Postanowienie NSA, sygn. akt I OSK 1080/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-05-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Hasła tematyczne: Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 176, art. 178 w zw. z art. 180
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Izabella Kulig - Maciszewska po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 września 2011 r., sygn. akt IV SA/Gl 816/11 o odrzuceniu skargi K. B. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 4 lutego 2011 r. w sprawie o sygnaturze akt II SA/Gl 847/10 w sprawie ze skargi K. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie rejestracji pojazdu postanawia: 1. odrzucić skargę kasacyjną; 2. zwrócić K. B. z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi kasacyjnej.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 7 września 2011 r., sygn. akt IV SA/Gl 816/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę K. B. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 4 lutego 2011 r. w sprawie o sygnaturze akt II SA/Gl 847/10.

Uzasadniając powyższe orzeczenie Sąd I instancji wskazał, iż pismem z dnia 15 czerwca 2011 r. K. B. wniósł skargę w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie prowadzonej pod sygnaturą akt II SA/Gl 847/10.

Zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 21 czerwca 2011 r. skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni poprzez nadesłanie dodatkowych odpisów skargi oraz poprzez wskazanie ustawowej podstawy wznowienia i jej uzasadnienia, okoliczności stwierdzających zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądania uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia, pod rygorem odrzucenia skargi.

Pismem z dnia 2 lipca 2011 r. K. B. przedłożył odpisy skargi. Jednocześnie oświadczył, że nie jest władny do wskazania ustawowej podstawy prawnej wznowienia postępowania i żądania uchylenia wyroku z dnia 4 lutego 2011 r. Podniósł, że w pismach z dnia 4 lutego 2011 r., 16 marca 2010 r., 31 marca 2011 r., 24 maja 2011 r. i 15 czerwca 2011 r. w sposób wyczerpujący dowiódł, że wystąpiły przyczyny wniesienia skargi. Wskazał, że treść tych pism w sposób niepodważalny potwierdza karygodne działania i czyny, które skutkowały "przywłaszczeniem pojazdu" w oparciu o "sfabrykowane" dokumenty. W związku z tym wniósł o wydanie wyroku "anulującego" decyzję Urzędu Miasta Cz. z dnia [...] grudnia 2007 r.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Cz. wniosło o jej oddalenie.

Sąd I instancji wskazał, iż zgodnie z art. 280 § 1 p.p.s.a. Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań Sąd wniosek odrzuca.

Sąd stwierdził, że w piśmie z dnia 2 lipca 2011 r., skarżący nie wskazał żadnej spośród ustawowych podstaw wznowienia postępowania sądowego. Natomiast twierdzenia zawarte w powyższym piśmie ograniczają się do kwestionowania prawidłowości decyzji organu administracji, a więc nie dotyczą przedmiotu wniosku w rozpoznawanej sprawie, tj. wznowienia postępowania sądowego. W związku z tym, że skarga nie opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, Sąd I instancji na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. postanowił o jej odrzuceniu.

Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożył K. B., reprezentowany przez adwokata.

Postanowienie zaskarżono w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, poprzez nieuwzględnienie okoliczności w przedmiocie stwierdzenia, iż uiszczenie braków formalnych zostało dokonane po upływie 7 dniowego terminu, a szczególności, iż skarżący podnosił w pismach, że nie jest w stanie wskazać podstawy prawnej wznowienia.

W oparciu o powyższy zarzut wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i wznowienie postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Sąd naruszył przepisy postępowania, bowiem powinien pouczyć skarżącego występującego bez pełnomocnika, iż podstawy wznowienia winna podać mu osoba organu administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012.270 j.t.), zwanej dalej "p.p.s.a.", skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Dokonując tej kontroli Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej. A zatem zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.

Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego – uchybił Sąd, uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo, że naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Kasacja nie odpowiadająca tym wymogom pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności.

Ze względu na to, że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem prawnym jest obwarowana przymusem adwokacko – radcowskim (art. 175 § 1 – 3 p.p.s.a.). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny.

Z brzmienia art. 176 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jednoznacznie wynika, że skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przypisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Przedstawienie okoliczności uzasadniających przyjęcie kasacji do rozpoznania nie może ograniczyć się do powtórzenia treści przepisu art. 174 p.p.s.a., wymieniającego podstawy kasacji. Konieczne jest uzasadnienie podnoszonej podstawy skargi kasacyjnej przez wskazanie, które przepisy ustawy – oznaczone numerem artykułu (paragraf, ustęp) - zostały naruszone, na czym to naruszenie polega oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga zawiera wywody zmuszające Naczelny Sąd Administracyjny do domyślania się, który przepis prawa skarżący miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania. Przepis ten musi być wskazany wyraźnie.

W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego nie wskazał żadnego konkretnego przepisu prawa regulującego postępowanie sądowoadministracyjne, tj. przepisu ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, czy przepisu prawa materialnego, którego naruszenia miałby się dopuścić Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach.

W tym stanie rzeczy należy uznać, że podstawa kasacji nie została przytoczona (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 marca 2004 r., sygn. akt FSK 258/04, Przegląd podatkowy 2004/7/53, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2005 r., sygn. akt I OSK 794/05 - niepublikowane).

W tym miejscu należy podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny, działając jako sąd kasacyjny, nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów lub też stawiania hipotez co do tego, jakiego przepisu dotyczy podstawa kasacji. A zatem, warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis prawa materialnego lub przepisów postępowania miał doznać naruszenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 marca 2004 r., sygn. akt FSK 41/04, ONSAiWSA 2004/1/9, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2004 r., sygn. akt OSK 421/04, LEX nr 146732 postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 1997 r., III CKN 29/97, OSNC 1997, nr 6 - 7, poz. 96, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 stycznia 2002 r., sygn. akt III CKN 760/00, LEX nr 53138).

Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie - wobec nie wskazania jej podstaw kasacyjnych nie spełnia wymogów ustanowionych w art. 176 w związku z art. 174 p.p.s.a. Powyższe braki skargi kasacyjnej są brakami istotnymi i nieusuwalnymi. Brak tych elementów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej uniemożliwia merytoryczne jej rozpoznanie.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 178 w związku z art. 180 oraz art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji.