Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 592/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2005-09-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Dnia 7 września 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Asesor WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.), Protokolant asystent sędziego Arkadiusz Widawski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 września 2005 roku sprawy ze skargi J. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie pozwolenia na budowę 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...]; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku; 3) zasądza od Wojewody [...] na rzecz J. J. kwotę 10,00 (dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją Nr [...] z dnia [...] Prezydent Miasta Ł., działając na podstawie art. 28 ust. 1, art. 32 ust. 4, art.34 ust. 4 ustawy z dnia 7.lipca 1994r. Prawo budowlane ("Dz.U. Nr 89,poz. 414"), zatwierdził projekt budowlany stacji paliw płynnych A oraz udzielił pozwolenia na budowę stacji, obejmującego stację paliw płynnych o pojemności 200 m³, w tym pawilon sklepowy stacji, myjnię samochodową, 4 dystrybutory paliwa pod wiatą, zespół 4 zbiorników podziemnych na paliwo płynne, stanowisko nalewowe dla cysterny, stanowisko obsługowe (odkurzacz), śmietnik, magazyn, parkingi dla samochodów osobowych, drogi i place wewnętrzne, wraz z siecią wodociągową i kanalizacyjną, siecią kablową, oświetleniem terenu, usunięciem kolizji energetycznej, kanalizacją telefoniczną, instalacją technologiczną paliwa zgodnie z zatwierdzonym projektem, stanowiącym załącznik do decyzji, na nieruchomości, położonej w Ł., przy ul. A 63/65.

Jednocześnie orzeczeniem wspomnianym nałożony został na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektów po zakończeniu budowy oraz obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę wjazdów w liniach regulacyjnych drogi krajowej.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż inwestor przedłożył decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, dokument potwierdzający prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz dokumentację techniczną zgodną z przepisami prawa budowlanego. Nie było zatem, w ocenie Prezydenta Miasta Ł. przeszkód do udzielenia wnioskowanego pozwolenia na budowę.

Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia złożył J. J., właściciel nieruchomości sąsiadującej z terenem inwestycji podnosząc, iż projektowana inwestycja stanowi "zagrożenie dla prawidłowej zabudowy i użytkowania (...) działki", stanowiącej jego własność. Wskazał, iż nie został powiadomiony o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie pozwolenia na budowę, nie doręczono mu także w sposób prawidłowy zaskarżonej decyzji. Zarzucając działaniu inwestora brak poszanowania dla interesów osób trzecich podniósł, iż zbiorniki paliw usytuowane w bezpośredniej bliskości granicy jego działki oraz ruch samochodowy wzdłuż całej granicy posesji, spowodują znaczną uciążliwość dla klientów jego firmy mającej siedzibę na terenie nieruchomości.

Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] Prezydent Miasta Ł., działając na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7.lipca 1994r. prawo budowlane (Dz.U. Nr 89,poz. 4141 ze zm.), wstrzymał w terminie natychmiastowym prowadzenie robót budowlanych przy budowie stacji paliw płynnych, wykonywane bez wymaganego prawem zgłoszenie o terminie przystąpienia do ich wykonywania oraz nakazał wykonanie zabezpieczenia, polegającego na ogrodzeniu terenu budowy, przy ul. A 63/65 w Ł..

Decyzją Nr [...] z dnia [...] Wojewoda [...], w oparciu o treść art. 138 §2 ustawy z dnia "14.06.1997" Kodeks postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania J. J. uchylił decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...], udzielającej pozwolenia na budowę stacji paliw płynnych [...], przy ul. A 63/65 w Ł. i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

W motywach orzeczenia organ odwoławczy wskazał, iż fakt rozpoczęcia przez inwestora budowy na podstawie decyzji, która nie jest decyzją ostateczną, oznacza, iż przedmiotem dalszego postępowania jest nie pozwolenie na budowę, lecz pozwolenie na wznowienie robót budowlanych. Organ I instancji winien zatem kontynuować postępowanie na podstawie art. 51 ustawy Prawo budowlane.

Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] natomiast, tenże organ, po rozpoznaniu zażalenia J. J. na postanowienie Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] o wstrzymaniu robót budowlanych, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14.czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. Nr 9 z 1980r., poz. 26 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Podniósł w uzasadnieniu, iż inwestor przystąpił do prowadzenia robót budowlanych na podstawie nieostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, zatem nie ma w niniejszej sprawie zastosowania sankcja rozbiórkowa z art. 48 ustawy Prawo budowlane, o co wnioskuje J. J..

Decyzją Nr [...] z dnia [...] Prezydent Miasta Ł., w oparciu o treść art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7.lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89, poz. 414 ze zm.) nakazał A Spółce z ograniczona odpowiedzialnością i Spółce Jawnej z siedzibą w K. wykonanie w terminie do dnia 15.grudnia 1997r. inwentaryzacji budowlanej wraz z orzeczeniem technicznym dotyczącym wykonanych robót budowlanych na terenie nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A 63/65, w celu stwierdzenia ich zgodności z projektem budowlanym.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji podniósł, iż wobec wstrzymania robót budowlanych postanowieniem z dnia [...] konieczne jest prowadzenie dalszego postępowania zmierzającego do uzyskania pozwolenia na wznowienie robót budowlanych. To zaś winno zostać poprzedzone stwierdzeniem, że wykonane roboty budowlane są zgodne z prawem.

Decyzją Nr [...] z dnia [...] Prezydent Miasta Ł., na podstawie art. 28 ust. 1, art. 32 ust. 4, art.34 ust. 4, art.36 ust. 2 ustawy z dnia 7.lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89,poz. 414 ze zm.) powtórnie zatwierdził projekt budowlany stacji paliw płynnych A oraz udzielił A Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością i Spółce jawnej pozwolenia na budowę stacji, obejmującego stację paliw płynnych o pojemności 200 m³, w tym pawilon sklepowy stacji, myjnię samochodową, 4 dystrybutory paliwa pod wiatą, zespół 4 zbiorników podziemnych na paliwo płynne, stanowisko nalewowe dla cysterny, stanowisko obsługowe (odkurzacz), śmietnik, magazyn, parkingi dla samochodów osobowych, drogi i place wewnętrzne, wraz z siecią wodociągową i kanalizacyjną, siecią kablową, oświetleniem terenu, usunięciem kolizji energetycznej, kanalizacją telefoniczną, instalacją technologiczną paliwa zgodnie z zatwierdzonym projektem, stanowiącym załącznik do decyzji na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A 63/65. W motywach orzeczenia organ wskazał, iż na podstawie złożonych przez inwestora dokumentów, w wykonaniu decyzji z dnia [...] zobowiązującej do przedłożenia inwentaryzacji technicznej wykonanych robót stwierdzono ich zgodność z projektem budowlanym. Natomiast J. J., właściciel nieruchomości sąsiadującej z terenem inwestycji nie sprecyzował, na czym polegać mają uciążliwości inwestycji. Nie było zatem zdaniem organu przeszkód, aby udzielić inwestorowi pozwolenia na budowę.

W dniu 27.stycznia 1998r. J. J. wniósł odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...], nakładającej na inwestora obowiązek przedłożenia inwentaryzacji budowlanej, podnosząc, iż decyzję tę odebrał osobiście w Urzędzie Miasta Ł. Delegaturze Ł. w dniu 20.stycznia 1998r. , "zaniepokojony brakiem postępu w działaniach administracyjnych" po wydaniu postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych. Podniósł, iż decyzja ta nie została mu doręczona drogą pocztową "z nieznanych przyczyn". Wniósł o wyznaczenie nowego terminu inwentaryzacji, tak by miał możliwość wzięcia w niej udziału.

W dniu 30.stycznia 1998r. natomiast, J. J. złożył odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta Ł. Nr [...] z dnia [...] wnosząc o jej uchylenie. Wskazał, iż pozbawiono go prawa strony w toczącym się postępowaniu, nie zapewniając możliwości udziału w czynnościach oraz nie przeprowadzając postępowania zmierzającego do ustalenia uciążliwości inwestycji dla nieruchomości sąsiednich. Podniósł nadto, iż zamierza rozbudować obiekty handlowe na terenie swojej nieruchomości, w tym celu wystąpił ze stosownym wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 134 w zw. z art. 44 ustawy z dnia 14.czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. Nr 9 z 1980r., poz.26 ze zm.) stwierdził, że odwołanie J. J. od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...], nakazującej inwestorowi przedłożenie inwentaryzacji technicznej, zostało wniesione z uchybieniem terminowi określonemu w art. 129 § 2 k.p.a. W motywach orzeczenia organ odwoławczy wskazał, iż odwołujący otrzymał zaskarżoną decyzję w dniu 24.listopada 1997r. Tego dnia bowiem decyzja wspomniana została mu doręczona przez awizo. Zatem złożenie odwołania w dniu 27.stycznia 1998r., nastąpiło 50 dni po upływie terminu do jego złożenia.

Decyzją Nr [...] z dnia [...] tenże organ natomiast, w oparciu o treść art. 138 §1 pkt 1 ustawy z dnia 14.czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. Nr 9 z 1980r., poz.26 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania J. J., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] w całości. W ocenie organu odwoławczego, skarżący nie skorzystał z własnej woli z czynnego udziału w postępowaniu, "nie sprecyzował zarzutów w odniesieniu do przepisów Prawa budowlanego, które wskazywałyby na wadliwość udzielonego pozwolenia na budowę stacji paliw". Wojewoda [...] zaś, "po wnikliwym zapoznaniu się z aktami sprawy nie dopatrzył się okoliczności, które uzasadniałyby stwierdzenie, że przedmiotowa inwestycja stanowi naruszenie interesów osób trzecich, chronionego przepisami prawa, jeśli będzie realizowana zgodnie z zatwierdzoną dokumentacją techniczną".

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożył J. J., wnosząc o jego uchylenie. Podniósł, iż postępowanie w sprawie, zarówno w I jak i w II instancji, odbyło się bez jego udziału. Z uwagi na brak możliwości "uczestniczenia w inwentaryzacji budowlanej", która stała się kluczowa w sprawie, nie mógł też sformułować zastrzeżeń co do uciążliwości inwestycji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Przedstawiając tok czynności w postępowaniu administracyjnym w badanej sprawie wskazał, iż skarżący nie dysponując zarzutami na gruncie prawa materialnego, próbował wpłynąć na postępowanie w celu opóźnienia procesu inwestycyjnego. Inwentaryzacja techniczna nakazana decyzją z dnia [...] natomiast, nie jest przeprowadzana z udziałem stron postępowania, bowiem należy do obowiązków inwestora. Skarżącemu nie przysługiwało zatem prawo udziału w czynnościach projektanta wykonującego inwentaryzację.

Postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Łodzi z dnia 31.sierpnia 2001r. zawieszono postępowanie w sprawie na podstawie art.. 177 § 1 pkt 6 k.p.c. w zw. z art. 59 ustawy z dnia 11.maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym z uwagi na wskazanie przez skarżącego nieprawidłowego adresu.

Postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 2.czerwca 2005r., w oparciu o treść art. 128 § 1 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) podjęto zawieszone postępowanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, aczkolwiek częściowo jedynie z powodów wskazanych w jej treści.

Zgodnie z brzmieniem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a. sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Po myśli art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) natomiast, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 p.p.s.a.). Po myśli art. 134 p.p.s.a., sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia decyzji, zaskarżone orzeczenie narusza przepisy prawa materialnego oraz normy procedury administracyjnej w stopniu określonym w cytowanym przepisie.

Przede wszystkim podnieść wszakże należy, iż niewskazanie nowego adresu zamieszkania przez J. J. po wniesieniu skargi, w związku z jego wyprowadzeniem się z dotychczasowego miejsca zamieszkania (Ł., ul. B 19) oraz przeniesieniem siedziby prowadzonej przezeń firmy z terenu nieruchomości sąsiadującej z terenem inwestycji (Ł., ul. A 63/65), nie ma wpływu na bieg sprawy. Doręczając bowiem skarżącemu wezwanie do usunięcia braków formalnych, został on pouczony o obowiązku informowania Sądu o każdej zmianie adresu zamieszkania, adresu do doręczeń oraz siedzibie firmy (art.41 § 1i 2 ustawy z dnia 14.czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego /tekst jednolity Dz.U. Nr 9 z 1980r., poz. 26 ze zm./ w zw. z art. 59 ustawy z dnia 11.maja 1995r. /Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm./, obowiązujące w dacie dokonywania pouczenia). Tym samym więc nie było podstaw do zawieszenia postępowania sądowego na podstawie art. 177 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 17.listopada 1964r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. Nr 43, poz. 294 ze zm.) w zw. z art. 59 ustawy z dnia 11.maja 1995r. (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.). Zaniechanie powyższego obowiązku skutkować winno uznaniem za skuteczne doręczenia dokonanego pod dotychczasowym adresem (art. 41 § 2 k.p.a. w zw. z art. 59 ustawy z dnia 11.maja 1995r. (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) i kontynuowaniem postępowania sądowoadministracyjnego, nie zaś zawieszeniem postępowania z uwagi na brak możliwości nadania sprawie dalszego biegu.

Z tych też przyczyn, nie znajdując podstaw do umorzenia postępowania z uwagi na upływ trzyletniego okresu jego zawieszenia, postanowieniem z dnia 22.czerwca 2005r. na podstawie art. 128 § 1 p.p.s.a. orzeczono o jego podjęciu. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego oraz poglądami dominującymi w doktrynie, w przypadku zawieszenia postępowania mimo nieistnienia podstawy do jego zawieszenia, w każdym czasie, w tym także przy rozważaniu przesłanek umorzenia postępowania, konieczne jest jego podjecie. (por. np. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 25.lutego 1985r., sygn. akt III CZP 86/84, OSNC 1985/11/168, T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2005, str.406, teza 2).

Doręczeń dla skarżącego w toku podjętego postępowania, dokonywano w trybie art. 70 § 2 p.p.s.a., z tym, że zgodnie z udzielonym skarżącemu pouczeniem, kierowaną doń korespondencję przesyłano na wskazany w treści skargi adres.

Przechodząc natomiast na grunt rozważań dotyczących zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wskazać należy, iż zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz poglądami dominującymi w doktrynie, nie jest możliwe udzielenie pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy roboty budowlane zostały rozpoczęte przed wydaniem ostatecznej decyzji w tym przedmiocie. (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15.listopada 2000r., sygn. akt IV SA 1164/98, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępne Lex Nr 53387, z dnia 6.października 1999r., sygn.akt IV SA 279/99, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępne Lex Nr 47832 oraz z dnia 22.lipca 1998r., sygn.akt IV SA 1454/96, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępne Lex Nr 45731, glosa W. Chróścielewskiego do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5.września 2001r., sygn.akt SA/Sz 2652/00, OSP 2002/12/155).

W rozpoznawanej sprawie jest natomiast niesporne, iż inwestor przystąpił do realizacji robót budowlanych w miesiącu sierpniu 1997r., zanim decyzja o pozwoleniu na budowę stała się ostateczna. W protokole oględzin z dnia [...] odnotowano, iż wykonane zostały wykopy pod zbiorniki na paliwo oraz ułożone górne części czterech zbiorników stalowych, które w dacie oględzin były już zakopane. W części południowo – zachodniej nieruchomości ustawiono obiekt tymczasowy z przeznaczeniem na zaplecze budowy, w części północno – wschodniej natomiast zamontowano żelbetowe elementy instalacji podziemnych. Roboty budowlane zostały wstrzymane postanowieniem z dnia [...], następnie zaś wydana została decyzja w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7.lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89,p oz. 414 ze zm.).

Tym samym więc prowadzenie postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę uznać należało za bezprzedmiotowe. Decyzja o pozwoleniu na wykonanie robót budowlanych może dotyczyć wyłącznie przyszłych zamierzeń inwestycyjnych. Realizacja robót budowlanych przez inwestora przed uzyskaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, nawet jeśli nie została wykonana całość tych robót, powoduje bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego wszczętego wnioskiem o pozwolenie na budowę.

Godzi się zresztą zauważyć, iż organ odwoławczy, uchylając w dniu [...], decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] o udzieleniu pozwolenia na budowę i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia problem ten dostrzegł. Tym bardziej niezrozumiałe jest późniejsze odstąpienie od wyrażonego we wspomnianej decyzji poglądu i utrzymanie zaskarżoną decyzją w mocy rozstrzygnięcia organu I instancji o udzieleniu pozwolenia na budowę inwestycji, która została już rozpoczęta i w dużej części wykonana.

Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi, kwestionujących prawidłowość przeprowadzonego postępowania, wskazać należy po pierwsze, iż obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie jest zapewnienie stronie prawa do czynnego udziału w toczącym się postępowaniu. Obowiązek ten wyraża się m.in. poprzez pouczenie strony o prawie zapoznania się z aktami i złożenia końcowego oświadczenia. Brak w aktach sprawy końcowego oświadczenia stron postępowania oraz dowodu, że organ prowadzący postępowanie pouczył je o przysługującym im prawie uzasadnia wniosek, że organ prowadzący postępowanie naruszył obowiązek ustalony w art. 10 § 1 k.p.a.

Biorąc pod uwagę powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c w zw. z art. 135 p.s.a. uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzające ją rozstrzygnięcie organu I instancji.

Na podstawie art. 152 p.p.s.a. natomiast, orzeczono w przedmiocie niewykonywania zaskarżonej decyzji do dnia uprawomocnienia się wyroku.

O kosztach postępowania rozstrzygnięto po myśli art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11.maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) i w zw. z 97 § 2 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), wobec tego, iż zasądzeniu na rzecz skarżącego podlegał jedynie uiszczony przezeń wpis sądowy.