Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 891/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-11-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędziowie WSA Ewa Grochowska – Jung (sprawozdawca), Stanisław Marek Pietras, Protokolant starszy sekretarz sądowy Izabela Kaliszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2016 r. ze skargi Z. L. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] lutego 2016 r. Z. L. zwrócił się do Prezesa

Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o udostępnienie informacji publicznej w zakresie:

1. Jaka była wielkość zatrudnienia w strukturach Komisji Lekarskich ZUS Oddział w [...] w okresie od 1 stycznia 20015 r. do 31 stycznia 2016 r., wskazania imiennego Przewodniczącego Komisji Lekarskiej ZUS. Zastępców i wszystkich lekarzy Członków Komisji Lekarskich ZUS zawsze wskazując każdorazowo stan na 31 grudnia danego roku i odrębnie na 31 stycznia 2016 r. natomiast pozostałych zatrudnionych aż do sprzątaczek, ochrony analogicznie lecz bez wyliczenia imiennego.

2. Jaka była wysokość płacy miesięcznej z premiami, nagrodami odrębnie brutto i netto w strukturach komisji Lekarskich ZUS Oddział w [...] w ujęciu tabelarycznych miesięcznie dla każdego lekarza (przewodniczącego Komisji, Zastępców przewodniczącego komisji i członków Komisji) w okresie od 1 stycznia 2005 r. do 31 stycznia 2016 r. ze wskazaniem każdorazowo wysokości wynagrodzeń na dzień 31 grudnia danego roku i odrębnie na 31 grudnia 2016 r. oraz wynagrodzeń wszystkich pozostałych pracowników działających w służbie i na rzecz Komisji Lekarskich w okresie od 1 stycznia 2005 r. do 31 stycznia 2016 r. miesięcznie ogółem.

3. Jakie było miesięczne wynagrodzenie wraz z nagrodami premiami odrębnie brutto i netto na dzień 31 stycznia 2016 r. ze wskazaniem imiennym także odrębnie następujących członków komisji lekarskiej: M. M., M. F., P. S..

Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej oraz art. 104 i 107 kpa odmówił Z. L. udostępnienia informacji publicznej w zakresie imiennego podania wysokości wynagrodzeń wraz z nagrodami i premiami Członków Komisji Lekarskich.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że na podstawie wniosku z dnia [...] lutego 2016 r. udzielono informacji w zakresie wielkości zatrudnienia w komisjach Lekarskich w okresie od 1 stycznia 2005 r. do 31 stycznia 2016 r. według stanu na dzień 31 grudnia w latach 2005-2015 i na dzień 31 stycznia 2016 r. ze wskazaniem imiennym oraz specjalizacji lekarzy – członków komisji lekarskich: M. M., M. F., P. S.. Ponadto poinformowano skarżącego, że w obrębcie komisji lekarskich działających w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych Oddział w [...] zatrudnieni są i byli wyłącznie lekarze.

Odnosząc się do pozostałych pytań skarżącego organ odmówił udostępnienia wnioskowanej informacji powołując się na art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Od powyższej decyzji Z. L. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Prezes zakładu Ubezpieczeń Społecznych decyzją z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 4 pkt 1 kpa oraz art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r. poz. 2058 ze zm.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż prawo do informacji publicznej zostało określone w art. 61 Konstytucji RP oraz w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2015 r. poz. 2058, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą. Stosownie do art. 61 ust. 1 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem skarbu Państwa. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6ustawy. Stosownie do art. 1 ustawy – każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w tej ustawie. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy o obowiązane do udzielenia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego.

Orzekanie przez lekarzy orzeczników Zakładu oraz komisje lekarskie Zakładu dla potrzeb ustalania uprawnień do świadczeń z ubezpieczeń społecznych należy do zadań Zakładu przewidzianych wart. 68 ust. 1 pkt 1 lit. f ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 2015 r. poz.121, z późn. zm.), zwanej dalej "ustawy systemową", co oznacza, że Zakład jako podmiot wykonujący zadania publiczne w zakresie określonym w ustawie systemowej ma obowiązek udzielić informacji w przedmiocie swojej działalności.

Zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d udostępnieniu podlega informacja publiczna o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy, w tym o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach. Z powyższego wynika, że dane odnoszące się ,do osób pełniących określone funkcje publiczne, mieszczą się w pojęciu informacji publicznej.

Ustawa w art. 5 ust. 2 przewiduje jednak ograniczenie prawa do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. W zdaniu drugim cytowanego przepisu ustawodawca zastrzegł jednak, że ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.

W ocenie organu udostępnienie informacji publicznej może polegać na ujawnieniu wysokości wynagrodzenia wypłacanego na określonym stanowisku, jednak bez wskazywania danych osobowych konkretnej osoby. Informacją publiczną nie jest bowiem to, jakie wynagrodzenie otrzymuje konkretna osoba, ale kwota wydawana na utrzymanie danego etatu ze środków publicznych. Prawo do informacji publicznej nie może ograniczać, prawa do prywatności z uwagi na obowiązek udzielenia informacji publicznej. Organ podniósł, że Trybunał Konstytucyjny niejednokrotnie wskazywał w swoim orzecznictwie, że w ramach zderzenia się dwu wartości - z jednej strony konstytucyjnego prawa do informacji, z drugiej prawa do prywatności - nie można bezwzględnie przyznać priorytetu temu pierwszemu. Nie istnieje formuła "zagwarantowania obywatelom dostępu do informacji za wszelką cenę" (wyrok TK z dnia 19 czerwca 2002 r., sygn. akt K 11/02). Niemniej Trybunał wielokrotnie zastrzegał, że ochrona prywatności i autonomia informacyjna również nie mają charakteru absolutnego (wyrok TK z dnia 20 marca 2006 r., sygn. akt K 17/05).

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 18 lutego 2015 r. (sygn. akt I OSK 796/14) zwrócił również uwagę, że "w niektórych sytuacjach ustawodawca w przepisach szczególnych nakazał wobec wybranych grup osób – funkcjonariuszy ujawnienie statusu materialnego poprzez składanie różnego rodzaju oświadczeń majątkowych. W związku z tym można przyjąć, że w stosunku do osób nieobjętych obowiązkiem ujawniania swoich dochodów prawodawca dopuszcza możliwość ograniczeń wynikających chociażby z art. 5 ust. 2 u.d.i.p." .

Odnosząc się do zarzutów skarżącego zdaniem organu nie można zgodzić się z zarzutem zawartym we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, że lekarze orzecznicy - członkowie komisji lekarskich "topią w bagnie "Konstytucyjne" prawo Obywateli między innymi do zabezpieczenia społecznego w związku z chorobą, niepełnosprawnością". Uprawnienia i obowiązki komisji lekarskich określone zostały w ustawie z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2015 r. poz.748 z późn. zm.) oraz w wydanym na podstawie art. 14 ust. 6 tej ustawy rozporządzeniu Ministra Polityki Społecznej z dnia 14 grudnia 2004 r. w sprawie orzekania o niezdolności do pracy (Dz.U. z 2004 r. Nr 273, poz. 2711). Komisje lekarskie działają w składzie trzyosobowym wykonują czynności szczegółowo określone w przywołanych wyżej przepisach prawa, dokonując rozstrzygnięcia w formie orzeczenia. Organ podkreślił, że lekarze orzecznicy dokonują oceny niezdolności do pracy i jej stopnia, nie orzekają natomiast o chorobie i niepełnosprawności. Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych niezdolną do pracy w rozumieniu ustawy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu.

Wobec podniesionego zarzutu odnośnie nie podania w decyzji odmawiającej udzielenia informacji publicznej z dnia [...] lutego 2016 r. nazwiska Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i miejsca urzędowania, organ wyjaśnił, że dane w powyższym zakresie dostępne są w Biuletynie Informacji Publicznej pod adresem www.zus.pl

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Z. L. nie zgodził się z jej treścią, natomiast z jej uzasadnieniu podniósł kwestie związane z działalnością lekarzy orzeczników ZUS oraz Komisji lekarskich ZUS w stosunku do niego oraz jego żony. Wskazał, że ZUS działa bez poszanowania interesów osób ubezpieczonych i takie działanie jest stałą i powszechnie występującą praktyką.

W odpowiedzi na skargę Prezes ZUS wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd administracyjny w warszawie zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, iż obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, zaś według ust. 2, prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu, przy czym tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy (ust. 3).

Konkretyzacją tego prawa zajmuje się m.in. ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r, 782), gdzie w myśl art. 1, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w tym akcie prawnym. Ponadto na podstawie art. 2 ust. 1, każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, co jednocześnie nie oznacza, że każdy podmiot jest zobligowany do jej udostępniania. Realizacja bowiem tego prawa spoczywa na określonych w ustawie podmiotach. I tak, zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:

organy władzy publicznej,

organy samorządów gospodarczych i zawodowych,

podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa,

4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego,

5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej są również organizacje związkowe i pracodawców reprezentatywne, w rozumieniu ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego (Dz. U. Nr 100, poz. 1080 z późn. zm.), oraz partie polityczne (ust.2). Wobec treści powyższego przepisu bezsporne jest, że Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej.

Zgodnie z an. 10 ust. 1 u.d.i.p. informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek. Jak wynika z treści art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje - co do zasady - bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku.

Ustawodawca przewidział jednak również możliwość odmowy udostępnienia informacji publicznej na skutek złożonego wniosku, wskazując w art. 16 ust. 1 u.d.i.p., że odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji.

Z przepisów u.d.i.p. wynika, że podstawy do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej zachodzi; w szczególności w sytuacji, gdy przedmiotem wniosku jest informacja publiczna, która podlega ochronie na zasadach przewidzianych w art. 5 u.d.i.p. Zgodnie z ust. 1 tego przepisu prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Ustęp 2 stanowi natomiast, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.

Przedmiotem wniosku Skarżącego było udostępnienie informacji publicznej w zakresie imiennego podania wysokości wynagrodzeń wraz z nagrodami i premiami poszczególnych członków komisji lekarskich. Zdaniem Sądu organ prawidłowo uznał, że udostępnienie żądanych informacji w zakresie odnoszącym się do takich osób naruszy ich prawo do prywatności co wypełnia przesłanki z art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Dokonując analizy żądanych informacji należy odwołać się do treści art. 1 ust. 1 u.d.i.p., który stanowi, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w tej ustawie. Innymi słowy informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych rozumianych jako działalność organów władzy publicznej oraz samorządów, osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym, komunalnym lub Skarbu Państwa. Przepis art. 6 ustawy zawiera przykładowy katalog informacji oraz danych, które podlegają reżimowi ustawy.

W orzecznictwie za informację publiczną uznaje się każdą wiadomość wytworzoną lub odnoszoną do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszoną do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 19 grudnia 2007 r" IV SA/Po 652/07, LEX nr 460751). Takie też stanowisko wyrażono w wyrokach: WSA w Lublinie z dnia 8 czerwca 2006 r" sygn. II SAB/Lu 19/06 (LEX Nr 236231), WSA w Warszawie z dnia 7 maja 2004 r. sygn. IV SA/Wa 221/04 (LEX Nr 146742) oraz postanowieniu WSA w Białymstoku z dnia 21 sierpnia 2008 r., sygn. II SAB/Bk 36/08 (LEX Nr 146742).

Przepis art. 6 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p. stanowi, że udostępnianiu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4, w tym o przedmiocie działalności i kompetencjach (lit. "c") oraz o majątku, którym dysponują (lit. "f'). Natomiast art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. "a" u.d.i.p. stanowi o udostępnieniu informacji publicznej o majątku publicznym, w szczególności o majątku Skarbu Państwa i państwowych osób prawnych.

Skoro zatem wynagrodzenia wraz ze wszystkimi składnikami (w tym nagrody i premie) finansowane są ze środków publicznych, a gospodarka tymi środkami jest jawna, to - co do zasady - żądana przez skarżącego informacja mieści się w szerokim rozumieniu pojęcia informacji publicznej. Ocena ta nie była zresztą w niniejszej sprawie kwestionowana przez Prezesa ZUS.

Istota sporu sprowadza się natomiast do ograniczenia dostępu do żądanych przez skarżącego informacji publicznych ze względu na ochronę prawa do prywatności zagwarantowaną w art. 5 ust. 2 u.d.i.p., w odniesieniu do tych pracowników wskazanych we wniosku.

W ocenie Sądu zgodzić się należy z organem, że udostępnienie informacji publicznej może polegać na ujawnieniu wysokości wynagrodzenia wypłacanego na określonym stanowisku, jednak bez wskazywania danych osobowych konkretnej osoby. Informacją publiczną nie jest bowiem to, jakie wynagrodzenie otrzymuje konkretna osoba, ale kwota wydawana na utrzymanie danego etatu ze środków publicznych. Prawo do informacji publicznej nie może ograniczać prawa do prywatności z uwagi na obowiązek udzielenia informacji publicznej.

Trybunał Konstytucyjny niejednokrotnie wskazywał w swoim orzecznictwie, że w ramach zderzenia się dwu wartości - z jednej strony konstytucyjnego prawa do informacji, z drugiej prawa do prywatności - nie można bezwzględnie przyznać priorytetu temu pierwszemu. Nie istnieje formuła "zagwarantowania obywatelom dostępu do informacji za wszelką cenę" (wyrok TK z dnia 19 czerwca 2002 r. sygn. akt K 11/02). Niemniej Trybunał wielokrotnie zastrzegał, że ochrona prywatności i autonomia informacyjna również nie mają charakteru absolutnego (wyrok TK z dnia 20 marca 2006 r., sygn. akt K 17/05).

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 18 lutego 2015 r. (sygn. akt 1 OSK 796/14) zwrócił również uwagę, że "w niektórych sytuacjach ustawodawca w przepisach szczególnych nakazał wobec wybranych grup osób - funkcjonariuszy ujawnienie statusu materialnego poprzez składanie różnego rodzaju oświadczeń majątkowych. W związku z tym można przyjąć, że w stosunku dc osób nieobjętych obowiązkiem ujawniania swoich dochodów prawodawca dopuszcza możliwość ograniczeń wynikających chociażby z art. 5 ust. 2 u.d.i.p."

Nie można zgodzić się z zarzutem zawartym we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, że lekarze orzecznicy - członkowie komisji lekarskich "topią w bagnie "Konstytucyjne" prawo Obywateli między innymi do zabezpieczenia społecznego w związku z chorobą, niepełnosprawnością". Uprawnienia i obowiązki komisji lekarskich określone zostały w ustawie z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. z 2015 r. poz.748 z późn. zm.) oraz w wydanym na podstawie art. 14 ust. 6 tej ustawy rozporządzeniu Ministra Polityki Społecznej z dnia 14 grudnia 2004 r. w sprawie orzekania o niezdolności do pracy (Dz.U. z 2004 r. Nr 273, poz. 2711). Komisje lekarskie działają w składzie trzyosobowym wykonują czynności szczegółowo określone w przywołanych wyżej przepisach prawa, dokonując rozstrzygnięcia w formie orzeczenia. Należy podkreślić, że lekarze orzecznicy dokonują oceny niezdolności do pracy i jej stopnia, nie orzekają natomiast o chorobie i niepełnosprawności. Zgodnie z art. i 2 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych niezdolną do pracy w rozumieniu ustawy jest osoba, która całkowicie lub częściowo utraciła zdolność do pracy zarobkowej z powodu naruszenia sprawności organizmu i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu.

Wskazać również należy, że lekarze - członkowie komisji lekarskich nie są utrzymywani "ze.., składek ubezpieczonych". Składki gromadzone są w Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (FUS). Za ich zapisywanie na indywidualnych kontach odpowiada Zakład Ubezpieczeń Społecznych, który dba także by świadczenia, które wypłacane są z FUS trafiały w terminie . właściwej wysokości do świadczeniobiorców. Za obsługę FUS Zakład Ubezpieczeń Społecznych otrzymuje środki z budżetu państwa w postaci tzw. odpisu na działalność. Wysokość odpisu ustalana jest corocznie w ustawie budżetowej.

Reasumując podnieść należy, iż powinno, iż żądane informacje obiektywnie stanowią informacją publiczną ich udostępnienie jest wyłączone ze względu na dyspozycję art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Na całkowitą aprobatę zasługuje bowiem teza, że wysokość wynagrodzenia stanowi dobro osobiste pracownika w rozumieniu art. 23 i 24 Kodeksu cywilnego i jako taka podlega prawnej ochronie (po. wyroki WSA w Rzeszowie: z dnia 9 maja 2014 r., sygn. akt II SA/Rz 248/14, z dnia 9 lipca 2015 r., sygn. akt II SAB/Rz 45/15 oraz z dnia 5 sierpnia 2015 r., sygn. akt II SA/Rz 715/15: wyrok WSA w Olsztynie z dnia 6 października 2015 r., sygn. akt II SAB/Ol 44/15 – dostępne w CBOSA). Nagroda bądź też premia przyznawana pracownikom uznaniowo, należy natomiast do fakultatywnych składników wynagrodzenia i podlega takiej samej ochronie w zakresie prawa do prywatności jak wynagrodzenie.

Z tych wszystkich względów, nie stwierdzając naruszenia prawa, które dawałoby podstawy do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, Sąd na postawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. Z 2014 r. poz. 1647) orzekł jak w sentencji wyroku.