Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 469/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-01-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 52 a
journal: Dz.U. 2012 poz 124
law: Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Jolanta Sikorska, Sędziowie sędzia NSA Tadeusz Kuczyński, sędzia WSA Alojzy Wyszkowski (spr.), Protokolant Z-ca Kierownika Sekretariatu Agnieszka Figura, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 20 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za wprowadzanie do obrotu środków zastępczych oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia [...] maja 2015 r., nr [...], którą po rozpatrzeniu odwołania D. K. (dalej: skarżący) utrzymano w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ś. z dnia [...] marca 2015 r., nr [...], znak: [...] w sprawie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 20.000 zł za wprowadzanie do obrotu środków zastępczych.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podano, że w dniu 18 lutego 2014 r. policjanci Komendy Powiatowej Policji w Ś. w miejscowości K. zatrzymali do kontroli pojazd, w którym znajdował się D. K., G. K. i M. S. Z zatrzymanego pojazdu wydobywała się silna woń marihuany zatrzymani mężczyźni zostali przeszukani. Przy M. S. znaleziono susz roślinny koloru zielonego, przy G. K. również susz roślinny koloru zielonego, natomiast przy D. K. susz roślinny koloru zielonego oraz proszek koloru białego. Skarżący podczas przesłuchania w dniu 19 lutego 2014 r. w Komendzie Powiatowej Policji zeznał, że marihuana oraz "dopalacze" są jego własnością, kupił je w [...], natomiast środki zastępcze przez Internet. Przedmiotowe produkty zostały przekazane do Laboratorium Kryminalistycznego Komendy Wojewódzkiej Policji we W. W wyniku badań (Opinia NR [...] z dnia [...] listopada 2014 r.) ustalono, że zabezpieczone u skarżącego saszetki z proszkiem zawierały UR-144, 3-MMC, MXE, AM-2201, które nie znajdują się w wykazie środków odurzających lub substancji psychotropowych stanowiących załączniki do ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 29 lipca 2005 r., ale spełniają definicję środków zastępczych, tym samym "należą do związków chemicznych potocznie zwanych "dopalaczami".

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ś. w dniu 23 grudnia 2014 r. (PPIS) wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie nałożenia kary pieniężnej skarżącemu za czyn popełniony zgodnie z art. 52a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2012 r., poz. 124 ze zm., zwanej dalej u.p.n.).

Podstawą wszczęcia postępowania było przekazanie w dniu 16 grudnia 2014r. pismem z dnia 12 grudnia 2014r. kopii materiałów wraz z dowodami rzeczowymi w sprawie skarżącego w celu podjęcia stosownych działań zgodnie z kompetencjami przez Zastępcę Naczelnika Prewencji Komendy Powiatowej Policji w Ś.

Skarżący przesłuchiwany w charakterze strony w dniu 9 lutego 2015 r. zeznał: "Byłem z M. S. i G. K. Odurzaliśmy się marihuaną." Na pytanie w jaki sposób stał się posiadaczem środków zastępczych, które zostały ujawnione przez funkcjonariuszy KP zeznał, iż zamawiał je z Internetu na stronie internetowej [...] [...]. Skarżący w odpowiedzi na pytanie czy udostępniał odpłatnie lub nieodpłatnie "dopalacze" M. S. i G. K. lub innym osobom odpowiedział: :Będąc w K. udostępniłem nieodpłatnie- poczęstowałem "dopalaczami" M. S. i G. K. aby się wspólnie z nimi odurzyć i jeszcze innym razem dwa dni później nieodpłatnie poczęstowałem "dopalaczem" G. K. w naszym mieszkaniu."

PPIS w dniu 9 lutego 2015 r. przesłuchał również G. K., który zeznał, iż w dniu 18 lutego 2014 r. wraz z M. S. i D. K. pojechali samochodem do K. i zażywali :dopalacze". Na pytanie czy skarżący udostępniał odpłatnie lub nieodpłatnie "dopalacze" odpowiedział: "Odpłatnie nie. Razem zażywaliśmy "dopalacz" w postaci proszku, który udostępnił nieodpłatnie nam D. K. "Dopalacz" został wymieszany z marihuaną było to nad zalewem w K. w dniu 18 lutego 2014r. Paliliśmy z jednej lufki." Tego samego dnia przesłuchany został również M. S., który zeznał, że w dniu 18 lutego 2014r. jednorazowo poczęstował się "dopalaczami" z ciekawości żeby dowiedzieć się jakie mają działanie. Mieszankę narkotyku z dopalaczem paliliśmy wspólnie z lufki. "Dopalacz" należał do D. K.

Mając powyższe na uwadze PPIS decyzją z dnia [...] marca 2015 r., nr [...] wymierzył skarżącemu karę pieniężną w wysokości 20.000 zł za wprowadzanie do obrotu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej środków zastępczych w postaci następujących produktów: proszek koloru białego zawierający UR-144 w woreczku z zapięciem strunowym, proszek koloru białego zawierający 3-MMC w woreczku z zapięciem strunowym, proszek koloru białego zawierający MXE w opakowaniu koloru srebrnego z zapięciem strunowym, proszek koloru białego zawierający AM-2201 w opakowaniu koloru srebrnego z zapięciem strunowym. Decyzji w punkcie drugim nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

Od decyzji tej odwołanie wniósł skarżący, zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że strona wprowadzała do obrotu środki zastępcze.

Po rozpatrzeniu odwołania D. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, wyjaśniając że zgodnie z art. 4 ust 34 u.p.n. wprowadzanie do obrotu oznacza udostępnienie osobom trzecim, odpłatnie lub nieodpłatnie, środków odurzających, substancji psychotropowych, prekursorów lub środków zastępczych. Definicja ta, w zw. z art. 52a ust. 1 u.p.n., obejmuje zatem każdą postać udostępniania środków zastępczych innej osobie - niezależnie zatem od tego czy odbiorca tych środków jest ich konsumentem czy też wyłącznie pośrednikiem w drodze do konsumenta; niezależnie również od tego czy chodzi o pierwotne udostępnianie produktu innym osobom, czy też o następcze (wtórne) jego udostępnianie.

Przywołane przez stronę pojęcia "udzielania innej osobie" lub "uczestniczenia w obrocie" nie są określone w "słowniczku" wyrażeń ustawowych określonym w art. 4 u.p.n. Pojęcia te zostały bliżej sprecyzowane wyłącznie w orzecznictwie sądów karnych. Wynika to z faktu, iż przepisy karne u.p.n. (art. 56 ust 1 i art. 58 ust. 1) posługują się równolegle pojęciami "wprowadzania do obrotu", jak i "udzielania innej osobie" lub "uczestniczenia w obrocie". Ponownie jednak należy zaznaczyć, że sama definicja wprowadzania do obrotu - zawarta w art. 4 pkt 34 u.p.n.- swoim zakresem obejmuje każdą postać udostępniania osobom trzecim środków zakazanych ustawą o przeciwdziałaniu narkomani. Oznacza to, że potrzeba zawężania tej definicji pojawiła się wyłącznie z przywołanego wyżej względu, iż przepisy karne u.p.n. wyróżniają dodatkowo czynności "uczestniczenia w obrocie" oraz "udzielania innej osobie".

Dalej organ podał, że art. 52a u.p.n., konstruuje osobną od przestępstw kategorię czynu zabronionego, jaką jest "wprowadzanie do obrotu środka zastępczego". Ten czyn zabroniony jest deliktem administracyjnym, do którego nie mają zastosowania reguły prawa karnego (zob. też uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 grudnia 2012 r. sygn. IV SA/Wr 544/12).

Wobec tego, że art. 52a u.p.n. nie przynależy do prawa karnego, do przepisu tego nie można odnosić wypracowanej w orzecznictwie sądów karnych wykładni art. 56 ust 1 i art. 58 ust. 1 u.p.n. Nie można także przenoszenia tej wykładni uzasadniać pokrewieństwem art. 52a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz art. 56 ust 1 i art. 58 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, ponieważ w omawianym przypadku pokrewieństwo takie nie występuje. Wskazać należy, że art. 52a u.p.n. sankcjonuje jednolite zachowania polegające na wprowadzaniu do obrotu (lub wytwarzaniu) środków zastępczych. Wobec rezygnacji ustawodawcy z wprowadzania w odniesieniu do środków zastępczych podkategorii zachowań w postaci "uczestniczenia w obrocie" oraz "udzielania innej osobie" uznać należy, że pojęcie wprowadzania do obrotu należy w tym przypadku rozumieć szeroko - to jest tak jak zostało ono zdefiniowane w art. 4 ust 34 u.p.n. Przyjęcie natomiast odmiennego wniosku równoznaczne byłoby z założeniem, że handel środkami zastępczymi jest zupełnie legalny, o ile tylko mamy do czynienia z obrotem wtórnym lub udostępnianiem środka zastępczego bezpośrednio samemu konsumentowi. Wniosek taki byłby jednak zupełnie sprzeczny z ratio legis art. 44 b i art. 52a u.p.n.

Z tych też względów w ocenie Organu II instancji na gruncie środków zastępczych pojęcie wprowadzania do obrotu należy rozumieć tak, jak zostało ono dosłownie zdefiniowane w art. 4 ust 34 u.p.n., czyli jako każdą postać udostępnienia osobom trzecim, odpłatnie lub nieodpłatnie środków zastępczych. W taki też sposób definicja ta została prawidłowo zinterpretowana przez organ I instancji.

Organ odwoławczy odnosząc się do trafności ustaleń faktycznych stwierdził, że organ I instancji słusznie przyjął, iż strona wprowadzała do obrotu środki zastępcze, co znajduje potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym.

Skarżący podczas przesłuchania przeprowadzonego przez PPIS w dniu 9 lutego 2015 r. zeznał: "Będąc w K. udostępniłem nieodpłatnie- poczęstowałem "dopalaczami" M. S. i G. K. aby się wspólnie z nimi odurzyć i jeszcze innym razem dwa dni później nieodpłatnie poczęstowałem "dopalaczem" G. K. w naszym mieszkaniu. Ponadto G. K. oraz M. S. podczas przesłuchania dnia 9 lutego 2015 r. potwierdzili, iż skarżący poczęstował ich środkiem zastępczym. Na pytanie zadane przez PPIS czy skarżący udostępniał odpłatnie lub nieodpłatnie dopalacze M. S. odpowiedział: "Jednorazowo poczęstowałem się "dopalaczami" z ciekawości żeby dowiedzieć się jakie mają działanie. (...) W dniu 18 lutego 2014 r. "dopalacz" należał do D. K.". G. K. na powyższe pytanie odpowiedział " Odpłatnie nie. Razem zażywaliśmy "dopalacz" w postaci proszku, który udostępnił nieodpłatnie nam D. K.

Organ odwoławczy podał, że z zebranego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, iż wprowadzane przez stronę do obrotu substancje stanowiły środki zastępcze. Powyższe potwierdza opinia z dnia [...] listopada 2014 r., [...] z przeprowadzonych badań z zakresu chemii w Laboratorium Kryminalistycznym Komendy Wojewódzkiej Policji we W., z której wynika, iż w badanych proszkach stwierdzono UR-144, 3-MMC, MXE, AM-2201, które to należą do związków chemicznych potocznie zwanych "dopalaczami".

W tym stanie rzeczy uznać należy, że zarzut strony, iż organ I instancji nie ustalił czy w rzeczywistości strona wprowadzała do obrotu środki zastępcze jest niezasadny.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania, zarzucając

1. błąd w ustaleniach faktycznych organu polegający na uznaniu, że wprowadzała tzw. dopalacze do obrotu

2. naruszenie art. 4 ust. 34 u.p.n. poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że wprowadzenie środków do obrotu oznacza każde udostępnianie środków osobom trzecim, podczas gdy, gdyby ustawodawca chciałby penalizować udostępnianie środków osom trzecim, to by tak zostało to napisane w ustawie, tymczasem ustawodawca odwołał się do "obrotu", co wskazuje na penalizowanie wyłącznie profesjonalnego udostępniania środków konsumentom;

3. naruszenie art. 4 ust. 34 w zw. z art. 52a u.p.n. poprzez dokonanie niedopuszczalnej wykładni rozszerzającej i uznanie strony winnym popełnienia czynu, który nie jest zabroniony przez ustawę;

4. naruszenie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania mającego na celu rzetelne i prawidłowe ustalenie wszelkich okoliczności faktycznych,

5. art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 k.p.a. poprzez naruszenie przez organ obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dokładnego wyjaśnienia sprawy.

W uzasadnieniu skargi skarżący podał, że z zaskarżoną decyzją zgodzić się nie można, ponieważ. dopalacze zakupił w internecie, aby wspólnie z kolegami ich spróbować.

Wprowadzenie do obrotu musi natomiast polegać na przekazaniu odpłatnie, lub nie, drugiej osobie środków celem ich dalszej odsprzedaży lub dalszego przekazywania w innej formie. Wprowadzenie do obrotu stanowić ma kolejny etap po nielegalnym wytworzeniu, przetworzeniu czy przerobie środków odurzających, substancji psychotropowych lub słomy makowej. Należy przy tym zwrócić uwagę, iż osobą trzecią w rozumieniu art. 4 pkt 34 u.p.n. nie jest konsument, a zatem osoba nabywająca środki psychoaktywne w celu ich użycia. W ostatniej sytuacji, w której odbiorcą jest konsument, i następuje wprowadzenie do obrotu środków psychoaktywnych.

W dalszej części uzasadnienia skarżący przywołuje wyroki sądów administracyjnych, na potwierdzenie swojego stanowiska.

W odpowiedzi na skargę D. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2).

Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

W rozpatrywanej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Spór pomiędzy stronami dotyczy prawidłowości decyzji o wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 20.000 zł za wprowadzanie do obrotu środków zastępczych.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowią przepisy ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2012 r., poz. 124 ze zm., zwanej dalej u.p.n.)

Zgodnie z art. 52a ust. 1 u.p.n., kto wytwarza lub wprowadza do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środek zastępczy podlega karze pieniężnej w wysokości od 20.000 zł do 100.0000 zł. Przedmiotową karę pieniężną wymierza, w drodze decyzji, właściwy państwowy inspektor sanitarny. Decyzji tej nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności (art. 52a ust. 2). Ustalając wysokość kary pieniężnej właściwy inspektor sanitarny uwzględnia w szczególności ilość wytworzonego lub wprowadzonego do obrotu środka zastępczego (art. 52a ust. 3). Ustawodawca w art. 44b u.p.n. zakazuje wytwarzania i wprowadzania do obrotu środków zastępczych. "Środek zastępczy" jest to, zgodnie z definicją określoną w art. 4 pkt 27 u.p.n. substancja pochodzenia naturalnego lub syntetycznego używana zamiast środka odurzającego lub substancji psychotropowej lub w takich samych celach jak środek odurzający lub substancja psychotropowa, których wytwarzanie i wprowadzanie do obrotu nie jest regulowane na podstawie przepisów odrębnych. Natomiast "wprowadzanie do obrotu" to udostępnienie osobom trzecim, odpłatnie lub nieodpłatnie, środków odurzających, substancji psychotropowych, prekursorów lub środków zastępczych (art. 4 pkt 34 u.p.n.).

Wskazać należy, że przepisy art. 44b i 52a u.p.n. zostały dodane do ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii ustawą z dnia 8 października 2010 r. o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii oraz ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. Nr 213, poz. 1396) zmieniającą przedmiotowa ustawę z dniem 27 listopada 2010 r. Celem zmiany było przeciwdziałanie rozwojowi zjawiska wprowadzania do legalnego obrotu nowych substancji posiadających działanie psychoaktywne, nazywanych potocznie "dopalaczami". Ustawa wprowadziła w tym celu odpowiedzialność administracyjną uzupełniając pierwotną ustawę o cały nowy rozdział 6a. Ustawodawca uznał, że prócz obowiązujących regulacji penalizujących wprowadzanie do obrotu środków odurzających, substancji psychotropowych lub słomy makowej, w celu realizacji podstawowych założeń ustawy, należy wyodrębnić instytucję odpowiedzialności administracyjnej za wytwarzanie lub wprowadzanie do obrotu na terytorium Polski środków zastępczych, czyli substancji pochodzenia naturalnego lub syntetycznego używanych zamiast środka odurzającego lub substancji psychotropowej lub w takich samych celach jak środek odurzający lub substancja psychotropowa. Wprowadzenie do ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w art. 52a sankcji administracyjnej z tytułu wytwarzania lub wprowadzania do obrotu środka zastępczego miało na celu szybkie reagowanie na pojawiające się zagrożenia życia i zdrowia jednostki. Ponadto przepisy ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w art. 52a ust. 4 wskazują, że do kary, o której mowa w ust. 1 stosuje się odpowiednio przepisy działu III Ordynacji podatkowej, a organowi inspekcji sanitarnej przysługują uprawnienia organu podatkowego, a wyegzekwowana kara pieniężna stanowi dochód budżetu państwa.

Wskazać należy, że art. 52a u.p.n. funkcjonuje aktualnie obok wcześniejszych postanowień ustawy, przewidujących odpowiedzialność karną za wprowadzanie do obrotu środków odurzających, substancji psychotropowych lub słomy makowej lub uczestniczenie w takim obrocie. Ustawodawca odrębnie penalizuje udzielanie innej osobie środka odurzającego lub środków psychotropowych, określając w art. 58 ust. 1 u.p.n., że kto, wbrew przepisom ustawy, udziela innej osobie środka odurzającego lub substancji psychotropowej, ułatwia albo umożliwia ich użycie albo nakłania do użycia takiego środka lub substancji, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3. Podobnie w art. 59 u.p.n. przewiduje środki karne m.in. za udzielanie innej osobie środka odurzającego lub substancji psychotropowej w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej.

Uwzględniając powyższe rozważania stwierdzić należy, że w razie ustalenia, że wytworzono lub wprowadzono do obrotu na terytorium RP środek zastępczy określony w art. 4 pkt 27 u.p.n. organ inspekcji sanitarnej obowiązany jest nałożyć administracyjną karę pieniężną w wysokości uwzględniającej w szczególności ilość wytworzonego lub wprowadzonego do obrotu środka zastępczego (art. 52a ust. 3). Nie można zgodzić się z twierdzeniem strony skarżącej, że na gruncie postanowień art. 52a ust. 1-3 u.p.n. pojęcie "wprowadzania do obrotu" środków zastępczych, o którym mowa w art. 4 pkt 34 u.p.n. oznacza udostępnianie ich odpłatnie lub nieodpłatnie tylko osobom trzecim, które nie są konsumentami tych środków.

Zdaniem Sądu pojęcie "wprowadzania do obrotu" środków zastępczych, o którym mowa w art. 4 pkt 34 u.p.n. udostępnienie ich odpłatnie lub nieodpłatnie osobom trzecim zarówno niebędącymi ich konsumentami, jak i będącymi ich konsumentami tj. nabywającymi je w celu własnego spożycia. Ustawodawca w art. 52a ust. 1-3 u.p.n. wyraźnie wskazuje, że odpowiedzialności administracyjnej podlega, kto wprowadza do obrotu środek zastępczy (tzw. "dopalacz"). Organ inspekcji sanitarnej prowadząc postępowanie w celu wymierzenia kary pieniężnej, ustala i ocenia, czy doszło do "wprowadzenia do obrotu", czyli do udostępnienia w jakiejkolwiek formie i jakimkolwiek celu, osobie trzeciej odpłatnie lub nieodpłatnie, środka zastępczego.

Ocena, w ramach odpowiedzialności administracyjnej podmiotu, który wprowadza do obrotu środki zastępcze, w oparciu o reguły i zasady prawa karnego, jest nie do pogodzenia z ratio legis nowelizacji ustawy z 2010 r.. Niewątpliwie wykładnia postanowień art. 52a ust. 1-3 u.p.n. powinna uwzględniać cel wprowadzenia tej regulacji oraz jej miejsce w systematyce ustawy, a także związek normatywny z postanowieniami art. 44b i 44c u.p.n.. W konsekwencji w procesie ustalania treści normatywnej art. 52a u.p.n., nie powinno się odwoływać do poglądów doktryny i judykatury ukształtowanych na gruncie przepisów karnych zawartych w rozdziale 7 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, a zwłaszcza tych ukształtowanych przed wejściem w życie noweli ustawy z dnia 8 października 2010 r., ponieważ ugruntowały się one na tle innego reżimu normatywnego, penalizującego wprowadzanie do obrotu środków odurzających, substancji psychotropowych lub słomy makowej, czyli narkotyków.

Z tej racji nie ma także zastosowania zasada interpretacyjna wykluczająca na gruncie jednego aktu prawnego nadawanie takim samym wyrażeniom odmiennego znaczenia. W przekonaniu składu orzekającego wyraźne rozdzielenie przez ustawodawcę części karnej ustawy regulującej zagadnienia związane z popełnianiem przestępstw (z wyłączeniem regulacji odnoszących się do środków zastępczych) od części odnoszącej się do kary administracyjnej, dotyczącej środków zastępczych pozwala na zastosowanie systemowej wykładni dopuszczającej nadanie wyrażeniu "wprowadzanie do obrotu" odmiennego znaczenia, w przypadku stosowania kary administracyjnej, a innego znaczenia, w przypadku stosowania przepisów karnych.

Skład orzekający w przedmiotowej sprawie w pełni podziela pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 czerwca 2015 r., sygn. akt II OSK 2684/13, a także w wyroku z dnia 8 lipca 2015 r. w sprawie II OSK 2965/13 (dostępne na stronie http://orzeczenia.ms.gov.pl.) i wyroku z dnia 9 września 2015 r., sygn. akt II OSK 77/14.

W ocenie Sądu organy inspekcji sanitarnej orzekające w niniejszej sprawie dokonały prawidłowej wykładni przepisu art. 52a ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 34 u.p.n., uznając, że strona skarżąca wprowadzała do obrotu środki zastępcze i z tego tytułu wymierzyły jej karę pieniężną w wysokości 20.000 zł.

Reasumując, wskazać należy, że zaskarżona w sprawie decyzja została wydana w zgodzie z obowiązującym prawem, po zgromadzeniu przewidzianych prawem dowodów, a jej uzasadnienie spełnia wymogi przewidziane w art. 107 § 3 k.p.a.

Z powyższych względów, uznając zarzuty skargi za nieuzasadnione i nie stwierdzając naruszenia prawa mającego wpływ na wynik sprawy, Sąd oddalił skargę w całości na podstawie art. 151 p.p.s.a.