Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2774/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-12-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6131 Opłaty za korzystanie ze środowiska
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 113 par. 1, art. 138 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 119 par. 3, art. 200
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Grzegorz Rząsa Sędzia WSA Jarosław Łuczaj po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 10 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi "[...]" S.A. z siedzibą w [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki 1. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. znak [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego "[...]" S.A. z siedzibą w [...] kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 K.p.a. uchyliło postanowienie SKO w [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. Nr [...] w całości i orzekając merytorycznie sprostowało oczywistą omyłkę w decyzji SKO w [...] nr [...] z [...] października 2017 r. w ten sposób, że:

1. na stronie 1 decyzji :

a) w wierszu 13 od góry słowa "poboru wód podziemnych" zmieniło na "wprowadzania ścieków do wód i ziemi";

b) w wierszu 21 od góry Nr "[...]" na "[...]",

c) w wierszu 22 od góry znak: "[...]" na [...]",

d) w wierszu 23 od dołu słowa "pobór wód podziemnych" "zastąpiło "wprowadzania ścieków do wód i ziemi";

e) w wierszu 25 od góry kwotę " 4288,00zł", zastąpiło kwotą "3709zł";

f) w wierszu 35 od góry słowa "pobór wód podziemnych" zamieniło na "wprowadzania ścieków do wód i ziemi";

2. na drugiej stronie decyzji w wierszu 6 od góry słowa "poboru wód podziemnych" zmieniło na "wprowadzania ścieków do wód i ziemi".

Zaskarżona decyzja została poprzedzona decyzją SKO w [...] z [...] czerwca 2018 r. Nr [...] prostującą decyzję SKO w [...] nr [...] z [...] października 2017 r.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ stwierdził, że omawiane błędy powstały na skutek oczywistych omyłek pisarskich powstałych w związku ze stosowaniem techniki komputerowej przy redakcji tekstu orzeczenia. W sentencji prostowanej decyzji pojawiło się błędne określenie tytułu opłaty za korzystanie ze środowiska, wysokości tej opłaty i oznaczenia numeru sprawy – natomiast w pozostałej części decyzji określenia te były prawidłowe. Wynikało to także z tego, że Kolegium rozstrzygało dwie podobne sprawy spółki [...] S.A., która złożyła odwołanie w obu z nich. Jedna dotyczyła opłaty z tytułu wprowadzania ścieków do wód i ziemi a druga z tytułu poboru wód podziemnych.

Błędnie wskazano również że wniosek o sprostowanie decyzji SKO złożył Burmistrz Miasta [...] podczas gdy wnioskodawcą był Marszałek Województwa [...]. Z tych względów organ uznał, że ma w niniejszej sprawie zastosowania art. 113 § 1 K.p.a.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiodła [...] S.A. z siedzibą w [...], dalej "skarżąca", zaskarżając postanowienie w całości i zarzucając naruszenie art. 113 § 1 K.p.a. poprzez jego zastosowanie w sytuacji w której powinno być stwierdzona nieważność..

Zdaniem skarżącej Spółki stwierdzone uchybienia nie stanowią tzw. błędów pisarskich i rachunkowych. Tylko bowiem dla takich istnieje możliwość zastosowania instytucji sprostowania. Tymczasem stwierdzone błędy znacząco zmodyfikowały stan faktyczny. Wynikało to m.in. z faktu, że doszło do pomylenia przez SKO 2 spraw. Podobne błędy wystąpiły w sprawie zakończonej wydaniem decyzji [...] z [...] stycznia 2017 r. Błędy dotyczą nie tylko określenia sprawy ale i sygnatury, stron, rodzaju decyzji i kwoty. Nagromadzenie tych błędów powinno prowadzić do stwierdzenia nieważności tej decyzji (głównej) z uwagi na ilość i charakter błędów. Pozostawienie tej decyzji w obrocie prawnym zakłóca prawidłowy obrót gospodarczy i nie jest możliwe jej zaakceptowanie w państwie prawa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga jest zasadna ponieważ organ dopuścił się naruszenia art. 113 § 1 i 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Ma rację skarżąca, że prostowanie oczywistych błędów pisarskich i rachunkowych w jakich mowa w art. 113 § 1 K.p.a. dotyczy sytuacji oczywistych. Instytucja ta służy wyłącznie do usuwania nieistotnych wadliwości decyzji polegających na prostowaniu błędów pisarskich, rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek. Oczywista omyłka w rozumieniu wyżej wymienionego przepisu to widoczne, niezgodne z zamierzonym, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia czy też opuszczenie jakiegoś wyrazu. Nie mogą natomiast być przedmiotem sprostowania błędy merytoryczne. Sprostowanie decyzji nie może bowiem prowadzić do merytorycznej zmiany orzeczenia. Wszystkie wady muszą mieć charakter techniczny i nieistotny, tj. nie mogą prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia lub znacząco modyfikować stanu faktycznego ustalony w sprawie. Ponadto błędy pisarskie, rachunkowe i omyłki powinny być oczywiste, czyli łatwo dostrzegalne, niewymagające przeprowadzenia badań. Oczywistość danej nieprawidłowości wynika z jej natury lub z porównania wady z innymi okolicznościami, które nie budzą wątpliwości (wyrok NSA z 11 października 2017 r., sygn. akt II OSK 2530/16, LEX nr 2379083).

W ocenie Sądu taka sytuacja w niniejszej sprawie nie zachodzi. Organy dokonały sprostowania nie tylko podmiotu wnioskującego ale przede wszystkim elementów istotnych decyzji tj. przedmiotu - ze stwierdzenia ze sprawa dotyczy poboru wód podziemnych zamiast wprowadzania ścieków do wód podziemnych, zmiany nr decyzji, i kwoty opłaty. Oznacza to, że prostowanie sentencji uzasadnienia jest w istocie jej merytoryczną zmianą, co w świetle art. 113 § 1 K.p.a. jest niedopuszczalne.

W związku z tym konieczne stało się wyeliminowanie zaskarżonych postanowień z obrotu prawnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c w zw. z art. 135 P.p.s.a.

Jednocześnie Sąd stwierdza, że przedmiotem rozstrzygania przez Sąd była ocena zgodności z prawem postanowienia o sprostowaniu a nie decyzji która były przedmiotem orzeczenia o sprostowaniu. W związku z tym wniosek skargi o stwierdzenie nieważności decyzji SKO w [...] nr [...] nie może być rozpatrzony.

Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 119 § 3 145 § 1 pkt 1c P.p.s.a. Sąd orzekł jak w wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200, 205 § 1 i 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015r w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U.2018.265) zasądzając od organu na rzecz skarżącego tytułem zwrotu kosztów postępowania 580 zł (100 – wpis, 480 – opłata pełnomocnika).

W następstwie wydanego wyroku organ wyda rozstrzygnięcie o odmowie sprostowania.