Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2431/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-04-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka (spr.), , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Paweł Groński, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2013 r. znak [...] w przedmiocie ustalenia wysokości kosztów związanych z usunięciem pojazdu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz J. W. kwotę 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Prezydent [...] decyzją z dnia [...] listopada 2012 r., Nr [...], działając na podstawie art. 130 a ust. 1, ust. 2, ust. 5 c, ust. 6 i ust. 10 h ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, ze zm., dalej "Prawo o ruchu drogowym"), w związku z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz. U. Nr 41, poz. 361, ze zm.) oraz § 1 uchwały Nr XLI/419/01 Rady Powiatu Warszawskiego z dnia 19 grudnia 2001 r. w sprawie ustalenia opłat za usunięcie pojazdu (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2002 r. Nr 18, poz. 386) ustalił wobec J. W. obowiązek zapłaty łącznie kwoty 5 484,00 zł z tytułu usunięcia w dniu 11 października 2006 r. pojazdu marki Peugeot nr rejestracyjny [...] z ul. [...] w [...] na parking strzeżony - w kwocie 360,00 zł i przechowywania tego pojazdu na parkingu strzeżonym od dnia 11 października 2006 r. do dnia 11 kwietnia 2007 r. (łącznie 183 doby) - w kwocie 5 124,00 zł.

W uzasadnieniu organ wskazał, że dyspozycję usunięcia pojazdu marki Peugeot nr rej. [...] wydał funkcjonariusz Policji w związku z ujawnieniem w dniu 11 października 2006 r. naruszenia przepisu prawa o ruchu drogowym, z powodu, że kierowała pojazdem osoba znajdująca się w stanie nietrzeźwości lub w stanie po użyciu alkoholu albo środka działającego podobnie do alkoholu. W wyniku ww. czynności, tj. usunięcia pojazdu z drogi, jak również jego przewiezienia i przechowywania na parkingu, powstały należności, za które zgodnie z art. 130a ust. 1 Prawa o ruchu drogowym odpowiedzialna jest osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu. Pojazd usunięty z drogi został umieszczony na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie (art. 130a ust. 5c Prawa o ruchu drogowym).

Jednocześnie organ wyjaśnił, że kwoty opłat obliczone zostały na podstawie obowiązującej w dacie usunięcia i czasie przechowywania pojazdu uchwały nr XLI/419/01 Rady Powiatu Warszawskiego z dnia 19 grudnia 2001 r. w sprawie wysokości opłat za usunięcie pojazdu i jego parkowanie (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2002 r. Nr 18, poz. 386). Na ustalenie należności składają się: opłata za usunięcie pojazdu w kwocie 360,00 zł, oraz opłata za parkowanie pojazdu w wysokości 5124,00 zł, która wynika z iloczynu stawki za każdą rozpoczętą dobę parkowania (tj. 28 zł za dobę) i liczby dób przechowywania pojazdu na parkingu (tj. 183 doby).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z dnia [...] września 2013 r., znak [...], po rozpatrzeniu odwołania J. W., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej k.p.a.) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji i wskazał, że w dacie usunięcia pojazdu przepis art. 130a ust. 10 Prawa o ruchu drogowym stanowił, że pojazd usunięty w trybie określonym w ust. 1 lub 2 tej ustawy i nieodebrany przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia uznaje się za porzucony z zamiarem wyzbycia się oraz że pojazd ten przechodzi na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy. W związku z tym bez względu na treść oświadczeń składanych przez skarżącego przejście własności pojazdu po upływie ww. terminu następowało z mocy prawa. Decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r., nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] stwierdził przejście własności przedmiotowego pojazdu na rzecz Skarbu Państwa w trybie art. 130a ust. 10 Prawa o ruchu drogowym.

Ponadto zgodnie z art. 130a ust. 10h Prawa o ruchu drogowym koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu.

Dyspozycja usunięcia pojazdu została wydana w dniu [...] października 2006 r., zaś skarżący złożył oświadczenie o wyzbyciu się pojazdu w dniu 20 października 2006 r. Zatem nawet gdyby oświadczenie to wywołało zamierzone przez skarżącego skutki, to zgodnie z art. 130a ust. 10 h Prawa o ruchu drogowym, koszty usunięcia i przechowywania pojazdu ponosi osoba będąca właścicielem pojazdu w dacie wydania dyspozycji, tj. w niniejszej sprawie w dniu 11 października 2006 r. W dacie wydania dyspozycji bezspornie właścicielem pojazdu był skarżący.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł J. W., dochodząc uchylenia decyzji organów obu instancji i umorzenia postępowania.

Skarżący zarzucił zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji naruszenie:

- art. 130a ust. 10 k w zw. z art. 130a ust. 10 h Prawa o ruchu drogowym oraz art. 77 § 1 k.p.a., polegającą na zaniechaniu wyczerpującego zbadania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego co skutkowało ustaleniem w skarżonej decyzji, iż organ I instancji właściwie zastosował art. 130a ust. 10 h Prawa o ruchu drogowym pomimo upływ terminu na jej wydanie wskazanego w art. 130a ust. 10k;

- art. 130a ust. 10k w zw. z art. 130a ust. 10h Prawa o ruchu drogowym polegające na wydaniu decyzji z dnia [...] listopada 2012 roku przez Prezydenta [....] pomimo upływ terminu na jej wydanie.

Zdaniem skarżącego organy powinny powołując się na znowelizowany art. 130a ust. 10h ustawy Prawa o ruchu drogowym zastosować art. 130a ust. 10k Prawa o ruchu drogowym, zgodnie z którym decyzji, o której mowa w ust. 10h. nie wydaje się, jeżeli od uprawomocnienia się orzeczenia sądu o przepadku pojazdu upłynęło 5 lat. Zaś momentem, od którego należy liczyć początek biegu terminu 5 lat do wydania decyzji o zapłacie za usunięcie i przechowywanie pojazdu powinna być data, z którą decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. stwierdzająca przejście pojazdu na rzecz Skarbu Państwa stała się ostateczna. W konsekwencji przyjąć należy, że 5 - letni termin do wydania decyzji o zapłacie za usunięcie i przechowywanie pojazdu marki Peugeot nr rej. [...] upłynął najpóźniej z końcem lipca 2007 r. Oznacza to, że organ I instancji wydając decyzję w dniu 21 listopada 2012 r. uchybił terminowi wskazanemu w art. 130a ust. 10k Prawa o ruchu drogowym.

Skarżący przedstawił w skardze swój stan rodzinny i majątkowy oraz wskazał, że w dniu 20 października 2006 r. (8 dni po wydaniu dyspozycji o usunięciu pojazdu) złożył oświadczenie o wyzbyciu się pojazdu na rzecz Skarbu Państwa z uwagi na brak środków finansowych na poniesienie opłat związanych z usunięciem i przechowywaniem pojazdu. Tak więc nie powinien ponosić odpowiedzialności w związku z wyzbyciem się własności i posiadania pojazdu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne oraz argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli przepisy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego wyżej przepisu sąd administracyjny, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną mając na uwadze prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.".

Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd może uwzględnić skargę także ze względu na inne uchybienia niż te, które podnoszono w skardze.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja, a także poprzedzająca ją decyzja nie odpowiadają prawu.

W sprawie ustalono, że w dniu 11 października 2006 r. pojazd stanowiący własność Skarżącego Peugeot 106 został usunięty z drogi i umieszczony na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r., nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] stwierdził w trybie art. 130a ust. 10 Prawa o ruchu drogowym przejście własności pojazdu marki Peugeot nr rej. [...] na rzecz Skarbu Państwa.

W dniu 26 września 2012 r. wszczęto postępowanie w sprawie ustalenia kosztów powstałych z tytułu usunięcia pojazdu.

Prezydent [...] decyzją z dnia [...] listopada 2012 r., Nr [...], ustalił wobec J. W. obowiązek zapłaty łącznie kwoty 5 484,00 zł z tytułu usunięcia w dniu 11 października 2006 r. pojazdu z ul. [...]

w [...] na parking strzeżony - w kwocie 360,00 zł oraz kosztów jego przechowywani na parkingu strzeżonym od dnia 11 października 2006 r. do dnia 11 kwietnia 2007 r. (łącznie 183 doby) - w kwocie 5 124,00 zł.

Podstawę prawną wydania decyzji stanowiły przepisy art. 130 a ust. 1, ust. 2, ust. 5 c, ust. 6 i ust. 10 h ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawa o ruchu drogowym w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji. Wysokość opłaty ustalono na podstawie obowiązującej w dacie usunięcia i czasie przechowywania pojazdu uchwały nr XLI/419/01 Rady Powiatu Warszawskiego z dnia 19 grudnia 2001 r. w sprawie wysokości opłat za usunięcie pojazdu i jego parkowanie.

Przepis art. 130a ust. 1 Prawa o ruchu drogowym, obowiązujący w dacie wydania zaskarżonej decyzji stanowi, że pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadkach określonych w tym przepisie. W dalszej części art. 130a ust. 5c wskazuje, że pojazd usunięty z drogi umieszcza się na parkingu strzeżonym. Natomiast w przepisie art. 130a ust. 10h wyżej wymienionej ustawy uregulowano kwestię orzekania o kosztach usunięcia, przechowywania, oszacowania, sprzedaży lub zniszczenia pojazdu powstałych od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania. Ustawodawca wskazał, że koszty takie ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i, a decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta.

Przepis ten został dodany do art. 130a wraz z innymi przez art. 1 pkt 10 lit. k) ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz innych ustaw (Dz. U. z 2010 Nr 152, poz. 1018) zmieniającej ustawę Prawo o ruchu drogowym. Zasadniczej zmianie uległo też brzmienie art. 130a ust. 10 ustawy.

Wyżej wskazana nowelizacja art. 130a Prawa o ruchu drogowym miała na celu realizację wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 czerwca 2008 r. (sygn. akt P 4/06) stwierdzającego niezgodność art. 130a ust. 10 i art. 130a ust. 11 pkt 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej.

Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 3 czerwca 2008 r. (sygn. akt P 4/06) orzekł, iż:

1. art. 130a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym w zakresie, w jakim dopuszcza odjęcie prawa własności pojazdu bez prawomocnego orzeczenia sądu, jest niezgodny z art. 46, art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 oraz z art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej,

2. art. 130a ust. 11 pkt 3 ustawy powołanej w punkcie 1 jest niezgodny z art. 64 ust. 3 Konstytucji,

3. § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz. U. Nr 134, poz. 1133, ze zm.) jest niezgodny z art. 130a ust. 11 pkt 3 ustawy powołanej w punkcie 1 oraz z art. 92 ust. 1 i art. 46 Konstytucji.

Ustawa o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym zmieniła treść ustępu 10 artykułu 130a oraz dodała po ustępie 10 ustępy 10a -101. Jak wynika z uzasadnienia projektu ustawy (Druk sejmowy nr 2861 opublikowany na stronach internetowych Sejmu http://www.sejm.gov.pl) poprzednia regulacja, w której dochodziło do orzeczenia przepadku pojazdu w związku z uznaniem pojazdu za porzucony miała charakter niekonstytucyjny. Wskazano, iż dotychczasowe procedury usuwania pojazdów oraz przejścia ich własności na rzecz Skarbu Państwa były przedmiotem wielokrotnych skarg obywateli, przedsiębiorców prowadzących usługi w zakresie holowania i parkowania pojazdów, jak również wystąpień Rzecznika Praw Obywatelskich.

Po rządami ustawy Prawo o ruchu drogowym w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją art. 130a ust. 10 stanowił, że pojazd usunięty z drogi w określonym w ustępie 1 i 2 i nieodebrany przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia uznaje się za porzucony z zamiarem wyzbycia się. Pojazd ten przechodzi na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy.

O przejęciu pojazdu na rzecz Skarbu Państwa, na mocy § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów orzekał naczelnik właściwego miejscowo urzędu skarbowego

Ustawa z dnia 22 lipca 2010 r. zmieniająca ustawę Prawo o ruchu drogowym zmieniła treść art. 130a ust. 10 w ten sposób, że nakazała staroście w stosunku do pojazdu usuniętego z drogi, w przypadkach określonych w ust. 1 lub 2, wystąpić do sądu z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu. Tym samym, to sąd powszechny stał się właściwy do wydania orzeczenia w sprawie przepadku. Jednocześnie ustawa ta wprowadził przepis art. 130a ust. 10h, który rozstrzyga, iż właściciel pojazdu ponosi koszty z tytułu usunięcia pojazdu, oszacowania, sprzedaży lub zniszczenia powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta.

Dostrzec także należy, że obok w/wym. przepisu ustawa zmieniająca Prawo o ruchu drogowym wprowadziła inne przepisy - regulując w znacznie szerszym zakresie kwestię kosztów. Przepisem art. 130a ust. 10i Prawa o ruchu drogowym umożliwiono rozszerzenie kręgu osób zobowiązanych do zapłaty na osoby dysponujące pojazdem w chwili jego usunięcia, uregulowano kwestię naliczania odsetek (ust. 10j ), zakreślono termin do wydania decyzji o zapłacie kosztów (ust. 10k), zakreślono termin prowadzenia postępowania egzekucyjnego (101).

W ocenie Sądu, wprowadzone ustawą nowelizującą zmiany w ustawie Prawo o ruchu drogowym określiły w zupełnie nowy sposób procedurę przepadku pojazdu usuniętego z drogi na podstawie art. 130 a ust. 1 ustawy i nieodebranego w zakreślonym terminie przez właściciela, a także ponoszenia kosztów wynikających z tych czynności.

Podnieść jednak należy, że wyżej wskazana ustawa zmieniająca ustawę Prawo o ruchu drogowym nie zawiera przepisów przejściowych regulujących zagadnienie kosztów powstałych na skutek usunięcia i przechowywania pojazdu, w sprawach, w których dokonano przejęcia pojazdu pod rządami ustawy zmienianej.

W przedmiocie kosztów przechowywania pojazdów ustawa zmieniająca zawiera tylko jeden przepis - art. 13, który reguluje kwestie kosztów powstałych z tytułu przechowywania pojazdów, powstałych po orzeczeniu przejęcia pojazdu na rzecz Skarbu Państwa.

Zagadnienie ponoszenia kosztów związanych z odholowywaniem pojazdu i jego przechowywaniem w stanie prawnym przed nowelizacją budziło liczne wątpliwości.

Skład siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 29 listopada 2010 r., podjął uchwałę (sygn. akt I OPS 1/10), dotyczącą kosztów powstałych w wyniku odholowania pojazdu i przechowywania pojazdu na parkingu do czasu orzeczenia o przejęciu pojazdu i wskazał, że jeżeli właściciel pojazdu usuniętego z drogi w przypadkach, o których mowa w art. 130 a ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) nie odebrał pojazdu w określonym terminie, jednostce wyznaczonej do prowadzenia parkingu strzeżonego (jednostce wyznaczonej do usuwania pojazdów) może być przyznane wynagrodzenie za cały okres wykonywania dozoru nad pojazdem oraz zwrot kosztów związanych z wykonywaniem dozoru, w tym kosztów usunięcia pojazdu z drogi, na podstawie art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca

1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.) w związku z § 3 pkt 1 lit. c rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 50, poz. 449).

W ocenie Sądu, w stanie prawnym obowiązującym w sprawie, nie jest możliwe skorzystanie z wykładni dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyżej cytowanej uchwale, albowiem utraciło moc rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 50, poz. 449), które zastąpiono rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. Nr 46, poz.237), a ponadto znowelizowane Prawo o ruchu drogowym zawiera lex specialis co do takich kosztów - art. 130a ust. 10h.

Rozstrzygając aktualnie o kosztach usuwania i przechowywania pojazdu w sprawie, w której wydano decyzję o przejęciu pojazdu na rzecz Skarbu Państwa, na podstawie art. 130a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908) w wersji sprzed nowelizacji z 22 lipca 2010 r., organ winien zastosować przepis ustawy obowiązującej w czasie orzekania tj. art. 130a ust. 10h Prawa o ruchu drogowym.

Orzekając w sprawie kosztów powstałych na skutek usunięcia pojazdu i jego przechowywania należy zwrócić uwagę, że nowa regulacja zawiera dodatkowe przepisy kształtujące kompleksowo sytuację podmiotów zobowiązanych do zapłaty.

Podkreślić należy, że w treści nowego art. 130a Prawa o ruchu drogowym znalazł się przepis rozszerzający krąg osób odpowiedzialnych za takie koszty (art. 130a ust. 10i), przepis zakazujący wydawania decyzji w sprawie kosztów (przedawnienie orzekania), jeśli od uprawomocnienia orzeczenia sądu o przepadku upłynął okres 5 lat (art. 130a ust. 10k) oraz przepis nakazujący umorzenie wszczętej już w sprawie egzekucji, jeżeli od doręczenia decyzji ostatecznej o której mowa w art. 10h., upłynęło 5 lat.

Sąd dostrzega, iż brzmienie przepisu art. 130a ust. 10h Prawa o ruchu drogowym, ma charakter ogólny i w swej treści nie odwołuje się do trybu postępowania, w jakim dokonano przejęcia/przepadku pojazdu, w przeciwieństwie do art. 130a ust. 10k który stanowi, że "decyzji, o której mowa w ust. 10h, nie wydaje

się, jeżeli od uprawomocnienia się orzeczenia sadu o przepadku pojazdu upłynęło 5 lat.".

Powyższe nie oznacza jednak, iż nie można w drodze analogii zastosować przepisu art. 130a ust. 10k Prawa o ruchu drogowym w sprawach, w których o przejęciu pojazdu w trybie wskazanym w § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów, orzekł naczelnik urzędu skarbowego.

Stwierdzić bowiem należy, że dodany w toku nowelizacji przepis art. 130a ust. 10h Prawa o ruchu drogowym tworzy instytucjonalną całość z pozostałymi przepisami art. 130a ust. 10a- 101 i nie może, w ocenie Sądu, być stosowany wybiórczo. Za taką wykładnią art. 130a ust. 10 i następnych (ust. 10a -101) ustawy zmieniającej ustawę Prawo o ruchu drogowym przemawia bowiem nie tylko wykładnia celowościowa, wynikająca m.in. z uzasadnienia projektu ustawy, lecz także wykładania systemowa, która nakazuje postrzegać zbiór norm, zwłaszcza w ramach danej ustawy jako zbiór uporządkowany i spójny.

Podkreślić także należy, że inna wykładnia prowadziłaby do wniosku, iż osoby, wobec których orzeczono przejęcie pojazdu na podstawie przepisu w brzmieniu sprzed nowelizacji (uznanego zresztą za niezgodny z Konstytucją), nie miałyby zapewnionej ochrony, jaką dają obowiązujące przepisy art. 130a ust. 10k i ust. 101 znowelizowanej ustawy Prawo o ruchu drogowym - ograniczając możliwość dochodzenia w czasie kosztów usuwania i przechowywania pojazdów. Nieuwzględnienie w takiej sprawie wyżej wskazanych przepisów prowadziłoby także do niczym nieuzasadnionej nierównej sytuacji prawnej podmiotów, których pojazd został usunięty z drogi w przypadkach, o których mowa w art. 130 a ust. 1 Prawo o ruchu drogowym i nieodebrany przez właściciela w określonym terminie, co w ocenie Sądu naruszałoby art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Powyższe prowadzi do wniosku, że w sprawach, w których naczelnik urzędu skarbowego na podstawie § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji (Dz. U. Nr 134, poz. 1133, ze zm.) orzekł o przejęciu pojazdu na rzecz Skarbu Państwa, starosta, mając na uwadze art. 130a ust. 10k ustawy Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), nie może wydać decyzji o zasądzeniu kosztów z tytułu usunięcia pojazdu, jego przechowywania, sprzedaży lub zniszczenia, jeżeli od uprawomocnienia się decyzji o przejęciu pojazdu upłynęło

ponad 5 lat.

Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy, należy stwierdzić, że w sprawie decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r., nr [....] Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] orzekł o przejęciu_pojazdu Skarżącego na rzecz Skarbu Państwa.

W dacie orzekania o kosztach postępowania tj. dnia [...] listopada 2012 r., obowiązywała już ustawa zmieniona. Prezydent [...] decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. orzekł o kosztach na podstawie art. 130 a ust. 1, ust. 2, ust. 5 c, ust. 6 i ust. 10 h ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, ze zm.). Do ich obliczenia zastosował § 1 uchwały Nr XLI/419/01 Rady Powiatu Warszawskiego z dnia 19 grudnia 2001 r. w sprawie ustalenia opłat za usunięcie pojazdu (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2002 r. Nr 18, poz. 386).

Prezydent m. st. Warszawy nie dostrzegł, iż w sprawie mogło dojść do sytuacji wskazanej w art. 130a ust. 10 k Prawa o ruchu drogowym i nie zbadał, czy w sprawie od daty wydania prawomocnego orzeczenia o przepadku nie upłynął pięcioletni termin, o którym mowa w wyżej wymienionym przepisie.

Rozpatrując ponownie sprawę, organ winien dokonać stosownych ustaleń, co pozwoli rozstrzygnąć, czy jest możliwe wydanie pozytywnego orzeczenia w przedmiocie kosztów.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Prezydenta m. st. Warszawy decyzja z dnia [....] listopada 2012 r., naruszają przepisy prawa materialnego i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a. i c. oraz art. 135 p.p.s.a orzekł, jak w pkt I sentencji wyroku, orzeczenie sformułowane w punkcie II wyroku znajduje uzasadnienie w art. 152 tej ustawy. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.