Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1897/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-02-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art 233 par 2 pkt 1
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Grzegorz Borkowski (sprawozdawca), Sędzia NSA Bogdan Lubiński, Sędzia WSA (del.) Andrzej Jagiełło, Protokolant Dorota Żmijewska, po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2011 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej R. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 czerwca 2009 r. sygn. akt I SA/Gd 275/09 w sprawie ze skargi R. R. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 16 lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od R. R. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w G. kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

I. Stan faktyczny sprawy przedstawiał się następująco:

1. Decyzją z dnia 28 października 2008 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej określił R.R. wysokość dochodu osiągniętego w 2002 r.

Decyzja ta wysłana została w dniu 28 października 2008 r. na adres podatnika i w ocenie organu podatkowego skutecznie doręczona - na zasadach określonych w treści art. 150 Ordynacji podatkowej - w dniu 13 listopada 2008 r., tj. po jej uprzednim dwukrotnym awizowaniu w dniach 30 października i 7 listopada 2008 r.

Podatnik odebrał powyższą decyzję osobiście w dniu 22 listopada 2008 r. Urząd Pocztowy przeoczył termin zwrotu listu do nadawcy w ustawowym terminie.

Pismem z dnia 3 grudnia 2008 r., nadanym za pośrednictwem poczty w dniu 8 grudnia 2008 r., tj. 11 dni po terminie, R.R. wniósł odwołanie od decyzji Dyrektor UKS z dnia 28 października 2008 r.

2. Postanowieniem z dnia 16 lutego 2008 r., Dyrektor Izby Skarbowej w G. stwierdził, że odwołanie od decyzji Dyrektora UKS z dnia 2 października 2008 r. wniesione zostało z uchybieniem terminu określonego w art. 233 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej.

Uwzględniając powyższy stan prawny, organ odwoławczy stwierdził, że decyzja Dyrektora UKS z dnia 28 października 2008 r. została skutecznie doręczona podatnikowi na zasadach określonych w treści art. 150 Ordynacji podatkowej - w dniu 13 listopada 2008 r., tj. po jej uprzednim dwukrotnym awizowaniu w dniach 30 października i 7 listopada 2008 r. co wbrew zarzutom skargi - jednoznacznie wynika z treści pisma Urzędu Pocztowego [...]1 w S. z dnia 27 listopada 2008 r.

Organ odwoławczy zwraca również uwagę na to, że fakt, iż podatnik odebrał powyższą decyzję po upływie tego okresu nie wywołuje skutków w sferze prawnej. Zatem organ odwoławczy prawidłowo stwierdził uchybienie terminu określonego w art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej do wniesienia odwołania od tej decyzji, który upłynął w dniu 27 listopada 2008 r. (14 dnia od dnia skutecznego doręczenia decyzji). Odwołanie natomiast od tej decyzji nadane zostało za pośrednictwem poczty w dniu 8 grudnia 2008 r., a wiec 11 dni po terminie.

3. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za niezasadną i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej ppsa) oddalił ją.

W uzasadnieniu wskazał, że istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do ustalenia, kiedy skarżącemu w sposób prawidłowy doręczono decyzję Dyrektora UKS z dnia 28 października 2008 r.

W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie decyzję tę należy uznać za doręczoną skarżącemu w dniu 13 listopada 2008 r.

Organ odwoławczy zasadnie ustalił, że zawiadomienie o przesyłce zostało złożone w skrzynce adresata. Fakt ten wynikał z informacji udzielonej przez Urząd Pocztowy w piśmie z dnia 27 listopada 2008 r. Dokonując oceny zebranego materiału dowodowego, organ odwoławczy nie przekroczył zatem granic wskazanych w art. 191 Ordynacji podatkowej swobodnie oceniając wiarygodność poszczególnych dowodów, kierując się przyjętymi w tym zakresie dowodami i dając temu wyraz w uzasadnieniu postanowienia. Organ odwoławczy słusznie uznał, że w zaistniałych okolicznościach sprawy brak było podstaw do kwestionowania wiarygodności złożonych przez Urząd Pocztowy wyjaśnień. Skarżący nie wykazał bowiem by przedmiotowe awizo nie zostało umieszczone w jego skrzynce oddawczej, by wszczęto postępowanie wobec listonosza za stwierdzenie nieprawdy, bądź by złożył zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa przez doręczyciela lub osobę udzielającą informacji w piśmie z dnia 27 listopada 2008 r. Twierdzenie, że w okresie, w którym usiłowano dokonywać doręczenia przedmiotowej przesyłki, skarżący przebywał w miejscu zamieszkania oraz, że niedoręczenie przesyłki spowodowane było nierzetelnością listonosza w żaden sposób nie podważało wyjaśnień poczty.

Sąd nie uznał, że na prawdziwość twierdzeń skarżącego wskazuje fakt odbierania przez niego w tym czasie innej korespondencji, jak też brak adnotacji o awizowaniu spornej przesyłki na kopercie. Informacje o awizach dokonywane są na tzw. zwrotnym poświadczeniu odbioru korespondencji, a z nadesłanej przez skarżącego koperty wynika jedynie, że takie zwrotne poświadczenie odbioru było do tej koperty przyklejone.

4. Skargę kasacyjną wniósł R.R. Wyrok zaskarżył w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa poprzez oddalenie skargi pomimo ewidentnego naruszenia przez organ podatkowy art. 122, art. 150, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej.

Wskazując na powyższe podstawy wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

II. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

1. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednakże z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych enumeratywnie w art. 183 § 2 p.p.s.a., co oznacza związanie granicami skargi kasacyjnej. Przepis art. 174 ustawy stanowi, że skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). W rozpoznawanej sprawie skarżący, wskazując jako podstawę prawną art. 174 pkt. 2 p.p.s.a., zarzucił naruszenie przepisów postępowania.

Zarzut ten został sformułowany jako naruszenie art. 122, art. 150, art. 187 § 1 i art. 191 Ord. pod. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., Przechodząc do oceny zasadności tego zarzutu należy podnieść, że Sąd administracyjny nie dokonuje ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą a jedynie bada czy ustalenia faktyczne dokonane przez organy administracji publicznej, których akty zostały zaskarżone, odpowiadają prawu (por. wyrok NSA z 23.01.2007 r. sygn. akt II FSK 72/06). Sąd pierwszej instancji nie stosował, zatem wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów Ordynacji podatkowej, których naruszenia, zdaniem jej autora, się dopuścił. Dokonując natomiast oceny legalności zaskarżonego postanowienia poddał kontroli postępowanie organów podatkowych oraz poczynione ustalenia faktyczne pod katem ich zgodności z prawem, w tym z zasadami określonymi w przepisach tego aktu normatywnego. Nie dopatrzył się przy tym naruszenia prawa, także w zakresie, przyjętego za podstawę orzeczenia, stanu faktycznego. Taką ocenę Naczelny Sąd Administracyjny w całości podzielił. W świetle zgromadzonych przez organ podatkowy dowodów, wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej, nie budził wątpliwości fakt doręczenia skarżącemu w dniu 3 grudnia 2008 r. w trybie zastępczym, stosownie do art. 153 § 1 pkt 1 i § 2 Ord. pod., postanowienia organu pierwszej instancji z 17 listopada 2008 r. o odmowie uzupełnienia decyzji. Skierowana na adres skarżącego przesyłka polecona, zawierająca to orzeczenie była, bowiem dwukrotnie awizowana przez pocztę w dniach 19 i 27 listopada 2008 r. Fakt ten nie został w żaden sposób skutecznie podważony zarówno w postępowaniu administracyjnym jak i przed sądem pierwszej instancji. Termin do wniesienia odwołania upłynął zatem w dniu 17 listopada 2008 r. a skoro wniesiono je w dniu 13 stycznia 2009 r., to nastąpiło to z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 223 § 2 pkt 1 Ord. pod.

2. Wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej w sprawie nie zachodziła również negatywna przesłanka do wydania postanowienia w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Taką przesłanką nie jest, bowiem fakt uprzedniego wydania postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Przeciwnie, wniesienia odwołania po terminie wraz z prośbą o jego przywrócenie oznacza, że organ nie może stwierdzić uchybienia terminowi przed rozpatrzeniem tej prośby. Uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu wyłącza, bowiem możliwość wydania postanowienia stwierdzającego jego uchybienie (por. por. Stefan Babiarz , Bogusław Dauter , Bogusław Gruszczyński , Roman Hauser , Andrzej Kabat, Małgorzata Niezgódka — Medek , Ordynacja Podatkowa , Komentarz. Wydanie 5. LexisNexis , Warszawa 2009, str. 801 ). Dopiero, więc odmowa przywrócenia terminu do wniesienia odwołania pozwala organowi, w takim przypadku, na stwierdzenie jego uchybienia stosownie do art. 222 § 1 pkt 2 Ord. pod. Podkreślić przy tym należy, że stwierdzenie uchybienia terminowi do złożenia odwołania nie jest uzależnione od uznania organu odwoławczego, ale jest jego ustawowym obowiązkiem. Bezzasadny okazał się, więc zarzut naruszenia przez Sąd administracyjny pierwszej instancji przepisów postępowania tj. art. art. 145 § 1pkt. 1 lit c) p.p.s.a oraz wskazanych przepisów Ordynacji podatkowej.

3. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, co stosownie do treści art. 184 p.p.s.a., skutkowało jej oddaleniem. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 209 w zw. z art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 i 3 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349, z późn. zm.).