Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 338/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-05-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono decyzję organu II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 41 ust. 1, 2, 8, 9, art. 41a ust. 1 i 4
journal: Dz.U. 2021 poz 779
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach - t.j.

SENTENCJA

II SA/Kr 338/22 [pic] WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 maja 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Niedźwiedź (spr.) Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 maja 2022 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 10 grudnia 2021 r. sygn. SKO.Oś/4170/321/2021 w przedmiocie odmowy zezwolenia na przetwarzanie odpadów I. uchyla zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. zasądza od Samorządowego kolegium Odwoławczego na rzecz A. sp. z o.o. w [...] 697 złotych (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją Starosty [...] z dnia 3 sierpnia 2021 r. znak [...] orzeczono o odmowie wydania zezwolenia na przetwarzanie odpadów, polegającego na odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami, na działce nr [...], zlokalizowanej w K. , przez Firma A [...], ul. [...],

[...]. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że Małopolski Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska, postanowieniem z dnia 24.06.2021 r., znak [...], negatywnie zaopiniował spełnienie wymagań określonych w przepisach ochrony środowiska przez Firma A , ul. [...], [...], w związku z przedsięwzięciem w zakresie przetwarzania odpadów w K. na nieruchomości oznaczonej nr ew. [...], obręb K.. Zgodnie z art. 41a ust. 4 ustawy o odpadach, w przypadku postanowienia wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska negatywnie opiniującego spełnienie wymagań określonych w przepisach ochrony środowiska właściwy organ odmawia wydania zezwolenia na zbieranie odpadów, zezwolenia na przetwarzanie odpadów lub pozwolenia na wytwarzanie odpadów uwzględniającego zbieranie lub przetwarzanie odpadów.

Od powyższej decyzji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego złożyła Firma A sp. z o.o.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 10 grudnia 2021 r. sygn. [...] orzekło o utrzymaniu decyzji Starosty [...] w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji streścił przebieg postępowania w sprawie. W dalszej części uzasadnienia wskazano, że podstawę materialnoprawną badanej decyzji stanowi art. 41 a ust. 1 oraz ust. 3 i 4 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach. Zgodnie z powołanym przepisem zezwolenie na zbieranie odpadów, zezwolenie na przetwarzanie odpadów oraz pozwolenie na wytwarzanie odpadów uwzględniające zbieranie lub przetwarzanie odpadów są wydawane po przeprowadzeniu przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, z udziałem przedstawiciela właściwego organu, kontroli instalacji lub jej części, obiektu budowlanego lub jego części lub miejsc magazynowania odpadów, w których ma być prowadzone przetwarzanie odpadów lub zbieranie odpadów, w zakresie spełniania wymagań określonych w przepisach ochrony środowiska. Po przeprowadzeniu kontroli wojewódzki inspektor ochrony środowiska niezwłocznie wydaje postanowienie w przedmiocie spełnienia wymagań określonych w przepisach ochrony środowiska. Na postanowienie nie służy zażalenie. W przypadku postanowienia wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska negatywnie opiniującego spełnienie wymagań określonych w przepisach ochrony środowiska właściwy organ odmawia wydania zezwolenia na zbieranie odpadów, zezwolenia na przetwarzanie odpadów lub pozwolenia na wytwarzanie odpadów uwzględniającego zbieranie lub przetwarzanie odpadów. Właściwy organ, mimo postanowienia wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska negatywnie opiniującego, spełnienie wymagań określonych w przepisach ochrony środowiska, może wydać zezwolenie na zbieranie odpadów, zezwolenie na przetwarzanie odpadów lub pozwolenie na wytwarzanie odpadów uwzględniające zbieranie lub przetwarzanie odpadów, jeżeli stwierdzi, że niespełnienie wymagań określonych w przepisach ochrony środowiska nie spowoduje powstania zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi lub dla środowiska. Organ II instancji wskazał, że z poczynionych przez WIOŚ ustaleń wynika, że na działkę nr [...] w K. od 2016 r były zwożone materiały, które nie utraciły statusu odpadów. W myśl art.41 ustawy przetworzenie w/w odpadów wymagało zaś uzyskania zezwolenia. Wobec powyższych ustaleń należało w ocenie organu II instancji uznać, iż zasadnie MWIOŚ zaopiniował negatywnie spełnienie wymagań określonych w przepisach ochrony środowiska w związku z przedsięwzięciem w zakresie przetwarzania odpadów w K. na nieruchomości oznaczonej nr ew. [...] obręb K.. Skoro zaś z akt sprawy wynika, że kontrola Spółki zakończyła się wydaniem przez MWIOŚ postanowienia negatywnie opiniującego spełnienie przez kontrolowaną Spółkę wymagań określonych w przepisach ochrony środowiska, tym samym wydanie tego negatywnego postanowienia obliguje właściwy organ do odmowy wydania decyzji w przedmiocie zezwolenia na przetwarzanie odpadów. Tym samym należało uznać, iż zaskarżona decyzja jest prawidłowa.

Na powyższą decyzję skargę złożyła Firma A reprezentowana przez pełnomocnika radcę prawnego S. P.. Skarżąca zarzuciła:

1) naruszenie art. 7 oraz art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez przyjęcie niezgodnie ze stanem faktycznym, że przedsięwzięcie zostało wykonane na działce, pomimo tego, że docelowy efekt odzysku odpadów poprzez ukształtowanie terenu ma dopiero zostać osiągnięty i rzędna działek ma zostać dopiero wyrównana,

2) naruszenie art. 41a ust. 4 ustawy o odpadach, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że organ I instancji przyjął, że przedsięwzięcie w zakresie przetwarzania odpadów zostało już zrealizowane na działce ew. 1/ 2 w Kluczach - co nie jest zgodne z rzeczywistym stanem faktycznym, gdyż założeniem wnioskodawcy jest doprowadzenie do wyrównania rzędnych działek - co dopiero ma nastąpić po ewentualnym uzyskaniu zgody w ramach postępowania przed Starostą O. Dlatego też Skarżąca wskazuje, że organ odwoławczy nie ustalił błędów w ustaleniach faktycznych zarówno Starosty jak i MWIOŚ. Przyjęcie niezgodnych ze stanem faktycznym ustaleń spowodowało negatywne zaopiniowanie przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska wymagań określonych w przepisach ochrony środowiska, w szczególności w ustawie z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach. W tym miejscu skarżący wskazuje, że faktycznie odpady w postaci gleby i ziemi - w tym kamieni, oznaczone kodem 17 05 04 oraz odpady betonu i gruzu betonowego z rozbiórek i remontów, oznaczone kodem 17 01 01, zostały zgromadzone przez niego, jako materiał służący do celów koniecznego, zgodnego z zatwierdzonym decyzją Starosty [...], podniesienia rzędnej terenu. Należy również nadmienić, że projektant, który zaprojektował dla Skarżącej realizowane na działce o numerze [...] zamierzenie inwestycyjne wydał stosowną informację, umożliwiająca stosowanie gruzu budowlanego oraz gleby i ziemi jako materiału do realizacji robót ziemnych na tej budowie. Co istotne - Skarżąca nie dokonała na chwilę obecną (ani na datę wydania zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji) przetworzenia wskazanych odpadów w celu ich wykorzystania do utwardzenia powierzchni terenu. Dokonanie bowiem zakończonego procesu odzysku tych odpadów skutkowałoby przygotowaniem podłoża do realizacji zamierzenia inwestycyjnego objętego decyzją Starosty [...] udzielającą pozwolenia na budowę. Aby utwardzenie terenu miało miejsce, musiałaby zostać osiągnięta docelowa rzędna projektowa wynikająca z zatwierdzonego projektu budowalnego. W sytuacji tej organ ochrony środowiska w sposób błędny ocenił zgromadzenie na terenie działki [...] odpadów gleby i ziemi oraz gruzu betonowego jako przetwarzanie odpadów. Zgodnie z brzmieniem przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, zebranie tych odpadów było zbieraniem odpadów, a nie ich przetwarzaniem. Skarżąca zbierała odpady w celu późniejszego ich wykorzystania do wykonania utwardzenia działki przez realizację inwestycji budowlanej. Co więcej, Skarżąca zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym musi jeszcze podnieść rzędną terenu działki z tego też powodu wystąpiła do Starosty [...] w O. o wydanie decyzji zezwalającej na przetwarzanie odpadów poza instalacjami i urządzeniami, w trybie określonym przepisami art. 42 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, z zastosowaniem metod przetwarzania zgodnych z przepisami Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 11 maja 2015 r. w sprawie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami (Dz. U. z 2015 r., poz. 796). Zauważyć należy, że wydanie przez organ ochrony środowiska negatywnej opinii dla przedsięwzięcia polegającego na przetwarzaniu odpadów poza instalacjami i urządzeniami zaważyło na nieuprawnionej odmowie zezwolenia na to przetwarzanie przez Starostę [...] Skarżąca wskazuje jednocześnie, że docelowa, projektowana rzędna terenu nie została jeszcze osiągnięta, zatem występuje konieczność wykonania (dokończenia) nasypu, co jest nie bez znaczenia dla przedmiotowej sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyniku przeprowadzonej kontroli zgodności skarżonej decyzji administracyjnej z prawem stwierdza, co następuje:

Na mocy art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych). Istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się zatem do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Kontrola ta powinna zawsze przebiegać na trzech płaszczyznach:

1) oceny zgodności rozstrzygnięcia (decyzji lub innego aktu) lub działania z prawem materialnym,

2) dochowania wymaganej prawem procedury,

3) respektowania reguł kompetencji.

Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.) stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Stosownie do art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach prowadzenie zbierania odpadów i prowadzenie przetwarzania odpadów wymaga uzyskania zezwolenia. Zgodnie z art. 41 ust. 2 tej ustawy zezwolenie na zbieranie odpadów i zezwolenie na przetwarzanie odpadów wydaje, w drodze decyzji, organ właściwy odpowiednio ze względu na miejsce zbierania lub przetwarzania odpadów. W myśl art. 41 ust. 8 i 9 ustawy o odpadach do wydania zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące zezwolenia na zbieranie odpadów oraz zezwolenia na przetwarzanie odpadów. Ilekroć w ustawie jest mowa o zezwoleniu na zbieranie odpadów lub zezwoleniu na przetwarzanie odpadów rozumie się przez to również zezwolenie na zbieranie i przetwarzanie odpadów.

Stosownie do art. 41a ust. 1 ustawy o odpadach zezwolenie na zbieranie odpadów, zezwolenie na przetwarzanie odpadów oraz pozwolenie na wytwarzanie odpadów uwzględniające zbieranie lub przetwarzanie odpadów są wydawane po przeprowadzeniu przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, z udziałem przedstawiciela właściwego organu, kontroli instalacji lub jej części, obiektu budowlanego lub jego części lub miejsc magazynowania odpadów, w których ma być prowadzone przetwarzanie odpadów lub zbieranie odpadów, w zakresie spełniania wymagań określonych w przepisach ochrony środowiska. Z kolei art. 41a ust. 4 ustawy o odpadach stanowi w przypadku postanowienia wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska negatywnie opiniującego spełnienie wymagań określonych w przepisach ochrony środowiska właściwy organ odmawia wydania zezwolenia na zbieranie odpadów, zezwolenia na przetwarzanie odpadów lub pozwolenia na wytwarzanie odpadów uwzględniającego zbieranie lub przetwarzanie odpadów. Zgodnie z brzmieniem w/w przepisu obowiązującym od dnia 23 września 2021 r. (zatem w dacie wydania decyzji organu II instancji) właściwy organ, mimo postanowienia wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska negatywnie opiniującego spełnienie wymagań określonych w przepisach ochrony środowiska, może wydać zezwolenie na zbieranie odpadów, zezwolenie na przetwarzanie odpadów lub pozwolenie na wytwarzanie odpadów uwzględniające zbieranie lub przetwarzanie odpadów, jeżeli stwierdzi, że niespełnienie wymagań określonych w przepisach ochrony środowiska nie spowoduje powstania zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi lub dla środowiska.

W kontekście sądowej kontroli skarżonej decyzji istotne jest to, że brzmienie art. 41a ust. 4 ustawy o odpadach uległo zmianie pomiędzy wydaniem decyzji organu I instancji i decyzji organu II instancji. Na dzień wydania decyzji organu I instancji art. 41a ust. 4 ustawy o odpadach brzmiał: "w przypadku postanowienia wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska negatywnie opiniującego spełnienie wymagań określonych w przepisach ochrony środowiska właściwy organ odmawia wydania zezwolenia na zbieranie odpadów, zezwolenia na przetwarzanie odpadów lub pozwolenia na wytwarzanie odpadów uwzględniającego zbieranie lub przetwarzanie odpadów". Na mocy art. 3 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, ustawy – Prawo ochrony środowiska oraz ustawy o odpadach (Dz.U. z 2021 r., poz. 1648), która weszła w życie 23 września 2021 r., do art. 41a ust. 4 dodano zdanie drugie, zgodnie z którym właściwy organ, mimo postanowienia wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska negatywnie opiniującego spełnienie wymagań określonych w przepisach ochrony środowiska, może wydać zezwolenie na zbieranie odpadów, zezwolenie na przetwarzanie odpadów lub pozwolenie na wytwarzanie odpadów uwzględniające zbieranie lub przetwarzanie odpadów, jeżeli stwierdzi, że niespełnienie wymagań określonych w przepisach ochrony środowiska nie spowoduje powstania zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi lub dla środowiska. W uzasadnieniu kontrolowanej decyzji prawidłowo powołano aktualne brzmienie art. 41a ust. 4 ustawy o odpadach w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania tej decyzji (po wejściu w życie zmiany), jednakże wyciągnięto wnioski będące zaprzeczeniem nowelizacji art. 41a ust. 4 ustawy o odpadach albowiem organ II instancji na s. 6 skarżonej decyzji konkluduje, że "skoro zaś z akt sprawy wynika, że kontrola spółki zakończyła się także wydaniem przez MWIOŚ postanowienia negatywnie opiniującego spełnienie przez kontrolowaną Spółkę wymagań określonych w przepisach ochrony środowiska tym samym wydanie tego negatywnego postanowienia obliguje właściwy organ do odmowy zmiany decyzji w przedmiocie zezwolenia na zbieranie odpadów. Tym samym należało uznać, iż zaskarżona decyzja jest prawidłowa". Tym samym treść uzasadnienia pozostaje w sprzeczności z powołanym przepisem prawa w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania skarżonej decyzji. W tym miejscu przypomnieć należy, że zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w wyroku z dnia 17 października 2012 r. (sygn. II GSK 1354/11) zasada bezpośredniego działania nowego prawa polega na tym, że nowe przepisy należy stosować do wszelkich stosunków prawnych i zdarzeń, które powstaną po ich wejściu w życie, jak również tych, które powstały wcześniej, ale nadal - pod ich rządami - trwają. Stosowanie nowego prawa do stosunków prawnych i zdarzeń, które zostały w pełni ukształtowane w trakcie obowiązywania poprzedniej regulacji, jest zaś możliwe jedynie wtedy, gdy ustawodawca wprowadził stosowne przepisy przejściowe, czego nie uczynił odnośnie do przedmiotowej regulacji. Mając na uwadze okoliczność, że istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie sprawy, organ II instancji powinien był zwrócić uwagę na zmianę stanu prawnego pomiędzy wydaniem decyzji w I instancji, kiedy to przewidywano automatyczne skutki negatywnej opinii WIOŚ, a postępowaniem odwoławczym, w toku którego pojawiła się możliwość wydania zezwolenie na zbieranie odpadów, zezwolenie na przetwarzanie odpadów lub pozwolenie na wytwarzanie odpadów uwzględniające zbieranie lub przetwarzanie odpadów, pomimo negatywnej opinii WIOŚ, jeżeli organ stwierdzi, że niespełnienie wymagań określonych w przepisach ochrony środowiska nie spowoduje powstania zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzi lub dla środowiska. Ponieważ analiza w tym kierunku prowadzona byłaby po raz pierwszy przez organ II instancji w oparciu o nowe brzmienie przepisów, rolą tego organu – uwzględniając zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego – było powierzenie tej analizy organowi I instancji, a tym samym uchylenie decyzji tego organu celem ponownego rozpatrzenia. Dlatego na mocy niniejszego wyroku uchylona została uchylona nie tylko decyzja organu II instancji, ale także decyzja organu I instancji celem umożliwienia organowi I instancji uwzględnienia nowego brzmienia przepisów. Jak wynika z powyższego zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 41a ustawy o odpadach okazały się uzasadnione.

W dalszej części Sąd dokonał oceny prawidłowości ustaleń faktycznych poczynionych przez organy administracji publicznej w przedmiotowej sprawie, mając na względzie zarzuty skargi. Zasada prawdy obiektywnej, wyrażona w art. 7 k.p.a., skonkretyzowana w art. 77 § 1 k.p.a. wskazuje, iż organy administracji publicznej mają obowiązek podjąć wszelkie działania niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, zobowiązane są także w sposób wyczerpujący nie tylko zebrać, ale i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Działania podejmowane w ramach wskazanych wyżej obowiązków mają na celu dokonanie ustaleń, pozwalających na prawidłowe zastosowanie prawa materialnego. Oznacza to, że to normy prawa materialnego wskazują, jakie fakty mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, wyznaczają tym samym zakres postępowania dowodowego i zakres ustaleń faktycznych koniecznych dla załatwienia sprawy.

Dnia 16 marca 2020 r. pełnomocnik Firma A . wystąpił z wnioskiem o wydanie zezwolenia na przetwarzanie poza instalacją odpadów na działce [...] położonej w K. (k. 47-54 administracyjnych akt sprawy). W piśmie z dnia 11 maja 2020 r. organ wskazał, że mając na uwadze treść wniosku Spółka w istocie zamierza prowadzić odzysk odpadów polegający na utwardzeniu terenu (działka nr [...] w K. ) odpadami o rodzajach: odpady betonu oraz gruz betonowy z rozbiórek i remontów w ilości 500 Mg (kod odpadu 17 01 01) oraz gleba i ziemia, w tym kamienie w ilości 3500 Mg (kod odpadu 17 05 04) w celu budowy obiektów budowlanych planowanych do realizacji, dla których Wnioskodawca posiada decyzje zatwierdzające projekty budowlane i udzielające pozwolenia na budowę. Wobec powyższego organ wezwał do przedłożenia dodatkowych dokumentów, m.in. o załączenie uwierzytelnionych kopii decyzji zatwierdzających projekty budowlane i udzielających pozwolenia na budowę tych obiektów celem potwierdzenia spełnienia warunku wynikającego z Lp. 10 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 11 maja 2015 r. w sprawie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami. W odpowiedzi na wezwanie Skarżący pismem z dnia 21 września 2020 r. poinformował organ, że przedsięwzięcie polegające na budowie stacji paliw jest przedsięwzięciem przyszłościowym i nie posiada jeszcze pozwolenia na budowę. Natomiast Spółka posiada pozwolenia na budowę budynku okręgowej stacjo kontroli pojazdów oraz budowę budynku sklepu z częściami do maszyn i sprzętu rolniczego (obie decyzje z 2013 r.) oraz budowę stacji LPG z budynkiem obsługi (decyzja o pozwoleniu na budowę z 2014 r.). Jednocześnie Skarżąca wyjaśnia, że według oświadczenia Autora zatwierdzonych projektów budowlanych ustanowiony kierownik budowy może za zgodą projektanta przyjąć na plac budowy w celu wykorzystania do wbudowania materiały z odzysku i utylizacji pod warunkiem, że ich zastosowanie nie pogorszy koniecznych parametrów technicznych, do których zostaną wbudowane (k. 667-69 administracyjnych akt sprawy). Z oświadczenia Autora projektu wynika, że dla powyższych inwestycji w nawiązaniu do rzędnych projektowych brakuje ok. 0, 50 m i dodatkowo ok. 1 m na powierzchni ok. 1000 m˛ w części północnej działki. W sumie w terenie inwestycji brakuje jeszcze ok. 3600 mł nasypu, co daje ok. 5760 Mg odpadów niezbędnych do zagospodarowania nasypu. Do brakującego nasypu można wykorzystać odpady gruzu budowlanego i betonu zmieszane z ziemią nieorganiczną, zagęszczoną i stabilizowaną cementem lub wapnem palonym, aby uzyskać potrzebne podłoże. Istotne elementy stanu faktycznego zostały także ustalone w związku z kontrolą przeprowadzoną przez [...] Wojewódzki Inspektorat Środowiska. Oględziny w terenie odbyły się w dniu [...] maja 2021 r. Ustalono wówczas, że rzędna terenu działki [...] różni się od działek sąsiadujących. Całość działki jest podniesiona, a najwyższym miejscu o ok. 1 m Widoczne jest zastosowanie odpadów w postaci gruzu w celu jej podniesienia. Prezes Spółki podczas oględzin wyjaśnił, że w 2016 r. na działce były stosowane odpady gruzu i ziemi innej inwestycji Spółki. W opinii WIOŚ z dnia 24 czerwca 2021 r. wskazano, że "w trakcie kontroli stwierdzono, że Strona poprzez złożenie wniosku chciała uregulować stan formalno-prawny przedsięwzięcia, które zostało zrealizowane już w 2019 r. Potwierdzeniem powyższego jest zastany podczas oględzin stan faktyczny. Działka nr ew. [...] jest podniesiona i widoczne jest zastosowanie gruzu betonowego. Ponadto wpisy w dzienniku budowy, które zostały przedłożone w trakcie kontroli potwierdzają, że uzupełniono nasyp ziemią i gruzem betonowym" (k. 105 administracyjnych akt sprawy). Dalej w opinii WIOŚ wskazano, że Strona nie posiada możliwości zastosowania odpadów w ilości wnioskowanej na przedmiotowym terenie, gdyż działka nr ew. [...] w K. była już bez uprzedniego zezwolenia wykorzystana do zastosowania znacznej ilości odpadów, dlatego w tym stanie faktycznym uznano, że brak jest możliwości wydania zezwolenia. Ustalenia te stały się następnie podstawą wydania decyzji organu I, jak i II instancji.

W ocenie Sądu stan faktyczny w przedmiotowej sprawie nie został prawidłowo ustalony albowiem organy administracji publicznej nie wyjaśniły okoliczności mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Po pierwsze, wprawdzie poza sporem pozostaje, że nasyp był uzupełniany i nie kwestionuje tego Skarżąca, jednak organy nie ustaliły, w jakiej ilości nawieziono odpady ok. 2016 r. i dlaczego wyklucza ona wystąpienie o zezwolenie na odzysk kolejnej "partii" odpadów. Jest to okoliczność istotna, skoro za WIOŚ organ I instancji okoliczność tę wskazuje jako wykluczającą wydanie bieżącego pozwolenia. Po drugie, z akt sprawy wynika (k. 66 administracyjnych akt sprawy, stanowisko projektanta), że w istocie prace zmierzające do podwyższenia rzędnej nasypu były prowadzone, ale nadal dla realizacji zamierzenia inwestycyjnego zachodzi konieczność zużycia ok. 5760 Mg odpadów. Konieczne jest w ocenie Sądu ustalenie na jaką datę to oświadczenie zostało złożone i czy pozostaje w bezpośrednim związku z wnioskiem Spółki z dnia 16 marca 2020 r. Po trzecie, w uzasadnieniu decyzji organ powinien wskazać dlaczego Strona nie może ubiegać się o zezwolenie na odzysk odpadów w celu uzupełnienia nasypu w zakresie, w jakim nie zostało to wykonane uprzednio. Innymi słowy, chodzi o wyjaśnienie dlaczego działanie bez wymaganego zezwolenia na przetwarzanie odpadów (o ile miało miejsce) wyklucza uzyskanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów poza zakresem działania bez zezwolenia. Po czwarte, organ nie wyjaśnił, czy odpady na działce [...] zostały w istocie poddane zostały procesom przetwarzania bez zezwolenia (a konkretnie odzysku – por. art. 3 pkt 21 w zw. z pkt 14 ustawy o odpadach), w jakiej ilości i w jakim czasie oraz jaki ma to wpływ na możliwość uzyskania zezwolenia na przetwarzanie odpadów w celu umożliwienia przygotowania nasypu zgodnie z posiadanymi i zatwierdzonymi projektami budowlanymi. W ocenie tut. Sądu ustaleń stanu faktycznego należy dokonać w trakcie oględzin terenu utrwalonych w protokole wraz z dokumentacją fotograficzną pozwalającą rozdzielić dwa stany faktyczne –stan faktyczny odnoszący się do okresu sprzed wystąpienia z wnioskiem, który w ocenie organów był przetworzeniem odpadów bez zezwolenia oraz stan faktyczny istniejący w dacie złożenia wniosku z dnia 16 marca 2020 r. relewantny z punktu widzenia przepisów ustawy o odpadach, w szczególności art. 41 i 41a tej ustawy.

Tym samym zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania t.j. art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Ponownie rozpatrując sprawę organy administracji publicznej dokonają prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, z uwzględnieniem okoliczności wskazanych powyżej oraz uwzględnią aktualne brzmienie art. 41a ust. 4 ustawy o odpadach, przeprowadzając wskazaną tam ocenę. Powyższe ustalenia powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydawanych przez organy rozstrzygnięć zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a.

Mając na uwadze stwierdzone naruszenia prawa materialnego i procesowego Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. postanowił o uchyleniu skarżonej decyzji, jak również poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

O zwrocie kosztów postępowania, obejmujących kwotę uiszczonego wpisu od skargi (200 zł), koszt zastępstwa radcy prawnego (480 zł) oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa (17 zł), Sąd orzekł w punkcie II sentencji wyroku, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.