Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 81/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-04-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt. 6
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska- Przewłoka (spr.) Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Protokolant Marta Brzezińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi E. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...]Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję [...]Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...]września 2007 r. cofającą E.B. - dalej zwany skarżącym, pozwolenie na broń palną myśliwską. Do wydania tej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie administracyjne zmierzające do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską. Okolicznością uzasadniającą wszczęcie postępowania było ustalenie przez organ faktu, iż skarżący został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w L. za czyn z art. 178a § 1 k.k. oraz dwukrotnie za czyny określone w art. 244 k.k. Skarżący został poinformowany o wszczęciu postępowania i o przysługującym mu prawie do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym.

Do akt sprawy dołączono m. in. informację z Krajowego Rejestru Karnego, z której wynika, iż skarżący został prawomocnym wyrokiem z dnia [...]stycznia 2003 r. skazany za popełnienie przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. na karę grzywny , 4 lata zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz spełnienie świadczenia pieniężnego na cel społeczny. Ponadto wyrokami z dnia [...] marca 2004 r. oraz [...] września 2004 r. został skazany za przestępstwo z art. 244 k.k. na karę grzywny. Dołączono także protokół z przeprowadzonej kontroli broni i warunków przechowywania, opinie wydane na temat skarżącego przez Komendę Miejską Policji w L., Koło Łowieckie [...] L., Polski Związek Łowiecki.

W toku postępowania skarżący nadesłał pismo, w którym wskazał na pozytywną opinię jaką otrzymał tak od Zarządu Okręgowego PZŁ jak i Koła Łowieckiego. Zwrócił uwagę, iż przez 19 lat przynależności do PZŁ nie był karany. W jego ocenie powodem wszczęcia postępowania był nieprzychylny dla niego anonim.

Decyzją z dnia [...] września 2007 r. nr [...][...] Komendant Wojewódzki Policji w P. cofnął skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 18 ust.1 pkt. 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt. 6 oraz art. 20 ustawy o broni i amunicji (Dz. U. 2004 r. Nr 52, poz. 525) oraz 268a k.p.a.

W uzasadnieniu podniósł, że w sprawie niniejszej obawa użycia przez skarżącego broni niezgodnie z przepisami prawa wynika z faktu skazania skarżącego prawomocnym wyrokiem za popełnienie przestępstwa z art. 178a k.k. oraz dwukrotnie za popełnienie przestępstwa z art. 244 kk. Podniósł, iż katalog przestępstw, których popełnienie może wzbudzić obawy co do zgodnego z prawem użycia broni palnej nie jest zamknięty. Dyspozycja przepisu art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji stanowi dla organu możliwość oceny postępowania posiadacza broni także w przypadku popełnienia innych rodzajów przestępstw, osądzonych prawomocnym wyrokiem skazującym lub o popełnienie, których postawiono mu zarzut w postępowaniu karnym. W ocenie organu z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż skarżący popełnił czyn z art. 178a § 1 k.k., tj. przestępstwo skierowane przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Przestępstwo to zostało ujęte w rozdziale XXI kodeksu karnego, niemniej jednak strona popełniając tego rodzaju czyn zabroniony pośrednio godziła w dobra, które niewątpliwie podlegają wprost ochronie prawnej w rozdziale XIX kodeksu karnego, tj. życia i zdrowia. Takie działanie uznać należy za nieodpowiedzialne, co skutkuje obawą, że strona w stanie nietrzeźwości również może posłużyć się bronią palną. Popełniony przez nią czyn stwarza więc uzasadnioną obawę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji.

Od powyższej decyzji pismem z dnia 2 października 2007 r. skarżący odwołał się do Komendanta Głównego Policji. Rozstrzygnięciu zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę decyzji, polegający na przyjęciu, że istnieje uzasadniona obawa, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, i to mimo nie stwierdzenia okoliczności uzasadniających tę obawę. W uzasadnieniu wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji podniósł, iż błędnym jest pogląd organu administracji I instancji, że popełnienie jakiegokolwiek czynu karalnego skutkować musi cofnięciem pozwolenia na posiadanie broni palnej, a taki wniosek z lektury uzasadnienia decyzji wypływa. Zdaniem skarżącego, fakt popełnienia przez niego przestępstwa prowadzenia samochodu w stanie nietrzeźwości oraz naruszenie zakazu prowadzenia pojazdów nie wystarczy do uznania, że obawa, iż może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, jest uzasadniona. Nie można zgodzić się bowiem z poglądem, iż każda osoba, która zostanie skazana i to za jakiekolwiek przestępstwo powinna mieć cofnięte pozwolenie na broń. W ocenie skarżącego skazanie go za przestępstwo z art. 178 a § 1 k.k. oraz z art. 244 k.k. nie może świadczyć wprost o tym, że nie będzie przestrzegał przepisów ustawy o broni i amunicji. Do oceny tej istotne jest, w jaki sposób posługiwał się bronią, czy zagrażał zdrowiu lub życiu innych osób, a zatem czy całokształtem swego dotychczasowego postępowania stwarzał obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Skarżący podniósł, iż treść przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 cytowanej ustawy o broni i amunicji wymaga od organu przede wszystkim wykazania "istnienia uzasadnionej obawy możliwości użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego", której to "uzasadnionej obawy" organ I instancji w uzasadnieniu decyzji nie wskazał i nie wykazał. Nie można bowiem za "istnienie uzasadnionej obawy" traktować samego faktu popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. oraz z art. 244 k.k., bowiem przestępstwa te nie są jednymi z przestępstw wymienionych w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy, popełnienie których stanowi samoistną przesłankę do cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej.

Decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a oraz art. 18 ust.1 pkt. 2 w związku z art. 15 ust.1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ podkreślił, iż od posiadaczy broni wymaga się nieskazitelnej postawy, a strona dopuszczając się przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji takiej postawy nie wykazała. Dalej wywodził, że z dyspozycji art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jednoznacznie wynika, iż organy Policji cofają pozwolenie jeżeli istnieją uzasadnione obawy użycia przez stronę broni w sposób określony w tym przepisie prawa. Dalsza część powołanego przepisu jest jedynie wytyczną interpretacyjną, wskazującą organom w jakich sytuacjach w szczególności obawa ta zachodzi, a katalog wskazanych w nim okoliczności w tym przestępstw, za które posiadacz broni został skazany lub pod zarzutem popełnienia których stoi, nie jest - wbrew stanowisku strony - zamknięty. W ocenie organu prawo do posiadania broni jest uprawnieniem wyjątkowym, zatem osoba, która ubiega się o nie lub, tak jak strona, już je uzyskała, musi wykazać się nieskazitelną postawą, która przejawia się przede wszystkim w przestrzeganiu przepisów prawa. Jak wynika zaś z akt sprawy oprócz popełnienia przestępstwa z art. 178a k.k. skarżący dopuścił się także, zanim upłynął okres do zatarcia skazania z 2003 r., dwukrotnie przestępstw przeciwko wymiarowi sprawiedliwości mianowicie kierował samochodem wbrew orzeczonemu przez Sąd zakazowi. Wszystko to świadczy o lekceważącym podejściu skarżącego do prawa i braku odpowiedzialności. W ocenie organu skarżący, decydując się na kierowanie pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości, wykazał się nieodpowiedzialnością i brakiem wyobraźni, bowiem narażał na uszczerbek nie tylko swoje zdrowie, ale i innych uczestników ruchu drogowego, zagrażając w ten sposób - pośrednio - także innym dobrom chronionym prawem, tj. życiu, zdrowiu. Zatem czyn skarżącego pozwala uznać, iż także w zakresie zgodnego z prawem posiadania i używania broni nie daje wystarczającej rękojmi, aby pozwolenie na broń zachować. Nie można bowiem wykluczyć, iż w takim stanie, w jakim kierował pojazdem, tj. stanie nietrzeźwości, nie użyje również broni. Obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy jest więc w jej przypadku uzasadniona. Wynika ona nie tylko z faktu popełnienia czynu z art. 178 § 1 k.k., ale i z tego, że dwukrotnie umyślnie strona złamała prawo (dopuszczając się czynu z art. 244 k.k.), co oznacza, że ma do obowiązujących przepisów stosunek lekceważący, co nie jest obojętne dla interesu społecznego.

W skardze E. B. wniósł o uchylenie ww. decyzji i o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu podniósł, że niewątpliwym jest, iż osoba skazana wyrokiem lub wobec której prowadzone jest postępowanie karne o popełnienie przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu to osoba, w myśl art. 15 ust. 1 pkt. 6 powołanej ustawy, której nie wydaje się bądź cofa pozwolenie na broń. W każdym innym przypadku należy wykazać, iż osoba ubiegająca się lub posiadająca pozwolenie na broń ma takie cechy charakteru lub swym dotychczasowym postępowaniem stwarza uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organ administracji, w ocenie skarżącego, nie wskazał i nie wykazał jakie przesłanki legły u podstaw konstatacji, iż co do jego osoby istnieje uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Sam fakt popełnienia przestępstw z art. 178 a § 1 k.k. i art. 244 k.k., niewątpliwie naganny, nie może być taką podstawą albowiem czyny te skarżący popełnił kiedy broni nie miał przy sobie -była ona przechowywana w domu w sposób przewidziany przepisami prawa, jak również w/w przestępstwa są przestępstwami wskazanymi wprost przez ustawodawcę w powołanym przepisie. Nie do zaakceptowania jest również zakwalifikowanie tego przestępstwa jako mieszczącego się w pojęciu "przeciwko życiu, zdrowi lub mieniu". Nie można bowiem stosować wykładni rozszerzającej przy interpretacji norm ograniczających jakiekolwiek i czyjekolwiek prawa.

Skarżący podkreślił, iż materiał dowodowy zawiera szereg pozytywnych opinii o jego osobie, zaś z własnej inicjatywy poddał się badaniom lekarskim, które wskazują iż nie należy do osób wymienionych powyżej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu w pełni podtrzymał stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, dalej zwanej p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kontrolując w powyższy sposób zaskarżoną decyzję Sąd stwierdził, że nie narusza ona prawa, zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji stanowi, że właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6 tej ustawy. Stosownie natomiast do treści art. 15 ust. 1 pkt 6, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

Sąd nie podzielił argumentacji skarżącego, że skoro jego zachowanie wyczerpujące znamiona czynów zabronionych z art. 178 a § 1 k.k. i 244 k.k. nie jest według systematyki przepisów kodeksu karnego przestępstwem przeciwko życiu, zdrowiu czy mieniu, to przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 nie znajduje do niego zastosowania. Zgodził się natomiast ze stanowiskiem organu, iż przepis ten wymienia tylko przykładowo - jako okoliczność budzącą uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego -prawomocne skazanie orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oraz toczące się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. W szczególności wskazuje na to użycie w tym przepisie sformułowania "w szczególności skazanym (...)". Wynika z niego, że katalog sytuacji objętych dyspozycją tego przepisu jest otwarty.

Przestępstwo objęte przepisem art. 178 a § 1 k.k., usytuowane jest wprawdzie w rozdziale XXI kodeksu karnego, zatytułowanym "Przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji", jednak, co podniósł organ przedmiotem ochrony poprzez tę normę jest życie i zdrowie człowieka. Ochrona życia i zdrowia człowieka leży w interesie publicznym. Stąd tego rodzaju zachowanie jak prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości często wywołuje tragiczne skutki w postaci wypadków powodujących śmierć i kalectwo ludzi, utratę mienia.

Należy przy tym podkreślić, na co zwrócono uwagę w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż skazanie prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo z art. 178 a § 1 kodeksu karnego nie tylko oznacza, że skarżący dopuścił się zachowania niezgodnego z obowiązującym prawem ale świadczy o braku odpowiedzialności, lekkomyślności i braku wyobraźni sprawcy takiego czynu co do następstw własnego zachowania. Nie ulega wątpliwości, że skala skutków, jakie bywają następstwem jej beztroskiego lekceważenia przenosi się bezpośrednio na zagrożenie bezpieczeństwa współuczestników ruchu drogowego, realne doznanie przez nich uszczerbku w zdrowiu i mieniu, a nawet utraty życia.

W tym stanie rzeczy dokonanej przez organ ocenie osoby skarżącego (w zakresie obawy, o której mowa w art. 15 ust. pkt 6 powołanej ustawy) nie można zarzucić dowolności.

Wbrew zarzutom skarżącego, organ odwoławczy w sposób logiczny i przekonywujący ocenił, że nieodpowiedzialne zachowanie osoby posiadającej pozwolenie na posiadanie broni świadczy o nieprzestrzeganiu podstawowych norm bezpieczeństwa w komunikacji i pozwala na dokonanie w zaskarżonych decyzjach oceny tego zachowania w zakresie obawy użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Nawet bowiem jednorazowe zachowanie, ale świadczące o lekceważeniu normy zakazującej prowadzenia pojazdu pod wpływem alkoholu burzy całokształt dotychczasowych dobrych opinii środowiska, całokształt dotychczasowego postępowania, bowiem okoliczności tego zdarzenia potwierdzają istnienie obawy użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Podnieść przy tym należy, że broń jest towarem szczególnie reglamentowanym przez to, że dostęp do jej posiadania ograniczony jest przepisami ustawy o broni i amunicji. Nie może bowiem stwarzać zagrożenia dla osób trzecich, a zagrożenie takie niewątpliwie występuje w przypadku posługiwania się bronią przez osobę, która ma nad nią ograniczoną kontrolę. Taką ograniczoną kontrolę miał nad swoim zachowaniem skarżący decydując o kierowaniu pojazdem w stanie nietrzeźwości.

Tym samym uzasadniona jest teza, że dopuszczenie się przez skarżącego prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości rodzi uzasadnioną obawę, że w takim samym lub podobnym stanie może on korzystać z posiadanej broni, czyli w rezultacie używać jej z narażeniem życia i zdrowia innych osób, w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Miarą osobistej odpowiedzialności jest, by w takim stanie samochodu nie prowadzić. W przeciwnym razie odpowiedzialność ta jest podważona, co rozciąga się też na pozostałe działania skarżącego, w tym na ocenę, czy gwarantuje on prawidłowe i bezpieczne korzystanie z broni. Ponadto, co podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 stycznia 2003 r. sygn. akt III SA 1173/01 "nie może być realniej zarysowana obawa, że posiadacz broni palnej użyje jej w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego niż skazujący wyrok sądowy i to niezależnie od wymiaru kary.

W konsekwencji, ustalenia dokonane na podstawie prawomocnego wyroku jaki zapadł w sprawie karnej w stosunku do skarżącego pozwalały organowi na uznanie, że jest on osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Stwierdzenie popełnienia przestępstwa z art. 178 a § 1 kk było bowiem przesłanką do oceny osoby skarżącego w kontekście okoliczności składających się na bezpieczne posiadanie i korzystanie z broni. Stąd zaliczenie skarżącego do osób wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, musiało skutkować -zgodnie z dyspozycją art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy - cofnięciem pozwolenia na broń przez właściwy organ. Obowiązek taki nakłada bowiem na organ cyt. wyż. przepis art. 18 ust. 1 pkt 2, stanowiąc, iż "właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń(...)"

Trafność oceny zachowania skarżącego dokonanej przez organ, pod kątem wystąpienia przesłanki opisanej w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, potwierdza fakt, iż po prawomocnym wyroku skazującym za przestępstwo z art. 178a § 1 k.k. dopuścił się on dwukrotnie czynów stypizowanych w art. 244 k.k., tj. kierował samochodem wbrew orzeczonemu przez sąd zakazowi. Takie zachowanie skarżącego nie może pozostać bez wpływu na ocenę, czy wobec niego istnieje obawa użycia broni w sposób sprzeczny z prawem. Niestosowanie się do orzeczeń sądów również wskazuje bowiem na to, iż skarżący nie jest osobą dającą rękojmię, iż swoim zachowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu. Świadome działanie przeciwko ustanowionemu porządkowi prawnemu, co trafnie podniósł organ, taką rękojmię niweczy.

Organ, wbrew przekonaniu skarżącego, odniósł się do argumentacji dotyczącej między innymi pozytywnego postrzegania strony przez członków koła łowieckiego, braku interwencji policyjnych czy też informacji o nadużywaniu alkoholu tyle, że uznał, iż okoliczności powyższe nie eliminują faktu, że skarżący dopuścił się czynu przestępczego i to o znacznym stopniu szkodliwości, którego następstwa mogły mieć tragiczne skutki, a tym samym nie znoszą obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Temu stanowisku organu nie można odmówić zasadności.

Stwierdzić nadto należy, iż przedstawione przez skarżącego na etapie postępowania sądowego orzeczenia lekarskie nie mogą mieć znaczenia w niniejszej sprawie, bowiem zdolność fizyczna i psychiczna do dysponowania bronią, której brak stanowi odrębną przesłankę cofnięcia pozwolenia na broń, nie ma związku z przyjętą w sprawie podstawą materialnoprawną decyzji.

Mając na uwadze powyższe Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy, czy naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w sposób, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie okoliczności mogłyby w świetle art. 145 § 1 p.s.a. skutkować uwzględnieniem skargi.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.s.a. orzekł jak w sentencji .