Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 270/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2022-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1505
law: Ustawa z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa t.j.
article: § 13zi
journal: Dz.U. 2015 poz 187
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji  Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Marcinowski Sędziowie: Sędzia WSA Jerzy Drwal Sędzia WSA Robert Hałabis (sprawozdawca) Protokolant: Referent Agnieszka Kuna po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 13 października 2022 r. sprawy ze skargi Koła Gospodyń Wiejskich w D. na decyzję Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] kwietnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu pomocy finansowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 6 kwietnia 2022 r. (nr [...]) Dyrektor Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa – po rozpatrzeniu odwołania K. w D. – utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Tomaszowie Lubelskim z dnia 27 stycznia 2022 r. (nr [...]) w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu pomocy finansowej.

Wskazane wyżej decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Skarżące K. w D. złożyło w dniu 10 sierpnia 2021 r. wniosek o przyznanie pomocy finansowej na realizację w terminie do dnia 30 września 2021 r. inicjatyw dotyczących organizacji wydarzenia mającego na celu wsparcie lokalnej społeczności w zakresie dostępności do szczepień przeciwko COVID-19. We wniosku wskazano jako planowane miejsce wydarzenia boisko sportowe w U. . Jako planowaną datę wydarzenia poddano 15 sierpnia 2021 r.

Decyzją z dnia 17 sierpnia 2021 r. (nr [...]) Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Tomaszowie Lubelskim jako organ I instancji przyznał wnioskodawcy pomoc finansową w kwocie 8.000 zł na realizację inicjatywy dotyczącej organizacji wydarzenia mającego na celu wsparcie lokalnej społeczności w zakresie dostępności do szczepień przeciwko COVID-19.

W dniu 26 sierpnia 2021 r. do organu I instancji wpłynęło sprawozdanie K. w D. wraz z załącznikami, z realizacji wydarzenia zorganizowanego w dniu 15 sierpnia 2021 r. w U. . W dniu 30 sierpnia 2021 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR zaakceptował powyższe sprawozdanie.

W piśmie z dnia 13 września 2021 r. organ I instancji wezwał wnioskodawcę do złożenia wyjaśnień w celu ustalenia faktycznego organizatora wyżej wymienionego wydarzenia, uprawnionego do uzyskania pomocy finansowej, podnosząc, że wpłynęło 18 wniosków, w których wskazano tożsamą datę i miejsce organizacji wydarzenia mającego na celu wsparcie lokalnej społeczności w zakresie dostępności do szczepień przeciwko COVID-19.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie Koło w piśmie z 20 września 2021 r. wyjaśniło, że wydarzenie odbyło się w dniu 15 sierpnia 2021 r. na boisku w miejscowości U. na podstawie decyzji z dnia 17 sierpnia 2021 r. o przyznaniu pomocy finansowej. Potwierdzeniem wydarzenia jest również informacja o akceptacji sprawozdania z dnia 26 sierpnia 2021 r.

Pismami z dnia 13 września 2021 r. organ I instancji zwrócił się również do Dyrektora Lubelskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia oraz do Dyrektora Samodzielnego Publicznego Zespołu Opieki Zdrowotnej w T. o udzielenie informacji w zakresie posiadanych przez te podmioty informacji dotyczących realizacji w U. w dniu 15 sierpnia 2021 r. świadczeń medycznych w postaci szczepień przeciwko COVID-19.

W odpowiedzi pismem z dnia 24 września 2021 r. Dyrektor Samodzielnego Publicznego Zespołu Opieki Zdrowotnej w T. poinformował, że SPZOZ świadczył w dniu 15 sierpnia 2021 r. w U. usługi medyczne w zakresie wykonywania szczepień ochronnych przeciwko COVID-19 u pacjentów indywidualnych w ramach Narodowego Programu Szczepień na podstawie zawartych umów z Kołami Gospodyń Wiejskich w: S., R., M., Ż., K.-O., R., K., D.-O., O., P., U., R., T., D., R.-O., S.-O., D.. Wyjaśnił również, że świadczenie usług medycznych na podstawie zawartych umów odbyło się w ramach jednego punktu szczepień (jeden lekarz oraz dwie pielęgniarki).

Kierownik Delegatury w Z. Lubelskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w piśmie z dnia 1 października 2021 r. stwierdził, że na konkretne wydarzenie o dofinansowanie może wystąpić tylko jedno Koło Gospodyń Wiejskich.

W takiej sytuacji organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie nienależnych płatności i decyzją z dnia 27 stycznia 2022 r. ustalił skarżącemu K. w D. kwotę nienależnie pobranych płatności z tytułu pomocy finansowej dla kół gospodyń wiejskich na realizację w terminie do 30 września 2021 r. inicjatyw dotyczących organizacji wydarzenia mającego na celu wsparcie lokalnej społeczności w zakresie dostępności do szczepień przeciwko COVID-19 w wysokości 8.000 zł, którą strona winna zwrócić na rachunek bankowy organu.

Od powyższej decyzji Koło wniosło odwołanie, którego organ II instancji nie uwzględnił i decyzją z dnia 6 kwietnia 2022 r. utrzymał w całości w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności prowadzone jest w oparciu o art. 29 ust. 1, 1c i ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2019 r. poz. 1505, ze zm.). Wyjaśnił również, że płatności nienależne to należności, które powstały z przyczyn leżących po stronie wnioskodawcy, również wówczas, gdy nie była to wyłączna przyczyna wypłaty dokonanej w nieprawidłowej wysokości, czyli wszystkie przypadki, w których stwierdzono jakiekolwiek nieprawidłowości w działaniu lub zaniechaniu wnioskodawcy. Ustalenie, że dokonano wypłaty płatności z uchybieniem któregokolwiek z warunków jej przyznania oznacza nieprawidłowe wydatkowanie kwot pomocy, których zwrotu jako płatności nienależnej należy dochodzić.

Dodatkowo organ odwoławczy wskazał, że kwestia materialnoprawnych przesłanek przyznania pomocy finansowej na rok 2021 została uregulowana w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2015 r. poz. 187, ze zm.). Tymczasem w dniu 15 sierpnia 2021 r., w jednym miejscu i w jednym czasie (w U. ) zostało zorganizowane jedno wydarzenie mające na celu wsparcie lokalnej społeczności w zakresie dostępności do szczepień przeciwko COVID-19 jednocześnie przez 17 Kół Gospodyń Wiejskich, z: K.-O., S., S.-O., U., D.-O., D., P., M., R., O., T., K., Ż., R.-O., R., D. i R..

Zgodnie zaś z przepisem § 13zi ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 27 stycznia 2015 r., aby uzyskać dofinansowanie, koło gospodyń wiejskich musiało być organizatorem wydarzenia i spełnić wszystkie niezbędne wymogi wynikające z przepisów prawa. W sytuacji, gdy kilku współorganizatorów (kilka kół gospodyń wiejskich) realizuje de facto wspólne wydarzenie w jednym miejscu i czasie oraz w jednym wspólnym punkcie szczepień, to nawet jeżeli Koła wskażą osobno realizację aktywności, nie zostaną spełnione warunki otrzymania pomocy finansowej przyznawanej na postawie powołanego rozporządzenia. Organ odwoławczy uznał, że nie został w okolicznościach rozpoznawanej sprawy spełniony warunek organizacji wydarzenia, a zatem zgodnie z § 13zi ust. 22 pkt 1 rozporządzenia z dnia 27 stycznia 2015 r. otrzymana pomoc w wysokości 8.000 zł podlega zwrotowi.

Organ odwoławczy zauważył również, że wspólna organizacja jednego wydarzenia, w jednym miejscu i czasie oraz stworzenie możliwości zaszczepienia się w jednym punkcie szczepień – nie zapewnia w sposób efektywny i racjonalny realizacji celu określonego w § 13zi ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 27 stycznia 2015 r., jakim jest wsparcie lokalnej społeczności w zakresie dostępności do szczepień. Podkreślił, że efekt polegający na zwiększeniu dostępności do szczepień nie zostanie osiągnięty w sytuacji, w której wydarzenie zostanie zorganizowane w tym samym miejscu i czasie przez kilka podmiotów.

Nadto, w świetle przepisu art. 44 ust. 3 pkt. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1634, ze zm. – dalej jako "u.f.p."), wspólne organizowanie wydarzenia mającego na celu wsparcie lokalnej społeczności w zakresie dostępności do szczepień przeciwko COVID-19 należało uznać za niewystarczające, nieefektywne oraz nieuzasadnione.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżące K. w D. wniosło o zmianę zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji z uwzględnieniem kosztów postępowania.

Strona skarżąca zarzuciła organom:

. naruszenie prawa materialnego, tj. przepisu § 13zi ust. 1 pkt 1 w związku § 13zi ust. 22 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 lipca 2021 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1311), poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie norm prawnych, niewłaściwy proces kwalifikacji stanu faktycznego do stanu prawnego przez przyjęcie, że Koło nie spełniło celu jakim jest wsparcie lokalnej społeczności w zakresie dostępności do szczepień przeciwko COVID-19, a tym samym nie spełniło warunków otrzymania pomocy finansowej;

. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8, art. 11, art. 75 § 1 oraz art. 107 § 1 ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 – dalej jako "k.p.a."), poprzez niewystarczające przeprowadzenie postępowania dowodowego, dowolną ocenę materiału dowodowego, niedokonanie ustaleń mających zasadnicze znaczenie dla sprawy oraz niepełne uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonej decyzji;

. naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 i art. 78 § 1 k.p.a., poprzez zaniechanie dokonania w postępowaniu odwoławczym wszechstronnej oceny dowodów zgromadzonych przez organ I instancji, w szczególności przez niezbadanie sprawy pod względem faktycznym i prawnym, rozpatrzenie sprawy na podstawie niekompletnego i niewystarczającego materiału dowodowego, brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie precyzyjnego ustalenia, czy w trakcie wydarzenia jakie odbyło się w dniu 15 sierpnia 2021 r. w U. w ramach wsparcia lokalnej społeczności w zakresie dostępności do szczepień przeciwko COVID-19, strona skarżąca zapewniła możliwość zaszczepienia się mieszkańcom Gminy U. , ale również wszystkim innym chętnym do poddania się szczepieniu, przez czas co najmniej 5 godzin dziennie, do czego zresztą skarżący zobowiązał się na podstawie umowy o zapewnienie usług medycznych w zakresie wykonywania szczepień zawartej z Samodzielnym Publicznym Zespołem Opieki Zdrowotnej w T. ;

. naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 84 § 1 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób zakładający dokonanie przez stronę skarżącą zarzuconych naruszeń, bez wyczerpującej oceny podnoszonych w odwołaniu wyjaśnień strony i co za tym idzie niewłaściwe zastosowanie sankcji z § 13zi ust. 22 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 lipca 2021 r. zmieniającego rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, co – zdaniem strony skarżącej – jeszcze bardziej podważa zaufanie do organów kontrolnych i prowadzi do stwierdzenia, że rozstrzygnięcie sprawy nastąpiło z naruszeniem zasady obiektywizmu;

. naruszenie art. 15 k.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, a ograniczenie się przez organ II instancji do weryfikacji decyzji organu I instancji.

Koło podniosło również, że sprawa zwrotu pobranych środków pieniężnych nie może być załatwiona w drodze rozstrzygnięcia indywidualnej sprawy z zakresu prawa administracyjnego. Jest to bowiem sprawa cywilna, do której ewentualnie mogą znaleźć zastosowanie przepisy ustawy Kodeks cywilny o bezpodstawnym wzbogaceniu (art. 405 i nast. k.c.). Dlatego sprawa niniejsza nie podlega rozstrzygnięciu w drodze decyzji administracyjnej i w tym wypadku to sąd powszechny powinien przejąć sprawę wynikającą z działalności administracji publicznej do dalszego jej załatwienia.

W uzasadnieniu skargi Koło podkreśliło, że w trakcie wydarzenia, które odbyło się w dniu 15 sierpnia 2021 r. w U. , w ramach wsparcia lokalnej społeczności w zakresie dostępności do szczepień przeciwko COVID-19, zapewniło możliwość zaszczepienia się mieszkańcom Gminy U. , ale również wszystkim innym chętnym do poddania się szczepieniu, przez co najmniej 5 godzin dziennie. Przy tym, kadra medyczna wykonująca szczepienia wydelegowana przez Samodzielny Publiczny Zespół Opieki Zdrowotnej w T. na podstawie uprzednio zawartej umowy, nie miała jakichkolwiek zastrzeżeń do wyposażenia Punktu Szczepień przygotowanego przez współorganizatora wydarzenia. Strona skarżąca zwróciła także uwagę na to, że w trakcie zorganizowanego wydarzenia zapewnione zostały trzy aktywności. Nie zgodziła się także ze stanowiskiem organu odwoławczego, że wspólne organizowanie wydarzenia w zakresie dostępności do szczepień przeciwko COVID-19, należy uznać za nieuzasadnione, a sytuacja wspólnego organizowania wydarzenia z innymi kołami gospodyń wiejskich nie spełniła celu jakim jest wsparcie lokalnej społeczności w zakresie dostępności szczepień przeciwko COVID-19. W tym zakresie strona skarżąca zarzuciła brak ustaleń co do ilości zaszczepionych osób i niewskazanie źródła wiedzy, że wydarzenie nie spełniło celu określonego w § 13zi ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. Według skarżącej, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR akceptując sprawozdanie z przebiegu organizowanego wydarzenia oraz przyznając stronie skarżącej pomoc finansową z tego tytułu, dokładnie wiedział ile kół gospodyń wiejskich z terenu Gminy U. brało czynny udział we współorganizowaniu wydarzeń mających za cel wsparcie lokalnej społeczności w zakresie dostępności do szczepień przeciwko COVID-19 i wówczas nie miał jakichkolwiek wątpliwości co do celowości wydatkowanych kwot, co uzasadniać miało uwzględnienie skargi.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, dlatego nie mogła zostać uwzględniona.

Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, ze. zm. – dalej jako "p.p.s.a."), polegają na kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a zatem kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd uchyla bowiem zaskarżoną decyzję tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.).

Stwierdzić przede wszystkim należy, iż żadna z powyższych podstaw wzruszenia zaskarżonej decyzji w sprawie niniejszej nie wystąpiła. Nie było też jakichkolwiek przesłanek do stwierdzenia nieważności zaskarżonego aktu na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

W odniesieniu zaś do sformułowanego w skardze wniosku o zmianę zaskarżonej decyzji wskazać należy, że sąd administracyjny nie zastępuje w orzekaniu organów administracji publicznej, a jedynie kontroluje zaskarżoną decyzję pod względem zgodności z prawem, i w przypadku ustalenia, że narusza ona prawo – uchyla ją. Tym samym zawarty w skardze wniosek o zmianę zaskarżonej decyzji pozbawiony był podstaw prawnych.

Przechodząc do oceny zarzutów skargi stwierdzić należy, iż błędny jest pogląd strony skarżącej, że sprawa zwrotu pobranych środków pieniężnych nie może być załatwiona w drodze rozstrzygnięcia indywidualnej sprawy z zakresu administracji publicznej oraz że jest to sprawa cywilna rozstrzygana na podstawie przepisów Kodeksu cywilnego o bezpodstawnym wzbogaceniu. Otóż, podstawę normatywną w tym zakresie stanowi art. 29 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2157, z późn. zm. – dalej jako "ustawa o ARiMR" lub "ustawa"). Z przepisu art. 29 ust. 1c tej ustawy, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji przez organ II instancji wynika, że ustalenie kwoty przyznanych nienależnie lub pobranych w nadmiernej wysokości środków publicznych, o których mowa w ust. 1, następuje w drodze decyzji administracyjnej. Według zaś art. 29 ust. 1 ustawy, środki publiczne:

1) pochodzące z funduszy Unii Europejskiej,

2) krajowe, przeznaczone na:

a) współfinansowanie wydatków realizowanych z funduszy Unii Europejskiej,

b) finansowanie przez Agencję pomocy przyznawanej w drodze decyzji administracyjnej

. podlegają zwrotowi, jeżeli płatność lub pomoc finansowa wypłacone z tych środków zostały przyznane nienależnie lub zostały pobrane w nadmiernej wysokości w wyniku naruszenia prawa lub w przypadkach określonych w przepisach odrębnych dotyczących przyznawania lub wypłaty płatności lub pomocy finansowej lub zwrotu tych środków.

Właściwym w sprawie ustalenia kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych jest organ właściwy do rozstrzygnięcia w sprawie przyznania płatności lub pomocy finansowej ze środków publicznych, o których mowa w ust. 1 (art. 29 ust. 2 ustawy).

Z treści wyżej cytowanych przepisów ustawy o ARiMR wynika zatem wprost, że przedmiotem postępowania toczącego się przed organem administracji jest ustalenie, czy w danej sprawie doszło do nienależnego lub nadmiernego pobrania środków pochodzących z wymienionych w tym przepisie funduszy, a następnie określenie wysokości nienależnie lub nadmiernie pobranych środków.

Pojęcie nienależnych płatności jest szerokie i obejmuje różne przypadki nieuprawnionego pobrania środków publicznych. Płatności nienależne to należności, które powstały z przyczyn leżących po stronie wnioskodawcy, także wówczas, gdy nie była to wyłączna przyczyna wypłaty dokonanej w nieprawidłowej wysokości, czyli sytuacje, w których stwierdzono – nawet po przyznaniu płatności – jakiekolwiek nieprawidłowości w działaniu lub zaniechaniu wnioskodawcy, które wpłynęły na ocenę zasadności przyznania płatności.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis § 13zi rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2015 r. poz. 187, ze zm. – dalej jako "rozporządzenie w sprawie niektórych zadań Agencji" lub "rozporządzenie"), dodany do tego rozporządzenia z dniem 23 lipca 2021 r. przez § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 lipca 2021 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1311). Odwoływanie się w skardze do § 13zi rozporządzenia zmieniającego z dnia 15 lipca 2021 r., zamiast rozporządzenia z dnia 27 stycznia 2015 r. uznać więc należało za oczywistą omyłkę. Należy w tym miejscu zauważyć, że zgodnie z art. 4 ust. 6 ustawy o ARiMR, Rada Ministrów została upoważniona do określenia w drodze rozporządzenia szczegółowego zakresu i sposobów realizacji zadań Agencji wymienionych w ust. 1, w tym warunków i trybu udzielania wsparcia w ramach tych zadań, z uwzględnieniem priorytetów polityki państwa w zakresie rolnictwa, rozwoju wsi i rynków rolnych oraz efektywnego wykorzystania środków finansowych. Na podstawie powołanego art. 4 ust. 6 ustawy wydane zostało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 r. w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.

Zgodnie z § 13zi tego rozporządzenia, Agencja udziela pomocy finansowej na realizację innych zadań wynikających z polityki państwa w zakresie rolnictwa i rozwoju wsi, o której mowa w § 2 ust. 1 pkt 6, kołom gospodyń wiejskich wpisanym do Krajowego Rejestru Kół Gospodyń Wiejskich, o którym mowa w ustawie z dnia 9 listopada 2018 r. o kołach gospodyń wiejskich (Dz. U. z 2021 r. poz. 165 i 1240 – zwanym dalej "kołami gospodyń wiejskich"):

1) na realizację w terminie do dnia 30 września 2021 r. inicjatyw dotyczących organizacji wydarzenia mającego na celu wsparcie lokalnej społeczności w zakresie dostępności do szczepień przeciwko COVID-19, zwanego dalej "wydarzeniem", na które wstęp jest bezpłatny i które nie może trwać dłużej niż 3 dni;

2) z tytułu zaszczepienia przeciwko COVID-19 po raz pierwszy co najmniej 100 osób w trakcie wydarzenia (premia);

3) z tytułu zorganizowania wydarzenia, podczas którego zaszczepiono po raz pierwszy przeciwko COVID-19 największą liczbę osób i nie mniej niż 100 osób (dodatkowa premia).

Pomoc finansowa na realizację wydarzeń, o których mowa w ust. 1 pkt 1, ma charakter pomocy de minimis i jest udzielana zgodnie z przepisami rozporządzenia Komisji (UE) nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis oraz przepisami o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (§ 13zi ust. 3 rozporządzenia).

Według § 13zi ust. 4 rozporządzenia z dnia 27 stycznia 2015 r., pomoc finansowa na realizację wydarzeń, o których mowa w ust. 1 pkt 1, jest przyznawana:

1) na wniosek koła gospodyń wiejskich złożony do dnia 15 września 2021 r. na formularzu opracowanym i udostępnionym przez Agencję na jej stronie internetowej;

2) w drodze decyzji kierownika biura powiatowego Agencji właściwego ze względu na siedzibę koła gospodyń wiejskich.

Koło gospodyń wiejskich może złożyć nie więcej niż trzy wnioski, o których mowa w ust. 4 pkt 1, przy czym kolejny wniosek może zostać złożony po akceptacji przez kierownika biura powiatowego Agencji właściwego ze względu na siedzibę koła gospodyń wiejskich sprawozdania z wydarzenia na podstawie ust. 19 (§ 13zi ust. 5 rozporządzenia).

Wymogi co do treści wniosku zostały określone w § 13zi ust. 10 pkt 1-7 rozporządzenia. W świetle § 13zi ust. 12 rozporządzenia, w ramach realizacji wydarzenia koło gospodyń wiejskich zapewnia co najmniej trzy z następujących aktywności: 1)oprawę muzyczną; 2) występy artystyczne; 3) strefę gastronomiczną; 4) pokazy ratownictwa medycznego; 5) strefę dla dzieci; 6) zawody sportowe; 7) ekspozycję i degustację wyrobów kół gospodyń wiejskich; 8) pokazy rękodzieła ludowego; 9) warsztaty i szkolenia; 10) upominki dla osób zaszczepionych w trakcie wydarzenia. Zgodnie z § 13zi ust. 13 rozporządzenia, wysokość pomocy finansowej na realizację wydarzeń, o których mowa w ust. 1 pkt 1, wynosi 8.000 zł na jedno wydarzenie. Obok zaś podstawowej pomocy finansowej w wysokości 8.000 zł, istnieje możliwość wypłaty premii i premii dodatkowej, jeżeli są spełnione przesłanki ich wypłaty (§ 13zi ust. 1 pkt 2 i 3 oraz ust. 14 rozporządzenia).

Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się tym samym do oceny, czy w związku ze współorganizacją przez kilkanaście kół gospodyń wiejskich, w tym samym miejscu i czasie wydarzenia, w ramach którego zapewniono możliwość szczepienia przeciwko COVID-19 w jednym punkcie szczepień przez 5 godzin, skarżące K. w D. było podmiotem uprawnionym do otrzymania pomocy finansowej przewidzianej w § 13zi rozporządzenia, a w konsekwencji, czy przyznana skarżącemu Kołu pomoc stanowi płatność nienależną.

Dokonanie prawidłowości takiej oceny wymagało dokonanie prawidłowej wykładni przepisu § 13zi rozporządzenia z dnia 27 stycznia 2015 r. Bezspornie w omawianym przypadku podstawowe znaczenie ma wykładnia językowa. Jednak w procesie interpretacji prawa należy również sięgnąć do innych metod, które pozwolą na weryfikację skutków wykładni językowej. Nauka prawa i orzecznictwo stoją na stanowisku, że przyjęcie zasady pierwszeństwa wykładni językowej nie oznacza braku obowiązku przeprowadzenia wykładni kompleksowej. Innymi słowy, należy dać przewagę wynikowi wykładni językowej, ale pod warunkiem, że uprzednio przeprowadzona została kompleksowa wykładnia tekstu, to znaczy rozważone zostały również aspekty systemowe i celowościowo-funkcjonalne (M. Zirk-Sadowski [w:] L. Leszczyński, B. Wojciechowski, M. Zirk-Sadowski, System Prawa Administracyjnego, Tom 4. Wykładnia w prawie administracyjnym, pod red. R. Hausera, Z. Niewiadomskiego, A. Wróbla, Warszawa 2012, s. 205-206; por. też uchwałę NSA z dnia 10 grudnia 2009 r., sygn. akt I OPS 8/09, ONSAiWSA z 2010 r., nr 2, poz. 21).

Zatem dokonując wykładni § 13zi rozporządzenia w sprawie niektórych zadań Agencji, należy w pierwszej kolejności dokonać wykładni językowej, jednakże przy uwzględnieniu wykładni systemowej i celowościowej, mając przy tym na uwadze założenia leżące u podstaw wprowadzenia przepisów omawianego rozporządzenia.

W ocenie sądu celem wprowadzonej z dniem 23 lipca 2021 r. regulacji – przepisu § 13zi rozporządzenia – było zwiększenie dostępności do szczepień przeciwko COVID-19 dla społeczności wiejskiej, poprzez skierowanie wsparcia finansowego do ściśle określnego podmiotu – koła gospodyń wiejskich. Taka formuła przepisu nie nasuwa wątpliwości co do intencji prawodawcy, zwłaszcza jeśli uwzględni się treść § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia. Z przepisu tego wynika, że Agencja ma udzielać pomocy na realizację zadań wynikających z polityki państwa. Strategia państwa w zakresie szczepień przeciw COVID-19 przedstawiona została w dokumencie Narodowy Program Szczepień z grudnia 2020 r., według którego jednym z istotnych celów zaprezentowanych w programie jest powszechność i dostępności szczepień.

Przypomnieć należy, że zgodnie z § 13zi ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, warunkiem uzyskania pomocy było:

1) złożenie wniosku przez koło gospodyń wiejskich, a więc – jak wynika z ustawy z dnia 9 listopada 2018 r. o kołach gospodyń wiejskich (Dz.U. z 2021 r. poz. 2256) – samorządną społeczną organizacją mieszkańców wsi, wspierającą rozwój przedsiębiorczości na wsi i aktywnie działającą na rzecz środowisk wiejskich, która reprezentuje interesy i działa na rzecz poprawy sytuacji społeczno-zawodowej kobiet wiejskich oraz ich rodzin, a także wspiera wszechstronny rozwój terenów wiejskich (art. 2 ust. 1 i 2 powołanej ustawy);

2) zorganizowanie do 30 września 2021 r. bezpłatnego i nietrwającego dłużej niż 3 dni wydarzenia umożliwiającego lokalnej społeczności szczepienie przeciwko COVID-19.

Analiza omawianego przepisu wskazuje w sposób niebudzący wątpliwości, że podmiotem, do którego adresowana jest pomoc finansowa na realizację wydarzenia w nim wymienionego jest pojedyncze koło gospodyń wiejskich. Koło to zobowiązane jest zorganizować wydarzenie, w trakcie którego zapewniona będzie lokalnej społeczności możliwość szczepienia przeciwko COVID-19, przez co najmniej 5 godzin dziennie. Przepis § 13zi ust. 1 pkt 1 rozporządzenia nie zawiera definicji "lokalnej społeczności". Należało zatem ustalić znaczenie tego określenia w języku polskim. Według "Słownika języka polskiego" (Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1981 r.), "społeczność" to "ludzie poszczególnych środowisk zawodowych, społecznych, środowisko" (tom III, str. 296), a "lokalny" – oznacza "właściwy danemu miejscu, ograniczony do danego miejsca; miejscowy" (tom II, str. 51). Na gruncie § 13zi ust. 1 pkt 1 rozporządzenia pojęcie "lokalna społeczność", odnosi się do społeczność wsi, w której działa koło gospodyń wiejskich. Potwierdza to ustawa o kołach gospodyń wiejskich. Według art. 4 ust. 1 tej ustawy, na terenie jednej wsi może mieć siedzibę tylko jedno koło gospodyń wiejskich, z tym że zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy, terenem działalności koła gospodyń wiejskich może być jedna bądź więcej wsi (tu decydują postanowienia statutu). Przewidziana w przepisie § 13zi rozporządzenia pomoc finansowa miała umożliwić poszczególnym kołom gospodyń wiejskich zorganizowanie atrakcyjnego wydarzenia, zachęcającego miejscową społeczność (społeczność wsi objętej terenem działalności danego koła), do szczepień przeciwko COVID-19 i zwiększającego dostępność do szczepienia przez zorganizowanie punktu szczepień, czynnego w trakcie wydarzenia przez co najmniej 5 godzin. Założeniem prawodawcy było więc ułatwienie dostępu do szczepień małym, lokalnym społecznościom, co osiągnąć można było przez skierowanie pomocy do kół gospodyń wiejskich, działających na terenie poszczególnych wsi. Jest przy tym oczywiste, że każde koło, które zamierzało ubiegać się o pomoc, zobowiązane było do zorganizowania wydarzenia w takim miejscu i czasie, by cel przepisów rozporządzenia został osiągnięty. Nie ulega zatem wątpliwości, że każde koło, które pomoc otrzymało, powinno było – poza licznymi atrakcjami – zapewnić punkt szczepień dla miejscowej społeczności z terenu swojego działania. Tylko w ten sposób osiągnięty mógł być cel wydarzenia, finansowanego ze środków publicznych, czyli wsparcie lokalnej społeczności w zakresie dostępności do szczepień przeciwko COVID-19.

Wymaga podkreślenia, że z § 13zi ust. 10 pkt 6 rozporządzenia wynika, że składając wniosek o pomoc finansową koło zobowiązywało się do:

. zapewnienia w trakcie wydarzenia możliwości szczepienia przeciwko COVID-19 przez co najmniej 5 godzin dziennie, na podstawie umowy zawartej z punktem szczepień, oraz - w przypadku szczepionek dwudawkowych - zapewnienia szczepienia przeciwko COVID-19 drugą dawką;

. przeprowadzenia kampanii informacyjnej w mediach lokalnych lub społecznościowych lub za pośrednictwem ogłoszeń o wydarzeniu;

. zapewnienia w trakcie wydarzenia co najmniej trzech aktywności, o których mowa w ust. 12;

. przedłożenia sprawozdania z wydarzenia w terminie 30 dni od dnia zakończenia tego wydarzenia.

Z kolei z § 13zi ust. 5 rozporządzenia wynika, że koło gospodyń wiejskich może złożyć nie więcej niż trzy wnioski, przy czym kolejny wniosek może zostać złożony tylko i wyłącznie po akceptacji sprawozdania z poprzedniego wydarzenia. Każde zatem wydarzenie jest wydarzeniem odrębnym i powinno łączyć się ze zorganizowaniem punktu szczepień dostępnego przez co najmniej 5 godzin.

Ponadto, zgodnie z § 13zi ust. 13 rozporządzenia, wysokość pomocy finansowej na realizację wydarzeń, o których mowa w ust. 1 pkt 1, wynosi 8.000 zł na jedno wydarzenie. Kwota ta może być zatem przyznana tylko kołu gospodyń wiejskich, które zorganizuje wydarzenie i zapewni możliwość szczepień przez 5 godzin.

W świetle powyższego należało zgodzić się ze stanowiskiem organu, że w sytuacji gdy kilka kół gospodyń wiejskich realizuje wspólne wydarzenie w jednym miejscu i czasie oraz w jednym wspólnym punkcie szczepień, to nawet jeżeli każde z kół wskaże osobno realizację 3 aktywności, o których mowa § 13zi ust. 12 rozporządzenia, co jest tylko jednym z warunków uzyskania pomocy, nie można mówić, że został zrealizowany cel wsparcia lokalnej społeczności w zakresie dostępności do szczepień przeciwko COVID-19. Nie można bowiem uznać, że jedno wspólne zdarzenie dostatecznie promuje szczepienia przeciwko COVID-19 i zwiększa dostępność do szczepień dla lokalnej społeczności, a zatem, że zostały spełnione wszystkie przesłanki uzasadniające przyznanie pomocy publicznej. Skoro skarżące Koło podało we wniosku, że jest organizatorem wydarzenia, to oznacza, że to ono samodzielnie, a więc odrębnie od innych podmiotów również ubiegających się o pomoc, zobowiązało się do zorganizowania konkretnego wydarzenia, a nie do jego współzorganizowania, czy uczestnictwa w nim.

Na odmienną ocenę poczynionych przez organ ustaleń nie ma wpływu również okoliczność zawarcia przez każde z kół oddzielnej umowy o zapewnieniu usług medycznych w zakresie wykonywania szczepień, skoro – co sądowi wiadome jest z urzędu – w każdej z tych umów możliwość zaszczepienia się przewidziana została w tym samym przedziale czasowym (od godz. 15:00 do godz. 20:00). Tymczasem każde z kół, które otrzymało pomoc zobowiązane było do zapewnienia niezależnie od siebie 5 godzinnego dostępu do szczepień.

Podnieść przy tym należy, że spełnienia celu wsparcia lokalnej społeczności w zakresie dostępności do szczepień przeciwko COVID-19, nie można utożsamiać z efektami wydarzenia, a więc z liczbą zaszczepionych osób. Skarżące Koło zarzuciło, że organ nie ustalił ile osób zostało zaszczepionych w trakcie wydarzenia w U. Tymczasem zarzut ten jest nieuzasadniony. Celem przyznania pomocy było wsparcie danej społeczności w zakresie dostępności do szczepień, a więc najogólniej mówiąc dotarcie z możliwością zaszczepienia do jak największej liczby mieszkańców poszczególnych wsi, na terenie których działają koła gospodyń wiejskich, gdyż mieszkańcy terenów wiejskich nie mają tak dogodnych warunków dostępu i możliwości wyboru punktu szczepień, jak mieszkańcy miast.

Powyższe stanowisko potwierdzają przepisy § 13zi ust. 1 oraz ust. 13 i 14 rozporządzenia, zgodnie z którymi istniała możliwość wypłaty premii i premii dodatkowej obok podstawowej pomocy finansowej w wysokości 8.000 zł, jeżeli zostały spełnione przesłanki ich wypłaty określone w ust. 1 pkt 2 i 3 oraz ust. 14. Podkreślić dodatkowo należy, że przepis § 13zi ust. 13 nie określa, jaka liczba osób powinna być zaszczepiona, by podstawowa kwota wsparcia (8.000 zł) została przyznana. Natomiast w przypadku premii i premii dodatkowej, wskazano liczby zaszczepionych i warunki wypłaty premii. W niniejszej sprawie strona skarżąca nie wykazywała przesłanek do wypłaty premii, w szczególności zaszczepienia co najmniej 100 osób. Dlatego też niezasadne jest czynienie zarzutu organom co do braku ustaleń w zakresie liczby zaszczepionych osób przy podstawowej, a nie objętej premią formie wsparcia.

Zgodnie z § 13zi ust. 16 rozporządzenia, koło gospodyń wiejskich, które otrzymało pomoc finansową na realizację wydarzeń, o których mowa w ust. 1 pkt 1, jest obowiązane dostarczyć kierownikowi biura powiatowego Agencji właściwego ze względu na siedzibę tego koła, w terminie 30 dni od dnia zakończenia wydarzenia, sprawozdanie z tego wydarzenia sporządzone na formularzu opracowanym i udostępnionym przez Agencję na jej stronie internetowej.

Wymogi formalne, jakie powinno spełniać sprawozdanie określone zostały w ust. 17 i 18 § 13zi rozporządzenia z dnia 27 stycznia 2015 r. Sprawozdanie, o którym mowa w ust. 16, zawiera: 1) datę i miejsce przeprowadzenia wydarzenia; 2) wskazanie zrealizowanych aktywności, o których mowa w ust. 12; 3) opis przeprowadzonej kampanii informacyjnej.

Zgodnie natomiast z § 13zi ust. 18 rozporządzenia, do sprawozdania, o którym mowa w ust. 16, dołącza się:

1) kopię umowy zawartej między kołem gospodyń wiejskich a punktem szczepień dotyczącej wykonania na wydarzeniu szczepień przeciwko COVID-19 przez co najmniej 5 godzin dziennie, a w przypadku szczepionek dwudawkowych - zapewnienia szczepienia przeciwko COVID-19 drugą dawką;

2) materiały dokumentujące przeprowadzenie kampanii informacyjnej w mediach lokalnych lub społecznościowych lub za pośrednictwem ogłoszeń o wydarzeniu;

3) materiały dokumentujące zrealizowanie aktywności podczas wydarzenia.

Wreszcie przepis § 13zi ust. 19 rozporządzenia stanowi, że kierownik biura powiatowego Agencji właściwego ze względu na siedzibę koła gospodyń wiejskich akceptuje sprawozdanie, o którym mowa w ust. 16, jeżeli spełnia ono wymagania określone w ust. 17 i 18, w terminie 7 dni od dnia jego dostarczenia. Kierownik biura powiatowego Agencji właściwego ze względu na siedzibę koła gospodyń wiejskich akceptuje sprawozdanie, o którym mowa w ust. 16, przez umieszczenie na sprawozdaniu adnotacji o jego akceptacji, o czym niezwłocznie informuje koło gospodyń wiejskich (§ 13zi ust. 20 rozporządzenia). W przypadku braku akceptacji sprawozdania, o którym mowa w ust. 16, kierownik biura powiatowego Agencji informuje na piśmie koło gospodyń wiejskich o odmowie akceptacji sprawozdania z podaniem przyczyny tej odmowy (§ 13zi ust. 21 rozporządzenia).

Okoliczność zaakceptowania lub niezaakceptowania sprawozdania (§ 13zi ust. 19 i 20 rozporządzenia) nie przesądza zatem w żaden sposób o prawidłowości pobrania środków publicznych. Akceptacja sprawozdania, czy jej brak, ze swej istoty mają w zasadzie charakter techniczny. Polega to na umieszczeniu na sprawozdaniu stosownej adnotacji po uprzednim skontrolowaniu, czy spełnia ono wymogi formalne z ust. 17 i 18 rozporządzenia.

Natomiast obowiązek ustalenia, czy środki publiczne zostały rozdysponowane w sposób prawidłowy wynika z przepisu art. 29 ustawy o ARiMR oraz § 13zi ust. 22 rozporządzenia w sprawie niektórych zadań Agencji, zgodnie z którym pomoc finansowa na realizację wydarzeń, o których mowa w ust. 1 pkt 1, podlega zwrotowi na rachunek Agencji w całości w przypadku:

1) niezorganizowania wydarzenia przez koło gospodyń wiejskich lub

2) nieprzedłożenia w terminie sprawozdania, o którym mowa w ust. 16, lub

3) gdy sprawozdanie nie zawiera wszystkich elementów określonych w ust. 17, lub

4) gdy koło gospodyń wiejskich nie przedłoży dokumentów określonych w ust. 18, lub

5) gdy koło gospodyń wiejskich nie udokumentuje realizacji co najmniej trzech aktywności, o których mowa w ust. 12.

Jak już wcześniej podniesiono, ustalenie czy mamy do czynienia z płatnościami nienależnymi dotyczy sytuacji, w których nawet po przyznaniu płatności stwierdzono jakiekolwiek nieprawidłowości po stronie wnioskodawcy, które wpłynęły na ocenę zasadności przyznania danej płatności. W postępowaniu w przedmiocie zwrotu nienależnych płatności lub płatności pobranych w nadmiernej wysokości organy administracji nie dokonują już ponownej oceny podstaw do przyznania płatności na rzecz beneficjenta. Postępowanie w zakresie przyznania płatności jest bowiem postępowaniem odrębnym, opartym na samodzielnych przesłankach natury faktycznej i prawnej.

Dlatego – w ocenie sądu – nie było błędem organów odwołanie się do argumentu, że taka forma organizacji wydarzenia jak w U. nie mogła zrealizować celu określonego w § 13zi ust.1 pkt 1 rozporządzenia, tj. zwiększenia dostępności do szczepień przeciwko COVID-19 dla lokalnej społeczności, poprzez zwielokrotnienie wydarzeń, organizowanych odrębnie przez poszczególne koła gospodyń wiejskich, w czasie których można się zaszczepić bez większego wysiłku, bez potrzeby poszukiwania punktu szczepień i ustalania terminu.

W konsekwencji prawidłowe jest stanowisko organów, że zaistniała podstawa do zwrotu pobranych nienależnie środków publicznych, o jakiej mowa w § 13zi ust. 22 pkt 1 rozporządzenia w sprawie niektórych zadań Agencji w sytuacji, gdy strona skarżąca samodzielnie danego wydarzenia nie zorganizowała. Wspólne organizowanie wydarzenia przez kilkanaście kół gospodyń wiejskich w tym samym miejscu (boisko w U. ) i w tym samym czasie (jeden punkt szczepień czynny od godz. 15:00 do godz. 20:00) – jest niewystarczające do realizacji celu, jakim było wsparcie lokalnej społeczności w zakresie dostępności do szczepień przeciwko COVID-19. Trafnie również zauważył organ odwoławczy, że wspólne organizowanie wydarzenia, z uwagi na cel jakiemu takie wydarzenie miało służyć, pozostaje w sprzeczności z zasadami wydatkowania środków publicznych, zwłaszcza z zasadą celowości i efektywności (zob. art. 44 ust. 3 pkt. 1 ustawy o finansach publicznych). Celowość dokonywania wydatków oznacza optymalizację zastosowanych metod i środków, ich adekwatności dla osiągnięcia założonych celów oraz przyjętych kryteriów oceny realizacji celów i zadań. Efektywność oznacza zaś maksymalizację rezultatu działania. Nie miała również znaczenia okoliczność, że każde koło przygotowało własne, określone atrakcje i poniosło koszty ich zorganizowania, skoro nie zostały spełnione podstawowe warunki przyznania pomocy.

Ubocznie zwrócić również należało uwagę na jedno jeszcze zagadnienie, które w okolicznościach tej sprawy potwierdza prawidłowość jej rozstrzygnięcia przez organy obu instancji w zakresie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności i obowiązku jej zwrotu przez beneficjenta dofinansowania. Jak wynika z akt sprawy, decyzja o przyznaniu pomocy została wydana w dniu 17 sierpnia 2021 r. i odnosiła się do zdarzenia przyszłego. Tymczasem wydarzenie, którego organizacji dotyczył wniosek o przyznanie pomocy, odbyło się już w dniu 15 sierpnia 2021 r. Tym samym niedopuszczalne było przyznanie pomocowych środków publicznych na realizację wydarzenia, które już się odbyło.

Podsumowując, wbrew zarzutom skargi organy nie naruszyły wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego i procesowego. Zrealizowały przede wszystkim obowiązki wynikające z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Podjęły także wszelkie czynności niezbędne do należytego wyjaśnienia sprawy oraz w sposób wyczerpujący zgromadziły, a następnie rozpatrzyły materiał dowodowy niezbędny do poczynienia ustaleń faktycznych i wydania rozstrzygnięcia w sprawie, działając w granicach swobodnej oceny dowodów. Zresztą strona skarżąca stawiając zarzut naruszenia tych przepisów, jak również art. 75 § 1 i art. 78 § 1 k.p.a., nie sprecyzowała, jakich ustaleń istotnych dla wyniku sprawy organy nie dokonały (poza chybionym zarzutem braku ustaleń w zakresie liczby osób zaszczepionych). Z akt sprawy nie wynika również, by strona skarżąca składała jakiekolwiek wnioski dowodowe, które organ zobowiązany byłby uwzględnić w świetle przepisu art. 78 § 1 k.p.a. W konsekwencji, nie był także uzasadniony zarzut naruszenia przepisu art. 15 k.p.a. Organ odwoławczy rozpoznał sprawę i rozpatrzył prawidłowo zebrany w sprawie materiał dowodowy, nie ograniczając się – jak twierdziło skarżące Koło – do weryfikacji decyzji organu I instancji.

Reasumując, ocena materiału dowodowego zebranego w sprawie w świetle mających zastosowanie przepisów prawa materialnego jest prawidłowa i znajduje odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie to czyni zadość wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. i jest wyczerpujące. Organ należycie wyjaśnił stronie skarżącej zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, odniósł się do faktów istotnych dla sprawy, a strona nie wskazała, które podnoszone przez nią w odwołaniu okoliczności i wyjaśnienia zostały przez organ pominięte. Odmienna od oczekiwań strony skarżącej ocena materiału dowodowego nie stanowi o naruszeniu przez organ przepisów postępowania, a subiektywne odczucia strony w zakresie braku zaufania do organu prowadzącego postępowanie nie mogą przesądzać o naruszeniu art. 8 k.p.a. Zauważyć również należy, że w celu realizacji zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa konieczne jest przede wszystkim ścisłe przestrzeganie prawa. W ocenie sądu organ prawa w tej sprawie nie naruszył.

Co do naruszenia przez organ przepisu art. 84 § 1 k.p.a., dotyczącego zwrócenia się do biegłego o wydanie opinii w przypadku, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, wskazać należy, że strona skarżąca w żaden sposób tego zarzutu nie uzasadniła, a tym samym odniesienie się do niego nie jest możliwe.

Wbrew zarzutom skargi, uzasadnienia rozstrzygnięć organów obu instancji są dostatecznie przekonujące i oparte na prawidłowym rozważeniu wszystkich okoliczności faktycznych i stanu prawnego sprawy, stąd wydane decyzje nie naruszają zasad ochrony zaufania, przekonywania czy prawdy obiektywnej.

Z przytoczonych względów uznając, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – na podstawie art. 151 p.p.s.a. – zobowiązany był oddalić skargę, o czym orzekł w sentencji wyroku.