Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 557/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne: Inspekcja weterynaryjna
Skarżony organ: Lekarz Weterynarii
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.26 ust. 1 pkt 1 lit.a, art. 27 ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 824
law: Ustawa z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Renata Nawrot (sprawozdawca), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Marlena Stolarczyk, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 listopada 2020 r. w Radomiu sprawy ze skargi W.W., L. W. wspólników spółki cywilnej [...] J. W., W.W., L. W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za niespełnienie wymagań weterynaryjnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją Nr [...] z [...] lutego 2020 r. Powiatowy Lekarz Weterynarii w G. (dalej: PLW, organ I instancji), działając na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz. U. z 2019 poz. 824, zwana dalej: u.p.p.z.), rozdziału I ust. 2 lit. c i ust. 8, rozdziału II ust. 1 lit. a i b, rozdziału V ust. 1 lit. a-c rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (Dz. Urz. UE L 139 z 30.04.2004, str. 1, z poźn. zm., zwanego dalej "rozporządzeniem nr 852/2004 ", § 1 pkt 9 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz. U. poz. 1182) oraz art. 104 § 1

i art. 189 d ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2020 r. poz. 256, dalej k.p.a.), wymierzył solidarnie W. W. i L. W. prowadzącym wspólnie działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod firmą [...] J. W., W. W., L. W. spółka cywilna, ul. T. [...],[...] W., karę pieniężną w wysokości 7000 zł za niespełnienie wymagań weterynaryjnych przy produkcji produktów pochodzenia zwierzęcego określonych w rozporządzeniu nr 852/2004 w załączniku II w rozdziale I, II i V.

W uzasadnieniu decyzji PLW wskazał, iż w wyniku kontroli u przedsiębiorcy stwierdzono szereg nieprawidłowości i uchybień tj.:

1) liczne ślady korozji w całym zakładzie, brudne szatnie, korytarze i sprzęt używany przy produkcji, niedomyte podłogi, jak również nieszczelność drzwi na zewnątrz zakładu w chłodni półtusz,

2) ubytki płytek na ścianach w hali uboju, uszkodzenia kratek ściekowych na hali uboju, chłodni półtusz i magazynie żywca,

3) zabrudzenia, okruchy farby i stare brudne dywaniki oraz brudna odzież robocza

w części czystej szatni pracowników,

4) brudne sterylizatory w hali uboju, w których pozostawiono brudne noże po ostatnim uboju, brudną piłę i topór.

Ustalenia z kontroli zostały zawarte w protokole kontroli nr [...].

PLW stwierdził, że zgodnie z rozdziałem I ust. 2 lit. c załącznika II do rozporządzenia 852/2004 wyposażenie, wystrój, konstrukcja, rozmieszczenie i wielkość pomieszczeń żywnościowych ma umożliwiać dobrą praktykę higieny, włącznie

z ochroną przed zanieczyszczeniem oraz, w szczególności, ze zwalczaniem szkodników. Stwierdzone podczas kontroli liczne ślady korozji w całym zakładzie

i nieszczelności drzwi nie dają natomiast gwarancji właściwego zabezpieczenia przed szkodnikami pomieszczenia chłodni półtusz.

Ponadto w rozdziale I ust. 8 załącznika II do rozporządzenia 852/2004 urządzenia kanalizacyjne muszą odpowiadać zamierzonym celom. Muszą być zaprojektowane i skonstruowane tak, aby unikać ryzyka zanieczyszczenia. W zakładzie należącym do stron stwierdzono natomiast uszkodzenia kratek ściekowych na hali uboju, chłodni półtusz i magazynie żywca, co może powodować ryzyko zanieczyszczenia.

Z kolei w myśl rozdziału II ust. 1 lit. a i b załącznika II rozporządzenia 852/2004 powierzchnie podłóg muszą być utrzymane w dobrym stanie i muszą być łatwe do czyszczenia, oraz w miarę potrzeby, do dezynfekcji natomiast powierzchnie ścian muszą być utrzymane w dobrym stanie i muszą być łatwe do czyszczenia, oraz tam gdzie jest to konieczne, do dezynfekcji. Tymczasem w zakładzie należącym do stron stwierdzono niedomyte podłogi oraz ubytki płytek na ścianach w hali uboju, co wskazuje na niespełnienia ww. wymogów.

W rozdziale V ust. 1 lit. a-c załącznika II do rozporządzenia 852/2004 określono, że wszelkie przedmioty, instalacje i sprzęt, pozostające w kontakcie

z żywnością muszą: być skutecznie czyszczone, oraz, w miarę potrzeby, dezynfekowane, a czyszczenie i dezynfekowanie musi odbywać się z częstotliwością zapewniającą zapobieganie jakiemukolwiek ryzyku zanieczyszczenia. Powinny być tak skonstruowane, z takich materiałów i utrzymywane w tak dobrym porządku, stanie

i kondycji technicznej, aby zminimalizować jakiekolwiek ryzyko zanieczyszczenia.

Jak wywiódł PLW - kontrola w zakładzie stron wykazała, zaś obecność w hali -

uboju brudnych sterylizatorów, w których pozostawiono brudne noże po ostatnim uboju, brudna piłę i topór, co jest sprzeczne z ww. wymaganiem. W tej sytuacji organ bezsprzecznie ustalił, że strony w prowadzonym przez siebie zakładzie zlokalizowanym przy ul. T. [...] w W. nie spełniły wymagań określonych w rozdziale I, II oraz V załącznika II rozporządzenia nr 852/2004.

Stwierdzone nieprawidłowości w ocenie organu I instancji skutkują wymierzeniem kary w kwocie 7.000 zł.

Uzasadniając wymierzoną karę PLW wskazał, że zły stan higieniczny zakładu może wiązać się z potencjalnym zatruciem pokarmowym konsumentów, a tym samym zagrożeniem życia i zdrowia ludzi. Organ ustalając wysokość kary pieniężnej wziął pod uwagę, że Strony nie były wcześniej karane za to samo zachowanie za przestępstwo, przestępstwo skarbowe, wykroczenie lub wykroczenie skarbowe. Zaznaczył również, iż wyłącznie Strony są odpowiedzialne za powstanie naruszeń i nieprawidłowości wykazanych podczas kontroli. Uwzględniono również sytuację osobistą Stron zgodnie ze złożonymi wyjaśnieniami.

W odwołaniu złożonym na powołane rozstrzygnięcie spółka wniosła

o wymierzenie kary w minimalnej wysokości.

Wydanej decyzji zrzuciła:

- nie wzięcie należycie pod uwagę wszystkich okoliczności związanych z charakterem

i ciężarem stwierdzonych podczas kontroli w zakładzie naruszeń, szybkości ich usunięcia oraz skutków decyzji o zatrzymaniu produkcji zakładu i wymierzenie kary administracyjnej nadmiernie surowej, z przekroczeniem zasad wymiaru tego typu kary określonych w art. 185d k.p.a.

- nie wzięcie pod uwagę w należyty sposób okoliczności związanych z sytuacją osobistą każdego ze wspólników, a zwłaszcza z pogarszającym się stanem zdrowia.

Decyzją znak [...] z [...] czerwca 2020 r. [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii (dalej: [...]WLW, organ odwoławczy), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu podjętej decyzji organ odwoławczy przedstawił przebieg postępowania w sprawie, szczegółowo omawiając wyniki kontroli przeprowadzonej

w zakładzie spółki, okoliczności zawieszenia zatwierdzenia zakładu i wszczęcia postepowania administracyjnego celem nałożenia kary pieniężnej. Wyniki kontroli zostały udokumentowane w protokole z 11 marca 2019 r.

Jak wynika z powyższego protokołu, w podmiocie prowadzonym przez stronę tj. [...], J. W., W. W., L. W., ul. T. [...],[...] W. stwierdzono szereg uchybień naruszających przepisy określone w rozdziale I, II oraz V załącznika II rozporządzenia nr 852/2004.

Jak podał organ odwoławczy, zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 1 lit. a tiret pierwsze u.p.p.z.: kto prowadząc przedsiębiorstwo sektora spożywczego nie wykonuje obowiązków lub narusza wymagania w zakresie dotyczącym produktów pochodzenia zwierzęcego lub żywności, o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b, określone

w rozporządzeniu nr 852/2004 lub w przepisach Unii Europejskiej wydanych w trybie art. 14 ust. 2 tego rozporządzenia podlega karze pieniężnej do wysokości nieprzekraczającej trzydziestokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego

w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanego przez Prezesa Głównego

Urzędu Statystycznego. Wysokość możliwej do nałożenia kary pieniężnej za niespełnienie wymagań określonych w rozdziale I, II oraz V załącznika II rozporządzenia nr 852/2004 określono w § 1 pkt 9 rozporządzenia Ministra Rolnictwa

i Rozwoju Wsi z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1182). Zgodnie z tym przepisem za niespełnienie ww. wymagań wysokość kary pieniężnej została określona w granicach od 2 000 do 33 000 zł.

W ocenie [...]WLW strona nie kwestionuje przedmiotowych uchybień, wnosi

o wymierzenie kary pieniężnej w minimalnej wysokości, co prowadzi do konkluzji, iż spółka nie kwestionuje nałożenia kary pieniężnej a jedynie jej wysokość.

Organ odwoławczy stwierdził, iż PLW określając wysokość kary kierował się przesłankami wskazanymi w art. 189 "d" k.p.a., co do których odniósł się

w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Organ odwoławczy zaznaczył przy tym, iż organ I instancji wydając zaskarżoną decyzję wezwał stronę do przedstawienia m.in. dokumentów dotyczących warunków osobistych każdego ze wspólników spółki, zaś strony nie przedłożyły żadnych dokumentów, które uwiarygodniłyby poniesione przez nich straty. Ponadto nie przedstawiono żadnych dokumentów świadczących o wpływie jakie mogło mieć zamknięcie podmiotu jak i ewentualnego negatywnego wpływu epidemii związanej

z COVID-19 na kondycję finansową zakładu. Powyższe uniemożliwiło organowi odwoławczemu rozpatrzenia zmniejszenie wysokości kary pieniężnej.

Odnosząc się do zarzutów braku uwzględnienia wszystkich okoliczności związanych z charakterem i ciężarem stwierdzonych nieprawidłowości, szybkości ich usunięcia i skutków decyzji o zatrzymaniu zakładu – to zdaniem [...]WLW nałożenie kary pieniężnej jest następstwem stwierdzonych nieprawidłowości a przez to naruszeń określonych przepisów prawa. Ponadto, ma ono charakter represyjny, a więc ma na celu odstraszenie podmiotu od dopuszczenia do wystąpienia w przyszłości kolejnych naruszeń. Tym samym okoliczności, które podnosi strona tj. szybkie usunięcie uchybień, nie może stanowić podstawy do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej

w drodze decyzji administracyjnej. Ponadto organ odwoławczy wskazał, iż "zatrzymanie zakładu", które podnosi strona jest postępowaniem mającym na celu ochronę zdrowia

publicznego oraz dobrostanu zwierząt, które to mogłyby być naruszone poprzez dalsze

funkcjonowanie zakładu. Co do sytuacji osobistej wspólników, zwłaszcza pogarszającego się ich stanu zdrowia, organ wskazał iż uwzględnił okoliczności

o których mowa w art. 189 "d" k.p.a., do których odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W podsumowaniu dodał, że nałożona kara pieniężna w wysokości 7000 zł stanowi 21 % maksymalnej kary pieniężnej, jaka mogła zostać wymierzona w tym przypadku, zatem jest to kara stosunkowo niewielka w odniesieniu do maksymalnej dopuszczalnej kary.

W skardze złożonej na powołaną decyzję do sądu administracyjnego skarżący zaskarżając w całości decyzję [...]WLW, zarzucili jej:

1. naruszeniu przepisów postępowania, tj.:

- art. 189 "d" k.p.a., poprzez jego niezastosowanie polegające na zaniechaniu zastosowania dyrektyw nakładania kary pieniężnej na podmiot, przy braku rzetelnego

rozpoznaniu stanu faktycznego sprawy, w tym m.in. pominięcia skali uchybień, rzetelnej postawy Skarżących, którzy dobrowolnie, w trybie natychmiastowym dokonań usunięcia wszelkich uchybień i naruszeń, które nie miały charakteru rażących, mogących wpływać na zagrożenie dla życia i zdrowia odbiorców produktów zakładu Skarżących, a także braku uprzedniego karania ich z tytułu tożsamych uchybień;

- art. 189 "f" k.p.a., poprzez jego niezastosowanie polegające na zaniechaniu zastosowania odstąpienia od nałożenia na Skarżących kary pieniężnej, przy uwzględnieniu stanu faktycznego sprawy oraz postawy i działań Skarżących, pomimo zaistnienia przesłanek umożliwiających odstąpienie od wymierzenia kary przez organ

I instancji;

- art. 107 § 3 k.p.a., poprzez wydanie zaskarżonej decyzji z pominięciem uzasadnienia

faktycznego w zakresie poszczególnych dyrektyw;

- art. 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego w sposób wyczerpujący;

a uchybienia powyższe mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarżący wnieśli o:

1) uchylenie zaskarżonej decyzji, uchylenie decyzji PLW nakładającej na Skarżących solidarnie karę pieniężną w całości; zasądzenie kosztów postępowania, ewentualnie,

w przypadku braku uwzględnienia powyższego, wnieśli o:

2) uchylenie decyzji [...]WLW.

Dodatkowo strona zawnioskowała przeprowadzenie dowodu z dokumentów:

a) dokumentacji medycznej Skarżącego W. W.;

b) dokumentacji dotyczącej badań mikrobiologicznych produktów;

c) deklaracji VAT za okres 03 - 05.2020 r

na okoliczności w nich wskazane, w tym prowadzenia przez skarżących ubojni zgodnie obowiązującymi przepisami prawa, trudnej sytuacji finansowej Skarżących.

d) przeprowadzenie dowodu z zeznań Skarżących;

W uzasadnieniu skargi rozwinięto postawione zarzuty, wskazując, iż kara jest niewspółmierna do stwierdzonych uchybień.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podnosząc argumenty prezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Zgodnie z treścią art. 3 § 2 p.p.s.a. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwana dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu jest decyzja o wymierzeniu skarżącym kary pieniężnej za niespełnienie wymagań weterynaryjnych przy produkcji produktów pochodzenia zwierzęcego określonych w rozporządzeniu nr 852/2004

w załączniku II w rozdziale I, II i V.

Materialnoprawną podstawę podjętego rozstrzygnięcia stanowił art. 26 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.p.z. Przepis ten stanowi, że kto prowadząc przedsiębiorstwo sektora spożywczego: a) nie wykonuje obowiązków lub narusza wymagania w zakresie dotyczącym produktów pochodzenia zwierzęcego, określone w rozporządzeniu 852/2004 lub w przepisach Unii Europejskiej wydanych w trybie art. 14 ust. 2 tego rozporządzenia lub określone w rozporządzeniu nr 853/2004 lub w przepisach Unii Europejskiej wydanych w trybie art. 12 ust. 2 tego rozporządzenia, lub wymagania weterynaryjne określone w ustawie lub przepisach wydanych na jej podstawie, podlega karze pieniężnej do wysokości nieprzekraczającej trzydziestokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego.

Według art. 26 ust. 2 u.p.p.z., minister właściwy do spraw rolnictwa określi,

w drodze rozporządzenia wysokość kar pieniężnych za naruszenia, o których mowa

w ust. 1, różnicując je w zależności od rodzaju tych naruszeń, społecznej szkodliwości czynu i stopnia zagrożenia dla bezpieczeństwa produktów pochodzenia zwierzęcego. Na tej podstawie Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wydał ww. rozporządzenie z 14 czerwca 2017 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych za naruszenia przepisów

o produktach pochodzenia zwierzęcego, które miało zastosowanie w sprawie i zgodnie z rozporządzeniem za niespełnienie ww. wymagań wysokość kary pieniężnej została określona w granicach od 2 000 do 33 000 zł. Kary pieniężne wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, powiatowy lekarz weterynarii (art. 27 ust. 1 u.p.p.z.).

Z treści art. 26 ust. 1 u.p.p.z. wynika, że w razie stwierdzenia nieprawidłowości

w prowadzeniu zakładu sektora spożywczego organ inspekcji weterynaryjnej ma obowiązek wymierzenia kary. Zatem wymierzenie kary pieniężnej nie zależy od uznania organu administracji publicznej, ale stanowi jego powinność w razie stwierdzenia naruszenia określonych w tym przepisie norm. Wymierzenie kary pieniężnej stanowi konsekwencję zaistnienia określonych w art. 26 ust. 1 u.p.p.z. okoliczności, następstwem stwierdzonych podczas kontroli uchybień i ma na celu niedopuszczenie

w przyszłości do powstania tych samych lub podobnych nieprawidłowości mogących zagrażać zdrowiu publicznemu. Natomiast kwestie przyczyn i rozmiaru uchybienia, czy zachowanie podmiotu po stwierdzeniu uchybienia (w tym wykonanie zaleceń mających na celu usunięcie naruszeń), nie mają wpływu na zastosowanie sankcji pieniężnej. Mogą one być natomiast rozpatrywane przy miarkowaniu wysokości wymierzonej kary pieniężnej.

Zdaniem Sądu, organy nie naruszyły prawa, a więc zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Analiza akt sprawy potwierdza, że rozstrzygnięcie organu I instancji jest uzasadnione, decyzje precyzyjnie wskazują naruszenia, za które nałożono na skarżących karę pieniężne oraz podstawę prawną naruszeń. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest wyczerpujące i zrozumiałe, wskazuje przyczyny, dla których wymierzono karę pieniężne oraz wskazuje podstawę ich orzekania w takich, a nie innych wysokościach. Wskutek wnikliwej analizy materiału dowodowego zebranego w sprawie [...]WLW szczegółowo ocenił materiał dowodowy oraz odniósł się do zarzutów odwołania.

Zasadniczym dowodem w postępowaniu był protokół kontroli przeprowadzonej

w dniu 11 marca 2019 r. Fakt wystąpienia opisanych w protokole nieprawidłowości uznać należy za udowodniony, strona skarżąca nie negowała stwierdzonych uchybień strukturalno – higienicznych, a jedynie zwracała uwagę iż skarżący w bardzo szybkim czasie zastosowali się do wydanych zaleceń. Okoliczność, że skarżący usunęli uchybienia, że ich zakład cieszy się długoletnią rodzinną tradycją, a orzeczona kara pieniężna jest niewspółmierna do rzeczonych uchybień nie znajduje aprobaty Sądu.

Należy zauważyć, że ustawodawca w art. 26 ust. 1 pkt 1 litera a u.p.p.z. nie uzależnia kary pieniężnej od stopnia niespełnienia przez podmiot wymagań prawa żywnościowego.

Do wymierzenia kary wystarczający jest sam fakt wystąpienia naruszenia, co wynika z art. 26 ust. 1 u.p.p.z. Oceny tej nie podważyła skutecznie strona skarżąca.

W ocenie Sądu organy obu instancji wysokość kary za stwierdzone naruszenia

w zakładzie poddały miarkowaniu, z uwagi na rodzaj, skalę i potencjalne skutki tych naruszeń. W okolicznościach tej sprawy doszło do wymierzenia kary pieniężnej

w dolnych granicach widełek kary jakie przewidują przepisy Ministra Rolnictwa

i Rozwoju Wsi (od 2 000 zł do 33 000 zł) – wymierzono 7 000 zł. Niewątpliwie kara pieniężna powinna być proporcjonalna do popełnionego czynu, w aspekcie niezbędności regulacji dla ochrony bezpieczeństwa żywności i zdrowia konsumentów, powinna także uwzględniać osiągnięcie zamierzonych skutków, zachowanie proporcji pomiędzy efektami regulacji, a ciężarami. Nie można w żadnym przypadku uzależniać wysokości kary ani od sytuacji materialnej karanego, ani od wysokości kary nakładanej na inne podmioty. W rozpoznawanej sprawie nie znajdował zastosowania art. 189 "f" k.p.a., zaś organ w sposób trafny wykazały okoliczności zastosowania art. 189 "d".

Zdaniem Sądu zła sytuacja finansowa spółki, nie stanowi okoliczności która mogłaby świadczyć o istotnym naruszeniu zasady proporcjonalności. Również w ocenie Sądu kwestia stanu zdrowia skarżących podnoszona w skardze nie wskazuje na związek przyczynowy między stwierdzonymi uchybieniami a wymierzoną karą co nie pozwala na uwzględnienie tej materii przy dokonywaniu procesu wyważania celem realizacji zasady proporcjonalności.

Bez wątpienia pomieszczenia żywnościowe muszą być utrzymywane w czystości i zachowane w dobrym stanie, a szeroko pojęta infrastruktura w pomieszczeniach żywnościowych ma także za zadanie chronić przez gromadzeniem się brudu, kontaktem z materiałami toksycznymi, przedostawaniem się zanieczyszczeń do żywności i tworzeniem się kondensacji lub niepożądanej pleśni na powierzchni.

Z treści zaskarżonej decyzji, wbrew zarzutom skargi, wynika wyjaśnienie skarżącym, że ustalając wysokość kary pieniężnej organy wzięły pod uwagę zakres, rodzaj stwierdzonych uchybień oraz ich potencjalny wpływ na bezpieczeństwo produkowanej w zakładzie żywności, mając jednocześnie na względzie ich dotkliwość dla podmiotu i odstraszający charakter na przyszłość. Zdaniem Sądu, organy uzasadniły wyczerpująco, czym kierowały się, wymierzając karę pieniężną za naruszenie wymagań weterynaryjnych, dlaczego kara została nałożona w takiej właśnie wysokości i dokonały prawidłowej oceny okoliczności mających znaczenie dla rozpoznawanej sprawy.

Prawidłowo zastosowano przepisy postępowania, określone w art. 7, art. 77 § 1, 107 § 3 oraz art. 80 k.p.a. Dlatego zarzuty skargi dotyczące naruszenia ww. przepisów nie zasługują na uwzględnienie.

W związku z powyższym Sąd uznał, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania czy też prawa materialnego, które skutkowałyby uchyleniem lub stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji.

Jednocześnie w ocenie Sądu wnioski dowodowe wskazane w skardze podlegały oddaleniu na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a.

Mając na uwadze powołane wyżej okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.