Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1142/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-12-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Finanse publiczne
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 26b, art. 48a ust. 2
journal: Dz.U. 2020 poz 426
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych - t.j.
journal: Dz.U.UE.L 2014 nr 187 poz 1 art. 33
law: Rozporządzenie Komisji (UE) NR 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w  zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Marek Krawczak, Sędzia WSA - Andrzej Kania (spr.), Sędzia WSA - Bożena Zwolenik, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi P. sp.j. K.N. i Spółka z siedzibą w L. na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości dofinansowania do wynagrodzeń pracownika niepełnosprawnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2020 r. nr [...],[...]Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej jako: "organ" "Prezes PFRON"), po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego przez Przedsiębiorstwo Wielobranżowe [...]sp. j. K. N. i spółka (dalej jako: "Skarżąca", "Strona" lub "Spółka") utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] lutego 2020 r., nr [...],[...]ustalającej Stronie wysokość dofinansowania do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego A. K. za okres sprawozdawczy październik 2019 r. w kwocie 0 zł.

Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym.

Strona przekazała wniosek o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego za okres sprawozdawczy październik 2019 r. w terminie, o którym mowa w § 4 ust. 1 oraz ust. 4 rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 22 czerwca 2016 r. w sprawie miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych (Dz. U. z 2016 r.; poz. 951), tj. do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, którego dotyczył.

Fundusz w oparciu o art. 26c ust. 3 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 426, dalej jako: "ustawa o rehabilitacji"), poinformował Skarżącą, że wyliczona przez nią wysokość przysługującego miesięcznego dofinansowania do wynagrodzenia zatrudnionej osoby niepełnosprawnej za październik 2019 r. oraz kwota dofinansowania wyliczona przez organ różnią się. Przyczyną rozbieżności w wyliczonej kwocie były posiadane przez Fundusz informacje pozwalające stwierdzić, że pracownik A. K. nie został zatrudniony w warunkach efektu zachęty.

W konsekwencji powyższego Strona zwróciła się z wnioskiem o wydanie decyzji o wysokości przysługującego dofinansowania za październik 2019 r. Swoje żądanie oparła o treść art. 26 c ust. 4 ustawy o rehabilitacji.

Pismem 13 stycznia 2020 r. wyznaczono Spółce siedmiodniowy termin na zapoznanie się i wypowiedzenie w przedmiocie zebranego w sprawie materiału dowodowego. Strona skorzystała z przysługującego jej prawa kierując do organu pismo z 21 stycznia 2020 r.

Decyzją z dnia [...] lutego 2020 r. Prezes PFRON ustalił Stronie wysokość dofinansowania do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego A. K. za okres sprawozdawczy październik 2019 r. w kwocie 0 zł.

W uzasadnieniu organ wskazał, że z dokumentów będących w posiadaniu organu wynika, że umowa o pracę z pracownikiem A. K. została zawarta w dniu [...] maja 2007 r. Orzeczenie o stopniu niepełnosprawności dla ww. pracownika wydane zostało zaś w dniu 1 maja 2016 r., natomiast pracodawca dokument, potwierdzający ten fakt, otrzymał w dniu 1 lipca 2016 r. Skarżąca wystąpiła z pierwszym wnioskiem o dofinansowanie dla pracownika niepełnosprawnego w czerwcu 2019 r. Pracodawca, dla którego dofinansowanie stanowi pomoc publiczną, powinien wnioskować o wypłatę dofinansowania za wszystkie miesiące, za które spełnia warunki do uzyskania dofinansowania. Jednym z warunków otrzymania przez pracodawcę pomocy publicznej w formie dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych jest możliwość uznania pomocy za konieczną. Udziela się jej obowiązkowo pod warunkiem spełnienia warunków ustawowych, jednak zawsze na wniosek pracodawcy. Złożenie wniosku świadczy zarówno o zainteresowaniu pracodawcy dofinansowaniem, jak i o tym, że uznaje on pomoc za konieczną do dalszej realizacji działania wspieranego. Dlatego jeśli miesięczne dofinansowanie do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego stanowi pomoc publiczną, to wniosek o wypłatę tej pomocy powinien być składany zawsze, gdy pracodawca spełnia warunki do jej otrzymania. Jeżeli pracodawca może otrzymać pomoc, a nie złoży wniosku o dofinansowanie, to oznacza to, że nie wnioskuje o pomoc mu należną, a w konsekwencji - że pomoc ta nie jest mu niezbędna. W związku z powyższym dofinansowanie na pracownika A.K. nie przysługuje.

Strona w dniu 20 lutego 2020 r. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Decyzją z dnia [...] maja 2020 r. organ utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...]lutego 2020 r.

Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie organ przywołał treść art. 26b ust. 4 ustawy o rehabilitacji, w świetle którego jeżeli zatrudnienie nowych pracowników niepełnosprawnych w danym miesiącu, u pracodawcy wykonującego działalność gospodarczą, nie powoduje u tego pracodawcy wzrostu netto zatrudnienia ogółem miesięczne dofinansowanie na nowo zatrudnionego pracownika niepełnosprawnego nie przysługuje, jeżeli jego zatrudnienie nastąpiło w wyniku rozwiązania umowy o pracę z innym pracownikiem. Wyjątkiem od powyższego jest sytuacja, w której umowa o pracę uległa rozwiązaniu:

1) z przyczyn określonych w art. 52 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2019 r., poz. 1040), czyli w razie ciężkiego naruszenia przez pracownika podstawowych obowiązków pracowniczych;

2) za wypowiedzeniem złożonym przez pracownika;

3) na mocy porozumienia stron;

4) wskutek przejścia pracownika na rentę z tytułu niezdolności do pracy;

5) z upływem czasu, na który została zawarta;

6) z dniem ukończenia pracy, dla której wykonania była zawarta.

Ponadto zgodnie z art. 26b ust. 5 ustawy o rehabilitacji jeżeli nie są spełnione warunki, o których mowa powyżej, miesięczne dofinansowanie na nowo zatrudnionego pracownika niepełnosprawnego przysługuje w przypadku, gdy jego miejsce pracy powstało w wyniku:

1) wygaśnięcia umowy o pracę;

2) zmniejszenia wymiaru czasu pracy pracownika - na jego wniosek.

Prezes PFRON zaznaczył, iż zgodnie z treścią art. 2a ust. 1 ustawy o rehabilitacji osobę niepełnosprawną wlicza się do stanu zatrudnienia osób niepełnosprawnych począwszy od dnia przedstawienia pracodawcy orzeczenia potwierdzającego niepełnosprawność.

Organ potwierdził ustalone w ramach poprzednio wydanej decyzji okoliczności faktyczne, tj. że pracownik A. K. został zatrudniony w dniu [...] maja 2007 r. Pierwsze orzeczenie o stopniu niepełnosprawności (stopień lekki) dla ww. pracownika zostało wydane w dniu 3 czerwca 2016 r. (do dnia 31 maja 2019 r.) natomiast pracodawca dokument, potwierdzający ten fakt, otrzymał w dniu 1 lipca 2016 r. Kolejne orzeczenie o stopniu niepełnosprawności (stopień umiarkowany) dla ww. pracownika zostało wydane w dniu 18 czerwca 2019 r. Pracodawca otrzymał pierwsze orzeczenie o stopniu niepełnosprawności A.K. w dniu[...]lipca 2016 r., a pierwszy wniosek Wn-D o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzenia ww. pracownika został złożony do Funduszu za okres sprawozdawczy czerwiec 2019 r. w związku z powyższym, w ocenie organu, miesięczne dofinansowanie na ww. pracownika nie przysługuje.

Prezes PFRON zaznaczył, że zgodnie z motywami 18 i 54 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz. Urz. UE L 187 z 26.6.2014 r., s. 1) pomoc publiczna w formie miesięcznego dofinansowania do wynagrodzenia ma na celu zachęcenie przedsiębiorstw do zwiększenia poziomów zatrudnienia osób niepełnosprawnych, a warunkiem jej otrzymania jest uznanie pomocy za konieczną (art. 107 TFUE). Komisja Europejska stwierdziła w motywie 18, że "aby mieć pewność, że pomoc jest niezbędna i zachęca do rozwoju dalszej działalności lub projektów, niniejsze rozporządzenie nie powinno mieć zastosowania do pomocy na działalność, którą i tak beneficjent by prowadził, nawet w przypadku braku pomocy". Zatem złożenie wniosku Wn-D świadczy zarówno o zainteresowaniu pracodawcy dofinansowaniem, jaki o tym, że uznaje on pomoc za konieczną do dalszej realizacji działania wspieranego. Dlatego jeśli miesięczne dofinansowanie do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego stanowi pomoc publiczną, to wniosek o wypłatę tej pomocy powinien być składany zawsze, gdy pracodawca spełnia warunki do otrzymania tej pomocy. Jeżeli bowiem pracodawca może otrzymać pomoc (ponieważ spełnia prawnie określone warunki do jej otrzymania), a nie złoży wniosku o dofinansowanie, to oznacza to, że nie wnioskuje o pomoc mu należną, a w konsekwencji — że pomoc ta nie jest mu niezbędna (konieczna).

Na powyższą decyzję Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Strona, zarzucając naruszenie:

a) przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie naruszenie art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej jako: "k.p.a.") w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji, z uwagi na zawarcie w niej zbyt ogólnych stwierdzeń oraz brak sprecyzowania uzasadnienia, a także wykazania, z jakich powodów Organ ustalił wysokość dofinansowania do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego – A. K. za okres sprawozdawczy październik 2019 roku w kwocie 0 zł,

b) przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w szczególności poprzez brak ustalenia okoliczności przemawiających za tym, że pracodawca, tj. Spółka, spełnia wymogi, o których mowa w art. 26a ust. 1 oraz art. 26b ustawy o rehabilitacji, mimo że bezsprzecznie wynikało to z ich treści,

c) przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 26a ust. 1 oraz art. 26b ustawy o rehabilitacji poprzez ich niezastosowanie, a mianowicie poprzez uznanie, iż Spółce nie przysługuje ze środków Funduszu miesięczne dofinansowanie do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego – A. K..

Przy tak sformułowanych zarzutach Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Prezes PFRON podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 powołanej wyżej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez Sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Mając na uwadze ww. kryteria kontroli sądowej stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

W dniu 22 grudnia 2020 r. w związku z objęciem Miasta Stołecznego Warszawy obszarem czerwonym, mając na względzie zarządzenie nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w Naczelnym Sądzie Administracyjnych działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażeniu wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem Miasta Stołecznego Warszawy obszarem czerwonym oraz zarządzenie nr 21 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 2020 r. w sprawie wdrożenia w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażeniem wirusem SARS-Cov-2 ustalonych w Zarządzeniu nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2020 r. o odwołaniu rozpraw i kontynuowaniu działalności orzeczniczej Sądu w trybie rozpoznawania spraw na posiedzeniach niejawnych sprawa niniejsza została przez Przewodniczącego Wydziału skierowana na posiedzenie niejawne w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374).

Odnosząc się do ram prawnych należy wskazać, że w świetle art. 26a ust. 1 ustawy o rehabilitacji pracodawcy przysługuje ze środków Funduszu miesięczne dofinansowanie do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego, o ile pracownik ten został ujęty w ewidencji zatrudnionych osób niepełnosprawnych, o której mowa w art. 26b ust. 1. Miesięczne dofinansowanie do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego przysługuje w kwocie:

1) 1800 zł - w przypadku osób niepełnosprawnych zaliczonych do znacznego stopnia niepełnosprawności;

2) 1125 zł - w przypadku osób niepełnosprawnych zaliczonych do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności;

3) 450 zł - w przypadku osób niepełnosprawnych zaliczonych do lekkiego stopnia niepełnosprawności (treść przepisu obowiązująca na październik 2019 r.)

Dodatkowo wskazać należy na treść art. 26b ust. 4 ustawy o rehabilitacji, zgodnie z którym jeżeli zatrudnienie nowych pracowników niepełnosprawnych w danym miesiącu u pracodawcy wykonującego działalność gospodarczą, nie powoduje u tego pracodawcy wzrostu netto zatrudnienia ogółem, miesięczne dofinansowanie na nowo zatrudnionego pracownika niepełnosprawnego nie przysługuje, jeżeli jego zatrudnienie nastąpiło w wyniku rozwiązania umowy o pracę z innym pracownikiem, chyba że umowa o pracę uległa rozwiązaniu:

1) z przyczyn określonych w art. 52 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy;

2) za wypowiedzeniem złożonym przez pracownika;

3) na mocy porozumienia stron;

4) wskutek przejścia pracownika na rentę z tytułu niezdolności do pracy;

5) z upływem czasu, na który została zawarta;

6) z dniem ukończenia pracy, dla której wykonania była zawarta.

Natomiast zgodnie z art. 26b ust. 5 ustawy o rehabilitacji, jeżeli nie są spełnione warunki, o których mowa w ust. 4, miesięczne dofinansowanie na nowo zatrudnionego pracownika niepełnosprawnego przysługuje w przypadku, gdy jego miejsce pracy powstało w wyniku:

1) wygaśnięcia umowy o pracę;

2) zmniejszenia wymiaru czasu pracy pracownika - na jego wniosek.

Przy czym należy zauważyć, że w myśl art. 26b ust. 6 ustawy o rehabilitacji wzrost netto zatrudnienia ogółem ustala się w stosunku do przeciętnego zatrudnienia ogółem w okresie poprzedzających 12 miesięcy.

Przedstawione ograniczenie związane z zatrudnianiem nowych pracowników niepełnosprawnych ma na celu wyeliminowanie sytuacji, gdy pracodawca zwalnia pracowników pełnosprawnych po to, by na ich stanowisku zatrudnić osobę niepełnosprawną uprawniającą do uzyskania dofinansowania lub innej pomocy ze środków publicznych. Dla ustawodawcy krajowego obowiązek ustanowienia takiej regulacji wynika z art. 33 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz. U. UE. L z dnia 26 czerwca 2014 r., nr 187, s. 1 z późn. zm., dalej jako: "rozporządzenie 651/2014") (zob. Włodarczyk Mirosław (red.), Ustawa o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Komentarz do art. 26a, opublikowano: WK 2015).

W myśl art. 33 ust. 1 rozporządzenia 651/2014 pomoc na zatrudnianie pracowników niepełnosprawnych jest zgodna z rynkiem wewnętrznym w rozumieniu art. 107 ust. 3 Traktatu i wyłączona z obowiązku zgłoszenia, o którym mowa w art. 108 ust. 3 Traktatu, jeżeli spełnione są warunki ustanowione w niniejszym artykule i w rozdziale I. Za koszty kwalifikowalne uznaje się koszty płacy w danym okresie zatrudnienia pracownika niepełnosprawnego (art. 33 ust. 2 rozporządzenia 651/2014).

Z kolei w art. 33 ust. 3 rozporządzenia 651/2014 wyjaśniono, że jeżeli rekrutacja takich pracowników nie powoduje wzrostu netto liczby pracowników w danym przedsiębiorstwie w porównaniu ze średnią za poprzednie 12 miesięcy, powodem zwolnienia zapełnionego w ten sposób etatu lub etatów jest dobrowolne rozwiązanie stosunku pracy, niepełnosprawność, przejście na emeryturę z powodu osiągnięcia wieku emerytalnego, dobrowolne zmniejszenie wymiaru czasu pracy lub zgodne z prawem zwolnienie za naruszenie obowiązków pracowniczych, a nie redukcja etatu.

Mając na uwadze powyżej przedstawione przepisy trzeba stwierdzić, że dofinansowanie do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego jest instrumentem zachęty do zatrudniania osób niepełnosprawnych (podobnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 grudnia 2019 r., wydanym w sprawie o sygn. akt I GSK 722/19).

Nie można nadto pominąć treści motywu 18 rozporządzenia 651/2014, w świetle którego aby mieć pewność, że pomoc jest niezbędna i zachęca do rozwoju dalszej działalności lub projektów, niniejsze rozporządzenie nie powinno mieć zastosowania do pomocy na działalność, którą i tak beneficjent by prowadził, nawet w przypadku braku pomocy. Pomoc powinna być wyłączona z obowiązku zgłoszenia na mocy niniejszego rozporządzenia tylko wówczas, gdy prace dotyczące realizacji projektu lub działań objętych pomocą rozpoczęto po przedłożeniu przez beneficjenta pisemnego wniosku o pomoc.

Przenosząc powyższe wywody na grunt niniejszej sprawy z zebranego materiału dowodowego bezspornie wynika, że pracownik A. K. został zatrudniony w dniu [...] maja 2007 r. Pierwsze orzeczenie o stopniu niepełnosprawności (stopień lekki) dla powyższego pracownika zostało wydane w dniu 3 czerwca 2016 r. (do dnia 31 maja 2019 r.), natomiast pracodawca dokument, potwierdzający ten fakt, otrzymał w dniu 1 lipca 2016 r. Kolejne orzeczenie o stopniu niepełnosprawności (stopień umiarkowany) dla wyżej wymienionego pracownika zostało wydane w dniu 18 czerwca 2019 r. Pracodawca otrzymał zaś pierwsze orzeczenie o stopniu niepełnosprawności A.K. w dniu 1 lipca 2016 r., a pierwszy wniosek Wn-D o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzenia ww. pracownika został złożony do Funduszu za okres sprawozdawczy czerwiec 2019 r. Tym samym pomiędzy dniem powzięcia informacji przez pracodawcę o niepełnosprawności pracownika, a dniem złożenia wniosku o dofinansowanie upłynął okres prawie trzech lat. Strona w treści skargi, ani w toczącym się postępowaniu administracyjnym nie neguje powyższych okoliczności.

W ocenie słusznie zatem organ, w oparciu o prawidłowo ustalony stan faktyczny, uznał, że brak złożenia wniosku o dofinansowanie, gdy spełnione były przez Spółkę przesłanki do jej uzyskania, świadczy, że pomoc ta nie była jej konieczna w rozumieniu powyższego rozporządzenia 651/2014. Tym samym nie powinna jej być przyznana.

W odniesieniu do zarzutów sformułowanych w skardze Sąd nie dostrzega wskazanych przez Stronę naruszeń prawa. Ponownie należy bowiem wskazać, że organ prawidłowo ustalił stan faktyczny nie naruszając art. 7, art. 77 oraz art. 80 k.p.a., a uzasadnienie decyzji zawiera wszelkie wymagane prawem jego elementy.

W ocenie Sądu art. 26b ust. 6a ustawy o rehabilitacji, w świetle którego przepisu ust. 6 nie stosuje się w przypadku pracownika, którego niepełnosprawność powstała w trakcie zatrudnienia u pracodawcy ubiegającego się o miesięczne dofinansowanie nie może mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawie. Jak wskazano powyżej konieczność udzielonej pomocy jest istotna w świetle unormowań rozporządzenia 651/14. Zgodnie zaś z art. 48 a ust. 2 ustawy o rehabilitacji środki Funduszu przyznane pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą na podstawie art. 26, art. 26a, art. 26d i art. 32 ust. 1 pkt 2 stanowią pomoc na zatrudnienie pracowników niepełnosprawnych w rozumieniu rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz. Urz. UE L 187 z 26.06.2014, str. 1). Skarżąca nie ma zatem racji, iż w związku z wprowadzeniem art. 26b ust. 6a ustawy o rehabilitacji nie ma znaczenia ocena czy pomoc udzielona byłaby konieczna. Nie można również pominąć treści motywu 54 rozporządzenia 651/14, w świetle którego pewne kategorie pracowników znajdujących się w szczególnie niekorzystnej sytuacji lub niepełnosprawnych wciąż mają trudności z wejściem na rynek pracy i pozostaniu na nim. W związku z tym organy publiczne mogą stosować środki mające na celu zachęcenie przedsiębiorstw do zwiększenia poziomów zatrudnienia tych kategorii pracowników, zwłaszcza osób młodych. Jako że koszty zatrudnienia stanowią część zwykłych kosztów operacyjnych każdego przedsiębiorstwa, pomoc na zatrudnienie pracowników znajdujących się w szczególnie niekorzystnej sytuacji lub pracowników niepełnosprawnych powinna mieć pozytywny wpływ na poziomy zatrudnienia wspomnianych kategorii pracowników i nie powinna zaledwie umożliwiać przedsiębiorstwom ograniczenie kosztów, które musiałyby ponieść w przypadku nieotrzymania pomocy. Pomoc taka powinna być więc wyłączona z obowiązku zgłoszenia, jeśli istnieje prawdopodobieństwo, że przyczyni się ona do wejścia lub ponownego wejścia tych kategorii pracowników na rynek pracy i pozostania na nim. Zgodnie z Komunikatem Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Gospodarczego i Komitetu Regionów - Europejska strategia w sprawie niepełnosprawności 2010-2020: Odnowione zobowiązanie do budowania Europy bez barier 18, główne elementy strategii UE w sprawie niepełnosprawności łączą przeciwdziałanie dyskryminacji, promowanie równych szans i środków aktywnej integracji oraz odzwierciedlają Konwencję Narodów Zjednoczonych o prawach osób niepełnosprawnych, do której przystąpiła UE i większość państw członkowskich. Niniejsze rozporządzenie powinno odnosić się do pomocy dla pracowników niepełnosprawnych w rozumieniu art. 1 Konwencji.

Art. 26b ust. 6a ustawy o rehabilitacji, w ocenie Sądu, należy rozpatrywać właśnie na tle środków pozwalających pozostać osobom niepełnosprawnym na rynku pracy. Mogą bowiem występować sytuacje, w których osoba stająca się osobą niepełnosprawną może być zagrożona utratą pracy z powodu jej ograniczeń. Tym samym uzyskanie przez pracodawcę dofinansowania do jej wynagrodzenia będzie zachętą dla niego do dalszego zatrudniania osób niepełnosprawnych. W tym znaczeniu dofinansowanie stanowiło będzie pomoc konieczną w rozumieniu unormowań rozporządzenia 651/14.

Art. 26b ust. 6a ustawy o rehabilitacji nadto pozwala pracodawcy na uzyskanie dofinansowanie do wynagrodzenia danego pracownika, wówczas gdy ulegnie zmianie jego status, tj. niepełnosprawność powstanie w trakcie okresu zatrudnienia. W niniejszej sprawie ustalono jednakże, że niepełnosprawność pracownika powstała i o tym fakcie pracodawca uzyskał wiedzę prawie trzy lata przed złożeniem wniosku o dofinansowanie. Już bowiem pierwsze orzeczenie o stopniu niepełnosprawności (stopień lekki) dla powyższego pracownika zostało wydane w dniu 3 czerwca 2016 r. (do dnia 31 maja 2019 r.), natomiast pracodawca dokument, potwierdzający ten fakt, otrzymał w dniu 1 lipca 2016 r. Kolejne orzeczenie o stopniu niepełnosprawności (stopień umiarkowany) dla wyżej wymienionego pracownika zostało wydane w dniu 18 czerwca 2019 r. Art. 26 b ust. 6a ustawy o rehabilitacji wyłącza zaś stosowanie ust. 6 tej normy prawnej w przypadku uzyskania statusu osoby niepełnosprawnej bez względu na stopień niepełnosprawności, a nie ze względu na zmianę stopnia niepełnosprawności.

Mając zatem na uwadze treść art. 26 ust. 6a ustawy o rehabilitacji (dotyczy przypadku uzyskania statusu osoby niepełnosprawnej) oraz unormowania rozporządzenia 651/14 dotyczące z jednej strony pomocy o charakterze niezbędnym, z drugiej strony traktujące o środkach umożliwiających pozostanie osobom niepełnosprawnym na rynku pracy, w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy organ słusznie uznał, że dofinansowanie do wynagrodzenia osoby niepełnosprawnej nie przysługuje Skarżącej. Uzyskanie bowiem wiedzy przez pracodawcę o niepełnosprawności pracownika w 2016 r. nie miało żadnego wpływu na jego decyzję co do dalszego zatrudniania tej osoby. Tym samym nie składając wniosku o dofinansowanie potwierdził on, że pomoc nie była mu niezbędna. W 2019 roku, tj. gdy nastąpiła zmiana stopnia niepełnosprawności powyższego pracownika, Spółka wystąpiła o przedmiotowe dofinansowanie do wynagrodzenia osoby niepełnosprawnej. Art. 26b ust. 6a nie może mieć jednak w tym zakresie znaczenia, bowiem stanowi on, o czym powyżej, o uzyskaniu statusu osoby niepełnosprawnej, a nie o zmianie stopnia niepełnosprawności.

Końcowo w zakresie kwestii rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym należy wskazać, że rozpatrzenie sprawy w tym trybie zostało oparte o art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374, dalej jako: "uCOVID-19"). W świetle tego przepisu Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Zgoda Strony na rozpoznanie w tym trybie zatem nie jest konieczna. Przeprowadzenie posiedzenia niejawnego w tym przypadku jest uzależnione od uznania, że rozprawa mogłaby wywołać nadmierne zagrożenie dla życia i zdrowia osób w niej uczestniczących. Mając na uwadze, że Miasto Stołeczne Warszawa, będące siedzibą tutejszego Sądu, zostało objęte tzw. obszarem czerwonym przesłanka powyższa została spełniona. Powyższe stanowisko jest zgodne z poglądem zawartym w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2020 r., wydanej w sprawie o sygn. akt II OPS 6/19, zgodnie z którą przepis art. 15zzs4 ust. 3 uCOVID-19 należy traktować jako "szczególny" w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 p.p.s.a. Prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19, a w obecnym stanie faktycznym istnieją takie okoliczności, które w zarządzonym stanie pandemii, w pełni nakazują uwzględnianie rozwiązań powyższej ustawy w praktyce działania organów wymiaru sprawiedliwości.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.