Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 137/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2010-03-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt. 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.P. na bezczynność Wójta Gminy B. postanawia: skargę odrzucić


UZASADNIENIE

W dniu [....] 2009 r. do Urzędu Gminy B. wpłynęła skarga K.P. na bezczynność Wójta Gminy B. w zakresie braku wydania postanowienia co do sprostowania oczywistej omyłki wynikające, zdaniem skarżącego, z decyzji naczelnika Gminy B. z dnia 25 kwietnia 1980 r. znak [....] w sprawie przejęcia od K.P. gospodarstwa rolnego na rzecz Skarbu Państwa. W przypadku uznania tej skargi za zasadną skarżący wniósł o nakazanie Wójtowi niezwłocznego załatwienia sprawy poprzez wydanie postanowienia prostującego oczywistą omyłkę. Skarżący wniósł o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy B. wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie bądź umorzenie postępowania w sprawie.

Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi wskazano, że przed jej wniesieniem skarżący nie wyczerpał trybu przewidzianego art. 37 K.p.a.

Sąd wezwał skarżącego pismem z dnia 27 stycznia 2010 r. o wyjaśnienie, czy przed wniesieniem skargi składał on jakiekolwiek zażalenie na ww. bezczynność organu zamieszczając jednocześnie pouczenie o skutkach braku udzielenia odpowiedzi, jakim będzie możliwość przyjęcia, że ten tryb nie został dochowany a tym samym zaistnieje podstawa do odrzucenia skargi. Wezwanie to doręczono skarżącemu 3 lutego 2010 r. Do dnia 19 marca 2010 r. skarżący nie udzielił żadnej odpowiedzi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości w zakresie kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje, między innymi, orzekanie w sprawach na bezczynność organów administracji. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej daje w skrócie "P.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 34 § 1 pkt 1 - 4 P.p.s.a. Sąd rozpatruje skargi na bezczynność organu w sprawach dotyczących wydania decyzji administracyjnej, postanowienia wydawanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty, postanowienia wydawanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, czy też innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Postanowienie w sprawie sprostowania oczywistej omyłki jest postanowieniem wydawanym w troku postępowania administracyjnego, na które służy zażalenie (art. 113 § 3 K.p.a.).

Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W niniejszej sprawie skarga wniesiona przez skarżącego podlega odrzuceniu, w tym samym niedopuszczalnym jest merytoryczna ocena zarzutów zawartych w samej skardze.

Strona skarżąca wniosła skargę na bezczynność Wójta Giny B. w zakresie braku wydania postanowienia co do sprostowania oczywistej omyłki wynikające, zdaniem skarżącego, z decyzji naczelnika Gminy B. z dnia 25 kwietnia 1980 r. znak [....] w sprawie przejęcia od K. P. gospodarstwa rolnego na rzecz Skarbu Państwa.

Merytoryczne badanie przez sąd administracyjny bezczynności organu możliwe jest jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie.

Podstawową przesłanką dopuszczalności skargi, czyli warunkiem prawidłowego jej wniesienia jest wyczerpanie środków zaskarżenia lub wezwanie do usunięcia naruszenia prawa przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego - art. 52 § 1, 3 i 4 P.p.s.a. Postępowanie sądowoadministracyjne nie zastępuje postępowania administracyjnego i nie może być uruchomione, jeżeli nie zostały uruchomione środki weryfikacji kwestionowanej bezczynności organu dostępne stronie skarżącej w postępowaniu administracyjnym. Wykluczone jest natomiast skuteczne wniesienie skargi na bezczynność organu administracji z pominięciem trybu instancyjnego.

W przypadku skargi na bezczynność organu w zakresie braku wydania aktu administracyjnego, warunkiem skutecznego wniesienia takiej skargi jest uprzednie wyczerpanie odrębnego postępowania zażaleniowego, uregulowanego w art. 37 § 1 K.p.a., to znaczy złożenie przez stronę skarżącą zażalenia do organu administracji publicznej wyższego stopnia na nie załatwienie sprawy w terminie.

Tylko jeżeli strona złoży takie zażalenie do organu wyższego stopnia, będzie mogła złożyć skargę na bezczynność organu do sądu administracyjnego. Zgodnie bowiem z art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a. skarga do sądu administracyjnego może być wniesiona po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, gdy stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Do środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 P.p.s.a. należy zaliczyć zażalenie do organu wyższego stopnia uregulowane w art. 37 § 1 k.p.a. Takie też stanowisko prezentowane jest w doktrynie (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 2008, 9 wydanie, str. 835), jak i w orzecznictwie sądowym (np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 7 listopada 2005 r., sygn. II SAB/Op 13/05, opubl. ONSAiWSA 2006, Nr 4, poz. 104; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 29 stycznia 2008 r., sygn. akt II SAB/Ol 28/07, opub. w LEX nr 340131; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 grudnia 2009 r., sygn. akt I SAB/Wa 269/09, opub. w Wspólnota 2010/1/36).

Sąd w tej sprawie zwrócił się do skarżącego o wyjaśnienie, czy przed wniesieniem skargi składał on jakiekolwiek zażalenie na nie załatwienie sprawy dotyczącej sprostowania do organu wyższej instancji (do Samorządowego Kolegium Odwoławczego), informując zarazem o skutkach braku wykazania, że takie zażalenie zostało wniesione. Na to wezwanie skarżący nie udzielił żadnej odpowiedzi.

Nie wnosząc przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie takiego zażalenia na bezczynność Wójta Gminy B. do organu wyższego stopnia, skarżący nie wyczerpał stosownie do art. 52 § 1 P.p.s.a. środków zaskarżenia przewidzianych w ustawie. W związku z tym skargę K.P. należy uznać za niedopuszczalną, a tym samym podlega ona odrzuceniu.

Ponadto z akt sprawy wynika, że w dniu 17 grudnia 2009 r. zostało wydane postanowienie w sprawie sprostowania oczywistej omyłki, tym samym skarżący mógł skutecznie wszcząć postępowanie celem ewentualnej weryfikacji tego postanowienia.

Z tych względów, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia i skargę odrzucił.

W przypadku odrzucenia skargi, Sąd nie zasądza kosztów postępowania i nie zwraca wpisu sądowego, ponieważ skarżący nie został wezwaniu do jego uiszczenia.