Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 896/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2011-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Niecikowski Sędziowie: WSA Mirosław Bator (spr.) NSA Anna Szkodzińska Protokolant: Anna Balicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2011 r. sprawy ze skargi "A" S.A. nr [...] spółka komandytowo-akcyjna w T. na decyzję Wojewody [...] z dnia 25 maja 2010 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz strony skarżącej "A" S.A. nr [...] spółka komandytowo-akcyjna w T. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 21 sierpnia 2009 r. znak: [...] Prezydent Miasta K. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla spółki [...] S.A. Nr l spółka komandytowo-akcyjna w T. dla zamierzenia budowlanego budowa budynku mieszkalnego, wielorodzinnego z podziemnymi parkingami z instalacjami wewnątrz budynku: wod.-kan. gaz, c.o., wentylacji mechanicznej, elektrycznej, przebudowa zjazdu oraz rozbiórka parterowego budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działkach nr [...] obr. [...] - budynek, oraz nr [...]obr. [...] - zjazd w K. - Kategoria obiektu budowlanego- XIII. Jako podstawę rozstrzygnięcia wskazano art. 28 , art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 , art.36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo Budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118) oraz na podstawie art. 104 k.p.a. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że na wskazanym terenie obowiązują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...] ", zatwierdzonego Uchwałą Nr XXVII/359/07 Rady Miasta Krakowa z dnia 21 listopada 2007 r. Zgodnie z wypisem w/w planu teren inwestycji znajduje się w "terenie zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej " - symbol terenu " 7 MW ". Złożony do zatwierdzenia projekt jest zgodny z warunkami określonymi w w/w planie, w tym w zakresie: przeznaczenia budynku - funkcja mieszkalna - wielorodzinna, wysokości budynku - do 8 kondygnacji., wielkości wskaźnika terenu biologicznie czynnego -min.30% - zgodnie z § 11 pkt 1.1 d ustaleń planu. Dodatkowo, sprawdzane było spełnienie m.in. warunków technicznych określonych w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, m.in. w zakresie spełnienia § 12 oraz 13 w/w rozporządzenia. W dokumentacji znajduje się analiza nasłonecznienia i przesłaniania, z których wynika, że warunki określone w rozporządzeniu są spełnione. Zwrócono uwagę, że od strony działki nr [...] projektuje się budynek w odległości 4,5 m. W tej odległości znajduje się jedynie narożnik jednej ze ścian budynku i jest to największe zbliżenie projektowanej zabudowy do granicy z nieruchomością nr [...] . Autor analizy dodatkowo dokonał wpisu w dokumentacji - rysunek K-1- " rzut fundamentów", że przyjęte rozwiązania techniczne dotyczące posadowienia, oraz wykonania ścian garażu w postaci technologii ścian szczelinowych wypełnia warunki § 204 ust. 5 rozporządzenia Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., odnośnie bezpieczeństwa budynku sąsiedniego.

Odwołanie od tej decyzji wnieśli S.K. , K.K. , T.S. , K.S. i inni......., Budowlana Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]". We wniesionych odwołaniach podniesiono m.in. następujące zarzuty: zagrożenie bezpieczeństwa konstrukcji budynku mieszkalnego przy ul. [...] . Różnica poziomu posadowienia budynku projektowanego na działce nr [...] (o dwóch kondygnacjach podziemnych) oraz budynku istniejącego na działce [...] (o jednej kondygnacji podziemnej) wynosi dla płyty żelbetowej najniższej kondygnacji podziemnej 4,50 m, a dla ścian fundamentowych 9,55 m. Różnice te spowodują zmianę stosunków wodnych w terenie oraz destabilizację fundamentów i konstrukcji budynku położonego na nieruchomości [...] zabudowanej budynkiem mieszkalnym przy ul. [...]. Zasadnicze znaczenie zdaniem odwołujących ma bardzo mała odległość pomiędzy ścianami kondygnacji podziemnej (parkingiem podziemnym) w budynku przy ul. [...] . Różnica w poziomach posadowienia ścian tych kondygnacji podziemnych i mała odległość między tymi kondygnacjami podziemnymi mają zasadnicze znaczenie dla bezpieczeństwa budynku przy ul. [...] . W związku z powyższym wniesiono o odsunięcie posadowienia budynku od granicy działki nr [...] oraz o zmniejszenie ilości kondygnacji podziemnych i zmianę poziomu posadowienia budynku na dz. nr [...] do poziomu porównywalnego z poziomem posadowienia budynku na dz. nr [...] . Wskazano na możliwe pogorszenie naświetlenia lokali w budynku przy ul. [...] . Odwołujący uważają, że wyliczenia kąta 60 stopni w dokumentacji budynku projektowanego, które nie zostały oparte na bazie rzeczywistych porównywalnych poziomów (rzędnych) posadowienia budynku projektowanego i budynku przy ul. [...] , mogą być obarczone błędem i dawać błędną ocenę. Biorąc pod uwagę powyższe strony wniosły o obniżenie wysokości budynku aby nie pogarszać warunków nasłonecznienia budynków na działkach nr [...] i [...] oraz nie pogarszać ładu architektonicznego istniejącej zabudowy. Zarzucono ponadnormatywne obciążenie hałasem lokali w budynku istniejącym na dz. nr [...] . Zdaniem odwołujących, usytuowanie bezpośrednio przed oknami budynku przy ul. [...] wjazdu do garażu podziemnego powodować będzie ponadnormatywne obciążenie lokali w tym budynku hałasem. Ponadto podniesiono, że postępowanie może być obciążone wadą nieważności w wyniku wadliwego ustalenia stron postępowania. Skarżący podnieśli, że krąg stron w postępowaniu ustalono w oparciu o zapisy ewidencji nieruchomości, które nie świadczą o rzeczywistym stanie prawnym własności lokali. Projekt budowlany nie spełnia ponadto w pełni zapisów zawartych w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania "Ruczaj-Zaborze" i nie jest w pełni zgodny z Prawem budowlanym. Projekt łamie § 10 powyższej uchwały Rady Miast Krakowa Nr XXVII/359/07. Nowo projektowany budynek zatem zdecydowanie ingeruje w zmiany gabarytowe zewnętrzne od ulicy burząc wytworzony charakter ulicy i tkankę osiedla. Budynek 7 piętrowy nie stwarza harmonii przestrzennej lecz dominantę. Odwołujący zarzucili też, że projekt nie spełnia norm technicznych i przeciwpożarowych. Plan nie zapewnia właściwej ilości miejsc parkingowych zgodnie z § 16 przytaczanej uchwały Nr XXVII/359/07. Zdaniem odwołujących, przedstawione powyżej okoliczności upoważniają do stwierdzenia, iż zaskarżona decyzja narusza art. 28 k.p.a. oraz art. 5 Prawa budowlanego w związku z naruszeniem przepisów techniczno-budowlanych, tj. § 12, § 13, § 204 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.

Decyzją z dnia 25 maja 2010 r. znak: [...] Wojewoda [...] działając na podstawie art. 81 ust. 1 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz na podstawie art. 138 § 2 i art. 104 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ wskazał, że badając zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego przez Radę Miasta Krakowa uchwałą Nr XXVII/359/07 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Ruczaj-Zaborze" stwierdził jego niezgodność z § 11 ust. 1 pkt 1 b i pkt 1 h oraz § 17 ust. 2 pkt 1 planu. Wskazane przepisy przewidują m.in. nakaz zapewnienia prawidłowego funkcjonowania i spełnienia wymogów sanitarnych w ramach realizacji poszczególnych inwestycji z zakresu przeznaczenia podstawowego i dopuszczalnego poprzez obowiązek równocześnie lub wyprzedzająco - wyposażania terenów w sieci i urządzenia infrastruktury technicznej. Przewidują one także, iż tereny przeznaczone pod zainwestowanie należy wyposażyć w pełne uzbrojenie techniczne wyprzedzająco lub równocześnie z realizacja inwestycji. Tymczasem planowana inwestycja przewiduje wykonanie przyłączy infrastruktury technicznej w II etapie. Decyzja organu I instancji nie obejmuje równocześnie lub wyprzedzająco tych urządzeń, stanowiących o pełnym uzbrojeniu technicznym inwestycji. Projekt budowlany nie przewiduje miejsca na pojemniki służące do czasowego gromadzenia odpadów stałych, a tym bardziej możliwości ich segregacji. Należy zatem we wskazanym wyżej zakresie stwierdzić niezgodność z obowiązującymi ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Ruczaj-Zaborze". W sprawie podniesionych zarzutów organ odwoławczy stwierdził, że wskazane zagrożenie bezpieczeństwa konstrukcji budynku mieszkalnego przy ul. [...] nie zostało poparte konkretnymi dowodami, np. w postaci kontr-ekspertyzy technicznej. W świetle zatem oświadczeń dołączonych przez autora projektu i sprawdzającego projekt konstrukcyjny (osoby uprawnione), o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, jak również poprzedzenie (przyjętymi bez zastrzeżeń) badaniami geologicznymi - projektu, który spełnia, warunki bezpieczeństwa budynku sąsiedniego (m. in. przez zastosowanie technologii szczelinowych ścian garażu) i nie narusza stosunków wodnych panujących w obszarze, brak jest podstaw do stwierdzenia zagrożenia bezpieczeństwa konstrukcji budynku przy ul. [...] . Niemniej jednak z ostrożności procesowej uzupełnienia o ekspertyzę techniczną wymaga kwestia spełnienia warunków technicznych, zawartych w § 206 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Ponadto organ wskazał, że nie ma możliwości narzucania inwestorowi rozwiązań projektowych sugerowanych przez skarżących, tj. odsunięcie posadowienia budynku od granicy działki nr [...] oraz zmniejszenie ilości kondygnacji podziemnych, czy też zmianę poziomu posadowienia budynku na działce nr [...] do poziomu porównywalnego z poziomem posadowienia budynku na działce nr [...] . W kwestii naturalnego oświetlenia przedłożona analiza przesłaniania jest nieprecyzyjna z uwagi na brak określenia wysokości przesłaniania i wszystkich odległości pomiędzy budynkami, zatem nie można jednoznacznie stwierdzić zgodności z przepisem § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Zarzut ponadnormatywnego obciążenia hałasem lokali w istniejącym budynku na działce nr [...] z uwagi na bliskie usytuowanie wjazdu do garażu podziemnego, nie był przedmiotem analizy organu I instancji. Odległość tego wjazdu od okien budynku przy ul. [...] wynosi ok. 15 m - zatem usytuowanie wjazdu nie jest takie bliskie. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ I instancji winien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w tym zakresie. Odnośnie zarzutu wadliwego ustalenia stron postępowania stwierdzono, że organ I instancji nie przeprowadził wystarczającej analizy w celu precyzyjnego ustalenia obszaru oddziaływania obiektu. Organ nie poświęcił ani jednego zdania wyjaśnieniu tego, kto i dlaczego jest bądź nie jest stroną. Trafny natomiast okazał się zarzut dotyczący braku w projekcie budowlanym rozwiązania kwestii odpadów komunalnych, gdyż nie wskazano miejsca na pojemniki służące do czasowego gromadzenia odpadów stałych, z uwzględnieniem możliwości ich segregacji. Organ odwoławczy wskazał, że przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ I instancji powinien poddać ocenie cały materiał dowodowy (łącznie z jego stosownym uzupełnieniem), nie ograniczając się do jego weryfikacji pod kątem wskazanym w mniejszej decyzji. Organ powinien w pierwszej kolejności ustalić krąg podmiotów mających przymiot strony w tym postępowaniu, określając przyjęte kryteria w uzasadnieniu decyzji.

Skargę na tą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła [...] S.A. spółka komandytowo-akcyjna w T. Strona skarżąca podniosła, że organ bezzasadnie rozszerza obowiązek wynikający z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na obowiązki nakładane na wnioskodawcę ubiegającego się o udzielenie pozwolenia na budowę. Zapis miejscowego planu nakładający obowiązek równoczesnego lub uprzedzającego wyposażenia terenów w sieci i urządzenia infrastruktury technicznej, oznacza jedynie, że strona winna realizować opisane czynności najpóźniej w toku realizacji inwestycji. Nie oznacza to jednak, że szczegóły sposobu realizacji tych czynności winny się znaleźć we wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę. Strona skarżąca wskazała ponadto, że projekt budowlany załączony do wniosku uwzględnia pojemniki służce do czasowego gromadzenia odpadów stałych. Podniesiono również, że § 206 rozporządzenia Ministra Infrastruktury jest stosowany w wypadku przewidzianym w § ust. 5 tego rozporządzenia tj. gdy wzniesienie budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego może powodować zagrożenia dla bezpieczeństwa użytkowników tego obiektu lub obniżenie jego przydatności do użytkowania. W rozpoznawanej sprawie nie znajdzie on zastosowania, gdyż oświadczenia załączone przez autora projektu o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy, jak również poprzedzenie badaniami geologicznymi wskazuje, że projekt spełnia warunki bezpieczeństwa budynku sąsiedniego i nie narusza stosunków wodnych panujących w obszarze. Brak jest zatem podstaw do stwierdzenia zagrożenia budynku przy ul. [...] . Zdaniem strony skarżącej argumentacja organu jest niespójna, albowiem organ ten stwierdza jednocześnie, że brak jest podstaw do stwierdzenia zagrożenia bezpieczeństwa konstrukcji budynku oraz, że konieczne jest wykonanie ekspertyzy przewidywanej § 206 w/ w rozporządzenia. Skoro więc organ stwierdza brak podstaw do kwestionowania decyzji, to konsekwencją winno być jej utrzymanie, a nie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Podobne zastrzeżenia można odnieść do argumentacji organu dotyczącej możliwego pogorszenia warunków nasłonecznienia. Niezrozumiały dla strony skarżącej jest również zarzut ponadnormatywnego obciążenia hałasem. W szczególności nie bardzo wiadomo jakie postępowanie wyjaśniające winien przeprowadzić organ I instancji w tej sprawie, skoro pomiar hałasu nie jest możliwy, gdyż budynek nie został jeszcze wybudowany. Ponadto strona skarżąca podniosła, że organ odwoławczy zarzucając wadliwe ustalenie stron nie wykazał, że strony te zostały błędnie oznaczone. Z uwagi na powyższe strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji i postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych - o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty - w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mającego wpływ na wynik postępowania.

Skarga zasługuje na uwzględnienie bowiem organ odwoławczy w sposób nieprawidłowy zastosował w rozpoznawanej sprawie przepis art. 138 § 2 k.p.a., oraz w sposób bezzasadny uchylił się od obowiązku uzupełnienia postępowania wyjaśniającego zgodnie z dyspozycją art. 136 k.p.a. co mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody [...] uchylająca w całości decyzję organu I instancji i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a. (w stanie prawnym obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji) organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Przekazując sprawę organ ten może wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Zaznaczyć na wstępie należy, że charakter rozstrzygnięć organu odwoławczego w sposób bezpośredni zdeterminowany jest zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 15 k.p.a. Powyższe oznacza, że organ II instancji zobowiązany jest merytorycznie rozpoznać sprawę zawisłą wcześniej przed organem I instancji i ustalić we własnym zakresie prawidłowe rozstrzygnięcie. Rozstrzygnięcie kasacyjne przewidziane w art. 138 § 2 k.p.a. stanowi więc wyjątek od zasady merytorycznego charakteru postępowania odwoławczego i może zostać wydane jedynie w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Wykładnia rozszerzająca art. 138 § 2 k.p.a. jest niedopuszczalna. O wyjątkowości uregulowania zawartego w art. 138 § 2 k.p.a. świadczy także stanowisko przyjęte w judykaturze i doktrynie, w świetle którego wydanie decyzji kasacyjnej może nastąpić tylko wtedy, gdy organ l instancji nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego albo postępowanie takie przeprowadził z rażącym naruszeniem prawa procesowego którego konsekwencją jest brak wyjaśnienie podstawowych okoliczności stanu faktycznego sprawy. A zatem stwierdzić należy, iż sama konieczność uzupełnienia postępowania nie jest wystarczającą przesłanką do uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Decyzja typu kasacyjnego nie może być zatem wydana w innych przypadkach niż wskazane w normie art.138 § 2 k.p.a. Żadne bowiem inne wady postępowania ani wady decyzji nie dają organowi odwoławczemu podstaw do wydania decyzji tego typu (tak m. innymi B. Adamiak w: B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, C.H. Beck Komentarz Warszawa 2011 r.). Organ odwoławczy ma możliwość uzupełnienia postępowania wyjaśniającego we własnym zakresie, albo może zlecić uzupełnienie takiego postępowania organowi I instancji w trybie art.136 k.p.a. Inaczej mówiąc, tylko konieczność przeprowadzenia uzupełniającego postępowania wyjaśniającego w "znacznej części", albo zupełny brak takiego postępowania przed I instancją, uprawnia organ odwoławczy do wydania decyzji kasacyjnej i zwrotu sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Wyjątkowy charakter decyzji kasacyjnej wynika także z obowiązującej zasady ogólnej załatwiania spraw (art.7 k.p.a.) nakładającej także na organ odwoławczy obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych kroków zmierzających do załatwienia sprawy a nie tylko rozpoznania środka odwoławczego.

Przedmiotem rozpoznania sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody [...] uchylająca do ponownego rozpatrzenia decyzję organu I instancji – Prezydenta Miasta K. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielającego pozwolenia na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego ma budowie budynku wielorodzinnego wraz z garażami podziemnymi oraz instalacjami wewnątrz budynku. Podstawową wadliwością decyzji organu I instancji jaką wskazuje organ odwoławczy jest sprzeczność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustanowionego przez Radę Miasta Krakowa uchwałą Nr XXVII/359/07 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Ruczaj-Zaborze" – w szczególności zapisami zamieszczonymi w § 11 ust 1 pkt 1b oraz § 17 ust 2 pkt 1. Organ odwoławczy wskazał ponadto na konieczność uzupełnienia postępowania o ekspertyzę wykonaną w oparciu o przepis § 206 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. (Dz. U. z dnia 15 czerwca 2002 r.), a także wskazał na wadliwość załączonej do projektu budowlanego analizy przesłaniania oraz na brak dostatecznej analizy mającej na celu precyzyjne ustalenie obszaru oddziaływania obiektu a zatem analizy kto ma przymiot strony niniejszego postępowania.

Przede wszystkim podnieść należy, iż stwierdzona przez organ II instancji sprzeczność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z samej zasady nie może być podstawą uchylenia decyzji organu I instancji do ponownego rozpatrzenia. Jak bowiem o tym mowa wyżej, decyzja typu kasacyjnego nie może być wydana w innych przypadkach niż wskazane w normie art.138 § 2 k.p.a. tj. decyzja tego typu może być zapaść jedynie w sytuacji, gdy organ l instancji nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego albo gdy organ postępowanie takie przeprowadził ale nie doprowadziło do wyjaśnienie podstawowych okoliczności stanu faktycznego sprawy. Żadne inne wady postępowania ani wady decyzji nie dają organowi odwoławczemu podstaw do wydania decyzji typu kasacyjnego. Stwierdzona przez organ odwoławczy sprzeczność projektu budowlanego z ustaleniami planu miejscowego powinna zatem skutkować uchyleniem decyzji i odmową udzielenia pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego. Nie zachodzi tu bowiem konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części a jedynie negatywna ocena prawna przedłożonego projektu w świetle obowiązującego prawa miejscowego.

Niezależnie od tego wskazać należy, iż sąd nie podziela stanowiska zajmowanego przez organ, iż projekt budowlany sprzeczny jest z § 11 ust 1 pkt 1b oraz § 17ust 2 pkt 1 planu. Wskazać tu należy, iż aktualnym stanie prawnym plan ten nie obowiązuje. Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 listopada 2009 roku sygn. akt II SA/Kr 569/08 stwierdzona została bowiem nieważność części uchwały Rady Miasta Krakowa Nr XXVII/359/07 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Ruczaj-Zaborze" a to § 19 ust.4, 19 ust. 5 pkt 2, 21 ust. 3 pkt 1, 21 ust. 4 pkt 1, 21 ust. 4 pkt 2, 21 ust.7 pkt 2, 16 ust.1 pkt. 4, 27 ust.5 pkt.1, 30 ust.3 (pkt I tego wyroku). Z kolei wyrokiem z 8 listopada 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie II SA/Kr 1126/10 stwierdził nieważność tej uchwały w części nieobjętej pkt I wyroku z dnia 20 listopada 2009 r. w sprawie sygn. akt II SA/Kr 569/08. Sąd dokonując oceny legalności decyzji administracyjnej ocenia jednak jej zgodność z przepisami aktualnie obowiązującymi. Na dzień wydania zaskarżonej decyzji zapisy planu na które powołuje się organ były w obrocie prawnym, a zatem konieczna jest prawna ocena rozstrzygnięcia dokonanego w tym zakresie przez organ. W tym zakresie podnieść należy, iż przepis § 11 ust 1 pkt 1b wprowadza nakaz zapewnienia prawidłowego funkcjonowania i spełnienia wymogów sanitarnych w ramach realizacji poszczególnych inwestycji z zakresu przeznaczenia podstawowego i dopuszczalnego poprzez obowiązek równocześnie lub wyprzedzająco - wyposażania terenów w sieci i urządzenia infrastruktury technicznej. Z kolei tereny § 17ust 2 pkt 1 stanowi, iż przeznaczone pod zainwestowanie należy wyposażyć w pełne uzbrojenie techniczne wyprzedzająco lub równocześnie z realizacja inwestycji

Zdaniem organu fakt, iż projekt budowlany nie przewidywał wykonania przyłączy do sieci infrastruktury technicznej przesadzał o sprzeczności projektu z zapisami planu. Ze stanowiskiem tym nie sposób się zgodzić.

Co do zasady postanowienia planistyczne (zapisy planu a zatem obowiązującego prawa miejscowego) muszą być zharmonizowane z całym systemem prawnym tj. niesprzeczne z prawem powszechnie obowiązującym. Tak też zapisy planu winny być interpretowane. Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (jednolity tekst Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) nie ustanawia zasady aby projekt budowlany obligatoryjnie przewidywał budowę przyłączy infrastruktury technicznej. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym pojawił się co prawda pogląd na ten temat odmienny, ale w ocenie sądu rozpoznającego niniejsi sprawę, pogląd ten nie znajduje uzasadnienia w zapisach ustawy Prawo budowlane. Z jednej bowiem strony wykonanie przyłączy co do zasady zwolnione jest z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę (art. 29 ust 1 pkt 20) i objęte jest trybem zgłoszeniowym (art. 30 ust 1 pkt 1a) oraz szczególną regulacją zawartą w art. 29a ustawy Prawo budowlane, a z drugiej strony - przepis który bezpośrednio reguluje wymagania stawiane projektowi budowlanemu tj. w art. 34 ustawy Prawo budowlane nie ustanawia wymogów projektowania budowy przyłączy na etapie pozwolenia na budowę danego obiektu budowlanego. Przeciwnie art. 34 ust 3 pkt 3 wskazuje że projekt ten powinien zawierać stosownie do potrzeb oświadczenia właściwych jednostek organizacyjnych o warunkach przyłączenia obiektu do sieci wodociągowych, kanalizacyjnych, cieplnych, gazowych, elektroenergetycznych, telekomunikacyjnych oraz dróg lądowych. Skoro zatem ustawodawca nałożył na inwestora składającego do zatwierdzenia projekt budowlany, obowiązek uzyskania jedynie oświadczenia właściwych jednostek o warunkach przyłączenia obiektu do sieci infrastruktury technicznej to logicznym jest, że przyłącza te nie muszą być elementem projektu budowlanego. Interpretacja jaką posługuje się organ prowadzi zatem do sprzeczności prawa powszechnie obowiązującego jakim jest ustawa Prawo budowlane z prawem miejscowym jakim jest (a w zasadzie był) miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "Ruczaj-Zaborze".

Zdaniem sądu zapisy tego planu odnoście obowiązku wyprzedzająco lub równoczesnego z realizacja inwestycji wyposażenia terenu przeznaczonego pod zainwestowanie w pełne uzbrojenie techniczne (urządzenia infrastruktury technicznej) należy interpretować w ten sposób, iż zapisy te nie odnoszą się do wykonania przyłączy, ale do wykonania (wyprzedzająco zainwestowanie na danym terenie lub najpóźniej w trakcie realizacji tej inwestycji) samych sieci i urządzeń infrastruktury technicznej tj. sieci wodociągowej, gazowej, eklektycznej, kanalizacyjnej wraz z urządzeniami im towarzyszącymi. Wskazać tu należy, iż zgodnie z art. 2 ust 1 pkt 13 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z dnia 10 maja 2003 r.) ilekroć w ustawie jest mowa o uzbrojeniu terenu" - należy przez to rozumieć urządzenia, o których mowa w art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Przepis art. 143 ust 2 w/w ustawy stanowi z kolei, iż przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Przez wyposzczenie terenów w infrastrukturę techniczna w rozumieniu ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, którą to ustawę w sposób oczywisty należy stosować interpretując zapisy planu miejscowego, należy rozumieć zatem budowę samych sieci tj, przewodów tej infrastruktury a nie budowę przyłączy pomiędzy tymi sieciami a projektowanym obiektem budowlanym.

Brak także podstaw do stwierdzenia sprzeczności projektu budowlanego z § 11 ust 1 pkt 1h planu miejscowego oraz § 22 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z dnia 15 czerwca 2002 r.). Zwrócić tu należy uwagę, iż § 22 w/w rozporządzenia stanowi, iż na działkach budowlanych należy przewidzieć miejsca na pojemniki służące do czasowego gromadzenia odpadów stałych, z uwzględnieniem możliwości ich segregacji (ust 10). Miejscami, o których mowa w ust. 1 utwardzone place do ustawiania kontenerów z zamykanymi otworami wrzutowymi (ust 2 pkt 3). Spełnienie tego warunku zapewnia zatem samo utwardzenie placu na którym postawione będą przenośne kontenery do gromadzenia i segregacji odpadów i śmieci. W K. zresztą segregacja odpadów (w przenośnych kontenerach) na ogół tak właśnie jest realizowana.

Co do dalszej części uzasadnienia stwierdzić należy, iż dla sądu nie jest jasne czy organ odwoławczy widzi konieczność uzupełnienia postępowania wyjaśniającego o ekspertyzę o której mowa w art. 206 Rozporządzenia Ministra w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, czy też konieczności takiej nie dostrzega. Z jednej bowiem strony organ wskazuje, iż brak podstaw by kwestionować oświadczenia złożone przez autora projektu budowlanego i osoby sprawdzającej ten projekt, iż jest on wykonany zgodnie z przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej i poprzedzającymi sporządzenie projektu badaniami geologicznymi, co skutkuje brakiem podstaw do stwierdzenia zagrożenia konstrukcji budynku przy ul. [...] a z drugiej strony organ uznaje "z ostrożności procesowej" iż wykonania takiej ekspertyzy jest wymagane. Stanowisko takie świadczy zatem dobitnie, iż wbrew zasadom dwuinstancyjności organ okoliczności tej nie rozpoznał. Co znaczy "z ostrożności procesowej" i jaki to budynek w bezpośrednim sąsiedztwie budynku projektowanego może być nim zagrożony (organ posługuje się tu oznaczeniem adresowym a nie numerem działki). Organ nie dokonał żadnych własnych ustaleń ani analizy by zarzut odwołania w tym zakresie zweryfikować, a posługując się niejasnymi zapisami, uchyla się w zasadzie od zajęcia w tym zakresie jasnego stanowiska. Wobec takiej treści uzasadnienia decyzji, brak podstaw do poddania kontroli zaskarżonego orzeczenia. Dla sądu nie jest bowiem jasne czy organ odwoławczy widzi braki w postępowaniu wyjaśniającym w zakresie konieczności uzupełnienia postępowania o ekspertyzę w oparciu o przepis § 206 Rozporządzenia Ministra w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, czy też takiej konieczności nie widzi i co stanowisko organu w tym zakresie uzasadnia. Przepis § 206 w/w rozporządzenia odnosi bowiem obowiązek sporządzenia ekspertyzy do sytuacji o której mowa w § 204 ust 5 a zatem sytuacji, kiedy wzniesienie budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego może powodować zagrożenie dla bezpieczeństwa użytkowników tego obiektu lub obniżenia jego przydatności do użytkowania. Organ odwoławczy nie podał analizie, który z istniejących budynków położony jest w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji i dlaczego jej realizacja potencjalnie może zagrażać bezpieczeństwu użytkowników tego obiektu lub obniżyć jego przydatności do użytkowania. Sąd zwraca też uwagę, iż ekspertyzę tą sporządza inwestor na żądanie organu. Widząc taką konieczność organ II instancji, mógł zobowiązać stronę skarżącą przedłożenia ekspertyzy. Z całą pewnością postępowanie uzupełniające w tym zakresie nie wymagało przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części. W oparciu o tą przesłankę brak było zatem podstaw do wydania decyzji kasacyjnej.

Także formułowany przez organ odwoławczy względem decyzji organu I instancji zarzut, iż organ ten nie przeprowadził wystarczającej analizy mającej na celu precyzyjne ustalenia obszaru oddziaływania projektowanego obiektu - jest niewystarczający do wydania decyzji kasacyjnej. Analizy takiej mnie przeprowadził bowiem także organ II instancji. Uchylenie decyzji organu I instancji do ponownego rozpoznania, uzasadniała by sytuacja, kiedy to organ odwoławczy stwierdziłby po ponownym rozparzeniu sprawy, iż z winy organu (braku właściwych ustaleń) w postępowaniu zostały pominięte podmioty, którym przymiot strony przysługuje z uwagi na zakres oddziaływania inwestycji (aczkolwiek nawet w tym przypadku można by uwzględnić stanowisko przeciwne, z uwagi na fakt, iż nie zawiniony przez stronę jej brak w postępowaniu administracyjnym jest przesłanką wznowieniową). Rozpoznanie bowiem sprawy merytoryczne przy prawidłowym podmiotowym ukształtowaniu postępowania i przy uwzględnieniu podmiotów nie biorących udziału w postępowaniu przed organem i instancji prowadziło by do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Stwierdzenie przez organ odwoławczy, iż potencjalnie analiza obszaru oddziaływania przyszłej inwestycji przeprowadzona przez organ I instancji może być nieprawidłowa, przy braku jakichkolwiek przesłanek pozytywnych do takiego stwierdzenia i przy braku własnych ustaleń w tym zakresie nie może w żadnym razie prowadzić do uchylenia decyzji organu I instancji do ponownego rozparzenia. Organ odwoławczy nie stwierdza bowiem, iż doszło do naruszenia prawa stron do udziału w tym postępowaniu a jedynie, iż należy sprawdzić czy taka sytuacja nie zaistniała. Jak mowa wyżej, nie jest do przesłanek do wydania decyzji w trybie art. 138 § 2 k.p.a.

Sąd podziela natomiast uwagi organu odwoławczego w zakresie braku właściwej analizy przesłaniania, aczkolwiek i w tym zakresie organ zajmuje wewnętrznie sprzeczne stanowisko, podnosząc najpierw, iż nie stwierdza naruszenia obowiązujących w tym zakresie przepisów a następnie wskazując, iż przedłożona analiza jest nieprecyzyjna z uwagi na brak określenia wysokości przesłaniania i wszystkich odległości pomiędzy budynkami co prowadzi do tego, iż nie można jednoznacznie stwierdzić zgodności z przepisem § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Sąd ponownie wskazuje jednak, iż uzupełniające postępowanie wyjaśniające w tym zakresie (o prawidłową analizę zacienienia) nie wymagało przeprowadzenia postępowania w całości lub znacznej części.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w/w ustawy.