Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 96/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2020-09-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 3, art. 89 ust. 1 pkt. 1, art. 90, art. 91
journal: Dz.U. 2015 poz 612
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Wiesner (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik Sędzia WSA Małgorzata Jużków po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 września 2020 r. sprawy ze skargi A.P. na Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] r., nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (organ odwoławczy), po rozpatrzeniu odwołania A. P. (dalej: strona, skarżący), reprezentowanego przez kuratora, od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. (organ I instancji) z [...]r. nr [...], wymierzającej karę pieniężną w kwocie 12.000 zł za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Organ jako podstawę prawną rozstrzygnięcia powołał art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 900; dalej: O.p.) oraz m.in. art. 2 ust 3 i 4, art. 3, art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. a, art. 6 ust. 1, art. 8, art. 89 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2, art. 90 ust. 1 i 2 oraz art. 91 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. nr 2015, poz. 612; dalej: u.g.h.).

Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym sprawy:

W dniu 10 grudnia 2016 r. funkcjonariusze Urzędu Celnego w B. przeprowadzili kontrolę w zakresie przestrzegania przepisów ustawy o grach hazardowych w lokalu Salon Gier ,,A’’ w B. ul. [...], będącym w dyspozycji ,,B’’ sp. z o.o. w B. W lokalu w chwili rozpoczęcia czynności kontrolnych stwierdzono włączony do sieci elektrycznej i przygotowany do prowadzenia gier automat Casino Games nr [...]. Funkcjonariusze podjęli próbę zakredytowania urządzenia banknotem 10 złotowym i monetą 5 złotową, jednakże akceptor banknotów i wrzutnik monet zostały zablokowane. Urządzenie zostało zatrzymane do kontroli przewiezione do magazynu depozytowego. Z opinii pozyskanej z akt sprawy karnej skarbowej [...] z [...]r. sporządzonej przez biegłego Sądu Okręgowego w C. R. R. wynikało, że automat był urządzeniem elektronicznym wyposażonym w gry komputerowe o charakterze losowym.

Czynności kontrolne wykazały, gry na urządzeniach wyczerpują znamiona gier na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3 u.g.h., gdyż są to gry na urządzeniu elektronicznym, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, a gra zawiera element losowości. Wśród zainstalowanych gier znalazła się gra American Poker II, a warunkiem uruchomienia urządzenia było jego zakredytowanie, co wykazały odczytane dane, a urządzenie wyposażone było w hopper do wypłaty wygranych (art. 2 ust. 3 u.g.h.). Urządzenie nie posiadało poświadczeń rejestracji, a kontrolującym nie okazano dokumentów potwierdzających uprawnienia do prowadzenia działalności w zakresie gier hazardowych. Na podstawie umowy najmu nr [...] z 26 września 2016r. wynajmujący ,,B’’ sp. z o.o. udostępniła ,,C’’ sp. z o.o. w organizacji reprezentowanej przez A. P. 1m2 powierzchni lokalu w B. dla prowadzenia działalności gospodarczej za czynsz w wysokości 200 zł.

Postanowieniem z [...]r. Sąd Rejonowy w B. Wydział Rodzinny i Nieletnich (sygn. akt [...]) ustanowił dla nieobecnego A. P. kuratora w osobie adwokata M. M.

W konsekwencji powyższych ustaleń organ I Instancji postanowieniem z [...]r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie określenia kary pieniężnej wobec strony. Postępowanie zakończono decyzją z [...]r. wymierzając stronie karę pieniężną z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry w wysokości 12.000 zł.

Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie zarzucając naruszenie art. 2 ust. 3 w zw. z art. 2 ust. 6 u.g.h. wobec braku rozstrzygnięcia Ministra Finansów czy zatrzymane urządzenie rzeczywiście stanowiło automat do gier, na, którym zainstalowane są gry losowe lub gry na automacie w rozumieniu ustawy oraz naruszenie art. 14 ust. 1 i art. 6 ust. 1 u.g.h. poprzez ich zastosowanie w sprawie pomimo tego, że powyższe przepisy jako przepisy techniczne w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE nie zostały notyfikowane przez Polskę i nie powinny być stosowane, wobec czego bezpodstawne było wymierzenie kary pieniężnej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2u.g.h. Odwołujący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i wydane orzeczenia co do istoty sprawy poprzez jego umorzenie za przyznaniem kosztów zastępstwa procesowego na rzecz kuratora.

Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszo-instancyjne jako niewadliwe oraz uznając zarzuty odwołania za nieskuteczne. W uzasadnieniu decyzji powołał się na art. 2 ust. 3 i ust. 4, art. 4 ust. 1 lit a, art. 6 ust. 1, art. 8, art. 89 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2, art. 90 ust. 2 oraz art. 91 u.g.h. Wyjaśnił, że grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Wygraną rzeczową w grach na automatach, jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużania gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze. Grami na automatach są również gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy. Ilekroć zaś w ustawie jest mowa o ośrodkach gier - rozumie się przez to kasyno gry - jako wydzielone miejsce, w którym prowadzi się gry cylindryczne, gry w karty, gry w kości lub gry na automatach, na podstawie zatwierdzonego regulaminu, przy czym minimalna łączna liczba urządzanych gier cylindrycznych i gier w karty wynosi 4, a liczba zainstalowanych automatów wynosi od 5 do 70 sztuk (art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. a u.g.h.). Działalność w zakresie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości oraz gier na automatach może być prowadzona na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry (art. 6 ust. 1 u.g.h.). Karze pieniężnej, zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2 u.g.h. podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. Jej wysokość wynosi 12.000 zł od każdego automatu.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy w szczególności wskazał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy, szczególnie protokół z oględzin urządzenia oraz opinia biegłego sądowego z 12 października 2017r., pozwalał jednoznacznie twierdzić, że sporny automat to urządzenie elektroniczne przeznaczone do rozgrywania gier losowych - grający nie ma realnego wpływu na to w jakiej konfiguracji zatrzymują się i układają symbole skutkujące wygraną; gracz nie jest w stanie przewidzieć rezultatu przeprowadzonej gry, jej wynik nie zależy od umiejętności, zręczności gracza; wyposażenie urządzenia wskazuje na prowadzenie gier o charakterze komercyjnym, a gry na automacie urządzane były poza kasynem gry, bowiem lokal, w którym automat był zainstalowany nie posiadał takiego statusu. Stwierdzono, że automat wyposażony został w gry American Poker II, tj. gry karciane z natury gry losowe opisane w art. 2 ust. 1 pkt 5 u.g.h.

Organowi z urzędu było wiadomym, że kontrolowany lokal nie miał statusu kasyna gry. Wobec powyższego zachodziła konieczność ustalenia osoby urządzającej gdy rozumianej jako zapewniający, stwarzający, organizujący komuś warunki do czegoś. Wobec braku ustawowej definicji pojęcia "urządzający", odwołano się do orzecznictwa sądów administracyjnych, z których wynikało, że działania i czynności w zakresie urządzania gier to pozyskanie sprzętu, zorganizowanie miejsca nieograniczonej ilości graczy, utrzymanie automatów w stanie dostępności, ich sprawne funkcjonowanie, zapewnienie obsługi i sprawności technicznej, wypłaty wygranych, przeszkolenie personelu. Wskazując na wykładnię językową i definicję słownikową organ zaakcentował, że uznanie danego podmiotu za "urządzającego gry" w rozumieniu analizowanego przepisu, każdorazowo wymaga uwzględnienia okoliczności faktycznych konkretnej sprawy, w tym ustalenia, czy osoba taka lub podmiot podejmował czynności, polegające m.in. na opisanych powyżej aktywnych działaniach, wskazujących na istotny udział w procesie urządzania nielegalnych gier hazardowych.

Odnośnie kwestii określenia osoby urządzającej gry organ odwoławczy wskazał, że skarżący wynajął powierzchnię lokalu 1m2, na której prowadził działalność gospodarczą, co potwierdza treść umowy najmu. W oparciu o oznaczenia widniejące na automacie organ ustalił, że należał on do ,,C’’ sp. z o.o., strony umowy najmu, reprezentowanej przez skarżącego. Powyższe w ocenie organu odwoławczego pozwala na stwierdzenie, że strona była podmiotem urządzającym gry na automatach w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., a nałożenie kary pieniężnej było uzasadnione.

Organ odwoławczy powołał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 11 marca 2015r. sygn. akt P 4/14, w którym stwierdzono, że organizowanie gier na automatach wyłącznie w kasynach gry spełnia wymogi ważnego interesu publicznego, uzasadniającego ograniczenie wolności działalności gospodarczej. Ograniczenie wolności działalności gospodarczej wprowadzone w art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. uzasadnione jest "ważnym interesem publicznym" i spełnia przesłankę formalną i materialną z art. 22 Konstytucji RP. Odwołując się do licznych orzeczeń sądów administracyjnych organ odwoławczy podkreślił, że strona winna stosować się do zasad prowadzenia działalności w zakresie gier hazardowych z uwzględnieniem przyjętych w ustawie ograniczeń.

Powołując się na orzecznictwo organ stwierdził także, że postępowanie w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach z naruszeniem przepisów ustawy o grach hazardowych nie było wadliwe, a organy celne miały kompetencję do samodzielnej oceny charakteru danej gry. Odwołano się również do orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 13 października 2016r. w sprawie C-303/15. Szeroko odniesiono się do stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartego w uchwale z 8 marca 2016r. sygn. akt II GPS 1/16, a organ odwoławczy podzielił stanowisko tam prezentowane. Organ podkreślił, że w sprawie miały zastosowanie przepisy ustawy o grach hazardowych w brzmieniu obowiązującym w dacie dokonania kontroli (art. 2 i art. 7 Konstytucji RP). Natomiast brak możliwości uzyskania przez osobę fizyczną koncesji na prowadzenie kasyna gry ( art. 6 ust. 4 u.g.h.) nie znosi odpowiedzialności osoby urządzającej gry na mocy art. 89 u.g.h., a swoboda działalności gospodarczej nie jest prawem absolutnym nie podlegającym ograniczeniom. Funkcjonariusze celni wykorzystali środek dowodowy przewidziany w art. 32 ust. 1 pkt 13 ustawy o Służbie Celnej.

Organ odwoławczy wskazał, że kwestie wynagrodzenia kuratora rozstrzygnie w odrębnym postępowaniu.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji obu instancji za przyznaniem wynagrodzenia na rzecz kuratora.

Strona zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1. art. 2 ust. 3 w zw. z art. 2 ust. 6 u.g.h. wobec braku rozstrzygnięcia Ministra właściwego do spraw finansów publicznych, czy zatrzymane urządzenie rzeczywiście stanowiło automat do gier, na którym zainstalowane są gry losowe lub gry na automacie w rozumieniu ustawy

2. art. 14 ust. 1 i art. 6 ust. 1 u.g.h. poprzez ich zastosowanie w sprawie pomimo tego, że powyższe przepisy jako przepisy techniczne w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE nie zostały notyfikowane przez Polskę i nie powinny być stosowane, wobec czego bezpodstawne było wymierzenie kary pieniężnej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.;

3. przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 9 marca 2018r. w sprawie określenia wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej poprzez ich niezastosowanie w niniejszej sprawie, w sytuacji gdy brak jest aktu prawnego określającego wysokość wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie administracyjnej, przy czym wynagrodzenie przedstawiciela dla nieobecnej strony postępowania administracyjnego ustanowionego na wniosek organu administracyjnego należy do kosztów postępowania administracyjnego.

W uzasadnieniu skargi w całości podtrzymano prezentowane w sprawie stanowisko oraz towarzyszącą mu argumentację w zakresie ustalonego stanu faktycznego oraz jego oceny prawnej.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019r., poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje, między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c ustawy). Sąd uwzględniając skargę stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Natomiast przeprowadzone w określonych na wstępie ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie można organowi zarzucić naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego.

Przedmiotem zaskarżonej decyzji było ustalenie czy i kto urządzał gry, czy spełniały one warunki określone w ustawie o grach hazardowych. Nadto przedmiotem kontroli winny być kwestie podnoszone przez skarżącego, zarówno w zakresie naruszenia przepisów prawa materialnego jak i procesowego.

W rozpatrywanej sprawie Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa przez organy, dających podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji, w tym w kontekście odpowiedniego zastosowania norm prawnych. W świetle znowelizowanego od 1 marca 2017 r. art. 90 u.g.h. karę pieniężną nakłada w drodze decyzji naczelnik urzędu celno-skarbowego, na którego obszarze urządzana jest gra hazardowa lub znajduje się niezarejestrowany automat. Podstawę prawną działania organów stanowi dyspozycja art. 89 ust. 1 pkt 2 i art. 90 ust. 1 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych. Na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry (definicję pojęcia "kasyno gry" zawiera art. 4 ust. 1 a u.g.h.). Stosownie do art. 90 ust. 1 u.g.h. kary pieniężne wymierza, w drodze decyzji, naczelnik urzędu celnego, na którego obszarze działania jest urządzana gra hazardowa. Zgodnie z art. 2 ust. 3 u.g.h. grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektro-mechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości.

Zasadnie zatem organ badał jaki charakter mają gry na spornych automatach, a poczynione ustalenia potwierdziły, że organizowane są w celach komercyjnych, mają charakter losowy. W toku kontroli z 10 grudnia 2016r. w lokalu o nazwie Salon Gier ,,A’’ w B. stwierdzono cztery automaty do gier, w wśród nich Casino Games nr [...] oznaczony naklejką: ,,C’’ sp. z o.o. [...], ul. [...], nr seryjny [...]. Na automatach przeprowadzono gry kontrolne, pozwalające na stwierdzenie, że były to automaty odpowiadające warunkom z ustawy o grach hazardowych, prócz badanego automatu, który miał zablokowane akceptor banknotów i wrzutnik monet. Charakter badanego urządzenia określono jednakże na podstawie analizy danych zapisanych w pamięci automatu dokonanej przez biegłego sądowego. W urządzeniu zamontowano gry Ultra Hot, American Poker II, Burning Target, Sizzling Hot, nie stwierdzono licznika czasu, ani mechanizmu ograniczającego czas gry, warunkiem jego uruchomienia było zakredytowanie. Z analizy oprogramowania wynika, że dokonywano zakredytowań umożliwiających prowadzenie gier, a automat wyposażony był w hopper do wypłaty wygranych. W okresie od 15 kwietnia 2015r. do dnia badania wpłacono do automatu 315.450 zł, a wypłacono 160.418 zł. Gra ma "charakter losowy" ponieważ wygrana nie zależy od umiejętności (wrodzonych lub nabytych) uczestnika gry, jego predyspozycji fizycznych lub intelektualnych W ocenie biegłego badany automat spełniał kryteria z art. 2 ust. 3 u.g.h., a były na nim prowadzone gry o wygrane pieniężne lub rzeczowe, a gra zawiera element losowości. W automacie zainstalowano grę American Poker II. Opisu zewnętrznego urządzenia dokonano w protokole oględzin i protokole eksperymentu z dnia kontroli.

Skarżący nie posiadał koncesji ani pozwolenia na organizowanie gier na automacie, a także nie posiadał poświadczenia jego rejestracji. Natomiast obowiązki w tym zakresie ciążą na przedsiębiorcy na mocy znowelizowanego art. 23a do f u.g.h., który wszedł w życie z dniem 13 lipca 2011 r. na mocy art. 1 pkt 9, art. 11 i art. 18 ustawy z 26 maja 2011 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych i niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 34, poz.779) po notyfikacji Komisji Europejskiej 16 września 2010 r. pod numerem 2010/0622/PL.

W następnej kolejności należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny 16 maja 2016 r., sygn. akt II GPS 1/16 podjął następującą uchwałę:

1. Art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612, ze zm.) nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE. L z 1998 r. Nr 204, s. 37, ze zm.), którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak. notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy.

2. Urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od 14 lipca 2011 r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.

Powołana uchwała jest tzw. uchwałą abstrakcyjną, podjęta w składzie 7 sędziów NSA, na skutek zagadnienia prawnego przekazanego przez Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 2 p.p.s.a. Jej moc wiążąca odnosi się do każdej sprawy, w której występuje zagadnienie prawne objęte tą uchwałą. Wskazuje na to art. 269 p.p.s.a. Stosownie do powołanego przepisu, jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby, albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Przepis art. 187 § 1 i 2 stosuje się odpowiednio. Ogólna moc wiążąca uchwały powoduje, że wiąże ona sądy administracyjne we wszystkich sprawach, w których miałby być stosowany interpretowany przepis (por. A. Skoczylas, "Działalność uchwałodawcza Naczelnego Sądu Administracyjnego", C. H. Beck, Warszawa 2004, s. 221 i nast.). Pogląd wyrażony w konkretnej uchwale NSA może zostać zmieniony tylko stosowaną uchwałą takiego samego składu NSA.

Sąd orzekający w pełni podzielił pogląd zaprezentowany w uchwale i nie przedstawił w tej sprawie zagadnienia prawnego do rozstrzygnięcia w drodze kolejnej uchwały składowi siedmiu sędziów. Powyższe oznacza, że jest związany poglądem wyrażonym w uchwale z 16 maja 2016 r., sygn. akt II GPS 1/16. Powołany już art. 269 § 1 p.p.s.a. nie pozwala bowiem żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale i przyjmować wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Mając na uwadze powyższe oraz wynikający z akt sprawy stan faktyczny, Sąd uznał za prawidłowe ustalenia dokonane w zaskarżonej decyzji i przyjął je za podstawę rozstrzygnięcia. Trafnie bowiem organy obu instancji przyjęły, że skarżący urządzał gry hazardowe w rozumieniu ustawy o grach hazardowych na spornym automacie poza kasynem gry, co wykazał zgromadzony materiał dowodowy, a w szczególności opinia biegłego. Natomiast zawarcie umowy najmu części powierzchni lokalu z przeznaczeniem go na prowadzenie działalności gospodarczej w lokalu o nazwie Salon Gier ,,A’’ jednoznacznie pozwoliły na ustalenie, że to skarżący posiada przymiot osoby urządzającej gry.

Skoro więc ustalenia dowodowe w sprawie były prawidłowe, a spór dotyczył zasadności zastosowania art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. - to w świetle przywołanej uchwały nie budzi wątpliwości, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Organ zasadnie nałożył na skarżącego karę pieniężną za urządzanie gier na spornym automacie, bez koncesji, poza kasynem gry. Nie ma już wątpliwości, że zastosowany przepis nie miał charakteru przepisu technicznego i nie wymagał notyfikacji, a w konsekwencji powinien być stosowany.

Stanowisko Sądu w niniejszej sprawie jest ponadto zgodne z poglądem zaprezentowanym w licznych, wcześniejszych wyrokach wydanych w zbliżonych sprawach przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach. Nadto jego słuszność znajduje potwierdzenie w wyroku TSUE z 13 października 2016r. w sprawie C-303/15, w którym Trybunał (pierwsza izba) orzekł, że artykuł 1 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego w brzmieniu zmienionym na mocy dyrektywy 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 20 lipca 1998 r. należy interpretować w ten sposób, że przepis krajowy, taki jak ten będący przedmiotem postępowania głównego, nie wchodzi w zakres pojęcia "przepisów technicznych" w rozumieniu tej dyrektywy, podlegających obowiązkowi zgłoszenia na podstawie art. 8 ust. 1 tej samej dyrektywy, którego naruszenie jest poddane sankcji w postaci braku możliwości stosowania takiego przepisu.

Na mocy art. 30 ust. 1 i 2 pkt 3 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (j.t. Dz. U. z 2013, poz. 1404), wykonuje ona kontrole w zakresie przestrzegania przepisów regulujących urządzanie i prowadzenie gier hazardowych, o których mowa w ustawie z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych oraz zgodności tej działalności z udzieloną koncesją lub zezwoleniem oraz zatwierdzonym regulaminem. Według art. 32 ust. 1 pkt 7, 8, 9, 13, 15 tej ustawy, funkcjonariusze wykonujący kontrole są uprawnieni do: dokonywania oględzin; badania towarów, surowców, półproduktów i wyrobów, w tym pobrania próbek towarów, surowców, półproduktów i wyrobów gotowych w celu ich zbadania; przeprowadzania rewizji towarów, wyrobów i środków transportu, w tym z użyciem urządzeń technicznych i psów służbowych; przeprowadzania w uzasadnionych przypadkach, w drodze eksperymentu, doświadczenia lub odtworzenia możliwości gry na automacie, gry na automacie o niskich wygranych lub gry na innym urządzeniu; sporządzania szkiców, filmowania i fotografowania oraz dokonywania nagrań dźwiękowych. Zatem funkcjonariusze Służby Celnej mieli kompetencje do przeprowadzenia kontroli. Poczynione przez nich ustalenia były jednoznaczne i konkretne. Zarzut braku decyzji ministra właściwego do spraw finansów publicznych, nie jest więc zasadny, a stanowisko organu odwoławczego w tym zakresie w całości zasługiwało na akceptację.

W świetle zatem przedstawionych okoliczności chybione były zarzuty skargi.

Mając na uwadze powyższe oraz wynikający z akt sprawy stan faktyczny, Sąd uznał za prawidłowe ustalenia dokonane w zaskarżonej decyzji i przyjął je za podstawę rozstrzygnięcia. Trafnie bowiem organy obu instancji przyjęły, że to skarżący urządzały gry hazardowe w rozumieniu ustawy o grach hazardowych na spornych automatach poza kasynem gry, odnotowano słusznie brak wpływu gracza na rezultat gry.

Konkludując należy stwierdzić, że organy podatkowe nie naruszyły w rozpatrywanej sprawie przepisów prawa materialnego, a ponadto działały z poszanowaniem reguł postępowania. Organ odwoławczy wyczerpująco odniósł się do wszystkich podniesionych zarzutów, które okazały się bezzasadne. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera omówienie wszystkich kwestii istotnych dla rozpatrzenia sprawy oraz zawiera odniesienia do podnoszonych w odwołaniu zarzutów. Należało podzielić stanowisko organów w zakresie podstawy prawnej orzekania w sprawie, a wywody zawarte w zaskarżonej decyzji w tym zakresie zasługiwały na akceptację. Organ wykorzystał dostępne możliwości dowodowe, szczególnie w zakresie ustalania osoby urządzającej gry, zgromadził materiał dowodowy niezbędny do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odniósł się do poczynionych ustaleń, a następnie dokonał ich oceny prawnej z zastosowaniem odpowiednich norm prawnych. Okoliczność, że skarżący nie podziela tej oceny nie dyskwalifikuje jej.

W sprawie nie doszło również do naruszenia wskazanych w skardze przepisów o wynagradzaniu kuratorów, gdyż zaskarżona decyzja nie zawierała takiego rozstrzygnięcia, a sam organ odwoławczy wskazał, że kwestia ta zostanie rozpoznana odrębnie. Odnośnie wynagrodzenia kuratora w postępowaniu przed sądem administracyjnym zostało wydane odrębne postanowienie [...]r.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę uznając ją za bezzasadną.