Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 359/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2021-11-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Magdalena Dobek - Rak Sędzia WSA Diana Trzcińska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2021 r. w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 marca 2021 r., Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie usunięcia odpadów w wyniku wznowienia postępowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła skarga W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 29 marca 2021 r. o odmowie uchylenia decyzji własnej z 28 września 2018 r. w sprawie usunięcia odpadów.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Wójt Gminy decyzją z 27 kwietnia 2018 r. nałożył na W. S. obowiązek usunięcia zgromadzonych odpadów w postaci płyt azbestowo - cementowych falistych dla budownictwa o kodzie 17 06 05 z terenu działki nr [..] położonej w obrębie ewidencyjnym D., gm. U. Organ uznał, że to W. S. wytworzył przedmiotowe odpady, jak bowiem wynika z zeznań świadków, to on rozebrał znajdujący się na działce [..] budynek gospodarczy, na którym znajdował się eternit i to on przeniósł eternit na działkę nr [..], należącą do A. G.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 28 września 2018 r. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z 27 kwietnia 2018 r., w pełni podzielając poczynione przez niego ustalenia.

Pismem z 6 stycznia 2021 r. W. S. złożył wniosek o wznowienie postępowania, wskazując na istnienie w sprawie nowego dowodu i okoliczności, które nie były znane organowi wydającemu decyzję, a mianowicie na informację powziętą od S. N., mieszkańca D., że w roku 2005 bądź 2006 był on zainteresowany zakupem działki nr [..] od R. W. i w związku z tym przeprowadził oględziny działki i zauważył już wówczas zalegające tam płyty azbestowe. Oznacza to zatem, że W. S. nie mógł być osobą, która złożyła odpady na działce [..], skoro organy ustaliły, że dokonywał rozbiórki dachu garażu i pozyskał azbest kilka lat później, w roku 2008.

Po wznowieniu postępowania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze dnia 29 marca 2021 r. odmówiło uchylenia decyzji własnej z 28 września 2018 r. w sprawie usunięcia odpadów. Zdaniem Kolegium okoliczność, na którą powołuje się W. S., czyli pozyskanie informacji od S. N., mieszkańca D., że w roku 2005 bądź 2006 był on zainteresowany zakupem działki nr [..] od R. W., dokonywał oględzin działki i widział już wówczas zalegające tam płyty azbestowe, nie ma wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, nawet jeżeli jest prawdziwa. W związku z tym nie została spełniona jedna z przesłanek przyczyny wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., a mianowicie istotne znaczenie dla sprawy. W ocenie Kolegium obszerne postępowanie dowodowe przeprowadzone w sprawie (zeznania świadków, oględziny i wykonane pomiary płyt azbestowych, analiza inwentaryzacji i powierzchni azbestu usuwanego z poszczególnych obiektów) wykazało w sposób nie budzący żadnych wątpliwości, że azbest, którego usunięcie nakazano, pochodził z garażu należącego do W. S. Okoliczność, że nowy świadek miał widzieć azbest na działce [..] w roku 2005 bądź 2006, nie wpłynęłaby na powyższe ustalenia wobec faktu, że pochodzenie azbestu, którego dotyczyło niniejsze postępowanie, zostało ustalone w sposób jednoznaczny. W toku postępowania ustalono m.in., że płyty były usuwane również na budynku użytkowanym przez właścicieli lokalu D. [..], lecz zostały wywiezione do zakładu unieszkodliwiania odpadów w B. Kluczowe było ustalenie, że zeskładowane płyty azbestowe nie mogły pochodzić z żadnego innego źródła. W związku z tym nawet jeżeli wskazywana we wniosku okoliczność zostałaby potwierdzona, nie wpłynęłoby to na poczynione ustalenia zwłaszcza, że w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie sposób jest po ponad 15 latach odtworzyć, jakie mogło być pochodzenie płyt, które miał widzieć świadek, do którego dotarł wnioskodawca. Z pewnością jednak wobec ustaleń dokonanych w oparciu o dogłębnie przeprowadzone postępowanie dowodowe, które wyjaśniło pochodzenie zeskładowanych płyt azbestowych, taka nowa okoliczność nie doprowadziłaby do zmiany powyższych ustaleń.

W. S. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 29 marca 2021 r. o odmowie uchylenia decyzji własnej z 28 września 2018 r. w sprawie usunięcia odpadów wniósł o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzucił przy tym naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 oraz 77 § 1 k.p.a., art. 10 § 1 oraz 79a k.p.a. przez uniemożliwienie wypowiedzenia się stronie co do zebranych dowodów przed podjęciem rozstrzygnięcia w postępowaniu wszczętym na jej wniosek, art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. przez jego błędną wykładnię i niewłaściwie zastosowanie polegające na uznaniu, iż przesłanka wznowienia postępowania przywołana we wniosku o wznowienie postępowania jako nowy dowód w postaci wiedzy świadka o zaleganiu płyt azbestowych na działce nr [..] przed rokiem 2006 nie stanowi nowej okoliczności faktycznej istotnej dla sprawy, art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. przez niewłaściwe zastosowanie i nieprawidłowe przyjęcie, że niespełniona została przesłanka wznowienia postępowania wynikająca z art.145 § 1 pkt 5 k.p.a. Zdaniem skarżącego, jeżeli organ zestawił nową okoliczność z materiałem dowodowym sprawy ostatecznie orzeczonej, to wprost przyznał, że przeprowadził postępowanie co do rozstrzygnięcia istoty sprawy w rozumieniu art. 149 § 2 k.p.a. Oznacza to, że przesłanka wznowienia zaistniała, więc organ powinien wydać decyzję o uchyleniu decyzji, której dotyczył wniosek o wznowienie postępowania i orzec co do istoty. Zarzucono też naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., w zw. z art. 149 § 2 k.p.a. i art. 75, 78 i art 80 k.p.a., przez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka S. N. w ramach dokonanej analizy materiału dowodowego sprawy, czego skutkiem było uznanie za udowodnioną okoliczność złożenia przez skarżącego odpadów na działce nr [..].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna i należało ją oddalić, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Niniejsza sprawa dotyczy oceny tego, czy wobec wniesienia przez skarżącego podania o wznowienie postępowania administracyjnego, zakończonego ostateczną decyzją z 28 września 2018 r., którą utrzymano w mocy decyzję Wójt Gminy z 27 kwietnia 2018 r. o nałożeniu na W. S. obowiązku usunięcia zgromadzonych na działce nr [..] odpadów (płyt azbestowo-cementowych), wystąpiły przesłanki zobowiązujące organ administracji do uchylenia we wznowionym postępowaniu wydanej decyzji ostatecznej ze względu na wskazaną przyczynę wznowienową. Zdaniem Kolegium, powołane we wniosku o wznowienie okoliczności, polegające na powołaniu nowego dowodu i okoliczności nie spełniają wymogu istotności. Tym samym, nie mogły stanowić podstawy uchylenia kontrolowanej decyzji ostatecznej, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Z oceną tą orzekający Sąd się zgadza.

Na wstępie należy zauważyć, że wznowienie postępowania administracyjnego, w którym to trybie orzekało Kolegium, jest nadzwyczajną instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, zakończonej decyzją ostateczną w sytuacji, gdy postępowanie, w którym zapadło weryfikowane rozstrzygnięcie, było dotknięte jedną z kwalifikowanych wad procesowych wymienionych enumeratywnie w art. 145 § 1 oraz art. 145a § 1 k.p.a. art. 145b § 1 k.p.a. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego jest dwuetapowe. W pierwszym etapie organ bada, czy wniosek o wznowienie wniosła strona w rozumieniu art. 28 k.p.a., czy wskazano w nim ustawowe przesłanki wznowienia, o których mowa w art. 145 § 1, art. 145a § 1 i 145b § 1 k.p.a., a także czy dotyczy ono decyzji ostatecznej oraz czy zostało wniesione w terminie określonym w art. 148 k.p.a. Dopiero pozytywne ustalenia w ww. zakresie, uzasadniają wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania administracyjnego, które rozpoczyna drugi etap postępowania wznowieniowego i stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania, co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy.

W przypadku jednak gdy organ oceni, że wniosek o wznowienie postępowania nie wskazuje przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1, art. 145a § 1 k.p.a. i art. 145b § 1 k.p.a., bądź nie zostały zachowane terminy do jego złożenia, jest zobligowany do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, zgodnie z art. 149 § 3 k.p.a. Z powyższego wynika zatem, że postępowanie w przedmiocie wniosku o wznowienie postępowania może zostać wszczęte jedynie po uprzednim zweryfikowaniu dopuszczalności wznowienia, zaś samo złożenie wniosku o wznowienie postępowania, nie wszczyna, niejako automatycznie, postępowania o wznowienie postępowania.

W związku z tym, jak trafnie zauważa skarżący, oparcie decyzji w sprawie o wznowienie na ocenie wydanej decyzji ostatecznej i akceptacja poczynionych w niej ustaleń oraz wydanie, mimo takiej merytorycznej weryfikacji, rozstrzygnięcia na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., stanowi naruszenia prawa. Stwierdzenie bowiem z jednej strony braku przesłanki wznowienia, a z drugiej przejście do merytorycznej oceny kontrolowanej decyzji ostatecznej, uniemożliwia wydanie decyzji odmawiającej uchylenia dotychczasowej decyzji, lecz wymaga rozstrzygnięcie sprawy co do istoty. Taka jednak sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie, wobec czego zarzut naruszenia art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. jest niezasadny. Wprawdzie bowiem Kolegium w swoim uzasadnieniu obszernie odniosło się do materiału dowodowego zgromadzonego w toku sprawy w postępowaniu głównym, lecz odniesienie to nie ma charakteru ponownej merytorycznej oceny decyzji ostatecznej, co świadczyłoby o procedowaniu w trybie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. Celem rozważań organu było jedynie przedstawienie stanu faktycznego ustalonego na podstawie zebranych w postępowaniu zwykłym dowodów, w jakim miałby (mógłby ewentualnie) znaleźć się nowy powołany przez wnioskodawcę dowód.

Należy bowiem zwrócić uwagę, że uchylenie decyzji ostatecznej z uwagi na wystąpienie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. obwarowane jest łącznym wystąpieniem czterech warunków: ujawnione okoliczności faktyczne i dowody są istotne dla sprawy (1), okoliczności faktyczne lub dowody są nowe (2), okoliczności faktyczne lub dowody istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej (3), okoliczności faktyczne lub dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję (4). Jeżeli którykolwiek z warunków nie został spełniony, niemożliwe jest uchylenie decyzji ostatecznej (zob. m.in. wyrok NSA z 27 maja 2021 r., sygn. akt I GSK 1769/18, dostępny w CBOSA). Kluczową jednak cechą, którą należy rozważyć szczególnie wnikliwie, no co zwrócił też uwagę orzekający w sprawie organ, jest "istotność", co jest konsekwencją wyjątkowego charakteru trybu wznowieniowego, który nie pozwala na dokonywanie wykładni przepisów określających warunki wznowienia w sposób rozszerzający i nakazuje stosowanie wykładni ścisłej. Ową istotność należy rozumieć tak, że nowy dowód lub nowa okoliczność mająca taką cechę, mogły by mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Innymi słowy, muszą one mieć takie znaczenie, że w sprawie z całą pewnością zapadłaby decyzja odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego (por. wyrok NSA z 8 czerwca 2000 r., sygn. akt V SA 1885/99, LEX nr 50152). Nowe dowody i okoliczności są istotne dla sprawy, gdy dotyczą jego przedmiotu oraz mają znaczenie prawne, mające w konsekwencji wpływ na treść decyzji w kwestiach zasadniczych. Okoliczności te musza być więc prawotwórcze z punktu widzenia znajdującego zastosowanie w sprawie przepisu prawa materialnego. Tę "istotność" nowych dowodów (nowych okoliczności faktycznych) organ musi wykazać (por. wyroki NSA z 18 grudnia 2008 r., sygn. akt I OSK 6/08; z 26 kwietnia 2018 r., sygn. akt II OSK 1631/16, dostępny w CBOSA). W konsekwencji tego, brak cechy istotności czyni zbędnymi rozważania na temat tego, czy wskazany dowód (okoliczność) ma przymiot nowego, istniejącego w dniu wydania decyzji, a jednocześnie nieznanego organowi, który tę decyzję wydał (zob. wyrok WSA w Olsztynie z 15 marca 2012 r., sygn. akt I SA/Ol 41/12, dostępny w j.w.)

Mając to na uwadze należy więc stwierdzić, że rozważania Kolegium dotyczące dowodów zebranych w postępowaniu zwykłym i przytoczenie ustaleń tego postępowania nie stanowiło ponownej merytorycznej ich oceny we wznowionym postępowaniu, tylko służyło spełnieniu zadość obowiązkowi wykazania przez organ istotności powołanych nowych dowodów i okoliczności. Kolegium zatem w ten sposób nie rozstrzygało sprawy co do istoty mimo jednoczesnego stwierdzenia braku podstawy wznowieniowej, zatem jego działanie nie stanowiło naruszenia art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.

Natomiast w konsekwencji tych rozważań Kolegium doszło do prawidłowych, zdaniem Sądu, wniosków, że powołany środek dowodowy – wiedza świadka na temat tego, że w 2005 lub 2006 roku widział zalegające płyty azbestowe na działce nr [..], na tle ustaleń organu wynikających z innych przeprowadzonych dowodów, nie mógł być istotny dla sprawy. Wiedza ta bowiem nie poddaje się weryfikacji, nie sposób przecież ustalić jakie płyty widział świadek, a przede wszystkim – czy były to (te konkretne) płyty objęte postępowaniem głównym. W konsekwencji, przeprowadzenie dowodu z tych zeznań, tj. odebranie ich od świadka, czego domagał się skarżący, było zbędne z przyczyn procesowych.

Ponadto, w ocenie Sądu, zgłoszone przez stronę okoliczności nie mogły też stanowić nowych okoliczności i dowodów, w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

W orzecznictwie wskazuje się, że kiedy mowa o "nowych dowodach" istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi, który je wydał, chodzi o dowody w znaczeniu środków dowodowych, czyli w ujęciu przedmiotowym, a więc np. zeznania świadków istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który je wydał, a nie samych źródeł dowodowych, czyli bytu w dniu wydania decyzji nieznanych organowi świadków, którzy mogli złożyć stosowne zeznania, lecz nie uczynili tego przed dniem wydania decyzji ostatecznej (zob. m.in. wyrok WSA w Poznaniu z 30 czerwca 2021 r., sygn. akt IV SA/Po 76/21; WSA w Łodzi z 28 kwietnia 2021 r., sygn. akt III SA/Łd 38/21, dostępne w CBOSA). Wskazać też trzeba, że nie stanowią podstawy wznowienia postępowania okoliczności lub dowody, które powstały (zostały wytworzone) po ostatecznym rozstrzygnięciu sprawy, np. oświadczenia lub dowód z zeznań świadków przeprowadzony po wydaniu ostatecznej decyzji, której dotyczy wniosek o wznowienie (por. wyrok NSA z 9 lipca 2020 r. I OSK 2970/19, dostępny w CBOSA). Na tym tle uznać trzeba, że żądanie skarżącego przesłuchania powołanego we wniosku świadka nie spełnia warunku art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., którego istotą w kwestii nowych dowodów, istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który je wydał, jest właśnie wskazanie dowodów w znaczeniu środków dowodowych, czyli w ujęciu przedmiotowym. Ponadto, co istotne, przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka odbywać się musi według określonej procedury. Zeznaniem świadka może być tylko takie werbalne oświadczenie wiedzy osoby powołanej na świadka i mogącej występować w tej roli, które zostało złożone i utrwalone w określony prawem sposób. Jego substratem materialnym jest sporządzony zgodnie z art. 67 § 2 pkt 2 k.p.a. protokół. Dowód ten zatem zaistnieje dopiero w momencie jego przeprowadzenia, co oznacza, że zeznanie świadka nie istnieje przed przeprowadzeniem tego dowodu przez organ. Wprawdzie osoba, która potem będzie świadkiem, posiada określoną wiedzę o faktach od momentu ich spostrzeżenia i zapamiętania, jednakże to nie osoba świadka i nie jej wiedza o faktach są dowodem, ale dopiero oświadczenie wiedzy świadka - zeznanie. Dopóki go nie złoży, dopóty dowód (zeznanie) nie istnieje i nie stanowi dowodu, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. (por. wyrok WSA w Warszawie z 7 lutego 2020 r., sygn. akt III SA/Wa 739/19, dostępny w CBOSA).

W związku z tym, nie mogły być uznane za nowe dowody okoliczności podane we wniosku, tj. wiedza świadka o zaleganiu azbestu już w latach 2005-2006, gdyż nie przybrały one postaci przedmiotowej. Dopiero działania organu pozwoliłyby na powstanie nowego dowodu uzyskanego z osobowego źródła dowodowego, co oznaczałoby, że ów "nowy dowód" powstałby po wydaniu decyzji ostatecznej, na etapie postępowania wznowieniowego. Tym samym nie spełnia on przesłanki istnienia w dacie wydania decyzji ostatecznej. Ponadto należy zauważyć, że art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. służy wznowieniu postępowania w sytuacji gdy nowy dowód istnieje i jest już w posiadaniu strony, a nie prowadzeniu postępowania mającego na celu zgromadzenie "nowego" materiału dowodowego, który potwierdzić ma stawianą przez wnioskodawcę tezę.

Nie sposób zatem uznać za nowe dowody i nowe okoliczności faktyczne zeznania świadka wskazanego przez skarżącego, które miałyby być złożone po raz pierwszy w toku postępowania prowadzonego w trybie nadzwyczajnym, zaś sama wiedza świadka nie stanowi sama w sobie dowodu w sensie przedmiotowym, lecz jedynie pewne źródło, z którego taki dowód można pozyskać. W konsekwencji należało uznać, że skarżący nie przedstawił nowych dowodów potwierdzających wyjście na jaw nowych istotnych dla sprawy okoliczności, nieznanych organowi, w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

Wprawdzie w judykaturze wskazuje się także, że nawet mimo braku istnienia danego dowodu w dniu wydania decyzji i jego wygenerowanie w terminie późniejszym, możliwe jest wznowienie postępowania, gdyż przesłankę taką może stanowić wynikająca z tego dowodu okoliczność faktyczna (por. wyrok NSA z 22 grudnia 2011 r., sygn. akt II GSK 1358/2010, dostępny w CBOSA). Niemniej jednak, w tej kwestii aktualne pozostają zastrzeżenia Sądu co do posiadania waloru "istotności" takich okoliczności wynikających z wiedzy wskazanego świadka, która musi być dokonywana na tle całego dotychczas zebranego materiału dowodowego. Ocena ta wskazuje zaś, że dowody zgromadzone w postępowaniu zwykłym są kompletne, wzajemnie się uzupełniają i tworzą logiczną całość pozwalającą na wniosek, że to skarżący był osobą, która wytworzyła sporne odpady. Zestawienie z tymi dowodami okoliczności powołanej we wniosku wznowieniowym ujawnia, że okoliczność ta nie jest istotna dla sprawy i nie może mieć wpływu na wynik jej rozstrzygnięcia. Jak trafnie bowiem zauważyło Kolegium, po upływie ponad 15 lat nie jest możliwe wykazanie, że odpady, które miał widzieć świadek są tymi samymi, których dotyczyło postępowanie zwykłe, i że ich wytwórcą nie był skarżący. Z kolei przeprowadzone przez Wójta postępowanie zwykłe jednoznacznie wykazało, że wytwórcą odpadów będących przedmiotem postępowania był W. S. W tej zaś sytuacji organ nie miał podstaw do wydania decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. i orzeczenie co do istoty z uwzględnieniem wskazanych nowych okoliczności.

Ponadto, jak wskazał NSA w wyroku z 8 marca 2016 r., sygn. akt I OSK 1414/14, pojęcie nowych okoliczności faktycznych i dowodów obejmuje zarówno okoliczności i dowody nieznane stronie oraz organowi i dopiero nowo odkryte (tzw. noviter reperta), jak i okoliczności i dowody nieznane organowi, które jednak mogły być znane stronie już w toku postępowania głównego, a które zostały dopiero po raz pierwszy przez stronę skutecznie zgłoszone (noviter producta). Również tego wymogu nie spełnia zgłoszona okoliczność, gdyż z wniosku inicjującego postępowanie wznowieniowe wynika, że o świadku i wynikających z jego wiedzy okolicznościach skarżący dowiedział się po wydaniu kwestionowanej ostatecznej decyzji Wójta. W związku z tym nie jest to nowy dowód, czy nowa okoliczność znana stronie w trakcie postępowania głównego, lecz dopiero pierwszy raz zgłoszona.

Mając to wszystko na uwadze Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Kolegium prawidłowo przeprowadziło postępowanie w sprawie wznowienia, badając wystąpienie powołanej przesłanki wznowieniowej, w szczególności dążyło do ustalenia, czy zgłoszone nowe okoliczności i nowe dowody, mają walor istotności dla rozstrzygnięcia sprawy. W tym celu zasadnie odniesiono się do materiału dowodowego zabranego przez Wójta i w jego świetle zbadano ową "istotność". Wnioski wynikające z tych działań nie budzą natomiast wątpliwości Sądu, gdyż w jego ocenie uwzględnienie wskazanych we wniosku przesłanek nie miałoby znaczenia dla kluczowej w kwestionowanej decyzji kwestii, tj. pochodzenia odpadów na działce nr [..]. W związku z tym, Kolegium prawidłowo wydało decyzję, o której mowa w art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., nie naruszając zasad postępowania wynikających z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i 80 k.p.a. Przyczyny podjęcia takiego rozstrzygnięcia zostały zaś jednoznacznie wyjaśnione w uzasadnieniu decyzji, które spełnia wymogi art. 107 § 3 k.p.a. Powyższej oceny nie zdołały natomiast podważyć zarzuty skargi.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., powoływana dalej jako p.p.s.a.), oddalił skargę jako niezasadną.

W niniejszej sprawie Sąd orzekał w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 119 pkt 2 p.p.s.a, jako że wniosek w tej sprawie złożył skarżący, a żadna z pozostałych stron w wyznaczonym terminie nie wniosła sprzeciwu.