Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 222/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2011-06-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 47 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt. 4
journal: Dz.U. 2010 nr 106 poz 675
law: Ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka,, Sędzia WSA Andrzej Matan (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Ewa Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia robót budowlanych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. znak : [...] Prezydent Miasta M. wniósł sprzeciw w sprawie zgłoszenia przez pełnomocnika inwestora [...] sp. z o.o. – T. L. zamiaru budowy na dachu budynku w M. przy ul. [...], działka nr [...], dwóch konstrukcji wsporczych o wysokości 8 metrów wraz z antenami sektorowymi i radiolinii oraz urządzeń sterujących. W podstawie prawnej podał przepis art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. . Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm., dalej: pr. bud.) . W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał , iż inwestor w wyznaczonym terminie nie przedłożył prawomocnej decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Decyzja taka został wydana na wniosek inwestora , jendakowoż ze względu na wniesione odwołanie stała się przedmiotem postępowania prowadzonego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. Organ administracji architektoniczno-budowlanej , zgodnie z art., 30 ust. 6 pkt. 2 pr. bud. , był zobowiązany sprawdzić zgodność zamierzenia inwestycyjnego z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego , a w braku planu z decyzją o warunkach zabudowy lub decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego. W ocenie tego organu , w odniesieniu do wymogu uzyskania decyzji lokalizacyjnej , nie mają znaczenia pisma przedstawione przez inwestora , w tym stanowisko Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego z dnia 6 sierpnia 2010 r.

W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik inwestora zarzuca organowi pierwszej instancji naruszenie szeregu przepisów postępowania oraz prawa materialnego , które miały wpływ na wynik sprawy. Jeśli chodzi o zarzuty natury procesowej (art. 7 , 77 oraz 80 k.p.a.) , to skupiają się one na wadach postępowania wyjaśniającego polegających na naruszeniu zasady prawdy obiektywnej ze względu na niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego sprawy oraz przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i dowolne przyjęcie , iż inwestor nie wykonał obowiązku w zakresie uzupełnienia wymaganej dokumentacji. Zdaniem pełnomocnika , w sytuacji , w której brak było podstaw prawnych do żądania przedłożenia decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego inwestor mógł uchylić się od spełnienia tego żądania. Wskazuje także na naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. z uwagi na nieprzytoczenie podstawy prawnej wydanej decyzji oraz brak wskazania faktów , które organ uznał za udowodnione i niewskazanie na podstawie jakich dowodów poczyniono ustalenia faktyczne. W tej grupie mieszczą się zarzuty naruszenia art. 7 w zw. z art. 6 i 8 Konstytucji RP poprzez niedziałanie organu w granicach prawa i w formach przez prawo wskazanych. Polegało to , jego zdaniem , na nieprawidłowym ustaleniu charakteru inwestycji , a co za tym idzie wadliwym dokonaniem subsumcji normy prawnej do stanu faktycznego sprawy.

W grupie zarzutów odnoszących się do prawa materialnego wskazuje na naruszenie przepisów: po pierwsze - art. 30 ust. 2 pr.bud. poprzez wniesienie sprzeciwu , podczas gdy braki dokumentacji zostały uzupełnione; po drugie - art. 30 ust. 2 pkt. 6 pr. bud. poprzez niewłaściwą wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie w sprawie ; po trzecie – art. 50 ust. 2 pkt. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80 , poz. 717 bze zm. , dalej: u.p.z.p.) w wyniku jego niezastosowania, podczas gdy zgłoszone roby budowlane , jako nie wymagające pozwolenia na budowę , nie wymagały uzyskania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Pełnomocnik inwestora w złożonym odwołaniu , zawierającym bardzo obszerne uzasadnienie, prezentuje pogląd , zgodnie z którym organ pierwszej instancji w przedmiotowej sprawie nie miał podstaw do nałożenia na niego obowiązku przedłożenia decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego w trybie art. 30 ust. 2 pr. bud. . Jako zasadniczy argument przemawiający na rzecz takiego stanowiska wskazywał przepis art. 50 ust. 2 pkt. 2 u.p.z.p. W świetle tego przepisu uzyskanie takiej decyzji nie jest konieczne w przypadku robót nie wymagających uzyskania pozwolenia na roboty budowlane .

.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Wojewoda [...] znak: [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podniósł , że w dniu złożenia zgłoszenia obowiązywały przepisy ustawy z dnia 7 maja 2010r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. Nr 106, poz. 675, dalej : u.w.r.u.s.t.), które weszły w życie w dniu 17 lipca 2010r. Ustawa określa szczególne zasady lokalizowania inwestycji telekomunikacyjnych. Zgodnie z art. 46 ust. 3 ustawy , w przypadku braku planu miejscowego lokalizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej innej niż infrastruktura telekomunikacyjna o nieznacznym oddziaływaniu ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, na warunkach określonych w u.p.z.p. Przepis art. .47 ustawy stanowi , iż nie wymaga wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, w rozumieniu u.p.z.p., budowa infrastruktury ·telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu oraz wykonywanie innych robót budowlanych dotyczących takiej infrastruktury. Pojęcie infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu zostało zdefiniowane w art. 2 ust. 1 pkt. 4 ustawy i obejmuje ono : kanalizację kablową, linię kablową podziemną, instalację radiokomunikacyjną wraz z konstrukcją wsporczą do wysokości 5 m, szafy i słupki telekomunikacyjne oraz inne podobne urządzenia i obiekty, a także związany z nimi osprzęt i urządzenia zasilające, jeżeli nie są zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko lub nie stanowią przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na obszary Natura 2000.

Ze względu na powyższe regulacje , z uwagi na charakter zamierzenia inwestycyjnego , polegającego na budowie konstrukcji wsporczych anten o wysokości 8 m , wymaga ono uzyskania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Decyzja taka dla przedmiotowej stacji bazowej [...], co podkreśla Wojewoda [...] , został już wydana przez Prezydenta Miasta M. w dniu [...] r. Nr [...]. Oznacza to w jego ocenie , że Inwestor składając wniosek był świadomy zakresu planowanej inwestycji - budowa stacji bazowej.

W ocenie organu odwoławczego , skoro przedmiotowa inwestycja wymaga uzyskania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, to zostaje objęta obowiązkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Teza ta nie została dostatecznie w uzasadnieniu wyjaśniona.

W skardze do sądu administracyjnego firma [...] sp. z o.o. (dalej: skarżąca) , reprezentowana przez Radce prawnego A. K. , Kancelaria Radcy Prawnego A. K. , ul. [...],[...] (dalej: pełnomocnik skarżącej) zaskarżył w całości decyzję Wojewody [...] i wniosła o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzję Prezydenta Miasta M. z dnia [...] roku znak: [...]. Ponadto wniósł o orzeczenie, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej od Wojewody [...] zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

Pełnomocnik skarżącej zaskarżonej decyzji zarzuca :

Po pierwsze - naruszenie przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;

1) art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. poprzez zastosowanie i utrzymanie w całości w mocy zaskarżonej decyzji, w sytuacji, gdy nie istnieją podstawy faktyczne ani prawne do wydania decyzji wnoszącej sprzeciw wobec zgłoszonych robót budowlanych,

2) art. 7, 8, 77, 80 oraz 107 § 1 i 3 k.p.a., poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego sprawy, brak rzetelnego ustalenia stanu faktycznego oraz przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów i dowolne ustalenie, iż Skarżąca była zobowiązana przedłożyć prawomocną decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego,

3) art. 6 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej RP poprzez nie działanie przez organy administracji publicznej w postępowaniu w oparciu o przepisy prawa;

Po drugie – naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest: 1)art. 30 ust. 2 pr. bud. poprzez jego zastosowanie w związku z wniesieniem sprzeciwu do zgłoszenia robót budowlanych, podczas. gdy wszystkie rzeczywiście występujące braki w dokumentacji zostały uzupełnione;

2) art. 50 ust. ·2 u.p.z.p., poprzez błędną interpretację przedmiotowej normy i nie zastosowanie jej w sprawie, podczas gdy zgłoszone roboty budowlane, jako niewymagające pozwolenia na budowę, nie wymagają uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, .

3) art. 46 ust. 3 i art. 47 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4 u.w.r.u.s.t. z uwagi na błędną wykładnię wskazanych norm polegającą na uznaniu, iż wobec faktu, iż nie wymaga wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego budowa infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu oraz wykonywanie innych robót budowlanych dotyczących takiej infrastruktury, to wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu pozostałej infrastruktury telekomunikacyjnej wymaga uzyskania takiej decyzji, a następnie uzyskania pozwolenia na budowę,

4) art. 4 pr.bud. poprzez niezastosowanie w sytuacji wykazania przez skarżącą prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i zgodności jej zamierzenia budowlanego z przepisami, w tym wymogami z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego.

W części pierwszej uzasadnienia do złożonej skargi pełnomocnik skarżącej przedstawił stan faktyczny sprawy , zaś w części drugiej podniósł argumenty przemawiające na rzecz podnoszonych zarzutów.

Jeśli chodzi o zarzuty dotyczące naruszenia norm prawa procesowego , wskazanych w skardze , to w ocenie skarżącej , zarówno organ I jak i II instancji nie dokonał rzetelnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Wskutek powyższego błędnie przyjęto, iż skarżąca nie uzupełniła braków w dokumentacji dołączonej do zgłoszenia robot budowlanych. Tymczasem w odpowiedzi na postanowienie Prezydenta Miasta M. [...] zadośćuczyniła wszystkim rzeczywiście zaistniałym brakom dokumentacji, wyjaśniając jednocześnie, iż parametry i charakter prawny zamierzonej przez nią inwestycji determinujące tryb postępowania administracyjnego z zakresu prawa budowlanego tj. tryb zgłoszenia robót budowlanych, przesądzają o braku obowiązku uzyskania, a tym samym przedstawienia decyzji ustalającej lokalizację celu publicznego dla takiego zamierzenia inwestycyjnego. Organy obydwu instancji nietrafnie ustaliły, iż realizacja robót budowlanych objętych dokonanym zgłoszeniem tj. instalowanie na dachu budynku dwóch antenowych konstrukcji wsporczych o wysokości 8 metrów wraz z antenami sektorowymi i radioliniami oraz urządzeniami sterującymi wymaga uprzednio uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, wskutek czego wobec nie przedstawienia ostatecznej decyzji w tym zakresie błędnie uznały, iż zostały spełnione przesłanki wniesienia sprzeciwu w oparciu o art. 30 ust. 2 pr.bud.

Na poparcie prezentowanego stanowiska przytacza tezę zawartą w wyroku NSA z dnia 2 lutego 2009 r. (sygn. II OSK 73/08 LEX nr 516088 ) : "Obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości może być realizowany przez inwestora w każdej formie, która powoduje eliminację naruszeń wymogów określonych w art. 35 ust. 1 pr.bud. , w tym także przez wskazanie organowi, że naruszenie tych wymogów nie występuje. Omyłkowe, bowiem nałożenie przez organ na inwestora obowiązków, w trybie art. 35 ust. 3 p.b., nie pozbawia tego organu prawa odstąpienia od ich egzekwowania w sytuacji wykazania przez stronę wadliwości zajętego wcześniej stanowiska" . W ocenie pełnomocnika podobna sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, albowiem organy w sposób wadliwy ustaliły, iż zachodzi konieczność uzupełnienia przedłożonej dokumentacji poprzez przedstawienie ostatecznej decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, podczas gdy roboty budowlane niewymagające uzyskania pozwolenia na budowę zostały zwolnione z obowiązku uzyskiwania takiej decyzji.

Powyższe prowadzi do wniosku, wedle pełnomocnika , iż zarówno organ I, jak i II instancji nie dokonał wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego i ustalenia stanu faktycznego sprawy, a zebrane dowody poddał ocenie z przekroczeniem granic zasady swobodnej oceny dowodów.

Pełnomocnik skarżącej wskazuje również na naruszenie przez organ odwoławczy normy zawartej w art. 107 § 1 k.p.a.. , który w komparycji zaskarżonej decyzji nie powołał przepisu prawa materialnego, stanowiącego podstawę prawną wydanej decyzji. Przepisy k.p.a. stanowią podstawę prawną jedynie do rozstrzygania kwestii procesowych.

Przedstawione okoliczności , zdaniem pełnomocnika , jednoznacznie przesądzają o prowadzeniu postępowania przez Wojewodę [...] oraz uprzednio Prezydenta Miasta M. z naruszeniem jednej z najistotniejszych zasad postępowania administracyjnego określonej w art. 8 k.p.a.. Działań wskazanych organów administracji publicznej nie można uznać za pogłębiających zaufanie obywateli, w tym inwestorów, do organów Państwa oraz wzmacniających ich świadomość i kulturę prawną.

Naruszenie art. 7 Konstytucji RP oraz art. 6 k.p.a. upatruje w tym , ze organy obydwu instancji prowadząc przedmiotowe postępowanie nie zastosowały się do nakazów wynikających ze wskazanych norm. Organy administracji powinny działać w granicach prawa i w formach wskazanych przez prawo. "Oznacza to działanie w oparciu o obowiązującą normę prawną, prawidłowe ustalenie znaczenia tej normy, niewadliwe dokonanie subsumcji oraz prawidłowe ustalenie następstw prawnych. Dotyczy to zastosowania zarówno normy prawa materialnego, jak i normy prawa procesowego" (wyrok NSA w Warszawie z dnia 24 stycznia 2001r., II SA 55/00, LEX nr 75523).

Uzasadniając zgłoszone zarzuty o charakterze materialnoprawnym pełnomocnik skarżącej wskazuje w pierwszym rzędzie , iż przedmiotowe roboty budowlane polegające na instalowaniu antenowych konstrukcji wsporczych o wysokości 8 m wraz z antenami sektorowymi i radioliniami oraz szafami telekomunikacyjnymi na istniejących obiektach budowlanych , zostały objęte obowiązkiem zgłoszenia , co znajduje swoje uzasadnienie w art. 30 ust 1 pkt. 3 lit. b pr.bud.

Zgodnie z art. 30 ust. 2 pr. bud. , w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw, w drodze decyzji

W ocenie skarżącej w niniejszym postępowaniu nie wystąpiła sytuacja braku uzupełnienia zgłoszenia, albowiem inwestor przedłożył oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane, dokumentację techniczną oraz wszystkie pozostałe wymagane przepisami prawa dokumenty. W związku z tym , niezasadne było nałożenia na niego obowiązku przedstawienia decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Pełnomocnik skarżącej wskazuje na przepis art. 50 ust. 2 u.p.z.p. , zgodnie z którym nie wymagają wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego roboty budowlane nie wymagające uzyskania pozwolenia budowlanego. Wyprowadza stąd wniosek , iż roboty budowlane , które w świetle przepisów pr. bud. zostały zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, nie wymagają wydania decyzji o ustaleniu inwestycji celu publicznego. W związku z powyższym organ administracji publicznej, któremu zgłoszono zamiar wykonywania tego typu robót, nie jest uprawniony do żądania od Inwestora przedstawienia prawomocnej decyzji o ustaleniu inwestycji celu publicznego pod rygorem wniesienia sprzeciwu w razie jej niedostarczenia, a taka sytuacja miała miejsce w niniejszym postępowaniu.

Wbrew twierdzeniom Wojewody [...] , przepisy art. 46 ust. 3 oraz art. 47 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4 u.w.r.u.s.t. nie wprowadzają bardziej restrykcyjnych rozwiązań w zakresie uzyskiwania decyzji lokalizującej inwestycję celu publicznego , niż wynikające z art. 50 ust. 2 u.p.z.p. dla instalacji radiokomunikacyjnych wraz konstrukcją wsporczą o wysokości powyżej 5 m instalowanych na istniejących obiektach budowlanych. Jego zdaniem , wskazane przepisy należy interpretować w ten sposób, iż w sytuacji kiedy wykonanie instalacji radiokomunikacyjnej wraz konstrukcją wsporczą o wysokości nie przekraczającej 5 m wymagałoby uzyskania pozwolenia na budowę (np. w sytuacji nałożenia takiego obowiązku przez organ administracji architektoniczno-budowlanej na podstawie art. 30 ust. 7 pr.bud.), to wówczas w drodze przepisu art. 47 tej ustawy taka inwestycja zostaje zwolniona z obowiązku uprzedniego uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, a zatem poszerza katalog zwolnień z konieczności uzyskania takiej decyzji wskazany w art. 50 usL 2 u.p.z.p., a nie stanowi jego zawężenia w odniesieniu do konstrukcji przewyższającej 5 m. jak wskazuje organ odwoławczy.

W opinii pełnomocnika skarżącej , wykładnia dokonywana przez Wojewodę [...] w tym zakresie jest sprzeczna z ideą i celami, jakie przyświecały ustawodawcy przy uchwalaniu ustawy o wspieraniu rozwoju usług sieci telekomunikacyjnych. Na potwierdzenie tego wskazuje na uzasadnienie projektu który zakłada realizację następujących 5 grup priorytetów , w tym budowę sprawnego procesu inwestycyjny: poprzez usunięcie barier prawnych , skrócenie i doprowadzenie do spójności procedur administracyjnych oraz dostosowanie procedur do potrzeb rozwoju telekomunikacji. W uzasadnieniu podkreśla się także aspekt związany z ułatwieniem procedur dotyczących lokalizacji inwestycji. Jak z tego wynika , zamierzeniem ustawodawcy było uproszczenie i skrócenie czasu realizacji procesu inwestycyjnego, w tym postępowań administracyjnych dotyczących- lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu telekomunikacji, a nie jego wydłużenie i zawężenie katalogu wyłączeń z obowiązku ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego .

Opinia ta , zdaniem pełnomocnika , jest tym bardziej trafna w odniesieniu do przedmiotowej sprawy , że konieczność uzyskania decyzji lokalizacyjnej stanowi istotne ograniczenie konstytucyjnie chronionego prawa własności, a w wielu przypadkach również swobody prowadzenia działalności gospodarczej . Wobec tego , zgodnie z ogólnymi regułami interpretacyjnymi , obowiązek ten nie może być interpretowany w sposób rozszerzający, ale wręcz przeciwnie - ścieśniający, tak, aby nie było najmniejszych wątpliwości, że zachodzi konieczność uzyskania decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego. Tymczasem organ z prawdziwego twierdzenia, iż nie wymaga wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, w rozumieniu ustawy z dnia 27 marca 2003 r. u.p.z.p. , budowa infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu oraz wykonywanie innych robót budowlanych dotyczących takiej infrastruktury wywodzi błędny wniosek, iż w takim wypadku każda inna inwestycja celu publicznego polegająca na budowie infrastruktury telekomunikacyjna wymaga uzyskania takiej decyzji.

Prawidłowa wykładania tych przepisów wynika zarówno z ich literalnego brzmienia, jak i celów, jakich realizację zakładał ustawodawca je uchwalając i jest następująca. Wprowadzenie normy art. 46 ust. 3 u.w.r.u.s.t. miało na celu, ze względu na istniejące w tym zakresie rozbieżności w orzecznictwie, jednoznaczne ustalenie , iż inwestycje z zakresu łączności publicznej są inwestycjami celu publicznego i o usytuowaniu ich rozstrzyga się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego , a nie w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Posłużenie się w tej normie zwrotem ,, na warunkach określonych w ustawie z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym " należy tłumaczyć w ten sposób, iż warunki uzyskiwania tej decyzji ustalone są w u.p.z.p. , ponadto ta ustawa wyłącznie decyduje, kiedy wymagane jest dla takich inwestycji uzyskanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego (w sytuacjach określonych wart. 50 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym).

Natomiast art. 47 u.w.r.u.s.t., realizując przytoczone wyżej priorytety wynikające z uzasadnienia projektu ustawy , zwalnia dodatkowo z obowiązku uzyskania decyzji lokalizacyjnej inwestycje polegającej na budowie infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu oraz wykonywanie innych robót budowlanych dotyczących takiej infrastruktury. Taka wykładania omawianych norm prawnych uwzględnia zarówno ich literalną treść jak i cele, jakie ustawodawca chciał realizować poprzez ich wprowadzenie do porządku prawnego. Wykładnia zaproponowana przez organ I jak i II instancji prowadzi do skomplikowania procesu inwestycyjnego, powstania nowych barier prawnych poprzez wprowadzenia dla tego rodzaju inwestycji obowiązku obligatoryjnego uzyskania kolejnej decyzji, która wszakże przed wprowadzeniem w życie tego przepisu była wymagana, ale tylko w sytuacji, gdy wymagała ona pozwolenia na budowę.

Z tych względów stanowisko zaprezentowane przez Wojewodę [...] w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż stan faktyczny niniejszej sprawy, zakładający zainstalowanie dwóch konstrukcji wsporczych o wysokości 8 m na dachu istniejącego budynku, w obowiązującym stanie prawnym wymaga uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, a następnie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jest całkowicie nieuzasadnione.

Pełnomocnik skarżącej wyjaśnia , że na jej rzecz wydano nieostateczną decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego stacji bazowej nr [...]. Wniosek o jej wydanie datowany był na dzień 23 kwietnia 2010 r., co oznacza, iż był składany przed wejściem w życie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, na mocy, której znowelizowano i doprecyzowano przepis art. 29 ust. 2 pkt. 15 pr.bud. w ten sposób, iż wprost wskazano, iż do urządzeń instalowanych na obiektach budowlanych, które zostały zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, zalicza się również antenowe konstrukcje wsporcze i instalacje radiokomunikacyjne. Do dnia wejścia w życie ustawy tj. do 17 lipca 2010 r. przywołany przepis był sformułowany w sposób niejednoznaczny, co wywoływało rozbieżności w rozstrzygnięciach organów administracji architektoniczno-budowlanej i wielokrotnie skutkowało kwalifikacją tego typu robót przez dane organy, jako niepodlegających zwolnieniu z art. 29 ust. 2 pkt 15 pr.bud., a tym samym wymagających uzyskania pozwolenia na budowę. Z uwagi na powyższe wystąpiono o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jednakże w świetle stanu prawnego obowiązującego po wejściu w życie nowelizacji, roboty budowlane zamierzone przez spółkę bez wątpienia znajdowały się w katalogu robót niewymagających uzyskania pozwolenia na budowę, a jedynie podlegających zgłoszeniu z uwagi na wysokość antenowej konstrukcji wsporczej przekraczającej 3 m, co w świecie przepisów u.p.z.p. przesądza o braku wymogu uzyskania ostatecznej decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego.

W związku z powyższym twierdzenie Prezydenta Miasta M. oraz Wojewody [...], iż Inwestor był zobowiązany w niniejszym postępowaniu do przedłożenia prawomocnej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, a niewykonanie tego obowiązku uzasadniało wniesienie sprzeciwu do zgłoszonych robót budowlanych, jest nieuprawnione.

Organy administracji publicznej postępując w wyżej wskazany sposób naruszyły fundamentalną dla prawa budowlanego zasadę wolności zabudowy statuowaną przez art. 4 pr.bud., gdyż w sytuacji spełnienia przez planowaną przez skarżącą inwestycję wszystkich wymagań przepisów prawa oraz wykazania prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane odmówiły jej prawa do zabudowy danej nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podkreślił, że budynek ma charakter mieszkalny wielorodzinny , stąd stosowanie zakazu wynikającego z § 14a ust. 1 rozporządzenia MSWiA znajduje uzasadnienie. Fakt , że nie jest zamieszkały (jak twierdzi skarżący zamieszkały pod podanym adresem znajdującym się w budynku) , nie ma wpływu na jego status prawny. Zwraca również uwagę na to , że inwestorzy nie przedłożyli stosownego dokumentu potwierdzającego zmianę sposobu użytkowania budynku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przewidziane w powyższym przepisie ustawy ustrojowej kryterium legalności dokonywanej przez sąd kontroli, umożliwia wyeliminowanie z obrotu prawnego - na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. - zarówno rozstrzygnięcia uchybiającego prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), jak i dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Z kolei z istoty kontroli wynika, że zasadność skarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Przedmiotem kontroli jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie Prezydent Miasta M. z dnia [...] r. znak : [...] w sprawie sprzeciwu wobec zgłoszenia przez pełnomocnika inwestora [...] sp. z o.o. – T. L. zamiaru budowy na dachu budynku w M. przy ul. [...], działka nr [...], dwóch konstrukcji wsporczych o wysokości 8 metrów wraz z antenami sektorowymi i radiolinii oraz urządzeń sterujących

Kontrolując zgodność zaskarżonej decyzji z przepisami prawa materialnego należy zauważyć , iż prowadzenie robót o jakich mowa w art. 29 ust. 2 pkt. 15 pr. bud. , polegających na instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych nie wymaga uzyskania pozwolenia budowlanego. Natomiast , w świetle art. 30 ust. 1 pkt. 3 b pr. bud. wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych, wymaga zgłoszenia właściwemu organowi . Przyjąć zatem należy , iż instalowanie na obiektach budowlanych urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych o wysokości powyżej 3 m , a o takie w rozpatrywanej sprawie chodzi , wymaga zgłoszenia. Zgłoszenia należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Do wykonywa wykonywanie robót budowlanych podlegających zgłoszeniu można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia (art. 30 ust. 5 pr. bud.).

W zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw, w drodze decyzji (art. 30 ust. 2 pr.bud.).

Przepis art. 30 ust. 2 pr. bud. stanowił podstawę materialnoprawną decyzji podjętej przez organ pierwszej instancji , jak również decyzji organu odwoławczego. Organy orzekające w sprawie przyjęły , iż inwestor nie uzupełnił w terminie złożonego zgłoszenia o decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego. W ich ocenie , obowiązujące przepisy prawa uzasadniają nałożenie takiego obowiązku. Zgodnie z art. 46 ust. 3 u.w.r.u.s.t. , w przypadku braku planu miejscowego lokalizację inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej innej niż infrastruktura telekomunikacyjna o nieznacznym oddziaływaniu ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, na warunkach określonych w u.p.z.p. Nie wymaga wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jedynie budowa infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu oraz wykonywanie innych robót budowlanych dotyczących takiej infrastruktury. Infrastruktura telekomunikacyjna o nieznacznym oddziaływaniu, to w myśl art. 2 ust. 1 pkt. 4 u.w.r.u.s..t , kanalizacja kablowa, linia kablowa podziemna, instalacja radiokomunikacyjna wraz z konstrukcją wsporczą do wysokości 5 m, szafy i słupki telekomunikacyjne oraz inne podobne urządzenia i obiekty, a także związany z nimi osprzęt i urządzenia zasilające, jeżeli nie są zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko lub nie stanowią przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na obszary Natura 2000.

Przedmiotowa inwestycja , co nie budzi wątpliwości ze względu na jej wysokość określoną na 8 m . , nie mieści się w zakresie pojęcia "Infrastruktura telekomunikacyjna o nieznacznym oddziaływaniu" . W związku z tym , jak przyjęły organy orzekające w sprawie , wymaga uzyskania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego na podstawie art. 46 ust. 3 u.w.r.u.s.t.

Skarżąca jest przeciwnego zdania , opierając swoje stanowisko na wynikach analizy postanowień art. 50 ust.2 pkt. 2 u.p.z.p. w związku z art. 29 ust. 2 pkt. 15 pr. bud. oraz art. 46 ust. 3 i 47 u.w.r.u.s.t. , popartych argumentami natury celowościowej , wiążącymi się z intencjami przyświecającymi ustawodawcy przy wprowadzeniu u.w.r.u.s.t.

Zgodnie z art. 50 ust. 2 pkt. 2 u.p.z.p. roboty budowlane , które nie wymagają pozwolenia na budowę , nie wymagaj również uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Skoro zatem przedmiotowe roboty polegające na budowie dwu konstrukcji wsporczych o wysokości 8 m wraz z antenami sektorowymi i radiolinii oraz urządzeń sterujących mieszczą się w hipotezie art. 29 ust. 2 pkt. 15 pr. bud. , a więc w kategorii robót budowlanych polegających na instalowaniu na obiektach budowlanych urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych , to tym samym nie wymagają uzyskania pozwolenia budowlanego , a w ślad za tym – decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Skarżąca podkreśla , że intencją ustawodawcy , wyrażoną w uzasadnieniu do projektu u.w.r.u.s.t. , było w szczególności ułatwienie procedur dotyczących lokalizacji inwestycji z zakresu telekomunikacji. Przykładem rozwiązań zmierzających w tym kierunku jest m.in. przepis art. 46 tej ustawy , a także przepis art. 47. Ten ostatni , w jej ocenie , zwalnia dodatkowo z obowiązku uzyskania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego w przypadku budowy infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu oraz wykonywania innych robót budowlanych dotyczących takiej infrastruktury.

Sąd częściowo podziela pogląd prezentowany przez skarżącą , a mianowicie w takim zakresie , iż w sytuacji kiedy wykonanie instalacji radiokomunikacyjnej wraz konstrukcją wsporczą o wysokości nie przekraczającej 5 m wymagałoby uzyskania pozwolenia na budowę np. w związku nałożenia takiego obowiązku przez organ administracji architektoniczno-budowlanej na podstawie art. 30 ust. 7 pr.bud., to na zasadzie art. 47 tej ustawy taka inwestycja zostaje zwolniona z obowiązku uprzedniego uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W konsekwencji zatem ulega poszerzeniu określony w art. 50 ust. 2 u.p.z.p. katalog zwolnień z konieczności uzyskania takiej decyzji . Natomiast nie znajduje uzasadnienia teza , którą zdaniem pełnomocnika skarżącej można wyprowadzać ze wskazanych regulacji , iż przepis art. 47 u.w.r.u.s.t. nie stanowi zawężenia art. 50 ust. 2 u.p.z.p. w odniesieniu do takich konstrukcji przewyższających 5 m .

Analiza postanowień art. 46 ust. 3 oraz z art. 47 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt. 4 u.w.r.u.s..t. prowadzi do wniosku o konieczności uzyskania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego w sytuacji , w której zamierzenie inwestycyjne obejmuje roboty budowlane nie mieszczące się w pojęciu "infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu". Przedmiotowe roboty , obejmujące instalację telekomunikacyjną wraz z konstrukcją wsporczą o wysokości powyżej 5 m , w pojęciu tym nie mieszczą się. Wobec tego a contrario , znajduje do nich zastosowanie przepis art. 46 ust. 3 u.w.r.u.s.t przewidujący obowiązek uzyskania decyzji lokalizacyjnej.

Zdaniem Sądu , obowiązku tego nie wyłączają postanowienia art. 50 ust. 2 pkt. 2 u.p.z.p. z dwu względów. Po pierwsze – między art. 50 ust. 2 pkt. u.p.z.p. a art. 46 ust. 3 u.w.r.u.s.t. zachodzi relacja przepis ogólny – przepis szczególny, bowiem pierwszy z nich przewiduje generalne wyłączenie spod obowiązku uzyskiwania decyzji lokalizacyjnej , zaś drugi nakłada taki obowiązek w odniesieniu do określonej grupy robót budowlanych. Przepis szczególny , w myśl reguł dotyczących rozstrzygania kolizji miedzy aktami normatywnymi , będzie wyłączał stosowanie przepisu ogólnego. Po drugie – przepis art. 46 ust. 3 u.w.r.u.s.t. jest późniejszy wobec przepisu art. 50 ust. 2 pkt. 2 pr. bud., w związku z tym jako lex posteriori sepcjali nie może uchylać lex generali.

Jeśli chodzi o zarzuty przedstawionych w skardze to w pierwszym rzędzie odnieść się trzeba do tych , które tyczą naruszenia prawa materialnego , bowiem zarzuty natury procesowej są ich konsekwencją.

W świetle wyżej przedstawionych wywodów nie znajduje uzasadnienia zarzut naruszenia art. 30 ust. 2 pr. bud. ze względu na konieczność uzyskania przez inwestora decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego

Przepis art. art. 47 4 u.w.r.u.s..t. , jako lex specjalis wyłącza stosowanie art. 50 ust. ·2 u.p.z.p." przewidując obowiązek uzyskania decyzji lokalizacyjnej , wobec tego nie znajduje on zastosowania w sprawie.

Ze względów przytoczonych w uzasadnieniu Sąd podzielił pogląd organów orzekających w sprawie w kwestii wykładni art. 46 ust. 3 i art. 47 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4 u.w.r.u.s..t. uznając , iż w przypadku budowy infrastruktury telekomunikacyjnej nie mieszczące się w pojęciu "infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu" istniał obowiązek uzyskania decyzji lokalizacyjnej aktu.

Tym samym nietrafny pozostaje zarzut naruszenia art. 4 pr.bud. poprzez niezastosowanie ze względu na brak zgodności jej zamierzenia budowlanego , które miało być realizowane w oparciu o zgłoszenie z przepisami prawa.

Trafne zastosowanie przepisów prawa materialnego przez organy orzekające w sprawie powoduje , że zarzuty odnoszące się do naruszenia prawa procesowego nie zasługują na aprobatę. Prawidłowo organ odwoławczy zastosował art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. utrzymując w całości w mocy zaskarżonej decyzji, ze względu na istnienie podstaw prawnych do podjęcia decyzji o sprzeciw wobec zgłoszonych robót budowlanych. Stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo , wobec czego zarzuty tyczące naruszenia art. 7, 8, 77, 80 oraz 107 § 1 i 3 k.p.a. nie znajdują uzasadnienia, w ślad za tym i zarzut naruszenia art. 6 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej RP.

Z tych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 , poz. 1217).