Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1426/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-04-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 145 § 2 w związku z art. 148 § 1 oraz art. 150 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędziowie Sędzia WSA Maciej Kurasz (sprawozdawca), Sędzia WSA Beata Sobocha, Protokolant st. sekr. sądowy Anna Kurdej, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi E. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...], 2) stwierdza, że uchylone postanowienia nie mogą być wykonane w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz E. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 357 zł (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

1. Z akt sprawy wynikało, iż Minister Finansów postanowieniem z dnia [...] marca 2011 r. utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] lutego 2010 r. pozostawiające bez rozpatrzenia wniosek E. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Skarżąca", "Strona", lub "Spółka") o udzielenie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług.

2. Minister Finansów wskazał, że w dniu 26 października 2009 r. do organu wpłynął wniosek Spółki o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej. Wniosek nie spełniał wymogów formalnych, o których mowa w art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm. – dalej: "ustawa Ord. pod."), w związku z czym pismem z dnia 13 stycznia 2009 r. na podstawie art. 169 § 1 ustawy wezwano Stronę do usunięcia braków poprzez doprecyzowanie, czy w sprawie przedmiotowych zaległych deklaracji VAT-7 za okres od lutego 2006 r. do stycznia 2008 r. złożonych przez Stronę do właściwego urzędu skarbowego została wydana decyzja, bądź inne rozstrzygnięcie. Wezwanie zostało zwrócone do Ministra Finansów w dniu 4 października 2009 r. (data wpływu 8 lutego 2010 r.). Z adnotacji na potwierdzeniu zwrotnym przesyłki wynikało, że z powodu niemożności doręczenia, przesyłkę pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata w Urzędzie Pocztowym. Po dwukrotnym awizowaniu adresat nie podjął przesyłki, stąd też zwrócono ją do nadawcy. Organ podkreślił, iż przedmiotowe wezwanie było kierowane na adres pełnomocnika reprezentującego Spółkę – J. W., wskazany we wniosku. Minister Finansów stwierdził, że w związku z dyspozycją art. 150 § 1 oraz art. 150 § 2 ustawy Ord. pod. przedmiotowe wezwanie należy uznać za skutecznie doręczone z dniem 4 lutego 2010 r. W konsekwencji, wyznaczony termin upłynął z dniem 11 lutego 2010 r. W związku z powyższym w dniu [...] lutego 2010 r. Minister Finansów wydał postanowienie o pozostawieniu wniosku Spółki bez rozpatrzenia.

3. W dniu 5 marca 2010 r. wpłynęło zażalenie Strony na powyższe postanowienie o pozostawieniu przedmiotowego wniosku bez rozpatrzenia. W złożonym zażaleniu Strona podnosi, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów: art. 145 § 2 w związku z art. 148 § 1 oraz art. 150 § 1 pkt 1 ustawy Ord. pod. poprzez uznanie doręczenia zastępczego za skuteczne w sytuacji, gdy przesyłka nie została doręczona pełnomocnikowi z powodu jej wadliwego zaadresowania przez organ podatkowy; art. 14o ustawy Ord. pod. poprzez wydanie postanowienia o pozostawieniu wniosku Spółki bez rozpatrzenia w sytuacji, gdy interpretacja obowiązuje z uwagi na niewydanie interpretacji w terminie określonym w art. 14d ustawy Ord. pod.; art. 169 § 1 w związku z art. 14h oraz art. 14g § 1 i § 3 ustawy Ord. pod. poprzez wydanie postanowienia o pozostawieniu wniosku Spółki bez rozpatrzenia z uwagi na fakt jakoby nie spełniał on wymogów formalnych, które nie zostały usunięte w wymaganym terminie - w sytuacji, gdy ów wniosek spełnia wszystkie wymagane przepisami prawa warunki, w szczególności zawiera wyczerpujący opis stanu faktycznego. W opinii Strony, owego doręczenia zastępczego nie można uznać za skuteczne. Po pierwsze dlatego, że pełnomocnik E. jest zatrudniony w spółce J. Sp. z o. o., która posiada swoją recepcję, obsługiwaną w każdy dzień roboczy w godzinach od godz. 8.00 do 18.00 przez upoważnionych do odbioru korespondencji pracowników. Ta spółka i jej adres został podany w treści pełnomocnictwa jako adres do doręczeń. Niemożliwe jest więc, aby doręczyciel nie zastał nikogo w biurze i z tego powodu nie mógł doręczyć listu. Zgodnie zaś z art. 145 § 2 w związku z art. 148 § 1 i § 2 pkt 2 ustawy Ord. pod., jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi lub osobie upoważnionej przez jego pracodawcę do odbioru korespondencji w miejscu pracy tego pełnomocnika. Wezwanie do usunięcia braków formalnych wniosku zostało wysłane na następujący adres: E. Sp. z o.o. reprezentowana przez J. W., ul. O. [...], [...] W.. W ocenie Skarżącej, wezwanie zostało błędnie zaadresowane. Powinno być wysłane do pełnomocnika na wskazany przez niego adres do doręczeń, który powinien, tak jak to wskazano w pełnomocnictwie, zawierać nazwę firmy: J. Sp. z o.o. Po drugie, z opisu "zwrotki" wynika, że zawiadomienie o pozostawieniu do odbioru pisma w Urzędzie Pocztowym pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Jest to oczywista nieprawda, zarówno spółka J. Sp. z o.o., Strona ani jej pełnomocnik nie posiadają skrzynki oddawczej w budynku biurowym położonym w W. przy ul. O. [...]. Ponadto wniosek Spółki o wydanie interpretacji wpłynął do organu podatkowego w dniu 26 października 2009 r. Zgodnie z art. 14d ustawy Ord. pod. interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego wydaję się bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku. Do tego terminu nie wlicza się terminów i okresów, o których mowa w art. 139 § 4. Wobec powyższego organ podatkowy był obowiązany wydać interpretację w terminie do dnia 26 stycznia 2010 r. Zważywszy, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku nie zostało skutecznie doręczone, Skarżąca stwierdziła, że iż stosownie do art. 140 § 1 ustawy Ord. pod. od 27 stycznia 2010 r. obowiązuje interpretacja w pełni aprobująca stanowisko Spółki wyrażone w jej wniosku. Skoro interpretacja obowiązuje, postanowienie o pozostawieniu wniosku Spółki bez rozpatrzenia jest bezprzedmiotowe i jako takie musi zostać uchylone. W ocenie Strony jej wniosek w sposób wyczerpujący przedstawia zaistniały stan faktyczny oraz zawiera stanowisko podatnika w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego. Żądanie organu podatkowego doprecyzowania, czy w sprawie przedmiotowych zaległych deklaracji VAT-7 za okres od lutego 2006r. do stycznia 2008r. złożonych przez Wnioskodawcę do właściwego urzędu skarbowego została wydana decyzja bądź inne rozstrzygnięcie, zdaniem pełnomocnika stanowiło wyłącznie wybieg formalny mający na celu usprawiedliwienie opóźnienia w załatwieniu sprawy. Wezwanie to zostało bowiem wydane na 13 dni przed upływem terminu wydania interpretacji i nie miało merytorycznych podstaw. Zakres przedmiotowy wniosku o interpretację dotyczy prawa do odliczenia podatku naliczonego przez Spółkę w okresie, kiedy ta nie była zarejestrowana jako podatnik VAT czynny. Pełnomocnik Strony złożył oświadczenie, że elementy stanu faktycznego objęte wnioskiem o wydanie interpretacji w dniu złożenia wniosku nie są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego organu kontroli skarbowej. Oznacza to, iż za poszczególne miesiące okresu od lutego 2006 r. do stycznia 2008 r. nie prowadzono w spółce postępowań podatkowych lub kontrolnych i nie wydano, żadnych decyzji określających wysokość zobowiązań podatkowych. Wniosek nie zawiera więc braków formalnych. W celu uniknięcia niejasności Spółka poinformowała natomiast, że organ podatkowy wydał decyzję odmawiającą zarejestrowania jej "wstecz" jako podatnika VAT. W opisie stanu faktycznego zostało również zawarte stwierdzenie Sądu Administracyjnego, który wyraźnie stwierdził, że toczone przed tym Sądem postępowanie dotyczy postępowania rejestracyjnego i nie obejmuje swym zakresem prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych na rzecz spółki w okresie, kiedy nie była ona zarejestrowanym podatnikiem VAT. Stanowisko Sądu potwierdza, że wniosek o interpretację dotyczy odmiennego stanu faktycznego niż zakres sprawy rozpatrywanej przez Sąd Administracyjny, a wcześniej przez organy podatkowe.

4. Jak wspomniano wyżej Minister Finansów postanowieniem z dnia [...] marca 2010 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Opowiadając na zarzuty zawarte w zażaleniu Minister Finansów wskazał, że na podstawie art. 14b § 3 ustawy Ord. pod., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. W myśl art. 14b § 5 ustawy Ord. pod., nie wydaje się interpretacji indywidualnej w zakresie tych elementów stanu faktycznego, które w dniu złożenia wniosku o interpretację są przedmiotem toczącego się postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego organu kontroli skarbowej albo gdy w tym zakresie sprawa została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego lub organu kontroli skarbowej. Minister Finansów przytoczył przebieg postępowania w sprawie. Wskazał, że w dniu 26 października 2009 r. wpłynął wniosek Spółki o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w jego indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług, podpisany przez J. W.. Do w/w wniosku zostało dołączone pełnomocnictwo upoważniające M. R. oraz J. W. do reprezentowania Spółki przed organami podatkowymi oraz sądami administracyjnymi obu instancji, jednocześnie ustalając jako adres do doręczeń - kancelarię zlokalizowaną przy ul. O. [...], [...] W.. Wniosek nie spełniał wymogów formalnych, o których mowa w art. 14b § 3 ustawy Ord. pod., w związku z czym pismem z dnia 13 stycznia 2009 r. na podstawie art. 169 § 1 ustawy Ord. pod. wezwano Stronę do usunięcia braków poprzez doprecyzowanie czy w sprawie przedmiotowych zaległych deklaracji VAT-7 za okres od lutego 2006 r. do stycznia 2008 r. złożonych do właściwego urzędu skarbowego została wydana decyzja bądź inne rozstrzygnięcie. Wezwanie z dnia 13 stycznia 2010 r. zostało wysłane na wskazany we wniosku adres do korespondencji, tj. O. [...], [...] W.. Jako adresat została wskazana Spółka E. Sp. z o.o., ze wskazaniem, że osobą ją reprezentującą jest umocowany w sprawie J. W.. Poczta nie zwróciła korespondencji z wezwaniem do uzupełnienia z dnia 13 stycznia 2010 r. z adnotacją iż adresat – J. W. pod wskazanym adresem nie przebywa, natomiast z adnotacji na potwierdzeniu zwrotnym wynikało, że z powodu niemożności doręczenia, przesyłkę pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata w Urzędzie Pocztowym. Po dwukrotnym awizowaniu adresat nie podjął przesyłki, stąd też zwrócono ją do nadawcy. Minister Finansów podkreślił, iż przedmiotowe wezwanie było kierowane na adres pełnomocnika reprezentującego Spółkę – J. W., wskazany we wniosku. Zgodnie z art. 150 § 1 pkt 1 ustawy Ord. pod., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149, poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez pocztę. Adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1. Powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni (§ 1a). Natomiast na mocy art. 150 § 2 ustawy Ord. pod. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. Zatem mając na uwadze treść powyższego artykułu oraz zaistniałą okoliczność, Minister Finansów stwierdził, iż wezwanie należy uznać za skutecznie doręczone z dniem 4 lutego 2010 r. W konsekwencji, wyznaczony termin upłynął z dniem 11 lutego 2010 r. W związku z powyższym w dniu 16 lutego 2010 r. zasadnie pozostawiono wniosek Spółki bez rozpatrzenia. Organ stwierdził, że zarzut naruszenia art. 145 § 2 w związku z art. 148 § 1 oraz art. 150 § 1 pkt 1 ustawy Ord. pod. jest niesłuszny i pozbawiony uzasadnienia. Minister Finansów wskazał, że w/w wezwanie zostało skutecznie doręczone, gdyż w myśl przywołanych uregulowań wezwanie zostało zaadresowane na adres pełnomocnika wskazany w udzielonym pełnomocnictwie dołączonym do wniosku. Ponadto, obok właściwego adresu kancelarii, na kopercie znajdował się również wymieniony z imienia i nazwiska pełnomocnik ustanowiony w sprawie – J. W. oraz nazwa Spółki, którą reprezentuje. W związku z powyższym nie można mówić o błędnie zaadresowanej korespondencji. Kolejną przesłanką pozwalającą uznać wezwanie za skutecznie doręczone jest fakt, iż zgodnie z opisem "zwrotki", zawiadomienie o pozostawieniu do odbioru pisma w Urzędzie Pocztowym pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata po raz pierwszy w dniu 19 stycznia 2010 r., natomiast powtórnie awizowano w dniu 27 stycznia 2010 r. Spółka zaprzecza powyższemu, twierdząc, że w budynku biurowym położnym pod adresem nie znajduje się skrzynka oddawcza. Minister Finansów podkreślił, iż w swoim uzasadnieniu opiera się wyłącznie na informacjach podanych przez podmiot odpowiedzialny za doręczenie korespondencji, a z nich jednoznacznie wynika, że wysyłana korespondencja była awizowana pod wskazanym adresem, jednakże nikt jej nie podjął w wyznaczonym terminie. W świetle powyższego zarzut dotyczący uchybienia terminu na wydanie interpretacji indywidualnej, o którym mowa w art. 14 d ustawy Ord. pod., w konsekwencji czego należałoby uznać w myśl art. 14o § 1 ustawy Ord. pod., że została wydana interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska Strony w pełnym zakresie jest bezprzedmiotowy, bowiem opiera się na mylnym założeniu, że wezwanie nie zostało skutecznie doręczone. Minister Finansów zauważył, iż termin, o którym mowa w art. 14d ustawy Ord. pod. odnosi się wyłącznie do czynności wydania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, natomiast przedmiotowa sprawa została rozstrzygnięta postanowieniem o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia, stąd też wymieniona regulacja nie znajdzie zastosowania. Stwierdził, iż chybiony jest również zarzut Spółki odnoszący się do celowości wysłania wezwania. Nie zgodził się z uwagą Spółki, iż stanowiło ono jedynie wybieg formalny mający na celu usprawiedliwienie opóźnienia w załatwieniu sprawy. Fakt, jak to zaznacza Strona, wysłania wezwania na 13 dni przed upływem terminu wydania interpretacji, w żaden sposób nie przesądza o konieczności jego wystosowania. Organ, mając na uwadze przesłanki wynikające z brzmienia art. 14b § 5 ustawy Ord. pod., powziął w wątpliwość czy w zakresie części przedstawionego stanu faktycznego traktującego o uznaniu przez urząd skarbowy złożonych przez Spółkę zaległych deklaracji VAT-7 za okres od lutego 2006 r. do stycznia 2008 r. nie zostało wydane rozstrzygnięcie w postaci decyzji bądź postanowienia. Powyższe obiekcje nie zostały bowiem jednoznacznie dookreślone przez Spółkę w stanie faktycznym, natomiast jego treść wskazywałaby, iż kwestia ta mogłaby zostać rozstrzygnięta przez urząd skarbowy. Minister Finansów odniósł się do twierdzenia Strony, iż składając oświadczenie, o którym mowa w art. 14 § 4 ustawy Ord. pod., jednocześnie oświadczyła ona, że w sprawie objętej przedmiotowym wnioskiem nie wydano żadnych decyzji określających wysokość zobowiązań podatkowych. Organ zauważył, iż rozstrzygnięcie niekoniecznie musiało dotyczyć określenia konkretnego zobowiązania podatkowego. Jego przedmiotem mogło być co do istoty samo uznanie przez urząd deklaracji złożonych za zaległy okres w zaistniałych okolicznościach. Stąd też, zdaniem Ministra Finansów, w pełni uzasadnionym było wystosowanie wezwania w tym zakresie.

5. Strona skargą z dnia 6 maja 2010 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o uchylenie postanowienia Ministra Finansów z dnia [...] marca 2010 r. oraz wniosła o zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie: art. 145 § 2 w związku z art. 148 § 1 oraz art. 150 § 1 pkt 1 ustawy Ord. pod., poprzez utrzymanie w mocy postanowienia uznającego doręczenie zastępcze za skuteczne w sytuacji, gdy przesyłka nie została doręczona pełnomocnikowi z powodu jej wadliwego zaadresowania przez organ podatkowy, polegającego na pominięciu w danych adresata nazwy pracodawcy pełnomocnika; art. 14o ustawy Ord. pod. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia o pozostawieniu wniosku Spółki bez rozpoznania w sytuacji, gdy interpretacja obowiązuje z uwagi na niewydanie interpretacji w terminie określonym w art. 14d ustawy Ord. pod.; art. 169 § 1 w związku z art. 14h oraz art. 14g § 1 i § 3 ustawy Ord. pod. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia o pozostawieniu wniosku Spółki bez rozpoznania, które zostało wydane z uwagi na fakt jakoby ów wniosek nie spełniał wymogów formalnych, które nie zostały usunięte w wymaganym terminie w sytuacji, gdy wniosek spełnia wszystkie wymagane przepisami prawa warunki, w szczególności zawiera wyczerpujący opis stanu faktycznego. Spółka w uzasadnieniu skargi przytoczyła stan faktyczny sprawy oraz powtórzyła argumentację przedstawioną w odwołaniu.

6. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

7. Przenosząc określone w przepisach ustawy p.p.s.a kryteria oceny zaskarżonych postanowień w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o udzielenie indywidualnej interpretacji Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienia Ministra Finansów oraz organu pierwszej instancji naruszały przepisy postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

8. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie dotyczy kwestii związanej z okolicznościami doręczenia wezwania do uzupełnienia wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji. Minister Finansów pozostawiając na podstawie przepisu art. 14g § 1 i § 3 ustawy Ord. pod. wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji bez rozpatrzenia stoi na stanowisku, iż wezwanie do sprecyzowania stanu faktycznego i prawnego wniosku Skarżącej zostało prawidłowo, skutecznie doręczone w trybie zastępczym. Z powyższym nie zgodziła się Spółka wykazując uchybienia w procedurze doręczania przesyłki pocztowej. Sąd przyznał w sporze rację Skarżącej uznając, iż w sprawie istnieją istotne wątpliwości co do skuteczności doręczenia wezwania a tym samym co do zasadności postępowania organu w rozpoznawanej sprawie.

9. Z akt sprawy wynikało, iż Spółka w dniu 29 sierpnia 2009 r. ustanowiła pełnomocników w osobach M. R. oraz J. W.. W pełnomocnictwie zaznaczono, iż adresem do korespondencji jest adres firmy "J. Sp. z o.o. ul. O. [...], [...] W.. Pełnomocnictwo zostało dołączone do wniosku Strony o wydanie indywidualnej interpretacji. Minister Finansów pismem z dnia 13 stycznia 2010 r. wezwał Skarżącą do doprecyzowania wniosku i zwrócił się do Spółki o wyjaśnienie: "czy w sprawie przedmiotowych zaległych deklaracji VAT – 7 za okres od lutego 2006 do stycznia 2008 złożonych przez Spółkę do właściwego urzędu skarbowego została wydana decyzja bądź inne rozstrzygnięcie". Przedmiotowe wezwanie zostało wysłane na adres: "E. Sp. z o.o. reprezentowana przez J. W., ul. O. [...], [...] W.".

10. Sąd podzielił wątpliwości pełnomocnika Skarżącej dotyczące skuteczności zastępczego doręczenia powyższej przesyłki pocztowej uznając, iż przedmiotowe wezwanie zostało błędnie zaadresowane. W ocenie Sądu nie ulegało wątpliwości, iż wezwanie organu powinno być wysłane do pełnomocnika na wskazany przez niego adres do korespondencji, który powinien, tak jak to wskazano w pełnomocnictwie, zawierać nazwę firmy: J. Sp. z o.o. Warto także zauważyć, iż z opisu "zwrotki" wynika, że zawiadomienie o pozostawieniu do odbioru pisma w Urzędzie Pocztowym pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Z oświadczenia Skarżącej strony wynika natomiast, iż zarówno spółka J. Sp. z o.o., strona ani jej pełnomocnik nie posiadają skrzynki oddawczej w budynku biurowym położonym w Warszawie przy ul. O. [...]. Z oświadczenia Skarżącej wynikało także, iż pełnomocnik Skarżącej jest zatrudniony w spółce J. Sp. z o. o., która posiada swoją recepcję, obsługiwaną w każdy dzień roboczy w godzinach od godz. 8.00 do 18.00 przez upoważnionych do odbioru korespondencji pracowników. Ta spółka i jej adres został podany w treści pełnomocnictwa jako adres do doręczeń. Zważywszy powyższe Sąd uznał, iż przedmiotowe wezwanie Ministra Finansów było zaadresowane w sposób wadliwy co wykluczało zasadność podjętych przez ten organ rozstrzygnięć w sprawie pozostawienia wniosku o udzielenie indywidualnej interpretacji bez rozpatrzenia. Zważywszy powyższe Sąd uznał, iż w sprawie organ w sposób istotny naruszył przepisy ustawy Ord. pod. dotyczące procedury doręczeń zastępczych. W ocenie Sądu istnieją także uzasadnione wątpliwości, czy doręczyciel spornej przesyłki dochował należytej staranności w swoich działaniach. Na uwagę zasługuje także to, iż sam Minister Finansów w późniejszej korespondencji ze Stroną wskazuje na adres do korespondencji przywołując tak jak to wskazano pierwotnie w pełnomocnictwie firmę "J. Sp. z o.o.", W. ul. O. [...]. Zdaniem Sądu Minister Finansów nie dostrzegając istniejących w sprawie wątpliwości w przedmiocie skutecznego doręczenia przesyłki naruszył także ogólne normy postępowania, w tym w szczególności zasadą pogłębiania zaufania.

11. Sąd uznając, iż w sprawie nie doręczono w sposób skuteczny wezwania do sprecyzowania wniosku o udzielenie indywidualnej interpretacji; uwzględniając skargę w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienia obu instancji, orzekając o zakresie w jakim nie mogą być one wykonane stosownie do przepisu art. 152 tej ustawy. Podstawą orzeczenia o kosztach był art. 200 p.p.s.a.