Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 455/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-03-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: par. 6 ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 68 poz 448
law: Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy  finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach  gospodarowania (ONW)", objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013
article: art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. d) i e)
journal: Dz.U. 2007 nr 64 poz 427
law: Ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju  Obszarów Wiejskich
article: art. 3 pkt 1 i pkt 7, art. 12 ust. 5
journal: Dz.U. 2004 nr 10 poz 76
law: Ustawa z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o  przyznanie płatności
article: art. 29
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 860
journal: Dz.U. 1964 nr 16 poz 93
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Rafał Batorowicz Sędzia NSA Jan Bała Sędzia NSA Kazimierz Brzeziński (spr.) Protokolant Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2010 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 11 lutego 2009 r. sygn. akt VIII SA/Wa 558/08 w sprawie ze skargi "A. E. P." Spółki z o.o. w B., "A. E. M." Spółki z o.o. w B., R. M.– wspólników spółki cywilnej "U. A." na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. do ponownego rozpoznania, 2. zasądza solidarnie od "A. E. P." Spółki z o.o. w B., "A. E. M." Spółki z o.o. w B., R. M. na rzecz Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa kwotę 280 (dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 11 lutego 2009 r., sygn. akt VIII SA/Wa 558/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uwzględnił skargę "A. E. P." Sp. z o.o. z siedzibą w B., "A. E. M." Sp. z o.o. z siedzibą w B. i R. M. – wspólników spółki cywilnej "U. A." i uchylił decyzję Dyrektora M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] sierpnia 2008 r., nr [...], a także poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w B. z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na 2007 r.

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy.

W dniu [...] maja 2007 r. "A. E. P." Sp. z o.o. w B. złożyła wniosek o przyznanie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2007. Następnie w dniu [...] maja 2008 r. spółka cywilna "U. A." złożyła wniosek o wstąpienie w miejsce "A. E. P." Sp. z o.o. do toczącego się postępowania.

Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w B. decyzją z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...], odmówił spółce cywilnej "U. A." przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2007. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że warunkiem koniecznym do przejęcia płatności jest przeniesienie posiadania wszystkich objętych wnioskiem dotychczasowego producenta rolnego działek rolnych lub ich części położonych na obszarach ONW, zaś spółka cywilna "U. A." przejęła jedynie jedną spośród kilkudziesięciu działek jakie były zgłoszone przez "A. E. P." Sp. z o.o. we wniosku na 2007 r.

Dyrektor M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W., po rozpatrzeniu odwołania Spółki "U. A.", decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r., nr [...], utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Sąd pierwszej instancji uznał, że wydane w sprawie decyzje podlegają uchyleniu, bowiem naruszają prawo materialne (§ 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 – 2013 – Dz. U. Nr 68, poz. 448 ze zm.), dalej: rozporządzenie w sprawie płatności ONW, a także przepisy postępowania (art. 29 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego – tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej: k.p.a.) w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd pierwszej instancji stwierdził, że przy wykładni § 6 rozporządzenia w sprawie płatności ONW należy mieć na uwadze treść przepisu stanowiącego delegację ustawową do wydania rozporządzenia, tj. art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz. 427 ze zm.) dalej: ustawa o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich. W powyższym przepisie ustawy ustawodawca zawarł delegację do określenia w drodze rozporządzenia przez ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, działań i przypadków, w których następca prawny wnioskodawcy, nabywca bądź przejmujący posiadanie zarówno całego jak i części gospodarstwa rolnego może na swój wniosek wstąpić do toczącego się postępowania na miejsce wnioskodawcy.

Sąd uznał, że wykładni § 6 rozporządzenia w sprawie płatności ONW należy także dokonywać z uwzględnieniem treści art. 26 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, z którego wynika, że w sytuacji gdy warunkiem przyznania pomocy jest posiadanie gospodarstwa rolnego lub gruntu i pomoc jest przyznawana do powierzchni gruntu, przepisy art. 25 stosuje się odpowiednio w razie przeniesienia posiadania gospodarstwa rolnego lub jego części. Art. 25 stanowi zaś , iż w sprawach dotyczących przyznania pomocy w razie zbycia całości lub części gospodarstwa rolnego wnioskodawcy w toku postępowania, nabywca gospodarstwa rolnego lub jego części może, na swój wniosek, wstąpić do toczącego się postępowania na miejsce wnioskodawcy, jeżeli nie sprzeciwia się to przepisom, o których mowa w art. 1 pkt 1 oraz istocie i celowi działania, w ramach którego ma być przyznana pomoc. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie organy obu instancji nie dokonały jakichkolwiek ustaleń faktycznych na gruncie tego przepisu.

W ocenie Sądu pierwszej instancji z powołanych wyżej przepisów wynika jednoznacznie, że w razie przeniesienia posiadania zarówno wszystkich działek rolnych położonych na obszarach ONW, jak i przeniesienia posiadania części działek rolnych położonych na obszarach ONW, zadeklarowanych we wniosku na rzecz innego podmiotu, płatność ONW przysługuje temu podmiotowi. Oznacza to, że organy administracji dokonały wadliwej wykładni § 6 rozporządzenia w sprawie płatności ONW.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji, organ odwoławczy w sposób nieuprawniony powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 listopada 2007 r., sygn. akt II GSK 217/07, bowiem orzeczenie to dotyczy innego stanu faktycznego i prawnego, zaś powołany tym wyroku art. 74 rozporządzenia Komisji WE nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady WE nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz. Urz. UE L 141 z dnia 30 kwietnia 2004 r., str. 18, ze zm.) dalej: rozporządzenie nr 796/2004, nie ma zastosowania do płatności ONW.

W ocenie Sądu pierwszej instancji, organy administracji naruszyły także art. 29 w związku z art. 30 k.p.a., bowiem wydały decyzję w stosunku do nieposiadającej osobowości prawnej, zdolności sądowej, wekslowej, upadłościowej i układowej spółki cywilnej ("U. A." s.c.) zamiast w stosunku do wspólników tej spółki ("A. E. P." Sp. z o.o. z siedzibą w B., "A. E. M." Sp. z o.o. z siedzibą w B. i R. M.).

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Dyrektor M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W., wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i oddalenie skargi, a także zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonemu wyrokowi organ wnoszący skargę kasacyjną zarzucił:

1) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. w związku z art. 28, art. 29 w związku z art. 30 k.p.a. przez nieprawidłową wykładnię oraz ich nieprawidłowe zastosowanie,

2) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przez jego niezastosowanie wobec przyjęcia naruszenia przez organ wydający decyzję art. 29 i art. 30 k.p.a.,

3) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 12 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2004 r., Nr 10, poz. 76 ze zm.), dalej: ustawa o krajowym systemie ewidencji producentów, przez całkowite pominięcie tego przepisu przy ocenie i uznaniu naruszenia przez organ art. 29 i art. 30 k.p.a.,

4) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 29 i art. 30 k.p.a. przez nieprawidłową wykładnię oraz ich nieprawidłowe zastosowanie,

5) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. przez jego nieprawidłowe zastosowanie,

6) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 153 p.p.s.a. przez jego nieprawidłowe zastosowanie,

7) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 74 ust. 1 – 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 przez jego niezastosowanie,

8) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit a) p.p.s.a. w związku z § 6 ust. 1 rozporządzenia w sprawie płatności ONW oraz art. 3 pkt 7 ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności przez nieprawidłową wykładnię oraz nieprawidłowe zastosowanie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ podniósł, że Sąd pierwszej instancji zajął nietrafne stanowisko, że do płatności ONW nie ma zastosowania rozporządzenie Komisji (WE) nr 1782/2003 oraz przepisy wykonawcze do tego aktu znajdujące się w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 796/2004. Do przejęcia płatności ONW w przypadku przeniesienia posiadania działek rolnych na innego producenta rolnego stosuje się, zdaniem organu, zasady dotyczące przekazywania gospodarstw rolnych oraz przejmowania płatności określone w art. 74 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004. Regulacje zawarte w tym przepisie mają swoje odzwierciedlenie w § 6 ust. 1, ust. 2 i ust. 6 rozporządzenia w sprawie płatności ONW. Skarżący zarzucił, ze Sąd pierwszej instancji dokonał błędnej wykładni tych przepisów, bowiem nie sięgnął do definicji pojęcia działki rolnej, zawartej w art. 3 pkt 7 ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. W świetle tejże definicji przepis § 6 rozporządzenia w sprawie płatności ONW należy rozumieć w ten sposób, że przeniesienie posiadania działek rolnych lub ich części położonych na obszarach ONW dotyczy przeniesienia posiadania działek rolnych położonych na obszarach ONW. Tym samym część działek objętych wnioskiem przekazującego nie musi być położona na terenach ONW i tylko w takim przypadku możliwe jest przyznanie płatności tylko do części wniosku (dotyczącego działek położonych na obszarach ONW). W przedmiotowej sprawie wszystkie działki rolne, które zadeklarował przekazujący we wniosku obszarowym znajdowały się w 2007 r. na obszarach ONW. W tej sytuacji umowa, o której mowa w § 6 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia w sprawie płatności ONW winna obejmować wszystkie działki rolne, które zostały zadeklarowane we wniosku o przyznanie płatności przez przekazującego. Brak takiej umowy, czy też nieprzekazanie wszystkich działek rolnych wchodzących w skład przekazywanego gospodarstwa rolnego (przekazanie części gospodarstwa) uniemożliwia przyznanie płatności ONW na rok 2007, o którą ubiegał się przekazujący.

Zdaniem organu wnoszącego skargę kasacyjną, Sąd pierwszej instancji błędnie uznał, że spółka cywilna nie może być stroną postępowania w sprawie. Organ wskazał, że spółka cywilna, będąc co do zasady stosunkiem zobowiązaniowym, a nie podmiotem praw i obowiązków, nie może uzyskać płatności objętych wnioskiem. Niemniej przepisy różnych ustaw regulujących działalność gospodarczą, podatki, statystykę przewidują w odniesieniu do spółki cywilnej szczególne uregulowania. Takie szczególne uregulowania uprawniające spółkę cywilną do uzyskania płatności zawierają przepisy ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Warunkiem ubiegania się o przyznanie płatności jest uprzednie uzyskanie przez wnioskodawcę – producenta rolnego – numeru identyfikacyjnego, przy czym zgodnie z art. 12 ust 5 powyższej ustawy, spółce cywilnej nadaje się jeden numer identyfikacyjny, a otrzymuje go ten wspólnik, co do którego pozostali wspólnicy wyrazili pisemną zgodę.

W ocenie wnoszącego skargę kasacyjną wskazana w zaskarżonym wyroku podstawa prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie są błędne i nie odpowiadają wymaganiom art. 141 § 4 p.p.s.a., bowiem nie znajdują zastosowania do ustalonego w sprawie stanu faktycznego. Z kolei ocena prawna i wskazania Sądu co do dalszego postępowania naruszają art. 153 p.p.s.a.

"A. E. P." Sp. z o.o. z siedzibą w B., "A. E. M." Sp. z o.o. z siedzibą w B. i R. M. – wspólnicy spółki cywilnej "U. A." nie skorzystali z prawa złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim należy podzielić zarzut skargi kasacyjnej, iż Sąd I instancji dokonał wadliwej wykładni mającego w sprawie zastosowanie § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 kwietnia 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)", objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 68, poz. 448) przyjmując, iż z treści tego przepisu jednoznacznie wynika, że w razie przeniesienia zarówno wszystkich położonych na obszarach ONW działek rolnych, jak i przeniesienia posiadania części położonych na obszarach ONW działek rolnych zadeklarowanych we wniosku, na rzecz innego podmiotu, płatność ONW przysługuje temu podmiotowi.

Zgodnie z tym przepisem, jeżeli nastąpi przeniesienie posiadania wszystkich położonych na obszarach ONW działek rolnych lub ich części zadeklarowanych we wniosku o przyznanie płatności ONW na rzecz innego podmiotu, w wyniku umowy sprzedaży, dzierżawy lub innej umowy, płatność ONW przysługuje temu podmiotowi.

W świetle tego przepisu warunkiem przyznania płatności ONW jest więc przeniesienie wszystkich działek położonych na obszarach ONW, przy czym jeżeli "cała" działka jest położona na obszarze ONW, to należy przenieść całą działkę, a jeżeli tylko część działki jest położona na obszarze ONW, to należy przenieść tę właśnie część. Dotyczy to oczywiście działek lub ich części zadeklarowanych we wniosku o przyznanie płatności ONW.

Takie rozumienie powyższego przepisu wynika nie tylko z jego literalnej treści lecz również z wykładni funkcjonalnej. Należy mieć bowiem na uwadze, iż omawiana płatność dotyczy pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)", a więc działek położonych na takich właśnie terenach. Stąd też, jeżeli część działki (działek) jest położona poza takimi obszarami, to okoliczność ta nie ma wpływu na uprawnienie do uzyskania płatności. Podmiot przejmujący działki lub ich część na obszarze ONW uzyskuje uprawnienia podmiotu przekazującego, który składał wniosek o przyznanie płatności ONW, a więc przeniesienie posiadania powinno obejmować wszystkie działki zadeklarowane we wniosku położone na obszarze ONW, bez względu na to, czy są to "całe" działki położone na tym obszarze, czy tylko ich część.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. dokonując odmiennej interpretacji § 6 omawianego rozporządzenia, powołał się na art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 kwietnia 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz. 427), stanowiącego delegację ustawową do wydania tego rozporządzenia. Według art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. d) i e) tej ustawy minister właściwy do spraw rozwoju wsi określa w drodze rozporządzenia m.in. działania i przypadki, w których następca prawny wnioskodawcy albo nabywca gospodarstwa rolnego lub jego części albo przejmujący posiadanie gospodarstwa rolnego lub jego części może – na swój wniosek – wstąpić do toczącego się postępowania w miejsce wnioskodawcy.

Zdaniem Sądu I instancji, analiza powyższego przepisu prowadzi do jednoznacznego wniosku, iż ustawodawca wyraził w nim wolę uregulowania w drodze rozporządzenia przez właściwego ministra, działania i przypadki, w których następca prawny wnioskodawcy, nabywca bądź przejmujący posiadanie zarówno całego, jak i części gospodarstwa rolnego może wstąpić do toczącego się postępowania i może być przyznana mu pomoc.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego taka wola ustawodawcy nie oznacza jednak, iż Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi w omawianym rozporządzeniu wykonawczym był zobowiązany do uregulowania w rozporządzeniu kwestii przekazania gospodarstwa rolnego w części, skoro ustawodawca pozostawił mu w tym zakresie swobodę, stwierdzając, iż przeniesienie posiadania może dotyczyć "zarówno całego, jak i części gospodarstwa rolnego". Poza tym uszło uwadze Sądu I instancji, iż w art. 29 omawianej ustawy jest mowa o gospodarstwie rolnym, a w § 6 rozporządzenia MRiRW z dnia 11 kwietnia 2007 r. jest mowa o działkach rolnych. Te zaś pojęcia nie są tożsame.

W świetle art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2004 r. Nr 10, poz. 76 ze zm.) gospodarstwo rolne oznacza wszystkie nieruchomości rolne będące w posiadaniu tego samego podmiotu lub gospodarstwo w rozumieniu art. 2 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 23 września 2003 r. Zgodnie z tym ostatnim przepisem "gospodarstwo" oznacza wszystkie jednostki produkcyjne zarządzane przez rolnika, które znajdują się na terytorium tego samego Państwa Członkowskiego.

Z kolei, jeżeli chodzi o pojęcie działki rolnej, to w myśl art. 3 pkt 7 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji (...) pojęcie to oznacza działkę w rozumieniu art. 2 pkt 1a rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha.

Według tego ostatniego przepisu "działka rolna" oznacza zwarty obszar gruntu, na którym jeden rolnik prowadzi jedną grupę upraw; jednak w przypadku gdy w kontekście niniejszego rozporządzenia wymagane jest oddzielne zgłoszenie użytkowania pewnego obszaru w ramach gruntów objętych grupą upraw, działka rolna jest ograniczona na podstawie tego konkretnego użytkowania.

W świetle powyższych definicji gospodarstwa rolnego oraz działki rolnej nie ulega wątpliwości, iż działki rolne lub ich części, o jakich mowa w § 6 rozporządzenia MRiRW z dnia 11 kwietnia 2007 r., mogą obejmować całość gospodarstwa lub jego część, a będzie to uzależnione od tego, czy jedną grupę upraw rolnik prowadzi na całym obszarze gospodarstwa rolnego, czy też tylko na jego części. Podkreślić przy tym należy, że wniosek o przyznanie płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania był oddzielnym zgłoszeniem dotyczącym użytkowania tylko tego obszaru, a zatem niezbędnym warunkiem uzyskania z tego tytułu płatności było przekazanie wszystkich działek położonych na tym obszarze.

Z kolei, jeżeli chodzi o zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa procesowego, a w szczególności art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 28, 29 oraz 30 k.p.a., to ich istota sprowadza się do zakwestionowania stanowiska Sądu, iż spółka cywilna nie mogła być stroną postępowania, gdyż zdolność administracyjną posiadali jedynie wspólnicy tej spółki.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 kwietnia 2000 r., V SA 1935/99 (Palestra 2000, nr 7/8, s. 248) interpretując treść art. 29 k.p.a. wskazał, że jeżeli ustawodawca wyposaża dany podmiot w zdolność prawną na gruncie określonej dziedziny prawa, to prawo procesowe nie może ograniczać jego zdolności administracyjnoprawnej w zakresie praw i obowiązków wynikających z tej dziedziny prawa.

Rzecz jednak w tym, iż kasator nie powołał się na żaden przepis prawa materialnego pozwalający na przyjęcie, iż spółka cywilna została wyposażona w zdolność prawną w sprawie dochodzonej płatności obszarowej ONW.

Wskazany w skardze kasacyjnej art. 12 ust. 5 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji (...) nie jest przepisem prawa materialnego, gdyż w przepisie tym uregulowano jedynie kwestię nadania numeru identyfikacyjnego m.in. producentom rolnym działającym w formie spółki cywilnej. Stwierdzono przy tym, iż numer identyfikacyjny nadaje się temu wspólnikowi, co do którego pozostali wspólnicy wyrazili zgodę.

Z przepisu tego – wbrew odmiennemu stanowisku kasatora – nie można też wyciągnąć wniosku, iż w przypadku producentów rolnych działających w formie spółki cywilnej, z których tylko jednemu wspólnikowi nadaje się numer identyfikacyjny, a nie spółce cywilnej, to ta właśnie spółka ma przymiot strony, a nie wspólnicy tej spółki.

W tym miejscu należy zauważyć, że spółka cywilna jest przede wszystkim stosunkiem zobowiązaniowym, a więc węzłem obligacyjnym. Wynika to z treści art. 860 k.c., zgodnie z którym przez umowę spółki wspólnicy zobowiązują się dążyć do osiągnięcia wspólnego celu gospodarczego przez działanie w sposób oznaczony, w szczególności przez wniesienie wkładów.

Nie można też podzielić stanowiska kasatora, iż skoro Sąd I instancji stwierdził, iż spółka cywilna nie posiadała przymiotu strony, to powinien stwierdzić nieważność decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

W przedmiotowej sprawie zaskarżona decyzja została skierowana do P. M., uprawnionego do jednoosobowej reprezentacji prezesa zarządu spółek kapitałowych będących wspólnikami spółki cywilnej, reprezentującego w istocie nie spółkę jako taką, lecz wspólników tej spółki.

Nie jest również zasadny zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten dotyczy elementów konstrukcyjnych uzasadnienia wyroku. Mimo tego, że uzasadnienie sporządza się po zapadnięciu orzeczenia kończącego postępowanie przed sądem pierwszej instancji, to naruszenie wspomnianego przepisu może być kwalifikowane jako mające wpływ na wynik sprawy, ale tylko w sytuacji gdy uzasadnienie nie pozwala na kontrolę instancyjną orzeczenia (por. wyrok NSA z 20 stycznia 2009 r., sygn. akt I GSK 1185/07, Lex nr 1185/07). Strona wnosząca skargę kasacyjną nie zarzuca, by uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawierało wymaganych prawem elementów. Twierdzi natomiast, że wskazana przez Sąd I instancji podstawa prawna rozstrzygnięcia i jej uzasadnienie są błędne, bowiem nie znajdują zastosowania do ustalonego w przedmiotowej sprawie stanu faktycznego. To, że strona nie zgadza się ze stanowiskiem Sądu w zakresie oceny prawnej nie czyni jednak skutecznym zarzutu naruszenia art. 141 p.p.s.a.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na mocy art. 185 § 1 p.p.s.a.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 tej ostatniej ustawy.