Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 514/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-10-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1-5
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 6 i 7 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 121 poz 1266
law: Ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych - tekst jedn.
article: art. 7, 10, 77, 80 i 107
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędzia WSA Leszek Kobylski /sprawozdawca/, Protokolant Referent Małgorzata Domagalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2011 r. sprawy ze skargi Z. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] marca 2011 r. znak [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lutego 2011 roku, nr [...] Burmistrz Gminy i Miasta G., na podstawie art. 104 kpa, art. 59 ust. 1 i 2, art. 60 ust. 1 i 4, art. 61 ust. 1 – 5 i art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r., nr 80, poz. 717 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku Z. R., odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w miejscowości M., gmina G., na częściach działek nr ewid. [...] i [...], przy drodze gminnej.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie spełnia jednego z wymagań umożliwiających wydanie decyzji o warunkach zabudowy, tj. przepisu art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym, ponieważ teren inwestycji tworzą części działek, które według wypisu z rejestru gruntów stanowi w całości lasy i grunty leśne

o symbolu LsVI.

Organ I Instancji wskazał, że zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r.

o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2004 r., Nr 121, poz. 1266 ze zm.) budowa na gruncie leśnym wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia na cele nieleśne, a zmiany przeznaczenia dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Ponieważ teren inwestycji nie posiada wcześniej uzyskanej zgody na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego na cele nieleśne, jaka mogła być wydana do planu, który stracił ważność, dlatego organ nie mógł pozytywnie rozpatrzyć wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.

Od decyzji organu I Instancji odwołanie złożył Z. R. wnosząc

o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zdaniem odwołującego się decyzja została wydana bez wnikliwej analizy okoliczności faktycznych w sprawie.

W uzasadnieniu odwołania odwołujący się podniósł, że drzewa pokrywają jedynie 80 % powierzchni. Ponadto działki te nigdy nie były objęte planem zagospodarowania przestrzennego. Organ miał obowiązek stosownie do art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dążyć do takiego ukształtowania przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia

w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno – gospodarcze, środowiskowe. Wskazał, że działki sąsiednie to działki rolne, częściowo zalesione, co do których możliwe jest wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy. Podniósł, że tereny sąsiednie w niedalekiej przyszłości zostaną zagospodarowane pod zabudowę mieszkaniową, co przemawia za uwzględnieniem wniosku. Stosownie do art. 6 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych na cele nieleśne można przeznaczać przede wszystkim grunty oznaczone w ewidencji gruntów jako nieużytki, a w razie ich braku inne grunty o najniższej przydatności produkcyjnej. Podkreślił, że przedmiotowe grunty są zaklasyfikowane do VI klasy gleb i mają znikomą przydatność produkcyjną i ustalenie warunków zabudowy nie stoi w sprzeczności z regulacjami prawnymi chroniącymi właściwe tereny leśne.

Decyzją z dnia [...] marca 2011 r., znak [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podzielił argumentację prawną organu I instancji co do braku możliwości wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji w związku z niespełnieniem warunków określonych w art. 61 ust. 1 – 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podniósł, że skoro grunt przeznaczony pod zabudowę jest gruntem leśnym, który nie posiada zgody tzw. leśnej, to jego zmiana przeznaczenia może nastąpić w trybie sporządzenia planu miejscowego, a nie w decyzji o ustalenie warunków zabudowy. Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego nie da się pogodzić z wykorzystaniem gruntu na cele leśne.

Skargę na decyzję organu odwoławczego wniósł Z.R. (dalej jako skarżący) wnioskując o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa poprzez niewyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy, w szczególności brak wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i wydanie decyzji w oparciu o błędnie ustalony przez organ I instancji stan faktyczny,

w szczególności pominięcie faktu, że działki zostały sprzedane skarżącemu jako działki rolne i weszły w skład gospodarstwa rolnego skarżącego;

2) art. 10 kpa poprzez nieumożliwienie skarżącemu przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, przez co nie mógł zakwestionować przyjętego przez organ leśnego charakteru nieruchomości, podczas gdy nie ma ona charakteru leśnego i została skarżącemu sprzedana jako nieruchomość rolna, skarżący nie mógł zgłosić wniosku o dokonanie oględzin działek, co wypaczyło ustalenia faktyczne sprawy;

3) art. 107 § 3 kpa poprzez nieodniesienie się w uzasadnieniu decyzji do zarzutu naruszenia art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych

i leśnych na cele nieleśne.

W uzasadnieniu skarżący dodatkowo podniósł, że przedmiotowa nieruchomość posiada prawo zabudowy, co w jego ocenie potwierdza pobranie przez notariusza podatku VAT.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wnosił o oddalenie skargi podtrzymując dotychczas zaprezentowaną argumentację. Dodatkowo organ odwoławczy uznał za niezasadne zarzuty naruszenia art. 2 pkt 1 ustawy

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych na cele nieleśne, ponieważ w obecnym stanie prawnym zabudowa terenów leśnych jest niedopuszczalna. Co do zarzutu naruszenia art. 10 kpa organ odwoławczy stwierdził, że uchybienie to nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (DZ.U. nr 153 , poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – zwanej dalej p.p.s.a. (DZ.U. nr 153, poz. 1270, ze zmianami) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie albo też przepisu dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności.

Jak stanowi przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd badając legalność zaskarżonego aktu, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji przeprowadza ocenę jej zgodności z prawem.

W rozpoznawanej sprawie w ocenie Sądu podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy miało ustalenie charakteru nieruchomości stanowiących własność skarżącego.

Według wypisu z ewidencji gruntów (który jest dokumentem urzędowym potwierdzającym przeznaczenie nieruchomości) nieruchomości skarżącego to działki leśne i grunty leśne. Jednocześnie skarżący nie przedłożył zgody stosownych organów na wykorzystanie tych nieruchomości na cele "nieleśne".

Stąd zasadne było stanowisko organów o odmowie wydania warunków zabudowy. Przeprowadzenie wizji lokalnej tych działek, jak chciałby tego skarżący, nie miałoby żadnego wpływu na treść rozstrzygnięcia, gdyż decydujące w sprawie są zapisy ewidencji gruntów. Faktu tego nie zmienia również podnoszony przez skarżącego argument, że akt notarialny na mocy którego pobrano podatek VAT świadczy o prawie do zabudowy.

Podnoszone przez skarżącego naruszenie art. 10 kpa w ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy.

Bez wpływu na treść rozstrzygnięcia pozostawało również nieodniesienie się przez organ odwoławczy do zarzutu naruszenia art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r.

o ochronie gruntów rolnych i leśnych na cele nieleśne, wobec niespełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 – 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Sąd nie stwierdził również naruszenia przez organ odwoławczy art. 107 kpa.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak

w wyroku.

-----------------------

2