Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 571/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2008-01-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 148 par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Cisek, Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak, Asesor WSA Olga Białek (sprawozdawca), Protokolant Szymon Krzyszczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 stycznia 2008 r. sprawy ze skargi M.T., E.Ł.-L. i A.L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na wydobywaniu kopalin granitu ze zboża "[...]" metodą odkrywkową oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Nr [...], Wójt Gminy M. ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na wydobywaniu kopalin granitu ze złoża "[...]" metodą odkrywkową w granicach działki nr 180/2 obręb Ch.

W piśmie z dnia 9 maja 2007 r. M.T., E.Ł.-L. i A.L. wnieśli o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją. Jako podstawę wznowienia wskazano przepis art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyż wnioskodawcy - jako strony - bez własnej winy, nie brali udziału w postępowaniu zakończonym wskazaną decyzją. We wniosku wyjaśniono również, że Wójt Gminy M. odmownie odpowiedział na ich wniosek o doręczenie decyzji. Wskazano ponadto, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. pouczyło ich o możliwości żądania wznowienia postępowania na zasadzie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Postanowienie z pouczeniem wnioskodawcy otrzymali w dniu 30 kwietnia 2007 r.

Wójt Gminy M. decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 148 § 2 k.p.a. – po rozpatrzeniu wniosku skarżących – odmówił wznowienia postępowania zakończonego przywołaną wcześniej decyzją z dnia [...] ustalającą środowiskowe uwarunkowania zgody.

W uzasadnieniu organ wskazał, że z akt sprawy wynika, iż wnioskodawcy o wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla ww. przedsięwzięcia dowiedzieli się w dniu 28 marca 2007 r. albowiem w tym dniu złożyli zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na niezałatwienie sprawy w terminie. Wniosek o wznowienie postępowania, datowany na dzień 9 maja 2007 r., wniesiono w dniu 11 maja 2007 r., a więc po upływie miesięcznego terminu od dnia w którym strony dowiedziały się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia. Zgodnie z art. 148 § 2 k.p.a. termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. W niniejszej sprawie termin ten - zdaniem organu - minął w dniu 28 maja 2007 r.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyli M.T., E.Ł.-L. i A.L. zarzucając jej naruszenie art. 149 § 3 k.p.a. w związku z art. 148 § 2 k.p.a. oraz art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. na skutek odmowy wznowienia postępowania zakończonego decyzją Wójta Gminy M. z dnia [...]. Motywując postawione zarzuty, strony wywodziły, że rozstrzygnięcie oparte zostało na wadliwym ustaleniu, iż przekroczony został termin do wniesienia podania w rozumieniu art. 148 § 2 k.p.a. Podniesiono, że organ nie wskazał od kiedy jego zdaniem zaczął biec sporny termin. Zarówno Wójt Gminy jak i podmiot z inicjatywy którego wszczęto postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody, zadbali też o to, by do odwołujących się nie dotarła wiadomość o tym, że postępowanie to się toczy. Odmówiono im również udziału w tym postępowaniu – zwłaszcza doręczenia kończącej je decyzji. O tym, że służy im środek prawny w postaci podania o wznowienie postępowania dowiedzieli się dopiero z postanowienia z dnia [...], w którym Kolegium wskazało na zaniedbanie przez Wójta obowiązku pouczenia ich o możliwości skorzystania z tego środka. Wniosek o wznowienie postępowania złożyli niezwłocznie po uzyskaniu odpowiedniej wiedzy. Z tych względów uważają, że zachowali miesięczny termin określony w art. 148 § 2 k.p.a., zwłaszcza, że nadal nie wiedzą, czy kwestionowana decyzja jest ostateczna, a jak wiadomo, warunkiem wznowienia postępowania jest zakończenie wcześniejszego postępowania ostatecznym rozstrzygnięciem.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Kolegium przytoczyło przepisy regulujące instytucję wznowienia postępowania, zawarte w art. 145 § 1, art. 147, art. 148 i 149 k.p.a. Podkreśliło następnie, że w myśl przywołanych przepisów wydanie decyzji o odmowie wznowienia postępowania następuje, gdy wznowienie z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych jest niedopuszczalne oraz gdy żądanie zostało wniesione po upływie terminu określonego w art. 148 § 1 i § 2 k.p.a. i gdy termin ten nie został przywrócony. Natomiast według art. 7 k.p.a. organy administracji stają na straży praworządności i podejmują wszystkie kroki niezbędne dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony. Kierując się przedstawionymi przepisami skład orzekający Kolegium stwierdził, że organ pierwszej instancji podejmując kwestionowane rozstrzygnięcie nie uchybił zawartym w nich zasadom.

Podniesiono, że jednym z podstawowych obowiązków organu gminy było zbadanie czy wniosek o wznowienie postępowania złożony został z dochowaniem terminu określonego w art. 148 k.p.a. Kolegium zgodziło się ze stanowiskiem tego organu, że strony o decyzji Wójta Gminy M. dnia [...] wiedziały się co najmniej od tj. dnia 21 marca 2007 r. tj. od dnia w którym wystąpiły do SKO z zażaleniem na niezałatwienie sprawy polegającej na niedoręczeniu im przedmiotowej decyzji. Powyższa okoliczność potwierdza, zdaniem Kolegium, że złożenie wniosku o wznowienie postępowania w dniu 11 maja 2007 r. nastąpiło z uchybieniem miesięcznego terminu określonego w art. 148 § 2 k.p.a.

Organ odwoławczy nie podzielił twierdzenia odwołujących się, że dochowali oni terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania, gdyż złożyli go niezwłocznie po otrzymaniu postanowienia Kolegium z dnia 18 kwietnia 2007 r. podjętego w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia na bezczynność. Organ wywiódł w tym zakresie, że na podstawie treści przywołanego postanowienia strony uzyskały wiedzę o samej możliwości złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Jednak o okoliczności stanowiącej przesłankę wznowienia – jak sami przyznają – wiedzieli, co najmniej od dnia 21 marca 2007 r. Kolegium nie podzieliło też zarzutu, że w kwestionowanej decyzji nie wskazano od kiedy zaczął biec miesięczny termin do złożenia podania. W ocenie organu informację zawarto w pierwszym zdaniu czwartego akapitu licząc od dołu, na drugiej stronie decyzji. Wbrew wywodom odwołania organ pierwszej instancji wskazał też dzień upływu miesięcznego terminu, określając go na 28 kwietnia 2007 r.

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem, M.T., E.Ł.-L. i A.L. w skardze do WSA wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji albo o stwierdzenie ich nieważności. Strony wystąpiły też zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skarżący przedstawili dotychczasowy stan faktyczny sprawy podkreślając, że organ gminy nie poinformował ich o toczącym się postępowaniu w sprawie środowiskowych uwarunkowań jak również o wydanej w jego wyniku decyzji pomimo, że zamieszkują na nieruchomości bezpośrednio przylegającej do działki nr 180/2 na której prowadzona jest obecnie i nadal będzie prowadzona odkrywkowa eksploatacja złoża. Podnieśli, że nie jest prawdziwe stanowisko organu o tym, iż oddziaływanie inwestycji ograniczone jest wyłącznie do działki inwestora i nie będzie niekorzystnie wpływać na nieruchomości sąsiednie. Od wielu lat Kopalnia uniemożliwia im bowiem normalne życie. Na należącą do nich nieruchomość spadają odłamki skał, a silne wstrząsy "kołyszą" budynkiem i gruntem.

Skarżący poinformowali też, że w postępowaniu koncesyjnym w wyniku wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uznani zostali za strony tego postępowania. W trakcie postępowania sądowego dotyczącego przyznania koncesji trwały zaś przygotowania do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowanych, przy czym odmówiono im udziału w tym postępowaniu. Dopiero z postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] dowiedzieli się, że organ gminy odmawiając im udziału w postępowaniu, nie pouczył ich jednocześnie o możliwości złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Wniosek taki złożyli zatem w ciągu 11 dni po dacie otrzymania tej informacji od Kolegium. Skarżący zaznaczyli, że aż do II połowy maja 2007 r. nie znali treści zaskarżonej decyzji Wójta i nie mieli orientacji w prawnych konsekwencjach tej decyzji. W tej sytuacji sposób ustalenia początku biegu terminu uważają za błędny i boleśnie krzywdzący.

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację i wywody prawne zawarte w kwestionowanej decyzji i nie uznając zasadności podniesionych w skardze zarzutów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje.

Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn.zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy).

Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a."

Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnych uchybiających prawu materialnemu - jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.) - jak też rozstrzygnięć dotkniętych wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b przywołanego przepisu), a także wydanych bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (lit. c ww. przepisu). Dodać wypada, że jak wskazano w literaturze przedmiotu "przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowienia, a wiec na ukształtowanie w nich stosunku administracyjnoprawnego materialnego lub procesowego" /por. [red.] T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2005, s. 458/.

Uwzględniając przytoczone zasady dokonywanej przez sądy administracyjne kontroli legalności decyzji, należy stwierdzić, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa w zakresie określonym w art. 145 § 1 i § 2 przywołanej wyżej ustawy.

Wyjaśniając zaprezentowane wyżej stanowisko podkreślić należy, że obie zakwestionowane w skardze decyzje podjęte zostały w nadzwyczajnym, ekstraordynaryjnym trybie postępowania regulującego instytucję wznowienia postępowania. Stanowi ona wyjątek od sformułowanej w art. 16 k.p.a. zasady trwałości decyzji administracyjnej, wobec czego, korzystanie z tego nadzwyczajnego środka procesowego, może mieć miejsce wyłącznie w wypadkach i na zasadach określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego.

W doktrynie prawa powszechnie przyjmowany jest pogląd, że postępowanie w sprawie wznowienia postępowania jest dwuetapowe. W interesującym nas, pierwszym etapie (wstępnym) organ, który wydał decyzję w ostatniej instancji bada, czy podanie o wznowienie postępowania wniosła strona, czy wskazano w nim ustawowe przesłanki wznowienia, a także czy zachowany został termin do złożenia podania określony w art. 148 k.p.a. Etap ten kończy się wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 k.p.a.) albo decyzją odmawiającą wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.). Z powyższego wynika, że we wstępnej fazie omawianego postępowania, organ administracji zobowiązany jest wyjaśnić i ustalić czy podanie odpowiada przedstawionym warunkom formalnym, gdyż od tego uzależniony jest dalszy tok postępowania.

Zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się w terminie "jednego miesiąca" od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia. Jednak – co należy podkreślić – dla strony która, tak jak skarżący, nie brała udziału w postępowaniu, ów miesięczny termin biegnie od dnia w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 k.p.a.).

W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że strony skarżące żądanie wznowienia postępowania oparły na przesłance określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., zatem nie budzi wątpliwości, że ocena dochowania terminu do wniesienia podania winna być dokonana na podstawie art. 148 § 2 k.p.a. Spór jaki zaistniał w niniejszej sprawie sprowadza się zatem do oceny prawidłowości zastosowania przez organy administracji art. 148 § 2 k.p.a..

Już samo literalne brzmienie przywołanego przepisu jasno wskazuje, że ustawodawca bieg terminu do wniesienia podania zawierającego wniosek o wznowienie postępowania liczy od dnia, w którym strona dowiedziała się o danej decyzji. Przy ocenie spełnienia przesłanek czasowych zakreślonych do wniesienia omawianego wniosku – w świetle art. 148 § 2 k.p.a. - ważna jest więc data, w której strona powzięła wiadomość o istnieniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu. Podgląd taki od lat prezentowany jest również w judykaturze. W wyroku z dnia 3 lutego 1998 r. (sygn. akt I SA/769/97), Naczelny Sąd Administracyjny sformułował tezę "W art. 148 § 2 k.p.a. mowa jest o powzięciu wiadomości o istnieniu decyzji, a nie o doręczeniu decyzji", z kolei w wyroku z dnia 27 czerwca 1996 r. ( I SA/570/95, ONSA z 1997, Nr 2, poz. 100) stwierdził że: "W świetle art. 148 § 2 k.p.a. bez znaczenia dla ustalenia daty dowiedzenia się przez stronę o decyzji uzasadniającej żądanie wznowienia postępowania jest ocena wiarygodności lub prawidłowości decyzji, o której strona została poinformowana. Istotne jest jedynie to aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu". Zgodnie przyjmuje się również, że wiadomość ta nie musi pochodzić od organu który decyzję wydał, ale z każdego innego źródła; ważne jest aby wskazywała treść rozstrzygnięcia w sprawie (tak w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2000 r., I SA 855/99, LEX nr 54136). Możliwe jest nawet przyjęcie, że informacja o decyzji może pochodzić z danych o pozwoleniu na budowę umieszczonych na tablicy informacyjnej ustawionej przy budowie w chwili rozpoczęcia realizacji inwestycji, na co zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 października 1999 r., (IV SA 1600/97, LEX nr 47922). Zaprezentowane wyżej poglądy potwierdzają słuszność tezy, że początek biegu terminu o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. należy wiązać z dniem dotarcia do strony informacji o istnieniu decyzji i jej rozstrzygnięciu.

Organy administracji obowiązane są z urzędu badać zachowanie omawianego terminu, bowiem ewentualne wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania, mimo jego uchybienia, stanowiłoby rażące naruszenie prawa godzące w zasadę ogólną trwałości decyzji administracyjnej (zob. wyrok NSA z dnia 8 grudnia 1995 r. SA/Wr 1164/95 przytoczony przez B. Adamiak, [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2000, s. 601-602). Zgodnie z poglądem utrwalonym w orzecznictwie i doktrynie, zachowanie terminu powinno być udowodnione przez samego zainteresowanego, natomiast organ swobodnie ocenia przedstawione w tej mierze dowody, dając wyraz swojej ocenie w uzasadnieniu postanowienia o wznowieniu postępowania lub decyzji odmawiającej wznowienia postępowania z powodu uchybienia terminu. Może zatem przyjąć oświadczenie złożone przez stronę, dając wiarę jej wyjaśnieniom. Gdyby jednak uznał uzyskane materiały za niewystarczające lub niewiarygodne może przeprowadzić we własnym zakresie postępowanie wyjaśniające, zmierzające do ustalenia czy termin został zachowany.

Skarżący wywodzą, że dochowali terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, gdyż odpowiednie podanie złożyli niezwłocznie po otrzymaniu postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] w którym zawarta była informacja, dotycząca możliwości obrony ich praw przy wykorzystaniu instytucji wznowienia postępowania. Początek biegu terminu o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. skarżący wiążą zatem z datą doręczenia im przywołanego wyżej postanowienia tj. z dniem 30 kwietnia 2007 r. Wobec zgromadzonych w aktach sprawy dowodów, Sąd nie może jednak przychylić się do tego poglądu.

Lektura akt sprawy wskazuje bowiem, że w dniu 21 marca 2007 r. M.T., E.Ł.-L. oraz A.L. sporządzili i podpisali pismo oznaczone jako "zażalenie na niezałatwienie sprawy", które skierowali do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W.. W piśmie tym strony zaskarżyły bezczynność Wójta Gminy M. polegającą na niedoręczeniu im decyzji Wójta nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na wydobywanie kopalin granitu ze złoża "[...]" metodą odkrywkową przy użyciu materiałów wybuchowych w granicach działki nr 180/2. Treść przywołanego dokumentu pozwala zatem na przyjęcie, że w dniu jego sporządzenia wszyscy którzy go podpisali, posiadali wiedzę co do tego, że wydana już została decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody i o zawartym w niej rozstrzygnięciu. Trafnie zatem organ odwoławczy wskazał, że termin do złożenia podania o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ww. decyzją, rozpoczął swój bieg w dniu 21 marca 2007 r. Fakt podpisania pisma w tej dacie przez wszystkich wnioskodawców dowodzi bowiem, że najpóźniej w tym momencie pozyskali oni wiedzę o istnieniu decyzji o jej rozstrzygnięciu. Uzupełniająco Sąd zauważa, że w przypadku M.T., termin ten rozpoczął swój bieg wcześniej. W dniu 12 marca 2007 r. doręczono jej bowiem pismo Wójta Gminy M. z dnia 8 marca 2007 r., stanowiące odpowiedź na jej pismo z dnia 7 lutego 2007 r., w którym zawarto informację, że postępowanie w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację spornego przedsięwzięcia zostało zakończone decyzją z dnia [...] Nr [...] ustalającą owe warunki. To zaś oznacza, że dla M.T. bieg terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania rozpoczął się z dniem 13 marca 2007 r. Nie można wykluczyć, że pozostali wnioskodawcy wiedzę co do decyzji uzyskali zatem właśnie od M.B., co nie zmienia jednak faktu, że miało to miejsce najpóźniej w dniu 21 marca 2007 r.

Zdaniem Sądu przedstawione wyżej okoliczności faktyczne świadczą, że skarżący posiadali wystarczające informacje dla sporządzenia podania o wznowienie postępowania już w dniu 21 marca 2007 r. Trzeba bowiem zauważyć, że postępowanie administracyjne jest postępowaniem niesformalizowanym i nie wymaga od strony spełnienia jakiś szczególnych warunków przy sporządzeniu podania. Dla samego uruchomienia wznowienia postępowania, z powodu określonego w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., nie była zatem konieczna dokładna znajomość treści kwestionowanej decyzji czy też informacja na temat jej ostateczności. Wystarczyła tylko wiedza o tym, że decyzja taka została wydana, przez jaki organ i czego dotyczyła (jakie było jej rozstrzygnięcie). Nie ma też istotnego znaczenia dla ustalenia daty dowiedzenia się przez stronę o decyzji, możliwość dokonania jej oceny prawidłowości lub wiarygodności. Ponadto uwzględniając fakt, że strony domagały się od organu pierwszej instancji doręczenia spornej decyzji zauważyć należy, że powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest pojęciem tożsamym z doręczeniem decyzji. W pierwszym przypadku chodzi o informację o wydaniu decyzji, w drugim o czynność jej doręczenia. Przepis art. 148 § 2 k.p.a. dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., nie wymaga zaś doręczenia decyzji, której podanie dotyczy (tak w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 10 marca 2006 r., II OSKO 622/05, ONSAiWSA 2006/5/133). Natomiast na podstawie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] skarżący pozyskali informację o prawnej możliwości wzruszenia tej decyzji Wójta Gminy M. z dnia [...] w trybie wznowienia postępowania, czego jednak nie można utożsamiać z dniem powzięcia wiadomości o tej decyzji. Tym samym daty doręczenia tego postanowienia, tj. dnia 30 kwietnia 2007 r. nie można uznać – jak chcieliby tego skarżący - za dzień otwarcia terminu określonego w art. 148 § 2 k.p.a. Sąd raz jeszcze podkreśla, że wobec przedstawionych wyżej okoliczności, odmienne działania organów polegające na wszczęciu postępowania w sprawie wznowienia postępowania na wniosek skarżących, pomimo uchybienia terminu do jego złożenia, godziłyby w zasadę trwałości decyzji administracyjnej i prowadziłyby do rażącego naruszenia prawa.

W świetle przedstawionych wyżej ustaleń, podniesione w skardze zarzuty okazały się nieskuteczne, a zaskarżoną decyzję, jak też poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy M., należało uznać za nienaruszające prawa. Sąd zauważa w tym miejscu, że w decyzji organu pierwszej instancji błędnie określono datę rozpoczęcia biegu terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania na dzień 28 marca 2007 r. (data wpływu pisma z dnia 21 marca 2007 do Kolegium), błąd ten został jednak skorygowany przez organ II instancji i pozostał bez wpływu na podjęte rozstrzygnięcie.

Z przedstawionych wyżej względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.