Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3408/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17a pkt 1 art. 17b ust. 1 art. 17f art. 16 ust. 1 pkt 49 art. 15 ust. 1
journal: Dz.U. 2011 nr 74 poz 397
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, Sędziowie sędzia del. WSA Marek Kraus, sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Katarzyna Smaga, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2013 r. sprawy ze skargi I. sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę


UZASADNIENIE

I. w W. (dalej jako "Spółka", "Strona" lub "Skarżąca") złożyła dniu 15 maja 2012 r. (data wpływu do Ministra Finansów - Organ upoważniony Dyrektor Izby Skarbowej w W. Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w P.) wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kosztów podatkowych.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe. Strona prowadzi działalność leasingową polegającą na finansowaniu nabycia środków trwałych i oddania ich klientom do odpłatnego używania. Finansowanie może dotyczyć m.in. samochodów osobowych. Świadcząc usługi leasingu samochodów osobowych występuje w charakterze finansującego. Skarżąca oddaje samochody osobowe do korzystania na podstawie umów, o których mowa w art. 17a pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397 ze zm.) – dalej jako "updop", zarówno w tzw. leasing operacyjny (art. 17b ust. 1 updop) jak i w tzw. leasing finansowy (art. 17f updop). Zgodnie z treścią art. 17b oraz 17f updop jak również specyfiką leasingu, finansujący otrzymuje od korzystającego sumę opłat z tytułu używania środków trwałych, która po pomniejszeniu o należny podatek od towarów i usług, odpowiada co najmniej wartości początkowej środków trwałych. Używającym samochodu jest zawsze korzystający. W przypadku leasingu operacyjnego opłaty stanowią w pełni opodatkowany przychód Strony. Spółka dokonuje też odpisów amortyzacyjnych. Natomiast w przypadku leasingu finansowego opłaty otrzymywane od korzystającego w części odpowiadającej wartości początkowej przedmiotu leasingu nie stanowią przychodu podatkowego, jedynie część opłat przewyższająca tę wartość stanowi przychód Wnioskodawcy. Odpisów amortyzacyjnych dokonuje korzystający. Skarżąca zawiera umowy ubezpieczenia przedmiotowych samochodów osobowych i ponosi koszty zapłaty składek ubezpieczeniowych. Niemniej, faktycznie koszty ubezpieczenia są przenoszone na leasingobiorcę - w tym koszty ubezpieczeń samochodów osobowych o wartości przekraczającej 20 000 euro. Opłaty leasingowe uwzględniają koszt składki ubezpieczeniowej. Tym samym, Strona otrzymuje od leasingobiorcy składki na ubezpieczenie samochodu o wartości przekraczającej 20 000 euro w pełnej wysokości. Składki te w całości stanowią przychód opodatkowany przez Spółkę.

W związku z wyżej opisanym zdarzeniem przyszłym Spółka zadała pytanie, czy jako leasingodawca ma ona prawo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów pełną wysokość składek na ubezpieczenie samochodu osobowego, w tym w wysokości przekraczającej ich część ustaloną w takiej proporcji, w jakiej pozostaje równowartość 20 000 euro w wartości samochodu przyjętej dla celów ubezpieczenia, a zatem bez ograniczeń, o których mowa wart. 16 ust. 1 pkt 49 updop.

Zdaniem Strony w odniesieniu do samochodów osobowych o wartości powyżej 20 000 euro, składki na ubezpieczenie tego pojazdu stanowią w całości koszt uzyskania przychodów Spółki. Skarżąca wskazała, że zgodnie z treścią art. 15 ust. 1 updop kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w katalogu wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów wskazanych w art. 16 ust. 1 updop. Niewątpliwie w omawianym przypadku wydatki na ubezpieczenie przedmiotu leasingu są poniesione w celu osiągnięcia przychodu w postaci opłat leasingowych, zatem przesłanka określona w art. 15 ust. 1 updop została spełniona. Niemniej, w katalogu kosztów niestanowiących kosztów uzyskania przychodów została ograniczona możliwości zaliczania do kosztów podatkowych wydatków związanych z ubezpieczeniem samochodów osobowych. Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 49 updop nie uważa się za koszty uzyskania przychodów składek na ubezpieczenie samochodu osobowego w wysokości przekraczającej ich część ustaloną w takiej proporcji, w jakiej pozostaje równowartość 20 000 euro, przeliczona na złote według kursu średniego euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z dnia zawarcia umowy ubezpieczenia w wartości samochodu przyjętej dla celów ubezpieczenia. W opinii Skarżącej ograniczenia wynikające z treści przepisu art. 16 ust. 1 pkt 49 updop nie mają zastosowania do leasingodawców w zakresie składek na ubezpieczenie samochodów osobowych oddanych w leasing. Bowiem, ograniczenie to jest skierowane do podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, w przypadku, której samochody osobowe pełnią funkcje pomocniczą i ma na celu limitowanie możliwości zaliczania do kosztów uzyskania przychodu wydatków ponoszonych na ubezpieczenie samochodu osobowego, który ze względu na jego wartość można zaliczyć do wyższego standardu. Inaczej jest w przypadku działalności, której głównym przedmiotem jest leasing pojazdów. Jeżeli na rynku jest zapotrzebowanie na samochody osobowe o charakterze luksusowym, leasingodawca uwzględnia takie pojazdy w swojej ofercie tak by wygenerować przychody i w konsekwencji zysk. Właśnie osiągnięcie zysku powoduje powstanie dochodu i odprowadzenie podatku do budżetu Państwa. Nie ma powodu, by limitować zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów wydatków na ubezpieczenie takich samochodów po stronie leasingodawcy. Zdaniem Strony, limit, o którym mowa w art. 16 ust. 1 pkt 49 updop powinien mieć zastosowanie jedynie do podmiotu będącego leasingobiorcą. Spółka podniosła, że powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych, jak również w orzecznictwie (interpretacja Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] lutego 2008 r., sygn. [...], interpretacja wydana przez ten sam organ w dniu [...] listopada 2008 r., sygn. [...]), wyrok NSA z dnia 25 czerwca 2009 r., sygn. I SA/Gl 204/09. W związku z powyższym Skarżąca stwierdziła, że limit wskazany w art. 16 ust. 1 pkt 49 updop dotyczący możliwości zaliczania do kosztów uzyskania przychodów składek na ubezpieczenie samochodu osobowego w przypadku Spółki, jako podmiotu świadczącego kompleksową usługę leasingu, nie powinien mieć zastosowania. Wobec powyższego będzie ona miała prawo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów pełną wysokość składek na ubezpieczenie samochodu osobowego, w tym w wysokości przekraczającej ich część ustaloną w takiej proporcji, w jakiej pozostaje równowartość 20 000 euro w wartości samochodu przyjętej dla celów ubezpieczenia, a zatem bez ograniczeń, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 49 updop.

Minister Finansów w interpretacji indywidualnej z dnia [...] sierpnia 2012 r. uznał stanowisko Strony za nieprawidłowe. W uzasadnieniu powołał się na treść art. 15 ust. 1 updop. Wyjaśnił, że każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania. Oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu istnieje związek przyczynowy. Wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu wydatków enumeratywnie wymienionych w przywołanym art. 16 ust. 1 updop, stanowić mogą koszt uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo - skutkowym z osiąganymi przychodami. Jednakże w kwestii ubezpieczeń pojazdów, należy zwrócić uwagę na ograniczenie wynikające z art. 16 ust. 1 pkt 49 updop, zgodnie z którym nie uważa się za koszty uzyskania przychodów składek na ubezpieczenie samochodu osobowego w wysokości przekraczającej ich część ustaloną w takiej proporcji, w jakiej pozostaje równowartość 20 000 euro, przeliczona na złote według kursu średniego euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z dnia zawarcia umowy ubezpieczenia w wartości samochodu przyjętej dla celów ubezpieczenia. W przepisie tym nie podano wprost, o który rodzaj ubezpieczenia chodzi (OC, AC, NNW), ale należy przyjąć, że dotyczy on wyłącznie ubezpieczenia AC, bowiem dla ustalenia limitu, o którym mowa w tym przepisie, istotna jest wartość samochodu przyjęta dla celów ubezpieczenia, a tę przyjmuje się tylko dla AC. Dla ubezpieczenia OC i NNW wartość samochodu nie jest istotna. Wobec powyższego, jako że ograniczenie w zaliczaniu do kosztów uzyskania przychodów składek na ubezpieczenie na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 49 updop, dotyczy tylko dobrowolnego ubezpieczenia AC - pomimo, iż Skarżąca w opisie zdarzenia przyszłego nie precyzuje rodzaju ubezpieczenia komunikacyjnego tylko ogólnie pisze o ubezpieczeniu samochodu osobowego to należy je rozróżnić - wydatki związane z tym ubezpieczeniem samochodów osobowych stanowiących przedmiot wynajmu Spółki, zaliczane powinny być do kosztów uzyskania przychodów, z uwzględnieniem powyższego przepisu, natomiast na ubezpieczenie OC i NNW - koszty tego ubezpieczenia należy uwzględnić w pełnej wysokości. Minister Finansów również zauważył, że z art. 16 ust. 1 pkt 49 updop nie wynika, żeby ustawodawca wyłączał z tego ograniczenia podmioty, dla których - tak, jak w przypadku Spółki - głównym przedmiotem działalności jest leasing samochodów. Pogląd taki nie wynika, ani z literalnego brzmienia tego przepisu, ani z innego rodzaju wykładni tego przepisu. Mając na uwadze powyższe, Minister Finansów nie zgodził się z tokiem rozumowania zaprezentowanym we wniosku, iż ograniczenie wynikające z powyższego artykułu w punkcie 49 skierowane jest do podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, w przypadku której samochody osobowe pełnią funkcję pomocniczą - czyli do korzystającego. W konsekwencji, nieprawidłowe jest stanowisko Spółki, zgodnie z którym ponoszone przez nią koszty ubezpieczenia samochodów osobowych mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 updop w pełnej wysokości. Organ zauważył ponadto, że powołane przez Spółkę interpretacje indywidualne przepisów prawa podatkowego oraz wyrok sądu zostały wydane w indywidualnych sprawach innych podatników i nie mogą mieć wiążącego charakteru dla innych organów podatkowych, w tym w sprawie wydania przedmiotowej interpretacji indywidualnej.

Strona wezwała Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa.

W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany przedmiotowej interpretacji indywidualnej.

Strona popierając stanowisko wyżej przedstawione zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie interpretację indywidualną z dnia 23 sierpnia 2012 r. Zaskarżonej interpretacji indywidualnej zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 16 ust. I pkt 49 w związku z art. 15 ust. 1 updop poprzez uznanie, że koszty ubezpieczenia przedmiotu leasingu w postaci samochodu osobowego, o wartości powyżej 20.000 euro, które zostały poniesione przez podatnika będącego finansującym nią mogą zostać zaliczone w pełnej wysokości do kosztów uzyskania przychodów.

W związku z powyższym Skarżąca wniosła o uchylenie pisemnej interpretacji w całości, oraz zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych.

Zdaniem Spółki oparcie interpretacji przepisu art. 16 ust. 1 pkt 49 updop jedynie nu wykładni literalnej nie jest wystarczające w przypadku podmiotów będących finansującym (leasingodawcą), gdyż nie uwzględnia ona w pełni specyfiki ich działalności oraz przepływów podatkowych pomiędzy stronami umowy leasingu. Zgodnie z treścią art. 15 ust. 1 updop kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródłu przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w katalogu wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów wskazanych w art. 16 ust. 1 updop. Niewątpliwie w omawianym przypadku wydatki na ubezpieczenie przedmiotu leasingu są poniesione w celu osiągnięcia przychodu w postaci opłat leasingowych, zatem przesłanka określona w art. 15 ust. 1 updop została spełniona. Niemniej, w katalogu kosztów niestanowiących kosztów uzyskania przychodów została ograniczona możliwości zaliczania do kosztów podatkowych wydatków związanych z ubezpieczeniem samochodów osobowych. Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 49 updop nie uważa się za koszty uzyskania przychodów składek na ubezpieczenie samochodu osobowego w wysokości przekraczającej ich część ustaloną w takiej proporcji, w jakiej pozostaje równowartość 20 000 euro, przeliczona na złote według kursu średniego euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z dnia zawarcia umowy ubezpieczenia w wartości samochodu przyjętej dla celów ubezpieczenia. Wykładnia przepisów art. 16 ust. 1 pkt 49 updop, polegająca na przyjęciu, że ograniczenie rozpoznania w kosztach podatkowych składek na ubezpieczenie samochodów osobowych ma zastosowania również do leasingodawców w zakresie takich samochodów oddanych w leasing nie jest uzasadniona. Przepis będący przedmiotem wykładni jest skierowany do podmiotów, których przedmiotem działalności nie jest oddawane środków trwałych (samochodów osobowych) do odpłatnego używania. Przepis ma na celu limitowanie możliwości zaliczania do kosztów uzyskania przychodu wydatków ponoszonych na ubezpieczenie samochodu osobowego, który ze względu na jego wartość można zaliczyć do wyższego standardu. Inaczej jest w przypadku działalności, której głównym przedmiotem jest leasing pojazdów. Jeżeli na rynku jest zapotrzebowanie na samochody osobowe o charakterze luksusowym, leasingodawca uwzględnia takie pojazdy w swojej ofercie tak by wygenerować przychody i w konsekwencji zysk. Właśnie osiągnięcie zysku poprzez większe przychody, które rosną wraz z wartością przedmiotu leasingu powoduje powstanie dochodu i odprowadzenie podatku do budżetu Państwa. Nie ma powodu, by limitować zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów wydatków na ubezpieczenie takich samochodów po stronie leasingodawcy. Zatem z punktu widzenia rozliczeń podatkowych, limit o którym mowa w art. 16 ust. 1 pkt 49 updop powinien mieć zastosowanie jedynie do podmiotu będącego korzystającym. Spółka podniosła, że powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych, jak również w orzecznictwie (interpretacja Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...], interpretacja wydaną przez ten sam organ w dniu [...] listopada 2008 r., nr [...], wyrok WSA w Gliwicach z dnia 25 czerwca 2009 r., sygn. I SA/Gl 204/09. W związku z powyższym Strona stwierdziła, że powyższe argumenty, uzasadniają odejście od wykładni literalnej i przyjęcie interpretacji przepisów, zgodnie z którą finansujący ma prawo zaliczyć do kosztów uzyskaniu przychodów pełną wysokość składek na ubezpieczenie przedmiotu leasingu będącego samochodem osobowym, w tym w wysokości przekraczającej ich część ustaloną w takiej proporcji, w jakiej pozostaje równowartość 20 000 euro w wartości samochodu przyjętej dlii celów ubezpieczenia, a zatem bez ograniczeń, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 49 updop.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej interpretacji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Spór w sprawie dotyczy art. 16 ust. 1 pkt 49 udpop, zgodnie z którym nie uważa się za koszty uzyskania przychodów składek na ubezpieczenie samochodu osobowego w wysokości przekraczającej ich część ustaloną w takiej proporcji, w jakiej pozostaje równowartość 20.000 euro, przeliczona na złote według kursu średniego euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z dnia zawarcia umowy ubezpieczenia w wartości samochodu przyjętej dla celów ubezpieczenia.

W świetle treści cytowanego przepisu, chybiona jest w ocenie Sądu teza Skarżącej, że nie jest on skierowany do podmiotów, których przedmiotem działalności nie jest oddawane środków trwałych (samochodów osobowych) do odpłatnego używania. Nie zawiera on bowiem takiego ograniczenia. Przepis ten należy bowiem rozumieć tak, że skorzystanie z prawa do zaliczenia wydatków na ubezpieczenie samochodu osobowego do kosztów uzyskania przychodów uzależnione jest od ustalenia, jaka część składki ubezpieczeniowej dotyczy wartości samochodu nieprzekraczającej równowartości 20.000 euro. Pozostałej części składki takiej nie można traktować jako wydatku stanowiącego koszt uzyskania przychodu. Innymi słowy, do kosztów uzyskania przychodów zalicza się każdorazowo tylko tę część składki na ubezpieczenie, która dotyczy wartości samochodu do wysokości wskazanej wyżej kwoty. Jeżeli zatem podatnik ponosi wydatki na ubezpieczenie samochodu osobowego, której wysokość uzależniona jest od wartości pojazdu, a ta przekracza 20.000 euro, to niezależnie od tego czy przedmiotem jego działalności jest leasing pojazdów czy też inna działalność, winien przy uznaniu takich wydatków za koszt uzyskania przychodu uwzględnić ograniczenie wynikające z cytowanego wyżej przepisu.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 września 2011 r. sygn. akt II FSK 1756/11 (dostępny na CBOSA), dotyczącym zresztą podatnika, którego przedmiotem działalności był leasing pojazdów, "...Nie budzi wątpliwości, że regulacja ta (art. 16 ust. 1 pkt 49 udpop - dopisek Sądu) koresponduje z treścią art. 16 ust. 1 pkt 4 udpop Oba te unormowania odnoszą się bowiem do wydatków z tytułu używania przez podatnika samochodów osobowych, w analogiczny sposób (mutatis mutandis) normując ich rozliczanie dla celów podatkowych. Konsekwencję ustawodawcy, w regulowaniu sytuacji podatnika wykorzystującego w działalności opodatkowanej samochód osobowy, dostrzegać zaś należy nie tylko odnośnie do wymienionego w tych przepisach limitu kwotowego, ale przede wszystkim w konstrukcji rozliczania w tym zakresie kosztów uzyskania przychodów. Jeżeli zatem w art. 16 ust. 1 pkt 49 udpop jest mowa o dopuszczalnej wysokości składek ubezpieczeniowych podlegających potrąceniu w kosztach uzyskania przychodów poprzez odniesienie jej do proporcji w jakiej pozostaje w/w limit kwotowy do wartości samochodu przyjętej dla celów ubezpieczenia, to odpowiednio też należy odczytywać art. 16 ust. 1 pkt 4 udpop odnośnie do dopuszczalnej wysokości odpisów amortyzacyjnych, tj. w kontekście stosunku wysokości tegoż limitu do wartości początkowej samochodu...". Sąd podziela przedstawiony wyżej pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego. Odnosząc powyższe rozważania do oceny przedmiotowej sprawy Sąd zauważa, iż Skarżąca wykorzystuje samochody osobowe w działalności opodatkowanej, w tym sensie, iż oddaje je do korzystania na podstawie umów leasingu. Nadto, co również wskazano w stanie faktycznym (zdarzeniu przyszłym) wniosku u udzielenie zaskarżonej interpretacji, Skarżąca zawiera umowy ubezpieczenia przedmiotowych samochodów osobowych i ponosi koszty składek ubezpieczeniowych, a opłaty leasingowe uwzględniają koszt tej składki. Tym samym w ocenie Sądu, w przypadku gdy Skarżąca ponosi wydatki na ubezpieczenie samochodu osobowego o wartości przekraczającej 20.000 euro, skorzystanie z prawa do zaliczenia wydatków na ubezpieczenie tego pojazdu do kosztów uzyskania przychodów ograniczone jest stosownie do art. 16 ust. 1 pkt 49 udpop do tej części składki ubezpieczeniowej, która odpowiada wartości samochodu do 20.000 euro.

Odnosząc się natomiast do powołanego przez Skarżącą wyroku Wojewódzkiego Sądu w Gliwicach z dnia 25 czerwca 2009 r., sygn. akt I SA/Gl 204/09 (dostępny na CBOSA) Sąd zauważa, iż w wyroku tym wbrew twierdzeniu Skarżącej nie zajęto stanowiska w zakresie zaliczenia przez finansującego do kosztów uzyskania przychodów składek na ubezpieczenie samochodów osobowych pod względem ograniczeń określonych art. 16 ust. 1 pkt 49 udpop. W uzasadnieniu tego wyroku odnotowano jedynie, iż "... organ interpretacyjny uznał, że w przedstawionych we wniosku okolicznościach stanu faktycznego, przepis art. 16 ust. 1 pkt 49 nie będzie miał w ogóle zastosowania, ponieważ wynikające z tego przepisu ograniczenia dotyczą leasingobiorcy, a nie leasingodawcy, tj. wnioskodawcy. Rozumowanie takie wyklucza zasadność zarzutu strony skarżącej, iż organ oceniając negatywnie stanowisko strony w pierwszej kwestii objętej wnioskiem, wykazał swoistą niekonsekwencję. Nadto przypomnieć należy, że stanowisko organu, co do drugiego pytania jest korzystne dla strony skarżącej, a ona sama nie podniosła w skardze zarzutów dotyczących tego fragmentu interpretacji indywidualnej...". Należy w tym miejscu wskazać, iż zgodnie z art. 134 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - dalej jako "p.p.s.a." sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Tym samym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w cytowanym wyżej wyroku nie mógł odnieść się do kwestii rozstrzygniętej organ w sposób korzystny dla strony skarżącej.

W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) skargę oddalił.