Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SAB/Gl 149/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-02-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7 w zw. z art. 10
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Matan (spr.) Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Nowacka-Brzeźniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2013 r. sprawy ze skargi J. J. na bezczynność Przewodniczącego Zarządu A w przedmiocie informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] J.J. zwrócił się do Przewodniczącego Zarządu A (dalej: A) o udostępnienie informacji publicznej na temat wysokości aktualnych na dzień [...] cen netto za jeden wozokilometr, płaconych przewoźnikom za usługi przewozowe w ramach poszczególnych umów i na poszczególnych liniach, a także informacji o aktualnych na ten dzień cen za dodatkowe usługi zlecane poszczególnym przewoźnikom (m.in. w postaci aneksów do umów lub odrębnych umów) np. za kontrolę biletów przez kierowców, czy za dynamiczną informację pasażerską.

Jak podnosi w skardze na bezczynność z dnia [...], A udostępnił mu część wnioskowanej informacji, przy czym nie udostępnił informacji o stawkach płaconych B w T. za usługi przewozowe (pracę eksploatacyjną) wykonywane na obszarze działania A.

Wnioskodawca zwrócił uwagę A na brak tej informacji, jednakże nie uzyskał odpowiedzi. Pomimo upływu terminu określonego w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej A informacji w tej części nie udostępnił skarżącemu, pozostając w bezczynności

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie z tej racji, że wnioskodawca żądał udzielenia informacji odnośnie cen netto za jeden wozokilometr należnych przewoźnikom za wykonywane usługi, natomiast B w T. (dalej: B) nie posiada statusu przewoźnika w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt. 11 ustawy z dnia 16 grudnia 2011 r. o publicznym transporcie zbiorowym (Dz.U. Nr 5, poz. 13 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przewoźnikiem jest przedsiębiorca uprawniony do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób na podstawie potwierdzenia zgłoszenia przewozu. B nie prowadzi działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób, lecz jest związkiem międzygminnym zapewniającym funkcjonowanie publicznego transportu zbiorowego na obszarze jego działania, a zatem organizatorem publicznego transportu zbiorowego po myśli art. 4 ust. 1 pkt. 9 w zw. z art. 4 ust. 2 pkt. 1 ustawy o publicznym transporcie drogowym, który współpracuje z A.

Pismem procesowym z dnia [...] J.J. wskazał, iż na tak samo sformułowane pytania kierowane przez niego do A we wcześniejszych latach, uzyskał bez problemu informacje o stawkach płaconych B. Od tego czasu stan faktyczny nie uległ zmianie. Ponadto, jak zauważa, w rozliczeniach usług przewozowych B traktowany jest identycznie jak wszyscy inni przewoźnicy świadczący usługi, co potwierdza treść umowy zawartej między A a B, z której wynika, że chodzi o "wzajemne świadczenie usług przewozu pasażerów w autobusowej komunikacji miejskiej". Nieudzielenie żądanej informacji, jego zdaniem, ma na celu trudnienie dostępu do informacji publicznej i oznacza brak dobrej woli A w realizacji wniosku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle obowiązujących unormowań, w szczególności zgodnie z regulacją art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sąd administracyjny, w zakresie swojej kognicji, orzeka między innymi w przedmiocie skarg na bezczynność organów administracji publicznej kontrolując postępowanie tych organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego.

Celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. W doktrynie oraz orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. Przy badaniu zasadności skargi na bezczynność organu administracji nie ma znaczenia z jakich powodów określony akt, czy czynność nie została dokonana przez organ. Przy czym Sąd bierze pod uwagę stan sprawy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy. Skarga na bezczynność organu ma bowiem na celu, przede wszystkim, wymuszenie na organie administracji załatwienia sprawy. W świetle powyższego dla uznania bezczynności organu konieczne jest ustalenie, że organ administracji był zobowiązany, na podstawie obowiązujących przepisów prawa, do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności i mimo to nie podejmuje działań mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi.

W rozpatrywanej sprawie skarżący upatruje bezczynność organu w fakcie nieudostępnienia informacji o stawkach płaconych B w T. za usługi przewozowe (pracę eksploatacyjną) wykonywane na obszarze działania A.

W pierwszym rzędzie należy wskazać, iż w myśl art. 61 Konstytucji RP oraz art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępnie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm., dalej: u.d.i.p.) każdemu przysługuje prawo dostępu do informacji publicznej , z zastrzeżeniem ograniczeń wynikających z u.d.i.p. oraz z ustaw szczególnych. Prawo to może być realizowane w różnych formach, w tym poprzez :

1/ ogłaszanie w Biuletynu Informacji Publicznej;

2/ udostępnienie na wniosek (art. 10 ust. 1 u.d.i.p);

3/ wyłożenie lub wywieszenie w miejscach ogólnie dostępnych albo przez zainstalowane w takich miejscach urządzenia umożliwiające zapoznanie się z tą informacją (art. 11 u.d.i.p);

4/ wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia (art. 7 ust. 1 pkt. 3 u.d.i.p.). Uprawnienie to obejmuje także posiedzenia pochodzących z powszechnych wyborów kolegialnych organów jednostek pomocniczych jednostek samorządu terytorialnego i ich kolegialnych organów pomocniczych (art. 20 w zw. z art. 18 i 19 u.d.i.p.).

5/ umieszczanie informacji publicznych w centralnym repozytorium informacji publicznych ( o którym mowa w art. 9b u.d.i.p.).

Zgodnie z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek. Tryb "wnioskowy" udzielania informacji publicznej ma szczególny charakter wobec trybu "urzędowego" (umieszczenie informacji publicznych w BIP i w centralnym repozytorium) m.in. z tej racji, że wymaga inicjatywy ze strony podmiotu zainteresowanego. Inicjatywa ta przyjmuje formę wniosku, który, jak należy przyjąć, określa zakres przedmiotowy i podmiotowy żądanej informacji oraz sposób i formę jej udostępnienia. W ocenie Sądu adresat wniosku pozostaje związany oświadczeniem woli w nim zawartym, tym samy nie ma możliwości modyfikacji tego żądania (poza przypadkami wyraźnie w ustawie wskazanymi).

Przenosząc te ustalenia na grunt rozpatrywanej sprawy przyjąć trzeba , iż A pozostając związany wnioskiem J.J. z dnia [...], którym to wyraźnie stwierdza, iż chodzi mu o informację dotyczącą cen netto za jeden wozokilometr płacony przez A poszczególnym "przewoźnikom" (k.-4) ograniczył zakres swojego żądania jedynie do cen płaconych podmiotom mającym status prawny przewoźników.

Ustawa z dnia 16 grudnia 2011 r. o publicznym transporcie zbiorowym (Dz.U. Nr 5, poz. 13 ze zm., dalej: u.p.t.z.) rozdziela role przewoźnika i organizator publicznego transportu zbiorowego. "Przewoźnik", zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt. 11 ustawy, to przedsiębiorca uprawniony do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób na podstawie potwierdzenia zgłoszenia przewozu, a w transporcie kolejowym - na podstawie decyzji o przyznaniu otwartego dostępu. Natomiast "organizator publicznego transportu zbiorowego" to właściwa jednostka samorządu terytorialnego albo minister właściwy do spraw transportu, zapewniający funkcjonowanie publicznego transportu zbiorowego na danym obszarze; organizator publicznego transportu zbiorowego jest "właściwym organem", o którym mowa w przepisach rozporządzenia (WE) nr 1370/2007, przy czym pojęcie jednostki samorządu terytorialnego obejmuje również związek międzygminny lub związek powiatów (art. 4 ust. 2 pkt. 1 u.p.t.z.).

Ustawa, co ma istotne znaczenie dla określenia pozycji przewoźnika i organizatora publicznego transportu drogowego, wyróżnia także "operatora publicznego transportu zbiorowego", pod którym to pojęciem rozumie samorządowy zakład budżetowy oraz przedsiębiorca uprawniony do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób, który zawarł z organizatorem publicznego transportu zbiorowego umowę o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego, na linii komunikacyjnej określonej w umowie.

Wobec powyższego nie powinno budzić wątpliwości, iż związek międzygminny może pełnić jedynie rolę organizatora publicznego transportu zbiorowego, który przy pomocy operatora (operatorów) publicznego transportu zbiorowego realizuje zadanie publiczne należące do samorządowej gminy. Nie prowadzi działalności gospodarczej w zakresie przewozów i tym samy nie ma statusu przewoźnika.

Przyznać zatem należy rację A, iż ze względu na status organizatora publicznego transportu drogowego ( a nie przewoźnika) B w T., przy takiej treści wniosku o udostępnienie informacji publicznej, nie był on zobowiązany do udzielenia żądanej informacji w zakresie odnoszącym się do B w T.

Wobec powyższego w przedmiotowej sprawie nie zachodzi stan bezczynności.

W kontekście powyższych ustaleń zarzuty podnoszone w skardze oraz w piśmie procesowym z dnia [...] nie znajdują uzasadnienia. W szczególności nie ma istotnego znaczenia to, ze wcześniej A udzielał skarżącemu w tym zakresie informacji.

Mając powyższe na uwadze Sąd w oparciu o regulację art. 151 orzekł, jak w sentencji wyroku.