Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 25/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-05-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1 pkt 2, art. 3 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia WSA Jerzy Płusa (sprawozdawca), Protokolant Alicja Bogusz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2009 r. sprawy ze skargi P. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2006 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości,


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. Prezydent m. W. określił P. - zwanemu dalej "P." lub "Związkiem", wysokość zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości za lokale użytkowe położone w budynkach przy ul. M. (dwa lokale) oraz przy Al. U. na 2006 r. w kwocie 4.447 zł.

W uzasadnieniu decyzji organ podatkowy wskazał, że P. pomimo ciążącego na nim obowiązku, do dnia 15 stycznia 2006 r. nie złożył deklaracji na podatek od nieruchomości za wynajmowane od jednostki samorządu terytorialnego lokale. Związek twierdził bowiem, że jako posiadacz zależny lokali nie powinien płacić od nich podatku od nieruchomości.

Następnie organ podatkowy wyjaśnił, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844, z późn. zm.), powoływanej dalej jako "u.p.o.l.", podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące posiadaczami nieruchomości lub ich części stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem.

Analiza umów najmu wskazuje, że P. jest posiadaczem zależnym lokali użytkowych wynajmowanych od jednostki samorządu terytorialnego na podstawie umów zawartych z Zakładem Gospodarowania Nieruchomościami (poprzednia nazwa - Zarząd Domów Komunalnych). Są to dwa lokale przy ul. M. oraz jeden lokal przy Al. U.. Dlatego też ciąży na nim obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości za te lokale.

Ponieważ P. nie złożył deklaracji na podatek od nieruchomości, organ podatkowy uwzględniając zebrany w sprawie materiał dowodowy a także stawki podatku określone uchwałą Rady Miasta na 2006 r., określił wysokość zobowiązania podatkowego na kwotę 4.447 zł.

W odwołaniu od powyższej decyzji P. zarzucił jej nieprawidłową wykładnię art. 3 ust. 1 pkt 2 i pkt 4 u.p.o.l. prowadzącą do nałożenia na Związek obowiązku zapłaty podatku od nieruchomości pomimo tego, że Związek nie jest ani posiadaczem samoistnym przedmiotowych nieruchomości, ani też nie zawarł odrębnej umowy z ich właścicielem. Takiego statusu nie posiada bowiem Zarząd Domów Komunalnych (Zarząd Gospodarowania Nieruchomościami).

Związek wskazał także na niczym nieusprawiedliwione i nieuzasadnione określenie przedmiotowych opłat w sposób drastycznie odbiegający od pierwotnych stawek podatku, które za 2003 r. wynosiły 1.096,80 zł a za 2004 r. 1.128,00 zł.

Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i odstąpienie od obowiązku regulowania podatku od nieruchomości, który jego zdaniem, ujęty jest w opłatach czynszowych za najem.

Decyzją z dnia [...] października 2008 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO) w W. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta m. W. z dnia [...] sierpnia 2006 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył brzmienie art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.p.o.l. i stwierdził, że z przepisu tego jednoznacznie wynika, kto jest podatnikiem podatku od nieruchomości w sytuacji, gdy przedmiot opodatkowania stanowi własność jednostki samorządu terytorialnego i został wynajęty innemu podmiotowi. Zgodnie z zastrzeżeniem dokonanym w art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.p.o.l., podatnikiem jest posiadacz.

Opodatkowane w niniejszej sprawie lokale zostały wydane najemcy przez właściciela na podstawie umów najmu. W ocenie SKO w W., nie ma wątpliwości co do prawidłowości zawarcia tych umów w imieniu właściciela nieruchomości (m. W.) przez Zarząd Domów Komunalnych W.. Zarząd ten był gminnym zakładem budżetowym i tym samym posiadał uprawnienia do reprezentowania Gminy W.. Wynika to m. in. z umów najmu zawartych pomiędzy Gminą W. a Stowarzyszeniem P.. Obecnie następcą prawnym zakładu budżetowego m. W. pod nazwą "Zarząd Domów Komunalnych" jest jednostka budżetowa m. W. pod nazwą "Zakład Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy S. m. W.". Zadaniem tego zakładu jest m. in. gospodarowanie w granicach zwykłego zarządu, w sposób i na zasadach określonych przepisami prawa oraz ustaleniami organów m. W. mieszkaniowym zasobem m. W. oraz powierzonym zasobem nieruchomości m. W., w szczególności zarządzanie lokalami tworzącymi mieszkaniowy zasób oraz powierzonym zasobem nieruchomości m. W., w tym zawieranie, dokonywanie zmian i rozwiązywanie umów najmu, dzierżawy lub użyczenia.

Zdaniem SKO w W., prawidłowość stanowiska organu pierwszej instancji znajduje również potwierdzenie w wykładni celowościowej przepisów u.p.o.l. Podatek od nieruchomości należy bowiem zakwalifikować do grupy podatków od posiadania majątku. Korzyści z nieruchomości osiąga z reguły posiadacz, nawet jeżeli nie jest on właścicielem tej nieruchomości. Jest zatem racjonalne i słuszne, aby obowiązek podatkowy ciążył na posiadaczu nieruchomości.

Mając powyższe na uwadze, organ odwoławczy uznał, że dowody zgromadzone w aktach sprawy stanowią wystarczającą podstawę do ustalenia posiadacza nieruchomości, czyli na gruncie przepisów u.p.o.l., podatnika, na którym spoczywa obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości.

Dalej organ odwoławczy wskazał, iż do zasadności obciążenia P. obowiązkiem podatkowym w podatku od nieruchomości odniósł się także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 18 kwietnia 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 1594/04, stwierdzając, iż było ono zasadne. Sąd uznał, że P. jest najemcą lokali, których właścicielem pozostaje jednostka samorządu terytorialnego i to ona jest stroną zawartej umowy najmu. Obowiązek podatkowy w związku z dyspozycją art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.p.o.l. obciąża więc P. jako posiadacza zależnego części nieruchomości na podstawie umowy najmu zawartej z właścicielem. Powyższego nie zmienia fakt, że w imieniu właściciela nieruchomości umowę najmu zawierał podmiot nią zarządzający, tj. Zarząd Domów Komunalnych.

Materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy potwierdza także prawidłowość przyjętych do wymiaru podatku danych, przede wszystkim powierzchni opodatkowanych nieruchomości, jak również ich przeznaczenia. Stawki przyjęte do wyliczenia podatku są zgodne z uchwałą Rady m. st. Warszawy nr LXII/1765/2005 z dnia 24 listopada 2005 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2006 r.

Odnosząc się do rozbieżności w wysokości opodatkowania nieruchomości w porównaniu z latami poprzednimi SKO w W. wskazało, iż rozbieżność taka wynika prawdopodobnie z faktu opodatkowania badaną decyzją wszystkich wynajmowanych lokali i przyjęcia ich prawidłowej powierzchni jak też z odmiennych ram czasowych, których dotyczą wydawane wobec P. decyzje za poszczególne lata.

Na powyższą decyzję P. złożył skargę. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucił jej:

- nieprawidłowe przyjęcie wykładni art. 3 ust. 1 pkt 2 i 4 u.p.o.l. prowadzące do nieusprawiedliwionego nałożenia na Związek obowiązku opłacania podatku od lokali użytkowych, mimo iż Związek nie jest ani posiadaczem samoistnym przedmiotowych nieruchomości, ani też nie zawarł odrębnej umowy z ich właścicielem, którym do 2006 r. nie był Zarząd Domów Komunalnych, ani też jego następca prawny, tj. Zakład Gospodarowania Nieruchomościami;

- nieprawidłowe przyjęcie, iż P. jest nadal najemcą lokalu przy ul. M. w W., wobec którego uprawnienia właścicielskie posiada jednostka samorządu terytorialnego, mimo iż w dniu 28 lipca 2006 r. Zakład Gospodarowania Nieruchomościami w dzielnicy S. przekazał przedmiotową nieruchomość na rzecz właścicieli Pani M. T. oraz firmy K. sp. z o.o.;

- nieusprawiedliwione przyjęcie, iż P. jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą, co w rzeczywistości nie miało i nie ma miejsca, a co stanowi zaakceptowanie niczym nieuzasadnionego zastosowania wobec Związku opłat podatkowych w sposób drastycznie odbiegający od pierwotnych stawek podatku. Za 2003 r. wysokość podatku wynosiła bowiem 1.096,80 zł, zaś za 2004 r. - 1.128,00 zł za lokale wynajmowane przy ul. M. oraz Al. U.;

- nieuprawnione wskazanie przez SKO w W., iż w wyroku z dnia 18 kwietnia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zgodził się z tezą, iż w świetle obowiązującego od dnia 1 stycznia 2003 r. art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.p.o.l., P. jest bezsprzecznie podatnikiem podatku od nieruchomości za przedmiotowe lokale użytkowe.

W uzasadnieniu skargi Związek wskazał, że nieruchomości przy ul. M. oraz Al. U. nigdy nie traktował jako swojej własności i nie realizował efektywnego władztwa nad tymi lokalami jako posiadacz samoistny. Za taki podmiot traktował zawsze Zarząd Domów Komunalnych (następnie Zakład Gospodarowania Nieruchomościami). Przyjęta w zaskarżonej decyzji teza, iż posiadaczem takim jest Skarb Państwa (odpowiednio jednostka samorządu terytorialnego) abstrahuje od fikcji prawnej konstrukcji wskazanego podmiotu i okoliczności, iż faktyczny zarząd przedmiotowymi lokalami związany z pobieraniem opłat czynszowych sprawował Zakład Gospodarowania Nieruchomościami Dzielnicy S.. I to ten właśnie podmiot, nie informując wcześniej P. o dokonanych zmianach własnościowych przekazał lokal przy ul. M. na rzecz nowych właścicieli Pani M. T. oraz firmy K. sp. z o.o.

W ocenie Związku, nigdy nie władał on lokalem przy ul. M. jako posiadacz samoistny w sposób nakładający obowiązek płacenia podatku od nieruchomości. Z art. 3 ust. 3 u.p.o.l. wynika bowiem jednoznacznie, że jeżeli przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym, to obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości ciąży na tym właśnie posiadaczu, a nie na najemcy jako posiadaczu zależnym. Za takiego posiadacza P. przed 2006r. uważał Zakład Gospodarowania Nieruchomościami. Według Związku, art. 3 ust. 3 u.p.o.l. należy traktować jako przepis szczególny do regulacji zawartej w art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a) tej ustawy - powoływanego przez organy jako podstawa obciążenia podatkiem P..

Dalej P. stwierdził, że do 2006 r. we wszystkich sprawach związanych z bieżącym utrzymaniem lokalu przy ul. M. zwracał się do Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy S. m. W. (wcześniej - Zarządu Domów Komunalnych), na rzecz którego ponosił opłaty czynszowe, które uwzględniały fakt ponoszenia ciężarów podatkowych przez tego posiadacza samoistnego. P. posiadał umowę najmu podpisaną z posiadaczem samoistnym, nie można więc statuować obowiązku podatkowego wobec Związku na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.p.o.l., skoro nie istniała żadna umowa między P. a rzeczywistym właścicielem części przedmiotowych nieruchomości w rozumieniu tego przepisu.

Podkreślił, iż w poprzednio prowadzonym postępowaniu przed SKO w W. jak i w postępowaniu przed WSA w Warszawie nie nastąpiło merytoryczne rozstrzygnięcie kwestii podnoszonych przez Związek. Nie jest więc tak, jak twierdzi organ, iż w wyroku WSA w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2005 r. Sąd zgodził się z tezą, że w świetle art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.p.o.l., P. jest bezsprzecznie podatnikiem podatku od nieruchomości za przedmiotowe lokale użytkowe.

P. odniósł się także do drastycznego - jego zdaniem - podniesienia stawek podatku za 2006 r. w porównaniu do stawek pierwotnych. Nie zgodził się również z poglądem SKO w W., iż jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą.

W odpowiedzi na skargę SKO w W. wniosło o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skargę należało uwzględnić, chociaż nie wszystkie poniesione w niej zarzuty są zasadne.

Spór w niniejszej sprawie dotyczy podatku od nieruchomości za 2006 r. od trzech wynajmowanych przez P. lokali użytkowych położonych w W. przy ul. M. (dwa lokale) oraz Al. U..

P. we wniesionej skardze zarzucając zaskarżonej decyzji błędną wykładnię art. 3 ust. 1 pkt 2 i 4 u.p.o.l. wskazuje na niesłuszne uznanie Związku za podatnika podatku od nieruchomości oraz w dalszych zarzutach skargi, zwracając uwagę, iż SKO w W. w sposób nieusprawiedliwiony przyjęło, iż Związek prowadzi działalność gospodarczą, kwestionuje prawidłowość zastosowanych stawek podatkowych.

W pierwszej kolejności ocenie należało poddać dalej idący zarzut, tj. dotyczący istnienia po stronie P. obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości - z tytułu posiadania, na podstawie zawartych umów najmu, powyższych lokali użytkowych.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.o.l., w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2003 r., podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące:

1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3;

2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych;

3) użytkownikami wieczystymi gruntów;

4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie:

a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości,

b) jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2.

W wydanych w niniejszej sprawie decyzjach podatkowych jako podstawa prawna określenia Związkowi podatku od nieruchomości wskazany został art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.p.o.l. W przepisie tym określone zostały warunki jego zastosowania, poprzez wskazanie czyich nieruchomości (obiektów budowlanych) on dotyczy oraz rodzaju czynności prawnej (m.in. umowa z właścicielem) będącej źródłem posiadania. Takie odrębne od przewidzianego w pkt 1, unormowanie dotyczące szczególnych (z uwagi na osobę właściciela) nieruchomości i obiektów budowlanych oznacza, że w przypadku gdy spełnione zostaną warunki określone w pkt 4, to podatnikiem jest tylko i wyłącznie podmiot wskazany w tym ostatnim punkcie, tj. posiadacz.

Zgodnie z art. 336 k.c., posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny).

W rozpoznawanej sprawie organy podatkowe prawidłowo przyjęły, iż posiadaczem takim, a co za tym idzie podatnikiem podatku od nieruchomości, jest właśnie Związek, który faktycznie władał lokalami użytkowymi, jako ich posiadacz zależny (najemca) - na podstawie (znajdujących się w aktach sprawy) poszczególnych umów najmu, tj. z dnia 26 listopada 1997 r., 3 grudnia 1997 r. oraz 5 czerwca 2001 r., zawartych przez Związek (jako najemcę) z Gminą W. (jako wynajmującym), którą reprezentował Zarząd Domów Komunalnych W. (ZDK) - poprzednik prawny obecnego Zarządu Gospodarowania Nieruchomościami (ZGN). Jak wyjaśniono w zaskarżonej decyzji, zadaniem Zarządu Gospodarowania Nieruchomościami działającego na podstawie statutu stanowiącego załącznik do uchwały nr XLIII/1019/2004 Rady m. st. Warszawy, jest m.in. gospodarowanie powierzonym mu zasobem nieruchomości m. W.. Z kolei uprawnienia właścicielskie m. W. do przedmiotowych lokali użytkowych, choć nie wskazano tego wyraźnie w zaskarżonej decyzji, wynikały z art. 20 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz. U. Nr 41, poz. 361, z późn. zm.), w świetle którego, m.in. mienie gmin warszawskich stało się mieniem miasta W. (ust. 1), która to gmina jest też następcą prawnym dotychczasowych gmin warszawskich (ust. 2).

Nie jest zasadne powoływanie się w skardze przez pełnomocnika P. na te uregulowania prawne zawarte w art. 3 u.p.o.l., które dotyczą posiadacza samoistnego jako podatnika podatku od nieruchomości - art. 3 ust. 1 pkt 2 i ust. 3. Przepisy te mogłyby być brane pod uwagę przy ustalaniu osoby podatnika, gdyby w stanie faktycznym sprawy istniała sytuacja, w której z jednej strony mielibyśmy do czynienia z władającym faktycznie lokalami użytkowymi ich posiadaczem samoistnym, a z drugiej strony z właścicielem tychże lokali. W takim przypadku istotnie wskazane wyżej przepisy przesądzają jednoznacznie, iż podatnikiem jest posiadacz samoistny nieruchomości, nie zaś jej właściciel. Jednakże taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsca. Jak już była bowiem o tym mowa, organy podatkowe uznały P. za podatnika podatku od nieruchomości nie dlatego, iż uważały Związek za posiadacza samoistnego przedmiotowych lokali, lecz z tego powodu, iż uznano Związek za posiadacza zależnego tych lokali, który władał nimi na podstawie umów najmu zawartych z ich właścicielem czyli gminą. Nie ma również podstaw, aby za takiego posiadacza samoistnego mógł być uznany Zarząd Gospodarowania Nieruchomościami (następca prawny ZDK). Podmiot ten jako gminna jednostka budżetowa administrując zasobem nieruchomości m. W., działa w imieniu i na rzecz reprezentowanej przez siebie jednostki samorządu terytorialnego i nie można przyjąć, aby faktycznie władał tymi lokalami jak właściciel. W rozpoznawanej sprawie nie występują zatem takie relacje, jak pomiędzy właścicielem lokali a ich posiadaczem samoistnym, lecz pomiędzy gminą m. W. jako właścicielem lokali, a P. jako ich posiadaczem zależnym. Organy podatkowe prawidłowo więc przyjęły, iż przepisem, który powinien znaleźć zastosowanie odnośnie podmiotowej strony opodatkowania podatkiem od nieruchomości jest art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.p.o.l. nie zaś wskazywane przez pełnomocnika P. - art. 3 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 tej ustawy.

Dla takiej oceny powyższej kwestii nie ma znaczenia podnoszona w pkt 4 skargi okoliczność odnosząca się do sposobu rozumienia oceny prawnej i wskazań, zawartych w powołanym tam wyroku WSA w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 1594/04. Wyrok ten dotyczył decyzji określającej Związkowi wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2003 i 2004. Choć więc wydany on został na podstawie analogicznych okoliczności faktycznych i prawnych, to jednak zawarte w nim wskazania i ocena prawna, która skądinąd zbieżna jest z oceną prawną przestawioną przez Sąd w niniejszej sprawie, nie mają charakteru wiążącego w rozpoznawanej sprawie na podstawie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), powoływanej dalej jako P.p.s.a.

Nie zasługuje także na uwzględnienie podnoszony w pkt 3 skargi zarzut dotyczący zastosowania przez organ podatkowy nieprawidłowej stawki podatku od nieruchomości, oparty na twierdzeniu, iż SKO w W. nie uwzględniło, iż P. nie jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą, co miałoby usprawiedliwiać zastosowanie wyższej stawki podatkowej na podstawie art. 5 u.p.o.l., podczas gdy Związek jest organizacją społeczną typu non profit, której aktywność jest ukierunkowana nie na osiągnięcie zysku, lecz realizację celów statutowych.

Jak wynika z art. 5 u.p.o.l., stawki podatku od nieruchomości określane są przez radę gminy i nie mogą one przekroczyć rocznie wysokości określonej w dalszych postanowieniach tego artykułu w odniesieniu do wymienionych tam poszczególnych przedmiotów opodatkowania. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l. (z uwzględnieniem art. 20 ust. 1 i 2 u.p.o.l. w związku z obwieszczeniem Ministra Finansów z dnia 27 października 2005 r. w sprawie wysokości górnych granic stawek kwotowych w podatkach i opłatach lokalnych - M. Pol. Nr 68, poz. 956), w 2006 r. wysokość stawek podatku od nieruchomości od budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, nie mogła przekroczyć 18,43 zł od 1m2 powierzchni użytkowej. Natomiast stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) u.p.o.l., stawki podatku od nieruchomości od budynków lub ich części, tzw. "pozostałych", w tym zajętych na prowadzenie odpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego nie mogły przekroczyć 6,17 zł od 1m2 powierzchni użytkowej.

Wprawdzie w aktach sprawy brak jest powoływanej w decyzji organu podatkowego pierwszej instancji stosownej uchwały Rady Miasta Stołecznego Warszawy Nr LXII/1765/2005 z dnia 24 listopada 2005 r. określającej w oparciu o art. 5 u.p.o.l. wysokość obowiązujących w 2006 r. w Warszawie stawek podatku od nieruchomości, niemniej jak wynika to z uzasadnienia tej decyzji (tabela na przedostatniej stronie decyzji) organ podatkowy określając Związkowi wysokość podatku od nieruchomości za 2006 r. od trzech lokali użytkowych zastosował stawkę podatkową w wysokości 5,78 zł. Wskazuje to jednoznacznie, iż zastosowana przez organ podatkowy stawka podatku odpowiadała stawkom wymienionym w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) u.p.o.l., czyli stawkom dla budynków i ich części "pozostałych", nie zaś jak zarzucono to w skardze stawkom przewidzianym w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l., czyli stawkom podatku od nieruchomości, przewidzianym dla budynków mieszkalnych i ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, które to stawki były trzykrotnie wyższe. W związku z powyższym, argumentacja skargi nawiązująca do faktu, iż wynajmowane lokale nie były wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej, jako że działalności takiej Związek nie prowadzi i oparty na tych twierdzeniach zarzut odnoszący się do zastosowania nieprawidłowej stawki podatkowej - są bezprzedmiotowe i jako takie bezzasadne.

Natomiast podstawą uwzględnienia skargi były okoliczności podniesione przez pełnomocnika P. w pkt 2 skargi. Pełnomocnik wskazał, iż SKO w W. nieprawidłowo przyjął, iż P. jest nadal najemcą lokalu przy ul. M. w W., wobec którego uprawnienia właścicielskie posiada jednostka samorządu terytorialnego, mimo iż w dniu 28 lipca 2006 r. Zakład Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy S. m. W. przekazał przedmiotową nieruchomość na rzecz właścicieli – M. T. oraz "K." sp. z o.o.

Pomimo iż analogiczny zarzut sformułowany został w odwołaniu od decyzji Prezydenta m. W., SKO w W. wydając zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie organu podatkowego pierwszej instancji, do kwestii tej w ogóle się nie odniosło. Również z akt sprawy nie wynika, aby podnoszona przez pełnomocnika P. okoliczność, była przedmiotem jakiegokolwiek zainteresowania ze strony organu odwoławczego.

W ocenie Sądu, nieodniesienie się przez organ odwoławczy do powyższej kwestii stanowiło naruszenie art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 oraz art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zastosowany przez organy podatkowe, jako podstawa określenia Związkowi podatku od nieruchomości za 2006 r. art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.p.o.l. dotyczyć może tylko i wyłącznie nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego. Jeżeli więc okazałoby się, iż w trakcie 2006 r. nastąpił skutek prawnorzeczowy w postaci zmiany stosunków własnościowych wobec budynku przy ul. M., w którym znajdują się dwa z trzech wynajmowanych przez Związek lokali, miałoby to bezpośredni wpływ na dalsze istnienie po stronie P. obowiązku podatkowego na podstawie powyższego przepisu u.p.o.l. W takim przypadku organ podatkowy określając wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2006 r. powinien okoliczność tę wziąć pod uwagę, stosownie do uregulowań prawnych zawartych w art. 6 u.p.o.l., który to przepis w ust. 3-5 reguluje sposób określania wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości w przypadku, gdy w trakcie danego roku podatkowego zaistnieją zdarzenia mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku. Ponieważ organ odwoławczy w powyższej kwestii nie zajął stanowiska, Sąd dokonując oceny zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem, nie ma możliwości skontrolowania, czy wysokość zobowiązania podatkowego określona została w sposób prawidłowy, a więc zgodny z przepisami prawa materialnego, czy też nie.

W ponownym postępowaniu organ odwoławczy będzie zatem zobowiązany kwestię powyższą wyjaśnić i w zależności od dokonanych w tej mierze ustaleń, podjąć stosowne rozstrzygnięcie.

Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 152 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Sąd nie zasądził na rzecz Związku zwrotu kosztów postępowania, albowiem brak było w tym zakresie stosownego wniosku.