Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 1030/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2013-11-27 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6073 Opłaty adiacenckie oraz opłaty za niezagospodarowanie nieruchomości w zakreślonym terminie
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. O. i G. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej - w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze – po rozpatrzeniu odwołania M. O. i G. O. od decyzji Wójta Gminy z dnia [...], nr [...], nakładającej na ww. osoby obowiązek uiszczenia opłaty adiacenckiej w wysokości [...] zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości na skutek wybudowania sieci wodociągowej i kanalizacyjnej – uchyliło zaskarżoną decyzję w części dotyczącej jej pkt 2 i w tym zakresie orzekło w następujący sposób:

“Ustaloną kwotę, w wysokości [...] zl (słownie: [...]) należy uiścić jednorazowo, po upływie 14 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna, na rzecz Gminy na konto PBS Z. O/S. nr [...]."

M. O. i G. O. wnieśli na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. W skardze, obok zarzutów kwestionujących ww. decyzję, strona skarżąca zawarła również wniosek o wstrzymanie jej wykonania, kierując go - w pierwszej kolejności - do organu administracji na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a w razie nieuwzględnienia tego żądania przez organ - do Sądu na podstawie art. 61 § 3 powołanej ustawy. Skarżący stwierdzili, że wniosek ten uzasadnia fakt, iż może im "zostać wyrządzona szkoda na skutek wszczęcia postępowania egzekucyjnego".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wyjaśnić należy, że pomimo, iż przedmiotowy wniosek w pierwszej kolejności został skierowany do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z akt sprawy nie wynika, by został on przez ten organ załatwiony, zatem aktualnym stało się jego rozpoznanie przez Sąd.

Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 cytowanego przepisu sąd, na wniosek skarżącego, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, niepubl.).

Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006r., sygn. akt II SA/Bk 352/06, LEX nr 192964).

Należy podkreślić, iż instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego jest tymczasową formą zabezpieczenia interesów strony.

W związku z tym, to w interesie strony leży wykazanie, że wykonanie decyzji lub innego aktu czy czynności może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., musi bowiem być realne, w związku z czym strona zobowiązana jest skonkretyzować rodzaj szkody grożącej jej na skutek wykonania aktu lub czynności. Brak wskazania we wniosku konkretnej szkody grożącej skarżącemu na skutek wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r., sygn. akt II FZ 460/10, LEX nr 742514).

W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie zostało wykazane, iż zachodzi którakolwiek z przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Należy zauważyć, że skarżący rozpoznawany wniosek uzasadnili jedynie lakoniczną wzmianką o możliwości wyrządzenia im szkody "na skutek wszczęcia postępowania egzekucyjnego", nie precyzując przy tym, o jaki charakter szkody chodzi. Nadto nie przedstawili oni żadnych okoliczności, które umożliwiałyby weryfikację powyższego twierdzenia, jak np. danych o ich stanie majątkowym, wysokości ich dochodów, czy też ponoszonych niezbędnych wydatków. W tej sytuacji twierdzenie to uznać należy za nieuprawdopodobnione. Sam obowiązek zapłaty określonej należności budżetowej nie może być bowiem automatycznie utożsamiany ze szkodą.

Trudno również przyjąć, by wykonanie zaskarżonej decyzji mogło wywołać trudne do odwrócenia skutki, skoro dochodzona od skarżących należność ma charakter pieniężny i podlegać będzie zwrotowi w razie wydania przez Sąd korzystnego dla nich rozstrzygnięcia, co z kolei będzie prowadzić do bezpośredniego przywrócenia stanu poprzedniego.

Końcowo należy podkreślić, że podstawy dla uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mogą stanowić zawarte w skardze zarzuty wobec jej legalności, albowiem mogą one być przedmiotem oceny Sądu dopiero na etapie rozpoznania skargi.

Z tych wszystkich względów Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 w zw. z § 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.