Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 693/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-06-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 183 par. 2 pkt 5, art. 185 par. 1, art. 203 ust. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Jaśkowska Sędziowie sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski sędzia NSA Alicja Plucińska - Filipowicz (spr.) Protokolant Monika Dworakowska po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej "[...]" Spółka z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 stycznia 2007 r. sygn. akt II SA/Kr 2870/03 w sprawie ze skargi "[...]" Spółka z o.o. w K. na decyzję Wojewody M. w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru budowy 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, 2. zasądza od Wojewody M. w K. na rzecz "[...]" Spółka z o.o. w K. kwotę 550 (słownie: pięćset pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 22 stycznia 2007 r. sygn. akt II SA/Kr 2870/03 po rozpoznaniu skargi "[...]" Sp. z o.o. w K. na decyzję Wojewody M. z dnia [...] utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] wnoszącą na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm./ sprzeciw wobec zamiaru wykonania robót budowlanych przez "[...]" Spółka z o. o. w K., polegających na budowie altany parkingowej o powierzchni [...] m2 - oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku podano, że organ pierwszej instancji wydając decyzję wskazał, że zgłoszono do budowy altanę parkingową, to jest obiekt budowlany o funkcji użytkowej, trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, posiadający fundamenty i dach, stanowiący miejsce pracy, nie mieszczący się w katalogu obiektów i robót wymienionych w art. 29 Prawa budowlanego, lecz zgodnie z art. 30 ust. 6 przed rozpoczęciem robót przy tym obiekcie inwestor ma obowiązek uzyskać decyzję o pozwoleniu na budowę.

W odwołaniu od powyższej decyzji inwestor podniósł, że błędnie organ pierwszej instancji przyjął, że wymagane jest pozwolenie na budowę dla obiektu stanowiącego altanę o powierzchni nie przekraczającej 10 m2 oraz lekkiej, szkieletowej konstrukcji.

Wojewoda M. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję podzielając stanowisko organu pierwszej instancji co do tego, że na powyższy obiekt nie jest wystarczające dokonanie zgłoszenia. Zauważył ponadto, że oświadczenie o prawie do terenu zostało złożone przez adwokata, będącego pełnomocnikiem strony, a nie przez samą stronę.

Skargę na powyższą decyzję wniósł inwestor zarzucając naruszenie art. 29 ust. 1 pkt 2, art. 29 ust. 1 pkt 12 w zw. z art. 3 ust. 5, art. 30 ust. 6 i 7 Prawa budowlanego, ( 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy, art. 6 i 7, 77 ( 1, 107 oraz art. 64 ( 2 kpa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż skarga nie jest zasadna.

Sąd stwierdził, że podstawę prawną zaskarżonej decyzji o sprzeciwie stanowił art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego, zaś pkt 1 tego przepisu stanowi, że organ administracji wnosi sprzeciw jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego, iż przedmiotowy obiekt stanowi altanę o powierzchni nie przekraczającej 10 m2. Z przedłożonej przez inwestora dokumentacji wynika, że chodzi w sprawie o obiekt trwale związany z gruntem za pomocą fundamentów. Bez względu na powierzchnię taki budynek wymaga pozwolenia na budowę. Powodem wydania decyzji o sprzeciwie była ocena planowanej konstrukcji obiektu jako nie mieszczącej się w katalogu obiektów zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Obiekt nie został uznany za tymczasowy ze względu na trwałe związanie z gruntem. Potencjalne przeznaczenie go jako miejsca pracy nie miało przy tym decydującego znaczenia.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł "[...]" Spółka z o.o. w K. zarzucając naruszenie:

1/ art. 183 ( 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej "ppsa" to jest wydanie wyroku w postępowaniu dotkniętym nieważnością,

2/ art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm./ poprzez niewłaściwe zastosowanie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podnosi się, iż zaskarżony wyrok został wydany po rozpoznaniu sprawy na rozprawie na 30 minut przed terminem, o którym strona została powiadomiona, co powoduje pozbawienie strony możliwości obrony swych praw. Rozprawa była wyznaczona na dzień 22 stycznia 2007 r. godzina 1050, zaś została rozpoznana o godzinie 1000, co potwierdza zawiadomienie o terminie posiedzenia Sądu oraz protokół z rozprawy, które to dowody dołączono do skargi kasacyjnej.

Wnosząca skargę kasacyjną strona kwestionuje też niewłaściwe zastosowanie art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w aspekcie uznania, że trwałe związanie z gruntem przedmiotowego budynku stanowi podstawę do przyjęcia, że jego budowa wymaga pozwolenia, pomimo iż przepis ten nie wprowadza takiego warunku.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionej podstawie.

Jako podstawowy zarzut skargi kasacyjnej podnosi się naruszenie art. 183 ( 2 pkt 5 ppsa, to jest wydanie wyroku w postępowaniu dotkniętym nieważnością, z tego względu, iż strona powiadomiona o terminie rozprawy nie miała możliwości wzięcia w niej udziału, bowiem jak to wynika z dowodu doręczenia zawiadomienia sądowego i treści protokołu z rozprawy, rozprawa rozpoczęła się i zakończyła przed czasem, wskazanym w zawiadomieniu doręczonym stronie. Na poparcie tego twierdzenia do skargi kasacyjnej zostały dołączone stosowne dokumenty, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie budzące wątpliwości co do ich wiarygodności.

Sytuacja przedstawiona przez stronę zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w pełni podpada pod dyspozycję art. 183 ( 2 pkt 5 ppsa stanowiącego, że nieważność postępowania zachodzi, jeżeli strona została pozbawiona możności obrony swych praw. Strona powiadomiona prawidłowo o terminie rozprawy ma mieć zapewnioną możliwość wzięcia w niej udziału, natomiast przeprowadzenie rozprawy przed terminem wskazanym w zawiadomieniu o rozprawie niewątpliwie uniemożliwia stronie udział w rozprawie i przedstawienie na niej swojego stanowiska, będącego w rozumieniu powyższego przepisu "obroną jej praw".

Uznanie, iż w sprawie wystąpiła nieważność postępowania zakończonego zaskarżonym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego powoduje, że wyrok ten podlega uchyleniu, zaś sprawa musi być przekazana do ponownego rozpoznania przez ten Sąd stosownie do art. 185 ( 1 ppsa. Nie ma w związku z tym możliwości ustosunkowania się przez Naczelny Sąd Administracyjny do drugiego zarzutu podniesionego w skardze kasacyjnej, to jest niewłaściwego zastosowania prawa materialnego, bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekając ponownie w sprawie w wyniku nieważności poprzedniego wyroku, nie może być ograniczony oceną prawną Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartą w niniejszym wyroku.

Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji z mocy art. 185 ( 1 ppsa. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 ust. 1 ppsa.