Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 233/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2020-08-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 132 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 pkt 1-9, art. 134
journal: Dz.U. 2019 poz 161
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 6 sierpnia 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Sędzia WSA Adam Matuszak Protokolant specjalista Anna Piontczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2020 roku sprawy ze skargi P. K. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia ,,[...]", nr ,,[...]" w przedmiocie kary dyscyplinarnej nagany oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem Nr "[...]" z dnia "[...]" Komendant Powiatowy Policji

wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko podkom. P. K. (skarżący). Wszczęcie nastąpiło na podstawie ustaleń z czynności wyjaśniających przeprowadzonych przez Komendę Powiatową Policji. W toku postępowania dokonano zmiany zarzutów dyscyplinarnych, uznając skarżącego winnym popełnienia przewinień dyscyplinarnych, tj. tego, że:

- w dniu 8 stycznia 2019 r. w trakcie odprawy służbowej policjantów pionu prewencji

rozpoczynających służbę o godz. 14:00, prowadzonej przez st. asp. M. S. - Kierownika Referatu Patrolowo-Interwencyjnego Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w A, poprzez wtrącanie się do przebiegu prowadzonej odprawy, zadawanie pytań niezwiązanych z prowadzoną odprawą oraz komentowanie wypowiedzi prowadzącego odprawę, nie przestrzegał swoim zachowaniem zasad poprawnego zachowania oraz kultury osobistej, które zakłóciło przebieg odprawy służbowej prowadzącemu oraz innym policjantom, tj. o czyn określony

w art. 132 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z § 7 załącznika do zarządzenia Nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta";

- w dniu 25 stycznia 2019 r. w A naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, że nie dopełnił obowiązków służbowych składając raport skierowany do podkom. J. T. - Naczelnika Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji dotyczący procedury spotkania się z Komendantem Głównym Policji, gdyż będąc u swojego bezpośredniego przełożonego - st. asp. M. S. – Kierownika Referatu Patrolowo - Interwencyjnego Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji poinformował wymienionego, iż nie przedłoży mu wskazanego raportu pomimo faktu, iż został poinformowany przez st. asp. M. S., iż zastępuje on w tym czasie Naczelnika Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w A, a następnie przedmiotowy raport złożył bezpośrednio w sekretariacie Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w A, który to został następnie "zadziennikowany" z pominięciem drogi służbowej, do czego był zobowiązany, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z § 4 ust. 1 zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji;

- w dniu 25 stycznia 2019 r. w A naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, że nie dopełnił obowiązków służbowych składając raport skierowany do mł. insp. P. R. - Komendanta Powiatowego Policji w A dotyczący otrzymanego uprzednio pisma z dnia 21 grudnia 2018 r., gdyż będąc u swojego bezpośredniego przełożonego - st. asp. M. S. - Kierownika Referatu Patrolowo-Interwencyjnego Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w A poinformował wymienionego, iż nie przedłoży mu wskazanego raportu, pomimo faktu, iż został poinformowany przez st. asp. M. S., iż zastępuje on w tym czasie Naczelnika Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji a następnie przedmiotowy raport złożył bezpośredniego w sekretariacie Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji, który to został następnie "zadziennikowany" z pominięciem drogi służbowej - do czego był zobowiązany, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z § 4 ust. 1 zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji;

- w dniu 25 stycznia 2019 r. w A naruszył dyscyplinę służbową w ten sposób, że nie dopełnił obowiązków służbowych składając raport skierowany do mł. insp. P. R. - Komendanta Powiatowego Policji w A dotyczący wycofania telefonu prywatnego z użytku służbowego, gdyż będąc u swojego bezpośredniego przełożonego - st. asp. M. S. – Kierownika Referatu Patrolowo-Interwencyjnego Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji poinformował wymienionego, iż nie przedłoży mu wskazanego raportu, pomimo faktu, iż został poinformowany przez st. asp. M. S., iż zastępuje on w tym czasie Naczelnika Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w A, a następnie przedmiotowy raport złożył bezpośrednio w sekretariacie Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w A, który to został następnie "zadziennikowany" z pominięciem drogi służbowej - do czego był zobowiązany, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z § 4 ust. 1 zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji.

Komendant Powiatowy Policji w A (organ I instancji) orzeczeniem nr "[...]" z dnia "[...]" uznał skarżącego (obwinionego) winnym zarzucanych mu czynów i wymierzył karę dyscyplinarną nagany. Organ I instancji stwierdził w uzasadnieniu decyzji, że z materiału dowodowego jednoznacznie wynika, iż obwiniony przeszkadzał w przebiegu odprawy do służby, co potwierdzili również inni policjanci obecni na sali odpraw. Organ I instancji podkreślił, że skarżący umyślnie naruszył dyscyplinę służbową. Mając bowiem świadomość, że na odprawie do służby przebywają inni policjanci, przygotowujący się do rozpoczęcia/zakończenia służby, utrudniał jej przeprowadzenie, podejmując tematy niezwiązane z odprawą, a tym samym godził się na popełnienie przewinienia dyscyplinarnego. Tym bardziej, że taka odprawa do służby nie służy do wyjaśniania spraw, dotyczących zmian w terminarzu urlopu wypoczynkowego oraz przydzielania dni wolnych na podstawie grafiku służby.

Odnosząc się natomiast do zarzutów nieprzekazania 3 z pięciu raportów zgodnie z drogą służbową organ I instancji wskazał, że treść tych raportów wskazywała, iż dotyczą one "spraw osobowych", a zatem winny być przekazane adresatowi drogą służbową. Pojęcie drogi służbowej zostało zdefiniowane w § 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów. Organ I instancji zaznaczył, że w Wydziale Prewencji i Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji nie istnieje zwyczaj składania wniosków w sprawach osobowych w sekretariacie, bez zachowania drogi służbowej. Przesłuchani w tej sprawie policjanci zeznali, że raporty w sprawach osobowych co do zasady przekazują bezpośredniemu przełożonemu. Powyższe ustalenia potwierdziła przesłuchana na okoliczności sprawy pracownica Sekretariatu.

Dodatkowo organ I instancji powołał się na decyzję nr "[...]" Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia "[...]", wprowadzającą do użytku służbowego instrukcję w sprawie metod i form pracy kancelaryjnej, obiegu i rejestracji dokumentacji jawnej w Komendzie Wojewódzkiej Policji oraz jednostkach terenowych Policji garnizonu A.

Z przywołanej decyzji nie wynika, aby zadaniem sekretariatu było nadawanie drogi służbowej wnioskom policjantów składanych w sprawach osobowych. Przepisy przywołanego aktu prawnego określają zasadę stosowania jak najkrótszej drogi obiegu dokumentu.

Komendant Powiatowy Policji uznał, że obwiniony bez wątpienia umyślnie popełnił zarzucane mu przewinienia dyscyplinarne określone w pkt II, III, IV.

W tym przypadku za niewiarygodne uznał wyjaśnienia obwinionego, który podał, iż st. asp. M. S. odmówił przyjęcia raportów z uwagi na podejrzenie popełnienia przez niego przewinienia dyscyplinarnego. Według organu gdyby w stanie faktycznym sprawy oświadczenie w tym zakresie było wiarygodne, to wówczas obwiniony zgodnie z cytowanymi przepisami zarządzenia nr "[...]" winien przekazać je wyższemu przełożonemu - tj. naczelnikowi Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego, czego w realiach sprawy nie uczynił.

Skarżący wniósł odwołanie od orzeczenia z "[...]", zwracając się

o jego uchylenie i uniewinnienie go. Zarzucił naruszenie przepisów o postępowaniu

dyscyplinarnym, które to uchybienia miały wpływ na wynik sprawy, tj.:

art. 134i ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o Policji, poprzez wszczęcie postępowania dyscyplinarnego, gdzie ze zgromadzonych w sprawie dowodów wynika, że nie dopuścił się naruszenia dyscypliny służbowej podczas odprawy do służby, gdyż pytania formułowane przez niego do przełożonego nie miały miejsca w czasie trwania odprawy służbowej. Ponadto skarżący nie dopuścił się naruszenia dyscypliny służbowej przekazując raporty do

sekretariatu wydziału, realizując polecenie st. asp. M. S.,

art. 134i ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o Policji, poprzez jego błędną wykładnię i niezasadne

zastosowanie w sprawie, uznając, że fakt wykonania polecenia przez skarżącego wydanego przez st. asp. M. S., a dotyczący przekazania raportów

do sekretariatu wydziału stanowi naruszenie przez podwładnego dyscypliny służbowej,

art. 135f ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, poprzez nierozpoznanie wszystkich dowodów,

w szczególności dowodu z dokumentu jakim jest Książka Wydania Broni znajdująca się na

Stanowisku Kierowania KPP, która potwierdza, że w dniu 8 stycznia 2019 roku

o godz. 14:00 st. sierż. A. K.

K. i sierż. Z. K. nie przebywali na

sali odpraw, w tym nie mogli uczestniczyć w odprawie, gdyż o godz. 14:00 zdali broń

służbową dyżurnemu po rozliczeniu ze służby. Nierozpoznanie tego dowodu w sposób istotny przełożyło się na prawa obwinionego do udowodnienia braku swojej winy.

Ponadto zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji, poprzez nieuzasadnione zastosowanie w sprawie i w konsekwencji wszczęcie postępowania dyscyplinarnego, gdy z okoliczności faktycznych wynikało, że obwinionemu nie sposób było przedstawić takiego zarzutu z uwagi na brak dostatecznych dowodów w sprawie, a także rozpoznanie sprawy w sposób naruszający zasadę równości dowodowej.

Komendant Wojewódzki Policji (organ odwoławczy, Komendant Wojewódzki) orzeczeniem Nr "[...]" z dnia "[...]" utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie organu I instancji.

Organ odwoławczy stwierdził, że skarżący niewątpliwie swoim zachowaniem naruszył zasady etyki zawodowej policjanta, bowiem zgodnie z § 7 załącznika do

Zarządzenia nr 805 KGP z dnia 31 grudnia 2013 roku, policjant powinien przestrzegać zasad poprawnego zachowania, kultury osobistej i dbać o schludny wygląd. Ustalony stan faktyczny sprawy wskazuje, że obwiniony tego obowiązku nie dopełnił, zachowując się nieprzyzwoicie w stosunku do odprawiającego go do służby. Obwiniony zlekceważył podstawowe zasady poprawnego zachowania i kultury osobistej w sposób opisany w zarzucie. W ocenie organu II instancji zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w sposób nie budzący wątpliwości wskazał, że obwiniony w trakcie odprawy do służby zachowywał się niestosownie, pomimo zwracania mu uwagi przez odprawiającego do służby.

Odnosząc się do kolejnych zarzutów określonych w punktach II, III, IV , wskazano, że obwiniony naruszył dyscyplinę służbową określoną w art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji z dnia 6 kwietnia 1990 r. w zw. z § 4 ust. 1 zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji w sposób opisany w zarzutach. W tym zakresie organ odwoławczy podtrzymał stanowisko i argumentację organu I instancji. Podkreślił, że skarżący miał świadomość, iż wszystkie raporty winien pozostawić u bezpośredniego przełożonego. Mimo, że przedmiotowe raporty nie zawierały informacji pozwalających na pominięcie drogi służbowej, skarżący świadomie zdecydował się ich nie przekazywać.

Uwzględniając charakter popełnionych przez skarżącego przewinień

dyscyplinarnych uznano, że wymierzona kara dyscyplinarna jest współmierna do stopnia zawinienia i popełnionych przez obwinionego czynów.

Skargę na orzeczenie organu II instancji wywiódł skarżący, wnosząc m.in. o uchylenie zaskarżonego orzeczenia oraz orzeczenia organu I instancji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy z jednoczesnym wskazaniem na popełnione przez organy błędy i zawarcie w uzasadnieniu wydanego wyroku oceny prawnej przedmiotowej sprawy.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono:

Naruszenie art. 135n ust. 4 pkt. 1 i nast. ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji, poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego Orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji z dnia "[...]" i uznaniu winnym naruszenia dyscypliny służbowej w zakresie czynów, o których mowa w punkach od I do IV zaskarżonego

orzeczenia, gdy tymczasem organ winien był uchylić w całości zaskarżone orzeczenie i orzec co do istoty sprawy, poprzez uniewinnienie skarżącego od powyższych czynów,

z uwagi na brak podstaw do jego ukarania.

Naruszenia art. 132 ust. 3 pkt. 3 ustawy o Policji, poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie, w konsekwencji czego doszło do

nieuzasadnionego uznania przez organy obu instancji, że w dniu, w którym zarzucano

skarżącemu naruszenie dyscypliny służbowej mające przejawiać się w fakcie wykonania

polecenia służbowego przez skarżącego wydanego przez asp. szt. M. S.

a dotyczący przekazania raportów do sekretariatu WPiRD KPP A, stanowiło

naruszenie przez skarżącego dyscypliny służbowej.

Naruszenia art. 134i ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o Policji, poprzez wszczęcie postępowania

dyscyplinarnego, gdzie ze zgromadzonych w sprawie dowodów wynika, że skarżący nie

dopuścił się naruszenia dyscypliny służbowej podczas odprawy, gdyż pytania

formułowane przez niego do przełożonego nie miały miejsca w czasie trwania odprawy

służbowej. Ponadto skarżący nie dopuścił się naruszenia dyscypliny służbowej

przekazując raporty do sekretariatu WPiRD KPP A, gdyż zrealizował polecenie

przełożonego asp. szt. M. S..

Z ostrożności procesowej zarzucono:

Naruszenie art. 134i ust. 1 lit. a ustawy o Policji, poprzez wszczęcie postępowania

dyscyplinarnego, gdy tymczasem ze zgromadzonych w sprawie dowodów nie było

podstaw do jego wszczynania.

Oczywiste naruszenie art. 135 lit. f ust. 1 pkt. 2 ustawy o Policji, poprzez

nierozpoznanie wszystkich dowodów, w szczególności dowodu z dokumentu jakim

jest Książka Wydania Broni znajdująca się na Stanowisku Kierowania KPP A, która potwierdza, że w dniu 8 stycznia 2019 r. o godzinie 14.00 st. sierż. A. K. oraz sierż. Z. K. nie przebywali na sali odpraw, w tym nie

mogli uczestniczyć w odprawie, gdyż o godzinie 14.00 zdali broń służbową dyżurnemu

po rozliczeniu ze służby, a tym samym nie byli świadkami w sprawie. Nierozpoznanie

tego dowodu w sposób istotny przełożyło się na prawa obwinionego do udowodnienia

braku swojej winy

art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji, poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie w sprawie i w konsekwencji wszczęcie postępowania dyscyplinarnego, gdy z okoliczności faktycznych wynikało, że obwinionemu nie sposób było przedstawić

takiego zarzutu z uwagi na brak dostatecznych dowodów w sprawie, a także rozpoznanie

sprawy w sposób naruszający zasadę równości dowodowej.

W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że policjanci przesłuchani w sprawie, którzy kończyli służbę, nie mogli być świadkami odprawy, gdyż po zakończeniu czynności służbowych nie brali w niej udziału. Ponadto w ocenie skarżącego przełożony nie był w stanie przeprowadzić odprawy ze względu na dezorganizację, jaka miała miejsce na sali odpraw. Odnośnie zaś do zarzutów przedłożenia raportów z pominięciem drogi służbowej podkreślił, że to przełożony nakazał mu złożenie raportów w sekretariacie WPiRD.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności

z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U z 2019 r., poz. 2167).

Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia

z prawem, nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach,

a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa uchyla go lub stwierdza jego nieważność.

Nadto wskazania wymaga, że sąd orzeka na podstawie akt sprawy

co wynika z treści art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U z 2019 r., poz. 2325 – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako p.p.s.a.). Sąd rozstrzygając sprawę nie jest też związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

W ocenie Sądu w kontrolowanym postępowaniu dyscyplinarnym zgromadzono kompletny materiał dowodowy, a poczynione na jego podstawie ustalenia faktyczne są wystarczające do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Nadto w postępowaniu zachowane zostały wszystkie wymogi proceduralne, w szczególności Sąd nie stwierdził naruszenia prawa skarżącego do obrony, nadto organy orzekające rozważyły wagę kwestionowanych czynów, okoliczności ich popełnienia, osobiste właściwości obwinionego, dotychczasowy przebieg jego służby, a wymierzona kara stanowi najłagodniejszą z możliwych. Tak pozyskane informacje wraz z już zgromadzonymi, na etapie postępowania przed organem I instancji, dały spójny i wiarygodny obraz sprawy pozwalający na dokonanie jej oceny prawnej.

Mając na uwadze powyższe wyjaśnić należy, że materiał dowodowy na którym oparł swoje rozstrzygniecie organ II instancji uznać należy za kompletny i wystarczający dla dokonania subsumpcji zastosowania normy prawnej i oceny działań skarżącego. Postępowanie organu poprzedzające wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia nie było dotknięte wadami formalnymi mogącymi mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Tym samym nie istniały przeszkody dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy.

Odnosząc się do materialnoprawnej oceny skarżonego rozstrzygnięcia wskazać pozostaje, że zasady odpowiedzialności dyscyplinarnej policjantów zostały określone w rozdziale 10 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tj. Dz.U. z 2019r. poz. 161). W myśl art. 132 ust. 1 tej ustawy, policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Przy czym naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów (art. 132 ust. 2 ustawy o Policji). Otwarty katalog przypadków naruszenia dyscypliny służbowej zawiera art. 132 ust. 3 pkt 1-9 tej ustawy.

Kary dyscyplinarne są wymienione w art. 134 ustawy, tj. 1) nagana, 2) zakaz opuszczania wyznaczonego miejsca przebywania, 3) ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku, 4) wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe, 5) obniżenie stopnia, 6) wydalenie ze służby. Kara nagany zastosowana w przedmiotowym przypadku jest najłagodniejszą w katalogu kar. Stosownie do art. 134a ustawy, kara nagany oznacza wytknięcie ukaranemu przez przełożonego dyscyplinarnego niewłaściwego postępowania.

Odpowiedzialność dyscyplinarna policjantów oparta jest na regułach zaostrzonych, wynikających ze szczególnego rodzaju zadań stawianych jednostkom organizacyjnym. Przy wykonywaniu zadań Policji funkcjonariuszy obowiązuje nie tylko dyscyplina służbowa, ale i przestrzeganie zasad etyki zawodowej, do których należy zaliczyć szczególną staranność w wykonywaniu obowiązków, a także poczucie odpowiedzialności każdego funkcjonariusza za nienaganne wykonanie obowiązków służbowych i wizerunek społeczny Policji (wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2007 r., sygn. I OSK 637/06, publ. www.cbois.nsa.gov.pl).

Na podstawie art. 135j ustawy o Policji przełożony dyscyplinarny w wyniku oceny materiału dowodowego może również wydać orzeczenie o uniewinnieniu obwinionego funkcjonariusza Policji.

Podkreślenia zatem wymaga, że obowiązkiem policjanta jest również przestrzeganie zasad etyki zawodowej (§ 1 ust. 2 załącznika do zarządzenia Nr 805 KGP Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie zasad etyki zawodowej policjanta). W sytuacjach nieuregulowanych przepisami prawa lub nieujętych w niniejszych zasadach zawodowej etyki policjant powinien kierować się zasadami współżycia społecznego i postępować tak, aby jego działania mogły być przykładem praworządności i prowadziły do pogłębiania społecznego zaufania do Policji (§ 2 załącznika zasad etyki zawodowej policjanta).

W niniejszej sprawie zarzuty sformułowane wobec skarżącego można podzielić na dwie grupy. Do pierwszej grupy należy zaliczyć przewinienie polegające na tym, że w dniu 8 stycznia 2019 r. w trakcie odprawy służbowej policjantów pionu prewencji

rozpoczynających służbę o godz. 14:00, prowadzonej przez st. asp. M. S. - Kierownika Referatu Patrolowo-Interwencyjnego Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji, skarżący poprzez wtrącanie się do przebiegu prowadzonej odprawy, zadawanie pytań niezwiązanych z prowadzoną odprawą oraz komentowanie wypowiedzi prowadzącego odprawę, nie przestrzegał swoim zachowaniem zasad poprawnego zachowania oraz kultury osobistej, które zakłóciło przebieg odprawy służbowej prowadzącemu oraz innym policjantom. Do drugiej zaś grupy należy zaliczyć przewinienia związane z pominięciem drogi służbowej poprzez nieprzekazanie 3 raportów ze służby bezpośredniemu przełożonemu.

Odnosząc się do pierwszego zarzutu wskazać należy, że przeprowadzone w sprawie postępowanie doprowadziło do ustalenia, że w dniu 8 stycznia 2019 roku około godziny 14.00 odprawę do służby patrolowej w Komendzie Powiatowej Policji przeprowadzał st. asp. M. S. - Kierownik Referatu Patrolowo-Interwencyjnego Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego, będący jednocześnie bezpośrednim przełożonym skarżącego. Ustalenia postępowania dokonane na podstawie protokołów z odprawy do służby patrolowej (akta postępowania dyscyplinarnego, k. – 14-20) wskazują, że w dniu 8 stycznia 2019 r. odprawa do służby rozpoczęła się ok. godz. 14:00. O tej godzinie na sali odpraw byli już obecni wszyscy policjanci rozpoczynający służbę patrolową i patrolowo-interwencyjną, policjanci rozpoczynający służbę w ruchu drogowym oraz policjanci kończący służbę w osobach: st. sierż. A. K. i sierż. Z. K.. Ponadto na sali odpraw w tym czasie byli obecni dwaj inni policjanci, korzystający z przerwy w służbie.

Zeznania st. asp. M. S. i sierż. sztab. A. K. potwierdzają, że najpierw tuż przed godziną 14:00 prowadzący przystąpił do rozliczenia policjantów kończących służbę, tj. sierż. Z. K. i st. sierż. A. K.. W trakcie tej czynności skarżący czynił uwagi odnośnie do ich – w jego ocenie - nieprawidłowego umundurowania. St. asp. M. S. zeznał, że wyjaśnił obwinionemu przyczynę tej nieprawidłowości. Jednakże skarżący nie zaprzestał swojego zachowania, stwierdzając, że dokona stosownych sprawdzeń w magazynach mundurowych Komendy Wojewódzkiej Policji pod kątem ustalenia tego, czy wymienieni policjanci pobrali stosowne umundurowanie. Skarżący został upomniany przez przełożonego, żeby swoimi komentarzami nie przeszkadzał mu w rozliczeniu policjantów ze służby. Następnie przekazał wniosek o urlop sierż. sztab. A. K. i przystąpił do odprawy policjantów rozpoczynających służbę. W toku odprawy skarżący z kolei zadawał pytania dotyczące udzielenia mu dnia wolnego w zamian za stawienie się do służby w innym dniu, w którym jak stwierdził miał dzień wolny od służby, a stawił się, gdyż nikt nie powiadomił go o tym fakcie. Ponadto stwierdził, że złoży raport o wycofanie swojego telefonu komórkowego z użytku służbowego. Prowadzący odprawę zeznał, że takie wtrącanie się do przebiegu odprawy przeszkadzało mu w jej prowadzeniu, w związku, z czym ponownie obwinionemu zwrócił mu uwagę. Mimo to skarżący po raz kolejny znowu przerwał odprawę zarzucając przełożonemu, że ten go go oszukał w kwestii terminu wykorzystania zaległego urlopu wypoczynkowego, W związku z tym przełożony po raz kolejny zwrócił uwagę obwinionemu, aby ten nie przeszkadzał mu w przeprowadzeniu odprawy służbowej (akta postępowania dyscyplinarnego, "Sprawozdanie z przeprowadzonych czynności wyjaśniających w sprawie zachowania podkom. P. K. podczas odprawy służbowej w dniu 8 stycznia 2019 r.", k. – 34).

Wskazać należy, że świadkowie tych zachowań: sierż. Z. K., st. sierż. A. K., sierż. sztab. A. K., mł. asp. G. F. i post. A. Z., potwierdzili, iż prowadzący odprawę kilkakrotnie upominał obwinionego, aby nie zakłócał przebiegu odprawy. Sierż. Z. K. i st. sierż. A. K. (akta postępowania dyscyplinarnego, protokół przesłuchania świadków, k. – 94 – 97) zeznali, że zachowanie obwinionego wywołało u nich niesmak i dezorientację, a sierż. sztab. A. K. określiła zachowanie obwinionego, jako dyskomfortowe dla odprawiającego i innych osób obecnych na sali odpraw. Świadkowie potwierdzili także, że w toku odprawy obwiniony zadawał pytania dotyczące terminów wykorzystania urlopu własnego oraz sierż. sztab. A. K., zarzucając przełożonemu, iż go oszukał.

Podkreślić należy, że zeznania świadków (złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań) przesłuchanych krótko po zdarzeniu (świadkowie przesłuchani w marcu 2019 r., z wyjątkiem A. Z. przesłuchanej 25 czerwca 2019 r.) są spójne i jednoznacznie wskazują na nieodpowiednie zachowanie skarżącego.

Wskazać trzeba, że zgodnie z § 25 ust. 2 Zarządzenia 768

Komendanta Głównego Policji z dnia 14 sierpnia 2007 r. w sprawie form i metod wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową oraz koordynacji działań o charakterze prewencyjnym, odprawę do służby przeprowadza bezpośredni przełożony policjanta lub inny policjant wyznaczony przez kierownika jednostki Policji posiadający odpowiednią wiedzę i doświadczenie zawodowe, szczególnie z zakresu służby prewencyjnej, który z racji zajmowanej funkcji na podstawie § 25 ust. 1 uprawniony jest do sprawdzenia przygotowania policjantów do pełnienia służby patrolowej. Stosownie zaś do § 25 ust. 3 wskazanego Zarządzenia 768 Komendanta Głównego Policji odprawa powinna mieć charakter krótkiego przekazu informacji, w miarę możliwości z wykorzystaniem prezentacji multimedialnych, dotyczącego konkretnych informacji o bieżącej sytuacji związanej ze stanem bezpieczeństwa w rejonie.

Natomiast obowiązki prowadzącego odprawę policjantów do służby patrolowej uregulowane są w § 26 przywoływanego Zarządzenia i obejmują między innymi: określenie i sprawdzenie wyposażenia i uzbrojenia indywidualnego policjantów stosownego do charakteru, czasu i sposobu wykonywanej służby oraz jednolitego umundurowania, zgodnego z obowiązującymi przepisami.

Niewątpliwie zatem pytania obwinionego w kwestii udzielenia mu dnia wolnego oraz korzystania urlopu wypoczynkowego przez niego i innego policjanta nie mieszczą się w katalogu spraw dotyczących stanu bezpieczeństwa w rejonie. Ponadto rolą obwinionego nie była ocena prawidłowości umundurowania innych policjantów, gdyż to należy do obowiązków przełożonego.

Zwrócić należy również uwagę na § 7 "Zasad Etyki Zawodowej Policjanta" stanowiącymi załącznik do Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta", według którego policjant powinien przestrzegać zasad poprawnego zachowania. Z kolei zgodnie z § 14 Zasad, stosunek policjanta do innych policjantów powinien być oparty na przestrzeganiu zasad poprawnego zachowania, poszanowaniu godności a także tolerancji w zakresie nienaruszającym porządku prawnego. Stosownie natomiast do treści § 21, policjant powinien rzetelnie wykonywać polecenia przełożonego oraz odnosić się do niego z szacunkiem.

Analiza bogatego materiału dowodowego zebranego w odniesieniu do wskazanego zarzutu w pełni potwierdza zasadność jego stwierdzenia przez organy. Niewątpliwie zachowanie skarżącego wpłynęło na przebieg przeprowadzanej odprawy, mając na nią destrukcyjny wpływ. Skarżący niemal uporczywie przerywał przeprowadzenie przez służbowego przełożonego obowiązków służbowych, czyli wykonanie odprawy. Robił to w sposób ciągły, dezorganizując cały proces odprawy. Potwierdzają to liczni świadkowie tego zdarzenia. Do tego kilku z nich zaznaczyło, że czuło niesmak w związku z zachowaniem skarżącego. Jeśli zaś skarżący zauważył jakieś nieprawidłowości, np. związane z nieprawidłowym umundurowaniem innych policjantów, to powinien to zgłosić w odpowiednim trybie, zachowując drogę służbową. Nie powinien natomiast sam podczas odprawy kwestionować takich spraw jak umundurowanie policjantów, czy też nieuzasadnioną w jego ocenie obecność policjantki, która przyniosła wniosek urlopowy. Sąd nie rozstrzyga w tym postępowaniu, czy taka obecność była uzasadniona, nie jest to bowiem przedmiotem sprawy. Natomiast obwiniony wszelkie dostrzeżone nieprawidłowości powinien zgłosić z zachowaniem drogi służbowej, a nie wpływać destrukcyjnie na przeprowadzanie czynności służbowej w postaci odprawy przez jego przełożonego. Niewątpliwie zaś, wbrew twierdzeniom skarżącego, jego zachowanie oraz pytania kierowane do przełożonego miały miejsce podczas przeprowadzonej odprawy. Potwierdzają to zeznania świadków i protokoły z odprawy. Tym samym nie może być mowy o naruszeniu art. 134i ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o Policji, poprzez wszczęcie postępowania dyscyplinarnego, gdzie w jego ocenie ze zgromadzonych w sprawie dowodów wynika, że nie dopuścił się naruszenia dyscypliny służbowej podczas odprawy do służby. Podobnie niezasadny jest zarzut naruszenia art. 135 lit. f ust. 1 pkt. 2 ustawy o Policji, poprzez nierozpoznanie wszystkich dowodowych, w szczególności dowodu z dokumentu jakim jest Książka Wydania Broni znajdująca się na Stanowisku Kierowania KPP A, która potwierdza, że w dniu 8 stycznia 2019 r. o godzinie 14.00 st. sierż. A. K. oraz sierż. Z. K. nie przebywali na sali odpraw. Nadmienić należy, że to, iż o 14 wskazani policjanci nie przebywali na Sali odpraw zupełnie nie oznacza, że nie brali udziału w odprawie, która jak wynika z innych dowodów zaczęła się przed 14:00 w stosunku do tych policjantów kończących służbę.

Odnosząc się natomiast do drugiej kategorii zarzutów dotyczących przedstawienia 3 raportów służbowych z pominięciem drogi służbowej, przede wszystkim należy wskazać, że stosownie do § 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów drogą służbową jest tryb zwracania się policjanta w sprawie osobowej lub innej sprawie wynikającej ze stosunku służbowego do przełożonego uprawnionego do jej załatwienia. Ponadto odnotować należy, na co wskazał organ I instancji, że Wydziale Prewencji i Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji nie istnieje zwyczaj składania wniosków w sprawach osobowych w sekretariacie – co uczynił skarżący, bez zachowania drogi służbowej. Ponadto przesłuchani w tej sprawie policjanci zeznali, że raporty w sprawach osobowych co do zasady przekazują bezpośredniemu przełożonemu. Powyższe ustalenia potwierdziła przesłuchana na okoliczności sprawy pracownica Sekretariatu.

W trakcie postępowania dyscyplinarnego ustalono, że w dniu

25 stycznia 2019 r. skarżący zgłosił się do swojego bezpośredniego

przełożonego st. asp. M. S., któremu przekazał dwa raporty w sprawach

osobowych datowane na dzień 25 stycznia 2019 roku, natomiast pozostałe trzy raporty, chwilę później złożył w Sekretariacie Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji. W poczet materiału dowodowego włączono dwa raporty obwinionego przekazane do rąk bezpośredniego przełożonego tj.: raport zaadresowany do Komendanta Powiatowego Policji, który dotyczył uzasadnienia odmownego rozpatrzenia raportu w sprawie skierowania na studia oraz raport zaadresowany do Naczelnika Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego, który dotyczył uzasadnienia powodów nieskierowania go na kurs specjalistyczny. W poczet materiału dowodowego włączono także trzy raporty skarżącego złożone przez niego bezpośrednio w sekretariacie Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji. Pierwszy z nich, kierowany do Naczelnika Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego, dotyczył możliwości spotkania z Komendantem Głównym Policji i nieuzyskania w tym zakresie odpowiedzi od bezpośredniego przełożonego. W kolejnym raporcie obwiniony zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji o udzielenie mu informacji, w związku z otrzymanym pismem z dnia 21 grudnia 2018 r., w przedmiocie ustalenia jego stanu psychofizycznego przez st. asp. M. S.. Ostatni z nich, skierowany do Komendanta Powiatowego Policji, dotyczył wycofania telefonu prywatnego obwinionego z użytku służbowego.

Niewątpliwie w ocenie Sądu skarżący dopuścił się przewinienia dyscyplinarnego nie zachowując drogi służbowej podczas składania 3 raportów (akta postępowania dyscyplinarnego, raporty, k. – 47, 48 i 50). W przypadku tych raportów zaś nie wystąpiła negatywna przesłanka pozwalająca na ominięcie drogi służbowej. Raporty te nie dotyczyły bowiem podejrzenia naruszenia dyscypliny służbowej przez jego przełożonego. Treść

tych raportów potwierdza stanowisko organów, że dotyczyły one "spraw osobowych" w rozumieniu § 2 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów, a co za tym idzie obwiniony składając je zobowiązany był do przestrzegania obowiązującej procedury, czyli do zachowania drogi służbowej, zdefiniowanej w § 1 pkt Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów. Tego jednak nie uczynił, czym uchybił wskazanym przepisom regulującym drogę służbowa składania raportów. Niezasadne są zatem zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji.

Podkreślenia wymaga również, że skarżącemu została wymierzona najniższa z możliwych kar dyscyplinarnych określonych w katalogu art. 134 ustawy o Policji, tj. nagana. Kara nagany ma głównie charakter moralnego potępienia przewinienia policjanta, stanowi sformalizowaną dezaprobatę wobec przewinienia. Naganę można orzec jeśli jej zastosowanie jest wystarczające do uświadomienia funkcjonariuszowi, iż poszanowanie prawa i zasad współżycia społecznego są powinnością funkcjonariusza (wyrok WSA w Lublinie, z dnia 29 grudnia 2011 r., sygn. akt III SA/Lu 608/11, publ. www.cbois.nsa.gov.pl).

Reasumując, należy stwierdzić, że skarżone orzeczenie organu odwoławczego i poprzedzające je orzeczenie organu I instancji zostały wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami i nie zachodzą przesłanki uzasadniające ich uchylenie.

W związku z powyższym nieuzasadniony jest także zarzut dotyczący naruszenia art. 135n ust. 4 pkt 1 i nast. ustawy o Policji, poprzez jego błędną wykładnię niewłaściwe zastosowanie w sprawie.

Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.