Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 7/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-05-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a ust 1 pkt 1, pkt 3 i 5,  art.2 ust 1 pkt 1 i 2, art.3 ust 1 pkt 1, ust 4, art.4 ust 1 pkt 1 i 2, art. 5 ust 1 pkt 1 lit a i pkt 2 lit b
journal: Dz.U. 2014 poz 849
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Kr 7/16 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 maja 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Piotr Głowacki, Sędzia: WSA Grażyna Firek (spr.), Sędzia: WSA Agnieszka Jakimowicz, Protokolant: sekr. sąd. Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 maja 2016 r., sprawy ze skargi E. Sp. z o.o. w K., przy uczestnictwie J.M., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 20 października 2015 r. Nr [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości za okres od października do grudnia 2014r., , - skargę oddala -,


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 29 maja 2015 r. nr [...] na podstawie art. 21§1pkt 1 i §3 oraz art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. z 2015 r. poz.613) oraz art. 1a ust.1 pkt 3) i 4), art. 2 ust. 1 pkt 1), art. 3 ust. 1 pkt 1), art. 4 ust. 1 pkt 1), art. 6 ust. 1, ust.9 pkt 3) ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz.U. z 2014 r. poz. 849 ze zm.) oraz uchwały nr [...] Rady Gminy Z. z dnia 21 listopada 2013 r. w sprawie wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego z [...] r. poz. [...]) Wójt Gminy Z. określił solidarnie zobowiązanym E. sp. z o.o. z siedzibą w K. i J. M. wysokość podatku od nieruchomości za 2014 r. (od października do grudnia) w kwocie 598,00 zł.

W jej uzasadnieniu organ wskazał, że w/wymienieni podatnicy złożyli błędne deklaracje podatkowe, co skutkowało wszczęciem postępowania w przedmiocie określenia im wysokości podatku od nieruchomości za 2014 r. Organ ustalił, iż E. sp. z o.o. z siedzibą w K. i J. M. w 2014 r. byli współwłaścicielami działki nr [...] w B., na której znajduje się budynek niemieszkalny (gospodarczy) – stodoła, co wynika z zapisów ewidencji gruntów i budynków oraz aktu notarialnego z dnia 19 września 2014 r. rep. [...]. Organ podatkowy - w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego - przeprowadził oględziny przedmiotowej nieruchomości, w trakcie których stwierdził, że budynek nie jest ani zajęty na działalność gospodarczą, ani wykorzystywany rolniczo. Z uwagi na to, iż współwłaściciel rzeczonego budynku (E. sp. z o.o. z siedzibą w K.) ma status przedsiębiorcy, Wójt Gminy Z. opodatkował go stawką właściwą dla budynków lub ich części związanych z działalnością gospodarczą. Organ podatkowy zaznaczył, że do uznania danego obiektu za związany z działalnością gospodarczą wystarczy sam fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę. W analizowanym przypadku bez znaczenia pozostaje okoliczność, iż drugi współwłaściciel jest osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej.

Od powyższej decyzji odwołania w ustawowym terminie złożył - w imieniu własnym i jako pełnomocnik E. sp. z o.o. z siedzibą w K. – J. M., który wniósł o jej uchylenie, podkreślając, że poprzedni właściciel korzystał ze zwolnienia w stosunku do budynku stodoły. Zdaniem podatnika nie jest dopuszczalna sytuacja, iż raz budynek podlega zwolnieniu z podatku, a innym razem nie, gdyż ustawa nie dopuszcza podmiotowego różnicowania podatników przez organ I instancji (gminę). Ponadto przedmiotowy budynek nie może być wykorzystywany w działalności gospodarczej ze względów technicznych (brak drzwi, podłogi, otworów okiennych i jakiejkolwiek instalacji, przeciekający dach). Z tego powodu właściwy organ wydał pozwolenie na rozbiórkę. J. M. zwrócił również uwagę, że jako posiadacz 65/100 nieruchomości ma płacić wyższy podatek niż poprzedni właściciel, który posiadał całą nieruchomość.

W trakcie postępowania odwoławczego podatnicy przedłożyli do akt sprawy:

- dokumentację zdjęciową dotyczącą ww. budynku,

- decyzję Starosty K. z dnia 25 listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na rozbiórkę budynku gospodarczego (szopy) zlokalizowanego na działce nr [...] w miejscowości B.,

-decyzję Wójta Gminy Z. z dnia 6 lipca 2015 r. nr [...] ustalającą M. T. (obecnej właścicielce nieruchomości) łączne zobowiązanie pieniężne za 2015 r., przy objęciu rzeczonego budynku zwolnieniem przedmiotowym w oparciu o uchwałę nr [...] Rady Gminy Z. z dnia 28 września 2009 r.,

- postanowienie Wójta Gminy Z. z dnia 2 października 2015 r. nr [...] o wszczęciu z urzędu postępowania w przedmiocie zmiany ww. decyzji, skierowane do M. T., w którym organ I instancji opisał sporny budynek jako stodołę.

Decyzją z dnia 20 października 2015 r. Nr [...], działając na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 1, pkt 3 i pkt 5, art. 2 ust. 1 pkt 1 i pkt 2, art. 3 ust. 1 pkt 1 i ust. 4, art. 4 ust. 1 pkt 1 i pkt 2, art. 5 ust. 1pkt 1 lit. a i pkt 2 lit. b, art. 6 ust. 1, ust. 5, ust. 9 i ust. 11 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j.: Dz. U. z 2014 r. poz. 849 ze zm.; dalej: "u.p.o.l."), art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j.: Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.), § 67 pkt 3 i § 68 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 r. Nr 38, poz. 454 ze zm.), § 1 ust. 1pkt 1 i ust. 2 pkt 2 uchwały nr [...] Rady Gminy Z. z dnia 21 listopada 2013 r. w sprawie wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego z 2013 r. poz. 7033), art. 63 § 1 oraz art. 233 § 1 pkt 1ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2015 r. poz. 613; dalej: "o.p."), Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy po przywołaniu treści wskazanych wyżej przepisów stanowiących podstawę rozstrzygnięcia , dokonał identycznych ustaleń faktycznych co organ I instancji i uzasadniając swoje stanowisko stwierdził, iż materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy potwierdza, iż E. sp. z o.o. z siedzibą w K. i J. M. w 2014r. - od dnia 19 września byli współwłaścicielami działki nr [...] w B., na której znajduje się budynek niemieszkalny - gospodarczy (vide: akt notarialny z dnia 19 września 2014 r. rep. [...] oraz dane z ewidencji gruntów i budynków), co implikuje powstanie wobec nich obowiązku podatkowego od dnia 1 października 2014 r. Nie ulega też wątpliwości, że działka nr [...] w B. (powierzchnia 800 m2) została sklasyfikowana w ewidencji gruntów i budynków jako "B", a obiekt budowlany posadowiony na ww. nieruchomości gruntowej spełnia cechy budynku. Zd. organu odwolawczego podatnicy bezsprzecznie nie wykorzystywali ww. nieruchomości do celów rolniczych, co potwierdziły oględziny dokonane w dniu 2 kwietnia 2015 r. oraz dołączona przez odwołującego się dokumentacja fotograficzna. Zatem w przedmiotowym okresie nie można było objąć spornego budynku zwolnieniem z § 1 ust. 2 uchwały nr [...] Rady Gminy Z. z dnia 28 września 2009r . w sprawie zwolnień z podatku od nieruchomości (Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego z 2009 r. Nr 647, poz. [...]). Zgodnie bowiem z tym przepisem zwalnia się z podatku od nieruchomości budynki gospodarcze wykorzystywane jako stodoły użytkowane rolniczo, które położone są na gruntach niewchodzących w skład gospodarstwa rolnego, w kontrolowanym przypadku nie została spełniona przesłanka rolniczego użytkowania budynku.

Ponieważ E. sp. z o.o. z siedzibą w K. jest przedsiębiorcą, organ zauważył, iż grunty, budynki i budowle będące w jej posiadaniu, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b (grunty pod jeziorami, zajęte na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrownie wodne), to grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych (art. 1 a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.). Organ podkreslił, że to, iż przedsiębiorca nie wykorzystuje nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej w danym momencie nie ma wpływu na wymiar podatku, bowiem rozstrzygający jest stan posiadania rozumiany jako możliwość prowadzenia działalności teraz lub w przyszłości.

Co do tzw. "względów technicznych", które stoją na przeszkodzie wykorzystywaniu określonej nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej , a w konsekwencji uniemożliwiają jej opodatkowanie podatkiem od nieruchomości przy uwzględnieniu stawek z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a i pkt 2 lit. b u.p.o.l., organ zaznaczył, iż przejściowe niewykorzystywanie przez przedsiębiorcę nieruchomości do wykonywania działalności gospodarczej nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki właściwe dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Nieruchomość taka, mimo chwilowego jej nieeksploatowania, z różnych przyczyn, nie przestaje być nieruchomością związaną z prowadzoną przez dany podmiot działalnością gospodarczą . Organ podkreślił, że za "względy techniczne" nie mogą być uznane przemijające przeszkody w prowadzeniu działalności gospodarczej, np. konieczność przeprowadzenia określonych prac. Kolegium wyjaśniło przy tym, że u.p.o.l. odróżnia stan techniczny obiektu budowlanego (konstrukcji budynku lub budowli) od stanu instalacji i urządzeń (wyposażenia) tego obiektu, który nie ma wpływu na zakwalifikowanie go do kategorii przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Toteż podniesione przez odwołującego się okoliczności dotyczące m.in. braku instalacji, podłogi i okien pozostawały bez znaczenia dla kwalifikacji budynku w postępowaniu podatkowym. Poza tym braki te dają się łatwo usunąć i nie mogą stanowić o trwałej niemożności wykorzystywania nieruchomości w działalności gospodarczej. Reasumując, organ odwoławczy stwierdził, iż opisane nieruchomości (grunt budynek) powinny zostać opodatkowane stawkami przewidzianymi dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Nadto, zd. organu odwolawczego organ I instancji podjął niezbędne działania w celu dokładanego wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego sprawy oraz zebrał i rozpatrzył w sposób wyczerpujący materiał dowodowy. Organ podatkowy, wydając zaskarżoną decyzję, przekonująco uargumentował swoje stanowisko, a niewydanie decyzji, która byłaby zgodna z oczekiwaniami stron nie oznacza, że w sprawie zostały pogwałcone zasady postępowania podatkowego.

W skardze od powyższej decyzji wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie E. sp. z o.o. z siedzibą w K. zarzuciła zaskarżonemu rozstrzygnięciu dokonanie błędnej wykładni przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. oraz niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy. Spółka wniosła o uchylenie ww. decyzji Kolegium i zwrot kosztów sądowych. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła, iż zakres prac koniecznych do wykonania w budynku znajdującym się na działce nr [...] w B. wymaga pozwolenia na budowę, którego uzyskanie w 2014 r. było niemożliwe z uwagi na czasochłonność stosownych procedur. Przedmiotowa nieruchomość nie ma dostępu do drogi publicznej, co uniemożliwia podłączenie jej do gminnej sieci kanalizacyjnej. W ocenie Spółki dostosowanie szopy do celów innych niż obecne wiąże się z powstaniem nowego budynku. Powyższe zdaniem strony świadczy o istnieniu w odniesieniu do opodatkowanego budynku "względów technicznych". Strona skarżąca dodała , że nigdy nie prowadziła działalności związanej z rnagazynowaniern., a nadto podkreśliła , iż organ nie odniósł się do różnic w metrażu rzeczonego budynku, na które wskazała w uzupełnieniu odwołania. Ponadto strona skarżąca zauważyła, że oględziny budynku zostały przeprowadzone w okresie, w którym nie mogło w nim być żadnych zbiorów.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie., wskazując, że zarzuty skargi sa nieuzasadnione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna i podlegała oddaleniu.

Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity : Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm. – dalej p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia aktu administracyjnego, stwierdzeniem jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W wypadku niestwierdzenia takich wad, sąd skargę oddala, co wynika z art. 151 p.p.s.a.

Kontrolując zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego , jak i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, w oparciu o wyżej wskazane reguły, Sąd uznał, że nie naruszają one prawa w sposób powodujący konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego, a zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Dokonując oceny stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia, ustalenia faktyczne poczynione przez organy podatkowe albowiem stan faktyczny został ustalony przez te organy z zachowaniem reguł procedury administracyjnej a sprawa została prawidłowo, zgodnie z dyspozycją art. 127 ustawy z dnia 26 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa(tj. Dz.U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.- dalej O.p.) – zbadana przez organ odwoławczy, który ponownie rozważył wszelkie aspekty sprawy. Zd. Sądu, w postępowaniu organów obydwu instancji nie sposób dopatrzyć się naruszenia przepisów proceduralny. Zgodnie z art. 120 O.p. organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa, a stosownie do art. 122 O.p. w toku postępowania podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Stosownie zaś do treści art. 121 § 1 O.p. postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Organy podatkowe powinny również wyjaśniać stronie zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez stronę decyzji bez stosowania środków przymusu, co wynika z art. 124 O.p. Przepis art. 180 § 1 O.p. nakazuje dopuszczenie w charakterze dowodu wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Zgodnie z art. 188 O.p. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba, że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Powyższa zasada doznaje ograniczenia wymuszonego potrzebą racjonalności postępowania, zatem jej stosowanie nie może doprowadzić do sparaliżowania postępowania przez stronę korzystającą bez końca z inicjatywy dowodowej. Art. 187 § 1 O.p. nakłada na organ podatkowy obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, a zatem dokonania swobodnej oceny materiału dowodowego, z uwzględnieniem wskazań logicznego rozumowania, wiedzy i doświadczenia życiowego. Następnie, zgodnie z art. 191 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Organy obydwu instancji w niniejszej sprawie uczyniły zadość regułom wyrażonym w cyt. wyżej przepisach. Przeprowadzono szerokie postępowanie wyjaśniające, ocena materiału dowodowego została przedstawiona w uzasadnieniach decyzji organów obydwu instancji i odpowiada wymogom oceny swobodnej, organy wskazały, z jakich powodów uznały za wiarygodne te dowody, na których oparły poczynione ustalenia faktyczne oraz z jakich przyczyn innym dowodom odmówiły wiarygodności. Rozpatrzono nie tylko poszczególne dowody z osobna, ale wszystkie dowody we wzajemnej łączności. Wszystkie okoliczności istotne dla przedmiotu sprawy były przedmiotem analizy organów obydwu instancji, której rezultaty zostały szczegółowo opisane i ocenione w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji. Wskazać też należy, iż w art. 210 § 1 O.p. określone są elementy, które powinna zawierać decyzja wydana w sprawie podatkowej, a § 4 tego przepisu stanowi, że uzasadnienie faktyczne decyzji zawierać powinno, w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Zd. Sądu, zarówno w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jak i w uzasadnieniu poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, poza przytoczeniem właściwego przepisu prawa szczegółowo opisano stan faktyczny i odniesiono go do wskazanych norm prawnych. Podkreślić należy , iż niewydanie decyzji, które byłyby zgodne z oczekiwaniem Spółki nie oznacza, iż w sprawie zostały pogwałcone zasady postępowania podatkowego.

Okoliczność wskazana w skardze, a dotyczaca nieodniesienia się przez organ odwoławczy do różnic w metrażu rzeczonego budynku, na które wskazano w uzupełnieniu odwołania, pozostaje , zd. Sądu, bez wpływu na wynik sprawy, bowiem organy podatkowe przyjęły za podstawę opodatkowania mniejszą(korzystniejszą) powierzchnię budynku. Za nieuzasadniony uznał Sąd także zarzut przeprowadzenia oględzin budynku znajdującego się na przedmiotowej działce w kwietniu 2015 r . dla ustalenia istotnej dla sprawy okoliczności dotyczącej rolniczego wykorzystywania budynku w okresie październik- grudzień 2014 r. Po pierwsze, postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte przez organ I instancji 17 grudnia 2014 r., a odpis stosownego postanowienia został doręczony J. M. w dniu 5 stycznia 2015 r. zaś E. Sp. z o.o. w K. w dniu 9 stycznia 2015 r. Zatem organ podatkowy nie miał możliwości przeprowadzenia oględzin w październiku, listopadzie czy grudniu 2014 r. Ponadto nie tylko dowód z oględzin zdecydował o ustaleniu przez organy podatkowe o niewykorzystywaniu przedmiotowego budynku w celach rolniczych, ale takie ustalenie było wynikiem oceny całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym dowodu z oględzin oraz dołączonej przez J. M. (współwłaściciela nieruchomości) dokumentacji fotograficznej budynku.

Przechodząc do oceny zarzutów skargi dotyczących naruszenia prawa materialnego w pierwszym rzędzie należy wskazać przepisy mające zastosowanie w kontrolowanym przypadku.

I tak podatnikami podatku od nieruchomości są, w myśl art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3 (jeżeli przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczu samoistnym). Według art. 3 ust. 4 u.p.o.l., jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, z zastrzeżeniem ust. 5 (jeżeli wyodrębniono własność lokali, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz części budynku stanowiących współwłasność ciąży na właścicielach lokali w zakresie odpowiadającym częściom ułamkowym wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku). Jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu osób fizycznych oraz osób prawnych, jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej lub spółek nieposiadających osobowości prawnej, z wyjątkiem osób tworzących wspólnotę mieszkaniową, osoby fizyczne składają deklarację na podatek od nieruchomości oraz opłacają podatek na zasadach obowiązujących osoby prawne, tj. m.in. wpłacają obliczony w deklaracji podatek od nieruchomości - bez wezwania - na rachunek właściwej gminy, w ratach proporcjonalnych do czasu trwania obowiązku podatkowego, w terminie do dnia 15. każdego miesiąca, a za styczeń do dnia 31 stycznia (por. art. 6 ust. 9 i ust. 11 u.p.o.l.).

Obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku (art. 6 ust. 1 u.p.o.l.). Jeżeli obowiązek podatkowy powstał lub wygasł w ciągu roku, podatek za ten rok ustala się proporcjonalnie do liczby miesięcy, w których istniał obowiązek (art. 6 ust. 5 u.p.o.l.).

Zakres przedmiotowy podatku od nieruchomości wyznacza art. 2 u.p.o.l. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają m.in. grunty (ust. 1 pkt 1) i budynki lub ich części (ust. 1 pkt 2). Natomiast opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej (art. 2 ust. 2 u.p.o.l.).

Podstawę opodatkowania stanowi dla gruntów powierzchnia, a dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa (art. 4 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.o.l.). Budynkiem jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fun?amenty i dach (art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.). Z kolei powierzchnia użytkowa budynku lub jego części to powierzchnia mierzona po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych; za kondygnację uważa się również garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe ( art. 1 a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l.).

Przepis art. 5 ust. 1 u.p.o.l. upoważnia radę gminy do określenia w drodze uchwały wysokości stawek podatku od nieruchomości, m.in. od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków (pkt 1 lit. a) i od budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej (pkt 2 lit. b), z zastrzeżeniem ich górnej granicy.

Ogłoszone w uchwale rady gminy stawki podatku od nieruchomości obowiązują powszechnie na danym obszarze gminy.

Stosownie zaś do treści art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 f. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j.: Dz. U. z 2010 f. Nr 193, poz. 1287 ze zm.) podstawą wymiaru podatków i świadczeń jest ewidencja gruntów i budynków. Dane ujęte w tej ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa wart. 194 § 1 o.p. Kwestionowanie informacji z ewidencji gruntów i budynków odbywa się w postępowaniu odrębnym od postępowania podatkowego. Na mocy § 67 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 f. Nr 38, poz. 454 ze zm.) użytki gruntowe wykazywane w ewidencji dzielą się m.in. na grunty zabudowane i zurbanizowane (pkt 3). Cytowane rozporządzenie wyróżnia wśród gruntów zabudowanych zurbanizowanych tereny mieszkaniowe oznaczone symbolem "B" (§ 68 ust. 3 pkt 1).

Spornymi kwestiami w nin. sprawie było czy przedmiotową nieruchomość należało opodatkować stawkami podatkowymi przewidzianymi dla gruntów i budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz czy przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych.

Zd. strony skarżącej organy podatkowe błędnie opodatkowały przedmiotową nieruchomość stawkami przewidzianymi dla gruntów i budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej , a nadto nie uwzględniły , że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Natomiast zd. organów nieruchomość objęta postępowaniem podlegała opodatkowaniu stawkami przewidzianymi dla gruntów i budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, a nadto w stosunku do tej nieruchomości nie zachodziły tzw. "względy techniczne", które stoją na przeszkodzie jej wykorzystaniu do prowadzenia działalności gospodarczej.

Zd. Sądu racje w tym sporze mają organy podatkowe.

Jak już wyżej wskazano zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. – grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

Z definicji, którą wyżej przytoczono (art. 1a ust. 1 pkt 3) wynika zatem, że co do zasady sam fakt posiadania gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że są one związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i decyduje o zastosowaniu wyższej stawki podatku. Wobec tego różnego rodzaju obiekty niewykorzystywane w danym momencie lub gdzie prowadzona jest innego rodzaju działalność, niż gospodarcza należy uznać za związane z działalnością gospodarczą. W definicji nie ma bowiem warunku wykorzystywania tego rodzaju nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, wystarczy sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę. Wyjątkiem od powyżej zasady są budynki mieszkalne i grunty związane z tymi budynkami oraz grunty pod jeziorami i zajęte na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych, a także sytuacja, w której grunt, budynek lub budowla nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych . Z przytoczonej definicji wynika zatem właściwie jeden tylko warunek, jaki muszą spełniać – wymienione w art. 2 ust. 1 u.p.o.l. – przedmioty opodatkowania do uznania ich za związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, a mianowicie, warunek ich posiadania przez przedsiębiorcę (względnie inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą). Przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 cytowanej ustawy podatkowej, definiujący zakres znaczeniowy gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, nie zawiera warunku wykorzystania tego rodzaju nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą. Dlatego też dla przyjęcia związku nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej (opodatkowania według wyższych stawek), wystarczy sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę. Przy czym nie ma tutaj znaczenia okoliczność, czy w danym momencie owe grunty, budynki czy budowle wykorzystywane są do działalności gospodarczej. Do nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej zalicza się również te grunty i budynki, które przejściowo nie są wykorzystywane przez podatnika w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, ale ich cechy oraz rodzaj prowadzonej działalności gospodarczej powoduje, że mogą być one wykorzystywane na ten cel. Uzasadnienie dla tej koncepcji opodatkowania stanowi charakter podatku od nieruchomości, który jest podatkiem majątkowym – od posiadania, a nie od dochodu. Konsekwencją powyższego jest zatem konstatacja, że o tym, czy przedmiotowa nieruchomość podlega opodatkowaniu stawkami podatkowymi w podwyższonej wysokości, decyduje sam fakt posiadania jej przez podmiot posiadający status przedsiębiorcy, wpisany do rejestru przedsiębiorców, a nie sposób, w jaki faktycznie jest ona wykorzystywana. (vide: wyrok NSA z dnia 1 lipca 2014 r., sygn. akt II FSK 1349/14; z dnia 18 lutego 2014 r., sygn. II FSK 581/12).

Przechodząc do drugiej spornej kwestii należy wskazać, że pojęcie względów technicznych nie zostało zdefiniowane w ustawie podatkowej, a jego wykładnia, jak wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych, nastręcza sporo trudności. Wskazuje się, że względy techniczne to przesłanka związana z przedmiotem opodatkowania. Formuła "nie jest i nie może być wykorzystywany" oznacza, że z woli ustawodawcy niemożność wykorzystywania przedmiotu opodatkowania do prowadzonej działalności gospodarczej musi mieć charakter trwały, a więc nie tylko nie może on być wykorzystywany obecnie, ale również potencjalnie w przyszłości. Względy techniczne muszą wykluczać możliwość użycia budynku, gruntu, budowli do celów jakiejkolwiek działalności gospodarczej (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 2009 r., II FSK 1786/07, z dnia 7 grudnia 2012 r., II FSK 747/11, z dnia 20 grudnia 2012 r., II FSK 1877/11, z dnia 19 lipca 2013 r., II FSK 2188/11, z dnia 19 września 2014 r., II FSK 2361/12, wszystkie publ. CBOSA).

W orzecznictwie podkreśla się, że względy techniczne to okoliczności obiektywne, niezależne od woli przedsiębiorcy, powodujące zerwanie związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą z uwagi na techniczne uwarunkowania, stan techniczny nie pozwalający na użytkowanie przedmiotu opodatkowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2015 r., II FSK 395/13, CBOSA). Zwykle podkreśla się też, że nie mogą one mieć charakteru prawnego czy finansowego (tak w powołanym wyżej wyroku). W piśmiennictwie zauważono jednakże słusznie, że przyczyna zaistnienia stanu technicznego, uniemożliwiającego korzystanie z przedmiotu opodatkowanie nie jest prawnie znacząca (W. Morawski [w:] Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych. Komentarz pod red. W. Morawskiego, Gdańsk 2009, s. 130-131).

Zdaniem Sądu względy techniczne, o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., wykluczające możliwość wykorzystywania budynku lub budowli w prowadzonej działalności gospodarczej mogą także być również wynikiem postępu technologicznego. Może on powodować, że zastosowane przy budowie budynku czy budowli rozwiązania techniczne nie pozwalają na jego użytkowanie zgodnie z przeznaczeniem z uwagi na zmianę wymagań dotyczących zasad bezpieczeństwa, będących skutkiem powstania nowych technologii. Bez przebudowy lub adaptacji korzystanie z budynku lub budowli zgodnie z ich pierwotnym przeznaczeniem może być niemożliwe z uwagi na prawem określone warunki techniczne, przy czym niemożność ta ma charakter trwały, nawet wówczas, gdy możliwe jest (technicznie) dostosowanie budynku do nowych, obowiązujących norm technicznych. Dopóki zmiany takie nie zostaną dokonane (niezależnie od powodów, dla których nie są dokonywane), to względy techniczne uniemożliwiają (w sposób obiektywny, niezależny od podatnika) korzystanie z budynku lub budowli do prowadzenia działalności gospodarczej. Istotna jest bowiem pierwotna przyczyna, która uniemożliwia korzystanie z przedmiotu opodatkowania, a nie następcze powody, dla których nie doprowadzono przedmiotu opodatkowania do stanu używalności.

W okolicznościach nin. sprawy podniesione przez stronę skarżącą okoliczności dotyczące m.in. braku instalacji, podłogi i okien pozostają bez znaczenia dla kwalifikacji budynku w postępowaniu podatkowym. Poza tym, jak słusznie zauważył organ odwoławczy, braki te dają się łatwo usunąć i nie mogą stanowić o trwałej niemożności wykorzystywania nieruchomości w działalności gospodarczej. Ponadto nie każda obiektywna przyczyna złego stanu technicznego budynku wyklucza wykonywanie w nim działalności, lecz tylko taka, która prowadzi do wniosku, iż jest on w stanie katastrofalnym, grożącym zawaleniem (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 marca 2012 r., sygn. akt II FSK 1860/10, LEX nr 1420097). Tu też należy wskazać, że Starosta K. nie nakazał rozbiórki spornego budynku, a jedynie na wniosek E. sp. z o.o. z siedzibą w K. udzielił pozwolenia na jego rozbiórkę - decyzją z dnia 25 listopada 2014 r nr [...] w trybie art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j.: Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.)/. W powyższym rozstrzygnięciu Starosta K. w żaden sposób nie odniósł się do stanu technicznego przedmiotowego budynku. Tymczasem w oparciu o powołany przepis właściwy organ może wydać pozwolenie na rozbiórkę obiektu znajdującego się w dobrym (a nawet bardzo dobrym) stanie. Innymi słowy , wskazany dokument nie świadczy o istnieniu "względów technicznych", o których mowa w art. la ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Zwrócić też należy uwagę, że oględziny przedmiotowej nieruchomości również nie potwierdziły istnienia przeszkód w możliwości wykorzystywania jej w działalności gospodarczej, potencjalnie mógł służyć w działalności gospodarczej - np. jako magazyn.

Na zakończenie tych rozważań, odnosząc się do treści skargi , należy też wskazać, że brak dostępu do drogi publicznej nie stanowi względów technicznych, o których mowa wart. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., ma bowiem charakter prawny i ekonomiczny, a nie techniczny i pozostaje bez wpływu na kwalifikację nieruchomości dla potrzeb podatku od nieruchomości (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 grudnia 2009 r., sygn. akt II FSK 1048/08, LEX nr 580642). Czas trwania procedur niezbędnych do uzyskania pozwolenia na budowę również nie może przesądzać o istnieniu względów technicznych z art. la ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

Jakkolwiek też przedmiot działalności strony skarżącej ujawniony w Krajowym Rejestrze Sądowym nie obejmuje działalności związanej z magazynowaniem, to nie oznacza to, że nie mogła w powyższy sposób wykorzystywać przedmiotowego budynku, skoro nie zdecydowała się na jego rozbiórkę, mimo dysponowania pozwoleniem w tym zakresie. Tu też , za organem odwoławczym, należy zaakcentować , że strona skarżąca nie prowadzi także działalności związanej z rolnictwem (według danych z KRS). Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia nin. sprawy pozostaje okoliczność korzystania z poprzedniego i obecnego właściciela nieruchomości ze zwolnienia z podatku, wobec ustalenia, że podmioty te prowadziły w stosownym okresie działalność rolniczą. Takie bowiem zwolnienie nie przechodzi automatycznie na kolejnych właścicieli nieruchomości, ale jest uzależnione od spełnienia przez tych właścicieli stosownych kryteriów, skutkujących zwolnieniem z podatku.

Z przytoczonych wyżej względów Sąd na zasadzie art. 151 p.p.s.a. orzeł jak w sentencji wyroku.