Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1360/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-05-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Sylwester Golec, Sędziowie sędzia WSA Maciej Kurasz (sprawozdawca), sędzia WSA Waldemar Śledzik, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 maja 2018 r. sprawy ze skargi O. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. Naczelnik [...] w W. (dalej też "Naczelnik", "NUS" albo "Organ egzekucyjny") prowadził postępowanie egzekucyjne wobec "[...] S.A. w W." (dalej też "Skarżąca", "Spółka" albo "Strona") na podstawie tytułu wykonawczego o nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., wystawionego przez Wójta Gminy P., w którym jako podstawę dochodzonego obowiązku wskazano ostateczną decyzję SKO w K. z dnia [...] listopada 2015 r. w sprawie podatku od nieruchomości za 2010 r, którym wierzyciel objął należności z tytułu podatku od nieruchomości za okres od stycznia do lipca 2010 r. w łącznej kwocie [...] zł należności głównej. Celem wyegzekwowania przedmiotowych należności organ egzekucyjny na podstawie zawiadomienia z dnia 16 grudnia 2015 r. o numerze [...] dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w Banku [...] w W. S.A.

2. Pismem z dnia 28 grudnia 2016 r. Skarżąca zgłosiła zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, 2, 6 i 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r., poz. 1201) - dalej "u.p.e.a." albo "ustawa". W przedmiotowym piśmie pełnomocnik podniósł, iż: - egzekucja ta została podjęta w zakresie nieistniejącego obowiązku, gdyż do dnia wszczęcia egzekucji organ nie doręczył Spółce ostatecznej decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego za 2010 r., - ze względu na to, że decyzji pierwszoinstancyjnej Wójta Gmin P. nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności ani nie doręczono decyzji ostatecznej, obowiązek wynikający ze wskazanego w tytule wykonawczym orzeczenia z dnia 30 listopada 2015 r., nie był wymagalny, - w sytuacji w której Wójt Gminy P. wszczął egzekucję, przed doręczeniem decyzji ostatecznej, a także nie nadał swojej rygoru natychmiastowej wykonalności, egzekucja ustalonej w tej decyzji należności była niedopuszczalna, - egzekucja została podjęła na podstawie tytułu wykonawczego, który nie spełnia wymagań określonych w art. 27 u.p.e.a. Z uwagi na wniesione zarzuty, Skarżąca wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego oraz o uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych.

3. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r. uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i: - uznało za niedopuszczalne zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, art. 33 § 1 pkt 2 oraz art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a., w zakresie nieistnienia egzekwowanego obowiązku, braku wymagalności obowiązku oraz niedopuszczalności egzekucji administracyjnej z uwagi na nie doręczenie decyzji Wójta Gminy P. z [...] sierpnia 2015 r., w sprawie określenia podatku od nieruchomości za 2010 r.; - uznało za nieuzasadnione; a) zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, art. 33 § 1 pkt 2 oraz art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a., w zakresie nieistnienia egzekwowanego obowiązku, braku wymagalności obowiązku oraz niedopuszczalności egzekucji administracyjnej z uwagi na nienadanie nieostatecznej decyzji organu I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności, b) zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a., w zakresie naruszenia treści tytułu wykonawczego wymaganej zgodnie z art. 27 u.p.e.a. Uzasadniając powyższe, organ odwoławczy podkreślił, że składając odwołanie od decyzji Wójta Gminy P. z dnia [...] sierpnia 2015 r, określającej Spółce zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2010 r. w wysokości [...] zł, pełnomocnik Spółki podniósł zarzut braku skutecznego doręczenia decyzji określającej zobowiązanie podatkowe. W tym zakresie wskazano na problemy techniczne, jakie pojawiły się po stronie administratora platformy e-PUAP uniemożliwiające odbiór pisma za pomocą tej platformy. Następnie Kolegium wskazało, że w toku rozpatrywania odwołania Skarżącej od decyzji Wójta Gminy P. z dnia [...] sierpnia 2015 r., określającej zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2010 r. w wysokości [...] zł, organ odwoławczy analizował kwestię skuteczności doręczenia decyzji organu I instancji. Tak więc powyższy zarzut (zarzuty) był rozpoznawany w odrębnym postępowaniu podatkowym, dlatego też zgłoszenie takiego zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym - zgodnie z dyspozycją przepisu art. 34 § 1 a) u.p.e.a. jest niedopuszczalne. Odnosząc się do zarzutu braku wymagalności należności objętej tytułem wykonawczym, ze względu na nienadanie decyzji pierwszoinstancyjnej Wójta Gminy P., rygoru natychmiastowej wykonalności, SKO wskazało, że zarzut ten jest nieuzasadniony. Kolegium wyjaśniło, iż decyzji Wójta Gminy P. z dnia [...] sierpnia 2015 r., określającej Spółce zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2010 r. w wysokości [...] zł, nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności, niemniej jednak w wyniku rozpatrzenia odwołania Spółki Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] listopada 2015 r., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Powyższa decyzja Kolegium, jako ostateczna, stała się podstawą wystawienie przez wierzyciela w dniu [...] grudnia 2015 r. tytułu wykonawczego nr [...]. Kolegium wyjaśniło, iż w niniejszej sprawie brak więc było obowiązku nadawania rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji organu I instancji celem wystawienia tytułu wykonawczego i wszczęcia egzekucji. Odnosząc się do zarzutu niespełnienia przez przedmiotowy tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a., SKO wyjaśniło, iż na podstawie ww. zarzutu mogą być kwestionowane jedynie wymogi formalne jakim musi odpowiadać tytuł wykonawczy, a w niniejszej sprawie argumentacja Spółki w zakresie nie spełnienia przez przedmiotowy tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a., sprowadza się de facto do kwestionowania decyzji Wójta Gminy P. z dnia [...] sierpnia 2015 r., określającej Spółce zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2010 r., oraz twierdzeń o konieczności nadania tejże decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności przed skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego.

4. W związku z powyższym, postanowieniem z dnia [...] października 2016 r., Naczelnik [...] w W., postanowił; - uznać zarzuty niedoręczenia decyzji Wójta Gminy P. z dnia [...] sierpnia 2015 r., Nr [...] w sprawie określenia podatku od nieruchomości za 2010 r., złożone na podstawie: art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a., dotyczące nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym, braku wymagalności obowiązku, za niedopuszczalne. - uznać zarzuty nienadania nieostatecznej decyzji Wójta Gminy P. z dnia [...] sierpnia 2015 r. Nr [...], rygoru natychmiastowej wykonalności, złożone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, 2 u.p.e.a., dotyczące nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym, braku wymagalności obowiązku, za nieuzasadnione, - uznać zarzuty złożone na podstawie art. 33 § 1 pkt 6 i 10 u.p.e.a. dotyczące niedopuszczalności egzekucji oraz podjęcia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego, który nie spełnia wymagań określonych w art. 27 u.p.e.a. - za nieuzasadnione. W uzasadnieniu postanowienia organ egzekucyjny wskazał, iż w orzecznictwie sądowym wskazuje się na ograniczony zakres kognicji organu egzekucyjnego przy rozpatrywaniu zarzutów opartych w szczególności na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a., wskazując na to, że organ nie będąc jednocześnie wierzycielem co do zasady poprzestaje na ocenie stanowiska wierzyciela w przedmiocie zarzutów. W związku z powyższym stwierdził, że skoro w rozpoznawanej sprawie Wierzyciel uznał zarzuty niedoręczenia decyzji Wójta Gminy P. z dnia [...] sierpnia 2015 r., Nr [...] w sprawie określenia podatku od nieruchomości za 2010 r., złożone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, 2 u.p.e.a., dotyczące nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym i braku wymagalności obowiązku za niedopuszczalne oraz uznał zarzuty nienadania nieostatecznej decyzji Wójta Gminy P. z dnia [...] sierpnia 2015 r., Nr [...] rygoru natychmiastowej wykonalności złożone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, 2 u.p.e.a., dotyczące nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym i braku wymagalności obowiązku za nieuzasadnione, to postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie tych zarzutów nie może być inne. Odnośnie zarzutu dotyczącego niedopuszczalności postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu o tytuł wykonawczy Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. wystawionego przez Wójta Gminy P. Naczelnik [...] w W. stwierdził, iż wnosząc zarzut w trybie art. 33 § 1 pkt 6, podstawą jego zgłoszenia może być niedopuszczalność egzekucji ze względów formalnych, a nie merytorycznych, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. Wskazał, iż zarzut oparty na ww. (pkt 6) podstawie mógłby być uzasadniony, gdyby np.: właściwa była egzekucja sądowa a nie administracyjna, bądź dłużnik korzystał z immunitetu. O tym czy egzekucja jest dopuszczalna - w przedstawionym wyżej znaczeniu - przesądza przepis prawa materialnego, a nie art. 33 pkt 6 określający jedynie jedną z podstaw zarzutów. W związku z powyższym, organ egzekucyjny stwierdził, że zarzut wskazany przez pełnomocnika Spółki w piśmie dotyczący niedopuszczalności egzekucji administracyjnej nie zasługuje na uwzględnienie. Z kolei odnośnie zarzutu zgłoszonego w trybie art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. wyjaśnił, że tytuł wykonawczy jest dokumentem urzędowym, niezbędnym do wszczęcia i prowadzenia egzekucji administracyjnej. Powinien on zawierać treść określoną w art. 27 w/w ustawy, a przy wniesieniu zarzutu z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. mogą być kwestionowane jedynie wymogi formalne, jakim musi odpowiadać tytuł wykonawczy. W związku z powyższym, organ egzekucyjny uznał zarzut zgłoszony na podstawie art. 33 § 1 pkt 10 za niezasadny.

5. Pismem z dnia 29 listopada 2016 r. Skarżący wniósł zażalenie na ww. postanowienie wnosząc o jego uchylenie i uwzględnienie zarzutów podniesionych w dniu 28 grudnia 2015 r. Pełnomocnik podniósł, że w obecnym stanie prawnym, stanowisko wierzyciela nie może być uznane za wiążące. Według Skarżącej organ egzekucyjny nie uwzględnił, że z dniem 15 sierpnia 2015 r. postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela wobec egzekucji zostały wyłączone z kognicji sądów administracyjnych. W niniejszej sprawie, Naczelnik [...] w W. nie mógł ograniczyć się do przywołania brzmienia art. 34 § 1 u.p.e.a. i powołania się na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] marca 2016 r. nr [...], ale powinien rozpatrzyć te zarzuty samodzielnie i przedstawić własną ocenę w postanowieniu wydanym w sprawie zarzutów egzekucyjnych. Zdaniem Skarżącej, w przedmiotowej sprawie zasadne pozostają zarzuty nieistnienia obowiązku oraz braku wymagalności - obydwa oparte na fakcie niedoręczenia decyzji ostatecznej do dnia wszczęcia egzekucji oraz nienadaniu tejże decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Skarżąca wskazała też, iż zarzuty nieistnienia obowiązku oraz braku wymagalności nie mogą zostać uznane za niedopuszczalne, co jednoznacznie oznacza, iż zaskarżone postanowienie narusza art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Ponadto, zdaniem Strony przedmiotowy tytuł wykonawczy nie spełniał wymogów określonych w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. W związku z powyższym, Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i uwzględnienie zarzutów podniesionych w dniu 28 grudnia 2015 r.

6. Dyrektor Izby Skarbowej w W., postanowieniem z dnia [...] stycznia 2017r., utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu stwierdził, że Naczelnik [...] w W. słusznie uznał zarzuty dotyczące niedoręczenia decyzji Wójta Gminy P. z dnia [...] sierpnia 2015 r. Nr [...] w sprawie określenia podatku od nieruchomości za 2010 r., złożone na podstawie: art. 33 § 1 pkt 1, 2 u.p.e.a. dotyczące nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym, braku wymagalności obowiązku za niedopuszczalne. W ocenie organu odwoławczego organ egzekucyjny słusznie uznał też za nieuzasadnione zarzuty dotyczące nienadania nieostatecznej decyzji Wójta Gminy P. z dnia [...] sierpnia 2015 r. Nr [...], rygoru natychmiastowej wykonalności złożone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, 2 u.p.e.a., dotyczące nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym i braku wymagalności obowiązku. Organ egzekucyjny nie był uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutu i do obalenia w ten sposób stanowiska Wierzyciela. Odnosząc się do zgłoszonego zarzutu nieistnienia obowiązku oraz braku wymagalności obowiązku (art. 33 § 1 i 2 u.p.e.a.) w zakresie niedoręczenia Skarżącej postanowienia nadającego rygor natychmiastowej wykonalności decyzji podatkowej, organ odwoławczy zauważył, że decyzja Wójta Gminy P. z dnia [...] sierpnia 2015 r., Nr [...] w sprawie określenia podatku od nieruchomości za 2010 rok, została zaskarżona przez Stronę. W wyniku rozpatrzenia odwołania od w/w decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] listopada 2015 r., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Powyższa decyzja Kolegium, jako ostateczna, stała się podstawą wystawienie przez wierzyciela w dniu 9 grudnia 2015 r. tytułu wykonawczego nr [...] i w związku z tym nie było obowiązku nadawania rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji organu I instancji celem wystawienia przedmiotowego tytułu wykonawczego i wszczęcia egzekucji. Odnosząc się do zgłoszonego zarzutu nieistnienia obowiązku oraz braku wymagalności obowiązku (art. 33 § 1 i 2 u.p.e.a.) w zakresie niedoręczenia decyzji podatkowej, organ odwoławczy wskazał, że decyzja Wójta Gminy P. z dnia [...] sierpnia 2015 r. w sprawie określenia podatku od nieruchomości za 2010 rok, została uznana za doręczoną Stronie w dniu 20 sierpnia 2015 r. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu egzekucyjnego, iż zarzuty niedoręczenia decyzji Wójta Gminy P. z dnia [...] sierpnia 2015 r., w sprawie określenia podatku od nieruchomości za 2010 r., złożone na podstawie: art. 33 § 1 pkt 1, 2 u.p.e.a., dotyczące nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym, braku wymagalności obowiązku są niedopuszczalne, natomiast zarzuty nienadania nieostatecznej decyzji Wójta Gminy P. z dnia [...] sierpnia 2015 r., rygoru natychmiastowej wykonalności złożone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, 2 u.p.e.a., dotyczące nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym, braku wymagalności obowiązku są nieuzasadnione. Dyrektor Izby Skarbowej w W. wyjaśnił, iż organ wyższego stopnia, podobnie jak organ egzekucyjny, nie jest uprawniony do ingerowania w treść stanowiska wierzyciela, co potwierdzone zostało orzecznictwie sądów administracyjnych. Z powyższego wynika więc, iż stanowisko wierzyciela jest także wiążące dla organu sprawującego nadzór nad egzekucją administracyjną, którym w niniejszej sprawie jest Dyrektor Izby Skarbowej w W.. Jednocześnie Dyrektor Izby Skarbowej w W. nie podzielił zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej w związku z brakiem wykonania obowiązku. Organ podatkowy podkreślił, że nie można kwestionować skutków prawnych wywieranych przez decyzję będącą podstawą prowadzenia egzekucji w drodze zarzutu niedopuszczalności egzekucji (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.). Wykonanie obowiązku nie może więc być utożsamiane z niedopuszczalnością egzekucji administracyjnej. Niedopuszczalność egzekucji administracyjnej musi wynikać z przepisów prawa, wyłączających w ogóle możliwość przymusowej realizacji takiego obowiązku w drodze egzekucji administracyjnej. Pełnomocnik Spółki nie wskazał jakichkolwiek okoliczności uzasadniających stwierdzenie niedopuszczalności toczącej się egzekucji, podnosząc wyłącznie zarzut niedoręczenia Stronie decyzji wymiarowej oraz nienadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, co stanowiło podstawę zarzutu zgłoszonego na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. Organ podatkowy wskazał, że postępowanie egzekucyjne prowadzone jest w oparciu o tytuł wykonawczy nr [...] z [...] grudnia 2015 r. wystawiony przez Wójta gminy P., a obejmujący zaległości w podatku od nieruchomości 2010 rok. Obowiązek ten podlegał więc egzekucji administracyjnej na podstawie art. 2 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Ponadto Spółka podlega orzecznictwu polskich organów administracji publicznej. Wobec powyższego przedmiotową egzekucję administracyjną uznać należy za dopuszczalną. Ustosunkowując się do zarzutu określonego w art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. tj. niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 w/w ustawy. Dyrektor Izby Skarbowej w W. wskazał, iż w zarzucie tym mogą być kwestionowane jedynie wymogi formalne, jakim musi odpowiadać tytuł wykonawczy. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w W., tytuł wykonawczy nr [...] z [...] grudnia 2015 r , wystawiony przez Wójta Gminy P., spełnia wszelkie wymogi formalne zawarte w art. 27 u.p.e.a. Wobec tego zarzut Strony oparty na przesłance z art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. jest bezzasadny. Odnosząc się do opinii pełnomocnika w sprawie "przeniesienia ciężaru" orzekania o merytorycznej ocenie zarzutów egzekucyjnych z wierzyciela na organ egzekucyjny w świetle zmiany przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jak i związania organu egzekucyjnego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 stycznia 2015 r., sygn. akt I SA/Po 2220/15, Dyrektor Izby Skarbowej w W. zauważył, że zgodnie z art. 29 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej. Organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. W świetle powyższego oraz zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, Dyrektor Izby Skarbowej w W. stwierdził, iż organ egzekucyjny nie był uprawniony do samodzielnego rozpatrzenia wniesiony zarzutów i przedstawienia własnej oceny w wydanym postanowieniu odnośnie zarzutu wniesionego w trybie art. 33 § 1 pkt u.p.e.a.

7. Pismem z dnia 27 lutego 2017 r. Skarżąca wniosła skargę na powyższe postanowienie, w którym ponowił argumenty zawarte w zażaleniu z dnia 29 listopada 2016 r. w sprawie zarzutów, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia Naczelnika [...] w W. z dnia [...] października 2016 r. Strona wniosła również o uchylenie postanowienia SKO w K. z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] i poprzedzającego je postanowienia Wójta Gminy P. (na podstawie art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) oraz o zwrot kosztów postępowania, w tym zwrot kosztów zastępstwa procesowego. Zdaniem Skarżącej, w przedmiotowej sprawie zasadne pozostają zarzuty nieistnienia obowiązku oraz braku wymagalności - obydwa oparte na fakcie niedoręczenia decyzji ostatecznej do dnia wszczęcia egzekucji oraz nienadaniu tejże decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Pełnomocnik Spółki wskazuje też, iż zarzuty nieistnienia obowiązku oraz braku wymagalności nie mogą zostać uznane za niedopuszczalne, co jednoznacznie oznacza, iż zaskarżone postanowienie narusza art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Ponownie wskazał też, iż organ egzekucyjny nie uwzględnił zmiany w przepisie art. 3 § 2 pkt 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Ponadto, zdaniem Strony przedmiotowy tytuł wykonawczy nie spełniał wymogów określonych w art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a.

8. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

9. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym kończących postępowanie lub podlegających zaskarżeniu zażaleniem postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym lub egzekucyjnym, z prawem procesowym i materialnym, obowiązującym w dacie wydania postanowienia. Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: P.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

10. Wskazać należy, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do art. 119 pkt 3 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

11. Należy podkreślić - mając na uwadze stanowisko Skarżącej - że Sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (wyrok NSA z 6 lutego 2008r. sygn. akt II FSK 1665/06, CBOSA), zatem oceniając stan faktyczny ustalony przez organ, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej, albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Innymi słowy - ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd.

12. Wbrew ocenie zawartej w skardze – stanowisko SKO w zakresie dotyczącym zarzutów z punktu 1 oraz 2 art. 33 § 1 u.p.e.a. było dla organów egzekucyjnych wiążące. Stanowi o tym jednoznacznie art. 34 § 1 u.p.e.a. Data 15 sierpnia 2015 r. niczego nie zmieniła w kwestii związania organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela. Natomiast wskazana data ma istotne znaczenie dla ustalenia zakresu kognicji sądu administracyjnego. Mianowicie Spółka trafnie oceniła, że od tej daty nie podlega odrębnej skardze do sądu postanowienie zawierające stanowisko wierzyciela, ale Sąd wyjaśnia, że jednocześnie właściwy wojewódzki sąd administracyjny jest zobowiązany od tej daty, aby w sprawie ze skargi na postanowienie w przedmiocie zarzutów zobowiązanego zbadać legalność stanowiska wierzyciela, jako wydanego w granicach tej samej sprawy (art. 134 § 1 i art. 135 P.p.s.a). Zarzuty z art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. (w zakresie nieistnienia obowiązku oraz braku wymagalności) Skarżąca skonstruowała wokół tezy, że nie doręczono jej decyzji podatkowej ani postanowienia o nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Z akt wynika jednak, że decyzja Wójta Gminy P. z dnia [...] sierpnia 2015 r. określająca wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 rok jak i decyzja organu wyższego stopnia z dnia [...] listopada 2015 r., zostały doręczone Spółce przed upływem terminu przedawnienia. Podstawą tytułu egzekucyjnego była ww. ostateczna decyzja SKO w K.. Nie jest sporne w sprawie, że czynności egzekucyjne zostały podjęte przez organ egzekucyjne przez przedawnieniem zobowiązania za 2010 r. Na podkreślenie zasługuje także to, że WSA w Krakowie wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2016 r. sygn. akt I SA/Kr 265/16 oddalił skargę w sprawie podatku od nieruchomości za 2010 r.

13. Dokonując kontroli zasadności stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów wniesionych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. należy dodatkowo podkreślić, że Skarżąca zarzuty te opiera – jak wskazano powyżej - na tezie, że decyzja pierwszej instancji, nie została prawidłowo doręczona. Z art. 29 § 1 u.p.e.a. wynika, że organ egzekucyjny nie bada ani merytorycznej trafności (zasadności) decyzji wymiarowej, ani też wymagalności zobowiązania podatkowego w niej określonego. Ta ostatnia przesłanka wiąże się natomiast m.in. z kwestią prawidłowego doręczenia decyzji. Niewątpliwie bowiem dopiero z datą doręczenia decyzji zaczyna ona wywierać skutki prawne względem strony postępowania (por. m.in. wyrok NSA z 28 kwietnia 2006 r., II FSK 701/05, CBOSA). W tym stanie rzeczy analizowanie prawidłowości doręczenia decyzji podatkowej, stanowiącej podstawę tytułu wykonawczego, oznacza zatem w konsekwencji badanie tego, czy weszła ona skutecznie do obrotu prawnego, a tym samym, czy zobowiązanie w kwocie nią określonej stało się wymagalne. Badanie zatem tej okoliczności w ramach zarzutu opartego na twierdzeniu o "nieistnieniu obowiązku" stanowiłoby więc w istocie kontrolę "wymagalności obowiązku" objętego tytułem wykonawczym. Tego zabrania jednakże art. 29 § 1 u.p.e.a. Sąd orzekający podziela stanowisko wyrażane w orzecznictwie, że zestawienie art. 29 § 1 in fine z art. 33 § pkt 1 u.p.e.a. prowadzi do wniosku, że zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego wskazujący na nieistnienie obowiązku objętego tytułem wykonawczym, dotyczyć może wyłącznie sytuacji, kiedy owo nieistnienie obowiązku jest następstwem okoliczności, które nastąpiły po wydaniu tego tytułu. Sąd zauważa, że należałoby rozważyć możliwość dopuszczenia do stwierdzenia przez wierzyciela oraz organ egzekucyjny braku doręczenia decyzji, jeśli w czasie orzekania w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, w innym postępowaniu nastąpiłoby już ostateczne lub prawomocne stwierdzenie niedoręczenia decyzji wymiarowej. Wówczas organ egzekucyjny byłby związany stanem wynikającym z innego rozstrzygnięcia. W tej wyjątkowej sytuacji prawnej można byłoby przyjąć, że prawidłowość doręczenia decyzji wymiarowej, a co za tym idzie istnienie lub wymagalność obowiązku, mogą być przedmiotem weryfikacji organów i ewentualnie sądu administracyjnego, w postępowaniu wszczętym zarzutami w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej.

14. W niniejszej sprawie jest bezsporne, że decyzja wymiarowa Wójta Gminy decyzja Wójta Gminy P. z dnia [...] sierpnia 2015 r. określająca wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 rok jak i decyzja organu wyższego stopnia z dnia [...] listopada 2015 r., zostały doręczone Spółce w sposób prawidłowy. Sprawa podatku od nieruchomości za 2010 r. była badana przez WSA w Krakowie, który wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2016 r. sygn. akt I SA/Kr 265/16 oddalił skargę w sprawie. Konkludując, wobec niedopuszczalności badania kwestii prawidłowości doręczenia decyzji wydanych w sprawie, nie było możliwe uznanie egzekwowanego obowiązku za nieistniejący, czy też niewymagalny. Zarzuty wniesione na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. zasadnie zostały zatem nieuwzględnione.

15. Przechodząc do zasadniczej kwestii spornej, to jest nie dostrzeżenia przez organy egzekucyjne tego, że do zastosowanie środka egzekucyjnego doszło już w dniu 16 grudnia 2015 r. zaś decyzję ostateczną doręczono dopiero w dniu 23 grudnia 2015 r. wskazać należy, że postępowanie egzekucyjne było powadzone na podstawie tytułu egzekucyjnego, którego podstawą była ostateczna decyzja SKO w K. z dnia [...] listopada 2015 r. co jednoznacznie wynika, z tytułu egzekucyjnego znajdującego się w aktach sprawy. W ocenie Sądu zastosowanie środka egzekucyjnego na podstawie tytułu egzekucyjnego, którego podstawą prawną była ostateczna decyzja organu podatkowego wyższego stopnia, po jej wydaniu jednakże w trakcie jej doręczania zobowiązanemu, w sytuacji w której nie jest sporne miedzy stronami, że decyzja organu odwoławczego stanowiąca podstawę dochodzonej należności została skutecznie doręczona zobowiązanemu – nie stanowi naruszenia prawa mającego istotny wpływ na wynik sprawy. Tym bardziej, że nie stanowiło to przeszkody do zastosowania wszystkich przysługujących stronie środków zaskarżenia i kontroli prowadzonego wobec zobowiązanego postepowania.

16. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dostrzegając naruszeń prawa mających istotny wpływ na wynik sprawy na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę