Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 261/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2017-04-04 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 1, art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 30 stycznia 2017 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

B. G. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 30 stycznia 2017 r. w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że wykonanie decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki - doprowadzi w efekcie do konieczności zamknięcia prowadzonej przez nią działalności gospodarczej i zwolnienia zatrudnianych osób, gdyż nie dysponuje ona niezbędnymi środkami pieniężnymi koniecznymi dla zaspokojenia należności wynikających z decyzji. Nawet w sytuacji późniejszego uwzględnienia skargi przez sąd nie będzie mogła wznowić działalności. Nie będzie mogła prowadzić działalności przez cały czas trwania postępowania sądowoadministracyjnego , jak też zatrudniać pracowników, co doprowadzi do utraty znacznych spodziewanych zysków.

Wskazała także na bezprawne – w jej ocenie- działania organów celnych, które masowo wydają orzeczenia w przedmiocie kar pieniężnych, pomimo wątpliwości co do zgodności z normami konstytucyjnymi i europejskimi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity z 2016 r., Dz. U. poz. 718, ze zm., dalej jako p.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie jednak z § 3 tego przepisu, sąd może wstrzymać wykonanie takiej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Przez sformułowanie "znacznej szkody" należy rozumieć taką sytuację, w której szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do jej stanu pierwotnego. Trudne do odwrócenia skutki to z kolei skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

Podkreślenia wymaga, że w postępowaniu o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracji ciężar dowodu spoczywa zawsze na wnioskodawcy. Nie wystarczy zatem ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać, na czym konkretnie polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej (zob.: postanowienie NSA z dnia 16 kwietnia 2012 r. II FZ 304/12, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie strona skarżąca nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Poza ogólnymi twierdzeniami nawiązującymi do ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w żaden sposób nie zostało wykazane, że zapłata kary pieniężnej będzie wiązała się dla niej z realnym zagrożeniem dla dalszego bytu gospodarczego i kontynuowania działalności. Skutków takich nie sposób wyprowadzać na podstawie samego oświadczenia w tym zakresie, bez jakichkolwiek danych odnoszących się do sytuacji finansowej i majątkowej skarżącej oraz skali prowadzonej działalności (w tym ilości zatrudnianych pracowników). Na potwierdzenie zasadności wniosku nie przedłożono żadnych dokumentów dotyczących wysokości osiąganych przez nią dochodów , a więc świadczących o rentowności prowadzonej działalności. Sąd nie może przeprowadzać postępowania wyjaśniającego z urzędu w poszukiwaniu przyczyn ubiegania się skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ani tym bardziej domniemywać okoliczności, które przemawiałyby za pozytywnym rozpatrzeniem wniosku strony. Nie bez znaczenia jest także to, że skarżąca w uzasadnieniu wniosku powołuje się na ryzyko utraty spodziewanych znacznych zysków, co w ocenie następstw znacząco odbiega od takich skutków, jak utrata płynności finansowej i likwidacja działalności.

Podkreślić także należy, że sam fakt istnienia obowiązku wykonania zaskarżonej decyzji nie może stanowić podstawy do uwzględnienia złożonego wniosku. Konieczność zapłaty egzekwowanego świadczenia i związane z tym uszczuplenie majątku stanowi zwykłe następstwo takiej decyzji. Obowiązkiem wnioskodawcy jest zatem wykazanie, że na skutek egzekucji spornej kwoty grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Egzekwowane roszczenie ma charakter pieniężny i z natury rzeczy skutki jego są odwracalne, albowiem w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi nadpłacone kwoty podlegać będą zwrotowi. Nie jest to więc sytuacja, która uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

W świetle powyższych okoliczności Sąd uznając, że skarżąca nie wykazała zaistnienia przesłanek, pozwalających na wstrzymanie wykonania decyzji, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.