Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SAB/Wa 59/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-03-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Stwierdzono bezczynność postępowania i że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 14 ust. 1, art. 1 ust. 1 ,art. 13 ust. 2 i 1
journal: Dz.U. 2020 poz 2176
law: Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Nawrot (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Iwona Owsińska -Gwiazda Sędzia WSA Justyna Mazur po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 3 marca 2022 r. sprawy ze skargi Krajowej Sekcji Administracji Skarbowej NSZZ "[...]" w W. na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] października 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. stwierdza, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku Krajowej Sekcji Administracji Skarbowej NSZZ "[...]" w W. z dnia [...] października 2021 r.; 2. stwierdza, że bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. Wielkiego na rzecz skarżącej Krajowej Sekcji Administracji Skarbowej NSZZ "[...]" w W. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie była skarga Krajowej Sekcji Administracji Skarbowej NSZZ "S." w W. (skarżąca, strona, wnioskodawca) na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej Dyrektor IAS, organ) w przedmiocie rozpoznania wniosku z [...] października 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej.

Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy:

Wnioskiem z [...] października 2021 r., wysłanym za pośrednictwem poczty elektronicznej, strona wniosła o udostępnienie informacji publicznej:

- "z jakiego stanowiska oddelegowany jest do pełnienia funkcji Dyrektora IAS

w W. B. Z.".

Jeżeli ww. osoba została oddelegowana z korpusu Służby Celno – Skarbowej (funkcjonariusz) skarżąca wniosła o podanie stopnia służbowego oraz okresu, od kiedy jest funkcjonariuszem celno-skarbowym. Ponadto zaznaczono w piśmie, że korespondencję należy prowadzić drogą elektroniczną.

Skarżąca [...] października 2021 r. złożyła za pośrednictwem skrzynki ePUAP skargę na bezczynność Dyrektora lAS z powodu nieprzekazania żądanej informacji

w ustawowym terminie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona wniosła

o zobowiązanie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. do udzielenia informacji w żądanym zakresie i formie w terminie 14 dni oraz o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania w sprawie.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że Dyrektor IAS nie przekazał jej żądanej informacji w ustawowym terminie, nie wydał także decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej ani nie zaprzeczył, że jest w posiadaniu żądanej informacji. Wniosek o informację publiczną zawarty w piśmie z [...] października 2021 r. był sformułowany jasno i nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Ponadto zdaniem skarżącej żądane informacje mieszczą się w katalogu spraw wymienionych

w art. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, zaś nieudostępnienie żądanej informacji świadczy o bezczynności organu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że pismem z [...] października 2021 r., stanowiącym odpowiedź na wniosek z [...] października 2021 r., poinformował skarżącą o przedłużeniu terminu do udzielenia danej informacji z uwagi na konieczność przeprowadzenia analizy prawnej oraz o terminie załatwienia sprawy tj. [...] listopada 2022 r. Działanie to miało podstawę w sposobie zredagowania wniosku, co zostało wnioskodawcy wyjaśnione w treści tego pisma. Ponadto organ podniósł, że nieotrzymanie przez stronę pisma o przedłużeniu terminu wynikało z pomyłki pracownika, który wysłał je na błędny adres e-mail ( [..] zamiast na [...] o czym organ dowiedział się w momencie otrzymania skargi na bezczynność. Dalej podał, iż po otrzymaniu skargi organ niezwłocznie przesłał skarżącej pismo o przedłużeniu terminu. Zatem w ocenie Dyrektora IAS,

w okolicznościach niniejszej sprawy, mimo formalnego uchybienia terminu, zarzut dopuszczenia się przez organ bezczynności w rozpatrzeniu wniosku nie zasługuje na uwzględnienie. Nie można uznać, że organ pozostawał w bezczynności skoro, wedle jego najlepszej wiedzy, reakcja na wniosek skarżącego nastąpiła w terminie i formie przewidzianej ustawa o dostępie do informacji publicznej. Gdyby skarżąca przed złożeniem skargi, w jakikolwiek sposób zgłosiła brak otrzymania odpowiedzi czy choćby przesłała zapytanie o stan sprawy, organ poinformowałby ja o wysłaniu odpowiedzi w terminie a jednocześnie otrzymałby sygnał, ze doszło do jakiejś nieprawidłowości skoro do strony odpowiedź nie dotarła.

Wobec powyższego, w ocenie organu skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Dyrektor IAS poinformował również, że w dacie złożenia odpowiedzi na skargę żądane informacje zostały przekazane skarżącej w piśmie z [...] listopada 2021 r., znak [...],[...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje również bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w ustawie ( art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.).

Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Jak stanowi § 1a powołanego przepisu, jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie zaś z art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd,

w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Sąd rozpoznał niniejszą sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w oparciu o przepisy art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a.

W niniejszej sprawie strona przedmiotem skargi uczyniła bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z [...] października 2021 r.

Bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia czy też innego aktu lub nie podjął stosownych czynności.

Skarga na bezczynność ma na celu zwalczenie zwłoki w załatwieniu sprawy poprzez spowodowanie wydania przez organ oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Okoliczności, które powodują zwłokę organu w rozpatrzeniu wniosku oraz stopień przekroczenia terminów, wpływają na ocenę, czy istniejąca bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, czy też nie.

W pierwszej kolejności Sąd był zobligowany do dokonania oceny, czy skarżony organ był podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, oraz czy informacja, której udostępnienia żądano ma charakter informacji publicznej. Dopiero

w razie spełnienia obydwu tych przesłanek łącznie otwiera się bowiem możliwość oceny czy organ w określonej sytuacji wyczerpał znamiona stanu bezczynności w zakresie załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Do udostepnienia informacji publicznej obowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, co wynika z ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej: u.d.i.p.).

W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że w świetle art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Dyrektor IAS jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja

o sprawach publicznych. Jak się podkreśla w orzecznictwie pojęcie informacji publicznej ma szeroki charakter i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich. Prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udzielenia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji.

W art. 6 u.d.i.p. ustawodawca zamieścił wykaz (katalog) informacji i dokumentów, które stanowią informację publiczną, przy czym wyszczególnienie to nie jest wyliczeniem wyczerpującym (zamkniętym), lecz ma charakter jedynie przykładowy.

O zakwalifikowaniu określonej informacji do udostępnienia decyduje jej treść

i charakter. Przesłanką kwalifikującą konkretną informację do kategorii informacji publicznej jest więc spełnienie przez nią kryterium przedmiotowego i stąd też decydującymi są treść i charakter konkretnej informacji.

W przedmiotowej sprawie wnioskowane przez stronę informacje dotyczące Dyrektora IAS jako funkcjonariusza publicznego – osoby sprawującej funkcje publiczną mieściły się w pojęciu informacji publicznej.

Zgodnie z art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej dokonywane jest w formie czynności materialno-technicznej, w sposób i w formie zgodnej

z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia w sposób i w formie określonych we wniosku. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust.1 u.d.i.p.). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Jedynie odmowa udostępnienia informacji publicznej z przyczyn określonych w art. 5 u.d.i.p. oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., następują w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.).

W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd uznał, że Dyrektor IAS pozostawał

w bezczynności na dzień wniesienia skargi.

Bezsporne jest, że żądana informacja została udzielona z uchybieniem 14 dniowego terminu określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p , tj. powinna być udzielona do [...] października 2021 r., została zaś wysłana skarżącej dopiero [...] listopada 2021 r.– po otrzymaniu przez organ skargi [...] października 2021 r.

Nie została również spełniona przesłanka art. 13 ust. 2 u.d.i.p. uprawniająca organ do udzielenia wnioskowanej informacji publicznej z naruszeniem ww. 14-dniowego terminu.

Jak bowiem wynika z akt sprawy, pismem z [...] października 2021 r. Dyrektor IAS poinformował wnioskodawcę o przedłużeniu terminu do udzielenia żądanej informacji do [...] listopada 2021 r., jednakże pismo to nie dotarło do adresata. Pismo zostało wysłane na inny adres aniżeli podany we wniosku. Dopiero w dniu [...] października 2021 r., a więc w następstwie wniesionej skargi na bezczynność, pismo o treści jak

z dnia [...] października 2021 r. zostało przesłane skarżącej na adres podany we wniosku- [...].

Z powyższych względów nie można uznać, że termin udzielenia odpowiedzi na wniosek z [...] października 2021 r. został przez Dyrektora IAS skutecznie przedłużony,

w sposób zgodny z przepisami u.d.i.p. Organ zaś nie może tłumaczyć się pomyłką pracownika skierowania pisma na inny adres poczty elektronicznej. Oznacza to, że na dzień wniesienia skargi organ pozostawał w bezczynności. Odpowiedź na wniosek została udzielona przez organ dopiero w [...] listopada 2021 r., a zatem z naruszeniem 14-dniowego terminu określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p.

Zaznaczenia wymaga jednak, że organ po wniesieniu skargi udostępnił skarżącej wnioskowaną informację. Dlatego Sąd w dacie orzekania nie miał podstaw do tego aby zgodnie z żądaniem skargi w oparciu o art. 149 § 1 pkt. 1 p.p.s.a. zobowiązać Dyrektora IAS do rozpoznania wniosku.

Stwierdzając stan bezczynności po stronie Dyrektora IAS (pkt 1. wyroku), Sąd uznał w pkt. 2 wyroku, że bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Zaniechanie rozpoznania wniosku informacyjnego w niniejszej sprawie nie miało bowiem postaci kwalifikowanej, która nosi cechy oczywistej i wyraźniej sprzeczności

z obowiązującym prawem, niepozwalającej na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołującej dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (np. wyrok NSA z dnia 24 lipca 2015 r., sygn. akt II OSK 3237/14, publ.). Po stronie organu nie można dopatrzyć się złej woli czy lekceważącego stosunku do obowiązków wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zaniechanie rozpoznania wniosku w ustawowym terminie wynikało z przekazania wiadomości

z [...] października 2021 r. na błędny adres, czego nie można kwalifikować jako naruszenia przepisów ustawy w stopniu rażącym.

Mając na względzie powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i pkt 3 oraz § 1a p.p.s.a., orzekł jak w punktach 1 - 2 sentencji wyroku. O kosztach postępowania, obejmujących wpis od skargi, Sąd postanowił w oparciu o art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., jak w punkcie 3 sentencji wyroku