Postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 492/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2017-08-22 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosław Wincenciak (spr.), po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi C. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia egzaminu państwowego na prawo jazdy p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

C. B., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr[...], którą utrzymano w mocy decyzję Zastępcy Dyrektora Departamentu Infrastruktury i Transportu Urzędu Marszałkowskiego Województwa P. z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...]w sprawie unieważnienia egzaminu państwowego na prawo jazdy kategorii B+E, w części praktycznej, przeprowadzonego w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w Ł.

Skarżący wniósł jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że jej wstrzymanie nie kłóci się z interesem publicznym, albowiem skarżący posiada ważne badania lekarskie wydane mu bezterminowo w chwili przystąpienia do egzaminu na prawo jazdy kat. B, a poruszając się pojazdem w ramach prawa jazdy kat. B+E nie stanowi ze względu na swój stan zdrowia zagrożenia dla ruchu drogowego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, cytowanej dalej: "p.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji obciąża wnioskodawcę, dlatego też, aby sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wnioskodawca musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne. Brak zatem we wniosku jakiejkolwiek argumentacji w tym przedmiocie, odwołującej się do konkretnych okoliczności sprawy lub też powołanie jedynie ustawowych zwrotów (istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków), uniemożliwia sądowi merytoryczną ocenę wniosku (vide: postanowienia NSA z dnia 21 kwietnia 2006 r., sygn. akt II FZ 167/06 oraz z 22 lutego 2008 r., sygn. II OZ 131/08). Ponadto przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które wywołują skutki materialnoprawne i nadają się do wykonania (wymagają wykonania), przy czym przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji) do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1898/09, z dnia 4 listopada 2008r. sygn. akt II OZ 1143/08, z dnia 29 lutego 2012 r. sygn. akt II OZ 116/12 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

W przedmiotowej w pierwszej kolejności należało ustalić, że akt unieważnienia egzaminu państwowego na prawo jazdy jest aktem, którego wykonanie może zostać wstrzymane przez sąd administracyjny w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. Decyzja unieważniająca egzamin państwowy na prawo jazdy wywołuje bowiem skutki prawne, a jej wstrzymanie prowadzi do wstrzymania wynikającego

z decyzji obowiązku zwrotu prawa jazdy oraz obowiązku ponownego przystąpienia do egzaminu (tak też NSA w postanowieniu z dnia 29 kwietnia 2016 r. I OZ 398/16, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Jednakże rozpoznając wniosek Skarżącego w zakresie przytoczonych powyżej przesłanek Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Przede wszystkim zauważyć należy, że Skarżący nie uzasadnił wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sposób wskazujący na możliwość zastosowania instytucji ochrony tymczasowej. Nie przedstawił żadnego uzasadnienia, nie przywołał też żadnych konkretnych okoliczności, które świadczyłyby o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Stwierdzenie zaś, że wstrzymanie zaskarżonej decyzji nie kłóci się z interesem publicznym, albowiem Skarżący posiada ważne badania lekarskie wydane mu bezterminowo w chwili przystąpienia do egzaminu na prawo jazdy kat. B,

a poruszając się pojazdem w ramach prawa jazdy kat. B+E nie stanowi ze względu na swój stan zdrowia zagrożenia dla ruchu drogowego, nie spełnia przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. Zdaniem Sądu unieważnienie egzaminu państwowego na prawo jazdy nie stwarza zatem Skarżącemu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody ani spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skutki bowiem przedmiotowej decyzji są proste do odwrócenia, sprowadzają się bowiem do uznania za skuteczną czynności wydania prawa jazdy lub – po jego zabraniu – do czynności zwrotu tego prawa.

Dodatkowo należy zasygnalizować, że powołane w skardze zarzuty dotyczące skarżonej decyzji nie mogą stanowić uzasadnienia dla ww. wniosku. Wynika to zwłaszcza z faktu, że uregulowana w art. 61 § 3 p.p.s.a. ochrona tymczasowa jest odrębną instytucją od kontroli legalności aktu, wydanego przez organ, której w postępowaniu sądowoadministracyjnym dokonuje sąd.

Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 61 § 3 i 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.