Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 876/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2019-01-14 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6132 Kary pieniężne za naruszenie wymagań ochrony środowiska
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Odmówiono wstrzymania wykonania  decyzji w całości
Powołane przepisy: article: art. 61  par. 3 i  par. 5
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 14 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] w [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2018 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za zniszczenie drzew postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...]

z dnia [...] sierpnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia [...] w [...] kary pieniężnej w wysokości 20 280 zł za zniszczenie dwóch drzew gatunku klon pospolity o obwodach pni [...] cm i [...] cm posadowionych na terenie działki nr [...] (obręb [...]) w [...].

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu

z dnia [...] listopada 2018 r. strona skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji, 2) zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości.

Uzasadnienie wniosku sprowadza się do stwierdzenia, że natychmiastowe wykonanie decyzji negatywnie wpłynie na stan finansów parafii.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Przedmiotowy wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Z przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na wnioskodawcy. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych okoliczności odzwierciedlających możliwość zajścia zagrożeń, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., co powinno stać się przedmiotem oceny sądu. Ocena ta jest zatem możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy.

Co najmniej należałoby uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa

w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Celem instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o którym mowa we wskazanym wyżej przepisie jest zapewnienie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w toku sądowej kontroli skarżonego aktu przed następstwami wadliwych aktów lub czynności organów administracji publicznej, których wykonanie może doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

Z powyższego wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest odstępstwem od zasady, a w konsekwencji tego przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie powinny być interpretowane rozszerzająco. Pozostawienie przez ustawodawcę uznaniu Sądu zasadności wstrzymania aktu wiąże się w związku z powyższym z koniecznością szczególnie wnikliwego i przekonującego uzasadnienia przez stronę skarżącą wniosku wykazującego potrzebę wstrzymania wykonania aktu, zwłaszcza, że na tym etapie postępowania Sąd nie bada merytorycznej zasadności skargi.

Uzasadniając wniosek strona skarżąca wskazała jedynie, że natychmiastowe wykonanie decyzji negatywnie wpłynie na stan finansów parafii.

Strona skarżąca we wniosku nie podała żadnych przekonujących argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Przedstawione argumenty, zdaniem Sądu, nie uzasadniają wstrzymania wykonania decyzji, gdyż nie powodują niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków po stronie wnioskodawcy. Dokonanie wydatkowania środków finansowych rzadko ma charakter nieodwracalny i w niniejszej sprawie strona skarżąca – w razie uwzględnienia skargi – będzie mogła domagać się naprawienia ewentualnej szkody na zasadach ogólnych.

Należy pamiętać, że w art. 61 § 3 p.p.s.a. chodzi o taką szkodę (majątkową,

a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie do stanu pierwotnego (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Argumentacja powołana przez stronę skarżącą nie uzasadnia wystarczająco złożonego wniosku. Brak jest zatem racjonalnych przesłanek aby twierdzić, że wykonanie zaskarżonej decyzji, może wywołać konsekwencje skutkujące koniecznością zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Podsumowując żadna z przesłanek mogących uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie została, w ocenie Sądu, przez stronę skarżącą wykazana. Wobec tego wniosek o wstrzymanie wykonania wskazanej decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie. Zaznaczyć jednak należy, że odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie oznacza oceny zasadności skargi. Ewentualna niezgodność decyzji administracyjnej z prawem, która co do zasady będzie przedmiotem oceny sądu w dalszym toku postępowania, jest kwestią niezależną od ochrony tymczasowej wynikającej z art. 61 § 3 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.