Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 741/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2008-12-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA: Małgorzata Brachel-Ziaja (spr.) Sędziowie Sędzia WSA: Aldona Gącecka-Duda Sędzia WSA: Piotr Głowacki Protokolant Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi E. Z. i Z. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] 2008 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy ; skargę oddala.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...].02.2008 r. nr [...] Prezydent Miasta K. działając na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust.1 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2003 r., Nr 80, poz. 717 z późniejszymi zmianami), § 9 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003, Nr 164, poz. 1588), § 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustalaniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzjach o warunkach zabudowy (Dz. U. 2003, Nr 163, poz. 1589) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000, Nr 98, poz. 1071 z późniejszymi zmianami) po rozpatrzeniu wniosku M.B. z dnia [...].01.2007 r. ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "rozbudowa wraz z przebudową istniejącego budynku mieszkalnego na działce nr 1 obr. [...] przy ul. [...] w K."

Od wymienionej decyzji odwołanie złożyli E.Z. i Z .Z. Podnieśli oni, że dysponują decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia [...].05.2006 r. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "budowa budynku mieszkalnego z częścią usługową i biurem na dz. nr 2,3, 4 obr.[...] przy ul.[...] z wjazdami (dz. nr 3 , 4)". Odwołujący wskazali, iż decyzja ta dopuszcza usytuowanie ich budynku w granicy z działką nr 1. Zaskarżona decyzja ograniczy ich plany inwestycyjne na ich nieruchomości. Odwołujący zauważyli również, że budynek objęty zaskarżoną decyzją nie jest budynkiem mieszkalnym, lecz pełni funkcje usługowe. Sposób użytkowania tego obiektu jest więc niezgodny ze sposobem użytkowania zawartym w decyzji.

Decyzją z dnia [...].05.2008 r. o znaku [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję nr [...]. W uzasadnieniu decyzji Kolegium stwierdziło, iż dokonano prawidłowej analizy urbanistyczno - architektonicznej. Na podstawie art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wydanie pozytywnej decyzji odnośnie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu uzależnione jest od spełnienia łącznie przesłanek zawartych w tym przepisie. Zdaniem SKO spełnienie tych wymagań miało miejsce, co znajduje odbicie w aktach sprawy. Wydana decyzja nie zawiera ustaleń co do usytuowania projektowanego budynku, jako że brak było ku temu podstaw prawnych. Kwestia ta rozpoznana być powinna w dalszym toku postępowania dotyczącego inwestycji w oparciu o odpowiednie przepisy prawa budowlanego. Z tego względu zarzut skarżących odnośnie ograniczenia ich planów inwestycyjnych nie może zostać uwzględniony na obecnym etapie postępowania.

Na powyższą decyzję SKO skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożyła E.Z. i Z. Z. Skarżący podnieśli, że SKO nie uwzględniło ich uwag dotyczących posiadanej przez nich decyzji nr [...] Zwrócono uwagę, że decyzja ta dopuszcza usytuowanie budynku skarżących w granicy z działką nr 1. Budynek M.B. był już wcześniej rozbudowywany, a jego właścicielka zapewniała skarżących o możliwości budowy przez nich w przyszłości budynku w granicy jej działki. Rozbudowa na nieruchomości M.B. jeśli prowadzona będzie zgodnie ze skarżoną decyzją, nie tylko spowoduje ograniczenie praw skarżących ale także przyczyni się do rozproszenia zabudowy i zaburzenia ładu architektonicznego w terenie okalającym działki. Powtórzono także argumentację, iż budynek mający być rozbudowanym nie spełnia funkcji mieszkaniowej. Zdaniem skarżących nieuprawnione jest przyjęcie charakteru mieszkalnego działki M.B. na podstawie materiałów przedstawionych w jej wniosku o wydanie skarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zaskarżona decyzja odpowiada prawu. W sprawie przeprowadzone zostało należyte postępowanie administracyjne w przedmiocie wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Przepis art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wymienia warunki, jakich spełnienie skutkuje wydaniem decyzji ustalającej warunki zabudowy dla zamierzonej inwestycji. Co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej powinna być zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Teren planowanej inwestycji ma mieć dostęp do drogi publicznej, a istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu ma być wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Inwestycja ma nie wymagać uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo nie ma być objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Decyzja ma być także zgodna z przepisami odrębnymi.

Po dokonaniu analizy akt postępowania Sąd doszedł do przekonania, iż spełnienie wymienionych przesłanek zostało należycie wykazane wynikami postępowania administracyjnego. Organ administracji publicznej rozpatrujący wniosek o wydanie decyzji na podstawie art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w swej aktywności ograniczony jest jedynie do sprawdzenia, czy zachodzą przesłanki wymienione w tym przepisie. Podstawą do przeprowadzenia tej weryfikacji jest analiza urbanistyczno - architektoniczna, przeprowadzona zgodnie z wymogami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164 poz. 1588). W rozważanej sprawie analiza urbanistyczno - architektoniczna wykazała, że przesłanki z art. 61 wymienionej ustawy zostały spełnione, zatem organ był zobowiązany do wydania decyzji uwzględniającej wniosek i poprawność tej decyzji nie budzi zastrzeżeń.

Trafna jest także konstatacja organu odwoławczego, że decyzja ustalająca warunki zabudowy nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich, (art. 63 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Nie mogą więc znaleźć uznania argumenty skarżących, iż przedmiotowa decyzja odnosząca się do działki nr 1 narusza ich uprawnienia wynikające z innej decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzja taka jest bowiem jedynie aktem ustalającym abstrakcyjne warunki zagospodarowania danego terenu. Nie jest w szczególności rolą tego rodzaju decyzji ustalenie dokładnych warunków zabudowy danego terenu, w tym również usytuowania planowanej inwestycji budowlanej.

Skarżący, podnosząc iż decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...].02.2008 narusza ich uprawnienia wynikające z decyzji z dnia [...].05.2006 r., pomijają fakt, iż takie ograniczenie praw mogłoby mieć miejsce dopiero na etapie wydawania pozwolenia na budowę w myśl przepisów ustawy Prawo budowlane. Dopiero wtedy uzasadniony mógłby być zarzut, iż M.B. , posiadając zezwolenie na realizację inwestycji budowlanej w określonej odległości od granicy nieruchomości skarżących, narusza ich prawa.

Odnosząc się do zarzutu skarżących, iż organ nie ustosunkował się faktu użytkowania nieruchomości niezgodnie z jej charakterem ustalonym uprzednią decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz że kontynuowanie inwestycji przez M.B. przyczyni się do rozproszenia zabudowy i zaburzenia ładu architektonicznego w terenie trzeba zauważyć, iż na etapie wydawania decyzji ustalającej warunki zabudowy organ administracji nie bada dotychczasowego sposobu użytkowania nieruchomości.

Biorąc pod uwagę powyższe, skoro organ stwierdził, że zachodzą przesłanki wymienione w przepisie art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, to był zobligowany do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzonej inwestycji.

W tym stanie rzeczy Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi i orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zmianami).