Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1223/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-05-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 191, art. 122, art. 129
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 60 ust. 1 i art. 6q ust. 1
journal: Dz.U. 1996 nr 132 poz 622
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski (spr.) Sędziowie: WSA Grzegorz Klimek WSA Waldemar Michaldo po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 maja 2022 r. sprawy ze skarg A. R. i D. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia 25 czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od stycznia 2016 r. do grudnia 2016 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. na rzecz A. R. kwotę 400 zł (czterysta złotych ) i D. R. kwotę 400 zł ( czterysta złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 19 października 2020 r. nr [...], działając na podstawie art. 60 i art. 6q ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości

i porządku w gminach (Dz.U. 2020 r. poz. 1439 z późn. zm.) w związku z art. 21 §1 pkt 1 i art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2020 r. poz. 1325, ze zm.) Burmistrz Miasta Z. określił D. R. jako współwłaścicielowi nieruchomości położonej w Z., przy ul. [...], wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi gromadzonymi

w sposób nieselektywny za rok 2016 w wysokości:

a. 1.505,00 zł za okres od 01.01.2016 r. do 31.01.2016 r.

b. 1.765,50 zł za okres od 01.02.2016 r. do 28.02.2016 r.

c. 1.966,50 zł za okres od 01.03.2016 r. do 31.03.2016 r.

d. 1.329,00 zł za okres od 01.04.2016 r. do 30.04.2016 r.

e. 1.425,00 zł za okres od 01.05.2016 r. do 31.05.2016 r.

f. 1.284,00 zł za okres od 01.06.2016 r. do 30.06.2016 r.

g. 1.554,00 zł za okres od 01.07.2016 r. do 31.07.2016 r.

h. 2.058,00 zł za okres od 01.08.2016 r. do 31.08.2016 r.

i. 1.479,50 zł za okres od 01.09.2016 r. do 30.09.2016 r.

j. 1.471,50 zł za okres od 01.10.2016 r. do 31.10.2016 r.

k. 1.392,00 zł za okres od 01.11.2016 r. do 30.11.2016 r.

l. 1.487,50 zł za okres od 01.12.2016 r. do 31.12.2016 r.

W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji opisał zdarzenia mające miejsce w toku czynności sprawdzających oraz po wszczęciu postępowania. Wskazał na podstawie jakich dowodów poczynił ustalenia odnośnie przekroczenia ilości oddanych odpadów komunalnych w stosunku do ilości zadeklarowanej oraz powołał podstawę prawną przyjęcia, że warunki selektywnej zbiórki odpadów nie zostały dochowane. Wyjaśnił także, iż ustalenia odnośnie podmiotu faktycznie władającego nieruchomością poczynił w oparciu o wyjaśnienia przedłożone przez pełnomocnika strony. Uzasadnienie zawierało wyliczenie rachunkowe wysokości opłaty za każdy miesiąc odrębnie.

Na powyższe rozstrzygnięcie wniesione zostało odwołanie Rozstrzygnięciu zarzucono naruszenia przepisów postępowania w postaci art. 187 § 1 o.p. w zw. za art. 122 o.p. poprzez ustalenie, w sposób sprzeczny ze zgromadzonym materiałem dowodowym, ilość odebranych odpadów w okresie objętym decyzją.

Podniesiono, że dokumentacja zdjęciowa potwierdza co najwyżej połowę przyjętej przez organ masy odpadów, a zatem jego ustalenia mają charakter arbitralny. Zarzucono organowi administracji dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów

w zakresie odebranych worków, ich rodzaju oraz odebranych kontenerów i tym samym naruszenie art. 191 o.p. Ponadto zarzucono niewłaściwe zastosowanie art. 210 § 1 pkt 6 o.p. poprzez sporządzenie uzasadnienia, które nie zawiera faktów na podstawie których ustalono rzeczywistą ilość odpadów i sposób jej obliczenia.

Decyzją z dnia 25 czerwca 2021 r. nr [...], działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 lit. a) w związku z art. 127 oraz 120, art. 122 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325

z późn. zm. - dalej: o.p.); art. 2 ust. 1 pkt 4 i ust. 2a, art. 4a, art. 6h, art. 6j ust. 3, art. 60 ust. 1 i art. 6q ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości

i porządku w gminach (Dz. U. z 1996 r. Nr 132 poz. 622 z późn. zm. - dalej: u.c.p.g.); art. 3 pkt 24 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r. póz. 21 z późn. zm.); § 2 pkt 3) i 6) uchwały nr [...] Rady Miasta Z. z dnia 26 czerwca 2014 r. z późn. zm. (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z 2014 r. poz. [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. uchyliło zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości i orzekło co do istoty sprawy, określając D. R. /NIP: [...]/ wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości niezamieszkałej na której powstawały jednak odpady komunalne, a rada gminy postanowiła o ich odbiorze, położonej w Z. przy ul. [...]:

1) za miesiąc styczeń 2016 r. w kwocie 1.433,00 zł (słownie: jeden tysiąc czterysta trzydzieści trzy złote zero groszy),

2) za miesiąc luty 2016 r. w kwocie 1.701,50 zł (słownie: jeden tysiąc siedemset jeden zloty i pięćdziesiąt groszy)

3) za miesiąc marzec 2016 r. w kwocie 925,50 zł (słownie: dziewięćset dwadzieścia pięć złotych i pięćdziesiąt groszy);

4) za miesiąc kwiecień 2016 r. w kwocie 683,00 zł (słownie: sześćset osiemdziesiąt trzy złote zero groszy);

5) za miesiąc maj 2016 r. w kwocie 719,00 zł (słownie: siedemset dziewiętnaście złotych i zero groszy);

6) za miesiąc czerwiec 2016 r. w kwocie 648,00 zł (słownie: sześćset czterdzieści osiem złotych zero groszy),

7) za miesiąc lipiec 2016 r. w kwocie 786,00 zł (słownie: siedemset osiemdziesiąt sześć złotych zero groszy),

8) za miesiąc sierpień 2016 r. w kwocie 1.580,00 zł (słownie: jeden tysiąc pięćset osiemdziesiąt złotych zero groszy);

9) za miesiąc wrzesień 2016 r. w kwocie 748,50 zł (słownie: siedemset czterdzieści osiem złotych i pięćdziesiąt groszy);

10) za miesiąc październik 2016 r. w kwocie 744,50 zł (słownie: siedemset czterdzieści cztery złote i pięćdziesiąt groszy);

11) za miesiąc listopad 2016 r. w kwocie 680,00 zł (słownie: sześćset osiemdziesiąt złotych zero groszy);

12) za miesiąc grudzień 2016 r. w kwocie 752,50 zł (słownie: siedemset pięćdziesiąt dwa złote i pięćdziesiąt groszy).

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podał, że przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie jest określenie prawidłowej wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w związku z wątpliwościami odnośnie ilości powstałych na przedmiotowej nieruchomości odpadów komunalnych oraz sposobu ich zbiórki w stosunku do danych zadeklarowanych.

Organ odwoławczy powołał przepisy mające zastosowanie w niniejszej sprawie oraz ustalił, że dnia 12 maja 2015 r. D. R. zadeklarował opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnym z nieruchomości w Z. przy ul. [...], w wysokości 238,00 zł. W samookreśleniu wskazano, że przedmiotowa nieruchomość jest niezamieszkała, ale powstają na niej odpady komunalne, oraz że są one zbierane w sposób selektywny. Zadeklarowano odbiór

2 pojemników (kontenerów) o poj. 1,1 m3 oraz 13 worków o poj. 0,12 m3. Deklaracja ta została zmieniona 11 sierpnia 2015 r. poprzez zwiększenie ilości kontenerów 1,1 m3 do 8 sztuk, a worków 0,12 m3 do 15 sztuk. Tym samym wysokość opłaty wzrosła do 656,00 zł. Kolejna deklaracja złożona została 10 lutego 2017 r. Ujawniono w niej dwa pojemniki o pojemności 0,36 m3, jeden o pojemności 1,1 m3 i cztery worki 120 l. (0,12 m3). Zbiórka odpadów na nieruchomości nadal miała być prowadzona selektywnie,

a wysokość opłaty wyliczona została w kwocie 827,49 zł.

Organ stwierdził, że postępowanie w oparciu o art. 60 ust. 1 u.c.p.g. może się toczyć wyłącznie z powodu wątpliwości co do zadeklarowanych danych i dotyczyć może wyłącznie samookreślenia z dnia 11 sierpnia 2015 r. W dokumencie tym zadeklarowano odbiór 2 pojemników (kontenerów) o poj. 1,1 m3 oraz 15 worków o poj. 0,12 m3 odpadów zbieranych w sposób selektywny.

W postanowieniu z dnia 23 kwietnia 2018 r. o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, wyjaśniono właśnie, że było to konieczne, albowiem stwierdzono przekroczenie ilości odpadów oddanych w stosunku do ilości zadeklarowanej oraz niespełnienie warunków selektywnej zbiórki odpadów.

Nadto ustalono, że organ pierwszej instancji w oparciu o zapisy księgi wieczystej [...] i [...] ustalił, że przedmiotowa nieruchomość stanowi współwłasność D. R. i A. R.. Również w piśmie z dnia 14 lipca 2020 r. pełnomocnik stron podał, że współwłaścicielami nieruchomości w Z. przy ul. [...] są A.

i D. R.. Natomiast działalność gospodarcza w tym budynku prowadzona jest wyłącznie pod firmą D. R.. Nieruchomość była wykorzystywana na działalność gastronomiczną ale i cele mieszkaniowe właścicieli.

Organ odwoławczy z urzędu dysponował wiedzą (por. postępowania odwoławcze [...] i [...]), że w lutym 2017 r. złożona została deklaracja dla przedmiotowej nieruchomości, w której ujawniono fakt jej zamieszkiwania. Z kolei organ pierwszej instancji w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wyjaśnił, że każda nieruchomość na obszarze Gminy Miasto Z. została wyposażana w indywidualny numer, którym dla prowadzącego działalność przy ul. [...] jest nr [...]. Firma wywozowa odbierająca odpady komunalne z posesji odczytuje za pomocą elektronicznego czytnika kod kresowy umieszczony na pojemniku i wprowadza dane dotyczące pojemności kontenera/worka i stopnia jego zapełnienia (1/4, 1/2, 3/4 pełny). Dane te przesyłane zostają elektronicznie do systemu ewidencji odpadów, którego administratorem jest Urząd Miasta Z., aczkolwiek obsługę tego systemu powierzono "T. W materiałach sprawy zalegają wydruki odczytów kodów kresowych dokonanych przez obsługę pojazdu, które odebrały odpady. Materiały te to wyciągi z elektronicznego systemu ewidencji odpadów, które dokumentują dla konkretnego pojazdu (oznaczonego nr rej.), dokonane przez jego obsługę czynności, a zatem skan kodu, kod, który znajduje odzwierciedlenie w numerach indywidualnych, godzinę dokonania tej czynności, a następnie godzinę odbioru pojemnika (worków i kontenerów) wraz ze wskazaniem jego rodzaju (pojemności) i frakcji odpadów. Ponadto w aktach sprawy znajdują się zestawienia zadeklarowanej ilości pojemników vs. odebranej ilości odpadów oraz zestawienia odebranych worków/pojemników w okresie od stycznia do grudnia 2016 r. Te ostatnie zestawienia są o tyle istotne, iż dokumentują ilość odebranych odpadów z rozbiciem na poszczególne frakcje.

Zdaniem organu odwoławczego analiza tych danych prowadzi do wniosku, że:

1) W styczniu 2016 r. odebrano 36 szt. worków o poj. 60 l, 69 szt. worków

o poj.120 l. i 11 razy odebrano kontener o poj. 1.100 l.

Mając na uwadze, iż właściciel nieruchomości zadeklarował 15 worków o poj. 0,12 m3 i 8 kontenerów 1,1 m3 stwierdzono, że ilość oddanych odpadów nie zgadza się z samookreśleniem z dnia 11 sierpnia 2015 r. W przypadku kontenerów 1,1 m2 zamiast 8 pojemników odebrano 11. W deklaracji nie ma jednak mowy o workach

o poj. 0,06 m2, ale organ pierwszej instancji załatwił tą sprawę z korzyścią dla właściciela nieruchomości, gdyż odpady w workach 60 l. przekalkulował tak, jakby były oddane w workach zadeklarowanych - 120 l. Stawka za odpady zebrane nieselektywnie za worek 0,06 m3 to 12,00 zł, a za worek 0,12 m3 20,00 zł. Z kolei

w przypadku odpadów zbieranych selektywnie odpowiednio 6,00 zł i 8,00 zł. Przyjęte rozwiązanie jest zatem korzystne dla podatnika;

2. W lutym 2016 r. odebrano 32 szt. worków o poj. 60 l, 92 szt. worków o poj.120 l. i 12,5 razy odebrano kontener o poj. 1.100 l. - ilość odpadów zadeklarowanych została zatem przekroczona o 93 szt. worków 0,12 m3 i 4,5 kontenera 1,1 m3;

3. W marcu 2016 r. odebrano 7 szt. worków o poj. 60 l, 41 szt. worków o poj.120 l. i 8,5 razy odebrano kontener o poj. 1.100 l. - ilość odpadów zadeklarowanych została przekroczona o 0,5 kontenera 1,1 m3 oraz zdaniem organu pierwszej instancji o 26 szt. worków 0,12 m3 i 7 szt. worków 0,06 m3. Zdaniem organu odwoławczego organ pierwszej instancji wykazał się w tym miejscu niekonsekwencją, dlatego należało zmienić rozstrzygnięcie w tej części i ustalić, że w marcu 2016 r. z przedmiotowej nieruchomości odebrano ogółem 44,5 szt. worków z odpadami o poj. 0,12 m3.

4. W kwietniu 2016 r. odebrano 2 szt. worków o poj. 60 l., 9 szt. worków o poj.120 l. i 9 razy odebrano kontener o poj. 1.100 l. - ilość odpadów zadeklarowanych została zatem przekroczona o l kontener 1,1 m3.

5. W maju 2016 r. odebrano 5 szt. worków o poj. 60 l, 12 szt. worków o poj.120 l. i 9 razy odebrano kontener o poj. 1.100 l. - ilość odpadów zadeklarowanych została zatem przekroczona o 1 kontener 1,1 m3.

6. W czerwcu 2016 r. odebrano 2 szt. worków o poj. 60 l., 13 szt. worków o poj.120 l. i 8 razy odebrano kontener o poj. 1.100 l. - ilość odpadów zadeklarowanych nie została więc w tym miesiącu przekroczona;

7. W lipcu 2016 r. odebrano 7 szt. worków o poj. 60 l., 11 szt. worków o poj.120 l. i 10 razy odebrano kontener o poj. 1.100 l. - ilość odpadów zadeklarowanych została zatem przekroczona o 2 kontenery 1,1 m3;

8. W sierpniu 2016 r. odebrano 4 szt. worków o poj. 60 l, 13 szt. worków o poj.120 l. i 14 razy odebrano kontener o poj. 1.100 l. - ilość odpadów zadeklarowanych została zatem przekroczona o 6 szt. kontenerów 1,1 m3;

9. We wrześniu 2016 r. odebrano 6 szt. worków o poj. 60 l, 11 szt. worków o poj. 120 l. i 9,5 razy odbierano kontener o poj. 1.100 l. - ilość odpadów zadeklarowanych została zatem przekroczona o 1,5 kontenera 1,1 m3;

10. W październiku 2016 r. odebrano 7 szt. worków o poj. 60 l, 10 szt. worków

o poj.120 l. i 9,5 razy odebrano kontener o poj. 1.100 l. - ilość odpadów zadeklarowanych została zatem przekroczona o 1,5 kontenera 1,1 m3.

11. W listopadzie 2016 r. odebrano 16 szt. worków o poj. 60 l., 10 szt. worków

o poj. 120 l. i 8 razy odebrano kontener o poj. 1.100 l. - ilość odpadów zadeklarowanych została zatem przekroczona o 3 szt. worków 0,12 m3;

12. W grudniu 2016 r. odebrano 5 szt. worków o poj. 60 l., 12 szt. worków o poj.120 l. i 9,5 razy odebrano kontener o poj. 1.100 l. - ilość odpadów zadeklarowanych została zatem przekroczona o 1,5 kontenera 1,1 m3.

Zdaniem organu odwoławczego ustalenia organu pierwszej instancji od kwietnia do lipca i od września do października oraz w grudniu są nieprawidłowe odnośnie ilości odebranych odpadów w pojemnikach (workach) o poj. 0,12 m3. Jeżeli w świetle art. 21 § 5 o.p. organ ustalił, że dane zawarte w samookreśleniu podatnika nie odpowiadają rzeczywistości i mają wpływ na wymiar zobowiązania podatkowego, to jego obowiązkiem było ustalić wszelkie istotne dla sprawy okoliczności, także te które są z korzyścią dla strony. W konsekwencji organ odwoławczy zmienił ustalenia w tym zakresie w ten sposób, że wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla pojemników (worków) 0,12 m3 określona została:

• w kwietniu 2016 w wymiarze 10 szt.

• w maju 2016 r. w wymiarze 14,5 szt.

• w czerwcu 2016 r. w wymiarze 14 szt.

• w lipcu 2016 r. w wymiarze 14,5 szt.

• we wrześniu 2016 r. w wymiarze 14 szt.

• w październiku 2016 r. w wymiarze 13,5 szt.

• w grudniu 2016 r. w wymiarze 14,5 szt.

W ocenie organu odwoławczego chybione są również ustalenia organu pierwszej instancji odnośnie sposobu gospodarowania (zbiórki) odpadów na przedmiotowej nieruchomości. Ustawa o utrzymaniu czystości i porządku

w gminach nie zawiera wyjaśnienia (definicji) pojęcia selektywnej zbiórki odpadów. Pomimo braku w ustawie o utrzymaniu porządku i czystości

w gminach wyjaśnienia pojęcia "selektywnej zbiórki odpadów" akt ten w art. 1a zawiera odesłanie do innej ustawy. Norma ta stanowi, że w sprawach dotyczących postępowania z odpadami komunalnymi w zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach. Ten ostatni akt w art. 3 pkt 24 wyjaśnia pojęcie "selektywnego zbierania" jako proces, w ramach którego dany strumień odpadów, w celu ułatwienia specyficznego przetwarzania, obejmuje jedynie odpady charakteryzujące się takimi samymi właściwościami i takimi samymi cechami.

Tymczasem zgromadzony materiał dowodowy potwierdza brak pomieszania strumieni odpadów odbieranych z nieruchomości przy ul. [...]

w Z. w 2016 roku. Zestawienia zadeklarowanej ilości pojemników vs. odebranej ilości odpadów oraz zestawienia odebranych worków/pojemników dokumentują dokładnie jaka ilość poszczególnych frakcji: papieru, plastiku, szkła

i zmieszanych został przekazana. W materiałach sprawy brak jest także powiadomienia o którym mowa w art. 9f u.c.p.g., w brzmieniu wówczas obowiązującym. Innymi słowy w aktach sprawy nie ma żadnych dowodów, które świadczyłby o odstąpieniu przez właściciela nieruchomości od zadeklarowanego selektywnego sposobu gromadzenia odpadów komunalnych.

Mając na uwadze powyższe oraz wobec faktu, że materiał dowodowy w sprawie zgromadzony został w wystarczającym zakresie organ odwoławczy uchylił rozstrzygniecie organu pierwszej instancji w całości i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy, określając wysokość opłaty za gospodarowanie z nieruchomości

w Z. przy ul. [...] w następujący sposób:

1) za miesiąc styczeń 2016 r. z tytułu oddanych: 87 szt. worków 0,12 m3 x 8,00 zł = 696,00 zł oraz 11 szt. kontenerów 1,1 m3 x 67,00 zł = 737,00 zł; razem wysokość opłaty to 1.433,00 zł;

2) za miesiąc luty 2016 r. z tytułu oddanych: 108 szt. worków 0,12 m3 x 8,00 zł = 864,00 zł oraz 12,5 szt. kontenerów 1,1 m3 x 67,00 zł = 837,50 zł; razem wysokość opłaty to 1.701,50 zł;

3) za miesiąc marzec 2016 r. z tytułu oddanych: 44,5 szt. worków 0,12 m3 x 8,00 zł = 356,00 zł oraz 8,5 szt. kontenerów 1,1 m3 x 67,00 zł = 569,50 zł; razem wysokość opłaty to 925,50 zł;

4) za miesiąc kwiecień 2016 r. z tytułu oddanych: 10 szt. worków 0,12 m3 x 8,00 zł = 80,00 zł oraz 9 szt. kontenerów 1,1 m3 x 67,00 zł = 603,00 zł; razem wysokość opłaty to 683,00 zł.

5) za miesiąc maj 2016 r. z tytułu oddanych: 14,5 szt. worków 0,12 m3 x 8,00 zł = 116,00 zł oraz 9 szt. kontenerów 1,1 m3 x 67,00 zł = 603,00 zł; razem wysokość opłaty to 719,00 zł;

6) za miesiąc czerwiec 2016 r. z tytułu oddanych: 14 szt. worków 0,12 m3 x 8,00 zł = 112,00 zł oraz 8 szt. kontenerów 1,1 m3 x 67,00 zł = 536,00 zł; razem wysokość opłaty to 648,00 zł;

7) za miesiąc lipiec 2016 r. z tytułu oddanych: 14,5 szt. worków 0,12 m3 x 8,00 zł = 116,00 zł oraz 10 szt. kontenerów 1,1 m3 x 67,00 zł = 670,00 zł; razem wysokość opłaty to 786,00 zł.

8) za miesiąc sierpień 2016 r. z tytułu oddanych: 15 szt. worków 0,12 m3 x 8,00 zł = 120,00 zł oraz 14 szt. kontenerów 1,1 m3 x 67,00 zł = 938,00 zł; razem wysokość opłaty to 1.058,00 zł.

9) za miesiąc wrzesień 2016 r. z tytułu oddanych: 14 szt. worków 0,12 m3 x 8,00 zł = 112,00 zł oraz 9,5 szt. kontenerów 1,1 m3 x 67,00 zł = 636,50 zł; razem wysokość opłaty to 748,50 zł;

10) za miesiąc październik 2016 r. z tytułu oddanych: 13,5 szt. worków 0,12 m3 x 8,00 zł = 108,00 zł oraz 9,5 szt. kontenerów 1,1 m3 x 67,00 zł = 636,50 zł; razem wysokość opłaty to 744,50 zł.

11) za miesiąc listopad 2016 r. z tytułu oddanych: 18 szt. worków 0,12 m3 x 8,00 zł = 144,00 zł oraz 8 szt. kontenerów 1,1 m3 x 67,00 zł = 536,00 zł; razem wysokość opłaty to 680,00 zł,

12) za miesiąc grudzień 2016 r. z tytułu oddanych: 14,5 szt. worków 0,12 m3 x 8,00 zł = 116,00 zł oraz 9,5 szt. kontenerów 1,1 m3 x 67,00 zł = 636,50 zł; razem wysokość opłaty to 752,50 zł.

Wyjaśniono, że zgodnie z uchwałą nr [...] Rady Miasta Z.

z dnia 26 czerwca 2014 r. stawka opłaty od 1 worka 0,12 m3 to 8,00 zł (§ 2 pkt 3), a od kontenera o poj. 1,1 m3 67,00 zł (§ 2 pkt 6). Ilości odebranych odpadów ustalone zostały na postawie wydruków z elektronicznego systemu ewidencji odpadów w Z.. Odstępy w czasie pomiędzy poszczególnymi operacjami skanowania pojemników w ocenie organu odwoławczego świadczą, że dane te odpowiadają rzeczywistości. Różnice pomiędzy czasem załadunku są wyraźnie widoczne w zależności od wielkości pojemnika.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy stwierdził, że zarzut naruszenia art. 187 § 1 w zw. z art. 122 o.p. nie ma uzasadnionych podstaw. Organ pierwszej instancji ustalił ilość odebranych odpadów w oparciu o dane

z elektronicznego sytemu ewidencji odpadów. Dokumentacja fotograficzna w niniejszej sprawie ma jedynie charakter pomocniczy, albowiem co do zasady nie jest ona wiarygodnym źródłem do oceny ilości odpadów komunalnych. Bardzo trudno jest bowiem odróżnić - ze względu na perspektywę, kąt i odległość wykonania zdjęci - rozmiar worka, zwłaszcza gdy są one złożone obok siebie jeden na drugim. Dokumentacja ta potwierdza także, że segregacja odpadów była prowadzona, albowiem zdjęcia te wskazują, iż odpady na rzeczonej posesji byłyby w wystarczający sposób zabezpieczone przed zmieszaniem strumieni i pogorszeniem jakości zbieranych i składowanych frakcji odpadów dla przyszłych procesów ich przetwarzania.

Według organu odwoławczego wskazany w odwołaniu przykład ze stycznia 2016 r. jest niezrozumiały. W odwołaniu wskazano, że w miesiącu tym odebrano 70 sztuk worków, a rzekomo organ pierwszej instancji przyjął, że było to 105 sztuk i 11 razy odebrane były odpady o objętości 1,1 m3, gdy w miesiącu tym miały miejsce tylko 7 odbiorów. Organ wskazał, że wydruk z systemu ewidencji odpadów dokumentuje właśnie 105 sztuk worków wraz z dokładną godziną odbioru. Z kolei odbiór kontenerów 1,1 m3 w styczniu 2016 r. realizowany był 2, 4, 9, 11, 15, 18, 22, 25 i 29 dnia tego miesiąca, z tym że 2 i 9 odebrano pojemnik dwukrotnie. Nie może to dziwić, albowiem podatnik zadeklarował właśnie dwa kontenery o poj. 1,1 m3. W pozostałych dniach odbierane były odpady o objętości pojedynczego kontenera, co w świetle wyjaśnień organu pierwszej instancji, iż personel firmy wywożącej odpady dokonywał oceny stopnia ich zapełnienie także nie budzi zastrzeżeń. Czynności dokumentujące w trakcie odbioru były dokładne, a dane z systemu ewidencji odpadów są rzetelne. Organ odwoławczy nie godził się także z zarzutem naruszenie art. 191 o.p. w zakresie ustaleń dotyczących ilości odebranych odpadów. Nie wyjaśniono bowiem przyczyn dla których zakwestionowano dane z systemu ewidencji odpadów i nie wskazano żadnych dowodów na poparcie tej tezy.

Według organu odwoławczego zgromadzony materiał dowodowy nie potwierdza braku segregacji odpadów na przedmiotowej nieruchomości. Uchybienie to podlegało jednak konwalidacji w toku instancji. Nie można także wykazać, iż organ pierwszej instancji naruszył w sposób istotny postanowienia art. 210 § 1 pkt 6 o.p. Organ wskazał bowiem, w oparciu o jakie dowody czynił ustalenia faktyczne, przede wszystkim odnośnie rzeczywistej ilości odpadów i sposobu jej obliczenia.

Na powyższą decyzję skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w K. wnieśli D. R. (sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt I SA/Kr [...]) i A. R. (sprawa została zarejestrowana pod syg. akt I SA/Kr [...]), zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie przepisów:

- art. 187 § 1 w zw. z art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (zwaną dalej o.p.) poprzez błędne ustalenie (w sposób sprzeczny ze zgromadzonym materiałem dowodowym w sprawie) ilości odbieranych odpadów komunalnych

w okresie objętym decyzją. Wskazano, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze (podobnie jak organ l instancji) dokonało błędnych ustaleń w zakresie ilości odbieranych odpadów komunalnych, przyjmując niejasne/błędne zapisy zawarte w wydrukach odczytów kodów kreskowych dokonanych przez obsługę dokonującą odbioru śmieci. Jak wskazano w uzasadnieniu decyzji, w miesiącu styczniu 2016 roku odebrano rzekomo 11 pojemników 1,1 m3, podczas gdy na str. 9 uzasadnienia wskazano, że w miesiącu styczniu 2016 roku dokonywano 9 krotnego odbioru odpadów nieruchomości skarżącego. Niemożliwym jest odbiór 11 kontenerów od strony odwołującej się, gdyż jest ona w posiadaniu wyłącznie jednego kontenera (a trudno przyjąć że ten sam kontener w obecności pracowników był ładowany

i odbierany dwa razy). Z zapisów odczytów kodów kreskowych wynika natomiast że

w dniu 2 i 9 stycznia odebrano pojemnik dwukrotnie (co świadczy o błędnym odczytaniu kodów, bądź dwukrotnym zeskanowaniu tego samego kontenera). Nie można przy tym zgodzić się ze stanowiskiem organu odwoławczego, że skarżący deklarowali dwa kontenery 1,1 m3, gdyż deklaracja ta dotyczyła odbioru 2 kontenerów w miesiącu w 2015 roku, z kolei z deklaracji z 2016 roku wynika, że skarżący zadeklarowali 8 kontenerów miesięcznie (idąc tokiem rozumowania SKO w tym zakresie należałoby uznać, że skarżący winni wówczas dysponować 8 pojemnikami). Niemożliwym było oddanie 11 kontenerów w miesiącu styczniu, w sytuacji gdy odbiór odpadów od skarżących miał miejsce wyłącznie 9 razy (co świadczy o błędnych zapisach z odczytów kodów kreskowych). Niewątpliwe organ w sposób "arbitralny" ustalił ilość odbieranych rzeczywiście odpadów, a przede wszystkim w sposób odbiegający od materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Nie sposób bowiem przyznać, że odebrano 11 kontenerów odpadów, w sytuacji gdy dane z odczytów są błędne. Sprzeczność ta ma znaczenie

o tyle istotne, że wielkość ustalonych odpadów wpływa na wysokość opłaty, która co do zasadny przy przekroczeniu obowiązuje, jednak jej wliczenie musi opierać się

o prawidłowe dane i wynikać z materiału zgromadzonego w sprawie;

- art. 191 o.p. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów w zakresie ustalonej liczby odbieranych worków, ich rodzaju oraz odbieranych kontenerów. Ustalenia organu nie tylko nie są poparte konkretnym materiałem dowodowym, bo jakkolwiek zdjęcia prezentują worki, ale nie sposób doliczyć się ich ilości, aby odpowiadała ilości ustalonej przez organ. A nadto dowolną oceną jest również przyjęcie ilości odbieranych pojemników 1, 1 m3 w sytuacji, gdy ilość odbieranych pojemników przewyższa ilość odbiorów, co prowadzi do nielogicznych wniosków, że ten sam kontener był odbierany dwukrotnie podczas jednego odbioru odpadów;

- art. 210 § 1 pkt. 6 o.p. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i sporządzenie uzasadnienia decyzji, która nie zawiera wskazań faktów na podstawie, których ustalono rzeczywistą ilość odpadów. Podniesiono, że organy obu instancji ustalenia co do ilości odbieranych odpadów oparły na analizie zapisów zawartych w wydrukach odczytów kodów kreskowych dokonanych przez obsługę pojazdów, który dokonuje odbioru, zestawienia zadeklarowanych ilości pojemników, zestawienia odebranych pojemników (posiadających kody kreskowe), a także dokumentacji fotograficznej.

Z w/w dowodów można ustalić ile płatnik "śmieci" winien mieć odbieranych zgodnie

z deklaracją, ale nie sposób ustalić, ile rzeczywiście było odbieranych śmieci.

Z dokumentacji zdjęciowej wynika bowiem, że liczba odebranych odpadów,

w stosunku do zadeklarowanych nie została przekroczona. Z kolei zapisy odczytów kodów kreskowych (do których odwołuje się organ) są sprzeczne i nie sposób dać wiary takim dowodom. Wiadomym jest, że ustalenie wartości, która płatnik ma "dopłacić" będzie odbywać się poprzez ustalenia różnicy pomiędzy wartością deklaracji, a rzeczywistym odbiorem, ale by to było możliwe trzeba w pierwszej kolejności ustalić, ile tych odpadów zostało rzeczywiście odebranych. Uzasadnienie w/w decyzji nie zawiera wskazania konkretnego dowodu świadczącego o ilości rzeczywistego odbioru odpadów, a nadto organ nie wykazuje, dlaczego innym dowodom nie dał wiary.

Wskazując na powyższe skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji

w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Postanowieniem z dnia 5 maja 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Krakowie działając na podstawie art. 111§2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) postanowił połączyć do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygnaturach od I SA/Kr 1223/21 i I SA/Kr 1224/21 i prowadzić je pod sygnaturą I SA/Kr 1223/21.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do brzmienia art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2017 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej P.p.s.a.), sprawowana jest przez sądy administracyjne na podstawie kryterium zgodności z prawem. Ocenie Sądu podlega zatem zgodność aktów (w tym wypadku decyzji administracyjnej) zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. W związku z tym, w celu wyeliminowania z obrotu prawnego aktu wydanego przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ustalenie, że akt taki dotknięty jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części, Sąd oddala skargę odpowiednio

w całości albo w części (art. 151 P.p.s.a.).

Ponadto wskazać należy, że zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga

w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem art. 57a P.p.s.a.).

Poruszając się w tak zakreślonych ramach kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja narusza podniesione w skardze przepisy prawa procesowego.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest określenie prawidłowej wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w związku z wątpliwościami odnośnie ilości powstałych na przedmiotowej nieruchomości odpadów komunalnych oraz sposobu ich zbiórki w stosunku do danych zadeklarowanych.

Wobec powyższego wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 6m ust. 1 u.c.p.g., właściciel nieruchomości jest zobowiązany złożyć deklarację o wysokości opłaty

(o ustalonym wzorze) do właściwego wójta, burmistrza lub prezydenta miasta. Natomiast na podstawie art. 21 § 2 o.p. jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, a zobowiązanie podatkowe powstaje

w sposób określony w § 1 pkt 1 tej normy - tzn. tak jak zobowiązanie z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi - podatek wykazany w deklaracji jest podatkiem do zapłaty. Na właścicieli nieruchomości nałożono więc obowiązek samodzielnego naliczania i uiszczania przedmiotowej opłaty. Właścicielami nieruchomości w rozumieniu przepisów powyższej ustawy są także współwłaściciele, użytkownicy wieczyści oraz jednostki organizacyjne i osoby posiadające nieruchomości w zarządzie lub użytkowaniu, a także inne podmioty władające nieruchomością (art. 2 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g.).

Obowiązek ponoszenia opłaty dotyczy właścicieli nieruchomości zamieszkałych, a także niezamieszkałych ale takich na których powstają odpady komunalne, a rada gminy w drodze uchwały postanowiła o ich odbiorze (art. 6c ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 6h u.c.p.g.). W przypadku nieruchomości niezamieszkałych, ale takich z których gmina odbiera odpady komunalne, opłata za gospodarowanie nimi stanowi iloczyn zadeklarowanej liczby pojemników z odpadami komunalnymi powstającymi na danej nieruchomości oraz uchwalonej stawki - art. 6j ust. 3 u.c.p.g.

Wysokość stawek opłaty za pojemnik nieselektywnie zbieranych i odbieranych odpadów ustalony został w § 1 uchwały [...] Rady Miasta Z. z dnia 22 września 2014 r. (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z 2014 r. poz. [...]), a w przypadku selektywnie zbieranych i odbieranych odpadów w § 2. Jeżeli deklaracja nie została złożona lub zawarte w niej dane budzą wątpliwości, organ w drodze decyzji określa wysokość opłaty.

Zgodnie z treścią art. 60 ust. 1 u.c.p.g. w przypadku niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody, a w przypadku ich braku - uzasadnione szacunki, w tym w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze.

Słusznie zauważył organ odwoławczy, że organ podatkowy wszczynając postępowanie na podstawie art. 60 u.c.p.g. zobligowany jest przeprowadzić postępowanie podatkowe w pełnym zakresie i prawidłowo ustalić wszystkie dane istotne dla określenia zobowiązania publicznoprawnego wynikającego z rozdziału 3a ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.

W toku postępowania organ podatkowy zobowiązany jest zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 187 § 1 o.p.). Natomiast to czy dana okoliczność została udowodniona, organ ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego (art. 191 o.p.).

Nie ulega wątpliwości Sądu, że w niniejszej sprawie stroną postępowania podatkowego byli współwłaściciele nieruchomości o księdze wieczystej nr [...] D. R. i A. R.. Jak wyżej bowiem wskazano właścicielami nieruchomości w rozumieniu ww. ustawy o utrzymaniu czystości

i porządku w gminach są także współwłaściciele, użytkownicy wieczyści oraz jednostki organizacyjne i osoby posiadające nieruchomości w zarządzie lub użytkowaniu,

a także inne podmioty władające nieruchomością (art. 2 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g.)

Powyższa okoliczność nie budzi wątpliwości. Okolicznością sporną jest wysokość naliczonej opłaty za miesiąc styczeń 2016 r.

z uwagi na ustalenia stanu faktycznego.

Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że w art. 122 o.p. została uregulowana zasada prawdy obiektywnej, uważana za naczelną zasadę postępowania administracyjnego, w tym także podatkowego. Treścią tej zasady jest obowiązek podejmowania przez organy podatkowe z urzędu wszelkich działań niezbędnych do wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy oraz ustalenia na tej podstawie stanu faktycznego zgodnego ze stanem rzeczywistym

i uzyskanie w ten sposób podstawy do prawidłowego zastosowania przepisów prawa podatkowego. Dążąc do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, organy podatkowe powinny w pierwszej kolejności ustalić, jakie fakty są istotne

z punktu widzenia przepisów prawa materialnego mogących mieć w sprawie zastosowanie. W dalszej kolejności rzeczą organów jest rozważenie, jakie dowody będą pomocne w ustaleniu wspomnianych faktów. Kolejny etap to przeprowadzenie z urzędu tych dowodów oraz innych dowodów wnioskowanych przez stronę.

Z kolei przepis art. 187 §1 o.p. stanowi konkretyzację zasady przewidzianej w art. 122 o.p., poprzez wprowadzenie dyrektywy zupełności postępowania dowodowego. Z art. 187 § 1 oraz z art. 122 o. p. wynika ponadto zasada oficjalności postępowania dowodowego. To bowiem organ podatkowy zabiega w postępowaniu o udowodnienie każdego faktu za pomocą wszystkich dostępnych środków i źródeł dowodowych, by wydać stosowne orzeczenie. Z zasadami oficjalności i zupełności postępowania dowodowego wiąże się obowiązek wyjaśniania wszystkich okoliczności faktycznych, istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy oraz zebrania materiału dowodowego z urzędu. Rozpatrzenie materiału dowodowego musi być wyczerpujące, a zatem wszechstronne, dogłębne, szczegółowe, gruntowne, dokładne.

Organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 191 o.p.). Swobodna ocena dowodów nie oznacza jednak, że organ jest uprawniony do oceny dowodów według "swego widzimisię"; swoją ocenę w tej mierze obowiązany jest bowiem oprzeć na przekonywujących podstawach i dać temu wyraz w uzasadnieniu. Swobodna ocena dowodów, aby nie przekształciła się w samowolę, musi być dokonana zgodnie

z normami prawa procesowego oraz zachowaniem określonych reguł tej ocen.

Tymczasem jak wynika z akt sprawy organ odwoławczy nie uczynił zadość wyżej wymienionym obowiązkom.

Organ odwoławczy w niniejszej sprawie określił wysokość opłaty za gospodarowanie z nieruchomości w Z. przy ul. [...] za miesiąc 2016 r. styczeń na kwotę 1.433,00 zł. Do wyliczenia powyższego przyjął oddanych: 87 sztuk worków 0,12 m3x8,00 zł = 696,00 zł oraz 11 sztuk kontenerów 1,1 m3 x 67,00 zł = 737,00 zł. Co prawda w sprawie zadeklarowano 36 szt. worków o poj. 60 l., 69 szt. worków o poj. 120 l. oraz 11 sztuk kontenerów. Jednak opłatę w tym zakresie (36 sztuk o pojemności 60 l. odpowiada 18 szt. o pojemności 120 l.) wyliczono w decyzji na korzyść podatnika.

Zdaniem organu odwoławczego ilość oddanych odpadów nie zgadza się jednak z samookreśleniem z dnia 11 sierpnia 2015 r. Jak podał w przypadku kontenerów 1,1 m 3 zamiast 8 pojemników odebrano 11, dlatego opłatę naliczono w stosunku do ilości 11 sztuk pojemników. Stosując powyższe wyliczenia organ odwoławczy oparł się na danych z elektronicznego systemu ewidencji odpadów, jednocześnie wskazując, że dokumentacja fotograficzna w niniejszej sprawie ma jedynie charakter pomocniczy.

Rzecz jednak w tym, że w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji strona odwołująca się podniosła, iż w miesiącu styczniu 2016 r. dokonano 7 krotnego odbioru odpadów z nieruchomości, co świadczy o fakcie, że kontener 1,1m3 mógł być maksymalnie odebrany 7 razy, bo nie jest możliwe aby ten sam kontener w obecności pracownika był ładowany i odbierany dwa razy. Nadto każdorazowo przy odbiorze kontenera 1,1 m3 była wykonywana fotografia kodu kreskowego i w miesiącu styczniu tych zdjęć jest właśnie 7 czyli tyle ile razy był dokonywany odbiór. Z kolei w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie strona skarżąca podniosła, że w miesiącu styczniu 2016 r. zadeklarowano 8 kontenerów miesięcznie. Niemożliwym było więc oddanie 11 kontenerów w miesiącu styczniu, w sytuacji gdy odbiór odpadów od strony skarżącej miał miejsce wyłącznie 9 razy.

W ocenie Sądu organ podatkowy II instancji dysponując takimi informacjami powinien powziąć wątpliwość, co do rzeczywistej liczby odebranych kontenerów

o pojemności 1,1 m3 i naliczonej w związku z tym wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

Logiczne w tym zakresie wydaje się rozumowanie strony skarżącej, zgodnie

z którym nie było możliwe dokonanie dwukrotnego odbioru kontenerów w dniach 2 i 9 stycznia 2016 r. Z materiału dowodowego wynika bowiem, że w dniach tych podwójnego odbioru dokonano w tej samej godzinie.

Tymczasem w niniejszej sprawie organ odwoławczy nie poczynił ustaleń, na podstawie których, bez żadnej wątpliwości można byłoby uznać za prawidłowe wyliczenie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za miesiąc styczeń 2016 r. W świetle powyższego trudno zgodzić się z organem odwoławczym, że w niniejszej sprawie czynności dokumentujące w trakcie odbioru były dokładne, a dane z systemu ewidencji odpadów rzetelne.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy próbując bronić swojego stanowiska wykazuje, że przeliczenie odpadów w workach 60 l było przeliczane tak jakby były odbierane w workach 120 l natomiast te ostatnie odbierane większej ilości niż zadeklarowana, były odbierane jako wypełnienie kontenera 1,1m3. Niemniej jednak stanowisko to nie zostało wykazane i właściwie wyjaśnione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak i nie znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Sam bowiem organ przyznaje, że w styczniu 2016 r. odebrano ( czyli stwierdzono fizyczne istnienie ) 36 szt. worków o poj. 60l, i 69 szt. worków o poj.120 l. i 11 razy odebrano kontener o poj. 1.100 l. Przeliczenie worków 60 l na worki 120 l daję liczbę 87 worków 120 l , które podlegały opłacie po 8 zł. za worek – razem 696,00 zł. Nigdzie natomiast nie podnoszono aby worki 120l litrowe były przeliczane na kontenery. Wręcz przeciwnie, kategorycznie stwierdzono, że odebrano 11 kontenerów 1.100 l.

Sąd podkreśla, że poczynione w toku postępowania odwoławczego ustalenia faktyczne i ich ocena prawna powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego. Zgodnie bowiem z art. 210 § 4 o.p. uzasadnienie powinno zawierać w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności; uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Nie powinno zabraknąć zredagowanych w sposób należyty motywów decyzji (por. wyroki: WSA w Warszawie z dnia 14 marca 2008 r., III SA/Wa 2154/07, WSA w Warszawie z dnia 26 czerwca 2008 r., III SA/Wa 488/08). Sąd zauważa bowiem, że uzasadnienie faktyczne i prawne jest jednym z niezbędnych elementów decyzji. Proces rozumowania organu, wnioski dotyczące oceny dowodów oraz argumenty przemawiające za przyjęciem określonej opinii, winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji tak by adresat, a nadto sąd dokonujący kontroli legalności aktu, miał możliwość zapoznania się nie tylko ze stwierdzeniem organu, ale również z analizą, jaką organ przeprowadził w stosunku do każdego z dowodów i przyczyn, dla których niektóre dowody zostały uznane za wiarygodne, a innym odmówiono wiarygodności. Niezbędne jest też wykazanie jakie znaczenie dla potrzeb rozstrzyganej sprawy mają dowody wskazane przez organ w uzasadnieniu decyzji. Tylko decyzja spełniająca te kryteria może w pełni realizować zasady ogólne postępowania wyrażające się w prowadzeniu postępowania w sposób budzący zaufanie do organów (art. 121 § 1 o.p.) oraz przekonywaniu polegającym na wyjaśnieniu stronie zasadności przesłanek, którymi kierowano się przy załatwianiu sprawy (art. 124 ab initio o.p.).

Odnosząc się z kolei do uzasadnienia prawnego decyzji Sąd szczególnie podkreśla, że przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego jest ocena

z punktu widzenia zgodności z prawem procesu konkretyzacji (zastosowania) norm prawa materialnego (głównie administracyjnego) w określonej sytuacji faktycznej. Możliwość kontroli przez Sąd procesu subsumpcji poprzedzać powinna kontrola prawidłowości ustalenia stanu faktycznego sprawy, przyjętego jako faktyczna podstawa rozstrzygnięcia kontrolowanej decyzji.

Skoro w niniejszej sprawie Sąd powziął wątpliwości co do ustaleń stanu faktycznego, przedwczesna byłaby kontrola przeprowadzonego przez organy procesu subsumpcji przepisów prawa materialnego.

Z powyższego wynika, że zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów art. 187 §1 w zw. z art. 122 o.p., art. 191 o.p., art. 210 §1 pkt 6 o.p. w zakresie ustalenia opłaty za miesiąc styczeń 2016 r. okazały się zasadne.

Ponownie rozpatrując sprawę organ przeprowadzi postępowanie zgodnie

z wymogami wynikającymi z powołanych wyżej przepisów ordynacji podatkowej, mając na uwadze, że strona skarżąca nie może ponosić negatywnych skutków wadliwego działania organu.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji.

O kosztach (pkt 2 sentencji) orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a.