Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 111/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2021-06-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 51 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Dnia 2 czerwca 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) Sędziowie sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora sędzia WSA Bogusław Jażdżyk po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 czerwca 2021 roku sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia robót remontowo-budowlanych do stanu zgodnego z prawem - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z "[...]" r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w "[...]" (dalej: "PINB", "organ pierwszej instancji") odstąpił od nałożenia na A.L. (dalej: "inwestorka") obowiązku realizacji określonych czynności w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem wykonanych samowolnie w lokalu mieszkalnym "[...]" robót remontowo - budowlanych polegających na: wydzieleniu łazienki z pomieszczenia kuchni przez montaż ścianki działowej z drzwiami, przerobieniu instalacji wodno-kanalizacyjnej i elektrycznej; wykonaniu w miejscu przedpokoju pomieszczenia kuchennego przez zamontowanie kuchenki elektrycznej i zlewozmywaka; wydzieleniu w obrębie istniejących dwóch pokoi trzech mniejszych, garderoby i przedpokoju przez montaż ścianek działowych z karton - gipsu oraz czterech skrzydeł drzwiowych; poszerzeniu o 45 cm (istniejącego w ścianie konstrukcyjnej) otworu drzwiowego do przedpokoju, jednocześnie PINB stwierdził, że powyższe roboty są zgodne z przepisami.

W złożonym od powyższej decyzji odwołaniu (dalej: "Wspólnota", "skarżąca") zarzuciła, że decyzja PINB została wydana z naruszeniem:

- art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego przez odstąpienie od nałożenia na inwestorkę obowiązku realizacji określonych czynności w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem wykonanych samowolnie robót remontowo – budowlanych

i przez stwierdzenie, że przedmiotowe roboty są zgodne z przepisami, w sytuacji gdy są podstawy do nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem samowolnie wykonanych robót oraz do uznania, że wykonane roboty są niezgodne z przepisami;

- art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego przez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy samowolnie wykonane roboty są niezgodne z przepisami;

- art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, z późn. zm.), dalej: "k.p.a.", przez:

a) brak oceny uchwały Wspólnoty nr 02/02/2020 z 25 lutego 2020 r. w sprawie niewyrażenia zgody na wykonanie jakichkolwiek robót budowlanych na poddaszu użytkowym, w tym ich legalizację oraz przez brak oceny księgi wieczystej budynku oraz decyzji nr "[...]", z których wynika, że grunt pod budynkiem został przyznany w 1/9, co wskazuje na wyodrębnienie 9 lokali;

b) samowolną ocenę dowodu z oględzin z 20 czerwca 2018 r. i fotografii z 22 czerwca 2018 r. oraz uchwały nr 02/02/2020 z 25 lutego 2020 r.

Wspólnota wniosła o: uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i wydanie decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Ponadto skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z zawiadomienia o podejrzeniu popełniania przestępstwa z 4 sierpnia 2020 r. na okoliczność braku możliwości uznania lokalu "[...]" za samodzielny lokal mieszkalny, a w szczególności braku łazienki we wzmiankowanym lokalu oraz wyroku z 19 lutego 2020 r. wydanego przez Sąd Rejonowy w "[...]" na okoliczność tego, że jeden z członków zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej nie dopuścił się czynu z art. 92 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego.

"[...]" Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej "WINB", "organ odwoławczy") decyzją z "[...]" r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu WINB podał, że inwestorka skierowała do WINB pismo z 13 sierpnia 2020 r., w którym opisała konflikt pomiędzy członkami Wspólnoty Mieszkaniowej. Podniosła też, że Wspólnota utrudniała jej wymianę okien w mieszkaniu i zarzuciła, że wbrew decyzji konserwatora zabytków i pomimo złego stanu technicznego budynku, zarząd Wspólnoty nie zamierza wykonać generalnego remontu kamienicy.

Organ odwoławczy, odnosząc się do treści odwołania Wspólnoty wyjaśnił, że przedmiotem postępowania jest wykonanie robót budowlanych w mieszkaniu nr 8, a nie kwestia czy ten lokal jest samodzielnym lokalem mieszkalnym. Dodał, że kwestię tę przesądził Sąd Okręgowy "[...]" wyrokiem z "[...]". Wskazał, że okoliczność, czy zostało popełnione wykroczenie z art. 92 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego przez członka zarządu Wspólnoty, również pozostawała poza zakresem badania organu nadzoru. WINB wyjaśnił, że przedmiotem postępowania nie jest również zarzut braku podjęcia przez PINB czynności w celu ustalenia, czy lokal "[...]" może funkcjonować na poddaszu budynku. Stwierdził ponadto, że brak jest w aktach sprawy decyzji o "[...]", co uniemożliwiło odniesienie się do ich treści. WINB stwierdził, że bezzasadny jest zarzut pominięcia uchwały Wspólnoty z 25 lutego 2020 r. "w sprawie niewyrażenia zgody na wykonywanie jakichkolwiek robót budowlanych na poddaszu użytkowym, w tym ich legalizacji", gdyż PINB ocenił ten dokument i uznał, że podjęta uchwała nie dotyczy spalonego odcinka instalacji elektrycznej na klatce schodowej na poziomie lokalu "[...]" i poszerzenia w tym lokalu otworu drzwiowego w ścianie konstrukcyjnej. WINB zauważył, że poszerzenie otworu drzwiowego w ścianie konstrukcyjnej i prace na instalacji wodno-kanalizacyjnej zostały wykonane w mieszkaniu "[...]" a nie na poddaszu użytkowym, którego dotyczy ww. uchwała. Zatem zakres uchwały nie odpowiadał zakresowi wykonanych robót w odniesieniu do poszerzenia otworu drzwiowego i instalacji wodno-kanalizacyjnej. Spalona instalacja elektryczna znajdująca się na korytarzu (część wspólna) została naprawiona przez ówczesnych właścicieli lokalu "[...]" zamiast przez Wspólnotę, do czego była ona zobowiązana, gdyż korytarz jest częścią wspólną obiektu. Powyższe wskazuje, że Wspólnota nie wywiązała się z obowiązku należytego utrzymania obiektu w stanie bezpiecznym do użytkowania, gdyż tolerowanie spalonej instalacji elektrycznej sprowadza zagrożenie na wszystkich mieszkańców budynku. W ocenie WINB, prace na instalacji były konieczne w celu usunięcia niebezpieczeństwa i nie przekroczyły tzw. czynności zwykłego zarządu, do czego byłaby wymagana zgoda Wspólnoty.

Zdaniem organu odwoławczego, prawidłowo PINB potraktował sporne roboty jako całość i odniósł je do uchwały Wspólnoty z 25 lutego 2020 r. Zasadnie ocenił, że roboty te nie ingerują w części wspólne w sposób wymagający zgody Wspólnoty. Wykonanie odcinka instalacji elektrycznej na poziomie lokalu nr "[...]", poszerzenie w tym lokalu otworu drzwiowego i przerobienie instalacji wodno-kanalizacyjnej w mieszkaniu nie naruszyło praw osób trzecich i nie stanowi przeszkody w korzystaniu z ich własności.

WINB podniósł, że w aktach sprawy znajdują się ekspertyzy, wykonane przez osoby ze stosownymi uprawnieniami, potwierdzające prawidłowość wykonanych robót, co pozwala na uznanie, że stan powstały w wyniku wykonania nielegalnych robót może funkcjonować i nie stanowi zagrożenia dla mieszkańców i ich mienia. Z tego względu brak było podstaw do nakazania rozbiórki obiektu lub jego części (z uwagi na zakres wykonanych robót) oraz do nakazania doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego (prawidłowość ich wykonania oraz możliwość ich legalizacji). Wyjaśnił, że nakazanie zaniechania dalszych robót budowlanych jest akceptacją tego, co zostało wykonane. Ponieważ w sprawie nie było podstaw do nakazania inwestorce wykonania dodatkowych czynności czy robót w celu doprowadzenia ich do stanu zgodnego z przepisami, prawidłowo PINB odstąpił od nakładania takiego obowiązku.

Skarżąca wywiodła skargę na ww. decyzję zarzucając, że akt ten został wydany

z naruszeniem:

- art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami przez brak pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków na wykonywanie robót budowlanych

w lokalu nr 8 i częściach wspólnych budynku - zabytku wpisanego do rejestru zabytków,

- art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego przez odstąpienie od nałożenia na inwestorkę obowiązku wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem samowolnie wykonanych robót remontowo- budowlanych i przez stwierdzenie, że powyższe roboty są zgodne z przepisami, podczas gdy są podstawy do tego, aby nałożyć ww. obowiązek i uznać roboty za niezgodne

z przepisami,

- art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego przez jego niezastosowanie i nie wydania decyzji polegającej na doprowadzeniu obiektu do stanu poprzedniego, w sytuacji gdy samowolnie wykonane roboty są niezgodne z przepisami,

- art. 80 k.p.a. przez dowolną ocenę uchwały nr 02/02/2020 z 25 lutego 2020 r.

w sprawie niewyrażenia zgody na wykonanie jakichkolwiek robót budowlanych na poddaszu użytkowym, w tym ich legalizację,

- art. 6 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. przez stwierdzenie, że "spalona instalacja elektryczna znajdująca się na korytarzu (część wspólna) została naprawiona przez ówczesnych właścicieli lokalu nr 8 zamiast przez Wspólnotę, do czego była zobowiązana", w sytuacji gdy wzmiankowana instalacja elektryczna stanowiła samowolę budowlaną, której to dopuścili się inwestorzy prac wykonanych w lokalu nr "[...]",

- art. 6 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. przez zaniechanie poinformowania Wspólnoty

o piśmie inwestorki z 13 sierpnia 2020 r.

Uwzględniając powyższe zarzuty Wspólnota wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania od organu.

Ponadto, Skarżąca wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z:

1) zaleceń pokontrolnych z 4 lutego 2016 r. na okoliczność, że przedmiotowy budynek objęty jest prawną ochroną konserwatorską;

2) pisma "[...]" Spółka z o.o. z 9 marca 2005 r. na okoliczność, że w lokalu nr "[...]" nie było obwodów elektrycznych dla podgrzewacza elektrycznego oraz że zostały one wykonane przez inwestora lokalu nr "[...]";

3) załączonej do skargi fotografii nr 1 na okoliczność, że inwestor lokalu nr "[...]" w sposób nieuprawniony wykonał na częściach wspólnych instalację elektryczną od licznika do lokalu nr "[...]" nadtynkową i miedzianą, w sytuacji gdy w całym budynku jest to instalacja podtynkowa i aluminiowa;

4) załączonych do skargi fotografii nr 2 - 4 na okoliczność, że inwestor lokalu nr "[...]"

w sposób nieprawidłowy wykonał prace w tym lokalu, które ingerują w części wspólne przez unoszenie się oparów z kuchni na dach i strych budynku z uwagi na drewnianą ścianę oraz umieszczenie instalacji kanalizacyjnej na strychu budynku;

5) zawiadomienia o podejrzeniu popełniania przestępstwa z 4 sierpnia 2020 r.

z załącznikami, na okoliczność braku możliwości uznania lokalu nr "[...]" za samodzielny lokal mieszkalny, a w szczególności braku łazienki we wzmiankowanym lokalu;

6) wyroku z 19 lutego 2020 r. Sądu Rejonowego "[...]" na okoliczność tego, że członek zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej nie dopuścił się czynu z art. 92 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i argumentację tam przedstawioną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że złożona skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Pismem z 2 marca 2021 r. Skarżąca wniosła o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, a organ administracji nie zażądał przeprowadzenia rozprawy

w zakreślonym terminie.

Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa.

Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji według wskazanych wyżej kryteriów wykazała, że nie naruszają one przepisów prawa. Tym samym, skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu naprawczym prowadzonym na podstawie art. 50 – art. 51 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r.

poz. 1333 z późn. zm. – w brzmieniu sprzed 19 września 2020 r., tj. sprzed wejścia w życie nowelizacji wprowadzonej ustawą z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw - Dz. U. z 2020 r. poz. 471, z późn. zm., stosownie do art. 25 ustawy nowelizującej).

Przepisy art. 51 ust. 1 pkt 1 - 3 Prawa budowlanego przewidują różne rodzaje decyzji administracyjnych, które mogą zostać wydane w wyniku przeprowadzonego postępowania naprawczego. Rozstrzygnięcie sprawy w postępowaniu naprawczym zależy bowiem od wyników postępowania wyjaśniającego. W prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu organ nadzoru budowlanego, po dokonaniu stosownych ustaleń, ocenia czy zaistniał stan niezgodny z prawem w efekcie działań inwestora, skutkujących naruszeniem przepisów prawa. Jeżeli okaże się, że nie ma możliwości doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem organ nadzoru budowlanego - wydaje jedną z decyzji przewidzianych w art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Natomiast jeżeli w wyniku prowadzonego postępowania okaże się, że jest możliwe doprowadzenie prowadzonych, bądź już wykonanych, robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, a nie zaistniał przypadek istotnego odstępstwa od projektu budowlanego albo warunków pozwolenia na budowę, wówczas organ jest obowiązany, stosownie do art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, nałożyć obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych, które mają doprowadzić obiekt do stanu zgodnego z prawem (tak NSA w wyroku z 30 lipca 2020 r., II OSK 1159/20 - dostępny pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W rozpoznawanej sprawie, z uwagi na to, że sporne roboty budowlane nie polegały na odstąpieniu od projektu budowlanego, decyzja w sprawie może być wydana wyłącznie na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym organ nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego, lub na podstawie art. 51

ust. 1 pkt 2, zgodnie z którym organ nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Przepisy te na mocy art. 51 ust. 7, stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1.

W okolicznościach niniejszej sprawy, dokonując wyboru jednego z możliwych rozstrzygnięć, organ nadzoru budowlanego prawidłowo ocenił, że wykonane sporne roboty budowlane są zgodne z przepisami, w konsekwencji czego brak było podstawy do nałożenia na inwestorkę obowiązku wykonania określonych czynności lub robót w celu doprowadzenia ww. robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Z treści: ekspertyzy technicznej z października 2017 r. (dotyczącej prawidłowości wykonania i stanu technicznego ścian działowych i nadproża w ścianie nośnej w lokalu nr "[...]"), oceny technicznej wykonanej instalacji elektrycznej i protokołów pomiarów tej instalacji w ww. lokalu z 14 września 2017 r. i oceny technicznej instalacji wodno-kanalizacyjnej w przedmiotowym lokalu z 29 września 2017 r., uzupełnionej 26 marca 2018 r., wynika bowiem wprost, że sporne roboty budowlane wykonano prawidłowo i nie zagrażają one mieszkańcom budynku i ich mieniu. Autor ekspertyzy technicznej stwierdził na podstawie oględzin rozpatrywanych elementów, że istniejący stan robót spełnia warunki techniczne

i nadaje się do bezpiecznego użytkowania. W ocenie technicznej wykonanej instalacji elektrycznej stwierdzono, że instalacja elektryczna w lokalu nr "[...]" jest wykonana zgodnie z warunkami technicznymi oraz obowiązującymi normami i sztuka budowlaną. Instalacja ta jest bezpieczna, nie zagraża pożarem i porażeniem prądem elektrycznym i można ją użytkować. Odnośnie zaś stanu technicznego instalacji wodnej i kanalizacyjnej uznano, że zostały one wykonane prawidłowo, zgodnie ze sztuką budowlaną, § 122 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. oraz Polską Normą PN-EN 12056-2:2002, a instalacja jest bezpieczna i nadaje się do użytku. Podkreślić należy, że autorzy ww. ekspertyz legitymowali się stosownymi uprawnieniami, zaś skarżąca nie zakwestionowała skutecznie prawidłowości ocen wyrażonych w powyższych dokumentach, w szczególności, że przedstawiła żadnego dowodu, z którego wynikałyby odmienne wnioski.

W tej sytuacji zasadnie organy nadzoru budowlanego oceniły, że brak było podstawy do nakładania na inwestorkę obowiązku wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem samowolnie wykonanych robót remontowo – budowlanych w tym lokalu mieszkalnym, polegających na: wydzieleniu łazienki z pomieszczenia kuchni przez montaż ścianki działowej z drzwiami, przerobieniu instalacji wodno-kanalizacyjnej i elektrycznej; wykonaniu w miejscu przedpokoju pomieszczenia kuchennego przez zamontowanie kuchenki elektrycznej i zlewozmywaka; wydzieleniu w obrębie istniejących dwóch pokoi trzech mniejszych, garderoby i przedpokoju przez montaż ścianek działowych z karton - gipsu oraz czterech skrzydeł drzwiowych; poszerzeniu o 45 cm (istniejącego w ścianie konstrukcyjnej) otworu drzwiowego do przedpokoju.

Odnosząc się do kwestii zgody Wspólnoty na wykonanie spornych robót budowlanych należy podzielić pogląd wyrażony w powołanych przez organy nadzoru budowlanego wyrokach NSA 13 października 2017 r., II OSK 2464/16 i z 5 stycznia 2018 r., II OSK 1030/17, że "nie można przyjąć poglądu, że przeprowadzenie robót budowlanych w częściach wspólnych nieruchomości, w każdym przypadku, należy do kategorii czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu i wymaga zgody wszystkich współwłaścicieli". Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 206 k.c., każdy ze współwłaścicieli ma prawo do bezpośredniego korzystania z rzeczy wspólnej. Korzystanie z rzeczy wspólnej jest ograniczone tylko w ten sposób, że korzystanie przez jednego ze współwłaścicieli nie może stanowić przeszkody w analogicznym korzystaniu przez innych współwłaścicieli (postanowienie SN z 21 listopada 1980 r., III CRN 166/80, OSNC 1981, nr 6, poz. 111).

W sprawie nie zostało skutecznie zakwestionowane stanowisko organów obu instancji, że wykonanie odcinka instalacji elektrycznej na poziomie lokalu nr "[...]", poszerzenie w tym lokalu otworu drzwiowego oraz przerobienie instalacji wodno-kanalizacyjnej w mieszkaniu nie naruszyło praw osób trzecich – pozostałych członków wspólnoty i nie stanowi przeszkody w korzystaniu z przysługującego im prawa własności. Z uwagi na powyższe kwestia prawidłowości oceny przez organy nadzoru budowlanego przedłożonej przez skarżącą Wspólnotę uchwały z 25 lutego 2020 r. "w sprawie niewyrażenia zgody na wykonywanie jakichkolwiek robót budowlanych na poddaszu użytkowym, w tym ich legalizacji", pozostaje bez wpływu na wynik sprawy.

Nie można uwzględnić zarzutu naruszenia art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. W aktach sprawy znajduje się pismo "[...]" Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z 29 listopada 2017 r., który stwierdził, że z uwagi na wykonanie robót, postępowanie dotyczące wydania pozwolenia na te prace jest bezprzedmiotowe oraz uznał, że nie jest upoważniony do opiniowania sporządzonych w sprawie ekspertyz. Prawidłowość stanowiska tego organu pozostaje poza kontrolą Sądu w niniejszej sprawie.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 6 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. przez stwierdzenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że "spalona instalacja elektryczna znajdująca się na korytarzu (część wspólna) została naprawiona przez ówczesnych właścicieli lokalu nr 8 zamiast przez Wspólnotę, do czego była zobowiązana", należy zauważyć, że sformułowanie to nie oznacza, że WINB zakwestionował fakt, iż instalacja elektryczna została samowolnie przerobiona. Przeciwnie, przyjęcie tej okoliczności za bezsporną doprowadziło organy nadzoru budowlanego do wniosku, że w sprawie niezbędne było ustalenie, czy konieczne jest nałożenie na inwestorkę obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia samowolnie wykonanego fragmentu tej instalacji do stanu zgodnego z prawem. Dodać należy, że w sprawie nie było sporne, że przedmiotowy odcinek instalacji elektrycznej uległ spaleniu i następnie został naprawiony przez poprzednich właścicieli lokalu nr "[...]".

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 6 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. przez zaniechanie poinformowania Wspólnoty o piśmie inwestorki z 13 sierpnia 2020 r., gdyż zawiadomieniem z 12 października 2020 r., które doręczono profesjonalnemu pełnomocnikowi skarżącej Wspólnoty 15 października 2020 r., WINB poinformował strony postępowania o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Z uprawnienia tego skarżąca nie skorzystała.

Odnosząc się do wniosku dowodowego pełnomocnika skarżącej, wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.

W kontrolowanym postępowaniu zbędne było ustalanie, czy lokal nr "[...]" może być uznany za samodzielny lokal mieszkalny oraz czy członek zarządu wspólnoty mieszkaniowej dopuścił się czynu z art. 92 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Ponadto, organy nadzoru budowlanego wzięły pod uwagę, że przedmiotowy budynek jest objęty ochroną konserwatorską, a także, że część instalacji elektrycznej na klatce schodowej na poziomie lokalu nr "[...]" została wykonana samowolnie. Ustalenia w zakresie materiału, z jakiego została ona wykonania nie miało znaczenia wobec stwierdzenia przez uprawnioną osobę, że sporna część instalacji elektrycznej wykonana została prawidłowo, nie zagraża pożarem i porażeniem prądem elektrycznym oraz jest bezpieczna i można ją użytkować. Nie był też sporny w sprawie fakt umieszczenia instalacji kanalizacyjnej na strychu budynku. Natomiast w toku postępowania administracyjnego Wspólnota w żaden sposób nie wykazała, że rzeczywiście z kuchni w lokalu nr "[...]" unoszą się opary na dach i strych budynku. Podnieść należy, że z treści protokołu z oględzin przeprowadzonych 20 czerwca 2018 r., w których uczestniczyli niektórzy członkowie wspólnoty mieszkaniowej, w tym członek jej zarządu, wynika wprost, że nie stwierdzono wydobywania się oparów za wspólną ścianą z kuchni w lokalu nr "[...]". Dodać należy, że w wyniku tych oględzin nie potwierdziły się zarzuty skarżącej zawarte w odwołaniu z 14 lutego 2018 r., dotyczące uszkodzenia w wyniku spornych robót budowlanych przewodów kominowych i ich nieszczelności, wydobywania się spalin czy nieprawidłowego podłączenia do sieci kanalizacyjnej, w konsekwencji czego w mieszkaniu nr "[...]" miały wybijać fekalia.

W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę należało oddalić.