Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 310/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2008-11-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par.1 pkt 3, art. 220 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Grażyna Jeżewska po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. D. na uchwałę Rady Gminy Branice z dnia 1 kwietnia 2008 r., Nr XXI/104/08 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 3 czerwca 2008 r. wniesiono do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, skargę na uchwałę Nr XXI/104/08 Rady Gminy Branice z dnia 1 kwietnia 2008 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z treści skargi, którą podpisał M. P. wynikało, że skargę składa on sam oraz inne osoby. Na okoliczność, że skargę składają oprócz M. P. także inni skarżący, wskazywało użycie słowa "zaskarżamy" ( uchwałę ). Ponadto, pozostałych skarżących można było określić przez nawiązanie, przez samego M. P., do załączonej do akt niniejszej sprawy listy osób wzywających Radę Gminy do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego zaskarżoną uchwałą, wśród których znalazł się także E. D. Z treści skargi nie wynikało natomiast, aby M. P. działał jako reprezentant grupy mieszkańców Gminy. Nie wskazywały na to zarówno sformułowania skargi, ale także brak pisemnych zgód innych mieszkańców.

Wobec powyższego, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 9 września 2008 r. wyłączono ze sprawy ze skargi M. P. o sygn. akt II SA/Op 220/08, skargę E. D., nadając jej numer II SA/Op 310/08, a następnie pismami z dnia 24 września 2008 r. wezwano E. D. do usunięcia braków formalnych skargi przez jej podpisanie oraz do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 300 zł. Jednocześnie pouczono skarżącego, że niezastosowanie się do treści wezwań w terminie 7 dni od dnia ich doręczenia, spowoduje odrzucenie skargi.

Wezwania powyższe zostały doręczono skutecznie skarżącemu w dniu 29 września 2008 r. Pomimo upływu wskazanego terminu, skarżący nie ustosunkował się do wezwań Sądu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę należało odrzucić.

Na wstępie należy wskazać, że Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ), zwanej dalej P.p.s.a. Przesłankami tymi są: niewłaściwość sądu ( pkt 1 ), wniesienie po terminie ( pkt 2 ), nieuzupełnienie braków formalnych ( pkt 3 ), zawisłość sprawy ( pkt 4 ), brak zdolności sądowej lub procesowej ( pkt 5 ) oraz niedopuszczalność z innych przyczyn ( pkt 6 ), która występuje m.in. w razie niewyczerpania środków zaskarżenia.

Obok wyżej wskazanych przesłanek dopuszczalności skargi, do warunków wymaganych przez przepisy P.p.s.a. do skutecznego złożenia skargi do sądu administracyjnego jako pisma procesowego, zalicza się także stosownie do treści art. 230 § 1 i 2 P.p.s.a. - uiszczenie wpisu od skargi.

Dokonując oceny niniejszej skargi pod wyżej wskazanym kątem należało stwierdzić, że skarga ta podlegała odrzuceniu z powodu niewykonania w terminie zarządzeń Sądu, a to nieuzupełnieniu braku formalnego skargi przez jej podpisanie oraz nieuiszczeniu wpisu od skargi.

W myśl art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. w związku z art. 57 § 1 P.p.s.a. skarga, jak każde pismo strony, powinna zawierać podpis strony. Podkreślić w tym miejscu należy, iż podpis na dokumencie jest formą złożenia oświadczenia woli lub wiedzy i służy identyfikacji osoby, która to oświadczenie złożyła. Podpis musi zawierać w charakterze pisma ściśle osobiste cechy podpisującego, co pozwala na identyfikację tej osoby, a w efekcie stwierdzenie, czy podpis jest autentyczny ( por. F. Rosengarten: "Podpis i jego znaczenie w prawie cywilnym", opubl. "Palestra" 1973 r., nr 1, str. 11 – 12 ). Jego istnienie na skardze jako piśmie procesowym, jest zatem niezbędnym elementem formalnym tego pisma.

Zgodnie natomiast z art. 230 § 1 i 2 od skargi pobiera się wpis, który w niniejszej sprawie, według przepisu § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ), jest wpisem stałym i wynosi 300 złotych. Skarga w niniejszej sprawie dotyczy bowiem uchwały, która zalicza się do aktów prawa miejscowego organu jednostki samorządu terytorialnego.

Niezachowanie wymogów formalnych skargi oraz nieuiszczenie wpisu od skargi, powoduje wezwanie skarżącego przez Sąd do uzupełnienia braków formalnych w wyznaczonym terminie, a w razie jego niezachowania – odrzucenie skargi na podstawie odpowiednio art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. i art. 220 § 3 P.p.s.a. Przepisy te stanowią bowiem, że Sąd odrzuca skargę, której braków formalnych nie uzupełniono w wyznaczonym terminie ( art. 58 § 1 pkt 3 ) oraz od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis ( art. 220 § 3 ).

Pisma Sądu o usunięcie braku formalnego skargi przez jej podpisanie, a także uiszczenie wpisu od skargi, zostały doręczone osobiście skarżącemu w dniu 29 września 2008 r., o czym świadczy stosowna adnotacja na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki. Skoro doręczenie było skuteczne, termin do dokonania żądanej czynności upłynął w dniu 6 października 2008 r. Pomimo upływu wskazanego terminu, skarżący nie uiścił jednak wpisu, ani nie podpisał skargi.

Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 P.p.s.a. jego skargę należało odrzucić, co Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.