Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 298/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2020-08-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 110 ust. 7 pkt 3 i ust. 10
journal: Dz.U. 2019 poz 161
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, asesor sądowy WSA Marcin Kojło, Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi D. R. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie nagrody rocznej oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Wojewódzki Policji w B. (dalej: KWP w B.) rozkazem personalnym z dnia [...] lutego 2020 r., nr [...], utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w B. (dalej: KMP w B.) z dnia [...] stycznia 2020 r., nr [...], o odmowie przyznania nagrody rocznej za 2019 rok.

Rozkaz personalny KWP w B. wydany został przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy.

KWP w B. rozkazem personalnym z dnia [...] września 2019 r., nr [...], zwolnił sierż. szt. D. R. ze służby w Policji z dniem [...] października 2019 r., na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, z uwagi na ważny interes służby. Decyzji tej, na podstawie art. 108 § 1 k.p.a., nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

W związku z powyższym, KMP w B. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia uprawnień D. R. do nagrody rocznej za 2019 r. Po przeprowadzeniu postępowania, KMP w B. rozkazem personalnym z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...], przyznał sierż. szt. D. R. nagrodę roczną za 2019 r. w wysokości obniżonej o 50 %.

Odwołanie od powyższego rozkazu wniósł D. R.

Po rozpoznaniu odwołania, KWP w B. rozkazem personalnym z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...], uchylił zaskarżony rozkaz i sprawę przekazał do rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że zasadniczą przyczyną wydania orzeczenia kasacyjnego było wniesienie przez sierż. szt. D. R. odwołania do Komendanta Głównego Policji od decyzji o zwolnieniu ze służby, która nie miała przymiotu ostateczności.

Komendant Główny Policji (dalej: KGP) rozkazem personalnym z dnia [...] stycznia 2020 r., nr [...], utrzymał w mocy rozkaz personalny KWP o zwolnieniu ze służby sierż. szt. D. R. z dniem [...] października 2019 r., na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. W tych okolicznościach rozwiązanie stosunku służbowego skarżącego stało się ostateczne.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy, KMP w Bi. rozkazem personalnym z dnia [...] stycznia 2020 r., nr [...], odmówił przyznania byłemu policjantowi nagrody rocznej za 2019 rok. Uzasadniając decyzję wskazał, że w trakcie ponownego rozpatrywania sprawy uzyskano informację o uprawomocnieniu się orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji w S. (dalej: KPP w S.) z dnia [...] października 2019 r., nr [...], o wymierzeniu sierż. szt. D. R. kary dyscyplinarnej ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku. Na jego mocy sierż. szt. D. R. uznano winnym naruszenia dyscypliny służbowej w zakresie przekroczenia uprawnień wynikających z przepisów prawa, tj. czynu z art. 132 ust. 1, 2 i 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z § 2 pkt 2, § 4 pkt 3 i § 6 zarządzenia nr 1204 Komendanta Głównego Policji z dnia 12 listopada 2007 r. w sprawie form i metod działalności prasowo-informacyjnej w Policji. Skarżący wniósł odwołanie od powyższego orzeczenia, ale KWP w B. postanowieniem z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...], odwołanie uznał za bezskuteczne. W tych okolicznościach orzeczenie KPP w S. nr [...] stało się prawomocne i jako takie podlegało wykonaniu. W ocenie KMP w B., zgodnie z art. 110 ust. 7 pkt 3 oraz art. 110 ust. 8 ustawy o Policji, wymierzenie funkcjonariuszowi kary dyscyplinarnej ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku stanowi podstawę do odmowy przyznania nagrody rocznej.

Odwołanie od powyższego rozkazu personalnego wniósł D. R.. W jego ocenie kara dyscyplinarna, o której mowa w zaskarżonym rozkazie personalnym, nie uprawomocniła się, ponieważ aktualnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku bada legalność odmowy uwzględnienia przez KWP w B. jego odwołania od orzeczenia nr [...] w S.

Po rozpoznaniu odwołania, KWP w B. rozkazem personalnym z dnia [...] lutego 2020 r., nr [...], utrzymał w mocy rozkaz personalny KMP w B. z dnia [...] stycznia 2020 r., nr [...], o odmowie przyznania D. R. nagrody rocznej za 2019 rok.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy opisał dotychczasowy przebieg postępowania oraz przywołał i omówił przepisy regulujące omawianą materię. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy art. 110 ust. 7 pkt 3, ust. 8 i ust. 8a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Stosownie do art. 110 ust. 1 cyt. ustawy, policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w roku, za który nagroda jest przyznawana. Zgodnie z art. 110 ust. 7 pkt 3 ustawy nagroda roczna nie przysługuje jednak policjantowi w przypadku popełnienia czynu, za który wymierzono mu jedną z kar dyscyplinarnych, o których mowa w art. 134 pkt 3-6 ustawy. Jedną z wymienionych kar jest ostrzeżenie o niepełnej przydatności do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku (art. 134 pkt 3 ustawy o Policji). Stosownie do treści art. 110 ust. 8 ustawy o Policji pozbawienie prawa do nagrody rocznej następuje za rok kalendarzowy, w którym policjant popełnił przewinienie dyscyplinarne, a jeżeli nagroda została już wypłacona, za rok w którym postępowanie dyscyplinarne zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem lub policjant został zwolniony ze służby. Ustęp 8a cytowanego artykułu stanowi natomiast, że okoliczności uzasadniające pozbawienie prawa do nagrody rocznej ustala się między innymi na podstawie orzeczeń organów właściwych w sprawach dyscyplinarnych.

Dalej organ wyjaśnił, że w rozpoznawanej sprawie przewinienie dyscyplinarne, za które - orzeczeniem nr [...] KPP w S. z dnia [...] października 2019 r. - wymierzono wymienioną wyżej karę dyscyplinarną, miało miejsce w 2019 r. ([...] kwietnia). W tym samym roku odwołujący się został za to przewinienie ukarany prawomocnym orzeczeniem dyscyplinarnym i w tym samym roku został zwolniony ze służby w Policji. W myśl art. 135o ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, orzeczenie o wymierzeniu kary dyscyplinarnej jest prawomocne w dniu wydania orzeczenia lub postanowienia przez organ odwoławczy. Podkreślić należy, że w niniejszej sprawie, z przyczyn formalnych wskazanych w postanowieniu KWP w B. z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...], o odmowie przyjęcia odwołania, do rozpatrzenia odwołania, a co za tym idzie oceny zasadności i możliwości orzeczenia wymierzonej kary nie doszło, a orzeczenie KPP w S. z dnia [...] października 2019 r. uzyskało walor prawomocności. Wprawdzie skarżący wniósł skargę do WSA w Białymstoku na postanowienie KWP z dnia [...] listopada 2019 r., ale pozostaje to bez wpływu na trafność rozstrzygnięcia. W myśl bowiem art. 135o ust. 3 ustawy o Policji przełożony właściwy w sprawach osobowych, a więc w tym przypadku KMP w B., po uprawomocnieniu się orzeczenia niezwłocznie wykonuje karę ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku. Zgodnie natomiast z art. 110 ust. 13 cytowanej ustawy nagrody roczne przyznają przełożeni właściwi w sprawach mianowania policjantów na stanowiska służbowe, przenoszenia oraz zwalniania z tych stanowisk. Przełożonym, o którym mowa w tym przepisie w rozpatrywanej sprawie jest także KMP w B. Z przytoczonych przepisów wynika więc, że organ ma obowiązek pozbawić policjanta nagrody rocznej w przypadku naruszenia przez niego dyscypliny służbowej, stwierdzonego w prawomocnie zakończonym postępowaniu dyscyplinarnym, w którym wydano jedno z orzeczeń wymienionych w art. 134 pkt 3-6 ustawy o Policji. W ustalonym w niniejszej sprawie stanie faktycznym i prawnym w dniu wydania zaskarżonego rozkazu personalnego, tj. w dniu [...] stycznia 2020 r., orzeczenie dyscyplinarne KPP w S. z dnia [...] października 2019 r., stanowiące podstawę faktyczną pozbawienia odwołującego się nagrody rocznej za 2019 rok, było prawomocne, a skoro tak to KMP w B. zobligowany był do jego uwzględnienia przy podejmowaniu decyzji w przedmiocie uprawnień strony do nagrody rocznej za 2019 rok.

Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, że w zaskarżonym rozstrzygnięciu wskazano błędnie podstawę prawną, przywołując w szczególności dyspozycję art. 110 ust. 5 pkt 2 i ust. 6 ustawy o Policji, odnoszące się do obniżenia nagrody rocznej. Biorąc jednak pod uwagę zaprezentowany w uzasadnieniu rozstrzygnięcia stan faktyczny i prawny, z przytoczeniem dyspozycji art. 110 ust. 7 pkt 3 ustawy o Policji stanowiącej, że nagroda roczna nie przysługuje policjantowi w przypadku popełnienia czynu, za który policjantowi wymierzono jedną z kar dyscyplinarnych, o których mowa w art. 134 pkt 3-6, uznano, że mankament ten nie miał wpływu na treść rozstrzygnięcia, a tym samym nie stanowi naruszenia przez organ I instancji przepisów prawa w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji.

Organ odwoławczy wyjaśnił dalej, że podstawę prawną do wszczęcia postępowania administracyjnego w tej sprawie stanowił art. 110 ust. 10 ustawy o Policji, mówiący o tym, że policjantowi zwalnianemu ze służby nagrodę roczną wypłaca się w terminie 14 dni od dnia zwolnienia. Stąd też, wbrew stanowisku odwołującego się, brak było podstaw do wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie nagrody rocznej za 2019 rok przed zwolnieniem strony ze służby w Policji, tj. przed dniem [...] października 2019 r. Oczywistym jest, że przytoczony 14-dniowy termin wypłaty nagrody rocznej zwolnionemu ze służby policjantowi, dotyczy sytuacji, gdy brak jest podstaw do obniżenia lub pozbawienia nagrody rocznej. Natomiast każde ograniczenie prawa strony do nagrody rocznej wymaga przeprowadzenia postępowania administracyjnego, zgodnie z zasadami, trybem, właściwościami i terminami określonymi w przepisach art. 110 ustawy o Policji oraz Kodeksu postępowania administracyjnego.

Dalej organ wyjaśnił, że rozpatrując ponownie sprawę uprawnień sierż. szt. D. R. do nagrody rocznej za 2019 rok, KMP w B. zobligowany był do wzięcia pod uwagę prawomocnego orzeczenia o wymierzeniu stronie kary ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku za delikt dyscyplinarny popełniony w 2019 roku, którym to orzeczeniem nie dysponował w aktach sprawy administracyjnej w czasie wydania pierwotnej, uchylonej decyzji w przedmiocie nagrody rocznej.

Skargę na powyższy rozkaz personalny, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wniósł D. R., w której zaskarżonemu rozkazowi zarzucił naruszenie:

- art. 31 Konstytucji RP, poprzez nieuzasadnione i bezprawne ograniczenie jego praw i wolności,

- art. 135q pkt 1 ustawy o Policji, poprzez niezastosowanie się do niego, uznawanie kar zatartych i niebyłych za ważne i aktualne,

- art. 8 i 11 k.p.a., poprzez nieustosunkowanie się do twierdzeń uważanych przez skarżącego za istotne, mające wpływ na sposób załatwienia sprawy,

- art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez niedostateczne zebranie materiału dowodowego, niewyjaśnienie sprawy w sposób wszechstronny i wyczerpujący,

- art. 81a § 1 i art. 7a k.p.a., poprzez rozstrzygnięcie sprawy na niekorzyść skarżącego podczas gdy występowały w sprawie niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego,

- art. 7 k.p.a. w zw. z art. 87 Konstytucji RP, poprzez prowadzenie postępowania w sposób całkowicie dowolny, arbitralny w sprzeczności z podstawowymi prawami i wolnościami skarżącego,

- art. 8 k.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP, poprzez naruszenie zasady zaufania obywatela do państwa prawa, poprzez zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia sprawy przy uwzględnieniu wyłącznie jednego interesu, nie ustosunkowując się do zgłoszonych twierdzeń przez skarżącego,

- art. 7 k.p.a. i art. 8 k.p.a., w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób bezpośrednio podważający wiarę w praworządność tych organów, nie podejmując żadnych kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes skarżącego, a tym samym prowadząc postępowanie w sposób bezpośrednio zmierzający do ograniczenia zaufania obywatela do organów Państwa, nie przeprowadzenie dowodów wnioskowanych przez skarżącego i nie wydanie decyzji w sprawie odmowy ich przeprowadzenia,

- art. 35 § 1 k.p.a., poprzez opieszałe i przewlekłe prowadzenie sprawy,

- art. 31 Konstytucji RP, poprzez nieuzasadnione i bezprawne ograniczenie praw i wolności skarżącego,

- art. 32 Konstytucji RP i art. 9 Traktatu o Unii Europejskiej, poprzez nierówne traktowanie skarżącego w stosunku do innych policjantów zarówno w Polsce jak i pozostałych krajach UE,

- art. 139 k.p.a., poprzez wydanie decyzji mniej korzystnej przez organ po odwołaniu się przez skarżącego,

- art. 135 pkt 1 ppkt 1 i 2 i art. 135 pkt 3 ustawy o Policji, poprzez powołanie się na postępowania dyscyplinarne wszczęte po upływie 90 dni od ujawnienia deliktu dyscyplinarnego oraz powołanie się na postępowania już umorzone,

- art. 5 kk zasadę domniemania niewinności,

- naruszenie Europejskiej Dyrektywy o ochronie osób zgłaszających przypadki naruszenia prawa Unii poprzez stosowanie represji przeciwko skarżącemu.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie obu rozkazów personalnych.

W uzasadnieniu skargi skarżący opisał przebieg postępowania i wyjaśnił, że zaskarżony rozkaz powinien niezwłocznie zostać usunięty z obrotu prawnego ze względu na fakt, iż od dnia [...] października 2019 r . skarżący nie jest policjantem.

Skarżący nie zgodził się też z faktem, że kara dyscyplinarna się uprawomocniła, gdyż aktualnie WSA w Białymstoku bada legalność odmowy uwzględnienia odwołania przez KWP w B. od orzeczenia KPP w S. nr [...] Kara ta nie zdążyła się uprawomocnić przed zwolnieniem skarżącego ze służby w Policji, natomiast po zwolnieniu nie mogło to nastąpić, wszak skarżący nie jest już policjantem.

Zdaniem skarżącego dodatkowo organ dopuścił się rażącego naruszenia przepisów prawa w ten sposób, iż nie wliczył do nagrody rocznej okresu zawieszenia, które przecież zostało uznane milcząco przez organ za niebyłe, skarżący otrzymał zwrot potrąconego uposażenia za ten okres, zawieszenie nie było przedłużane. Ponadto legalność zawieszenia skarżącego zakwestionował WSA w Białymstoku, uchylił je, wszak doszło do niego w trakcie leczenia skarżącego i przebywania przez niego na zwolnieniu lekarskim.

Kolejnym rażącym naruszeniem przepisów prawa, poważną ich obrazą, jest wydawanie decyzji gorszej i bardziej krzywdzącej dla skarżącego niż przed odwołaniem, co w przepisach k.p.a. jest niedopuszczalne i zabronione. Pogorszenie nie musi dotyczyć wyłącznie jego praw czy obowiązków wynikających z prawa materialnego, ale także pewnych uprawnień faktycznych czy procesowych, powstałych w wyniku wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Przez "niekorzyść" należy rozumieć obiektywne pogorszenie sytuacji prawnej co w przedmiotowej sprawie bez wątpienia wystąpiło.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie, z punktu widzenia kryterium legalności, jest zaskarżony rozkaz personalny KWP w B. z dnia [...] lutego 2020 r., nr [...], który utrzymał w mocy rozkaz personalny KMP w B. z dnia [...] stycznia 2020 r., nr [...], o odmowie przyznania D. R. nagrody rocznej za 2019 rok.

Materialnoprawną podstawę dla wydania przedmiotowych rozkazów stanowiły przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 256 ze zm.).

W ocenie Sądu, w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, które miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo dawałoby podstawę do wznowienia postępowania. Organy administracji obu instancji ustaliły istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zastosowały prawidłową podstawę prawną, a także uzasadniły swoje rozstrzygnięcia zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a.

W sprawie nie budzi wątpliwości, że orzeczeniem KPP w S. z dnia [...] października 2019 r., nr [...], wymierzono skarżącemu karę dyscyplinarną ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku (k. 217 akt adm.), oraz że rozkazem personalnym KWP w B. z dnia [...] września 2019 r., nr [...], skarżący został zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] października 2019 r. Spór w sprawie dotyczy kilku kwestii, ale przede wszystkim tego, czy w realiach niniejszej sprawy, przedmiotowa kara dyscyplinarna mogła być podstawą do odmowy przyznania skarżącemu nagrody rocznej za 2019 rok.

Zdaniem Sądu wszystkie podniesione w skardze zarzuty są niezasadne.

Zgodnie z art. 110 ust. 7 pkt 3 ustawy o Policji nagroda roczna nie przysługuje policjantowi w przypadku popełnienia czynu, za który policjantowi wymierzono jedną z kar dyscyplinarnych, o których mowa w art. 134 pkt 3-6. Obniżenie lub pozbawienie prawa do nagrody rocznej następuje za rok kalendarzowy, w którym policjant popełnił przestępstwo lub czyn, o których mowa m.in. w art. 134 pkt 3-6 (ust. 8), zaś okoliczności uzasadniające pozbawienie lub ograniczenie prawa do nagrody rocznej ustala się m.in. na podstawie orzeczeń i decyzji organów w sprawach dyscyplinarnych (ust. 8a). Zgodnie zaś z art. 134 pkt 3 ustawy o Policji karą dyscyplinarną jest ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku. Jak z powyższego zatem widać, orzeczona przez KPP w S. kara dyscyplinarna mogła być podstawą do pozbawienia skarżącemu prawa do nagrody rocznej za 2019 rok.

Skarżący kwestionuje w skardze możliwość orzekania o odmowie przyznania nagrody w oparciu o nieprawomocne orzeczenie o karze dyscyplinarnej. Zauważenia jednak wymaga, że jak trafnie wskazały organy, zgodnie z art. 135o ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, orzeczenie lub postanowienie staje się prawomocne w dniu wydania orzeczenia lub postanowienia przez organ odwoławczy. Wyjaśnić przy tym należy, że kwestię prawomocności orzeczeń wydawanych na podstawie przepisów ustawy o Policji reguluje art. 135o ust. 1 ww. ustawy, a nie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 30 października 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 721/13).

W realiach niniejszej sprawy skarżący wniósł odwołanie od orzeczenia o karze dyscyplinarnej, ale w związku z nieusunięciem jego braków formalnych, KWP postanowieniem z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...], odmówił przyjęcia odwołania. Powyższe w ocenie Sądu przesądza o tym, że w dniu [...] listopada 2019 r. orzeczenie o wymierzeniu skarżącemu kary dyscyplinarnej stało się prawomocne. Na marginesie można tylko wskazać, że Sądowi z urzędu jest wiadome (stronom także), że WSA w Białymstoku wyrokiem z dnia 19 lutego 2019 r., sygn. akt II SA/Bk 847/19, oddalił skargę D. R. na postanowienie KWP w B. z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia odwołania i wyrok ten jest prawomocny.

Jako niezasadny należy również uznać zarzut, iż organy nie mogły orzekać o nieprzyznaniu skarżącemu nagrody rocznej w sytuacji, gdy nie był on już policjantem. W tej mierze zauważenia wymaga, że zgodnie z art. 110 ust. 10 ustawy o Policji, policjantowi zwalnianemu ze służby nagrodę roczną wypłaca się w terminie 14 dni od dnia zwolnienia. Wskazany przepis jednoznacznie rozstrzyga o tym, że policjantowi zwalnianemu ze służby, tak jak w przypadku skarżącego, o nagrodzie rocznej rozstrzyga się w okresie, kiedy osoba ta nie jest już policjantem. W ocenie Sądu rację ma też organ odwoławczy, że termin 14- dniowy z powyższego przepisu ma charakter instrukcyjny, co oznacza, że jak w sprawie niniejszej, gdy zachodzi potrzeba poczynienia stosownych ustaleń w celu wyjaśnienia stanu faktycznego, o nagrodzie rocznej organ może orzec w okresie późniejszym niż owe 14 dni. Bezzasadne są zatem wszystkie zarzuty skarżącego dotyczące braku podstawy zastosowania w stosunku do niego przepisów ustawy o Policji w zakresie rozstrzygania o odmowie przyznania mu nagrody rocznej.

Sąd nie podziela także stanowiska skarżącego, że w ponownie rozpatrywanej sprawie, organ I instancji nie mógł odmówić przyznania skarżącemu nagrody rocznej w pełnej wysokości, skoro w pierwszym rozkazie personalnym z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...], przyznał nagrodę roczną za 2019 r. w wysokości obniżonej o 50 %. Jak trafnie bowiem wskazał organ odwoławczy, z art. 139 k.p.a. wynika, że to organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się i nie dotyczy to organu I instancji, który ponownie orzeka w sprawie. Sąd uznaje stanowisko organu odwoławczego za prawidłowe i wyjaśnia, że jak trafnie wskazano w wyroku NSA z dnia 6 lutego 2020 r., sygn. akt II OSK 181/2020, przepis art. 139 k.p.a. nie ma zastosowania przy rozpatrywaniu sprawy przez organ I instancji w postępowaniu toczącym się w następstwie kasacyjnej decyzji organu odwoławczego wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Powyższe oznacza więc, że organ I instancji rozpoznając ponownie sprawę miał obowiązek uwzględnić wszystkie jej aspekty, w tym i prawomocne rozstrzygnięcie o wymierzeniu skarżącemu kary dyscyplinarnej. A to z kolei oznacza, że nie można w sprawie mówić o ograniczeniu praw i wolności skarżącego, nierównym jego traktowaniu czy też o naruszeniu zasady zaufania obywatela do państwa (art. 8 k.p.a.).

W ocenie Sądu nie doszło w sprawie do naruszenia przepisów postępowania dotyczących wyjaśnienia stanu faktycznego. Organy wyjaśniły stan sprawy w zakresie wystarczającym dla rozstrzygnięcia sprawy. Odniosły się też do wszystkich twierdzeń skarżącego, które miały jakikolwiek wpływ na treść rozstrzygnięcia. Sąd nie uznaje za zasadne twierdzeń skarżącego, że w sprawie pozostały jeszcze do wyjaśnienia jakieś wątpliwości co do stanu faktycznego, których nie daje się usunąć. Skarżący ich nie wskazuje. To samo dotyczy rzekomych dowodów, których organy nie przeprowadziły na wniosek skarżącego. Skarżący ich nie wskazuje i nie wyjaśnia, jaki one mogły by mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Również baz znaczenia dla sprawy pozostaje przywoływana przez skarżącego kwestia jakichś innych postępowań dyscyplinarnych, które zostały umorzone, oraz zawieszenie skarżącego w obowiązkach pełnienia służby, które zostało uchylone przez sąd, gdyż organy przy wydawaniu rozstrzygnięć nie bazowały na tych innych (przywoływanych przez skarżącego bez bliższego wyjaśniania) orzeczeniach.

Bez wpływu na prawidłowość rozstrzygnięć organów pozostaje fakt, czy przy ich wydaniu organy dopuściły się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Kwestie te mogą być przedmiotem innych postępowań w trybie przewidzianym w art. 149 p.p.s.a.

Reasumując, zdaniem Sądu, podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, gdyż postępowanie przed organami zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i należyty, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie. Zostały także prawidłowo zinterpretowane, mające zastosowanie w sprawie, przepisy. Sąd nie doszukał się też innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji.

Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.