Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 707/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2006-02-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 153
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 55 ust. 7
journal: Dz.U. 1989 nr 29 poz 154
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Przegalińska Sędziowie Sędzia NSA Krystyna Zaremba (spr.) Sędzia WSA Alicja Polańska Protokolant Karolina Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi Z. i J. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998 r. I. u c h y l a zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. z a s ą d z a od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżących kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

Z. i J. małżonkowie C. zaskarżyli do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie decyzję z dnia [...] Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z [...], Nr [...] określającą zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1998r. w wysokości [...] zł, tj. o [...] zł wyższe od zadeklarowanego w złożonym zeznaniu podatkowym o wysokości dochodu osiągniętego w 1998r. (PIT -33).

Z uzasadnienia tego rozstrzygnięcia wynika, że w trakcie kontroli skarbowej podatnicy pismem z dnia 22 września 2000r. zwrócili się do Inspektora Kontroli Skarbowej o rozpatrzenie skorygowanego zeznania PIT-33 złożonego w Urzędzie Skarbowym w dniu 19.01.2000r. (z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty).

W skorygowanym zeznaniu dodatkowo wykazana została darowizna w kwocie [...] zł na rzecz Parafii Rzymsko-Katolickiej, (uprzednio wykazana została tylko darowizna w kwocie [...] zł - wynikająca z innego dowodu).

W aktach sprawy znajduje się akt darowizny dokonanej przez Z. C. noszący datę [...].

Z pokwitowania odbioru darowizny wynika, że przeznaczona zostanie ona na działalność charytatywno-opiekuńczą Kościoła, przy czym obdarowany zobowiązuje się do przedstawienia darczyńcy rozliczenia z otrzymanej darowizny w okresie dwóch lat. Powyższa kwota darowizny nie została odliczona w zeznaniu złożonym 4 maja 1999r., mimo że wykazany dochód pozwalał na odliczenie darowizny w kwocie [...] zł.

W skorygowanym zeznaniu małżonkowie ostatecznie wykazali (w zł):

- podatek należny [...] zł

- podatek zapłacony [...] zł

- nadpłata podatku [...] zł

W dniach od 15 listopada 1999r. do 5 stycznia 2000 zł w Spółce Cywilnej WAzTS Z. C. – M. C. w B., przeprowadzona została kontrola Nr [...]. W toku kontroli stwierdzono szereg nieprawidłowości, które ostatecznie znalazły swe odzwierciedlenie w decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej J. W. w Urzędzie Kontroli Skarbowej z [...], Nr [...] określającej małżonkom Z. i J. C.

- należny podatek dochodowy od osób fizycznych za 1998r. w wysokości [...] zł, tj. o [...] zł wyższy od zadeklarowanego w złożonym w dniu 4 maja 1999r. zeznaniu o wysokości wspólnych dochodów małżonków osiągniętych w 1998r. (zadeklarowano [...] zł);

- zaległość podatkową na dzień 1 maja 1999r. w wysokości [...] zł, tj. po uwzględnieniu dokonanych wpłat podatku do dnia 31 grudnia 1998r. w wysokości [...] zł.

- zaległość podatkową na dzień od 21 czerwca 1999r. w wysokości [...] zł, tj. po uwzględnieniu zwrotu podatku przez Urząd Skarbowy w dniu 21 czerwca 1999r. kwoty [...] zł;

Decyzja Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia [...] wydana została w oparciu o:

- protokół z badania dokumentów i ewidencji z dnia [...] w s.c. WAzTS Z.C., M. C. w B. (działalność opodatkowana na zasadach ogólnych przy prowadzeniu ksiąg handlowych); spółka powstała [...];

- adnotację Inspektora z [...] dotyczącą złożonych przez podatników zastrzeżeń do protokołu kontroli z [...];

- odpowiedź Inspektora z [...] dotyczącą złożonych przez podatników zastrzeżeń do adnotacji z [...];

- wynik kontroli z [...];

- wyrok NSA Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie z 5 lipca 2000r. Sygn. akt SA/Sz 661/2000;

- protokół z badania dokumentów i ewidencji z dnia [...] Z. i J. C. zam. [...];

- adnotację Inspektora z [...] dotyczącą złożonych zastrzeżeń z dnia [...] do treści protokołu kontroli z [...];

- odpowiedź Inspektora z [...] dotyczącą złożonych przez podatników zastrzeżeń do adnotacji z [...].

W wyniku przeprowadzonej kontroli dochód Z. C. z działalności gospodarczej uległ zwiększeniu o [...] zł (stosownie do udziału), a dochód spółki o [...] zł na co złożyło się zaniżenie przychodu o [...] zł (wynik nieprawidłowych zaokrągleń) i zawyżenie kosztów uzyskania o [...] zł (z tytułu zawyżenia odpisów amortyzacyjnych) przy równoczesnym zaniżeniu tych kosztów o kwotę [...] zł.

W wyniku dokonanych ustaleń dochód Spółki za rok 1998r. określono, jak niżej:

- dochód zadeklarowany przez Spółkę (+) [...] zł

- zwiększenie przychodów (+) [...] zł

- zmniejszenie kosztów (-) [...]zł

- zwiększenie kosztów (+) [...] zł

- dochód skorygowany (+) [...] zł

będący różnicą między

1) przychodem w kwocie [...] zł

2) kosztami uzyskania w kwocie [...] zł

przypadający po połowie na wspólników Spółki zgodnie z zawartą umową spółki ([...] zł x 2).

W trakcie kontroli Inspektor ustalił, że wspólnicy zgodnie z umową Spółki zawartą [...] (nie mającą formy aktu notarialnego) wnieśli do Spółki:

- środki trwałe ruchome o wartości [...] zł

- środki trwałe - nieruchomości o wartości [...] zł.

Wykaz środków trwałych wnoszonych do Spółki dołączony do umowy nie zawierał wartości poszczególnych środków trwałych; Inspektor prawidłowo zauważył, że na wniesienie nieruchomości do Spółki brak jest formy aktu notarialnego.

W aneksie do umowy Spółki sporządzonym [...] znajduje się wykaz, w którym wyszczególniono wartości początkowe środków trwałych i umorzenia, a na str.4 wykazu umieszczony jest zapis, że wspólnicy do Spółki wnoszą:

- środki trwałe ruchome o wartości [...] zł

- środki trwałe - nieruchomości o wartości [...] zł

Razem: [...] zł.

Aneks do umowy Spółki znalazł po części potwierdzenie w akcie notarialnym z [...] zmieniającym umowę Spółki z [...] (z drobnymi odchyleniami). Pomimo że wartość wkładów wspólników do Spółki (wynikająca z dokumentów) w postaci ruchomości i nieruchomości wyniosła łącznie [...] zł, do ewidencji środków trwałych spółki wkłady wspólników przyjęto w wysokości [...] zł, z tego nieruchomości w wysokości [...] zł - czyli nie wartość wniesionych wkładów wynikających z umowy lecz wartość brutto; drobna niezgodność między wartością środków trwałych wynikającą z aneksu do umowy spółki i zmiany umowy Spółki dokonanej w formie aktu notarialnego nie ma dla sprawy istotnego znaczenia.

Podkreślić trzeba, że sporne nieruchomości stanowią współwłasność wspólników i ich małżonków.

Inspektor Kontroli Skarbowej mając za podstawę umowę spółki określającą wartość wnoszonych wkładów do Spółki prawidłowo przyjął za podstawę ustalenia wartości początkowej środków trwałych Spółki przepis § 6 ust 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 17 stycznia 1997r. w sprawie amortyzacji środków trwałych (...) czego konsekwencją było obniżenie odpisów amortyzacyjnych - uprzednio zaliczonych w koszty - łącznie o kwotę [...] zł, przyjmując przy tym słusznie, że dokonywanie odpisów amortyzacyjnych od nieruchomości było możliwe dopiero po dniu wniesienia tych nieruchomości do spółki aktem notarialnym, co jest zgodne z art.158 K.c.; - odpisy amortyzacyjne dokonane przed tym dniem nie zostały uznane za koszt uzyskania przychodów.

Kwota zawyżenia odpisów amortyzacyjnych w roku 1998 równa [...] zł obejmuje także skutki nieprawidłowego stosowania stawek amortyzacyjnych przy naliczaniu amortyzacji od następujących środków trwałych:

- drążarki (stawka stosowana - 17%, wobec prawidłowej - 14%),

- wózka widłowego (stawka stosowana - 17%, wobec prawidłowej 14%).

Prowadząc postępowanie kontrolne Inspektor Kontroli Skarbowej nie uznał za słuszne wyjaśnień podatników składanych w trakcie prowadzonego postępowania, że sporne środki trwałe w tym nieruchomości, cały czas były w odpowiednim ułamku współwłasnością każdego ze wspólników aktualnie działającej spółki cywilnej, pominął też zasady ustalania wartości początkowej środków trwałych w kwotach brutto wynikających z ewidencji prowadzonej przez odrębny podmiot gospodarczy, jak też pominął akt notarialny z [...], który miał prostować ewidentną omyłkę w wartości środków trwałych wnoszonych do Spółki a wynikających z aktu notarialnego z [...], a to z tego względu, że dla celów podatkowych zmiana wartości wnoszonego do Spółki wkładu nie jest możliwa. Wszelkie ustalenia znalazły swe odzwierciedlenie w wyniku kontroli, który zaskarżony został do NSA, przy czym wyrokiem NSA Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie z dnia 5 lipca 2000r. sygn. akt SA/Sz 661/2000 skargę oddalono.

Ostatecznie dochód małżonków ustalony został na kwotę [...] zł, a po uwzględnieniu odliczeń od dochodu w łącznej wysokości [...] zł (nastąpiła korekta składek na ubezpieczenie społeczne) dochód małżonków wyniósł [...] zł; łączny podatek małżonków po dokonaniu odliczeń od podatku na dokształcanie ([...] zł) wyniósł ostatecznie [...] zł. W odliczeniach nie uwzględniono aktu darowizny na rzecz Parafii Rzymsko-Katolickiej, co zostało w zaskarżonej decyzji uzasadnione.

Od decyzji Inspektora Kontroli Skarbowej wniesione zostało odwołanie, w którym Z. i J. C. wnieśli o:

- uchylenie zaskarżonej decyzji w całości,

- stwierdzenie nadpłaty w wysokości [...] zł

(jak w skorygowanym zeznaniu)

Odwołujący zakwestionowali ustalenia Inspektora Kontroli Skarbowej dotyczące:

1. Wartości początkowej środków trwałych i w konsekwencji zawyżenia amortyzacji o kwotę [...] zł ; organ podatkowy - zdaniem skarżących - nie ustalił rzeczywistej wartości środków trwałych do czego był zobowiązany i mając do dyspozycji dwie wersje interpretacji woli podatników - wybrał wersję dla nich niekorzystną.

Poza tym, błędnie powołał art.73 i art.158 K.c.; zdaniem podatników forma aktu notarialnego dla przeniesienia nieruchomości na własność Spółki nie była konieczna.

2. Odrzucenia przez organ kontroli prawa podatników do złożenia w trakcie kontroli - korekty zeznania podatkowego i skorygowania zeznania za rok będący przedmiotem kontroli (po złożeniu wniosku o stwierdzenia nadpłaty) w związku z dodatkowym. odliczeniem od dochodu darowizny w kwocie [...] zł. Zdaniem skarżących Inspektor Kontroli Skarbowej niesłusznie odrzucił prawo podatników do złożenia korekty zeznania, przyjmując przy tym, że nie jest to możliwe w toku postępowania kontrolnego, a także z tego względu, że odliczenie darowizny nie jest obowiązkiem, a jedynie uprawnieniem, z którego podatnik może skorzystać, ale wyłącznie w czasie przewidzianym do złożenia zeznania, bo po upływie tego terminu - uprawnienie to wygasa.

Izba Skarbowa nie znalazła podstaw do uwzględnienia odwołania i decyzją z dnia [...] nr [...], utrzymała w mocy decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej.

Po wniesieniu skargi na to rozstrzygnięcie Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie wyrokiem z dnia 23 października 2002r., sygn. akt SA/Sz 883/2001 uchylił zaskarżoną decyzję.

Sąd nie podzielił stanowiska strony skarżącej w kwestii dotyczącej amortyzacji rozstrzygnięcie to uznał za zgodne z prawem - uznał jednak, że skoro w sprawie podatników toczyło się postępowanie zmierzające do ustalenia prawidłowej podstawy opodatkowania organy, zarówno kontrolny jak i odwoławczy, powinny rozpatrzyć kwestię darowizny, traktując to zagadnienie jako jedną z merytorycznych okoliczności sprawy. Zdaniem bowiem Sądu, w sytuacji kiedy podatnik składa wniosek o stwierdzenie nadpłaty w czasie toczącego się postępowania kontrolnego lub podatkowego, taki wniosek nie powinien być rozpoznany w trybie żądania stwierdzenia nadpłaty lecz w ramach toczącego się postępowania zmierzającego do określenia zaległości podatkowej albo stwierdzenia nadpłaty.

W wykonaniu wyroku Izba Skarbowa wydała [...] decyzję znak: [...], którą decyzję Inspektora Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej z [...] Nr [...] uchyliła w całości i sprawę przekazała do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji z uwagi na konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego z zachowaniem zasady dwuinstancyjności; zgodnie ze stanowiskiem Sądu kwestię darowizny należało bowiem rozpatrzyć merytorycznie.

Następnie Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej wydał [...] decyzję Nr [...], którą zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1998r. małżonków Z. i J. C. określił w wysokości [...] zł, tj. o [...] zł wyższe od zadeklarowanego w złożonym zeznaniu podatkowym o wysokości dochodu osiągniętego w 1998r. (formularz PIT-33 z 30.04.1999r.).

W celu merytorycznego rozpatrzenia darowizny przekazanej na działalność charytatywno-opiekuńczą w kwocie [...]zł, dnia [...] wszczęte zostało wobec małżonków postępowanie podatkowe w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998r.

W wyniku prowadzonego postępowania wyjaśniającego i w świetle całokształtu zebranej dokumentacji stwierdzono, że przekazana darowizna w kwocie [...] zł na działalność charytatywno-opiekuńczą kościoła nie może być odliczona od dochodu przed opodatkowaniem w pełnej wysokości na podstawie art55 ust7 ustawy z dnia 17 maja 1989r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej /Dz.U. Nr 29, poz.154 ze zm./.

W związku z tym zastosowanie znajdują przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, co znaczy, że odliczeniu podlega darowizna do wysokości nie przekraczającej 10% dochodu, przy czym podstawą obliczenia wydatkowanej kwoty z punktu widzenia prawa podatkowego jest dokument stwierdzający poniesienie wydatku - znajdujące się w aktach sprawy pokwitowanie odbioru darowizny na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą z dnia [...]; pokwitowanie zawiera zobowiązanie kościelnej osoby prawnej - Parafii Rzymsko-Katolickiej - do przedstawienia darczyńcy rozliczenia z otrzymanej darowizny w kwocie [...] zł w okresie dwóch lat.

Powyższe pokwitowanie stało się podstawą do przyjęcia, że odliczeniu od dochodu przed opodatkowaniem podlega wyłącznie część darowizny w kwocie [...] zł, stanowiącej 10% dochodu Z. C. (ustalonego w toku prowadzonej kontroli). Prowadzone postępowanie wyjaśniające pozwoliło stwierdzić, że odliczenie przekazywanej darowizny w pełnej wysokości na podstawie art. 55 ustawy o stosunku Państwa (...) nie jest możliwe, a to z uwagi na niespełnienie warunków tym przepisem określonych. Zgodnie bowiem z powołanym art. 55 podstawą odliczenia darowizny w pełnej wysokości jest - obok pokwitowania odbioru darowizny - sprawozdanie o przeznaczeniu jej na działalność charytatywno-opiekuńczą, natomiast dokument, jaki Z. C. został przez kościelna osobę prawną przedłożony - wymogu tego nie spełnia.

Sprawozdanie złożone przez parafię nie może być uznane za sprawozdanie o przeznaczeniu otrzymanej od Z. C. darowizny w kwocie [...] zł na cele charytatywno-opiekuńcze, jako że wynika z niego przeznaczenie na te cele kwoty [...] zł.

Przedłożony dokument zawiera też wewnętrzne sprzeczności, przy czym parafia nie posiada jakichkolwiek dokumentów, z których wynikałyby dane ujęte w sprawozdaniu. Nie prowadzi też szczegółowej ewidencji otrzymanych darowizn oraz wydatków na podstawie dokumentacji źródłowej.

Ze sprawozdania wynika między innymi, że [...]zł przekazano na utrzymanie C.D., jednak nawet w tym przypadku parafia nie posiada pokwitowania odbioru środków pieniężnych przez C. oraz informacji, na co wydane zostały przez tę instytucję otrzymane darowizny, choć w sprawozdaniu zapisano, że środki rozchodowano zgodnie z wolą darczyńcy głównie na pomoc w spłatach mieszkaniowych oraz na zapomogi i codzienny zakup żywności.

Na okoliczność przekazanej darowizny, kontrolujący w dniu 9 czerwca 2003r. przesłuchali proboszcza parafii, księdza R. Ł. Potwierdził on otrzymanie darowizny od p. Z. C., jednak nie był w stanie uszczegółowić przekazanego Z. C. sprawozdania w stopniu umożliwiającym jego sprawdzenie przez kontrolujących.

Sprawozdanie przedstawione Z. C. rozdysponowanie otrzymanej od darowizny przedstawia w sposób następujący:

1. zakup paczek świątecznych w 1998r. dla dzieci z biednych rodzin w ilości [...] paczek o wartości [...] zł każda,

2. sfinansowanie wyjazdu dla 40 dzieci przy koszcie [...] zł za każde dziecko na wypoczynek letni,

3. sfinansowanie wyjazdu dla 60 dzieci przy koszcie [...] zł za każde dziecko na ferie zimowe,

4. przekazano [...] zł na utrzymanie C. D. w roku 1998,1999. Środki finansowe rozchodowano zgodnie z wola darczyńcy głównie na pomoc w spłatach mieszkaniowych oraz na zapomogi i codzienny zakup żywności,

5. zakup we wrześniu 1999r. i 2000r. dla 200-tu najuboższych dzieci podręczników szkolnych w cenie [...] zł dla każdego ucznia,

6. sfinansowanie stypendiów dla 7-miu studentów W.S.D. w K. na kwotę [...] zł,

Z analizy powyższego sprawozdania wynika, że:

a) istnieje sprzeczność polegająca na tym, że w sprawozdaniu wykazano wykorzystanie darowizn na kwotę [...] zł

z tego:

- zakup paczek świątecznych ([...] x [...] zł) [...] zł

- wypoczynek letni dzieci ([...] x [...] zł) [...] zł

- wypoczynek zimowy dzieci ([...] x [...] zł) [...] zł

- przekazano dla C. [...] zł

- zakup podręczników szkolnych (200 x [...] zł) [...] zł

- sfinansowanie stypendiów [...] zł

Poza tym przedstawione szczegółowe co do ilości i wartości dane nie znajdują poparcia w jakichkolwiek dowodach źródłowych, co bardzo szczegółowo zostało opisane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Powołując się na wyroki NSA w sprawie warunków, jakie powinno spełniać sprawozdanie (str.15 zaskarżonej decyzji), w uzasadnieniu decyzji ostatecznie zawarto stwierdzenie, że będące przedmiotem sporu sprawozdanie nie spełnia wymogów określonych w art.55 ust.7 ustawy, gdyż nie zawiera:

- dokładnych dat wykorzystania części darowizn;

- identyfikacji osób (z adresem zamieszkania), którym przekazano część

darowizn (paczki świąteczne, podręczniki szkolne);

- pokwitowania odbioru darowizny przez C. oraz rozliczenia z jej wykorzystania;

- wykazu dzieci i młodzieży korzystających z wypoczynku letniego

i zimowego a także adresów ośrodków wypoczynkowych;

- innych danych umożliwiających sprawdzenie czy poszczególne

darowizny - enumeratywnie w sprawozdaniu wymienione - faktyczne

wykorzystane zostały na cel wskazany w ustawie.

W odwołaniu od tej decyzji zarzucono:

,,1. naruszenie § 6 ust. 11 i 12 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia17.01.1997r. w sprawie amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych przez zastosowanie tych przepisów mimo że nie wystąpiły jakiekolwiek okoliczności faktyczne usprawiedliwiające ich zastosowanie tym bardziej, że spółka wprowadzając do ewidencji środków trwałych określoną wartość ([...] zł) kierowała się wartością rynkową w myśl § 6 ust. 1 pkt 4 powołanego rozporządzenia,

2. naruszenie art.73 i 158 k.c. przez zastosowanie tych przepisów w całości w sprawie w zakresie ustalenia wartości stanowiącej podstawę do naliczenia amortyzacji, kiedy to co najwyżej można było przyjął, że zawyżenie wartości odpisów amortyzacyjnych nastąpiło za okres od stycznia do marca 1998r.

3. art.55 ust.7 ustawy z dnia 17 maja 1989r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego Rzeczypospolitej Polskiej przez przyjęcie, że złożone sprawozdania przez kościelne osoby prawne nie spełniają wymogów sprawozdania o których mowa w tym przepisie

4. przepisów powołanych w sentencji decyzji poprzez stwierdzenie, że przepisy te mają zastosowanie kiedy to nie nastąpiło naruszenie tych przepisów a postępowanie winno być umorzone, gdyż wydanie decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w innej wysokości, niż to uczynili podatnicy w zeznaniu P/T-33 za rok 1998 jest bezprzedmiotowe (po korekcie ze stwierdzeniem nadpłaty).

Dyrektor Izby Skarbowej po przeanalizowaniu akt sprawy i rozpatrzeniu zarzutów podniesionych w odwołaniu, stwierdził co następuje.

Kwestia odpisów amortyzacyjnych była już dwukrotnie przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie: .

Wynik kontroli z dnia [...] zaskarżony został do NSA, przy czym wyrokiem z dnia 5 lipca 2000r., sygn. akt SA/Sz 661/2000 NSA Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie - skargę oddalił;

Decyzja Izby Skarbowej z dnia [...], znak: [...], którą decyzja Inspektora Kontroli Skarbowej utrzymana została w mocy, zaskarżona została do NSA, przy czym NSA Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie wyrokiem z dnia 23 października 2002r., sygn. akt SA/Sz 883/2001 skargi wprawdzie nie oddalił, bo uznał że skarga jest w części zasadna, nie podzielił jednak stanowiska strony skarżącej w kwestii dotyczącej amortyzacji i rozstrzygnięcie to uznał za zgodne z prawem.

Jeśli chodzi o możliwość odliczenia od dochodu przed opodatkowaniem darowizny przekazanej na cele charytatywno-opiekuńcze kościoła bez ograniczenia wynikającego z art. 26 ust.12 pkt 9 ustawy o podatku dochodźmy od osób fizycznych art. 55 ust.1 pkt 7 ustawy o stosunku do Kościoła /.../, to dokument dostarczony darczyńcy nie został uznany za sprawozdanie, o którym mowa w przepisie a przyczyny tego stanu rzeczy zostały bardzo szczegółowo w decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej wyjaśnione.

Sprawozdanie nie może być zbiorem informacji i liczb, które nie są sprawdzalne.

Także sprawozdanie sporządzone na podstawie przepisów ustawy o rachunkowości jest sprawdzalne, bo mimo że zawiera zbiór zdarzeń gospodarczych wyrażony zbiorczo i w sumarycznych kwotach, to jednak podstawą jego sporządzenia są księgi rachunkowe obejmujące także ewidencję analityczną.

Pomijając powyższe, w sytuacji jak w przedmiotowej sprawie, nie można stwierdzić, że otrzymana od Z. C. darowizna przeznaczona została faktycznie na cele charytatywno-opiekuńcze kościoła, a tylko takie przeznaczenie darowanych kwot przez kościelną osobę prawną uprawnia darczyńcę do jej wyłączenia z podstawy opodatkowania w pełnej wysokości.

W odniesieniu do darowizn na inne cele mają zastosowanie ogólne przepisy podatkowe.

Zarzut stawiany więc w kwestii darowizn uznać należy za bezzasadny.

W skardze do Sądu na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej ponowiono zarzuty podnoszone w odwołaniu.

Zdaniem skarżących rozstrzygnięcia wymaga nadal stwierdzenie wartości początkowej środków trwałych i w konsekwencji ustalenie, czy nastąpiło zawyżenie naliczenia amortyzacji o kwotę [...] zł.

Wprawdzie kwestia odpisów amortyzacyjnych był już dwukrotnie przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Szczecinie tj.:

1/ w wyroku z dnia 5 lipca 2000r., sygn. akt SA/Sz 661/2000), którym oddalono skargę skarżących na wynik kontroli z dnia [...]

2/ w wyroku z dnia 23 października 2002r., sygn. akt SA/Sz 883/2001 uchylającym zaskarżoną decyzję – ale nie jest prawdą, że Sąd ocenił w w/w sprawach zarzut skarżących co do brak jakichkolwiek ustaleń i ocen co do wartości rynkowej spornych środków trwałych.

Jeśli natomiast chodzi o zakwestionowanie przysługującego podatnikom prawa do odliczenia darowizny na podstawie art. 55 ust. 7 ustawy z dnia 17 maja 1989r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej – to należy mieć na względzie , że w/w przepis nie określa wymaganej formy oraz treści sprawozdania.

Dlatego zdaniem skarżących, złożone w niniejszej sprawie sprawozdanie pisemne uzupełnione zeznaniami księdza R. Ł., zwłaszcza w części wskazującej na posiadanie stosownych list obdarowanych przez Prezesa Akcji Katolickiej zasługuje w pełni na uwzględnienie.

Nie ma w ocenie skarżących żadnego znaczenia prawnego pewna rozbieżność kwotowa w sprawozdaniu złożonym przez świadka, gdyż w istocie rzeczy potwierdza on dokonanie wydatków na kwotę wyższą niż to wskazuje skarżący.

Poza tym zupełnie pominięto argument świadka odmawiającego wskazania nazwisk osób obdarowanych, który powołał się na tajemnicę przewidzianą w ustawie o ochronie danych osobowych.

Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, który przejął sprawę do rozpoznania na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające urwę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./ z w a ż y ł, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w wyroku z dnia 23 października 2002r. sygn. akt SA/Sz 883/2001 wiążą Sąd i organy podatkowe w przedmiotowej sprawie.

Z uzasadnienia tego orzeczenia odnośnie spornej kwestii prawidłowości dokonanych odpisów amortyzacyjnych wynika, że uchylając decyzję Izby Skarbowej w przedmiocie zobowiązania podatkowego skarżących w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1998r. Sąd stwierdził, że: " nie podziela stanowiska strony skarżącej w kwestii dotyczącej amortyzacji.

W świetle dokonanych w sprawie ustaleń dopiero z chwilą zawarcia umowy w formie aktu notarialnego możliwe jest uznanie, że nieruchomości dotychczas stanowiące współwłasność każdego ze wspólników skarżącej Spółki oraz ich małżonków zostały wniesione do Spółki.

Spółka Cywilna może uważać za własne środki trwałe podlegające amortyzacji, tylko te środki trwałe, które stanowią wspólny majątek wspólników. W rozpatrywanej sprawie sytuacja taka nie miała miejsca, bowiem nieruchomości, które Spółka amortyzowała nie były wspólnym majątkiem wspólników, zatem nie mogły być traktowane jako własne środki trwałe Spółki podlegające amortyzacji, aż do chwili kiedy we właściwej dla przeniesienia własności nieruchomości formie prawnej /akt notarialny/ doszło do wniesienia tych nieruchomości do Spółki".

Z powyższego wynika zatem, że Sąd nie podzielił stanowiska skarżących, że własność nieruchomości wchodzącej w skład Spółki Cywilnej przysługiwała im cały czas.

Stwierdzając, że amortyzacja nieruchomości może nastąpić dopiero od dnia przeniesienia własności nieruchomości na Spółkę, Sąd w omawianym wyroku nie zajął stanowiska co do prawidłowości dokonywanych przez skarżących odpisów amortyzacyjnych od ruchomości wniesionych do Spółki.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie ustosunkowano się również w żaden sposób do podnoszonych w tej kwestii zarzutów.

Jeśli chodzi natomiast o drugie sporne w sprawie zagadnienie – odliczenie przez skarżących od podstawy odliczenia podatku darowizny na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą – to należy przypomnieć, że do skorzystania z ulgi podatkowej określonej w art. 55 ust.7 ustawy z dnia 17 maja 1989r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej konieczne jest przedstawienie przez podatnika potwierdzenia odbioru przez obdarowanego darowizny oraz sprawozdania kościelnej osoby prawnej o przeznaczeniu tej darowizny na jej działalność charytatywno-opiekuńczą.

Wyżej wymieniony przepis ustawy nie zawiera żadnego wymogu co do formy i treści sprawozdania.

Stwierdzając zatem, że złożone przez kościelną osobę prawną sprawozdanie nie zasługuje na uwzględnienie organ podatkowy obowiązany jest wyczerpująco uzasadnić swoje stanowisko.

W przedmiotowej sprawie, organ II instancji nie ustosunkował się do podnoszonych w tej kwestii zarzutów w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

Zgodnie natomiast z zasadą dwuinstancyjności organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w art. 230 i art. 233 § 2 i 33 usta z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa /Dz.U. Nr 137, poz. 926 z późn.zm./ z uwzględnieniem dodatkowo argumentacji odwołania.

Dlatego uznaje się, że organ odwoławczy nie może udzielić "odpowiedzi na odwołanie".

Reasumując zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a w szczególności art. 122 , art. 180, art. 187, art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej – mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.