Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 643/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2012-10-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 161
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Romała, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski (spr.), Sędzia WSA Irena Wesołowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Szymańska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 3 października 2012 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 12 kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

M.W. w złożonym zeznaniu o wysokości osiągniętego dochodu za 2010 r., dokonał rozliczenia dochodu uzyskanego z tytułu wynagrodzenia ze stosunku pracy, dokonując jednocześnie odliczeń od dochodu: wydatków za użytkowanie sieci internet w kwocie 504,78 zł, wskazał: jako inne ulgi kwotę 36.161,93 zł oraz ulgę prorodzinną z tytułu wychowywania trójki dzieci: M.L., P.L. i H.W. - łączną kwotę 2.260,07 zł. Należny podatek został przez podatnika wykazany w wysokości 0,00 zł. Z uwagi na sumę zaliczek pobranych przez płatnika w wysokości 8.860,00 zł w zeznaniu wykazana została należna do zwrotu nadpłata podatku w wysokości 8.860,00 zł.

W związku z odmową złożenia korekty zeznania podatkowego za 2010 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. postanowieniem z dnia 9 września 2011 r. wszczął wobec M.W. postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r.

W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. w dniu 7 listopada 2011 r. wydał decyzję, którą określił podatnikowi wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. w kwocie 8.612 zł i wysokość nadpłaty w kwocie 248 zł.

Organ zakwestionował prawo podatnika do skorzystania z ulgi na podstawie faktur VAT dotyczących opłat za użytkowanie sieci internet stwierdzając, iż wydatki na ww. cel stanowiły kwotę niższą, tj. 474,00 zł. Ponadto naczelnik urzędu skarbowego ustalił, iż M.W. dokonał obliczenia podstawy opodatkowania za 2010 r. w sposób niezgodny z obowiązującymi przepisami, pomniejszając uzyskany w 2010 r. dochód o kwotę 36.161,93 zł, stanowiącą dochód zajęty przez komornika. Nieprawidłowości stwierdzono również przy obliczeniu przez podatnika podatku dochodowego na podstawie art. 27f ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych ( Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), zwanej dalej jako "u.p.d.o.f.". Wobec ustaleń, iż M.W. pozostaje w niesformalizowanym związku partnerskim (konkubinat) z J.L. i że w 2010 r. wspólnie zamieszkiwali i wychowywali troje dzieci: (co do dwojga dzieci podatnik nie posiada władzy rodzicielskiej) organ uznał, że podatnik miał prawo do odliczenia ulgi jedynie na jedno dziecko w kwocie 1.112,04 zł. Wskazał, że ulga prorodzinna przysługuje rodzicom (biologicznym lub adopcyjnym) wykonującym władzę rodzicielską oraz podatnikom utrzymującym pełnoletnie dzieci w związku z wykonywaniem ciążącego na nich obowiązku alimentacyjnego.

W odwołaniu od tej decyzji M.W. podniósł m.in., że organ nie uwzględnił wydatków na Internet w kwocie 30,60 zł w sytuacji, gdy usługi (telekomunikacyjne) opisane w kwestionowanych fakturach dotyczyły kosztu przekroczenia miesięcznego limitu transferu danych ponad 1 GB. Odnośnie zaś odliczonej od dochodu kwoty 36.161,93 zł, stanowiącej dochód zajęty przez komornika - podatnik podniósł, iż nie skorzystał z pieniędzy zajętych przez komornika, dlatego też rozliczył się w zeznaniu podatkowym za 2010 r. w sposób prawidłowy. Podatnik zaznaczył także, że miał prawo do skorzystania z ulgi prorodzinnej na swoje biologiczne dziecko jak i na dwoje dzieci swojej partnerki życiowej. Ponadto ww. wskazał, iż ulga prorodzinna należy się matce dzieci, która jednak nie osiąga dochodów, więc nie ma z czego dokonać odliczenia.

Dyrektor Izby Skarbowej, decyzją z dnia 12 kwietnia 2012 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Organ odwoławczy wskazał, że M.W. pozostaje w związku partnerskim z J.L. Zarówno podatnik jak i jego partnerka zgodnie oświadczyli, iż w 2010 r. zamieszkiwali wspólnie i wspólnie też wychowywali trójkę dzieci. Przy czym M.W. posiada władzę rodzicielską jedynie w odniesieniu do jednego dziecka (swojego biologicznego dziecka) tj. H.W.

Dyrektor Izby Skarbowej przytaczając treść przepisów: art. 9 ust. 1, art. 26 ust. 1 pkt 2 lit.b oraz pkt 6a, art. 27f ust. 1, 4, 5 i 6 u.p.d.o.f.- w brzmieniu obowiązującym w 2010 r. zaznaczył, że ulga prorodzinna przysługuje rodzicom (biologicznym lub adopcyjnym) wykonującym władzę rodzicielską oraz podatnikom utrzymującym pełnoletnie dzieci w związku z wykonywaniem ciążącego na nich obowiązku alimentacyjnego. Wobec powyższego podatnik składając zeznanie podatkowe za 2010 r. miał prawo odliczyć od podatku ulgę jedynie na dziecko pochodzące ze wspólnego związku tj. H.W. w kwocie 1.112,04 zł. Nie może natomiast skorzystać z tej preferencji na dzieci pochodzące z poprzedniego związku jego partnerki życiowej, w związku z faktem, iż: nie jest biologicznym ojcem tych dzieci, nie ciąży na nim obowiązek alimentacyjny wobec ww. dzieci, nie pełnił funkcji opiekuna prawnego, nie sprawował funkcji rodziny zastępczej na podstawie orzeczenia sądu lub umowy zawartej ze starostą, a w toku prowadzonego postępowania podatkowego nie przedłożył dowodów na to, że jest opiekunem prawnym, pełni funkcję rodziny zastępczej oraz, że przysposobił dzieci swojej partnerki życiowej.

Odnosząc się natomiast do odliczenia w zeznaniu podatkowym za 2010 r. kwoty 36.161,93 zł tytułem pomniejszenia osiągniętego dochodu o kwotę zajęcia komorniczego, Dyrektor Izby Skarbowej powołując się na treść art. 9 ust. 2 u.p.d.o.f. oraz art. 10 ust 1 pkt 1 u.p.d.o.f. wskazał, że przychód stanowią otrzymane lub postawione do dyspozycji pieniądze i wartości pieniężne. Przez pojęcie "otrzymane" - zgodnie ze słownikiem języka polskiego - należy rozumieć takie pieniądze i wartości pieniężne, które zostały podatnikowi dane. Mając na uwadze istnienie wielu form rozliczeń, należy uznać, że otrzymane pieniądze to nie tylko wypłacona gotówka, ale również kwota, która wpłynęła na rachunek bankowy podatnika. Natomiast "postawionymi do dyspozycji" są takie pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik, wykazując określoną aktywność - ma możliwość włączyć do swojego władztwa. Innymi słowy, podatnik ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy, a nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone środki do dyspozycji. Z definicji pojęcia przychodu jako świadczenia otrzymanego czy też postawionego do dyspozycji wnosić można o momencie jego uzyskania. Moment uzyskania przychodu przyporządkowany jest do okresu rozliczeniowego - roku podatkowego.

Przychód w postaci pieniędzy lub wartości pieniężnych powstaje w momencie otrzymania ich przez podatnika lub w momencie postawienia ich do dyspozycji podatnika. Dla pojęcia dochodu pojęciem pierwotnym jest przychód. Wystąpienie przychodu podatkowego warunkuje bowiem możliwość powstania dochodu podatkowego w tym sensie, że dopóki nie mamy do czynienia z przychodem w sensie podatkowym, dopóty nie może powstać dochód podatkowy. Dochodem do opodatkowania z danego źródła przychodów jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania w danym roku podatkowym.

Organ podkreślił, że podatnik nieprawidłowo dokonał odliczenia od dochodu przed opodatkowaniem kwoty 36.161,93 zł stanowiącej dochód zajęty przez komornika. Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, że katalog zwolnień przedmiotowych zawarty w art. 21 ust. 1 pkt 1-137 oraz art. 52, 52 a i 52 c u.p.d.o.f., nie zawiera zwolnienia podatkowego z tytułu potrąceń komorniczych oraz innych zobowiązań, które ciążą na podatniku. Rozliczeniu podlega dochód uwzględniony w informacji o dochodach wystawionej przez pracodawcę, uzyskany z tytułu należności ze stosunku pracy za okres od 1 stycznia 2010 r. do 31 grudnia 2010 r.

Odnośnie odliczenia dokonanego z tytułu użytkowania sieci Internet, organ odwoławczy stwierdził, że odliczeniu nie podlegają: kwota 20,40 zł (faktura VAT z dnia 10 listopada 2010 r.) oraz kwota 10,20 zł (faktura VAT z dnia 10 stycznia 2011 r.), z uwagi na fakt, iż dotyczą one opłat za usługi telekomunikacyjne, które w świetle obowiązującego stanu prawnego nie podlegają odliczeniu. Dyrektor Izby Skarbowej zaznaczył, że w 2010 r. odliczeniu od dochodu na podstawie art. 26 ust 1 pkt 6a u.p.d.o.f. podlegały wydatki na użytkowanie sieci Internet a nie wydatki na usługi telekomunikacyjne. Wskazane faktury VAT za 2010 r. nie zawierają informacji o użytkowaniu sieci Internet i wydatkach z tego tytułu (w kwotach 20,40 zł i 10,20 zł).

W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 12 kwietnia 2012 r. M.W. podniósł, że wysokość zobowiązania podatkowego została określona ze szkodą dla niego. W ocenie skarżącego, decyzja przynajmniej w części nie jest zgodna z obowiązującym prawem, nie uwzględnia faktycznych i życiowych okoliczności. Wyliczenia przedstawione w zeznaniu podatkowym za 2010 r. są zgodne z prawdą i odzwierciedlają faktyczny jego status, stan oraz sytuację majątkową, rodzinną, finansową, socjalną oraz podatkową.

Skarżący wskazał, że prawo podatkowe nie może eliminować powszechnie stosowanej ulgi z powodu braku spełnienia formalnych czynności (tj. złożenia zaświadczeń, orzeczeń lub umów o prawie do wychowania dzieci). "Związki partnerskie mężczyzny i kobiety" są bezprawnie dyskryminowane, ponieważ nie można ich rejestrować, ponadto zaznaczył, że taka forma związku jest usankcjonowana określonym punktem widzenia, światopoglądem, a więc organy państwa ograniczają jego prawa do wolności światopoglądowej.

Odnosząc się do ulgi prorodzinnej skarżący podniósł, że podatkowa ulga prorodzinna należy się matce dzieci, J.L., która jednak nie pracuje i nie osiąga dochodów. Nie ma więc od czego odliczać.

Skarżący odnosząc się do odliczenia wydatków z tytułu użytkowania sieci Internet stwierdził, że naczelnik urzędu skarbowego nie uwzględnił spornych kwot mimo, iż określenie "usługi telekomunikacyjne" na fakturach operatora sieci określa koszt przekroczenia miesięcznego limitu transferu danych ponad 1 GB. Tak więc usługi telekomunikacyjne to zwykłe użytkowanie sieci Internet, za które wg strony należy się odliczenie tak, jak za każde inne użytkowanie sieci Internet wg ustawodawcy i obowiązujących przepisów.

Odnośnie kwoty 36.161,93 zł zajętej przez komornika, skarżący podniósł, że ww. kwoty nie można traktować jako dochód, ponieważ został on faktycznie zagarnięty w sposób wymuszony przez komornika bez "otrzymania" go przez podatnika ani bez "postawienia go do jego dyspozycji", wobec czego tę część wynagrodzenia za pracę należy uznać za kwotę nieopodatkowaną. Powołując się na definicję pojęcia "postawić do dyspozycji" skarżący podkreślił, że nie skorzystał z pieniędzy zajętych przez komornika, dlatego też rozliczył się w zeznaniu podatkowym za 2010 r. w sposób prawidłowy.

Dodatkowo skarżący przedstawił swoją trudną sytuację materialną, tj. posiadanie znacznych zaległości komorniczych wynikających z niezapłaconych alimentów oraz zobowiązań wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, a także urzędu skarbowego z okresu prowadzenia działalności gospodarczej, wskazał, że żyje wraz z rodziną poniżej granicy ubóstwa.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W piśmie procesowym z dnia 15 lipca 2012 r. skarżący podtrzymał stanowisko prezentowane w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swojej właściwości, kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W postępowaniu sądowym badana jest zatem wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli jego zgodność z przepisami prawa materialnego oraz prawidłowość przeprowadzonego postępowania poprzedzającego jego wydanie. Natomiast względy natury słusznościowej czy celowościowej nie mogą być brane pod uwagę.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd orzekł w granicach sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Odnosząc się do poszczególnych zarzutów skargi, niezbędnym jest ocena ich zasadności, gdyż w ocenie Sądu nie zasługiwały one na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności dotyczy to nieuwzględniania przez organy podatkowe ulgi prorodzinnej, o której mowa w art. 27f u.p.d.o.f., w wysokości wykazanej przez skarżącego w zeznaniu podatkowym za 2010 r.

W myśl art. 27f ust. 1 u.p.d.o.f., od podatku dochodowego obliczonego zgodnie z art. 27, pomniejszonego o kwotę składki, o której mowa w art. 27b, podatnik ma prawo odliczyć kwotę obliczoną zgodnie z ust. 2 na każde małoletnie dziecko, w stosunku do którego w roku podatkowym:

1) wykonywał władzę rodzicielską,

2) pełnił funkcję opiekuna prawnego, jeżeli dziecko z nim zamieszkiwało,

3) sprawował opiekę poprzez pełnienie funkcji rodziny zastępczej na podstawie orzeczenia sądu lub umowy zawartej ze starostą (art. 27f ust. 1 u.p.d.o.f.).

Odliczeniu podlega kwota stanowiąca 1/6 kwoty zmniejszającej podatek określonej w pierwszym przedziale skali, o której mowa w art. 27 ust. 1, za każdy miesiąc kalendarzowy, w którym podatnik wykonywał władzę, pełnił funkcję albo sprawował opiekę, o których mowa w ust. 1. Odliczenie nie przysługuje, poczynając od miesiąca kalendarzowego, w którym dziecko:

1) na podstawie orzeczenia sądu zostało umieszczone w instytucji zapewniającej całodobowe utrzymanie w rozumieniu przepisów o świadczeniach rodzinnych;

2) wstąpiło w związek małżeński (art. 27f ust. 2 u.p.d.o.f.).

Odliczenie dotyczy łącznie obojga rodziców, opiekunów prawnych dziecka albo rodziców zastępczych pozostających w związku małżeńskim. Kwotę tę mogą odliczyć od podatku w częściach równych lub w dowolnej proporcji przez nich ustalonej (art. 27f ust. 4 u.p.d.o.f.).

Odliczenia dokonuje się w zeznaniu, o którym mowa w art. 45 ust. 1, podając liczbę dzieci i ich numery PESEL, a w przypadku braku tych numerów - imiona, nazwiska oraz daty urodzenia dzieci. Na żądanie organów podatkowych lub organów kontroli skarbowej, podatnik jest obowiązany przedstawić zaświadczenia, oświadczenia oraz inne dowody niezbędne do ustalenia prawa do odliczenia, w szczególności:

1) odpis aktu urodzenia dziecka;

2) zaświadczenie sądu rodzinnego o ustaleniu opiekuna prawnego dziecka;

3) odpis orzeczenia sądu o ustaleniu rodziny zastępczej lub umowę zawartą między rodziną zastępczą a starostą;

4) zaświadczenie o uczęszczaniu pełnoletniego dziecka do szkoły (art. 27f ust. 5 u.p.d.o.f.).

Przepisy ust. 1-5 stosuje się odpowiednio do podatników utrzymujących pełnoletnie dzieci, o których mowa w art. 6 ust. 4 pkt 2 i 3, w związku z wykonywaniem przez tych podatników ciążącego na nich obowiązku alimentacyjnego oraz w związku ze sprawowaniem funkcji rodziny zastępczej (art. 27f ust. 6 u.p.d.o.f.).

Organy podatkowe ustaliły, że skarżący pozostaje w związku partnerskim z J.L. Według zgodnych oświadczeń, w 2010 r. zamieszkiwali oni wspólnie, wychowując wspólnie troje dzieci. Skarżący posiada władzę rodzicielską względem jednego dziecka, H.W. Zatem skarżący miał prawo odliczyć od podatku ulgę jedynie na dziecko pochodzące ze wspólnego związku. Nie mógł natomiast skorzystać z tej preferencji na dzieci pochodzące z poprzedniego związku partnerki życiowej, w związku z tym, że nie był biologicznym ojcem dzieci: P. i M.L.; nie ciążył na nim obowiązek alimentacyjny wobec tych dzieci; nie pełnił funkcji opiekuna prawnego ani nie sprawował funkcji rodziny zastępczej na podstawie orzeczenia sądu lub umowy zawartej ze starostą.

Biorąc pod uwagę ustalone okoliczności, organy podatkowe prawidłowo uznały, że skarżący może skorzystać z ulgi, o której mowa w art. 27f ust. 1 u.p.d.o.f. jedynie na małoletnią córkę H.W.

Podnoszona przez skarżącego kwestia oceny ewentualnej dyskryminacji związków partnerskich nie mogła być przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie, bowiem ta sprawowana jest jedynie w oparciu o kryterium zgodności z prawem.

Skarżący wskazywał, że ulga prorodzinna przysługuje matce dzieci, J.L., która jednak nie pracuje i nie osiąga dochodów. Nie jest to jednak argument uzasadniający przyznanie skarżącemu prawa do takiej ulgi w wysokości zadeklarowanej przez niego w zeznaniu podatkowym za 2010 r. Decydujące znaczenie w tym względzie ma bowiem treść art. 27f u.p.d.o.f.

Kolejną kwestią sporną pomiędzy skarżącym a organami podatkowymi było prawo podatnika do odliczenia w zeznaniu podatkowym za 2010 r. kwoty 36.161,93 zł tytułem pomniejszenia osiągniętego dochodu o kwotę zajęcia komorniczego.

Dokonując prawidłowości rozstrzygnięć organów podatkowych w tym zakresie, podkreślić w pierwszej kolejności trzeba, że w świetle art. 217 Konstytucji RP, nakładanie podatków, innych danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy.

W ocenie Sądu, nie ulega wątpliwości, że mające zastosowanie w niniejszej sprawie przepisy u.p.d.o.f. nie przewidywały zwolnienia czy ulgi podatkowej w odniesieniu do dochodów będących przedmiotem zajęcia w postępowaniu egzekucyjnym. W konsekwencji jako zgodne z prawem należało ocenić stanowisko organów, które zakwestionowały prawo podatnika do odliczenia od dochodu przed opodatkowaniem kwoty 36 161,93 zł, zajętej w postępowaniu egzekucyjnym.

Skarżący myli się, twierdząc, że kwoty zajętej przez komornika nie można traktować jako dochód. Okoliczność dokonywania potrąceń z wynagrodzenia za pracę podatnika nie ma bowiem wpływu na opodatkowanie dochodu uzyskiwanego ze źródła przychodów, którym niewątpliwie jest stosunek pracy (art. 10 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f.).

Zgodnie z art. 9 ust. 1 u.p.d.o.f., opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów zwolnionych na podstawie przepisów art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Dochód jest wypadkową przychodów oraz koszów ich uzyskania. Przez dochód ze źródła przychodów należy co do zasady rozumieć nadwyżkę sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągniętą w roku podatkowym (art. 9 ust. 2 u.p.d.o.f.),

W myśl art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Przywołane przepisy wskazują, że każde przysporzenie majątkowe polegające na otrzymaniu lub postawieniu do dyspozycji podatnika w roku podatkowym pieniędzy i wartości pieniężnych oraz wartości otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń rodzi powstanie obowiązku podatkowego w tym podatku, chyba że dane przysporzenie jest zwolnione z podatku dochodowego lub w stosunku do niego zaniechano poboru podatku.

Chcąc zatem stwierdzić, że przychody ze stosunku pracy, w części objętej zajęciem w postępowaniu egzekucyjnym nie są przychodami w rozumieniu u.p.d.o.f., należałoby wskazać normę prawną, która wyłączała je z kategorii przychodów. W ocenie Sądu, w stanie prawnym obowiązującym w 2010 r. taka norma prawna nie istniała.

Kolejny zarzut skargi dotyczył zakwestionowania odliczenia z tytułu użytkowania sieci Internet. W ocenie organów podatkowych podatnik nie miał prawa do odliczenia kwot wynikających z faktur VAT z 10 listopada 2010 r. oraz 10 stycznia 2011 r. w łącznej kwocie 30,60 zł, bowiem dotyczyły one opłat za usługi telekomunikacyjne. Tymczasem skarżący argumentował, iż użyte na fakturach określenie "usługi telekomunikacyjne" dotyczy kosztów przekroczenia miesięcznego limitu transferu danych ponad 1 GB. Tak więc usługi telekomunikacyjne to zwykłe użytkowanie sieci Internet, tyle że bardziej intensywne.

W ocenie Sądu w niniejszym składzie, skoro ulga podatkowa stanowi odstępstwo od zasady równości i powszechności opodatkowania, to do strony, która zamierza z niej skorzystać, należy wykazanie spełnienia warunków przewidzianych w przepisach prawa materialnego stanowiących o danej uldze. Wykazanie tych warunków wiązało się w niniejszej sprawie z przedstawieniem przez skarżącego, w postępowaniu prowadzonym organem podatkowym, określonych dokumentów spełniających wymogi przewidziane art. 26 ust. 1 pkt 6a u.p.d.o.f. w związku z art. 26 ust. 7 pkt 1 u.p.d.o.f. obowiązujących w dacie nabycia prawa do tych ulg.

Pierwszy ze wskazanych przepisów, stanowi, że podstawę obliczenia podatku, z zastrzeżeniem art. 24 ust. 3, art. 29-30c oraz art. 30e, stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9, art. 24 ust. 1, 2, 4, 4a-4e, ust. 6 lub art. 24b ust. 1 i 2, lub art. 25, po odliczeniu kwot wydatków ponoszonych przez podatnika z tytułu użytkowania sieci Internet w lokalu (budynku) będącym miejscem zamieszkania podatnika w wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 760 zł. Wysokość wydatków na wskazane cele ustala się na podstawie dokumentów stwierdzających ich poniesienie, przy czym odliczenie stosuje się, jeżeli wysokość wydatków została udokumentowana fakturą w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług (art. 26 ust. 7 pkt 1 u.p.d.o.f.)

Skarżący przedstawił wprawdzie faktury VAT, które dokumentowały świadczenie na jego rzecz zarówno usług internetowych, jak i telekomunikacyjnych. Kwestionowana kwota odliczeń w wysokości 30,60 zł przypadała na usługi telekomunikacyjne, a skarżący nie wykazał, w sposób prawem przewidziany, że wydatki te dotyczyły również użytkowania sieci Internet.

Organy orzekające w niniejszej sprawie nie negowały generalnej możliwości skorzystania z ulgi przez skarżącego. Oceniając jedynie przedstawiony materiał dowodowy, doszły do wniosku, że odliczeniu od dochodu podlegają wydatki na użytkowanie sieci Internet, a nie wydatki na usługi telekomunikacyjne. Ocenie tej nie można zarzucić dowolności, jeśli uwzględni się okoliczność, że to na podatniku spoczywa obowiązek wykazania spełnienia warunków uprawniających do ulgi podatkowej.

W sytuacji, gdy organ podatkowy, w oparciu o przedstawione dowody w postaci faktur, uznaje daną okoliczność za wyjaśnioną w sposób wyczerpujący, a z tezą tą nie godzi się strona, zmuszona jest ona do przejęcia inicjatywy dowodowej w celu jej obalenia i udowodnienia swoich twierdzeń. Tymczasem skarżący, poza twierdzeniami, że wyszczególnione w spornych fakturach wydatki na usługi telekomunikacyjne dotyczyły w istocie użytkowania sieci Internet, tyle że bardziej intensywnego, nie przedstawił żadnych dowodów na poparcie tych twierdzeń.

W tych okolicznościach nie można organom podatkowym zarzucić naruszenia prawa, które skutkowałoby wyeliminowaniem z obrotu zaskarżonej decyzji.

Z powyższych względów na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.