Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 28/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-02-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Odrzucenie zażalenia
Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art.83 par.2, art.194 par.2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Sieńczyło - Chlabicz po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Tadeusza P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 grudnia 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 1464/14 w zakresie odrzucenia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 listopada 2014 r. w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze Tadeusza P. na decyzję Dyrektora M. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności bezpośrednich do gruntów rolnych postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 5 grudnia 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 1464/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie T. P. na postanowienie tego Sądu z 4 listopada 2014 r., w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 4 listopada 2014 r. odmówił T. P. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. W dniu 19 listopada 2014 r. do Sądu wpłynęło zażalenie skarżącego na powyższe postanowienie nadane przesyłką pocztową poleconą w dniu 18 listopada 2014 r. (k. 63 akt sądowych).

Zdaniem Sądu pierwszej instancji, zażalenie na postanowienie WSA z 4 listopada 2014 r., było spóźnione. Z akt sprawy wynika, że ww. postanowienie zostało doręczone skarżącemu w dniu 10 listopada 2014 r. (k. 57 akt sądowych). Tym samym siedmiodniowy termin na złożenie zażalenia rozpoczął swój bieg dnia następnego i upłynął w dniu 17 listopada 2014 r. Zgodnie z art. 83 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.), oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Skarżący nadał zażalenie w polskim urzędzie pocztowym w dniu 18 listopada 2014 r. (data stempla pocztowego k. 63 akt sądowych). W związku ze złożeniem zażalenia dopiero w dniu 18 listopada 2014 r. skutkowało to jego odrzuceniem na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył T. P.. Wniósł o uchylenie tego orzeczenia i uwzględnienie jego środka zaskarżenia z dnia 17 listopada 2014 r., z tym zastrzeżeniem, że złożone ono zostało z zachowaniem ustawowego terminu do jego wniesienia

W uzasadnieniu wskazano, że termin na złożenie zażalenia uległ wydłużeniu do dnia 18 listopada 2014 r. Powyższe z tego względu, że dzień 11 listopada 2014 r., jest dniem ustawowo wolnym od pracy. Tym samym czas na wniesienia zażalenia został ograniczony do 6 dni. Przeczyłoby to logice art. 194 § 2 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawowy problem w sprawie sprowadza się do oceny zaistnienia podstaw do odrzucenia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 4 listopada 2014 r.

Trafnie Sąd I instancji przyjął, że zażalenie skarżącego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 4 listopada 2014 r., było spóźnione. Bezspornym jest, że ww. postanowienie Sądu I instancji zostało doręczone skarżącemu w dniu 10 listopada 2014 r. (vide: k. 57 akt sądowych). Tym samym siedmiodniowy termin na złożenie zażalenia rozpoczął swój bieg dnia następnego i upłynął w dniu 17 listopada 2014 r. Zażalenie zostało nadane przez skarżącego w polskim urzędzie pocztowym w dniu 18 listopada 2014 r. (k. 63 akt sądowych), czyli po terminie określonym w art. 194 § 2 p.p.s.a.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko skarżącego jakoby termin na wniesienia środka zaskarżenia względem postanowienia WSA z 4 listopada 2014 r., - uległ wydłużeniu do dnia 18 listopada 2014 r. z uwagi na to, że dzień 11 listopada 2014 r., jest dniem ustawowo wolnym od pracy – jest nieuprawnione. Powyższe z kliku powodów. Po pierwsze, art. 83 § 1 p.p.s.a. stanowi, że terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego, z zastrzeżeniem § 2. Po drugie, zgodnie z art. 83 § 2 p.p.s.a., jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Oznacza to, że przepis ten obejmuje swoją dyspozycją jedynie takie sytuacje, gdy ostatni dzień terminu przypada na dzień ustawowo wolny od pracy. Artykuł 1 ustawy z dnia 18 stycznia 1951 r., o dniach wolnych od pracy (Dz. U z 1951 r., Nr 4, poz. 28 ze zm.; dalej: ustawa z 18 stycznia 1951 r.,) stanowi, że dniami wolnymi od pracy są 1 stycznia - Nowy Rok, 6 stycznia - Święto Trzech Króli, pierwszy dzień Wielkiej Nocy, drugi dzień Wielkiej Nocy, 1 maja - Święto Państwowe, 3 maja - Święto Narodowe Trzeciego Maja, pierwszy dzień Zielonych Świątek, dzień Bożego Ciała, 15 sierpnia - Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny, 1 listopada - Wszystkich Świętych, 11 listopada - Narodowe Święto Niepodległości, 25 grudnia - pierwszy dzień Bożego Narodzenia, 26 grudnia - drugi dzień Bożego Narodzenia. O dniu ustawowo wolnym od pracy można mówić jedynie w odniesieniu do takich dni, które zostały uznane za wolne przepisem ww. ustawy. Uregulowanie to ma walor powszechności. Tym samym jedynie te dni są ustawowe wolne od pracy. Na gruncie niniejszej sprawy, co istotne dzień 11 listopada 2014 r. – ustawowo wolny od pracy, nie był ostatnim dniem terminu do złożenia zażalenia. Tym był bowiem dzień 17 listopada 2014 r. Dzień ten nie przypadała tak na sobotę, jak i na dzień ustawowo wolny od pracy. Tym samym przepis art. 83 § 2 p.p.s.a. nie miał w sprawie zastosowania.

Na marginesie należy jedynie wskazać, że gdyby przyjąć przedstawiony przez skarżącego sposób rozumowania, to termin siedmiodniowy wydłużyłby się również o dni 15 i 16 listopada 2014 r. Były to sobota i niedziela, bowiem są to dni, o których mowa w art. 83 § 2 p.p.s.a. Powyższe jest jednak niedopuszczalne, bowiem żaden z tych dni nie był ostatnim dniem siedmiodniowego terminu do złożenia zażalenia w sprawie. Postulowane przez skarżącego wydłużenie terminu mogłoby nastąpić jedynie wówczas, gdyby ostatni dzień na złożenie środka zaskarżenia upływałby w dniu 17 listopada 2014 r., zaś dzień ten byłby sobotą lub innym dniem ustawowo wolnym od pracy w rozumieniu ustawy z 18 stycznia 1951 r.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.