Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 363/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2017-06-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 8
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 53 ust. 4 pkt 8, art. 60 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 199
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 135, art. 145 § 1 pkt 1b, art. 200, art. 205 § 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 22 czerwca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Protokolant Specjalista Anna Kośka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2017 roku sprawy ze skargi E. K. - P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji 1) uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...]; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz E. K.– P. kwotę 1014 (tysiąc czternaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. LS


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...], nr [...], po rozpatrzeniu odwołania E. K. – P.– na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 roku, poz. 267 ze zm., dalej jako: "K.p.a.") oraz art. 59, art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1 i art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2015 roku, poz. 199 ze zm., dalej jako: "u.p.z.p.") – utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...].

Jak wynika z akt sprawy, decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł., po rozpatrzeniu wniosku z dnia 19 kwietnia 2011 roku, odmówił E. K. – P. ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z niezbędną infrastrukturą, przewidzianej do realizacji na fragmentach działki nr [...] w Ł. przy ul. A 562a. Organ wyjaśnił, iż ustalenie warunków zabudowy stosownie do art. 61 ust. 1 u.p.z.p. jest dopuszczalne wyłącznie przy łącznym spełnieniu wszystkich warunków wymienionych w tym przepisie. Po analizie sprawy organ ustalił zaś, iż inwestycja nie jest zgodna z przepisami odrębnymi, o czym stanowi art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., bowiem w dniu 7 lipca 2010 roku Rada Miejska w Łodzi podjęła uchwałę nr XCI/1603/10 w sprawie ustanowienia zespołu przyrodniczo-krajobrazowego "Źródła Neru", a działka inwestycyjna znajduje się w granicach tegoż zespołu. Wspomniana uchwała w § 3.1 zabrania m.in. uszkadzania i zanieczyszczania gleby, zmiany sposobu użytkowania ziemi. Zakazy te zostały określone w oparciu o przepisy ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody (tekst jedn. Dz. U. z 2013 roku, poz. 627 ze zm.).

Dalej Prezydent Miasta Ł. wyjaśnił, iż z uwagi na położenie działki inwestycyjnej, projekt decyzji o warunkach zabudowy, na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p., został przekazany do uzgodnienia Dyrektorowi Ochrony Środowiska w Ł.. Postanowieniem z dnia [...] roku Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Ł. odmówił uzgodnienia projektu decyzji wskazując, że zamierzenie narusza zakaz określony w § 3 ust. 1 pkt 3 i 7 ww. uchwały. Stanowisko Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska zostało utrzymane w mocy przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia [...].

Prezydent Miasta Ł. w uzasadnieniu rozstrzygnięcia powołał się na stanowisko Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska wskazujące, iż realizacja na użytkach rolnych zabudowy w postaci posadowienia budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z infrastrukturą będzie działaniem stanowiącym ingerencję w wierzchnią warstwę gleby (wykopanie fundamentów) i doprowadzi do jej uszkodzenia, a także zmieni sposób użytkowania ziemi i przekształci krajobraz. Z uwagi na powyższe organ stwierdził, że skoro inwestowana działka znajduje się w granicach obszaru stanowiącego zespół przyrodniczo-krajobrazowy "Źródła Neru" i nie jest to inwestycja związana z prowadzeniem gospodarstwa rolnego to w sprawie znajdują zastosowanie zakazy ustanowione uchwałą Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 7 lipca 2010 roku.

Kwestionując powyższą decyzję odwołanie wniosła E. K. – P., która wskazała na naruszenie:

a. przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 10 w zw. z art. 6, art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. poprzez zaniechanie przez organ zebrania i wyczerpującego rozważenia materiału dowodowego oraz niewypełnienie obowiązku wynikającego z zasady zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym,

b. przepisów prawa materialnego tj. art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż w sprawie zachodzi sprzeczność planowanej inwestycji z regulacjami ustawy o ochronie przyrody, wynikającymi z utworzenia zespołu przyrodniczo-krajobrazowego "Źródła Neru", w szczególności w kontekście obowiązującego na tym obszarze zakazu zmiany sposobu użytkowania ziemi, wprowadzonego uchwałą, powodującej w konsekwencji odmowę ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji jako sprzecznej z przepisami odrębnymi, o których mowa w ww. przepisie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, przywołaną na wstępie decyzją, po rozpoznaniu odwołania, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania wskazując następnie, iż kwestie związane z ochroną przyrody we wszystkich jej formach oraz aspektach podlegają, na tle ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, procedurze uzgodnieniowej określonej w art. 53 ust. 4 pkt 7 i 8 w zw. z ust. 5b, 5c i art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Decyzja w sprawie warunków zabudowy winna uwzględniać ograniczenia jakie mogą wynikać z samego usytuowania nieruchomości na danym obszarze. Jak wynika bowiem z art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2013 roku, poz. 1232 ze zm.), przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy uwzględnia się ograniczenia wynikające z ustanowienia w trybie ustawy o ochronie przyrody m.in. zespołu przyrodniczo-krajobrazowego. Kwestie ograniczeń wynikających z ochrony przyrodniczej terenów, na których położona jest nieruchomość nie podlegają jednak badaniu przez organ wydający decyzję o warunkach zabudowy, lecz są przedmiotem oceny w postępowaniu przed organem uzgadniającym. Jedynie taki organ uprawniony jest do zajęcia stanowiska w kwestii ewentualnej ochrony przyrodniczej terenu, a stanowisko tego organu przybiera formę postanowienia wydanego na podstawie art. 106 K.p.a. i ma charakter wiążący dla organu prowadzącego postępowanie główne, zatem organ ten nie może we własnym zakresie oceniać zasadności takiego stanowiska. Brak zgody organu współdziałającego na pozytywne dla strony załatwienie sprawy musi oznaczać konieczność wydania decyzji negatywnej, chyba że w toku współdziałania między tymi organami uda się wypracować taki wariant, który uzyska akceptację organu współdziałającego.

Kolegium stwierdziło, iż jakkolwiek organ pierwszej instancji zaniechał wypełnienia obowiązku zawiadomienia o zgromadzeniu w sprawie materiału dowodowego, możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz ewentualnego zajęcia stanowiska w sprawie, co urąga zasadzie wyrażonej w art. 10 K.p.a., jednak naruszenie to – w ocenie Kolegium – pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie. Podstawę odmowy ustalenia warunków zabudowy stanowi rozstrzygnięcie organu uzgadniającego, a postanowienia organu ochrony środowiska obu instancji, które składają się na materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, kształtujący jednocześnie ostateczne rozstrzygnięcie, zostały doręczone odwołującej. Trudno zatem uznać, by naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi E. K. – P. domagając się uchylenia decyzji obu instancji i zasądzenia zwrotu kosztów postępowania wskazała na naruszenie:

- art. 10 w zw. z art. 6, art. 7, art. 77 oraz 80 K.p.a., poprzez zaniechanie przez organ zebrania i wyczerpującego rozważenia materiału dowodowego, oraz poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji pomimo niewypełnienia przez organ pierwszej instancji obowiązku wynikającego z zasady zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym,

- art. 61 ust.1 pkt 5 u.p.z.p., poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż w sprawie zachodzi sprzeczność planowanej inwestycji z regulacjami ustawy o ochronie przyrody, wynikającymi z utworzenia Zespołu Przyrodniczo – Krajobrazowego "Źródła Neru", w szczególności w kontekście obowiązującego na tym obszarze zakazu zmiany sposobu użytkowania ziemi, wprowadzonego uchwałą, powodującej w konsekwencji odmowę ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji jako sprzecznej z przepisami odrębnymi, o których mowa w ww. przepisie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zaprezentowane w motywach kwestionowanego rozstrzygnięcia.

Postanowieniem z dnia 11 czerwca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne z uwagi na fakt, że negatywne uzgodnienie dokonane przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. w postanowieniu z dnia [...], utrzymane w mocy przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (postanowienie z dnia [...]) zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a rozstrzygniecie tejże sprawy będzie mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy niniejszej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 stycznia 2013 roku, sygn. IV SA/Wa 2081/12 uchylił postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...].

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, po ponownym rozpoznaniu sprawy, postanowieniem z dnia [...] utrzymał w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. z dnia [...], odmawiające uzgodnienia w zakresie ochrony przyrody warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych na terenie oznaczonym literami ABCD, o klasyfikacji R VI, o powierzchni 8500 m2 oraz na terenie oznaczonym literami EFGHIJ, o klasyfikacji R VI, o powierzchni 2000 m2, wyodrębnionych z działki o nr ewid. [...] w obrębie geodezyjnym numer [...] w Ł., przy ul. A 562a, w granicach Zespołu Przyrodniczo-Krajobrazowego "Źródła Neru".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 stycznia 2014 roku, sygn. IV SA/Wa 2114/13 uchylił postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] nr [...] oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. z dnia [...], [...].

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 marca 2016 roku, sygn. II OSK 1747/14, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 stycznia 2014 roku, sygn. IV SA/Wa 2114/13 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 sierpnia 2016 roku, sygn. IV SA/Wa 1353/16, po ponownym rozpoznaniu skargi E. K. – P., uchylił postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...], nr [...] utrzymane nim w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. z dnia [...] znak [...].

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 marca 2017 roku, sygn. II OSK 402/17, oddalił skargę kasacyjną Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 sierpnia 2016 roku, sygn. IV SA/Wa 1353/16.

W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 12 maja 2017 roku podjął zawieszone postępowanie sądowoadministracyjne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do regulacji art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 roku, poz. 718 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 P.p.s.a.).

Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" – "c" P.p.s.a.).

W pierwszej kolejności przypomnieć należy, że każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich (art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.). Zatem osobie dysponującej prawem do terenu, nie można odmówić wydania pozytywnej decyzji w sprawie z wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla określonej inwestycji, o ile brak jest ustawowej regulacji, która stanowi, że zamierzenie inwestycyjne narusza chroniony prawem interes publiczny lub interes osób trzecich.

Wobec okoliczności, iż dla terenu, na którym znajduje się działka objęta planowaną inwestycją brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, inwestorzy zobligowani byli uzyskać decyzję o warunkach zabudowy. Zgodnie bowiem z treścią art. 4 ust. 2 u.p.z.p. w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy, przy czym lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, natomiast sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy.

W dalszej kolejności wyjaśnić należy, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w razie łącznego spełnienia określonych warunków. Co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, winna być zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu (art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.) Ponadto teren powinien posiadać dostęp do drogi publicznej (art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.), istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu musi być wystarczające dla zamierzenia budowlanego (art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.), a teren nie może wymagać uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo winien zostać objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów (art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p.). Wymaga podkreślenia, że decyzja w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy winna być zgodna z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p.).

Przeprowadzona w niniejszej sprawie analiza urbanistyczna w zakresie spełniania przez inwestycję powyższych przesłanek wykazała zgodność z warunkami określonymi w art. 61 ust. 1 pkt 1 – 4 u.p.z.p. oraz sprzeczność w przepisami odrębnymi w związku z negatywnym uzgodnieniem warunków zabudowy przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska.

Przypomnieć należy, że stosownie do art. art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p., decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska w odniesieniu do innych niż wymienione w pkt 7, a co za tym idzie nie będących obszarami położonymi w granicach parku narodowego, obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów ustawy o ochronie przyrody. Uzgodnienia następują w trybie art. 106 K.p.a.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że postępowanie uzgodnieniowe ma wprawdzie charakter akcesoryjny i jest częścią szeroko rozumianego postępowania w sprawie głównej, aczkolwiek jego wynik jest wiążący dla organu prowadzącego postępowanie główne i nie może być przez ten organ samodzielnie weryfikowany nawet wówczas, gdy postępowanie, w którym wydano postanowienie uzgodnieniowe, obarczone jest wadami proceduralnymi (por. np. wyroki NSA: z dnia 20 czerwca 2007 roku, sygn. II OSK 922/06, z dnia 21 września 2012 roku, sygn. II OSK 882/11 oraz wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego: w Rzeszowie z dnia 3 grudnia 2010 roku, sygn. II SA/Rz 625/10, w Szczecinie z dnia 3 października 2012 roku, sygn. II SA/Sz 687/12; wszystkie powołane orzeczenia są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl).

Stanowisko organu współdziałającego jest istotnym elementem rozstrzygnięcia w sprawie o wydanie decyzji, często przesądzającym wynik sprawy. Zatem istotne jest, by ocena organu współdziałającego podjęta została w zgodzie z przepisami prawa oraz odzwierciedlała rzeczywisty stan rzeczy na analizowanym obszarze.

Ze względu na położenie terenu inwestycji w granicach zespołu przyrodniczo-krajobrazowego "Źródła Neru" do wydania pozytywnej decyzji ustalającej warunki zabudowy w rozpatrywanej sprawie wymagane było uzgodnienie z organami ochrony środowiska. Należy mieć na względzie, że zagadnienia ochrony przyrodniczej podlegają badaniu przez organ współdziałający, który jest wyłącznie uprawniony do oceny wpływu projektowanej inwestycji na obszary podlegające ochronie w myśl przepisów ustawy o ochronie przyrody. Organ współdziałający zobligowany był zatem dokonać oceny, czy planowana inwestycja jest możliwa do pogodzenia z celem, dla którego został utworzony zespół przyrodniczo-krajobrazowy.

W okolicznościach niniejszej sprawy, organ pierwszej instancji wydał decyzję odmawiającą ustalenia warunków zabudowy z uwagi na negatywne uzgodnienie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Organy te odmawiając uzgodnienia warunków zabudowy powołały się na okoliczność, iż inwestycja narusza zakaz określony w § 3 ust. 1 pkt 7 uchwały Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 7 lipca 2010 roku, nr XCI/1603/10 w sprawie ustanowienia zespołu przyrodniczo-krajobrazowego "Źródła Neru", tj. zakaz zmiany użytkowania ziemi.

Co istotne, wskazane wyżej postanowienia uzgadniające zostały wyeliminowane z obrotu prawnego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 sierpnia 2016 roku. W tymże wyroku Sąd wyjaśnił, że zakaz zmiany sposobu użytkowania ziemi ustanowiony w wyżej wskazanej uchwale nie należy utożsamiać z zakazem zabudowy i należy go pojmować w kontekście celu uchwały. Organy ochrony środowiska, odmawiając uzgodnienia, nie uwzględniły również, iż w otoczeniu działki inwestorów istnieją podobnego rodzaju budynki, a zatem na analizowanym obszarze dopuszczono zabudowę budynkami jednorodzinnymi.

Rozpatrując niniejszą sprawę Sąd miał na względzie, że po dacie wydania zaskarżonej decyzji negatywne uzgodnienia dokonane przez organy ochrony środowiska, nie funkcjonują już w obrocie prawnym. Zauważyć należy, że w dacie wydawania rozstrzygnięć przez organy obu instancji postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. z dnia [...] oraz postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] pozostawały w obrocie prawnym, a zatem wówczas nie można było zarzucić organom naruszenia prawa z uwagi na wiążący charakter postanowień uzgadniających. Jednakże trzeba mieć na względzie, że Sąd bierze pod uwagę nie tylko stan faktyczny i prawny z daty orzekania przez organ drugiej instancji (art. 133 § 1 P.p.s.a.), ale również, w określonych okolicznościach, jego zmianę na skutek zdarzeń, które zaszły przed datą wyrokowania. Obowiązkiem Sądu jest bowiem uwzględnienie zdarzeń, które zaszły w toku postępowania sądowoadministracyjnego, jeżeli dotyczą rozstrzygnięć organów administracyjnych i sądów administracyjnych (art. 170 i art. 171 P.p.s.a.) wydanych w kontrolowanej sprawie. W postępowaniu sądowoadministracyjnym przez wydanie decyzji z naruszeniem prawa rozumie się także takie sytuacje, w których organowi administracji nie można postawić zarzutu naruszenia przepisów w chwili wydawania decyzji, lecz na skutek późniejszego wstąpienia zdarzeń określonych w art. 145 § 1 pkt 7 i pkt 8 K.p.a. oraz art. 145a K.p.a. W razie stwierdzenia przez Sąd, że kontrolowany akt narusza prawo, a naruszenie to daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego zachodzi podstawa do uchylenia takiego aktu w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. z uwagi na potrzebę ochrony obiektywnego porządku prawnego (por. np. wyroki NSA: z dnia 9 grudnia 2011 roku, sygn. II OSK 807/11 oraz z dnia 26 stycznia 2012 roku, sygn. II FSK 1617/10 oraz wyrok WSA w Krakowie z dnia 12 września 2013 roku, sygn. I SA/Kr 1066/10).

Ponieważ w niniejszej sprawie w dacie orzekania przez Sąd postanowienia uzgadniające, wydane w trybie art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p., zostały prawomocnie uchylone, zaistniała przesłanka do wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją organu o odmowie ustalenia warunków zabudowy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a., a zatem na podstawie art. 145 § 1 pkt 1b w zw. z art. 135 P.p.s.a. orzeczono jak w punkcie pierwszym wyroku, czyli o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, uznając to za niezbędne do końcowego załatwienia sprawy.

O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. Na zasądzoną od organu kwotę 1014 zł złożył się uiszczony przez stronę skarżącą wpis od skargi w kwocie 500 zł, wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego w wysokości 480 zł (§ 14 ust. 2 pkt 2 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, tekst jedn. Dz. U. z 2013 roku poz. 490 ze zm. w zw. z § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych, Dz. U. poz. 1804 ze zm.) oraz wydatki tegoż w pełnomocnika w postaci opłat skarbowych od pełnomocnictwa (34 zł).

Ponownie rozpoznając sprawę organ orzekający w przedmiocie warunków zabudowy podejmie stosowną decyzję, uwzględniającą aktualne stanowisko organów uzgadniających, podjęte po wyeliminowaniu z obrotu prawnego postanowień z dnia [...] i z dnia [...].

a.tp.