Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 155/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-05-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i § 4
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. Sp. z o.o. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 1168/17 w zakresie odmowy zmiany postanowienia w sprawie odmowy wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia odwołania oraz stwierdzenia uchybienia terminu do złożenia odwołania postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 7 grudnia 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 1168/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 - 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, zwanej dalej: p.p.s.a.) odmówił zmiany postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 czerwca 2017 r. w sprawie odmowy wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z [...] maja 2016 r. nr [...] w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia odwołania oraz stwierdzenia uchybienia terminu do złożenia odwołania.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd I instancji stwierdził, że w dniu 28 listopada 2017 r. do WSA wpłynął wniosek skarżącej o zmianę postanowienia z 27 czerwca 2017 r., którym odmówiono wstrzymania wykonania decyzji nakładającej na nią karę w kwocie 171.974,70 złotych. Skarżąca powołując się na art. 61 § 4 p.p.s.a., jako nową okoliczność wskazała zatwierdzony i załączony przez nią do sprawy rachunek zysków i strat za 2016 r., z którego wynika, że strata, jaką w 2016 r. poniosła, wynosi 1.748.254,97 złotych. W jej ocenie tak wysoka strata w zestawieniu z karą w kwocie 171.974,70 złotych uzasadnia wstrzymanie wykonania decyzji, gdyż spełnia przesłankę niebezpieczeństwa wyrządzenia jej znacznej szkody. Ową szkodę upatruje w możliwości wszczęcia postępowania upadłościowego. W ocenie Sądu I instancji, wniosek skarżącej o zmianę postanowienia odmawiającego wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie. Przedstawiony przez skarżącą rachunek zysków i strat za 2016 r. jest nową okolicznością w sprawie – nieznaną WSA w czerwcu 2017 r. Z ww. rachunku zysków i strat za 2016 r. wynika, że strata, jaką skarżąca w 2016 r. poniosła (1.748.254,97 złotych) jest o ponad 1.500.000 złotych wyższa od tej poniesionej w 2015 r. (239.191,22 złotych). W ocenie Sądu, którą wyraził już w swoim poprzednim postanowieniu z 27 czerwca 2017 r., a która znalazła potwierdzenie w postanowieniu NSA z 6 września 2017 r. oddalającym zażalenie na to postanowienie, poniesienie straty przez podmiot gospodarczy nie świadczy jeszcze o spełnieniu przesłanek wystąpienia jednego z niebezpieczeństw wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Do takiej oceny niezbędne są pełniejsze dane dotyczące rzeczywistej sytuacji finansowej wnioskującego o wstrzymanie wykonania decyzji w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. Tymczasem w aktach sprawy znajdują się wyłącznie wskazane rachunki zysków i strat, kolejno z 2015 r. i z 2016 r. Nie ma zaś żadnych innych dokumentów, z których wynika jaka jest rzeczywista kondycja finansowa skarżącej, np. na jakim poziomie uzyskuje roczny dochód, czy jakimi środkami pieniężnymi dysponuje na rachunkach bankowych. Sąd I instancji stwierdził ponadto, że w protokole Zwyczajnego Zgromadzenia Wspólników skarżącej z dnia 31 marca 2017 r., kiedy to zatwierdzono rachunek zysków i strat 2016 r., zawarta jest uchwała nr [...], zgodnie z którą, Zgromadzenie postanowiło - mimo, że sporządzony przez Zarząd bilans wykazał stratę przewyższającą sumę kapitałów zapasowego i rezerwowych oraz połowę kapitału zakładowego skarżącej, kontynuować działalność skarżącej (k. 73 akt).

W konkluzji Sąd I instancji stwierdził, że strona ubiegająca się o wstrzymanie wykonania decyzji, jako potencjalnie czerpiąca korzyść z dobrodziejstwa tej instytucji, ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu/czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, czego skarżąca nie uczyniła.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca domagała się jego zmiany poprzez wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] maja 2016 r. nr [...]. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 i art. 135 p.p.s.a. W uzasadnieniu zażalenia podniosła, że z faktu, jaką skarżąca poniosła w 2016 r. stratę Sąd I instancji nie wyprowadził prawidłowych wniosków o rzeczywistej kondycji finansowej Spółki, domagając się przedstawienia niedookreślonych dokumentów, które w ocenie Sądu przemawiałyby za ustaleniem, iż Spółka nie posiada środków na wykonanie obowiązku nałożonego decyzją Prezydenta m.st. Warszawy. Podniosła, że jest zadłużona z tytułu zobowiązań kredytowych, a przedstawione przez nią dokumenty są dokumentami księgowymi, sprawozdawczymi. W ocenie Spółki, spełniła ona przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta m.st. Warszawy. Przedstawione przez nią dokumenty wskazują bowiem na jej trudną sytuację finansową.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Co zasługuje na szczególne podkreślenie w sprawie, obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. Strona wnosząca o zastosowanie ochrony tymczasowej jest zatem zobligowana do wykazania, że w sytuacji wykonania decyzji, o wstrzymanie której wnioskowała, zajdzie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających przyjąć, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne.

W świetle powołanego przepisu to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia wystąpienia negatywnych następstw wykonania aktu lub czynności. Tym samym wnioskodawca powinien dołączyć do wniosku stosowne dokumenty, które pozwoliłyby sądowi ocenić prawdopodobieństwo i rozmiar szkody lub skutków finansowych powstałych w związku z egzekucją zaskarżonego aktu lub czynności. W tym miejscu należy podkreślić, że użyte przez ustawodawcę pojęcia "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" są pojęciami nieostrymi tzn. takimi, które nabierają treści w realiach konkretnej sprawy sądowoadministracyjnej. O znacznej szkodzie, można mówić, jeżeli nie będzie mogła być ona wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z 31 marca 2009 r. sygn. akt I OZ 271/09). Wobec powyższego, strona zobowiązana jest we wniosku skonkretyzować rodzaj grożącej jej szkody na skutek wykonania aktu. W przeciwnym razie sąd badający wniosek nie będzie mógł dokonać analizy, czy wnioskodawca rzeczywiście spełnia przesłanki zastosowania wobec niego tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowym, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Mając na uwadze przedstawione przez skarżącą we wniosku o zmianę postanowienia z dnia 27 czerwca 2017 r. okoliczności mające przemawiać, w jej ocenie, za możliwością wystąpienia przesłanek określonych powołanym art. 61 § 3 p.p.s.a., w związku z wykonaniem objętej skargą decyzji Prezydenta m.st. Warszawy, zgodzić się należy z Sądem I instancji, że przedłożone przez skarżącą rachunki zysków i strat z 2015 r. i 2016 r. w sposób wybiórczy obrazują aktualną sytuację skarżącej i prowadzonej przez nią działalności gospodarczej w aspekcie płynności finansowej i możliwości płatniczych. Błędu tego skarżąca nie naprawiła również w związku z wniesionym zażaleniem, konsekwentnie podtrzymując prezentowaną dotychczas argumentację, że wysoka strata, jaką osiągnęła w 2016 r. jest wystarczającym uzasadnieniem do wstrzymania wykonania wnioskowanej decyzji, oraz że okoliczność ta została wadliwie oceniona w zaskarżonym postanowieniu.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, które uwzględniło również treść uchwały nr [...], mocą której Zgromadzenie Wspólników postanowiło - mimo, że sporządzony przez Zarząd bilans wykazał stratę przewyższającą sumę kapitałów zapasowego i rezerwowych oraz połowę kapitału zakładowego skarżącej, kontynuować działalność skarżącej Spółki.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wybiórcze przedstawienie przez stronę informacji finansowych dotyczących prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, ograniczające się wyłącznie do wskazania poniesionej straty poddaje w wątpliwość podniesioną we wniosku o zmianę postanowienia z dnia 27 czerwca 2017 r. i zażaleniu argumentację o konieczności zastosowania w stosunku do skarżącej instytucji ochrony tymczasowej.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.