Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 355/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2010-08-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6130 Pozwolenie na wprowadzenie do środowiska substancji lub energii
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 112, art. 113, art. 114, art. 115a
journal: Dz.U. 2008 nr 25 poz 150
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska  - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 3 sierpnia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek Protokolant asystent sędziego Marcelina Chmielecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 sierpnia 2010 roku sprawy ze skargi W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu emisji hałasu do środowiska oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Prezydent Miasta Ł. na podstawie art. 115a ust.1, 3, 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008r., Nr 25, poz. 150 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. z 2007r., Nr 120, poz. 826), art. 104 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz.1071, ze zm.) określił, hurtowni A stanowiącej własność W. S.a iż dopuszczalny poziom emisji hałasu do środowiska podczas normalnych warunków pracy instalacji związanej z prowadzoną działalnością produkcyjną w kierunku wschodnim nie może przekroczyć w porze dnia (6.00 – 22.00) 50 dB, w porze nocnej (22.00 – 6.00) 40dB. Jednocześnie Prezydent Miasta ustalił warunki funkcjonowania instalacji i zobowiązał właściciela do zastosowania dla agregatu chłodniczego, zlokalizowanego w sąsiedztwie północnej ściany budynku, zabezpieczeń akustycznych o skuteczności zapewniającej dotrzymanie akustycznych standardów jakości środowiska w rejonie najbliższej zabudowy mieszkaniowej oraz w terminie do 30 listopada 2009r. przekazania do organu informacji potwierdzającej skuteczność zastosowanych rozwiązań. Nadto zobowiązał do wykonywania okresowych pomiarów emisji hałasu do środowiska co najmniej raz w roku kalendarzowym i każdorazowo w razie zmiany warunków pracy instalacji, o ile może to mieć wpływ na zmianę poziomów emisji hałasu, których źródłem jest ta instalacja, zgodnie z metodyką zamieszczoną w załączniku nr 6 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2008r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody.

W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, iż stosownie do art. 113 ustawy o ochronie środowiska tereny zabudowy mieszkaniowej podlegają ochronie akustycznej, a poziom emisji hałasu do środowiska towarzyszący pracy zakładu, w sąsiedztwie zabudowy jednorodzinnej nie może przekraczać wartości określonych w poz. 2a tabeli 1 załącznika rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2008r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody. Natomiast przy piśmie z dnia 28 maja 2009r. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w Ł. przekazał raport nr 142/09 z badań kontrolnych hałasu emitowanego do środowiska w sąsiedztwie hurtowni A, z którego wynika, że poziom emisji hałasu wynosi (53,0 ± 1,31) dB. Prezydent wskazał, iż jak wynika z tabeli dopuszczalnych poziomów hałasu dla tego terenu nastąpiło przekroczenie dopuszczalnej emisji dla terenów zabudowy jednorodzinnej w porze dziennej, która wynosi 50 dB, w konsekwencji uprawnione było określenie dopuszczalnych poziomów hałasu.

W terminie prawem przewidzianym odwołanie od powyższej decyzji złożył W. S. zarzucając nieprawidłowe zakwalifikowanie terenu, na którym znajduje się hurtownia oraz nierzetelne pomiary wykonane w dniu 30 listopada 2009r. w sytuacji, gdy urządzenie emitujące hałas działa jedynie w okresie letnim 55 minut w ciągu 48 godzin, co wynika z raportu kontroli przeprowadzonej w hurtowni. W kwestii wadliwego zakwalifikowania terenu odwołujący podał, iż jest nieprawdą, że hurtownia znajduje się na terenie zabudowy jednorodzinnej w kierunku północnym, gdyż na wszystkich nieruchomościach, łącznie z posesją przy ul. A [...], prowadzona jest działalność gospodarcza. Nadto w maju 2009 roku Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska wydał raport na temat dopuszczalnego hałasu w hurtowni i teren, na jakim się znajduje zakwalifikował do terenów mieszkalno-usługowych, gdzie dopuszczalny poziom hałasu wynosi 55 dB, podczas gdy urządzenie w hurtowni emituje 53dB, zatem w granicach. Nadto teren hurtowni zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego mieści się na terenach mieszkalno-usługowych.

W uzupełnieniu odwołania W. S. wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. na podstawie art. 138 §1 pkt 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, art. 115a ustawy Prawo ochrony środowiska, art. 20 ust. 2 ustawy o zmianie ustawy Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw, §1 pkt 1, §2 rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, w pkt 1 uchylił zaskarżoną decyzję w części określonej w pkt 4 ppkt 4.1, zobowiązującej W. S.a do zastosowania, dla agregatu chłodniczego zabezpieczeń akustycznych i w terminie do 30 listopada 2009r. przekazania do organu informacji potwierdzającej skuteczność zastosowanych rozwiązań. W pkt 2 w zakresie uchylonego pkt 4 ppkt 4.1 orzekł co do istoty w ten sposób, że zobowiązał W. S. do zastosowania dla agregatu chłodniczego zabezpieczeń akustycznych i w terminie do 31 maja 2010r. przekazania do organu informacji potwierdzającej skuteczność zastosowanych rozwiązań. W pozostałej części Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Wskazując na zasadność podjętego rozstrzygnięcia Kolegium wyjaśniło, iż z zebranego materiału dowodowego wynika, że źródłem hałasu emitowanego do środowiska jest zewnętrzny agregat chłodniczy nieznanego typu usytuowany przy północnej ścianie chłodni w odległości 2 m od granicy działek ul.B [...] i ul. A [...], do źródeł zaliczono także agregat zewnętrzny typ GE MTZ 405 B ulokowany na południowej ścianie chłodni, 2 agregaty wewnętrzne typ 1179,6 VEB Elmo Barleben DDR i samochody dostawcze. Hurtownia A znajduje się we wschodniej części miasta w dzielnicy Widzew, natomiast w północno-zachodniej części działki, w odległości 3m od granic posesji zlokalizowany jest budynek chłodni i przylegający do niego od strony wschodniej dwukondygnacyjny budynek mieszkamy. W otoczeniu posesji ul. B [...] występuje zagospodarowanie terenu - od północnej granicy działki przylegają tereny z zabudową jednorodzinną, bezpośrednio z hurtownią graniczy posesja ul. A [...] z jednokondygnacyjnym budynkiem mieszkalnym, wzdłuż wschodniej granicy posesji przebiega asfaltowa jezdnia ulicy A o szerokości 4m służąca głównie lokalnym mieszkańcom, zaś południowa granica terenu przebiega wzdłuż asfaltowej jezdni ulicy B służącej jako droga zbiorcza osiedlowa, po obu stronach ulicy występuje luźna zabudowa mieszkaniowo-usługowa. Na zachód od działki hurtowni położone są działki przeznaczone pod działalność usługową, a dalej w tym kierunku tereny należące do ZWiK w Ł. Organ wskazał, iż [...] Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w Ł. wykonał kontrolne pomiary hałasu emitowanego przez hurtownię, ustalając, iż równoważny poziom hałasu dla pory dnia na terenie posesji przy ul. A [...] wyniósł 53,0 dB. W raporcie wskazano nadto, że tereny budownictwa mieszkaniowego przy ulicy B i ulicy A są terenami podlegającymi ochronie akustycznej, które można zakwalifikować z pkt 3d tabeli 1 załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r., jako tereny mieszkaniowo-usługowe.

Przechodząc do meritum Kolegium powtórzyło, iż podstawą rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska, w szczególności art. 112, zgodnie z którym osiągnięcie najlepszego stanu akustycznego jest celem nadrzędnym, któremu służyć mają wszystkie przepisy, mogące mieć zastosowanie, wskazuje na to również art. 82 ustawy, który stanowi lex generalis, określając zasady ochrony wszystkich zasobów środowiska przed tymi zagrożeniami. Dla oceny stanu akustycznego ważne są wszystkie źródła hałasu powstałego bądź wskutek emisji, lub w inny sposób. Podstawą oceny są dopuszczalne poziomy hałasu. Zgodnie zaś z brzmieniem art. 115a ust. 1 w/w ustawy, w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu.

Kolegium podkreśliło, że w myśl art. 113 ust. 1 i ust. 2 ustawy tylko określone tereny zostały objęte szczególną ochroną ustawodawcy i dla terenów tam wyszczególnionych dopuszczalne poziomu hałasu określają przepisy rozporządzenia z dnia 14 czerwca 2007r. Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Z uwagi na to, że tereny wyszczególnione w art. 113 ust.2 pkt 1 posiadają różny dopuszczamy poziom hałasu wymagane jest dokonanie w planie rozróżnienie terenów, aby móc je skutecznie chronić. Natomiast, gdy dla danego obszaru nie ma obowiązującego planu dla oceny, czy teren należy do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 dokonywane jest przez właściwe organy na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania tego i sąsiednich terenów.

Organ odwoławczy wskazał, iż nieruchomość, na której usytuowana jest hurtownia nie jest objęta obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, co za tym stosownie do art. 115 ustawy określenie zagospodarowania terenu dokonywane jest w oparciu o aktualny, faktyczny sposób zagospodarowania. Przepis art. 115 ustawy stanowi, że w razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oceny, czy teren należy do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, właściwe organy dokonują na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania tego i sąsiednich terenów; przepis art. 114 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Z kolei w myśl art. 114 ust. 2 - jeżeli teren może być zaliczony do kilku rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, uznaje się, że dopuszczalne poziomy hałasu powinny być ustalone jak dla przeważającego rodzaju terenu.

Ustalenia w niniejszej sprawie wykazały, że teren w sąsiedztwie chłodni stanowią działki z zabudową mieszkaniowo - usługową i mieszkaniową jednorodzinną, przy czym, jak wynika z analizy załączonej dokumentacji i mapki, jest to obszar z przewagą zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Załączona do akt sprawy dokumentacja zagospodarowania terenu potwierdza charakter zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej na ul. A i ul. B. Wobec tego uzasadnione jest stwierdzenie, że faktyczny sposób zagospodarowania terenu gdzie znajduje się hurtownia stanowi teren sąsiadujący "z terenami podlegającymi ochronie akustycznej. Zatem tego rodzaju teren wymaga zachowania dopuszczalnego poziomu hałasu jak dla przeważającego rodzaju terenu, czyli dla zabudowy mieszkaniowej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. stwierdziło, iż z uwagi na przekroczenie przez należącą do W. S. chłodnię dopuszczalnego poziomu hałasu dla terenu zabudowy mieszkaniowej - objętego ochroną o dopuszczalnym poziomie hałasu, organ I instancji miał obowiązek wydania decyzji w tym zakresie.

Ustosunkowując się do zarzutów odwołania organ odwoławczy wskazał, iż nie zasługują one na uwzględnienie. W kwestii charakteru zabudowy na nieruchomościach sąsiednich i prowadzonej tam działalności gospodarczej, organ stwierdził, iż charakter tej działalności gospodarczej i uciążliwość związana z emisją hałasu nie wykraczają poza granice działek, w przeciwieństwie do działalności prowadzonej przez odwołującego. Dalej Kolegium wyjaśniło, iż przy określaniu charakteru terenu uwzględnić należy okoliczność, że dla obszaru gdzie usytuowana jest chłodnia nie ma planu zagospodarowania przestrzennego, a zatem powoływanie przez odwołującego ustaleń nieobowiązującego już planu zagospodarowania nie znajduje uzasadnienia, materiał dowodowy uzasadnia natomiast stwierdzenie, iż teren hurtowni to obszar z przewagą zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Odnośnie argumentacji odwołującego o legalności działania firmy Kolegium wyjaśniło, iż nie kwestionuje legalności działania firmy, kwestia ta pozostaje poza kręgiem zainteresowania organu i bez wpływu na wynik postępowania. Kolegium wyjaśniło nadto, iż w sprawie nie występują przesłanki przemawiające za potrzebą przeprowadzenia rozprawy. Podjecie czynności w tym kierunku nie spowodowałoby przyspieszenia ani nie uprościłoby postępowania, jak również brak jest przesłanek wskazujących na istnienie takiego obowiązku po stronie organu odwoławczego. Materiał dowodowy został zebrany w toku postępowania przed organem I instancji, a stronom postępowania został zapewniony czynny udział i możliwość zapoznania się z zebranymi dowodami w sprawie, o czym świadczy załączona do akt dokumentacja.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi W. S. zarzucił naruszenie art. 7, art. 8, art. 9, art. 77, art. 80 i art. 107 §3 Kpa poprzez wadliwe ustalenie, iż teren na którym znajduje się hurtownia jest przeznaczony pod zabudowę mieszkaniową, z przewagą zabudowy jednorodzinnej, bezprawne pominięcie dowodów przedstawionych przez stronę w postaci dwóch informacji z dnia 15 grudnia 2009r. Urzędu Miasta Ł. wykazujących, iż zarówno na nieruchomości strony jak i przy ul. A [...] jest prowadzona działalność gospodarcza, co skutkowało błędnym ustaleniem, iż w sąsiedztwie hurtowni w kierunku północnym przeważają tereny wykorzystywane pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Nadto bezprawne pominięcie wniosków wynikających z badań Laboratorium Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z 26 maja 2009r. zgodnie z którym nie stwierdzono przekroczeń dopuszczalnych wartości emisji hałasu i wbrew treści raportu ustalenie, iż z uwagi na charakter zabudowy doszło do przekroczenia dopuszczalnych rozporządzeniem norm. Nieuwzględnienie rozbieżności pomiędzy raportem a pismem Miejskiej Pracowni Urbanistycznej z dnia 17 października 2008r. Nieuwzględnienie części tekstowej i graficznej planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego w dniu 2 czerwca 1993r., który utracił moc z dniem 31 grudnia 2003r. i przewidywał, iż nieruchomość strony była położona na terenie dzielnic przemysłowo-składowych, zakładów przemysłowych i terenów obsługi technicznej. Jak również nieuwzględnienie części tekstowej i graficznej studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego dla obszaru miasta Ł. Nadto bezprawne nieustalenie kolejności i legalności podjęcia działalności gospodarczej w postaci hurtowni oraz działalności na sąsiednich działkach, brak wskazania konkretnych technicznych rozwiązań jakie skarżący powinien zastosować w celu zapewnienia bezpieczeństwa akustycznego. Skarżący zarzucił również naruszenie art. 113 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy Prawo ochrony środowiska w związku z §1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007r. w związku z pkt 2 Tabeli nr 1 załącznika do w/w rozporządzenia, art. 114 ust. 2, art. 115 w/w ustawy.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podtrzymało dotychczasowe stanowisko i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego.

Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Rozpatrując skargę w tak zakreślonej kognicji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa procesowego ani prawa materialnego, które to uchybienia musiałyby skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego zaskarżonych decyzji.

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uchyliło decyzję organu I instancji w części dotyczącej określenia terminu zastosowania dla agregatu chłodniczego zabezpieczeń akustycznych o skuteczności zapewniającej dotrzymanie akustycznych standardów jakości środowiska w rejonie najbliższej zabudowy mieszkaniowej i określiło nowy termin na dzień 31 maja 2010 r. . Jednocześnie Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu I instancji w części określającej skarżącemu poziomy dopuszczalnej emisji hałasu do środowiska zakreślając, iż podczas normalnych warunków pracy instalacji związanej z prowadzoną działalnością produkcyjną w kierunku wschodnim nie może przekroczyć w porze dnia (6.00 – 22.00) 50 dB, zaś w porze nocnej (22.00 – 6.00) 40dB.

Materialnoprawną podstawę przedmiotowego rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska oraz przepisy rozporządzenia Ministra Środowisku z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Stosownie do treści art. 112 tejże ustawy, ochrona przed hałasem polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu akustycznego środowiska, w szczególności poprzez utrzymaniu poziomu hałasu poniżej dopuszczalnego lub co najmniej na tym poziomie oraz zmniejszaniu poziomu hałasu, co najmniej do dopuszczalnego, gdy nie jest on dotrzymany. Ponadto w myśl z art. 115a ust. 1 ustawy w przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych, pomiarów dokonanych przez wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, przekroczone są dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu. Zgodnie z ust. 3 tego przepisu w decyzji tej określa się dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem przy zastosowaniu wskaźników hałasu w odniesieniu do rodzajów terenów, na które oddziałuje zakład. Poza tym wskazać należy, iż stosownie do art. 112a pkt 2 ustawy przez wskaźniki hałasu rozumie się parametry hałasu określone poziomem dźwięku wyrażonym w decybelach (dB). Minister Środowiska, w przywołanym rozporządzeniu, ustalił dopuszczalne poziomy hałasu, zróżnicowane dla rodzajów terenów przeznaczonych odpowiednio m.in. pod zabudowę mieszkaniową, pod szpitale i domy opieki społecznej, pod budynki związane ze stałym lub czasowym pobytem dzieci i młodzieży, na cele uzdrowiskowe, na cele rekreacyjno – wypoczynkowe, tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zamieszkania zbiorowego, tereny zabudowy zagrodowej, tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Reasumując, decyzją wydaną w oparciu o art. 115a w/w ustawy organ określa normy dopuszczalnego poziomu hałasu na podstawie powszechnie obowiązujących przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 roku w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Tego rodzaju decyzja nie nakłada na podmiot nowych obowiązków, organ stwierdza bowiem jedynie, iż dany podmiot w związku ze swoją działalnością emituje hałas, który poza terenem działalności tego podmiotu przekracza dopuszczalny poziom dla danego terenu objęty ochroną prawą, a określony w w/w rozporządzeniu.

Istotne jest, iż w myśl art. 113 ust. 1 i ust. 2 ustawy tylko określone tereny zostały objęte szczególną ochroną ustawodawcy i dla terenów tam wyszczególnionych dopuszczalne poziomy hałasu określają przepisy w/w rozporządzenia Ministra Środowiska. Tereny wyszczególnione w art. 113 ust. 2 pkt 1 posiadają różny dopuszczalny poziom hałasu dlatego też wymagane jest dokonanie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego rozróżnienia terenów, aby móc je skutecznie chronić. Natomiast, gdy dla danego obszaru nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla oceny, czy teren należy do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 właściwy organ dokonuje kwalifikacji tegoż terenu z uwzględnieniem faktycznego jego zagospodarowania i wykorzystywania oraz wykorzystania terenów sąsiednich. Nadto, jak stanowi art. 114 ust. 2 w/w ustawy, jeżeli teren może być zaliczony do kilku rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy, uznaje się, że dopuszczalne poziomy hałasu powinny być ustalone dla przeważającego rodzaju terenu.

Analizując materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie nie sposób nie zgodzić się ze stanowiskiem organów administracji, znajdującym oparcie w ustalonym stanie oraz w obowiązujących przepisach prawa. Jak wynika z akt sprawy głównym źródłem emisji hałasu jest zewnętrzny agregat chłodniczy nieznanego typu zainstalowany na ścianie hurtowni A, znajdującej się w Ł. przy ul. B [...]. Z wykonanych przez [...] Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w Ł. kontrolnych pomiarów wynika, iż równoważny poziom hałasu dla pory dnia na terenie sąsiadującej posesji przy ul. A [...] wyniósł 53,0 dB. W świetle przywołanych już unormowań prawnych istotne było zatem ustalenie sposobu zagospodarowania terenu, na którym znajduje się hurtownia, tak aby możliwe było sprawdzenie czy miało miejsce przekroczenie ustalonych poziomów hałasu dla danego rodzaju terenu, zgodnie z załącznikiem tabela nr 1 do w/w rozporządzenia Ministra Środowiska. W tym celu organy administracji przeprowadziły wyczerpujące postępowanie wyjaśniające, w wyniku którego ustaliły, iż dla terenu usytuowania hurtowni nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co oznacza, iż organy obowiązane były uwzględnić faktyczny sposób zagospodarowania tego terenu oraz przeważający sposób tegoż zagospodarowania. Działając w ramach wyznaczonych obowiązującymi przepisami organy stwierdziły, iż teren w sąsiedztwie chłodni stanowią działki z zabudową mieszkaniowo-usługową i mieszkaniowa jednorodzinną, dokumentacja fotograficzna i mapy zagospodarowania terenu potwierdzają charakter zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej na ulicy A i B. Organ ustalił bowiem, iż w otoczeniu posesji przy ul. B [...] od północnej granicy działki przylegają tereny z zabudową jednorodzinną; bezpośrednio z hurtownią graniczy posesja ul. A [...] z jednokondygnacyjnym budynkiem mieszkalnym, wzdłuż wschodniej granicy posesji przebiega asfaltowa jezdnia ulicy A o szerokości 4m służąca głównie lokalnym mieszkańcom, zaś południowa granica terenu przebiega wzdłuż asfaltowej jezdni ulicy B służącej jako droga zbiorcza osiedlowa, po obu stronach ulicy występuje luźna zabudowa mieszkaniowo-usługowa. Na zachód od działki hurtowni położone są działki przeznaczone pod działalność usługową, a dalej w tym kierunku tereny należące do ZWiK w Ł.

W ocenie Sądu analiza zebranych dokumentów uzasadnia stanowisko organów, iż obszar, obejmujący także hurtownię, to obszar z przewagą zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, w konsekwencji organy prawidłowo przyjęły, iż należy uwzględnić dopuszczalne poziomy hałasu dla terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, jak przewiduje poz.2a tabeli nr 12 załącznika do w/w rozporządzenia. Wprawdzie, jak podnosi skarżący, na terenie 2 posesji w kierunku północnym od hurtowni prowadzona jest działalność gospodarcza, jednakże przedmiotem jednej jest produkcja wyrobów powroźniczych i sieciowych z wyłączeniem działalności usługowej i produkcja wyrobów włókienniczych, druga polega na produkcji wyrobów włókienniczych i dodatków do odzieży, z wyłączeniem odzieży skórzanej. Oba rodzaje działalności nie powodują powstania hałasu wykraczającego poza obszar nieruchomości, na których są prowadzone, lecz co istotne nawet przy uwzględnieniu ich sytuowania w obszarze analizowanym nadal uzasadnione jest twierdzenie, iż przeważającą funkcją tego obszaru jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. O charakterze zabudowy stanowi bowiem zabudowa występująca na dominującej ilości nieruchomości, a nie na kilku z nich. W tym miejscu zaznaczyć należy, iż bez wpływu na treść rozstrzygnięcia pozostają kwestie legalności działania tych firm, czy kolejności ich powstania na rynku. Dopiero w sytuacji, gdy danego rodzaju działalność powoduje emisję hałasu poza teren działki gdzie jest sytuowana prowadzi do określenia dopuszczalnych poziomów emisji w odrębnym postępowaniu, niniejsze postępowanie nie zajmuje się kontrolą innych działalności produkcyjnych poza działalnością skarżącego.

Reasumując, z uwagi na brak dla terenu hurtowni obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organ prawidłowo przeanalizował faktyczny sposób zagospodarowania terenu i wywiódł, iż przeważającą jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Przy czym, wbrew stanowisku skarżącego, bez wpływu na taką kwalifikację charakteru zabudowy pozostaje sposób zakwalifikowania tegoż terenu w już nieobowiązującym miejscowym planie, ani tym bardziej w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego dla obszaru miasta Ł. Poprzednio obowiązujący plan utracił już swoją moc wiążącą organy administracji, co oznacza, iż nie może być podstawą orzekania, z kolei studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie jest aktem prawa powszechnie obowiązującego, jest aktem kierownictwa wewnętrznego, studium zawiera jedynie diagnozę (uwarunkowania) zagospodarowania przestrzennego oraz określa politykę rozwojową w zakresie zagospodarowania przestrzennego. Uchwała w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy wiąże organ gminy przy realizacji polityki przestrzennej i stanowi tylko jeden z etapów poprzedzających uchwalenie planu miejscowego. W tej sytuacji nienormatywność studium powoduje, że jego postanowienia nie mogą wpływać na sytuację prawną obywateli. Wyjaśnić w tym miejscu wypada, iż na zakwalifikowanie danej zabudowy nie ma wpływu jej zakwalifikowanie przeprowadzone przez [...] Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w raporcie sporządzonym dla potrzeb sprawy. Inspektorat jest bowiem organem powołanym do przeprowadzania m.in. kontrolnych pomiarów emisji hałasu, w żadnym razie nie pozostaje w jego kompetencji kwalifikacja, określenie sposobu zagospodarowania tego terenu, jak stanowi art. 115 w/w ustawy, w razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oceny, czy teren należy do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, właściwe organy dokonują na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania tego i sąsiednich terenów. Niewątpliwie organem właściwym nie jest [...] Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska, w tym zakresie prawidłowo orzekały organy administracji, które wydały decyzje w I i II instancji.

W rozpoznawanej sprawy organy dokonały prawidłowej kwalifikacji terenu, na którym znajduje się hurtownia skarżącego, jako terenu z przeważającą zabudową mieszkaniową jednorodzinną, w następstwie czego prawidłowo przyjęły w oparciu o poz. 2a tabeli nr 1 załącznika do rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów w środowisku, iż dopuszczalny poziom hałasu w porze dziennej wynosi 50 dB, zaś w porze nocnej 40 dB. Konsekwentnie zatem, skoro zgodnie z przeprowadzonymi pomiarami poziom emisji hałasu w porze dziennej wyniósł 53 dB to niewątpliwie miało miejsce przekroczenie dopuszczalnych poziomów emisji hałasu do środowiska i ustalenie w tym zakresie obligowało organ do wydania zaskarżonej decyzji. Jednocześnie nie miało przy tym jakiegokolwiek znaczenia, o jaką wielkość normy zostały przekroczone, gdyż nawet niewielkie ich przekroczenie skutkuje koniecznością ustalenia dopuszczalnych norm poziomu hałasu dla pory dnia i nocy na poziomie określonym w zaskarżonej decyzji.

Z tych wszystkich względów Sąd, podzielając w pełni argumentację organu odwoławczego i nie stwierdziwszy podstaw prawnych do uwzględnienia skargi, mając na względzie regulację art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi.

ar