Postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 21/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2011-03-18 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
6309 Inne o symbolu podstawowym 630
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 245 par. 3, art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] listopada 2009 r. Nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za miesiące od stycznia do listopada 2003 r. p o s t a n a w i a oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

W dniu 28 stycznia 2011 r. (data wpływu do Sądu) A. S. wniósł

o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych podając, iż pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną oraz córką. Skarżący podniósł, iż obecnie nie posiada wolnych środków finansowych, którymi mógłby pokryć koszty sądowe powstałe w sprawie niniejszej. Stwierdził,

iż nie posiada także przedmiotów, które mógłby spieniężyć, bowiem dom

o powierzchni 153 m2, w którym zamieszkuje wraz z żoną i dziećmi został zabezpieczony na poczet zobowiązań podatkowych. Ponadto nie ma też możliwości pozyskania środków finansowych, gdyż nie byłby w stanie spłacić ewentualnie zaciągniętego kredytu. Rodzina skarżącego aktualnie utrzymuje się z emerytury

w wysokości 1.165,55 zł (po odliczeniu kwoty potrącanej z tytułu zobowiązań podatkowych), a także emerytury żony w wysokości 1.348,06 zł. Wyszczególnione wydatki miesięczne stanowią: energia elektryczna - 185,64 zł; opłata za wodę - 139,62 zł kwartalnie; wywóz śmieci - 96,90 zł, ogrzewanie - 380 zł; żywność - około 300 zł na osobę; ubrania i środki czystości - około 200 zł na osobę. Dodatkowo wnioskodawca spłaca w formie ratalnej podatek od nieruchomości w kwocie 384 zł. Jest to zaległość podatkowa w podatku od nieruchomości za 2005 i 2006 r. ustalona decyzjami Burmistrza K. Odsetki od tej zaległości zostały umorzone. Ponadto skarżący jest osobą schorowaną i leczy się w Poradni Cukrzycowej oraz Kardiologicznej w Ł., a koszt miesięczny zakupu leków wynosi około 130 zł. Dodatkowo żona skarżącego leczy się w Poradni Onkologicznej w Ł., co wiąże się z dodatkowymi kosztami dojazdu i leków. Nadto częściowo na utrzymaniu skarżącego pozostaje córka, która odbywa studia doktoranckie i otrzymuje wynagrodzenie w kwocie 1.000 zł, przeznaczane w całości na swoje bieżące utrzymanie tj. wyżywienie, zakup książek oraz materiałów potrzebnych do nauki. Wnioskodawca natomiast pokrywa opłatę za akademik w kwocie 345 zł. Z wniosku wynika, że skarżący posiada dwa garaże w użytkowaniu wieczystym o powierzchni 20 m2 i 18 m2, a poza tym nie ma żadnego innego majątku czy też zgromadzonych oszczędności. Dom zaś, w którym zamieszkuje stanowi ½ jego własności. W pozostałej części stanowi własność syna i jego rodziny. Prowadzone są jednak oddzielne gospodarstwa domowe. Do wniosku A. S. dołączył ponadto kserokopie dokumentów potwierdzających uzyskiwane dochody i ponoszone wydatki, w tym koszty leczenia, zaświadczenia o stanie zdrowia.

Postanowieniem z 23 lutego 2011 r. referendarz sądowy odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.

W złożonym w terminie sprzeciwie skarżący zaskarżył powyższe postanowienie, zarzucając naruszenie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. (dalej w skrócie: "u.p.p.s.a.") poprzez jego niezastosowanie. Powtórzył okoliczności przedstawione we wniosku. Ponadto podniósł, że podstawą przekazania synowi prowadzonej działalności gospodarczej było uzyskanie wieku emerytalnego. Jego stan zdrowia nie pozwalał na dalsze prowadzenie tej działalności. Dodał,

że przekształceń własnościowych posiadanych praw majątkowych dokonywał

z widocznym planem biznesowym przekazania firmy na własność synowi na długo przed rozpoczęciem kontroli skarbowej. Nie zgodził się więc, iż wyzbywając

się działalności gospodarczej, brał pod uwagę możliwość powstania ewentualnych zobowiązań podatkowych i związanych z tym kosztów. Zdaniem Skarżącego, nie można również zgodzić się ze stanowiskiem referendarza, iż prawo pomocy przyznawane jest osobom bezrobotnym, samotnym, bez źródeł dochodów i bez majątku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny ustalił i zważył, co następuje.

Wobec skutecznego wniesienia przez Skarżącego sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego, złożony wniosek o przyznanie prawa pomocy podlegał rozpatrzeniu przez Sąd stosownie do treści art. 260 u.p.p.s.a.

Rozpoznając przedmiotowy wniosek Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 245 § 3

w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym, obejmującym m.in. zwolnienie od kosztów sądowych, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Dodać należy, że w niniejszej sprawie był już złożony przez stronę wniosek

o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego, a postępowanie w tej kwestii zostało zakończone prawomocnym postanowieniem z dnia 24 marca 2010 r. oddalającym wniosek (zażalenie strony na powyższe rozstrzygnięcie NSA oddalił w postanowieniu z 6 maja 2010 r., sygn. akt I GZ 106/10). Przy ponownym złożeniu wniosku

o przyznanie prawa pomocy, Sąd zobligowany był zatem zbadać, czy sytuacja majątkowa lub rodzinna na tyle uległa zmianie, aby uzasadnione było uwzględnienie wniosku.

Mając to na uwadze i analizując okoliczności przedstawione we wniosku wraz z dokumentacją i oświadczeniami strony zgromadzonymi w aktach sprawy, uznać należy, że brak jest podstaw do przyznania skarżącemu prawa pomocy

we wnioskowanym przez niego zakresie. Porównując obecną sytuację majątkową

i rodzinną wnioskodawcy z sytuacją wskazaną w poprzednim wniosku, Sąd nie stwierdza, aby doszło do tak istotnej zmiany, która uzasadniałaby przyznanie prawa pomocy. Miesięczne wydatki nie różnią się zasadniczo od tych wskazanych

we wniosku z 29 stycznia 2010 r. (k. 34 i nast. akt sądowych). Dodatkowym wydatkiem są raty zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości w wysokości 384 zł. Przy czym dochody rodziny wzrosły nieznacznie o kwotę ponad 100 zł miesięcznie.

Pierwszoplanowe znaczenie ma przy tym okoliczność, której słuszność potwierdził NSA w przywołanym postanowieniu z 6 maja 2010 r., przychylając się do stanowiska tutejszego Sądu wyrażonego w postanowieniu z 24 marca 2010 r. Otóż skarżący przekazał na rzecz syna darowiznę w postaci przysługującego mu ogółu praw i obowiązków w spółce "S" z siedzibą w K. Skarżący powinien brać pod uwagę możliwość powstania ewentualnych zobowiązań podatkowych i związanych z tym kosztów. Przekazując synowi w okresie prowadzonych wobec spółki postępowań kontrolnych, przysługujący w spółce ogół praw i obowiązków, skarżący w istocie wyzbył się zdolności do ponoszenia kosztów sądowych. Natomiast strona, która wyzbywa się zdolności do zapłaty kosztów sądowych, nie może prawnie skutecznie podnosić zarzutu, iż odmowa zwolnienia jej od kosztów sądowych jest ograniczeniem dostępności do realizacji jej praw przed sądem (II OZ 326/08, LEX nr 479105).

W takiej sytuacji fakt zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej nie może skutkować przyznaniem prawa pomocy i przerzuceniem ciężaru kosztów postępowania sądowego na ogół społeczeństwa.

Podkreślenia wymaga, że prawo pomocy stanowi wyjątek od ogólnej reguły ponoszenia kosztów postępowania przez stronę i może być przyznane tylko

w szczególnych sytuacjach. Jako forma dofinansowania z budżetu państwa, przyznanie prawa pomocy winno się sprowadzać do przypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście niemożliwe (zob. np. postanowienie NSA z 24 października 2007 r.,

II FZ 426/07, niepubl.).

W świetle powyższych okoliczności skarżący nie wykazał braku możliwości poniesienia pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Dlatego też Sąd, nie znajdując usprawiedliwionych podstaw

do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, orzekł jak w sentencji na podstawie art. 245 § 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a.