Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 671/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-02-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6099 Inne o symbolu podstawowym 609
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 267, art. 268, art., 270, art. 272, art. 274, art. 552
journal: Dz.U. 2017 poz 1566
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne
article: par. 5
journal: Dz.U. 2017 poz 2502
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne
article: art. 3, art. 134, art. 145, art. 200, art. 205
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 2 lutego 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska Sędziowie WSA Małgorzata Górecka (spr.) WSA Mirella Ławniczak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 lutego 2021 roku sprawy ze skargi A Sp. z.o.o w Ś. na decyzję Dyrektora Regionalnego [...] w P. z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie określenia opłaty zmiennej za pobór wód podziemnych za IV kwartał 2018r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Zarządu [...] w K. z dnia [...] lutego 2020r. nr [...]; 2. zasądza od Dyrektora Regionalnego [...] w P. na rzecz skarżącego kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lutego 2020 r. Dyrektor Zarządu [...] w K. określił Skarżącej wysokość opłaty zmiennej za okres IV kwartału 2018 r. w wysokości [...] zł. Decyzja została wydana po ponownym rozpatrzeniu sprawy bowiem wcześniej ten sam organ wydał w dniu [...] lipca 2019r. decyzję, w której określił Skarżącej wysokość opłaty w tej samej kwocie i decyzja ta została uchylona decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. wydaną przez Dyrektora Regionalnego [...] w P. .

W wyniku wniesionego odwołania, decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r. Dyrektor Regionalnego [...] w P. (zwany dalej "Dyrektorem Regionalnym" lub "organem II instancji") utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Zarządu Z.

W uzasadnieniu decyzji podkreślono, że w sprawie wystąpiły przesłanki z art. 300 ust. 1 Prawa wodnego w związku z art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej.

W trakcie kontroli w dniu [...] maja 2019 r. ustalono, że podmiot pobierał wodę na różne cele, nie tylko na jeden cel wskazany w deklaracji. Z analizy dokumentów dokonanych przez organ wynika, że strona skarżąca dla celu 27 tj. poboru, uzdatniania i dostarczania wody w oświadczeniu za IV kwartał 2008 r. pobrała [...] m3, a na cel nr 40 tj. zbiorowe zaopatrzenie mieszkańców w wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi [...] m3, która odpowiada ilości wody sprzedanej podmiotom prowadzącym gospodarstwa domowe.

Organ II instancji uznał, że opłata zmienna ustalana na podstawie przepisów prawa wodnego winna być powiązana z celem jej wykorzystania, na co bezpośrednio wskazuje ustawa Prawo wodne oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne.

Bez znaczenia pozostaje przy tym, jaki podmiot świadczy usługi wodne, jak również jaki jest cel jego działalności gospodarczej, gdyż powyższe ma jedynie znaczenie z punktu widzenia organizacji usług wodnych, o czym bezpośrednio przesądza art. 35 ust. 2 ustawy Prawo wodne wskazując, że gospodarstwom domowym, podmiotom publicznym oraz podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą zapewnia się dostęp do usług wodnych na zasadach określonych w przepisach ustawy (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 24 października 2019 r., sygn. akt IV SA/Po 535/19).

Dodatkowo w uzasadnieniu decyzji organu I instancji wskazano, że wcześniej Spółka nie kwestionowała ustaleń protokołu kontroli.

Zdaniem organu II instancji Dyrektor Zarządu [...] w P. w sposób wyczerpujący wyjaśnił sposób naliczenia opłaty zmiennej za IV kwartał 2018 r., wskazując na jakiej podstawie dokonał podziału na cel poboru, uzdatniania i dostarczania wody oraz na cel zbiorowego zaopatrzenia mieszkańców w wodę przeznaczoną do spożycia.

Kończąc organ II instancji wyjaśnił, że w sytuacji, gdy ocena organu odwoławczego co do sposobu rozstrzygnięcia sprawy jest zbieżna ze stanowiskiem organu I instancji, to znajduje zastosowanie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i zaskarżona decyzja zostaje utrzymana w mocy.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wywiódł pełnomocnik Spółki, zaskarżając decyzję organu II instancji w całości. Podniesiono zarzut naruszenia:

1) art. 270 ust. 1 i 6 w związku z art. 272 ust. 1 i 2 w związku z art. 274 pkt 2 lit. za w związku z art. 274 pkt 4 Prawa wodnego, poprzez błędną wykładnię i przyjęciu, że przedsiębiorstwo wodociągowo- kanalizacyjne w ramach wykonywania zadania własnego gminy w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę pobiera wodę na cele związane z poborem, uzdatnianiem, dostarczaniem wody,

2) art. 552 ust. 2 a pkt 2 Prawa wodnego, poprzez nie zastosowanie tego przepisu i pominięcie przez organ w toku postępowania kwartalnego oświadczenia Spółki,

3) art. 23 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 300 ust. 1 Prawa wodnego, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie,

4) § 5 ust. 1 pkt 27 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne ( Dz. U. z 2017 r., poz. 2502 ze zm. ), po[przez jego niewłaściwe zastosowanie,

5) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego,

6) art. 7a § 1 k.p.a.

co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia:

a) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo braku ku temu podstaw,

b) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego naruszenie i nieuchylenie zaskarżonej decyzji w całości i niewydanie orzeczenia co do istoty sprawy.

Na tej podstawie Spółka wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Regionalny wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty Sąd podzielił.

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 - dalej "p.p.s.a."), polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Ponadto, na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności, zgodnie z którą sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

Przeprowadzając kontrolę sądowoadministracyjną według powyższych zasad Sąd uznał, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a.

Przedmiotem postępowania administracyjnego prowadzonego w niniejszej sprawie było ustalenie dla Skarżącej Spółki wysokości opłaty zmiennej za okres IV. kwartału 2018 r. za pobór wód podziemnych w oparciu o pozwolenie wodnoprawne udzielone decyzją Starosty [...] z dnia [...] maja 2009 r. nr [...]

Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (tj. Dz.U. z 2020 r. poz. 30 ze zm. – dalej "ustawa Pr.w.") oraz § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (tj. Dz.U. z 2017 r. poz. 2502), dalej zwane "rozporządzeniem".

W pierwszej kolejności wskazać zatem należy, że zmiana systemu opłat za pobór wód nastąpiła w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz.U. z 2017 r. poz. 1566 z zm.), której przepisy stanowią transpozycję do polskiego porządku prawnego m.in. dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej, tzw. Ramowej Dyrektywy Wodnej (Dz. Urz. WE L 327 z późn. zm., Dz.Urz.UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 5, str. 275). Zgodnie z art. 9 ust. 1 tej dyrektywy, Państwa Członkowskie uwzględniają zasadę zwrotu kosztów usług wodnych, włączając koszty ekologiczne i materiałowe, uwzględniając analizę ekonomiczną wykonaną zgodnie z załącznikiem III oraz w szczególności zgodnie z zasadą "zanieczyszczający płaci". Zwrot kosztów usług wodnych wiąże się z nałożeniem opłat na podmioty korzystające z tych usług. Opłaty te mają służyć zachęceniu użytkowników do bardziej racjonalnego i oszczędnego sposobu gospodarowania wodami. W uzasadnieniu wyroku z dnia 7 grudnia 2016 r. (pkt 24) Trybunał Sprawiedliwości wskazał, że ani z art. 9 dyrektywy 2000/60, ani z żadnego innego z jej artykułów nie wynika, żeby prawodawca unijny zamierzał stawiać przeszkody temu, by państwa członkowskie przyjęły odnośnie wody taką politykę cenową, która opiera się na naliczaniu użytkownikom ceny wody, która składa się z części zmiennej powiązanej z ilością rzeczywiście zużywanej wody i części stałej, która nie jest z tym zużyciem powiązana (Vodoopskrba i odvodnja d.o.o.v. Željce Klafurić, C-686/15, ZOTSiS 2016/12/I-927). Prawodawca unijny pozostawił więc dowolność państwom członkowskim w kształtowaniu systemu opłat za usługi wodne.

W przepisach ustawy Prawo wodne z 2017 r. wprowadzono zatem szereg instrumentów ekonomicznych służących gospodarowaniu wodami, które mają się przyczynić do efektywnego i sprawnego gospodarowania zasobami wodnymi oraz do wydatkowania środków na działania związane z zapewnieniem dostępności wód o odpowiednich parametrach jakościowych i we właściwej ilości ( zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17 grudnia 2020 r., sygn. akt II SA/Po 678/20 ).

Stosownie do treści przepisu art. 267 pkt 1 ustawy Pr.w., instrumenty ekonomiczne służące gospodarowaniu wodami stanowią opłaty za usługi wodne. Opłaty za usługi wodne uiszcza się za pobór wód podziemnych lub wód powierzchniowych (art. 268 ust. 1 pkt 1 Pr.w.). Zgodnie z art. 270 ust. 1 ustawy, opłata za usługi wodne za pobór wód składa się z opłaty stałej oraz opłaty zmiennej, uzależnionej od ilości wód pobranych. Wysokość opłaty za usługi wodne zależy odpowiednio od ilości pobranej wody oraz od tego, czy pobrano wodę powierzchniową czy wodę podziemną, przeznaczenia wody, jej średniego niskiego przepływu z wielolecia (SNQ - co najmniej 20 lat hydrologicznych), oraz dostępnych zasobów wód podziemnych (ust. 6).

Jak wynika z art. 272 ust. 1 ustawy Pr.w., wysokość opłaty zmiennej za pobór wód podziemnych lub wód powierzchniowych ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty i ilości pobranych wód podziemnych lub wód powierzchniowych, wyrażonej w m3. Powołanym wyżej rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. ustalono jednostkowe stawki opłat za usługi wodne.

Istota sporu w rozpatrywanym przypadku sprowadza się do prawidłowego wyliczenia wysokości opłaty zmiennej za pobór wód podziemnych.

Organy przyjęły, na podstawie ustaleń kontroli z dnia [...] maja 2019 r., że strona skarżąca dla celu 27 tj. poboru, uzdatniania i dostarczania wody w oświadczeniu za IV kwartał 2008 r. pobrała [...] m3, a na cel nr 40 tj. zbiorowe zaopatrzenie mieszkańców w wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzie [...] m3, która odpowiada ilości wody sprzedanej podmiotom prowadzącym gospodarstwa domowe.

Przy obliczeniu opłaty zmiennej za IV. kwartał 2018 r. zastosowano dwie stawki z Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r., odpowiednio wynoszącą 0,068 zł/m3 – dla celów zbiorowego zaopatrywania w wodę (z § 5 ust. 1 pkt 40 lit. c), oraz drugą stawkę wynoszącą 0,115 zł/m3 - dla celów poboru, uzdatniania i dostarczania wody (z § 5 ust. 1 pkt 27 lit. a).

Natomiast skarżąca Spółka podniosła, że organy administracji publicznej powinny przyjąć stawkę jednostkową z § 5 ust. 1 pkt 40 rozporządzenia.

Odnosząc się do tych stanowisk wskazać należy, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (tekst jedn. Dz.U. z 2020r., poz. 2028) ustawa określa zasady i warunki zbiorowego zaopatrzenia w wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi oraz zbiorowego odprowadzania ścieków. Zgodnie z przepisem art. 2 pkt 21 tej ustawy, zbiorowe zaopatrzenie w wodę to "działalność polegająca na ujmowaniu, uzdatnianiu i dostarczaniu wody, prowadzona przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne".

Jak wskazano w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 17 grudnia 2020 r., sygn. akt II SA/Po 678/20, nie budzi wątpliwości, że przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjne powołane są do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków. Bezspornym jest, że skarżąca Spółka została powołana przez Miasto i Gminę Ś. do świadczenia (m.in.) takich właśnie usług. Orzecznictwo oraz doktryna rozróżniają jednakże cel prowadzenia działalności gospodarczej od wykorzystania wody przez jej odbiorcę, a więc cel jej dostarczenia. Ustawa o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę nie rozróżnia wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi oraz wody, która byłaby wykorzystywana do innych celów – przemysłowych, rolniczych, budowlanych. Natomiast w przypadku ustawy Prawo wodne - w art. 35 ust. 1 ustawodawca wskazał, że usługi wodne polegają na zapewnieniu gospodarstwom domowym, podmiotom publicznym oraz podmiotom prowadzącym działalność gospodarczą możliwości korzystania z wód w zakresie wykraczającym poza zakres powszechnego korzystania z wód, zwykłego korzystania z wód oraz szczególnego korzystania z wód. Stosownie do treści art. 272 ust. 1 ustawy Pr.w. opłata wodna jest opłatą za usługę wodną, a więc za możliwość korzystania z wód przez gospodarstwa domowe, podmioty publiczne oraz podmioty prowadzące działalność gospodarczą. Przy uwzględnieniu treści art. 274 ustawy Pr.w. wprowadzającego maksymalne stawki opłaty za pobór wód w zależności od ilości pobieranej wody w ramach pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego, przyjąć należy, że w przypadku opłat kluczowe znaczenie ma cel dostarczenia wody określony w pozwoleniu wodnoprawnym, na podstawie którego następuje pobór wód, a które określa sposób wykorzystania pobranej wody przez finalnego odbiorcę, któremu woda jest dostarczana. Reasumując, wysokość opłaty musi być powiązana z celem jej wykorzystania, na co bezpośrednio wskazuje zarówno regulacja ustawy Prawo wodne, jak i wydanego na jej podstawie rozporządzenia wykonawczego w sprawie stawek opłat za usługi wodne.

Za powyższym sposobem interpretacji omawianych przepisów przemawia wykładnia przepisów Prawa wodnego, uwzględniająca charakter opłat za usługi wodne, które są daninami publicznymi ( zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17 grudnia 2020 r., sygn. akt II SA/Po 678/20 ).

Charakter opłat za usługi wodne jako daniny publicznej wymaga od organu stosowania wykładni prawa zawężającej ingerencję w uprawnienia jednostki i stosowania zasady rozstrzygania wątpliwości interpretacyjnych na korzyść strony (art. 7a § 1 K.p.a.). Podkreślić bowiem należy, że decyzje organów władzy publicznej, w których wątpliwości interpretacyjne rozstrzygnięto na niekorzyść strony, istotnie obniżają zaufanie do państwa i stanowionego przez nie prawa. Powyższa zasada nabiera szczególnego wymiaru w sytuacji, która zaistniała w niniejszej sprawie, gdzie organ przyjął, że wynikająca z § 5 ust. 1 pkt 27 lit. a) rozporządzenia jednostkowa stawka opłaty dotyczy pobranych wód podziemnych, które nie zostały dostarczone dla celów zbiorowego zaopatrywania w wodę ludności na cele bytowe i socjalne (§ 5 ust. 1 pkt 40 lit. c rozporządzenia), a które zakwalifikował jako pobrane dla celów poboru, uzdatniania i dostarczania wody, a więc rozliczył niekorzystnie dla Spółki – według wyższej stawki ( zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17 grudnia 2020 r., sygn. akt II SA/Po 678/20 ).

Wskazać należy, że zgodnie z art. 552 ust. 2 pkt 1 ustawy Pr.w. ustalenie wysokości opłaty za usługi wodne w okresie od dnia wejścia w życie ustawy do dnia 31 grudnia 2026 r. następuje na podstawie określonego w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym celu i zakresu korzystania z wód. W pozwoleniu wodnoprawnym udzielonym decyzją Starosty [...] z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] wskazano, że skarżąca Spółka dokonuje poboru wód podziemnych z ujęcia B..

W sytuacji, gdy Spółka pobrała ilościowo więcej wody, aniżeli następnie sprzedała w ramach wykonywania usług zaopatrzenia w wodę ludności i gospodarstw, to należało ustalić, jaki był faktyczny cel wykorzystania pozostałych ilości dostarczonej wody, na co organ II instancji wskazywał w wydanej wcześniej decyzji kasacyjnej ( zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17 grudnia 2020 r., sygn. akt II SA/Po 678/20 ).

Przyjęte w decyzji organu I instancji wielkości poboru wód podziemnych oraz wielkości sprzedaży z rozbiciem na poszczególne cele, zostały ustalone w oparciu o dokumenty przedstawione przez Spółkę w ramach kontroli przeprowadzonej w dniu [...] maja 2019 r. oraz na podstawie przeprowadzonej w obecności strony analizy tej dokumentacji, której rezultatem był podpisany przez Spółkę Protokół z kontroli, do którego zdaniem organów nie zgłoszono zastrzeżeń.

W odwołaniu od decyzji organu I instancji Spółka jednakże podniosła, że podtrzymuje zarzuty podniesione na wcześniejszym etapie – w odwołaniu od decyzji Dyrektora Zarządu [...] z dnia [...] lipca 2019 r. Na tej podstawie Spółka wywodzi, że wydając zaskarżoną decyzję Dyrektor Generalny nie odniósł się do tych zarzutów oraz nie przeprowadził w koniecznym zakresie uzupełniającego postępowania dowodowego.

Brak załączenia odpowiedniej dokumentacji do akt administracyjnych sprawy z kolei nie pozwala Sądowi ocenić, czy Spółka przedkładała jakiekolwiek argumenty i dokumenty, które pozwoliłyby ustalić, jaki był faktyczny cel wykorzystania wód dostarczonych poza dostarczaniem wody na potrzeby socjalno-bytowe ludności.

Należy podkreślić, że w postępowaniu administracyjnym reguły determinujące czynności ustalania stanu faktycznego, wytyczone są przede wszystkim przez uregulowane w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. zasadę prawdy obiektywnej, zasadę oficjalności, zasadę ciężaru dowodu, bezpośredniości i zupełności zgromadzonego materiału.

W rozpoznawanej sprawie materiał dowodowy, na którym oparto decyzję o ustaleniu opłaty zmiennej za pobór wód podziemnych, jest niekompletny. Do akt sprawy nie załączono bowiem dokumentacji zebranej na wcześniejszym etapie postępowania w sprawie ustalenia opłaty zmiennej za pobór wód z przedmiotowego ujęcia, w tym pism i dokumentów złożonych przez Spółkę. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brak jest również jednoznacznego odniesienia się przez Dyrektora Regionalnego do zarzutów skarżącej Spółki w tym zakresie. Wskazane uchybienia pozwalają stwierdzić, że na etapie postępowania odwoławczego organ nie wywiązał się z obowiązków w zakresie ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy, naruszając tym samym przepisy art. 136 -138 i art. 140 k.p.a. Zaskarżona decyzja dotknięta jest zatem naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. ( zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17 grudnia 2020 r., sygn. akt II SA/Po 678/20 ).

W opinii Sądu wskazane naruszenie przepisów postępowania może mieć istotne znaczenie dla końcowego wyniku sprawy.

Wobec zarzutów podnoszonych w toku postępowania, obowiązkiem organu II instancji było rozważenie możliwości rozpatrzenia sprawy z uwzględnieniem treści art. 7a k.p.a.

Niewątpliwie wprowadzona w art. 7a k.p.a. zasada "przyjaznej interpretacji prawa", na którą skarżąca Spółka powołuje się, ma na celu ograniczenie ryzyka obciążenia strony skutkami niejasności przepisów. W tym zakresie uzasadnienie zaskarżonej decyzji ogranicza się wyłącznie do przedstawienia podstawowych celów, jakim w zakresie ochrony zasobów wodnych i ich racjonalnego gospodarowania służyć mają obowiązujące od 2018 roku przepisy ustawy Pr.w. Organ nie rozważył natomiast, w jaki sposób nowe zasady odpłatności za pobór wód i ich restrykcyjne stosowanie w odniesieniu do okresów przeszłych, wpłynie na kondycję finansową Spółki, gminy która ją utworzyła do wykonywania zadań własnych oraz być może cen usług, które zostaną zatwierdzone w taryfach opłat i którymi końcowo obciążeni zostaną konsumenci ( zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17 grudnia 2020 r., sygn. akt II SA/Po 678/20 ).

Mając to na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję (pkt 1 sentencji wyroku).

Ponownie rozpoznając sprawę organ II instancji uwzględni rozważania zawarte w niniejszym uzasadnieniu wyroku i ponownie dokona weryfikacji ustalonej przez organ I instancji opłaty zmiennej za pobór wód podziemnych w IV kwartale 2018 r., po uzupełnieniu materiału dowodowego sprawy o dokumentację zgromadzoną na wcześniejszym etapie postępowania oraz po umożliwieniu Spółce przedstawienia dodatkowych dowodów. Organ II instancji zobowiązany jest ustosunkować się do argumentacji przytoczonej przez Spółkę w odwołaniu od decyzji organu I instancji z dnia [...] lipca 2019 r. oraz zobowiązany jest również rozważyć możliwość skorzystania z regulacji objętej art. 7a k.p.a., czemu powinien dać wyraz w uzasadnieniu końcowo podjętego rozstrzygnięcia ( zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17 grudnia 2020 r., sygn. akt II SA/Po 678/20 ).

O kosztach postępowania (pkt 2 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.. w zw. z § 14 pkt 1 ppkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. 2018.265).