Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1333/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-01-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 169 ust. 1 pkt 1, art. 256 ust. 2, art. 153, art. 164, art. 255(8) ust. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1410
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej - tekst jednolity
article: art. 100
journal: Dz.U. 1964 nr 43 poz 296
law: Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego.
article: art. 12, art. 8,
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Protokolant ref. staż. Lili Zawadzka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi Z. N. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia w części prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (dalej organ), po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...] lutego 2016 r. wniosku D., z siedzibą w P., Republika Czeska (dalej "wnioskodawca"), o stwierdzenie wygaśnięcia w części prawa ochronnego na znak towarowy "K[...] TEMPO" o numerze [...], udzielonego na rzecz I. sp.j. z siedzibą w O. (aktualnie Z. N., dalej "uprawniona"), na podstawie art. 169 ust. 1 pkt 1 oraz art. 169 ust. 2 i art. 169 ust. 6 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 1410 ze zm.) oraz art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 ustawy Prawo własności przemysłowej, stwierdził z dniem 21 kwietnia 2012 r. wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy "K[...] TEMPO" o numerze [...] dla następujących towarów ujętych w klasach 2 i 3: środki do konserwacji elementów gumowych, elementów ze skóry sztucznej i naturalnej oraz z tworzyw sztucznych z wyjątkiem środków do konserwacji elementów gumowych w pojazdach, elementów ze skóry sztucznej i naturalnej w pojazdach oraz z tworzyw sztucznych w pojazdach (klasa 2); środki do pielęgnacji elementów gumowych, elementów ze skóry sztucznej i naturalnej oraz z tworzyw sztucznych z wyjątkiem środków do pielęgnacji elementów gumowych w pojazdach, elementów ze skóry sztucznej i naturalnej w pojazdach oraz z tworzyw sztucznych w pojazdach (klasa 3).

Urząd Patentowy RP, wydając powyższą decyzję, działał na podstawie art. 169 ust. 1 pkt 1, ust. 2 i ust. 6 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 776; dalej: "p.w.p.") oraz art. 98 k.p.c., w zw. z art. 256 ust. 2 p.w.p.

Do wydania ww. decyzji doszło w następującym stanie faktycznym.

W dniu 11 grudnia 2012 r. do Urzędu Patentowego RP wpłynął wniosek wnioskodawcy o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego z powodu nieużywania słowno-graficznego znaku towarowego "K[...] TEMPO" o numerze [...].

Powyższy znak został zarejestrowany na rzecz "I. spółka jawna z siedzibą w O. i przeznaczony do sygnowania następujących towarów ujętych w klasach 2 i 3: środki do konserwacji elementów gumowych, elementów ze skóry sztucznej i naturalnej oraz z tworzyw sztucznych (klasa 2); preparaty do czyszczenia powierzchni zewnętrznych i wewnętrznych pojazdów, zestawy kosmetyków samochodowych, szampony do mycia samochodów, środki do czyszczenia, mycia, polerowania i woskowania samochodów, środki nabłyszczające do powierzchni samochodowych, płyny do spryskiwaczy szyb samochodowych, środki do pielęgnacji elementów gumowych, elementów ze skóry sztucznej i naturalnej oraz z tworzyw sztucznych (klasa 3).

Za podstawę prawną swojego żądania wnioskodawca wskazał art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. Stwierdził, że uprawniony ze znaku od wielu lat nie używa tego oznaczenia w sposób rzeczywisty dla wskazanych wyżej towarów objętych rejestracją. Interes prawny w tej sprawie wnioskodawca wywiódł z art. 132 ust. 2 pkt 2 i art. 153 ust. 1 p.w.p. oraz wynikającej z tych unormowań ochrony wcześniej zarejestrowanego znaku towarowego wnioskodawcy. W jego ocenie ww. znak koliduje, w rozumieniu art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., ze znakiem "Tempo" o numerze [...], który jest przeznaczony do oznaczania następujących towarów ujętych w klasie 3: środki wybielające i inne substancje stosowane w praniu, środki do czyszczenia, polerowania, szorowania i ścierania, z wyjątkiem papieru ściernego, mydła, środki perfumeryjne, olejki eteryczne, kosmetyki, płyny do pielęgnacji włosów, pasta czyszcząca i/lub nabłyszczająca do konserwacji lakieru samochodowego, środek do czyszczenia karoserii pojazdów i powierzchni pojazdów, w szczególności nadwozia pojazdów. Wnioskodawca wniósł o stwierdzenie wygaśnięcia spornego prawa "w najwcześniejszej prawnie możliwej dacie".

W piśmie z dnia 22 kwietnia 2013 r. uprawniony wniósł o oddalenie powyższego wniosku oraz o zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie unieważnienia prawa ochronnego na sporny znak towarowy (sygn. akt [...]). Uprawniony stwierdził, że wnioskodawca nie wykazał w prawidłowy sposób swojego interesu prawnego. Podniósł, że wskazany jako podstawa interesu prawnego wnioskodawcy znak "Tempo" o numerze [...]w dacie zgłoszenia, jak i w dacie zarejestrowania spornego znaku, nie był znakiem zarejestrowanym. Wskazał również, że sporny znak oraz znak "Tempo" [...]nie są podobne, wobec czego nie ma pomiędzy nimi żadnej kolizji.

Uprawniony stwierdził ponadto, że zarzut wnioskodawcy jest bezpodstawny, ponieważ uprawniony używa spornego znaku do oznaczania towarów objętych prawem ochronnym, na dowód czego przedstawił kopie faktur VAT wystawionych za sprzedaż towarów oznaczanych znakiem "K2 TEMPO".

W piśmie z dnia 10 września 2013 r. wnioskodawca wniósł o oddalenie wniosku o zawieszenie postępowania.

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2013 r. Urząd Patentowy RP na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z art. 256 ust. 1 p.w.p odmówił zawieszenia postępowania w rozpatrywanej sprawie.

Na rozprawie w dniu 21 maja 2014 r. wnioskodawca przedstawił swoje stanowisko odnośnie istnienia interesu prawnego w niniejszej sprawie oraz powołał się na orzecznictwo sądowe w tym zakresie. Wskazał, że znak sporny oraz znak "Tempo" [...] są podobne ze względu na fakt, że dominuje w nich identyczne słowo "TEMPO". Stwierdził również, że znaki te są przeznaczone do oznaczania podobnych towarów. Wnioskodawca podkreślił, że interes prawny należy analizować w dacie złożenia wniosku w niniejszej sprawie, tj. na dzień 11 grudnia 2012 r., a w dniu tym znak "Tempo" [...] był już objęty prawem ochronnym.

Następnie w piśmie z dnia 21 lipca 2014 r. uprawniony ze znaku zarzucił, że wnioskodawca wskazał wadliwą podstawę prawną istnienia interesu prawnego w przedmiotowej sprawie, gdyż nie wykazał aktualności i bezpośredniości interesu prawnego. Uprawniony ponownie wniósł o zawieszenie postępowania w sprawie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie unieważnienia prawa ochronnego na sporny znak towarowy (sygn. akt [...]). Przedstawił również dowody na okoliczność używania spornego znaku w postaci m.in. rachunków, katalogów oferowanych produktów, materiałów dotyczących kampanii reklamowych, nagród, dyplomów i materiałów prasowych.

W piśmie z dnia 29 kwietnia 2015 r. wnioskodawca przedłożył kopię decyzji Urzędu Patentowego RP z dnia [...] kwietnia 2015 r., którą unieważniono w części sporne prawo ochronne na znak towarowy "K[...] TEMPO" o numerze [...], w zakresie następujących towarów ujętych w klasach 2 i 3: środki do konserwacji elementów gumowych w pojazdach, elementów ze skóry sztucznej i naturalnej w pojazdach oraz z tworzyw sztucznych w pojazdach; preparaty do czyszczenia powierzchni zewnętrznych i wewnętrznych pojazdów, zestawy kosmetyków samochodowych, szampony do mycia samochodów, środki do czyszczenia, mycia, polerowania i woskowania samochodów, środki nabłyszczające do powierzchni samochodowych, płyny do spryskiwaczy szyb samochodowych, środki do pielęgnacji elementów gumowych w pojazdach, elementów ze skóry sztucznej i naturalnej w pojazdach oraz z tworzyw sztucznych w pojazdach. Wobec powyższego wnioskodawca ograniczył wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak "K[...] TEMPO" [...] "do wszystkich towarów nie objętych ww. decyzją".

W piśmie z dnia 24 czerwca 2015 r. uprawniony wniósł o umorzenie postępowania z powodu braku interesu prawnego wnioskodawcy lub alternatywnie o zawieszenie niniejszego postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o unieważnienie prawa ochronnego na sporny znak towarowy (sygn. akt [...]).

Na rozprawie w dniu [...] października 2015 r. Urząd Patentowy RP postanowił na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. odmówić zawieszenia przedmiotowego postępowania.

Przy piśmie z dnia 7 grudnia 2015 r. wnioskodawca załączył kopię pisma Urzędu Patentowego z dnia [...] maja 2013 r., w którym sporny znak został przeciwstawiony znakowi "Tempo" [...] zgłoszonemu przez wnioskodawcę.

Wnioskodawca podniósł, że powyższe pismo potwierdza jego dotychczasowe twierdzenia o kolizyjności spornego znaku ze wszystkimi znakami wnioskodawcy zawierającymi słowo "TEMPO".

Na rozprawie w dniu [...] lutego 2016 r. wnioskodawca podtrzymał wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia w części prawa ochronnego na znak towarowy "K[...] TEMPO" o numerze [...].

Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. stwierdzono wygaśnięcie w części spornego prawa ochronnego na znak towarowy "K[...] Tempo". Organ wskazał, że wnioskodawca posiada interes prawny w stwierdzeniu wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy. Wnioskodawca wykazał bowiem, że posiada prawo ochronne na znak towarowy "Tempo" o numerze [...], który przeznaczony jest do sygnowania następujących towarów ujętych w klasie 3: środki wybielające i inne substancje stosowane w praniu, środki do czyszczenia, polerowania, szorowania i ścierania, z wyjątkiem papieru ściernego, mydła, środki perfumeryjne, olejki eteryczne, kosmetyki, płyny do pielęgnacji włosów, pasta czyszcząca i/lub nabłyszczająca do konserwacji lakieru samochodowego, środek do czyszczenia karoserii pojazdów i powierzchni pojazdów, w szczególności nadwozia pojazdów.

Organ wyjaśnił, że wnioskodawca wniósł o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy "K[...] TEMPO" o numerze [...] w zakresie następujących towarów ujętych w klasach 2 i 3: środki do konserwacji elementów gumowych, elementów ze skóry sztucznej i naturalnej oraz z tworzyw sztucznych z wyjątkiem środków do konserwacji elementów gumowych w pojazdach, elementów ze skóry sztucznej i naturalnej w pojazdach oraz z tworzyw sztucznych w pojazdach (klasa 2); środki do pielęgnacji elementów gumowych, elementów ze skóry sztucznej i naturalnej oraz z tworzyw sztucznych z wyjątkiem środków do pielęgnacji elementów gumowych w pojazdach, elementów ze skóry sztucznej i naturalnej w pojazdach oraz z tworzyw sztucznych w pojazdach (klasa 3).

Zdaniem organu, porównywane towary należało uznać za podobne ze względu na ich zbliżony charakter oraz przeznaczenie. Organ stwierdził także, że znaki towarowe "Tempo" i "K[...] TEMPO" są w wysokim stopniu podobne, ponieważ powtarzające się w nich słowo "tempo" jest elementem dominującym, zajmuje bowiem większą część powierzchni spornego znaku.

Mając na uwadze powyższe organ uznał, że sporne prawo ochronne przeszkadza wnioskodawcy w posługiwaniu się należącym do niego znakiem towarowym oraz stanowi barierę utrudniającą wykonywanie działalności gospodarczej na zasadach wolności, swobody, równości i konkurencyjności, gwarantowanych w art. 20 i art. 22 Konstytucji RP. Zdaniem organu wskazane przez wnioskodawcę okoliczności potwierdzają istnienie interesu prawnego w żądaniu stwierdzenia wygaśnięcia spornego prawa ochronnego.

Organ wskazał, że art. 169 ust. 1 pkt. 1 p.w.p. stanowi, że prawo ochronne na znak towarowy wygasa na skutek nieużywania zarejestrowanego znaku towarowego w sposób rzeczywisty dla towarów objętych prawem ochronnym w ciągu nieprzerwanego okresu pięciu lat, chyba że istnieją ważne powody jego nieużywania. W myśl tego przepisu termin, w którym rozpoczyna się ustawowy pięcioletni okres, zaczyna biec po dniu wydania decyzji o udzieleniu prawa ochronnego. W niniejszej sprawie wydanie decyzji nastąpiło w dniu [...] kwietnia 2007 r., zaś wnioskodawca wniósł o stwierdzenie wygaśnięcia przedmiotowego prawa ochronnego z najwcześniejszą prawnie możliwą datą, tj. z dniem 21 kwietnia 2012 r., wobec czego organ dokonując analizy używania spornego oznaczenia wziął pod uwagę okres: od 21 kwietnia 2007 r. do 21 kwietnia 2012 r.

Organ wyjaśnił, że uprawniony przedstawił na okoliczność używania spornego znaku liczne dokumenty w postaci: faktur sprzedaży VAT, rachunków, katalogów oferowanych produktów, materiałów dotyczących kampanii reklamowych, nagród, dyplomów i materiałów prasowych. Po przeanalizowaniu powyższych dowodów organ stwierdził, że nie potwierdzają one w analizowanym okresie czasu używania spornego znaku towarowego "K[...] TEMPO" w Polsce, w sposób rzeczywisty do oznaczania następujących towarów wskazanych w przedmiotowym wniosku: środki do konserwacji elementów gumowych, elementów ze skóry sztucznej i naturalnej oraz z tworzyw sztucznych z wyjątkiem środków do konserwacji elementów gumowych w pojazdach, elementów ze skóry sztucznej i naturalnej w pojazdach oraz z tworzyw sztucznych w pojazdach (klasa 2); środki do pielęgnacji elementów gumowych, elementów ze skóry sztucznej i naturalnej oraz z tworzyw sztucznych z wyjątkiem środków do pielęgnacji elementów gumowych w pojazdach, elementów ze skóry sztucznej i naturalnej w pojazdach oraz z tworzyw sztucznych w pojazdach (klasa 3).

Organ uznał, że z przedstawionych przez uprawnionego dokumentów w żaden sposób nie wynika, że sporne oznaczenie było używane do sygnowania wskazanych powyżej towarów. Dokumenty przedstawione przez uprawnionego w tym zakresie dotyczą bowiem zupełnie innych produktów, tj. past przeznaczonych do czyszczenia powierzchni pojazdów samochodowych. Przedłożone przez uprawnionego faktury sprzedaży VAT z okresu od 28 kwietnia 2010 r. do 18 stycznia 2011 r., które potwierdzają sprzedaż w sumie ponad 20 tysięcy sztuk produktu określonego jako "lekkościerna pasta z woskiem z nanocząsteczkami" organ uznał za niewystarczające. Z katalogów przedstawiających produkty uprawnionego jednoznacznie bowiem wynika, że spornym znakiem "K[...] TEMPO" sygnowana jest pasta woskowa lekkościerna przeznaczona do czyszczenia karoserii samochodowej oraz woskowania, nabłyszczania i konserwacji lakieru samochodowego. Żaden z dowodów przedstawionych przez uprawnionego nie potwierdza zatem oznaczania spornym znakiem towarów innych, niż produkty przeznaczone do karoserii i lakieru w pojazdach samochodowych.

Wobec powyższego organ stwierdził, że zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy potwierdza używanie spornego znaku do sygnowania past przeznaczonych do czyszczenia karoserii samochodowej oraz woskowania, nabłyszczania i konserwacji lakieru samochodowego, czyli towarów nie objętych przedmiotowym wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego. Stosowania spornego znaku do oznaczania past samochodowych nie można bowiem, zdaniem organu, uznać za równoznaczne z używaniem tego znaku do sygnowania past przeznaczonych do konserwacji i pielęgnacji powierzchni innych niż powierzchnie pojazdów samochodowych.

W ocenie organu uprawniony nie przedstawił materiałów dowodowych potwierdzających używanie spornego znaku do oznaczania towarów wskazanych we wniosku w analizowanym okresie w sposób rzeczywisty, lub wskazujących, że nieużywanie znaku było usprawiedliwione, gdyż żaden z dowodów przedłożonych przez uprawnionego nie dotyczył towarów objętych wnioskiem.

W związku z powyższym organ uznał, że w analizowanym okresie sporny znak towarowy "K[...] TEMPO" nie był używany w Polsce w sposób rzeczywisty do oznaczania tych towarów w rozumieniu art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. Ustalając, że znak "K[...] TEMPO" nie byt używany w obrocie w zakresie ww. towarów, organ stwierdził wygaśnięcie spornego prawa ochronnego w dacie, w której upływa pięcioletni termin określony w art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p., tj. dniem 21 kwietnia 2012 r.

Uprawniona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Urzędu Patentowego RP, wnosząc o jej uchylenie w całości i zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

I. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, dalej zwana: "ppsa"), a mianowicie:

1.1) Naruszenie art. 169 ust. 2 pwp w zw. z art. 28 kpa oraz w zw. z art. 132 ust. 2 pkt 2 pwp poprzez niewłaściwe ich zastosowanie w wyniku stwierdzenia interesu prawnego Wnioskodawcy w wygaszeniu spornego znaku w oparciu o jego prawo do znaku towarowego "Tempo" [...], pomimo że:

a) w dacie zgłoszenia, jak i rejestracji spornego znaku należący do Wnioskodawcy znak [...] nie był zarejestrowany;

b) sporny znak nie był wskazywany przez Urząd, ani nawet stronę uprawnioną, jako przeszkoda w udzieleniu wnioskodawcy prawa na znak [...];

c) sporny znak jest wyraźnie odmienny od przeciwstawionego mu znaku [...] pod względem graficznym, przez oparcie go na renomowanym znaku-logo "K[...]", zwłaszcza że sam wnioskodawca uznał sporny znak za różniący się od znaku [...];

d) sporny znak został wygaszony w zakresie towarów, dla których brak przeciwstawieństw, tj. towarów podobnych w wykazie towarów objętych rejestracją znaku wnioskodawcy [...];

e) sporny znak w okresie po zgłoszeniu przez wnioskodawcę znaku [...] nigdy nie był powoływany przez stronę uprawnioną w celu blokowania używania w/w znaku wnioskodawcy, ani nawet rejestracji na jego rzecz kolejnych znaków podobnych do znaku [...] (na pewno w zakresie towarów, dla których sporny znak został wygaszony zaskarżoną decyzją);

f) zgłoszenie spornego znaku nastąpiło po 6 latach używania go na rynku krajowym przez I. na własną rzecz przy pełnej wiedzy i akceptacji wnioskodawcy, a ponadto znak ten został wprost i to kilkakrotnie uznany przez wnioskodawcę za oznaczenie należące do spółki I. i wnioskodawca nie sprzeciwiał się przez wiele lat - jeszcze przed jego rejestracją - intensywnemu używaniu spornego znaku;

g) istnienie prawa ochronnego na sporny znak towarowy nie było nigdy wcześniej kwestionowane przez wnioskodawcę, i to przez wiele lat od daty zgłoszenia swojego znaku [...], aż do wszczęcia przedmiotowej sprawy;

h) wnioskodawca po 2005 r. właściwie nie używał w Polsce znaku [...], na którym oparł swój interes prawny w przedmiotowej sprawie, przechodząc na zupełnie odmienną grafikę, podobną do tej, którą ma sporny znak, niejako zawłaszczając ją;

1.2) naruszenie art. 169 ust. 2 pwp w zw. z art. 28 kpa i w zw. z art. 172 pwp poprzez niewłaściwe ich zastosowanie w wyniku ustalenia daty wygaszenia prawa na sporny znak na dzień 21.04.2012 r., podczas gdy znak wnioskodawcy [...], na którym oparty został jego interes prawny w przedmiotowej sprawie, został zarejestrowany dopiero niemal pól roku później, tj. w dniu 04.09.2012 r.;

1.3) naruszenie art. 7 kpa, a zarazem art. 77 § 1 i art. 80 kpa, jak też art. 107 § 3 kpa poprzez niezastosowanie tych przepisów w wyniku niewypełnienia określonych w tych przepisach obowiązków proceduralnych wskutek pominięcia i nieustalenia licznych okoliczności faktycznych o zasadniczym znaczeniu dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy w aspekcie interesu prawnego wnioskodawcy, w szczególności odnośnie kolizyjności spornego znaku względem znaku wnioskodawcy R-249129, tak pod względem podobieństwa zawartych w nich oznaczeń, jak i podobieństwa towarów, dla których są one oznaczone, oraz niezbadania dotyczących ich dowodów przedłożonych przez stronę uprawnioną, a które to okoliczności są wskazane w zarzucie z pkt 1.1 skargi, a ponadto w wyniku przyjęcia kolizyjności spornego znaku względem znaku wnioskodawcy [...] w zakresie towarów z klasy 02 i wygaszenia prawa na sporny znak w tym zakresie, mimo, że towary z tej klasy w przypadku porównywanych znaków były odmienne i Urząd nie wyjaśnił nawet dlaczego prawo ochronne na sporny znak w klasie 2 dotyczy wskazanych tam towarów występujących "w pojazdach", a zwłaszcza, że Wnioskodawca stracił interes prawny w wygaszeniu prawa na sporny znak w zakresie tych towarów wobec wykreślenia całej klasy 02 z ochrony znaku [...] w trakcie niniejszego postępowania - i to na długo przed wydaniem zaskarżonej decyzji), w sytuacji, gdy w decyzji tej fakt rezygnacji wnioskodawcy z ochrony swojego znaku dla towarów z klasy 02 nie został ustalony, ani nawet wskazany w jej uzasadnieniu, jak też nie został w ogóle zbadany pod względem kolizyjności obydwu znaków oraz zasadności wniosku, ani w jakikolwiek sposób wyjaśniony odnośnie do twierdzeń i argumentów strony uprawnionej, która fakt ten podniosła i udowodniła oraz argumentowała o jego znaczeniu dla rozstrzygnięcia sprawy w aspekcie interesu prawnego wnioskodawcy;

1.4) naruszenie art. 105 § 1 w zw. z art. 28 kpa oraz w zw. z art. 169 ust. 2 pwp poprzez niezastosowanie tego (pierwszego) przepisu i nieumorzenia przedmiotowego postępowania, podczas gdy zachodziły podstawy do zastosowania w/w przepisu i umorzenia postępowania z powodu braku interesu prawnego wnioskodawcy;

1.5) naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 kpa poprzez niezastosowanie tego przepisu i niezawieszenie postępowania, podczas gdy zachodziły podstawy do zastosowania w/w przepisu i zawieszenia postępowania, gdyż sprawa unieważnienia prawa do znaku wnioskodawcy [...] ([...]), na którym oparty został jego interes prawny w przedmiotowym postępowaniu, stanowiła zagadnienie prejudycjalne, od którego uprzedniego rozstrzygnięcia zależne jest wydanie decyzji w tym postępowaniu, jak również ze względu na zależność która zachodziła także między przedmiotowym postępowaniem o sprawą o unieważnienie spornego znaku ([...]), gdyż jej wynik rzutuje bezpośrednio na zakres przedmiotowy wniosku w niniejszej sprawie;

1.6) naruszenie art. 256 ust. 2 pwp w zw. z art. 100 kpc poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów w wyniku niezastosowania drugiego z nich w sytuacji, gdy w zaskarżonej decyzji uwzględniono wniosek nie w całości, lecz tylko w części w stosunku do tego, czego pierwotnie domagał się Wnioskodawca, a z czego (częściowo) odstąpił dopiero w końcowej fazie sporu i to pod wpływem decyzji o unieważnieniu prawa na sporny znak, wydanej w wyniku wszczęcia odrębnego postępowania przez niego samego, co powinno przemawiać na niekorzyść wnioskodawcy w aspekcie jego żądania w całokształcie sprawy spornej i tym samym powodować stosunkowe rozdzielenie kosztów lub wzajemne ich zniesienie w tej sprawie;

1.7) naruszenie art. 12 i art. 8 kpa w zw. z art. 255(8) ust. 2 pwp poprzez sporządzenie i doręczenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji po upływie niemal 2,5 roku od ogłoszenia tej decyzji;

2. naruszenie prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ppsa), a mianowicie:

- naruszenie art. 169 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 171 oraz w zw. z art. 153 pwp poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w wyniku przyjęcia, że prawo ochronne dotyczące znaku [...] w klasie 02 dotyczy towarów występujących "w pojazdach" może być wygaszone w zakresie takich towarów, podczas gdy wykaz towarów objętych w/w klasą w przypadku spornego znaku nie wskazuje wprost na tego rodzaju towary, tzn. na konkretne ich grupy (tu: występujące "w pojazdach"), wobec czego prawo do tego znaku nie może podlegać wygaszeniu w zakresie tak dowolne wydzielanych z tego wykazu poszczególnych grup towarów;

- w związku z powyższym naruszeniem Urząd uchybił też przepisom proceduralnym, tj. art. 7 i art. 107 § 3 kpa art. 169 ust. 2 pwp w zw. z art. 28 kpa, gdyż nie zbadał, ani też nie wyjaśnił w decyzji motywów, którymi się kierował przy wyodrębnieniu z wykazu towarów w klasie 02 -w przypadku spornego znaku - wskazanych tam towarów występujących tylko "w pojazdach", jak również nie zbadał ani nie wyjaśnił w decyzji, z jakich przyczyn interes prawny Wnioskodawcy wymagałby wygaszenia prawa na sporny znak także w zakresie tak sztucznie wyodrębnionych towarów, pomimo wygaszenia tego prawa dla właściwie identycznych towarów w klasie 03.

Skarżąca w uzasadnieniu zarzutów skargi przedstawiła argumentację prawną na ich poparcie.

Wniosła ponadto o zawieszenie postępowania w przedmiotowej sprawie przez Sąd, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ppsa, do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy z wniosku M. sp. z o.o. o unieważnienie przeciwstawionego znaku towarowego "Tempo" [...].

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, jak również wniosku o zawieszenie postępowania oraz podtrzymał prezentowane stanowisko w sprawie.

Wnioskodawca i uczestnik postępowania – D. z siedzibą w P., Republika Czeska, w piśmie procesowym z dnia 4 października 2018 r. wniósł o oddalenie wniosku o zawieszenia postepowania, jako niezasadnego.

Na rozprawie w dniu [...] stycznia 2019 r. Sąd oddalił wniosek Skarżącej w przedmiocie zawieszenia postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd uznał, że wnioskodawca – D. z siedzibą w P., Republika Czeska, (dalej też jako: "Spółka czeska") miała interes prawny w domaganiu się wygaszenia w części prawa ochronnego na znak towarowy "K[...]2 TEMPO" o numerze [...], tj. w zakresie następujących towarów ujętych w klasach 2 i 3: środki do konserwacji elementów gumowych, elementów ze skóry sztucznej i naturalnej oraz z tworzyw sztucznych z wyjątkiem środków do konserwacji elementów gumowych w pojazdach, elementów ze skóry sztucznej i naturalnej w pojazdach oraz z tworzyw sztucznych w pojazdach; środki do pielęgnacji elementów gumowych, elementów ze skóry sztucznej i naturalnej oraz z tworzyw sztucznych z wyjątkiem środków do pielęgnacji elementów gumowych w pojazdach, elementów ze skóry sztucznej i naturalnej w pojazdach oraz z tworzyw sztucznych w pojazdach.

Sąd podzielił stanowisko organu, że decydujące znaczenie w tym zakresie ma rzeczywisty stosunek konkurencji, jaki powstał pomiędzy stronami postępowania, w związku z rejestracją podobnych znaków towarowych.

Wskazać należy, że interes prawny zarówno w żądaniu unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy, jak również jego wygaszenia, musi być bezpośredni, konkretny i realny. Wnioskodawca musi bowiem wykazać szczególne okoliczności faktyczne, które sprawiają, że to właśnie jemu cudze prawo wyłączne "przeszkadza" w realizowaniu tej swobody w sposób, który uzasadnia przyznanie mu prawa do żądania ochrony prawnej. Zatem nie wszyscy uczestnicy obrotu gospodarczego, którzy muszą respektować cudze prawo wyłączne mają interes prawny i legitymację do żądania jego eliminacji. Interes prawny do wystąpienia z żądaniem eliminacji cudzego prawa wyłącznego ma jedynie ten podmiot, którego sfera prawna doznaje ograniczenia większego niż to, które wynika z przewidzianej prawem konieczności respektowania cudzego prawa wyłącznego. Dla wykazania interesu prawnego opartego na bardzo ogólnej normie prawnej, należy wskazać okoliczności, z których wynika, że sfery prawne uprawnionego (jego prawo do znaku towarowego) i wnioskodawcy (jego prawo do swobody działalności gospodarczej) zazębiają się w szczególny sposób, który uzasadnia wystąpienie z wnioskiem o ochronę prawną polegającą na eliminacji znaku (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2010 r., sygn. akt II GSK 335/09).

Podkreślić należy, że przy badaniu interesu prawnego wnioskodawcy ocenie podlega, czy funkcjonowanie w obrocie spornego znaku towarowego przeszkadza bezpośrednio, konkretnie i realnie swobodnemu prowadzeniu przez wnioskodawcę działalności gospodarczej oraz czy sposób funkcjonowania znaku towarowego uzasadnia udzielenie ochrony prawnej wnioskodawcy, którego swobodę znak ten ogranicza. Dopiero twierdząca odpowiedź na to pytanie pozwala na dalsze badanie, czy istniały przesłanki ustawowe do stwierdzenia wygaśnięcia znaku (vide: wyrok NSA z 21 listopada 2011 r., sygn. akt II GSK 1646/11 oraz wyrok NSA z 8 listopada 2017 r. sygn. akt II GSK 432/16).

Odnosząc powyższe wywody do okoliczności rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że z akt administracyjnych sprawy wynika, iż strony od początku lat 90-tych pozostawały w ścisłych kontaktach handlowych, które zakończyły się wskutek konfliktu stron, w związku z czym można stwierdzić, że strony pozostawały rzeczywistymi konkurentami, nie zaś potencjalnymi, zatem interes prawny wnioskodawcy w tej sprawie jest realny, konkretny i bezpośredni.

W związku z powyższym nie można w tym względzie podzielić zarzutów skargi, bowiem akcentowany przez skarżącą fakt, że sporny znak nigdy nie był wskazywany jako przeszkoda w rejestracji znaku z wyrazem "Tempo", jak też w dacie zgłoszenia spornego znaku nie był zarejestrowany, nie pozbawia Spółki czeskiej interesu prawnego, jako faktycznego konkurenta skarżącej na polskim rynku, nawet w sytuacji gdy był on wcześniej agentem reprezentującym wnioskodawcę na rynku polskim. W niniejszej sprawie kluczowa jest bowiem okoliczność uprzedniej współpracy wspólników uprawnionego z wnioskodawcą potwierdzona zawarciem przez wnioskodawcę w dniu 22 grudnia 1993 r. z I. sp. z o.o. umowy wyłącznej sprzedaży towarów oznaczonych znakiem towarowym TEMPO.

Wskazać należy, że w tym kontekście oraz istnienia interesu prawnego wnioskodawcy wypowiadał się już Naczelny Sąd Administracyjny w innych sprawach związanych ze znakiem towarowym "TEMPO". Przykładowo w podobnej sprawie (wyrok NSA z 9 maja 2012 r., sygn. akt II GSK 883/11) Sąd kasacyjny zwrócił uwagę, że relacje pomiędzy agentem a reprezentowanym przedsiębiorcą powstałe wskutek wieloletniej współpracy charakteryzują się tym, iż: (...) W relacji agent-reprezentowany przedsiębiorca ten pierwszy, co do zasady, na podstawie wieloletniej współpracy i pośredniczenia w zawieraniu umów z kontrahentami na towary przedsiębiorcy, ma pełną wiedzę w zakresie używanych przez reprezentowany podmiot znaków towarowych. Wyjątki od tego mają charakter marginalny i wystąpić mogą np. w sytuacji przedsiębiorców o rozbudowanej strukturze organizacyjnej bądź prowadzących działalność gospodarczą na wielu polach (agent reprezentuje przedsiębiorcę jedynie na jednym z nich). Powyższej relacji nie można jednak w prosty sposób odwrócić i zastosować w stosunku do przedsiębiorcy reprezentowanego przez agenta. Przedsiębiorca, w odróżnieniu od agenta, nie musi posiadać wiedzy o działalności tego ostatniego w zakresie innym niż wynikający z łączącego go stosunku prawnego agencji. Inaczej mówiąc, agent wie w sprzedaży jakich towarów przedsiębiorcy pośredniczy, zaś przedsiębiorca nie wie, jaką jeszcze inną działalność - poza stosunkiem agencji - prowadzi jego przedstawiciel.

Mając zatem na uwadze wcześniejszą współpracę stron (a ściślej współpracę Spółki czeskiej ze spółkami I., będącymi własnością rodziny N.), w ocenie Sądu, organ zasadnie uznał, że Spółka czeska posiada interes prawny w domaganiu się wygaszenia prawa ochronnego na sporny znak towarowy (vide: prawomocne wyroki WSA w Warszawie o sygn. akt VI SA/Wa 827/10 i VI SA/Wa 828/10).

W rozpoznawanej sprawie Sąd podzielił również stanowisko Urzędu Patentowego przyjęte jako podstawa oceny podobieństwa porównywanych oznaczeń. Zdaniem Sądu, z zebranego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że pierwszeństwo do oznaczenia produktów nazwą "Tempo" przysługuje wnioskodawcy, a zatem Spółce czeskiej. Oznacza to, że skarżącej nie przysługuje skuteczne uprawnienie do używania członu "Tempo" w oznaczeniu "K[...] TEMPO", odnośnie towarów objętych wnioskiem o wygaszenie spornego prawa. Sąd uważa, że w niniejszej sprawie istotne znaczenie z punktu widzenia legalności posługiwania się tym prawem ma kwestia współpracy stron zapoczątkowana jeszcze w latach 90-tych. Organ wskazał, że z przedłożonych do akt niniejszej sprawy opakowań wynika, że pasta "TEMPO" w tym czasie była sprowadzana do Polski w opakowaniach oznaczonych znakiem słowno-graficznym TEMPO, którego grafika jest podobna do szaty graficznej spornego znaku towarowego. Na opakowaniach tych, podobnie jak w spornym znaku towarowym, umieszczony jest bowiem wykonany dużymi pogrubionymi literami napis TEMPO, który niewątpliwie stanowi element dominujący. Oprócz znaku słowno-graficznego TEMPO znajduje się tam również szereg równoległych kolorowych kresek, na tle których umieszczony jest wizerunek samochodu, logo wnioskodawcy (D. P.) oraz jego norma zakładowa (PN: 26), natomiast uprawniony (I.) wskazany jest jako wyłączny dystrybutor, co oznacza, iż towar ten został wyprodukowany przez Spółkę czeską według jego normy zakładowej. Zdaniem Sądu ma też rację organ, że podobieństwa pomiędzy wskazanymi oznaczeniami nie eliminuje dodany przez stronę skarżącą (byłego agenta) element słowno - graficzny "K[...]", który występuje tylko w spornym znaku, gdyż nie ma on wystarczającego waloru wyróżniającego i tym samym odróżniającego go w obrocie od znaków towarowych wnioskodawcy "TEMPO". Za prawidłowe należało uznać także ustalenia organu dotyczące podobieństwa porównywanych towarów, iż we wskazanym zakresie posiadają one zbliżony charakter i przeznaczenie.

W ocenie Sądu niezasadny okazał się również podnoszony w skardze zarzut braku reakcji strony czeskiej i braku sprzeciwu na wprowadzaną do obrotu "serię" towarów oznaczonych spornym znakiem "K[...] TEMPO". W rozpoznawanej sprawie, dla stwierdzenia interesu prawnego wnioskodawcy istotny jest bowiem stan faktyczny na datę zgłoszenia znaku spornego czyli 6 kwietnia 2006 r., podczas gdy Spółka czeska zgłosiła swój przeciwstawiony znak do ochrony w dniu 29 grudnia 2005 r. co świadczy o zamiarze używania znaku "TEMPO" ([...]) w obrocie.

Przechodząc do zarzutu skargi obejmującego naruszenie prawa materialnego, a w szczególności art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. Sąd uznał, że zarzut ten nie jest zasadny, bowiem dowody przedstawione przez skarżącą w niniejszej sprawie na potwierdzenie faktycznego używania spornego oznaczenia w obrocie, w odniesieniu do wskazanych przez wnioskodawcę towarów, nie dowodzą tej okoliczności. Rację ma organ uznając, że dotyczą one innych produktów, tj. past przeznaczonych do czyszczenia powierzchni pojazdów samochodowych (vide: faktury sprzedaży VAT z okresu od 28 kwietnia 2010 r. do 18 stycznia 2011 r. produktu określonego jako "lekkościerna pasta z woskiem z nanocząsteczkami", jak również z katalogów przedstawiających produkty uprawnionego wynika, że znakiem "K[...] TEMPO" sygnowana jest pasta woskowa lekkościerna przeznaczona do czyszczenia karoserii samochodowej oraz woskowania, nabłyszczania i konserwacji lakieru samochodowego). Żaden z dowodów przedstawionych przez uprawnioną ze spornego znaku nie potwierdza zatem okoliczności oznaczania tym znakiem towarów innych, niż produkty przeznaczone do karoserii i lakieru w pojazdach samochodowych, a zwłaszcza towarów objętych przedmiotowym wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy. Sąd podziela przy tym pogląd organu, iż stosowania spornego znaku do oznaczania past samochodowych nie można uznać za równoznaczne z używaniem tego znaku do sygnowania past przeznaczonych do konserwacji i pielęgnacji powierzchni innych niż powierzchnie pojazdów samochodowych.

Sąd uznał za niezasadny także zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 256 ust. 2 p.w.p. w zw. z art. 100 k.p.c. poprzez niewłaściwe jego zastosowanie, skoro w zaskarżonej decyzji uwzględniono wniosek tylko w części, co powinno zdaniem skarżącej spowodować stosunkowe rozdzielenie kosztów postępowania lub wzajemne ich zniesienie. Należy bowiem mieć na uwadze fakt, że Spółka czeska, jako wnioskodawca w trakcie postępowania przed Urzędem Patentowym, w piśmie z 29 kwietnia 2015 r., sprecyzowała swój wniosek w ten sposób, że wniosła o stwierdzenie wygaśnięcia spornego prawa ochronnego na znak towarowy "K[...] TEMPO" w zakresie towarów ujętych w klasach 2 i 3, nie objętych decyzją Urzędu Patentowego z dnia [...] kwietnia 2015 r. w przedmiocie unieważnienia w części spornego prawa ochronnego na ten znak towarowy.

Z uwagi na fakt, że przepisy pwp nie ograniczają wnioskodawcy co do zakresu żądania wygaśnięcia prawa ochronnego, tj. w całości lub w części oraz na związanie organu granicami wniosku - Urząd Patentowy RP nie mógł stwierdzić wygaśnięcia spornego prawa ochronnego w zakresie szerszym, wykraczającym poza żądanie wnioskodawcy, natomiast brak jest przeszkód do uwzględnienia wniosku w węższym zakresie, jeżeli za takim rozstrzygnięciem przemawia wynik przeprowadzonego postępowania dowodowego. Nie ulega ponadto wątpliwości, że wygaszenie prawa ochronnego może dotyczyć jego części i odnosić się tylko do niektórych towarów, podobnie jak w przypadku unieważnienia takiego prawa (vide Sieńczyło-Chlabicz Joanna - Aspekty proceduralne i materialne unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy,193258/3, LEX).

Mając na uwadze ostateczną treść wniosku o wygaszenie prawa ochronnego Urząd Patentowy orzekł o całości żądania zawartego w tym wniosku, w związku z czym organ ten nie był zobowiązany do rozdzielenia kosztów postępowania lub też wzajemnego ich zniesienia. W konsekwencji nie doszło do naruszenia ww. przepisów przez organ.

Powyższe wywody zachowują aktualność także w kontekście zarzutu skargi w zakresie naruszenia art. 153 w zw. z art. 164 p.w.p. poprzez przyjęcie możliwości wygaszenia prawa ochronnego spornego znaku w klasie 2, czyli towarów nie występujących "w pojazdach", Skarżąca uważa, że skoro towary zawarte w wykazie towarów objętych w/w klasą w przypadku spornego znaku dotyczą takich towarów występujących "w pojazdach", zatem prawo do tego znaku nie może być wygaszone odnośnie takich właśnie towarów. Mając jednak na uwadze treść ww. decyzji z dnia [...] kwietnia 2015 r. o unieważnieniu w części spornego prawa oraz treść i zakres wniosku strony, czym Urząd Patentowy jest związany, rozgraniczenie towarów dokonane skarżoną decyzją należało uznać za dopuszczalne.

Zdaniem Sądu, żadnego wpływu na rozstrzygnięcie rozpatrywanej sprawy nie miała okoliczność sporządzenia uzasadnienia zaskarżonej decyzji po upływie ponad dwóch lat od jej ogłoszenia. Zasadność zarzutu naruszenia art. 12 i art. 8 k.p.a. w zw. z art. 255(8) ust. 2 p.w.p. nie może bowiem stanowić uzasadnionej podstawy do uwzględnienia niniejszej skargi. Do zwalczania tego rodzaju praktyki organu administracji służą bowiem inne środki prawne.

Sąd oddalił wniosek Skarżącej o zawieszenie przedmiotowego postępowania z urzędu do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy z wniosku M. Sp. z o.o. o unieważnienie prawa do znaku towarowego "Tempo" ([...]) należącego do wnioskodawcy, a będącego podstawą prawną jego wniosku w niniejszej sprawie i oparciem dla jego interesu prawnego (nr [...]). Sąd uznał, że wniosek jest niezasadny bowiem rozstrzygnięcie rozpoznawanej sprawy nie zależy od wyniku sprawy [...], gdyż dla oceny interesu prawnego wnioskodawcy znaczenie miał stan prawny obowiązujący w dacie zaskarżonej decyzji i przedmiotowe postępowanie mogło się toczyć. Dotyczy to także sprawy nr. [...] która została wcześniej rozpoznana przez sąd administracyjny (vide: wyrok z 17 sierpnia 2018 r. sygn. akt: VI SA/Wa 711/18).

Z powyższych względów Sąd uznał, że zarzuty skargi nie znajdują oparcia w przepisach prawa, a Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które ma obowiązek badać z urzędu, mogących mieć wpływ na wynik niniejszej sprawy. Z tych też powodów skargę należało oddalić, na podstawie art. 151 ppsa.