Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1242/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2016-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 67 § 2 pkt 1 i art. 1a pkt 13
journal: Dz.U. 2016 poz 599
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska, po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 7 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 2 sierpnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2016 r., po rozpatrzeniu zażalenia "A" Spółki z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia 7 czerwca 2016 r., którym oddalono skargę na czynność egzekucyjną dokonaną w dniu 10 maja 2016 r., Dyrektor Izby Skarbowej w [...] utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

Zaskarżone postanowienie podjęto w następujących okolicznościach faktycznych

i prawnych:

Dyrektor Izby Celnej w [...], będący wierzycielem na dzień wystawienia tytułu wykonawczego, tj. 24 sierpnia 2015 r., jako organ rekwizycyjny podjął czynności egzekucyjne do majątku zobowiązanego - Spółki, w oparciu o zlecenie Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia 5 kwietnia 2016 r. oraz na podstawie odpisu tytułu wykonawczego z dnia 24 sierpnia 2015 r. obejmującego należność z tytułu kary pieniężnej.

Dyrektor Izby Celnej w [...] w dniu 10 maja 2016 r. sporządził w oparciu o ww. tytuł wykonawczy protokół zajęcia ruchomości w postaci automatów do gry o nazwach: "B" oraz "C", pozostawiając je pod dozorem w Magazynie Depozytowym Urzędu Celnego w [...]. Następnie organ rekwizycyjny, na podstawie art. 98 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2016 r. poz. 599 ze zm.), zwanej dalej w skrócie: "u.p.e.a.", przesłał Spółce pismem z dnia 12 maja 2016 r. odpis zajęcia ruchomości w postaci ww. automatów do gry. Jednocześnie organ poinformował Spółkę, że w przypadku nieuregulowania w terminie 7 dni od daty otrzymania pisma należności objętej tytułem wykonawczym z dnia 24 sierpnia 2015 r. organ rekwizycyjny przystąpi do procedury sprzedaży zajętych ruchomości. Pismo doręczono zobowiązanemu w dniu 18 maja 2016 r.

Pismem z dnia 31 maja 2016 r. Spółka wniosła skargę na czynność egzekucyjną z dnia 10 maja 2016 r. w postaci zajęcia ruchomości będących przedmiotowymi automatami do gry, domagając się jej uchylenia.

Zaskarżonej czynności zarzucono naruszenie art. 67 § 2 pkt 1 w zw. z art. 67 § 4 u.p.e.a. poprzez dokonanie zajęcia ruchomości w sytuacji, gdy organ egzekucyjny zaniechał określenia w protokole wierzyciela, ograniczając się jedynie do wskazania tytułu wykonawczego i podania jako wierzyciela Dyrektora Izby Celnej w [...], który zgodnie z dyspozycją art. 5 § 1 pkt 1 i 4 w zw. z art. 1a pkt 13 u.p.e.a. nie jest wierzycielem i podmiotem uprawnionym do zainicjowania postępowania na podstawie aktu administracyjnego powołanego w tytule wykonawczym.

Postanowieniem z dnia 7 czerwca 2016 r. Dyrektor Izby Celnej w [...] oddalił skargę na opisaną czynność egzekucyjną.

Pismem z dnia 23 czerwca 2016 r. Spółka wniosła zażalenie na to postanowienie, zarzucając zaskarżonej czynności naruszenie art. 67 § 2 pkt 1 w zw. z art. 67 § 4 u.p.e.a. poprzez błędne oznaczenie wierzyciela w protokole zajęcia.

Spółka wniosła o uchylenie postanowienia organu pierwszej I instancji oraz uchylenie zaskarżonej czynności egzekucyjnej.

Po rozpoznaniu sprawy w postępowaniu zażaleniowym Dyrektor Izby Skarbowej w [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Celnej w [...].

W uzasadnieniu wydanego postanowienia organ odwoławczy nie stwierdził nieprawidłowości i naruszenia przepisów prawa, bowiem organ egzekucyjny zastosował jeden ze środków egzekucyjnych, do którego stosowania był uprawniony na podstawie art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a., tj. egzekucja z ruchomości (art. 97-103 u.p.e.a.).

Organ zauważył, że do egzekucji z ruchomości zobowiązanego poborca skarbowy przystępuje przez ich zajęcie - na podstawie art. 97 § 1 u.p.e.a. Zajęciu temu podlegają ruchomości zobowiązanego, znajdujące się zarówno w jego władaniu, jak i we władaniu innej osoby, jeżeli nie zostały wyłączone spod egzekucji lub od niej zwolnione (art. 97 § 2 u.p.e.a.). Sposób realizacji tego środka egzekucyjnego określa art. 98 u.p.e.a., zgodnie z którym zajęcie ruchomości następuje przez wpisanie jej do protokołu zajęcia i podpisanie protokołu przez poborcę skarbowego. Protokół podpisują również zobowiązany lub świadkowie (art. 98 § 1 u.p.e.a.). Zobowiązanemu doręcza się odpis protokołu zajęcia, a także odpis tytułu wykonawczego, jeżeli uprzednio nie został on zobowiązanemu doręczony (art. 98 § 2 u.p.e.a.).

W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego organ rekwizycyjny dopełnił wszystkich obowiązków wynikających z przywołanego przepisu. Przede wszystkim został sporządzony protokół zajęcia, w którym szczegółowo opisano zajęte ruchomości. Protokół został następnie podpisany przez poborcę skarbowego oraz dwie inne osoby, przy czym z uwagi na fakt dokonania zajęcia bez udziału zobowiązanego w protokole brak jest podpisu osoby reprezentującą zobowiązaną Spółkę. Organ dopełnił również obowiązku doręczenia podmiotowi zobowiązanemu odpisu protokołu zajęcia ruchomości pismem z dnia 12 maja 2016 r.

Organ wskazał, że zgodnie z art. 67 § 1 u.p.e.a., z zastrzeżeniem art. 68 § 1, podstawę zastosowania środków egzekucyjnych, o których mowa w art. 1a pkt 12 lit. a, stanowi zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności albo protokół zajęcia prawa majątkowego albo protokół zajęcia i odbioru ruchomości albo protokół odbioru dokumentu, sporządzone według wzoru określonego w drodze rozporządzenia przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych.

W przedmiotowej sprawie nie dopatrzono się więc również uchybień formalnych, bowiem protokół z dnia 10 maja 2016 r. został sporządzony według takiego wzoru, określonego w załączniku nr 11 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 2310).

Odnosząc się do zarzutu związanego z zaniechaniem określenia w protokole wierzyciela organ odwoławczy zauważył, że zgodnie z definicją zawartą w art. 1a pkt 13 u.p.e.a., wierzycielem jest podmiot uprawniony do żądania wykonania obowiązku lub jego zabezpieczenia w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym. Uprawnionym do inicjowania postępowania egzekucyjnego w odniesieniu do obowiązków wynikających z decyzji lub postanowień organów administracji rządowej i organów jednostek samorządu terytorialnego - jest zawsze właściwy do orzekania organ I instancji (art. 5 § 1 pkt 1 u.p.e.a.). Wyjątek od tej zasady przewidziano w przepisie art. 5 § 1 pkt 4 u.p.e.a., z którego wynika, że w odniesieniu do obowiązków wynikających z wydanych przez naczelnika urzędu celnego decyzji (...) - podmiotem inicjującym postępowanie egzekucyjne jest zawsze właściwy dyrektor izby celnej. Natomiast z art. 90 ust. 1 ustawy o grach hazardowych wynika, że kary pieniężne wymierza, w drodze decyzji, naczelnik urzędu celnego, na którego obszarze działania jest urządzana gra hazardowa.

W przedmiotowej sprawie, na dzień wystawienia tytułu wykonawczego z dnia

24 sierpnia 2015 r., wierzycielem był Dyrektor Izby Celnej w [...], tj. dyrektor izby celnej właściwy dla Naczelnika Urzędu Celnego w [...], który wymierzył decyzją wskazaną w ww. tytule wykonawczym zobowiązanej Spółce karę pieniężną.

Organ odwoławczy wskazał, że z dniem 1 października 2015 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 15 września 2015 r., zmieniające rozporządzenie w sprawie wyznaczenia organu Służby Celnej właściwego do wykonywania niektórych zadań Służby Celnej oraz określenia terytorialnego zasięgu jego działania.

Zgodnie z § 1c ww. rozporządzenia, wyznacza się Dyrektora Izby Celnej w [...] właściwego na terytorium całego kraju do wykonywania zadań wierzyciela w odniesieniu do obowiązków wynikających z wydanych przez naczelnika urzędu celnego decyzji, postanowień lub mandatów karnych, z przyjętych przez naczelnika urzędu celnego zgłoszeń celnych, deklaracji, informacji o opłacie paliwowej albo informacji o dopłatach, z wydanych przez dyrektora izby celnej decyzji lub postanowień, z wydanych przez dyrektora urzędu kontroli skarbowej decyzji w zakresie podatku akcyzowego oraz podatku od wydobycia niektórych kopalin, a także z orzeczeń sądowych, których wykonanie następuje w trybie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W sprawach niezapłaconych należności powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, dla których obowiązujące przepisy przewidują tryb egzekucji administracyjnej, wierzycielem jest Dyrektor Izby Celnej w [...], przy czym wszystkie podjęte w tych sprawach czynności pozostają w mocy (§ 3 cyt. rozporządzenia).

W związku z powyższym wierzycielem w sprawie pozostaje od dnia 1 października 2015 r. Dyrektor Izby Celnej w [...].

W skardze na powyższe postanowienie Spółka, wnosząc o uchylenie postanowień organów obu instancji zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów:

1) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 16 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 23), zwanej dalej

w skrócie: "k.p.a.", oraz art. 7 i 77 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji oddalającego skargę na czynność egzekucyjną, podczas gdy organ egzekucyjny (rekwizycyjny) winien w pierwszej kolejności wyjaśnić istotną w sprawie okoliczność jaką jest ustalenie, czy ruchomości, których dokonania zajęcia planuje stanowią własność zobowiązanego, gdyż czynność egzekucyjna skierowana do składnika nie będącego majątkiem zobowiązanego jest wadliwa i jako taka winna zostać uchylona, gdyż zajęte w sprawie ruchomości nie stanowią własności zobowiązanej spółki, a znajdowały się w jej posiadaniu na podstawie stosownych umów zobowiązaniowych;

2) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 67 § 2 pkt 1 w zw. z art. 67 § 4 u.p.e.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji oddalającego skargę na czynność egzekucyjną, podczas gdy w protokole z zaskarżonej czynności egzekucyjnej organ rekwizycyjny błędnie określił wierzyciela, wskazując, iż zajęcie dotyczy tytułu wykonawczego nr [...] i podając wierzyciela jako Dyrektora Izby Celnej w [...] w sytuacji, gdy Dyrektor Izby Celnej w [...] nie wystawił powyższego tytułu wykonawczego i zgodnie z dyspozycją art. 5 § 1 pkt 1 i 4 w zw. z art. 1a pkt 13 u.p.e.a. nie jest wierzycielem i podmiotem uprawnionym do zainicjowania postępowania egzekucyjnego na podstawie aktu administracyjnego powoływanego w tytule wykonawczym, co stanowi brak elementarnego składnika protokołu czynności egzekucyjnej;

3) art. 6 i 8 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. przejawiające się w obciążaniu zobowiązanego ciężarem identyfikacji wierzyciela, podczas gdy z zasady legalizmu oraz działania organów w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej wynika, że to organ egzekucyjny winien dokonywać czynności egzekucyjnej w taki sposób, aby jednoznacznie wynikało z niej z inicjatywy jakiego wierzyciela czynność ta zostaje dokonana.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że zajęte w sprawie ruchomości nie stanowią własności Spółki, a ich posiadanie wynikało jedynie z umów zobowiązaniowych. Okoliczność ta winna zostać przez organ jednoznacznie wyjaśniona przed dokonaniem jakichkolwiek czynności egzekucyjnych. Z tego też powodu organ odwoławczy winien uwzględnić skargę na czynność egzekucyjną zajęcia ruchomości, w stosunku do których nie przesądzona została okoliczność, czy stanowią one majątek zobowiązanego.

W ramach drugiego z podniesionych zarzutów skarżąca wskazała, że właściwość miejscowa wierzyciela w przypadku postępowań egzekucyjnych dotyczących obowiązków wynikających z wydanych przez naczelnika urzędu celnego decyzji, postanowień lub mandatów karnych, z przyjętych przez naczelnika urzędu celnego zgłoszeń celnych, deklaracji, informacji o opłacie paliwowej albo informacji o dopłatach, z wydanych przez dyrektora urzędu kontroli skarbowej decyzji w zakresie podatku akcyzowego oraz podatku od wydobycia niektórych kopalin została określona przez ustawodawcę w art. 5 § 1 pkt 1 i 4 w zw. z art. 1 a pkt 13 u.p.e.a. Z przepisu tego wynika, że właściwym miejscowo wierzycielem jest właściwy dyrektor izby celnej dla podmiotu wydającego bądź decyzję bądź postanowienie określające obowiązek podlegający zgodnie z art. 2 u.p.e.a. egzekucji administracyjnej. W ustawie normującej postępowanie egzekucyjne w administracji nie wprowadzono upoważnienia dla właściwego Ministra umożliwiającego dokonanie w drodze rozporządzenia wyznaczenia jednego dyrektora izby celnej do prowadzenia postępowań egzekucyjnych w celu dochodzenia obowiązków wynikających z aktu administracyjnego, w tym powołanego w tytule wykonawczym nr [...].

Skarżąca wskazała, że rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 15 września 2015 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie wyznaczenia organu Służby Celnej właściwego do wykonywania niektórych zadań Służby Celnej oraz określenia terytorialnego zasięgu jego działania (Dz.U. z 2015 r. poz. 1494 ze zm.), na podstawie którego organ określił wierzyciela zostało wydane bez delegacji ustawowej, co jest sprzeczne z postanowieniami art. 92 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, w którym jednoznacznie wskazano, że rozporządzenia są wydawane na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. W tej sytuacji zastosowanie postanowień przywołanego rozporządzenia nie powinno mieć miejsca, a Dyrektora Izby Celnej w [...] nie można oznacza wierzyciela w przedmiotowej sprawie.

Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa. Uwzględnienie skargi, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a., następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów postępowania dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W wyniku przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonego postanowienia stwierdził, że nie narusza ono przepisów prawa uzasadniającego wyeliminowanie go z obrotu prawnego.

Zarzuty skarżącej dotyczą dwóch kwestii – zajęcia ruchomości niestanowiących własności dłużnika oraz nieprawidłowego określenia wierzyciela w protokole z dokonania czynności egzekucyjnej.

Zgodnie z art. 54 § 1 u.p.e.a., zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. W myśl art. 1a pkt 2 u.p.e.a. przez "czynność egzekucyjną" rozumie się wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. W ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić zarzuty formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego bądź egzekutora mając na względzie przepisy regulujące sposób i formę dokonywania czynności egzekucyjnych w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym (por. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2015 r., sygn. akt II FSK 1688/13 opublikowany w CBOSA www. orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z okoliczności sprawy wynika, że skarżąca wniosła w toku postępowania egzekucyjnego skargę na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia ruchomości - automatów do gier. W skardze tej nie podniesiono zarzutu zajęcia ruchomości niestanowiących własności dłużnika. Zarzut ten nie był zatem przedmiotem rozpoznania przez organ w wydanych postanowieniach. Dopiero w skardze do sądu administracyjnego Spółka powołała się na okoliczność, że zajęte ruchomości nie stanowią jej własności, zatem czynność egzekucyjna powinna być uchylona.

Skarżąca nie może skutecznie kwestionować prawidłowości wydanego postanowienia, w oparciu o okoliczności nie będące przedmiotem badania organu w prowadzonym postępowaniu wywołanym wniesieniem skargi. Zarzut ten nie zasługuje zatem na uwzględnienie.

Niezależnie od powyższego wskazać należy, że poborca skarbowy jest uprawniony do zajęcia wszystkich ruchomości, którymi zobowiązany faktycznie włada. Poborca skarbowy nie jest ani obowiązany, ani uprawniony do badania, czy zobowiązany ma tytuł do rzeczy, którą dysponuje (por. P. Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Warszawa 2008,str. 328). Osoba roszcząca sobie prawo do zajętej rzeczy może bronić swych praw zgłaszając wniosek o wyłączenie rzeczy spod egzekucji (art. 38 § 1 u.p.e.a). W takiej sytuacji nie jest jednak możliwe w ramach skargi na czynności egzekucyjne podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 23 października 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 3396/14, opublikowany w CBOSA www.orzeczenia.nsa.gov.pl.). Dodatkowo zaznaczyć należy, że w skardze do sądu, skarżąca zarzucając, że nie jest właścicielem zajętych ruchomości nie przedstawiła w tym zakresie żadnych dowodów.

Na uwzględnienie nie zasługiwał także zarzut błędnego określenia w protokole zajęcia wierzyciela, którym jest Dyrektor Izby Celnej w [...].

Zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 września 2015 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie wyznaczenia organu Służby Celnej do wykonywania niektórych zadań Służby Celnej oraz określenia terytorialnego zasięgu jego działania, w sprawach niezapłaconych należności powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia (tj. 1 października 2015 r.), dla których obowiązujące przepisy przewidują tryb egzekucji administracyjnej, wierzycielem jest Dyrektor Izby Celnej w [...], przy czym wszystkie podjęte w tych sprawach czynności pozostają w mocy.

W niniejszej sprawie zaistniała sytuacja, o której jest mowa w powyższym przepisie. W rozpatrywanej sprawie należność z tytułu kary pieniężnej wynika z decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w [...], która stała się ostateczna dnia 15 lipca 2015 r. Należność ta powstała przed dniem wejścia w życie powołanego rozporządzenia i nie została zapłacona. W związku z powyższym wierzycielem tej należności jest Dyrektor Izby Celnej w [...]. Ponieważ w tytule wykonawczym wystawionym w dniu 24 sierpnia 2015 r., a więc przed dniem wejścia w życie rozporządzenia, wskazano jako wierzyciela Dyrektora Izby Celnej w [...], organ w protokole zajęcia ruchomości z dnia 10 maja 2016 r. wskazał jako wierzyciela Dyrektora Izby Celnej w [...] poczynając od dnia 1 października 2015 r., i ponadto wskazał poprzedniego wierzyciela - Dyrektora Izby Celnej w [...]. Takie działanie organu znajdowało podstawę prawną w treści rozporządzenia, które weszło w życie po wystawieniu tytułu wykonawczego. Organ w sposób czytelny określił osobę wierzyciela oraz fakt i datę jego zmiany.

Za niezasadny Sąd uznał zarzut, że zobowiązany został obciążony obowiązkiem identyfikacji wierzyciela. W protokole zajęcia wyraźnie wskazano bowiem, że wierzycielem w dacie jego sporządzenia był Dyrektor Izby Celnej w [...].

Podniesiony w skardze zarzut, że cytowane rozporządzenie zostało wydane bez delegacji ustawowej, nie zasługiwał na uwzględnienie. Podstawę wydania rozporządzenia stanowił przepis art. 9 ust. 2a ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 990 ze zm.), zgodnie z którym minister właściwy do spraw finansów publicznych może, w drodze rozporządzenia, wyznaczyć organ Służby Celnej do wykonywania niektórych zadań Służby Celnej oraz określić terytorialny zasięg jego działania, uwzględniając potrzebę sprawnego wykonywania zadań organów Służby Celnej oraz gospodarcze potrzeby przedsiębiorców. Z powołanego przepisu ustawy wynikało zatem uprawnienie ministra właściwego do spraw finansów publicznych do wyznaczenia organu Służby Celnej do wykonywania niektórych zadań Służby Celnej jak i określenia terytorialnego zasięgu jego działania, w tym zasięgu obejmującego m.in. obszar poprzedniej właściwości Dyrektora Izby Celnej w [...].

Podniesione w skardze zarzuty naruszenia prawa procesowego nie zasługiwały zatem na uwzględnienie.

Biorąc po uwagę powyższe Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę, jako niezasadną.