Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1287/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2021-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 111
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Klotz Sędziowie Sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Korycka po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi D. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta M. B. z dnia [...] maja 2021 r. nr [...], [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz D. R. kwotę [...]([...]) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] maja 2021 r. nr [...], Prezydent Miasta B. odmówił przyznania D. R. (skarżącemu) prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad matką – A. M.. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ stwierdził, że przeszkodą dla przyznania wnioskowanego świadczenia jest to, iż niepełnosprawność matki skarżącego powstała – jak wynika z orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności – po ukończeniu przez nią 25 roku życia, nie została więc spełniona przesłanka z art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 111 – dalej "u.ś.r.").

Na skutek odwołania strony, decyzją z [...] sierpnia 2021 r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy rozstrzygnięcie I instancji. W uzasadnieniu, po przytoczeniu stanu faktycznego sprawy oraz treści art. 17 ust. 1 i 1b u.ś.r., organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie nie zachodzi związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy niepodejmowaniem przez skarżącego zatrudnienia, a wykonywaną przez niego opieką nad matką. Organ wskazał, że czynności sprawowane przez skarżącego (towarzyszenie podczas wizyt lekarskich, sprzątanie, gotowanie, pranie, kupowanie leków i innych produktów na potrzeby podopiecznej) nie stanowią o wykonywaniu stałej i długotrwałej opieki, a ich zakres nie wykracza poza standardowe obowiązki domowe. Zdaniem organu zakres sprawowanej opieki nie wyklucza podjęcia zatrudnienia przez skarżącego.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy D. R., reprezentowany przez adwokata, wniósł o jej uchylenie wraz z decyzją I instancji, przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego lub ewentualnie przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania oraz rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Skarżący zarzucił naruszenie art. 17 ust. 1 u.ś.r. poprzez przyjęcie, że niepodejmowanie pracy zarobkowej przez skarżącego w celu sprawowania opieki na osobą niepełnosprawną nie wypełnia przesłanki niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o niepełnosprawności. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że z materiału dowodowego wynika, że sprawowana nad matką opieka uniemożliwia podjęcie zatrudnienia nawet w najmniejszym wymiarze czasowym.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kontrola legalności zaskarżonej decyzji dokonana na zasadach i w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) oraz ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej "p.p.s.a.") wykazała, że zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca podjęte zostały z naruszeniem prawa procesowego i materialnego, w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a.

Materialnoprawną podstawę decyzji organów administracji publicznej w sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (u.ś.r.)

Zarówno Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonej decyzji, jak i organ I instancji w utrzymanej w mocy decyzji stwierdziły, że skarżący nie jest osobą uprawnioną do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką. Organ I instancji jako powód odmowy przyznania świadczenia wskazał niespełnienie w sprawie przesłanki określonej w art. 17 ust. 1b u.ś.r. SKO w uzasadnieniu skarżonej decyzji ten sporny argument, mimo zarzutu odwołania, całkowicie przemilczało. Utrzymując w mocy negatywną dla skarżącego decyzję organu I instancji Kolegium uargumentowało swoje stanowisko tym, że w sprawie nie wystąpił związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy rezygnacją skarżącego z zatrudnienia, a sprawowaniem opieki nad matką. Organ odwoławczy stwierdził, że zakres sprawowanej opieki nie spełnia wymogu konieczności sprawowania stałej, długotrwałej opieki nad niepełnosprawnym w wymiarze uniemożliwiającym skarżącemu podjęcie zatrudnienia.

W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że niezasadnie organ I instancji powołał się na przesłankę negatywną uzyskania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego wynikającą z art. 17 ust. 1b u.ś.r. Zgodnie z ww. przepisem świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeżeli niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powstała nie później niż do ukończenia 18. roku życia (pkt 1) lub w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25. roku życia (pkt 2). Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 21 października 2014 r., sygn. K 38/13, orzekł, że art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji. Tym samym, jak powszechnie przyjmuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, organy, rozpoznając wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego złożony przez opiekuna dorosłej osoby niepełnosprawnej, mają obowiązek zbadać, czy wnioskodawca spełnia warunki do przyznania tego świadczenia określone w art. 17 ustawy, to jest z wyłączeniem tej części tego przepisu, która z dniem 23 października 2014 r. została przez Trybunał Konstytucyjny ostatecznie uznana za niekonstytucyjną. Odmowa przyznania świadczenia z tegoż powodu przez organ I instancji była zatem wadliwa.

Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych (publ. jak wcześniej wskazano) świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności, jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Niesporne w sprawie pozostaje, że skarżący - jako syn A. M. legitymującej się orzeczeniem Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w B. z dnia [...] maja 2001 r. o zaliczeniu jej do znacznego stopnia niepełnosprawności – należy do osób uprawnionych do ubiegania się o świadczenie pielęgnacyjne zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r.

Podstawowym warunkiem koniecznym do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jest sprawowanie opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności i rezygnacja (niepodejmowanie) z tego powodu z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego jest ponadto warunkowane brakiem wystąpienia którejś z przesłanek opisanych w art. 17 ust. 5 u.ś.r. Zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego, świadczenia pielęgnacyjnego lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów.

Organy obu instancji pominęły tę podstawową okoliczność, że – jak w wynika z jego oświadczenia dołączonego do wniosku (k. 13 akt adm.) – skarżący jest osobą uprawnioną do specjalnego zasiłku opiekuńczego. Organ I instancji, skupiając się na nieprawidłowym zastosowaniu w sprawie art. 17 ust. 1b u.ś.r., pominął ww. fakt i nie odniósł go do realiów sprawy. Podobnie do okoliczności uprawnienia do świadczenia konkurencyjnego nie odniósł się organ II instancji. Zasadniczo zaś wpływa na treść rozstrzygnięcia z wniosku skarżącego to, czy istnieje ostateczna decyzja wydana na rzecz skarżącego o przyznaniu mu specjalnego zasiłku opiekuńczego. Zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r. nie jest bowiem możliwe jednoczesne pobieranie obu świadczeń. W obliczu oświadczenia skarżącego w zakresie wyboru świadczenia aktualizować się może konieczność uchylenia decyzji o przyznaniu ww. zasiłku jako świadczenia konkurencyjnego. Zauważyć nadto należy, że specjalny zasiłek opiekuńczy jest przyznawany po spełnieniu tożsamych przesłanek jak w przypadku świadczenia pielęgnacyjnego (art. 16a ust.1 u.ś.r.), tymczasem organ odwoławczy wprost zanegował, by skarżący był osobą sprawującą stałą i długotrwałą opiekę nad niepełnosprawną.

W ocenie Sądu przedwczesne jest stanowisko Kolegium, że skarżącemu nie przysługuje świadczenie pielęgnacyjne z uwagi na zakres sprawowanej nad matką opieki. Kwestia ta nie została bowiem dostatecznie przez organ odwoławczy wyjaśniona.

Kwestionując możliwość sprawowania przez skarżącego opieki nad matką w zakresie wymaganym przez cytowany przepis organ wskazał, że opieka ta polega na wykonywaniu podstawowych czynności domowych w sposób nieangażujący go na tyle, by nie mógł podjąć zatrudnienia. Zwrócił uwagę, że czynności wykonywane przy matce mają charakter normalnych czynności wykonywanych w gospodarstwie domowym, a nadto nie wymaga ona leczenia odleżyn, ran, pielęgnacji przetok lub stomii.

Podkreślenia wymaga, że organ I instancji nie odniósł się dostatecznie do tego zagadnienia, aczkolwiek nie ustalił, aby zakres sprawowanej opieki nad matką nie odpowiadał dyspozycji przedmiotowego przepisu. Skoro wątpliwości w tym zakresie podjęło Kolegium, nie przeprowadzając żadnego uzupełniającego postępowania dowodowego, winno wyjaśnić to szczegółowo w uzasadnieniu decyzji. Kolegium nie wyjaśniło, jak kształtuje się rzeczywista sytuacja rodzinna, jaki jest krąg osób zobowiązanych do alimentacji, czy i ile z tych osób zamieszkuje wspólnie z matką skarżącego i jaki każda z nich wykonuje rzeczywisty zakres opieki nad niepełnosprawną w stopniu znacznym. Apriorycznie za to Kolegium stwierdziło, że skarżący wykonuje opiekę w sposób i wymiarze niepozwalającym na uznanie jej za opiekę "stałą i długotrwałą", z tytułu której nie może on podjąć zatrudnienia. Organ oparł się w tym zakresie na szczątkowym materiale dowodowym, na którego podstawie nie da się ponad wszelką wątpliwość ustalić okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Materiał dowodowy, na którym oparł się organ odwoławczy oceniając charakter sprawowanej opieki w kontekście art. 17 ust. 1 pkt 4, zasadniczo składa się jedynie z oświadczeń skarżącego o zakresie sprawowanej opieki (k. 35 i 34 akt adm.) oraz ogólnikowego kwestionariusza o czynnościach wykonywanych podczas opieki (k. 8 akt adm.). Organ I instancji w ogóle nie analizował sprawy pod kątem spełnienia przesłanek z art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., poprzestał bowiem na stwierdzeniu negatywnej przesłanki z art. 17 ust. 1b u.ś.r.

Na podstawie tak skąpego materiału dowodowego nie sposób w ocenie Sądu dokonać prawidłowej, wyczerpującej oceny tego, czy opieka sprawowana przez skarżącego nad niepełnosprawną matką ma charakter opieki stałej i długotrwałej, oraz czy z jej powodu skarżący nie jest w stanie podjąć zatrudnienia, czy też z zatrudnienia tego zrezygnował. Kwestionariusz o czynnościach wykonywanych przy niepełnosprawnej nie jest miarodajnym dokumentem, na podstawie którego organ byłby w stanie dokonać analizy tego, czy sprawowana opieka wymaga całodobowej gotowości opiekuna do świadczenia pomocy niepełnosprawnemu członkowi rodziny, czy jest on jedyną osobą sprawującą taką opiekę, i czy uniemożliwia ona podjęcie zatrudnienia. Zauważyć należy, że z kwestionariusz taki w sposób syntetyczny wyodrębnia różnego rodzaju czynności dnia codziennego wraz z przyporządkowaną rubryką co do częstotliwości danych czynności. Wypełnienie kwestionariusza pozostawia się wnioskodawcy, a więc to wnioskodawca w istocie dokonuje samodzielnego ustalenia istotnych z punktu widzenia postępowania o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego okoliczności. Od jego poglądu uzależnia się ocenę, w jaki sposób sprawuje tę opiekę. Tymczasem to organ winien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w powyższym zakresie, traktując kwestionariusze tego typu i oświadczenia stron jako dowody pośrednie, wspomagające. Zasadniczym środkiem dowodowym winien być w przedmiotowych sprawach wywiad środowiskowy oraz sporządzona na jego podstawie protokół (kwestionariusz wywiadu środowiskowego) pracownika organu pomocy społecznej, poświadczający zastany w gospodarstwie domowym stan faktyczny. Dokument taki nie powinien oczywiście abstrahować od stanowisk wnioskodawcy, osoby podopiecznej, innych członków rodziny, czy nawet sąsiadów. Prawidłowe ustalenie stanu faktycznego winno dokonywać się z uwzględnieniem wszystkich możliwych środków dowodowych zgodnych z prawem i relewantnych dla ustalenia istotnych w sprawie okoliczności (art. 75 § 1 k.p.a.). Okolicznościami takimi w sprawie o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego są: czy i w jaki sposób wykonywana jest opieka nad osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym, przez kogo, w jakim wymiarze dobowym, jak intensywna jest to opieka. Ustalenie ww. okoliczności jedynie w oparciu o oświadczenie strony w sposób oczywisty nie spełnia wymogów rzetelnego postępowania dowodowego, przyjmuje bowiem postać jedynie oceny stanowiska strony w tym zakresie (wyrażonego w oświadczeniu, kwestionariuszu), a nie analizy samodzielnie przeprowadzonych czynności dowodowych i wniosków z nich wynikających.

Wbrew kategorycznemu rozstrzygnięciu tej kwestii przez organ odwoławczy nie jest jasne, jak kształtuje się zakres czynności wykonywanych przez skarżącego w związku z opieką nad matką, ani też czy w istocie uniemożliwia mu ona podjęcie zatrudnienia (czy też spowodowała z niego rezygnację). Organ odwoławczy ograniczył się do stwierdzenia, że czynności wykonywane przez skarżącego w związku z opieką nad matką nie wykraczają poza zakres czynności wykonywanych w typowym gospodarstwie domowym. Powołał się tu zdawkowo na takie czynności jak pranie, robienie zakupów, towarzyszenie w wizytach lekarskich, przygotowywanie posiłków. Jak już wytknięto, zakres opieki zdekodował jedynie w oparciu o oświadczenia skarżącego, nie ustalając faktycznej intensywności ww. czynności, częstotliwości ich wykonywania. Nie ma zaś w aktach sprawy protokołu z wywiadu środowiskowego, w którym pracownik organu pomocy społecznej przedstawiłby stwierdzone "na miejscu" okoliczności towarzyszące niepełnosprawnej i wnioskodawcy, w tym ich oświadczenia poddające się konfrontacji z tymi ustaleniami. Brak skorzystania z podstawowego instrumentu dowodowego w tego typu sprawach w postaci rodzinnego wywiadu środowiskowego, o którym mowa w art. 23 ust. 4aa u.ś.r. nie pozwala na twierdzenia tak jednoznaczne, jak przedstawił to organ odwoławczy. W panujących warunkach epidemicznych wywiad może zostać przeprowadzony w formie telefonicznej, zgodnie z art. 15o ust. 2 ustawy dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. Zauważyć jednak jednocześnie, że przepis ten nie obliguje organu do korzystania tylko z takiej formy prowadzenia wywiadu ("może nastąpić"), i ocenie organu podlega to, czy wątpliwości w zakresie sprawowanej opieki winne zostać wyjaśnione w oparciu o wywiad na miejscu. Weryfikacji na tej podstawie winien podlegać nie tylko zakres sprawowanej opieki, ale również obecność innych osób współsprawujących być może opiekę nad niepełnosprawnym. Z oświadczenia skarżącego wynika bowiem, że w miejscu zamieszkania przebywają również inni członkowie rodziny, których ewentualna pomoc w sprawowaniu opieki może mieć wpływ na ocenę tego, czy skarżący spełnia warunki do przyznania świadczenia, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r.

Powyższe uwagi kontestują też ustalony przez organ odwoławczy brak związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia, a sprawowaniem opieki. Również w tym przypadku ustalenie organu jest przedwczesne. Zaistnienie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy zaniechaniem pracy zarobkowej a sprawowaniem opieki nad niepełnosprawną osobą stanowi bezpośredni warunek przyznania wnioskowanego świadczenia i wynika to wprost z art. 17 ust. 1 u.ś.r. Bez precyzyjnego ustalenia zakresu sprawowanej opieki nie jest możliwe tak jednoznaczne, jak uczynił to organ odwoławczy, przesądzenie przedmiotowej kwestii. Zauważyć w tym miejscu należy, że skarżący w swym oświadczeniu wskazuje, iż w związku z opieką nad matką nie podejmuje zatrudnienia już od 2014 r., co budzić może uzasadnione wątpliwości w kontekście daty wystąpienia o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego (przydatna w tym zakresie może być konfrontacja z ustaleniami organu rozpoznającego wniosek o przyznanie specjalnego zasiłku opiekuńczego, która to okoliczność, jak wskazano, również wymaga wyjaśnienia).

Analiza treści uzasadnienia rozstrzygnięcia II instancji wskazuje, że SKO w sposób nieuzasadniony różnicuje kategorie obowiązków wykonywanych w związku z opieką nad niepełnosprawną na podstawowe czynności wykonywane w gospodarstwie domowym, oraz – jak można domniemywać – obowiązki o charakterze ponadstandardowym. Jasnym jest, że opieka nad niepełnosprawną osobą polega również na wykonywaniu takich podstawowych czynności jak sprzątanie, przygotowywanie posiłków, robienie zakupów, i to te czynności – umożliwiające przecież egzystencję osobie niepełnosprawnej w stopniu znacznym – stanowią rdzeń tej opieki. W zależności od sytuacji osoby niepełnosprawnej mogą one jednak przybierać postać czynności bardziej czasochłonnych i angażujących. Rolą organu jest zaś ustalenie charakteru tej pomocy, a dalej ocena, czy wykonywanie czynności domowych związanych z opieką nad niepełnosprawną rzeczywiście pozbawia wnioskodawcę możliwości podjęcia zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, tj. czy zachodzi bezpośredni związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy rezygnacją (powstrzymaniem się od podjęcia) zatrudnienia a koniecznością sprawowania tej opieki. Nadmienić w tym miejscu należy, że komentarz organu co do tego, iż skarżąca nie wymaga m.in. leczenia odleżyn nie ma żadnego znaczenia dla oceny, czy sprawowana opieka ma charakter stały i długotrwały, podopieczny nie musi być bowiem obłożnie chory, jak i nie musi go dotykać konkretna dolegliwość (jak wskazał organ – przetoki, stomia), by opieka nad nim uzyskiwała charakter opieki, o której mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r. (w tym zakresie decydujące jest orzeczenie lekarskie).

Reasumując, w sprawie ponownego zbadania wymaga, czy po stronie skarżącego istnieją przesłanki do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego opisane w art. 17 ust. 1 (stała i długotrwała opieka nad matką oraz rezygnacja z tego powodu z zatrudnienia, jego niepodejmowanie) przy jednoczesnym braku wystąpienia jakiejkolwiek przesłanki negatywnej z art. 17 ust. 5 u.ś.r. (uprawnienie do specjalnego zasiłku opiekuńczego). Brak ustaleń w powyższym zakresie doprowadził do naruszenia przez organy obu instancji art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 17 ust. 1 u.ś.r. w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c i art. 135 p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżoną decyzję wraz z decyzją I instancji. Na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. Sąd orzekł o zwrocie kosztów postępowania sądowego w postaci wynagrodzenia pełnomocnika reprezentującego skarżącego, miarkując jednak przyznaną kwotę do 280 zł na podstawie art. 206 p.p.s.a. Sąd wziął pod uwagę, że sprawa jest jedną z wielu w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgancyjnego, w których występujący w tej sprawie profesjonalny pełnomocnik sporządza skargi o analogicznej treści, pomijającej, jak w tej sprawie, zasadnicze, indywidualizujące aspekty poszczególnych spraw. Wkład pracy reprezentującego skarżącego adwokata w niniejszej sprawie, uzasadniał zatem częściowe ograniczenie wysokości wynagrodzenia poniżej stawki minimalnej wynikającej z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r. poz. 1800).

Rozpoznając ponownie sprawę, organ weźmie pod uwagę wyrażoną w niniejszym uzasadnieniu ocenę prawną i wskazania.