Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 1082/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2017-02-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1, 2 i 3, art. 14 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2015 poz 1551
law: Ustawa z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.
journal: Dz.U.UE.L 2014 nr 181 poz 48 art. 18 ust. 6
law: Rozporzadzenie Delegowane Komisji UE Nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013  w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych  mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Melezini, Sędziowie SO del. do WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz (spr.), WSA Paweł Janusz Lewkowicz, Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 8 lutego 2017 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2015 oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora [...] Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] września 2016 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., wydaną w sprawie przyznania M. G. (dalej jako Skarżący) płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2015 r.

Z akt sprawy wynika, że Skarżący złożył w dniu 15 czerwca 2015 r. wniosek

o przyznanie płatności na 2015 r., w którym ubiegał się o przyznanie jednolitej płatności obszarowej, płatności za zazielenienie oraz płatności dodatkowej.

Po rozpatrzeniu wniosku, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. wydał w dniu [...] czerwca 2016 r. decyzję, na mocy której umorzył postępowanie w przedmiotowej sprawie w części dotyczącej wycofanych działek rolnych oraz przyznał Skarżącemu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego

w pomniejszonej wysokości.

Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie.

W wyniku przeprowadzonego postępowania odwoławczego organ pierwszej instancji, korzystając z instytucji autokontroli przewidzianej w art. 132 § 1 Kpa, wydał decyzję nr [...], w której uchylił zaskarżoną decyzję w całości, umorzył postępowanie w przedmiotowej sprawie w części dotyczącej wycofanych działek rolnych oraz przyznał Skarżącemu:

1) Jednolitą Płatność Obszarową - 2015 w wysokości 496 250,36 zł,

2) Płatność za zazielenienie - 2015 w wysokości 332 849,78 zł,

3) Płatność redystrybucyjną - 2015 w wysokości 4 532,56 zł,

4) Kwotę z tytułu zwrotu dyscypliny finansowej w wysokości 10 234,56 zł.

Od przedmiotowej decyzji strona złożyła odwołanie do Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł., który na mocy wymienionej na wstępie decyzji z dnia [...] września 2016 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięciu organu pierwszej instancji.

Organ drugiej instancji ustalając stan faktyczny sprawy oparł się na wynikach kontroli administracyjnej i ustalił powierzchnię kwalifikującą się do przyznania przedmiotowych płatności w następujący sposób.

W zakresie jednolitej płatności obszarowej: powierzchnia deklarowana przez producenta (ha) - 1144,18 ha, powierzchnia deklarowana przez producenta uwzględniająca wycofanie części działek rolnych (ha) - 1110,31 ha, powierzchnia stwierdzona w wyniku kontroli administracyjnej (ha) - 1109,08 ha. Biorąc pod uwagę zawyżenie powierzchni o 1,23 ha, co stanowi 0,11% powierzchni zadeklarowanej do jednolitej płatności obszarowej organ odwoławczy uznał, że Kierownik Biura Powiatowego ARiMR prawidłowo zastosował art. 18 ust. 6 akapit pierwszy rozporządzenia Delegowanego Komisji (UE) Nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. Urz. UE L z dnia 20 czerwca 2014 r. nr 181, s. 48), zgodnie z którym, w przypadku wniosków o przyznanie pomocy lub wniosków

o płatność w ramach systemów pomocy obszarowej lub środków wsparcia obszarowego, jeżeli obszar zgłoszony przekracza obszar zatwierdzony dla danej grupy upraw, o której mowa w art. 17 ust. 1 pomoc oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego dla tej grupy upraw. Zdaniem organu, powierzchnia zatwierdzona do jednolitej płatności obszarowej wynosi 1109,08 ha.

W zakresie płatności z tytułu praktyk rolniczych korzystnych dla klimatu

i środowiska (płatność za zazielenienie) organ odwoławczy stwierdził, że przysługuje ona rolnikowi, który spełnia minimalne wymagania do otrzymania płatności bezpośrednich. W świetle art. 23 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 640/2014, bez uszczerbku dla kar administracyjnych stosowanych zgodnie z art. 28, jeżeli obszar zgłoszony w pojedynczym wniosku o płatność podstawową lub jednolitą płatność obszarową przekracza obszar zatwierdzony, do obliczania płatności z tytułu zazielenienia za praktyki rolnicze korzystne dla klimatu i środowiska stosuje się obszar zatwierdzony. Powierzchnia działek rolnych stwierdzona do jednolitej płatności obszarowej wynosiła 1109,08 ha, a zatem powierzchnia ta stanowi podstawę do przyznania płatności za zazielenienie.

Odnośnie płatności dodatkowej (redystrybucyjnej) Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR wskazał, że jest ona przyznawana rolnikowi, jeżeli łączna powierzchnia gruntów objętych obszarem zatwierdzonym do jednolitej płatności obszarowej będących w posiadaniu tego rolnika jest większa niż 3 ha. Płatność dodatkowa przysługuje do powierzchni gruntów objętych obszarem zatwierdzonym do jednolitej płatności obszarowej będących w posiadaniu rolnika nie większej niż 30 ha oraz pomniejszonej o 3 ha. Tym samym płatność dodatkowa może być przyznana maksymalnie do 27 ha (art. 14 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2015, poz. 1551 – dalej: "u.p.b.")

Organ odwoławczy nie zgodził się z zarzutem naruszenia art. 74 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1306/2013. Jego zdaniem przepis ten pozwala na korzystanie z technik teledetekcji i globalnego systemu nawigacji satelitarnej podczas przeprowadzania kontroli na miejscu, co nie oznacza, że ustalanie powierzchni działek rolnych w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 70 tego rozporządzenia jest kontrolą na miejscu.

Zdaniem Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania art. 15 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 640/2014. Nie ma podstaw do zastosowania powyższego zwolnienia od nałożenia sankcji finansowych, wniosek nie był bowiem prawidłowy pod względem faktycznym, a Skarżący nie wykazał skutecznie w toku postępowania, iż nie ponosi winy za zadeklarowanie we wniosku nieprawidłowych danych.

Reasumując, zdaniem organu drugiej instancji decyzja z dnia [...] czerwca 2016 r. jest zgodna z obowiązującymi przepisami prawa krajowego i unijnego.

Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodził się Skarżący. Działający w jego imieniu pełnomocnik złożył skargę do tut. Sądu, zaskarżając decyzję organu odwoławczego w części nieuwzględniającej żądania strony. Autor skargi sformułował zarzuty naruszenia:

1. art. 7 Kpa oraz art. 3 ust. 2 u.p.b., poprzez niezałatwienie wniosku po myśli strony, na skutek zinterpretowania wszelkich niejasności i wątpliwości na niekorzyść strony oraz niepodjęcie, niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego, kroków, tj. uniemożliwienie Skarżącemu wypowiedzenie się co do ustaleń dotyczących błędnie wyznaczonej przez ARiMR powierzchni do płatności, a ponadto uniemożliwienie Skarżącemu wypowiedzenie się co do wyników z kontroli na miejscu co doprowadziło do wykreowania nieprawdziwego stanu faktycznego i naruszenia interesu Skarżącego, a także niezasadne przyjęcie, iż ustalenia dokonane przez ARiMR są zgodne ze stanem faktycznym i żądaniem Skarżącego;

2. art. 7, 77 § 1 i art. 80 Kpa, polegające na niewyczerpującym zebraniu

i rozpatrzeniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego

i załatwienia sprawy, a także uchybienie polegające na zaniechaniu poinformowania Skarżącego o wynikach kontroli na miejscu i kontroli administracyjnej - które to ustalenia były podstawą wyznaczenia powierzchni stwierdzonej nie zgodnej

z deklaracją Skarżącego (str. 6 akapit 7 decyzji);

3. art. 9 Kpa oraz art. 3 ust. 2 u.p.b., poprzez brak należytego

i wyczerpującego poinformowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie zakresu ich praw i obowiązków będących przedmiotem niniejszego postępowania, poprzez brak poinformowania Skarżącego, co do faktu, że powierzchnia zadeklarowana do płatności jest inna (większa) niż powierzchnia uwzględniona, a ponadto niepoinformowanie o wynikach kontroli na miejscu, w związku z czym Skarżący nie mógł się wypowiedzieć co do powierzchni ustalonej przez ARiMR;

4. art. 8 Kpa w zw. z art. 11 Kpa, polegające na niewyjaśnieniu powodów dla których o ustaleniu, że powierzchnia stwierdzona dla jednolitej płatności obszarowej

i płatności za zazielenienie została ustalona w wyniku kontroli administracyjnej oraz kontroli na miejscu Skarżący dowiedział się dopiero z treści zaskarżonej decyzji, która to okoliczność pozbawiła go możliwości ustosunkowania się do przedmiotowych informacji;

5. art. 80 Kpa, poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów

i dokonanie dowolnej oceny poprzez nieuwzględnienie do płatności powierzchni zadeklarowanych we wniosku i przyjęcie jako stan faktyczny (zatwierdzony) powierzchni ustalonej przez ARiMR;

6. art. 107 § 1 i 3 Kpa, poprzez lakoniczne, nieprecyzyjne i wewnętrznie sprzeczne uzasadnienie wydanej decyzji, a w szczególności pominięcie okoliczności faktycznych (m. in. pominięciu faktu dotyczącego okoliczności przeprowadzenia kontroli na miejscu) mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, w tym brak informacji co do przyczyn, dla których nie uwzględniono wniosku Skarżącego

w całości, dlaczego organ nie wskazał - jeżeli faktycznie powierzchnie określone przez organ byłyby wiarygodne - to do jakich działek ewidencyjnych, czy rolnych ustalone prze ARiMR nieprawidłowości (zawyżenia powierzchni przez Skarżącego) by się odnosiły;

7. art. 138 § 1 pkt 1 Kpa poprzez utrzymanie wadliwej decyzji w mocy, mimo że decyzja organu pierwszej instancji została wydana z naruszenia przepisów postępowania jak i przepisów materialnych;

8. art. 18 ust. 6 rozporządzenia Komisji (UE) nr 640/2014, przez jego zastosowanie w przedmiotowej sprawie w sytuacji błędnego przyjęcia, że bliżej nie określone działki rolne/ewidencyjne mają powierzchnie mniejsze niż zadeklarował Skarżący;

9. art. 24 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014

z dnia 17 lipca 2014 ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności - poprzez niezastosowanie tj. nie przeprowadzenie inspekcji fizycznie w terenie;

10. art. 64 ust. 2 lit. c rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013, poprzez niezastosowanie pomimo, że istniały przesłanki do nie nakładania kar administracyjnych w związku z tym, że powstałe niezgodności są wynikiem błędu organu;

11. art. 19 ust. 1 u.p.b., polegającego na jego zastosowaniu skutkujące naliczeniem płatności w zaniżonej wysokości w sytuacji, gdy powierzchnia obszaru zatwierdzonego do danej płatności nie jest zgodna ze stanem faktycznym;

12. art. 37 ust. 6 i 7 u.p.b. w związku z art. 41 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014, poprzez ich nie zastosowanie a tym samym uniemożliwienie Skarżącemu wypowiedzenie się co do raportu z kontroli na miejscu;

13. art. 15 rozporządzenia Komisji (UE) nr 640/2014, poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy istniały ku temu uzasadnione przesłanki.

Wskazując na powyższe pełnomocnik wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji w zakresie nieuwzględnienia żądania Skarżącego we wniosku o płatność na 2015 r.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko

w sprawie i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.b., z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych

w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Stosownie do ustępu 2 tego przepisu, w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, organ administracji publicznej:

1) stoi na straży praworządności;

2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy;

3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania;

4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.

W myśl art. 3 ust. 2 u.p.b., strony oraz inne osoby uczestniczące

w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.

Z przedstawionych regulacji wynika, że w postępowaniu dotyczącym płatności bezpośrednich obowiązek organu został ograniczony do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego wskazanego przez stronę. Na organie nie ciąży obowiązek aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie twierdzeń

i uprawnienia wnioskodawcy do otrzymania płatności. To na ubiegającym się

o płatności spoczywa ciężar udowodnienia podnoszonych okoliczności.

W rozpatrywanym przypadku organ uwzględnił zaoferowany przez stronę materiał dowodowy, ocenił wniosek oraz wyniki kontroli przeprowadzonej zgodnie

z art. 48 rozporządzenia nr 809/2014, jak też w oparciu o pomiary PEG. Porównanie danych zawartych we wniosku z danymi pochodzącymi z systemu identyfikacji działek rolnych pozwoliło na wychwycenie różnic powierzchni deklarowanej

i powierzchni stwierdzonej w wyniku kontroli. W toku postępowania administracyjnego Skarżący nie wykazał, że obliczenia powierzchni dokonane na podstawie systemu informatycznego są błędne. Decyzja zawiera wszystkie elementy wymienione w art. 107 § 1 Kpa. Wbrew zarzutom pełnomocnika jest ona precyzyjna

i odnosi się do wszystkich okoliczności faktycznych mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Ponadto organ odwoławczy odniósł się do zarzutów przedstawionych w odwołaniu.

Trzeba też raz jeszcze podkreślić, iż zgodnie z 3 ust. 2 pkt 3 u.p.b., organ udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania. Skarżący żądania takiego nie złożył, stąd zarzut dotyczący niepoinformowania strony, co do faktu, że powierzchnia zadeklarowana jest inna niż uwzględniona przez ARiMR nie mógł zostać uwzględniony.

Podobnie należy ocenić zarzut związany z niewyjaśnieniem powodów, dla których o ustaleniu, że powierzchnia stwierdzona dla jednolitej płatności obszarowej

i płatności za zazielenienie została ustalona w wyniku kontroli administracyjnej oraz kontroli na miejscu Skarżący dowiedział się dopiero z treści zaskarżonej decyzji, która to okoliczność pozbawiła go możliwości ustosunkowania się do przedmiotowych informacji. Dodać przy tym trzeba, że z akt sprawy nie wynika, aby przeprowadzona został kontrola na miejscu. Organ wyjaśnił również, że takowej kontroli w rozpatrywanym przypadku nie było. Wniosek został poddany kontroli administracyjnej, a wskazanie w zaskarżonej decyzji, że w odniesieniu do JPO powierzchnia stwierdzona ustalona została również w wyniku kontroli na miejscu trzeba uznać jako omyłkę.

Wobec powyższego niezasadne okazały się zarzuty naruszenia przepisów postępowania wymienione w pkt 1-7 skargi.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów materialnoprawnych Sąd zauważa, że zasady przyznawania płatności uregulowane zostały m.in. w cytowanej ustawie o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, jak też

w aktach unijnych – w tym rozporządzeniach Parlamentu Europejskiego i Rady UE nr 1306/2013 oraz nr 1307/2013, jak też w rozporządzeniu delegowanym Komisji (UE) nr 640/2014.

Zdaniem Sądu w ustalonym stanie faktycznym i wobec stwierdzenia po pomiarze powierzchni ewidencyjno-gospodarczej (PEG) zawyżenia powierzchni deklarowanej, organy – w zakresie JPO – prawidłowo zastosowały art. 18 ust. 6 rozporządzenia nr 640/2014, zgodnie z którym, bez uszczerbku dla kar administracyjnych zgodnie z art. 19, w przypadku wniosków o przyznanie pomocy lub wniosków o płatność w ramach systemów pomocy obszarowej lub środków wsparcia obszarowego, jeżeli obszar zgłoszony przekracza obszar zatwierdzony dla danej grupy upraw, o której mowa w art. 17 ust. 1, pomoc oblicza się na podstawie obszaru zatwierdzonego dla tej grupy upraw.

Zgodnie z obowiązującymi przepisami ustalono ponadto płatność za zazielenienie oraz płatność dodatkową (redystrybucyjną). Uwzględniając treść art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 640/2014 podstawę przyznania płatności za zazielenienie stanowi zatwierdzona powierzchnia działek, wynosząca w tej sprawie 1109,08 ha.

Z kolei płatność dodatkowa jest przyznawana rolnikowi, jeżeli łączna powierzchnia gruntów objętych obszarem zatwierdzonym dla tego rolnika do jednolitej płatności obszarowej jest większa niż 3 ha. Płatność dodatkowa przysługuje do powierzchni gruntów objętych obszarem zatwierdzonym do jednolitej płatności obszarowej będących w posiadaniu rolnika: 1) nie większej niż 30 ha oraz 2) pomniejszonej o 3 ha (zob. art. 14 ust. 1 i 2 u.p.b.). Wobec powyższego płatność dodatkowa mogła zostać przyznana maksymalnie do 27 ha.

Uwzględnienie powierzchni zatwierdzonej – ustalonej w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu – spełniało wymogi ustalania wysokości płatności przewidziane w art. 19 ust. 1 u.p.b. Zarzut naruszenia tej regulacji jest zatem pozbawiony podstaw.

Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 24 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego komisji (UE) nr 809/2014. Zgodnie z tym przepisem właściwy organ przeprowadza inspekcje fizyczne w terenie, w przypadku gdy fotointerpretacja ortoobrazów (satelitarnych lub lotniczych) nie dostarcza wyników, które pozwalają na wyciągnięcie ostatecznych wniosków, satysfakcjonujących właściwy organ,

w odniesieniu do kwalifikowalności lub właściwej powierzchni obszaru, który jest przedmiotem kontroli administracyjnej lub kontroli na miejscu. Organ nie miał wątpliwości co do wyników przeprowadzonej kontroli administracyjnej obrazującej obszary nieuprawnione do płatności. Zdjęcia z ortofotomapy pozwoliły na prawidłowe ustalenie powierzchni i wychwycenie gruntów wyłączonych z produkcji. Organ nie miał zatem obowiązku przeprowadzenie kontroli na miejscu.

Pozbawiony podstaw jest ponadto zarzut naruszenia art. 37 ust. 6 i 7 u.p.b.

w związku z art. 41 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014, które to przepisy odnoszą się do sprawozdań z kontroli na miejscu, a takowej

w rozpatrywanym przypadku nie przeprowadzono.

Podobnie należało ocenić sugestię autora skargi, co do zastosowania przez organ tolerancji pomiaru zgodnie z treścią art. 38 ust. 4 rozporządzenia Komisji (UE) nr 809/2014. Przepis ten umiejscowione zostały w rozdziale III tego aktu Kontrole na miejscu w ramach systemu zintegrowanego, sekcji II Kontrole na miejscu

w odniesieniu do wniosków o przyznanie pomocy w ramach systemów pomocy obszarowej oraz wniosków o płatność w ramach środków wsparcia obszarowego.

Z powyższego wynika, że tolerancja pomiaru jest określana w odniesieniu do każdej działki rolnej tylko podczas kontroli na miejscu wykonywanej w gospodarstwie. Natomiast, jak trafnie zauważył organ, w przedmiotowej sprawie powierzchnię kwalifikującą się do płatności ustalono na podstawie analizy ortofotomap. Powyższy zarzut nie mógł zostać zatem uwzględniony.

Niezasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 64 ust. 2 lit. c rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013. Przepis ten stanowi, że nie nakłada się kar administracyjnych w przypadku gdy niezgodność jest wynikiem błędu właściwego organu lub innego organu oraz w przypadku gdy błąd ten nie mógł zostać w rozsądny sposób odkryty przez osobę, której dotyczy kara administracyjna. Niezgodność deklaracji powierzchni przez rolnika nie była wynikiem błędu oczywistego (tj. takiego, który musi być wykryty na podstawie danych zawartych we wniosku o przyznanie płatności i danych zawartych w dokumentach dołączonych do wniosku), ani wynikiem błędu organu. Ponadto, Skarżący nie wykazała skutecznie, iż nie ponosi winy za zadeklarowanie we wniosku nieprawidłowych danych.

Na uwzględnienie nie zasługuje zarzut naruszenia art. 15 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 640/2014, przewidujący wyjątki od stosowania kar administracyjnych. Zgodnie z tym przepisem, kar administracyjnych przewidzianych w niniejszym rozdziale nie stosuje się w odniesieniu do części wniosku o przyznanie pomocy lub wniosku o płatność, co do których beneficjent poinformował właściwy organ na piśmie, że wniosek o przyznanie pomocy lub wniosek o płatność jest nieprawidłowy lub stał się niepoprawny od czasu jego złożenia, chyba że właściwy organ powiadomił wcześniej beneficjenta o zamiarze przeprowadzenia kontroli na miejscu lub o jakichkolwiek niezgodnościach we wniosku o przyznanie pomocy lub wniosku o płatność. Ponadto, podane przez beneficjenta informacje, o których mowa w ust. 1, powodują dostosowanie wniosku o przyznanie pomocy lub wniosku

o płatność do faktycznej sytuacji. W rozpatrywanym przypadku nie wystąpiła sytuacja objęta hipotezą wskazanej normy.

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Dlatego też orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.

z 2016 r. poz. 718 ze zm.).