Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 270/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2017-07-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 64 ust. 1, art. 61 ust. 1,
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.
article: par. 6 ust. 4,
journal: Dz.U. 1997 nr 132 poz 877
law: Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie.
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 11, art. 107, art. 8, art. 9, art. 11, art. 107 par. 3,
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański (spr.), Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy inspektor sądowy Urszula Opara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2017r. sprawy ze skarg L. P. i J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 lutego 2017r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargi.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. po rozpatrzeniu odwołań L. P. i J. S. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy I. z dnia 6 października 2016r., w sprawie ustalenia, na wniosek M. K., warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie:

- budynku inwentarskiego- chlewni do tuczu trzody chlewnej, o obsadzie zwierząt nie przekraczającej 100,8 DJP, tj. w ilości 480 sztuk warchlaków o wartości nie przekraczającej 33,6 DJP w ilości 480 sztuk tuczników o wartości nie przekraczającej 67,2 DJP wraz ze szczelnymi kanałami i szczelnym zbiornikiem pośrednim w budynku do gromadzenia gnojowicy, o łącznej pojemności 732,67 m3 oraz wyposażeniem w urządzenia techniczne i technologiczne związane z obiektem;

- dwóch silosów paszowych o pojemności do 8,0 ton i 18,0 ton, do okresowego gromadzenia koncentratów paszowych;

- dwóch silosów zbożowych o pojemności do 100 ton każdy, do okresowego gromadzenia materiałów zbożowych;

- zamkniętego zbiornika na płynne odchody zwierzęce (gnojowicę) o pojemności do 480,0 m3;

- zbiornika bezodpływowego na ścieki sanitarne (socjalno- bytowe) o pojemności do

10,0m3;

- urządzeń technicznych niezbędnych do użytkowania budynku, na terenie działki o nr ewid. [...] , położonej w miejscowości G., gmina I..

Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym SKO wskazało, że w niniejszej sprawie na projektowanej działce nr [...] w G. zabudowa zagrodowa związana jest z prowadzeniem przez inwestora na terenie gminy gospodarstwem rolnym, którego powierzchnia wynosi ok. 37,38 ha, podczas gdy średnia powierzchnia gospodarstwa rolnego na terenie gminy w Imielnie wynosi 7,21 ha. Zatem organ orzekając w sprawie, na podstawie art. 61 ust. 4 ww. ustawy, mógł odstąpić od ustalenia przesłanek wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, jednakże z uwagi na skomplikowany charakter sprawy przeprowadził analizę urbanistyczno- architektoniczną terenu.

Analiza zabudowy sąsiedniej i określenia wymagań dotyczących nowej zabudowy dla działki nr [...] sporządzona została, zdaniem organu odwoławczego, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Choć, jak wskazywano wcześniej, organ I instancji na mocy art. 61 ust. 4 ww. ustawy, zwolniony był z obowiązku określania wymagań dotyczących nowej zabudowy w kontekście kontynuacji istniejącej już zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych.

Analiza wykonana została w formie tekstowej i graficznej. Analiza obszaru przeprowadzona została w granicach wyznaczonych na kopii mapy zasadniczej w skali 1:1000, uzyskanej z zasobów Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Jędrzejowie.

Zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia, granice obszaru analizowanego wyznaczono w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Za front działki przyjęto granicę działki (o długości ca 60,0 m), zlokalizowaną w bezpośrednim sąsiedztwie drogi gminnej dojazdowej o nr ewid. [...] , co wskazuje na potrzebę objęcia analizą obszaru w odległości nie mniejszej niż ca 180,0 m od granic terenu inwestycji. Obszar analizy został wyznaczony wokół działki wnioskowanej do zabudowy, w odległości 220,0 m do 350,0 m, przekraczającej trzykrotną długość frontu działki i obejmuje maksymalny obszar przedstawiony na mapie zasadniczej załączonej do wniosku, w celu uzyskania pełnej informacji o funkcji zabudowy i sposobie zagospodarowania terenu oraz cechach zabudowy i zagospodarowania dla potrzeb ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania, określenia sposobu użytkowania obiektów budowlanych, zlokalizowanych w granicach analizy.

Wyznaczony obszar analizy w rozmiarze większym niż minimalny, jak wynika z analizy, podyktowany jest również specyfiką terenu, jest to teren położony na obszarze wiejskim, o mało zróżnicowanej zabudowie. Jest to zwarta zabudowa zagrodowa, na terenie której znajdują się budynki: mieszkalne jednorodzinne, inwentarskie, składowe na płody rolne, gospodarcze oraz infrastruktura techniczna.

Organ odwoławczy przytoczył ustalenia organu I instancji co do linii zabudowy, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, ilości kondygnacji, układu połaci dachowych, kierunku głównej kalenicy oraz wskaźnika powierzchni zabudowy. Wskazał ponadto, że badana decyzja zawiera również wszystkie elementy wymagane art. 54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a planowana inwestycja zaliczana jest do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu § 3 ust. 1 pkt 102 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, oraz zgodnie z ustawą z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, realizacji przedsięwzięcia.

Analizując ustalone w badanej decyzji warunki w zakresie ochrony środowiska, w aspekcie zarzutów podniesionych w odwołaniach, Kolegium wyjaśniło, że Wójt Gminy Imielno decyzją z dnia 21 maja 2012r. określił środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na "budowie budynku inwentarskiego do tuczu trzody chlewnej wraz z potrzebną infrastrukturą na terenie działki o nr ewid. [...] , obręb G., gmina I.". Decyzja ta, po złożeniu odwołania przez J. S., została utrzymana w mocy przez Kolegium decyzją z dnia 10 sierpnia 2012r., a następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z 29 listopada 2012r., sygn. akt II SA/Ke 724/12 uchylił zaskarżoną decyzję Kolegium w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań. Po złożeniu skargi kasacyjnej przez inwestora, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 sierpnia 2014r., sygn. akt II OSK 495/13 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach, który wyrokiem z dnia 3 grudnia 2014r., sygn. akt II SA/Ke 940/14, oddalił skargę J. S. na decyzję Kolegium.

Z treści zapadłych rozstrzygnięć organów I i II instancji w ww. zakresie wynika, że na etapie postępowania dotyczącego środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia, w niniejszej sprawie dwukrotnie opiniowano i uzgadniano opracowany dla planowanej inwestycji raport oddziaływania na środowisko z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska oraz Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym.

Powyższe organy szczegółowo analizowały planowaną inwestycję w aspekcie przesłanek wymaganych przepisami ustawy z dnia 3 października 2008r.

o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Ww. organy specjalistyczne stwierdziły, że przedsięwzięcie nie będzie oddziaływać transgranicznie na środowisko. Kwestie emisji hałasu, zanieczyszczeń powietrza i uciążliwości odorowych zostały szczegółowo omówione w raporcie o oddziaływaniu przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko. Z analizy decyzji środowiskowej, zapadłej w niniejszej sprawie wynika, że przy zachowaniu warunków w niej określonych ww. uciążliwości nie powinny przekraczać norm określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku na terenach chronionych akustycznie. Ponadto przedsięwzięcie to nie będzie powodować przekroczenia standardów w zakresie emisji zanieczyszczeń do powietrza określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010r. w sprawie wartości odniesienia do niektórych substancji w powietrzu poza terenem, do którego inwestor posiada tytuł prawny.

Odnosząc się jednocześnie do zarzutów podniesionych w odwołaniach w zakresie nie uwzględnienia faktu, iż w bezpośrednim sąsiedztwie mającego powstać budynku inwentarskiego znajdują się budynki mieszkalne, a na sąsiedniej nieruchomości znajduje się budynek mieszkalny, Kolegium wyjaśniło, że przedmiotem niniejszej sprawy nie jest badanie wpływu inwestycji na budynki sąsiednie. Oddziaływanie na grunty sąsiednie było przedmiotem badania na etapie wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Ponadto z decyzji środowiskowej nie wynika, aby planowane przedsięwzięcie tak szkodliwie oddziaływało na otoczenie, że nie będzie możliwe zbudowanie budynków mieszkalnych na sąsiednich działkach. Tym bardziej, że z map załączonych zarówno do wniosku, jak i decyzji wynika, że zabudowa mieszkaniowa na działkach sąsiednich występowała już na etapie wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (np. działka [...] ). Ponadto z przeprowadzonego postępowania w ramach środowiskowych uwarunkowań planowanego przedsięwzięcia nie wynikało, aby w otoczeniu planowanego przedsięwzięcia wprowadzono, związane z tym obiektem, ograniczenia w gospodarowaniu tego terenu, czego dowodem może być to, że właściciel działki sąsiedniej uzyskał decyzję o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego.

Zdaniem Kolegium, nie są także trafne, podnoszone w odwołaniach, zarzuty związane z niewłaściwą lokalizacją chlewni i urządzeń infrastruktury technicznej oraz naruszeniem przepisów dotyczących zachowania norm odległościowych wynikających z rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie. Jak już wcześniej zaznaczono, decyzja o ustaleniu warunków zabudowy wydawana jest w przypadku braku planu miejscowego. Ma zatem charakter aktu planistycznego w tym znaczeniu, że kreuje na przyszłość możliwość zabudowy terenu dla przedsięwzięcia objętego wnioskiem. Nie określa ona natomiast dokładnego usytuowania obiektu budowlanego, tak jak żąda tego pełnomocnik odwołującej. Kwestia ta bowiem należy do przedmiotu regulacji Prawa budowlanego i jest rozstrzygana na etapie wydawania pozwolenia na budowę. Art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego wskazuje m. in. na potrzebę zachowania wymogów higieny, zdrowia i środowiska oraz ochrony przed hałasem (pkt 1 lit. c i lit. e); odpowiedniego usytuowania na działce budowlanej (pkt 8); poszanowania występujących na obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich. Ponadto warto wspomnieć, że przepis art. 5 ust. 2 tej ustawy stanowi, że obiekt budowlany należy użytkować w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej, w szczególności w zakresie związanym z wymaganiami, o których mowa w ust. 1 pkt 1-7. Wobec powyższego szczegółowa ocena możliwości realizacji inwestycji, z uwagi na prawnie chroniony interes osób trzecich, będzie miała miejsce na kolejnym etapie postępowania (procesu inwestycyjnego), gdzie skarżący powinni poszukiwać ochrony swoich interesów prawnych w związku z kolejnymi fazami procesu inwestycyjnego na działce sąsiadującej z ich nieruchomością, kiedy to planowane przedsięwzięcie przybierze swój ostateczny kształt projektowy, polegający m.in. na zastosowaniu określonych rozwiązań technicznych i procedur, w tym urządzeń zapewniających ochronę przed nadmierną emisją odorów do powietrza.

Za niezasadne Kolegium uznało też zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 § 1 i 80 kpa, polegające na nie zweryfikowaniu przez organ, czy i kiedy została wydana decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Podkreśliło, że organom z urzędu wiadome jest, że decyzja o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego na działce nr ewid. [...] została już wydana na etapie wtedy toczącego się postępowania, z wniosku J. S., w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań.

Nie sposób, zdaniem Kolegium, uznać za zasadny również zarzut odwołania dotyczącego nieuwzględnienia zrealizowanej na terenie sąsiedniej nieruchomości inwestycji budowlanej polegającej na budowie domu jednorodzinnego i w konsekwencji pominięcie w toku postępowania administracyjnego, w sprawie ustalenia warunków zabudowy, dokonania analizy i oceny wpływu i uciążliwości planowanego przedsięwzięcia. Na etapie postępowania o ustalenie warunków zabudowy nie rozstrzyga się kwestii ewentualnych uciążliwości związanych z użytkowaniem planowanej inwestycji, takich jak nieprzyjemny zapach. Ponadto Kolegium ustaliło, że do chwili wydania niniejszej decyzji budynek mieszkalny zrealizowany na działce nr [...] nie został prawnie dopuszczony do użytkowania.

Jeśli natomiast chodzi o ochronę interesów osób trzecich, organ podkreślił, że sprzeciw mieszkańców sąsiednich nieruchomości nie może decydować o wydaniu bądź odmowie wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. W sprawie przedmiotowej inwestycji toczyło się już postępowanie w sprawie ustalenia środowiskowych jego uwarunkowań, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa o ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, które zakończyło się ostatecznie wydaniem wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny z dnia 3 grudnia 2014r., sygn. akt II SA/Ke 940/14. To w ramach tego postępowania wszyscy zainteresowani mogli podnosić wszelkie zarzuty związane z niekorzystnym oddziaływaniem planowanego przedsięwzięcia, które były badane przy wydaniu decyzji środowiskowej.

Na obecnym etapie procesu inwestycyjnego, protesty mieszkańców, obawy co do zmniejszenia wartości nieruchomości, które jak wynika z uzasadnienia odwołania, stanowią zasadniczą przyczynę jego złożenia, nie mają już charakteru prawnie doniosłego i nie mogą wpływać na ocenę legalności tego przedsięwzięcia, w zakresie ustalenia warunków zabudowy.

W niniejszej sprawie strony odwołujące nie wskazały zaś żadnego powszechnie obowiązującego przepisu prawa, dotyczącego ochrony interesów osób trzecich, który naruszałaby decyzja ustalająca warunki zabudowy dla inwestycji, objętej niniejszym wnioskiem. W samej decyzji organu I instancji, w pkt 7, znalazły się ustalenia wymagań dotyczące ochrony interesów osób trzecich.

Nawiązując do treści odwołania J. S. w zakresie nie doręczenia wymaganych przepisem § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, Kolegium wyjaśniło, iż doręczyło stronom wymagane załączniki listem poleconym przy piśmie z dnia 31 stycznia 2017r.

Odnosząc się do kwestii dotyczącej nieuwzględnienia, iż planowane przedsięwzięcie znajduje się w granicach Głównego Zbiornika Wód Podziemnych Kolegium wyjaśniło, iż decyzja organu I instancji w swej treści zawiera wymagania przewidziane dla tego terenu, które inwestor jest obowiązany przestrzegać, co jest w ocenie Kolegium, wystarczające.

Analizując zarzuty odwołania dotyczące szkodliwości emisji mikrobiologicznych, zagrożenia bakteriologicznego, zagrożenia owadami i gryzoniami, Kolegium wyjaśniło, iż powyższe zagadnienia nie stanowią przedmiotu sprawy przy ustalania warunków zabudowy, wbrew żądaniu strony odwołującej.

Z treści uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika zaś, że kwestia oddziaływania dla planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie była szczegółowo wyjaśniana i badana na etapie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w którym to postępowaniu J. S. brał czynny udział jako strona postępowania.

Zdaniem Kolegium, analiza akt sprawy nie wykazała naruszenia przez organ I instancji art. 1, art. 6 ust. 2 oraz art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ratio legis art. 61 ww. ustawy jest ochrona ładu przestrzennego. Przepis ten ma bowiem na celu powstrzymanie zabudowy nie dającej się pogodzić z zabudową już istniejącą na terenach, dla których brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, kształtowanie przestrzeni w taki sposób, aby tworzyła harmonijną estetyczną całość, skomponowaną według urbanistycznych i architektonicznych kryteriów ładu przestrzennego. Omawiana zasada stanowi zatem normatywny instrument ograniczający prawo własności nieruchomości i wolność zabudowy, przyjętą - z pewnym ograniczeniem - w przepisie art. 6 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy. W przedmiotowej sprawie zostały spełnione przesłanki z art. 61 ww. ustawy, co wykazała sporządzona na potrzeby niniejszej sprawy analiza architektoniczno-urbanistyczna. Z analizy tej wynika, że teren, na którym planowana jest zabudowa, to zwarta zabudowa zagrodowa. W obszarze analizowanym znajduje się 9 budynków inwentarskich, zatem nie można uznać, iż w przedmiotowej sprawie ład przestrzenny zostanie zaburzony.

Odnosząc się do zarzutu nie przeprowadzenia badań geologicznych gruntu na działce nr ewid. [...] w celu wykazania wysokości poziomu wód gruntowych oraz badań i analiz celem potwierdzenia braku zanieczyszczenia wód oraz negatywnego oddziaływania zbiorników do gromadzenia gnojowicy na sąsiednie grunty, Kolegium wyjaśniło, iż przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także przepisy ustaw odrębnych, nie nakładają takiego obowiązku na organy orzekające w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy przy tego rodzaju inwestycji.

Niezasadny jest, zdaniem Kolegium, zarzut dotyczący przeprowadzenia pobieżnego, cechującego się dowolnością, nieposzanowaniem interesu strony postępowania w żaden sposób nie przyczyniającego się do realizacji zasady prowadzenia postępowania administracyjnego w sposób budzący zaufanie do organu administracji publicznej poprzez nie udokumentowanie w aktach sprawy średniej powierzchni gospodarstwa i pominięcie zbadania i wyjaśnienia stronom postępowania kwestii dotyczących oddziaływania planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie.

W aktach sprawy znajduje się bowiem pismo Urzędu Statystycznego w Kielcach, z którego wynika, że średnia powierzchnia gospodarstwa rolnego ogółem dla gminy Imielno wyniosła 7,21 ha.

W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze L. P. wniosła o uchylenie decyzji z 22 lutego 2017 r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając:

I. naruszenie prawa materialnego tj.

1. art. 59 ustawy z dnia 26 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, że decyzja w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie określa dokładnego usytuowania obiektów budowlanych, kiedy decyzja ta w sposób szczegółowy określa linie oraz wysokość zabudowy, ich umiejscowienie w stosunku do granic działki, co w konsekwencji prowadzi do odzwierciedlenia położenia określonego w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy w kolejnym etapie procesu, to jest w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę,

2. § 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. poprzez niewłaściwe określenie obszaru oddziaływania planowej inwestycji, nie uwzględniając sąsiednich nieruchomości w kwestii warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie, gdyż nie uwzględniono planowanej na sąsiedniej działce inwestycji polegającej na budowie domu mieszkalnego jednorodzinnego oraz innych znajdujących się tam zabudowań mieszkalnych, co powoduje konieczność precyzyjnego określenia wymaganej odległości usytuowania zbiornika na gnojowicę od okien i drzwi budynków mieszkalnych, przy czym nie ma znaczenia, że budynek mieszczący się na działce 165/2 nie został jeszcze prawnie dopuszczony do użytkowania,

3. naruszenie art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, że w sprawie mamy do czynienia z wyłączeniem opisanym w ust. 4 powyższego przepisu, kiedy na działce nie znajdują się obecnie żadne zabudowania, a inwestor planuje budowę wyłącznie zabudowań gospodarskich bez domów mieszkalnych, w związku z czym nie można przyjąć, że mamy do czynienia z zabudową zagrodową, a w konsekwencji zastosowanie wyłączenia przewidzianego w art. 61 ust. 4 jest niedopuszczalne,

II. naruszenie przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 7 i 77 § 1 kpa poprzez zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego,

2. art. 11 kpa w zw. a z art. 107 kpa poprzez niewskazanie, które fakty zostały przez organ uznane za udowodnione oraz niewskazanie, na których dowodach organ oparł się wydając decyzję,

3. art. 7, 8, 9, 11 i 107 § 3 kpa poprzez nie uwzględnienie planowanej na terenie sąsiedniej nieruchomości inwestycji polegającej na budowie domu jednorodzinnego i w konsekwencji pominięcie w toku postępowania administracyjnego dokonania analizy i oceny wpływu i uciążliwości planowanego przedsięwzięcia, tj. budowy budynku inwentarskiego do tuczu trzody chlewnej dla nieruchomości sąsiedniej stanowiącej własność skarżącej,

4. art. 10 § 1 kpa w zw. z art. 40 § 2 kpa poprzez niepoinformowanie pełnomocnika odwołującego o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, a także nie doręczenie pełnomocnikowi decyzji.

W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że organ odwoławczy niesłusznie przyjął, że w sprawie zastosowanie będzie miał przepis art. 61 ust. 4 ustawy o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym. Skarżąca ma wątpliwości, czy w sprawie mamy do czynienia z zabudową zagrodową. Obecnie na działce nr [...] w G. nie mieszczą się żadne zabudowania, a jedynie służy ona uprawie. Plany inwestora przewidują wyłącznie budowę chlewni oraz innych zabudowań gospodarczych, a nie budowę domu mieszkalnego. Biorąc pod uwagę, że pojęcie zabudowy zagrodowej mieści zarówno dom mieszkalny i zabudowania gospodarskie, w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z zabudową zagrodową, co w konsekwencji nie uprawnia organu do stosowania wyłączenia z art. 61 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W ocenie skarżącej organ powinien zastosować art. 61 ust. 1 ww. ustawy, dokonać analizy i ustalić, czy zabudowa na terenie sąsiednim z terenem, na którym inwestor zamierza zrealizować zabudowę jest taka, że sposób jej wykonania pozwala na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy.

J.S.k we wniesionej przez siebie skardze wnioskował o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając przy tym naruszenie przepisów:

1. prawa materialnego, tj. art. 1, art. 6 ust. 2 oraz art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,

2. postępowania, tj. art. 7 i art. 8 kpa oraz § 9 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że przedmiotowa inwestycja znacząco wpłynie na obniżenie wartości działki nr ewid. [...], na której skarżący zamierza prowadzić inwestycję budowy domu mieszkalnego jednorodzinnego.

Zauważył, że planowana inwestycja nie uwzględnia przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym albowiem całkowicie nie harmonizuje z istniejąca po sąsiedzku zabudową, narusza ład przestrzenny i zasadę zrównoważonego rozwoju. Zarzucił, że organ nie doręczył pełnomocnikowi strony wymaganych załączników do decyzji, czym naruszył przepis § 9 powołanego wyżej Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r.

Skarżący zarzucił ponadto, że w dokumentacji zgromadzonej w toku postępowania:

1. nie uwzględniono zagrożenia jakie stwarza inwestycja dla jakości wód powierzchniowych i podziemnych, gruntu oraz gleby, a także zakażenia mikrobiologicznego, zagrożenia owadami i gryzoniami,

2. nie przeprowadzono badań geologicznych gruntu na działce nr ewid. [...] aby wykazać wysokość poziomu wód gruntowych oraz badań i analiz celem potwierdzenia braku zanieczyszczenia wód oraz negatywnego oddziaływania zbiorników do gromadzenia gnojowicy na sąsiednie grunty,

3. pomimo ustalenia, iż planowana inwestycja jest zaliczona do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. organ zmierza do wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy pomijając fakt, iż inwestycja znajduje się w granicach Głównego Zbiornika Wód Podziemnych ". Na obszarze tym obowiązuje między innymi kontrolowanie intensywnej produkcji rolniczej oraz ograniczenie bezściółkowej hodowli zwierząt. Wody podziemne wymagają ochrony jakości z uwagi na fakt wykorzystywania ich na szeroką skalę jako podstawowe źródło dla celów zaopatrzenia ludności w wodę oraz jako uzupełnienie wykorzystywanych wód powierzchniowych o niższej jakości. Ponadto stanowią rezerwę wody pitnej dla przyszłych pokoleń,

4. nie określono oddziaływania planowanej inwestycji na stan powietrza, w tym emisji amoniaku oraz siarkowodoru, szkodliwości emisji mikrobiologicznych i uciążliwości odorowych, ani poziomu hałasu.

W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargi nie są zasadne.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017r., poz. 1369), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji będącej przedmiotem skargi (art. 145 § 1 p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2017r., poz. 1073 ze zm.), dalej jako "upzp", mającym w myśl art. 64 ust. 1 powołanej ustawy odpowiednie zastosowanie do decyzji o warunkach zabudowy, decyzja ta określa:

1) rodzaj inwestycji,

2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie:

a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego,

b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej,

c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji,

d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich,

e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych,

3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1 (dotyczącym inwestycji liniowych).

Decyzja o warunkach zabudowy przede wszystkim ma rozstrzygnąć

o dopuszczalności realizacji określonej inwestycji na terenie objętym wnioskiem inwestora, dla którego brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest ocena, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla której nie został uchwalony miejscowy plan, jest dopuszczalna (wyrok NSA z dnia 6 września 2013 r., II OSK 813/12, LEX nr 1559908; A. Plucińska-Filipowicz,

M. Wierzbowski, "Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz", wyd. II, opubl. WK, kom. do art. 61 upzp).

Zgodnie z art. 61 ust. 1 upzp, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy,

o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Spełnienie w niniejszym przypadku przesłanek przewidzianych w w/w punktach 2-4 zostało wykazane w ramach sporządzonej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu i nie było kwestionowane przez skarżących.

Przesłanka wymieniona w punkcie 1. przewiduje tzw. zasadę dobrego sąsiedztwa, zwaną także zasadą podobieństwa (kontynuacji). Przystępując do ustalenia, czy możliwe jest ustalenie dla danego zamierzenia warunków zabudowy, należy dokonać analizy i ustalić, czy zabudowa na terenie sąsiadującym z terenem, na którym inwestor zamierza zrealizować nową zabudowę, jest taka, że sposób wykonania tej zabudowy pozwala na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy. W konsekwencji, aby można było ustalić warunki dla nowej zabudowy, a więc rozważyć, czy zachodzą wymagane prawem przesłanki, na terenie sąsiadującym musi znajdować się co najmniej jeden obiekt, gdyż tylko wówczas będzie możliwe ustalenie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektu budowlanego, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Brak na określonym obszarze obiektu o podobnych parametrach skutkuje odmową wydania decyzji o warunkach zabudowy. Natomiast w sytuacji, gdy istnieje co najmniej jeden podobny obiekt, organ ma obowiązek rozważyć pozostałe przesłanki, określone w ustawie oraz aktach wykonawczych do ustawy, determinujące możliwość wydania warunków zabudowy (zob. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2013 r., II OSK 838/12, LEX nr 1559916; A. Plucińska-Filipowicz, M. Wierzbowski, j.w.).

Stosowanie zasady dobrego sąsiedztwa, wyrażonej w art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp, doznaje jednak pewnych ograniczeń. Jeden z takich przypadków został przewidziany w art. 61 ust. 4 upzp, którego uregulowanie sprowadza się do tego, że zasada dobrego sąsiedztwa nie stanowi wymogu decyzji o warunkach zabudowy zagrodowej w przypadku gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą budową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. Oznacza to, że budowa inwestycji związanej z relatywnie dużym gospodarstwem rolnym (więcej niż średnim) nie wymaga sąsiedztwa zabudowanej działki ani ewentualnego dostosowania do istniejącej zabudowy (zob. wyrok NSA z dnia 16 października 2009 r., II OSK 1614/08, LEX nr 571865).

W ocenie Sądu organy obu instancji słusznie przyjęły, że w niniejszym przypadku ma miejsce wyłączenie stosowania zasady dobrego sąsiedztwa przewidziane w art. 61 ust. 4 upzp. Średnia powierzchnia gospodarstwa rolnego w gminie Imielno wynosi bowiem 7,21 ha, zaś gospodarstwo rolne inwestora, położone na terenie gminy Imielno, ma powierzchnię 37,38 ha. Niezasadne są przy tym zarzuty podnoszone w skardze L. P., z których wynika, że planowanej zabudowy nie można uznać za zagrodową ponieważ na działce, na której ma ona powstać, nie mieszczą się żadne zabudowania, a jedynie służy ona uprawie. Plany inwestora co do tej działki przewidują zaś jedynie budowę chlewni, a nie domu mieszkalnego. Skarżąca odwołała się w tym elemencie do wyroku NSA z dnia 4 grudnia 2008r., sygn. II OSK 1536/07, w którym Sąd ten przyjął, że pojęcie zabudowy zagrodowej należy zdefiniować jako zespół budynków obejmujący wiejski dom mieszkalny i zabudowania gospodarskie, położony w obrębie jednego podwórza.

Trzeba jednak zauważyć, że planowana w niniejszym przypadku zabudowa w postaci chlewni związana jest z siedliskiem inwestora znajdującym się na działce obok, tj. o nr [...] (k. 338). W ocenie Sądu związek planowanej inwestycji jako elementu zabudowy zagrodowej należy oceniać w sposób funkcjonalny. Nie ulega wątpliwości, że chlewnia objęta inwestycją będzie elementem dotychczasowego gospodarstwa rolnego, o powierzchni znacznie przekraczającej średnią w danej gminie, a siedlisko inwestora znajduje się w bezpośredniej bliskości planowanej zabudowy w postaci tejże chlewni.

Jak podniósł WSA w Łodzi w wyroku z dnia 15 września 2016r., sygn. akt

II SA/Łd 509/16, opubl. Lex nr 2115155, zadaniem przepisu art. 61 ust. 4 upzp jest

- w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

- umożliwienie rolnikom posiadającym relatywnie duże gospodarstwa rolne, wydzielenie obszaru przeznaczonego na siedlisko, tj. miejsce zamieszkania oraz bazę i zaplecze gospodarstwa. W sytuacji, gdyby przepisu tego nie było, posadowienie zabudowań mieszkalnych i gospodarczych w obszarach rolnych, rzadko zabudowanych, byłoby utrudnione lub niemożliwe ze względu na brak możliwości nawiązania do jakiejkolwiek zabudowy, w użytkowanej rolniczo okolicy. Wskazać też należy, że przepis ten ma na celu umożliwienie rolnikom zorganizowania sobie niejako miejsca pracy, które - ze względu na charakter działalności rolniczej - jest równocześnie związane z miejscem zamieszkania.

Na ten właśnie związek należy położyć w tym przypadku szczególny nacisk. Sposób zaplanowania inwestycji w pobliżu pozostałych zabudowań gospodarskich, jak to niewątpliwe ma miejsce w tej sytuacji, ma służyć przecież umożliwieniu właściwej organizacji pracy w ramach jednego gospodarstwa.

Z powyższych powodów w ocenie Sądu należało uznać, że stosowanie przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 było w tym przypadku wyłączone, co oznacza, że realizacja planowanej inwestycji nie tylko nie wymaga sąsiedztwa zbudowanej działki (choć takie sąsiedztwo w tym przypadku istnieje, co wykazano w sporządzonej analizie), ale też nie wymaga dostosowania planowanej inwestycji do istniejącej zabudowy.

Nie można uznać za uzasadnione także zarzutów związanych z naruszeniem zasad ładu przestrzennego i zrównoważonego rozwoju. Jak wykazano, planowana inwestycja będzie de facto elementem zabudowy zagrodowej, a na przedmiotowym obszarze dominuje właśnie zwarta zabudowa zagrodowa. W ramach dokonanej analizy stwierdzono w analizowanym obszarze 9 budynków inwentarskich, 6 budynków składowych na płody rolne i 25 budynków gospodarczych, w większości zlokalizowanych na zapleczu istniejących budynków mieszkalnych. W decyzji organu I instancji wskazano zresztą, że wnioskowaną inwestycję należy zaprojektować i zrealizować zgodnie z obowiązującymi przepisami, polskimi normami i zasadami wiedzy technicznej, w sposób nie ograniczający zagospodarowania działek sąsiadujących, uwzględniając potrzebę zharmonizowania projektowanej inwestycji przez nawiązanie funkcją i formą do istniejącej po sąsiedzku zabudowy. Ustalono także, niezależnie od braku konieczności zastosowania art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp, ścisłe wymagania architektoniczno-przestrzenne, nawiązujące do już istniejącej zabudowy.

Trzeba podkreślić, że, jak słusznie zauważył organ odwoławczy, decyzja o ustaleniu warunków zabudowy ma charakter aktu planistycznego w tym znaczeniu, że kreuje na przyszłość możliwość zabudowy terenu dla przedsięwzięcia objętego wnioskiem, nie określa natomiast dokładnego usytuowania obiektu budowlanego. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 14 stycznia 2016r., sygn. akt II OSK 1155/14, opubl. Lex nr 2033965, w decyzji ustalającej warunki zabudowy nie można jako jednego z tych warunków wskazać usytuowania obiektu w określonym miejscu, nawet wtedy, gdy domaga się tego inwestor, gdyż rozstrzygnięcie tej kwestii należy do organu administracji architektoniczno-budowlanej w ramach przysługujących mu kompetencji w toku postępowania prowadzonego na podstawie przepisów prawa budowlanego. Decyzja o warunkach zabudowy może zatem określać jedynie – jak w niniejszym przypadku – wymogi dotyczące m.in. linii zabudowy czy szerokości elewacji frontowej, nie określa natomiast – wbrew zarzutom skargi – dokładnego usytuowania obiektu w danym miejscu.

Brak możliwości wydania decyzji o warunkach zabudowy może wynikać z jej niezgodności z przepisami odrębnymi, o czym stanowi art. 61 ust. 1 pkt 5 upzp.

O braku sprzeczności można mówić w sytuacji, w której przepisy odrębne nie będą sprzeciwiały się realizacji określonej inwestycji. Przepisy takie mogą przewidywać

np. brak możliwości lokalizowania określonego rodzaju obiektów na danym terenie bądź też określone odległości, jakie należy zachować od już istniejących obiektów, których dochowanie w danym przypadku z góry nakazuje przyjęcie, że realizacja danej inwestycji na danym terenie będzie niemożliwa. W niniejszym przypadku organy prawidłowo przyjęły, że brak jest takich przepisów, uniemożliwiających w tym przypadku wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji.

W szczególności brak jest podstaw do przyjęcia, że w granicach nieruchomości, na której planowana jest inwestycja, biorąc pod uwagę jej wielkość (1,01 ha), a także położenie budynku m.in. na działce o nr [...], nie będzie możliwe usytuowanie zamkniętego zbiornika na płynne odchody zwierzęce zgodnie z wymogiem określonym w § 6 ust. 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (t.j. z 2014r., poz. 81 ze zm.), tj. w odległości 10 m od pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi na działkach sąsiednich, jednak nie mniej niż 15 m od otworów okiennych i drzwiowych w tych pomieszczeniach. Wbrew zarzutom skargi L. P., a zgodnie z tym co już wyżej podniesiono, w decyzji o warunkach zabudowy nie określa się precyzyjnego położenia także tego rodzaju obiektu. Wystarczającym w tym zakresie jest zawarte w opinii organu I instancji stwierdzenie, że dla projektowanego zbiornika na płynne odchody zwierzęce nie określa się wymagań architektoniczno-przestrzennych, a parametry charakteryzujące planowaną inwestycję (także w tym zakresie) wynikają m.in. z aktualnie obowiązujących przepisów w zakresie realizacji tego rodzaju zabudowy.

Nie można podzielić także zarzutu dotyczącego tego, że organy obu instancji nie wzięły pod uwagę, iż planowana inwestycja, zaliczana do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, ma być położona w granicach Głównego Zbiornika Wód Podziemnych, gdzie obowiązuje m.in. kontrolowanie intensywnej produkcji rolniczej oraz ograniczenie bezściółkowej hodowli zwierząt. Należy zauważyć, że okoliczność ta była brana pod uwagę przez Wójta Gminy Imielno przy wydawaniu ostatecznej i prawomocnej decyzji z dnia 21 maja 2012 roku o określeniu środowiskowych uwarunkowań realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia (k. 37-46), zobowiązującej inwestora do bezwzględnego stosowania wymogów określonych w związku z w/w faktem we wspomnianej decyzji (m.in. w zakresie odprowadzania wód opadowych i ścieków). Brak jest podstaw do przyjęcia, że wydana decyzja o warunkach zabudowy jest sprzeczna z powyższą decyzją z dnia 21 maja 2012 roku, zaś w samej decyzji organu I instancji ustalającej warunki zabudowy organ ten również uwzględnił powyższą kwestię, wymieniając obowiązki określone dla strefy ochrony "B", w której będzie znajdować się planowana inwestycja, a którą wydzielono na podstawie decyzji Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1999r. Zgodnie z tą decyzją w w/w strefie obowiązuje zakaz lokalizacji inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi oraz mogących pogorszyć stan środowiska, w szczególności wysypisk odpadów i wylewisk nie zabezpieczonych przed przenikaniem do podłoża, a do takich planowana inwestycja nie należy.

Skarżący nie wskazali innych przepisów szczególnych, z którymi wydana decyzja o warunkach zabudowy mogłaby pozostawać w sprzeczności. Odnosząc się do zarzutów skargi podnieść należy, że organ wydający taką decyzję nie jest uprawniony do badania zagrożenia jakie stwarza planowana inwestycja dla jakości wód podziemnych i powierzchniowych, gruntu oraz gleby (w tym do przeprowadzania badań geologicznych gruntu), jak również do badania kwestii ewentualnego zakażenia mikrobiologicznego, zagrożenia owadami i gryzoniami, emisji amoniaku, siarkowodoru, szkodliwości emisji mikrobiologicznych i uciążliwości odorowych, jak też poziomu hałasu. Nie może także stanowić przeszkody do wydania decyzji o warunkach zabudowy sam fakt, że realizacja planowanej inwestycji może wpłynąć na obniżenie wartości nieruchomości sąsiedniej. Kwestia ta pozostaje poza zakresem badania i orzekania w sprawie dotyczącej ustalenia warunków zabudowy, gdzie – jak wspomniano – wydawana decyzja ma charakter swego rodzaju aktu planistycznego, którego celem jest ustalenie czy dane zamierzenie inwestycyjne nie naruszy ładu przestrzennego. Stanowisko powyższe znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych, w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego, który np. w wyroku z dnia 17 stycznia 2017r., sygn. akt II OSK 1048/15, opubl. Lex nr 2226864, podniósł, że ustalenie warunków zabudowy jest etapem wstępnym realizacji inwestycji, służącym uzyskaniu odpowiedzi na pytanie, czy zamierzenie to może być w ogóle podjęte na danym obszarze jako zgodne z przepisami szczegółowymi, określającymi porządek urbanistyczny i sposób zagospodarowania terenu, w które nowa zabudowa ma się wkomponować. Ma ono więc charakter rozstrzygnięcia ogólnego, zakreślającego ramy, które dopiero muszą być doprecyzowane w dalszej fazie procesu inwestycyjnego, czyli w decyzji o pozwoleniu na budowę, zatwierdzającej konkretne parametry inwestycji podane w projekcie budowlanym, opracowanym zresztą z uwzględnieniem wymogów ustalonych w decyzji w sprawie warunków zabudowy. Za niedopuszczalne na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy uznać należy zarzuty związane z takimi kwestiami jak: ograniczenie dostępu do światła, zwiększenie hałasu i zanieczyszczeń (w tym zarówno wody, jak i powietrza) oraz natężenia ruchu czy też naruszenie warunków gruntowych, a także obniżenie wartości sąsiednich nieruchomości i pogorszenie warunków życia. Zarzuty te zbadane być mogą dopiero na dalszym etapie procesu inwestycyjnego tj. w postępowaniu prowadzącym do wydania pozwolenia na budowę.

Całość powyższych rozważań prowadzi do wniosku, że nie są zasadne także zarzuty o charakterze proceduralnym, dotyczące naruszenia przepisów art. 7 i 77 § 1 kpa, art. 11 kpa w zw. a z art. 107 kpa, jak też art. 8, 9, 11 i 107 § 3 kpa. Organy zgromadziły materiał dowodowy w sposób wyczerpujący, jak również dokonały jego prawidłowej analizy, uzasadniając swoje stanowisko w sposób przekonujący i pełny. Jak wskazywano, na tyle na ile było to uzasadnione charakterem i zakresem postępowania dotyczącego ustalenia warunków zabudowy uwzględniły również wpływ planowanej inwestycji na nieruchomość sąsiednią (w tym poprzez ustalenie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich), gdzie realizowana jest inwestycja w postaci budowy domu jednorodzinnego.

Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut naruszenia art. 10 § 1 kpa w zw. z art. 40 § 2 kpa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a także naruszenia § 9 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak wynika z akt administracyjnych pełnomocnicy obojga skarżących zostali zawiadomieni przez organ I instancji (przed wydaniem decyzji utrzymanej w mocy decyzją zaskarżoną) o zgromadzeniu dowodów, wyznaczono im stosowny termin na zapoznanie się a aktami sprawy i wypowiedzenie się co do zebranych dowodów (k. 286, 290, 291), jak też została im doręczona decyzja organu I instancji (k. 316, 316). Faktem jest, że decyzja została doręczona bez niezbędnych załączników, jednak zostały one doręczone pełnomocnikom przez organ II instancji, który także, wraz z doręczeniem, wyznaczył im stosowne terminy na zapoznanie się z materiałem dowodowym i ewentualne wypowiedzenie się w tym przedmiocie (k. 336-337, 336a-337a). Wreszcie Kolegium doręczyło pełnomocnikom wydaną przez siebie decyzję (k. 352-353). Nie sposób zatem w tej sytuacji uznać zarzutów naruszenia powyższych przepisów za uzasadnione, zwłaszcza w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę - Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargi na podstawie art. 151 Ppsa.