Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1894/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-03-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 156
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 130a
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c,  art. 200
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), Sędziowie sędzia WSA Izabela Ostrowska, sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 marca 2021 r. sprawy ze skargi Wojewody [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego Wojewody [...] kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez Wojewodę [...] ("skarżący") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] ("SKO") znak: [...] z [...]sierpnia 2020 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] ("Prezydent") nr [...] z [...]marca 2013 r.

Wskazaną decyzją z [...] marca 2013 r. Prezydent, na podstawie art. 13 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym i niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010 r. Nr 225, poz. 1466 ze zm.; "ustawa zmieniająca") w związku z art. 130a ust. 10h ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) i art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz. U. Nr 41, poz. 361 ze zm.) ustalił, że Skarb Państwa – Wojewoda [...] zobowiązany jest do zapłaty kwoty 6664 zł netto z tytułu kosztów przechowywania od dnia 8 sierpnia 2009 r. do dnia 3 września 2010 r. na parkingu strzeżonym prowadzonym przez "[...] " pojazdu marki [...]nr rejestracyjny [...] usuniętego w dniu [...] lutego 2009 r. z ul. [...] .

Pismem z [...] kwietnia 2018 r. Wojewoda wystąpił do SKO o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Prezydenta, powołując się na jej wydanie z rażącym naruszeniem prawa poprzez błędne wskazanie Wojewody jako zobowiązanego, czy inaczej: na brak podstaw do obciążenia wojewody obowiązkiem wypłaty wynagrodzenia za usunięcie i dozór.

Decyzją znak: [...]z [...]czerwca 2019 r. SKO, działając na podstawie art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., "k.p.a."), w wyniku rozpatrzenia wniosku Wojewody odmówiło stwierdzenia nieważności ww. decyzji Prezydenta.

W uzasadnieniu decyzji SKO wskazało odnośnie do przesłanki wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa, że zachodzi ona wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie prezentowane jest stanowisko, że nie można upatrywać podstawy do stwierdzenia nieważności w zastosowaniu przez organ wydający rozstrzygnięcie odmiennej interpretacji danego przepisu prawa. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. to oczywiste naruszenie jednoznacznego przepisu prawa, które równocześnie narusza zasadę praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Odwołując się do tez przywołanych przez siebie orzeczeń, SKO zauważyło, że jeżeli przepis prawa dopuszcza możliwość rozbieżnej interpretacji przepisu, to wybór jednej z nich nie może być oceniony jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nawet wówczas, gdy zostanie ona później uznana za nieprawidłową albo, co zdarza się częściej, inna interpretacja zostanie uznana za słuszniejszą. Zarzut rażącego naruszenia prawa musi wynikać z przesłanek niebudzących wątpliwości. Tam natomiast, gdzie zastosowanie przepisu prawa wymaga jego interpretacji i subsumcji do konkretnego stanu faktycznego, nie może być mowy o rażącym naruszeniu prawa. Organ podkreślił, że stanowisko wskazujące na odpowiedzialność finansową Wojewody jako statio fisci Skarbu Państwa znalazło aprobatę w orzecznictwie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (wyroki: z 25 listopada 2014 r. sygn. VII SA/Wa 1097/14, z 5 kwietnia 2016 r. sygn. VII SA/Wa 1409/15, z 13 stycznia 2016 r. sygn. VII SA/Wa 1226/15, z d 28 marca 2017 r. sygn. VII SA/Wa 2747/16, z 29 września 2017 r. sygn. VII SA/Wa 2624/16, z 17 października 2017 r. sygn. VII SA/Wa 2738/16). Ostatnie z powyższych wyroków zostały wydane już po wydaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroków powołanych przez wnioskodawcę we wniosku o stwierdzenie nieważności (wyroki NSA z 10 maja 2017 r. sygn. I OSK 2059/15 i sygn. I OSK 2061/15). Tym samym, w ocenie SKO, nie doszło w sprawie do rażącego naruszenia art. 2 i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie. Zarzut braku podstawy prawnej, który postawił Wojewoda w swym wniosku, również nie jest zasadny. Podstawa ta istnieje, jest jednakże, jak wykazano wyżej, odmiennie interpretowana przez różne składy orzekające sądów administracyjnych. Stąd zarzut ten również nie mógł zostać uznany za trafny i nie mógł stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji. W niniejszej sprawie, w ocenie organu, nie zaistniała także żadna z pozostałych przesłanek stwierdzenia nieważności wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a. Decyzja, której dotyczy wniosek, została wydana przez właściwy organ, nie została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, sprawa ta nie została uprzednio rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną, została skierowana do osoby będącej stroną w sprawie, decyzja nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa, zaś jej wykonanie nie wywołałoby czynu zagrożonego karą.

Przywołana decyzja SKO z [...] czerwca 2019 r. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ("WSA"), który wyrokiem z 30 stycznia 2020 r. sygn. akt VII SA/Wa 1757/19 uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., "p.p.s.a."). W uzasadnieniu wyroku WSA wskazał na naruszenie przez SKO art. 107 § 3 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zakresie, w jakim organ niedostatecznie wnikliwie poddał rozróżnieniu przesłanki wydania decyzji bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa. WSA zalecił organowi dokonanie oceny kwestionowanej decyzji w oparciu o przesłankę wydania jej bez podstawy prawnej, dając temu wyraz w uzasadnieniu decyzji, w sposób umożliwiający kontrolę jej legalności. WSA wskazał wcześniej w uzasadnieniu wyroku na to, że ewentualny brak podstawy prawnej upoważniającej Prezydenta do obciążenia Wojewody kosztami nie mógł zostać rozważony poprzez wskazania na to, że podstawa prawna istnieje, jednakże jest "odmiennie interpretowana przez różne składy orzekające sądów administracyjnych".

Wyrok WSA uprawomocnił się z dniem 24 czerwca 2020 r. Na skutek tego wyroku zapadła wskazana na wstępie decyzja SKO z [...] sierpnia 2020 r. znak: [...] . Orzeczeniem tym SKO po ponownym rozpatrzeniu sprawy odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta z [...] marca 2013 nr [...].

W uzasadnieniu decyzji SKO powtórzyło rozważania dotyczące przesłanki rażącego naruszenia prawa, zawarte w uchylonej następnie decyzji z [...]czerwca 2019 r. Wskazało, że zarówno w orzecznictwie, jak i doktrynie prezentowane jest stanowisko, że nie można upatrywać podstawy do stwierdzenia nieważności w zastosowaniu przez organ wydający rozstrzygnięcie odmiennej interpretacji danego przepisu prawa. I dalej wskazało, że jako rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nie można potraktować rozstrzygnięcia wynikającego z odmiennej interpretacji przepisu, nawet jeśli później byłoby to uznane za nieprawidłowe. Stanowisko zawarte w decyzji Prezydenta z [...] marca 2013 r., wskazujące na odpowiedzialność finansową Wojewody jako statio fisci Skarbu Państwa, znalazło aprobatę w orzecznictwie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w prawomocnych wyrokach, np. z 25 listopada 2014 r. sygn. VII SA/Wa 1097/14, z 5 kwietnia 2016 r. sygn. VII SA/Wa 1409/15, z 13 stycznia 2016 r. sygn. VII SA/Wa 1226/15, z d 28 marca 2017 r. sygn. VII SA/Wa 2747/16, z 29 września 2017 r. sygn. VII SA/Wa 2624/16, z 17 października 2017 r. sygn. VII SA/Wa 2738/16). Ostatnie z powyższych wyroków zostały wydane już po wydaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroków powołanych przez wnioskodawcę we wniosku o stwierdzenie nieważności. Tym samym, w ocenie SKO, nie doszło w sprawie do rażącego naruszenia art. 2 i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie.

Powołując się na powyższe SKO podało, że nie znalazło też podstaw do uznania, że przedmiotowa decyzja została wydana bez podstawy prawnej. Podstawa prawna istnieje, jest jednakże, odmiennie interpretowana przez różne składy orzekające sądów administracyjnych. Stąd zarzut ten również nie mógł zostać uznany za trafny i nie mógł stanowić podstawy stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji. SKO podało przy tym, że wydanie decyzji bez podstawy prawnej ma miejsce w sytuacji, gdy w obowiązującym systemie prawnym brak jest przepisu uprawniającego organ administracji państwowej do rozstrzygnięcia sprawy w drodze decyzji administracyjnej. W badanej sprawie istniała podstawa prawna "wydanej przez Kolegium decyzji, której wnioskodawca zarzuca nieważność – została ona wskazana i omówiona w tejże decyzji".

W skardze do Sądu na ww. decyzję SKO z [...] sierpnia 2020 r., Wojewoda wniósł o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

-art. 156 § 1 k.p.a. poprzez jego nieuwzględnienie w całości,

-art. 2 oraz art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie poprzez przyjęcie, że wskazane przepisy stanowią podstawę do domniemania odpowiedzialności finansowej Wojewody za przechowywanie pojazdów usuniętych w trybie art. 130a ust. 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym.

W uzasadnieniu skargi Wojewoda podniósł, że art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zawiera w istocie dwie przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, które w pewnych sytuacjach mogą się przenikać.

Wojewoda zauważył, że SKO w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podniosło, że istnieje podstawa prawna do obciążenia Wojewody kosztami, o których mowa w art. 13 ustawy zmieniającej, ale jest ona odmiennie interpretowana przez różne składy orzekające sądów administracyjnych. Z argumentacją taką nie sposób się jednak zgodzić.

Za potwierdzeniem braku kompetencji wojewody w przedmiocie ponoszenia kosztów przechowywania pojazdu na parkingu strzeżonym przemawiają orzeczenia NSA powołane przez stronę w złożonym do SKO wniosku. W obu przytoczonych wyrokach NSA wprost wskazał, że brak jest podstaw do obciążenia wojewody obowiązkiem wypłaty wynagrodzenia za usunięcie i dozór pojazdu. Co równie istotne, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził również, że wojewoda, zgodnie z art. 3 pkt 6 ustawy o wojewodzie i administracji rządowej w województwie, jest reprezentantem Skarbu Państwa, jednak wyłącznie w zakresie i na zasadach określonych w odrębnych ustawach. Podkreślił też, że analiza przepisów ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o zasadach wykonywania uprawnień przysługujących Skarbowi Państwa (Dz. U. z 2016 r. poz. 154 ze zm.) nie pozwala na przyjęcie, iż wojewoda wykonuje jakiekolwiek obowiązki związane z ponoszeniem kosztów usuwania i przechowywania pojazdów. Takich obowiązków nie można domniemywać z przepisów prawa administracyjnego. Powyższe determinuje zatem stwierdzenie o braku podstawy prawnej do obciążenia Wojewody obowiązkiem poniesienia wskazanych kosztów. Wojewoda dodał, że zgodnie ze stanowiskiem NSA, które należy podzielić, na podstawie art. 13 ustawy zmieniającej starosta może wystąpić do właściwego statio fisci z roszczeniem regresowym, a w razie konieczności – do sądu powszechnego z powództwem o zapłatę wskazanych kosztów.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja SKO o znaku [...] z [...] sierpnia 2020 r., wydana w trybie nadzwyczajnym, stwierdzenia nieważności decyzji. Postępowanie zakończone tą decyzją wywołane zostało wnioskiem skarżącego; w efekcie zadaniem SKO w tej sprawie była ocena w kontekście przesłanek nieważności decyzji Prezydenta nr [...]z [...] marca 2013 r. Prowadząc postępowanie w takim też zakresie SKO uznało, że badana decyzja nie jest dotknięta żadną z wad nieważności. Co istotne, wywodząc w ten sposób w decyzji [...]sierpnia 2020 r., i orzekając w niej o odmowie stwierdzenia nieważności badanej decyzji Prezydenta, SKO rozstrzygało w sprawie ponownie, na skutek wyroku WSA z 30 stycznia 2020 r. sygn. akt VII SA/Wa 1757/19, uchylającego poprzednią decyzję SKO wydaną w tej sprawie. Jako że wskazany wyrok uprawomocnił się, SKO związane było przy ponownej ocenie sprawy wskazaniami w tym wyroku zawartymi. Orzeczeniem tym związany jest także Sąd, kontrolujący obecnie sprawę.

W konsekwencji Sąd, biorąc pod uwagę uzasadnienie decyzji SKO z [...] sierpnia 2020 r. oraz wytyczne wynikające z ww. wyroku uznał, że zalecenia w nim określone nie zostały przez organ wykonane. Dlatego też zdaniem Sądu decyzja SKO z [...] sierpnia 2020 r. zapadła z naruszenia art. 153 p.p.s.a., a dalej – art. 107 § 3 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., co czyniło koniecznym uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji.

I tak, rozwijając tę ocenę Sąd zauważa, że stosownie art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Sąd zauważa przy tym, że przez ocenę prawną należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie (czynności), jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt (czynność) zostało uznane za błędne. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią natomiast z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie administracyjne. Związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu ww. przepisu oznacza zaś, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełni oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej. Dodać należy, że przepis art. 153 ww. ustawy ma charakter bezwzględnie obowiązujący co oznacza, że ani organ administracji publicznej ani sąd orzekając ponownie w tej samej sprawie nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Przy czym, ocena prawna zawarta w orzeczeniu sądu administracyjnego traci moc wiążącą w wypadku zmiany stanu prawnego, jeżeli to spowoduje, że pogląd sądu stanie się nieaktualny. Podobny skutek, tj. ustanie mocy wiążącej wspomnianej oceny, może spowodować zmiana – po wydaniu orzeczenia sądowego – istotnych okoliczności faktycznych sprawy oraz wzruszenie orzeczenia zawierającego ocenę prawną w przewidzianym do tego trybie. Żadna z tych okoliczności, czyniąca oceną Sądu zawartą w wyroku z 30 stycznia 2020 r. o sygn. akt VII SA/Wa 1757/19 nieaktualną, nie wystąpiła, a zatem pogląd w nim wyrażony, wiązał SKO przy wydawaniu decyzji z [...] sierpnia 2020 r., jak również tut. Sąd badający orzeczenie tego organu (wydane w takich okolicznościach).

Stąd też należy przypomnieć, że w ww. wyroku Sąd wskazał na brak należytego wyjaśnienia sprawy w kontekście przesłanki nieważności uregulowanej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zwrócił uwagę na to, że przepis ten kształtuje dwie odrębne przesłanki nieważności, rażące naruszenie prawa i brak podstawy prawnej. Nie miał zastrzeżeń co do oceny SKO odnoszącej się do tej pierwszej; uznał natomiast, że w sprawie nie poczyniono właściwej/pełnej oceny w kontekście tej drugiej – wydania decyzji bez podstawy prawnej.

Podał przy tym, że zakresy zastosowania przesłanek nieważności nie nakładają się na siebie, co obejmuje również sytuację wydania decyzji bez podstawy prawnej i wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Stwierdził także, że z zakresu rażącego naruszenia prawa materialnego w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. należy obligatoryjnie wyłączyć te przypadki, które polegają na niedostrzeżeniu, że wydając kwestionowaną decyzję, organ nie dysponował podstawą prawną do rozstrzygnięcia danej kwestii.

WSA nie odrzucił przy tym poglądu SKO, że zastosowanie przy wydawaniu decyzji jednej z możliwych interpretacji niejednoznacznego w swej treści art. 2 i art. 3 ust. 1 ustawy o wojewodzie i administracji rządowej w województwie w zw. z art. 13 ustawy zmieniającej nie może być uznane za wystąpienie wady rażącego naruszenia prawa dostrzegając też, że w sprawach o analogicznym stanie faktycznym i prawnym sądy uznawały za prawidłowe decyzje zobowiązujące wojewodę jako statio fisci Skarbu Państwa do zapłaty kosztów przechowywania pojazdów w określonym przedziale czasowym. Niemniej jednak podniósł, że w rozpoznawanej sprawie istotne znaczenie ma kwestia podstawy prawnej uzasadniającej obciążenie Wojewody tymi kosztami, a więc przesłanka wydania decyzji bez podstawy prawnej w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. "W tym bowiem wypadku nie chodzi o oczywistość i bezpośredniość naruszenia stosowanego przepisu, lecz o ewentualny brak podstawy prawnej upoważniającej Prezydenta (...) do obciążenia Wojewody kosztami." Co istotne WSA zaznaczył, że "Powyższa kwestia, wbrew odmiennemu poglądowi SKO, nie mogła zostać rozważona poprzez sprowadzenie jej do problemu tego, że podstawa istnieje jednakże jest "odmiennie interpretowana przez różne składy orzekające sądów administracyjnych". (...) Lakoniczna wypowiedź odwołująca się do tego, że odpowiedzialność finansowa Wojewody (...) jako statio fisci Skarbu Państwa znalazła aprobatę we wcześniejszym orzecznictwie niewątpliwie nie może zostać przez Sąd uznana za wyjaśnienie spornego zagadnienia. Tym bardziej, jeżeli organ w zaskarżonej decyzji nie zamieścił jakiejkolwiek argumentacji, w której podjąłby polemikę ze stanowiskiem NSA zamieszczonym w powołanych przez Wojewodę (...) wyrokach z 10 maja 2017 r. sygn. I OSK 2059/15 i sygn. I OSK 2061/15. Było to zaś o tyle konieczne, że stanowisko NSA, jak wskazał Wojewoda, można postrzegać zasadniczo jako odpowiadające stawianemu przez niego zarzutowi wydania decyzji bez podstawy prawnej." Przywołując pogląd zaprezentowany przez NSA w ww. wyrokach, WSA stwierdził, że tak formułowany pogląd można postrzegać jako uznanie, że nowelizując ustawę – Prawo o ruchu drogowym ustawodawca wyłączył z zakresu sprawy administracyjnej, o której mowa w art. 130a ust. 10h ustawy Prawo o ruchu drogowym, ustalenie kosztów przechowywania pojazdów, które powstały po upływie terminu, o którym mowa w art. 130a ust. 10 tej ustawy w brzmieniu pierwotnym, do dnia wejścia w życie nowelizacji ustawy, wobec pojazdów, których 6-miesięczny termin od dnia ich usunięcia upłynął w okresie od dnia 11 czerwca 2009 r. do dnia wejścia w życie ustawy zmienianej. Pomimo, że koszty te powinny zostać pokryte przez Skarb Państwa, to obowiązek taki nie może zostać stwierdzony, a zatem nie może wynikać z decyzji administracyjnej podjętej przez starostę, co w piśmiennictwie uznaje się za potwierdzenie braku istnienia podstawy prawnej do wydania decyzji w znaczeniu określonym w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. WSA przywołał przy tym także inne orzeczenia, NSA oraz wyrok Sądu Najwyższego, aprobujące istnienie drogi sądowej z powództwa starosty w sprawie poniesienia przez Skarb Państwa kosztów przechowywania nieodebranych przez właściciela pojazdów w warunkach wynikających z art. 13 ustawy zmieniającej.

WSA, czyniąc tak obszerne rozważania powstałego w sprawie zagadnienia, zalecił w konsekwencji SKO ponowną ocenę badanej decyzji w kontekście przesłanki braku podstawy prawnej.

Sąd orzekając na obecnym etapie za konieczne uznał dość obszerne przytoczenie fragmentów uzasadnienia wyroku z 30 stycznia 2020 r. sygn. akt VII SA/Wa 1757/19, albowiem, SKO ponownie orzekając w sprawie zbagatelizowało zupełnie wskazania Sądu w nim zawarte.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO powtórzyło właściwie wcześniej zaprezentowaną w sprawie argumentację, uznaną następnie ww. wyrokiem w części za błędną i niewystarczającą/niewyczerpującą. Ponownie wskazało na niewystąpienie w sprawie przesłanki wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Tak też uczyniło odnośnie do przesłanki wydania decyzji bez podstawy prawnej, używając przy tym tych samych sformułowań (co poprzednio) i nie odnosząc się w efekcie do oceny zaprezentowanej przez Sąd, a związanej z poglądem wyrażonym w tego rodzaju sprawach przez NSA i SN, wskazującym na brak regulacji prawnych pozwalających na przyjęcie, że pomiędzy starostą a właściwym statio fisci Skarbu Państwa, na mocy art. 13 ustawy zmieniającej, powstaje stosunek administracyjnoprawny. SKO, pomimo wskazań i czytelnych wytycznych wynikających z ww. wyroku, nadal nie rozważyło sprawy w tym zakresie. Ponownie wskazało na to, że podstawa prawna wydania badanej decyzji istnieje, "jest jednakże, jak wykazano powyżej, odmiennie interpretowana przez różne składy orzekające sądów administracyjnych." Ocena ta, poszerzona wyłącznie o ogólne rozważania prawne dotyczące wydania decyzji bez podstawny prawnej, nie mogła być uznana za realizującą wskazania WSA. Tym bardziej jeśli zważy się, że identyczne sformułowania SKO zawarte w decyzji z [...] czerwca 2019 r. zostały w wyroku zapadłym w sprawie zakwestionowane. Co więcej, jeśli dostrzeże się także i to, że w ww. wyroku Sąd podał, że kryteria umożliwiające przyjęcie, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa nie mają znaczenia dla ustalenia, czy obowiązująca decyzja posiada podstawę prawną, czy też jest jej w rzeczywistości pozbawiona.

W takich warunkach i z ww. przyczyn Sąd uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem cyt. powyżej art. 153 p.p.s.a. oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., co też uzasadniało jej uchylenie.

Ponownie orzekając w sprawie SKO winno wykonać wytyczne wynikające z ww. wyroku WSA, dokonać więc raz jeszcze oceny badanej decyzji w kontekście wydania jej bez podstawy prawnej, uwzględniając przy tej ocenie orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym na mocy art. 13 ustawy zmieniającej nie powstaje stosunek administracyjnoprawny, czy inaczej: brak jest materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego (v. wyrok NSA z 4 grudnia 2019 r., sygn. akt I OSK 951/18, ale też wyrok NSA z 5 listopada 2020 r. sygn. akt I OSK 2267/180.

W tej sytuacji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 200 ww. ustawy.