Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 905/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-03-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1c
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka (spr.), Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Protokolant Katarzyna Lisiecka-Mitula, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2017 r. sprawy ze skargi G. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] nr [...].


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., działając na podstawie art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 1659 z ze zm.) § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz.U. Nr 198, poz. 1925 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 23, dalej: Kpa) – po rozpatrzeniu odwołania G.M. od decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta B. przez Zastępcę Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w B. z dnia [...]r. nr [...], odmawiającej przyznania mu zasiłku celowego – zaskarżoną decyzję utrzymało w mocy.

Orzeczenia zapadły w następującym stanie prawnym i faktycznym.

W dniu 07 kwietnia 2016 r. G.M. (dalej także strona, wnioskodawca) złożył w Miejskim Ośrodku Pomocy Rodzinie w B. wniosek o przyznanie pomocy finansowej na potrzeby zdrowotne. Podał w nim, że jest osobą niepełnosprawną i długotrwale (ciężko) chorą, nie pracującą, utrzymującą się z renty inwalidzkiej w wysokości 388,38 zł i dodatku pielęgnacyjnego w wysokości 153 zł. Zaznaczył, że jest w trakcie leczenia a koszt zakupionych ostatnio leków wyniósł 345, 32 zł, co przekracza jego możliwości finansowe. Podkreślił, że stan jego zdrowia wymaga systematycznego zażywania leków. Na dowód twierdzeń przedłożył dokumenty potwierdzające wskazywane we wniosku okoliczności, w tym: faktury na zakup leków i zaświadczenie z ZUS o wysokości wypłacanego świadczenia.

Przytoczoną na wstępie decyzją z dnia [...]r. Prezydent Miasta B. odmówił stronie przyznania zasiłku celowego. Uzasadniając podał, że odmawia przyznania zasiłku celowego na potrzeby zdrowotne tj. zwrotu poniesionych kosztów na zakup leków z uwagi na szczupłość środków jakimi dysponuje. Zaakcentował, że podlegający mu Ośrodek dysponuje niewielką ilością środków finansowych, co zmusza do ograniczania udzielanych świadczeń. Na zakończenie wskazał, że mając na uwadze "bardzo trudną sytuację finansową tutejszego Ośrodka jesteśmy zmuszeni przynajmniej w minimalnym stopniu zabezpieczyć niezbędne potrzeby osób i rodzin pozostających bez jakichkolwiek źródeł utrzymania lub gdy ich dochód nie przekracza kryterium ustawowego".

W odwołaniu od tej decyzji strona skarżąca wyraziła swoje niezadowolenie z rozstrzygnięcia, kwestionując zarówno jego rytmikę, jak i odmowę przyznania mu wnioskowanej pomocy, wniosła o jego "pozytywne rozpatrzenie". Zdaniem strony decyzja pierwszej instancji jest rażąco niesprawiedliwa, nie uwzględnia bowiem jego sytuacji majątkowej i życiowej. Strona opisała trudną i złożoną sytuację materialną i zdrowotną nie pozwalająca na zaspokojenie występujących potrzeb bytowych.

Organ pierwszej instancji nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji w trybie samokontroli i przesłał odwołanie wraz z aktami sprawy do Kolegium za pismem przewodnim z dnia 12 sierpnia 2016 r.

Argumentując podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy przybliżył dotychczasowy przebieg postępowania, według chronologii zdarzeń, wskazując przy tym prawne regulacje przedmiotu. W tych ramach odnotował, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 163, ze zm. dalej także: ustawa lub ups) - pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Jednocześnie z treści art. 3 wynika, iż pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Zadaniem pomocy społecznej jest zapobieganie sytuacjom, o których mowa w art. 2 ust. 1 ups, przez podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem. Pomoc społeczna nie ma, więc z założenia służyć pełnemu zaspokajaniu potrzeb podopiecznych. Wspiera jedynie osoby w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Zadaniem pomocy społecznej jest, bowiem zapobieganie sytuacjom, o których mowa w art. 7 ustawy o pomocy społecznej, przez podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem. Rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy. Potrzeby zaś osób i rodzin korzystających z pomocy winny zostać uwzględnione, o ile odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Zgodnie z wolą ustawodawcy ocena warunków i możliwości udzielenia określonego rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń, stosownie do okoliczności konkretnej sprawy, należy do organu administracji, któremu w tym zakresie pozostawiono określony zakres swobody, który w rozpatrywanej sprawie został zachowany.

W dalszych motywach kontynuując cytowanie regulacji prawnych organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 39-40 ustawy w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. Z brzmienia jej art. 8 ust 1 wynika, iż prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40, 41, 78 i 91, przysługuje:

1) osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 542 zł, zwanej dalej "kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej",

2) osobie w rodzinie, w której dochód na osobę nie przekracza kwoty 456 zł, zwanej dalej "kryterium dochodowym na osobę w rodzinie",

3) rodzinie, której dochód nie przekracza sumy kwot kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, zwanej dalej "kryterium dochodowym rodziny"

- przy jednoczesnym wystąpieniu, co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 pkt, 2-15 lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej.

Przypomniał, że postępowanie zostało wszczęte na wniosek strony z dnia 6 kwietnia 2016 r. o udzielenie pomocy finansowej na potrzeby zdrowotne z uwagi na trudną sytuację finansową. Do wniosku załączono faktury za zakupione leki. W ramach przedmiotowego postępowania administracyjnego ustalono, iż strona przebywa w mamy K.M. w T. z uwagi na złe warunki mieszkaniowe w B., gdzie oczekuje na mieszkanie socjalne i zamierza powrócić do B. po zakończeniu leczenia szpitalnego. Strona jest osobą niepełnosprawną o znacznym stopniu niepełnosprawności na okres do dnia 9 maja 2017 r., prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, utrzymuje się z renty inwalidzkiej zmniejszonej z powodu potrącania alimentów oraz zasiłku pielęgnacyjnego. Pracownik socjalny ustalił, iż strona oczekuje pomocy finansowej w formie zasiłku celowego na potrzeby zdrowotne, tj. zwrot kosztów zakupionych leków na podstawie załączonych faktur.

Jednocześnie uwypuklił, że organ pierwszej instancji ustalił, iż dochód strony nie przekracza kryterium dochodowego określonego w ustawie o pomocy społecznej. Po czym stwierdził, że "pomoc społeczna nie ma charakteru stałego i nie może sprowadzać się do prostego rozdawnictwa świadczeń. Ma ona przejściowo stanowić rodzaj wsparcia w celu pokonania trudności życiowych beneficjentów. W żadnym razie świadczenia z pomocy społecznej nie mogą być traktowane, jako stałe źródło dochodu. Rolą organów pomocy społecznej jest, więc również przeciwdziałanie traktowaniu świadczeń pomocowych, jako oczywistej i bezwarunkowej należności ze strony Państwa. Celowi temu służy zobowiązywanie stron do aktywności w zakresie przezwyciężania swoich trudnych sytuacji życiowych. Dlatego też osoby, które korzystają ze świadczeń z pomocy społecznej na zaspokojenie własnych potrzeb mają obowiązek współdziałania z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu swej trudnej sytuacji (art. 4 ustawy). Niedopuszczalne jest także, by pomoc społeczna przyznawana była osobom, które środki te marnotrawią Z akt sprawy wynika, iż niewątpliwie dochód strony nie pozwała na zaspokojenie wszystkich występujących potrzeb bytowych".

Zaznaczył także, że o istnieniu ważnego interesu strony nie decyduje jej subiektywne przekonanie, lecz obiektywne kryteria, zgodne z powszechnie aprobowaną hierarchią wartości. Natomiast przez interes społeczny (publiczny) rozumie się dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, korektę błędnych decyzji itd.

W jego ocenie "zebrany materiał dowodowy pozwala na stwierdzenie, iż organ pierwszej instancji dokonał wnikliwej analizy sytuacji związanej z potrzebami bytowymi" strony. Ponadto - jak ocenił - "odniósł się w tezach lakonicznego uzasadnienia zaskarżonej decyzji do możliwości finansowych Gminy B.". W tych ramach uznał, że podziela słuszność tych ustaleń i stwierdza, iż jest "ona naprawdę trudna".

Jednocześnie Kolegium zwróciło uwagę, iż bezspornie środków pomocy społecznej w gminach nie jest nieograniczona ilość, pozwalająca na korzystanie z nich przez wszystkich potrzebujących. Społeczeństwo i jego obywatele muszą żyć w przekonaniu, że organy Państwa dbają o to, aby pieniądze publiczne były wykorzystywane w sposób zgodny z ich przeznaczeniem i otrzymywały je wyłącznie osoby uprawnione i znajdujące się w zupełnie wyjątkowej sytuacji. W przeciwnym wypadku należałoby uznać, że instytucje odpowiedzialne nie wykonują swoich ustawowych obowiązków i marnotrawią środki publiczne, co oczywiście naruszałoby rażąco interes społeczny.

Zdaniem organu drugoinstancyjnego działania organu pierwszej instancji były wystarczające, przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami i są prawidłowo udokumentowane w zgromadzonym materiale dowodowym. Zaskarżona decyzja została podjęta w ramach uznania administracyjnego i tutejsze Kolegium nie stwierdziło przekroczenia granic uznania. Odmowa przyznania świadczeń z pomocy społecznej była uzależniona do możliwości finansowych Gminy B. Na zakończenie sformułował pogląd, że "strona winna rozważyć wystąpienie do sądu o zniesienie obowiązku alimentacyjnego w związku z trudną sytuacją materialną i osobistą (w związku z zajęciem komorniczym renty z tytułu alimentów)".

Podsumowując organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie nie doszło naruszenia granic uznania administracyjnego, a tym samym nie znalazł podstaw do zmiany lub uchylenia zaskarżonej decyzji.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na – szczegółowo opisaną na wstępie – decyzję Kolegium z dnia [...]r., utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r., strona skarżąca wyraziła niezadowolenie z rozstrzygnięcia – analogicznie jak w odwołaniu – zaskarżonej decyzji zarzuciła, co do zasady, brak właściwego ustalenia stanu faktycznego i nie uwzględnienia przez orzekające w sprawie organy jej oraz jej rodziny trudnej sytuacji życiowej. W jej uzasadnieniu skarżący powtórzył, w zasadniczej części, wcześniejszą argumentację zawartą w odwołaniu.

Odpowiadając na skargę organ drugoinstancyjny podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym orzeczeniu i stwierdził, że jest ona nieuzasadniona oraz nie zawiera żadnych argumentów, które podważałyby jego merytoryczną prawidłowość. Tym samym wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona na podstawie art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) wykazała, że zaskarżona decyzja narusza wymogi prawa, a zgodnie z treścią art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. nr 718 ze zm., dalej: Ppsa) sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów prawa materialnego lub naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy jak również naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.

Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przy tym z mocy art. 134 § 1 przywołanej powyżej ustawy Ppsa, tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem jej art. 57a.

W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Ustalając istotny dla sprawy stan faktyczny Sąd stwierdza, że – co do meritum – nie jest on sporny i został nakreślony powyżej przy omawianiu stanowiska organów pierwszej oraz drugiej instancji jak i strony skarżącej. W ocenie Sądu nie ma zatem konieczności jego ponownego powielania. Kwestią wymagającą wyjaśnienia pozostaje wyłącznie ocena, czy w sprawie organy prawidłowo zrealizowały prawo strony do wnioskowanego przez nią świadczenia.

Jednocześnie na wstępie rozważań jawi się uwaga, że rozpatrzenie skargi należało rozpocząć od kwestii procesowych, albowiem prawidłowo ustalony stan faktyczny w oparciu o rzetelnie zgromadzone i rozpatrzone dowody daje dopiero podstawę do skontrolowania prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego.

Tym samym podkreślenia wymaga, że postępowanie administracyjne oparte jest na zasadzie prawdy materialnej (obiektywnej), co oznacza, że jego celem jest ustalenie tej prawdy w oparciu o fakty i okoliczności udowodnione. Dotarcie do prawdy materialnej następuje dzięki zgromadzeniu odpowiedniego materiału dowodowego, a następnie jego ocenie. Organ administracji powinien podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7 Kpa). Właściwa realizacja zasady prawdy obiektywnej zawsze zależy od przestrzegania gwarancji zawartych w przepisach procedury administracyjnej, regulujących postępowanie dowodowe. Zasada prawdy obiektywnej wytycza cel postępowania dowodowego, a postulat bezpośredniości – jego metodę. Zasada bezpośredniości odnosi się do sposobu przeprowadzania dowodów, dotyczy formy, w jakiej podejmowane są czynności postępowania dowodowego a konkretniej, dotyczy sposobu zetknięcia się organu orzekającego z materiałem dowodowym. Postulat bezpośredniości oznacza nakaz, skierowany do organu orzekającego w sprawie, zobowiązujący go do tego, aby opierał ustalenia faktyczne na dowodach pierwotnych. Z nakazu takiego wynika powinność organu do zapoznawania się z materiałem dowodowym w taki sposób, aby wyeliminować nadmierną liczbę ogniw pośredniczących w łańcuchu informacji. Przy konstrukcji bezpośredniości w postępowaniu dowodowym, pierwszeństwo mają dowody bezpośrednie (oryginalne, pierwotne), przeprowadzone bezpośrednio przed organem rozpoznającym sprawę, tak aby ten organ zapoznał się z całym materiałem dowodowym w sprawie – jednocześnie i w bezpośrednim kontakcie – tak orzekł WSA w Białymstoku w wyroku z dnia 17 stycznia 2008 r., sygn. akt II SA/Bk 649/07, wszystkie przywoływane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl.

W realiach przedmiotowej sprawy, co wymaga zaakcentowania, nie wyjaśniono stronie dlaczego jej potrzeba nie może zostać uwzględniona skoro jest jedną z podstawowych i podlegających zaspokojeniu w pierwszej kolejności. Poza nader lakonicznym wskazaniem, że "Ośrodek dysponuje niewielką ilością środków finansowych, co zmusza do ograniczenia udzielanych świadczeń", nie widomo czy ta "niewielka ilość" wpłynęłaby i w jakiej mierze, czy np. znacząco, na możliwości świadczenia pomocy przez organ. Nie wyjaśniono czy strona z posiadanych, a nie hipotetycznie możliwych do osiągnięcia środków finansowych, ma ona możliwość zaoszczędzenia na zakup leków, tak niezbędnych do oczekiwanego i pożądanego zdrowia. I jakkolwiek organ odwoławczy zauważa trudną sytuację strony i "lakoniczne" motywy organu pierwszoinstancyjnego, to akceptuje jego stanowisko i rażącą szczupłość argumentacji wyrażoną na jego poparcie. Zaznacza, że w toku postępowania administracyjnego ustalono, iż strona przebywa w mamy K.M. w T. z uwagi na złe warunki mieszkaniowe w B., gdzie oczekuje na mieszkanie socjalne i zamierza powrócić do B. po zakończeniu leczenia szpitalnego, jest osobą schorowaną mającą trudną sytuację finansową. Jednakże okoliczności tych nie odnosi do podstawy odmowy udzielenia pomocy. Decyzja odwoławcza w tej kwestii nie zawiera żadnych argumentów umożliwiających ich ocenę, czy nawet poddających polemice zawarte motywy. Takowych także nie zawiera decyzja pierwszoinstancyjna, mimo pełnego jej zaakceptowania.

Taka aprobata de facto braku uzasadnienia w tak ważnej dla rozstrzyganej kwestii prawa strony do otrzymania wnioskowanego świadczenia i jej interesu w otrzymaniu pomocy i powinności organów do zadośćuczynienia temu prawo skutkuje tym, że zarówno uzasadnienie decyzji tak pierwszej jak i drugiej instancji nie czyni zadość wymogom określonym w art. 107 § 3 Kpa, zgodnie z którym uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Wskazanie dlaczego poszczególne składniki i w danej wysokości są brane pod uwagę jest obowiązkiem organu, zwłaszcza że strona konsekwentnie podnosi, że nie rozumie podstaw działania organu i jego wyliczeń.

Z art. 11 Kpa wynika jednoznaczny obowiązek wyjaśniania stronom zasadności przesłanek rozstrzygnięcia, którymi kierował się organ przy załatwieniu sprawy. Wyrazem realizacji tej zasady jest uzasadnienie decyzji, które w stosownie do art. 107 § 3 Kpa, powinno przekonywać stronę o prawidłowości rozstrzygnięcia. Organ administracji musi m.in. przedstawić w nim swoją ocenę oraz motywy leżące u podstaw podjętego rozstrzygnięcia. Bez prawidłowego uzasadnienia decyzji strona nie ma możliwości obrony swoich słusznych interesów. Uzasadnienie decyzji, poza wskazaniem i wyjaśnieniem podstawy prawnej rozstrzygnięcia, ma być dla strony źródłem informacji o sposobie rozumowania organu podejmującego decyzję i przyjętych przez niego założeniach, stanowiących podstawę rozstrzygnięcia. Za takie uzasadnienie nie można natomiast uznać ogólnikowego stwierdzenia, że "Ośrodek dysponuje niewielką ilością środków finansowych". Organy tak pierwszej jak i drugiej instancji jakby pominęły, że to właśnie z uzasadnienia decyzji strona czerpie informację o ustalonym i przyjętym przez organ do rozpoznania stanie faktycznym oraz o swojej sytuacji prawnej.

Zarówno w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej, jak i w skardze wywiedzionej od decyzji drugoinstancyjnej strona podnosiła pominięcie w ocenie jej sytuacji życiowej i finansowej.

Tym samym, jak wskazano już powyżej, Sąd uznał, że sposób sformułowania przez skarżącą skargi ale także odwołania, jest dowodem na to, że uzasadnienie decyzji zarówno organu pierwszej instancji jak i organu odwoławczego nie spełnia standardów wynikających z art. 107 § 3 Kpa. Właściwe uzasadnienie prawne i faktyczne stanowi ważny element każdej decyzji administracyjnej, jest jej integralną częścią i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia stanowiącego dyspozytywną część decyzji. Motywy decyzji powinny więc odzwierciedlać rację decyzyjną i wyjaśniać tok rozumowania prowadzący do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego do rzeczywistej sytuacji faktycznej.

Jednocześnie Sąd zwraca uwagę, że nie jest zadaniem strony, ani Sądu, szukanie w aktach sprawy dokumentów potwierdzających stanowisko zawarte w decyzji, choć w niniejszej sprawie w ogóle takowych brak. Organ nie podał jaką świadczy pomoc i jak na ogólny rozrachunek wpłynęłaby kwota niespełna 350 zł, gdyby udzielił pomocy w pełnej żądanej wysokości. Braki uzasadnienia faktycznego nie pozwalają stronie na poznanie przesłanek rozstrzygnięcia, a Sądowi na dokonanie kontroli jego prawidłowości, czyniąc tym naruszenie art. 107 § 3 Kpa. Nie jest rzeczą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zastępowanie organów administracji publicznej w wykonywaniu ich kompetencji orzeczniczych, przy czym wskazane wyżej uchybienia proceduralne stwarzają podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c Ppsa, przy odstąpieniu od dalej idącej kontroli prawidłowości zastosowania w niniejszej sprawie przepisów prawa materialnego. Taka kontrola następuje dopiero po ustaleniu rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, w odniesieniu do którego mają znaleźć zastosowanie normy prawa materialnego w niewadliwie przeprowadzonym postępowaniu, zaś w sprawie niniejszej z uprzednio wskazanych przyczyn jest ona niemożliwa i bezprzedmiotowa. Wskazania do dalszego postępowania wynikają wprost ze wskazanych wyżej wywodów Sądu i sprowadzają się do wskazania przez organ administracyjny stanu faktycznego sprawy, tj. opisania konkretnych wydatków i dochodów strony w sposób pozwalający na łatwe ich zidentyfikowanie, zgodnie z wymogami art. 107 § 1 i 3 Kpa

Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa orzekł jak w sentencji.