Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 860/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2014-03-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6138 Utrzymanie czystości i porządku na terenie gminy
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w części
Oddalono skargę w części
Powołane przepisy: article: art. 147 § 1, art. 151, art. 152, art. 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 6 n
journal: Dz.U. 2013 poz 1399
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Stanisław Śliwa /spr./ Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk SO del. Elżbieta Mazur-Selwa Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 lutego 2014 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "P.", Spółdzielni Mieszkaniowej "M.", Spółdzielni Mieszkaniowej "B.", Spółdzielni Mieszkaniowej "E." i Spółdzielni Mieszkaniowej "N." na uchwałę Rady Miasta Rzeszowa z dnia 14 maja 2013 r., nr LII/981/2013 w przedmiocie wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej punktu F załącznika nr 1 w zakresie zdania "Oświadczam, że są mi znane przepisy ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (Dz.U. z 2013 r., poz. 186 z późn. zm) o odpowiedzialności za podanie danych niezgodnych z rzeczywistością"; II. oddala skargę w pozostałym zakresie; III. stwierdza, że zaskarżona uchwała w części określonej w pkt I niniejszego wyroku nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; IV. zasądza od Rady Miasta Rzeszowa na rzecz strony skarżącej Spółdzielni Mieszkaniowej "P.", Spółdzielni Mieszkaniowej "M.", Spółdzielni Mieszkaniowej "B.", Spółdzielni Mieszkaniowej "E." i Spółdzielni Mieszkaniowej "N." kwoty po 300 zł /słownie: trzysta złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu 14 maja 2013 r. Rada Miasta Rzeszów, działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15, art. 40 ust. 1 i art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r.

o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm., aktualnie obowiązuje tekst jednolity Dz.U. z 2013 r., poz. 594) oraz art. 6n ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U. z 2012 r., poz. 391 ze zm. – zwana dalej "ustawą"), podjęła uchwałę Nr LII/981/2013 w sprawie wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właściciela nieruchomości.

Uchwała została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Podkarpackiego z dnia 5 czerwca 2013 r., poz. 2376.

W uzasadnieniu do tej uchwały podano, że stanowi wypełnienie obowiązku wynikającego z art. 6n ust. 1 ustawy. Stosownie do treści tego przepisu rada gminy uwzględniając konieczność zapewnienia prawidłowego obliczenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, winna określić w drodze uchwały, stanowiącej akt prawa miejscowego, wzór deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właścicieli nieruchomości, obejmujący objaśnienia dotyczące sposobu jej wypełnienia oraz pouczenie, że deklaracja stanowi podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. Wskazano, że uchwała zawiera także informację o terminach i miejscu składania deklaracji. Określono także wykaz dokumentów potwierdzających dane zawarte w deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

Jednym pismem z dnia 10 czerwca 2013 r. (12 czerwca 2013 r. – data złożenia w siedzibie organu), Spółdzielnia Mieszkaniowa "P.", Spółdzielnia Mieszkaniowa "N.", Spółdzielnia Mieszkaniowa "B.", Spółdzielnia Mieszkaniowa "M.", Spółdzielnia Mieszkaniowa "E." i Spółdzielnia Mieszkaniowa "G.", działając na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, wezwały Radę Miasta Rzeszowa do zmiany uchwały z dnia 14 maja 2013 r., jako naruszającej prawa Spółdzielni Mieszkaniowych oraz zrzeszonych w niej członków. Składające wezwanie do usunięcia naruszenie prawa Spółdzielnie wezwały do zmiany uchwały w zakresie:

- terminu składania deklaracji. Ich zdaniem określony w § 2 uchwały termin do dnia 20 czerwca 2013 r. jest niewykonalny, gdyż od daty pojawienia się na stronie internetowej Urzędu Gminy i Miasta Rzeszów tj., 7 czerwca 2013 r. wzoru deklaracji, pozostaje 10 dni na jej wypełnienie i złożenie przez kilka tysięcy mieszkańców, właścicieli lokali i zarządców nieruchomości;

- składania oświadczenia w pozycji "F" deklaracji DO-1, pod rygorem zagrożenia kodeksem karno-skarbowym o prawdziwości podanych w deklaracji danych ze względu na brak możliwości weryfikacji tych danych przez Zarządców;

- braku ustalenia wynagrodzenia dla inkasentów (zarządców), mimo stanowiska Trybunału Konstytucyjnego z dnia 14 lutego 2013 r. (sygn. TW 24/11) oraz art. 28 § 4 Ordynacji podatkowej.

Z uwagi na nieudzielenie przez organ odpowiedzi na powyższe wezwanie

w jednym piśmie z dnia 9 sierpnia 2013 r. (data złożenia w siedzibie organu) Spółdzielnia Mieszkaniowa "P.", Spółdzielnia Mieszkaniowa "N.", Spółdzielnia Mieszkaniowa "B.", Spółdzielnia Mieszkaniowa "M.", Spółdzielnia Mieszkaniowa "E." i Spółdzielnia Mieszkaniowa "G.", złożyły za pośrednictwem Rady Miasta Rzeszowa skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Skarżące Spółdzielnie zawnioskowały o stwierdzenie nieważności uchwały, względnie jej uchylenie w całości lub w zakresie zapisów § 1 i § 2 ww. uchwały oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Kwestionowanej uchwale strona skarżąca zarzuciła rażące naruszenie przepisów prawa tj.:

- art. 7, art. 72, art. 94 Konstytucji RP oraz art. 40 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 6n ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, poprzez poddanie rygorowi odpowiedzialności karnej skarbowej oświadczenia składanego w ramach deklaracji DO-1 stanowiącej załącznik do zaskarżonej uchwały, w sytuacji gdy odpowiedzialność taka może być ustanowiona jedynie aktem rangi ustawowej a nadto przy braku możliwości weryfikacji przez Zarządców nieruchomości danych co do których składają oni oświadczenie w tejże deklaracji;

- naruszenie art. 7, art. 94 i art. 163 Konstytucji RP oraz art. 28 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 6q ustawy o utrzymaniu czystości w porządku w gminach, poprzez zaniechanie ustalenia wynagrodzenia dla inkasentów w postaci zarządców, którzy są zobowiązani do pobierania opłat z tytułu wywozu nieczystości;

- naruszenie art. 2 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady adekwatności (proporcjonalności) rozwiązań ustawodawczych do zakładanego celu regulacji wskutek ustalenia w § 2 skarżonej uchwały rażąco krótkiego terminu wypełnienia i złożenia deklaracji DO-1, w sytuacji gdy w przypadku zarządców dotyczy to uwzględnienia i zweryfikowania danych kilku tysięcy mieszkańców. Powyższe powoduje, że nie jest możliwe dochowanie uchwalonego terminu (pozostaje 10 dni).

W uzasadnieniu skargi rozwinięto powyższe zarzuty i podano, że uregulowaniami zaskarżonej uchwały naruszono przepisy powszechne oraz interes prawny wnoszących skargę Spółdzielni. Wskazano, że brak jest podstaw do określania przepisami uchwały odpowiedzialności karnej. Regulacje w tym zakresie nie mają żadnych podstaw faktycznych i prawnych. Nadto uchwała nie spełnia wymogów wynikających z przepisów w zakresie obowiązków dotyczących określenia wynagrodzenia dla podmiotów takich jak Spółdzielnie Mieszkaniowe będące zarządcami nieruchomości, które będąc inkasentami zmuszone są dokonywać poboru opłat z tytułu wywozu nieczystości od mieszkańców nieruchomości wielolokalowych oraz wpłacać je na rzecz Gminy. Ponadto określony w uchwale termin składania oświadczeń godzi w konstytucyjne zasady oraz jest niemożliwy do zrealizowania przez Zarządców nieruchomości jakimi są Spółdzielnie, w których zasobach zamieszkuje kilka, kilkanaście tysięcy mieszkańców. Wyjaśniono, że uchwała została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Woj. Podkarpackiego z dnia 5 czerwca 2013 r. Zgodnie z § 5 tej uchwały weszła ona w życie po upływie 14 dni od daty ogłoszenia tj. 19 czerwca 2013 r. Tymczasem w § 2 uchwały termin składania oświadczeń o których mowa w tej uchwale, określono na dzień 20 czerwca 2013 r. Oznacza to, że na przygotowanie stosownych deklaracji właściciele budynków mieli jeden dzień.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Rzeszowa wniósł o jej oddalenie uznając, że wskazane w skardze zarzutu są niezasadne. Podano, że warunkiem odpowiedzialności jest, by przyjmujący zeznanie, działając w zakresie swoich uprawnień, uprzedził zeznającego o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznanie lub odebrał od niego przyrzeczenie. Taka sytuacja nie ma miejsca w okolicznościach sprawy. Sam zapis w uchwale, o treści: "oświadczam, że są mi znane przepisy ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (Dz.U. z 2013 r., poz. 186 ze zm.) o odpowiedzialności za podanie danych niezgodnych z rzeczywistością" nie wprowadza sankcji karnej za złożenie niewłaściwego oświadczenia.

Odnośnie zarzutu dotyczącego zaniechania ustalenia wynagrodzenie dla inkasentów w postaci zarządców, którzy są zobowiązaniu do pobierania opłat z tytułu wywozu śmieci, stwierdzono, że brak jest podstaw do ustalenia wynagrodzenia za inkaso. Wyjaśniono, że uchwała nie została podjęta na podstawie art. 6l ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, zatem brak było podstaw do wyznaczenia wynagrodzenia dla inkasentów. Wskazano, że zarządzenie poboru opłat w drodze inkasa jest uprawnieniem gminy a nie jej obowiązkiem. Zdaniem organu skoro skarżący składają deklaracje o wysokości opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi to tym samym są podmiotami zobowiązanymi do uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi a zatem nie mogą być traktowani jako inkasenci tych opłat. Inkasentami mogą być osoby pobierające opłaty a nie osoby zobowiązane do zapłaty opłaty (zgodnie z art. 9 Ordynacji podatkowej).

Odnośnie ostatniego z zarzutów organ podał, że z uwagi na ustawowy obowiązek wprowadzenia nowego systemu gospodarowania odpadami najpóźniej od 1 lipca 2013 r., koniecznym było ustalenie przez Radę Miasta Rzeszowa, takiego terminu. Podkreślono ponadto, że zarzut ten jest obecnie bezprzedmiotowy, gdyż skarżące Spółdzielnie złożyły deklaracje i uiściły zgodnie z tą deklaracja opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Zwrócono uwagę, że uchybienie terminowi złożenia deklaracji pozbawione jest nadto jakiejkolwiek sankcji.

Postanowieniem z dnia 6 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Rz 860/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę Spółdzielni Mieszkaniowej "G.", z uwagi na nieuzupełnienie przez stronę braków formalnych skargi.

W pismach procesowych z dnia 30 grudnia 2013 r. Spółdzielnia Mieszkaniowa "G." i Spółdzielnia Mieszkaniowa "M.", z dnia 7 stycznia 2014 r. Spółdzielnia Mieszkaniowa "P." i z dnia 13 stycznia 2014 r. Spółdzielnia Mieszkaniowa "N." zakwestionowały stanowisko wyrażone przez organ w odpowiedzi na skargę, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu skargi. W ich ocenie brak jest nadto podstaw prawnych do udzielenia przez Prezydenta Miasta Rzeszowa skutecznej odpowiedzi na skargę.

Pismami procesowymi z dnia 29 stycznia 2014 r. oraz z dnia 12 lutego 2014 r. odpowiednio Spółdzielnia Mieszkaniowa "E." i Spółdzielnia Mieszkaniowa "P." cofnęły skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na częściowe uwzględnienie.

W niniejszej sprawie skarga podlega rozpatrzeniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz.270 ze zm., zwana dalej P.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art.3 § 2 pkt 5 i 6 P.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art.147 § 1 P.p.s.a.). Przepis ten pozostaje w związku z art. 91 ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym zwanej w dalszej części uzasadnienia "u.s.g.", stosownie do którego nieważna jest uchwała organu gminy sprzeczna z prawem. U.s.g. posługuje się określeniem "nieistotnego naruszenia prawa", a takim przypadku wyklucza się stwierdzanie nieważności uchwały organu gminy (art. 91 ust.4 u.s.g.).

Przepis art.3 § 2 pkt 5 P.p.s.a. przewiduje, że kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie ze skargi na akt prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej.

Na wstępie stwierdzić należy, że skarżące Spółdzielnie wyczerpały tryb poprzedzający wniesienie skargi, jak też zachowały termin do jej złożenia. Wezwanie Spółdzielni złożone w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym zostało wniesione w dniu 12 czerwca 2013 r. Organ nie udzielił na nie żadnej odpowiedzi. Termin do złożenia skargi kończył się z dniem 11 sierpnia 2013 r. (niedziela), stąd też w rzeczywistości upływał w dniu 12 sierpnia 2013 r. Skarga została złożona w dniu 9 sierpnia 2013 r.

Przepis art. 40 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594 z późn. zm.) przewiduje, że na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy. Przepis ten upoważnia radę do wydawania aktów prawa miejscowego o charakterze wykonawczym, których rolą jest wykonywanie upoważnienia zawartego w ustawie szczególnej w granicach i w zakresie przedmiotowym w niej określonym. Przekroczenie zakresu upoważnienia narusza związek formalny i materialny pomiędzy aktem wykonawczym, a ustawą, co stanowi istotne naruszenie prawa. Rada gminy nie ma prawa do samoistnego, nie znajdującego podstawy w normie ustawowej kształtowania prawa na obszarze gminy.

Akty prawa miejscowego, jako źródło powszechnie obowiązującego prawa o ograniczonym zasięgu terytorialnym (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP) zajmują określone miejsce w systemie źródeł prawa, który w Polsce zbudowany jest hierarchicznie. Najważniejszym źródłem prawa jest Konstytucja, następnie ratyfikowane umowy międzynarodowe i ustawy. Wszystkie zaś akty wykonawcze (rozporządzenia, akty prawa miejscowego), jako akty normatywne niższego rzędu, winny być zgodnie ze wskazanymi aktami prawnym wyższego rzędu. Wykonawczy charakter aktu prawa miejscowego oraz zasada prymatu nad nim ustawy w hierarchii źródeł prawa, obligują organ realizujący ustawową normę kompetencyjną w zakresie tworzenia aktu prawa miejscowego do wydawania tych aktów wyłącznie w granicach upoważnienia ustawowego, celem uszczegółowienia zapisów ustawowych. Regulacje zawarte w akcie prawa miejscowego mają na celu jedynie uzupełnienie przepisów powszechnie obowiązujących rangi ustawowej, kształtujących prawa i obowiązki ich adresatów. Każda norma kompetencyjna musi być tak realizowana, aby nie naruszała innych przepisów ustawy.

Uwzględniając takie stanowisko, Sąd uznał konieczność stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w części dotyczącej punktu F załącznika nr 1 w zakresie zdania "Oświadczam, że są mi znane przepisy ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (Dz. U. z 2013 r., poz. 186 z późn. zm.) o odpowiedzialności za podanie danych niezgodnych z rzeczywistością". Treść załącznika w tym zakresie ta wykracza poza delegację ustawową. Zgodnie bowiem z art. 6n ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały), rada gminy, uwzględniając konieczność zapewnienia prawidłowego obliczenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ułatwienia składania deklaracji, mogła określić, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego wzór deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właścicieli nieruchomości, obejmujący objaśnienia dotyczące sposobu jej wypełnienia oraz pouczenie, że deklaracja stanowi podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego; uchwała ma zawierać także informację o terminach i miejscu składania deklaracji oraz warunki i tryb składania deklaracji za pomocą środków komunikacji elektronicznej, w szczególności ich format elektroniczny oraz układ informacji i powiązań między nimi zgodnie z przepisami o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne i sposób ich przesyłania za pomocą środków komunikacji elektronicznej, a także rodzaje podpisu elektronicznego, którym powinny być opatrzone. Ponadto rada gminy w uchwale mogła określić wykaz dokumentów potwierdzających dane zawarte w deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

Ustawowe wyliczenie zagadnień przekazanych radzie gminy do uregulowania w drodze uchwały w sprawie wzoru deklaracji jest wyczerpujące, nie jest zatem dopuszczalna wykładnia rozszerzająca zastosowania tego przepisu w odniesieniu do innych kwestii, które nie zostały w nim wymienione, co oznacza, iż w podejmowanym, na podstawie cytowanych przepisów, akcie prawa miejscowego nie można zamieszczać postanowień, które wykraczają poza treść tych przepisów. (por. wyrok NSA z dnia 8 listopada 2012r., sygn. akt II OSK 2012/12; wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 23 października 2007r., sygn. akt II SA/Rz 59/07).

Wszystkie te uwagi prowadzą do wniosku, iż zaskarżona uchwała w zakresie wskazanym w punkcie wyroku narusza prawo, to zaś uzasadnia stwierdzenie jej nieważności w części, na zasadzie art.147 § 1 P.p.s.a.

W pozostałym zakresie skargę uznać należy za nieuzasadnioną.

W zakresie zarzutu sprzeczności uchwały z prawem poprzez brak ustalenia wynagrodzenia dla inkasentów (zarządców), mimo stanowiska Trybunału Konstytucyjnego zaprezentowanego we wskazanym przez skarżące Spółdzielnie orzeczeniu wskazać należy, że sąd administracyjny rozpoznając skargę nie jest związany podniesionymi przez stronę skarżącą zarzutami, jest jednak związany przedmiotem rozstrzygania organu. W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli Sądu była podjęta na podstawie przepisu art. 6n ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2012 r., poz. 391 ze zm.) uchwała Nr LII/981/2013 z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właściciela nieruchomości. Cytowany we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia przepis art. 6n ustawy, określający zakres przedmiotowy aktu prawa miejscowego, jakim jest uchwała Nr LII/981/2013 nie przewiduje możliwości ustalenia w uchwale, wydanej na podstawie wskazanego przepisu, wynagrodzenia dla inkasentów. Ponieważ, jak wskazano wyżej ustawowe wyliczenie zagadnień przekazanych radzie gminy do uregulowania w drodze uchwały w sprawie wzoru deklaracji jest wyczerpujące, nie jest zatem dopuszczalne rozstrzyganie w tej uchwale w odniesieniu do innych kwestii, które nie zostały w delegacji ustawowej wymienione. Brak zatem ustaleń uchwały w tym zakresie nie można uznać za naruszenie prawa.

Zarzut naruszenia prawa dotyczący określonego w § 2 uchwały terminu złożenia deklaracji do dnia 20 czerwca 2013 r., z uwagi na jego niewykonalność, wynikającą z tego, iż od daty pojawienia się na stronie internetowej Urzędu Gminy i Miasta Rzeszów tj., 7 czerwca 2013 r. wzoru deklaracji, pozostaje 10 dni na jej wypełnienie i złożenie przez kilka tysięcy mieszkańców, właścicieli lokali i zarządców nieruchomości uznać należy również za nieuzasadniony.

Przede wszystkim wskazać należy, iż z treści przepisu art. 6n ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach wynika obowiązek ustalenia uchwałą przez gminę miejsca i sposobu złożenia deklaracji, nie budzi więc żadnych wątpliwości, iż tego rodzaju ustalenie uchwała powinna zawierać. Zarzuty skarżących sprowadzają się do uznania, iż termin określony w uchwale był zbyt krótki, co utrudnia możliwość jego zachowania. Należy zgodzić się, że termin do złożenia deklaracji był bardzo krótki, co utrudniało możliwość jego dochowania. Wskazać jednak należy, że przepis art. 6n ustawy nie wskazuje sposobu określenia tego terminu. Przekroczenie terminu nie zostało obwarowane żadną sankcją, na moment rozstrzygania przez Sąd sprawy deklaracje zostały złożone, a skarżące Spółdzielnie nie poniosły żadnych konsekwencji z tytułu opóźnienia. W takiej sytuacji nie można przyjąć, że podejmując zaskarżoną uchwałę Rada Miasta Rzeszowa dopuściła się naruszenia, które miałoby skutkować uwzględnieniem skargi w tym zakresie.

Dodać jeszcze należy, że pismami procesowymi z dnia 29 stycznia 2014 r. oraz z dnia 12 lutego 2014 r. odpowiednio Spółdzielnia Mieszkaniowa "E." i Spółdzielnia Mieszkaniowa "P." cofnęły skargę. Przepis art. 60 P.p.s.a. przewiduje, że co do zasady cofnięciem skargi sąd jest związany, jednak może on uznać cofnięcie za niedopuszczalne, jeżeli spowodowałoby to utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W kontrolowanej sprawie Sąd uznał cofnięcie skargi wskazanych wyżej podmiotów za niedopuszczalne z uwagi na fakt, iż uchwała Rady Miasta Rzeszowa z dnia 14 maja 2013 r., Nr LII/981/2013 w sprawie wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właściciela nieruchomości była dotknięta nieważnością w zakresie opisanym w punkcie I wyroku.

Wszystkie te uwagi prowadzą do wniosku, iż zaskarżona uchwała w zakresie wskazanym w punkcie I wyroku narusza prawo, to zaś uzasadnia stwierdzenie jej nieważności w części, na zasadzie art.147 § 1 P.p.s.a. W części oddalającej skargę wyrok znajduje oparcie w przepisie art. 151 P.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a. Wyrok opatrzono klauzulą ochrony tymczasowej z art. 152 P.p.s.a.