Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1507/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-10-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

II SA/Wa 1507/06 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 3 października 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Asesor WSA - Przemysław Szustakiewicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 października 2006 r. sprawy ze skargi Z. L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie utraty prawa do zasiłku od dnia [...] czerwca 2001 r. na 90 dni 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości


UZASADNIENIE

II SA/Wa 1507/06

UZASADNIENIE

Wojewoda [...] działając na podstawie art. 10 ust. 2 pkt 6 oraz ust. 4 pkt 2 w związku z art. 146 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz.1001 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (jednolity tekst Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2006 r. utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu N. z dnia [...] lipca 2001 r. nr [...] orzekającej o utracie przez pana Z. L. prawa do zasiłku od dnia [...] czerwca 2001 na 90 dni.

W uzasadnieniu organ podniósł, iż Pan Z. L. został zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w N. w dniu [...] stycznia 2001. Decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2001 r. Starosta Powiatu N. uznał stronę z dniem [...].01.2001 r. za osobę bezrobotną odmawiając jednocześnie przyznania Mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] stycznia 2001 r. Zasiłek dla bezrobotnych został przyznany Panu L. od dnia [...] kwietnia 2001 r. do dnia [...] stycznia 2002 r. w wysokości [...] zł miesięcznie – decyzja Nr [...] z dnia [...] maja 2001. Zasiłek ten Pan L. utracił od dnia [...] czerwca 2001 r. na 90 dni na mocy decyzji Nr [...] z dnia [...] lipca 2001 r. Od decyzji tej strona złożyła odwołanie do Wojewody [...], który utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Decyzję Wojewody wyżej wymieniony zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego. NSA wyrokiem z dnia 18 lutego 2002 r. w sprawie o sygn. akt SA 2948/01 uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyroku zarzucono organowi II instancji niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy oraz nieuzasadnienie decyzji we właściwy sposób. Ponadto wskazane zostały rozbieżności między treścią oświadczenia bezrobotnego, a notatką służbową sporządzoną przez pracownika Powiatowego Urzędu Pracy odnośnie zdarzeń, które miały miejsce w dniu [...] maja 2001 r. Organ II instancji mając na uwadze wskazania zawarte w uzasadnieniu wyroku NSA skierował do PUP w N. pismo w celu wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Następnie Wojewoda [...] wydał decyzję Nr [...] z dnia [...] maja 2002 orzekającą o utrzymaniu decyzji Starosty Powiatu N. Nr [...] z dnia [...] lipca 2001 w mocy. Strona zaskarżyła powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 28 listopada 2005 Sygn. akt II SA 2406/02 uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2002.

Organ ponownie zweryfikował akta sprawy, mając na uwadze wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 listopada 2005, po czym stwierdził, iż stosownie do art. 146 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy sprawy, w których przed dniem wejścia w życie ustawy, a więc 1 czerwca 2004 wszczęto postępowanie odwoławcze lub postępowanie przed sądem administracyjnym, podlegają rozpatrzeniu według przepisów dotychczasowych

Na podstawie art. 27 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu, który odmówił przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia, szkolenia, wykonywania prac interwencyjnych lub robót publicznych.

Zgodnie zaś z art. 27 ust. 2 pkt 1 cytowanej ustawy bezrobotnemu, o którym mowa w ust. 1 spełniającemu warunki z art. 23 zasiłek przysługuje po okresie 90 dni w przypadku wymienionym w ust. 1 pkt 2.

Organ lI instancji mając na uwadze wskazania zawarte w wyroku WSA ponownie dokładnie zweryfikował stan faktyczny sprawy, zgodnie, z którym Panu L. PUP w dniu [...].05.2001 r. przedstawił ofertę pracy w [...]. Spotkanie z pracodawcą było wyznaczone na dzień [...].05.2001 r. w PUP. Pracodawca sporządził listę osób, które były na spotkaniu, na liście tej nie było nazwiska Pana L. Skarżący w dniu [...].05.2001 złożył w PUP wyjaśnienia dotyczące nierozliczenia się przez ww. w wyznaczonym przez PUP terminie z oferty pracy. Pan L. twierdził, że nie został pouczony o sposobie rozliczenia się z oferty pracy. Kierownik Powiatowego Urzędu Pracy uznał wskazane wyżej argumenty dotyczące braku pouczenia, co do sposobu rozliczenia się z oferty pracy za uzasadnione i odstąpił od zastosowania art. 27 ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Ponadto, w związku z tym, iż oferta pracy przedstawiona Skarżącemu w dniu [...] maja 2001 r. nadal była aktualna, to na wyznaczonej wizycie w Urzędzie Pracy w dniu [...] czerwca 2001 r. ponownie wydano Panu L. skierowanie do pracy w firmie [...] w L., tym razem wyznaczając termin rozliczenia z ww. skierowania do dnia [...] czerwca 2001, w którym to dniu Pan Z. L. stawił się w Urzędzie Pracy osobiście i złożył pisemne oświadczenie dotyczące odmowy przyjęcia propozycji pracy na stanowisku [...]. Tym razem Skarżący nie odniósł się już do braku pouczenia, ale podniósł kwestie nieodpowiedniego zatrudnienia w stosunku do swoich kwalifikacji i doświadczenia. Organ przywołał treść art. 2 ust. 1 pkt 11 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu wedle, którego ilekroć w ustawie jest mowa o odpowiednim zatrudnieniu oznacza to zatrudnienie, do którego bezrobotny ma wystarczające kwalifikacje lub może je wykonywać po uprzednim szkoleniu, jego stan zdrowia pozwala mu na wykonywanie tego zatrudnienia, a łączny czas dojazdu do miejsca zatrudnienia i z powrotem środkami komunikacji publicznej nie przekracza 3 godzin. Z akt sprawy wynika, iż strona posiada odpowiednie kwalifikacje do wykonywania pracy na stanowisku [...]. Ponadto Skarżący nie wykazał, iż stan jego zdrowia uniemożliwia wykonywanie ww. pracy. Należy również podkreślić, iż łączny czas dojazdu był krótszy niż 3 godziny. Wobec tego brak jest przesłanek, do tego aby uchylić zaskarżoną decyzję.

W dniu [...] lipca 2006 r. skargę na powyższą decyzję złożył pan Z. L. Skarżący zarzucił Wojewodzie [...], iż dokonał błędnych ustaleń, co do stanu faktycznego sprawy, nie zapoznał się rzetelnie z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, co z kolei spowodowało, że uzasadnienie decyzji nie spełnia warunków określonych w art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Jednocześnie skarżący wniósł o rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Organ nie sprzeciwił się rozpatrzeniu sprawy w postępowaniu uproszczonym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Na podstawie art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.

Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153 poz.1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Rozpatrywana pod tym względem skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem organ nie zrealizował dyrektyw zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 listopada 2005 r. sygn. akt II SA/Wa 2406/02. Naruszając jednocześnie art. 7, 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, co z kolei spowodowało błędy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. We wskazanym wyroku Sad wyraźnie stwierdził, iż organ nie wyjaśnił różnicy pomiędzy treścią notatki służbowej (bez daty) sporządzonej przez [...], a treścią oświadczenia skarżącego z dnia [...] czerwca 2001 r. Niestety także nie uczyniono tego w zaskarżonej decyzji, bowiem sprowadza się ona do wskazania, że działania organu i instancji organ uznał za wiarygodne, a oświadczenia skarżącego nie. Organ nie wskazał jednak, dlaczego przyjął taką , a nie inną ocenę zdarzeń i na jakich dowodach oparł się w sprawie. Uzasadnienie sprowadza się w dużej mierze do opisu decyzji i wyroków sądów administracyjnych poprzedzających wydanie zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2006 r. oraz przytoczenia treści przepisów obowiązujących w tym zakresie. Tak skonstruowana treść uzasadnienia nie odpowiada wymogom zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa wyrażonej w art. 8 Kpa.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji. O wykonalności zaskarżonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi