Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 191/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-04-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie : Sędzia WSA Małgorzata Brachel – Ziaja Sędzia WSA Ewa Rynczak (spr.) Protokolant : Ewelina Knapczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2012 r. ze skargi [....] Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody [....] z dnia 22 listopada 2011 r. nr [....] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę; skargę oddala


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 19 września 2011 r. Starosta [...], działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010r. nr 243, poz. 1623 ze zm.) oraz na podstawie art. 104 kpa, po rozpatrzeniu wniosku z dnia 6 lipca 2011 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił "A" sp. z o.o. z siedzibą w W., pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej "A" o oznaczeniu [...] wraz z wewnętrzną instalacją elektryczną na działce nr [...] obr. [...] w W..

W uzasadnieniu wskazano, iż obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane, obejmuje działki nr [...], [...], [...], [...], [...] w miejscowości W. obr. [...].

Projekt budowlany został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane oraz posiada wymagane opinie i uzgodnienia, jest też zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy W. obszar "A", zatwierdzonym Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w W. z dnia 10 listopada 2010r., oraz wymaganiami ochrony środowiska.

Inwestycja spełnia wszelkie wymagane polskim prawem dotyczące bezpieczeństwa, w tym normy dotyczące emisji pól elektroenergetycznych i w miejscach dostępnych dla ludności ich nie przekracza. Z przedłożonego projektu budowlanego wynika, że przedmiotowa inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogąco znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z § 2 ust. 1 pkt. 7 rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. (Dz. U. z 2010 nr 213, póz. 1397), co potwierdza również przedłożona kwalifikacji przedsięwzięcia stanowiąca złącznik do wniosku. Inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie objętym niniejszą decyzją. Powyższa inwestycja nie wymaga (wymaga) prowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w myśl ustawy z dnia 03.10.2008r. - o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Od powyższej decyzji odwołania wnieśli M. i W. M., J. i A. C., K. P. i B. T.. W odwołaniach zwrócili m.in. uwagę, że:

- część obiektu na której ma być zamocowany maszt antenowy powstała nielegalnie,

- w bliskiej odległości ok. 30 m na budynku Pensjonatu "[...]" znajduje się już druga taka stacja,

* pominięto kumulację oddziaływania pola elektromagnetycznego,

* promieniowanie elektromagnetyczne z nadajnika o tak dużych rozmiarach stanowi zagrożenie katastrofą budowlaną i będzie szkodzić życiu i zdrowiu okolicznych mieszkańców, a zwłaszcza dzieciom.

Ponadto J. i A. C., jako właściciele budynku na działce nr [...] obr. [...] w W. wskazali, że ich zgoda na inwestycje została "-wyłudzona" błędnymi informacjami o maszcie. Do dnia dzisiejszego nie otrzymali od przedstawiciela Inwestora projektu w/w inwestycji na ich budynku mimo kilku upomnień. Obawiają się, że ich budynek nie utrzyma konstrukcji o takim ciężarze i rozmiarach. Planowane szafy elektryczne zasilające antenę w piwnicy ich budynku będą zagrożone zalewaniem przez wodę. Działka ma niski poziom wód gruntowych i cały czas w piwnicy pracuje pompa.

Decyzją z dnia 22 listopada 2011 r. znak: [...], Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 2, w zw. z art. 104 kpa oraz art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 243 z 2010 r. póz. 1623, ze zm.), uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji. W uzasadnieniu swojej decyzji podał, że zaskarżona decyzja wydana została przedwcześnie, bez dokładnego zbadania wszystkich okoliczności sprawy i zebrania wystarczającego materiału dowodowego.

Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jakkolwiek inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę dostarczył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, stanowiącą działkę nr [...] w W., w której prawo to potwierdził zawartą umową najmu z J. C.; to jednak wobec faktu złożonego wypowiedzenia tej umowy przez J. C. i treści wniesionego odwołania od zaskarżonej decyzji należało ocenić, że złożone przez inwestora oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - nie jest już wiarygodne.

Starosta, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę powinien, zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, sprawdzić zgodność projektu budowlanego m.in. z wymogami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji środowiskowej. Zgodnie z art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, pozwolenie na budowę mogło być wydane po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania na środowisko, jeżeli było ono wymagane przepisami ustawy z dnia 3.10.2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r., Nr 199, poz. 1227, ze zm.). Stosownie do art. 75 ust. 1 pkt 4 tej ustawy, burmistrz jest organem właściwym do wydania decyzji środowiskowej dla przedmiotowej inwestycji. W trakcie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej Starosta [...] nie uzyskał uzasadnionego stanowiska Burmistrza W. w sprawie kwalifikacji przedsięwzięcia, rozstrzygającego o konieczności lub jej braku uzyskania przez inwestora decyzji środowiskowej i ewentualnego przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Starosta oparł się na ustaleniach inwestora, poczynionych przez projektanta, co nie jest wystarczające.

Właściwej oceny inwestycji we wskazanym zakresie, w tym także oceny kumulacji pól elektromagnetycznych w środowisku, a więc zagadnień wymagających wiedzy specjalistycznej, powinien dokonać organ właściwy do wydania decyzji środowiskowej a nie organ administracji architektoniczno-budowłanej. W orzeczeniu zaskarżonej decyzji w ogóle nie wskazano liczby, typów i parametrów projektowanych anten stacji bazowej telefonii komórkowej, co stanowi poważną wadę tej decyzji, wykluczającą jej pozostawienie w obiegu prawnym. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odpowiada w pełni dyspozycji przepisu art. 107 § 3 Kpa. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 107 § 3 Kpa - decyzja powinna m.in. zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne a uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienia takiego nie może zastąpić opis biegu sprawy albo ogólnikowe stwierdzenia czy informacje, bez wskazania konkretnych ustaleń, w oparciu o materiały dowodowe wynikające z akt sprawy. Zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ogólnikowe stwierdzenia, które można zastosować w każdej tego typu decyzji, nie zastępują wymaganego uzasadnienia prawnego i faktycznego, o jakim mowa w powołanym art. 107 § 3 Kpa. W szczególności, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wykazano precyzyjnie zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy W. obszar "A", zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w W. z dnia 10.11.2010 r. oraz z wymaganiami ochrony środowiska. W aktach brak jest autoryzowanych za zgodność z oryginałem przez organ administracji publicznej kopii z części graficznej i opisowej ustaleń planu miejscowego, z oznaczeniem miejsca lokalizacji planowanej inwestycji; brak więc dowodów, że przed wydaniem decyzji dopełniono obowiązku, o którym mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Ponadto, w uzasadnieniu decyzji przywołano jedynie § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, póz. 1397) stwierdzając, że inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a wskazany przepis odnosi się jedynie do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Zawarte w uzasadnieniu decyzji lakoniczne stwierdzenie o braku konieczności prowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie jest poparte żadnym głębszym merytorycznym uzasadnieniem np. w zakresie analizy miejsc występowania pół elektromagnetycznych o wartościach wyższych niż dopuszczalne w stosunku do miejsc dostępnych dla ludności, itp.

Organ odwoławczy zwrócił też uwagę na lokalizację projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej na jednym z budynków, gdzie wysokość środka elektrycznego projektowanych zespołów anten wynosi ok. 14 m nad poziomem terenu, w bezpośrednim sąsiedztwie zabudowy jednorodzinnej dzielnicy [...] w W.. W takich okolicznościach organ administracji powinien szczególnie starannie przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w kwestiach ewentualnego oddziaływania projektowanej stacji bazowej na nieruchomości sąsiednie i jej oddziaływanie na ludzi i środowisko.

Skargę od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła "A" sp. z o.o. z siedzibą w W., zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

- art. 138 § 2 w zw. z art. 136 kpa, z uwagi na jego błędną wykładnię i zastosowanie w niniejszej sprawie podczas gdy nie zostały spełnione przesłanki umożliwiające wydanie rozstrzygnięcia o charakterze kasacyjnym oraz brak wskazania przyczyn zasadności nie przeprowadzenia przez organ tl instancji uzupełniającego postępowania dowodowego,

* art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez błędną wykładnię wskazanej normy, a w konsekwencji nie zastosowanie jej w niniejszym postępowaniu i brak orzeczenia co do istoty sprawy,

* art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. z uwagi na brak właściwego wskazania w uzasadnieniu faktycznym decyzji przyczyn, które uzasadniałyby uchylenie decyzji organu l instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania,

* art. 7, art. 77 § 1 art. 80 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie zebranego materiału dowodowego, a tym samym nie działanie przez organ II instancji w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej.

Zarzucono także naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest:

* art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane poprzez wydanie decyzji o uchyleniu decyzji o udzieleniu pozwolenia na budowę i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania pomimo spełnienia przez skarżącą wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 cyt. ustawy.,

* § 2 ust. 1 pkt. 7 oraz § 3 ust. 1 pkt. 8 w zw. z § 3 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, z uwagi na błędną wykładnię tych norm i wadliwą subsumpcję skutkującą m.in. przyjęciem, iż należy dokonać oceny kumulowania się pól elektromagnetycznych podczas gdy w przedmiotowym stanie faktycznym nie ma podstawy prawnej kutemu,

* art. 4 prawa budowlanego poprzez niezastosowanie w sytuacji wykazania przez skarżącą prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i zgodności jej zamierzenia z przepisami, w tym wymogami przepisów ochrony środowiska.

W oparciu o powyższe strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów.

Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie w całości, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej p.p.s.a. (t.j.: Dz. U. z 2012r., póz. 270) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego obowiązujących w dacie wydania zaskarżonego aktu. Wady postępowania administracyjnego, skutkujące koniecznością: uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi sąd w myśl art. 151 p.p.s.a. skargę oddala.

Skarga jest nieuzasadniona, gdyż zaskarżona kasatoryjna decyzja Wojewody [...], uchylająca decyzję Starosty [...] w całości i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia, jest prawidłowa i nie narusza prawa.

W ocenie Sądu organ odwoławczy zasadnie uznał, że decyzja organu l instancji została wydana z naruszeniem prawa, z powodu braku dokładnego zbadania wszystkich okoliczności sprawy i zebrania wystarczającego materiału dowodowego.

Uzasadnione jest wskazywane w pierwszej kolejności przez Wojewodę [...], że przedwczesne było uznanie, iż spełniony został wymóg z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010r. Nr 243, póz. 1623) to jest iż pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Sąd podziela stanowisko wyrażone przez organ odwoławczy i ugruntowane w orzecznictwie, iż w przypadku wątpliwości co do posiadania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane lub jego zakwestionowania, nie wystarcza samo dostarczenie oświadczenie o posiadanym prawie, lecz konieczne jest wyjaśnienie tych wątpliwości przez organ administracyjny (por. wyrok NSA z dnia 8 września 2011 r. U. OSK 1288/10, LEX nr 966245, w którym wskazano, że "oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane zastępuje dowody istnienia tego prawa, gdyż stwarza domniemanie, że rzeczywiście przysługuje ono osobie składającej takie oświadczenie. Jest ono skuteczne do tego czasu, gdy inna osoba zakwestionuje jego zgodność z rzeczywistością i przedstawi dowody podważające jego treść". Podobnie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 11 maja 2011 r. II SA/Kr 950/09 LEX nr 993384, w którym zawarł tezę, iż "choć art. 32 ust. 4 pkt 2 p.b. stanowi, że pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, to z jego treści nie można wyciągać wniosku, że w przypadku złożenia takiego oświadczenia (i spełnieniu innych warunków), organ ma bezwzględny obowiązek zatwierdzić projekt budowlany i udzielić pozwolenia na budowę. Niepodważalną regułą jest bowiem, że pozwolenie na budowę może uzyskać wyłącznie inwestor, który posiada prawo do dysponowania na cele budowlane nieruchomością, na której mają być prowadzone roboty budowlane. W sytuacji, kiedy organ poweźmie wiadomość, że złożone oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane może nie odpowiadać lub jest niezgodne ze stanem rzeczywistym, obowiązkiem organu jest tę kwestię wyjaśnić".

W kontrolowanej sprawie inwestor w zakresie działki nr [...] w W., której właścicielem jest J. C., wskazał na umową najmu zawartą między inwestorem a J. C.. Jednakże wobec faktu złożonego wypowiedzenia tej umowy przez J. C., organ odwoławczy prawidłowo uznał, że złożone przez inwestora oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane powinno podlegać ocenie co do jego wpływu na możliwość wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, w tym skuteczności tego wypowiedzenia. Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze Sąd uznał, że z pisma J. C. z dnia 10 października 2011r. (k.168-169 akt. adm.) nie można wnioskować w sposób jednoznaczny, że stanowi jedynie propozycję polubownego rozwiązania umowy najmu. Przy ustaleniu oświadczenia woli strony, w razie wątpliwości, nie można ograniczać się jedynie do jego treści lecz badać wolę strony posiłkując się okolicznościami jej złożenia oraz motywacją strony. W/w pismo zawiera oświadczenie o wypowiedzeniu umowy, a także wezwanie do polubownego rozwiązania umowy. Zatem konieczne było, co wskazał organ odwoławczy, aby w takiej sytuacji organ wyjaśnił jednoznacznie czy inwestor posiada nadal prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, czy też nastąpiło wypowiedzenie umowy. W tym zakresie Sąd podziela także stanowisko, iż o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, powinien rozstrzygać na podstawie dokumentów organ właściwy do wydania tej decyzji, a jedynie w przypadkach wątpliwych i skomplikowanych, powinien orzekać sąd cywilny (por. wyrok NSA z dnia 18 czerwca 2010r. II OSK 1101/09, LEX nr 597135).

Sąd podziela także rozstrzygnięcie organu odwoławczego w zakresie braku wskazania w decyzji organu l instancji liczby, typów i parametrów projektowanych anten stacji bazowej telefonii komórkowej. Powyższe uniemożliwia ocenę czy inwestycja ta wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w oparciu o przepisy art. 32 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, art. 75 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r., Nr 199, póz. 1227, ze zm.) oraz § 2, 3 i 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, póz. 1397). W tym zakresie uzasadnienie decyzji organu I instancji jest wadliwe i nie odpowiada wymogom z art. 107 § 3 Kpa. Przywołanie przez organ I instancji jedynie § 2 ust. 1 pkt 7 cyt. wyżej rozporządzenia Rady Ministrów przy stwierdzeniu, że inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, bez podania liczby, typów i parametrów projektowanych anten stacji bazowej telefonii komórkowej, uniemożliwia jakąkolwiek kontrolę w zakresie oddziaływania na środowisko. Wskazywany wyżej § 2 ust. 1 pkt 7 odnosi się jedynie do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ale istotne jest również iż § 3 tego rozporządzenia wskazuje na potencjalne znaczące oddziaływanie. Lakoniczne stwierdzenie o braku konieczności prowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko bez podania podstawowych danych w zakresie analizy miejsc występowania pół elektromagnetycznych o wartościach wyższych niż dopuszczalne w stosunku do miejsc dostępnych dla ludności, itp., uniemożliwia sanowanie takiej decyzji w trybie uzupełnienia materiału dowodowego w postępowaniu odwoławczym. W tym zakresie za niezasadne należało uznać podnoszone w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przez organ odwoławczy art. 107 § 3 k.p.a., ponieważ Wojewoda [...] precyzyjnie wskazał przyczyny z powodu których uchylił decyzję organu l instancji.

W ocenie Sądu dalsze zarzuty strony skarżącej w zakresie naruszenia art. 138 § 2 k.p.a., są w kontekście przywołanych powyżej okoliczności niezasadne. Wprawdzie rację ma strona skarżąca twierdząc, iż z art. 138 § 2 k.p.a. wynika, że organ odwoławczy ma uprawnienie do przeprowadzenia w razie potrzeby postępowania uzupełniającego. Z przepisu tego wynika jednak, iż organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Wobec wskazanych uchybień w zakresie ustalenia przez organ l instancji podstawowych przesłanek wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, dotyczących prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz rozstrzygnięcia czy inwestycja wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, w ocenie Sądu w kontrolowanej sprawie kwestia materialnoprawnych przesłanek wydania pozwolenia na budowę, uzasadnia zastosowanie przez organ odwoławczy przepisu art. 138 § 2 k.p.a., bowiem wpływa bezpośrednio na treść decyzji kształtującej prawa i obowiązki stron postępowania, które muszą mieć możliwość pełnego i wyczerpującego ustosunkowania się do wszystkich przeprowadzonych w sprawie dowodów i dlatego należy zagwarantować im prawo do oceny dowodów wpływających na ewentualne wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę w dwuinstancyjnym toku postępowania administracyjnego. Istota dwuinstancyjności w postępowaniu administracyjnym polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, a nie tylko na kontroli zasadności argumentów podniesionych w odwołaniu, stąd za niezasadnie należy uznać pozostałe zarzuty strony skarżącej, w zakresie naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 k.p.a. Stopień uchybień w zakresie uzasadniania przesłanek wydania decyzji przez organ l instancji jest na tyle poważny, że zachodzi konieczność prowadzenia postępowania przeprowadzeniu przez organ odwoławczy dodatkowego postępowania dowodowego w trybie art. 136 k.p.a., gdyż naruszyłoby to zasadę dwuinstancyjności postępowania, ustanowioną art. 15 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na zasadzie art. 151 p.p.s.a., w myśl którego w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala.