Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 760/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-04-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędzia WSA Karolina Kisielewicz, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi [...] z siedzibą w W. na bezczynność PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. z siedzibą w Warszawie w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] grudnia 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga Stowarzyszenia [...]z siedzibą w W. na bezczynność [...]S.A. z siedzibą w W. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] grudnia 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej.

Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy:

Pismem z dnia [...] grudnia 2018 r. (data pływu do organu – [...] grudnia 2018 r.) Stowarzyszenie [...]z siedzibą w W. (zwane dalej: stowarzyszenie, skarżący), zwróciło się do [...]S.A. z siedzibą w W. (zwany dalej: [...], organ, spółka) o udostępnienie informacji publicznej w postaci informacji o:

1. łącznie wypłaconych nagrodach w [...] w latach 201[...] i 2018;

2. nagrodach wypłaconych w roku 2018 każdemu pracownikowi poprzez podanie imienia, nazwiska, kwoty oraz uzasadnienia przyznania nagrody;

3. łącznie wypłaconych premiach w [...] w latach 2017 i 2018;

4. premiach wypłaconych w roku 2018 każdemu pracownikowi poprzez podanie imienia, nazwiska, kwoty oraz uzasadnienia przyznania nagrody.

Pismem znak [...] z dnia [...] stycznia 2019 r., organ udostępnił stowarzyszeniu informację w zakresie pkt 1 i 3.

Jednocześnie decyzją znak [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. [...], działając na podstawie art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., zwana dalej: k.p.a.) oraz art. 17 ust. 1 i art. 16 ust. 1 i 2 pkt 2 w związku z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2018 r. poz. 1330, zwana dalej: u.d.i.p.), orzekł o odmowie udzielenia informacji publicznej w zakresie pkt 2 i 4 wniosku.

Organ uznał, że brak jest podstaw do stwierdzenia aby wszystkie osoby, o których mowa we wniosku, były osobami "pełniącymi funkcje publiczne", jak również "osobami mającymi związek z pełnieniem funkcji publicznych", bowiem nie posiadają one uprawnień do kształtowania treści wykonywanych zadań w sferze publicznej. Ponadto [...] podjęła działania mające na celu zachowanie poufności ww. danych w postaci zawężenia grona osób mających dostęp do przedmiotowych danych poprzez nadanie odpowiednich uprawnień. Uchwalono bowiem "Politykę Bezpieczeństwa Tajemnicy Przedsiębiorcy w [...]S.A. [...]" Na podstawie załącznika nr 1 do ww. uchwały "do informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji należą m.in. szczegółowe dane dotyczące polityki wynagrodzeń. Ujawnienie wnioskowanych informacji mogłoby być wykorzystywane przez podmioty gospodarcze funkcjonujące na konkurencyjnym rynku, na którym operuje organ w celu rekrutowania jego obecnych pracowników oraz przez potencjalnych kandydatów do pracy w [...] na etapie negocjowania stawek wynagrodzenia.

Na skutek skargi złożonej przez stowarzyszenie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 lipca 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 431/19; orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. Sąd ustalił, że w zaskarżonej decyzji spółka podała, że niektórzy z jej pracowników pełnią funkcje publiczne (doprecyzowując w odpowiedzi na skargę, że osobami pełniącymi funkcje publiczne są członkowie zarządu oraz prokurenci spółki). Skoro tak, to nie była dopuszczalna odmowa udostępnienia informacji o nagrodach i premiach przyznanych tym osobom z uwagi na prawo do prywatności oraz tajemnicę przedsiębiorcy. Podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej może powołać się na prawo do prywatności (tajemnicę przedsiębiorcy) tylko w odniesieniu do informacji o osobach niepełniących funkcji publicznych, niemających związku z pełnieniem tych funkcji lub osób, które nie zrezygnowały z przysługującego im prawa. Spółka w zaskarżonej decyzji powołała się na wyrok TK z [...] marca 2006 r. sygn. K [...] (OTK 2006, seria A, nr 3, poz. 30), w którym podkreślono, że ustalenie, czy mamy do czynienia z funkcją publiczną, wymaga zbadania, czy działania określonej osoby mają, przynajmniej w pewnym zakresie, wpływ na sytuację prawną innych osób lub co najmniej wiążą się przygotowywaniem szeroko rozumianych decyzji dotyczących innych podmiotów (poza zakresem zadań publicznych pozostają zatem działania, które mają charakter usługowy lub techniczny). Jednakże nie poczyniła jakichkolwiek ustaleń w tym zakresie i "objęła" zaskarżoną decyzją o odmowie udostępnienia informacji wszystkich zatrudnionych w niej pracowników. Nie wykazała też, że którakolwiek z osób, których dotyczy wniosek o udostępnienie informacji o przyznanych im nagrodach nie zrezygnowała z ochrony wynikającej z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Sąd stwierdził w związku z tym, że ograniczenie to (wyłączenie) nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.

Sąd uznał także, że jak wynika z regulacji art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2018 r. poz. 419, zwana dalej: u.z.n.k.) ochronie podlega informacja posiadająca wartość gospodarczą dla przedsiębiorstwa. Tej wartości trzeba bezspornie dowieść, nie ograniczając się do deklaracji o takim właśnie charakterze informacji. Zdaniem Sądu nie jest wystarczające samo powołanie się na to, że wnioskowane informacje mogłyby być wykorzystane przez konkurencyjne podmioty gospodarcze w rekrutacji potencjalnych pracowników oraz mogłyby prowadzić do przejęcia zatrudnionych osób, które posiadają "istotne i wyspecjalizowane" informacje o funkcjonowaniu przedsiębiorcy. Po pierwsze dlatego, że spółka zajmuje pozycję dominującą na rynku usług tego rodzaju, po drugie zaś, że informacja dotyczy jedynie pewnych, dodatkowych elementów wynagrodzenia za pracę, wypłacanych w określonym czasie i przez to nie daje jeszcze pełnego obrazu polityki płacowej tego przedsiębiorcy.

Następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 10 lipca 2020 r. sygn. akt I OSK 2623/19; po rozpoznaniu złożonej przez organ skargi kasacyjnej, orzekł o jej oddaleniu (nie podzielając żadnego z jej zarzutów).

Ponownie rozpoznając sprawę [...] pismem znak [...] z dnia [...] września 2020r. poinformowała skarżącego, że objęte pkt 2 i 4 wniosku informacje nie stanowią informacji publicznej.

Pismem z dnia [...] listopada 2020 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na jego wniosek z dnia [...] grudnia 2018 r. Skarżący wniósł o: zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku z [...] grudnia 2018 r.; stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, a stwierdzona bezczynność miała charakter rażący; wymierzenie organowi grzywny oraz zasądzenie od [...] na rzecz stowarzyszenia zwrotu kosztów postępowania, wedle norm przepisanych.

Skarżący zarzucił organowi naruszenie:

1. art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 2 kwietnia 199[...] r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 199[...] r. Nr [...]8, poz. 483) w związku z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie w jakim z przepisów tych wynika, że obywatel ma prawo do informacji o działalności organów władzy publicznej oraz że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieuprawnionym przyjęciu, że nie stanowią informacji publicznej dane o nagrodach i premiach, wypłaconych, pracownikom (w tym - pracownikom pełniącym funkcje publiczne) spółki z udziałem Skarbu Państwa, o istotnym znaczeniu dla gospodarki państwa, podczas gdy informacją publiczną są informacje o każdym wydatkowaniu środków publicznych oraz o zasadach funkcjonowania podmiotu zobowiązanego do udostępniania informacji publicznej;

2. art. 13 ust. 1 u.d.i.p., w zakresie w jakim z przepisów tych wynika, że podmiot jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej na wniosek bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, poprzez brak realizacji wniosku w ustawowym terminie, wskutek nieuzasadnionego przedłużenia terminu do załatwienia wniosku w oparciu o art. 13 ust. 2 u.d.i.p.;

3. art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, zwana dalej: p.p.s.a.), w zakresie, w jakim przepis ten czyni ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążące w sprawie dla organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, poprzez brak zastosowania polegający na niezastosowaniu się organu do wskazań zawartych w orzeczeniu, co przejawiło się w błędnym przyjęciu, że informacje o nagrodach i premiach, wypłaconych pracownikom [...], nie stanowią informacji publicznej, choć takiego stanowiska nie można wywieźć z wydanych w sprawie orzeczeń WSA w Warszawie z 17 lipca 2019 r. (II SA/Wa 431/19) oraz NSA z 10 lipca 2020 r.(IOSK 2623/19);

Uzasadniając skargę wnioskodawca wskazał, iż spółka mylnie i bez żadnych możliwych do zidentyfikowania podstaw twierdzi, że informacja o premiach i nagrodach wypłaconych pracownikom nie stanowi informacji publicznej. Jak wskazał sąd I instancji, informacje o wysokości wynagrodzenia, różnego rodzaju dodatków do wynagrodzenia, nagród (premii) przyznanych i wypłaconych każdemu z pracowników spółki (z podaniem konkretnej kwoty przypisanej do konkretnego pracownika) stanowią informację publiczną. Informacje, których udostępnienia domaga się skarżący dotyczą zasad funkcjonowania podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej (art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.). W tej kwestii w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że informacja o wysokości nagród przyznawanych osobom pełniącym funkcje publiczne i mających związek z ich pełnieniem, stanowi informację publiczną i w tym zakresie udostępnienie informacji nie podlega ograniczeniu ze względu na ochronę prywatności osób fizycznych (art. 5 ust. 2 zd. 2 u.d.i.p.). Stanowisko takie ma zastosowanie również w odniesieniu do osób pełniących funkcje w spółce o strategicznym charakterze działalności. Co do zasady wszystko, co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., stanowi informację publiczną. Co więcej, ujawnianie informacji o nadzwyczajnych dodatkach przyznawanych pracownikom spółki o istotnym znaczeniu dla gospodarki państwa ([...] jest objęta zakresem rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 13 stycznia 2017 r. w sprawie określenia wykazu spółek o istotnym znaczeniu dla gospodarki państwa), na której funkcjonowanie państwo ma znaczący wpływ, zapewnia, że spółka taka będzie się w swoich działaniach kierować powszechnie podzielanymi wartościami takimi jak sprawiedliwość i równość. Umożliwia się w ten sposób sprawowanie społecznej kontroli nad działaniami ich podmiotów, jednocześnie stanowi istotny element budowania wobec nich powszechnego zaufania. Transparentność jest podstawowym i często jedynym narzędziem zapewnienia, że spółka działa gospodarnie i podejmuje decyzje wyłącznie w oparciu o obiektywnie istniejące przesłanki. Zarazem daje samym pracownikom wgląd w system nagradzania, co ułatwia ewaluację jakości swojej pracy na tle innych i pozwala na wykrywanie wszelkich jego potencjalnych błędów i zaniedbań.

Spółka niewłaściwie odczytała, że zawarte w wyroku NSA stwierdzenie, że "nie jest trafne uzasadnienie zaskarżonego wyroku w zakresie, w którym bezwarunkowo stwierdzono, że "Informacje o wysokości wynagrodzenia, różnego rodzaju dodatków do wynagrodzenia, nagród (premii) przyznanych i wypłaconych każdemu z pracowników spółki (z podaniem konkretnej kwoty przypisanej do konkretnego pracownika) stanowią informację publiczną (...)", umożliwia odpowiedź, że wnioskowana informacja w całości nie stanowi informacji publicznej. W wyroku NSA wielokrotnie pojawiły się stwierdzenia, wskazujące na konieczność udostępnienia co najmniej informacji dotyczących osób pełniących funkcje publiczne.

Natomiast WSA w Warszawie w uprawomocnionym orzeczeniu wskazał zaś wprost, że problemem poprzedniej decyzji była arbitralność i niewystarczające uzasadnienie: Organ nie poczynił jakichkolwiek ustaleń w tym zakresie i objął zaskarżoną decyzją o odmowie udostępnienia informacji wszystkich zatrudnionych w niej pracowników. Nie wykazał też, że którakolwiek z osób, których dotyczy wniosek o udostępnienie informacji o przyznanych im nagrodach nie zrezygnowała z ochrony wynikającej z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. stawy.

Tym samym spółka naruszyła art. 153 p.p.s.a., ponieważ nie zastosowała się prawidłowo do wskazań sądu dotyczących dalszego postępowania. W swoim piśmie spółka jawnie zaprzeczyła wszelkim wytycznym jakie można było wynieść z uzasadnienia (w szczególności prawomocnego wyroku sądu I instancji,) ponieważ zamiast skorygować wskazane w postępowaniu błędy, wróciła w swoich - rozważaniach do kwestii już rozstrzygniętych, co do których Sąd nie zgłaszał zastrzeżeń i rozpatrzyła je odmiennie. Nie nastąpiła jednocześnie jakakolwiek zmiana znanego stanu faktycznego, która mogłaby takie działanie uzasadniać.

Stowarzyszenie wskazało dalej, że zasadnicze wątpliwości budzi też sposób prowadzenia postępowania przez spółkę, która dwukrotnie w toku sprawy dwukrotnie przedłużała termin jej załatwienia argumentując to koniecznością zebrania i przeanalizowania materiałów. Takie postępowanie jest w oczywisty sposób błędne. Oczywistym jest, że realizacja wniosku wymaga zebrania i analizy materiałów, organ nie uzasadnił jednak w jakikolwiek sposób, dlaczego te czynności miałyby zająć dłuższy, niż ustawowo przewidziany, czas. Podkreślił też, że wniosek co do którego realizacji organ pozostaje w bezczynności został złożony niemal przed dwoma laty, w dniu [...] grudnia 2018 r. Wszystkie te okoliczności przemawiają za wymierzeniem spółce grzywny.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej, podtrzymują swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśli art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje również bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w ustawie.

Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej zachodzi w sytuacji, w której podmiot ten w ustawowo określonym terminie nie podejmie żadnej z przewidzianych prawem czynności, to jest nie udostępni informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.) albo nie wyda decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej bądź decyzji o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.) albo też nie powiadomi pisemnie wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i nie wskaże, w jaki sposób lub, w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.).

Przedmiotem wniesionej w niniejszej sprawie skargi jest zarzucana bezczynność organu polegająca na nieudostępnieniu skarżącemu, w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, żądanych przez niego w pkt 1 i 3 wniosku z dnia [...] grudnia 2018 r. informacji dotyczących nagród i premii wypłaconych w 2018 r. pracownikom spółki.

Wskazać w tym miejscu należy, że niniejsza sprawa była przedmiotem wyrokowania Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyniku złożonej przez organ skargi kasacyjnej wyrokiem z dnia 10 lipca 2020 r. sygn. akt I OSK 2623/19, orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.

W związku z tym Sąd orzekający w tej sprawie, w myśl art. 190 zd. 1 p.p.s.a., związany był wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Powołany wyżej przepis w sposób jednoznaczny wyznacza kierunek postępowania Sądu I instancji, który nie posiada już, na tym etapie postępowania sądowoadministracyjnego, swobody w zakresie wykładni prawa, jak również nie może odstąpić od wskazań co do dalszego postępowania.

Oceniając, czy organ pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu ww. wniosku, należało ustalić, czy jest on podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej (co w niniejszej sprawie jest bezsporne), a także czy żądane przez skarżącego informacje stanowią informację publiczną.

Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa.

Informacją publiczną jest zatem treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty wykonujące zadania publiczne, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu wykonującego zadania publiczne, związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób ich dotyczących. Informacją publiczną jest więc zarówno treść dokumentów bezpośrednio wytworzonych przez ww. podmioty jak i tych, których używają one przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet jeżeli nie pochodzą wprost od nich (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 15 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 66[...]/11; 30 lipca 2013 r. sygn. akt I OSK 1004/13, publ. j.w.).

Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wydanym w niniejszej sprawie wyroku, o ile ponad wszelką wątpliwość informacja o wydatkowaniu środków publicznych przez podmioty wykonujące zadania publiczne jest informacją publiczną, ponieważ jest informacją o działalności podmiotów w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, a w konsekwencji wysokość środków z budżetu państwa przeznaczanych na nagrody i premie związane z wykonywaniem określonych funkcji w ramach realizowania zadań publicznych stanowi informację publiczną, to należy mieć na uwadze, że wniosek o udostępnienie informacji o wysokości nagród i premii wypłacanych konkretnym osobom w konkretnym czasie nie jest tożsamy z wnioskiem o udostępnienie informacji o wysokości środków z budżetu państwa, przeznaczanych na premie i nagrody (wynagrodzenia) związane z wykonywaniem określonych funkcji na określonych stanowiskach w ramach realizowania zadań publicznych. Wniosek taki w istocie dotyczy wskazania kwot wypłacanych konkretnej osobie – oznaczonej z imienia i nazwiska – dotyka zatem w sposób bezpośredni sfery ad personam (por. wyroki NSA z dnia 14 września 2010 r., I OSK 1035/10; z dnia 6 grudnia 2019 r., I OSK 3429/18; z dnia 2[...] września 2019 r., I OSK 2[...]10/1[...]; z dnia 18 września 2018 r., I OSK 2434/16; z dnia 11 maja 2018 r., I OSK 1586/16; z dnia 19 grudnia 201[...] r., I OSK 1380/1[...], w których zakwestionowano publiczny charakter informacji ad personam).

Pytanie o informację dotyczącą świadczeń wypłacanych konkretnej osobie jest pytaniem ad personam, informacja o wypłaceniu konkretnej osobie takiego świadczenia (premia, nagroda) nie odzwierciedla wysokości środków z majątku publicznego wydatkowanych w związku z wykonywaniem określonych funkcji w ramach realizowania zadań publicznych, a wniosek o taką informację nie jest skierowany na uzyskanie wiedzy, w jaki sposób premiowana jest działalność na określonym stanowisku związanym z wykonywaniem określonych funkcji w ramach realizowania zadań publicznych, lecz zmierza do uzyskania wiedzy o kwotach wypłacanych konkretnym osobom. Wniosek o udostępnienie informacji o wysokości premii i nagród wypłacanych konkretnym osobom nie dotyczy zatem in genere jawności wydatkowania środków publicznych, lecz zindywidualizowanego świadczenia wypłacanego konkretnej osobie. Jawności wydatkowania środków publicznych dotyczyłby wniosek o wskazanie kwot wypłacanych piastunom określonych funkcji, np. członkom zarządu, nawet gdyby w realiach konkretnej sprawy nie byłoby do uniknięcia powiązanie odpowiedzi na taki wniosek z konkretnymi osobami. Żądanie ujawnienia prywatnych danych, dotyczących konkretnego zatrudnionego pracownika bądź innego podmiotu, nie jest tożsame z żądaniem niespersonifikowanej informacji o wysokości środków finansowych przeznaczanych na działalność i funkcjonowanie organu, w tym również na wypłatę premii i nagród związanych z wykonywaniem określonych funkcji w ramach realizowania zadań publicznych, czyli ciężarach publicznych wskazanych w art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. h u.d.i.p. Dla uzyskania informacji o sposobie wydatkowania finansów publicznych nie jest konieczna znajomość kwot wypłacanych osobom określonym z imienia i nazwiska.

W świetle cytowanego stanowiska uznać należy, iż objęte wnioskiem skarżącego dokumenty nie stanowią informacji publicznej.

Nie jest możliwe skuteczne podniesienie zarzutu bezczynności w sytuacji, gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, nie istnieje (nawet jako suma informacji prostych - w przypadku informacji przetworzonej), czy też nie jest w posiadaniu organu. W takich sytuacjach organ nie jest zobowiązany ani do udostępnienia żądanej informacji, ani do wydania decyzji o odmowie jej udostępnienia. Prawo dostępu do informacji publicznej oznacza bowiem dostęp do informacji będącej faktycznie informacją publiczną, informacji istniejącej i będącej w posiadania organu. Zatem w braku informacji oraz w wypadku, gdy żądanie nie dotyczy informacji publicznej, organ powinien jedynie o tym poinformować wnioskodawcę, w drodze pisma informującego, mającego postać czynności materialno-technicznej, która stanowi odpowiedź na wniosek i chroni oraz uwalnia organ od zarzutu bezczynności.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalone jest stanowisko, że w przypadku gdy informacja o jaką ubiega się wnioskodawca nie ma charakteru informacji publicznej, bądź organ nie posiada żądanej informacji publicznej, organ ten nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz powinien pisemnie, w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., powiadomić o tym wnioskodawcę, co stanowi warunek skutecznego uchylenia się od zarzutu bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej (por. m.in. wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lutego 2008 r. sygn. akt I OSK 807/07 - LEX nr 470867, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 grudnia 201[...] r. sygn. akt II SAB/Wa 355/17 – LEX nr 2596266 i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 29 lipca 2013 r. sygn. akt II SAB/Op 45/13 - LEX nr 1343365).

Zobowiązany do udostępniania informacji publicznej jest zatem organ będący w posiadaniu informacji mających charakter informacji publicznej. W przypadku, gdy wnioskowane do udostępnienia dane nie mają takiego przymiotu i organ w odpowiedzi na wniosek o ich udostępnienie, poinformuje wnioskodawcę o powyższym, nie pozostaje w bezczynności.

Stwierdzić należy, iż skoro – co wynika z treści udzielonej skarżącemu odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej, to organ prawidłowo pismem z [...] września 2020 r. poinformował skarżącego o tej okoliczności. Opisane wyżej działanie organu było właściwe. Niezasadnym jest zatem podniesiony w skardze zarzut bezczynności organu. W konsekwencji niezasadne są także podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w związku z art. 1 ust. 1 oraz art. 13 ust. 1 u.d.i.p., a także 153 p.p.s.a.

Mając na uwadze powołane wyżej okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.