Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 873/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-03-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 64 c par. 7 i par. 8, art. 133 par. 1, art. 135
journal: Dz.U. 1966 nr 24 poz 151
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
article: art. 134 w zw. z art. 144
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły, , Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz - Nowak (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 marca 2017 r. sprawy ze skargi Ł. W. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga Ł. W. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z [...] lutego 2016 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia.

Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy:

Decyzją Nr [...] z [...] listopada 2013 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] (dalej: PINB, organ I instancji) nakazał inwestorowi H. Ł. W. (dalej: skarżący, inwestor, zobowiązany) rozbiórkę nośnika reklamowego konstrukcji stalowej o wysokości słupa 10 m, wymiarach kasetonu 8,40 m x 4,40 m, zlokalizowanego na terenie działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] przy Al. [...], przy posesji ul. [...]

w W..

W związku z uchylaniem się skarżącego od obowiązku rozbiórki wynikającego

z ww. decyzji, wdrożone zostało postępowanie egzekucyjne (tytuł wykonawczy TW-2 Nr [...] z [...] stycznia 2015 r.). Postanowieniem Nr [...] z [...] marca 2015 r. PINB orzekł o nałożeniu na skarżącego grzywny w wysokości 10.000 zł w celu przymuszenia w związku z niedopełnieniem obowiązku wynikającego z decyzji z dnia [...] listopada 2013 r. Następnie, wobec bezskuteczności zastosowanego środka egzekucyjnego, organ I instancji wydał postanowienie nr [...] z [...] czerwca 2015 r. o zastosowaniu w stosunku do inwestora kolejnego środka egzekucyjnego w postaci zastępczego wykonania obowiązku orzeczonego w decyzji ostatecznej na koszt i niebezpieczeństwo zobowiązanego.

W konsekwencji ww. postanowienia wykonawca zastępczy wyłoniony przez organ I instancji w dniu [...] września 2015 r. dokonał rozbiórki nośnika reklamowego, zlokalizowanego na terenie działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] przy Al. [...], przy posesji ul. [...] w W..

Pismem znak: [...], [...] z [...] października 2015 r. PINB zawiadomił skarżącego o zakończeniu czynności egzekucyjnych wraz

z wykazem kosztów wykonania zastępczego. Przesyłka zawierająca ww. pismo została doręczona skarżącemu 2 listopada 2015 r.

Pismem z 27 listopada 2015 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) zobowiązany złożył do PINB wniosek w trybie art. 64c § 7 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r. poz. 1619 ze zm., zwana dalej: u.p.e.a.) o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych powstałych w toku postępowania egzekucyjnego.

Postanowieniem Nr [...] z [...] grudnia 2015 r. PINB, działając na podstawie art. 64c § 8 w związku z art. 64c § 7 oraz art. 17 § 1 i art. 20 § 1 pkt 4 u.p.e.a., stwierdził niedopuszczalność wniosku o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych postępowania egzekucyjnego w administracji, przeprowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego TW-2 Nr [...] z [...] stycznia 2015 r., jako wniesionego z uchybieniem terminu.

Uzasadniając podjęte postanowienie organ I instancji podał, że stanowiący podstawę żądania skarżącego art. 64c § 7 u.p.e.a. stanowi podstawę wydania przez organ egzekucyjny postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych na żądanie zobowiązanego albo z urzędu, jeżeli koszty te obciążają wierzyciela. Na postanowienie to przysługuje zażalenie. Według orzecznictwa, regulacja określona w art. 64c § 7 u.p.e.a. nie wprowadza zasady określania kosztów w formie postanowienia. Wydanie takiego postanowienia uzależnione jest od złożenia stosownego żądania przez zobowiązanego albo z urzędu. Poprzez to żądanie zobowiązany może uzyskać najpierw rozstrzygnięcie o wysokości i podstawie naliczenia kosztów, a następnie kwestionować zasadność tego naliczenia. Wywiódł dalej, iż jak wynika z przepisu art. 64c § 8 u.p.e.a, żądanie określone w § 7, nie podlega rozpatrzeniu, jeżeli zostało wniesione po upływie 14 dni od dnia powiadomienia zobowiązanego o wysokości pobranych kosztów egzekucyjnych. Według orzecznictwa powyższy termin, jako termin prawa materialnego nie podlega przywróceniu. Uprawnienie żądania wydania postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych oraz obowiązek rozpatrzenia takiego żądania wygasa (przestaje istnieć) z upływem terminów opisanych w art. 64c § 8 u.p.e.a.

W ocenie organu I instancji, wniosek skarżącego z 27 listopada 2015 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych został złożony po upływie 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia

o zakończeniu czynności egzekucyjnych wraz z wykazem kosztów ww. postępowania egzekucyjnego. Skoro bowiem skuteczne doręczenie ww. zawiadomienia nastąpiło

w dniu 2 listopada 2015 r., to termin na wniesienie przez zobowiązanego żądania,

o którym mowa w art. 64c § 7 u.p.e.a., upłynął 16 listopada 2015 r. Tym samym uprawnienie skarżącego do żądania wydania postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych wygasło 16 listopada 2015 r., zaś przedmiotowy wniosek z dnia 27 listopada 2015 r. pozbawiony jest prawnego uzasadnienia i nie podlega rozpatrzeniu przez PINB.

W zażaleniu złożonym na powołane postanowienie skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o uchylenie zażalonego postanowienia

w całości, wydanie postanowienia o kosztach postępowania lub umorzeniu postępowania, ewentualnie o uchylenie zażalonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.

Wydanemu postanowieniu zarzucił rażące naruszenie przepisów u.p.e.a., w tym art. 64c § 7 i § 8 u.p.e.a. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, wskutek oczywiście wadliwego przyjęcia, iż wniosek zobowiązanego z 27 listopada 2015 r. o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych był niedopuszczalny, jako wniesiony z uchybieniem terminu określonego w art. 64c § 8 u.p.e.a. w sytuacji, gdy termin określony w tym przepisie nie ma w przedmiotowej sprawie zastosowania, a postanowienie o kosztach dotychczas obciążających wierzyciela powinno zostać wydane przez PINB z urzędu.

Wskazanym na wstępie i stanowiącym przedmiot rozpoznania w niniejszej sprawie postanowieniem Nr [...] z [...] lutego 2016 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: WINB, organ odwoławczy), działając na podstawie art. 134 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, zwana dalej: k.p.a.) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm., zwana dalej: p.b.), stwierdził niedopuszczalność zażalenia.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, po przedstawieniu stanu sprawy WINB podał, że w u.p.e.a. ustawodawca enumeratywnie, tj. w sposób zamknięty, wymienił przypadki, kiedy na postanowienie wydane przez organ egzekucyjny służy prawo złożenia zażalenia do organu odwoławczego. W innych przypadkach postanowienia wydane przez organy egzekucyjne są ostateczne, tzn. nie przysługuje na nie zażalenie jako samoistny środek zaskarżenia. Jakkolwiek w zaskarżonym postanowieniu organ I instancji pouczył stronę postępowania o przysługującym jej prawie do wniesienia zażalenia na rozstrzygnięcie zawarte w tym rozstrzygnięciu, to jednak przepis art. 64c § 8 u.p.e.a. wyraźnie nie daje podstaw do zaskarżenia postanowienia wydanego na jego podstawie, a tym samym organ odwoławczy nie jest władny do rozpatrzenia zażalenia zobowiązanego.

Stwierdził, iż złożone przez skarżącego zażalenie jest niedopuszczalne

z przyczyn przedmiotowych, tj. ze względu na wyłączenie przez przepisy prawa materialnego możliwości zaskarżenia postanowienia.

Jednocześnie zauważył, że art. 64c § 8 u.p.e.a. nie wskazuje na konieczność zajęcia przez organ egzekucyjny stanowiska w formie postanowienia w sprawie nierozpatrzenia wniosku o wydanie postanowienia dotyczącego kosztów egzekucyjnych. Z brzmienia ww. przepisu wynika, że żądanie wydania postanowienia

w sprawie kosztów egzekucyjnych nie podlega rozpatrzeniu, jeżeli zostało wniesione po upływie 14 dni od dnia powiadomienia zobowiązanego o wysokości pobranych kosztów egzekucyjnych. Ocenił, iż wystarczającym byłoby poinformowanie zobowiązanego

o nierozpatrzeniu wniosku z uwagi na przekroczenie wskazanego terminu.

Podkreślił także, iż według regulacji art. 68 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r.

o administracji podatkowej (której art. 39 zmienia brzmienie art. 64c u.p.e.a.), do postępowań wszczętych skargami lub wnioskami złożonymi przed dniem wejścia

w życie ustawy (tj. przed 1 stycznia 2016 r.) na podstawie ustawy zmienianej w art. 39, w brzmieniu dotychczasowym, i niezakończonych do dnia wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

W skardze, złożonej na powołane rozstrzygnięcie do sądu administracyjnego, skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o uchylenie zaskarżonego i poprzedzającego je postanowienia, ewentualnie zobowiązanie organu I instancji do wydania w terminie 7 dni od uprawomocnienia się wyroku postanowienia

o umorzeniu postępowania w sprawie kosztów wykonania zastępczego oraz zasądzenie zwrotu kosztów procesu według norm przepisanych. Podjętemu postanowieniu zarzucił rażące naruszenie przepisów postępowania, w tym:

1. art. 18 u.p.e.a. w związku z art. 144 i art. 138 § 1 k.p.a., wskutek naruszenia procedury administracyjnej przez brak merytorycznego rozpatrzenia złożonego do organu odwoławczego zażalenia i bezzasadne stwierdzenie niedopuszczalności zażalenia;

2. art. 64c § 7 u.p.e.a. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie wskutek bezzasadnego pominięcia, iż przepis ten, w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2015 r., co do zasady nakazuje organom wydawanie postanowień w przedmiocie kosztów egzekucji, na które zobowiązanemu przysługuje zażalenie;

3. art. 64c § 8 w związku z art. 64c § 7 u.p.e.a. poprzez błędną wykładnię

i niewłaściwe zastosowanie wskutek bezzasadnego pominięcia, iż przepisu art. 64c § 8, w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2015 r., nie stosuje się

w oderwaniu od przepisu art. 64c § 7, z którego wynika, że postanowienia oparte na tym przepisie podlegają zaskarżeniu w drodze zażalenia, co organ bezzasadnie pominął;

4. art. 18 u.p.e.a. w związku z art. 261 - 264 k.p.a. poprzez brak zastosowania

w niniejszej sprawie w wyniku bezzasadnego przyjęcia, że skoro przepisy u.p.e.a. nie przewidują zaskarżenia wydanego przez organ postanowienia

w sprawie kosztów egzekucji, to istnieją inne przepisy pozwalające rozstrzygnięcie organu I instancji zaskarżyć. W efekcie zaskarżone rozstrzygnięcie WINB narusza zasadę dwuinstancyjności postępowania, o której mowa w art. 15 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a.;

5. art. 18 u.p.e.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak rozpoznania istoty sprawy, niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych, dokonanie błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 64c § 8 i art. 64c § 7 u.p.e.a., całkowite pominięcie przytoczonych przez skarżącego w zażaleniu zarzutów, a w szczególności brak odpowiedniego uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonego postanowienia, co miało zasadniczy wpływ na treść wydanego w sprawie przez organ I instancji rozstrzygnięcia.

W uzasadnieniu skargi skarżący podał, że postanowienie organu I instancji wynika

z rażąco wadliwej interpretacji, a w zasadzie zmiany i niezrozumienia treści przepisów art. 64c § 7 i § 8 u.p.e.a. Organ I instancji ponadto, interpretując art. 64c § 8 u.p.e.a., dopuścił się błędu, bowiem wskazał, że skoro w sprawie nie doszło do poboru kosztów od zobowiązanego, nie biegł i nie minął żaden termin na wydanie merytorycznego postanowienia w przedmiocie ustalenia kosztów egzekucyjnych, na podstawie którego mogłoby ewentualnie dojść do ich ściągnięcia (poboru). Pomimo wypunktowania błędów w zażaleniu, WINB dopuścił się kolejnych naruszeń, łamiąc zasadę dwuinstancyjności postępowania poprzez brak merytorycznego rozpatrzenia zażalenia skarżącego w ogóle i w zasadzie pozbawiając go prawa do drugiej instancji administracyjnej.

Zdaniem skarżącego, niewłaściwe jest stanowisko WINB uznające, że skarżącemu nie przysługiwało zażalenie od postanowienia organu I instancji, bowiem art. 64c § 8 u.p.e.a. tego nie przewiduje. Organ jest w błędnym przekonaniu o niedopuszczalności zażalenia "z przyczyn przedmiotowych, tj. ze względu na wyłączenie przez przepisy prawa materialnego możliwości zaskarżenia postanowienia". Wskazał, iż organ odwoławczy całkowicie pominął fakt, że w razie pomyłki, popełnienia błędu przez PINB (tak jak w przedmiotowym przypadku), wskutek błędnej interpretacji przepisu art. 64c

§ 8 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2015 r. strona całkowicie została pozbawiona możliwości odwołania się od rozstrzygnięcia i obrony swych uzasadnionych racji. Organ odwoławczy, skupiając się nad przepisem art. 64c § 8 u.p.e.a., dokonał jego wybiórczej i wadliwej interpretacji w oderwaniu od pozostałych przepisów, które mogłyby mieć w tej sytuacji zastosowanie, w tym w szczególności art. 64c § 7 u.p.e.a. wskazującego na zasadę zaskarżalności postanowienia o kosztach egzekucyjnych co do zasady, a także innych mogących mieć zastosowanie w związku z art. 18 u.p.e.a.

Zdaniem skarżącego, organ odwoławczy naruszył w postępowaniu przepis art. 107 § 3 k.p.a., bowiem wbrew wynikającemu z tego przepisu warunkowi WINB -

w rażąco marginalnej formie – uzasadnił podjęte rozstrzygnięcie. Naruszone zostały także zasady postępowania, określone w art. 7 i art. 77 k.p.a., tj. zasada prawdy obiektywnej i oficjalności postępowania. Wskutek stwierdzonych uchybień, organ odwoławczy postanowieniem z 2 lutego 2016 r. nie rozpoznał istoty sprawy, naruszył wskazane na wstępie przepisy procedury administracyjnej, jak i przepisy o egzekucji

w administracji. W efekcie zasadne zażalenie skarżącego nie zostało merytorycznie rozpoznane w toczącym się postępowaniu w sprawie kosztów egzekucyjnych.

W odpowiedzi na skargę WINB podtrzymał argumentację przedstawioną

w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art.18 u.p.e.a., jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej,

w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Odpowiednie stosowanie regulacji k.p.a., o którym mowa w art. 18 u.p.e.a., oznacza, że niektóre z jego postanowień znajdą zastosowanie wprost, inne stosować należy z modyfikacjami, a jeszcze inne w ogóle nie będą miały zastosowania. Przepisy k.p.a. na gruncie postępowania egzekucyjnego mogą być stosowane jedynie uzupełniająco w przypadkach, gdy regulacja u.p.e.a. okaże się niekompletna. W postępowaniu egzekucyjnym znajduje wprost zastosowanie przepis art. 134 k.p.a. w związku z art.144 k.p.a.

Pierwszy z przywołanych przepisów stanowi, że organ odwoławczy stwierdza

w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. W myśl zaś drugiego z przepisów, do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań (w sprawach nieuregulowanych w rozdziale 11 k.p.a. "Zażalenia"). Dlatego też uznać należy, że dopuszczalna jest skarga do sądu administracyjnego na postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym na podstawie wprost zastosowanego przez organ egzekucyjny przepisu art. 134 k.p.a., na które to postanowienie służy skarga w trybie art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, zwana dalej p.p.s.a.). Sąd, zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy, rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 p.p.s.a.

Przeprowadzona kontrola zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia doprowadziła do oceny, że jest ono zgodne z prawem, co czyni skargę niezasadną.

Stosownie do treści art. 68 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o administracji podatkowej (Dz.U. z 2015 r. poz. 1269), do postępowań wszczętych skargami lub wnioskami złożonymi przed dniem wejścia w życie ustawy na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 39 (tj. u.p.e.a.), w brzmieniu dotychczasowym,

i niezakończonych do dnia wejścia w życie ustawy (tj. 1 stycznia 2016 r. - art. 77 pkt 2a ustawy o administracji podatkowej) stosuje się przepisy dotychczasowe. Przepis art. 39 pkt 14 litera d) ustawy o administracji podatkowej uchyla art. 64c § 8 u.p.e.a.

Przedmiotowa sprawa została wszczęta wnioskiem skarżącego z dnia 27 listopada 2015 r. o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych uwidocznionych w wykazie kosztów z dnia 9 października 2015 r., a więc przed dniem

1 stycznia 2016 r. Stosuje się więc do niej jeszcze przepis art. 64c § 8 u.p.e.a.

w ówczesnym brzmieniu, z którego wynika, że żądanie, o którym mowa w § 7 (organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie kosztów egzekucyjnych na żądanie zobowiązanego albo z urzędu, jeżeli koszty te obciążają wierzyciela), nie podlega rozpatrzeniu, jeżeli zostało wniesione po upływie 14 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego,

a w przypadku zakończenia postępowania egzekucyjnego wskutek wyegzekwowania wykonania obowiązku – od dnia powiadomienia zobowiązanego o wysokości pobranych kosztów egzekucyjnych.

Z akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika, że wobec skarżącego nie umorzono postępowania egzekucyjnego, ani też nie zakończono postępowania administracyjnego wskutek wyegzekwowania wykonania obowiązku. Skarżący w toku postępowania egzekucyjnego uchylał się od wykonania nałożonego na niego ostateczną decyzją obowiązku rozbiórki nośnika reklamowego, zlokalizowanego przy Al. [...], przy posesji ul. [...] w W.. Stąd zaistniała konieczność zastosowania przepisów dotyczących wykonania zastępczego. Zgodnie

z art. 128 § 1 u.p.e.a., w tym celu organ egzekucyjny wydaje postanowienie

o wykonaniu obowiązku objętego tytułem wykonawczym za zobowiązanego zastępczo przez inną osobę, ale na jego koszt i niebezpieczeństwo. Takie postanowienie wydane przez PINB [...] czerwca 2015 r. zostało skarżącemu skutecznie doręczone (k. 90 akt administracyjnych) i nie było przez niego kwestionowane. Wówczas PINB wskazał

w treści postanowienia przybliżoną kwotę kosztów wykonania zastępczego (60.000 zł).

Następnie PINB, działając na podstawie art. 133 § 1 u.p.e.a., zawiadomił na piśmie skarżącego o zakończeniu czynności egzekucyjnych w drodze wykonania zastępczego oraz przedstawił wykaz kosztów tego wykonania na kwotę łączną 48.438,35 zł (zawiadomienie z dnia 9 października 2015 r., doręczone skarżącemu

w dniu 2 listopada 2015 r.).

W tym miejscu należy zauważyć, że przepisy art. 128 i 133 u.p.e.a. znajdują się w dziale III u.p.e.a. - "Egzekucja obowiązku o charakterze niepieniężnym", Rozdziale 3 : "Wykonanie zastępcze". W sprawach kosztów wykonania zastępczego, nieuregulowanych w tym Rozdziale (art. 127 – 134 u.p.e.a.), stosuje się przepisy art. 64c -65 u.p.e.a., które to znajdują się z kolei Dziale I – "Przepisy ogólne", w Rozdziale 6 "Koszty egzekucyjne". Z ułożenia przepisów oraz z wyraźnej treści art. 135 u.p.e.a. wynika, że w pierwszej kolejności sprawy dotyczące kosztów wykonania zastępczego rozstrzygane są na podstawie przepisów art. 127 – 134 u.p.e.a., natomiast dopiero

w sytuacjach nieuregulowanych tym odrębnym rozdziałem ustawy można zastosować przepisy ogólne dotyczące kosztów egzekucyjnych, w tym i cytowany wyżej przepis art. 64c § 7 i § 8 u.p.e.a.

W związku z powyższym Sąd uznał, że skarżącemu jako zobowiązanemu przysługiwało prawo domagania się od organu egzekucyjnego wydania postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych w trybie art. 64c § 7 u.p.e.a. w terminie przewidzianym w art. 64c § 8 u.p.e.a., tj. 14 dni, liczonym jednak od dnia doręczenia mu wykazu kosztów wykonania zastępczego, o którym mowa w art. 133 § 1 u.p.e.a. Określone bowiem w przepisie art. 64c § 8 u.p.e.a. sytuacje nie dotyczą zobowiązanego w przedmiotowej sprawie (organ egzekucyjny nie umorzył postępowania egzekucyjnego, a postępowanie to nie zakończyło się wskutek wyegzekwowania obowiązku, tylko wskutek wykonania zastępczego).

W tej sytuacji nie jest zasadne stanowisko skarżącego, że termin z art. 64c § 8 u.p.e.a. nie ma zastosowania w jego sprawie, a postanowienie powinno być wydane

z urzędu (vide: zażalenie skarżącego na postanowienie PINB). Zgodnie z brzmieniem art. 64c § 7 u.p.e.a., organ egzekucyjny z urzędu wydaje postanowienie w sprawie kosztów egzekucyjnych jedynie w przypadku, gdy koszty te obciążają wierzyciela. Natomiast w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z kosztami obciążającymi zobowiązanego, ponieważ nie występuje tu żaden przypadek z art. 64c § 2-4 u.p.e.a.

Zdaniem Sądu, termin z art. 64c § 8 u.p.e.a. dla skarżącego do żądania wydania postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych kończy bieg po upływie 14 dni od zaistnienia zdarzenia wskazanego w art. 133 § 1 u.p.e.a., tj. od doręczenia mu wykazu kosztów wykonania zastępczego. Taki wniosek należy wyciągnąć z treści art. 135 u.p.e.a., który odsyła do stosowania m.in. art. 64c § 7 i § 8 u.p.e.a. w sprawach nieuregulowanych w przepisach dotyczących kosztów wykonania zastępczego.

Bezsporne jest w sprawie, że termin z art. 64c § 8 u.p.e.a. jest terminem ustawowym, zawitym, o charakterze materialnym, niepodlegającym przywróceniu. Uprawnienie żądania wydania postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych oraz obowiązek rozpatrzenia takiego żądania wygasa (przestaje istnieć) z upływem tego terminu (por. wyrok NSA z dnia 30 maja 2012 r., II FSK 2193/10, publ. Lex nr 1218954, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 26 stycznia 2017 r., I SA/Gl 1122/16, publ. cbosa).

Bezskuteczny upływ terminu z art. 64c § 8 u.p.e.a. w związku z art. 133 § 1 i art. 135 u.p.e.a. w przedmiotowej sprawie spowodował, że organ I instancji wydał postanowienie o niedopuszczalności wniosku skarżącego z dnia 27 listopada 2015 r. Należy jeszcze raz przypomnieć, że skarżący otrzymał wykaz kosztów wykonania zastępczego w dniu 2 listopada 2015 r., a więc licząc od tej daty upływ terminu 14 dni, ostatnim dniem, w którym mógł złożyć wniosek o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych, był 16 listopada 2015 r.

Niewątpliwie należy się zgodzić z organem odwoławczym, że z brzmienia art. 64c § 8 u.p.e.a. wynika, że jeżeli wniosek o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych został wniesiony po upływie wskazanego tam terminu 14 dni, to nie podlega on rozpatrzeniu. Tak więc wystarczającym byłoby poinformowanie zobowiązanego o nierozpatrzeniu jego wniosku z uwagi na przekroczenie wskazanego terminu. Jednak to uchybienie PINB, w ocenie Sądu, nie ma wpływu na wynik sprawy.

W tej sytuacji, w związku ze złożeniem przez skarżącego zażalenia na postanowienie PINB z dnia [...] grudnia 2015 r., organ odwoławczy, zgodnie z treścią art. 134 w związku z art. 144 k.p.a., zasadnie stwierdził niedopuszczalność takiego zażalenia, ponieważ na postanowienia wydane w toku postępowania administracyjnego stronie służy zażalenie tylko wówczas, gdy z przepisów k.p.a. wyraźnie wynika, że zażalenie jest dopuszczalne (art. 141 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a. i art. 134 k.p.a.). Jak już wyżej wskazano, na postanowienie o niedopuszczalności wniosku o wydanie postanowienia o kosztach postępowania egzekucyjnego w przedmiotowej sprawie zażalenie nie przysługuje (pomimo błędnego pouczenia strony o takim prawie przez PINB), ponieważ taki wniosek nie podlega rozpatrzeniu w formie postanowienia z uwagi na upływ terminu wskazanego w art. 64c § 8 u.p.e.a.

W świetle powyższych rozważań niezasadne, zdaniem Sądu, są zarzuty skargi odnoszące się do wskazanych tam naruszeń przepisów prawa procesowego, gdyż skarżący pominął w swoich wywodach okoliczność, że w postępowaniu egzekucyjnym, prowadzonym w sprawie wykonania ostatecznej decyzji o nakazie rozbiórki nośnika reklamowego na podstawie tytułu wykonawczego TW-2 Nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r., doszło do wykonania zastępczego. Zgodnie zaś z treścią art. 135 u.p.e.a.,

w sprawach kosztów takiego wykonania, nieuregulowanych w art. 127-134, stosuje się przepisy art. 64c-65 u.p.e.a.

W konsekwencji więc zaskarżone postanowienie WINB jest zgodne z prawem, co skutkuje oddaleniem skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a.