Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 657/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2021-12-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6069 Inne o symbolu podstawowym 606
Hasła tematyczne: Prawo geologiczne i górnicze
Skarżony organ: Urząd Górniczy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 35 art. 36 art. 61a art. 156 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 32, art. 42 par. 3
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Fleszer, Sędzia WSA Adam Gołuch (spr.), Protokolant Katarzyna Czabaj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi M. P. na postanowienie Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym przez M.P. (dalej Skarżący) postanowieniem z dnia [...]r nr [...] Prezes Wyższego Urzędu Górniczego w K. (dalej WUG, organ) utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...]r nr [...], odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Urzędu Górniczego do Badań Kontrolnych Urządzeń Elektromechanicznych w K. (dalej UGBKUE) z dnia [...] r. znak: [...], zmienionej decyzją Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego z dnia [...] r. znak [...].

Jako podstawę prawną postanowienia organ wskazał art.138 § 1 pkt.1 w zw. z art. 144 oraz art.61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U z 2021r. poz.735 z późn. zm.) - dalej k.p.a.

Rozstrzygnięcie zapadło w poniższym stanie faktycznym i prawnym.

Wnioskiem z dnia 7 stycznia 2021 r., uzupełnionym pismem z 15 lutego 2021 r., skarżący zwrócił się do Prezesa WUG na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 7 k.p.a., z żądaniem stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora UGBKUE z dnia [...], l.dz. [...], zmienionej decyzją Prezesa WUG z dnia [...] r., znak [...], którą uchylono decyzję Dyrektora UGBKUE z [...] roku w części dotyczącej okresu, na jaki skarżącemu zakazano wykonywania czynności na stanowisku osoby średniego dozoru ruchu w specjalności elektrycznej w podziemnych zakładach górniczych wydobywających węgiel kamienny i ustalającą okres tego zakazu na jeden rok, począwszy od dnia 27 listopada 2007. Wniosek ów skarżący poprzedził wnioskiem z dnia 16 stycznia 2020 roku, w którym wystąpił do Prezesa WUG z żądaniem stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora UGBKUE z dnia [...], znak [...], zmienionej decyzją Prezesa WUG z [...] r., znak [...].

Z akt sprawy wynika, że Skarżącemu, na mocy decyzji Dyrektora UGBKUE z dnia [...] r., znak: [...], zakazano wykonywania czynności osoby średniego dozoru ruchu specjalności elektrycznej w podziemnych zakładach górniczych wydobywających węgiel kamienny przez okres dwóch lat, tj. od dnia 27 listopada 2007 r. do dnia 26 listopada 2009 r. Od wspomnianej wyżej decyzji Dyrektora UGBKUE Skarżący w terminie wniósł odwołanie do Prezesa WUG, który decyzją z dnia [...] r., znak [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Na decyzję organu drugiej instancji skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który wyrokiem z dnia 30 czerwca 2008 r. sygn. akt. III SA/Gl 424/08, uchylił zaskarżoną decyzję Prezesa WUG z dnia [...] r., znak: [...].

Uwzględniając wyżej wymieniony wyrok WSA, organ drugiej instancji ponownie rozpoznając sprawę w dniu [...] r., wydał decyzję znak [...], zakazującą skarżącemu wykonywania czynności na stanowisku osoby średniego dozoru ruchu w specjalności elektrycznej w podziemnych zakładach górniczych wydobywających węgiel kamienny na czas jednego roku tj. od dnia 27 listopada 2007 r. do dnia 27 listopada 2008 r. Na tę decyzję skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.

Sąd rozpoznając skargę na wyżej wymienioną decyzję, w wyroku z dnia 4 czerwca 2009 r. stwierdził jej nieważność, bowiem wydał ją w imieniu własnym Wiceprezes Wyższego Urzędu Górniczego a nie Prezes WUG. Organ drugiej instancji ponownie rozpoznając sprawę decyzją z dnia [...] r. znak [...] orzekł zakaz wykonywania przez skarżącego czynności na stanowisku osoby średniego dozoru ruchu w specjalności elektrycznej w podziemnych zakładach górniczych wydobywających węgiel kamienny od dnia 27 listopada 2007 r. do dnia 30 września 2009 r. Od wspomnianej decyzji skarżący wniósł kolejną skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który wyrokiem z dnia 30 kwietnia 2010 r. uchylił zaskarżoną decyzję. Mając na uwadze powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, oraz wcześniejsze wyroki z dnia 30 czerwca 2008 r. III SA/Gl 424/08, i z dnia 4 czerwca 2009 r. III SA/Gl 61/09, Prezes WUG decyzją z dnia [...] r. znak [...] zakazał Skarżącemu wykonywania czynności na stanowisku osoby średniego dozoru ruchu w specjalności elektrycznej w podziemnych zakładach górniczych wydobywających węgiel kamienny na jeden rok tj. od dnia 27 listopada 2007 r. do dnia 26 listopada 2008 r. Od powyższej decyzji skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który wyrokiem z dnia 30 listopada 2011 r. ją oddalił.

W dniu 22 kwietnia 2020 r. skarżący wystąpił do Dyrektora Specjalistycznego Urzędu Górniczego w K. z podaniem o wznowienie postępowania na podstawie art.145 § 1 pkt 1, pkt 2 i pkt.5 i § 7 k.p.a., wnosząc o uchylenie decyzji Dyrektora UGBKUE znak [...] z dnia [...] r. zmienionej decyzją Prezesa WUG z dnia [...] r. znak [...]. W uzasadnieniu skarżący podał, że podstawę jego wniosku stanowi uniewinniający go wyrok Sądu Rejonowego w T. W związku z tym Dyrektor Specjalistycznego Urzędu Górniczego wystąpił do Sądu Rejonowego w T. o informację na temat wyroku wydanego w sprawie karnej o sygnaturze akt [...] z dnia [...] r., pytając, kiedy odpis wyroku został skarżącemu doręczony. W odpowiedzi na powyższe pytanie Sąd Rejonowy w T. Wydział VII Karny odpowiedział, że skarżący osobiście stawił się na termin ogłoszenia wyroku w dniu [...] r. Ponadto skarżący nie wnosił o uzasadnienie wyroku, lecz stawił się przed Sądem Okręgowym w K. na rozprawie odwoławczej w dniu [...] r., gdzie ogłoszono wyrok Sądu II instancji. Nadto skarżący osobiście potwierdził odbiór pisma wraz z kserokopiami 7 kart sprawy w dniu 27 maja 2019 r.

Skarżący zarówno wnioskiem z dnia 7 stycznia 2021 r., jak i wnioskiem z dnia 16 stycznia 2020 r., domagał się stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora UGBKUE z dnia [...], l.dz. [...], zmienionej decyzją Prezesa WUG z dnia [...] r., znak [...].

Natomiast wnioskiem z dnia 21 lutego 2020 r. Skarżący domagał się ponownego rozpatrzenia sprawy objętej postanowieniem z dnia [...] r. znak [...].

W konsekwencji Prezes WUG postanowieniem z dnia [...] r. znak [...], WUG utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] r. Na które Skarżący wniósł skargę do WSA w dniu 20 kwietnia

2020r. który wyrokiem z dnia 15 lipca 2020 r. sygn. akt. III SA 277/20, ją oddalił.

Następnie Skarżący wnioskiem z dnia 7 stycznia 2021 r. uzupełnionym pismem z dnia 15 lutego 2021r. wystąpił do Prezesa WUG o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora UGBKUE z dnia [...] r. o znaku [...] zmienioną ostateczną decyzją Prezesa WUG z dnia [...] r.

Postanowieniem z dnia [...] r. znak [...], Prezes WUG odmówił wszczęcia postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora UGBKUE z dnia [...] r.

Nadto wnioskiem z dnia 11 marca 2021 r., skarżący zwrócił się o ponowne rozpatrzenie sprawy objętej postanowieniem z dnia [...] r znak: [...]. Prezesa WUG odmawiającym wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji Dyrektora UGBKUE z dnia [...] r. o znaku [...] zmienionej ostateczną decyzją Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego z dnia [...] r. o znaku [...].

W następstwie czego postanowieniem z dnia [...] r. znak [...], Prezes WUG utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] r. znak [...] tego organu odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora UGBKUE z dnia [...] r. o znaku [...] zmienionej ostateczną decyzją Prezesa WUG z dnia [...] r.

Na postanowienie Prezesa WUG z dnia [...] r nr [...] utrzymujące w mocy własne postanowienie z dnia [...] r nr [...], odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora UGBKUE w K. z dnia [...], l.dz. [...], zmienionej decyzją Prezesa WUG z dnia [...] r., znak [...], którą uchylono decyzję Dyrektora UGBKUE z [...] r. skarżący złożył w dniu 7 maja 2021r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, zarzucając zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art.32 Konstytucji RP oraz art. 171 p.p.s.a. a także art. 6 i 8 k.p.a., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenia kosztów postępowania. Skarżący w uzasadnieniu skargi między innymi podnosi ponownie, że dochodzenie w tej samej sprawie prowadzone ono było jeszcze wobec sześciu osób: dwóch pracowników fizycznych, jednego sztygara, trzech nadsztygarów. Wszystkim wyżej wskazanym zarzucono przekroczenie postanowień instrukcji [...] S.A. Wszyscy nadsztygarzy zostali uniewinnieni, jeden pracownik fizyczny i sztygar zostali ukarani mandatami karnymi, jeden pracownik fizyczny dostał karę nagany od pracodawcy na wniosek Dyrektora UGBKUE. Natomiast żaden z wyżej wymienionych nie otrzymał żadnych sankcji administracyjnych. W ocenie skarżącego odsunięcie go od czynności z uwagi na możliwość dopuszczenia się takiego samego wykroczenia w przyszłości jest jawną dyskryminacja i narusza art.32 § Konstytucji RP.

Pozostałymi zarzutami przytoczonymi w skardze są twierdzenia o domniemanym surowszym potraktowaniu skarżącego w stosunku do innych uczestników postępowania w sprawie orzeczenia zakazów; oparcie zakazu wymierzonego skarżącemu na zagrożeniu możliwością dopuszczenia się w przyszłości podobnych uchybień; wadliwe nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności z naruszeniem art. 42 § 3 Konstytucji RP; wreszcie naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie obywateli do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.). Zarzuty te nie zostały poparte odpowiednią argumentacją. Nadto w piśmie z 4 lipca 2021 r., nazwanym uzupełnieniem skargi zarzucił skarżący decyzji Dyrektora UGBKUE z [...] r. naruszenie art. 35 § 3 i 36 k.p.a. z żądaniem stwierdzenia nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 7 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Prezes WUG w dniu 1 czerwca 2021 r. wniósł o oddalenie skargi oraz obciążenie strony skarżącej kosztami postępowania. W uzasadnieniu Prezes WUG podniósł, iż skarżący nie sprecyzował na czym miałyby polegać przesłanki uzasadniające nieważność postępowania w sprawie zakazu wykonywania czynności na stanowisku osoby średniego dozoru ruchu w specjalności elektrycznej w podziemnych zakładach górniczych wydobywających węgiel kamienny. Nadto Prezes WUG podniósł, iż wbrew temu co twierdzi skarżący, decyzji Dyrektora UGBKUE z [...] r. nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności, lecz podlegała ona natychmiastowemu wykonaniu na podstawie art.113 ust.2 dawnego p.g.g.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 237) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu zgodności z prawem (legalności) tej działalności administracji publicznej, a więc czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa.

Zdaniem Sądu skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem Sąd dokonując kontroli według wyżej wskazanych kryteriów nie stwierdził, że organ prowadzący postępowanie administracyjne naruszył art. 32 i art.45 §1 i §2 Konstytucji RP oraz inne przepisy prawa powołane w skardze.

Na podstawie akt sprawy Sąd ustalił że Prezes WUG decyzją z dnia [...] r. znak [...] zakazał wykonywania czynności na stanowisku osoby średniego dozoru ruchu w specjalności elektrycznej w podziemnych zakładach górniczych wydobywających węgiel kamienny na jeden rok tj. od dnia 27 listopada 2007 r. do dnia 26 listopada 2008 r. Od powyższej decyzji odwołał się skarżący do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który wyrokiem z dnia 30 czerwca 2011 r.(sygn. akt III SA/GI424/08) oddalił skargę w przedmiocie zakazu wykonywania czynności na stanowisku osoby średniego dozoru ruchu w specjalności elektrycznej w podziemnych zakładach górniczych mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotowa decyzja objęta była kontrolą sądową, w ramach której nie stwierdzono, aby w trakcie toczącego się postępowania administracyjnego skarżący był dyskryminowany w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny oraz że podlegał odpowiedzialności karnej nie dopuściwszy się czynu zabronionego pod groźbą kary, czy też przy wydaniu rozstrzygnięcia przez Prezesa WUG Wyższego, tym samym Sąd ustalił w oparciu o akta sprawy, że art.32 i art.45 § 1 i 2 Konstytucji RP względem skarżącego nie został naruszony.

W ocenie Sądu zarzuty i argumenty skarżącego w zakresie nierówności i dyskryminacji czy też pozbawienie prawa do sądu nie znalazły żadnego potwierdzenia w aktach sprawy administracyjnej, jak również w kontroli sądowej tutejszego Sądu, bowiem sprawa skarżącego była objęta wieloma postępowaniami sądowoadministracyjnymi pod sygnaturami akt: wyroki z dnia 30 czerwca 2008 r. III SA/Gl 424/08, z dnia 4 czerwca 2009 r. III SA/Gl 61/09, z dnia 30 kwietnia 2010 r III SA/Gl 1569/10, z dnia 30 listopada 2011 r. III SA/Gl 336/1, z dnia 15 lipca 2021r III SA/Gl 277/20.

Spór w niniejszej sprawie dotyczy ponownej oceny zasadności decyzji Dyrektora UGBKUE z dnia [...], l.dz. [...], zmienionej decyzją Prezesa WUG z dnia [...] r., znak [...],. W niniejszej sprawie wskazane wyżej decyzje zostały w pełnym zakresie poddane kontroli sądowej. Sąd orzekał merytorycznie i jak wskazał organ rozpoznając nawet te same zarzuty i wnioski o stwierdzenie nieważności obu decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 7 KPA.

W kontrolowanej sprawie bezspornym jest, że skarżący zwrócił się do organu z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora UGBKUE z dnia [...] r. o znaku [...] zmienionej ostateczną decyzją Prezesa WUG z dnia [...] r. o znaku [...] w przedmiocie zakazu wykonywania przez skarżącego czynności na stanowisku osoby średniego dozoru ruchu w specjalności elektrycznej w podziemnych zakładach górniczych wydobywających węgiel kamienny na jeden rok tj. od dnia 27 listopada 2007 r. do dnia 26 listopada 2008 r.

Wobec powyższego należy wyjaśnić, czy skarżący wykazał zaistnienie przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 7 k.p.a., do uwzględnienia jego skargi w istocie dotyczącej stwierdzenia nieważności ww. decyzji z dnia [...] r. o znaku [...]. Warto wspomnieć, że stwierdzenie nieważności jest instytucją procesową, będącą wyjątkiem od zasady trwałości decyzji administracyjnej i która ma na celu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji administracyjnych w sytuacji, gdy zachodzą przesłanki określone w art. 156 § 1 k.p.a.

Zatem w praktyce organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, jeżeli zostaną ujawnione lub pojawiają się przesłanki, o których mowa w ww. art. 156 § 1 k.p.a.

Ponadto zauważyć należy, iż Sąd administracyjny nie jest związany granicami skargi i ma obowiązek badania, niezależnie od treści skargi, czy zachodzą okoliczności uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 kpa. Powyższe stanowisko jest w orzecznictwie ugruntowane (por. wyrok NSA z dnia 9 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OSK 468/07, uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 7 grudnia 2009 r., sygn. akt I OPS 6/09). Oznacza to, że jeżeli dany akt był już przedmiotem kontroli Sądu pod względem zgodności z prawem i skargę oddalono, to – co do zasady – zamyka to drogę ponownego postępowania administracyjnego, w tym również w zakresie stwierdzenia nieważności co do przedmiotu tego rozstrzygnięcia sądowego, gdyż sąd administracyjny, badając rozstrzygnięcie organu w postępowaniu zwykłym, sprawdza z urzędu, czy zaskarżone orzeczenie nie jest dotknięte wadą nieważności.

W konsekwencji Sąd uznał, że skoro decyzja, której stwierdzenia nieważności domaga się skarżący w rozpoznawanej sprawie, została już poddana kontroli sądowej pod względem zgodności z prawem i sąd administracyjny nie dopatrzył się jej wadliwości, to tym samym potwierdził, że nie zawierała ona także wad kwalifikowanych, wymienionych w art. 156 § 1 kpa, skutkujących stwierdzeniem jej nieważności. Zatem WUG zasadnie przyjął, że ponowna kontrola przedmiotowej decyzji w postępowaniu nadzwyczajnym jest niedopuszczalna i prawidłowo na podstawie art. 61a § 1 kpa odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia jej nieważności. W związku z tym podnoszone przez skarżącego zarzuty nie mogły zostać uwzględnione. stosownie do treści art. 61a § 1 KPA gdy żądanie wszczęcia postępowania, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Ustawodawca wprowadził zatem w art. 61a KPA instytucję odmowy wszczęcia postępowania i wyodrębnił etap wstępny, w którym organ bada przesłanki pozwalające na jego wszczęcie. Przesłanki podmiotowe lub przedmiotowe, których wystąpienie powoduje, że postępowanie nie może być w ogóle wszczęte. Ustawodawca wprowadził dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, tj. wniesienie podania przez osobę, która nie jest stroną oraz zaistnienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania, które nie zostały w ustawie skonkretyzowane. Należy przez nie rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, np. gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygnięcie czy decyzja była poddana kontroli sądowej. Odmawiając wszczęcia organ nie prowadzi postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty, a tym samym w postanowieniu wydanym w trybie art. 61a § 1 KPA organ nie może formułować wniosków i ocen dotyczących meritum żądania. Instytucja odmowy wszczęcia postępowania kończy się bowiem aktem formalnym, a nie merytorycznym. Organ dokonuje wstępnej analizy wniosku o wszczęcie postępowania pod względem ewentualnego wystąpienia okoliczności uniemożliwiających jego merytoryczne rozpatrzenie. Przy czym żądanie strony/wnioskodawcy, wyznacza granice sprawy administracyjnej, której załatwienie stanowi cel postępowania administracyjnego.

W ocenie Sądu słusznie stwierdził organ odwoławczy, że wniosek skarżącego inicjujący postępowanie w niniejszej sprawie, postepowanie nadzwyczajne był identyczny z treścią skargi od tejże decyzji wniesionej w trybie zwyczajnym, która została oddalona prawomocnym wyrokiem.

W niniejszej sprawie Sąd uznał, że nie jest trafne stanowisko skarżącego, oparte na kategorycznych twierdzeniach nie mających oparcia zarówno w aktach sprawy jak również nie popartych żadnymi dowodami, zatem nie ma podstaw do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności w niniejszej sprawie dotyczącej decyzji z dnia [...] r. o znaku [...].

W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, na podstawie których Prezes WUG podjął rozstrzygnięcie, nie zostały uzasadnionymi argumentami podważone przez skarżącego w jego skardze z 7 maja 2021r. W konsekwencji zarzuty skarżącego, dotyczące postanowienia Prezesa WUG z dnia [...] r nr [...] utrzymującego w mocy własne postanowienie z dnia [...] r nr [...], odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora UGBKUE w zakresie stanu faktycznego, również nie zostały nawet uprawdopodobnione.

Z kolei zarzut dotyczący naruszenia art. 32 Konstytucji RP przez organ nie został wykazany a równość wobec prawa oznacza prawo każdego do równego traktowania przez władze publiczne oraz zakaz dyskryminowania w życiu politycznym, społecznym lub gospodarczym z jakiejkolwiek przyczyny. Może być ona rozpatrywana w dwóch aspektach – jako równość w znaczeniu formalnym i jako równość w znaczeniu materialnym. Równość w znaczeniu formalnym oznacza konieczność takiego samego traktowania przez prawo wszystkich adresatów norm, bez wprowadzania jakiegokolwiek różnicowania. Równość w znaczeniu materialnym polega na tym, iż wszystkie podmioty charakteryzujące się daną cechą istotną mają być traktowane tak samo. Jednocześnie tak rozumiana zasada równości dopuszcza możliwość różnego traktowania różnych adresatów lub podmiotów znajdujących się w odmiennej sytuacji faktycznej. Równość w znaczeniu materialnym służy zagwarantowaniu równych szans poszczególnym podmiotom. Na gruncie Konstytucji RP mamy do czynienia z zasadą równości wobec prawa w znaczeniu materialnym. Za takim znaczeniem zasady równości wobec prawa wielokrotnie wypowiadał się TK.

Podniesiony w skardze przez skarżącego zarzut naruszenia art.171 p.p.s.a. również nie może się ostać ponieważ prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, z dnia 15 lipca 2020 r.(sygn. akt III SA/GI 277/20) oddalono skargę w przedmiocie wszczęcia postępowania ze sprawy skargi skarżącego na postanowienie z dnia [...] r znak: [...], Prezesa WUG. Nadto wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, z dnia 30 listopada 2011 r. (sygn. akt III SA/GI 336/11) rozstrzygano skargę na decyzję Prezesa WUG z dnia [...] r. znak [...].

Zamierzonego skutku nie mogły odnieść także zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia przez organ zasad postępowania administracyjnego określonych w art. 6 i 8 k.p.a. Postępowanie w tym zakresie było przeprowadzone w sposób prawidłowy, zebrany materiał dowodowy nie nasuwa wątpliwości, a skarżący nie był w bezprawny sposób pozbawiony możliwości obrony swoich praw a organ rozstrzygający działał na podstawie prawa i nie naruszył zasady pogłębiania zaufania do władzy publicznej.

Natomiast zarzuty i argumenty skarżącego w zakresie nierówności i dyskryminacji oraz pozbawienia prawa do sądu nie znalazły żadnego potwierdzenia w aktach sprawy administracyjnej lecz również w kontroli sądowej tutejszego Sądu, bowiem sprawa skarżącego była objęta wieloma postępowaniami sądowoadministracyjnymi, które zakończyły się wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach i które zostały wyżej przywołane.

W ocenie Sądu nawet zarzut skarżącego, że decyzji Dyrektora UGBKUE z [...] r. nadano rygor natychmiastowej wykonalności, nie jest prawdziwy ponieważ ww decyzja podlegała natychmiastowemu wykonaniu na podstawie art.113 ust.2 dawnego p.g.g.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.

-----------------------

6