Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1266/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-07-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Finanse publiczne
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 184 ust. 1 i 2, art. 207 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 885
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA - Michał Sowiński, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak (spr.), Protokolant specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lipca 2015 r. sprawy ze skargi Fundacji Rozwoju N. i P. z siedzibą w P. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu; oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi Fundacji Rozwoju N. i P. w P. (dalej: Fundacja, Skarżąca lub Strona) jest decyzja Ministra Infrastruktury i Rozwoju (dalej: Minister, organ odwoławczy lub II instancji) z [...] stycznia 2015 r, nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w L. (dalej: Dyrektor WUP lub organ I instancji) z [...] listopada 2014 r., nr [...] określającą przypadającą do zwrotu kwotę dofinansowania w wysokości 105 złotych wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu [...] października 2013r. Skarżąca i Instytucja Wdrażająca – Wojewódzki Urząd Pracy w L.(dalej: WUP) zawarli umowę o dofinansowanie nr [...] pt. "[...]", następnie zmienioną trzema aneksami. Projekt Fundacji miał zostać dofinansowany w kwocie nieprzekarczającej 2.247.271,95 złotych i być realizowany od 1 października 2013r. do 30 czerwca 2015r. w partnerstwie z Fundacją I. w P.

Wykonanie ww. umowy o dofinansowanie zostało objęte kontrolą pracowników WUP. W rezultacie przeprowadzenia czynności kontrolnych stwierdzono m.in. przekroczenie o 4 godziny przez M.M.– Asystentkę koordynatora projektu w październiku 2013r. limitu 240 godzin łącznego zaangażowania do projektów, określonego w Wytycznych z 1 lipca 2013 r. w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki (dalej: Wytyczne). Za niekwalifikowane uznano wydatki dotyczące części wynagrodzenia w wysokości 100 zł.

Skarżąca złożyła zastrzeżenia oraz wyjaśnienia, które nie zostały uwzględnione. Dlatego też pismem z 6 sierpnia 2013r. zostały przekazane jej Zalecenia Pokontrolne nr 1. Organ I instancji wezwał Stronę do zwrotu wydatków uznanych za niekwalifikowane w łącznej wysokości 105 złotych (100 zł – koszty bezpośrednie oraz 5 złotych – koszty pośrednie rozliczane ryczałtem).

W związku z brakiem zapłaty kwoty wskazanej w wezwaniu do zapłaty (105 zł) Wojewódzkiego Urzędu Pracy w L., zawiadomieniem z [...] października 2014r. wszczęto postępowanie i decyzją z [...] listopada 2014r. organ I instancji określił kwotę do zwrotu w wysokości 105 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia przekazania transzy dofinansowania, tj. 19 listopada 2013r. Organ I instancji uznał, że M. M. w październiku 2013r. przekroczyła limit łącznego zaangażowania w projekty o 4 godziny. Dlatego też uznał wydatek za te godziny za niekwalifikowalny i zażądał zwrotu kwoty 100 złotych powiększonej o 5% z tytułu kosztów pośrednich.

Odnosząc się do zarzutów Strony wskazujących, że zaangażowanie pracownika w projekcie NSRO w wymiarze powyżej 240 godzin miesięcznie jest sprzeczne z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa gwarantującymi wolność w zakresie wykonywania pracy i zarobkowania (art. 24, art. 32 ust. 2, art. 65 ust. 1 i 4 Konstytucji RP, art. 10 Kodeksu pracy oraz art. 3531 Kodeksu cywilnego) i uznał je za niezasadne. Wyjaśnił, że zarówno Wytyczne, jak i inne dokumenty programowe dotyczące PO KL nie zakazują angażowania personelu projektu powyżej 240 godzin miesięcznego wymiaru godzinowego. Strona może angażować osoby ponad wskazany w Wytycznych limit, z tym jednakże zastrzeżeniem, iż wynagrodzenie takiej osoby przekraczające ustalony wymiar musi zostać pokryte z innych źródeł niż dotacja przyznana na projekt. Podkreślił, że otrzymanie dofinansowania w ramach PO KL pociąga za sobą szereg obowiązków związanych z wydatkowaniem tych środków. Strona przystępując dobrowolnie do realizacji projektu godzi się na przestrzeganie pewnych szczególnych zasad określonych w umowie o dofinansowanie projektu, w tym również Wytycznych, do których stosowania zobowiązała się expressis verbis w § 3 ust. 4 umowy o dofinansowanie

Rozpoznając sprawę na skutek złożonego odwołania Minister zaskarżoną decyzją z [...] stycznia 2015r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora WUP z [...] listopada 2014r.

W uzasadnieniu organ odwoławczy zauważył, że Strona we wniosku o dofinansowanie wskazała, że w ramach kosztów bezpośrednich będzie rozliczała, m.in. wynagrodzenie asystenta/asystentki koordynatora (umowa zlecenie - praca 120 h/mc) w wysokości 3.000 zł miesięcznie. W związku z powyższym, w dniu 1 października 2013 r. została zawarta umowa zlecenie pomiędzy Prezesem Zarządu Fundacji a M. M. Na podstawie ww. umowy, osoba ta zobowiązała się wykonać zlecenie kierowania projektem na stanowisku Asystentki koordynatora projektu (za wynagrodzeniem 1.500 zł miesięcznie w wymiarze pracy 60 h/m-c) polegające na wykonywaniu zadań: rekrutacja uczestników projektu, promocja projektu, przygotowanie dokumentacji sprawozdawczej, wdrożenie badań ewaluacyjnych, archiwizacja dokumentacji, czynności organizacyjno-administracyjne, kontakty z uczestnikami projektu, monitoring wykorzystania jednorazowej dotacji inwestycyjnej. Następnie umowa ta została rozwiązana za porozumieniem stron w dniu 31 października 2013 r. Jednocześnie, w okresie od 1 lutego 2013 r. do 31 stycznia 2014 r. M. M. była zatrudniona w ramach stosunku pracy, w pełnym wymiarze czasu pracy, jako Specjalista ds. rekrutacji w projekcie "[...]".

Organ odwoławczy zauważył, że z ewidencji czasu pracy tej osoby wynikało, że łączne zaangażowanie w projekty "[...]" (60 godzin) oraz "[...]" (184 godziny) wyniosło w miesiącu październiku 2013 r. 244 godziny. Dlatego też w ocenie Ministra słusznie organ I instancji uznał, że Strona naruszyła pkt 7 lit. b podrozdział 5 rozdział 4 Wytycznych, gdyż łączne zaangażowanie tej osoby we wszystkich projektach przekroczyło 240 godzin miesięcznie (o 4 godziny).

Minister wskazał, że zgodnie z § 3 ust. 4 umowy o dofinansowanie projektu, beneficjent zobowiązał się stosować aktualnie obowiązującą treść Wytycznych. Naruszenie ww. przepisów umowy o dofinansowanie stanowi naruszenie procedur, o których mowa w art.184 § 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2008r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2013r., poz. 885 ze zm., dalej: u.f.p.), a co za tym idzie naruszenie art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p.

Organ II instancji podał, że kwota wynagrodzenia M. M., rozliczona we wniosku o płatność za okres od 1 października 2013 r. do 31 października 2013 r., wyniosła 1 500 zł za 60 godzin pracy (w projekcie "[...]"). Wyjaśnił, że kwotę niekwalifikowalną w wysokości 105 zł ustalono na podstawie następującego schematu: 1 500 zł / 60 godzin x 4 godziny oraz 5 zł z tytułu kosztów pośrednich rozliczanych ryczałtem (5%). Zgodnie z podrodz. 4.4 pkt 3 lit. a tir. iv Wytycznych koszty pośrednie mogą być rozliczane ryczałtem w wysokości 5% kosztów bezpośrednich - w przypadku projektów o wartości powyżej 2 mln zł do 5 mln zł włącznie. Na wysokość kosztów pośrednich rozliczanych ryczałtem mają wpływ nie tylko koszty bezpośrednie wykazane we wnioskach o płatność, lecz również wszelkiego rodzaju pomniejszenia, które są dokonywane w ramach projektu, np. korekty finansowe (podrozdział 4.4 pkt 4 Wytycznych). W związku z powyższym, uznanie 100 zł stanowiących część wynagrodzenia M.M. (rozliczanego w ramach kosztów bezpośrednich) skutkowało odpowiednim pomniejszeniem kosztów pośrednich rozliczanych ryczałtem - 5% x 100 zł = 5 zł.

Minister odnosząc się do zarzutów stwierdził, że są one bezzasadne. Wyjaśnił, że zaangażowanie M.M. w oba ww. projekty nie jest kwestionowane przez Stronę i wynika wprost z kart czasu pracy. Analiza i ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego została dokonana przez organ I instancji w sposób rzetelny oraz niebudzący wątpliwości. Co więcej, Strona nie wskazała okoliczności, które zostały przez organ I instancji pominięte, a mogłyby mieć znaczący wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W szczególności niesłuszny jest zarzut Skarżącej, że limit 240 godzin pracy, nałożony przez Wytyczne, jest niezgodny z przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Wytyczne ustalają limit godzin, za które wynagrodzenie może zostać pokryte przez dofinansowanie w ramach PO KL. Wynagrodzenie za pracę w godzinach przekraczających ww. limit czasu pracy musi zostać pokryte ze źródeł innych niż dofinansowanie w ramach PO KL. Natomiast zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędne rozstrzygnięcie w jednej decyzji dwóch spraw administracyjnych również uznał za chybiony. Nie jest prawdą, że zwrot środków i określenie nie kwalifikowalności wydatków stanowią odrębne od siebie instytucje, których regulacja wymaga odrębnych decyzji. Organ odwoławczy powołał się przy tym na wyrok WSA w Rzeszowie z 26 sierpnia 2014 r., I SA/Rz 204/14) i za Sądem wyjaśnił, że korekty finansowe nie powinny być przez organ nakładane na beneficjenta odrębną decyzją administracyjną, która winna poprzedzać decyzję o zwrocie środków finansowych wydaną na podstawie przepisów u.f.p. Sugerowane przez Odwołującego naruszenie prawa zostało również jednoznacznie wyjaśnione w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w składzie 7 sędziów z 27 października 2014 r. (sygn. akt II GPS 2/14) w której Sąd stwierdził, że ustalenie i nałożenie korekty finansowej, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 15a ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jedn.: Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm., dalej: u.z.p.p.r.), nie wymaga wydania decyzji administracyjnej.

Pismem z 10 lutego 2015r. Fundacja złożyła skargę na ww. decyzję Ministra z [...] stycznia 2015r. zarzucając organowi naruszenie:

1. prawa procesowego, tj. art. 6 (zasada praworządności) ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r., poz. 267 ze zm., dalej: k.p.a.) poprzez jego niezastosowanie i stosowanie jako podstawę prawną wydanej decyzji administracyjnej wytycznych i zaleceń, które nie są przepisami powszechnie obowiązującego prawa i nie mają mocy wiążącej,

2. prawa procesowego, tj. art. 75 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nieprzeprowadzenie wszystkich dowodów niezbędnych do wyjaśnienia sprawy, a w szczególności dowodów z dokumentów przedłożonych przez Skarżącą,

3. prawa procesowego tj. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. przez nie podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, w szczególności przez nie dokonanie ustaleń, jakie środki zostały faktycznie wydatkowane na cel projektu,

4. przepisów postępowania administracyjnego, a to naruszenia przez organ I instancji art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. i art. 11 k.p.a. poprzez wadliwe sformułowanie uzasadnienia decyzji, które doprowadziło do naruszenia zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, a które to naruszenia nie zostały dostrzeżone przez organ II instancji,

5. prawa materialnego, tj. art. 207 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 184 u.p.a. w zw. z art. 27 ust. 1 pkt 6a u.z.p.p.r. przez rozstrzygnięcie, że Strona zobowiązana jest do zwrotu środków publicznych, pomimo że Skarżąca nie dopuściła się naruszenia żadnych przepisów powszechnie obowiązujących ani też nie naruszyła Wytycznych oraz "Zasad finansowania Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki".

Przedstawiając powyższe zarzuty Fundacja wniosła o uchylenie decyzji organu II instancji oraz decyzji organu I instancji a także zasądzenie kosztów postępowania.

Ponadto Fundacja wniosła o zawieszenie postępowania i wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego, na podstawie art. 193 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze zm.; dalej: Konstytucja) i art. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U. Nr 102, poz. 643 ze zm.) - z pytaniem prawnym o następującej treści: Czy

- art. 5 pkt 6 w związku z art. 26 ust. 1 pkt 6 i art. 35 ust. 3 pkt 4a u.z.p.p.r. jest zgodny z art. 87 oraz art. 93 ust. 2 Konstytucji?

- pkt 7 lit. b podrozdziału 5, a także pkt 3 sekcji 1, podrozdziału 5 i pkt 2 sekcji 2 podrozdziału 5 wszystkie rozdziału 4 Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach Programu Kapitał Ludzki (M.P. z 2014 r., poz. 364) są zgodne z art. 31 ust. 1 i 2 zd. 2 w zw. z art. 31 ust. 3 oraz art. 65 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji?

W motywach skargi Fundacja przedstawiła obszerne uzasadnienie dla przedstawionych zarzutów oraz wniosku o zawieszenie postępowania i zwrócenie się przez Sąd z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego.

W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o oddalenie skargi oraz oddalenie wniosku o zawieszenie postępowania i skierowanie do Trybunału Konstytucyjnego pytania prawnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem w ocenie Sądu zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Ocena ta wynika z konfrontacji prawidłowo poczynionych ustaleń faktycznych z dyspozycjami norm zawartych w przepisach prawnych mających zastosowanie w sprawie.

Przedmiotem sporu pomiędzy stronami jest kwestia zwrotu części dofinansowania z tytułu przekroczenia o 4 godziny przez M. M. w miesiącu październiku 2013r. łącznego zaangażowania w realizację zadań we wszystkich projektach NSRO (Narodowe Strategiczne Ramy Odniesienia).

W pierwszej kolejności Sąd stwierdza, że stan faktyczny sprawy przyjęty przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju, przedstawiony w części historycznej uzasadnienia uznaje za ustalony prawidłowo i przyjmuje go za podstawę oceny zaskarżonej decyzji. Co więcej stan faktyczny, mimo powołania przez Stronę przepisów wskazujących na braki w ustaleniu stanu faktycznego, przez Fundację nie jest kwestionowany, gdyż nie podaje ona żadnego uzasadnienia w tym zakresie – poniżej szersze uzasadnienie.

Z niewątpliwego stanu faktycznego wynika, że Skarżąca w dniu [...] października 2013 r. podpisała z Samorządem Województwa L. - Wojewódzkim Urzędem Pracy w L. umowę o dofinansowanie projektu pt. "[...]" (dalej: umowa o dofinansowanie). Projekt miał być realizowany od dnia 1 października 2013 r. do dnia 30 czerwca 2015 r. Powyższe oznacza, że Skarżąca miała prawo wydatkować środki projektowe od dnia 1 października 2013 r., gdyż od tej daty zaczyna się okres kwalifikowalności dla wydatków w tym projekcie.

Zgodnie z treścią § 3 ust. 4 umowy o dofinansowanie przy wydatkowaniu środków przyznanych w ramach projektu Beneficjent zobowiązuje się stosować aktualnie obowiązującą treść wytycznych o których mowa w ust. 2 i § 1 pkt 6. Zgodnie z kolei z § 1 pkt 6 ilekroć w umowie jest mowa o "wydatkach kwalifikowanych" należy przez to rozumieć wydatki kwalifikowane zgodnie z Wytycznymi w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki, które zamieszczone są na stronie internetowej Instytucji Wdrażającej (Instytucji Pośredniczącej II stopnia): http://pokl.wup.lodz.pl.

Strony nie kwestionują również, że z ewidencji czasu pracy za październik 2013 r. ("Karta czasu pracy" i "Arkusz godzin") wynika, iż M. M. poświęciła w tym miesiącu na zadania w ramach projektu "[...]" 60 godzin, natomiast w ramach projektu "[...]" 184 godziny. Tym samym łączne zaangażowanie tej osoby w realizację obu projektów w miesiącu październiku 2013 r. wyniosło 244 godziny.

Jako podstawa prawna obowiązku zwrotu części środków przekazanych Fundacji na podstawie umowy o dofinansowanie z [...] października 2013 r., w decyzji wydanej przez Dyrektora WUP w dniu [...] listopada 2014 r. wskazane zostały m.in. art. 207 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 9, ust. 11 i ust. 11a u.f.p. Zatem bezzasadne są zarzuty Strony dotyczące naruszenia art. 6 k.p.a., gdyż decyzje organów orzekających posiadają prawidłowo przytoczoną i umotywowaną podstawę prawną do ich wydania, co zostanie również poniżej wskazane.

W myśl natomiast § 13 ust. 1 i 2 umowy o dofinansowanie, jeżeli na podstawie wniosków o płatność lub czynności kontrolnych uprawnionych organów zostanie stwierdzone, że dofinansowanie jest przez Beneficjenta: 1) wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, 2) wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013r., poz. 885 ze zm.), 3) pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości Beneficjent zobowiązuje się do zwrotu całości lub części dofinansowania wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, które są naliczane zgodnie z art. 207 ust. 1 u.f.p.

Z kolei zgodnie z art. 184 ust. 1 i 2 u.f.p. wydatki związane z realizacją programów i projektów finansowanych ze środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3, są dokonywane zgodnie z procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu. Natomiast przy wydatkowaniu środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 3 pkt 5 lit. c i d, a także środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z tych środków, stosuje się odpowiednio zasady rozliczania określone dla dotacji z budżetu państwa (art. 184 ust. 2 u.f.p.).

Zgodnie z art. 207 § 1 pkt 2 u.f.p. w przypadku gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 - podlegają zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji, o której mowa w ust. 9, na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy.

Natomiast art. 207 ust. 8 pkt 1 u.f.p. stanowi, że w przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa w ust. 1, instytucja określona, odpowiednio w ust. 9 lub 11, wzywa do zwrotu środków w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania. Po bezskutecznym upływie terminu, o którym mowa w ust. 8, organ pełniący funkcję instytucji zarządzającej lub instytucji pośredniczącej w rozumieniu ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju albo ustawy z dnia 3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego, albo ustawy o zasadach realizacji programów wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki, oraz sposób zwrotu środków, z uwzględnieniem ust. 2 (art. 207 ust. 9 pkt 1 u.f.p.).

W tym miejscu trzeba wskazać, że powyższe wymagania formalne dotyczące zwrotu środków określone art. 207 u.f.p. zostały przez organ I instancji wypełnione.

Należy podkreślić, że zasadnie organy orzekające wskazały, że wykorzystanie środków w kwocie 105 zł nastąpiło z naruszeniem procedur, o jakich mowa w art. 184 u.f.p. Wynagrodzenie wypłacone M.M., pełniącej w projekcie funkcje asystenta koordynatora, za 4 godziny w miesiącu październiku 2013r. zostało uznane za niekwalifikowane, gdyż łączne zaangażowanie tej osoby w realizację zadań we wszystkich projektach NSRO przekracza 240 godzin miesięcznie, co jest sprzeczne z zapisami Podrozdziału 4.5 pkt 7 Wytycznych. Poniesienie tych wydatków, ich kwota oraz fakt, iż nastąpiły z naruszeniem powyższego zapisu Wytycznych nie jest sporne. Sporne jest czy w świetle zapisów Wytycznych istotnie są to wydatki niekwalifikowane, a nadto czy jest w ogóle podstawa do zastosowania Wytycznych.

Przed merytorycznym odniesieniem się do istoty sprawy w pierwszej kolejności należy odnieść się do wniosku Fundacji o zawieszenie postępowania i wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniami prawnymi dotyczącymi zgodności z art. 87 oraz 93 ust. 2 Konstytucji art. 5 pkt 6 w zw. z art. 26 ust. 1 pkt 6 i art. 35 ust. 3 pkt 4a u.z.p.p.r., a także zgodności pkt 7 lit. b podrozdziału 5, pkt 3 sekcji 1, podrozdziału 5 i pkt 2 sekcji 2 podrozdziału 5 wszystkie rozdziału 4 Wytycznych z art. 31 ust. 1 i 2 zd. 2 w zw. z art. 31 ust. 3 oraz art. 65 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji.

Sąd dokonując oceny zaskarżonej decyzji pod tym kątem nie stwierdził, aby w sprawie wystąpiło zagadnienie prawne, które wymagałoby rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny. Fundacja bowiem realizując projekt wbrew wytycznym narusza procedury, o których mowa w art. 184 u.f.p. Zasadnie organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wyjaśnił, że interpretacja pojęcia "procedura" prowadzi do wniosku, że ustawodawca, posługując się tym nieostrym pojęciem, miał na celu uwzględnienie wszelkich umów, regulacji i przepisów, do których stosowania zobowiązane będą wszystkie instytucje uczestniczące w systemie wydatkowania środków europejskich. Zatem słusznie uznaje się, że termin "procedura" ma charakter pojemny, ze względu na brak definicji legalnej. W orzecznictwie i doktrynie (patrz Komentarz ustawy o finansach publicznych, red prof. dr Wojciech Misiąg, rok 2014) przyjmuje się, że cyt. "wykonywanie budżetu środków europejskich, stosownie do art. 184 ust. 1 FinPubU podlega procedurom określonym w umowie międzynarodowej lub innym procedurom obowiązującym przy ich wykorzystaniu. Analiza komentowanego przepisu prowadzi do wniosku, że ustawodawca, posługując się nieostrym pojęciem procedury, miał na celu uwzględnienie wszelkich umów, regulacji i przepisów, do których stosowania zobowiązane będą organy państwa oraz inne instytucje uczestniczące w systemie wydatkowania środków europejskich. Termin "procedura" nie posiada bowiem definicji legalnej, zaś jego zakres jest bardzo pojemny [określić ją można np. jako "unormowany przepisami, zwyczajami sposób prowadzenia, załatwiania jakiejś sprawy" - por. M. Szymczak (red.), Słownik języka polskiego, t. 2, Warszawa 1988, s. 926]. Katalog przepisów wypełniających dyspozycję art. 184 ust. 1 jest w związku z tym szeroki, otwarty i - z uwagi na cykliczność tzw. perspektyw finansowych UE oraz środków przekazywanych przez państwa EFTA - zmienny. Można wyrazić pogląd, że mieszczą się w nim normy postępowania związane z wykorzystaniem środków europejskich, które mogą mieć zarówno charakter proceduralny, jak też ustrojowy lub materialny (...)".

Naruszenie procedury będzie polegało zatem na naruszeniu przepisów powszechnie obowiązujących, umowy międzynarodowej, umowy o dofinansowanie i innych procedur niestanowiących źródeł prawa powszechnie obowiązującego. Należy podkreślić, że projekty są realizowane przez beneficjentów na podstawie umowy o dofinansowanie, która stanowi podstawowe źródło uprawnień i obowiązków jej stron, w tym beneficjenta. W tym miejscu Sąd przypomina, zgodnie z tym co zostało wskazane wyżej, że na mocy § 3 ust. 4 umowy strona zobowiązała się do stosowania aktualnie obowiązujących Wytycznych. Naruszenie Wytycznych jako procedur stanowi także naruszenie prawa i tym samym wydatek dokonany w ten sposób i zrefundowany ze środków europejskich stanowi szkodę w budżecie unijnym, gdyż wydatkowano środki w sposób nieprawidłowy. W takim znaczeniu wydatki dokonane przez Skarżącą stanowiły nieprawidłowość w przypadku uznania, że zostały dokonane z naruszeniem Wytycznych. Upoważnienie dla Ministra do wydania przedmiotowych Wytycznych wynika wprost z art. 26 ust. 1 pkt 6 w związku z art. 35 ust. 3 pkt 4a u.z.p.p.r. (patrz treść poniżej). Sąd zgadza się z Fundacją, że ww. Wytyczne nie są przepisami powszechnie obowiązującymi i nie stanowią źródła prawa w sensie konstytucyjnych źródeł prawa. Jednakże Wytyczne te mają charakter aktu konkretnego, a nie abstrakcyjnego i wiążą stronę umowy na podstawie jej zapisu. W tym miejscu należy zwrócić uwagę na najnowsze orzecznictwo, a w szczególności wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 10 lutego 2015r., sygn. akt SK 50/13, który co prawda wypowiadał się w zakresie źródeł prawa dotyczących kryteriów wyboru projektów wyłanianych w trybie konkursowym, a nie Wytycznych, jednakże tezy z tego wyroku są jak najbardziej trafne i pomocne w rozpoznaniu sprawy. Mianowicie Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, że postanowienia aktów składających się na kryteria wyboru projektów wyłanianych w trybie konkursowym nie mają charakteru abstrakcyjnego, lecz są konkretne. Postanowienia zawarte w aktach formułujących kryteria wyboru projektów znajdują zastosowanie w związku z realizacją poszczególnych konkursów. Akty zawierające kryteria wyboru nie mają zatem cech pozwalających na traktowanie ich jako aktów normatywnych. Trybunał podkreślił również, że kompetencje instytucji zarządzającej i komitetu monitorującego do określania kryteriów konkursowego wyboru projektów, które mają być dofinansowane w ramach projektów operacyjnych, wynikają wprost z rozporządzeń unijnych. Wobec tego nie jest wymagane, aby takie akty spełniały wymagania przewidziane dla źródeł prawa powszechnie obowiązującego. Trybunał zauważył jednak przy tym, że niezbędne jest, aby kryteria oceny projektów były zgodne z normami prawa powszechnie obowiązującego. Co więcej sama Skarżąca w skardze powołując się na tezy z wyroków NSA (7 października 2010r., II GSK 1097/10 i z 29 kwietnia 2010 r., II GSK 371/10 – wyroki sądów administracyjnych dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). wskazała, że Wytyczne — przez to, że dają podstawę do dekodowania norm prawnych o charakterze generalno-abstrakcyjnym - należy uznać za źródła prawa w szerokim znaczeniu oraz łącznie z przepisami powszechnie obowiązującymi stanowią one podstawę sądowej kontroli. Ponadto w wyroku z 27 października 2010 r., NSA wskazał również, że co prawda systemy realizacji programów operacyjnych nie mieszczą się w katalogu źródeł prawa powszechnie obowiązującego, określonym w art. 2 i 87 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, prawem jest jednak również tzw. prawo wewnętrzne, mające umocowanie w art. 93 Konstytucji.

W związku z powyższym w ocenie Sądu wskazane w skardze przepisy nie budzą wątpliwości konstytucyjnych, gdyż po pierwsze częściowo Trybunał Konstytucyjny wypowiadał się już w zakresie konstytucyjności tych przepisów w sensie ogólnym. Poza tym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, co do zasady nie budzi wątpliwości, że beneficjenci realizujący projekt, mają obowiązek z racji dobrowolności przystępowania do konkursów, realizować te projektu w oparciu o umowę, wniosek o dofinansowanie, a także inne dokumenty, w tym w szczególności Wytyczne. Natomiast, o czym była już mowa, do stosowania Wytycznych Fundacja zobowiązała się podpisując dobrowolnie umowę o dofinansowanie. Zatem inne procedury obowiązujące przy wykorzystaniu środków europejskich, o których mowa w art. 184 w związku z art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p., należy rozumieć również jako postanowienia umowy o dofinansowanie, naruszenie których aktualizuje obowiązek zwrotu przyznanych środków (wyroki NSA z 19 czerwca 2012, sygn. akt II GSK 732/11, z 9 stycznia 2014 r., II GSK 1546/12). W związku z tym Wytyczne wiążą Skarżącą na podstawie umowy o dofinansowanie i stanowią procedury obowiązujące przy wydatkowaniu środków. W orzecznictwie dominuje pogląd (patrz wyrok NSA z 21 stycznia 2015 r. , II GSK 1960/13), że zgodnie z art. 56 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 wydatki, o których mowa w tym przepisie, muszą spełnić, określone prawem warunki, w tym między innymi warunek, że są zgodne z zasadami kwalifikowalności ustanowionymi na poziomie krajowym. W konsekwencji powyższego, na podstawie art. 35 ust. 3 u.z.p.p.r. Minister otrzymał określone upoważnienie aby wydać stosowne wytyczne dotyczące programów operacyjnych w zakresie m.in. kwalifikowania wydatków w ramach programów operacyjnych. Zatem Strona była zobowiązana do stosowania Wytycznych i brak jest podstaw do kwestionowania konstytucyjności przyjętych rozwiązań. Natomiast odnośnie konkretnych zarzutów w zakresie zastosowania Wytycznych, a w szczególności dotyczących Prawa pracy i przepisów Konstytucji RP regulujących swobodę zawierania umów (art. 31 ust. 1 i 2), ingerencję państwa w tę swobodę (art. 31 ust. 3 - zasada proporcjonalności) i ochronę pracy (art. 65 ust. 1) Sąd odniesie się w dalszej części uzasadnienia, w tym miejscu jedynie zasygnalizuje, że także ich zastosowanie w sprawie nie budzi żadnych wątpliwości konstytucyjnych.

Z kolei powołany przez Fundację wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 12 grudnia 2011r., sygn. akt P 1/11, który w ocenie Strony, potwierdza niekonstytucyjność przepisów, dotyczył zupełnie innej kwestii. Mianowicie dotyczył uregulowania praw i obowiązków wnioskodawców w trakcie naboru projektów finansowanych z programu operacyjnego poza systemem źródeł powszechnie obowiązującego prawa, a także środków odwoławczych i skargi do sądu administracyjnego. Wyrok nie dotyczył natomiast kwestii realizacji projektów i charakteru Wytycznych.

Reasumując tę część uzasadnienia należy wprost wskazać, że wydana decyzja posiada podstawę prawną, a inną procedurą są m.in. Wytyczne, do których stosowania zobowiązała się Skarżąca podpisując umowę. Umowa o dofinansowanie ma charakter mieszany, gdyż z jednej strony bezsporne jest, że jest umową cywilnoprawną, ale w części dotyczącej odzyskiwania kwot niekwalifikowalnych (art. 207 u.f.p.) ustawodawca przewidział obowiązek wydania decyzji administracyjnej i kompetencje dla sądu administracyjnego do rozstrzygania w tym zakresie. Dlatego też Sąd oddalił wniosek o zawieszenie postępowania i wystąpienie z określonymi pytaniami prawnymi do Trybunału Konstytucyjnego. W sprawie bowiem Sąd nie stwierdził takich wątpliwości, których nie mógłby samodzielnie usunąć w drodze wykładni prawa.

Przechodząc natomiast do merytorycznego rozpoznania sprawy, to należy wskazać, że podstawą do wydania Wytycznych jest art. 35 ust. 3 u.z.p.p.r. zgodnie z którym Minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego, w celu zapewnienia zgodności sposobu wdrażania programów operacyjnych z prawem Unii Europejskiej oraz spełniania wymagań określanych przez Komisję Europejską, a także w celu zapewnienia jednolitości zasad wdrażania programów operacyjnych, może, z uwzględnieniem art. 26, wydać wytyczne dotyczące programów operacyjnych w zakresie m.in.:

4) trybu dokonywania płatności i rozliczeń;

4a) kwalifikowania wydatków w ramach programów operacyjnych;

5) trybu monitorowania postępów realizacji programów operacyjnych;

6) trybu i zakresu sprawozdawczości z realizacji programów operacyjnych;

6a) jednolitego systemu zarządzania i monitorowania projektów indywidualnych, zgodnych z art. 28 ust. 1;

7) sposobu oceny programów operacyjnych;

8) warunków technicznych gromadzenia i przekazywania danych w formie elektronicznej;

9) kontroli realizacji programów operacyjnych;

9a) warunków certyfikacji oraz przygotowania prognoz wniosków o płatność do Komisji Europejskiej w Programach Operacyjnych w ramach Narodowych Strategicznych Ram Odniesienia 2007-2013;

9b) korekt finansowych w ramach programów operacyjnych;

10) sposobu postępowania w razie wykrycia nieprawidłowości;

11) innych spraw związanych z przygotowaniem i wdrażaniem programów operacyjnych.

Natomiast powołany w cyt. art. 35 ust. 3 u.z.p.p.r. przepis art. 26 wskazuje co należy do zadań instytucji zarządzającej. Takim zadaniem tej instytucji jest m.in. określenie kryteriów kwalifikowalności wydatków objętych dofinansowaniem w ramach programu operacyjnego (art. 26 ust. 1 pkt 6 u.z.p.p.r.)

Zgodnie z art. 35 ust. 7 u.z.p.p.r. minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego:

1) podaje do publicznej wiadomości, w szczególności na swojej stronie internetowej oraz w Biuletynie Informacji Publicznej, treść wytycznych, o których mowa w ust. 3, a także ich zmian;

2) ogłasza w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski" komunikat o miejscu publikacji wytycznych oraz ich zmian, a także o terminie, od którego wytyczne lub ich zmiany będą stosowane.

Zatem, skoro moc wiążąca Wytycznych nie budzi wątpliwości, to w ocenie Sądu, Strona miała obowiązek zastosowania się do Wytycznych. Zgodnie natomiast z rozdziałem 4 podrozdziałem 5 pkt 7 Wytycznych z 1 lipca 2013r., obowiązujących w dniu podpisania umowy o dofinansowanie z 30 października 2013r. i umowy zlecenia z 1 października 2013r. wydatki związane z zaangażowaniem osoby wykonującej zadania w więcej niż jednym projekcie są kwalifikowalne, o ile:

a) obciążenie z tego wynikające nie wyklucza możliwości prawidłowej i efektywnej realizacji wszystkich zadań powierzonych danej osobie;

b) łączne zaangażowanie w realizację zadań we wszystkich projektach NSRO nie przekracza 240 godzin miesięcznie oraz osoba ta:

c) prowadzi ewidencję godzin i zadań realizowanych w ramach wszystkich projektów NSRO, z wyłączeniem przypadku, gdy osoba ta wykonuje prace w ramach kilku projektów na podstawie jednego stosunku pracy;

d) przekazuje Beneficjentowi ewidencję, o której mowa w lit. c, w odniesieniu do okresu wykonywania zadań w ramach projektu Beneficjenta.

W rozpatrywanej sprawie zasadnie stwierdzono – na podstawie niewątpliwych dowodów (karta czasu pracy i arkusz godzin) - że w przypadku M. M. nie została spełniona przesłanka kwalifikowalności wydatków określona w pkt 7 lit b) podrozdział 5, rozdział 4 Wytycznych. Zaangażowanie bowiem tej osoby w realizację zadań w projektach NSRO w październiku 2013 r. przekroczyło o 4 godziny dopuszczalny wymiar 240 godzin miesięcznie.

W tym miejscu trzeba podkreślić, że nie można zgodzić się ze stanowiskiem Skarżącej, że Wytyczne określają jedynie warunki kwalifikowalności wydatków w ramach PO KL i nie ma to żadnego przełożenia na zadania wykonywane w projekcie. Słusznie Minister zauważył, że Skarżąca naruszyła Wytyczne w zakresie, w jakim one określają sposób angażowania personelu do pracy w projektach. Natomiast w podrozdziale 3.1 Wytycznych "Podstawowe zasady kwalifikowania wydatków" wskazano, że aby dany wydatek mógł być uznany za kwalifikowalny, to musi on zostać m.in. poniesiony zgodnie z zasadami określonymi w Wytycznych. Dlatego też nie ma racji Strona wskazując, że Wytyczne nie sankcjonują sytuacji przekroczenia limitu godzin pracy w projektach.

Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów Strony wskazujących, że zapisy Wytycznych co do niekwalifikowalności wynagrodzenia za zaangażowanie pracownika w projekcie NSRO w wymiarze powyżej 240 godzin miesięcznie są sprzeczne z art. 10 § 1 Prawa pracy i art. 24, art. 32 ust. 2, art. 65 ust. 1, art. 31 ust.1 Konstytucji RP oraz art. 3531 Kodeksu cywilnego, należy uznać je za niezasadne. Skarżąca bowiem zupełnie nie zwraca uwagi, że żaden zapis Wytycznych nie wkracza w swobodę zawieranych umów, czy też ochronę pracy. Skarżąca i jej pracownik (zleceniobiorca) w tym zakresie mogli zawrzeć umowę swobodnie, także na określoną liczbę godzin, która przekracza 240 godzin zaangażowania danego pracownika w miesiącu. Jedynie Skarżąca musiała się liczyć, że zawierając umowę (umowy), w wyniku których zaangażowanie danej osoby będzie przekraczało 240 godzin w miesiącu, to liczba godzin przekraczająca tę wartość nie będzie mogła zostać sfinansowana z otrzymanych od Instytucji Wdrażającej środków finansowych. Zatem Strona musiała znaleźć dla tej różnicy inne źródło finansowania, np. środki własne. Tym samym powoływanie się na powyższe przepisy prawa oraz gwarantowane Konstytucją RP wolności (art. 31 Konstytucji) są zupełnie nie adekwatne do przedmiotowej sprawy. Skarżąca dla 4 godzin przekraczających wartość 240 godzin nie znalazła innego źródła finansowania i w sposób nieprawidłowy próbowała sfinansować te godziny z przekazanych środków, co wprost jest niezgodne z powołanymi wyżej Wytycznymi. Skarżąca podpisując umowę o dofinansowanie, jak również inne umowy (o pracę, zlecenia) nałożyła na siebie określone obowiązki, od których przestrzegania zależało czy wszystkie przekazane środki będą uznane za kwalifikowalne. Łamiąc określone reguły do których przestrzegania zobowiązała się, to nie może obecnie powoływać się na zasadę proporcjonalności, czy też zasadę swobody umów i ochrony pracy. Co więcej Wytyczne w zakresie kwalifikowania są jednakowe dla wszystkich, a organ nie żądał od Strony zwrotu całości kwoty przeznaczonej na wynagrodzenie tej osoby, tylko stosując właśnie zasadę proporcjonalności zażądał zwrotu kwoty przekraczającej wielkość 240 godzin w miesiącu. W tym miejscu należy zauważyć, że prawodawca krajowy mógł ustanowić limit 240 godzin, jako limit, który w ocenie prawodawcy będzie on najbardziej racjonalny i efektywny z punktu widzenia wydatkowania środków publicznych. Należy bowiem podkreślić, że zaangażowanie w miesiącu danej osoby w dwa projekty w przełożeniu na jeden dzień wahało się 10-11 godzin dziennie pracy, a więc z punktu widzenia racjonalności i efektywności pracy było czasem maksymalnego zaangażowania danego pracownika.

W tym miejscu Sąd, na marginesie wskaże, gdyż nie stanowi to przedmiotu sporu, że miesiąc październik 2013r. był miesiącem stosunkowo długim i zawierał aż 23 dni pracy. Zatem dokonując tylko matematycznych obliczeń, to w przypadku miesięcy tzw. długich, a więc takich gdzie miesiąc zawiera np. 23 dni pracy, to dzienne zaangażowanie danej osoby pracującej codziennie wynosi 10,43 godziny dziennie. Natomiast w przypadku miesięcy tzw. "krótkich", tj. takich gdzie np. jest 21 dni pracy (np. miesiąc wrzesień 2013r. - nie będący miesiącem spornym - projekt jeszcze nie był realizowany) zaangażowanie dzienne określonego pracownika aby wykorzystać 240 godzin w miesiącu wynosiłoby 11,43 godziny dzienne (240:21= 11,43).

Powyższe Sąd podaje dla przykładu wskazując na celowość zabiegu prawodawcy. W ocenie Sądu prawodawca wskazując w Wytycznych na 240 godzin miesięcznego zaangażowania pracownika, zgodnie z tym co zostało wskazane powyżej, miał na uwadze prawidłową i efektywną realizację wszystkich zadań powierzonych danej osobie. Zdaniem Sadu powyższe jest racjonalne. Skarżąca znając Wytyczne (§ 3 ust. 2 umowy o dofinansowanie) bez żadnych finansowych konsekwencji mogła tak zaplanować odpowiednią liczbę dni pracy dla M.M. aby zmieścić się w limicie wynikającym z Wytycznych. W sytuacji, natomiast gdyby Skarżąca uznała, że liczba godzin pracy jest niewystarczająca miała możliwość zaangażowania innych osób do projektu w ramach godzin przewidzianych w budżecie we wniosku o dofinansowanie projektu. Sąd podkreśla, że zawarty w Wytycznych warunek, aby w odniesieniu do osoby wykonującej zadania w więcej niż jednym projekcie łączne zaangażowanie w realizację zadań we wszystkich projektach NSRO nie przekraczało 240 godzin miesięcznie stanowi w istocie doprecyzowanie regulacji nakazującej, by obciążenie wynikające z zaangażowania wymienionych w przepisie osób nie wykluczało możliwości prawidłowej i efektywnej realizacji wszystkich zadań powierzonych danej osobie. Dlatego też organy za niekwalifikowalne uznały tylko wydatki poniesione na wynagrodzenie ponad limit 240 h/miesięcznie. Tę część wynagrodzenia M.M. Skarżąca musi pokryć z własnych środków. Wydatkowanie środków w ramach projektu cechuje znaczny formalizm wynikający właśnie z Wytycznych (wydatek aby był uznany za kwalifikowalny musi być zgodny z Wytycznymi pkt 1 podrozdziału 3.1. Wytycznych) i dlatego też dla oceny kwalifikowalności w tym przypadku nie ma znaczenia fakt, że praca została wykonana i nie jest to kwestionowane.

W związku z powyższym Sąd stwierdza, że organy orzekające w sprawie w obu instancjach prawidłowo rozstrzygnęły, że wydatki poniesione przez Skarżącą w kwocie 100 zł są niekwalifikowalne ponieważ naruszają wskazane już powyżej zapisy Wytycznych. Natomiast kwota 5 złotych jest niekwalifikowalna na podstawie pkt 3 lit. a tir. iv podraozdziału 4 rozdziału 4. Zgodnie bowiem z pkt 1 lit. b podrozdaiału 4.4. Wytycznych koszty pośrednie stanowią m.in. (koszty administracyjne związane z funkcjonowaniem beneficjenta) koszty personelu obsługowego (obsługa kadrowa, finansowa, administracyjna, sekretariat, kancelaria, obsługa prawna) na potrzeby funkcjonowania jednostki. W myśl pkt 3 tego podrozdziału koszty pośrednie mogą być m.in. rozliczne ryczałtem i tak też w sprawie zostało to ustalone. Ryczałt, zgodnie z pkt 3 lit. a tir. iv podrozdziału 4.4. Wytycznych wynosił 5%. Zatem prawidłowo ustalono kwotę niekwalifikowalną w wysokości 5 złotych dokonując stosownych obliczeń matematycznych (100 zł x 5% : 100 = 5 zł), gdyż kwota ta stanowi konsekwencję ustalenia wydatku niekwalifikowalnego w wysokości 100 zł. Mając powyższe na względzie naruszenie wskazanych Wytycznych przy wydatkowaniu powyższej kwoty jest równoznaczne z wykorzystaniem środków z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 u.f.p., co z kolei uzasadnia zastosowanie w sprawie art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. i określenie na tej podstawie prawnej kwoty przypadającej do zwrotu.

Odnosząc się do zarzutów skargi należy zauważyć, że są one niezasadne. Organ w żaden sposób nie naruszył art. 8 k.p.a., art. 11 k.p.a. i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Zaskarżone decyzje nie zawierają jakiejkolwiek sprzeczności. To, że uzasadnienie decyzji nie przekonuje Strony oraz, że w jej ocenie narusza zasadę pogłębiania zaufania do organów państwa nie jest wystarczającym argumentem aby wskazywać, że te zasady zostały naruszone. Organy obydwu instancji w sposób prawidłowy i zgodny z obowiązującymi regułami wskazywały przyczyny, którymi kierowały się przy załatwianiu sprawy. Słusznie organ odwoławczy wyjaśnił w odpowiedzi na skargę, że zasada przekonywania nakłada na organ obowiązek dołożenia należytej staranności w wyjaśnieniu stronie zasadności podjętego rozstrzygnięcia, z czego w ocenie Sądu organy obydwu instancji się wywiązały, a wyrazem tego są uzasadnienia decyzji administracyjnych wydanych w toku postępowania. Zachowanie zasady przekonywania nie wymaga jednak od organu osiągnięcia rezultatu jakim będzie przekonanie strony o tym, że decyzja jest słuszna i zgodna z prawem. Samo także uzasadnienie decyzji zawiera wszystkie elementy, które wymagane są przepisami k.p.a. Uzasadnienia decyzji wskazują powody dla których organy orzekły w określony sposób i powody dla których argumenty Strony były nietrafne.

Zupełnie nietrafne są zarzuty dotyczące naruszenia art. 75, art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. Należy ponownie wskazać, co było już sygnalizowane wyżej, że spór w sprawie nie sprowadza się do wad w ustaleniu stanu faktycznego, który jest niesporny. Sporna była natomiast podstawa prawna działania organów orzekających i uznanie określonego wydatku za niekwalifikowany. Skarżąca określonych, przedstawionych powyżej, ustaleń faktycznych nie kwestionuje. Stara się natomiast wykazać, że niezastosowanie się do Wytycznych nie powinno pociągać za sobą uznania wydatku za niekwalifikowany. A więc spór ma charakter prawny. Zatem brak jest podstaw do wskazywania, że organ nie przeprowadził określonych dowodów (art. 75 k.p.a.),czy też nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy (art. 7 k.p.a.), jak również, że nie dokonał w sposób wyczerpujący zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. W sprawie również nie można doszukać się naruszenia art. 80 k.p.a., gdyż niewątpliwe jest przekroczenie przez pracownika Fundacji 240 godzin zaangażowania w projekty. Zatem w sprawie został zebrany cały materiał potrzebny do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Organy dokonały analizy tego materiału i przeprowadziły wyczerpującą wykładnię przepisów oraz reguł obowiązujących Skarżącą i na podstawie tego materiału wydały kwestionowane rozstrzygnięcia. Skarżąca natomiast w żaden sposób, oprócz wskazania powyższych przepisów, nie wskazuje, jakich dowodów organ nie przeprowadził, czy też co powinien jeszcze uczynić aby w sposób dostateczny wyjaśnić i rozstrzygnąć sprawę. Wydanie natomiast niekorzystnego dla Skarżącej orzeczenia w żaden sposób nie może być równoznaczne z naruszeniem tych przepisów, gdyż w sprawie istotne znaczenie ma interpretacja art. 184 § 1 w zw. z art. 207 § 1 pkt 2 u.f.p.

Powoływanie się przez Stronę na decyzję Ministra z [...] czerwca 2013r., która nie została poddana kontroli Sądu, a także co najbardziej istotne nie dotyczy sprawy będącej przedmiotem sporu nie mogło przyczynić się do zmiany stanowiska Sądu.

Sąd nie stwierdził ponadto żadnego innego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności.

Z powyższych względów w oparciu o art. 151 p.p.s.a Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w wyroku.