Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 336/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2011-07-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 54 par. 1, art. 67 par. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędziowie WSA Wojciech Organiściak, Anna Tyszkiewicz-Ziętek (spr.), Protokolant Izabela Maj-Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lipca 2011 r. sprawy ze skargi A S.A. w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (zwane dalej w skrócie także Kolegium lub SKO) na podstawie art. 123 § 1 oraz art. 127 § 3 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 18, art. 23 § 3, art. 54 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.) oraz art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz.U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856 ze zm.) oraz oraz § 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 roku w sprawie obszarów właściwości samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz.U. Nr 198, poz. 1925) po rozpoznaniu wniosku A S.A. z siedzibą w W. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] oddalającym skargę Spółki na czynność egzekucyjną podjętą przez Prezydenta Miasta K. zawiadomieniem z dnia 21 maja 2010 r. nr [...] utrzymało w mocy postanowienie własne z dnia 23 listopada 2010 r. nr [...].

W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia wskazano na wstępie, że Prezydent Miasta K., działając jako organ egzekucyjny w postępowaniu egzekucyjnym w administracji prowadzonym przeciwko A S.A. z siedzibą w W. na podstawie wystawionych przez siebie tytułów wykonawczych nr [...] z dnia [...] r. i [...]z dnia [...] r. zawiadomieniem nr [...] z dnia [...] r. o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną u dłużnika zajętej wierzytelności innego niż pracodawca, organ rentowy lub bank wezwał Urząd Miasta w K., aby należnej od niego kwoty wierzytelności przysługującej A S.A. z tytułu umowy zamiany nieruchomości zabudowanej położonej przy ul. [...] bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczał zobowiązanej – A S.A., lecz należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności objętej w/w tytułami wykonawczymi.

Kontynuując Kolegium podało, iż pismem z dnia 31 maja 2010 r. A S.A. wniosła skargę na czynności egzekucyjne podjęte przez Prezydenta Miasta K., wskazując sprzeczność tej czynności z prawem i podnosząc, że dokonano jej wobec Urzędu Miasta K., a więc podmiotu, który - pozbawiony osobowości prawnej (niezdolny do występowania w obrocie prawnym, zaciągania zobowiązań i nabywania praw) - nie jest i nie może być w przyszłości dłużnikiem A S.A.

Następnie skonstatowano, iż SKO w postanowieniu z dnia [...] r. nr [...] oddalającym omawianą skargę wskazało, iż określenie w zawiadomieniu "Urząd Miasta" stanowiło w istocie wskazanie siedziby dłużnika zajętej wierzytelności, jakim w niniejszej sprawie jest Miasto K.. Adres siedziby wskazany w umowie zawartej pomiędzy Miastem K. a A S.A. pokrywa się z adresem na jaki wysłano zawiadomienie o zajęciu. Kolegium uznało, że wskazanie w omawianej sprawie jako dłużnika zajętej wierzytelności Urzędu Miasta K. nie stanowi podstawy do uchylenia czynności egzekucyjnej.

Następnie Kolegium omówiło argumentację zawartą we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 6 grudnia 2010 r. (zatytułowanym zażalenie). Spółka podniosła w nim, że inną rolę pełni Miasto K. jako gmina miejska posiadająca osobowość prawną a inną Urząd Miasta będący organem pomocniczym Prezydenta. W ocenie Spółki ról tych nie można utożsamiać. Konsekwencją błędnego wskazania dłużnika zajętej wierzytelności w zawiadomieniu jest bezskuteczność zajęcia. Nie sposób bowiem przyjąć, że Prezydent sam sobie doręczył zawiadomienie o zajęciu, gdyż żaden podmiot nie może skutecznie dokonać czynności prawnej sam wobec siebie. A S.A. zakwestionowała także prawidłowość doręczenia zawiadomienia dłużnikowi zajętej wierzytelności, wskazując, że winno ono nastąpić z uwzględnieniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W tym kontekście podniesiono, że zawiadomienie nie mogło dotrzeć do dłużnika zajętej wierzytelności, gdyż nie wyszło poza obręb Urzędu Miasta K..

Rozważania prawne Kolegium rozpoczęło od przytoczenia art. 54 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zgodnie z którym zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Czynnościami egzekucyjnymi są zaś (na mocy art. 1 a pkt 2 wspomnianej ustawy) wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Środkiem egzekucyjnym w postępowanie egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnych jest m.in. egzekucja z tzw. innych wierzytelności pieniężnych.

W kontekście przytoczonych regulacji Kolegium stwierdziło, że instytucja skargi na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego służy obronie zobowiązanego przed prowadzeniem wobec niego czynności egzekucyjnych w sposób niezgodny z prawem. Omawiana skarga przysługuje jednakże zobowiązanemu jedynie w zakresie, w jakim nie przysługują mu inne środki prawne dochodzenia swoich racji.

Następnie SKO przytoczyło treść art. 89 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zgodnie z którym organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności pieniężnej innej, niż określona w art. 72-85, przez przesłanie do dłużnika zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego i jednocześnie wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby należnej od niego kwoty do wysokości egzekwowanej należności wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczał zobowiązanemu, lecz należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności. Elementy zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności określone są natomiast w art. 67 § 2 tej ustawy. Wadliwość zawiadomienia związana z brakiem któregokolwiek z tych elementów obliguje właściwy organ do uchylenia czynności egzekucyjnej.

Mając na uwadze opisane powyżej regulacje dotyczące stosowania środka egzekucyjnego polegającego na zajęciu prawa majątkowego u dłużnika zajętej wierzytelności Kolegium stwierdziło, iż w rozpatrywanej sprawie zawiadomienie o zajęciu sporządzone przez Prezydenta Miasta K. z dnia 21 maja 2010 r. zostało zobowiązanemu doręczone w sposób prawidłowy i zawierało prawidłowe wskazanie wszelkich elementów, o których mowa w przytoczonym art. 67 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zdaniem SKO Kolegium wywiązało się w sposób należyty z wymogów wynikających z przywołanych powyżej przepisów prawa.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze z dnia 31 maja 2010 r. oraz we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. potwierdzając swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu skonstatowało, że wskazanie jako dłużnika zajętej wierzytelności Urzędu Miasta K. miało służyć wyłącznie określeniu adresu, na który powinna zostać skierowana korespondencja. Nie jest bowiem możliwe wskazanie adresu samego Miasta K., co potwierdza treść umowy zawartej pomiędzy A S.A. a Miastem K. z dnia 30 kwietnia 2010 r., w treści której jako siedzibę Miasta K. wskazano adres: Urząd Miasta K.. Kolegium zauważyło także, iż (co przyznaje także skarżąca) Miasto K. jako jednostka samorządu terytorialnego posiada wprawdzie osobowość prawną, ale zadania realizuje przy pomocy jednostki budżetowej jaką jest Urząd Miasta K.. Dlatego też wskazanie jako dłużnika zajętej wierzytelności Urzędu Miasta K. nie stanowiło naruszenia art. 67 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a zatem nie może stanowić podstawy uwzględnienia rozpatrywanej skargi.

Nawiązując do podnoszonej przez stronę okoliczności, że Prezydent nie mógł sam sobie doręczyć zawiadomienia o zajęciu, gdyż żaden podmiot nie może z samym sobą dokonać czynności prawnej Kolegium wskazało, iż żaden przepis prawa nie zabrania organom egzekucyjnym dokonywać czynności egzekucyjnych wewnątrz jednostek, w ramach których funkcjonują. Podobnie jak Prezydent Miasta K. w niniejszej sprawie funkcjonują choćby naczelnicy urzędów skarbowych, dokonując np. zajęcia nadpłaty w podatku dochodowym na rzecz innych wierzytelności podatnika. W tym stanie rzeczy bez znaczenia pozostaje także – zdaniem Kolegium – zarzut Spółki, że Prezydent sam sobie winien doręczyć zawiadomienie o zajęciu z zastosowaniem przepisów k.p.a.

Kolegium nie znalazło uzasadnienia dla przyjęcia, że skoro zawiadomienie nie opuściło gmachu Urzędu Miasta K., to nie zostało prawidłowo doręczone dłużnikowi zajętej wierzytelności, co z kolei przesądza o bezskuteczności tej czynności. Zdaniem SKO trudno bowiem uznać, że skoro całe postępowanie prowadzone jest w istocie przez ten sam aparat pomocniczy (Urząd Miasta K.), który realizuje obowiązki zarówno wierzyciela, jak i organu egzekucyjnego i dłużnika zajętej wierzytelności, to powinien poniekąd wewnętrzną korespondencję doręczać samemu sobie z uwzględnieniem zasad wyznaczonych Kodeksem postępowania administracyjnego.

W skardze na powyższe postanowienie A S.A. podniosła zarzut błędnej interpretacji art. 54, art. 1 a, art. 26 § 5, art. 67 § 1 i art. 89 § 1 i § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez przyjęcie, że na gruncie tej ustawy dopuszczalne jest występowanie przez Prezydenta K. zarówno w roli organu egzekucyjnego, jak i dłużnika zajętej wierzytelności oraz, że możliwe jest skuteczne dokonanie czynności prawnej i faktycznej, tj. zastosowania środka egzekucyjnego i doręczenia zawiadomienia o jego zastosowaniu w ramach jednego podmiotu prawa.

Wobec powyższych zarzutów Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

W uzasadnieniu skargi opisano na wstępie stan sprawy, a dalej wskazano, że skierowanie zawiadomienia o zajęciu wierzytelności do jednostki nie mogącej być dłużnikiem zajętej wierzytelności, a także niespełnienie wymogów przewidzianych prawem dla czynności zastosowania środka egzekucyjnego powinno skutkować uznaniem skargi na czynność egzekucyjną.

W dalszych wywodach skargi podniesiono, że skarżąca nie posiadała wierzytelności od Urzędu Miasta K., lecz od Miasta K. (które jest stroną umowy i do którego należy REGON wskazany w akcie notarialnym). Urząd Miasta K. nie jest (co potwierdziło SKO w zaskarżonym postanowieniu) dłużnikiem A S.A., a zatem nie może być dłużnikiem zajętej wierzytelności (za którego ustawa egzekucyjna uważa dłużnika zobowiązanego). Prezydent Miasta K. nie mógł więc dokonać zajęcia wierzytelności A S.A., gdyż wierzytelność taka nie istniała.

Negując zawarte w zaskarżonym postanowieniu twierdzenie Kolegium, że podanie w zawiadomieniu nazwy dłużnika "Urząd Miasta K." stanowiło wskazanie siedziby dłużnika zajętej wierzytelności strona skarżąca uznała je za niedopuszczalną nadinterpretację.

Następnie wskazano, że inną rolę i funkcję spełnia Miasto K. jako gmina miejska posiadająca osobowość prawną, a inną Urząd Miasta, będący organem pomocniczym Prezydenta. Utożsamianie zatem wspomnianych podmiotów i ich funkcji jest niedopuszczalne. Twierdzenie Kolegium, że dla skuteczności zawiadomienia nie jest ważna nazwa, a jedynie adres danego podmiotu strona skarżąca oceniła jako sprzeczne z prawem, podnosząc, że organ nie wskazał w tym kontekście żadnego przepisu prawa.

W dalszych wywodach strona skarżąca podniosła, że obowiązki organu egzekucyjnego dotyczące zastosowania środka egzekucyjnego są ściśle określone przez przepisy prawa, które regulują m.in. kwestię elementów zawiadomienia, jego doręczenia oraz skutków tego doręczenia. Już samo błędne wskazanie dłużnika zajętej wierzytelności – jak to uczyniono w niniejszej sprawie – oznacza, zdaniem skarżącej, bezskuteczność zastosowania środka egzekucyjnego. Owa bezskuteczność wynika też z wadliwości doręczenia zawiadomienia, gdyż nie sposób przyjąć, aby Prezydent K. mógł sam sobie doręczyć takie zawiadomienie. Zdaniem skarżącej w sprawie nie nastąpiło doręczenie w trybie określonym k.p.a., a tym samym (w świetle art. 89 § 2 ustawy egzekucyjnej) nie nastąpiło zajęcie prawa majątkowego i nie określono daty powstania kosztów egzekucyjnych (art. 64 § 9 ustawy egzekucyjnej).

Na poparcie swojego stanowiska skarżąca przytoczyła tezę zawartą w wyroku NSA z dnia 4 kwietnia 2008 r., sygn. akt II GSK 3/08, w którym wskazano, że "czynność doręczenia pisma (w tym także decyzji administracyjnej) została uregulowana w rozdziale 8 pt.: "Doręczenia" Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 39-49 k.p.a.). Normy te z uwagi na ich ogólny cel stanowią w istocie gwarancje przestrzegania przez organ administracji publicznej zasady demokratycznego państwa prawnego. Regulacje te mają chronić obywatela przed nadużyciami ze strony administracji". Przywołano także pogląd zawarty w orzeczeniu WSA z dnia 18 marca 2008 r. (sygn. akt VI SA/Wa 106/08), gdzie stwierdzono, iż "czynności materialnotechniczne doręczenia uregulowane w k.p.a. są sformalizowane i to aż do granic kazuistyki unormowań, co jest nieodzowne z uwagi na konieczność ścisłego określenia faktów powodujących skutek prawny. Ścisłe przestrzeganie tych wymagań formalnych należy do obowiązków organu administracyjnego, albowiem od skuteczności doręczenia zależą w wielu przypadkach uprawnienia procesowe i materialnoprawne stron. Nie jest więc w żaden sposób dopuszczalne dokonywanie w toku postępowania administracyjnego jakiejkolwiek modyfikacji uregulowań prawnych w powyższym zakresie" Skarżąca zwróciła także uwagę na tezę zawartą w wyroku WSA w Krakowie z dnia 17 października 2007 r., sygn. akt II SA/Kr 531/06, w którym podkreślono, że "przepisy art. 39 i nst. k.p.a., regulujące kwestie doręczeń w postępowaniu administracyjnym, nie mają charakteru uznaniowego. Są to przepisy bezwzględnie obowiązujące, które nie pozostawiają organom administracji żadnego "luzu decyzyjnego".

Wobec powyższego skarżąca stwierdziła, iż "obowiązujące przepisy bazując na doręczaniu zawiadomienia jako czynności faktycznej rodzącej skutki prawne wyraźnie wskazują na konieczność istnienia w tym zakresie dwóch podmiotów oraz instytucji doręczenia".

W dalszych wywodach A S.A. podniosło, że wykonanie zajęcia nastąpiło poprzez przelew środków z jednego rachunku bankowego prowadzonego dla Urzędu Miasta K. na inny rachunek prowadzony dla tego urzędu, co wskazuje na błędne podstawy założenia przedstawionego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., iż wykonanie potwierdza fakt, że zawiadomienie dotarło do podmiotu uważającego się za dłużnika zajętej wierzytelności. Zdaniem strony skarżącej zawiadomienie nie mogło dotrzeć do podmiotu będącego dłużnikiem, gdyż w praktyce nie wyszło poza obręb Urzędu Miasta K., a przelew polegał na przekazaniu środków z jednego rachunku prowadzonego przez urząd na drugi.

Skarżąca zaznaczyła także, iż (wbrew twierdzeniom Kolegium) przelewu nie dokonano z rachunku bankowego Miasta K., ale z rachunku prowadzonego dla Urzędu Miasta K.. Zasadne jest zatem stwierdzenie, że Prezydent Miasta K. wskazał jako dłużnika zajętej wierzytelności nie Miasto K., lecz Urząd Miasta. Urząd Miasta bezpodstawnie uznał się za dłużnika zajętej wierzytelności nie będąc i nie mogąc nim być, wskutek czego zawiadomienie nie zostało skierowane (ani doręczone) dłużnikowi A S.A., a podmiot ten nie wykonał przedmiotowego zajęcia wskutek czego nie został zastosowany przewidziany prawem środek egzekucyjny.

W konkluzji strona skarżąca stwierdziła, że w niniejszej sprawie nie został spełniony wymóg dokonania zajęcia, tj. doręczenia zawiadomienia o zajęciu, a zatem naruszono art. 26 § 5 i art. 89 § 1 ustawy egzekucyjnej. Zdaniem skarżącej niedopuszczalne jest bowiem dokonywanie przez organ egzekucyjny zajęcia wierzytelności dłużnika wobec tegoż organu. Nawiązując do wyrażonego w zaskarżonym postanowieniu poglądu, że żaden przepis nie zabrania dokonywać organom egzekucyjnym czynności egzekucyjnych wewnątrz jednostek, w których funkcjonują A S.A. stwierdziła, że żeby takie czynności mogły mieć miejsce musiałby istnieć stosowny przepis wyłączający stosowanie instytucji doręczeń i dopuszczający możliwość dokonywania czynności prawnych z samym sobą.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. podtrzymało argumentację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

Przedmiotem skargi jest rozstrzygnięcie, którym Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. po ponownym rozpatrzeniu sprawy zakończonej postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...] oddalającym skargę Spółki na czynność egzekucyjną podjętą przez Prezydenta Miasta K. zawiadomieniem z dnia [...]r. nr [...] utrzymało w mocy postanowienie własne z dnia [...]r. nr [...].

Kontrola legalności zaskarżonego postanowienia wymaga zatem oceny zasadności skargi A S.A. – zobowiązanej w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie wystawionych przez Prezydenta Miasta K. tytułów wykonawczych z dnia 28 kwietnia 2010 r. oraz z dnia 20 maja 2010 r., dotyczących podatku od nieruchomości za 2010 r.

Wnosząc wspomnianą skargę (w oparciu o art. 54 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.), a więc korzystając z przysługującego zobowiązanej środka kwestionowania dokonywanych przez organ egzekucyjny czynności faktycznych podejmowanych w celu zrealizowania środka egzekucyjnego, A S.A. zakwestionowała prawidłowość (dokonanego zawiadomieniem z dnia 21 maja 2010 r.) zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną przysługującą A S.A. ,wynikającą z zawartej przez skarżącą Spółkę z Miastem K. umowy zamiany nieruchomości.

Kwestionując prawidłowość wskazanego zajęcia zobowiązana podniosła, że skierowano je do Urzędu Miasta K., podczas, gdy dłużnikiem zajętej wierzytelności jest Miasto K. (z którym strona zawarła wspomnianą umowę zamiany nieruchomości). Podkreślono jednocześnie, że Urząd Miasta K. nie posiada osobowości prawnej, nie może nabywać praw ani zaciągać zobowiązań, a zatem nie jest i nie noże stać dłużnikiem strony skarżącej.

Na mocy art. 67 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji podstawę zastosowania środków egzekucyjnych stanowi m.in. zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności. Zawiadomienie to winno zawierać m.in. oznaczenie dłużnika zajętej wierzytelności. (art. 67 § 1 pkt 2 wspomnianej ustawy), za którego ustawa egzekucyjna uznaje m.in. dłużnika zobowiązanego (art. 1 a ust 3 ustawy egzekucyjnej).

Zdaniem Sądu oznaczenie Urzędu Miasta K. jako dłużnika zajętej wierzytelności w niniejszej sprawie jest niewątpliwie nieprecyzyjne, jednakże uchybienie takie nie może stanowić przesłanki uwzględnienia skargi na omawianą czynność egzekucyjną. Podstawą zastosowania analizowanego środka egzekucyjnego jest bowiem skierowanie zajęcia do właściwego podmiotu.

Trudno zatem zasadnie twierdzić, że skierowanie go do urzędu stanowiącego (na mocy art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.) aparat pomocniczy gminy będący jednostką zapewniającą obsługę administracyjną, organizacyjną i techniczną, za pośrednictwem której realizowane są zadania gminy nie gwarantuje zajęcia wierzytelności u rzeczywistego dłużnika zobowiązanej, tj. gminy.

Nawiązując do wskazywanych przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., a także stronę skarżącą kwestii związanych z realizacją tego zajęcia odnotować warto, że na mocy znajdującej się w aktach sprawy umowy ramowej z dnia 24 czerwca 2010 r. o prowadzenie rachunków bankowych zawartej pomiędzy B S.A. a Miastem K. otwarto rachunki, których posiadaczem jest Urząd Miasta K.. Z akt sprawy wynika także, iż zajęta wierzytelność została przelana (polecenie przelewu z dnia 21 maja 2010 r.) z wyodrębnionego rachunku "wydatki budżetowe" na rachunek pomocniczy "egzekucja dochodów podatkowych", co wskazanej, iż przekazanie zajętej wierzytelności organowi egzekucyjnemu miało swój realny wymiar i związany z przepływem środków pieniężnych stanowiących wydatek budżetowy Miasta K. na rzecz przychodów gminy uzyskiwanych m.in. z podatków od nieruchomości.

Nie zasługują także na uwzględnienie podniesione w skierowanej do Sądu skardze zarzuty dotyczące wadliwości (nieskuteczności) doręczeń pism związanych z postępowaniem egzekucyjnym w obrębie jednego urzędu. Konstatacja ta pozwala pominąć rozważania dotyczące skuteczności zastrzeżeń związanych z czynnościami organów egzekucyjnych, których zobowiązana (tak jak uczyniono to w niniejszej sprawie) nie podniosła w skardze wniesionej na podstawie art. 54 ustawy egzekucyjnej.

Zauważyć trzeba, że w aktach sprawy znajduje się dokument, w którym potwierdzono, że zawiadomienie o zajęciu wpłynęło w dniu 21 maja 2010 r. do Wydziału Księgowo-Rachunkowego Urzędu Miasta K., a zatem możliwe jest zweryfikowanie obiegu tego dokumentu oraz ustalenie daty zastosowania omawianego środka egzekucyjnego. Trudno zatem twierdzić, iż w sytuacji, gdy organ egzekucyjny w niniejszej sprawie (tj. Prezydent Miasta K.) oraz dłużnik zajętej wierzytelności działają poprzez ten sam Urząd Miasta K. konieczne jest, aby wszelkie pisma w postępowaniu egzekucyjnym "opuszczały gmach urzędu" i były doręczane za pośrednictwem Poczty Polskiej S.A.

Zasadnie również wskazuje się w zaskarżonym postanowieniu, że żaden przepis prawa nie zakazuje dokonywać organom egzekucyjnym czynności egzekucyjnych wewnątrz jednostek, w ramach których funkcjonują. Takie czynności są przecież – jak słusznie zauważa Kolegium – istotą uregulowanych przez ustawodawcę w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 ze zm.) zajęć nadpłaty w podatku na poczet zaległości podatkowych.

Wykazana w przedstawionych powyżej rozważaniach Sądu legalność zaskarżonego postanowienia nakazuje oddalić skargę w oparciu o art. 151 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.).