Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 261/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2015-10-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 pkt 3, art. 4 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.
article: art. 145 par. 3, art. 168 par. 1 i 3a
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Melezini, Sędziowie sędzia SO del. do WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz (spr.), sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Świętochowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 7 października 2015 r. sprawy ze skargi O. S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia (...) grudnia 2014 r., nr (...) w przedmiocie podatku od nieruchomości za rok 2010 (gm. W.) oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy W. z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w sprawie określenia O. S.A. w W. (wcześniej T. S.A.) wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 r. w kwocie 15.604,00 zł.

Organ odwoławczy stwierdził, że zasadniczą kwestią w rozpoznawanej sprawie jest ustalenie, w jakiej wysokości zobowiązanie w podatku od nieruchomości winna ponosić Spółka za linie kablowe będące jej własnością w 2010 r., a także czy linie kablowe mogą być samodzielnie opodatkowane w sytuacji, gdy przebiegają przez cudzą kanalizację kablową (będącą własnością T. Sp. z o.o.).

Kolegium wskazało, że Spółka złożyła 18 stycznia 2010 r. deklarację

na podatek od nieruchomości na 2010 r. na łączną kwotę 602 zł, przyjmując

za podstawę opodatkowania: grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów

i budynków o pow. 5,60 m2 ze stawką 0,71 zł i budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz części budynków mieszkalnych zajętych

na prowadzenie działalności gospodarczej o pow. użytkowej 31,64 m2 ze stawką 18,91 zł. W wierszu budowle Spółka nie wskazała żadnej wartości.

Z wyniku kontroli przeprowadzonej przez UKS w W. wynika,

że transakcja sprzedaży i leasingu zwrotnego z dnia [...] stycznia 2009 r. zawarta między T. S.A. a T. Sp. z o.o. nie objęła linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej, które pozostały własnością T. S.A.

Kolegium zwróciło uwagę, że sprzedaż kanalizacji kablowej nie doprowadziła do utraty statusu sieci telekomunikacyjnej jako budowli. W dalszym ciągu stanowi ona przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, z tym zastrzeżeniem,

że właściciele jej poszczególnych części powinni deklarować podatek

od posiadanych elementów. Organ nie zgodził się ze stanowiskiem podatnika,

że niemożliwym jest samodzielne opodatkowanie linii kablowych w sytuacji, w której przebiegają one przez cudzą kanalizację kablową.

W celu ustalenia wartości budowli stanowiącej podstawę opodatkowania

w 2009 r. organ podatkowy wzywał podatnika do określenia tej wartości oraz

do przedstawienia ewidencji środków trwałych. W odpowiedzi na to wezwanie podatnik przedstawił tylko płytę CD stanowiącą wyciąg z ewidencji środków trwałych

i nie sposób ustalić, jaką wartość mają budowle znajdujące się na terenie Gminy W., bowiem są tam informacje zbiorcze. Ewidencja środków trwałych

na nośniku CD nie nadawała się do przetworzenia. Możliwość taką posiadał natomiast podatnik, co wynika z wcześniejszego (2007 r.) deklarowania

do opodatkowania kompletnej sieci telekomunikacyjnej oraz z wyniku kontroli. Przy piśmie z dnia [...] sierpnia 2011 r. kontrolowany podmiot złożył wyjaśnienia dotyczące ewidencji środków trwałych, w tym stosowanego w systemie Oracle FA słownika wzorca lokalizacji. Zatem zarzut naruszenia art. 122 i 193 Ordynacji podatkowej w związku z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Kolegium uznało za bezzasadny. Jednocześnie podniosło, że obowiązek określenia wartości budowli spoczywa na podatniku, który zobowiązany jest co roku do złożenia deklaracji na podatek od nieruchomościi wykazania w niej prawidłowej kwoty zobowiązania podatkowego, tj. w styczniu-lipcu 2010 r. wartości linii kablowej.

W kontekście powyższego organ odwoławczy stwierdził, że jeżeli nie było możliwe na podstawie ewidencji środków trwałych ustalenie przez organ wartości kabla ułożonego w kanalizacji kablowej i jednocześnie nie uzyskano stosownych danych od podatnika, to jedną możliwą metodą określenia podstawy opodatkowania jest określenie na podstawie deklaracji z roku w którym podatnik deklarował

do opodatkowania kompletny obiekt budowlany, tj. 2007 r. pomniejszoną o wartość kanalizacji kablowej będącej przedmiotem sprzedaży w 2009 r. Z akt sprawy wynika, że wartość linii kablowych w latach 2008-2009 jest taka sama jak określona

w złożonej przez podatnika deklaracji na 2007 r. przyjętej bez zastrzeżeń przez organ podatkowy. Podatnik nie dostarczył dowodów i dokumentów, tym samym nie udowodnił zmiany wartości budowli w ciągu 2009 r. (likwidacja, nabycie, wytworzenie). Dlatego też ustalenie wartości budowli możliwe jest w oparciu o dane zawarte w złożonej przez podatnika deklaracji za 2007 r. Przyjęty sposób ustalenia wartości budowli opiera się na założeniu, iż zmiany w zakresie wykazanej

w deklaracji wartości budowli, które podlegają amortyzacji, uwzględniane są dopiero w deklaracji za kolejny rok podatkowy (art. 4 ust. 6 u.p.o.l.). Ponadto, jeżeli obowiązek podatkowy powstał w trakcie roku, to wymaga to korekty deklaracji podatkowej i wykazania dodatkowej podstawy opodatkowania wg wartości stanowiącej podstawę obliczania amortyzacji na dzień powstania obowiązku podatkowego (art. 4 ust. 3 u.p.o.l.). Zatem jeżeli po złożeniu deklaracji np. za rok poprzedni nie było zmian w zakresie posiadania budowli (nie nabyto nowych i nie nastąpiło zbycie dotychczas posiadanych), ani też ich wartości (nie dokonano ulepszenia lub aktualizacji wyceny środka trwałego), w deklaracji na rok kolejny podstawa opodatkowania powinna być identyczna. W konsekwencji, przyjąć można, że istotną dla rozstrzygnięcia sprawy okolicznością jest fakt, iż w środkach trwałych należących do strony nie nastąpiły zmiany, które mogłyby uzasadniać korektę ich wartości. Zatem brak wyjaśnienia strony co do niezmienności stanu faktycznego (wobec milczenia podatnika przyjąć należy, że w stanie posiadania budowli nie nastąpiły zmiany, z wyjątkiem sprzedaży kanalizacji kablowej), jest wystarczającym dowodem pozwalającym na rozwianie wątpliwości w zakresie podstawy opodatkowania. Z tych też powodów organ podatkowy zasadnie uwzględnił wyłącznie wartość kabla (miesiąc styczeń-lipiec 2010 r.) ułożonego w kanalizacji kablowej bez wartości samej kanalizacji, która została sprzedana odrębnemu podmiotowi.

Organ odwoławczy nie uwzględnił ponadto zarzutu naruszenia art. 3 ust. 1

pkt 1 u.p.o.l. oraz zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Odpowiadając

na zarzut niedoręczenia zaskarżonej decyzji w sposób określony w art. 152a Ordynacji podatkowej stwierdził, że w toku postępowania przed organem I instancji stronę reprezentowało trzech pełnomocników i Spółka nie wskazała jednego z nich jako właściwego do doręczeń.

W skardze złożonej do Sądu pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji wskazując na naruszenie:

– art. 233 § 1 pkt 1 oraz art. 228 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 2 w zw. z art. 144a

i art. 152a Ordynacji podatkowej, przez orzeczenie co do istoty sprawy, choć

ze względu na niedoręczenie decyzji pierwszoinstancyjnej należało stwierdzić niedopuszczalność odwołania;

– art. 210 § 4 w związku z art. 122, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 oraz art. 193 Ordynacji podatkowej, przez nienależyte wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, będące konsekwencją nieprzeprowadzenia dowodu z ewidencji środków trwałych, wskutek czego nie ustalono podstawy opodatkowania

od budowli;

– art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 oraz w związku z art. 3 ust. 1

pkt 1 u.p.o.l., gdyż obciążono podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne kablowe położone w kanalizacji kablowej, mimo iż za okres od lutego do grudnia 2009 r. - ze względu na to, że własność kanalizacji i własność położonych w niej linii kablowych nie pokrywa się - nie stanowią one budowli w rozumieniu u.p.o.l.

Pełnomocnik podniósł, że [...] sierpnia 2014 r. Spółka wniosła o doręczanie korespondencji za pomocą środków komunikacji elektronicznej i konsekwencją tego jest konieczność doręczania wszelkiej korespondencji w trybie określonym

w art. 152a Ordynacji podatkowej.

Autor skargi wskazał, że w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji nie wskazano, jakich obiektów Spółka nie wykazała do opodatkowania w roku 2010, choć zdaniem organu należało uwzględnić ich wartość w podstawie opodatkowania za ten rok. Nie wiadomo zatem, których konkretnie obiektów dotyczy spór. Uzasadnienie faktyczne nie pozwala na ocenę, czy podstawa opodatkowania została ustalona prawidłowo,

tj. czy uwzględnione w niej wartości dotyczą obiektów podlegających podatkowi

od nieruchomości i czy uwzględniono ich prawidłową wartość.

W sytuacji przekazania ewidencji środków trwałych na płycie CD, pominięcie przez organ podatkowy dowodu ze zbadania dokumentów źródłowych, dotyczących wartości podlegających opodatkowaniu w 2010 r. obiektów, w sytuacji, w której

w przedmiocie tym nie było prowadzone postępowanie dowodowe w sprawie, uzasadnia zarzut naruszenia art. 122 i art. 188 oraz art. 193 Ordynacji podatkowej

w związku z art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. W konsekwencji bowiem nie ustalono podstawy opodatkowania od budowli, czym naruszono art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

Pełnomocnik stwierdził ponadto, że argumentacja organu, wskazująca

na podleganie linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej podatkowi

od nieruchomości, nie jest adekwatna w stanie faktycznym, który w przedmiotowej sprawie wystąpił w 2010 r., tj. w sytuacji, w której Spółka przestała być właścicielem kanalizacji kablowej, zaś pozostała właścicielem przebiegających przez

tę kanalizację linii kablowych. W sytuacji bowiem, w której właścicielem kanalizacji, przez którą przebiegają linie kablowe, jest inny podmiot niż właściciel linii kablowych, linie te nie mogą zostać uznane za budowle podlegające podatkowi

od nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga jest niezasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

W świetle przepisów art. 1§ 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo

o ustroju sądów administracyjnych( Dz. U. Nr 153, poz.1269 z późn. zmianami), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej- sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno materialnego, jak

i procesowego. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postepowania.

Sąd w niniejszej sprawie nie stwierdza ani naruszenia przepisów prawa materialnego, mogących mieć wpływ na wynik sprawy, ani też nie stwierdza naruszenia przepisów prawa procesowego, mogących mieć istotny wpływ na jej wynik.

Odnosząc się do pierwszego z zarzutów Sąd zauważa, że jest on całkowicie chybiony i nie znajduje potwierdzenie w materiale dowodowym sprawy, bowiem decyzja będąca przedmiotem zaskarżenia została doręczona prawidłowo

i skutecznie.

W sprawie ustanowionych było trzech profesjonalnych pełnomocników, których pełnomocnictwo obejmowało pełny zakres czynności. Regulacja prawna odnosząca się do sytuacji wielości pełnomocników w kontekście doręczenia pism zawarta została w art. 145§ 3 Ordynacji podatkowej. Stanowi on, że strona, ustanawiając pełnomocników, wyznacza jednego z nich jako właściwego

do doręczeń. W braku wyznaczenia, organ podatkowy doręcza pisma jednemu

z pełnomocników. Analiza powyższego przepisu pozwala na stwierdzenie,

iż w pierwszej kolejności musi nastąpić wskazanie przez stronę pełnomocnika, któremu należy dokonywać doręczeń i dopiero tak wskazany pełnomocnik może dokonać wyboru sposobu doręczenia – tradycyjnie, czy poprzez platformę internetową. W niniejszej sprawie strona nie dokonała wskazania, któremu spośród trzech ustanowionych w sprawie pełnomocników należy doręczać korespondencję. Uprawniało to organ do dokonania samodzielnego wyboru.

W odniesieniu natomiast do wniosku złożonego przez doradcę podatkowego A. C. o doręczanie wszelkiej korespondencji w ramach prowadzonego postępowania podatkowego za pomocą środków komunikacji elektronicznej

na wskazany adres, wniosek ten prawidłowo nie został przez organ uwzględniony. Regulacja zawarta w art. 168§1 i 3 a Ordynacji podatkowej jednoznacznie określa warunki jakie muszą być spełnione, aby strona mogła korzystać za pomocą środków komunikacji elektronicznej z elektronicznej skrzynki organu podatkowego. Przede wszystkim podanie wniesione w formie dokumentu elektronicznego powinno być uwierzytelnione przy użyciu mechanizmów określonych w art. 20a ust. 1 lub ust. 2 ustawy z dnia 17 lutego 2005 roku o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne oraz zawierać dane w ustalonym formacie, zawartym we wzorze podania określonym w odrębnych przepisach. W aktach brak jest informacji, aby strona lub pełnomocnik założył na platformie ePUAP konto umożliwiające dokonywanie doręczeń w drodze internetowej. Stąd przyjąć należało, iż procedowanie organu w zakresie tradycyjnej formy doręczeń dokonywanych

w sprawie było niewadliwe i skuteczne.

Istotą sporu w niniejszej sprawie było ustalenie w jakiej wysokości zobowiązanie w podatku od nieruchomości winna ponosić O. S.A.

za linie kablowe będące jej własnością w 2010 roku, a także czy linie te mogą być samodzielnie opodatkowane w sytuacji gdy przebiegają przez cudzą kanalizację kablową (będą obecnie własnością T. Sp. z o.o.).

Sąd zauważa, że stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., podstawę opodatkowania stanowi dla budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 4-6 - wartość, o której mowa

w przepisach o podatkach dochodowych, ustalona na dzień 1 stycznia roku podatkowego, stanowiąca podstawę obliczania amortyzacji w tym roku, niepomniejszona o odpisy amortyzacyjne, a w przypadku budowli całkowicie zamortyzowanych - ich wartość z dnia 1 stycznia roku, w którym dokonano ostatniego odpisu amortyzacyjnego.

Niewątpliwie zatem podstawę opodatkowania budowli stanowi wartość początkowa ustalona na potrzeby amortyzacji w oparciu o ewidencję środków trwałych. Przy czym, nie bierze się pod uwagę zmian wartości środka trwałego wynikających z tytułu dokonywania od nich odpisów amortyzacyjnych.

W sprawie bezsporne jest, że deklaracja podatkowa spółki za 2009 rok pomija wartość linii kablowych w stosunku do wartości deklarowanej w 2007 roku. Okoliczność ta niekwestionowana przez Spółkę wskazywała, że powodem wyłączenia z podstawy opodatkowania linii kablowych w kanalizacjach kablowych była zmiana stanowiska w kwestii opodatkowania takich linii. W tym miejscu przywołać należy uregulowania zawarte w ustawie z 12 stycznia z 1991 r.

o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006, Nr 121, poz. 844 z późn. zm.) zgodnie z art. 2 opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają: grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Definicja budowli na potrzeby opodatkowania podatkiem od nieruchomości zawarta została w art. 1a ust. 1 pkt 2 niniejszej ustawy i wskazuje na "obiekt budowlany" w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Zestawiają tę definicję z art. 3 pkt 1 lit. b ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006, Nr. 156

poz. 1118 ze zmianami) stwierdzić trzeba, że obiektem budowlanym jest m.in. budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, ale także wszelkie sieci techniczne (art. 3 pkt. 3 cytowanej ustawy).

Reasumując w świetle obowiązujący przepisów prawa o podatkach i opłatach lokalnych oraz Prawa budowlanego, linie kablowe jako całość techniczno-użytkowa wraz z kanalizacją kablową stanowią budowlę podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Z akt sprawy wynika, że Spółka zawarła w dniu [...] stycznia 2009 r. z T. Sp. z o.o. umowę sprzedaży infrastruktury telekomunikacyjnej i leasingu zwrotnego. W toku postępowania kontrolnego przeprowadzonego przez Dyrektora UKS

w W. w zakresie m.in. rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od nieruchomości za 2009 r. Spółka poinformowała, że przedmiotem tej transakcji były kable umieszczone bezpośrednio w ziemi, nie objęto nią natomiast kabli umieszczonych w kanalizacji.

W toku tego postępowania ustalone zostało, że Spółka w deklaracjach na podatek

od nieruchomości za 2009 r. nie wykazywała wartości linii kablowych położonych

w kanalizacji kablowej.

W realiach tej sprawy organ podatkowy wzywał Spółkę do określenia wartości budowli oraz do przedstawienia ewidencji środków trwałych. W odpowiedzi

na to wezwanie Spółka nadesłała płytę CD oraz przedstawiła wykaz budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej wykazanych w deklaracji na 2009 r., jednakże nieuwzględniający wartości kabli w kanalizacji niebędących przedmiotem umowy z T. sp. z o.o. Analiza wartości środków trwałych znajdujących się na dostarczone płycie CD wykazała szereg niejasności związanych z położeniem niektórych budowli na terenie różnych gmin oraz z brakiem określenia prawidłowej lokalizacji nieruchomości, wraz z określeniem dokładnego miejsca ich położenia (numery działek i nazwy miejscowości). Na wezwanie organu Spółka tych niejasności nie usunęła.

W takiej sytuacji organy miały pełne prawo oprzeć się w prowadzonym postępowaniu na złożonej przez stronę deklaracji na podatek od nieruchomości

na 2007 r. i wydać decyzję na podstawie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej. W świetle

art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej dowodem może być wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Ponadto zgodnie

z art. 181 Ordynacji podatkowej deklaracja podatkowa stanowi dowód

w postępowaniu podatkowym. W razie braku innych danych, wykorzystanie deklaracji na podatek na 2007 r. jest wręcz pożądane. Nie oznacza to, że wartość przyjętej przez organy podstawy opodatkowania nie uwzględnia dyspozycji art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Organom podatkowym znana była wartość początkowa środka trwałego, wynikająca właśnie z deklaracji podatkowej złożonej przez Spółkę za 2007 r. Skoro Spółka nie przedstawiła żadnych okoliczności powodujących zmianę tej wartości,

a także nie kwestionowała wartości środków trwałych przyjętej za podstawę opodatkowania w tymże roku podatkowym, to należało uznać, że wartość sieci telekomunikacyjnej nie uległa zmianie w porównaniu do stanu ujawnionego

w deklaracji na 2007 r. Wartość początkową linii kablowych pozostałych we władaniu Spółki, można było zatem ustalić porównując deklaracje podatkowe za 2007 i 2009 r. Posługując się wartością budowli zadeklarowaną w 2007 r. organ podatkowy mógł przyjąć prawidłową wartość budowli dla potrzeb ustalenia wielkości podstawy opodatkowania w 2009 r. Zbędne było tym samym poszukiwanie wartości linii kablowych w ewidencji środków trwałych. Z tych też powodów organ podatkowy zasadnie uwzględnił za styczeń 2009 r. wartość kanalizacji i ułożonego w niej kabla w wysokości zadeklarowanej przez podatnika oraz za luty - grudzień 2009 r. wyłącznie wartość kabla ułożonego w kanalizacji kablowej bez wartości samej kanalizacji, która została sprzedana odrębnemu podmiotowi - różnica między wartościami budowli zadeklarowanymi w 2007 i 2009 r.

Wobec powyższego pozbawione podstaw okazały się twierdzenia strony,

że w sprawie nie ustalono podstawy opodatkowania budowli. Wartość linii kablowych w latach 2008 – 2009 jest taka sama, jak określona przed Spółkę w deklaracji na rok 2007 przyjętej be zastrzeżeń przez organ podatkowy. Spółka w trakcie postępowania nie dostarczyła dowodów i dokumentów, a tym samym nie udowodniła zmiany wartości budowli w ciągu 2009 r.( takich jak likwidacja, nabycie, wytworzenie).

Organy nie obciążyły podatkiem żadnych nowych obiektów budowlanych, lecz tylko te zadeklarowane przez Spółkę. Zanegowano jedynie wyłączenie przez Spółkę z podstawy opodatkowania za okres od lutego do grudnia 2009 r. część budowli stanowiących linie kablowe, które pozostały własnością Spółki po transakcji sprzedaży z dnia [...] stycznia 2009 r.

Odnosząc się do wyroku NSA w sprawie II FSK 161/14, wydanego w sprawie T. S.A. dotyczącej podatku od nieruchomości za 2008 r., a także innych, na które pełnomocnik Spółki powołał się podczas rozprawy, należy zauważyć, że został

on wydany w innych okolicznościach faktycznych. W sprawie tej NSA stwierdził,

że organy winny zażądać od podatnika przedstawienia ewidencji środków trwałych,

z której wynikać będzie wartość początkowa budowli. W sprawie rozpatrywanej przez tut. Sąd organ wezwał natomiast Spółkę do przedłożenia takiej ewidencji i ocenił dokumentację nadesłaną w związku z tym żądaniem. Ponadto, ze stanu faktycznego sprawy rozpoznawanej przez NSA wynika – odmiennie niż w sprawie niniejszej –

że w latach poprzedzających, zadeklarowana przez T. S.A. wartość początkowa budowli nie była tożsama, bowiem zachodziły systematyczne zmiany w stanie składników majątkowych podatnika.

Do rozstrzygnięcia pozostaje jeszcze kwestia opodatkowania linii kablowych położonych w kanalizacji będącej własnością innego podmiotu (zarzut trzeci skargi). W ocenie Sądu, sprzedaż innemu podmiotowi kanalizacji kablowej z wyłączeniem linii kablowych w niej usytułowanych, nie wyłącza wartości tych linii z podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Wyeliminowanie z podstawy opodatkowania wartości tych linii i opodatkowanie jedynie wartości kanalizacji kablowej, będącej własnością innego niż Spółka podmiotu nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa. Jak wyżej wskazano, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane

z prowadzeniem działalności gospodarczej. Nie ulega zatem wątpliwości, że sieć telekomunikacyjna jest budowlą na gruncie u.p.o.l. Jeżeli kable są położone

kanalizacji kablowej, wówczas obie te budowle tworzą całość techniczno-użytkową, a tym samym stanowią jedną budowlę. Sama kanalizacja kablowa, bez wypełnienia jej kablami, nie mogłaby bowiem służyć celowi świadczenia usług telekomunikacyjnych. Ta złożona z kanalizacji kablowej i kabli wraz z urządzeniami

i instalacjami jedna budowla stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem

od nieruchomości, jeżeli jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. Sprzedaż na podstawie umowy z dnia [...] stycznia 2009 r. kanalizacji kablowej

na rzecz T. Sp. z o.o. z jednoczesnym pozostawieniem linii kablowych

we własności skarżącej Spółki, nie oznacza, że przestała istnieć całość techniczno-użytkowa pomiędzy tymi liniami kablowymi a kanalizacją kablową, w której zostały umieszczone. Czynność sprzedaży nie prowadzi do wyłączenia z opodatkowania części budowli tylko dlatego, że wspomniana budowla nie jest już własnością jednego podmiotu. Organy podatkowe zasadnie zatem, na podstawie art. 2 ust. 1

pkt 3 u.p.o.l., opodatkowały podatkiem od nieruchomości tę część budowli, która stanowi własność Spółki. Orzekający w tej sprawie Sąd w pełni podziela zatem pogląd wyrażony w wyroku WSA w Łodzi z dnia 3 czerwca 2015 r. I SA/Łd 288/15 (dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości

są m.in. osoby prawne, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych. Z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wynika, że opodatkowaniu podlega także część budowli związana z prowadzoną działalnością gospodarczą. Obowiązek podatkowy ciąży zatem na właścicielach całej budowli, jak też właścicielach poszczególnych części tej budowli, składających się na budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową.

Wobec powyższego Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem

i orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270

ze zm.).