Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1054/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2020-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargi
Powołane przepisy: article: art 71
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
journal: Dz.U. 2020 poz 491
law: Rozporządzenie Ministra Zdrowia  z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii
article: par 2 , par 3
journal: Dz.U. 2010 nr 213 poz 1397
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko
article: art 7-9 , art 77 , art 105 par 1 , art 107
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędzia WSA Joanna Człowiekowska po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg A. K., M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 23 lipca 2020 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia oddala skargi.


UZASADNIENIE

Wójt Gminy M. D. decyzją z 3 marca 2020 r. znak: [...] umorzył w całości, jako bezprzedmiotowe, postępowanie wszczęte na wniosek [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W., o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn.: "Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej [...]" na działce ew. nr [...] w miejscowości K. M., obręb [...] K. M. , gmina M. D..

Jako podstawę prawną decyzji organ I instancji wskazał art. 104 i art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.), dalej "K.p.a.", art. 73 ust. 1 i art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2020 r., poz. 283 ze zm.), dalej "ustawa środowiskowa", oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839), dalej "rozporządzenie".

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji zrelacjonował przebieg postępowania przeprowadzonego w sprawie, przypominając, że uprzednia decyzja umarzająca wydana przez Wójta została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 13 sierpnia 2019 r. znak: [...], a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Dalej organ wyjaśnił, że w ramach ponownego rozpatrzenia sprawy wezwał wnioskodawcę do uwzględnienia w przedłożonej wraz z wnioskiem dokumentacji wytycznych organu odwoławczego. Po uzupełnieniu wniosku przez inwestora i ustaleniu kręgu stron prowadzonego postępowania organ wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K., [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. oraz Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie o wydanie opinii co do konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

W odpowiedzi na powyższe wystąpienie wskazane organy zgodnie stwierdziły, że przedsięwzięcie nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Następnie organ I instancji powołał się na przepis § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 71), dalej "rozporządzenie", oraz obliczoną sumę równoważnych mocy promieniowania izotropowo (EIRP) anten w danym sektorze wnoszącą 3119 W oraz dołączone do akt sprawy rzuty poziome i pionowe obrazujące przebieg osi głównych wiązek promieniowania poprowadzonych od środków elektrycznych anten i uznał, że analizowana stacja bazowa nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga uzyskania decyzji środowiskowej, w związku z czym prowadzone postępowanie w sprawie jest bezprzedmiotowe.

Od opisanej na wstępie decyzji Wójta z 3 marca 2020 r. odwołanie złożyła A. K., wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W treści odwołania odwołująca się zarzuciła m.in., że przy wydaniu zaskarżonej decyzji "organ uwzględnił tylko minimalne moce EIRP anten, wielokrotnie zaniżone w celu obejścia prawa". Podniosła przy tym m.in. zarzut braku ustalenia faktycznej mocy EIRP anten na każdym sektorze oraz maksymalnych tiltów anten na podstawie danych katalogowych, przywołując jednocześnie obszerne fragmenty orzecznictwa sądowego wydanego na gruncie spraw dotyczących stacji bazowych telefonii komórkowych. W ocenie odwołującej dokumentacja przedłożona w toku postępowania jest niekompletna i powinna zostać uzupełniona w zakresie oznaczonym w treści odwołania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 23 lipca 2020 r. znak: [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Jako podstawę prawną decyzji organ odwoławczy wskazał art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 17 pkt 1, art. 105 § 1 i art. 127 § 2 K.p.a., art. 71 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy środowiskowej. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że materialną podstawę prawną postępowania administracyjnego prowadzonego w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy środowiskowej. Postępowanie zostało zainicjowane wnioskiem spółki [...] Sp. z o.o. w W. z 11 lipca 2018 r. (data wpływu do Urzędu Gminy M. D.: 13 lipca 2018 r.).

Opisując charakterystykę przedsięwzięcia, którego dotyczy ww. wniosek, organ II instancji wskazał, że będzie ono polegać na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [...] obręb [...] K. M. , położonej w K. M. w Gminie M. D.. W ramach realizacji przedsięwzięcia przewidziano budowę wieży kratowej typu [...] o wysokości 49,95 m n.p.t. (wraz z instalacją odgromową) posadowionej na fundamencie o powierzchni nie większej niż 51 m2, instalację 9 anten sektorowych usytuowanych na azymutach 20°, 170° i 280° oraz instalację dwóch anteny radioliniowych (na wysokości 45 m n.p.t.) usytuowanych na azymutach 159° i 277°. Z przedłożonych dokumentów wynika nadto, że równoważna moc promieniowana izotropowo (EIRP) dla każdej z trzech pojedynczych anten [...] pracujących w paśmie 1800 MHz i 900 MHz każda, zawieszonych na wysokości 47,0 m n.p.t. i usytuowanych na azymutach - odpowiednio - 20°, 170° i 280° wyniesie 1699 W, natomiast dla każdej z sześciu pozostałych anten sektorowych [...], pracujących w paśmie 800 MHz każda, zawieszonych na wysokości 47,1 m n.p.t. i usytuowanych (po dwie sztuki) na azymutach - odpowiednio - 20°, 170° i 280° wyniesie 710 W.

Organ odwoławczy przywołał treść art. 71 ust. 2 ustawy środowiskowej, wskazując, że katalog przedsięwzięć mogących zawsze albo potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko określony został - w dacie złożenia wniosku przez inwestora - w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., obowiązującym od dnia 15 listopada 2010 r. do dnia 10 października 2019 r., a następnie, tj. począwszy od dnia 11 października 2019 r. do chwili obecnej, w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839), przy czym - zgodnie z § 4 aktualnie obowiązującego rozporządzenia - "Do przedsięwzięć, w przypadku których przed dniem wejścia w życie rozporządzenia wszczęto i nie zakończono przynajmniej jednego z postępowań w sprawie decyzji, zgłoszeń lub uchwal, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1-1b ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, stosuje się przepisy dotychczasowe.".

Mając zatem na uwadze fakt, iż - zgodnie z art. 61 § 3 K.p.a. - "Datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej", a wniosek inicjujący postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie został złożony przez inwestora przed dniem 11 października 2019 r., w stanie faktycznym niniejszej sprawy znajdują zastosowanie przepisy poprzednio obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r.

Organ II instancji przywołał treść § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 tego rozporządzenia. Wskazał, że z ww. przepisów wynika, iż o zaliczeniu danej instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej względnie radiolokacyjnej do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko decydują dwa parametry: równoważna moc promieniowaną izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny oraz odległość miejsc dostępnych dla ludności od ośrodka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anteny, które art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2020 r., poz. 1219), dalej "P.o.ś.", definiuje jako: "wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości".

Dalej organ odwoławczy zauważył, że w uzasadnieniu decyzji kasatoryjnej z 13 sierpnia 2019 r. Kolegium, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazało, iż dla ustalenia, czy analizowane przedsięwzięcie będzie negatywnie oddziaływać na środowisko niezbędne jest określenie równoważnej mocy promieniowania izotropowego nie tylko dla poszczególnych anten wchodzących w skład stacji bazowej, ale również rozważenie ewentualnego nakładania się wiązek promieniowania emitowanego przez poszczególne anteny pracujące na tym samym kierunku. Kluczowym błędem organu I instancji było nieuwzględnienie kumulacji pól elektromagnetycznych powstałej w wyniku nałożenia się wiązek wszystkich trzech anten w każdym z sektorów wyznaczonych azymutem, czyli głównym kierunkiem promieniowania, a błąd ten przełożył się na nieprawidłowe obliczenia równoważnej mocy promieniowana izotropowo (EIRP) na sektor.

Analizując ponowne postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ I instancji oraz poczynione w jego następstwie ustalenia faktyczne, Kolegium uznało, że są one prawidłowe. W szczególności organ odwoławczy wskazał, że w świetle dokumentów przedłożonych przez inwestora, w ramach przedsięwzięcia stanowiącego przedmiot niniejszego postępowania zaprojektowano zamontowanie po 3 anteny (jedna antena [...] oraz dwie anteny [...]) w trzech azymutach: 20°, 170° i 280°. Na każdym z nich poszczególne anteny będą pracować w pasmach: antena [...] w pasmach 1800 MHz i 900 MHz oraz anteny [...] w paśmie 800 MHz. Z kolei suma równoważnej mocy promieniowania izotropowo (EIRP) trzech pojedynczych anten pracujących na każdym z azymutów wyniesie 3119 W (1699 W + 710 W + 710 W). W konsekwencji, EIRP planowanej inwestycji w każdym sektorze wyznaczonym azymutem wg powyższych obliczeń wynosi 3119 W. Mając zatem na względnie przytoczone wyżej przepisy rozporządzenia, w celu rozstrzygnięcia, czy analizowane przedsięwzięcie jest obwarowane obowiązkiem uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, należało zweryfikować istnienie miejsc dostępnych dla ludności w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny (§ 3 ust. 1 pkt 8 lit. e) rozporządzania), względnie nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny (§ 2 ust. 1 pkt 7 lit. a) rozporządzania).

Organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji w ramach ponownego rozpatrzenia sprawy 19 grudnia 2019 r. pozyskał od pełnomocnika wnioskodawcy skorygowaną kartę informacyjną przedsięwzięcia (k. 65 akt I instancji). W opracowaniu tym inwestor uwzględniając wskazaną wyżej sumę EIRP trzech pojedynczych anten pracujących na każdym z azymutów, a także wysokość zawieszenia anten (47,0-47,1 m.n.p.t.) oraz maksymalne pochylenie wiązki głównej poszczególnych anten (tilt) wynoszące 12°, na nowo przeanalizował możliwość występowania miejsc dostępnych dla ludności wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anteny, w zasięgu 150 m. Wyniki tych obliczeń przedstawiono na stronach 7 i 8 opracowania oraz zobrazowano na załącznikach graficznych w postaci naniesionego na kopię mapy ewidencyjnej przekroju poziomego z zaznaczeniem głównych osi promieniowania na poszczególnych azymutach oraz w postaci przekrojów pionowych.

Na podstawie tych danych organ odwoławczy sformułował wniosek, że w analizowanym zasięgu 150 m licząc od środka elektrycznego, w osiach głównych wiązek promieniowania poszczególnych anten brak jest miejsc dostępnych dla ludności. Z dołączonego do akt sprawy wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Gminy M. D. z dnia 30 listopada 2004 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy M. D. - wieś K. M. (Dz.Urz. Woj. [...] z 25 stycznia 2005 r. nr [...], poz. 303 ze zm.) wynika, że działka ew. nr [...], na której zaplanowano realizację przedsięwzięcia położona jest - podobnie zresztą jak inne sąsiadujące z nią działki - w przeważającej części w terenach obejmujących cyt. "grunty rolne przeznaczone pod uprawny rolne", oznaczonych w planie miejscowym symbolem 1.3.R (fragmentarycznie znajduje się ona również w terenach komunikacji oraz terenach infrastruktury technicznej - sieci elektroenergetycznej) i przeznaczonych w nim na tereny rolne, objęte ochroną przez zmianą użytkowania na cele nierolnicze, z dopuszczoną modernizacją i uzupełnieniem istniejącej substancji budowlanej bez prawa budowy nowego budynku mieszkalnego, względnie realizacją pojedynczych nowych zagród związanych z prowadzeniem gospodarstwa rolnego.

Organ II instancji wskazał przy tym, że ustalenia szczegółowe planu miejscowego dotyczące terenów 1.3.R w zakresie parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy odsyłają do § 8 planu miejscowego, w którym w odniesieniu do zabudowy mieszkaniowej ograniczono wysokość zabudowy do dwóch kondygnacji nadziemnych (w tym druga w poddaszu). Z kolei z przekrojów pionowych terenu obrazujących przebieg osi głównych wiązek promieniowania wynika, że przy wskazanym wyżej, maksymalnym możliwym pochyleniu wiązki najniższa wysokość osi głównych nad poziomem terenu wyniesie odpowiednio: 10,2 m nad poziomem terenu dla azymutu 20° (w odległości 150 m od środka elektrycznego anten), 19,7 m nad poziomem terenu dla azymutu 170° (w odległości 150 m od środka elektrycznego anten) oraz 40,3 nad poziomem terenu dla azymutu 280° (w odległości 150 m od środka elektrycznego anten). Mając zatem na uwadze aktualne, jak również dopuszczalne na podstawie przepisów planistycznych, możliwe zagospodarowanie terenów położonych w sąsiedztwie planowanej inwestycji organ odwoławczy uznał, że miejsca dostępne dla ludności - rozumiane jako miejsca, do których człowiek w ramach zwykłego, codziennego korzystania z terenu ma faktyczny dostęp lub może mieć taki dostęp w przyszłości, bez użycia sprzętu technicznego - w analizowanym obszarze nie występują.

Odnosząc się do zarzutu odwołania, jakoby dane przedstawione przez inwestora nie uwzględniały maksymalnego możliwego pochylenia wiązki głównej poszczególnych anten, organ odwoławczy wskazał, że na podstawie powszechnie dostępnych w internecie specyfikacji technicznych producenta anten - firmy [...] (których wydruki dołączono do akt niniejszego postępowania), zarówno w przypadku anteny A[...], jak i anteny [...], maksymalny tilt wynosi 12°, a tym samym tyle, ile wnioskodawca uwzględnił w treści karty informacyjnej przedsięwzięcia. Za gołosłowny, bowiem nie poparty jakimkolwiek wiarygodnym dowodem, organ II instancji uznał zarzut odwołującej się, jakoby organ uwzględnił tylko minimalne moce EIRP anten, wielokrotnie zaniżone w celu obejścia prawa. Organ odwoławczy nie podzielił również zastrzeżeń co do kompletności informacji przedstawionych przez wnioskodawcę na temat planowanego przedsięwzięcia, uznając, iż są one wystarczające do prawidłowego zakończenia postępowania w sprawie.

W kontekście powyższych zarzutów organ II instancji, przywołując wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 lutego 2017 r. sygn. II OSK 1448/15 wskazał, że to inwestor określa parametry przedsięwzięcia niezbędne dla jego kwalifikacji z punktu widzenia ewentualnej konieczności przeprowadzenia postępowania środowiskowego i oceny wielkości emisji pola elektromagnetycznego. Brak jest podstaw do badania przez organ potencjalnego oddziaływania stacji bazowej w oparciu o wszelkie technicznie możliwe ustawienia anten, przy założeniu wykorzystania ich najwyższych teoretycznych parametrów, ponieważ nie znajduje to oparcia w obowiązujących przepisach. W konsekwencji takiego założenia przyjmowanoby, czysto teoretyczne, nierzeczywiste parametry stacji bazowej telefonii komórkowej, będące konsekwencją założenia, że inwestor eksploatując urządzenia będzie naruszać obowiązujące przepisy. Idąc tym tokiem rozumowania należałoby np. przyjmować również możliwość instalowania w stacji bazowej innych urządzeń niż planowane (urządzeń o wyższych parametrach).

Organ odwoławczy podkreślił, że w ramach przepisów dotyczących przeciwdziałania naruszeniom dopuszczalnych poziomów emisji i ich kontroli funkcjonują normy obligujące inwestora do dokonania pomiarów poziomu pól elektromagnetycznych w środowisk, zawarte w art. 122a P.o.ś. oraz w rozporządzeniu Ministra Klimatu z dnia 17 lutego 2020 r. w sprawie sposobów sprawdzania dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U. z 2020 r., poz. 1219). Przepisy te po pierwsze, zobowiązują do dokonywania pomiarów w momencie uruchomienia stacji bazowej telefonii komórkowej, ponadto umożliwiają przeprowadzenie takiej kontroli w każdym czasie i bez uprzedzenia inwestora. Zważywszy na fakt, że w momencie planowania inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej ustalenia co do emisji pola elektromagnetycznego mają charakter teoretyczny, to właśnie wskazane powyżej przepisy dotyczące kontroli odziaływania wykonanej już stacji mają pierwszorzędne znaczenie z punktu widzenia szeroko rozumianej ochrony środowiska.

Podsumowując organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji prawidłowo umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe, bowiem przedsięwzięcie opisane we wniosku wszczynającym postępowanie nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Powyższe obligowało Wójta do wydania decyzji na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. Przywołując wyrok NSA z 27 listopada 2014 r. sygn. II OSK 1159/13 organ odwoławczy wskazał, że jeśli organ administracji stwierdzi, iż planowane przedsięwzięcie nie wymaga uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, to nie powinien prowadzić postępowania w sprawie wydania takiej decyzji. Organ administracji powinien albo odmówić jego wszczęcia, a jeśli zostało już ono wszczęte, umorzyć z powodu bezprzedmiotowości.

A. K. oraz M. S. wnieśli na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 23 lipca 2020 r. znak: [...] skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.

A. K. i M. S. zarzucili zaskarżonej decyzji naruszenie:

1) art. 7-9, art. 77 § 1, art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. poprzez niedokonanie analizy rzeczywistych parametrów technicznych,

2) art. 6 ust. 2 P.o.ś. w powiązaniu z § 2 ust 1 pkt 7 a-d w związku z § 3 ust 8 pkt 1 a-g rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez ich błędną interpretację z uwagi na nieuwzględnienie maksymalnych mocy, tiltów anten.

Ponadto A. K. zarzuciła:

3) niepodanie mocy wyjściowej pojedynczego nadajnika TX z uwzględnieniem tolerancji tej mocy określonej przez producenta,

4) nieokreślenie danych producenta i typu anten oraz nadajników radiolinii, ich zysku antenowego, częstotliwości pracy oraz ich mocy wyjściowej,

5) niedokonanie wyliczeń mocy EIRP w oparciu o budżet mocy w poszczególnych sektorach projektowanej stacji z uwzględnieniem tolerancji produkcyjnej podanych parametrów.

Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o zasadzenie kosztów postępowania.

Jako istotę sprawy skarżąca określiła zagadnienie prawne odnoszące się do kwestii, czy organ ma analizować maksymalne parametry oraz pochylenia anten.

Skarżąca przywołała pogląd zawarty w wyroku NSA z 12 marca 2020 r., sygn. Il OSK 1271/18 zapadły w trybie nieważności, że "kwestia oddziaływania pola elektromagnetycznego wymaga uwzględnienia maksymalnego możliwego emitowania tego pola z urządzenia, maksymalnego możliwego pochylenia osi wiązki promieniowania (tzw. tilt), ukształtowania terenu oraz istniejącego i potencjalnego zagospodarowania. W niniejszej sprawie nie wyjaśniono, czy istnieje możliwość pochylenia poszczególnych anten i tym samym istnieje możliwość zmiany kierunku wiązki promieniowania. Nie jest także wystarczające ograniczenie rozważań do zakresu pochylenia anten deklarowanego przez inwestora, albowiem z akt sprawy nie wynika, by były to jednocześnie maksymalne możliwe pochylenia osi wiązek promieniowania poszczególnych anten. Również ta okoliczność powinna podlegać wyjaśnieniu. W przypadku stwierdzenia istnienia możliwości faktycznego pochylenia anten większej niż deklarowana przez inwestora, organy powinny ustalić oddziaływanie anteny od minimalnego do maksymalnego jej pochylenia, aby jednoznacznie ustalić od jakiej do jakiej wysokości od poziomu terenu i w jakiej odległości od anten i płaszczyźnie możliwe jest ewentualne oddziaływanie promieniowania na miejsca dostępne dla ludności w przypadku nachylenia anten pod różnym kątem.".

Z kolei przywołując wyrok NSA z 16 stycznia 2020 r., sygn. II OSK 460/18 skarżąca podniosła, że "kwestia oddziaływania pola elektromagnetycznego wymaga przede wszystkim uwzględnienia maksymalnej możliwości emisyjnych urządzenia, w tym również uwzględnienia jej maksymalnego możliwego pochylenia osi wiązki promieniowania, ukształtowania terenu oraz istniejącego i potencjalnego zagospodarowania.".

Dalej skarżąca przywołała kilka wyroków NSA na potwierdzenie tezy, że pozwolenie na budowę powinno obejmować całe zamierzenie budowlane, a niedopuszczalne jest dzielenie pozwolenia na budowę przy zamierzeniu jednoobiektowym, a za takie należy uznać stację bazową telefonii komórkowej. Dopiero ocena całego przedsięwzięcia pozwala ustalić jego rzeczywiste oddziaływanie na środowisko.

Kolejno, przywołując prawomocne wyroki: WSA w Warszawie z 4 marca 2020r. sygn. VIII SA/Wa 418/19 oraz WSA w Łodzi z 11 grudnia 2019 r., sygn. II SA/Łd 659/19 - odnoszący się do identycznej zdaniem skarżącej sprawy, skarżąca podkreśliła, że organy obu instancji winny weryfikować kwestie maksymalnych mocy oraz pochyleń anten na podstawie danych producenta (danych katalogowych), a nie opierać się w tym zakresie jedynie na deklaracjach inwestora co do stosowanych przez niego parametrów dla podobnych inwestycji w Polsce. Brak poczynienia ustaleń w tym zakresie uniemożliwia dokonanie właściwej kwalifikacji inwestycji, a w konsekwencji ustalenia rzeczywistego obszaru jej oddziaływania i wpływu na środowisko.

Materiał dowodowy winien obejmować dokumentację z podaniem norm katalogowych zastosowanych anten - maksymalna moc, maksymalny tilt dla tego typu urządzeń, ocena kwestii czy nie mogłoby dojść do nakładania się fal emitowanych przez poszczególne anteny oraz kwestii oddziaływania pól elektromagnetycznych na obszary dostępne dla ludności.

Z kolei powołując się na szereg wyroków NSA skarżąca podniosła, że "najważniejsze jest bezpieczeństwo i zdrowie ludzi, a dopiero w dalszej kolejności potrzeba realizacji inwestycji telekomunikacyjnych, dlatego niezbędne jest wykluczenie możliwości negatywnego, ponadnormatywnego oddziaływania stacji bazowej na znajdujące się w sąsiedztwie siedliska ludzkie. Organ wydając decyzję musi mieć pewność, że promieniowanie EIRP nie będzie dotyczyć miejsc dostępnych dla ludności.".

Kolejno powołując się na prawomocny wyrok WSA w Kielcach z 31 października 2018 r., sygn. II SA/Ke 778/16, skarżąca wskazała, że należy określić źródła informacji, w oparciu o które Kwalifikacja zostaje sporządzona i na jakiej podstawie autor ustalił dane techniczne urządzeń instalowanych na planowanej stacji bazowej. Musi być wiadomo, które z danych przyjęte zostały w opracowaniu jako podstawa analiz i obliczeń, a co za tym idzie, czy "dane zaprezentowane w Kwalifikacji wynikają jedynie z deklaracji inwestora co do zamierzonego przez niego wykorzystania właściwości urządzenia, czy też z informacji producenta dotyczących maksymalnych mocy anteny w różnych ustawieniach. Okoliczność ta ma istotne znaczenie poci kątem weryfikacji przyjętych w dokumencie maksymalnych pochyleń (tiltów) każdej z anten. Logicznym jest, że w zależności od stopnia odchylenia anteny, zmienia się główny kierunek wiązki głównej promieniowania, co może mieć znaczenie dla ustalenia odległości miejsc dostępnych dla ludzi od środka elektrycznego anteny. Dlatego ważne jest, aby dane dotyczące tiltów czerpane były przede wszystkim z kart katalogowych, a nie z deklaracji inwestora, tym bardziej, że z Kwalifikacji w żaden sposób nie wynika, czy uzyskanie odpowiedniego odchylenia anteny może być wynikiem celowych działań człowieka w celu np. wzmocnienia bądź osłabienia sygnału, czy ustawienia te mają charakter fabryczny, na które użytkownik nie ma wpływu oraz na ile i w jakim stopniu nachylenie anteny opiera się działaniom czynników atmosferycznych np. silnego wiatru. Kwestie dotyczące braku podania faktycznych maksymalnych tiltów i mocy możliwych do uzyskania dla danej anteny zostały poruszone w odwołaniu od decyzji organu I instancji.".

Podsumowując skarżąca przywołała wyrok WSA w Olsztynie z 25 września 2018 r., sygn. II SA/0l 593/18 i powołane w nim wyroki NSA, wskazując, że aktualnie dominuje w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko, zgodnie z którym "przy ustaleniu zasięgu pola elektromagnetycznego i jego mocy należy uwzględniać możliwości eksploatacyjne projektowanych urządzeń przy pracy wszystkich anten.".

Organ wykonawczy gminy właściwy do rozpatrzenia wniosku, może we własnej gestii ustalić przeznaczenie gruntów znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji, aby jednak to ustalić organ musi mieć wystarczające dane ku temu.

Powołując się na wyrok WSA w Rzeszowie z 18 czerwca 2019 r. sygn. II SA/Rz 349/19 skarżąca wskazała, że właściwości techniczne anten są kategorią obiektywną, która podlega ocenie w kontrolowanym postępowaniu. "Deklaracje inwestora są jedynie punktem odniesienia sprawdzalnym w toku postępowania. Ocenia się bowiem każdy możliwy wpływ na środowisko przedsięwzięcia, które ma być zrealizowane.".

Zdaniem skarżącej organy obu instancji nie dokonały analizy maksymalnych parametrów technicznych, co miało bezpośredni wpływ na uznanie, że inwestycja nie wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Skarżący M. S. w uzasadnieniu swojej skargi, przywołując wyrok NSA z 18 października 2017 r., sygn. II OSK 2687/16 podniósł, że "K.p.a. przyjmuje zasadę równej mocy dowodowej wszystkich środków dowodowych, nie wprowadzając ograniczeń odnośnie rodzaju dowodów, którym należy przyznać pierwszeństwo w ustaleniu istnienia danego faktu, skoro stosownie do treści art. 75 § 1 K.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Z tego względu zasadniczy dowód dla sprawy w postaci sprawozdania z pomiaru pól elektromagnetycznych podlegać powinien ocenie z uwzględnieniem całokształtu materiału dowodowego. PINB w swym stanowisku opierał się ponadto na analizie środowiskowej wykonanej w 2012 r., tj. sprzed daty, w której nastąpiła, wedle Stowarzyszenia rozbudowa, a wedle inwestora - modernizacja stacji bazowej. Z tego względu ocena wyników tej analizy środowiskowej wymagała uwzględnienia faktu dokonania następnie oznaczonych robót budowlanych (...). Jeżeli więc skarżące Stowarzyszenie zakwestionowało uznanie niniejszego przedsięwzięcia za takie, które nie wymagało przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, to obowiązkiem organu rozstrzygającego sprawę było zbadanie tej kwestii. Ograniczenie się w tym względzie do zaakceptowania dowodów zaoferowanych przez inwestora wykonanych robót powoduje, że przyjdzie uznać – w świetle obowiązków organu wynikających z przepisów art. 77 § 1 i 80 K.p.a. jako niedopuszczalne i bezkrytyczne przyjmowanie wniosków wynikających z dowodów przedstawionych przez najbardziej zainteresowaną sposobem rozstrzygnięcia stronę. W niniejszej sprawie organ I instancji nie dokonując w żadnej mierze jakiejkolwiek weryfikacji twierdzeń zawartych w opracowaniu przedstawionym przez inwestora, ograniczył się do bezkrytycznego zaakceptowania ustaleń zawartych w przedłożonym sprawozdaniu. Jak to trafnie wskazano w już przywoływanym wyroku w sprawie II OSK 2706/16, organ może oprzeć się na złożonej przez inwestora kwalifikacji przedsięwzięcia, ale pod warunkiem, że dokona jej właściwej oceny i wypowie się, czy kwalifikacja ta jest sporządzona przez właściwe osoby, czy zawiera fachowe i przekonywujące uzasadnienie, czy są dostatecznie wyjaśnione kwestie, istotne dla możliwości oceny inwestycji w świetle przepisów rozporządzenia. A zatem, organ musi poddać tę kwalifikację ocenie i wypowiedzieć się dlaczego zgadza się bądź nie zgadza się z taką kwalifikacją planowanej inwestycji. Organ musi to uczynić, gdyż - jak już wyżej wskazano - kwalifikacja przedsięwzięcia stanowi materiał dowodowy, który na gruncie art. 80 K.p.a. podlega swobodnej ocenie organu. Aby ta ocena, w świetle przepisów Kodeksu, nie nosiła znamion oceny dowolnej winna być dokonana na podstawie całego materiału dowodowego zgromadzonego należycie w danej sprawie, a nie wybiórczo na podstawie jedynie części materiału dowodowego bądź materiału dowodowego zgromadzonego z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.".

Zdaniem skarżącego zaskarżona decyzja jest wadliwa z uwagi, iż oba organy nie dokonały analizy rzeczywistego zamiaru inwestora przyjmując bezkrytycznie dane podane w dokumentacji. Stanowisko takie nie może być akceptowane, ponieważ organy miały obowiązek ustalić maksymalne moce oraz pochylenia anten, co potwierdza jego zdaniem wyrok NSA z 18 marca 2020 r., sygn. II OSK 672/20.

Skarżący podkreślił, że należy uwzględnić zarówno maksymalne możliwe emitowanie takiego pola z urządzenia, jak i maksymalne możliwe pochylenie osi wiązki promieniowania oraz ukształtowanie terenu, w szczególności istniejącej, jak i potencjalnej zabudowy.

W odpowiedziach na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o ich oddalenie w całości, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Powyżej opisane skargi zostały zarejestrowane do sygnatur II SA/Kr 1054/20 oraz II SA/Kr 1055/20.

Zarządzeniem z 6 listopada 2020 r. Przewodniczący Wydziału I wyznaczył termin posiedzenia niejawnego (COVID) w sprawie na 8 grudnia 2020 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325), dalej "P.p.s.a.", na posiedzeniu niejawnym 8 grudnia 2020 r., połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygn. II SA/Kr 1054/20 oraz II SA/Kr 1055/20 i postanowił prowadzić je pod wspólną sygn. akt II SA/Kr 1054/20. Powyższy przepis stanowi, że sąd zarządza połączenie kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli mogły być objęte jedną skargą. Sąd postanowił o połączeniu tych dwóch spraw do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia, bowiem strony skarżące zaskarżyły odrębnie tę samą decyzję, a obie skargi mogłyby być objęte jedną skargą.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 P.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 P.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz.U. z 2020 r., poz. 491 ze zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Do dnia dzisiejszego stan epidemii nie został odwołany. Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.; dalej: ustawa o COVID), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020r., poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2). Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust.3).

W niniejszej sprawie Przewodniczący II Wydziału WSA w Krakowie, zarządzeniem z 27 października 2020 r. wyznaczył posiedzenie niejawne Sądu w składzie trzech sędziów.

Na podstawie § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 października 2020r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. z 2020 r. poz. 1758, ze zmianą wynikającą z rozporządzenia Rady Ministrów z 16 października 2020 r. - Dz.U. z 2020 r. poz. 1829 oraz ze zmianą rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 października 2020 r. – Dz.U. z 2020 r. poz. 1871), zaliczono cały kraj do tzw. czerwonej strefy. Zatem przeprowadzenie rozprawy stanowiłoby nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, a jednocześnie nie ma technicznych możliwości jej przeprowadzenia na odległość z bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.

Skierowanie sprawy na posiedzenie niejawne, w trybie wyżej opisanym, nie wymaga zgody stron postępowania, a dokonywane jest jednoosobowo przez Przewodniczącego Wydziału. Nadto zgodnie z § 1 pkt 1 zarządzenia nr 61 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 października 2020 r., z dniem 17 października, w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Krakowie odwołane zostały rozprawy przy jednoczesnym utrzymaniu działalności orzeczniczej Sądu w trybie rozpoznawania spraw na posiedzeniach niejawnych. Zarządzenie dostępne jest na stronie internetowej WSA w Krakowie. Z tego względu nie było możliwości wyznaczenia rozprawy.

Zdaniem Sądu skierowanie niniejszej sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym umożliwiło jej rozstrzygnięcie bez szkody dla wyjaśnienia sprawy, przeciwdziałając jednocześnie stanowi przewlekłości postępowania. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nie prowadzi do pominięcia argumentacji skarżących i uczestników, bowiem podnoszone przez nich argumenty, podobnie jak argumenty skarżonego organu, są rozważane przez Sąd w oparciu o akta sprawy oraz złożone skargi i inne pisma procesowe.

Z tych względów, Sąd rozpoznał na podstawie cytowanego powyżej art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o COVID sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Skargi są niezasadne. Przeprowadzona przez Sąd w rozpoznawanej sprawie kontrola we wskazanym wyżej aspekcie nie wykazała, aby zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. S. oraz poprzedzająca ją decyzja Wójta Gminy M. D. zostały wydane z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do ich wyeliminowania z obrotu prawnego.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji, podobnie jak decyzji organu I instancji, stanowiły przepisy ustawy środowiskowej.

Zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy środowiskowej, uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Katalog ww. przedsięwzięć określony został, jak słusznie wskazał organy odwoławczy - w dacie złożenia wniosku przez inwestora - w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., obowiązującym od dnia 15 listopada 2010 r. do dnia 10 października 2019 r., a następnie, tj. począwszy od dnia 11 października 2019 r. do chwili obecnej, w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839).

Organ odwoławczy trafnie wskazał na przepis międzyczasowy, to jest § 4 aktualnie obowiązującego rozporządzenia, odnośnie przedsięwzięć, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1-1b ustawy środowiskowej, w związku z art. 61 § 3 K.p.a. W konsekwencji prawidłowo zastosowano w stanie faktycznym niniejszej sprawy przepisy poprzednio obowiązującego rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010r. W myśl § 2 ust. 1 pkt 7 tego rozporządzenia do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko należą m.in.: instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowa wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż:

a) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 20 000 W - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowa wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.

Z kolei stosownie do § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko należą m.in.: instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowa wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

d) 1 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

e) 2 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

f) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

g) 10000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowa wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.

Z ww. przepisów wynika, iż o zaliczeniu danej instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej względnie radiolokacyjnej do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko decydują dwa parametry: równoważna moc promieniowaną izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny oraz odległość miejsc dostępnych dla ludności od ośrodka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anteny, które art. 124 ust. 2 P.o.ś. definiuje jako wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości.

Należy zauważyć, że Kolegium powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych stwierdziło, że dla ustalenia, czy analizowane przedsięwzięcie będzie negatywnie oddziaływać na środowisko, niezbędne jest określenie równoważnej mocy promieniowania izotropowego nie tylko dla poszczególnych anten wchodzących w skład stacji bazowej, ale również rozważenie ewentualnego nakładania się wiązek promieniowania emitowanego przez poszczególne anteny pracujące na tym samym kierunku.

Analizując ponowne postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ I instancji oraz poczynione w jego następstwie ustalenia faktyczne, Kolegium trafnie uznało, że organ I instancji uwzględnił kumulację pól elektromagnetycznych powstającą w wyniku nałożenia się wiązek wszystkich trzech anten w każdym z sektorów wyznaczonych azymutem, czyli głównym kierunkiem promieniowania. W konsekwencji prawidłowo obliczono równoważną mocy promieniowana izotropowo (EIRP) na sektor.

W szczególności organ odwoławczy słusznie stwierdził, że z dokumentów przedłożonych przez inwestora wynika, iż w ramach zamierzonego przedsięwzięcia zaprojektowano zamontowanie po 3 anteny (jedna antena [...] oraz dwie anteny [...]) w trzech azymutach: 20°, 170° i 280°. Na każdym z azymutów poszczególne anteny będą pracować: antena [...] w pasmach 1800 MHz i 900 MHz oraz anteny [...] w paśmie 800 MHz.

Prawidłowo organy zsumowały równoważną moc promieniowania izotropowo (EIRP) trzech pojedynczych anten pracujących na każdym z azymutów (1699 W + 710 W + 710 W = 3119 W). W konsekwencji EIRP planowanej inwestycji w każdym sektorze wyznaczonym azymutem wg powyższych obliczeń wynosi 3119 W.

Trafnie organy zatem przyjęły, że w celu rozstrzygnięcia, czy analizowane przedsięwzięcie jest obwarowane obowiązkiem uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, należało zweryfikować istnienie miejsc dostępnych dla ludności w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny (§ 3 ust. 1 pkt 8 lit. e) rozporządzania), względnie nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny (§ 2 ust. 1 pkt 7 lit. a) rozporządzania).

Należy dostrzec, że organ I instancji w ramach ponownie prowadzonego postępowania pozyskał od wnioskodawcy skorygowaną kartę informacyjną przedsięwzięcia (k. 65 akt adm. I instancji). W opracowaniu tym inwestor uwzględniając wskazaną wyżej sumę EIRP trzech pojedynczych anten pracujących na każdym z azymutów, a także wysokość zawieszenia anten (47,0-47,1 m.n.p.t.) oraz maksymalne pochylenie wiązki głównej poszczególnych anten (tilt - 12°), na nowo przeanalizował możliwość występowania miejsc dostępnych dla ludności wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anteny, w zasięgu 150 m.

Wyniki tych obliczeń przedstawiono w tabeli na stronie 7 opracowania oraz zobrazowano na załącznikach graficznych w postaci naniesionego na kopię mapy ewidencyjnej przekroju poziomego z zaznaczeniem głównych osi promieniowania na poszczególnych azymutach, a także w postaci przekrojów pionowych (s. 11-15 opracowania).

Mając na uwadze powyższe, a także wnioski z dołączonego do akt wypisu i wyrysu z obowiązującego w tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, organ II instancji prawidłowo ustalił, że działka ew. nr [...], na której zaplanowano realizację przedsięwzięcia, położona jest, podobnie jak inne sąsiadujące z nią działki, w przeważającej części w terenach obejmujących grunty rolne przeznaczone pod uprawny rolne, oznaczone w planie miejscowym symbolem [...] (fragmentarycznie również tereny komunikacji oraz tereny infrastruktury technicznej - sieci elektroenergetycznej), objęte ochroną przed zmianą użytkowania na cele nierolnicze, z dopuszczoną modernizacją i uzupełnieniem istniejącej substancji budowlanej bez prawa budowy nowego budynku mieszkalnego, względnie realizacją pojedynczych nowych zagród związanych z prowadzeniem gospodarstwa rolnego.

Trafnie również organ II instancji wskazał, że ustalenia szczegółowe planu miejscowego dotyczące terenów [...] w zakresie parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy odsyłają do § 8 planu miejscowego, w którym w odniesieniu do zabudowy mieszkaniowej ograniczono wysokość zabudowy do dwóch kondygnacji nadziemnych (w tym druga w poddaszu). Z kolei z przekrojów pionowych terenu obrazujących przebieg osi głównych wiązek promieniowania wynika, że przy wskazanym wyżej, maksymalnym możliwym pochyleniu wiązki (tilt 12°) najniższa wysokość osi głównych nad poziomem terenu wyniesie odpowiednio: 10,2 m nad poziomem terenu dla azymutu 20° (w odległości 150 m od środka elektrycznego anten), 19,7 m nad poziomem terenu dla azymutu 170° (w odległości 150 m od środka elektrycznego anten) oraz 40,3 nad poziomem terenu dla azymutu 280° (w odległości 150 m od środka elektrycznego anten).

Prawidłowo zatem organ odwoławczy stwierdził, że uwzględniając aktualne, jak również dopuszczalne na podstawie przepisów planistycznych, możliwe zagospodarowanie terenów położonych w sąsiedztwie planowanej inwestycji, miejsca dostępne dla ludności - rozumiane jako miejsca, do których człowiek w ramach zwykłego, codziennego korzystania z terenu ma faktyczny dostęp lub może mieć taki dostęp w przyszłości, bez użycia sprzętu technicznego – w analizowanym obszarze nie występują.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu i powtórzonych w skargach, należy wskazać, że słusznie stwierdził organ odwoławczy, iż dane przedstawione przez inwestora uwzględniały maksymalne możliwe pochylenia wiązki głównej poszczególnych anten. Organ powyższe twierdzenie uzasadnił dostępnymi w internecie specyfikacjami technicznymi producenta anten - firmy [...] (których wydruki dołączono do akt postępowania). W przypadku obu zamierzonych anten maksymalny tilt wynosi 12°, to jest dokładnie tyle, ile wnioskodawca uwzględnił w treści karty informacyjnej przedsięwzięcia.

Zarzut uwzględnienia tylko minimalnych mocy EIRP anten organ II instancji słusznie uznał za gołosłowny, nie poparty jakimkolwiek wiarygodnym dowodem.

Również zarzuty dotyczące niekompletności informacji przedstawionych przez wnioskodawcę na temat planowanego przedsięwzięcia, jako nieuzasadnione, nie mogły przynieść zamierzonego skutku. Zgromadzone akta, zawierające w szczególności poprawioną Kwalifikację przedsięwzięcia, wykonaną we wrześniu 2019 r., okazały się wystarczające do prawidłowego zakończenia postępowania w niniejszej sprawie.

Należy podkreślić, że organ odwoławczy nie zaakceptował bez sprawdzenia danych przedstawionych przez inwestora, a weryfikował je poprzez odniesienie do specyfikacji przedstawionej przez producenta anten (wydruki – k. 13 i 14 akt odwoławczych).

Nie budzi wątpliwości Sądu, że przyjęte i zaakceptowane przez organy wartości maksymalnych mocy anten (z uwzględnieniem ich kumulacji na poszczególnych azymutach) i maksymalnych tiltów, są wiarygodne. Z kolei kontestowanie podanych przez inwestora i producenta, a zaaprobowanych przez organy danych, nie zostało w żaden merytoryczny sposób uzasadnione.

Również umiejscowienie wiązek promieniowania pól anten i odniesienie ich do zastanego obecnie i dopuszczalnego w przyszłości przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zagospodarowania terenu, nie budzi wątpliwości Sądu. Wobec powyższego odległości miejsc dostępnych dla ludności od ośrodka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anteny, w rozumieniu art. 124 ust. 2 P.o.ś., są większe niż wskazane w § 2 i § 3 rozporządzenia.

Także i uzyskane stanowiska organów uzgadniających potwierdziły tezę, że planowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga uzyskania decyzji środowiskowej.

Odnosząc się do kolejnych zarzutów skargi skarżącej trzeba wskazać, że żądanie przez skarżącą podania mocy wyjściowej pojedynczego nadajnika TX z uwzględnieniem tolerancji tej mocy określonej przez producenta, określenia danych producenta i typu anten oraz nadajników radiolinii, ich zysku antenowego, częstotliwości pracy oraz ich mocy wyjściowej, a także dokonania wyliczeń mocy EIRP w oparciu o budżet mocy w poszczególnych sektorach projektowanej stacji z uwzględnieniem tolerancji produkcyjnej podanych parametrów, nie znajduje uzasadnienia w przepisach. Innymi słowy, takie wymogi nie zostały sformułowane w przepisach prawa, jako element badania kryterium oddziaływania na środowisko (por. wyroki: WSA w Lublinie z 19 grudnia 2019 r., sygn. II SA/Lu 522/19, WSA w Warszawie z 18 grudnia 2019 r., sygn. IV SA/Wa 991/19).

Przepisy rozporządzenia jednoznacznie wyłączają radiolinie (stanowiąc: "z wyłączeniem radiolinii") z przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Moc anten radioliniowych jest zatem obojętna z perspektywy kwalifikacji przedmiotowego przedsięwzięcia (por. wyrok NSA z 11 stycznia 2018 r., sygn. II OSK 766/16).

Przechodząc do kwestii odniesienia się do tez z orzecznictwa zawartych w powołanych przez skarżących wyrokach sądów administracyjnych, należy przede wszystkim wyjaśnić, że problematyka wpływu anten i stacji bazowych telefonii komórkowej na środowisko pojawia się w orzecznictwie na gruncie różnego typu spraw. W związku z powyższym zastosowanie znajdują różne przepisy ustawy środowiskowej, P.o.ś. i rozporządzeń wykonawczych a stanowiska sądów są również w tym zakresie zróżnicowane. Dlatego też w zależności od konkretnego typu sprawy, w tym np. stadium inwestycji, kwestia prawidłowości kwalifikacji przedsięwzięcia może być traktowana w sposób odmienny, a zawarte w uzasadnieniach wyroków tezy nie zawsze są adekwatne i miarodajne dla innych spraw administracyjnych i sądowych.

I tak przykładowo, przywołany przez skarżącego wyrok NSA z 18 października 2017 r., sygn. II OSK 2687/16 został wydany w sprawie, w której orzekały organy nadzoru budowlanego, a przedmiotem postępowania była sugerowana samowola budowlana inwestora stacji. Dlatego też odnoszenie tez co do działań dowodowych sformułowanych dotyczących zrealizowanej i działającej inwestycji nie ma bezpośredniego przełożenia do sprawy inwestycji dopiero zamierzonej.

Trzeba też podkreślić, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia ma charakter sui generis "rozstrzygnięcia wstępnego" względem przyszłego zezwolenia na realizację konkretnego przedsięwzięcia.

Od problematyki dotyczącej kryteriów kwalifikacji konkretnego przedsięwzięcia jako "przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko", (które pozwalają odpowiedzieć na pytanie, czy dla danej inwestycji jest wymagana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach), odróżnić należy również proces badania rzeczywistego oddziaływania stacji bazowej telefonii komórkowej, dla którego obowiązującą normę określa wskazywane przez organ odwoławczy rozporządzenie Ministra Klimatu z dnia 17 lutego 2020 r. w sprawie sposobów sprawdzania dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku.

Rozporządzenie to wyznacza dopuszczalne poziomy promieniowania elektromagnetycznego i dopiero ono ma charakter "techniczny" w tym znaczeniu, iż organ administracji w oparciu o zgromadzoną dokumentację, w tym w szczególności projekt budowlany, dokonuje sprawdzenia czy planowana inwestycja nie będzie emitowała pola elektromagnetycznego na poziomie przekraczającym obowiązujące normy, nadto na podstawie tego właśnie rozporządzenia przeprowadzane są kontrole emisji dla funkcjonujących już urządzeń.

W wyżej wymienionym rozporządzeniu określone zostały dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych w środowisku, zróżnicowane dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową, a także miejsc dostępnych dla ludności. W rozporządzeniu tym podano zakresy częstotliwości pól elektromagnetycznych, dla których określa się parametry fizyczne, charakteryzujące oddziaływanie pól elektromagnetycznych na środowisko, a także metody sprawdzania dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych, jak również metody wyznaczania dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych.

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że w sprawie przedmiotowej inwestycji organy prawidłowo, z poszanowaniem art. 7-9 i art. 77 § 1 K.p.a., zebrały i oceniły kompletny materiał dowodowy, w tym dokonały analizy rzeczywistych parametrów technicznych inwestycji, czego wyrazem są wyczerpujące uzasadnienia poddanych kontroli sądowej decyzji, zgodne z art. 107 K.p.a. Mimo faktu, że telefonia komórkowa jest wynalazkiem stosunkowo nowym, to jednak postępujące badania w zakresie wpływu fal na środowisko znajdują odzwierciedlenie w modyfikowanych w czasie przepisach ochronnych, w tym np.: w przepisach rozporządzenia wykonawczego do ustawy środowiskowej. Prowadzenie postępowania w zgodzie z art. 71 i n. ustawy środowiskowej i rozporządzenia nie może skutkować stwierdzeniem naruszenia przez organy art. 6 ust. 2 P.o.ś., zgodnie z którym kto podejmuje działalność, której negatywne oddziaływanie na środowisko nie jest jeszcze w pełni rozpoznane, jest obowiązany, kierując się przezornością, podjąć wszelkie możliwe środki zapobiegawcze.

Z kolei wskazywane w skargach przepisy § 2 ust. 1 pkt 7 a-d w związku z § 3 ust. 8 pkt 1 a-g rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. nie mają zastosowania w sprawie, z uwagi na brzmienie § 4 tegoż rozporządzenia, o czym mowa była wyżej.

Jednakowoż, odpowiadające powyższym przepisom odpowiednie jednostki redakcyjne rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., również nie zostały naruszone, bowiem jak już wyżej wykazano, organy uwzględniły maksymalne moce emisyjne i tilty anten, weryfikując opis inwestora na podstawie danych producenta.

Konkludując należy stwierdzić, że organy przeprowadziły postępowanie w niniejszej sprawie rzetelnie i wnikliwie, z poszanowaniem zasad ogólnych stanowionych przez K.p.a. oraz przepisów ustawy środowiskowej i rozporządzenia.

Organ odwoławczy odniósł się też do wszystkich podniesionych przez skarżących zarzutów, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniach swoich rozstrzygnięć organy zawarły stosowne przepisy prawa wraz z ich wyczerpujących wyjaśnieniem. Wobec powyższego skargi w niniejszej sprawie okazały się bezzasadne. W konsekwencji, wobec braku postaw do uwzględnienia skarg, Sąd je oddalił, o czym orzekł w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 P.p.s.a.