Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 59/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Dyrektor Zakładu Karnego
Treść wyniku: zobowiązano do wydania aktu lub dokonania czynności
stwierdzono że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
oddalono wniosek o przyznanie sumy pieniężnej
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1 i 2, art. 5
journal: Dz.U. 2016 poz 1764
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędziowie : WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) WSA Iwona Niżnik-Dobosz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 27 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] we W. na bezczynność Dyrektora Zakładu Karnego w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Dyrektora Zakładu Karnego w [...] do dokonania czynności lub wydania aktu w przedmiocie wniosku Stowarzyszenia [...] z dnia 25 września 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie czternastu dni; II. stwierdza, że bezczynność Dyrektora Zakładu Karnego w [...] nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; I. oddala wniosek o przyznanie skarżącemu sumy pieniężnej; III. zasądza od Dyrektora Zakładu Karnego w [...] na rzecz Stowarzyszenia [...] we W. kwotę 480 zł (czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Stowarzyszenie [...] w dniu 25 września 2017 r. pocztą elektroniczną skierowało do Dyrektora Zakładu Karnego w [...] wniosek o udzielenie informacji publicznej o następującej treści: "Uprzejmie prosimy o: 1. Wskazanie liczby sprawców (odpowiednio kobiet i mężczyzn), którzy odbywali karę pozbawienia wolności w zakładzie karnym za przestępstwa z art. 35 ustawy o ochronie zwierząt, odpowiednio w 2012, 2013, 2014, 2015 i 2016 roku. Uprzejmie prosimy także o każdorazowe wskazanie sygnatury akt sprawy w postępowaniu sądowym oraz oznaczenie faktycznej długości odbywania kary pozbawienia wolności przez skazanego w tutejszym zakładzie karnym. 2. Wskazanie, czy wobec sprawców przestępstw z Ustawy o ochronie zwierząt, skazanych na karę pozbawienia wolności, stosowane są w zakładzie karnym programy terapeutyczno-resocjalizacyjne. Jeśli tak, uprzejmie prosimy o krótką ich charakterystykę".

Pismem z dnia 2 października 2017 r. Dyrektor Zakładu Karnego w [...] udzielił wnioskodawcy informacji za pośrednictwem poczty elektronicznej w zakresie liczby sprawców (odpowiednio kobiet i mężczyzn), którzy odbywali karę pozbawienia wolności w Zakładzie Karnym w [...] za przestępstwa z art. 35 ustawy o ochronie zwierząt w latach 2012 - 2016. Podano, że te osoby skazane nie były poddawane oddziaływaniom poprzez programy terapeutyczno-resocjalizacyjne, gdyż z uwagi na bardzo nieliczną populację takich skazanych programów o podanej tematyce nie prowadzono. Wskazano, iż sygnatura akt sprawy w postępowaniu sądowym, ani długość pobytu osadzonych nie stanowi informacji publicznej w myśl art. 5 ust. 2 i art. 6 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Wnioskodawca pismem z dnia 3 listopada 2017 r. ponowił wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie sygnatury akt w postępowaniu sądowym oraz długości odbywania kary w Zakładzie Karnym w [...] przez skazanych za przestępstwa z art. 35 ustawy z dnia 21.08.1997r. o ochronie zwierząt – wskazując zarazem, że odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje drodze decyzji administracyjnej. W odpowiedzi na ponowiony wniosek Dyrektor Zakładu Karnego w [...] podtrzymał prezentowane wcześniej stanowisko i wskazał, że skoro oczekiwane przez wnioskodawcę informacje nie stanowią informacji publicznej, nie zachodzi przesłanka do wydania decyzji odmownej.

W dniu [...] grudnia 2017 r. Stowarzyszenie [...] złożyło do Dyrektora Zakładu Karnego w [...], adresowane do Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...] pismo z dnia [...] listopada 2017 r. zatytułowane "odwołanie od decyzji administracyjnej Zastępcy Dyrektora Zakładu Karnego w [...] w zakresie odmowy udostępnienia informacji publicznej ([...])". Pismo to – jako odwołanie – zostało przekazane do Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...]. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w [...] postanowieniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. stwierdził niedopuszczalność odwołania od odpowiedzi Dyrektora Zakładu Karnego w [...] z dnia [...] listopada 2017 r., udzielonej skarżącemu Stowarzyszeniu [...], w zakresie odmowy wskazania sygnatur akt sprawy w postępowaniu sądowym osób odbywających karę pozbawienia wolności w Zakładzie Karnym w [...] za przestępstwa przeciwko ochronie zwierząt, a także w zakresie wskazania faktycznej długości odbywanej przez nich kary. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ wskazał w szczególności, że Dyrektor Zakładu Karnego w [...] nie formułował decyzji administracyjnej odmawiającej udostępnienia informacji publicznej, lecz zawiadomił o odmowie udzielenia informacji, która informacją publiczną nie jest. Odwołanie jest niedopuszczalne w przypadku, gdy czynność organu nie jest decyzją administracyjną, a stanowi czynność materialnotechniczną.

Pismem z dnia 2 marca 2018 r. Stowarzyszenie [...] wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na bezczynność Dyrektora Zakładu Karnego w [...] w przedmiocie udostępnienia mu informacji publicznej – zarzucając organowi naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP i art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 13 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, a także art. 8 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego poprzez nieudzielenie informacji publicznej zgodnie z żądanym zakresem. Strona skarżąca wniosła o: 1) zobowiązanie Dyrektora Zakładu Karnego w [...] do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie 14 oni od daty doręczenia akt organowi, tj. do wskazania sygnatur akt spraw postępowań sądowych dotyczących skazania na karę pozbawienia wolności w latach 2012-2016 za przestępstwa z art. 35 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt oraz oznaczenia faktycznej długości odbywania kary pozbawienia wolności przez skazanych w ww. sprawach; 2) orzeczenie na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3) przyznanie od Dyrektora Zakładu Karnego na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 5 p.p.s.a.; 4) na podstawie art. 200 p.p.s.a. przyznanie skarżącemu zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca wskazała w szczególności, że Dyrektor Zakładu Karnego należy do kręgu podmiotów obowiązanych do udostępniania informacji publicznej, a żądane informacje stanowią informację publiczną. Sygnatury akt sprawy są nieodłączną częścią treści wyroków sądów powszechnych i podlegają obowiązkowej publikacji. Z orzecznictwa sądów administracyjnych w sprawach dostępu do informacji publicznej wynika brak podstaw do odmawiania wnioskującym udostępnienia sygnatury akt sprawy. W odniesieniu do faktycznej długości odbywania kary pozbawienia wolności przez osadzonych wskazano, iż – choćby z uwagi na to, że wprost dotyczy ona działalność organów administracji publicznej w zakresie ścigania i karania sprawców przestępstw oraz finansowana jest nie przez samych osadzonych, lecz z finansów publicznych (ustawa z dnia 29 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych) – wprost wypełnia przesłanki z ustawy o udostępnieniu informacji publicznej. Użycie przez ustawodawcę w art. 6 ust. 1 tej ustawy zwrotu "w szczególności" wskazuje na otwarty charakter przedmiotowego katalogu. Strona skarżąca podniosła, że – wobec braku decyzji administracyjnej – jedynym środkiem prawnym pozwalającym skarżącemu na dochodzenie prawa dostępu do informacji publicznej jest skarga na bezczynność organu.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Zakładu Karnego w [...] wniósł o jej oddalenie. Organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, a odnosząc się do zarzutu skargi wskazał w szczególności, że nie znajduje on potwierdzenia w obowiązujących przepisach dotyczących udostępniania informacji publicznej. Informacja w zakresie sygnatury akt spraw postępowań sądowych dotyczących skazania na karę pozbawienia wolności oraz oznaczenie faktycznej długości odbywania kary pozbawienia wolności przez skazanych w ww. sprawach nie stanowi informacji publicznej, w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Zakład Karny w [...] nie dysponuje też informacją aby inne jednostki penitencjarne opracowywały i udostępniały dane odnośnie sygnatur akt spraw sądowych i długości pobytów. Gdyby takie działania miały miejsce z pewnością Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w [...], który również zajmował się przedmiotową sprawą, a któremu podlegają wszystkie jednostki penitencjarne okręgu [...], zwróciłby na to stosowną uwagę. Zgodnie ze stanowiskiem Generalnego Inspektora Danych Osobowych, zgodnie z § 23 ust. 1 zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 grudnia 2003 r. w sprawie organizacji i zakresu działania sekretariatów sądowych oraz innych działów administracji sądowej, "z rozprawy, posiedzenia jawnego lub niejawnego, gdy w sprawie wydane zostało orzeczenie lub zarządzenie powodujące zakreślenie sprawy w repertorium, sekretariat sądu sporządza wokandę. W wypadku rozprawy lub posiedzenia z udziałem stron sekretariat sporządza wokandę przed ich terminem". Stosownie zaś do ust. 2 tego przepisu, "Wokanda zawiera imiona i nazwiska sędziów i ławników, sygnatury akt spraw wyznaczonych na posiedzenie, oznaczenie godzin, na które sprawy wyznaczono, imiona i nazwiska stron i innych osób wezwanych. W sprawach rozpoznawanych w trybie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego na wokandzie podaje się ponadto przedmiot sprawy, a w postępowaniu karnym i w sprawach o wykroczenia - sygnaturę akt oskarżyciela publicznego i kwalifikację prawną czynu zarzucanego oskarżonemu". Nie oznacza to jednak, iż dane te nie podlegają ochronie przewidzianej ustawą o ochronie danych osobowych. Administrator tych danych, w tym przypadku Sąd, zobowiązany jest bowiem dopełnić obowiązków, jakie narzuca na niego ustawa o ochronie danych osobowych (art. 36 ustawy), w tym obowiązany jest m. in. do zastosowania środków technicznych i organizacyjnych zapewniających ochronę przetwarzanych danych osobowych. W szczególności powinien zabezpieczyć dane przed ich udostępnieniem osobom nieupoważnionym, zabraniem przez osobę nieuprawnioną, przetwarzaniem z naruszeniem ustawy oraz zmianą, utratą, uszkodzeniem lub zniszczeniem. Stanowisko to ma jak najbardziej zastosowanie do ochrony danych osobowych na gruncie jednostek penitencjarnych. Z uwagi na fakt, ze dane osobowe przekazywane przez Sądy jednostkom penitencjarnym zawierają również sygnaturę spraw, w których poszczególni skazani odbywają kary pozbawienia wolności. Podlegają one ochronie przewidzianej ustawą o ochronie danych osobowych i nie mogą być udzielane przez administrację jednostki penitencjarnej w trybie dostępu do informacji publicznej. Nawet sam skazany odbywający karę pozbawienia wolności nie może zapoznawać się z dokumentacją zalegającą w jego aktach osobowych, w których to również znajdują się wyroki w jego sprawie. Kwestie związane z udostępnieniem akt osobowych reguluje bowiem przepis art. 102 pkt 9 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (t.j.: Dz. U. z 2017 r. poz. 665). Oczywiście skazany może otrzymać odpis wyroku w swojej sprawie, ale wyłącznie z Sądu, który go wydał. Pozostałym podmiotom informacje o osobach pozbawionych wolności udzielane są zgodnie z art. 24 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2017 r. poz. 631 i 1321 oraz z 2018 r. poz. 138) oraz rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 29 lipca 2010 r. w sprawie trybu składania oraz wzoru wniosku o udzielenie informacji lub udostępnienie danych osobowych o osobie obecnie lub uprzednio pozbawionej wolności w areszcie śledczym lub zakładzie karnym (Dz. U. Nr 143, poz. 965). W związku z treścią wniosków składanych przez skarżącego organ każdorazowo w terminie udzielał na nie odpowiedzi. Nie można zatem uznać, że organ w jakikolwiek sposób pozostał bezczynny wobec wniosku strony skarżącej. Dwa pisma skierowane do skarżącego stanowią niewątpliwie przejaw aktywności organu wobec żądania skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 i ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647, ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Rozpoznając skargę na bezczynność, sąd kontroluje jedynie, czy w sprawie zaistniał stan bezczynności, tzn. czy organ podjął określone czynności i załatwił sprawę na danym etapie postępowania. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Z kolei § 1a powołanego przepisu stanowi, że jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wedle § 1b art. 149 Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Zgodnie z § 2 art. 149 Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości lub w części (art. 151 p.p.s.a.).

Na zasadzie art. 119 pkt 4 oraz art. 120 p.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Artykuł 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1764, dalej u.d.i.p) przewiduje stosowanie do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej przepisów p.p.s.a.

Ocenę zaistniałego w niniejszej sprawie stanu rzeczy wypada rozpocząć od zwrócenia uwagi na art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze sprost. i ze zm.). Zagwarantowane tym przepisem prawo do informacji obejmuje dostęp do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (art. 61 ust 1 Konstytucji). Ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w odrębnych ustawach przesłanki dotyczące ochrony wolności i praw innych osób oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji RP). W myśl art. 61 ust. 4 Konstytucji RP, tryb udzielania informacji, o których mowa w tym artykule, określają ustawy. Należy do nich przede wszystkim ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1764, dalej u.d.i.p.).

Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie; przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 listopada 2004 r., II SAB/Wa 166/04, CBOSA).

Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Dalej wskazać należy, że ustawodawca przewidział w u.d.i.p. zamknięty katalog czynności w procedurze dostępu do informacji publicznej. Zgodnie z art. 13 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Z kolei zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. W myśl art. 17 ust. 1 u.d.i.p. do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio. Rozpoznanie wniosku o udzielenie informacji publicznej, zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w powołanej ustawie, następuje zatem albo w formie czynności materialno-technicznej (w przypadku udzielenia informacji publicznej oraz w przypadku zawiadomienia o niedopuszczalności zastosowania trybu wnioskowego udostępnienia informacji publicznej), albo w formie decyzji (w przypadku odmowy udzielenia informacji publicznej).

W niniejszej sprawie to, że Dyrektor Zakładu Karnego w [...] jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej, jest okolicznością bezsporną i, w ocenie Sądu, niebudzącą wątpliwości. Bezsporne jest także to, że Dyrektor Zakładu Karnego w [...] nie udzielił stronie skarżącej żądanej informacji (w zakresie sygnatur akt spraw w postępowaniu sądowym oraz długość pobytu skazanych) ani nie wydał w tym przedmiocie decyzji odmownej. Okolicznością istotną z punktu widzenia rozstrzygnięcia niniejszej sprawy sądowoadministracyjnej, a zarazem okolicznością, wokół której ogniskuje się spór między stronami – pozostaje zatem to, czy odnośna informacja jest informacją publiczną. W ocenie Sądu, ma ona taki status, mieści się w przytoczonej wyżej definicji z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. – dotyczy to zarówno oznaczenia faktycznej długości odbywania kary pozbawienia wolności przez skazanych, jak i sygnatur akt sprawy; argumentacja skargi w tym zakresie jawi się jako przekonująca. Gdy idzie o wspomniane sygnatury, w orzecznictwie sądowym niejednokrotnie wskazywano, że stanowią one informację publiczną (zob. np. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 19 października 2017 r., IV SA/Po 675/17, CBOSA). Argumentacja organu, nawiązująca do ochrony danych osobowych, nie prowadzi zakwestionowania samego statusu żądanej informacji jako informacji publicznej; natomiast kwestia ewentualnego zastosowania art. 5 u.d.i.p. pozostaje otwarta i Sąd w niniejszym postępowaniu nie jest władny się co do niej wypowiadać.

Wypada podkreślić, że postępowaniu zainicjowanym skargą na bezczynność Sąd – zidentyfikowawszy niezałatwioną sprawę z zakresu dostępu do informacji publicznej – może jedynie zobowiązać organ do jej załatwienia; nie może natomiast rozstrzygać o sposobie, w jaki ma to nastąpić. Niniejszy wyrok nie przesądza zatem, który z przewidzianych prawem sposobów załatwienia wniosku u udostępnienie informacji publicznej powinien znaleźć zastosowanie w odnośnej sprawie, a w szczególności wyrok ten nie przesądza tego, czy żądana informacja powinna być udostępniona, czy też powinna zapaść decyzja o odmowie jej udostępnienia.

Dyrektor Zakładu Karnego w [...] prowadził korespondencję ze stroną skarżącą i prezentował swoje stanowisko w sprawie. Wniosek skarżącej nie został zatem całkowicie przemilczany ani zlekceważony. W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd nie stwierdził zatem rażącego naruszenia prawa; Sąd nie znalazł również podstaw do przyznania stronie skarżącej sumy pieniężnej.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 149 § 1, § 1a i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w pkt I, II i III sentencji wyroku. O kosztach orzeczono w pkt IV sentencji wyroku na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a.