Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 755/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2008-03-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 247 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Sygn. akt I SA/Kr 755/07 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 marca 2008r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: NSA Józef Gach (spr), Sędzia: WSA Ewa Długosz-Ślusarczyk, Asesor: WSA Maja Chodacka, Protokolant: Bożena Wąsik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2008r., sprawy ze skargi W. C. i C. S., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia [...] nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania podatkowego w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego za 2006r., I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących koszty postępowania w kwocie 757,00 zł ( siedemset pięćdziesiąt siedem złotych).


UZASADNIENIE

W dniu [...]Prezydent Miasta wydał decyzję nr [...]ustalającą W.C. i C.S. łącznie zobowiązanie pieniężne od stanowiących ich współwłasność działek nr [...]i [...] położonych w obr. [...]oraz [...] i [...] położonych w obr. [...]

W dniu [...]Prezydent Miasta wydał decyzję nr [..]umarzającą postępowanie podatkowe w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego za 2006 r. dla W. B. za w/w działki.

Odwołanie zostało wniesione tylko od drugiej decyzji i to przez W. B..

Decyzją z dnia [...]nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...]po rozpoznaniu odwołania uchyliło drugą decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania, co uzasadniało tym, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga przeprowadzenia postępowania w znacznej części. W świetle zgromadzonego dotychczas materiału dowodowego nie można bowiem ustalić, czy W.B. był w 2006 r. samoistnym posiadaczem przedmiotowych działek, czy też nie. Jest to zaś okoliczność mająca znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Zgodnie bowiem z art. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2006 r., nr 121, poz. 844 ze zm.) podatnikami podatku od nieruchomości są wyszczególnione w tym przepisie podmioty będące min. właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych albo ich posiadaczami samoistnymi. Jeżeli jednak przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczu samoistnym.

Z powyższym stanowiskiem pełnomocnik W. C. i C. S. nie zgodził się i złożył skargę, w której zarzucił naruszenie:

- art. 233 §2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 z późn. zm.), dalej określanej skrótem "O.p.", polegające na uchyleniu decyzji organu I instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia, pomimo braku podstaw do takiego rozstrzygnięcia,

- art. 133§1 O.p. polegające na wyrażeniu stanowiska, ze W.B. jest stroną postępowania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczas zajmowane stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona, lecz z innych względów niż w niej wskazanych. Uwadze pełnomocnika skarżących uszło, iż decyzja z dnia [...]Prezydenta Miasta, nr[...], umarzająca postępowanie podatkowe w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego za 2006 r., dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej decyzją tegoż Prezydenta z dnia [...]nr[...], ustalającą W. C. i C. S. łącznie zobowiązanie pieniężne za 2006 r., która w międzyczasie stała się ostateczną, gdyż została ona doręczona pełnomocnikowi jej adresatów w dniu 19.12.2006 r. Zatem termin do złożenia odwołania przez pełnomocnika W. C. i C. S. upłynął ostatecznie w dniu 2.01.2006 r. Oznacza to, że decyzja wcześniejsza jest dotknięta wadą nieważności z art. 247§1 pkt 4 O.p. W literaturze podkreśla się, że przepis ten "spełnia rolę gwarancyjną formalną wobec zasady trwałości decyzji ostatecznej ustanowionej w art. 128, ale w większym stopniu zapobiega kolizji między ostatecznymi rozstrzygnięciami tożsamych spraw oraz skutkami domniemania ważności (legalności) decyzji podatkowej" (zob. J.Borkowski w Komentarzu z 2003 r. do Ordynacji podatkowej, Unimex, str. 809). W związku z tym organ odwoławczy powinien na podstawie art. 233§1 pkt 2 lit. a in fine O.p. uchylić drugą decyzję i umorzyć postępowanie w sprawie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego (czy też zobowiązania podatkowego) za 2006 r. od stanowiących współwłasność W. C. i C. S. działek gruntu nr [...]i [...] położonych w obr. [...]oraz [...] i [...] położonych w obr.[...], a nie ustalenia zobowiązania podatkowego od tych działek dla W.B.. W przepisie tym mowa jest o kasacyjnej decyzji typowej. Wydanie tej decyzji następuje min. w przypadku "Gdy organ odwoławczy stwierdzi...., że w (...) sprawie zapadła już obowiązująca decyzja ostateczna" (zob. B. Adamiak w: Komentarz 2003 r. do O.p., Unimex, str. 742). Natomiast w sprawie organ odwoławczy na podstawie art. 233§2 O.p. uchylił decyzję organu I instancji wydaną w sprawie rozstrzygniętej już decyzją ostateczną i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Co więcej w uzasadnieniu wydanej decyzji organ odwoławczy wskazał okoliczności faktyczne, które należy zbadać przy ponownym rozpoznaniu sprawy, tj. w czyim posiadaniu znajdują się przedmiotowe działki i jaki charakter ma to posiadanie. Oznaczać to może tylko, że gdyby organ I instancji ustalił, że W. B. jest samoistnym posiadaczem tych działek to powinien wydać na niego decyzję ustalającą wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na 2006 r. W ten sposób powstałaby kolizja między ostatecznymi rozstrzygnięciami tożsamych spraw. Dlatego należy temu zapobiec.

Z tego względu Sąd na podstawie art. 145§1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w zw. z art. 247§1 pkt 4 O.p. orzekł jak w sentencji.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Co należy do nich zaliczyć określa natomiast art. 205 wyżej powołanej ustawy. Na tej podstawie zasądzono zwrot kosztów obejmujący wpis, wynagrodzenie pełnomocnika ustalone zgodnie z §18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. nr 163, poz. 1348 z późn. zm.), oraz opłatę od pełnomocnictwa.