Postanowienie NSA, sygn. akt I FZ 94/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-05-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Sędzia NSA Sylwester Marciniak, , , po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia O. L. następcy prawnego skarżącego – J.L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 18 lutego 2015 r., sygn. akt I SA/Ke 568/14 w zakresie prawa pomocy w sprawie ze skargi J. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 7 maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec 2006 r. postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 18 lutego 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zwolnił O.L. (jako następcę prawnego skarżącego – J. L.) od kosztów sądowych, odmawiając jednocześnie stronie ustanowienia doradcy podatkowego z urzędu.

Sąd I instancji, analizując sytuację finansową strony, uznał, że O. L. nie wykazała, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, bez uszczerbku koniecznego utrzymania. Sąd zaznaczył w tym zakresie, że wnioskodawczyni wprawdzie nie pracuje, ponieważ uczy się, to jednak nie jest pozbawiona środków do życia. Jej źródło utrzymania stanowi renta po ojcu otrzymywana miesięcznie w wysokości 1.377 zł brutto. Dodatkowym źródłem jej utrzymania jest czynsz uzyskiwany z wynajmu należącego do niej garażu w wysokości 150 zł netto. Uzyskiwane środki pokrywają jej niezbędne, podstawowe wydatki związane z codziennym utrzymaniem. Dodatkowo wnioskodawczyni pomaga finansowo matka. Sąd stwierdził jednak, że powziął wątpliwości co do rzeczywistych zasobów majątkowych posiadanych przez O.L. Z przedłożonych przez nią dokumentów (postanowienie Sądu Rejonowego w K. z dnia 13 lutego 2014 r., sygn. akt III Nsm 1327/13, zezwalające A.L. na sprzedaż udziałów córki – O.L. w prawie własności samochodu Infiniti S51 oraz KIA LD, wniosek A.L. z dnia 6 grudnia 2013 r. o udzielenie takiego zezwolenia) wynika, że wnioskodawczyni posiadała udziały we współwłasności ww. samochodów. Zdaniem Sądu wnioskodawczyni nie wyjaśniła czy opisane w tych dokumentach czynności (sprzedaż samochodów, spłata kredytów i założenie lokaty oszczędnościowej dla wnioskodawczyni) zostały zrealizowane i ewentualnie jaki miały wpływ na jej obecną sytuację majątkową. Z akt sprawy wynika, że samochód KIA prawdopodobnie nie został sprzedany ponieważ jest wykazywany jako składnik majątku należącego do A. L.– matki wnioskodawczyni. Sąd jednak nie może domniemywać takich okoliczności, lecz powinny one być szczegółowo wyjaśnione przez stronę ubiegającą się o przyznanie prawa pomocy. O. L. nie przedstawiła również żadnych wyjaśnień odnośnie pozostałych składników majątku ojca, wskazanych przez Sąd w wezwaniu do uzupełnienia wniosku, tj. samochodu Peugeot oraz dwóch nieruchomości mieszkalnych. Oprócz konkretnych odpowiedzi na pytania w zakresie kosztów ponoszonych na codzienne utrzymanie, kwestię wykorzystania garażu, przedłożyła plik dokumentów nie wyjaśniających kwestii związanych z jej aktualną sytuacją majątkową. Zdaniem Sądu przeszkody dla przedstawienia takich wyjaśnień nie stanowiły trudności uzyskania przez stronę spisu inwentarza.

Następnie Sąd wskazał, że przyznanie prawa pomocy w pozostałym zakresie, tj. ustanowienia pełnomocnika z urzędu, na tym etapie postępowania nie jest warunkiem koniecznym skutecznego wniesienia i rozpoznania skargi. Na poparcie tegoż stanowiska Sąd odwołał się do orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienia NSA z dnia 22 marca 2012 r. sygn. akt II GZ 98/12 lex nr 1125489; z dnia 21 marca 2012 r. sygn. akt I OZ 163/12 lex nr 1136753; z dnia 7 marca 2012 r. sygn. akt II FZ 35/12 lex nr 1121123; z dnia 30 stycznia 2012 r. sygn. akt II FZ 10/12 lex nr 1113635). Ponadto wskazał, że na oddalenie wniosku w tym zakresie miały również wpływ informacje w zakresie odziedziczenia przez wnioskodawczynię ewentualnych składników majątku J. L. W ocenie Sądu spieniężenia składników odziedziczonego majątku pozwoli uzyskać stosowne środki na pokrycie wynagrodzenia pełnomocnika. Istotne przy tym jest, że termin zapłaty tego wynagrodzenia nie jest obwarowany przepisami ustawowymi jak w przypadku kosztów sądowych, lecz może wynikać z indywidualnych ustaleń z wybranym pełnomocnikiem. Sąd zaznaczył przy tym, że w sprawie dotyczącej skargi zmarłego J.L. w miejsce, którego do postępowania weszli jego następcy prawni, tj. O.L. i A. L., został już ustanowiony w ramach prawa pomocy doradca podatkowy, a interesy następców prawnych w niniejszej sprawie nie są sprzeczne. Wskazał jednocześnie, że wpływu na treść rozstrzygnięcia nie ma podnoszona przez O.L. okoliczność przyznania jej doradcy podatkowego w innej sprawie sądowoadministracyjnej, gdyż każdą sprawę należy ocenić indywidualnie.

W złożonym zażaleniu O. L. zwróciła się o zmianę zaskarżonego postanowienia w części odmawiającej ustanowienie doradcy podatkowego. W jego uzasadnieniu podniosła, że nie mogła dostarczyć w terminie spisu inwentarza, gdyż sąd przekazał go do archiwum i dlatego załączyła go dopiero na etapie zażalenia. Wskazała również, że z uwagi na ograniczony kontakt z matką, która przybywa w Niemczech nie mogła w zakreślonym przez Sąd terminie uzyskać informacji odnośnie poszczególnych składników majątkowych. Podniosła w tym zakresie, że jedyny majątek odziedziczony po ojcu to samochód marki INFINITY FX 37, który został sprzedany w celu spłaty kredytu zaciągniętego na jego zakup. Samochód marki PEUGEOT został sprzedany jeszcze przed śmiercią jej taty – skarżącego J. L. Dwa lokale mieszkalne przy ul. [....] i [...] stanowią własność matki, podobnie jak samochód KIA OPIRUS.

Autorka zażalenie nie zgodziła się ponadto ze stanowiskiem prezentowanym w zaskarżonym postanowieniu, że może umówić się z prawnikiem co do możliwości późniejszej zapłaty należnego mu wynagrodzenia ze środków uzyskanych ze spieniężenia odziedziczonych środków majątkowych, gdyż takowych nie posiada, a ponadto wskazała, że żaden prawnik się na to nie zgodzi, dysponując wiedzą, że długi odziedziczone po ojcu wynoszą ponad 10 mln złotych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje gdy osoba ta wykaże, że nie jest wstanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Natomiast przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym jest możliwe wówczas, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).

Sąd I instancji, uzasadniając przyczyny odmówienia stronie przyznania prawa pomocy poprzez przyznanie pełnomocnika z urzędu przeprowadził szeroką analizę stanu sprawy, wskazując zarówno na elementy celowościowe, jak i ekonomiczne mające uzasadnić wydanie rozstrzygnięcia o odmownym charakterze.

Mając na uwadze argumenty zaprezentowane w treści zaskarżonego postanowienia wyjaśnić autorce zażalenia należy, że choć z literalnego brzmienia art. 246 § 1 P.p.s.a. wynika, że jedyną ustawową przesłanką przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym jest wykazanie, że strona nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, to jednak orzecznictwo sądów administracyjnych nie jest jednolite odnośnie tego, czy przyznając prawo pomocy w postaci ustanowienia pełnomocnika z urzędu należy kierować się wyłącznie kryterium majątkowym, czy też dopuszczalne jest badanie zasadności i celowości wniosku w oparciu o inne kryteria.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji zasadnie wskazał m.in., że na tym etapie postępowania sądowego skarżący nie jest zobligowany do poniesienia dodatkowych kosztów związanych z ustanowieniem pełnomocnika.

Należy mieć bowiem na uwadze nie tylko okoliczność, że skarga została już sporządzona, ale również to, że wynikająca z art. 134 P.p.s.a. zasada niezwiązania sądu administracyjnego granicami skargi powoduje, że sąd ma obowiązek rozpatrzyć sprawę rozstrzygniętą zaskarżoną decyzją z punktu widzenia zgodności z prawem całego postępowania administracyjnego. Oznacza to, Sąd I instancji ma obowiązek wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpatrywanej sprawie niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze i dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, nawet, gdy dany zarzut nie został podniesiony.

Ponadto, jak słusznie zauważył WSA w Kielcach, należało wziąć pod uwagę również okoliczność przyznania zarówno A. L., jak i O. L. (w jednej sprawie) doradcy podatkowego z urzędu. Naczelny Sąd Administracyjny za trafne uznaje uwagi Sądu I instancji poczynione w powyższym zakresie. W sytuacji, gdy do sprawy ze skargi zmarłego J. L., weszli jego następcy prawni, tj.: O.L. i A. L. i został już im ustanowiony w ramach prawa pomocy doradca podatkowy, a zarazem interesy następców prawnych w niniejszej sprawie nie są sprzeczne, to nie jest uzasadnione przyznawanie pełnomocnika z urzędu do kolejnych spraw prowadzonych przez O. L.

Nie bez znaczenia dla niniejszej sprawy jest przy tym to, że ustanowienie pełnomocnika z urzędu nie sprowadza się do likwidacji kosztów jego zatrudnienia w ogóle, lecz jedynie do przeniesienia ich na ogół podatników, a ściślej na budżet państwa, składający się z podatków i innych wpływów. Opłacanie tego wynagrodzenia ze środków publicznych obliguje zatem sąd do szczególnej analizy tego, czy ustanowienie pełnomocnika z urzędu znajduje uzasadnienie w okolicznościach towarzyszących sprawie. Mając zaś na uwadze: ilość spraw prowadzonych wobec zmarłego J.L., wartość przedmiotu zaskarżenia w tychże sprawach, wysokość stawek minimalnych – określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. z dnia 11 lutego 2011 r. nr 31, poz. 153 ) oraz fakt ustanowienia w sprawie przez referendarza sądowego doradcy podatkowego z urzędu dla A. L. oraz O. L. (w sprawie I SA/Ke 561/14), których interesy prawne nie są sprzeczne, należy uznać, że ustanowienia pełnomocnika z urzędu również dla pozostałych spraw prowadzonych przez O. L. oznaczałoby poniesie dalszych kosztów postępowania, niewspółmiernych dla koniecznego zabezpieczenia praw strony do należytej ochrony prawnej w ramach rzetelnego procesu. Nie można pomijać przy tym tego, że zarówno przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak również stosownych rozporządzeń, w tym ww. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie opłat za czynności doradców podatkowych nie stwarzają podstaw do miarkowania wynagrodzenia należnego pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu poniżej kwot minimalnych.

Ponadto wskazać należy, że ocena jaką przeprowadził WSA w Kielcach obejmowała również analizę sytuacji finansowej wnioskodawczyni. W jej ramach Sąd I instancji wskazał, że na skutek nieprzedstawienia przez stronę w terminie stosownych dokumentów powstały wątpliwości co do stanu majątkowego znajdującego się w jej posiadaniu. W chwili oceniania zasadności wniosku o przyznanie prawa pomocy Sąd I instancji nie dysponował danymi, które pozwalałyby przyznać prawo pomocy stronie, w pełnym zakresie. Wątpliwości w tym zakresie strona usunęła dopiero na etapie zażalenia. W tej sytuacji przyjąć należało, że zaskarżone postanowienie odpowiadało prawu.

W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.