Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 667/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Finanse publiczne
Skarżony organ: Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 1, art. 14 ust. 1 pkt 2, art. 52 ust. 1 i ust. 2
journal: Dz.U. 2014 poz 1620
law: Ustawa z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki - tekst jedn.
article: art. 8, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 200
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura (spr.), Sędzia WSA - Marek Krawczak, Protokolant - st. spec. Mariusz Dzierzęcki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2018 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania środków finansowych na realizację projektu; 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego na rzecz [...] kwotę 200 zł (słownie dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postpowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] stycznia 2018 r. nr [...] Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego utrzymał w mocy decyzję własną z [...] sierpnia 2017 r. nr [...] odmawiającą przyznania Uniwersytetowi [...] środków finansowych na realizację projektu pod nazwą "[...]".

Zaskarżona decyzja zapadła w następujących okolicznościach:

Uniwersytet [...] złożył wniosek w konkursie "Epoka jagiellońska i jej dziedzictwo w I Rzeczypospolitej do 1795 roku", w ramach programu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego (dalej Minister) pod nazwą "Narodowy Program Rozwoju Humanistyki" w module "Fundamenty" ustanowionego komunikatem tegoż Ministra z 12 lipca 2016 r. (M. P. poz. 674), ogłoszonego w dniu 6 października 2016 r. na stronie podmiotowej Ministra w BIP (z terminem zamknięcia ustalonym na dzień 31 stycznia 2017 r.). W konkursie przyjęto tryb oraz kryteria oceny wniosków zgodne z procedurą opracowaną przez Zespół doradczy - Radę Narodowego Programu Rozwoju Humanistyki (NPRH), powołaną przez Ministra NiSW na podstawie art. 52 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki (Dz.U. z 2016 r. poz. 2045 z późn. zm.), opisaną w ogłoszeniu konkursowym.

Decyzją z [...] sierpnia 2017 r. Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego odmówił Uniwersytetowi [...] przyznania pomocy w konkursie.

Minister w uzasadnieniu decyzji wskazał, że w I etapie konkursu ocenę wniosku przeprowadził zespół specjalistyczny do spraw pierwszego etapu oceny wniosków, złożony z ekspertów w zakresie nauk humanistycznych.

Zespół Specjalistyczny 1, (dalej ZS-1) dokonał oceny zgodnie z pkt 19 ogłoszenia o konkursie tj. na podstawie analizy pełnych wersji wniosków, z uwzględnieniem następujących kryteriów: a) stopień zgodności wniosków z celami i zakresem programu; b) wartość naukowa projektu; c) dorobek naukowy kierownika projektu; d) kompetencje członków zespołu w zakresie prac wskazanych w programie, tj. źródłowych, dokumentacyjnych, edytorskich, translatorskich, słownikowych lub bibliograficznych; e) znaczenie planowanych wyników badań dla innych prac nad polskim dziedzictwem kulturowym; f) wpływ realizacji projektu na rozwój młodej kadry naukowej.

W wyniku przeprowadzonej oceny wniosek otrzymał ocenę końcową 16,5 pkt, w określonej w ogłoszeniu - 50 punktowej skali ocen.

W opinii ZS-1 projekt odpowiada celom programu "Fundamenty", ale w opisie brakuje dokładniejszej charakterystyki komentarza porównawczego: zawiera on ogrom spraw, których pełne uwzględnienie nie wydaje się realne, a z tego wynika, że nie wiadomo, jaki poziom tych komentarzy będzie realizowany. Wątpliwości zespołu wzbudziła ogólnikowość opisu planowanych badań nad recepcją, co sprawia, że wynik naukowy projektu zarysowany został mgliście. Zwrócono uwagę, że wszyscy wykonawcy projektu są prawnikami, którym brak odpowiednich kompetencji w zakresie edytorstwa, polonistyki i neolatynistyki, a także doświadczeń badawczych w odniesieniu do dziejów XVI-XVIII w., niezbędnych do opracowania komentowanej edycji naukowej tekstów z epoki nowożytnej.

Zgodnie z pkt 20 ogłoszenia o konkursie ZS-1 ustalił listę rankingową ocenionych wniosków, którą wraz z rekomendacjami dotyczącymi kwalifikacji wniosków do II etapu konkursu, przedłożył Radzie NPRH. Rada, po zapoznaniu się z listą rankingową przedstawioną przez ZS-1 rekomendowała Ministrowi listę wniosków do II etapu konkursu. Minister, podzielił opinię Rady NPRH w kwestii rekomendacji wniosków do II etapu i na podstawie przedłożonej listy rankingowej, skierował do II etapu konkursu 16 wniosków z ocenami 40 i więcej pkt, spośród 36 ocenianych, podejmując jednocześnie decyzję o odmowie przyznania środków finansowych na realizację pozostałych projektów – w tym złożonego przez wnioskodawcę. Okoliczność ta legła u podstaw odmowy przyznania pomocy finansowej.

W związku z powyższą decyzją wnioskodawca złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

We wniosku wnioskodawca wniósł o uchylenie przedmiotowej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia i zarzucił przedmiotowej decyzji naruszenie:

1) art. 7, art. 77 § 1 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a nadto brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego;

2) art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak szczegółowego uzasadnienia przedmiotowej decyzji;

3) pkt. 1 c. "ogłoszenia o konkursie" poprzez nieuwzględnienie faktu, iż efektem realizacji projektu ma być nowa baza dokumentacyjna;

4) pkt. 2 "ogłoszenia o konkursie" poprzez błędną kwalifikację projektu jako "edycji naukowej";

5) pkt 3 c. "ogłoszenia o konkursie" poprzez nieuwzględnienie faktu, że projekt wzbogaci w istotny sposób warsztat badawczy.

W uzasadnieniu wniosku wnioskodawca przypomniał zastrzeżenia jakie Minister zawarł w zaskarżonej decyzji w odniesieniu do wniosku i wskazał, że uzasadnienie, stanowiące jeden akapit decyzji, jest bardzo ogólnikowe. Stwierdził, ze w toku oceny projektu, nie uzasadniono szczegółowo punktacji, przyznanej za poszczególne kryteria, wskazane w pkt. 19 a i d "ogłoszenia o konkursie", natomiast w odniesieniu do pozostałych kryteriów brak jest uzasadnienia (pkt. 19 b,c,e,f, "ogłoszenia").

Wskazał, że Zespół ZS-1 błędnie zakwalifikował projekt jako "edycję naukową tekstów z epoki nowożytnej", zarzucając brak odpowiednich kompetencji wszystkich wykonawców projektu w zakresie edytorstwa", ponieważ projekt, nie jest edycją aktów konstytucyjnych z okresu I Rzeczypospolitej lecz komentarzem do przepisów tych aktów. Publikacje tychże aktów konstytucyjnych są znane od dawna historykom prawa; zostały wydane w Volumina Legum oraz (częściowo) Volumina Constitutionum i nie ma potrzeby ich kolejnej edycji. Celem projektu było przygotowanie komentarza do poszczególnych przepisów tych aktów na wzór współczesnych komentarzy do ustaw, zarówno w formie tradycyjnej (papierowej) jak również elektronicznej (w formie podobnej do systemu informacji prawnej LEX, LEGALIS etc.). W zamyśle inicjatorów projektu było to naukowe opracowanie poszczególnych, wyodrębnionych jednostek tekstu prawnego, a nie ich edycja. Forma glosy oraz komentarza prawniczego jest wyodrębniona w Polskiej Bibliografii Naukowej jako odrębna forma opracowania oryginalnych wyników badań o charakterze analitycznym (por. art. 4c ust. 3 pkt. 2 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki). Forma komentarza jest specyficzną formą naukowego opracowania wyników badań. Zdaniem wnioskodawcy z powyższego należy wnosić, że ZS-1, nie posiadał wystarczających kompetencji do oceny projektu, skoro nazwał ów projekt "komentarzem porównawczym", a nadto uznał, że projekt zawiera "planowane badania nad recepcją" .Jest nawet możliwe, że w uzasadnieniu powołano się na jakiś inny projekt.

Zgłoszony wniosek zawierał projekt nie tylko o charakterze nowatorskim ale wręcz pionierskim. Dotychczas nie został opublikowany wynik badań naukowych nad dawnymi aktami prawnymi w formie komentarza prawniczego.

Opracowanie wyników analitycznych badań nad jednostkami dawnego tekstu prawnego wymaga wiedzy prawniczej, a nadto historycznoprawnej. Bezzasadnie w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji zakwestionowano kompetencje wykonawców projektu, wskazując, że wszyscy są prawnikami. Wnioskodawca opisał dokonania naukowe zespołu projektu i podkreślił, że gdyby wykonawcy projektu nie byli prawnikami, nie byliby w stanie zrealizować formy komentarza prawniczego. Nadmienił, że wśród wymagań w procedurze przygotowania projektu, nie przewidywano obligatoryjnego przedstawienia dorobku pozostałych poza kierownikiem, wykonawców projektu i gdyby wymóg przedstawienia dorobku pozostałych wykonawców był obligatoryjny, zostałby spełniony.

Projekt zmierzał do analizy aktów konstytucyjnych I Rzeczypospolitej, a zatem ich wykładni (komentarza do każdej jednostki tekstu prawnego), praktyki stosowania oraz literatury przedmiotu, co należałoby kwalifikować jako stworzenie nowej bazy dokumentacyjnej (pkt 1 c. "ogłoszenia o konkursie" oraz opracowanie dokumentacyjne (pkt. 2 "ogłoszenia o konkursie"). Stwierdzenia, padające w uzasadnieniu, że projekt jest mglisty, ogólnikowy i nierealny, świadczą o dowolności oceny. W historii prawa nikt wcześniej nie zastosował proponowanej we wniosku formy opracowania wyników badań nad źródłem (dawnym aktem prawnym). Z tej przyczyny w stopniu bardzo wysokim projekt realizuje wymogi narzucone w "ogłoszeniu o konkursie", a w szczególności pkt. 3 c. "ogłoszenia o konkursie", gdyż wzbogaca w istotny sposób warsztat badawczy. Powoduje to konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji.

Decyzją z [...] stycznia 2018 r. Minister utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Minister w uzasadnieniu przedstawił stan sprawy i odnosząc się do zarzutów wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazał, że zgodnie z art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki (Dz. U. z 2016 r., poz. 2045, z późn. zm.) wniosek został skierowany do zaopiniowana przez Zespół odwoławczy ds. opiniowania wniosków o ponowne rozpatrzenie spraw dotyczących przyznania lub odmowy przyznania środków finansowych na naukę, powołany zarządzeniem Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 15 września 2014 r. (Dz. U. z 2014 r., poz. 50), o czym powiadomiono stronę skarżącą pismem z dnia [...]września 2017 r. sygn. [...].

Minister wskazał, że Zespół odwoławczy na posiedzeniu w dniu [...]listopada 2017 r. dokonał analizy zgromadzonych materiałów i wyraził opinię o zasadności utrzymania w mocy decyzji z [...]sierpnia 2017 r. odmawiającej przyznania środków finansowych na realizację projektu zgłoszonego przez wnioskodawcę. Zespół odwoławczy, nie stwierdził naruszeń kodeksu postępowania administracyjnego ani uchybień formalnych lub innych naruszeń procedury konkursowej, które zgodnie z pouczeniem zawartym w decyzji uzasadniają zwrócenie się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Minister podkreślił, że podzielił opinię Zespołu odwoławczego, nie znajdując argumentów uzasadniających zmianę decyzji i uznając, że ocena wniosku dokonana została zgodnie z obowiązującym prawem i nie zostały naruszone procedury konkursowe, a także nie wystąpiły inne naruszenia formalne przy przyznawaniu środków finansowych.

Od powyższej decyzji wnioskodawca złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego i zarzucił decyzji naruszenie:

1) art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki (Dz. U. z 2018 r., poz. 87 j.t.) poprzez błędne przyjęcie, że w sprawie nie doszło do naruszenia procedury konkursowej lub innych naruszeń formalnych, gdy tymczasem doszło do:

a) naruszenia pkt. 19 Ogłoszenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 6 października 2016 r. o konkursie pod nazwą "Epoka jagiellońska i jej dziedzictwo w I Rzeczypospolitej do 1795 roku" w ramach modułu "Fundamenty" Narodowego Programu Rozwoju Humanistyki - 2016 r.; dalej jako "ogłoszenie o konkursie", poprzez brak uwzględnienia wszystkich kryteriów wymienionych w tym punkcie, brak uzasadnienia szczegółowo punktacji, przyznanej za poszczególne kryteria, wskazane w pkt. 19 a. i d. "ogłoszenia o konkursie", oraz brak uzasadnienia w odniesieniu do pozostałych kryteriów (pkt. 19 b, c, e i f "ogłoszenia o konkursie"),

b) naruszeń wskazanych w pkt 3, 4 i 5 poniżej;

2) § 2 pkt. 10) rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 12 grudnia 2016 r. w sprawie przyznawania kategorii naukowej jednostkom naukowym i uczelniom, w których zgodnie z ich statutami nie wyodrębniono podstawowych jednostek organizacyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 2154), poprzez błędną kwalifikację publikacji naukowej, przewidzianej jako wynik realizacji projektu;

3) pkt. 2 "ogłoszenia o konkursie" poprzez błędną kwalifikację projektu jako "edycji naukowej";

4) pkt. 1 c. "ogłoszenia o konkursie" poprzez nieuwzględnienie faktu, iż efektem realizacji projektu ma być nowa baza dokumentacyjna;

5) art. 14 ust. 2 ww. ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki w zw. z art. 52 ust. 2 i 4 tejże ustawy oraz § 1 i § 2 zarządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 15 września 2014 r. w sprawie powołania Zespołu odwoławczego do spraw opiniowana wniosków o ponowne rozpatrzenie spraw dotyczących przyznania lub odmowy przyznania środków finansowych na naukę (Dz. Urz. MNiSW z 2014 r., poz. 50) poprzez zaopiniowanie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez Zespół odwoławczy w dniu [...] listopada 2017 r., po zakończeniu kadencji tego Zespołu, przewidzianej do dnia [...] września 2017 r.;

6) art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 j.t. ze zm.; dalej jako "Kpa") poprzez brak merytorycznego, ponownego rozpatrzenia wniosku;

7) art. 7, art. 77 § 1 Kpa poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, a nadto brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego;

8) art. 107 § 3 Kpa poprzez brak szczegółowego uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skarżący przypomniał tok sprawy oraz stanowisko Ministra przedstawione w zaskarżonej decyzji jak również swoje zarzuty zgłoszone w odniesieniu do decyzji organu wydanej w I instancji.

Podkreślił, że wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej przedmiotową decyzji Ministra, podając we wniosku określone zarzuty i argumenty na ich poparcie, dowodzące nieprawidłowości podjętej w I instancji decyzji.

Przypomniał, że zgodnie z art. 127 § 3 K.p.a. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy powinien zostać poddany analizie zarówno pod względem formalnym, jak i merytorycznym. W tym względzie przytoczył liczne wyroki sądów administracyjnych wskazując, że zarówno orzecznictwo, jak i doktryna są zgodne, iż : "Funkcją odwołania jest doprowadzenie do kontroli decyzji organu I instancji przez ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ odwoławczy. Oznacza to, że "organ odwoławczy powinien rozpatrzyć sprawę na nowo w jej całokształcie. W literaturze wskazano, że kryteriami tej kontroli obok legalności, celowości i słuszności rozstrzygnięcia są także gospodarność i rzetelność (A. Wiktorowska, Zasada ogólna..., s. 80). Wskazał, że organ odwoławczy jest zobowiązany do wydania decyzji rozstrzygającej sprawę co do meritum (teza pierwsza wyroku NSA z 11 czerwca 1999 r., IV SA 2498/98, LEX nr 48645). Podobnie jak w postępowaniu odwoławczym, organ rozpatrujący wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy jest zobowiązany do powtórnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy w całości". Nadmienił, że w podstawach prawnych przedmiotowej decyzji przywołano art. 127 § 3 K.p.a., nie zaś art. 14 ust. 2 ustawy o zasadach finansowania nauki.

Nadto wskazał, że przedmiotowy wniosek opiniował Zespół odwoławczy ds. opiniowania wniosków o ponowne rozpatrzenie spraw dotyczących przyznania lub odmowy przyznania środków finansowych na naukę, powołany zarządzeniem Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 15 września 2014 r. (Dz. U. 2014, poz. 50), co wynika z treści uzasadnienia decyzji. Zgodnie z § 1 tego zarządzenia Zespół odwoławczy został powołany do dnia [...] września 2017 r. Tymczasem, Zespół ten dokonał analizy zgromadzonych materiałów na posiedzeniu w dniu [...] listopada 2017 r., a zatem po zakończeniu swojej kadencji oraz, że w jego skład nie wchodzi żaden prawnik ani historyk prawa.

Wskazał, że z powołaniem się na opinię Zespołu, organ wydał przedmiotową decyzję bez żadnego uzasadnienia; nie odniósł się do żadnego z zarzutów, wskazanych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Podkreślił, że nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu jakoby w sprawie nie doszło do naruszenia procedury konkursowej lub innych naruszeń formalnych, ponieważ ocena dokonana przez powołany ZS-1 odbiega od procedury konkursowej. Zdaniem skarżącego, Zespół ten nie odniósł się szczegółowo do wszystkich kryteriów wskazanych w pkt. 19 "ogłoszenia o konkursie", zaś niektórych kryteriów w ogóle nie uzasadnił oraz w błędny sposób dokonał kwalifikacji projektu, co rzutowało na jego końcową ocenę. Zespół pominął cel konkursu oraz jego zasady ujęte m.in. w pkt. 1 i 2 "ogłoszenia o konkursie". Wszystko to powoduje konieczność stwierdzenia, że w sprawie miało miejsce naruszenie procedury konkursowej, co w konsekwencji powinno powodować uchylenie obu decyzji.

W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie.

W szczególności wskazał, że informując skarżącego o przedstawieniu wniosku do ponownego rozpatrzenia Zespołowi Odwoławczemu powołanemu ds. opiniowania wniosków o ponowne rozpatrzenie spraw dotyczących przyznania lub odmowy przyznania środków na naukę nie wskazano podstawy prawnej jego powołania. Sporny wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożony od decyzji Ministra z [...] sierpnia 2017 r. został rozpatrzony przez Zespół odwoławczy powołany zarządzeniem Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z 12 października 2017 r. (Dz. U. MNiSW z 2017 r. poz. 50) na posiedzeniu z [...] listopada 2017 r. Zespół ten sporządził opinię w sprawie nr [...] r. z [...] listopada 2017 r., w której błędnie wskazał podstawę prawną jego powołania, co zostało powielone w zaskarżonej decyzji Ministra. Ponadto odnosząc się do pozostałych wskazanych w skardze zarzutów organ uznał, że są one bezzasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

skargę należało uwzględnić, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki (Dz. U. z 2016 r., poz. 2045 z późn. zm., dalej jako ustawa), Komunikatu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 12 lipca 2016 r. o ustanowieniu programu pod nazwą "Narodowy Program o Rozwoju Humanistyki" (M.P. Nr z 2016 r., poz. 674) i ogłoszenia MNiSW o konkursie z 6 października 2016 r. oraz ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 z p. zm., dalej jako K.p.a.).

Należy wskazać, że do postępowania przed Ministrem Nauki i Szkolnictwa Wyższego. stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, gdyż żaden przepis ustawy o zasadach finansowania nauki nie wyłączył stosowania tych przepisów. Przeciwnie zgodnie z treścią art. 13 ust. 1 ustawy o zasadach finansowania nauki, w sprawie finansowania zadań określonych w art. 5 pkt 4, 6-10b 11a Minister rozstrzyga w drodze decyzji, na podstawie wniosków złożonych przez uprawnione podmioty, po zasięgnięciu opinii właściwego zespołu, o którym mowa w art. 52 ust. 1-3 ustawy z określonymi przepisem art. 13 ust. 1 pkt 1-3 wyłączeniami.

W myśl natomiast art. 14 ust. 1 pkt 2 ustawy o zasadach finansowania (jednostka redakcyjna od 1 stycznia 2018 r., poprzednio art. 14 ust. 1) w przypadku naruszenia procedury konkursowej lub innych naruszeń formalnych przy przyznawaniu środków na zadania określone w art. 5 pkt 4, 6-10b i 11a wnioskodawca może zwrócić się do Ministra z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 14 dni od dnia otrzymania decyzji albo pisemnej informacji, o której mowa w art. 13 ust. 1a ustawy. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy jest opiniowany przez zespół, o którym mowa w art. 52 ust. 2, w terminie 30 dni od dnia, w którym zespół ten otrzymał wniosek (art. 14 ust. 2 ustawy).

W świetle powyższych regulacji nie budzi wątpliwości, że w sprawie znajdują zastosowanie przepisy K.p.a.

W niniejszej sprawie Minister, na podstawie art. 52 ust. 1 ustawy o zasadach finansowania nauki, powołał Zespół doradczy Radę NPRH, która jak wynika z treści ogłoszenia o konkursie z 6 października 2016 r. (pkt 17) opracowała procedurę oceny wniosków, która wskazuje tryb oraz kryteria oceny wniosków. Procedura przewidywała trójstopniową ocenę wniosków, której dokonywały powołane przez Ministra odrębne Zespoły Specjalistyczne do spraw I i II etapu konkursu, przy czym w przypadku oceny wniosku w III etapie konkursu oceny tej dokonywała Rada NPRH (pkt 18 ogłoszenia). Ponadto Minister powołał zgodnie z art. 52 ust. 2 Zespół odwoławczy do spraw opiniowania wniosków o ponowne rozpatrzenie spraw dotyczących przyznania lub odmowy przyznania środków finansowych na naukę.

Z wymogu stosowania w sprawie przepisów K.p.a. (w tym przypadku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przewidzianego przepisem art. 14 ust. 1 ustawy), wynika obowiązek organu odwoławczego do merytorycznego rozpatrzenia sprawy i skontrolowania postępowania oraz decyzji organu I instancji, przy czym zgodnie z art. 127 § 3 K.p.a. do postępowania dotyczącego rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stosuje się odpowiednio przepisy o odwołaniach. Biorąc pod uwagę treść art. 127 § 3 K.p.a. w zw. z art. 14 ust. 1 pkt 2 ustawy, kontrola organu odwoławczego będzie więc zawsze kontrolą pełną, polegającą na ponownym merytorycznym rozstrzygnięciu sprawy z uwzględnieniem jednak zakresu tej kontroli określonym w tym ostatnim przepisie. Zatem organ rozpatrując sprawę, ma obowiązek odnieść się do wszystkich zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzutów oceniając je pod kątem tego, czy są to zarzuty istotnie wskazujące na naruszenie procedury konkursowej (w czym mieści się zarzut braku zastosowania do oceny projektu wszystkich, koniecznych kryteriów, czy tez brak uzasadnienia zastosowanej punktacji) lub innych uchybień formalnych. Należy przy tym podkreślić, że ocena zarzutów wniosku, ma polegać na odniesieniu się do wszystkich zgłoszonych zarzutów i wskazaniu, czy i które z nich są zasadne lub niezasadne i dlaczego. Nie można bowiem uznać za prawidłowe rozpatrzenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w sytuacji gdy podniesione i uzasadnione zarzuty dotyczące nieprawidłowej, niezgodnej (zdaniem skarżącego) oceny projektu z dokumentacją konkursową, są ocenione w sposób lakoniczny i ogólny. Nadto w uzasadnieniu dotyczącym wszystkich zgłoszonych zarzutów, ograniczono się do stwierdzenia, że nie doszło do wskazywanych w tym wniosku naruszeń, bez jakiegokolwiek uzasadnienia dlaczego organ w ślad za Zespołem odwoławczym zajął takie stanowisko.

Podkreślić przy tym należy, że Minister wydając zaskarżoną decyzję oparł się wyłącznie na stanowisku Zespołu odwoławczego, zawartym w opinii z dnia [...] listopada 2016 r. Przedmiotowa opinia jest również lakoniczna i nie zawiera argumentów wskazujących na brak zasadności zarzutów skarżącego podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Te wszystkie okoliczności uniemożliwiają Sądowi dokonanie skutecznej weryfikacji prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia. Świadczą one również o zasadności zarzutów skargi nie tylko w zakresie naruszenia art. 107 § 3 K.p.a., lecz również art. 8 K.p.a., który nakazuje organom administracji publicznej prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej.

Ponownie orzekając w sprawie Minister uwzględni ocenę prawną wyrażoną w niniejszym wyroku i rozważy zasadność wszystkich argumentów i zastrzeżeń podniesionych przez skarżącego na etapie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (powtórzonych także w skardze), co powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu przyszłej decyzji, spełniającej wymogi art. 107 § 3 K.p.a.

Dopiero analiza całokształtu sprawy powinna być podstawą do rozstrzygnięcia kwestii przyznania środków finansowych na realizację projektu zgłoszonego przez skarżącego. Organ powinien mieć również na względzie, że przewidziany w art. 14 ust. 2 ustawy o zasadach finansowania nauki, wymóg opiniowania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez zespół odwoławczy (powołany na podstawie art. 52 ust. 2 ustawy), nie oznacza przyznania temu zespołowi ścisłego przymiotu organu w rozumieniu przepisów K.p.a. Poza tym określenie ,,Wniosek (...) jest opiniowany", nie oznacza, że organ zwolniony jest od dokładnego przeanalizowania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i zajęcia adekwatnego w sprawie stanowiska, a jedynie jest obowiązany wyłącznie do powtórzenia wydanej przez Zespół odwoławczy opinii.

Tak więc ponownie rozpatrując sprawę Minister dostosuje się do wskazań zawartych w niniejszym wyroku.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję i orzekł jak w wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.