Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 9/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-04-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1 pkt 4, art. 16 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Artur Mudrecki (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Ryszard Mikosz Sędzia NSA Janusz Zubrzycki Protokolant Karolina Szulc po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2008 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej H. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 września 2006 r., sygn. akt I SA/Po 356/05 w sprawie ze skargi H. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 15 grudnia 2004 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług od marca do października i za grudzień 1999 r. 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od H. R. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w P. kwotę 1.200 zł (tysiąc dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji i przestawione przez ten sąd tok postępowania przed organami podatkowymi.

1.1 Wyrokiem z dnia 14 września 2006 r., sygn. akt I SA/Po 356/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę H. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 15 grudnia 2004 r., nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 1999 roku.

1.2 Jak wynika z treści zaskarżonego orzeczenia Inspektor Kontroli Skarbowej, uwzględniając ustalenia przeprowadzonej kontroli skarbowej, decyzją z dnia 30 czerwca 2001 r. określił skarżącej zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług. Organ uznał, że zaległości podatkowe powstały w wyniku zaniżenia podatku należnego na skutek naruszenia art. 2 ust. 1 i art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 11, poz. 50 ze zm.) (dalej; ustawa o VAT) w związku z nieopodatkowaniem prowizji z tytułu pośrednictwa. Ponadto zawyżono podatek naliczony w związku z obniżeniem kwoty podatku należnego o kwotę podatku od nabytych przez podatnika materiałów oraz usług budowlanych na remont pomieszczeń, którymi rozporządzono w sposób nie pozwalający na zaliczenie poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym.

1.3 Izba Skarbowa w P., w wyniku rozpatrzenia odwołania, decyzją z dnia 15 lutego 2002 r. utrzymała zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy. W uzasadnieniu wskazała, że skarżąca dokonała importu urządzeń elektronicznych i komputerowych na konkretne zamówienia szeregu wyższych uczelni w P., W. i S. Każdorazowo na wniosek określonej instytucji skierowany do urzędu celnego towar korzystał ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT oraz od cła. Cena po której zbywano urządzenia była wyższa od ceny płaconej dostawcy, obejmując również montaż i przeszkolenie użytkownika. W ocenie organu bezspornym było świadczenie przez firmę usług pośrednictwa w zakupie. Wskazano, że zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o VAT podstawę opodatkowania czynności wynikających z umowy agencyjnej, zlecenia, pośrednictwa lub innych usług o podobnym charakterze stanowi dla zleceniobiorcy kwota prowizji lub innych postaci wynagrodzeń za wykonanie usługi, zmniejszona o kwotę podatku.

1.4 Na decyzję Izby Skarbowej strona wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę.

1.5 Wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2004 r. sygn. akt I SA/Po 1020/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że jedną z dwóch istotnych kwestii spornych między stronami jest kwestia zastosowania postanowień art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT. Powyższa kwestia była przedmiotem oceny prawnej zawartej w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 9 marca 2004 r. sygn. akt I SA/Po 744/02, którym uchylono decyzję Izby Skarbowej w P. z dnia 18 stycznia 2002r. w przedmiocie określenia skarżącej podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999r. i nakazano przeprowadzenie postępowania uzupełniającego w kwestii wydatków poniesionych na prace w budynku przy ul. M.

1.6 Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia 15 grudnia 2004 r. uchylił rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji w części dotyczącej maja, czerwca, lipca, sierpnia, września, października i grudnia 1999 r., określił zaległości podatkowe w podatku VAT za sierpień, wrzesień, październik i grudzień 1999r., przyjął zobowiązanie wynikające z deklaracji podatkowych za maj, czerwiec i lipiec 1999 r., oraz w pozostałej części, tj. za marzec i kwiecień 1999 r. utrzymał decyzję w mocy. W uzasadnieniu podkreślił, że skarżąca nie miała podstaw do stosowania zwolnienia wynikającego z art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT, gdyż nie ma on zastosowania do czynności pośrednictwa na terenie kraju. Wobec tego należało opodatkować podstawową stawką podatku kwotę różnicy pomiędzy cenę zapłaconą dostawy, a uzyskaną od odbiorcy, czyli kwotę prowizji, która stanowi podstawę opodatkowania. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 25 ust. 1 pkt 3 powołanej ustawy, organ podatkowy stwierdził, że w sprawie nie wykazano w sposób nie budzący wątpliwości, na co zwrócił uwagę w wyroku WSA w Poznaniu, iż odliczono wydatki nie będące kosztem uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, wobec tego w postępowaniu odwoławczym odliczeń dokonanych przez skarżącą nie zweryfikowano. W konkluzji organ odwoławczy stwierdził, że zadeklarowane przez skarżącą rozliczenie za poszczególne miesiące 1999 r. należy jedynie zmienić za te okresy, w których świadczono usługi pośrednictwa przy nabywaniu sprzętu komputerowego. Utrzymano więc w mocy określone decyzją organu pierwszej instancji zobowiązanie za marzec i kwiecień 1999 r., natomiast w maju i czerwcu nie wystąpił obowiązek podatkowy z tytułu świadczenia przedmiotowych usług, więc rozliczenie przyjęto za prawidłowe. Korekty wymagały jednak rozliczenia dotyczące okresu od sierpnia do grudnia 1999 r.

2. Skarga do Sądu pierwszej instancji

2.1 Od powyższej decyzji skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzucając rozstrzygnięciu obrazę art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez uznanie, że zastępowanie przez skarżącą uczelni wyższej w dostawie urządzeń komputerowych nie jest zwolnione od podatku od towarów i usług oraz obrazę art. 122 i 187 Ordynacji podatkowej poprzez niewyjaśnienie całego stanu faktycznego sprawy, co doprowadziło do wydania błędnej decyzji.

2.2 W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie.

3. Uzasadnienie Sądu pierwszej instancji

3.1 Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił. W ocenie Sądu I instancji w przedmiotowym stanie faktycznym skarżąca nie korzystała ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT zgodnie z którym zwalnia się od podatku od towarów i usług import towarów zwolnionych od cła na podstawie art. 190 § 1 pkt 1-33, 36, 38-40 oraz § 2 i 3 Kodeksu celnego. Z przytoczonych przepisów wynikało, że omawiane zwolnienie dotyczy wyłącznie przywozu wymienionego sprzętu, a nie jego dalszego obrotu na terenie kraju. Zwolnienie nie dotyczy bowiem ogólnie określonego towaru, lecz ściśle określonej czynności mającej za przedmiot wymieniony w ustawie towar. Wobec tego, w szczególności przedmiotem zwolnienia nie będą te czynności, skutkiem których będzie zwiększenie kwoty obrotu, stanowiącej podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług następujące już po przywozie towarów na terytorium RP.

3.2 Odnosząc się do stanu faktycznego sprawy Sąd stwierdził, że zwolnienie z podatku od towarów i usług dotyczy jedynie importu sprzętu komputerowego, nie zaś innych czynności mających za przedmiot ten sprzęt. Zwolnieniem nie będzie zatem objęta kwota wynagrodzenia wynikająca z pośrednictwa w zakupie sprzętu przez instytucje naukowe. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie ulega wątpliwości, że różnica pomiędzy ceną nabycia i ceną zbycia sprzętu komputerowego stanowi prowizję w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT. W takiej sytuacji zgodnie z tym przepisem podstawę opodatkowania czynności wynikających z umowy pośrednictwa, umowy komisu lub innych usług o podobnym charakterze stanowi dla zleceniobiorcy kwota prowizji lub innych postaci wynagrodzeń za wykonanie usługi, zmniejszona o kwotę podatku. Wobec tego wysokość uzyskanego wynagrodzenia stanowi podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług, ponieważ kwota ta nie jest objęta zwolnieniem wynikającym z art. 7 ust.1 pkt 4 ustawy o VAT. Zasadnie przyjęły więc organy obu instancji, że różnica pomiędzy ceną nabycia i zbycia sprzętu komputerowego przez skarżącą stanowi odrębną, od zwolnionego importu, czynność podlegającą opodatkowaniu na zasadach ogólnych wynikających z ustawy o VAT i zastosowały do tej kwoty podstawową stawkę podatku w wysokości 22%.

3.3 Według WSA nie zasadny był zarzut skarżącej dotyczący naruszenia art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez fakt, że organ podatkowy orzekając na podstawie takiego samego stanu faktycznego podjął różne rozstrzygnięcia. Zdaniem Sądu I instancji fakt przeprowadzenia kontroli za 1998 r. przez Urząd Skarbowy P. nie może stanowić podstawy uchylenia zaskarżonej decyzji. Przedmiotem postępowania kontrolnego nie była bowiem prawidłowość rozliczenia się podatnika z należnych podatków, lecz fakt wykonania prac na rzecz szpitala. Ponadto organ podatkowy dokonujący wskazanych czynności nie brał udziału w późniejszym postępowaniu, wynikiem którego były zaskarżone przez skarżącą decyzje. Również nie zasadne były twierdzenia skarżącej, że wnioski wynikające z protokołu kontroli za rok 1998 r. są wiążące dla organów prowadzących postępowanie w późniejszym okresie. Nie można bowiem utożsamiać treści protokołu sporządzonego po zakończeniu kontroli podatkowej z udzieleniem pisemnej informacji o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach, z którą Ordynacja podatkowa wiąże korzystne dla podatnika skutki prawne.

3.4 Za nieuzasadniony Sąd I instancji uznał również zarzut naruszenia art. 122 i 187 Ordynacji podatkowej. Według WSA organy obu instancji w toku postępowania podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, a także zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy.

4. Skarga kasacyjna

4.1 W skardze kasacyjnej zaskarżono powyższy wyrok w całości. Wniesiono o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie od "pozwanego na rzecz powoda" kosztów postępowania.

Skarga kasacyjna została oparta na naruszeniu przepisów prawa materialnego, tj.

- art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że przepisy te nie mają w przedmiotowej sprawie zastosowania skoro podatnik działał jako pośrednik w sprzedaży urządzeń przeznaczonych dla celów naukowo-badawczych dla wyższych uczelni państwowych, podczas gdy w rzeczywistości skarżąca była jedynie importerem zastępczym wykonującym czynności związane z importem na rzecz i w imieniu uczelni państwowych,

- art. 16 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT polegający na przyjęciu, że różnica między ceną nabycia i cena zbycia sprzętu komputerowego stanowi w rozumieniu tego przepisu prowizję będącą podstawą do opodatkowania, podczas gdy różnica ta stanowi równowartość kosztów jakie poniosła skarżąca w związku ze sprowadzeniem sprzętu komputerowego na rzecz zamawiających i obejmuje koszty komunikacji, koszty pracowników przy realizacji importu oraz ogólne koszty zakładowe,

- 121 ust. 1 Ordynacji podatkowej polegający na tym, że organ podatkowy orzekając na podstawie tego samego stanu faktycznego podjął różne rozstrzygnięcia w przedmiocie zwolnienia od podatku dostawy urządzeń komputerowych, co wprowadziło skarżącą w błąd i w sposób oczywisty podważyło zaufanie do organów podatkowych.

4.2 Autor skargi kasacyjnej podniósł, że różnica w cenie zakupu każdego urządzenia i ceną transportu, a określoną w fakturze kwotą, którą skarżąca uzyskała od zamawiających, w rzeczywistości stanowi równowartość kosztów jakie poniosła skarżąca w związku ze sprowadzeniem sprzętu komputerowego.

Ponadto z treści art. 16 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT wynika jednoznacznie, że prowizja jest rodzajem wynagrodzenia za wykonanie usługi, podobnie zresztą jak przy umowie komisu (art. 765 KC) i umowie spedycji (art. 794 KC). Tym samym w odniesieniu do sytuacji w jakiej znalazła się skarżąca nie można mówić o prowizji, lecz jedynie o zwrocie kosztów poniesionych przez podatnika przy realizacji zamówień importowych zleceniodawcy, które w sposób oczywisty nie mają żadnego związku z typowym wynagrodzeniem, jako zyskiem. Błędne okazało się również uznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny za prawidłowe ustaleń w zakresie przeprowadzonej kontroli podatkowej przez Urząd Skarbowy P., a w związku z tym nie przychylenie się do zarzutu skarżącej naruszenia przez organy podatkowe art. 121 ust. 1 Ordynacji podatkowej. Zdaniem strony rozumowanie w tym zakresie było błędne, zwłaszcza w świetle orzecznictwa.

4.3 Autor skargi kasacyjnej końcowo zaznaczył, że o ile można zgodzić się z twierdzeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że wnioski wynikające z protokołu kontroli za rok 1998 nie są wiążące dla organów prowadzących postępowanie w późniejszym okresie, ponieważ skutek taki można upatrywać tylko w stosunku do udzielenia pisemnej informacji o zakresie stosowania prawa, o tyle nie można zgodzić się z tym, że nie są one wiążące dla podatników, którzy działając w dobrej wierze, w przyszłości na ich podstawie dokonują czynności w ich indywidualnych sprawach.

4.4 W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie od skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania wg norm przepisanych .

5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5.1 Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Strona skarżąca skargę kasacyjną oparła na podstawie kasacyjnej przewidzianej w art. 174 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), określanej dalej jako "u.p.p.s.a.", tj. naruszeniu przepisów prawa materialnego. W ramach tych zarzutów wytknięto Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.) w związku z art. 190 ust. 1 pkt 32 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz. U. z 2001 r. Nr 71, poz. 802) przez uznanie, ze przepisy te nie mają zastosowania skoro podatnik działał jako pośrednik w sprzedaży urządzeń przeznaczonych dla celów naukowo-badawczych dla wyższych uczelni państwowych, podczas gdy w rzeczywistości skarżąca była jedynie importerem zastępczym wykonującym czynności związane z importem na rzecz i w imieniu uczelni państwowych. Na tle wykładni powołanych przepisów wypowiedział się już Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 marca 2006 r. sygn. akt I FSK 634/05 (opubl. w Bazie Komputerowej wydawnictwa Lex nr 231767). W uzasadnieniu wyroku wskazano, że z treści przepisów art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku od towarów i usług (...) w zw. z art. 190 ust. 1 pkt 32 kodeksu celnego wynika, iż korzysta ze zwolnienia od podatków od towarów i usług oraz podatku akcyzowego import wskazanych tym przepisem towarów, który to wykaz obejmował do dnia 31 grudnia 2000 r. także wymienione art. 190 § 1 pkt 32 kodeksu celnego "pomoce naukowe, w tym sprzęt sportowy i aparatura badawczo-pomiarowa oraz elementy i części zamienne do tej aparatury, służące wyłącznie do celów dydaktycznych lub badawczych, przywożone dla przedszkoli, szkół, instytucji i placówek naukowych oraz jednostek badawczo-rozwojowych, z wyłączeniem przywożonych do działalności gospodarczej". Taka konstrukcja tego zwolnienia oznacza zatem, że przysługuje ono jedynie w fazie importu rzeczonych towarów, tj. w związku z ich wprowadzeniem z zagranicy na polski obszar celny. Sprawia to w konsekwencji, że w przypadku, gdy towar taki podlegał dalszym czynnościom, które w świetle przepisów ustawy o podatku od towarów i usług z 1993 r. wywoływały obowiązek podatkowy w tym podatku, to owo zwolnienie już nie przysługiwało. Wniosek taki potwierdzają zresztą poglądy prezentowane w dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Tak więc między innymi w wyroku z dnia 12 grudnia 1997 r., sygn. III SA 1111/96 zauważono, że "zwolnienie od podatku VAT importu towaru nie może być przenoszone na dalszą odsprzedaż tego towaru" (M. Pod. 1999, nr 2, s. 45). Z kolei w wyroku z dnia 24 kwietnia 2001 r., sygn. III SA 392/00 stwierdzono, że "zwolnienie określone w art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy o VAT dotyczy wyłącznie jednorazowej czynności sprowadzenia towaru na obszar państwa polskiego. Z uwagi na powszechny charakter obowiązku podatkowego niedopuszczalne jest przyjmowanie rozszerzającej wykładni przepisów zawierających ulgi podatkowe. Z tego względu organy podatkowe prawidłowo przyjęły, że kolejne fazy obrotu sprawdzonym towarem przez podatników VAT podlegają temu podatkowi na ogólnych zasadach" (Prz. Pod. 2001, nr 7, s. 59).

Powyższe sprawia, że naprowadzona przez stronę skarżącą argumentacja dotycząca sposobu interpretacji przywołanej wyżej regulacji kształtującej analizowane tu zwolnienie podatkowe aczkolwiek posiada walor racjonalności ze względów słusznościowych to jednak nie znajduje dostatecznego oparcia w treści obowiązującego prawa w rezultacie czego uwzględniona być nie może. W analizowanym tu przepisie brakuje bowiem jakichkolwiek przesłanek, które pozwalałyby na przyjęcie, iż przedmiotowe zwolnienie "podąża" w ślad za rzeczonym towarem w toku dalszych, podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, czynności przedsiębranych względem niego na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej. Ponieważ zaś Sąd pierwszej instancji opowiedział się w gruncie rzeczy za takim, zaprezentowanym wyżej sposobem jej rozumienia, nie można mu w tym zakresie stawiać skutecznych zarzutów.

Naczelny Sąd Administracyjny w tej sprawie w pełni akceptuje zaprezentowane ww. poglądy co do wykładni wskazanych przepisów prawa materialnego. W tym miejscu należy podkreślić, że wszelkim ulgom i zwolnieniom powinna towarzyszyć ścisła wykładnia przepisów prawa, która przeprowadził Sąd pierwszej instancji. Z tych względów pierwszy z zarzutów skargi kasacyjnej należy uznać za nieuzasadniony.

5.2 Również zarzut dotyczący naruszenia art. 16 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT nie zasługuje na uwzględnienie. Należy podkreślić, że zakwalifikowanie różnicy między ceną nabycia i ceną zbycia sprzętu komputerowego jako prowizję od czynności wynikającej z umowy pośrednictwa nie budzi zastrzeżeń. Powyższe okoliczności należą do ustaleń stanu faktycznego sprawy, na co zwraca uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w uzasadnieniu wyroku. Tymczasem zarzuty skargi dotyczą naruszenia przepisów prawa materialnego. Brak podważenia poprzez zarzuty skargi kasacyjnej ustaleń stanu faktycznego sprawia, że zarzut ten nie mógł odnieść pożądanego skutku. A zatem zastosowanie art. 16 ust.1 pkt 2 cyt. ustawy o VAT w tym wypadku było uzasadnione. To, że w prowizji za pośrednictwo mieściły się koszty uzyskania przychodu związanych z wykonaniem tego pośrednictwa nie oznacza, że usługa ta nie powinna być opodatkowana podatkiem od towarów i usług.

5.3 Także zarzut naruszenia art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, a nie jak błędnie wnosiła strona art. 120 ust. 1 tej Ordynacji, nie zasługuje na uwzględnienie. Słusznie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w uzasadnieniu wyroku wskazał, że fakt przeprowadzenia kontroli za 1998 r. przez Urząd Skarbowy P. nie może stanowić podstawy uchylenia zaskarżonej decyzji. Przedmiotem postępowania kontrolnego nie była bowiem prawidłowość rozliczenia się podatnika z należnych podatków, lecz fakt wykonania prac na rzecz szpitala. Ponadto organ podatkowy dokonujący wskazanych czynności nie brał udziału w późniejszym postępowaniu, wynikiem którego były zaskarżone przez skarżącą decyzje. Również nie zasadne były twierdzenia skarżącej, że wnioski wynikające z protokołu kontroli za rok 1998 r. są wiążące dla organów prowadzących postępowanie w późniejszym okresie. Nie można bowiem utożsamiać treści protokołu sporządzonego po zakończeniu kontroli podatkowej z udzieleniem pisemnej informacji o zakresie stosowania przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach, z którą Ordynacja podatkowa wiąże korzystne dla podatnika skutki prawne. Z tych względów brak podstaw aby uznać, że WSA w Poznaniu naruszył art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej.

5.4 W związku z tym skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny uznał za nieuzasadnioną i na podstawie art. 184 u.p.p.s.a. ją oddalił. Orzeczenie o kosztach postępowania uzasadnia treść art. 204 pkt 1 powołanej wcześniej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.