Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1398/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-01-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kuś (spr.), , Sędzia WSA Tomasz Janeczko, Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant specjalista Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi M. M.-K. i A. M. wspólników spółki cywilnej [...] s.c. z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę


UZASADNIENIE

1. Zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2021 r., nr [...] Wojewoda [...] (dalej: "Wojewoda", "organ odwoławczy") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735, dalej: "k.p.a.") oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm.; dalej: "p.b."), po rozpatrzeniu odwołania A.M. i M. M.wspólników spółki cywilnej D.s.c. z siedzibą w W. (dalej: "skarżąca"), od decyzji z [...] marca 2020 r., nr [...] Starosty [...] (dalej: "Starosta", "organ I instancji") zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

W wyniku wniosku E. S. i T. K. działających jako wspólnicy spółki cywilnej: "Z. s.c." (dalej: " inwestorzy"), Starosta decyzją z [...] marca 2020 r., nr [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego/kategoria obiektu budowlanego - I/, na działce ew. nr [...] obręb [...] przy ul. [...] w Z., bezpośrednio przy granicy z działką ew. nr [...] obręb [...].

Odwołanie od ww. decyzji w ustawowym terminie, wniosła skarżąca.

W uzasadnieniu ww. decyzji z [...] czerwca 2021 r. Wojewoda odwołał się do art. 28 ust. 1 p.b., art. 3 pkt 12 p.b., art. 35 ust. 1 p.b. i art 35 ust. 3 p.b. Ponadto na etapie postępowania odwoławczego, postanowieniem z [...] czerwca 2020 r., nr [...] Wojewoda zlecił Staroście przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Nieprawidłowości w dokumentacji projektowej zostały skorygowane w następujący sposób: oznaczono planowany zjazd na rysunku projektu zagospodarowania terenu oraz uzupełniono informacje w części opisowej, przedłożono uzgodnienia z poszczególnymi gestorami mediów, wyjaśniono ilości miejsc postojowych, dokonano ponownej analizy powierzchni biologicznie czynnej, uzupełniono i ujednolicono informacje o zagospodarowaniu wód opadowych, podano podstawę prawną na jakiej został wyznaczony obszar oddziaływania planowanej inwestycji, uzupełniono dokumentację o opinię geotechniczną, przedłożono ostateczną decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z [...] czerwca 2019 r., znak: [...].

Wojewoda zaznaczył, że na terenie inwestycji częściowo obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Miasta Z. w rejonie Alei [...] i ul. [...] - obszar II przyjęty uchwałą Rady Miasta [...] z dnia [...] września 2017 r., nr [...] (Dz. Urz. Woj. [...] [...] poz. [...]; dalej: "MPZP z [...] r."), zgodnie z którym działka nr ew. [...] obręb [...] w miejscowości Z., częściowo leży w granicach jednostki planistycznej oznaczonej symbolem 13-MN-tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Ponadto zaznaczył, że nieruchomość inwestycyjną obejmują ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Z. przyjętego uchwałą Rady Miasta [...] z dnia [...] lutego 2004 r., nr [...] (Dz. Urz. Woj. [...] [...] Nr [...] poz. [...]; zmienione uchwałą Rady Miasta [...] z dnia [...] marca 2008 r. Nr [...]; Dz. Urz. Woj. [...] [...] Nr [...] poz. [...]; dalej: "MPZP z [...] r."), zgodnie z którym działka nr ew. [...] obręb [...] w miejscowości Z., częściowo leży w granicach jednostki planistycznej oznaczonej symbolem MN 1 - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz w liniach rozgraniczających drogi dojazdowej oznaczonej symbolem 58KDD, a także w zasięgu strefy rzeki [...] i strefy występowania gruntów słabonośnych z poziomem wód gruntowych na głębokości 0,5-1,5 m p.p.t. Podniósł, że planowana inwestycja została zlokalizowana w całości na terenie oznaczonym symbolem planistycznym MN 1 objętym ustaleniami MPZP z 2004 r.. Część terenu inwestycyjnego objętego symbolem 13-MN określonym MPZP z 2017 r. pozostaje wolna od zabudowy.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że dla terenu oznaczonego symbolem planistycznym MN 1 obowiązują następujące ustalenia MPZP z 2004 r.: zasady zagospodarowania terenu przewidują zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wolnostojącą i bliźniaczą z dopuszczeniem usług w formie lokali usługowych wbudowanych w budynki mieszkalne oraz usługowych obiektów wolnostojących (§ 31 ust. 3 ww. planu), na działce może być realizowany 1 budynek mieszkalny wolnostojący lub połowa budynku bliźniaczego (§ 31 ust. 4 pkt 4 ww. planu), maksymalna wysokość zabudowy mieszkaniowej 2 kondygnacje naziemne użytkowe poddasze (§ 31 ust. 5 pkt 1 ww. planu), obowiązek realizacji dachów wysokich o nachyleniu połaci minimum 30° (§ 31 ust. 5 pkt 3 ww. planu), maksymalna intensywność dla zabudowy wolnostojącej - 0,8 (§ 31 ust. 5 pkt 4 ww. planu), powierzchnia biologicznie czynna nie może być mniejsza niż 60% powierzchni ogólnej działki (§ 31 ust. 5 pkt 6 ww. planu), minimalny wskaźnik zaspokojenia potrzeb parkingowych zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej to 2 mp/1 dom lub 1 segment (§ 21 ust. 1 ww. planu), natomiast nieprzekraczalną linię zabudowy wyznacza się zgodnie z liniami określonymi na rysunku planu - w odległości 5,0 m od linii rozgraniczającej ulic zbiorczych, lokalnych, dojazdowych i ciągów pieszo-jezdnych wyznaczonych w planie (§ 31 ust. 24 pkt 1 ww. planu). Ponadto wskazał, że zgodnie z § 13 ww. planu na terenach położonych wzdłuż rzeki Długiej w strefie jej ochrony obowiązuje: zakaz naruszania naturalnego charakteru rzeki z wyjątkiem prac konserwacyjnych i zabezpieczających przed powodzią (§ 13 ust. 1 pkt 1 ww. planu), zakaz realizacji zabudowy w odległości mniejszej niż 50 m od odpowietrznej stopy skarpy obwałowania (§ 13 ust. 1 pkt 2 ww. planu), kształtowanie powierzchni terenu na działkach w sposób zabezpieczający sąsiednie tereny i ulice przed spływem ścieków opadowych (§ 13 ust. 1 pkt 4 ww. planu), zakaz samowolnego nadsypywania lub obniżania powierzchni terenu (§ 13 ust. 1 pkt 5 ww. planu), zakaz uprawy gruntu, sadzenia drzew i krzewów w odległości mniejszej niż 3,0 m od linii brzegowej rzeki (§ 13 ust. 1 pkt 7 ww. planu). O wszelkich przypadkach odstępstwach od ww. zakazów decyduje organ administracji wodnej oraz służby melioracyjne (§ 13 ust. 2 ww. planu), a na ww. terenach obowiązują aktualne przepisy ustawy Prawo wodne (§ 13 ust. 4 ww. planu). Dla strefy występowania gruntów słabonośnych z poziomem wód gruntowych na głębokości 0,5-1,5 m p.p.t. istnieje ograniczenie dla podpiwniczenia i fundamentowania - zaleca się realizację budynków na nasypach lub z wyniesionym poziomem zerowym - § 14 ww. planu.

Wojewoda wskazał, że sporna inwestycja obejmuje budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego wolnostojącego, niepodpiwniczonego, o dwóch kondygnacjach i wysokości zabudowy 9,43 m, dachu dwuspadowym o kącie nachylenia 30°. Powierzchnia biologicznie czynna stanowi 60,1% powierzchni działki budowlanej, natomiast powierzchnia zabudowy i utwardzeń 39,9%, wskaźnik intensywności zabudowy wynosi 0,55, zapewniono 2 miejsca postojowe dla samochodów osobowych w bryle budynku, zachowano nieprzekraczalne linie zabudowy. Nie zaplanowano zmiany rzędnej terenu.

Wskazał również, że do dokumentacji przedłożono: - decyzję z [...] czerwca 2019 r., znak: [...], Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie zwalniającą z zakazu wykonywania obiektów budowlanych w odległości mniejszej niż 50 m od stopy prawego wału przeciwpowodziowego rzeki Długiej po stronie odpowietrznej w celu wybudowania projektowanego budynku jednorodzinnego, dwulokalowego, dwukondygnacyjnego (parter i piętro) wraz z infrastrukturą towarzyszącą (przyłącza: kanalizacyjne, wodociągowe, gazowe i energetyczne), utwardzenia terenu na dojazd i dojście do budynku oraz miejsca parkingowe na działce ew. nr [...] obręb [...] w Z., która stała się ostateczna z dniem [...] lipca 2019 r., - warunki przyłączenia do sieci gazowej, znak: [...] z [...] sierpnia 2020 wydane przez P.Sp. z o.o., - decyzję nr [...] z [...] czerwca 2016 r., znak: [...], Burmistrza Miasta Z., zezwalającą na lokalizację zjazdu o parametrach zjazdu indywidualnego z drogi gminnej ul. [...] (dz. ewid. [...], obr. [...]) do nieruchomości - działka nr [...], obręb [...] w Z., - pismo P.Sp. z o.o. z 30 września 2020 r., znak: [...], dotyczące przebudowy istniejącego przyłącza wodociągowego i kanalizacyjnego, warunki przyłączenia do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej z 19 listopada 2020 r., znak: [...], wydane przez P.Sp. z o.o.

Po analizie zgromadzonego materiału dowodowego Wojewoda stwierdził, że sporna inwestycja jest zgodna z postanowieniami MPZP z 2004 r. i MPZP z 2017 r. obowiązującego na terenie inwestycyjnym.

Dalej wyjaśnił, że zgodnie z § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2019 poz. 1065), w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, dopuszcza się budowę budynku ścianą bez okien i drzwi bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości mniejszej niż określona w § 12 ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości 16 m lub mniejszej. Działka inwestycyjna jest działką wąską, jej szerokość wynosi ok. 11 m. Ponadto wyjaśnił, że budynek został usytuowany od granicy północnej i zachodniej z zachowaniem odległości określonej w § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia (powyżej 4 m, od granic z działkami ew. [...] oraz [...]), natomiast ściana zlokalizowana w granicy z działką ew. [...], jest ścianą oddzielenia pożarowego. Podniósł jednocześnie, że zgodnie opisem obszaru oddziaływania - s. 32 projektu: "odległość przesłaniania, o której mowa w § 13 ust. 2 ww. rozporządzenia, w odniesieniu do najbliżej usytuowanego budynku mieszkalnego wynosi 8,28 m. Projekt planu zakłada odległość między budynkami 8,38 m, co stanowi o spełnieniu warunku określonego w § 13 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia". Wody opadowe z dachu oraz nawierzchni utwardzonych będą odprowadzone do ziemi powierzchniowo w granicy działki budowlanej (s. 33 projektu).

Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących ilości miejsc postojowych Wojewoda podniósł, że zostały one skutecznie wyjaśnione po uzupełnieniu dokumentacji. Ponadto wskazał, że w przedmiotowej sprawie planowany budynek prawidłowo został określony jako budynek jednorodzinny dwulokalowy o czym świadczy część rysunkowa projektu budowlanego. Zatem został spełniony warunek określony § 21 ust. 1 MPZP z 2004 r. - projektując 2 mp/1 dom.

W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, że planowana inwestycja spełnia wymogi określone w MPZP z 2004 r i MPZP z 2007 r. obowiązującego na terenie inwestycyjnym oraz nie narusza przepisów techniczno-budowlanych tj. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz ustawy p.b. w kwestii normatywnych odległości od granicy działki skarżącej oraz ograniczeń dopływu światła słonecznego. Zdaniem Wojewody nie można stwierdzić, że usytuowanie projektowanej budowy budynku mieszkalnego inwestorki zakłóci ponad przeciętną miarę możliwości zagospodarowania i wykorzystania nieruchomości skarżącej.

Organ odwoławczy zaznaczył, że nie dopatrzył się również uchybień w sposobie prowadzenia postępowania przez Starostę, mogących skutkować uchyleniem skarżonej decyzji. Stwierdził, że w sprawie nie został naruszony art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art. 107 § 1 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy mających istotne znaczenie dla jej rozstrzygnięcia oraz wadliwość uzasadnienia. Zaznaczył, że organ I instancji w toku postępowania podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Podniósł, że materiał dowodowy został zebrany w sposób wyczerpujący, a sprawa została rozpatrzona w oparciu o jego całość. Organ odwoławczy stwierdził, że inwestor wypełnił wszystkie obowiązki nałożone art. 32 ust. 4 p.b., a złożony przez niego projekt budowlany jest zgodny z wymogami określonymi w art. 35 ust. 1 p.b. Projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 p.b., o wpisie projektantów na listę właściwej izby samorządu zawodowego z określonymi w nich terminami ważności. Inwestor przedłożył także oświadczenie projektanta, złożone na podstawie art. 20 ust. 4 p.b., o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.

W ocenie organu odwoławczego realizacja każdego obiektu budowlanego wiąże się z określonymi ograniczeniami dla nieruchomości sąsiednich. Jednakże powyższe nie może ograniczać prawa Inwestora do zabudowy działki w sposób zgodny z przepisami, wynikającego m.in. z art. 4 p.b. Zdaniem Wojewody w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę obowiązkiem organów administracji jest zbadanie, czy w wyniku realizacji inwestycji dojść może do naruszenia interesów osób trzecich, ale wyłącznie w zakresie ewentualnego naruszenia norm p.b. i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnej sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich. Wyjaśnił również, że nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych innych osób, a nie interesów faktycznych.

2. Pismem z 2 lipca 2021 r. skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody z [...] czerwca 2021 r., nr [...], domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżąca zarzuciła naruszenie:

a) art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. poprzez niedokonanie prawidłowej oceny złożonego projektu zagospodarowania terenu w kontekście zgodności z ustaleniami MPZP z 2004 r. w przedmiocie ilości miejsc postojowych oraz powierzchni biologicznie czynnej;

b) art. 34 ust. 3 pkt 1 p.b. poprzez opracowanie projektu zagospodarowania terenu na nieaktualnej mapie do celów projektowych, bez uwzględnienia obiektów budowlanych zrealizowanych na podstawie decyzji Starosty [...] nr [...] z [...] sierpnia 2020 r.;

c) art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. w zw. z § 8 ust 2 pkt 2 oraz ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1935) poprzez niezweryfikowanie projektu zagospodarowania terenu oraz nieuwzględnienie w części opisowej i rysunkowej projektu zagospodarowania terenu istniejącego stanu zagospodarowania działki nr ewid. [...] powstałego na skutek decyzji Starosty [...] nr [...] z [...] sierpnia 2020 r. oraz istniejącego ogrodzenia między działkami wybudowanego przez skarżącą;

d) art. 9 k.p.a., art. 11 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez pominięcie w uzasadnieniu decyzji argumentów i zarzutów stawianych przez skarżącą w toku postępowania administracyjnego, co doprowadziło do niepełnego przeprowadzenia procedury odwoławczej, niewypełnienia obowiązku informacyjnego oraz wskazywania zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy podejmowaniu rozstrzygnięcia.

Stanowisko skarżącej znalazło rozwinięcie w uzasadnieniu skargi.

3. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

1. Istota sprawy sprowadza się do oceny zgodności z prawem decyzji organów, w których zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę dla E. S. i T.K. działających jako wspólnicy spółki cywilnej: "Z. s.c.", obejmujące budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego/kategoria obiektu budowlanego-1/ na działce ew. nr [...] obręb [...] przy ul. [...] w Z., bezpośrednio przy granicy z działką ew. nr [...] obręb [...].

W ocenie Sądu, wyjaśnienia wymaga kilka kwestii wskazanych w skardze a dotyczących:

a) wykładni MPZP z 2004 r. w zakresie "ilości miejsc parkingowych" przeznaczonych dla spornej inwestycji;

b) aktualności mapy do celów projektowych (a w tym kwestii istniejącego ogrodzenia na działce sąsiedniej, powierzchni biologicznie czynnej, dojazdu do budynku);

c) uzasadnienia zaskarżonych decyzji.

2. Ze stanu faktycznego i prawnego sprawy wynikają następujące okoliczności, mające zasadnicze znaczenie:

- Wojewoda [...] na etapie postępowania odwoławczego stwierdził braki w dokumentacji projektowej i zlecił Staroście [...] przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego, mającego na celu uzupełnienie dokumentacji projektowej (zakres dodatkowego postępowania opisano szczegółowo w decyzji organu II instancji - s. 2-4);

- nieprawidłowości w dokumentacji projektowej zostały skorygowane;

- na terenie inwestycji częściowo obowiązuje MPZP z 2017 r. oraz MPZP z 2004 r. (w decyzjach opisano szczegółowe warunki wynikające dla spornej inwestycji z obu MPZP i ich postanowienia odnoszące się do spornej inwestycji);

- działka inwestycyjna jest działką wąską a jej szerokość wynosi ok. 11 metrów (zgodnie z § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie "w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, dopuszcza się budowę budynku ścianą bez okien i drzwi bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości mniejszej niż określona w § 12 ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości 16 m lub mniejszej");

- sporna inwestycja obejmuje budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego dwulokalowego wolnostojącego, niepodpiwniczonego, o dwóch kondygnacjach i wysokości zabudowy 9,43 m, dachu dwuspadowym o kącie nachylenia 30°;

- powierzchnia biologicznie czynna stanowi 60,1% powierzchni działki budowlanej, natomiast powierzchnia zabudowy i utwardzeń 39,9%,wskaźnik intensywności zabudowy wynosi 0,55;

- zapewniono 2 miejsca postojowe dla samochodów osobowych w bryle budynku, zachowano nieprzekraczalne linie zabudowy; nie zaplanowano zmiany rzędnej terenu;

- budynek został usytuowany od granicy północnej i zachodniej z zachowaniem odległości określonej w § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia (powyżej 4 m, od granic z działkami ew. [...] oraz [...]) natomiast ściana zlokalizowana w granicy z działką ew. 67, jest ścianą oddzielenia pożarowego;

- zgodnie opisem obszaru oddziaływania (s. 32 projektu): "odległość przesłaniania, o której mowa w § 13 ust. 2 ww. rozporządzenia, w odniesieniu do najbliżej usytuowanego budynku mieszkalnego wynosi 8,28 m; projekt planu zakłada odległość między budynkami 8,38 m, co stanowi o spełnieniu warunku określonego w § 13 ust 1 pkt 1 ww. rozporządzenia; wody opadowe z dachu oraz nawierzchni utwardzonych będą odprowadzone do ziemi powierzchniowo w granicy działki budowlanej (s. 33 projektu);

- do dokumentacji przedłożono: decyzję z [...] czerwca 2019 r. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie zwalniającą z zakazu wykonywania obiektów budowlanych w odległości mniejszej niż 50 m od stopy prawego wału przeciwpowodziowego rzeki [...] po stronie odpowietrznej w celu wybudowania projektowanego budynku jednorodzinnego, dwulokalowego, dwukondygnacyjnego (parter i piętro) wraz z infrastrukturą towarzyszącą (przyłącza: kanalizacyjne, wodociągowe, gazowe i energetyczne), utwardzenia terenu na dojazd i dojście do budynku oraz miejsca parkingowe na działce ew. [...] obręb [...] w Z., która stała się ostateczna z dniem [...] lipca 2019 r.; warunki przyłączenia do sieci gazowej, z dnia [...] sierpnia 2020 wydane przez P. Sp. z o.o.; decyzję Nr [...] z [...] czerwca 2016 r., Burmistrza Miasta [...], zezwalającą na lokalizację zjazdu o parametrach zjazdu indywidualnego z drogi gminnej ul. [...] (dz. ewid. [...], obr. [...]) do nieruchomości - działka nr [...], obręb [...] w Z.; pismo P.Sp. z o.o. z 30 września 2020 r. dotyczące przebudowy istniejącego przyłącza wodociągowego i kanalizacyjnego, warunki przyłączenia do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej z dnia 19 listopada 2020 r. wydane przez P.Sp. z o.o.

3. W pierwszej kolejności należy odnieść się do wskazanego w skardze problemu braku zapewnienia wymaganej w MPZP z 2004 r. ilości miejsc postojowych dla spornej inwestycji. Jest to kluczowy zarzut podnoszony w skardze, gdyż zdaniem skarżącego: "w istocie mamy więc do czynienia z dwiema samodzielnymi częściami (segmentami) budynku mieszkalnego jednorodzinnego i dla każdej z nich powinny zostać zaprojektowane 2 miejsca postojowe". Inaczej mówiąc, projekt powinien przewidywać 4 miejsca postojowe a nie 2.

Zgodnie z § 21 ust. 1 MPZP z 2004 r. "Obowiązują następujące minimalne wskaźniki zaspokojenia potrzeb parkingowych dla obiektów nowych i rozbudowywanych: (...) dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej - 2mp./1 dom lub 1 segment".

Zdaniem Sądu, z takiego postanowienia MPZP z 2004 r. wynika, że dla "zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej" należy zapewnić "2 miejsca postojowe na jeden dom lub jeden segment". W związku z tym postanowienie MPZP z 2004 r. należy skonfrontować ze sporna inwestycją.

W przedmiotowej sprawie planowany budynek prawidłowo został określony jako "budynek jednorodzinny dwulokalowy" o czym świadczy część rysunkowa projektu budowlanego. Przypomnieć trzeba, że zgodnie z art. 3 pkt 2a p.b. "budynek mieszkalny jednorodzinny" to budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku.

W ocenie Sądu zgodzić się należy z tym, że budynek, w którym zaprojektowano dwa odrębne lokale mieszkalne pozostaje budynkiem jednorodzinnym (por. wyrok WSA w Krakowie z 30 lipca 2021 r. sygn. akt II SA/Kr 396/21). Decydującym dla uznania określonego obiektu za budynek mieszkalny jednorodzinny będzie cel, któremu budynek ma służyć - zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali, co do zasady mieszkalnych, bądź jednego mieszkalnego i jednego lokalu użytkowego, przy spełnieniu wymogu określonej jego powierzchni (por. wyrok WSA w Krakowie z 6 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Kr 3/20).

Wskazać należy, że dopiero w sytuacji, gdy w budynku wydzielonych zostanie więcej niż 2 lokale mieszkalne – wtedy budynek ten nie będzie się kwalifikować jako budynek jednorodzinny i w zależności od przyjętych rozwiązań może przyjmować funkcję zabudowy wielorodzinnej lub zamieszkania zbiorowego (por. wyrok WSA w Olsztynie z 27 sierpnia 2019 r., sygn. akt II SA/Ol 510/19).

Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie został spełniony warunek określony § 21 ust. 1 MPZP z 2004 r., gdyż projekt budowlany przewiduje 2 miejsca postojowe na jeden dom jednorodzinny dwulokalowy.

4. W ocenie Sądu, bezzasadny jest także zarzut skargi związany ze sporządzeniem projektu budowlanego na "nieaktualnej mapie do celów projektowych".

Z orzecznictwa wynika, że organ architektoniczno-budowlany obowiązany jest zbadać, czy projekt zagospodarowania terenu sporządzono na aktualnej mapie do celów projektowych. Obowiązek ten jest spełniony jeżeli projekt zagospodarowania terenu wykonano na mapie aktualnej, przyjętej do zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Mapa do celów projektowych posiada przymiot aktualności wówczas, gdy została opatrzona klauzulą przyjęcia mapy do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, stwierdzającą przydatność mapy dla celów projektowych. Organy architektoniczno-budowlane nie mają kompetencji, ani żadnych środków, do weryfikacji, czy załączona do wniosku mapa do celów projektowych ma przymiot aktualności. Jeśli więc taka mapa nie została opatrzona klauzulą przyjęcia mapy do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, stwierdzającą przydatność mapy dla celów projektowych, to organ architektoniczno-budowlany nie wie, czy taka mapa jest aktualna, czy też nie. Samo oświadczenie inwestora jest niewystarczające, gdyż z oczywistych względów ma on interes, by twierdzić, że złożył aktualną mapę. Oświadczenie takie ma charakter subiektywny, a nie obiektywny (por. wyrok WSA w Poznaniu z 10 stycznia 2018 r. sygn. akt IV SA/Po 1009/17).

W niniejszej sprawie nie ma podstaw do twierdzenia, że projekt został sporządzony na nieaktualnej mapie do celów projektowych, gdyż:

- wniosek o pozwolenie na budowę spornej inwestycji złożono w dniu 30 lipca 2019 r (nr rejestru [...], uzupełniony w dniu 7 października 2019 r.);

- decyzja organu I instancji została wydana w dniu [...] marca 2020 r.;

- w dniu wydania decyzji organu I instancji, jak oświadczył pełnomocnik skarżącego na rozprawie przed tutejszym Sądem, nie była prowadzona budowa na działce sąsiedniej ew. nr [...] a wybudowane ogrodzenie (płot) znajduje się w całości na działce nr [...] (jak podkreśla się w skardze – obiekt budowlany zrealizowany na podstawie decyzji Starosty [...] nr [...] z [...] sierpnia 2020 r.);

- jak wskazano w skardze (s. 6), budynki na sąsiedniej działce "(...) są wybudowane i będą oddawane do użytkowania. Informację o tej inwestycji organ II instancji otrzymał przy piśmie skarżących z 4 maja 2021 r."

Zasadnie zatem organy w niniejszej sprawie przyjęły, że:

- "zgodnie opisem obszaru oddziaływania - str. 32 projektu: "odległość przesłaniania, o której mowa w § 13 ust. 2 ww. rozporządzenia, w odniesieniu do najbliżej usytuowanego budynku mieszkalnego wynosi 8,28 m. Projekt planu zakłada odległość między budynkami 8,38 m, co stanowi o spełnieniu warunku określonego w § 13 ust 1 pkt 1 ww. rozporządzenia" (s. 6 decyzji organu II instancji);

- "(...) planowana inwestycja spełnia wymogi określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na terenie inwestycyjnym oraz nie narusza przepisów techniczno-budowlanych tj. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w kwestii normatywnych odległości od granicy działki Skarżącej oraz ograniczeń dopływu światła słonecznego. Nie można zatem stwierdzić, że usytuowanie projektowanej budowy budynku mieszkalnego Inwestorki zakłóci ponad przeciętną miarę możliwości zagospodarowania i wykorzystania nieruchomości strony Skarżącej" (s. 7 decyzji organu II instancji).

Skoro bowiem na dzień wydawania decyzji administracyjnej przez organ I instancji, działka sąsiednia nie była zabudowana, ogrodzenie nie znajdowało się w "ostrej granicy" z działką inwestycyjną - to zasadnie organy odniosły się do istniejącej w dniu wydawania decyzji obiektów budowalnych. I taka właśnie mapa do celów projektowych została w niniejszej sprawie sporządzona.

Z rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictw i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (obowiązującego w dniu wydania decyzji), wynika, że: "granice działki budowlanej lub terenu, usytuowanie, obrys i układ istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, w tym urządzeń budowlanych z nimi związanych, z oznaczeniem wejść i wjazdów oraz liczby kondygnacji, charakterystycznych rzędnych, wymiarów i wzajemnych odległości obiektów budowlanych i urządzeń budowlanych oraz ich przeznaczenia, w nawiązaniu do istniejącej zabudowy terenów sąsiednich, rodzaj i zasięg uciążliwości, zasięg obszaru ograniczonego użytkowania, układ komunikacji wewnętrznej przedstawiony w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej komunikacji zewnętrznej, określający układ dróg wewnętrznych, dojazdów, bocznic kolejowych, parkingów, placów i chodników, w miarę potrzeby przekroje oraz profile elementów tego układu, charakterystyczne rzędne i wymiary, a także oznaczenie przebiegu dróg pożarowych oraz dojść łączących wyjścia z obiektów budowlanych z drogą pożarową" (§ 8 ust. 3 pkt 2).

Podkreślić również należy, że ewentualne spory między sąsiadami, w tym spory o naruszenie granicy własności nieruchomości, spory o zakłócanie wykonywania prawa własności, immisje jako spory o cywilnoprawnym charakterze rozstrzygane są przez sądy powszechne. Organy administracji publicznej ani sądy administracyjne nie są powołane do ich rozstrzygania. Zatem podnoszone w skardze potencjalne praktyczne problemy związane z budową spornej inwestycji (np. ewentualna rozbiórka ogrodzenia w celu realizacji spornej inwestycji) mogą być oceniane jedynie na gruncie przepisów prawa cywilnego.

Podobnie zarzut związany z koniecznością "utwardzenia dojazdu do budynku", czy zbyt małą "powierzchnią biologicznie czynną" działki - nie zasługują na uwzględnienie. Skarżący nie wskazał żadnych przepisów z których wynikać może obowiązek inwestora polegający na "utwardzeniu" dojazdu do budynku. Inaczej mówiąc, nie zasługuje na uznanie zarzut związany z koniecznością "utwardzenia" dojazdu do budynków a w konsekwencji powodujący zmniejszenie powierzchni biologicznie czynnej nieruchomości. Inny zarzut związany z potencjalnym podziałem działek, tj. wskazujący na to, że: "sąsiedzi podzielili działkę o wymiarach 1000 m2 na dwie z czego jedna ma 477 m2 a druga 523 m2; po podziale działka inwestycyjna może mieć mniejszą powierzchnię, niż określona w MPZP" – nie ma żadnego znaczenia w niniejszej sprawie. Sąd ocenia bowiem konkretną decyzję administracyjną pod względem jej zgodności z prawem a nie zdarzenia przyszłe i niepewne.

5. Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie Sądu, wszelkie zarzuty sformułowane w skardze są bezzasadne. Zaskarżana decyzja nie narusza wskazanych w skardze przepisów postępowania administracyjnego i przepisów prawa materialnego. Planowana inwestycja:

- spełnia warunki określone w MPZP z 2004 r. jak i w MPZP z 2017 r.;

- nie narusza przepisów techniczno-budowlanych;

- usytuowanie projektowanej budowy budynku mieszkalnego nie zakłóci ponad przeciętną miarę możliwości zagospodarowania i wykorzystania nieruchomości strony skarżącej;

- postępowanie administracyjne było prowadzone prawidłowo; organ II instancji w sposób właściwy przeprowadził dodatkowe (uzupełniające) postępowanie dowodowe; materiał dowodowy został zebrany w sposób wyczerpujący a sprawa została rozpatrzona w oparciu o jego całość;

- inwestor wypełnił wszystkie obowiązki nałożone art. 32 ust. 4 p.b. a złożony przez niego projekt budowlany jest zgodny z warunkami określonymi w art 35 ust. 1 p.b.;

- projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia.

5. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako bezzasadną.