jak i w całej sprawie nie zostało jednoznacznie określone oddziaływanie planowanej inwestycji, z uwzględnieniem całego zakresu przedsięwzięcia, co czyni zasadną ocenę, że złożony w sprawie wniosek nie jest wewnętrznie spójny i kompletny. W takich okolicznościach organ winien wezwać wnioskodawcę w trybie art. 64 § 2 kpa celem jego uzupełnienia. Wszczęcie i wydanie decyzji wobec nieuzupełnienia wniosku w koniecznym zakresie czyni decyzję wadliwą i przedwcześnie wydaną.

Nadto Kolegium podkreśliło, że w sprawie nie został ustalony kompleksowo obszar oddziaływania planowanej inwestycji, a w konsekwencji nie ustalono poprawnie kręgu stron postępowania w sprawie. Organ uznał, iż na obecnym etapie sprawy interes prawny w postępowaniu mogą posiadać składający odwołanie właściciele działek usytuowanych w pobliżu terenu inwestycji. Jednak w ponownie prowadzonym postępowaniu ww. kwestia oddziaływania inwestycji na środowisko winna zostać jednoznacznie ustalona i udokumentowana, a strony postępowania ustalone stosownie do wyznaczonego obszaru oddziaływania inwestycji, który z kolei, winien znaleźć potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym.

Kolegium także podkreśliło, że organ I instancji wydał [...] postanowienie, którym nałożył obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko wnioskowanego przedsięwzięcia oraz określił zakres Raportu o oddziaływaniu na środowisko, a następnie zawiesił postępowanie. Po złożeniu Raportu, organ poinformował społeczeństwo o rozpoczęciu procedury udziału społeczeństwa w postępowaniu, a po uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia wydał kwestionowaną obecnie decyzję. Postępowaniu pierwszej instancji towarzyszył duży protest społeczny mieszkańców społeczności lokalnej, podnoszącej głównie kwestię odorową. Nadto Rada Gminy [...] w uchwale z dnia 24 marca 2016 r. sprzeciwiła się realizacji wnioskowanego przedsięwzięcia.

W związku z powyższym Kolegium podniosło, że organ zawiesił postępowanie do czasu przedłożenia przez inwestora Raportu, a po jego złożeniu prowadził postępowanie, nie podejmując go uprzednio. Organ I instancji po przedłożeniu Raportu winien poinformować strony i społeczeństwo o podjęciu postępowania, w przeciwnym razie powstaje wątpliwość co do legalności działań organu w okresie zawieszenia postępowania.

Nadto, w ocenie Kolegium, organ I instancji w decyzji nie dokonał własnej analizy stanowisk organów uzgodnieniowych i wyników ich uzgodnień, nie dokonał także własnej analizy ustaleń Raportu ale ustalenia jego przyjął jako własne, bez żadnego uzasadnienia i koniecznej, w warunkach niniejszej sprawy, analizy wszystkich istotnych jej okoliczności.

Zdaniem organu odwoławczego w analizowanej sprawie nie wskazano konkretnie obszaru, tj. działek ewidencyjnych gruntu, na który będzie wywożony nawóz, nie został on objęty granicami oddziaływania inwestycji, także nie został zbadany w raporcie zakres oddziaływania nawozów wywożonych na wskazany przez inwestora obszar pozostający poza terenem inwestycji. W sprawie pominięta została całkowicie kwestia wpływu tego nawozu na pogorszenie stanu warunków gruntowo-wodnych oraz kwestia emisji substancji złowonnych, głównie amoniaku i siarkowodoru jaka będzie towarzyszyła nawożeniu gruntów i w tym zakresie ww. kwestia przeanalizowana została w Raporcie oraz przez organy podejmujące rozstrzygnięcia w ww. sprawie. Kwestii tej organ I instancji nie zauważył i nie zbadał w koniecznym zakresie.

Kolegium stwierdziło, że uzasadnienie rozstrzygnięcia organu I instancji przedstawia jedynie przebieg postępowania administracyjnego w sprawie, natomiast jest całkowicie pozbawione wystarczającego uzasadnienia prawnego i faktycznego oraz własnej analizy organu we wskazanym wyżej zakresie.

Wobec stwierdzenia powyższych uchybień formalnych i merytorycznych Kolegium uznało, że zaskarżona decyzja wydana została przedwcześnie, z naruszeniem prawa materialnego i procesowego, a mianowicie art. 7, art. 77 i art. 107 kpa, rozstrzygnięcie w tej sprawie wymaga uzupełnienia postępowania w znacznej części. Rozpoznając sprawę ponownie organ obowiązany więc będzie poddać wnikliwej analizie i ocenie cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym uzupełniony wniosek o wydanie decyzji oraz uzupełniony o powyższe kwestie Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Organ I instancji dokona szczegółowej własnej analizy i oceny całości materiału dowodowego i wyda nową decyzję odpowiadającą prawu z uwzględnieniem wszystkich kwestii i zarzutów podniesionych przez społeczność lokalną.

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższą decyzję A. L., domagając się jej uchylenia zarzucił naruszenie:

- art. 7 kpa, 77 kpa i 80 kpa poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia zebranego materiału dowodowego i błędne przyjęcie, że w rozpoznawanej sprawie nie został ustalony kompleksowo obszar oddziaływania planowanej inwestycji, podczas gdy organ I instancji przyjął, że obszar oddziaływania planowanej chlewni ograniczy się do działek o numerach[...]i [...];

- art. 7 kpa, 77 kpa i 107 kpa poprzez błędne uznanie, iż decyzja organu I instancji została wydana przedwcześnie, z naruszeniem prawa materialnego i procesowego, podczas gdy organ I instancji w sposób prawidłowy i rzetelny przeprowadził postępowanie w sprawie wydania decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla realizacji planowanego przedsięwzięcia;

- art. 136 kpa poprzez brak uzupełnienia postępowania i zaniechanie ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy, łącznie z postępowaniem wyjaśniającym oraz całościową oceną zgromadzonego materiału dowodowego, a jedynie ograniczenie się do oceny działania Wójta Gminy [...];

- art. 138 § 2 kpa poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji pomimo, że rozstrzygnięcie sprawy nie wymaga uzupełnienia postępowania w znacznej części;

- art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 2 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez błędną interpretację skutkującą przyjęciem, iż wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach powinien zawierać opis całego przedsięwzięcia wraz z infrastrukturą towarzyszącą podczas gdy przepisy ww. ustawy nie precyzują obligatoryjnej treści wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zaś cały zakres inwestycji został szczegółowo określony w Raporcie oraz w treści decyzji z [...]

- art. 74 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 2 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez błędną wykładnię skutkującą uznaniem, iż załączona do wniosku mapa nie spełniała wymogów określonych w ustawie gdyż nie przedstawia w całości przebiegu granic dziełek ewidencyjnych, położonych w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji oraz nie ma naniesionej legendy wyjaśnień i opisu wskazanych elementów zagospodarowania terenu inwestycji, podczas gdy przepis ten nie ustanawia ww. wymogów, zaś załączona mapa jest mapą ewidencyjną poświadczoną przez Starostę z zaznaczoną inwestycją i obszarem oddziaływania, spełniającą kryteria określone w ww. przepisie.

Odnosząc się do zarzutu, że do wniosku nie dołączono karty informacyjnej przedsięwzięcia skarżący wskazała, że okoliczność ta nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Dla będącego przedmiotem niniejszego postępowania przedsięwzięcia został bowiem sporządzony Raport o oddziaływaniu na środowisko, który zawiera bardziej szczegółowy opis planowanego przedsięwzięcia niż karta informacyjna przedsięwzięcia, zawierająca podstawowe informacje na temat inwestycji opracowane w sposób zwięzły i skrótowy.

Dalej podał, że do wniosku została dołączona kopia mapy ewidencyjnej podpisana przez Starostę z zaznaczoną inwestycją i obszarem oddziaływania, obejmująca teren inwestycji wraz z terenem działek sąsiednich. Spełnia ona zatem wymogi określone w art. 74 ust. 1 pkt 3 ustawy. Bez znaczenia pozostaje przy tym okoliczność, iż mapa ta nie przedstawia w całości przebiegu granic dziełek, położonych w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji, ponieważ obszar oddziaływania planowanej chlewni jest ograniczony do działek, na których ma zostać zrealizowana planowana inwestycja.

Zdaniem autora skargi bez znaczenia pozostaje również okoliczność, że zakres planowanej inwestycji nie został w całości wskazany w jego treści, gdyż regulująca tę problematykę ustawa nie precyzuje obligatoryjnej treści wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, określając jedynie, że postępowanie w sprawie wydania takiej decyzji wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia.

Skarżący stwierdził, że kwestia rocznej produkcji oraz zagospodarowania gnojówki i gnojowicy została szczegółowo wykazana w Raporcie oraz powtórzona w decyzji organu I instancji, dlatego niezrozumiałym jest dlaczego organ uznał za niewystarczające wyjaśnienia w tym zakresie. Dodał, że organ I instancji zobowiązał, aby gnojowicę z projektowanych obiektów chlewni w całości przekazywać, na podstawie umów, do gospodarowania w ramach rolniczego wykorzystania, nie wymagając szczegółowego określenia miejsca przekazania.

Wnoszący skargę nie zgodził się ze stanowiskiem, że w niniejszej sprawie nie został ustalony kompleksowo obszar oddziaływania planowanej inwestycji. Jak bowiem przyjął organ I instancji obszar oddziaływania planowanej chlewni został ograniczony do działek o numerach[...] i [...], a w konsekwencji, Wójt prawidłowo ustalił, że stroną niniejszego postępowania jest tylko i wyłącznie skarżący.

Ponadto w Raporcie zostało uznane, że emisja gazów (amoniak, siarkowodór) nie przekracza na sąsiednich działkach prawem dozwolonych wartości, w związku z tym zasięg oddziaływania dotyczy terenu inwestycji.

Autora skargi także stwierdził, że społeczeństwo było informowane o postępowaniu i jego poszczególnych etapach, a podnoszone przez lokalną społeczność zarzuty odnośnie uciążliwości odorowych są nieistotne dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż kwestie te nie zostały uregulowane w powszechnie obowiązujących przepisach, zaś zasięg ich oddziaływania jest kwestią ocenną. Ponadto nie wpływa to w żaden sposób na życie bądź zdrowie ludzi.

Zdaniem skarżącego lektura decyzji organu I instancji przeczy twierdzeniu, że organ ten nie dokonał własnej analizy stanowisk organów uzgodnieniowych i wyników ich uzgodnień. Z ostrożności procesowej autor skargi dodał, że Kolegium mogło samodzielnie uzupełnić postępowanie na podstawie art. 136 kpa.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2016.718 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania jeżeli miało lub mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm. - dalej "kpa"), zgodnie z którym organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie; przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W świetle art. 138 § 2 kpa koniecznym dla wydania decyzji kasacyjnej jest kumulatywne spełnienie dwóch przesłanek: wydania decyzji pierwszoinstancyjnej z naruszeniem przepisów postępowania oraz ustalenia, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy może więc wydać decyzję kasacyjną wówczas, gdy, po pierwsze, stwierdzi naruszenie przepisów postępowania zaskarżoną decyzją, a po drugie, ustali, że organ pierwszej instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w całości lub prowadził postępowanie wyjaśniające, lecz nie ustalił istotnej części okoliczności faktycznych sprawy (a z uwagi na zasadę dwuinstancyjności nie jest możliwe uzupełnienie postępowania dowodowego w oparciu o art. 136 kpa).

Podkreślić należy, że dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 kpa sąd co do zasady nie jest władny odnosić się do meritum sprawy, gdyż wskutek uchylenia decyzji organu I instancji sprawa wraca do jej merytorycznego rozpatrzenia przez ten organ. Rola sądu administracyjnego kontrolującego decyzję o charakterze kasacyjnym sprawdza się natomiast do analizy i oceny przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej przepisem art. 138 § 2 kpa i tylko w przypadku uznania, iż uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia nie wynikało z przyczyn wymienionych w tym przepisie, sąd uwzględnić może wniesioną skargę.

Uwzględniając wskazany wyżej zakres kontroli decyzji kasacyjnych należy wyjaśnić, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO w Kielcach stwierdziło, że zaskarżona decyzja organu I instancji został wydana przedwcześnie, z naruszeniem prawa materialnego i procesowego, a mianowicie art. 74 ust. 1 pkt 2 i 3, art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. b ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku oraz art. 7, 77 i 107 kpa, a rozstrzygnięcie sprawy wymaga uzupełnienia postępowania w znacznej części. Kolegium powołało się również na zasadę dwuinstancyjności postępowania, której zachowanie czyniło koniecznym wydanie decyzji kasacyjnej. Organ wskazał również szczegółowo na kilka konkretnych obszarów mających istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, w zakresie których brak jest koniecznych ustaleń, co świadczy o naruszeniu przez organ I instancji wskazanych przepisów postępowania i prawa materialnego.

Kontrola Sądu dotyczyła więc przede wszystkim tego, czy wskazany przez organ konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy rzeczywiście miał istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie i czy rzeczywiście wskazane braki ustaleń były następstwem naruszenia przepisów postępowania. Konieczne też było wyjaśnienie, czy organ II instancji miał możliwość samodzielnego uzupełnienia brakujących ustaleń bez naruszania zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji we wskazanym zakresie Sąd stwierdził, że co najmniej część przedstawionych w uzasadnieniu decyzji SKO w Kielcach argumentów pozwala na zaakceptowanie kontrolowanej decyzji kasacyjnej.

Najistotniejsza w ocenie Sądu jest kwestia niejednoznacznego określenia zasięgu oddziaływania przedmiotowej inwestycji, co wiąże się ściśle z prawidłowym ustaleniem kręgu stron postępowania. Ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest kluczowym zagadnieniem objętym ustawą o udostępnianiu informacji o środowisku, uregulowanym w Dziale V tej ustawy. Możliwość zastosowania instrumentów przewidzianych w tej ustawie oraz ich rodzaj i zakres zależą od tego, czy dane przedsięwzięcie wymaga oceny oddziaływania na środowisko. W ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia między innymi bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi (art. 62 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku). Wpływ ten determinuje zasięg oddziaływania planowanej inwestycji.

Określając obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji organ I instancji pominął istotną kwestię szczegółowego sposobu zagospodarowania gnojówki i gnojowicy, która będzie wytwarzana w projektowanej chlewni. Odnosząc się do tej kwestii organ I instancji poprzestał na stwierdzeniu, że w związku z faktem, że wszystkie grunty składające się na gospodarstwo inwestora, znajdują się na obszarowych formach ochrony przyrody, inwestor postanowił zagospodarować cały wytworzony nawóz z nowych obiektów chlewni na obszarach znajdujących się poza granicami Natura 2000 oraz poza granicami Parku Krajobrazowego. Na podstawie załączonego oświadczenia do Raportu nawozy naturalne będą przekazywane do zagospodarowania na powierzchni ok. 115 ha poza w/w obszarami Natura 2000 i Parku Krajobrazowego. Jak wynika z załączonej do akt sprawy umowy na odbiór nadprodukcji azotu datowanej na 3 sierpnia 2015 r., podpisanej tylko przez jedna stronę tej umowy, tj. M. D. (k. 582 akt administracyjnych), M. D. zobowiązał się do odbioru gnojowicy od A. L. na powierzchnię 115 ha przez okres 5 lat oświadczając, że nie posiada produkcji zwierzęcej. Biorąc pod uwagę znaczącą wielkość rocznej produkcji gnojowicy i gnojówki z obory istniejącej już w gospodarstwie inwestora i z planowanej chlewni (łącznie 3690 m³), należy zgodzić się z oceną organu II instancji, że w ramach oceny bezpośredniego i pośredniego wpływu planowanego przez skarżącego przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, konieczne było szczegółowe wyjaśnienie sposobu oddziaływania wspomnianej ilości gnojowicy i gnojówki na środowisko, zdrowie i warunki życia ludzi również w tym miejscu, gdzie mają one się znaleźć. Ochrona środowiska dla zachowania jej kompleksowości, nie może polegać jedynie na ochronie miejsca, gdzie planowane jest przedsięwzięcie oraz jego najbliższego otoczenia. Środowisko naturalne stanowi całość, która podlega ochronie przed negatywnym oddziaływaniem przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w każdym miejscu, gdzie oddziaływanie to sięga. Wywiezienie gnojowicy i gnojówki produkowanej w istniejącej i planowanej chlewni poza obszar objęty ochroną na podstawie ustawy o ochronie przyrody, na którym znajduje się gospodarstwo skarżącego nie oznacza, że losy wskazanych produktów mogą zostać pominięte w postępowaniu dotyczącym środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, które powoduje powstawanie takich produktów. Skoro wspomniana gnojowica i gnojówka mają być przekazywane przez inwestora podmiotowi, o którym nie wiadomo, czy prowadzona przez niego działalność podlegała opartej na przepisach ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku ocenie jej oddziaływania na środowisko w ramach własnej działalności, to bez sprawdzenia tego aspektu sprawy nie można pominąć niewątpliwie istotnego i groźnego dla środowiska oddziaływania wynikłego ze sposobu zagospodarowania wytwarzanej w ocenianym w niniejszej sprawie przedsięwzięciu znacznej ilości 3690 m³ gnojowicy i gnojówki. Istotnymi, a pominiętymi zarówno w raporcie, jak i w uzasadnieniu decyzji organu I instancji aspektami omawianego oddziaływania było: ustalenie miejsca, gdzie mają być wywożone gnojowica i gnojówka z uwzględnieniem istniejących tam zagrożeń zanieczyszczenia środowiska, stosunków gruntowo-wodnych i uwarunkowań odorowych, odległości miejsca, gdzie ma być wykorzystywana gnojowica i gnojówka od projektowanej chlewni oraz wynikających z tej odległości zagrożeń dla środowiska związanych z transportem gnojowicy i gnojówki.

Określony powyżej, pominięty przez organ I instancji konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, ponieważ wymaga istotnego uzupełnienia Raportu, a w konsekwencji również zamieszczenia dodatkowych rozstrzygnięć w decyzji Wójta Gminy oraz dodatkowych wyjaśnień w jej uzasadnieniu. Brak wskazanych ustaleń świadczy ponadto o naruszeniu przez organ I instancji przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 § 1 i 107 kpa, co oznacza, że SKO zasadnie uznało zaistnienie w sprawie wszystkich przesłanek art. 138 § 2 kpa i trafnie wydało decyzję kasacyjną.

Nie mógł zostać uwzględniony zarzut skargi polegający na braku zastosowania przez organ II instancji możliwości uzupełnienia postępowania dowodowego na podstawie art. 136 kpa. Zakres ustaleń koniecznych dla ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy powoduje, że próba ich dokonania przez organ II instancji, co sugeruje w skardze jej autor, prowadziłaby do naruszenia określonej w art. 15 kpa zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.

Po uzupełnieniu postępowania o wskazane wyżej aspekty organ I instancji będzie musiał się odnieść również do tego, czy ewentualnie poszerzony obszar oddziaływania planowanego przedsięwzięcia wynikły z koniecznej oceny sposobu zagospodarowania gnojowicy i gnojówki, jaka jest już wytwarzana w istniejącym gospodarstwie A. L. oraz ma być wytwarzana po oddaniu do użytku planowanej chlewni, nie spowoduje również konieczności poszerzenia kręgu stron postępowania. Twierdzenie organu I instancji, a także skarżącego, że obszar oddziaływania planowanego przedsięwzięcia ogranicza się do działek inwestora, może bowiem okazać się nieprawdziwe. Należy przy tym pamiętać, że z przepisów art. 72 ust. 2 pkt 1, art. 74 ust. 1 pkt 1 i art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku wynika, że chodzi o każde oddziaływanie, a nie tylko takie, które przekracza określone normy. Normy i ich ewentualne przekroczenia mają znaczenie dla treści decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a nie dla posiadania przymiotu strony w rozumieniu art. 28 kpa. Podstawowym kryterium decydującym o uznaniu za stronę właściciela nieruchomości zlokalizowanej w pobliżu planowanej inwestycji jest stwierdzenie, że na ową nieruchomość rozciąga się oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia. Zazwyczaj dotyczyć to będzie nieruchomości bezpośrednio graniczących z terenem inwestycji. Jednakże w każdym przypadku organ prowadzący postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach winien należycie ustalić obszar oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, biorąc pod uwagę przede wszystkim dane wynikające z dokumentów dostarczonych przez inwestora (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 lutego 2016 r., IV SA/Po 844/15).

Powyższej oceny Sądu nie mogły zmienić zarzuty skargi dotyczące omawianego zagadnienia. Twierdzenie, że sposób zagospodarowania gnojowicy i gnojówki mającej powstawać w gospodarstwie A. L. po zrealizowaniu planowanego przedsięwzięcia został opisany w raporcie i decyzji organu I instancji nie rozwiewa bowiem wskazanych wyżej szczegółowo wątpliwości, co do ewentualnego odziaływania na środowisko gnojowicy i gnojówki, która ma być transportowana do odległego o około 26 km Biechowa. Sugestia natomiast, że lokalizacja obszaru, gdzie gnojowica i gnojówka będę usuwane nie została sprecyzowana w decyzji, co oznacza, że nie są to okoliczności istotne dla sprawy, oznacza jedynie niczym nie umotywowaną polemikę z odmiennym poglądem SKO w Kielcach oraz Sądu.

Wątpliwości dotyczące obszaru oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia wynikają również z innej wadliwości przeprowadzonego w sprawie postępowania, dostrzeżonej przez SKO. Chodzi o nie dołączenie do wniosku inwestora, a także do akt sprawy kopii mapy ewidencyjnej. Zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 3 i 3a ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć między innymi: - poświadczoną przez właściwy organ kopię mapy ewidencyjnej obejmującej przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obejmującej przewidywany obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, z zastrzeżeniem ust. 1a i 1b;

- mapę w skali zapewniającej czytelność przedstawionych danych z zaznaczonym przewidywanym terenem, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz z zaznaczonym przewidywanym obszarem, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, wraz z zapisem mapy w formie elektronicznej.

Jak wynika z akt sprawy, do wniosku z dnia 15 grudnia 2014 r. została dołączona kopia mapy sytuacyjno-wysokościowej w skali 1:1000 poświadczona w dniu 10 lipca 2014 r. za zgodność z mapą sytuacyjno-wysokościową o identyfikatorze: 3105-5/89 1989-09-21 znajdującą się w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym przez Starostę (k. 2B akt administracyjnych).

Jak wynika z legalnej definicji zawartej w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawa geodezyjnego i kartograficznego (Dz.U.2016.1629 t.j.), mapa zasadnicza to wielkoskalowe opracowanie kartograficzne, zawierające informacje o przestrzennym usytuowaniu: punktów osnowy geodezyjnej, działek ewidencyjnych, budynków, konturów użytków gruntowych, konturów klasyfikacyjnych, sieci uzbrojenia terenu, budowli i urządzeń budowlanych oraz innych obiektów topograficznych, a także wybrane informacje opisowe dotyczące tych obiektów. Mapa ewidencyjna natomiast jest nakładką mapy zasadniczej przedstawiającą jedynie elementy ewidencji gruntów i budynków. Mapa sytuacyjno-wysokościowa nie ma legalnej definicji. Przyjmuje się jednak, że należy przez nią rozumieć mapę z uwzględnionymi wynikami pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych. W związku z tym mapa sytuacyjno-wysokościowa nigdy nie jest mapą ewidencyjną. Należy zauważyć, że z dołączonej do wniosku kopii mapy sytuacyjno-wysokościowej również nie wynika, aby stanowiła ona mapę ewidencyjną. Należy więc stwierdzić, że do wniosku nie została dołączona mapa wymagana przepisami prawa, co zasadnie wytknął organ II instancji.

Następstwem tej wadliwości, a także kolejnym potwierdzeniem faktu, że do wniosku nie została dołączona kopia mapy ewidencyjnej (której koniecznym elementem jest zgodny z ewidencją gruntów przebieg granic znajdujących się na niej działek) były braki w treści dołączonej do wniosku mapy, które uniemożliwiają zarówno określenie rzeczywistego zasięgu terenu, na którym będzie realizowane przedmiotowe przedsięwzięcie, jak i w konsekwencji obszaru, na który będzie ono oddziaływać. Powoduje to równocześnie wątpliwości co do tego, czy rzeczywiście krąg stron postępowania został określony właściwie. Na wskazanej mapie nie zostały bowiem pokazane wszystkie granice działki nr [...] wskazanej we wniosku i w decyzji Wójta Gminy [...], jako miejsce lokalizacji objętej tym wnioskiem chlewni. W szczególności nie da się z tej mapy dociec, czy działka nr [...] graniczy z położonymi na zachód od niej działkami nr [...] oraz jak i gdzie ewentualnie przebiega granica między wymienionymi działkami. Skoro nie wiadomo, gdzie znajduje się zachodnia granica działki nr [...], na której ma być realizowana przedmiotowa chlewnia, to nie da się wiarygodnie stwierdzić, czy obszar oddziaływania planowanego przedsięwzięcia rzeczywiście ogranicza się do działek inwestora i czy w związku z tym nie jest konieczne uwzględnienie na mapie, która powinna zostać dołączona do akt sprawy, również całości przebiegu granic działek ewidencyjnych położonych w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji. Trudno też mówić w przypadku wspomnianej mapy sytuacyjno-wysokościowej o wymaganej artykułem 74 ust. 1 pkt 3a ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku czytelności przedstawionych danych z zaznaczonym przewidywanym terenem, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz z zaznaczonym przewidywanym obszarem, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. Ponadto do wniosku, z naruszeniem ostatnio przytoczonego przepisu, nie dołączono zapisu właściwej mapy w formie elektronicznej. Nie ma jej również na płycie CD stanowiącej składnik załącznika nr 1 do wniosku, znajdującej się przed kartą 191 akt administracyjnych. Wskazane naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 74 ust. 1 pkt 3 i 3a ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku oraz art. 7, 77 § 1 i 107 § 1 kpa w powiązaniu z mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie zakresem sprawy koniecznym do wyjaśnienia, pozwalało organowi II instancji na uchylenie decyzji Wójta Gminy również z tego powodu.

Uzupełniająco należy zauważyć, że nie mogło świadczyć o dołączeniu do wniosku kopii mapy ewidencyjnej wymaganej przepisami prawa, dołączenie do Aneksu do Raportu oddziaływania na środowisko kserokopii mapy znajdującej się na k. 578 akt administracyjnych. Mapa ta nie spełnia bowiem przewidzianego w art. 74 ust. 1 pkt 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku wymogu poświadczenia jej przez właściwy organ, gdyż dołączona kserokopia nie jest przez nikogo potwierdzona. Nie spełnia ona też wymogów przewidzianych w art. 74 ust. 1 pkt 3a wspomnianej ustawy, gdyż nie jest na niej zaznaczony przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, ani przewidywany obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. Podnoszona w uzasadnieniu skargi okoliczność, że takie zaznaczenie nie jest konieczne, ponieważ obszar oddziaływania planowanej chlewni jest ograniczony do działek o numerach[...]i [...], nie zwalnia strony od obowiązku wypełnienia ustawowego wymogu określonego w art. 74 ust. 1 pkt 3a ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Wskazany jasno w tym przepisie wymóg czytelności przedstawionych na mapie danych oznacza, że wprost z dołączonej mapy mają wynikać nie tylko granice terenu, na który planowane przedsięwzięcie będzie oddziaływać, ale i teren, na którym będzie realizowane. Oznacza to w ocenie Sądu konieczność przedstawienia na mapie lokalizacji konkretnych obiektów planowanych do realizacji w ramach przewidywanego przedsięwzięcia ocenianego z punktu widzenia jego oddziaływania na środowisko oraz umieszczenia na tej mapie opisu i wyjaśnień wskazanych elementów zagospodarowania terenu inwestycji.

Nie były natomiast w ocenie Sądu zasadne pozostałe zastrzeżenia pod adresem decyzji organu I instancji, wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Sąd podziela wyrażony w skardze pogląd, że dołączenie do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zamiast karty informacyjnej przedsięwzięcia, o jakiej mowa w art. 74 ust. 1 pkt 1) ustawy o udostępnianiu informacji, Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, który jest wymagany w sytuacji, o której mowa w art. 74 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, nie wymaga uzupełniania z uwagi na znacznie bardziej szczegółowy opis planowanego przedsięwzięcia znajdujący się w raporcie, niż umieszczany w karcie.

Sąd nie podziela również zastrzeżeń Kolegium co do nie ujęcia w treści wniosku pełnego zakresu inwestycji obejmującej oprócz chlewni, również 6 silosów paszowych, zbiornik bezodpływowy na gnojowicę oraz kanały do gromadzenia gnojowicy zlokalizowane pod budynkiem chlewni, zbiornik na ścieki bytowe i urządzenie drogi dojazdowej, placu manewrowego przed chlewnią.

Sąd wyraża w tym zakresie pogląd, że przedmiotem wniosku i sprawy o wydanie decyzji środowiskowej jest przedsięwzięcie w rozumieniu zdefiniowanym w art. 3 ust. 1 pkt 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, a więc zamierzenie budowlane lub inna ingerencja w środowisko polegająca na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym również na wydobywaniu kopalin; przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty (por. wyrok NSA z 18 lipca 2016 r., II OSK 2655/14). Abstrahując od oceny, czy w tak rozumianym pojęciu przedsięwzięcia mieszczą się wszystkie zamierzenia budowalne wnioskodawcy objęte sprawą, należy zauważyć, że choć nie wszystkie one znalazły się w samym wniosku z dnia 15 grudnia 2014 r., to skoro ujęto je w stanowiącym załącznik do tego wniosku raporcie, a następnie w decyzji organu I instancji, to nie można twierdzić, że nie były objęte przedmiotem sprawy. Istotne natomiast dla rozstrzygnięcia jest to, czy zakresem oceny oddziaływania na środowisko i rozstrzygnięcia opartego na przepisach ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku objęte zostały wszystkie zamierzenia budowlane wnioskodawcy powiązane technologicznie w sposób zwiększający oddziaływanie na środowisko. Ocena tego oddziaływania i jej wpływ na zamierzenia wnioskodawcy jest bowiem istotą postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Z uwagi jednak na charakter kontroli Sądu w niniejszej sprawie zdeterminowanej przez rodzaj ocenianego rozstrzygnięcia (decyzja kasacyjna oparta na treści art. 138 § 2 kpa), to obowiązkiem organu I instancji będzie merytoryczne odniesienie się do problemu zakresu przedsięwzięcia objętego oceną w niniejszej sprawie.

Odnosząc się do zastrzeżeń wyrażonych w zaskarżonej decyzji pod adresem braku w uzasadnieniu decyzji organu I instancji własnej analizy stanowisk organów uzgodnieniowych i wyników ich uzgodnień oraz własnej analizy ustaleń Raportu, Sąd podziela zarzuty zawarte w tym zakresie w skardze. Po pierwsze należy zauważyć, że w uzasadnieniu decyzji Wójta Gminy z [...] znalazła się wspomniana analiza (str. 17 i n. decyzji organu I instancji). Ponadto, co do zasady nie można zdyskwalifikować analizy polegającej na zaakceptowaniu i powtórzeniu przez organ właściwy do wydania decyzji środowiskowej ustaleń wynikających z Raportu i stanowisk organów uzgodnieniowych. Przeciwny pogląd oznaczałby bowiem, że nie jest możliwe, aby uzgodnienia i Raport mogły zostać sporządzone całkowicie zgodnie prawem, co z punktu widzenia zasad logiki nie jest możliwe do zaakceptowania.

Należy też zauważyć, że w zgodzie z dyspozycja art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. a). znalazły się w uzasadnieniu decyzji organu I instancji informacje na temat przeprowadzonego w sprawie postępowania wymagającego udziału społeczeństwa oraz tego, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę, i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa. W szczególności na stronie 34 i 35 uzasadnienia tej decyzji wskazano, jakie wymagania nałożono na inwestora, aby zmniejszyć uciążliwości odorowe dla mieszkańców związane między innymi z ilością emitowanych do powietrza substancji, co było zasadniczym przedmiotem uwag i wniosków zgłaszanych w związku z udziałem społeczeństwa w postępowaniu. W związku z zawartym w skardze zarzutem, że podnoszone przez lokalną społeczność zastrzeżenia dotyczące uciążliwości odorowych wywoływanych przez planowaną chlewnię są irrelewantne dla rozstrzygnięcia sprawy, Sąd wyraża pogląd, że również one muszą być objęte przez organu I instancji kompleksową oceną oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko.

Podkreślenia wymaga, że brak podstaw normatywnych określających parametry stężeń substancji zapachowych w powietrzu, nie zwalnia organów z obowiązku analizy uciążliwości w tym zakresie, gdyż przedmiotem oceny oddziaływania na środowisko jest identyfikacja, analiza i ocena oddziaływań w kontekście ich "negatywnego oddziaływania na środowisko", a w szczególności bezpośredni i pośredni wpływ na "zdrowie i warunki życia ludzi" (por. wyrok NSA z 14 listopada 2012 r., II OSK 1238/11). Należy też pamiętać, że ocena Raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko powinna zmierzać do zidentyfikowania wszystkich potencjalnych zagrożeń środowiskowych związanych z realizacją planowanej inwestycji, co jest niezbędne do wyznaczenia konkretnych wymagań ochrony środowiska, które muszą być uwzględnione na kolejnych etapach procesu inwestycyjnego, w tym także w pozwoleniu na budowę. Raport poprzedzający wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach powinien w sposób zbiorczy (kompleksowy) odnosić się do wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją przedsięwzięcia, wskazywać na obowiązujące standardy ochrony środowiska oraz określać czy zamierzona inwestycja mieści się w ich ramach (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 23 stycznia 2013 r., II SA/Bk 946/12).

Z przedstawionych poglądów wynika, że organy administracji mają obowiązek określenia także przewidywanego oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko w zakresie uciążliwości zapachowych. Jest to w rozpatrywanej sprawie o tyle konieczne, że planowane przedsięwzięcie ma zostać zrealizowane w zabudowanej części wsi [...], w niewielkiej odległości od zamieszkałych domostw, a lokalna społeczność przez całe postępowanie protestowała przeciwko budowie w ich miejscowości nowej chlewni powołując się na to, że już funkcjonująca chlewnia A. L., choć mniejsza od projektowanej pod względem obsady blisko dziewięciokrotnie (planowane 188,25 DJP przy 21,5 DJP w istniejącym gospodarstwie skarżącego), emitowała odór nie do wytrzymania (odwołanie z 11 kwietnia 2016 r. podpisane przez kilkudziesięciu mieszkańców wsi [...]). O skali protestu społeczeństwa świadczy również to, że Rada Gminy [...] w uchwale z dnia 24 marca 2016 r. wyraziła swój zdecydowany sprzeciw przeciwko planowanej budowie chlewni. Dokonana przez organ I instancji analiza oddziaływania planowanego przez A. L. przedsięwzięcia na środowisko nie została zatem przeprowadzona prawidłowo, co zasadnie wytknął organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Uwzględniając powyższe rozważania Sąd uznał, że podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę. Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.