Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1766/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung, Sędziowie WSA Danuta Kania, Sławomir Antoniuk (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Wiechowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...].


UZASADNIENIE

Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] na podstawie art. 127 § 2, art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 268a Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z pkt 1 ppkt 1 lit. "i" upoważnienia Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 sierpnia 2011 r. (Dz. Urz. MON Nr 17, poz. 256) po rozpatrzeniu odwołania J. M. z dnia [...] stycznia 2014 r. od decyzji Szefa Sztabu Generalnego WP z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...], dotyczącej ustalenia oficerowi uposażenia zasadniczego w stawce przewidzianej dla grupy uposażenia [...] na stanowisku służbowym [...] w Dowództwie [...], zajmowanym na podstawie rozkazu personalnego Dowódcy Wojsk Lądowych nr [...] (punkt [...]) z dnia [...] czerwca 2004 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że decyzją z dnia [...] kwietnia

2012 r. nr [...] Minister Obrony Narodowej stwierdził nieważność rozkazu personalnego Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...] (pkt [...]) w sprawie wyznaczenia oficera na stanowisko służbowe [...] w Dowództwie [...], w części zaszeregowania tego stanowiska do grupy uposażenia [...].

Następnie Dowódca Wojsk Lądowych, działając z urzędu, decyzją

z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] ustalił oficerowi uposażenie zasadnicze w stawce przewidzianej dla grupy uposażenia [...], na stanowisku służbowym [...] w Dowództwie [...] zajmowanym na podstawie rozkazu personalnego Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] (pkt [...]).

W dniu [...] listopada 2013 r. do Szefa Sztabu Generalnego WP wpłynęło pismo Dowódcy Jednostki Wojskowej z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] (nr wych. [...]) wraz z aktami sprawy J. M., dotyczącej zgłoszonego przez oficera

w piśmie z dnia [...] sierpnia 2012 r. roszczenia o ustalenie i wypłatę różnicy

w uposażeniu, powstałej wskutek "prawidłowego ustalenia grup uposażenia na zajmowanym stanowisku, a uposażeniem wypłaconym na podstawie grup uposażenia określonych w decyzjach, w stosunku do których Minister Obrony Narodowej stwierdził nieważność za okres pozostawania na stanowisku służbowym [...] w Dowództwie [...].

Dalej organ podał, że konieczne było zbadanie, czy decyzja Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] nie jest obciążona wadami wymienionymi

w art. 156 § 1 k.p.a. i Szef Sztabu Generalnego WP wszczął z urzędu postępowanie

w przedmiocie stwierdzenia nieważności wymienionej decyzji.

Następnie Szef Sztabu Generalnego WP decyzją z dnia

[...] grudnia 2013 r. nr [...] stwierdził nieważność decyzji Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...].

Od decyzji oficer wniósł odwołanie, w którym zarzucił organowi rażące naruszenie prawa oraz zasad postępowania administracyjnego, nie precyzując jednak powyższych zarzutów.

Ponownie rozpoznając sprawę, organ II instancji w pełni podzielił stanowisko organu I instancji wskazując, iż wojskowe przepisy pragmatyczne nie przewidują możliwości określenia grupy uposażenia na stanowisku służbowym, w drodze decyzji administracyjnej odrębnej od decyzji w sprawie wyznaczenia żołnierza zawodowego na stanowisko służbowe.

Z treści art. 35 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych ( tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 593 ze zm.) wynika, że decyzja administracyjna rozstrzyga wyłącznie o wyznaczeniu żołnierza zawodowego na stanowisko służbowe przewidziane w etacie jednostki wojskowej

i w tym etacie zdefiniowaniem jego parametrów. Natomiast określenie parametrów stanowiska służbowego w decyzji w sprawie wyznaczenia żołnierza zawodowego na stanowisko służbowe nie jest elementem rozstrzygnięcia tej decyzji. Parametry stanowiska służbowego (w tym grupa uposażenia) są bowiem określone w etacie jednostki wojskowej.

Określenie grupy uposażenia na stanowisku służbowym nie stanowi odrębnej sprawy administracyjnej i następuje zgodnie z etatem jednostki wojskowej, w ramach postępowania w sprawie wyznaczenia żołnierza zawodowego na stanowisko służbowe. Brak jest możności zmiany w drodze decyzji administracyjnej, którekolwiek parametru stanowiska służbowego, a w szczególności grupy uposażenia. Oznaczałoby to bowiem niedopuszczalną ingerencję w etat jednostki wojskowej przy pomocy decyzji administracyjnej. Ewentualna zmiana grupy uposażenia na stanowisku służbowym jest możliwa w drodze dokonania zmiany w etacie jednostki wojskowej.

A zatem, w sytuacji niezgodnego z przepisami odrębnymi określenia w etacie jednostki wojskowej parametrów stanowiska służbowego powinien zostać zmieniony etat jednostki wojskowej, a dopiero następnie, możliwe byłoby wyznaczenie żołnierza zawodowego na nowe prawidłowo ukształtowane stanowisko służbowe.

Organ podkreślił, że nie może być wszczęte odrębne postępowanie administracyjne w sprawie określenia grupy uposażenia na stanowisku służbowym

i nie może być wydana w tym przedmiocie decyzja administracyjna.

Wobec powyższego decyzja Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia

[...] lipca 2012 r. nr [...] została wydana bez podstawy prawnej, a zatem jest obciążona kwalifikowaną wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., co uzasadnia wyeliminowanie jej z obrotu prawnego w drodze stwierdzenia nieważności.

Stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...] (pkt [...]) w sprawie wyznaczenia oficera na stanowisko służbowe [...] w Dowództwie [...], w części zaszeregowania tego stanowiska do grupy uposażenia [...] ze skutkiem ex tunc, w żadnym razie nie obligowało, ani nie dawało Dowódcy Wojsk Lądowych możliwości do ustalenia oficerowi decyzją administracyjną uposażenia zasadniczego w stawce przewidzianej dla grupy uposażenia [...] na wymienionym stanowisku służbowym.

W powstałej sytuacji wyżej wymieniony miał możliwość wysunięcia roszczenia odszkodowawczego na podstawie k.p.c.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w której skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji i zasądzenie kosztów.

W uzasadnieniu decyzji podał, iż z koncepcji przyjętej przez orzecznictwo sądów administracyjnych o dopuszczalności zaskarżenia decyzji w sprawie wyznaczenia na stanowisko służbowe w części dotyczącej określenia grupy uposażenia wywodzi możliwość określenia grupy uposażenia na stanowisku służbowym odrębną decyzją administracyjną.

W wyniku stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] czerwca 2002 r. nr [...] (pkt [...]) w sprawie wyznaczenia na stanowisko służbowe [...] w Dowództwie [...], w części dotyczącej zaszeregowania tego stanowiska do grupy uposażenia [...], decyzja ta została pozbawiona istotnego elementu, jakim jest określenie grupy uposażenia.

Zdaniem skarżącego w takiej sytuacji konieczne jest ustalenie uposażenia na wymienionym stanowisku służbowym w drodze wydania kolejnej decyzji administracyjnej.

Wskazał też, że etat jednostki wojskowej jest dokumentem o charakterze technicznym i nie stanowi podstawy do wyznaczenia żołnierza na stanowisko służbowe. Stwierdził nadto, że decyzja z dnia [...] grudnia 2013 r. została podpisana przez osobę nieposiadającą umocowania do tej czynności, jak również, że postanowienie wszczynające postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] wydano bez podstawy prawnej.

W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 października 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 491/14 oddalił skargę J. M. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...].

W wyniku rozpatrzenia skargi kasacyjnej J. M. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 2 sierpnia 2016 r. sygn. akt I OSK 498/15 uchylił ww. wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, co umknęło uwadze Sądu I instancji, że na skutek ostatecznej decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] stwierdzona została nieważność rozkazu personalnego Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] (punkt [...]) w sprawie wyznaczenia oficera na stanowisko służbowe [...] w Dowództwie [...], w części zaszeregowania tego stanowiska do grupy uposażenia [...]. Wobec skutku ex tunc, jaki wywarła decyzja nieważnościowa z dnia [...] kwietnia 2012 r., postępowanie w zakresie ustalenia grupy uposażenia skarżącego powróciło do początkowego stadium ustalenia przysługującego żołnierzowi uposażenia. Oznacza to, że mylne jest stanowisko organów, zaakceptowane przez Sąd I instancji, że w rozpatrywanej sprawie kwestia ustalenia właściwego uposażenia skarżącego jest nowym postępowaniem administracyjnym. Z podanego wyżej względu jest to bowiem kontynuacja tego samego postępowania, a nie wszczęcie postępowania w nowej sprawie. Postępowanie to musi zostać zakończone odpowiednim orzeczeniem, bowiem konieczność wydania w tej sprawie orzeczenia jest bezpośrednim skutkiem pozostawania w obiegu prawnym ostatecznej decyzji nieważnościowej Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] kwietnia 2012 r. Oznacza to, że na skutek stwierdzenia nieważności przedmiotowego rozkazu dziennego, właściwy organ powinien ustalić należną skarżącemu grupę uposażenia, uzupełniając brak, jakim jest pozostawienie stanowiska służbowego bez określonej grupy uposażenia i wydać w tym przedmiocie stosowną decyzję.

Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, iż etat jednostki wojskowej jest aktem wewnętrznym, a nie źródłem prawa. Sąd I Instancji natomiast, zauważając ewidentną niekorzystną dla strony skarżącej dysharmonię pomiędzy "konstrukcją" etatu jednostki zawodowej a źródłem powszechnie obowiązującego prawa, tj. ustawą, nie jest uprawniony do stosowania tegoż etatu, a zobowiązany jest do stwierdzenia, że zaszeregowanie skarżącego do grupy uposażenia nieuwzględniające uregulowania ustawowego narusza przepisy prawa materialnego i procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd II instancji podzielił także pogląd orzecznictwa, iż w sprawach dotyczących zasad otrzymywania uposażenia i innych należności pieniężnych przez żołnierzy zawodowych bez wpływu pozostaje okoliczność zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej. Mając na uwadze treść art. 71 ust. 1 wojskowej ustawy pragmatycznej Sąd ten stwierdził, iż wszelkie roszczenia żołnierza zawodowego dotyczące należnego uposażenia podlegają załatwieniu na zasadach określonych w ustawie o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, nawet wtedy gdy zostały zgłoszone już po zwolnieniu żołnierza z zawodowej służby wojskowej. Żądanie wyrównania należnego uposażenia może bowiem wynikać wyłącznie z faktu pozostawania przez żołnierza w stosunku służbowym i pełnienia służby. Charakter świadczenia pieniężnego, jakim jest uposażenie, i czas, w jakim powstaje do niego prawo, powoduje, że żołnierz zawodowy zwolniony ze służby może dochodzić swoich praw w tym zakresie na takich samych zasadach jak żołnierz pozostający w służbie.

Naczelny Sąd Administracyjny zalecił także, aby ponownie rozpatrując sprawę Sąd I instancji wziął pod uwagę ocenę prawną zawartą w niniejszym wyroku a wydając merytoryczne rozstrzygnięcie uwzględnił stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyrokach z dnia: 10 marca 2016 r. sygn. akt I OSK 1907/14, 16 czerwca 2016 r. sygn. akt I OSK 1863/14 oraz 2 lipca 2013 r. sygn. akt I OSK 1617/12.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po ponownym rozpoznaniu sprawy ze skargi J. M. zważył, co stepuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż rolą Sądu jest zbadanie, czy sprawie właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego i przestrzegano przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym.

Dokonując ponownej oceny zasadności skargi J. M. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta zasługuje na uwzględnienie.

W świetle postanowień art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 202 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.), sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Mając na względzie ocenę prawną Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażoną w wyroku z dnia 2 sierpnia 2016 r. sygn. akt I OSK 498/15, nie może być już kwestionowane, iż na skutek stwierdzenia nieważności rozkazu dziennego Dowódcy Wojsko Lądowych z dnia [...] lipca 2012 nr [...] w części dotyczącej ustalenia oficerowi uposażenia zasadniczego w stawce przewidzianej dla grupy uposażenia [...] na stanowisku służbowym [...] w Dowództwie [...], zajmowanym na podstawie rozkazu personalnego Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] (pkt [...]) właściwy organ był obowiązany ustalić należną skarżącemu grupę uposażenia, uzupełniając brak, jakim jest pozostawienie stanowiska służbowego bez określonej grupy uposażenia i wydać w tym przedmiocie stosowną decyzję. Przy czym, nie stoi temu na przeszkodzie okoliczności rozwiązania z żołnierzem – [...] stosunku służbowego, bowiem nie mamy w takiej sytuacji do czynienia z nową sprawą, lecz kontynuacją sprawy wyznaczenia żołnierza zawodowego na stanowisko służbowe, jak też brak w etacie jednostki wojskowej (będącym aktem wewnętrznym, a nie źródłem powszechnie obowiązującego prawa) parametrów stanowiska przynależnych grupie uposażenia [...] lub [...].

W analizowanym przypadku organ wojskowy wszczął z urzędu i wydał decyzję stwierdzającą nieważność decyzji Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...], dotyczącej ustalenia skarżącemu uposażenia zasadniczego w stawce przewidzianej dla grupy uposażenia [...] na stanowisku służbowym [...] w Dowództwie [...] przyjmując, iż decyzja ta wydana została bez podstawy prawnej, co wyczerpuje przesłankę z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Powyższe stwierdzenie organu nadzorczego pozostaje w sprzeczności z oceną prawną wyrażoną przez Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu ww. wyroku.

Należy wskazać iż istotą postępowania prowadzonego przez organ nadzoru jest badanie decyzji administracyjnej i wywoływanych przez nią skutków prawnych mające na celu ustalenie istnienia lub nieistnienia przesłanek określonych w powołanym art. 156 § 1 k.p.a. lub w przepisach odrębnych. Ewentualne ustalenie, że decyzja obarczona jest jedną z wad, o których mowa, rodzi po stronie organu nadzoru bezwzględny obowiązek stwierdzenia jej nieważności, o ile nie zachodzą okoliczności określone w przepisie art. 156 § 2 k.p.a. lub w odrębnych przepisach, które stanowią tak zwane negatywne przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej.

Dla uznania, że decyzja wydana została bez podstawy prawnej (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) koniecznym jest ustalenie i wykazanie, że brak jest przepisu prawa, który stanowił podstawę prawną do podjęcia przez organ działania, bądź też ustalenie, że przepis jest, ale nie spełnia wymagań podstawy prawnej działania organu tej administracji. Przesłanka braku podstawy prawnej jest spełniona, gdy przepisy prawa powszechnie obowiązującego nie zawierają podstawy wydania w takiej sytuacji decyzji administracyjnej. Brak ten musi mieć charakter obiektywny. Orzecznictwo jako przypadki wydania decyzji bez podstawy prawnej wskazuje m.in.: 1) wydanie decyzji poza sferą regulacji prawnej - wyrok NSA w Warszawie z dnia 24 marca 1993 r. sygn.. akt III SA 2211/92, publik. ONSA 1994, nr 3, poz. 89; 2) wydanie decyzji administracyjnej w sferze stosunków cywilnoprawnych - wyrok NSA w Warszawie z dnia 8 listopada 1995 r. sygn. akt I SA 1690/94, publik. ONSA 1996, nr 4, poz. 165 i z dnia 12 maja 1995 r. sygn. akt II SA 217/94, publik. ONSA 1996, nr 2, poz. 91; 3) wydanie decyzji wówczas, gdy przewidziana jest inna forma działania, np. czynności materialnotechniczne; por. wyrok NSA z dnia 24 czerwca 1983 r. sygn. akt I SA 283/83, publik. ONSA 1983, nr 1, poz. 44, 4) decyzja oparta na przepisach aktu normatywnego, w którym organ przekroczył upoważnienie lub go nie posiadał - wyrok NSA w Warszawie z dnia 9 czerwca 1993 r. sygn. akt I SA 1729/92, ONSA 1994, nr 3, poz. 100; 5) decyzja oparta na akcie niebędącym aktem powszechnie obowiązującym - wyrok NSA w Warszawie z dnia 6 lutego 1981 r. sygn. akt SA 819/80, publik. ONSA 1981, nr 1, poz. 6, wyrok NSA z dnia 4 października 2011 r. sygn. akt I OSK 245/11, publik. LEX nr 984384.

W realiach niniejszej sprawy nie sposób przyjąć, iż decyzja Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] ustalająca skarżącemu grupę uposażenia [...], na stanowisku służbowym [...] w Dowództwie [...] została wydana bez podstawy prawnej, bowiem kwestia uposażenia [...] została jednoznacznie uregulowana w przepisie powszechnie obowiązującym - art. 224 ust. 1 ustawy o radcach prawnych.

W wyroku z dnia 10 marca 2016 r. sygn. akt I OSK 1907/14 NSA (którego stanowisko należy uwzględnić w niniejszej sprawie) wypowiedział się, iż zasadniczo, w przypadku gdy ustawodawca posługuje się definicją legalną dla nadania znaczenia użytemu dla celów danej ustawy pojęciu, nie jest możliwe przełamywanie tej definicji przy pomocy jakiejkolwiek interpretacji, a w tym interpretacji systemowej czy porównawczej. Jednak, w przypadku żołnierza zawodowego – [...], przepisy ustawy pragmatycznej muszą ustąpić pierwszeństwa niektórym regulacjom ustawy o radcach prawnych. Wynika to w drodze wykładni a contrario z brzmienia art. 75 ustawy o radcach prawnych stanowiącego, że tylko w zakresie nieokreślonym tą ustawą stosunek służbowy i wynikające z niego prawa i obowiązki radców prawnych określają przepisy odrębnych ustaw (tu – ustawy pragmatycznej). Zatem tam, gdzie ustawa o radcach prawnych reguluje prawa i obowiązki [...] wynikające ze stosunku pracy (przez co rozumieć należy również stosunek służbowy zgodnie z brzmieniem art. 8 ust. 5 ustawy o radcach prawnych) nie ma zastosowania ustawa pragmatyczna. Do takich regulacji należy bezspornie art. 224 ust. 1 ustawy o radcach prawnych. (...) W przeciwieństwie do art. 78 ust. 1 ustawy pragmatycznej traktującego wysokość uposażenia żołnierza zawodowego jako wtórną wobec grupy uposażenia do jakiej zaszeregowane zostało jego stanowisko służbowe, w przypadku [...] - żołnierza zawodowego to grupa uposażenia wraz ze stanowiskiem do niej zaszeregowanym staje się wtórna w stosunku do wysokości uposażenia zagwarantowanego w art. 224 ust. 1 ustawy o radach prawnych. Stawki uposażenia zasadniczego żołnierza zawodowego pochodzą bowiem od określonej grupy uposażenia przyporządkowanej do stopnia etatowego co wynika z rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 maja 2004 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (t. j. Dz. U. z 2006 r. Nr 59, poz. 423 ze zm.) i rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 22 marca 2004 r. w sprawie określenia grup uposażenia (Dz. U. Nr 50, poz. 487 ze zm.). W przypadku żołnierza zawodowego – [...] określone wartości kwotowe miesięcznego uposażenia przysługujące mu z mocy art. 224 ust. 1 ustawy o radcach prawnych, przyporządkowują do tej stawki określoną grupę uposażenia i łączący się z nią stopień etatowy. Tym samym zagwarantowana na stanowisku żołnierza zawodowego - [...] grupa uposażenia wpływać będzie na ocenę równorzędności stanowiska wyznaczonego mu w miejsce dotychczasowo zajmowanego.

W świetle powyższych wywodów nie sposób zaakceptować poglądu, iż objęta kontrolą nadzorczą decyzja (która musiała zostać wydana na skutek wyeliminowania ze skutkiem ex tunc decyzji - rozkazu personalnego Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...] (pkt [...]) w sprawie wyznaczenia skarżącego na stanowisko służbowe [...] w Dowództwie [...], w części zaszeregowania tego stanowiska do grupy uposażenia [...]) została wydana bez podstawy prawnej. Organ nadzorczy mógłby wprawdzie wziąć pod rozwagę i ocenić, czy określona skarżącemu ponownie grupa uposażenia została ustalona zgodnie z obowiązującymi przepisami i to przy uwzględnieniu tylko kwalifikowanej postaci naruszenia prawa, jednakże tego nie czyniąc bezpodstawnie dopatrzył się zaistnienia w sprawie przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

W rezultacie należało stwierdzić, że przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie nadzorcze nie wykazało, aby kontrolowana decyzja obarczona była jedną z wad wymienionych wart. 156 § 1 k.p.a., a przede wszystkim wydana bez podstawy prawnej w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Oznacza to, iż powołany przepis, który w postępowaniu nadzorczym stanowi podstawę materialnoprawną decyzji nieważnościowej, został bezwzględnie naruszony. Nadto organy nadzorcze rozpoznając niniejszą sprawę w toku instancyjnym nie zastosowały się do dyrektyw określonych art. 7, 80 i art. 107 § 3 k.p.a. To z kolei obligowało Sąd do uchylenia zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji Szefa Sztabu Generalnego WP z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...].

Rozpoznając ponownie sprawę wszczętą z urzędu w przedmiocie kontroli nadzorczej decyzji Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] organ nadzorczy będzie obowiązany przyjąć, iż decyzja ta posiada oparcie w przepisach prawa materialnego.

Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c ) p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji wyroku.