Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 85/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-10-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 28 ust. 2
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, , Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2015 r. sprawy ze skargi R R na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu 30 maja 2012 r. do Starostwa Powiatowego w [...] wpłynął wniosek U T i J T o pozwolenie na budowę cyt. "...dwóch budynków kurników, o obsadzie 42000 sztuk kur niosek, każdy w systemie chowu klatkowego wraz z obiektami na działce nr ewidencyjny [...], położonej w miejscowości [...] , gmina [...] ".

Starosta [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. Nr [...], znak: [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił U T i J T pozwolenia na realizację przedmiotowej inwestycji.

Od w/w decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. odwołanie wniósł R R - właściciel działki nr ew. [...] w obrębie ew. [...] , gm. [...].

Wojewoda [...], po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. Nr [...] uchylił decyzję Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Starosta [...] , ponownie rozpatrując wniosek inwestora z dnia [...] maja 2012 r. postanowieniem z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia dokumentacji projektowej. Inwestor obowiązek ten wypełnił w dniu [...] lipca 2013 r.

Następnie, Starosta [...] decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. Nr [...], znak: [...], ponownie zatwierdził projekt budowlany i udzielił U T i J pozwolenia na budowę dwóch budynków kurnika, każdy o obsadzie 42000 sztuk kur niosek, w systemie chowu klatkowego, o powierzchni zabudowy 1789,59 m2, powierzchni użytkowej 1726,26 m2, kubaturze 9233,00 m3, kategoria budynku II , wraz z obiektami towarzyszącymi (płyta betonowa pod pojemniki na śmieci i konfiskator sztuk padłych, 2 płyty betonowe pod silosy paszowe, szczelne szambo), na działce nr ewidencyjny [...], w miejscowości [...], gmina [...].

Od decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2013 r. odwołanie wniósł R R.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2014 r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 marca 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 2353/13 uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2014 r.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...], znak: [...], ponownie rozpatrując odwołanie R R od decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) - umorzył postępowanie odwoławcze.

W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] listopada 2014 r. Wojewoda [...] podał, że pierwszą czynnością dokonywaną przez organ odwoławczy jest zbadanie, czy odwołanie wniosła strona. Zgodnie z art. 127 § 1 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji odwołanie służy stronie postępowania. Obowiązkiem organu odwoławczego jest ustalenie, czy odwołanie jest dopuszczalne, a więc m.in. czy zostało wniesione przez podmiot posiadający legitymację do wniesienia tego środka zaskarżenia. Ustalenie interesu prawnego osoby składającej odwołanie jest pierwszą czynnością organu odwoławczego, stanowiącą warunek prowadzenia postępowania odwoławczego i wydania rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Jeżeli wynik ten jest dla wnoszącego odwołanie negatywny, organ odwoławczy nie może wydać decyzji merytorycznej.

Wojewoda [...] podał, że zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo, kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny pojawia się wówczas, gdy istnieje związek między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegający na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Pojęcie interesu prawnego może być rozumiane wyłącznie jako obiektywna, czyli rzeczywiście istniejąca potrzeba ochrony prawnej. Interes ten musi być osobisty, własny, indywidualny i konkretny, dający się obiektywnie stwierdzić oraz aktualny, a nie ewentualny, jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego. Mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy to samo, co ustalić przepis prawa materialnego powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia własnej potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu, sprzecznych z potrzebami danego podmiotu.

Organ odwoławczy wskazał, że od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, czyli sytuację, w której dany podmiot (osoba) jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającymi stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji.

Wojewoda [...] podał, że zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, stronami postępowania w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, co wiąże się z ochroną prawa własności, jaką gwarantuje art. 140 k.c. stanowiący, iż w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno - gospodarczym przeznaczeniem swego prawa.

Zdaniem organu odwoławczego, mówiąc o obszarze oddziaływania obiektu - należy przez to rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu (art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego). Zdaniem organu, nie ulega wątpliwości, że wprowadzenie ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718) definicji legalnej "obszaru oddziaływania obiektu" miało na celu ograniczenie kręgu stron postępowania. Z drugiej strony, celem wskazanej zmiany było również przesądzenie w ustawie, że osoby trzecie (w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego) mogą skutecznie kwestionować zamierzenie inwestycyjne inwestora jedynie wówczas, gdy mają w sprawie interes prawny /wynikający z art. 140 k.c./ i tylko w takim zakresie, w jakim zamierzenie to koliduje z ich uzasadnionym interesem.

Wojewoda [...] podał, że wykonując zalecenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawarte w wyroku z dnia 12 marca 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 2353/13, ustalił, że wnoszący odwołanie – R R nie jest stroną przedmiotowego postępowania. Organ odwoławczy wyjaśnił, że ze skróconego wypisu ze skorowidza działek z [...] czerwca 2012 r., sporządzonego przez Starostwo Powiatowe w [...] wynika, że właścicielem działki nr ew. [...] położonej w jednostce ewidencyjnej [...], w obrębie [...],[...] jest R R. Powyższe potwierdza również księga wieczysta KW [...]. Wojewoda [...] wskazał, że działka ta nie graniczy bezpośrednio z działką inwestycyjną.

Organ odwoławczy podał, że działka inwestycyjna zlokalizowana jest na obszarze, dla którego brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatem decyzją Wójta Gminy [...] z [...] lipca 2011 r., znak: [...], ustalono dla przedmiotowej inwestycji warunki zabudowy, w trybie art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717). W ww. decyzji (utrzymanej w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2012 r., znak: [...] jest zapis, że: "Realizacja inwestycji nie wprowadzi pogorszenia warunków i ograniczeń dla funkcjonowania sąsiednich terenów i obiektów". Oznacza to, że nie będzie mieć negatywnego wpływu na działkę nr ew. [...], stanowiącą własność R R.

Wojewoda [...] wskazał, że przedmiotowa inwestycja zaliczana jest do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, co wiąże się z wymogiem przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko w oparciu o przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227) oraz ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Wojewoda [...] wskazał, że w badanej sprawie postępowanie takie przeprowadzono, co potwierdza pozytywna decyzja Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. W wyżej powołanej decyzji jest zapis że: "Realizacja przedsięwzięcia w niewielkim stopniu ingeruje w środowisko, nie przewiduje się żadnych działań mogących spowodować istotne zmiany środowiska zarówno poza terenem jak i na terenie inwestycji" przy zachowaniu wymogów określonych w ww. decyzji o warunkach zabudowy.

Wojewoda [...] stwierdził, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z decyzją ustalającą dla niej warunki zabudowy, w odniesieniu do konkretnej działki inwestycyjnej oraz rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690), z zachowaniem wymogów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 132, poz. 877 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 15 lutego 2010 r. w sprawie wymagań i sposobu postępowania przy utrzymaniu gatunków zwierząt gospodarczych, dla których normy ochrony zostały określone w przepisach Unii Europejskiej (Dz.U. Nr 56, poz. 344 ze zm.).

Wojewoda [...] odnosząc się do okoliczności faktycznych sprawy dotyczących lokalizacji płyty do składowania pomiotu kurzego (oznaczonej literą H na projekcie zagospodarowania działki, przy kurniku A) uznał, że nie jest to płyta pełniąca funkcję płyty gnojowej (do magazynowania pomiotu), a jedynie jest płytą pełniącą funkcję porządkową zabezpieczającą grunt przed ewentualnym zanieczyszczeniem pomiotem. Organ odwoławczy podał, że z pisma z dnia [...] maja 2014 r. - Wyjaśnienia do projektu zagospodarowania działki nr [...] w obrębie [...], gmina [...] stanowiącego załącznik do decyzji Nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r. wydanej przez Starostę [...] w kwestii projektowanych płyt gnojowych oznaczonych w projekcie zagospodarowania literą "H", zamysłem projektantów było zaprojektowanie płyty "H" jako płyty mającej na celu zabezpieczenie gruntu przed ewentualnym zanieczyszczeniem pomiotem, a nie, jak wskazuje nazwa, magazynowania pomiotu. Potwierdzeniem powyższego jest załącznik stanowiący wyjaśnienie projektanta oraz zdjęcie przedstawiające zrealizowaną płytę.

Nadto Wojewoda [...] wskazał, że zgodnie z przepisem § 6 ust. 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 132, poz. 877 ze zm.), odległość otwartych zbiorników na płynne odchody zwierzęce o pojemności do 200 m3 oraz płyt gnojowych powinna wynosić m.in. 30 m od otworów okiennych i drzwiowych pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi na działkach sąsiednich. W odniesieniu do budynku mieszkalnego usytuowanego na działce R R odległość ta jest zachowana. Zdaniem Wojewody [...] oznacza to, że oddziaływanie przedmiotowej inwestycji na środowisko zamyka się w granicach działki, nie będzie miała niekorzystnego wpływu na warunki i zdrowie ludzi i nie będzie negatywnie oddziaływać na działkę stanowiącą własność R R. Tak więc właściciel działki nr ew. [...] – R R nie może być uznany za stronę przedmiotowego postępowania, gdyż działka nr ew. [...] nie leży w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji, tym samym odwołujący się nie posiada legitymacji do skutecznego zakwestionowania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Skargę do Sądu na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2014 r., wniósł R R domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1) art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w związku z art. 28 k.p.a. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu przez Wojewodę [...] , iż musi być naruszony interes prawni skarżącego by mógł być on stroną w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę w/w inwestycji, wbrew brzmieniu niniejszego przepisu, który stanowi że wystarczy aby postępowanie dotyczyło jego interesu prawnego,

2) art. 28 k.p.a. w związku z art. 140 i art. 144 k.p.a. poprzez niezastosowanie, pomimo niedającym się zaprzeczyć faktom, iż rozstrzygnięcie niniejszego postępowania administracyjnego ma wpływ na sposób wykonywania prawa własności przez skarżącego,

3) art. 7, art. 75 § 1 i 2, art. 77 § 1 i § 4, art. 80 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, iż organ administracyjny rozpatrzył sprawę, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli,

4) art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez oddalenie odwołania mimo niezastosowania przez organ administracyjny powołanych wyżej przepisów postępowania i niedostatecznego wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności, a w konsekwencji przyjęcie, że skarżący nie ma legitymacji do bycia stroną w postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowy i udzielającej pozwolenia na budowę w/w inwestycji,

5) art. 5 ust. 1 pkt d ustawy - Prawo budowlane poprzez nieuwzględnienie faktu, że w/w inwestycja musi zapewniać odpowiednie warunki higieniczne i zdrowotne oraz ochrony środowiska,

6) § 6 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 1 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (t. j. Dz. U. z 2014 poz. 81), poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego.

7) § 12 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 1 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie, poprzez niezastosowanie tego przepisu, przy wydaniu pozwolenia na budowlę rolniczą uciążliwą dla otoczenia,

8) art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez bezpodstawne umorzenie postępowania odwoławczego i pozbawienie strony możliwości obrony,

9) art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane mające istotny wpływ na wynik sprawy,

10) art. 139 k.p.a. poprzez wydanie decyzji na niekorzyść strony odwołującej się.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że jest właścicielem działki o nr. geodezyjnym [...] oddzielonej zaledwie drogą o szerokości 4 m od działki nr [...], na której została zlokalizowana budowa inwestycji. Na działce skarżącego znajduje się dom, zamieszkały przez rodzinę skarżącego, natomiast za domem są usadowione kurniki. Dom został pobudowany kilka lat po kurnikach. Skarżący budując dom usadowił go tak by zminimalizować oddziaływanie prowadzonej przez niego hodowli - zapachów i gazów na budynek mieszkalny. Skarżący podniósł, że bliskość sąsiedniej inwestycji powoduje niedozwolone emisje, które oddziałują na nieruchomość skarżącego. Jego zdaniem ich intensywność będzie się nasilała w związku z przeważającym kierunkiem wiatrów. Skarżący wskazał, iż inwestycja ta ma znaczący wpływ na jego sferę własności, będzie bowiem źródłem zanieczyszczeń powietrza atmosferycznego, które może stanowić dla zdrowia mieszkańców domu znajdującego się na działce o nr ewid. [...], a tym samym wpływać na sferę jej uprawnień właścicielskich. Skarżący wskazał, że jego twierdzenia dotyczące oddziaływania inwestycji oparte zostały na doświadczeniu życiowym, ponieważ w ich miejscowości znajdują się już kurniki o podobnej wielkości. Zdaniem skarżącego planowana inwestycja będzie źródłem emisji amoniaku, siarkowodoru, pyłu i zanieczyszczeń energetycznych. Zatem funkcjonowanie dwóch dodatkowych kurników na 84000 szt. kur może spowodować ponadnormatywne oddziaływania na środowisko naturalne, a w szczególności w strefie zamieszkałej przez ludzi, poprzez negatywny wpływ na warunki ich życia (nie tylko w zakresie znacznej kumulacji odoru), ale przede wszystkim poprzez negatywny wpływ na zdrowie. Nie wykonanie powyższych ustaleń i obliczeń dotyczących emisji do powietrza szkodliwych substancji oznacza fakt, iż obszar oddziaływania inwestycji został dokonany z poważnym naruszeniem przepisów prawa.

Skarżący podniósł, że bezkrytyczne przyjęcie na podstawie dokumentu prywatnego jakim jest raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na inwestycję sporządzony na zamówienie inwestora, stanowi naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 4 k.p.a.

Zdaniem skarżącego z powyższego wynika, że nieruchomość skarżącego leży w obszarze oddziaływania obiektu powstającego na działce inwestora, a tym samym skarżący winien być uznany za stronę postępowania o pozwolenie na budowę. Jego zdaniem, ocena, czy interes prawny skarżącego został naruszony może być dokonana tylko w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Bezpodstawne umorzenie postępowania odwoławczego i pozbawienie strony możliwości obrony jej praw stanowi naruszenie przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., a także naruszenie prawa materialnego, tj. art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy - Prawo budowlane, a naruszenia te miały istotny wpływ na wynik sprawy.

Ponadto skarżący zakwestionował twierdzenia zawarte w zaskarżonej decyzji dotyczące odległości otwartych zbiorników na płynne odchody zwierzęce o pojemności do 200 m3 oraz płyt gnojnych. Zgodnie z wiedzą skarżącego odległość ta nie wynosi 25 metrów od nieruchomości skarżącego i jest mniejsza niż 30 m od otworów okiennych i drzwiowych, znajdujących się w domu skarżącego (§ 6 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 1 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (t. j. Dz. U. z 2014 poz. 81).

Skarżący stwierdził również, że Wojewoda [...] w sposób swobodny, niezgodny z zatwierdzonym projektem budowlanym uznał, iż płyta do składowania pomiotu kurzego nie jest płytą pełniącą funkcję płyty gnojnej (do magazynowania pomiotu), a jedynie płytą pełniącą funkcje porządkową.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że wykonywana kontrola polega na weryfikacji decyzji lub postanowienia organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - powoływanej dalej jako p.p.s.a.), uchyla ją lub stwierdza jej nieważność.

Jednocześnie stosownie do art. 134 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przeprowadzając kontrolę zaskarżonej decyzji w tak zakreślonej kognicji Sąd stwierdził, iż w niniejszej sprawie nie miało miejsca naruszenie przepisów prawa, które skutkowałoby uwzględnieniem skargi, a co za tym idzie uchyleniem zaskarżonej decyzji lub stwierdzeniem jej nieważności.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja odpowiadaja przepisom prawa.

Sąd w niniejszym postępowaniu kontrolował decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...], znak: [...], umarzającą postępowanie odwoławcze po wniesieniu odwołania R R od decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej U T i J pozwolenia na budowę dwóch budynków kurnika, każdy o obsadzie 42000 sztuk kur niosek, w systemie chowu klatkowego, o powierzchni zabudowy 1789,59 m2, powierzchni użytkowej 1726,26 m2, kubaturze 9233,00 m3, kategoria budynku II , wraz z obiektami towarzyszącymi (płyta betonowa pod pojemniki na śmieci i konfiskator sztuk padłych, 2 płyty betonowe pod silosy paszowe, szczelne szambo), na działce nr ewidencyjny [...], w miejscowości [...], gmina [...].

Materialnoprawną podstawą kontrolowanej decyzji jest art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2013 r. poz. 267), zgodnie z którym organ odwoławczy wydaje decyzję, w której umarza postępowanie odwoławcze. W drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie cytowanego przepisu następuje ustalenie przez organ odwoławczy, iż wnoszący odwołanie nie jest stroną postępowania (por. wyrok NSA z dnia 7 września 2012 r., II OSK 905/11, LEX nr 1218396).

Wskazać przede wszystkim należy, iż w niniejszej sprawie wypowiedział się już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w prawomocnym wyroku z dnia 12 marca 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 2353/13 uchylającym decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Uchylając uprzednio zaskarżoną decyzję Sąd wskazał, że organ odwoławczy nie zbadał, czy działka R R leży w obszarze oddziaływania spornej inwestycji, tym samym nie ustalił, czy odwołujący się posiada legitymację do skutecznego zakwestionowania decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] lipca 2013 r. Od ustaleń Wojewody [...] w powyższym zakresie będzie zatem zależało, czy R R może skutecznie kwestionować decyzję o pozwoleniu na budowę. Zdaniem Sądu, Wojewoda [...] nie odniósł się do okoliczności faktycznych sprawy, to jest odległości działki skarżącego nr ew. [...], w szczególności względem projektowanych na działce inwestycyjnej budowli towarzyszących, w tym zaprojektowanej tuż przy drodze (prawdopodobnie oznaczonej nr 211 na projekcie zagospodarowania działki) płyty do składowania pomiotu kurzego (ozn. literą H) przy kurniku A, w kontekście przywołanych w decyzji warunków technicznych.

Zatem, orzekając ponownie w sprawie, Wojewoda [...] obowiązany był wykonać wytyczne Sądu, wynikające z ww. wyroku w związku z art. 153 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z tym przepisem ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Dostrzec również należy, iż wyrok Sądu z dnia 12 marca 2014 r. jest prawomocny, a w sprawie nie wystąpiły żadne tego rodzaju okoliczności, które czyniłyby wskazania Sądu w nim zawarte nieaktualnymi i wyłączały tym samym "związanie" uregulowane w art. 153 p.p.s.a.

W przypadku zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji zapadłej w wyniku uprzedniego wydania przez sąd wyroku kasacyjnego i wyrażeniu w nim wiążącej oceny prawnej, ponownie rozpoznając sprawę sąd administracyjny obowiązany jest do dokonania kontroli, czy organ administracji prawidłowo uwzględnił wytyczne zawarte w poprzednim wyroku. Podporządkowanie się wytycznym sądu i wyrażonej przezeń ocenie prawnej jest bowiem głównym kryterium poprawności nowowydanej decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2009 r., sygn. akt II GSK 614/08, LEX nr 528074). Naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 p.p.s.a. powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu.

Wojewoda [...] - działając w sprawie w wyniku wniesionego przez skarżącego - R R odwołania - uznał, iż skarżący nie jest stroną przedmiotowego postępowania dotyczącego udzielenie pozwolenia na budowę, a tym samym jego odwołanie nie może skutecznie wszcząć postępowania odwoławczego i w tych okolicznościach zasadne jest wydanie decyzji o umorzeniu postępowania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Zasadnie organ drugiej instancji uzależnił dopuszczalność formalną rozpoznania odwołania od oceny tego, czy pochodzi od strony postępowania. Jak stanowi przepis art. 127 § 1 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji odwołanie służy stronie. W utrwalonym orzecznictwie wskazuje się, że w sytuacji gdy wnoszący odwołanie nie jest stroną postępowania z uwagi na brak własnego interesu prawnego, organ zobowiązany jest do wydania w oparciu o art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego.

Zdaniem Sądu należy w pełni podzielić argumentację organu, która w oczywisty sposób wskazała, że nieruchomość skarżącego nie pozostaje w obszarze oddziaływania inwestycji objętej kontrolowaną decyzją o pozwoleniu na budowę, a skoro tak, to skarżący nie jest stroną tego postępowania w rozumieniu art. 28 ustawy Prawo budowlane, nie przysługuje mu zatem uprawnienie do złożenia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji.

Należy zgodzić się z Wojewodą [...] , iż z uwagi na przedmiot sprawy interes prawny skarżącego należało zbadać w oparciu o art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, zgodnie z którym stronami postępowania w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Powyższa norma stanowi urzeczywistnienie wyrażonej w art. 5 pkt 9 ustawy - Prawo budowlane zasady poszanowania występujących na obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich. W pierwszej kolejności za takie nieruchomości poza nieruchomością inwestowaną uznane mogą być nieruchomości bezpośrednio sąsiadujące z terenem inwestycji. W myśl art. 3 pkt 20 ustawy - Prawo budowlane, przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Cytowany przepis nie definiuje pojęcia obszaru oddziaływania obiektu wprost, lecz poprzez odesłanie do innych regulacji, przewidujących szczegółowe wymagania w zabudowie i zagospodarowaniu terenu. Przepisy odrębne, o których mowa w art. 3 pkt 20 ustawy - Prawo budowlane, są to wszystkie inne przepisy prawa powszechnie obowiązującego niż zawarte w ustawie - Prawo budowlane, a także przepisy wykonawcze do tej ustawy, wydane w oparciu o upoważnienie z art. 7 ust. 2 tej ustawy. Przede wszystkim, co jest istotne w okolicznościach niniejszej sprawy, są to przepisy dotyczące wzajemnego sytuowania różnych obiektów budowlanych. Należą do nich m.in. przepisy rozporządzeń określających warunki techniczne dla różnego rodzaju inwestycji, przepisy z zakresu zagospodarowania przestrzennego, ochrony środowiska. Generalnie te właśnie przepisy powinny być przeanalizowane przez organy administracji, które mają zadecydować o uznaniu określonego podmiotu za stronę postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, oczywiście w takim zakresie, w jakim wymagają tego konkretne okoliczności sprawy.

O tym więc, czy dany podmiot posiada przymiot strony w konkretnym postępowaniu, decyduje norma prawna, z której dla tego podmiotu wynikają wprost określone prawa i obowiązki. Interes prawny pojawia się wówczas, gdy istnieje związek między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegający na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego, Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 marca 1999 r. sygn. akt I SA 1189/98, cechami interesu prawnego jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami stosowania przepisu prawa materialnego.

Słusznie Wojewoda [...] podkreślił, że od tak rozumianego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, czyli sytuację, w której dany podmiot jest co prawda bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednak nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji.

Należy podzielić ustalenia poczynione przez organ odwoławczy, że wnoszący odwołanie - R R jest właścicielem działki nr ew. [...] położonej w jednostce ewidencyjnej [...] , w obrębie [...],[...], co potwierdza księga wieczysta KW [...]. Z akt sprawy wynika, że działka nr ew. [...] nie graniczy bezpośrednio z działką inwestycyjną. Działka inwestycyjna zlokalizowana jest na obszarze, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zatem decyzją Wójta Gminy [...] z [...] lipca 2011 r., znak: [...] ustalono dla przedmiotowej inwestycji warunki zabudowy. W decyzji tej wskazano, że: "Realizacja inwestycji nie wprowadzi pogorszenia warunków i ograniczeń dla funkcjonowania sąsiednich terenów i obiektów". Oznacza to, że nie będzie mieć negatywnego wpływu na działkę nr ew. [...], stanowiącą własność R R. Z akt sprawy wynika, że przedmiotowa inwestycja została zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zatem przeprowadzono postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko w oparciu o przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Inwestycje mogące znacząco oddziaływać na środowisko wymagają szczególnej analizy pod kątem ich oddziaływań. Określeniu środowiskowej charakterystyki przedsięwzięcia służy raport, który jest opracowaniem przygotowanym i składanym przez inwestora i wykorzystywanym następnie w postępowaniu w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko uzyskuje szczególne znaczenie, gdy w oparciu o niego wydana zostanie decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, która następnie wiąże organy administracji na dalszych procesu inwestycyjnego. Można wówczas uznać, że dokument taki, wraz z tą decyzją, charakteryzuje dane przedsięwzięcie. Podkreślić należy, że w niniejszej sprawie decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach wyrażono zgodę na realizację niniejszej inwestycji. W decyzji tej wskazano, że realizacja przedsięwzięcia w niewielkim stopniu ingeruje w środowisko, nie przewiduje się żadnych działań mogących spowodować istotne zmiany środowiska zarówno poza terenem jak i na terenie inwestycji, przy zachowaniu wymogów określonych w ww. decyzji o warunkach zabudowy. Prawidłowo Wojewoda [...] uznał, że płyta do składowania pomiotu kurzego (oznaczona literą H na projekcie zagospodarowania działki, przy kurniku A) nie jest płytą pełniącą funkcję płyty gnojowej (do magazynowania pomiotu), a jedynie jest płytą pełniącą funkcję porządkową zabezpieczającą grunt przed ewentualnym zanieczyszczeniem pomiotem. Powyższe wynika, z pisma z dnia [...] maja 2014 r. - Wyjaśnienia do projektu zagospodarowania działki nr [...] w obrębie [...], gmina [...] stanowiącego załącznik do decyzji Nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r. wydanej przez Starostę [...] w kwestii projektowanych płyt gnojowych oznaczonych w projekcie zagospodarowania literą "H", zamysłem projektantów było zaprojektowanie płyty "H" jako płyty mającej na celu zabezpieczenie gruntu przed ewentualnym zanieczyszczeniem pomiotem, a nie, jak wskazuje nazwa, magazynowania pomiotu. Prawidłowo organ odwoławczy ustalił, że odległość otwartych zbiorników na płynne odchody zwierzęce o pojemności do 200 m3 oraz płyt gnojowych powinna wynosić m.in. 30 m od otworów okiennych i drzwiowych pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi na działkach sąsiednich, zgodnie z przepisem § 6 ust. 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 132, poz. 877 ze zm.). W konsekwencji zasadnie Wojewoda Mazowiecki wskazał, że w odniesieniu do budynku mieszkalnego usytuowanego na działce Roberta Rogozińskiego odległość ta jest zachowana.

Mając na uwadze powyższe ustalenia należy zgodzić się z Wojewodą [...] , że oddziaływanie przedmiotowej inwestycji na środowisko zamyka się w granicach działki inwestycyjnej, a przedmiotowa inwestycja nie będzie miała niekorzystnego wpływu na warunki i zdrowie ludzi i nie będzie negatywnie oddziaływać na działkę ew. nr [...] stanowiącą własność R R. Zatem, K R nie może być uznany za stronę przedmiotowego postępowania, gdyż jego działka o nr. ew. [...] nie leży w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. W konsekwencji zasadnie Wojewoda [...] uznał, że odwołujący się nie posiada legitymacji do skutecznego zakwestionowania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Skoro zatem skarżący nie jest stroną postępowania, należało uznać, iż odwołanie od decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] zostało złożone przez podmiot nie będący stroną, tym samym postępowanie odwoławcze podlegało umorzeniu.

Wobec powyższego stwierdzić należy, że Wojewoda [...] wykonał wytyczne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawarte w wyroku z dnia 12 marca 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 2353/13 przy dokonanej przez organ odwoławczy ocenie, czy R R posiada legitymację do skutecznego zakwestionowania decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] lipca 2013 r.

Z tych też przyczyn skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zaznaczyć przy tym należy, iż z uwagi na charakter zaskarżonego rozstrzygnięcia, kontroli Sądu podlegała wyłącznie ocena, czy Wojewoda [...] prawidłowo odmówił skarżącemu przymiotu strony, a w konsekwencji, czy prawidłowo zastosował art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a.

Z tych wszystkich przyczyn, podzielając w całości ocenę dokonaną w sprawie przez Wojewodę [...] , na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.