Postanowienie NSA, sygn. akt I FZ 177/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-05-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone zarządzenie i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 215 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Arkadiusz Cudak (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia O. sp. z o.o. w K. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 2 marca 2015 r. sygn. akt III SA/Gl 291/15 w zakresie wpisu od skargi w sprawie ze skargi O. sp. z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 30 grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: uchylić zaskarżone zarządzenie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach.


UZASADNIENIE

I FZ 177/15

Uzasadnienie

Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 2 marca 2015 roku Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w sprawie o sygnaturze akt III SA/Gl 291/15 wezwał O. Sp. z o.o. do uiszczenia wpisu od skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 30 grudnia 2014 roku w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2012 oraz 2013 roku, w kwocie 7.508,00 zł. Jako podstawę prawną zarządzenia wskazano art. 220 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku poz. 270 z póź. zm.,), dalej p.p.s.a., oraz § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady ministrów z dnia 16 grudnia 2003 roku w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), dalej rozporządzenie. W zażaleniu na powyższe zarządzenie Spółka wniosła o jego uchylenie i określenie kwoty wpisu od skargi w wysokości 3.755,00 zł, obliczonej od wartości przedmiotu sporu, to jest 375.495,00 zł, wynikającej z zaskarżonej decyzji, stanowiącej sumę podatku do zapłaty. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie ma usprawiedliwione podstawy. Zaskarżone zarządzenie należało uchylić, a sprawę przekazać Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. W myśl art. 215 § 1 p.p.s.a., w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji, a takim pismem jest niewątpliwie skarga, należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Oznacza to obowiązek pisemnego podania przez stronę wnoszącą skargę wartości przedmiotu zaskarżenia we wszystkich sprawach, których przedmiotem są należności pieniężne, gdyż wpis od skargi w takich przypadkach ma charakter opłaty stosunkowej, a jego wysokość zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem, co wynika z art. 230 i art. 231 p.p.s.a. oraz rozporządzenia. Z kolei stosownie do art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Oznacza to, że to strona postępowania jest obowiązana by wraz ze złożeniem skargi określić przedmiot zaskarżenia, poprzez podanie jego wartości w rozumieniu art. 215 § 1 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 14 kwietnia 2010 roku, I FZ 59/10,CBOSA). Niewywiązanie się z tego obowiązku stanowi istotny brak formalny skargi uniemożliwiający nadanie temu pismu dalszego biegu, gdyż wartość przedmiotu zaskarżenia podana przez stronę, co do zasady, wiąże przewodniczącego wydziału przy ustalaniu wysokości należnej opłaty. Brak ten podlega uzupełnieniu w trybie i na zasadach uregulowanych w art. 49 § 1 oraz art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie Strona skarżąca nie podała w skardze wymaganej art. 215 § 1 p.p.s.a. wartości przedmiotu zaskarżenia. Akta sprawy wskazują natomiast, że Sąd, mimo ciążącego na nim obowiązku w tym zakresie, nie wezwał Spółki do uzupełnienia tego braku. Oznacza to, że rozstrzyganie w niniejszym postępowaniu zażaleniowym w przedmiocie wysokości należnego w sprawie wpisu od skargi jest przedwczesne. To Strona skarżąca poprzez wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia sama decyduje, czy kwestionuje całą wynikającą z zaskarżonej decyzji należność pieniężną czy jej część, co w dalszej kolejności wpływa na wysokość należnego w sprawie wpisu od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach powinien zatem wezwać Spółkę do uzupełnienia skargi we wskazanym powyżej zakresie, to jest do wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia w rozumieniu art. 215 § 1 p.p.s.a., a dopiero w dalszej kolejności wyliczyć należny wpis stosownie do przepisów rozporządzenia oraz wezwać Spółkę do jego uiszczenia w trybie i na zasadach przewidzianych w p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przypomina jednocześnie, w myśl uchwały NSA z dnia 28 stycznia 2008 roku, sygn. akt I FPS 7/07 (CBOSA), "w świetle przepisów art. 231 w związku z art. 215 i 216 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi tylko ta część należności pieniężnej, która została zakwestionowana w skardze". W uchwale tej wskazano również, że wysokość wpisu stosunkowego powinna być obliczana od wartości podanej przez stronę, która będzie odzwierciedlała wartość faktycznego przedmiotu sporu oraz że to strona postępowania jest uprawniona do określenia przedmiotu zaskarżenia przy wnoszeniu skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, w tym do podania wartości przedmiotu sporu. Tylko osoba wszczynająca spór z organem administracji publicznej najlepiej orientuje się w przedmiocie tego sporu i potrafi określić jego właściwe granice poprzez wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym zażalenie w pełni podziela stanowisko zaprezentowane we wskazanej powyżej uchwale. Wskazując na powyższe, działając na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 i § 1 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.