Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 109/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2005-07-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6461 Wynalazki
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Teza: Wprowadzenie uzupełnień i poprawek do zgłoszenia wynalazku w toku postępowania sądowoadministracyjnego jest spóźnione i nie może zostać uwzględnione na podstawie art. 37 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej /t.j. Dz.U. 2003 nr 119 poz. 1117 ze zm./ albo art. 41 Układu o Współpracy Patentowej, sporządzonego w Waszyngtonie dnia 19 czerwca 1970 r. /Dz.U. 1991 nr 70 poz. 303/.

TEZY

Wprowadzenie uzupełnień i poprawek do zgłoszenia wynalazku w toku postępowania sądowoadministracyjnego jest spóźnione i nie może zostać uwzględnione na podstawie art. 37 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej /t.j. Dz.U. 2003 nr 119 poz. 1117 ze zm./ albo art. 41 Układu o Współpracy Patentowej, sporządzonego w Waszyngtonie dnia 19 czerwca 1970 r. /Dz.U. 1991 nr 70 poz. 303/.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Chlebny (spr.), Sędziowie NSA Andrzej Kisielewicz, Andrzej Kuba, Protokolant Joanna Kubacka, po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2005 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. ze Stanów Zjednoczonych Ameryki od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 sierpnia 2004 r. sygn. akt 6 II SA 831/03 w sprawie ze skargi A. ze Stanów Zjednoczonych Ameryki na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] stycznia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie udzielenia patentu na wynalazek oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 18 sierpnia 2004 r., sygn. akt 6 II SA 831/03, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. ze Stanów Zjednoczonych Ameryki na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia [...] stycznia 2003 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia patentu na wynalazek pt.: Kompozycja do leczenia pacjentów ze schorzeniami nadającymi się do leczenia interferonem.

Sąd za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujący stan faktyczny:

Firma A. ze Stanów Zjednoczonych Ameryki dokonała zgłoszenia nr PCT/US93/04471 pt. "Sposoby i kompozycje do leczenia chorób za pomocą interferonu z jednoczesną redukcją skutków ubocznych".

Urząd Patentowy decyzją z dnia [...] listopada 1996 r. odmówił udzielenia patentu na wynalazek przedstawiony w przedmiotowym zgłoszeniu podnosząc, iż nie została wyjawiona istota rozwiązania zgłoszonego tak w kategorii kompozycji, jak i sposobu jego wytwarzania.

Komisja Odwoławcza przy Urzędzie Patentowym w dniu [...] marca 1998 r. uchyliła decyzję odmawiającą udzielenia patentu w kategorii kompozycja i w tym zakresie przekazała sprawę do ponownego rozpoznania Urzędowi Patentowemu, natomiast w pozostałym zakresie utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję.

W piśmie z dnia 5 października 1998 r., wniesionym do Urzędu Patentowego w dniu 6 października 1998 r., skarżąca sprecyzowała zastrzeżenia i zażądała ochrony jedynie w kategorii kompozycje.

Decyzją z dnia [...] października 1998 r. Urząd Patentowy ponownie odmówił udzielenia patentu w zakresie kompozycji podnosząc, iż rozwiązanie jest znane ze stanu techniki. Zdaniem Urzędu, zarówno z przeciwstawionego opisu patentowego, jak i publikacji wymienionej w raporcie z międzynarodowych poszukiwań znane jest działanie farmaceutyczne kompozycji zawierających zgodny ludzki interferon. Kompozycje te mają działanie pozwalające na stosowanie ich do leczenia pacjentów ze schorzeniami nadającymi się do leczenia interferonem. Różnica w działaniu interferonu zwykłego i interferonu zgodnego sprowadza się do zmniejszania skutków ubocznych. Urząd stwierdził, że różnica ta jest zbyt mała, by uznać, że zgłoszone rozwiązanie posiada wymagany do opatentowania poziom wynalazczy.

Komisja Odwoławcza Urzędu Patentowego decyzją z dnia [...] kwietnia 2000 r. uchyliła powyższą decyzję i sprawę przekazała do ponownego rozpoznania Urzędowi Patentowemu.

Urząd Patentowy decyzją z dnia [...] grudnia 2000 r., po raz kolejny rozpatrując sprawę zgłoszenia w zakresie kompozycji, odmówił udzielenia patentu na przedmiotowy wynalazek.

Izba Odwoławcza Urzędu Patentowego, rozpatrując odwołanie zgłaszającego, decyzją z dnia [...] stycznia 2003 r. utrzymała w mocy decyzję z dnia [...] grudnia 2000 r. Organ stwierdził, że nowe właściwości odkryte dla znanych ze stanu techniki kompozycji, którego istotę stanowi żądanie ochrony, nie mogą przywrócić nowości dla znanych kompozycji. Nie jest więc spełniony warunek nowości dla wnioskowanego rozwiązania.

W skardze na powyższą decyzję pełnomocnik A. domagał się jej uchylenia i zasądzenia kosztów postępowania. Podniósł zarzuty rażącego naruszenia art. 10 i art. 11 ustawy z dnia 19 października 1972 r. o wynalazczości (tekst jednolity: Dz. U. z 1993 r. Nr 26, poz. 117 z późniejszymi zmianami, dalej: u.o.w.), polegającego na nadmiernie rygorystycznej interpretacji tych przepisów, a także naruszenie przepisów procesowych, a przede wszystkim art. 7 k.p.a., albowiem nie uwzględniono interesu społecznego ani słusznego interesu zgłaszającego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że brak jest podstaw do stwierdzenia, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa.

Sąd stwierdził, że nie jest zasadny zarzut skarżącej o zbyt rygorystycznej interpretacji art. 10 i 11 u.o.w. Sąd przyjął, że w świetle powołanego i wskazanego w trakcie postępowania stanu techniki kompozycja nie jest nowa. Nowe właściwości odkryte przez zgłaszającego - dla znanej ze stanu techniki kompozycji - nie przywracają warunku nowości kompozycji. W przeciwstawionych materiałach opublikowanych w Journal of Interferon Research, vol.12 , luty 1992 oraz Journal of Immunotherapy, vol.11, 3 kwiecień 1992 ujawniono stan techniki szkodzący nowości zgłoszenia. Analizując zgłoszenie, a także dokonywane przez skarżącą zmiany zastrzeżeń oraz niezmienne stanowisko zgłaszającego dochodzącego ochrony patentowej w kategorii wytworu (kompozycji) Sąd uznał, że organ miał podstawę do przyjęcia, iż skarżący żąda udzielenia ochrony w kategorii kompozycja.

Sąd nie podzielił zarzutu skarżącego, iż organ naruszył ogólne zasady postępowania administracyjnego wyrażone w art. 7 k.p.a. przez to, że jako przedmiot żądanej ochrony przyjął, iż wynalazek dotyczy kompozycji (wytworu) i w tym też zakresie toczyło się postępowanie. Zgłoszony w toku postępowania sądowego (w skardze) zamiar zmiany zastrzeżeń, ochrony w innej kategorii - zastosowania - nie jest możliwe, gdyż zgodnie z art. 12 pkt 2 u.o.w. nie udziela się patentów na sposoby leczenia chorób w dziedzinie medycyny i weterynarii oraz ochrony roślin, a nadto zmiana jest spóźniona, gdyż została dokonana po wydaniu decyzji, na etapie postępowania sądowoadministracyjnego. Urząd Patentowy dokonał ogłoszenia o zgłoszeniu wynalazku zgodnie z art. 34 ust. 1 u.o.w. i § 29 Zarządzenia Prezesa Urzędu Patentowego Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 23 marca 1993 r. w sprawie ochrony wynalazków i wzorów użytkowych, które w pierwszym etapie prowadzonego postępowania zgłoszeniowego było prawem obowiązującym. Ogłoszenie to organ zamieścił w Biuletynie Urzędu Patentowego, a wśród zamieszczonych danych musiał wskazać (ogłosić) tytuł wynalazku ("sposoby i kompozycja do leczenia chorób za pomocą interferonu z jednoczesną redukcją skutków ubocznych"), który jednocześnie określał przedmiot sprawy. Przepisy ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (tekst jednolity: Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 z późniejszymi zmianami, dalej: p.w.p.), zakreślają w art. 37 termin, w którym zgłaszający może wprowadzać uzupełnienia i poprawki do zgłoszenia, które jednak nie mogą wykraczać poza to, co zostało ujawnione jako przedmiot rozwiązania w opisie wynalazku w dniu dokonania zgłoszenia. Zmiana zastrzeżeń patentowych w sposób rozszerzający pierwotny zakres ochrony może być dokonana do czasu ogłoszenia o zgłoszeniu i przy zachowaniu ograniczeń, o których wyżej. Skarżący natomiast zmianę zastrzeżeń i uzupełnienie w zakresie zgłoszenia zgłosił dopiero po wydaniu decyzji, na etapie postępowania sądowoadministracyjnego.

W skardze kasacyjnej A.., na podstawie art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), zaskarżyła w całości powyższy wyrok oraz wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Skargę kasacyjną oparto na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 10 i 11 u.o.w., które to mają zastosowanie w sprawie na podstawie art. 315 ust. 3 p.w.p., w odniesieniu do przesłanek zdolności patentowej rozwiązania objętego zgłoszeniem nr P-305810, oraz art. 27 ust. 1 Porozumienia w sprawie handlowych aspektów własności intelektualnej (TRIPS) - Część II: Standardy dotyczące dostępności, zakresu i korzystania z praw własności intelektualnej, stanowiącego załącznik do Porozumienia ustanawiającego WTO - Światową Organizację Handlu (Dz. U. z 1996 r. Nr 32, poz. 143),

2) naruszeniu przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie: art. 113 § 1 p.p.s.a. polegającym na przedwczesnym zamknięciu rozprawy i uznaniu sprawy za dostatecznie wyjaśnioną, oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. polegającym na uchybieniu obowiązkowi wszechstronnego rozpatrzenia skargi w granicach sprawy przez pominięcie okoliczności, iż zgłoszenie P-305810 dokonane zostało w trybie Układu o Współpracy Patentowej (dalej: PCT), sporządzonego w Waszyngtonie dnia 19 czerwca 1970 r. (Dz.U. z 1991 r. Nr 70, poz. 303), a ponadto naruszeniu art. 62 ust. 1 Porozumienia w sprawie handlowych aspektów własności intelektualnej (TRIPS) - Część IV: Nabycie i utrzymanie w mocy praw własności intelektualnej oraz procedury sporne w zakresie tych praw, stanowiącego załącznik do Porozumienia ustanawiającego (WTO) Światową Organizację Handlu.

Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 10 i 11 u.o.w. podniesiono, że w odniesieniu do środka leczniczego cecha nowości wynalazku polega na tym, że przed datą dokonania zgłoszenia lecznicze właściwości danej substancji chemicznej nie były znane. Za nowe uznaje się wyłącznie zastosowanie tej substancji do wytwarzania leku celem stosowania w nowych wskazaniach medycznych.

Uzasadniając zarzut naruszenia przepisów postępowania: art. 113 § 1 p.p.s.a i art. 134 § 1 p.p.s.a , które to naruszenia powiązane zostały z naruszeniem art. 27 i art. 41 PCT podniesiono, że skarżąca Spółka przedstawiła nową redakcję zastrzeżeń patentowych w granicach pierwotnego ujawnienia zawartego w zgłoszeniu międzynarodowym. Ujawnienie w zgłoszeniu międzynarodowym obejmowało dwie kategorie: "sposoby leczenia" oraz "kompozycje do leczenia chorób za pomocą interferonu z jednoczesną redukcją skutków ubocznych". Poprawione zastrzeżenia sformułowane zostały w kategorii "zastosowanie" ("użycie"). Skarżąca podniosła, że przed wydaniem wyroku, w załączniku do protokołu rozprawy, złożyła nową propozycję zastrzeżeń, zbieżną z zastrzeżeniami patentów europejskich, udzielonych przez Europejski Urząd Patentowy na ten sam wynalazek. Propozycje zastrzeżeń nie wykraczały poza zakres pierwotnego ujawnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z naruszeniem art. 31 ust. 2 ustawy Prawo własności przemysłowej nieprawidłowo przyjął, że taka zmiana zastrzeżeń jest niedopuszczalna, tymczasem z art. 41 Układu o Współpracy Patentowej wynika, że możliwe jest wprowadzenie poprawek nie wykraczających poza zakres pierwotnego ujawnienia, a nie tylko poza pierwotny zakres zastrzeżeń patentowych, zwłaszcza że zgodnie z art. 4 ust.1 p.w.p., przepisy tej ustawy nie naruszają postanowień zawartych w umowach międzynarodowych. Okoliczność, że zmiana zastrzeżeń nastąpiła po wydaniu decyzji nie ma znaczenia, zważywszy na treść art. 37 ustawy p.w.p. Skarżąca uważa, że zmiana jest możliwa do czasu uzyskania przez decyzję cech prawomocności, a nadto, że decyzja nie ma przymiotu ostateczności przed wniesieniem skargi. Kontrola prawidłowości decyzji musi wkraczać w merytoryczną ocenę wynalazku, a ewentualne wątpliwości należy rozstrzygać na korzyść skarżącej.

Uzasadniając naruszenie art. 134 p.p.s.a. skarżąca Spółka podniosła, że zastrzeżenia w kategorii "użycie", które były tożsame z zastrzeżeniami "zastosowanie", Sąd I instancji powinien rozpoznać, gdyż nie zostały one rozpoznane, a nadto, że badanie wynalazku w kategorii zastosowanie nie jest odmienne od badania wynalazku w kategorii kompozycje farmaceutyczne. Podkreślono, że patenty europejskie zostały udzielone według tego samego zgłoszenia międzynarodowego i w oparciu o ten sam stan techniki,

Naczelny Sąd Administracyjny zważył:

Skarga kasacyjna nie jest uzasadniona.

Na wstępie należy przypomnieć, że tak pod rządem ustawy z dnia 19 października 1972 r. o wynalazczości jak i obecnie obowiązującej ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej, podanie wraz z opisem wynalazku ujawniającym jego istotę i zastrzeżeniami patentowymi (art. 26 u.o.w. oraz art. 31 p.w.p.) wszczyna postępowanie i określa jednocześnie jego przedmiot i granice. Urząd Patentowy jest wprawdzie uprawniony do wezwania zgłaszającego celem uzupełnienia zgłoszenia, usunięcia jego braków lub istotnych usterek (art. 29 u.o.w., art. 31 ust.4 p.w.p.), ale pozostaje zawsze związany zakresem żądanej ochrony wynalazku. Aktywna rola Urzędu Patentowego nie sięga bowiem tak daleko, by uprawniała Urząd do modyfikacji z urzędu zgłoszenia i udzielenia ochrony w innym zakresie, aniżeli wynika to ze zgłoszenia wynalazku. W toku całego postępowania strona reprezentowana była przez rzecznika patentowego. Zgłoszenie wynalazku zostało ostatecznie sprecyzowane w piśmie z dnia 5 października 1998 r. (wniesionym do Urzędu Patentowego w dniu 6 października 1998 r.) wraz z dołączonymi do pisma nowymi zastrzeżeniami. Do zakończenia postępowania przed Urzędem Patentowym treść zgłoszenia nie została zmieniona. Strona domagała się ochrony wyłącznie w kategorii produktu - w zakresie kompozycji farmaceutycznej. Treść pisma wraz z dołączonymi zastrzeżeniami nie budzi wątpliwości, zwłaszcza, że w jego uzasadnieniu, między innymi, odnosząc się publikacji zagranicznych ujawnionych w toku postępowania, stwierdzono, że "...powyższe publikacje ze stanu techniki nie zwierają pełnego ujawnienia obecnie zastrzeganej kompozycji farmaceutycznej" oraz "Kompozycja według wynalazku zawiera związek o innej budowie chemicznej...".

I.

Oceniając zarzut naruszenia przepisów postępowania: art. 113 § 1 oraz art. 134 § 1 p.p.s.a, a także art. 1 i art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. (te ostatnie wskazane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej) , które to naruszenia powiązano z naruszeniem przepisów art. 27 i art. 41 Układu o Współpracy Patentowej (PCT), a także z naruszeniem art. 31 ust. 2, art. 37 i art. 4 ust.1 p.w.p., należy na wstępie wyjaśnić istotę i zakres kontroli sądowoadministracyjnej.

Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, natomiast art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych definiuje kryterium kontroli działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Artykuł 184 Konstytucji stwierdza właściwość sądów administracyjnych do kontroli działalności administracji publicznej. Sądy administracyjne nie rozstrzygają zatem zamiast organu administracji publicznej o prawach i obowiązkach strony. Treść normatywna powołanych przepisów oznacza, że sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej. Istotą sądowej kontroli jest sformułowanie zwrotu stosunkowego o zgodności lub niezgodności zaskarżonego aktu administracyjnego z normą prawną według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania decyzji ostatecznej. Z tych względów nie można podzielić poglądów prezentowanych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że Sąd I instancji władny był uwzględnić kolejne zmiany w zastrzeżeniach i wniosku, które zgłoszono już w toku postępowania sądowego. Zgłoszenie wynalazku sprecyzowane w zastrzeżeniach dołączonych do pisma z dnia 5 października 1998 r. nie mogło bowiem zostać zmienione na etapie postępowania sądowoadministracyjnego.

Zarzut naruszenia art. 31 ust. 2, art. 37 i art. 4 ust.1 p.w.p. nie jest uzasadniony. Na wstępie należy stwierdzić, że stosownie do art. 315 ust. 3 p.w.p., ustawowe warunki wymagane do uzyskania patentu ocenia się według przepisów obowiązujących w dniu zgłoszenia wynalazku w Urzędzie Patentowym, a zatem ustawy z dnia 19 października 1972 r. o wynalazczości, z wyłączeniem jednak art. 37 ust. 2 p.w.p., który przewiduje i określa zasady zmiany zastrzeżeń patentowych w sposób rozszerzający pierwotny zakres żądanej ochrony. Powołany przepis stwierdza, że zmiana jest dopuszczalna do czasu wydania decyzji w sprawie udzielenia patentu. Decyzje w sprawie udzielenia patentu wydaje Urząd Patentowy, a nie sąd administracyjny, który rozpoznaje jedynie skargi na decyzje oraz postanowienia Urzędu (art. 248 p.w.p.). Wbrew poglądowi prezentowanemu w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, pojęcie ostateczności decyzji związane jest z wyczerpaniem środków odwoławczych w administracyjnym toku instancji (art. 16 § 1 k.p.a.), a nie z sądową kontrolą decyzji. Dopiero decyzje, które są ostateczne podlegają kontroli sądu administracyjnego (art. 52 § 1 p.p.s.a.).

Przyjęciu zasady o wyłączeniu możliwości dokonania zmian w zgłoszeniu wynalazku w toku postępowania przed sądem administracyjnym nie sprzeciwiają się powołane w skardze kasacyjnej postanowienia Układu o Współpracy Patentowej, a także ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej.

Artykuł 27 Układu o Współpracy Patentowej w zakresie, w którym skarga kasacyjna przepis ten uznaje za istotny, stanowi, że prawo wewnętrzne nie może stawiać formie lub treści zgłoszenia wymogów innych lub dodatkowych niż te, które wynikają z Układu i regulaminu (art. 27 pkt 1 PCT) oraz ustanawia zasadę pierwszeństwa prawa krajowego, gdy zawiera korzystniejsze wymogi dotyczące formy i treści zgłoszenia wynalazku (art. 27 pkt 4 PCT). Wojewódzki Sąd Administracyjny zaskarżonym wyrokiem nie naruszył powołanego przepisu, albowiem nie nałożył żadnych dodatkowych wymogów w stosunku do treści lub formy zgłoszenia międzynarodowego. W skardze kasacyjnej nie wskazano żadnych dodatkowych wymogów co do treści lub formy, które nałożono na Spółkę w toku postępowania.

Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 41 PCT należy zauważyć, że przepis ten zezwala na poprawienie zastrzeżeń, opisu i rysunków przed każdym wybranym urzędem, gdy poprawki te nie wykraczają poza ujawnienie zawarte w dokonanym zgłoszeniu międzynarodowym. Artykuł 41 PCT odnosi się zatem do postępowania przed "wybranym urzędem". Pojęcia "urząd" i "wybrany urząd" zostały zdefiniowane w art. 2 Układu. Zgodnie z definicjami legalnymi, w kontekście rozpoznawanej sprawy, "urząd wybrany" oznacza krajowy urząd państwa wybranego przez zgłaszającego (art. 2 pkt xiv PCT), natomiast "urząd krajowy" oznacza organ rządowy państwa, uprawniony do udzielania patentów (art. 2 pkt xii PCT). Niezależnie zatem od zawartych już powyżej rozważań dotyczących roli sądu administracyjnego i braku możliwości zmiany zgłoszenia w toku postępowania sądowoadministracyjnego nie można przyjąć, że Wojewódzki Sąd Administracyjny jest organem rządowym.

Reasumując, wprowadzenie uzupełnień i poprawek do zgłoszenia wynalazku dopiero w toku postępowania sądowoadministracyjnego jest spóźnione i nie może zostać uwzględnione na podstawie art. 37 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej albo art. 41 Układu o Współpracy Patentowej, sporządzonego w Waszyngtonie dnia 19 czerwca 1970 r. (Dz.U. z 1991 r. Nr 70, poz. 303).

II.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że w świetle powołanego i wskazanego w trakcie postępowania stanu techniki kompozycja nie jest nowa, a także, że nowe właściwości odkryte przez zgłaszającego dla znanej ze stanu techniki kompozycji, nie przywracają warunku nowości kompozycji. Z ustaleń przyjętych przez Sąd I instancji wynika, że w przeciwstawionych materiałach, które opublikowano w lutym 1992 r. i kwietniu 1992 r. ujawniono stan techniki szkodzący nowości zgłoszenia. Z tych względów Sąd uznał, że istnieją przeszkody do udzielenia ochrony patentowej w kategorii wytworu (kompozycji). W skardze kasacyjnej sformułowano zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 10 i 11 u.o.w. twierdząc, że w odniesieniu do środka leczniczego cecha nowości wynalazku polega na tym, że przed datą dokonania zgłoszenia lecznicze właściwości danej substancji chemicznej nie były znane. Za nowe uznaje się wyłącznie zastosowanie substancji do wytwarzania leku celem stosowania w nowych wskazaniach medycznych. Odnosząc się do powyższego zarzutu skargi kasacyjnej należy stwierdzić, że strona nie podważyła w toku postępowania ustaleń faktycznych, które stanowiły podstawę orzekania przez Sąd I instancji, z których jednoznacznie wynika, że zgłoszone rozwiązanie jest znane ze stanu techniki i brak jest nowości w kategorii wytworu (kompozycji). Nowe właściwości leku nie mogą zostać uwzględnione, albowiem nie należą do kategorii kompozycji, a o taką ochronę ostatecznie zwróciła się strona do Urzędu Patentowego. Zmiana zastrzeżeń i ich uzupełnienie po wydaniu decyzji, dopiero na etapie postępowania sądowoadministracyjnego, jak już wyżej wyjaśniono, nie jest możliwa.

Mając powyższe na uwadze, nie można podzielić zarzutu naruszenia art. 10 i art. 11 u.o.w., z których między innymi wynika, że wynalazkiem podlegającym opatentowaniu jest nowe rozwiązanie, a cecha nowości polega na tym, że przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania patentu, nie zostało udostępnione do wiadomości powszechnej w sposób ujawniający dla znawcy dostateczne dane do jego stosowania, w szczególności przez publikację. Z niewadliwych ustaleń Sądu I instancji bowiem wynika, że publikacje szkodzące nowości opublikowano w lutym 1992 r. i 3 kwietnia 1992 r., natomiast we wniosku wskazano 15 kwiecień 1992 r jako datę pierwszeństwa.

Z powyższych względów nie jest również uzasadniony zarzut naruszenia Porozumienia w sprawie handlowych aspektów własności intelektualnej (TRIPS) - Część II: Standardy dotyczące dostępności, zakresu i korzystania z praw własności intelektualnej, Sekcja 5: Patenty, art. 27 ust. 1, stanowiącego załącznik do Porozumienia ustanawiającego WTO - Światową Organizację Handlu (Dz. U. z 1996 r. Nr 32, poz. 143), albowiem powołany przepis uzależnia udzielenie patentu także od spełnienia cech nowości wynalazku.

III.

Nie można także podzielić pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej, które opierają się na fakcie zgłoszenia międzynarodowego wynalazku w trybie Układu o Współpracy Patentowej. Międzynarodowe badanie wstępne ma na celu sformułowanie wstępnej i niewiążącej opinii co do tego, czy zastrzeżony wynalazek wydaje się być nowy, wykazuje poziom wynalazczy (nieoczywistość) i jest możliwy do przemysłowego stosowania, a sprawozdanie z badania nie zawiera żadnego stwierdzenia co do kwestii, czy zastrzeżony wynalazek ma lub wydaje się mieć zdolność patentową (art. 33 ust.1 i art. 35 ust.2 PCT).

Nie można także podzielić zarzutu naruszenia art. 134 p.p.s.a. przez to, że jak twierdzi skarżąca Spółka, zastrzeżenia w kategorii "użycie" były tożsame z zastrzeżeniami "zastosowanie" i w wyniku zaskarżonego orzeczenia pozostały bez rozpoznania, oraz że patenty europejskie zostały udzielone według tego samego zgłoszenia międzynarodowego i w oparciu o ten sam stan techniki. Należy zauważyć, jak już wyżej podkreślono, że skutkiem pisma skarżącej z dnia 6 października 1998 r. zmodyfikowano zgłoszenie wynalazku. Przedmiotem żądania ochrony była zatem wyłącznie kompozycja. Uzyskanie ochrony na podstawie patentów wydanych przez Europejski Urząd Patentowy nie przesądza o zasadności skargi kasacyjnej, skoro ochrony udzielono nie na kompozycję, ale na zastosowanie.

Nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 62 ust. 1 Porozumienia w sprawie handlowych aspektów własności intelektualnej (TRIPS) - Część IV: Nabycie i utrzymanie w mocy praw własności intelektualnej oraz procedury sporne w zakresie tych praw , stanowiącego załącznik do Porozumienia ustanawiającego (WTO) Światową Organizację Handlu. Powołany przepis wymaga od Państw Członkowskich, by jako warunku nabycia lub utrzymania w mocy praw własności intelektualnej, stosować rozsądne procedury i formalności. W skardze kasacyjnej nie wywiedziono, by stosowana w sprawie procedura lub wymogi formalne była nierozsądna.

Mając na uwadze powyższe należało na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzec jak w sentencji.