Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 380/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-05-06 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Łomnicka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 maja 2016 r. wniosku A. K. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi A. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 28 stycznia 2016 r. nr [...] znak [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie budynku po wznowieniu postępowania postanawia: odmówić wstrzymania wykonania.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 28 stycznia 2016 r. nr [...] znak [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie budynku po wznowieniu postępowania, utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

Pismem z dnia 26 lutego 2016 r. skarżąca, wniosła skargę wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji. Na uzasadnienie podniosła, iż w domu zamieszkuje od lat, w oparciu o wydaną uprzednio ostateczną decyzję o zamiennym pozwoleniu na budowę. W jej przekonaniu nie może być tak, że zanim sprawa zostanie rozpoznana przez Sąd będzie zmuszona wyprowadzić się z niego.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012.270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Postanowienie w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności (§ 4). Postanowienia, o których mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (§ 5).

Orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ma fakultatywny charakter, a więc sąd może, lecz nie musi wstrzymać wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nawet w wypadku, gdy występują w sprawie przesłanki przewidziane w powołanym wyżej przepisie, od zaistnienia których ustawodawca uzależnia wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności.

Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Oznacza to, że chodzi o taką szkodę - majątkową, a także niemajątkową - która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy, więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń i okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione.

We wniosku o wstrzymanie skarżąca wskazała, że w domu zamieszkuje, od lat, w oparciu o wydaną uprzednio ostateczną decyzje o zamiennym pozwoleniu na budowę. W jej przekonaniu nie może być tak, że zanim sprawa zostanie rozpoznana przez Sąd będzie zmuszona wyprowadzić się z niego.

W przedmiotowej sprawie zaskarżona została decyzja utrzymująca w mocy decyzję kasacyjną typową (art. 138 § 1 pkt 2 i art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.; B. Adamiak w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. Beck 2014, s. 547-548, nb 8), uchylającą decyzję organu I instancji wydaną przez PINB w W. w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego oraz odmawiająca wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie.

Zdaniem Sądu tego rodzaju rozstrzygnięcie organów administracji publicznej w ogóle nie nadaje się do wykonania w wyżej przedstawiony sposób. Owszem zaskarżona decyzja wywołuje określone następstwa prawne, niemniej jednak trudno w tym przypadku mówić o następstwach związanych z jej wykonaniem. W istocie bowiem ma ona charakter procesowy, nie nakłada na adresata żadnych obowiązków bądź uprawnień, których wykonanie mogłoby nastąpić dobrowolnie bądź w sposób przymusowy. Przedmiotowa decyzja nie wywołuje zatem bezpośrednich skutków w sferze praw czy obowiązków materialnoprawnych i tym samym nie może naruszać żadnych praw strony skarżącej w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub nieodwracalnych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. i które stanowiłyby podstawę wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu.

Wstrzymania wykonania decyzji nie sposób utożsamiać z tamowaniem biegu postępowania merytorycznego przed właściwym organem administracji publicznej. Sama fakt, że w przyszłości toczyć się będzie postępowanie o udzielenie pozwolenia na użytkowanie nie stanowi okoliczności uzasadniającej zastosowanie ochrony tymczasowej w niniejszej sprawie.

Wydając postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji, jak i o odmowie wstrzymania, sąd winien odnieść się tylko do wykazania, czy zachodzi jedna z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Omawianą kwestię sąd powinien rozważyć przede wszystkim na podstawie okoliczności wskazanych przez wnioskodawcę, ale powinien uwzględnić także inne okoliczności, które mają znaczenie dla rozpoznania wniosku.

Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie powołanych przepisów.