Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 274/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-05-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 2, ust. 6 pkt 2 i ust. 5
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), , Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2010 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [....] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu w sprawie zgłoszenia robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody .[...] na rzecz skarżącej W. S. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez W. S. jest decyzja Wojewody [...] z [...] grudnia 2009 r. nr [...] utrzymująca w mocy -w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.), decyzję Starosty [...] z [...] października 2009 r. zgłaszającą sprzeciw dla T. P. w sprawie zgłoszenia robót budowlanych polegających na budowie ogrodzenia działki oznaczonej w ewidencji gruntów nr [...] w obrębie ew. nr [...] w [...]. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym:

W dniu 14 września 2009 r. T. P. zgłosiła zamiar przystąpienia do wykonania robót budowlanych polegających na wymianie ogrodzenia na działce o nr ew. [...] w [...], od strony ulic. Do zgłoszenia załączyła szkice i rysunki oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w którym podała, iż jest współwłaścicielką (jedną z trzech), ww. nieruchomości.

Postanowieniem z [...] września 2009 r. Starosta [...], działając na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) nałożył na T. P. obowiązek uzupełnienia wniesionego zgłoszenia, wyznaczając na to termin 14 dni. Nałożony postanowieniem obowiązek dotyczył czterech punktów, mianowicie: zaprojektowania ogrodzenia w linii rozgraniczającej z zastosowaniem narożnego ścięcia linii rozgraniczających nie mniejszego niż 5 m x 5 m (z uwagi na zapisy w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego), przedłożenia odpowiednich szkiców i rysunków sporządzonych w czytelnej technice graficznej, naniesienia na mapie sytuacyjno - wysokościowej bramy wjazdowej i furtki oraz przedłożenia uzgodnienia zjazdu na drogę publiczną w miejscu zaznaczonej bramy.

W zakreślonym terminie T. P. złożyła pismo, w którym odniosła się do wyszczególnionych w postanowieniu żądań organu, oraz szkice i rysunki ogrodzenia, rzut ogrodzenia i kopię mapy sytuacyjno-wysokościowej. We wskazanym piśmie wskazała m.in., iż nie znajduje żadnych podstaw prawnych do zastosowania w ogrodzeniu wymaganego przez organ narożnego ścięcia linii rozgraniczających 5 m x 5 m i wyjaśniła, że wykona ścięcie na liniach rozgraniczających o wymiarach 1,60 m x 1,70 m.

Sygn. akt VII SA/Wa 274/10

Decyzją z [...] października 2009 r. nr [...] Starosta [...] na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane zgłosił sprzeciw dla T. P. w sprawie zgłoszonych przez nią robót budowlanych polegających na budowie ogrodzenia działki nr ew. [...] w [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podał, iż po ponownym sprawdzeniu dokumentacji, uzupełnionej w wyniku postanowienia z [...] września 2009 r. organ ustalił, iż budowa ogrodzenia objęta zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...], tj.:

-zapis § 21 ust. 2 planu, wg którego ogrodzenie pełne (nie ażurowe) nie może być wyższe niż o,6 m od poziomu terenu, natomiast z przedłożonych rysunków wynika, iż narożne ścięcie o wymiarach 2,40 m x 1,84 m jest ogrodzeniem pełnym, murowanym; oraz

-zapis § 28 ust. 9 planu, wg którego na skrzyżowaniach ulic klasy L lub D z ulicami klasy L lub D, a także na skrzyżowaniach ulic klasy Z z ulicami klasy L lub D powinny być stosowane narożne ścięcia linii rozgraniczających nie mniejsze niż 5 m x 5 m, natomiast w planowanym ogrodzeniu zaprojektowano ścięcie1,60 m x 1,70 m. Na koniec organ wyjaśnił, iż zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy - prawo budowlane organ wnosi sprzeciw, jeżeli wykonanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego.

T. P. nie zgodziła się z wydanym rozstrzygnięciem i wniosła w terminie odwołanie, w którym nie zgodziła się przede wszystkim z koniecznością wykonania narożnego ścięcia w liniach rozgraniczających nie mniejszego niż 5 m x 5 m.

Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z [...] grudnia 2009 r. Wojewoda [...] utrzymał zaskarżoną decyzję Starosty [...] w mocy. W uzasadnieniu, prezentując swoje stanowisko w sprawie, organ odwoławczy wskazał na przepis art.30 ust. 6 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane oraz na art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), i zauważył, że plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, ma charakter normatywny i jest powszechnie obowiązujący. Następnie wskazał, że na jednym z załączonych rysunków został zaznaczony śmietnik i zaznaczył, że lokalizacja takiego obiektu winna by zgodna z § 22 i § 23 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Nadto, organ odwoławczy dodał, że dołączone do akt oświadczenie o posiadanym prawie do

Sygn. akt VII SA/Wa 274/10

dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest nieprawidłowo wypełnione. Brak w nim m.in. wskazania dokumentu, z którego wynika tytuł do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W końcu Wojewoda stwierdził, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa i brak jest podstaw prawnych do jej zmiany lub uchylenia.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Wojewody [...] wniosła W. S., będąca jedną ze współwłaścicieli działki nr [...] w obrębie ew. nr [...] w [...], reprezentowana przez córkę – T. P. na podstawie załączonego do skargi pełnomocnictwa. Skarżąca zażądała uchylenia skarżonego rozstrzygnięcia i przyjęcia zgłoszenia z [...] września 2009 r. W uzasadnieniu skargi podniosła, iż zgłoszenie dotyczyło odbudowy starego ogrodzenia, na starych fundamentach z wykorzystaniem istniejących słupków ogrodzeniowych, a nie budowy nowego. Podniosła również, że w § 28 pkt 9 plan zagospodarowania przestrzennego zaleca, a nie nakłada obowiązek wykonania narożnego ścięcia linii rozgraniczających nie mniejszych niż 5 m x 5 m. Do skargi załączyła m.in. zdjęcia ogrodzenia.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo, odnosząc się do statusu strony wnoszącej skargę, Wojewoda [...] stwierdził, że w trakcie prowadzonego postępowania przed organami obu instancji doszło do naruszenia art. 10 k.p.a. poprzez nie zapewnienie czynnego udziału wszystkim stronom postępowania. Jak wynika bowiem z załączonego do zgłoszenia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, jednym ze współwłaścicieli nieruchomości o nr 18 położonej w [...] jest W. S., która nie brała udziału w prowadzonym postępowaniu a złożyła skargę. Jednak, jak stwierdził dalej Wojewoda [...], naruszenie prawa w tym zakresie nie miało wpływu na podjęte rozstrzygnięcie, albowiem podstawą tego rozstrzygnięcia było naruszenie ustaleń planistycznych.

W piśmie procesowym z 18 maja 2010 r. swoje stanowisko w sprawie przedstawił uczestnik postępowania – K. M., będący również współwłaścicielem działki nr [...] w [...], wg oświadczenia pełnomocnika skarżącej złożonego w dniu 20 kwietnia 2010 r. do protokołu rozprawy. W złożonym piśmie K. M. podał

Sygn. akt VII SA/Wa 274/10

m.in., iż wymianę ogrodzenia finansowała W. S., a wszystkie sprawy formalno - prawne załatwiała T. P.

Pismem procesowym również z 18 maja 2010 r. pełnomocnik skarżącej uzupełnił skargę poprzez dołączenie do ww. pisma m.in. zdjęć celem wykazania, że ogrodzenie zostało wykonane na starych fundamentach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem.

W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi wyeliminowanie tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego (ewentualnie - stwierdzenie jego wydania z naruszeniem prawa, v. art. 145 § 1 p.p.s.a.).

Przy czym, zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na podstawie art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje zaś przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu na podstawie ww. ustaw, Sąd uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie z przyczyn, które należało wziął pod uwagę z urzędu niezależnie od jej treści. Uwzględniając skargę Sąd za konieczne uznał uchylenie zaskarżonej decyzji oraz -w oparciu o art. 135 p.p.s.a.- poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z [...] października 2009 r. Uchylenie obu decyzji wydanych w sprawie było w ocenie Sądu konieczne, z uwagi na to, iż oba te rozstrzygnięcia wydane zostały z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia

Sygn. akt VII SA/Wa 274/10

postępowania oraz z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przed wskazaniem dostrzeżonych w sprawie uchybień i błędów organów orzekających przypomnieć trzeba, iż sprawa toczyła się z wniosku T. P. sprowadzającym się do zgłoszenia zamiaru przystąpienia do wykonania robót budowlanych polegających na wykonaniu ogrodzenia działki od strony ulic. Wykonanie takich robót budowlanych nie wymaga pozwolenia na budowę, natomiast stosownie do treści art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy - Prawo budowlane wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. Do zgłoszenia należy dołączyć wskazane w przepisach prawa dokumenty, których organ -w razie konieczności- może żądać uzupełnienia (art. 30 ust. 2 ustawy -prawo budowlane). Do wykonania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu (art. 30 ust. 5 ustawy - Prawo budowlane). W sytuacji gdy -zgodnie z art. 30 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane- organ nałoży na zgłaszającego zamiar podjęcia robót budowlanych obowiązek uzupełnienia brakujących dokumentów, to termin do zgłoszenia sprzeciwu rozpoczyna bieg na nowo od dnia złożenia tych dokumentów, a w wypadku ich niezłożenia, od końcowego dnia terminu wyznaczonego postanowieniem (v. wyrok NSA z 21 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 574/08).

W niniejszej sprawie Starosta [...] postanowieniem z [....] września 2009 r. nałożył na T. P. obowiązek uzupełnienia zgłoszenia, a następnie z zachowaniem terminu określonego w art. 30 ust. 5 ustawy - Prawo budowlane wniósł sprzeciw. W zakresie zachowania terminu określonego w ww. przepisie Sąd nie dostrzegł żadnych nieprawidłowości organu. Natomiast, w ocenie Sądu, w sprawie należy zwrócić uwagę na następujące kwestie.

I. W postanowieniu z [...] września 2009 r. w czterech punktach Starosta [...] wymienił stwierdzone nieprawidłowości i braki w zgłoszeniu, i wezwał do ich usunięcia. Braki te nie objęły jednak oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, chociaż nie zostało ono w koniecznym zakresie wypełnione. Z oświadczenia tego nie wynika m.in., jaki dokument potwierdza prawo zgłaszającej do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Nadto, z dokumentu tego nie wynika, czy pozostali współwłaściciele działki nr [...] w ‘[...] wyrazili zgodę na jej dysponowanie przez zgłaszającą zamiar wykonania robót budowlanych.

Sygn. akt VII SA/Wa 274/10

T. P. oświadczyła bowiem w tym dokumencie, iż jest jedną ze współwłaścicieli działki, na której mają być prowadzone roboty budowlane. Wskazała, że działka należy również do W. S. i K. M.

Niedostrzeżenie przez organ I instancji powyżej wskazanych okoliczności doprowadziło do naruszenia w sprawie art. 10 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania. Braki w oświadczeniu, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane, nie tylko nie zostały usunięte (na zgłaszającą nie nałożono w postanowieniu z [...] września 2009 r. takiego obowiązku), ale także osoby w nim wymienione (mające niewątpliwie przymiot strony), zostały w tym postępowaniu w obu instancjach pominięte. Ani W. S. - skarżącej, ani K. M. nie zapewniono bowiem udziału w sprawie i nie poinformowano o wydanych decyzjach. To zaś, w ocenie Sądu, stanowi wystarczający powód uchylenia obu decyzji, tj. Starosty [...] i Wojewody [...], na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. Naruszenie zasady udziału strony w postępowaniu, co niewątpliwie miało miejsce w kontrolowanym postępowaniu, jest przesłanką wznowienia postępowania uzasadniającą uchylenie decyzji bez względu na to czy miało ono, czy też nie miało wpływu na wynik sprawy. Nadto, nie ma przy tym znaczenia, że zgodnie z art. 147 k.p.a. wznowienie postępowania z tej przyczyny (tj. określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), następuje tylko na żądanie strony (v. wyrok NSA z 2 lutego 2006 r., sygn. akt II OSK 496/05, wyrok NSA z 27 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 151/09).

W kontekście powyższego nie ma znaczenia także fakt, iż sprzeciw był spowodowany, jak podnosi Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę, naruszeniem ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego.

II. Niezależnie od powyższego należy stwierdzić, iż decyzje obu instancji wydane zostały w sprawie z istotnym naruszeniem przepisów procesowych, w szczególności art. 107 § 1 i 3 k.p.a.

Z decyzji Starosty [...] nie wynika jednoznacznie ani jaka była podstawa prawna tego rozstrzygnięcia, ani jakie dokładnie okoliczności faktyczne zadecydowały o zgłoszeniu sprzeciwu.

Starosta [...] wnosząc sprzeciw dla zgłoszonych przez T. P. robót budowlanych w sentencji wydanej decyzji powołał art. 30 ust. 2 ustawy - Prawo

Sygn. akt VII SA/Wa 274/10

budowlane, co mogłoby wskazywać na to, iż sprzeciw jest spowodowany nieuzupełnieniem przez zgłaszającą w terminie stwierdzonych przez organ braków, których obowiązek uzupełnienia został nałożony na nią postanowieniem z [...] września 2009 r. W uzasadnieniu decyzji Starosta [...] nie zawarł jednak żadnego uzasadnienia w tym zakresie. Nie wskazał w żadnym miejscu, czy braki w dokumentacji wymienione w postanowieniu uznał za uzupełnione, czy też nie. Nie wypowiadając się w tej kwestii, w uzasadnieniu orzeczenia przywołał art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane, na podstawie którego organ wnosi sprzeciw, jeżeli wykonanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazał jednocześnie, iż budowa ogrodzenia objęta zgłoszeniem narusza zapis § 21 ust. 2 i § 28 ust. 9 planu.

W § 21 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] października 2001 r., ustalono zasady realizacji ogrodzeń. Z zapisów tego paragrafu wynika, że ogrodzenie pełne (nie ażurowe) nie może być wyższe niż 0,6 m od poziomu terenu. Jak stwierdził Starosta, zapis ten został naruszony, albowiem w projekcie ogrodzenia przewidziano narożne ścięcie pełne, murowane, o wymiarach 2,40 m x 1,84 m. Z takim stanowiskiem nie można się zgodzić. Z załączonej do zgłoszenia dokumentacji wynika, iż projektowane ogrodzenie nie jest ogrodzeniem pełnym, murowanym a ażurowym, mającym być wykonanym ze sztachet olchowych. Jedynie narożne ścięcie zaplanowano jako murowane, ale narożne ścięcie -wbrew stanowisku organu- nie może być traktowane jako ogrodzenie. Jako ogrodzenie, w ocenie Sądu, należy bowiem traktować całą konstrukcję (o długości łącznej około 52 m, wg szkiców załączonych do zgłoszenia), a nie jej niewielki fragment (o długości 2,40 m).

Co do § 28 ust. 9 planu wskazać przede wszystkim trzeba, iż znajduje się on w rozdziale 3 poświęconym ustaleniom ogólnym w zakresie komunikacji. Zgodnie z tym zapisem na skrzyżowaniach ulic klasy L lub D z ulicami klasy L lub D, a także na skrzyżowaniach ulic klasy Z z ulicami klasy L lub D powinny być stosowane narożne ścięcia linii rozgraniczających nie mniejsze niż 5 m x 5 m. Wskazując na naruszenie planu w tym zakresie Starosta [...] stwierdził, iż "inwestorka zastosowała ścięcie 1,60 m x 1,70 m". Nie wskazał przy tym żadnych innych okoliczności, w szczególności nie podał od strony jakiej klasy dróg (na skrzyżowaniu jakiej klasy ulic), ogrodzenie jest planowane. Nie wyjaśnił w konsekwencji dlaczego zapis ten ma w niniejsze sprawie znaczenie i projektowane ogrodzenie musi być z nim zgodne.

Sygn. akt VII SA/Wa 274/10

Reasumując, Starosta [...] wnosząc sprzeciw nie określił w sposób nie budzący żadnych wątpliwości podstawy prawnej swojego działania. Pomiędzy sentencją a uzasadnieniem tego orzeczenia istnieje zasadnicza rozbieżności. To powoduje zaś, iż z decyzji organu z [...] października 2009 r. nie wynika jednoznacznie, czy sprzeciw wniesiono w oparciu art. 30 ust. 2, czy też w oparciu o przepis art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane, a przecież przepisy te określają dwie różne sytuacje prawne. Na marginesie trzeba zaznaczyć, iż wykluczyć podstawy prawnej z art. 30 ust. 2 całkowicie w sprawie nie można, ponieważ z uzasadnienia decyzji Starosty [...] nie wynika, czy organ ten uznał, iż strona -zobowiązana postanowieniem z [...] września 2009 r- uzupełniła w sposób prawidłowy braki zgłoszenia. Nadto, w uzasadnieniu decyzji Starosta [...] nie przedstawił wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie dla sprawy. Skoro uznał, iż projektowane ogrodzenie narusza zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (bo na tym właściwie koncentruje się uzasadnienie), to winien -po pierwsze- odnieść się do zapisów planu (a nie poprzestać na ich przywołaniu), a -po drugie- wskazać i omówić wszelkie te okoliczności faktyczne, które w tym przypadku miały znaczenie. Tego natomiast w uzasadnieniu decyzji Starosty [...] zdecydowanie zabrakło. Uzasadnienie stanowi integralną część decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie podjętego przez organ rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu decyzji powinno znaleźć się więc pełne odzwierciedlenie i ocena zebranego materiału dowodowego oraz wyczerpujące wyjaśnienie przesłanek dokonanego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie powinno przekonywać zarówno co do prawidłowości oceny stanu faktycznego i prawnego, jak i co do zasadności samej treści podjętej decyzji. Tych wymogów uzasadnienie decyzji Starosty [...] nie spełnia.

Uchybień popełnionych przez Starostę [...] nie naprawia Wojewoda [....].

Organ ten działał w sprawie jako organ odwoławczy. Obowiązany był więc rozpatrzyć sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie. Nie mógł więc ograniczyć swojego działania w sprawie jedynie do kontroli decyzji I instancji. Istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś na kontroli argumentów podniesionych w stosunku do orzeczenia I instancji. Odwołanie przenosi bowiem na organ odwoławczy kompetencje do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy rozstrzygniętej decyzją organu I instancji.

Sygn. akt VII SA/Wa 274/10

Tymczasem, z uzasadnienia Wojewody [...] nie wynika, aby organ ten przeprowadził ponownie kompleksową analizę sprawy, do czego to -jako organ odwoławczy, na podstawie art. 15 k.p.a. - był obowiązany. W uzasadnieniu Wojewoda [...] ograniczył się do wskazania na art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane oraz na charakter planu zagospodarowania przestrzennego. Nie wyjaśnił natomiast z jakiego powodu uznał, iż roboty budowlane objęte zgłoszeniem są niezgodne z zapisami planu. Nie przywołał konkretnych zapisów planu i nie odniósł ich do okoliczności faktycznych sprawy. Podniósł natomiast dwie inne okoliczności, nie wskazywane dotychczas w sprawie, przy czym nie wyjaśnił ich znaczenia w prowadzonym postępowaniu. Zwrócił uwagę na kwestię związaną z lokalizacją śmietnika oraz braki w oświadczeniu o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Nie wyjaśnił jednak w jakim kontekście okoliczności te przywołuje.

W konsekwencji, uprawnione jest -w ocenie Sądu- stwierdzenie, iż organ odwoławczy zaniechał ponownej oceny sprawy w pełnym zakresie, poprzestając na odniesieniu się do zarzutów odwołania. Takim działaniem dopuścił się naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., a w efekcie -poprzez utrzymanie w mocy decyzji zawierającej co najmniej braki w uzasadnieniu faktycznym i prawnym, której swoją decyzją w żaden sposób nie uzupełnił- również art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

Z tych przyczyn, uchylenie obu decyzji wydanych w sprawie było uzasadnione także na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

III. Rozpoznając ponownie sprawę Starosta [...] winien pamiętać, iż przewidziany w art. 30 ust. 5 ustawy - Prawo budowlane termin do wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru budowy jest terminem prawa materialnego, co też potwierdza się bez zastrzeżeń w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Zachowanie tego terminu jest konieczne z tej przyczyny, że instytucja zgłoszenia ma charakter uproszczony i jej celem jest umożliwienie inwestorowi szybkiego przystąpienia do realizacji inwestycji. Wskazany termin ma charakter także kompetencyjny, a to znaczy, że określa czas trwania kompetencji organu architektoniczno-budowlanego do skorzystania z prawa wniesienia sprzeciwu. Po upływie tego terminu właściwy przedmiotowo organ traci kompetencję do wydania decyzji w sprawie sprzeciwu (por. wyrok NSA z 26 października 2009 r, sygn. akt II OSK 1674/08).

Sygn. akt VII SA/Wa 274/10

Nadto, Starosta [...] działając ponownie w sprawie winien ustalić, czy roboty budowlane objęte zgłoszeniem zostały wykonane pomimo wniesienia sprzeciwu. Wskazywałyby na to zdjęcia załączone przez skarżącą i jej pełnomocnika do akt sądowych sprawy. W przypadku zaistnienia takiej sytuacji, organ architektoniczno -budowlany powinien powiadomić właściwy organ nadzoru budowlanego o rozpoczęciu przez inwestora robót budowlanych z naruszeniem art. 30 ust. 5 ustawy - Prawo budowlane.

Z wymienionych powodów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c, art. 152 i art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.

10