Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 232/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2022-08-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 17 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2020 poz 111
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędziowie: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Sędzia WSA Jolanta Sudoł (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 4 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 14 stycznia 2022 r., nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 14 stycznia 2022 r. (nr SKO Gd/5578/21) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy S. z dnia 16 września 2021 r. (nr GOPS-ŚR.964-2021), na podstawie której A. W. (dalej również jako "wnioskodawczyni", "strona" lub "skarżąca") odmówiono przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.

Z akt sprawy wynikają następujące okoliczności faktyczne i prawne:

A. W. w dniu 23 sierpnia 2021 r. złożyła do Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w S. wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką jaką sprawuje nad I. W. (ur. [...] 1953 r.), do którego dołączyła orzeczenie Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w K. z dnia 19 sierpnia 2020 r., na mocy którego matka została zaliczona do znacznego stopnia niepełnosprawności - orzeczenie wydano do dnia 31 sierpnia 2024 r., ze wskazaniem, że znaczny stopień niepełnosprawności datuje się od 29 czerwca 2017 r.

Wójt Gminy S. decyzją z dnia 16 września 2021 r. (nr GOPS-ŚR.964-2021) po rozpoznaniu ww. wniosku orzekł o odmowie przyznania A. W. świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką.

Po pierwsze, organ pierwszej instancji uznał, że w sprawie nie została spełniona przesłanka z art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j.: Dz.U. 2020 r., poz. 111, ze zm., dalej jako "u.ś.r.") dotycząca czasu powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki. Organ stanął przy tym, na stanowisku że wskazane kryterium musi być stosowane pomimo wyroku Trybunału Konstytucyjnego dotyczącego niezgodności art. 17 ust. 1b u.ś.r. z Konstytucją RP, ponieważ w ocenie organu wskazany wyrok nie oznaczał wyeliminowania tego przepisu z aktu prawnego, a zatem powinien być on stosowany.

Po drugie, organ ten wskazał, że zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne jest to świadczenie należne za rezygnację z aktywności zawodowej, która jest spowodowana koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, zaś rozmiar tej opieki musi być na tyle duży, aby uniemożliwił podjęcie lub wykonywanie pracy zarobkowej, nawet w niepełnym wymiarze. W ocenie organu, zakres czynności wykonywanych przez stronę oraz częstotliwość tych czynności wobec niepełnosprawnej matki pozwalała natomiast na podjęcie zatrudnienia przez stronę w pełnym, czy też w zmniejszonym wymiarze.

Uzasadniając powyższe wskazano w szczególności na ustalenia poczynione w toku przeprowadzonego w dniu 10 września 2021 r. wywiadu środowiskowego, z którego wynikało, że I. W. choruje na cukrzycę i nadciśnienie tętnicze, ma dolegliwości bólowe kręgosłupa, torbiele nerek, zdiagnozowano u niej oponiaka, jest to łagodny nowotwór mózgu, który będzie operowany. Pracownik socjalny ustalił przy tym, że pomimo posiadania wskazanych schorzeń I. W. jest osobą całkowicie samodzielną i nie wymaga wsparcia osób drugich w czynnościach samoobsługowych, ani też w czynnościach dnia codziennego. Mieszka razem z mężem E. (również posiadającym orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności) w lokalu należącym do A. W., płacąc córce z tego tytułu czynsz w wysokości 1.200 zł miesięcznie.

A. W. mieszka zaś z mężem i trójką dzieci (20, 15 i 4 lata) w domu znajdującym się około 1,5 kilometra od miejsca zamieszkania rodziców. Rodzina utrzymuje się z pensji męża wnioskodawczyni. Wnioskodawczyni była ostatnio zatrudniona w okresie w latach 1999-2005 r. i nie pracuje zawodowo od czasu urodzenia pierwszego dziecka. Po urlopie wychowawczym nie powróciła do pracy i podejmowała jedynie dorywcze prace sezonowe. Oświadczyła, że odwiedza matkę codziennie, a gdy jej mąż jest w delegacji często spędza u niej nawet kilka godzin oraz że pomaga rodzicom w czynnościach, które sprawiają im trudności, przygotowuje obiady i rozpala ogień w piecu, towarzyszy matce podczas wizyt lekarskich, które odbywają się średnio 3 razy w miesiącu.

Organ wskazał przy tym, że z wykazu czynności który dołączono do wniosku wynika, że czynności opiekuńcze A. W. sprawdzają się do mierzenia ciśnienia oraz poziomu cukru, podawania insuliny 3 razy dziennie. Za istotne dla rozstrzygnięcia sprawy uznano również informacje wskazaną przez E. W., że na umówione wizyty lekarskie jego oraz jego żonę zawozi pani T., opiekunka która często im pomaga. Na tej podstawie stwierdzono, że czynności związane z opieką nie zajmują wnioskodawczyni takiej ilości czasu w ciągu dnia aby nie mogła ona pogodzić pracy zarobkowej z wizytami u matki.

A. W., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła odwołanie od powyżej decyzji, zarzucając organowi naruszenie art. 17 ust. 1b oraz art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r.

W odwołaniu podkreślono w szczególności, że organ odmówił przyznania oświadczenie pomimo, że sprawowana przez wnioskodawczynię nad matką opieka ma charakter długotrwały i stały, a pomiędzy niepodejmowaniem przez nią zatrudnienia a sprawowaną opieką zachodzi związek przyczynowo-skutkowy. Dla stwierdzenia powyższego, w ocenie pełnomocnika, nie jest bowiem wymagane zgodnie z orzecznictwem sądowym to, aby opieka była sprawowana przez osobę wspólnie zamieszkującą, ani by miała ona charakter całodobowy. Zdaniem pełnomocnika nieuprawnione jest ponadto ograniczenie form opieki nad osobą niepełnosprawną do czynności pielęgnacyjnych sensu stricto z pominięciem innych, szerzej rozumianych czynności opiekuńczych. Wyręczanie danej osoby w jej normalnych codziennych obowiązkach rodzinnych i życiowych, którym nie może sprostać z uwagi na swoją niepełnosprawność także stanowi bowiem przejaw opieki.

W wyniku złożonego przez stronę odwołania, przedmiotowa sprawa została rozpoznana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku, które decyzją z dnia 14 stycznia 2022 r. (nr SKO Gd/5578/21) utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji jako prawidłową.

Organ odwoławczy wskazał na wstępie, że A. W., jako córka mieści się w kręgu osób uprawnionych do występowania o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego wymienionych w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. oraz mogła w przedmiotowej sprawie ubiegać się o świadczenie biorąc pod uwagę, że mąż I. W. posiada orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności, a zatem nie jest w stanie sprawować opieki nad swoją żoną.

Jak wynika z treści zaskarżonej decyzji organ odwoławczy uznał argumenty odwołania wskazujące na brak podstaw do odmowy przyznania A. W. świadczenia pielęgnacyjnego w oparciu o art. 17 ust. 1b u.ś.r., gdyż organ ten decydował przychylić się w tym zakresie do stanowiska sądów administracyjnych wskazujących na konieczność stosowania art. 17 u.ś.r. z pominięciem kryterium momentu powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki wynikającego z art. 17 ust. 1b tej ustawy w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 października 2014 r., sygn. akt K 38/13.

Kolegium oceniło jednak decyzję o odmowie przyznania świadczenia jako prawidłową z uwagi na niespełnienie podstawowej przesłanki z art. 17 ust. 1 u.ś.r. to jest przesłanki istnienia związku przyczynowego pomiędzy sprawowaniem opieki, a rezygnacją z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej osoby sprawującej opiekę, bądź jej nie podejmowaniem w tymże celu.

Organ zaznaczył, że art. 17 ust. 1 u.ś.r. należy stosować wyłącznie do takich stanów faktycznych, w których zakres opieki wyklucza możliwość podjęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej. Świadczenie to bowiem ma być rekompensatą za rezygnację z pracy z uwagi na konieczność opieki nad osobą bliską, która jej wymaga. Istotne jest zatem aby zaniechanie podjęcia lub rezygnacja z pracy zarobkowej wymuszała konieczność sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną wymagającą stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby. Rozmiar tej opieki musi być więc na tyle duży, aby całkowicie uniemożliwiał podjęcie lub wykonywanie pracy zarobkowej. Jeżeli zatem sprawowanie opieki nad osobą niepełnosprawną nie koliduje z wykonywaniem pracy lub potencjalnym podjęciem zatrudnienia, a także w sytuacji, gdy rezygnacja z zatrudnienia nie ma faktycznego związku ze sprawowaniem opieki, bądź osoba sprawująca opiekę nie podejmowała zatrudnienia z innych przyczyn, takich jak np. brak pracy, czy swój stan zdrowia, to świadczenie takie nie będzie przysługiwało.

Odnosząc powyższe do realiów przedmiotowej sprawy organ odwoławczy, podobnie jak organ pierwszej instancji wskazał, że z wywiadu środowiskowego wynika, że I. W. pomimo zdiagnozowanych schorzeń jest osobą całkowicie samodzielną, to jest nie wymaga wsparcia osób drugich w czynnościach samoobsługowych ani też w czynnościach dnia codziennego. Przytaczając pełną treść wywiadu środowiskowego podkreślono m.in., że strona nie pracuje zawodowo od czasu urodzenia pierwszego dziecka (od 20 lat) oraz że obecnie odwiedza matkę codziennie, a gdy mąż jest w delegacji spędza u niej nawet kilka godzin. Pomaga rodzicom w czynnościach które sprawiają im trudność przygotowuje obiady i rozpala w piecu ogień, towarzyszy matce podczas wizyt lekarskich, które odbywają się średnio 3 razy w miesiącu. Z informacji uzyskanych od męża I. W. - E. W. wynika natomiast, że na umówione wizyty lekarskie zawozi małżonków opiekunka, która często im pomaga.

Organ zaznaczył, że wywiad został podpisany przez A. W. wraz z oświadczeniem o zgodności z prawdą podanych w nim informacji, a w odwołaniu nie poniesiono żadnych nowych okoliczności odnośnie zakresu wykonywanych, czynności opiekuńczych, czy stanu zdrowia I. W., które mogłyby mieć jakikolwiek wpływ na ustalenia organu pierwszej instancji. W aktach sprawy poza wywiadem środowiskowym znajduje się ponadto oświadczenie A. W. z dnia 10 września 2021 r., w którym wskazała, że stara się jak najwięcej pomagać mamie w czynnościach, które sprawiają jej trudności, towarzyszy jej także we wszystkich wizytach lekarskich, a także wykaz czynności wykonywanych podczas opieki podpisany przez wnioskodawczynię, do których należą: obcinanie paznokci raz w tygodniu, przygotowywanie posiłków u siebie w domu lub w miejscu zamieszkania matki, która jest w stanie sama odgrzać posiłek. W razie potrzeby jeździ na rehabilitację co 6 miesięcy, sprząta, prasuje, pierze, robi zakupy, realizuje recepty, towarzyszy w wizytach lekarskich (3 razy w miesiącu), przygotowuje opał, w razie potrzeby odśnieża.

Mając na uwadze wskazany materiał dowodowy sprawy Kolegium stwierdziło, że rozmiar i zakres opieki nie wymusza na stronie niepodejmowania zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej nawet w pełnym wymiarze czasu pracy, bowiem I. W. jest osobą samodzielną w podstawowych czynnościach życiowych: poruszanie, ubieranie, korzystanie z toalety, wykonywanie czynności higienicznych, spożywanie wcześniej przygotowanych posiłków i leków, mierzenie ciśnienia i podawania insuliny. Wnioskodawczyni nie przebywa z matką cały dzień, najwyżej kilka godzin ale tylko w sytuacji, gdy mąż jest w delegacji. Czynności, w których pomaga matce ograniczają się do przygotowywania obiadów i rozpalaniu w piecu, towarzyszeniu matce w wizytach lekarskich, obcinaniu paznokci raz w tygodniu, w razie potrzeby sprzątaniu, prasowaniu i praniu, robieniu zakupów, realizacji recept. Wnioskodawczyni nie sprawuje zatem stałej, ciągłej opieki nad matką - takiej, która wymuszałaby niepodejmowanie pracy zarobkowej. Nadto, nie wykonuje przy matce czynności pielęgnacyjnych ściśle związanych z jej osobą, wymagających ciągłej obecności i pomocy w podstawowych czynnościach życiowych. Opieka, o której mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r. związana musi być wyłącznie z osobą chorego, a nie polegać na prowadzeniu gospodarstwa domowego, to znaczy sprzątaniu, gotowaniu, bowiem prowadzenie gospodarstwa domowego nie wyklucza podjęcia zatrudnienia. W ocenie Kolegium, opis wykonywanych czynności opiekuńczych nie wskazuje zatem, aby istniała konieczność niepodejmowania zatrudnienia przez A. W.

Kolegium zauważyło przy tym, że wnioskodawczyni od wielu lat nie pracuje i nie podejmuje zatrudnienia, ponieważ nie pozostaje w zatrudnieniu od 20 lat (od urodzenia pierwszego dziecka). To niepodejmowanie zatrudnienia, ani innej pracy zarobkowej przez stronę ma więc charakter stały, a nie chwilowy. Wnioskodawczyni nie była więc aktywna zawodowo także na wiele lat przed podjęciem się opieki nad matką (znaczny stopień niepełnosprawności matki istnieje od 29 czerwca 2017 r.), co oznacza, że niepodejmowanie przez A. W. zatrudnienia nie miało i nie ma bezpośredniego i ścisłego związku z koniecznością sprawowania tej opieki.

Ponadto, w ocenie organu nie bez znaczenia pozostaje, że wnioskodawczyni ma pod opieką małoletnie dziecko w wieku 4 lat, co także świadczy o tym, że niepodejmowanie przez nią zatrudnienia jest podyktowane nie koniecznością opieki nad matką (jako okoliczność wyłączna) lecz także opieką nad małoletnim dzieckiem. Nie można więc także przyjąć, że mamy do czynienia z sytuacją, w której to opieka nad niepełnosprawnym matką powoduje, że strona nie podejmuje zatrudnienia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika A. W. wniosła o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, podnosząc zarzuty naruszenia prawa obejmujące:

- naruszenie art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. poprzez niewłaściwe przyjęcie przez organ, że brak jest związku pomiędzy niepodejmowaniem zatrudnienia przez skarżącą a sprawowaniem przez nią opieki nad matką, podczas gdy związek taki istnieje i przesądzające znaczenie ma pozostawanie bez zatrudnienia bez względu czy oznacza ono rezygnację z trwającego stosunku prawnego czy też niepodejmowanie pracy, ponadto w rozumieniu ww. przepisu osoba niepełnosprawna w stopniu znacznym wymaga w zależności od rodzaju schorzenia oraz aktualnego stanu zdrowia stałej lub długotrwałej opieki, lecz niekoniecznie całodobowej, co nie wypływa w ocenie pełnomocnika na uprawnienie opiekuna do świadczenia pielęgnacyjnego;

- naruszenie art. 6, 8, 9, 77 § 1 , art. 7 w zw. z art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj.: Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej jako "k.p.a.") poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy to jest faktycznego zakresu opieki skarżącej nad matką oraz związku przyczynowego pomiędzy nieodejmowaniem dalszego zatrudnienia przez skarżącą z pogarszającym się stanem zdrowia matki determinującym konieczność stałego sprawowania opieki, co skutkuje brakiem ustalenia prawa skarżącej do świadczenia pielęgnacyjnego.

Pełnomocnik podkreślił w szczególności, że z pola widzenia organu nie powinna znikać okoliczność, że od chwili w której konieczne stało się sprawowanie opieki nad matką skarżącej opieka, ta jest przez nią sprawowana. Skarżąca istotnie, we wcześniejszym okresie, w którym stan zdrowia matki na to pozwalał próbowała łączyć opiekę nad matką z podejmowaniem zatrudnienia. Co normalne, pogarszający się z wiekiem stan zdrowia matki skarżącej wymagał zwiększenia zakresu opieki i obecnie skarżąca nie jest w stanie pogodzić opieki nad matką choćby z pracą w niepełnym wymiarze czasu. W tym zakresie wskazano, że skarżąca wykonuje w związku z opieką nad matką czynności związane z pomocą w podstawowych czynnościach samoobsługowych, gdzie sprawowana opieka polega m.in. na przygotowywaniu i podaniu posiłków, umawianiu i towarzyszeniu podczas wizyt lekarskich, nadzorowaniu leczenia, realizacji recept, zajmowaniu się gospodarstwem domowym - sprzątanie, pranie itp., zastępowaniu matki w załatwianiu wszystkich spraw, robienie zakupów, pomocy w utrzymywaniu minimalnych kontaktów społecznych oraz pomocy w typowych codziennych czynnościach, które nie stanowiłyby trudności dla osoby zdrowej. Tego rodzaju czynności w ocenie strony skarżącej, organ nie wziął jednak pod uwagę, uznając w sposób nieznajdujący oparcia w przepisach prawa, że nie mają one znaczenia dla oceny spełniania przesłanek ustawowych. Skarżąca podniosła, że daleko nieuprawnione, pozbawione fachowej wiedzy, a przede wszystkim krzywdzące jest twierdzenie organu, że stan zdrowia osoby wymagającej opieki jest na tyle dobry, by mogła ona przez większość czasu funkcjonować bez opieki drugiej osoby w wymiarze, który pozwalałby opiekunowi na równoległe podjęcie pracy. Powyższe nie powinno zaś budzić wątpliwości organu już z uwagi na samą treść orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności. Skarżąca wykonuje zaś w związku z opieką nad matką wszystkie czynności wobec osoby wymagającej opieki nie tylko związane z codziennym funkcjonowaniem tej osoby, ale w szerszym aspekcie niezbędnym do jej pełnej egzystencji.

Poza powołanym licznie orzecznictwem sądowym, odnoszącym się do istoty świadczenia pielęgnacyjnego, pełnomocnik skarżącej zawarł ponadto twierdzenie, że "jak wskazał sam organ pierwszej instancji, czego organ II instancji nie kwestionuje, że opiekę wypełnia nad osobą niepełnosprawną skarżąca, a w opiece nad osobą niepełnosprawną nie pomaga jej nikt inny. Zakres opieki wymieniony w uzasadnieniu decyzji w ocenie skarżącej i z zgodnie ze stanem faktycznym niniejszej sprawy jest stały i długotrwały".

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2021 r., poz.137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta polega na zbadaniu zgodności z prawem (legalności) określonego przejawu działalności administracji publicznej.

Na mocy art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 329 - dalej powoływanej jako "p.p.s.a.") uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc sprawy merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji, postanowień i innych aktów podejmowanych przez organy administracji publicznej z przepisami prawa, to jest czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy albo naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast stosownie do art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia w oparciu o wyżej wskazane kryterium Sąd uznał, że złożona skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi strona uczyniła decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 14 stycznia 2022 r. utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy S. z dnia 16 września 2021 r., którą odmówiono skarżącej przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką.

Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jednolity: Dz.U. z 2020 r., poz. 111 ze zm. - powoływanej w skrócie jako "u.ś.r."), a w szczególności art. 17 tej ustawy, w którym szczegółowo określono wymogi, od spełnienia których uzależnione jest pozytywne rozpatrzenie wniosku opiekuna osoby niepełnosprawnej o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, mającego w określonym stopniu rekompensować brak możliwości świadczenia pracy w związku z opieką, jaką sprawuje nad osobą niepełnosprawną. Wskazane przez ustawę przesłanki muszą być spełnione kumulatywnie.

Zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje:

1) matce lub ojcu;

2) opiekunowi faktycznemu dziecka;

3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej;

4) innym osobom na których zgodnie z przepisami ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności

- jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Z powołanego unormowania zawartego w art. 17 u.ś.r. wynika, że zasadniczym warunkiem przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jest to, aby opiekun osoby niepełnosprawnej nie podejmował lub rezygnował z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Istotą świadczenia pielęgnacyjnego jest bowiem częściowe zrekompensowanie opiekunowi niepełnosprawnego strat finansowych związanych z niemożnością podjęcia pracy lub rezygnacją z pracy, spowodowaną koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną (por. wyrok NSA z dnia 21 sierpnia 2018 r., sygn. akt I OSK 1124/18).

Omawiane świadczenie nie jest jednak przyznawane jedynie za sam fakt sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, lecz za faktyczny brak możliwości podjęcia zatrudnienia lub rezygnację z zatrudnienia, powodowanych koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. Wnioskujący o świadczenie pielęgnacyjne musi zatem sprawować faktyczną i konieczną opiekę nad osobą niepełnosprawną i to w takim wymiarze - co zasadnie podkreślały organy w przedmiotowej sprawie - który uniemożliwia mu wykonywanie pracy zarobkowej. Z okoliczności sprawy musi więc wynikać, że sprawujący opiekę nie wykonuje aktywności zawodowej (tj. rezygnuje lub nie podejmuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej) wyłącznie z uwagi na konieczność sprawowania stałej opieki nad osobą niepełnosprawną i to w takim wymiarze (zakresie), który w okolicznościach danej sprawy wyklucza aby opiekun miał możliwość podjęcia jakiejkolwiek aktywności zawodowej.

W tej sytuacji obowiązkiem organu administracji w prowadzonym postępowaniu było ustalenie związku pomiędzy niepodejmowaniem pracy (rezygnacją z zatrudnienia) a sprawowaniem opieki nad osobą niepełnosprawną. Do oceny w tym zakresie konieczne było stwierdzenie, czy istotnie powodem (celem) rezygnacji - a w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy w istocie nie podejmowania - zatrudnienia przez skarżącą była konieczność sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką, w tym również rozważenie tego, czy to wymiar faktycznie sprawowanej przez skarżącą i koniecznej w związku ze stanem zdrowia I. W. opieki, rzeczywiście stoi na przeszkodzie możliwości podjęcia przez skarżącą jakiegokolwiek zatrudnienia.

W toku postępowania wyjaśniającego ustalono, że wobec matki skarżącej w 2020 r. wydano orzeczenie zaliczające ją jako osobę niepełnosprawną do znacznego stopnia niepełnosprawności (do dnia 31 sierpnia 2024 r.), gdzie stwierdzono, że znaczny stopień niepełnosprawności datuje się od 29 czerwca 2017 r. oraz że I. W. jest osobą wymagającą stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji.

W toku wywiadu środowiskowego ustalono, że I. W. choruje na cukrzycę, nadciśnienie tętnicze, bóle kręgosłupa, ma torbiele nerek oraz zdiagnozowano u niej łagodny nowotwór mózgu w postaci oponiaka. Zakres posiadanych i wymienionych wyżej schorzeń został podany przez A. W. w oświadczeniu z dnia 10 września 2021 r. W oświadczeniu tym skarżąca wskazała również ogólnie, że stara się jak najwięcej przebywać w miejscu zamieszkania mamy i pomagać jej, jak najwięcej w czynnościach, które sprawiają jej trudności oraz towarzyszy jej we wszystkich wizytach lekarskich.

Precyzując natomiast zakres czynności wykonywanych podczas opieki, skarżąca w odrębnym oświadczeniu z dnia 10 września 2021 r. stanowiącym ujęty w formie tabeli wykaz czynności wskazała, że I. W. budzi się i układa do snu sama, gdzie nie ma też potrzeby czuwania podczas snu nad chora, samodzielnie się ubiera ("przygotowywanie ubrań, ubieranie - nie wymaga"), samodzielnie wykonuje wszystkie czynności samoobsługowe czynności higieniczne (kąpiel, mycie, podmywanie, korzystanie z toalety) poza obcinaniem paznokci przez córkę (1 raz w tygodniu), nie wymaga pielucho-majtek, smarowania kremami, nie jest osobą leżącą i porusza się samodzielnie ( "nie wymaga przewracania na bok, działania odleżynom", "wyjście na spacery - nie ma takiej potrzeby"), nie wymaga codziennych ćwiczeń fizycznych, masaży, oklepywania, jeździ na rehabilitacje co 6 miesięcy, samodzielnie przyjmuje 3 razy dziennie wcześniej przygotowane leki, "mierzenie ciśnienia 3 razy dziennie" - gdzie skarżąca zaznaczała, że w razie potrzeby I. W. wykonuje pomiar sama, "mierzenie poziomu cukru, podanie insuliny 3 razy dziennie" - również ze wskazaniem skarżącej, że matka wskazane czynności "wykonuje też sama". W omawianym wykazie A. W. wskazała ponadto, że pomoc, którą oferuje matce obejmuje ponadto: przygotowywanie posiłków (na miejscu lub u siebie w domu, które matka jest w stanie sama odgrzać), sprzątanie, pranie, prasownie - w razie potrzeby, wizyty lekarskie - średnio 3 razy w miesiącu, robienie zakupów i realizację recept, przygotowywanie opału, odśnieżanie w razie potrzeby.

Porównując powyższy zakres czynności z treścią zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji podnieść przede wszystkim trzeba, że został on w nich ujęty zgodnie ze wskazaniami samej skarżącej, podobnie jak zakres samodzielności I. W.

W ocenie Sądu, nieuprawnione jest tym samym podniesione w skardze twierdzenie aby zakres wykonywanych czynności w ramach sprawowanej opieki nie został ustalony w toku postępowania wyjaśniającego. Został on bowiem przyjęty, co należy podkreślić, na podstawie oświadczeń samej skarżącej, które nie były w późniejszym czasie przez nią kwestionowane, ani modyfikowane. Co więcej, wbrew twierdzeniom skargi z zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym właśnie z oświadczeń samej skarżącej nie wynika także jak podnosi jej pełnomocnik, aby skarżąca "wykonywała w związku z opieką nad matką wszystkie podstawowe czynności samoobsługowe". Za podstawowe czynności samoobsługowe uznać bowiem należy przede wszystkim mycie się, ubieranie, korzystanie z toalety, spożywanie posiłków, przyjmowanie lekarstw, które to czynności I. W. wykonuje samodzielnie. Akta sprawy potwierdzają jednocześnie, że I. W. nie jest osobą leżącą czy wymagającą pomocy w poruszaniu się, która samodzielnie jest także w stanie wykonać czynności pielęgnacyjne konieczne i wynikające z posiadanych przez nią schorzeń (mierzenie ciśnienia, mierzenie poziomu cukru, podawanie insuliny). Skarżąca zaznaczyła bowiem, że pomaga w tych czynnościach, ale jednocześnie wskazała też, że matka jest w stanie wykonać je także w samodzielnie. Z kolei w zakresie towarzyszenia matce we wszystkich wizytach lekarskich, złożone przez skarżącą oświadczenie w tym zakresie z dnia 10 września 2021 r., może budzić istotne wątpliwości w świetle poczynionego przez pracownika socjalnego podczas wywiadu środowiskowego ustalenia, że według oświadczenia E. W. (ojca skarżącej i męża I. W.) na wizyty lekarskie on i żona są wożeni przez opiekunkę, a nie tylko przez skarżącą. W zaskarżonej decyzji uznano w tym zakresie za istotne, że skarżąca nie zakwestionowała ustaleń wywiadu środowiskowego, zapoznała się z jego treścią i będąc świadoma odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań oświadczyła, że podane w rodzinnym wywiadzie środowiskowym informacje są zgodne z prawdą (oświadczenie skarżącej z dnia 10 września 2021 r. stanowiące załącznik do wywiadu środowiskowego).

W sprawie poza rodzajem i zakresem czynności wykonywanych w ramach opieki, odniesiono się także to czasu jaki zajmują one skarżącej. W tym zakresie uwzględniono, że skarżąca oświadczyła, że codziennie odwiedza matkę, zaznaczając przy tym, że w sytuacji gdy maż skarżącej jest w delegacji taka wizyta trwa nawet kilka godzin. W oparciu o powyższe w zaskarżonej decyzji trafnie wywiedziono, że nie można przyjąć, iż wnioskodawczyni przebywa z matką cały dzień, natomiast wizyty te są dłuższe tylko, w przypadku gdy mąż skarżącej wyjeżdża z domu na delegacje ("kilka godzin"). Uwzględniono też, że skarżąca od wielu lat nie pracuje zawodowo. Zgodnie z wyjaśnieniem skarżącej ujętym w wywiadzie środowiskowym, mieszka ona bowiem razem z mężem oraz trójką dzieci (w wieku 20 lat, 15 lat i 4 lat), gdzie po urodzeniu pierwszego dziecka po urlopie wychowawczym nie wróciła już do pracy i podejmowała jedynie dorywcze prace sezonowe. Wskazane wyjaśnienia zostały w zaskarżonej decyzji uznane za istotne zarówno dla wykazania zbyt małego zabsorbowania czasu skarżącej opieką nad matką, jak też wykazania, że powody pozostawiania skarżącej bez zatrudnienia nie mają swojego głównego źródła w konieczności sprawowania opieki nad matką. Skarżąca zrezygnowała bowiem z pracy zajmując się wychowaniem dzieci, z których najmłodsze w chwili przeprowadzania wywiadu środowiskowego miało 4 lata i nadal tej opieki wymagało.

Zdaniem Sądu, organy orzekające w niniejszej sprawie w sposób prawidłowy zgromadziły a następnie oceniły materiał dowodowy pod kątem istnienia związku przyczynowo skutkowego pomiędzy opieką sprawowaną przez skarżącą nad matką, w tym faktycznego zakresu tej opieki z uwagi na niepełnosprawność matki, a jednocześnie koniecznością z tego powodu nie podejmowania przez skarżącą aktywności zawodowej, stwierdzając, że w istocie całokształt okoliczności faktycznych sprawy wskazuje, iż nie zachodzi sytuacja, w której można by przyjąć, że skarżąca, bez wątpienia sprawująca opiekę nad swoją matką, nie jest w stanie podjąć żadnej aktywności zawodowej z powodu wykonywania tej opieki.

W ocenie Sądu, wyniki wskazanego postępowania potwierdziły, że na harmonogram dnia skarżącej składają się głównie takie czynności opiekuńcze związane z prowadzeniem domu (gotowanie, sprzątanie, pranie, prasowanie, zakupy, przygotowywanie opału i odśnieżanie), gdzie jednocześnie skarżąca wskazała, że większa część z nich jest wykonywana "w razie potrzeby" (sprzątanie, pranie, prasowanie, odśnieżanie), zaś co do czynności ściśle związanych osobą I. W., które zostały zadeklarowane jako podejmowane przez skarżącą można zaś zaliczyć tylko: obcinanie paznokci raz w tygodniu, wizyty lekarskie 3 razy w miesiącu oraz mierzenie ciśnienia, poziomu cukru oraz podanie insuliny - 3 razy dziennie.

Zakres pomocy udzielanej przez skarżącą matce, zasadnie został tym samym zdaniem Sądu, uznany przez organy jako niewykluczający możliwości podjęcia zatrudnienia. Szczególnie, że sama skarżąca wskazała, że takie czynności jak mierzenie ciśnienia, poziomu cukru oraz podanie insuliny - 3 razy dziennie może także samodzielnie wykonywać jej matka (i czyni to w razie potrzeby), jak też uwzględniając, że na wizyty lekarskie I. W. może być także wożona przez opiekunkę. Zatem wbrew twierdzeniom skargi, skarżąca nie jest jedyną osobą pomagającą I. W., nawet przy tak ustalonym rozmiarze opieki. W sprawie przede wszystkim zasadnie dostrzeżono jednak, że I. W. pomimo posiadanych schorzeń jest osobą samodzielną - porusza się samodzielnie, sama wykonuje wszystkie czynności higieniczne (kąpiel, mycie, korzystanie z toalety), sama się ubiera, nie wymaga pomocy w spożywaniu posiłków, przyjmowania lekarstw.

Mając na uwadze powyższe ustalenia, w ocenie Sądu, podzielić należy stanowisko organów, że w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy zasadne jest przyjęcie, iż powodem braku aktywności zawodowej skarżącej, nie może być uznany fakt sprawowania przez nią opieki nad matką. Sąd jednocześnie nie neguje, że matka skarżącej legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Nie zawsze jednak osoba zaliczona do znacznego stopnia niepełnosprawności będzie wymagać takiej opieki, która pozostawać będzie w stopniu wykluczającym podjęcie przez osobę bliską zatrudnienia. Rolą organów jest ustalenie, czy okoliczności danej sprawy - w tym czy osoba, która ubiega się o przyznanie świadczenia i sprawuje opiekę w określonym wymiarze - stanowią rzeczywistą przeszkodę w podjęciu zatrudnienia (wykonywania innej pracy zarobkowej) i faktycznie uniemożliwiają wykonywanie aktywności zawodowej przez opiekuna.

Ustawa o świadczeniach rodzinnych nie zawiera definicji sprawowania opieki, ale z treści art. 17 ust. 1 u.ś.r. wynika, że aby można było mówić o opiece w rozumieniu ustawy, musi ona być stała lub długoterminowa. Nie może to być opieka świadczona niecodziennie, a nawet jeżeli codziennie, to tylko przez małą część doby. Przepis art. 17 ust. 1 u.ś.r. należy bowiem stosować wyłącznie do takich stanów faktycznych, w których zakres opieki wyklucza możliwość podjęcia przez opiekuna jakiejkolwiek pracy zarobkowej (por. wyroki NSA: z dnia 23 października 2020 r., sygn. akt I OSK 1148/20; z dnia 5 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 2454/11 oraz z dnia 2 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 2201/15). Przyjąć zatem należy, że okoliczności sprawy, pomimo istniejącej niepełnosprawności danego członka rodziny, wskazywać muszą na takie zaabsorbowanie czasu osoby sprawującej opiekę nad osobą niepełnosprawna, by podjęcie przez nią jakiejkolwiek aktywności zawodowej było niemożliwe (niewykonalne). Istotne jest też to, że wykładnia art. 17 ust. 1 u.ś.r. prowadzi do wniosku, że zaprzestanie aktywności zawodowej przez opiekuna musi być spowodowane koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną, nie zaś innymi przyczynami, głównie leżącymi po stronie osoby ubiegającej się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Osoby te, decydując się na sprawowanie opieki, pozbawiają się możliwości uzyskiwania jakichkolwiek dochodów związanych z zatrudnieniem lub inną pracą zarobkową, stąd w takiej sytuacji mogą liczyć na wsparcie ze strony Państwa, bowiem świadczenie pielęgnacyjne przynajmniej częściowo ma na celu zrekompensowanie utraty dochodów wskutek zaprzestania lub niepodejmowania aktywności zawodowej, jednakże powodowanych koniecznością wykonywania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny (por. wyrok NSA z dnia 7 listopada 2019 r., sygn. akt I OSK 1549/19).

Zgodzić należy się zatem ze stanowiskiem organu odwoławczego, że brak aktywności zawodowej (lub jej zaprzestanie) jako taki (czyli będący wyborem życiowym danej osoby) nie może być automatycznie uznany za stan tożsamy z rezygnacją z bądź nie podejmowaniem zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w rozumieniu art. 17 ust. 1 u.ś.r.

Mając powyższe na uwadze nie sposób zatem - w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy - nie zgodzić się z organami, że z uwagi na wieloletnią bierność zawodową skarżącej, trudno dać wiarę, że to w istocie sprawowana przez nią opieka nad matką stanowi rzeczywistą przyczynę nie podejmowania przez nią zatrudnienia czy wykonywania innej pracy zarobkowej. Argumentacja skargi, że skarżąca dopóki pozwalał na to stan zdrowia matki starała się łączyć opiekę z podejmowaniem zatrudnienia, jest zaś niezrozumiała. Znaczny stopień niepełnosprawności matki stwierdzono bowiem jako istniejący od 2017 r., a skarżąca w chwili sporządzenia wywiadu środowiskowego (2021 r.) zadeklarowała, że jest nieaktywna zawodowo już od blisko 20 lat. Z akt sprawy nie wynika zatem, aby stan zdrowia matki skarżącej, w tym jej niepełnosprawność orzeczona czasowo (na okres od 2017 r. do 2024 r.) wiązała się z koniecznością zapewniania jej stałej opieki już w okresie gdy skarżąca przed urodzeniem swoich dzieci jeszcze pracowała, ani też że w tym czasie taką opiekę skarżąca w ogóle sprawowała - tego rodzaju okoliczność nie została podniesiona przez stronę w toku postępowania przed organami administracji.

Jak zaś zasadnie ocenił organ odwoławczy zadeklarowany zakres sprawowanej aktualnie nad matką opieki sam w sobie nie wyklucza możliwości podjęcia zatrudnienia choćby w niepełnym wymiarze pracy. Wykonywane przez skarżącą czynności są to bowiem w głównej mierze czynności dnia codziennego, które skarżąca wykonuje też tylko przez część dnia. Skarżąca wskazała bowiem, że co prawda odwiedza matkę codziennie, jednak tylko w wyjątkowych okolicznościach (przebywanie męża skarżącej w delegacji) przeznacza na tą wizytę kilka godzin, a zatem zazwyczaj mniej, będąc zaabsorbowana prowadzeniem własnego gospodarstwa domowego. Opieka nad matką przyjmuje zatem tutaj, w ocenie Sądu, bardziej formę uzasadnionej względami moralnymi doraźnej pomocy, gdzie skarżąca stara się wyręczyć matkę w jak największej ilości prac związanych z prowadzeniem gospodarstwa domowego, z których większość jak zadeklarowała - przede wszystkim poza codziennym gotowaniem dla matki - wykonuje też tylko według aktualnych potrzeb. Argumentacja skargi, że obecnie skarżąca nie jest w stanie pogodzić opieki nad matką choćby z pracą w niepełnym wymiarze czasu, jest tym samym niewiarygodna, ponieważ zakres wykonywanych codziennie względem matki czynności nie zajmuje całego czasu skarżącej, nie tylko z tego powodu, że skarżąca jest zaabsorbowana prowadzeniem własnego gospodarstwa domowego (w tym opieka nad małoletnimi dziećmi), ale również dzięki temu, że I. W. jest osobą całkowicie samodzielną w zakresie codziennych czynności samoobsługowych.

Z ustalonego zatem w sprawie stanu faktycznego wynika, że sprawowana przez skarżącą opieka nad matką - z uwagi na zakres wykonywanych czynności wspomagających matkę w jej codziennym funkcjonowaniu - nie spełnia wymogów opieki, o jakiej jest mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r. Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego matka skarżącej jest bowiem osobą całkowicie samodzielną. W tym zakresie w wywiadzie środkowym wskazano, że I. W. jest samodzielna w takim stopniu, że nie wymaga pomocy osób drugich, tak w czynnościach samoobsługowych, jak i czynnościach dnia codziennego. Powyższe nie zostało zakwestionowane przez skarżącą na etapie postępowania administracyjnego, ani bezpośrednio, ani też w sposób pośrednio poprzez deklarowany zakres wykonywanych względem matki czynności. Okoliczność, że skarżąca pomaga matce w czynnościach dnia codziennego, które byłaby ona w stanie wykonać też sama, nie może tym samym świadczyć o sprawowaniu nad matką opieki w rozumieniu w art. 17 ust. 1 u.ś.r., ponieważ podejmowanie wskazanych czynności nie wynika w tym przypadku z konieczności zastąpienia osoby niezdolnej do ich podjęcia z uwagi na niepełnosprawność.

Z powyższych względów mając na uwadze rozmiar oraz rodzaj sprawowanej przez skarżącą opieki nad matką, przyjąć należy, że w zaskarżonej decyzji w sposób prawidłowy uznano, iż zakres tej opieki jest do pogodzenia z równoczesnym podjęciem aktywności zawodowej przez skarżącą. Ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego nie wynika, aby rozmiar opieki wymuszał na skarżącej całkowite niepodejmowanie pracy zarobkowej i aby nie mogła podjąć ona żadnej pracy. Sprawowana opieka nad matką nie uniemożliwia wykonywania pracy zarobkowej, która może być także wykonywana choćby w niepełnym wymiarze czasu pracy. Raz jeszcze należy podkreślić, że świadczenie pielęgnacyjne nie może zostać przyznane w sytuacji, gdy czas poświęcony na czynności opiekuńcze nie absorbuje przy należytej jego organizacji zdecydowanej większości dnia. Nie zachodzi bowiem wówczas wymagana ustawą przesłanka przyznania świadczenia, jaką jest konieczność rezygnacji z pracy lub niepodejmowanie pracy z uwagi na wymóg sprawowania koniecznej i wymaganej z uwagi na specyfikę niepełnosprawności opieki. W niniejszej sprawie prawidłowo zatem oceniono, że ustalony w toku czynności wyjaśniających zakres realizowanych przez skarżącą czynności opiekuńczych wobec matki, nie wykluczałby możliwości podjęcia przez nią zatrudnienia (innej pracy zarobkowej), chociażby w niepełnym wymiarze czasu pracy. Z kolei z uwagi na fakt, że skarżąca jest od wielu lat osobą bierną zawodowo, można było w sposób zasadny uznać, że w istocie powodem wymuszającym faktyczną rezygnację/nie podejmowanie przez skarżącą aktywności zawodowej nie jest konieczność objęcia matki opieką.

Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera odniesienia do zgromadzonych w sprawie konkretnych dowodów (dokumenty źródłowe jak: wywiad środowiskowy oraz oświadczenia skarżącej) a więc wskazanie z jakich względów organ uznał za udowodnioną okoliczność, że w sprawie nie wystąpił związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy nie podejmowaniem pracy przez skarżącą a opieką jaką świadczy względem matki. Sąd stoi na stanowisku, że wbrew zarzutom skarżącej postępowanie zostało przeprowadzone w zgodzie z przepisami art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. i nie można postawić organom skutecznego zarzutu nie przeprowadzenia w jego ramach dalszych dowodów, szczególnie, że o ich przeprowadzenie nie wnioskowała też skarżąca.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie ustawowym nie zażąda przeprowadzenia rozprawy.

Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).