Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1773/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-03-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Joanna Kube Sędzia WSA – Andrzej Kołodziej Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Protokolant – sekretarz sądowy Sylwia Mikuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2011 r. sprawy ze skargi J. O. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...], działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), cofnął skarżącemu J. O. pozwolenie na broń palną myśliwską.

W odwołaniu do Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2010 r. od powyższej decyzji skarżący zarzucił, że cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej przez organ pierwszej instancji nastąpiło z powodu popełnienia przez skarżącego przestępstwa z art. 178a k.k., tj. kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości. Natomiast – w jego ocenie – jest to obraza prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poprzez błędną jego wykładnię i nieuzasadnione zaliczenie go do osób, wobec których istnieje uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, chociaż nie popełnił on czynu przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. W jego ocenie popełnienie czynu z art. 178a § 1 k.k., który nie miał żadnego związku z bronią, nie może stanowić podstawy do zastosowania dyspozycji art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Podkreślił, iż w miejscu zamieszkania posiada pozytywną opinię, a wśród kolegów myśliwych wręcz bardzo dobrą, jak również nie nadużywa alkoholu, a broni, którą przechowuje prawidłowo, nigdy nie użył niezgodnie z przepisami. Powołując się na powyższe argumenty, a także wskazując, iż twierdzenie organu Policji o istniejącej w jego przypadku obawie użycia broni niezgodnie z przepisami jest daleko idącym uproszczeniem, bowiem w chwili popełnienia czynu z art. 178a § 1 k.k. nie przewoził w samochodzie broni, jak również czyn ten nie miał żadnego związku z polowaniem. W tej sytuacji wniósł o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i zachowanie pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich.

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] września 2010 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 268a k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. W uzasadnieniu podał, że podstawę materialnoprawną decyzji stanowi przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z jego dyspozycją właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do kategorii osób, o których mowa m.in. w art. 15 ust. 1 pkt 6, tj. takich, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Powyższy przepis ma charakter obligatoryjny, co oznacza, że w przypadku stwierdzenia, iż osoba posiadająca pozwolenie na broń zalicza się do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6, obowiązkiem właściwego organu Policji jest cofnięcie jej pozwolenia, zaś ustawodawca w przepisie tym wskazał tylko przykładowo katalog okoliczności dających podstawę do uznania osoby posiadającej lub ubiegającej się o pozwolenie na broń za osobę, w stosunku do której zachodzi uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Przepis ten zatem stanowi dla organu stosującego przepisy ustawy o broni i amunicji tylko wskazówkę interpretacyjną w zakresie ustalania podstaw prawnych i faktycznych odmowy wydania lub cofnięcia pozwolenia na broń. Komendant Główny Policji stwierdził, że skarżący został zaliczony do osób określonych w pkt. 6 art. 15 ust. 1 wskazanej ustawy, ponieważ w ocenie organów Policji jego postępowanie budzi uzasadnioną obawę, iż może użyć broni w sposób opisany w tym przepisie prawa, choć nie został skazany za przestępstwa w nim wymienione, tj. przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu. Wskazał, że prawomocnym od dnia [...] grudnia 2009 r. wyrokiem Sądu Rejonowego w W. z dnia [...] grudnia 2009 r., J. O. uznany został winnym popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 k.k., tj. kierowania pojazdem mechanicznym w stanie nietrzeźwości ([...] mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu), za co wymierzono mu karę grzywny w kwocie [...] tys. zł, orzeczono zakaz prowadzenia wszelkich samochodów mechanicznych na okres [....], zasądzono świadczenie pieniężne na rzecz pomocy poszkodowanym w wypadkach komunikacyjnych, jak również podano wyrok do publicznej wiadomości. Podkreślił, że ustawodawca zdefiniował zarówno stan po spożyciu alkoholu, jak i stan nietrzeźwości. Zgodnie z art. 46 ust. 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi oraz art. 115 § 16 k.k. stan nietrzeźwości zachodzi wtedy, gdy zawartość alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila alkoholu albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość lub zawartość alkoholu w 1 dcm3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość. Natomiast zgodnie z art. 46 ust. 2 wskazanej wyżej ustawy, stan po spożyciu alkoholu zachodzi, gdy zawartość alkoholu w organizmie wynosi lub prowadzi do stężenia we krwi od 0,2 do 0,5 promila alkoholu albo obecności 0,1 do 0,25 mg alkoholu w 1 dcm3 wydychanego powietrza. Podał, że z akt sprawy karnej dopuszczonych przez organ I instancji jako dowód w niniejszej sprawie, wynika, iż stężenie alkoholu w organizmie skarżącego miało tendencję wzrostową, co potwierdza protokół z badań strony. I tak, badanie nr 1 przeprowadzone u niego w dniu [...] września 2009 r. o godz. [...] za pomocą urządzenia kontrolno – pomiarowego do ilościowego oznaczenia alkoholu w wydychanym powietrzu wskazało wartość [...] mg/l (k. [...]), co stanowi [...] promila alkoholu we krwi (tę wartość Sąd wymienił w wyroku skazującym stronę), natomiast badanie nr 2 przeprowadzone u strony po upływie 15 minut, tj. o godz. [...]. wykazało [...] mg/l alkoholu w wydychanym przez stronę powietrzu. Powyższe znajduje również potwierdzenie w notatce urzędowej policjantki, która zatrzymała skarżącego do kontroli drogowej oraz w protokole przesłuchania podejrzanego. Sąd karny nie miał wątpliwości co do winy i stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przez J. O. przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. i dlatego został on za nie skazany, a wyrok skazujący nadal istnieje w obrocie prawnym, zaś prawomocne, skazujące orzeczenia sądów karnych są dla organów Policji wiążące co do ustaleń prawnych. Ustalenie tej okoliczności w prowadzonym w sprawie skarżącego postępowaniu administracyjnym, w ocenie Komendanta Głównego Policji, wystarczająco uzasadnia zaliczenie go do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, ponieważ jakkolwiek głównym przedmiotem ochrony art. 178 a § 1 k.k. jest bezpieczeństwo ruchu lądowego, wodnego i powietrznego, to istotnym jest również to, iż dodatkowym przedmiotem ochrony tej regulacji jest życie i zdrowie. Wobec powyższego w pełni zasadne jest rozumowanie, że skoro strona będąc w stanie nietrzeźwości zdecydowała się wsiąść za kierownicę i prowadzić pojazd, narażając siebie oraz innych uczestników ruchu drogowego na ewentualne tragiczne skutki swojego nierozważnego postępowania, to nie można wykluczyć sytuacji, iż w takim stanie mogłaby także użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Dopuszczenie się przez posiadacza pozwolenia na broń prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości rodzi zatem uzasadnioną obawę, że w takim samym lub podobnym stanie może on skorzystać z posiadanej broni, czyli w rezultacie użyć jej z narażeniem życia i zdrowia innych osób, w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organ podkreślił, iż miarą odpowiedzialności jest, by po spożyciu alkoholu samochodu nie prowadzić, bowiem w przeciwnym razie odpowiedzialność ta jest podważona, co rozciąga się też na pozostałe działania posiadacza broni, w tym na ocenę, czy gwarantuje on prawidłowe i bezpieczne korzystanie z niej. Odnosząc się zaś do wyjaśnień skarżącego, iż decydując się na prowadzenie samochodu nie przypuszczał, że znajduje się nadal pod wpływem alkoholu organ II instancji stwierdził, iż jako dorosły człowiek musiał mieć świadomość znajdowania się pod wpływem alkoholu, skoro – jak sam zeznał – nie tylko wieczorem dnia poprzedzającego dzień, w którym zdecydował się na jazdę samochodem wypił znaczną ilość wysokoprocentowego alkoholu, tj. ok. 0,5 litra, ale również w dniu zatrzymania do kontroli drogowej przez funkcjonariuszy Policji, tj. w dniu [...] września 2009 r. wypił 0,5 litra piwa. Powyższe świadczy o jego nieodpowiedzialności i lekceważącym stosunku do obowiązującego porządku prawnego, czego nic nie usprawiedliwia. Na tę ocenę, zdaniem Komendanta Głównego Policji, nie ma wpływu okoliczność, że popełnione przez niego przestępstwo nie wiąże się z użyciem broni. Wymóg taki nie został bowiem przez ustawodawcę ustanowiony w przywołanym wyżej art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Także pozytywne opinie o nim w miejscu zamieszkania i w środowisku myśliwych nie dają podstaw do zachowania mu do niej prawa, bowiem nie eliminują jego lekceważącego stosunku do powszechnie obowiązujących przepisów prawa. Ponadto opinia ze środowiska myśliwych de facto w żadnym zakresie nie odnosi się do kwestii postępowania strony poza tym środowiskiem, a przecież niewątpliwym jest, iż postawę człowieka ocenia się poprzez pryzmat jego zachowania w każdych okolicznościach, a nie tylko w poszczególnych sferach jego aktywności życiowej. Dalej organ podał, że dla zastosowania art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy nie jest wymagane udowodnienie, iż posiadacz pozwolenia na broń zachowa się w sposób w tym przepisie określony, a wystarczające jest tylko domniemanie takiego zachowania. Dopuszczenie się przez stronę prowadzenia samochodu w stanie nietrzeźwości świadczy o nieprzestrzeganiu przez nią obowiązującego porządku prawnego, jej nieodpowiedzialności oraz braku wyobraźni co do następstw swojego zachowania, które mogło doprowadzić do bezpośredniego zagrożenia dla życia i zdrowia ludzkiego. Nie można przy tym wykluczyć, iż kontrola drogowa przeprowadzona przez funkcjonariuszy Policji wobec strony uchroniła ją lub innych ludzi przed tragedią związaną z utratą życia lub zdrowia, czyli najwyższych wartości, które w dniu zdarzenia były dla strony mniej ważne niż jej indywidualny interes. Powyższe w ocenie Komendanta Głównego Policji uzasadnia ocenę, iż strona nie daje gwarancji bezpiecznego korzystania z broni, co uzasadnia obawę, iż może użyć jej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Czyn popełniony przez stronę - posiadacza niebezpiecznego narzędzia, jakim jest broń palna - świadczy zatem o takich cechach jej charakteru, które niewątpliwie uzasadniają obawę użycia broni w sposób, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, a zatem wykluczają możliwość posiadania przez nią broni. Prawomocne skazanie strony za wyżej wskazany czyn stanowi podstawę do utraty wobec niej zaufania, a więc i cofnięcia jej pozwolenia, bowiem posługiwanie się bronią, tak jak i każdym pojazdem mechanicznym, wymaga bezwzględnego przestrzegania przepisów określających zasady bezpiecznego korzystania z tych urządzeń – w szczególności zachowania stosownej ostrożności i przewidywania następstw ich użycia. Inaczej broń, tak jak i pojazdy, stać się może narzędziem niebezpiecznym dla zdrowia, życia czy mienia. Podkreślić należy także, iż prawo do posiadania broni – ze względu na ustawową reglamentację dostępu do niego – jest swoistym przywilejem, który może otrzymać i posiadać jedynie osoba spełniająca restrykcyjne wymogi ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z art. 5 i art. 41 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, państwo zapewnia wolności i prawa człowieka i obywatela oraz bezpieczeństwo obywateli, ale w ich katalogu nie ma prawa do posiadania broni i nie należy ono do praw i wolności chronionych konstytucyjnie. Prawo do broni (bez względu na jej przeznaczenie) ma niewątpliwie ścisły związek ze sferą ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, dlatego winny je posiadać osoby dające gwarancję, iż swoim postępowaniem nie stworzą dla tych dóbr zagrożenia. Organy Policji zaś prowadzą rygorystyczną politykę w zakresie zachowania pozwoleń na broń osobom, które dopuszczają się naruszeń ładu prawnego. Stoją na stanowisku, iż osobom posiadającym pozwolenie na broń, które go nie respektują, prawo to winno być cofnięte na podstawie dyspozycji art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Jest to zgodne z wolą ustawodawcy, bowiem przepisy te mają charakter obligatoryjny, a zatem nie przewidziano innego sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Ustawodawca przyznał w ten sposób bezwzględny prymat interesowi społecznemu, którego racją jest, aby broni posiadać nie mogły osoby, które wskutek swojego postępowania wzbudzają uzasadnioną obawę możliwości jej użycia w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ustawodawca cedując na organy Policji kompetencje w omawianym zakresie uznał, iż nałożony na nie ustawowo obowiązek ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego winien być przez nie realizowany także poprzez odpowiednią politykę w sprawie dostępu do broni palnej (wydawanie i cofanie pozwoleń na broń palną), kształtowaną poprzez pryzmat interesu społecznego. Poprzez nadanie przez ustawodawcę art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 charakteru obligatoryjnego, została odrzucona możliwość uwzględniania interesu osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń lub je posiadającej także w tych przypadkach, gdy to organy właściwe w tych sprawach - uwzględniając swoją wiedzę i doświadczenie oraz korzystając z ustawowej kompetencji - przyjęły za podstawę rozstrzygnięcia sprawy okoliczność spoza przesłanek przykładowo określonych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Reasumując, ustalone w przedmiotowej sprawie okoliczności nie pozwalają zachować stronie pozwolenia na broń, bowiem świadomie godziła się z ewentualnymi skutkami swojego zachowania, czyli stworzeniem bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia, nie tylko swojego, ale innych uczestników ruchu drogowego. W takich natomiast przypadkach nawet korzystnie o stronie świadczące dowody nie eliminują obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Określona więc w art. 18 ust. 1 pkt 2 przesłanka cofnięcia stronie prawa do broni niewątpliwie została spełniona, a ze względu na obligatoryjną dyspozycję tego przepisu prawa interes strony w posiadaniu pozwolenia na broń ma znaczenie drugorzędne, bowiem nawet jednorazowe zachowanie, ale świadczące o lekceważeniu normy zakazującej prowadzenia pojazdu pod wpływem alkoholu, burzy całokształt dotychczasowych opinii środowiska, całokształt dotychczasowego postępowania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący J. O. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, zaś w uzasadnieniu powołał się na te same zarzuty, co w odwołaniu i opisane już wyżej.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Stosownie do treści art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. j. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6. Zgodnie zaś z treścią art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą jej użyć w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

Jak wynika z powyższego, niewątpliwie ostatni ze wskazanych przepisów nie wymienia przestępstwa z art. 178a § 1 k.k., które ustawodawca zaliczył do przestępstw przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, a nie przestępstw przeciwko zdrowiu, życiu czy mieniu. Jednakże zauważyć należy, że użycie w tym przepisie sformułowania "w szczególności skazanym" oznacza, że katalog sytuacji objętych dyspozycją tego przepisu jest otwarty. A zatem organ administracji dokonując oceny istnienia uzasadnionej obawy co do użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, może stwierdzić, że fakt popełnienia innych przestępstw, nieznajdujących się w powyższym katalogu, daje podstawy do przyjęcia, iż taka obawa zachodzi.

Podkreślić należy, że prawo do broni stanowi szczególne uprawnienie, przysługujące osobom, które spełniają określone ustawą warunki. Prawo to pozostaje w ścisłym związku z ochroną bezpieczeństwa i porządku publicznego, co z kolei warunkuje, że osoba uzyskująca pozwolenie na broń musi pozostawać poza wszelkim podejrzeniem, co do prawdopodobieństwa popełnienia przez nią czynu mogącego naruszyć bezpieczeństwo i porządek publiczny. W związku z powyższym ustawodawca wykluczył możliwość posiadania prawa do broni przez osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w interesie sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Natomiast pojęcie uzasadnionej obawy, jako pojęcie niedookreślone, pozostawia organowi administracji miejsce na dokonanie prognozy przyszłych zachowań posiadacza broni w świetle zgromadzonego materiału dowodowego.

Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy, w ocenie Sądu, Komendant Główny Policji dokonał wyczerpujących ustaleń i prawidłowo ocenił, że w przypadku skarżącego zachodzi uzasadniona obawa, iż może on użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Przesłanką cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską był fakt skazania go prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w W. z dnia [...] grudnia 2009 r. sygn. akt [...] za czyn z art. 178a § 1 k.k., tj. kierowanie samochodem osobowym będąc w stanie nietrzeźwości. Należy podkreślić, że skazanie prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo z art. 178a § 1 kodeksu karnego nie tylko oznacza, że skarżący dopuścił się zachowania niezgodnego z obowiązującym prawem, ale świadczy o nieodpowiedzialności, lekkomyślności i braku wyobraźni sprawcy takiego czynu co do następstw własnego zachowania. Prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości stwarza, w ocenie Sądu, realne zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym i naraża na niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia pozostałych uczestników ruchu drogowego, a także osoby trzecie. Na szczególne podkreślenie zasługuje pogląd zaprezentowany w wyroku NSA z dnia 21 sierpnia 2008 r. sygn. akt II OSK 938/07, iż: "prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości naraża życie i zdrowie innych uczestników ruchu drogowego. Zatem uznać należy, że skarżący siadając za kierownicą w stanie nietrzeźwym zachował się lekkomyślnie, bezpodstawnie zakładając, że nie spowoduje wypadku, którego ofiara mogłaby doznać uszkodzenia ciała, a nawet utracić życie". Pogląd ten skład orzekający w niniejszej sprawie w całości podziela. Należy również wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 15 kwietnia 2010 r. sygn. akt II OSK 2026/09 podkreślił, iż skoro posiadacz pozwolenia na broń będąc w stanie nietrzeźwym prowadzi pojazd po drodze publicznej, to stanowi to o jego nieodpowiedzialnym zachowaniu będącym naruszeniem porządku prawnego w sposób szczególny, bo w stanie nietrzeźwości i podważa tym samym domniemanie, iż osoba ta będzie użytkowała broń w sposób zgodny z interesem porządku publicznego. O ziszczeniu się przesłanek wskazanych w art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z 1999 r. o broni i amunicji decyduje nie popełnienie jakiegokolwiek przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, ale fakt, że przestępstwo to popełniono w warunkach nietrzeźwości. Fakt prawomocnego skazania za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji jest wystarczającą przesłanką do tego, aby organ Policji nałożył obligatoryjnie obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w stosunku do takiej osoby, wobec której istnieje uzasadniona obawa, że użyje ona broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, jeżeli przestępstwo to zostanie popełnione w stanie nietrzeźwości.

Spełnienie przesłanki zaliczenia skarżącego do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, musiało zatem skutkować, zgodnie z dyspozycją art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy, cofnięciem pozwolenia na broń przez właściwy organ, bowiem obowiązek taki nakłada na organ przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy.

W okolicznościach niniejszej sprawy podnoszone przez J. O. fakty, że stan nietrzeźwości w jego organizmie tylko nieznacznie przekroczył dopuszczalne normy, oraz że podczas prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości nie przewoził broni, ani nie jechał na polowanie nie mogły mieć wpływu na decyzje organów Policji. Wyrok, jaki zapadł w stosunku do skarżącego, pozwolił bowiem organowi na uznanie, że jest on osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Popełnienie przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. było przesłanką do oceny osoby skarżącego w kontekście okoliczności składających się na bezpieczne posiadanie i korzystanie z broni. Prowadzenie samochodu w stanie nietrzeźwości, potwierdzone prawomocnym wyrokiem sądu dało podstawę, jak słusznie wskazał organ w zaskarżonej decyzji, by powziąć obawę, że skarżący w podobnym stanie może zachować się równie nieodpowiedzialnie i sięgnąć po broń. Zachowanie takie z całą pewnością nie gwarantuje prawidłowego i bezpiecznego korzystania z broni. Nie ma przy tym znaczenia, że czyny, których dopuścił się skarżący, nie zostały popełnione z użyciem broni. Należy również podkreślić, że organ prawidłowo wytknął skarżącemu, że stężenie alkoholu w jego krwi miało tendencję wzrostową, a skarżący, jak sam zeznał, nie tylko spożył znaczną ilość alkoholu poprzedniego dnia, ale też w dniu zatrzymania go do kontroli drogowej w godzinach rannych wypił piwo, co także nie mogło pozostać bez znaczenia dla oceny skarżącego w aspekcie istnienia w stosunku do niego uzasadnionej obawy, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Dodatkowo odnosząc się do zawartego w skardze twierdzenia skarżącego, że w miejscu zamieszkania posiada on pozytywną opinię należy podkreślić, iż w ocenie Sądu osoba, w stosunku do której sąd karny orzekł podanie do publicznej wiadomości wyroku skazującego ją za prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości takiej pozytywnej opinii już nie posiada. Jednocześnie podkreślenia wymaga fakt, że bardzo dobra opinia w środowisku myśliwych, na jaką powołuje się J. O., nie może mieć wpływu na fakt, że organy dokonały prawidłowej oceny cech skarżącego, co z kolei obligowało je do cofnięcia pozwolenia na broń.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.