Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 85/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2012-08-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 40 par. 1 i 2, art. 113 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 53 par. 1 i art. 58 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Popowska (spr.) Sędziowie WSA Anna Jarosz WSA Tomasz Grossmann Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi E.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy postanawia odrzucić skargę


UZASADNIENIE

E.W. w dniu 30 grudnia 2011r. (data stempla pocztowego k. 14 akt sądowych) złożyła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] sierpnia 2011r. Nr [...] umarzającą postępowanie odwoławcze w sprawie z odwołania od decyzji Wójta Gminy D. z dnia [...] marca 2011r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy.

W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławczego w P. wniosło o odrzucenie skargi z uwagi na uchybienie przez skarżącą terminu do wniesienia skargi.

Odnosząc się do w/w żądania na podstawie akt administracyjnych sprawy stwierdzić należy, iż organ odwoławczy wydaną przez siebie decyzję skierował do E.L. (wcześniejsze nazwisko pod jakim skarżąca występowała na etapie postępowania przed organem I instancji i pod jakim była wpisana w rejestrze gruntów) i do A.P. jako pełnomocnika występującego w jej imieniu na etapie postępowania odwoławczego. Oba w/w pisma zostały doręczone w dniu 29.11.2011r. (vide k. 16 i 18 akt administracyjnych).

Mając na uwadze skierowanie decyzji bezpośrednio do strony i do osoby występującej w imieniu skarżącej, uwzględniając okoliczność zmiany nazwiska przez skarżącą należy ocenić, czy doręczenia zostały dokonane skutecznie. Jak wynika z akt sprawy, odwołanie wszczynające postępowanie przed organem II instancji wniesione zostało przez pełnomocnika A.P., powołującą się na pełnomocnictwo stanowiące załącznik do tego pisma. W aktach brak jest jednak samego dokumentu pełnomocnictwa. Z pism stanowiących odpowiedź na pismo Sądu wzywające do uzupełnienia akt administracyjnych (k. 20 i 22 akt sądowych) wynika, iż organy nie dysponują dokumentem pełnomocnictwa. Powyższą okoliczność należy uwzględnić, badając skuteczność doręczenia decyzji pełnomocnikowi.

Ustawodawca, łącząc określone skutki prawne ze skutecznym doręczeniem pisma stronie, przewidział określone zasady doręczania pism przez organ administracji publicznej. Zasady te regulują przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej k.p.a.). Organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy (art. 39 k.p.a.). Zasadą jest doręczanie pism stronie (art. 40 §1 k.p.a.) W przypadku ustanowienia pełnomocnika pisma doręcza się pełnomocnikowi (art. 40 §2 k.p.a). Warunkiem skutecznego doręczenia decyzji pełnomocnikowi strony jest jednak działanie na podstawie ważnego pełnomocnictwa. Jak już wskazano, w aktach brak jest tego dokumentu. Oznacza to, iż decyzji z dnia [...].08.2011r. nr [...] wysłanej na adres pełnomocnika nie można uznać za skutecznie doręczonej stronie.

Tym samym ocenić należy prawidłowość doręczenia decyzji E.L. Podkreślić przy tym należy, że przedmiotem analizy na tym etapie nie jest ocena prawidłowości rozstrzygnięcia organu II instancji umarzającego postępowanie odwoławcze, lecz ocena prawidłowości doręczenia decyzji i skutków jakie się z tym wiążą dla strony. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że - jak wynika z załączonego do skargi odpisu skróconego aktu małżeństwa - E.L. w dniu 28.09.2000r. zawarła związek małżeński i przyjęła nazwisko W. (vide k. 9 akt sądowych). Oznacza to, iż w trakcie prowadzenia kontrolowanego postępowania skarżąca nosiła nazwisko W.

Analizując akta sprawy stwierdzić należy, iż organ I instancji określając strony postępowania posłużył się aktualnym na dzień wszczęcia postępowania administracyjnego wypisem z rejestru gruntów, w którym skarżąca widniała pod nazwiskiem L. Z osobą o tym nazwisku organ I instancji prowadził korespondencję, doręczając m.in. zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia [...].01.2011r. nr [...], pismo z dnia [...].03.2011r. nr [...] informujące o możliwości zapoznania się z projektem decyzji warunkach zabudowy i decyzję z dnia [...].03.2011r. nr [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Pomimo doręczania korespondencji na właściwy adres z nieaktualnym nazwiskiem, skarżąca w trakcie prowadzonego postępowania przed organem I instancji nie wskazała swojego aktualnego nazwiska. Również, kierując do organu II instancji odwołanie podpisane nazwiskiem W. nie wskazała na okoliczność, iż jest stroną postępowania występującą wcześniej pod nazwiskiem L. Organ odwoławczy, rozpatrując odwołanie, nie miał więc możliwości oceny, że E.L. i E.W. to ta sama osoba, w związku z czym wydaną przez siebie decyzję skierował do A.P. jako pełnomocnika wnoszącej odwołanie E.W. (doręczenie nieskuteczne o czym pisano wcześniej) i do E.L.

Błąd w nazwisku skarżącej w okolicznościach sprawy nie miał jednak wpływu na doręczenie decyzji osobie będącej stroną niniejszego postępowania. Oceniając skutki błędu w oznaczeniu adresata decyzji należy mieć bowiem na względzie okoliczność, że zaskarżone orzeczenie zawiera rozstrzygnięcie skierowane do konkretnej "osoby", a nie do "nazwiska". Nazwisko jest tylko jednym z elementów identyfikujących adresata jako stronę postępowania. Dlatego też należy odróżnić sytuację, gdy błędnie ustalono osobę, o której prawach lub obowiązkach rozstrzyga określony indywidualny akt administracyjny od sytuacji, gdy wadliwość sprowadza się do wpisania imienia lub nazwiska strony w błędnym brzmieniu. W pierwszym przypadku ktoś inny (inna osoba) powinien być adresatem aktu administracyjnego, w drugim zaś adresat jest ustalony prawidłowo, a jedynie niewłaściwie "oznaczony", inaczej – "nazwany". Taki błąd w oznaczeniu adresata jest możliwy do sprostowania, jako oczywista omyłka pisarska, o jakiej mowa w art. 113 § 1 k.p.a. i nie powoduje nieważności samej decyzji.

W decyzjach organów I i II instancji wystąpiła wadliwość drugiego rodzaju, sprowadzająca się do błędu w nazwisku, który przy uwzględnieniu załączonego do skargi skróconego aktu małżeństwa był oczywistą omyłką. Pomimo tego błędu nie ulega jednak wątpliwości, że adresatem decyzji była właśnie skarżąca, która na żadnym etapie sprawy nie twierdziła, aby wydane w sprawie decyzje nie dotyczyły jej sprawy, a sprawy innej osoby.

Wskazać należy również, iż skarżąca nie poniosła negatywnych skutków tej omyłki. Błąd w nazwisku skarżącej nie spowodował bowiem trudności w doręczeniu decyzji I i II instancji. Postanowienie to prawidłowo doręczono skarżącej, zgodnie z wymogami art. 40 § 1 k.p.a., nakazującego doręczanie pism stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela – temu przedstawicielowi. Omyłka w nazwisku skarżącej była więc błędem pisarskim, nie mającym żadnego wpływu na rozstrzygnięcie i skuteczność doręczenia.

Uwzględniając więc, że decyzję organu odwoławczego skarżąca odebrała w dniu 29 listopada 2011r. (vide zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji – k. 16 akt adm.) stwierdzić należy, że skargę nadaną w dniu 30 grudnia 2011r. złożono z uchybieniem 30- dniowego terminu do wniesienia skargi obliczonego zgodnie z art. 53 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - dalej P.p.s.a.), który upłynął w dniu 29 grudnia 2011r .

W związku z powyższym mając na uwadze fakt, że skarga nie zawierała wniosku o przywrócenie terminu, Sąd na podstawie art. 58 §1 pkt 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.

ja