Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2273/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-03-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6290 Reforma rolna
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 2 ust. 1 lit. e
journal: Dz.U. 1945 nr 3 poz 13
law: Dekret Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Wesołowska (spr.) Sędziowie WSA Jolanta Dargas WSA Iwona Kosińska Protokolant referent stażysta Andżelika Abramowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2016 r. sprawy ze skargi T.S. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] nr [...] w przedmiocie reformy rolnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] marca 2014 r., wydaną po rozpoznaniu wniosku T. S. (Skarżący) i R. W., o ustalenie, że zespół dworsko - parkowy położony we wsi [...], gm. [...], na który składają się działki ewidencyjne nr [...],[...][...], nie podpadał pod działanie przepisów dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. z 1945 r. Nr 3, poz. 13, dalej: " dekret o reformie rolnej"), Wojewoda [...] (Wojewoda) stwierdził, że będące przedmiotem wniosku działki, stanowiące części parcel: pgr [...], pb [...], pb [...], pgr [...], pgr [...], pgr [...], pgr [...] oraz pgr [...], podpadały pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e) dekretu.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że na działkach stanowiących przedmiot wniosku znajdował się budynek dworu wraz z drewnianą przybudówką, a także budynki gospodarcze tj. spichlerz oraz stajnia. W ocenie Wojewody budynek dworu był związany funkcjonalnie z resztą nieruchomości mającą rolny charakter, poprzez istnienie drewnianej przybudówki, w której zamieszkiwał rządca. W przybudówce wypłacane były ponadto wynagrodzenia dla pracowników. Wojewoda wskazał, iż przybudówka stanowiła część składową budynku dworskiego, nie mogła funkcjonować jako samodzielny budynek, tym samym budynek dworu posiadał funkcję nie tylko mieszkalną, ale również funkcję związaną z zarządzaniem gospodarstwem. Wojewoda uznał zatem, iż parcele, na których znajdowały się budynki gospodarcze oraz budynek dworu, a także parcele stanowiące drogi, podpadały pod działanie przepisów dekretu o reformie rolnej, związane były bowiem z prowadzeniem gospodarstwa rolnego. Organ I instancji ustalił, iż park nie wchodzi w zakres przedmiotowego wniosku.

Odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2014 r. wnieśli R.W. oraz Skarżący, zarzucając

a. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 1 lit. e) dekretu o reformie rolnej poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że wchodzące w skład wniosku parcele pgr [...],[...] i [...] stanowiące drogi były nieruchomościami związanymi z gospodarstwem rolnym,

b. błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez uznanie, że budynek dworu był funkcjonalnie związany z resztą nieruchomości o charakterze rolniczym przez fakt istnienia drewnianej przybudówki, w której zamieszkiwał rządca. W ocenie odwołujących drewniana przybudówka nie była funkcjonalnie związana z budynkiem dworu, posiadała oddzielne wejście. Budynek dworu miał wyłącznie funkcję mieszkalną. Odwołujący podnieśli, że park nie służył gospodarczemu wykorzystaniu, a jedynie potrzebom właściciela.

Decyzją z dnia [...] listopada 2015 r., Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi (Minister) utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu wyjaśnił, że będąca przedmiotem postępowania nieruchomość ziemska [...], stanowiąca własność W.R. została łącznie z pozostałą częścią majątku [...] przejęta na rzecz Państwa na podstawie art. 2 ust. 1 lit. e) dekretu o reformie rolnej.

Minister wskazał, że wnioskodawcy zakreślili przedmiot żądania wskazując na aktualne numery działek ewidencyjnych, tj. działki nr [...],[...] i [...]. Działki te odpowiadają następującym parcelom: części parceli pgr [...], części parceli pb [...], części parceli pgr [...], części parceli pgr [...], części parceli pgr [...], części parceli pgr [...], części parceli pgr [...], a także parceli pb [...]. Według stanu na dzień wejścia w życie dekretu o reformie rolnej, tj. na dzień [...] września 1944 r. w/w parcele stanowiły następujące użytki: pb [...] parcela budowlana, pb [...] parcela pod budowlą, pgr [...] ogród, pgr [...] pastwisko, pgr [...]rola, pgr [...],[...] i [...] stanowiły drogi.

Budynek dworu znajdował się na parceli pb [...], obecnie część działki nr [...]. W budynku dworu zamieszkiwał właściciel wraz z rodziną. Sprawy związane z zarządzaniem majątkiem odbywały się w drewnianej przybudówce przy dworze. W przybudówce mieszkał rządca, a także wypłacano pensje dla pracowników. Dowodem na okoliczność przeznaczenia przybudówki są zeznania świadka W. W. Fakt istnienia i przeznaczenia przybudówki potwierdzili również wnioskodawcy.

Minister wyjaśnił następnie, że wbrew stanowisku Wojewody, sam fakt istnienia przybudówki, z której sprawowany był zarząd majątkiem, nie może przesądzać, o występowaniu związku funkcjonalnego pomiędzy dworem a resztą nieruchomości o charakterze rolniczym. W ocenie organu odwoławczego, istnienie przybudówki nie tyle wskazuje na występowanie związku funkcjonalnego, co potwierdza rolniczy charakter całego zespołu dworskiego. Drewniana przybudówka znajdująca się przy samym dworze, przeznaczona do zarządu majątkiem, wskazywała bardziej na to, iż w najbliższym otoczeniu dworu miały miejsce zdarzenia ściśle związane z prowadzeniem gospodarstwa. Czynności, które odbywały się w przybudówce odbierały zespołowi dworskiemu charakter miejsca oderwanego od czynności związanych z prowadzeniem gospodarstwa.

Organ odwoławczy ustalił, że zakres wniosku obejmuje część resztówki [...] o powierzchni [...] ha. W skład resztówki wchodziło [...] ha ogrodów owocowych, a obszar parku wynosił [...]ha. W skład zespołu dworskiego wchodziła grupa drzew krzewów ozdobnych, zaznaczona na szkicu orientacyjnym ogrodu literą [...]. Była to część ogrodu ozdobnego, znajdująca się poniżej parku położonego na skarpie, która niegdyś tworzyła naturalną altanę "S." przy dawnym wjeździe do dworku. Charakter objętego wnioskiem zespołu dworskiego zdeterminowany został jednakże przez kilkuhektarowe ogrody owocowe - sady, w skład których wchodziły przede wszystkim jabłonie, a ponadto śliwy, wiśnie, czereśnie i grusze (dowód: załącznik do protokołu z dnia [...] maja 1949 r. przekazanie resztówki [...] gm. [...], pow. N. S., [...]; protokół Komisji Powiatowej z dnia [...] marca 1950 r. [...]; protokół szacunkowo - rozliczeniowy Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w N. z dnia [...] maja 1960 r.). Sady znajdujące się na parceli pgr [...] otulały zespół dworski z trzech stron - zachodniej, północnej i wschodniej (dowód: mapa majątku [...], stan z roku 1930, mapa stanu ewidencyjno - prawnego nieruchomości przedstawionego na kompilacji mapy katastralnej wg stanu na dzień [...] września 1944 r.). Ogród owocowy z uwagi na swoje rozmiary służył produkcji ogrodniczej na terenie gospodarstwa. Prowadzenie produkcji ogrodniczej potwierdza świadek W. W., wskazując na prowadzenie przez właścicieli gospodarstwa sprzedaży jabłek.

Organ odwoławczy wskazał, że ogród dworski znajdował się na dwóch poziomach, przy czym większa część ogrodu znajdowała się za dworem. Z porównania położenia parku na szkicu orientacyjnym ogrodu z mapą ewidencyjną wynika, że park usytuowany był we wschodniej części parceli pgr [...], na terenie nieruchomości graniczącej od wschodu z działką nr [...]. Minister podzielił pogląd Wojewody, iż park (zaznaczony na szkicu literą [...]) znajdował się poza zakresem żądania zawartego we wniosku.

Na terenie zespołu dworskiego znajdowały się dwa budynki gospodarcze, na parceli pb [...] stajnia (obecnie część działki nr [...] oraz część działki nr [...]) oraz spichlerz na parceli pb [...] (obecnie część działki nr [...]) (dowód: m.in. mapa majątku [...] wg stanu na 1930 r. gm. kat. [...] powiat [...]; Ewidencja parków I ogrodów [...] - ogród dworski, [...] 1977 - 1978 r.; mapa stanu ewidencyjno - prawnego nieruchomości przedstawionego na kompilacji mapy katastralnej wg stanu na dzień [...] września 1944 r). Odwołujący zarzuca błędne ustalenia faktyczne polegające na uznaniu, że stajnia wraz ze znajdującymi się w niej końmi, a także spichlerz nie służyły produkcji rolnej. Zarzuty nie zostały uznane za trafne, z uwagi na to, iż stajnia wraz z końmi mogła być wprawdzie wykorzystywana przez właściciela majątku do celów niezwiązanych z prowadzeniem gospodarstwa, jak podnosi odwołujący, ale nie wyklucza to wykorzystania koni do celów gospodarczych. Należy mieć na uwadze, iż majątek [...] posiadał dużą powierzchnię, ponad 140-hektarową, w skład której wchodziły w przeważającej części użytki rolne. Konie musiały być wykorzystywane do prac rolnych, chociażby z uwagi na to, iż właściciel nie posiadał innych środków transportu (dowód: załącznik do protokołu z dnia [...] maja 1949 r. przekazania resztówki [...] z którego wynika, iż jedyny inwentarz martwy to siewnik). Organ uznał, iż skoro co do zasady spichlerz jest budynkiem gospodarczym, a w aktach sprawy nie ma żadnych dokumentów wskazujących na inne przeznaczenie tego budynku, aniżeli związane z działalnością rolniczą, należy temu budynkowi przypisać funkcję, która wynika z charakteru tego budynku, tj. funkcję gospodarczą.

Analizując przeznaczenie parcel stanowiących drogi tj. pgr [...],[...] i [...] uznano, iż drogi pozostawały w związku funkcjonalnym z częścią majątku o charakterze rolniczym. Z mapy katastralnej wynika, iż parcele te zapewniały komunikację pomiędzy poszczególnymi częściami majątku, stanowiącymi użytki rolne lub będącymi w związku funkcjonalnym tj. parcelami pb [...], pb [...], i pgr [...].

Skarżący nie zgadzając się z powyższą decyzją wniósł skargę do tutejszego sądu, w której zarzucił :

1. naruszenie prawa materialnego, a to art. 2 ust. 1 lit e) dekretu o reformie rolnej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na wadliwym uznaniu, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotetycznie określonej tam normie prawnej, a mianowicie poprzez błędne przyjęcie, że części parcel: pgr [...], pb [...] w granicach odpowiadających aktualnym działkom ewidencyjnym nr [...], [...], [...] położonych w [...], parcela pb[...]; części parcel pgr [...],[...],[...],[...] w granicach odpowiadających aktualnej działce ewidencyjnej [...] położonej w R., parcela [...] w granicach odpowiadających aktualnej działce ewidencyjnej [...] położonej w R., objęte tabularną księgą gruntową Iwh [...] gminy katastralnej [...] podpadały pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu o reformie rolnej;

2. naruszenie przepisów postępowania, a to art. 80 w zw. z art. 7 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie, polegające na dowolnej ocenie dowodów i wysnuciu z zebranego materiału dowodowego wniosków z niego nie wynikających oraz oparciu się na tworzonych na potrzeby postępowania domniemaniach, skutkujące bezzasadnym ustaleniem, że części parcel pgr [...], pb [...] w granicach odpowiadających aktualnym działkom ewidencyjnym nr [...],[...],[...] położonych w R. parcela pb[...]; części parcel pgr [...],[...],[...],[...] w granicach odpowiadających aktualnej działce ewidencyjnej [...] położonej w R., parcela [...] w granicach odpowiadających aktualnej działce ewidencyjnej [...] położonej w R., objęte tabularną księgą gruntową Iwh [...] gminy katastralnej R. podpadały pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu o reformie rolnej,

3. naruszenie przepisów postępowania, a to art. 15 kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez ogólnikowe powtórzenie przez organ odwoławczy argumentacji organu pierwszej instancji, faktycznie bez ponownego rozpoznania sprawy.

Z uwagi na powyższe organ wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody i zobowiązanie Wojewody do wydania w terminie 30 dni od uprawomocnienia się wyroku decyzji wskazującej, że nieruchomości objęte wnioskiem nie podpadały pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu o reformie rolnej oraz o rozstrzygnięcie o kosztach postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje :

Skarga jest niezasadna.

Zaskarżona do tutejszego sądu decyzja wydana została na podstawie § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. z 1945 r. Nr 10 poz. 51 ze zm., dalej "rozporządzenie") w związku z art. 2 ust. 1 punkt e) dekretu o reformie rolnej.

Zgodnie z powołanymi przepisami, podmiot kwestionujący objęcie danej nieruchomości przepisami o reformie rolnej, mógł wystąpić do Wojewódzkiego Urzędu Miejskiego o wydanie orzeczenia, czy nieruchomość ta podpada pod działanie dekretu o reformie rolnej.

W niniejszej sprawie, z wnioskiem takim wystąpiła poprzedniczka prawna Skarżących, spadkobierczyni byłego właściciela. Wniosek ten został następnie sprecyzowany i podtrzymany przez Skarżącego i R. W. Zadaniem organów administracyjnych było więc ustalenie, czy nieruchomość objęta wnioskiem podpadała pod działanie przepisów dekretu o reformie rolnej, to jest czy mogła być uznana za nieruchomość ziemską. Jak słusznie zwrócił uwagę Minister, w przypadku uznania, że nieruchomość objęta wnioskiem nie miała charakteru rolnego, zbadać należało, czy pomiędzy częścią rolniczą a nierolniczą majątku zachodził tzw. związek funkcjonalny.

W niniejszej sprawie nie jest przedmiotem sporu, że majątek R. podpadał z uwagi na swoją powierzchnię i charakter działaniu dekretu o reformie rolnej. Spór dotyczy natomiast tego, czy objęta wnioskiem część resztówki majątku R. podpadała pod działanie dekretu.

Na wstępie wskazać należy, że sąd podziela w pełni stanowisko organów obu instancji co do zakresu wniosku. W ocenie sądu organy prawidłowo przyjęły, że zakresem wniosku nie była objęta część ogrodu ozdobnego oznaczona literą C na szkicu załączonym do "[...]", z uwagi treść wniosku oraz mapy katastralnej i aktualnej mapy ewidencyjnej.

Skarżący podnosił w skardze zarzut naruszenia prawa materialnego jak i przepisów postępowania. Analiza skargi wskazuje jednak, że w ocenie Skarżącego organy obu instancji dokonały wadliwych ustaleń faktycznych przyjmując istnienie związku funkcjonalnego pomiędzy dworem i parcelą, na której był posadowiony oraz parcelami drogowymi a pozostałą częścią majątku.

Znaczna część skargi poświęcona została rozważaniom czy fakt istnienia na terenie parceli [...] (obecnie wchodzącej w skład działek [...],[...]) przybudówki, w której mieszkał zarządca, może rzeczywiście przesądzić o istnieniu związku funkcjonalnego pomiędzy tą częścią nieruchomości a rolniczą częścią majątku [...]. Skarżący wywodził, że przybudówka stanowiła osobny od dworu budynek, nie było pomiędzy budynkami przejścia a zarząd majątkiem sprawowany był wyłącznie przez zarządców.

Odnosząc się do powyższej argumentacji sąd rozpoznający sprawę przypomina, że w ocenie Ministra o istnieniu związku funkcjonalnego pomiędzy nieruchomością objętą wnioskiem a pozostałą częścią majątku podlegającego działaniu dekretu o reformie rolnej nie zadecydowało samo umiejscowienie przybudówki przy dworze, ale całokształt uwarunkowań występujących na terenie zespołu dworskiego i jego otoczenia.

Sąd rozpoznający sprawę wskazuje, że przesłucha w charakterze świadka W. W. (która od 9 roku życia pracowała w majątku [...]) wprost wskazała, że zarząd majątkiem sprawowany był z dworu. Z zeznań świadka wynika, że w majątku zatrudnieni byli zarządcy, ale to żona właściciela majątku rozliczała się z pracownikami, zaś kiedy świadek chciała załatwić jakąś sprawę, musiała udać się do właściciela a nie do zarządcy. Sąd podkreśla w tym miejscu, że świadek w dacie opuszczenia majątku przez jego byłych właścicieli to jest w 1945 r. miała około 20 lat, z jej zeznań nie wynika, by była pracownikiem zatrudnionym na stanowisku związanym z większą odpowiedzialnością czy też wymajającym większych kwalifikacji. Oznacza to, że właściciele majątku zarządzali jego działalnością i podejmowali decyzje związane z codziennym, zwykłym funkcjonowaniem majątku i bezpośrednio kontaktowali się z robotnikami rolnymi. Oznacza to również, że dwór nie był miejscem odizolowanym od części rolniczej majątku, wręcz przeciwnie, stanowił centrum zarządzania majątkiem, do którego stały wstęp mieli robotnicy rolni.

Dokonując oceny istnienia związku funkcjonalnego pomiędzy nieruchomością objętą wnioskiem a pozostałą częścią majątku należy mieć na względzie również fakt, że dwór i park otoczony był sadami, a w bezpośredniej bliskości dworu znajdowały się stajnie (parcela [...], obecnie [...] i [...]) a na parceli [...] (obecnie [...]), również objętej wnioskiem o ustalenie nie podpadania pod dekret o reformie rolnej, znajdował się spichlerz. Objęte wnioskiem części parcel [...] i [...] (obecnie [...]) stanowiły użytki rolne i pastwisko.

Skarżący wskazywał, że sam fakt istnienia spichlerza nie może przesądzać jeszcze o istnieniu związku funkcjonalnego pomiędzy terenem objętym wnioskiem a pozostałą częścią majątku, bowiem spichlerz, jak wskazano w skardze, był tylko rezerwuarem na potrzeby bieżącego utrzymania rodziny. Argument ten w ocenie sądu jest niezasadny. Murowany spichlerz i stodoła wymieniane są jako budynki gospodarcze w opracowaniu "Ewidencja parków i ogrodów – [...]". Ze szkicu dołączonego do powyższego opracowania wynika, że powierzchnia spichlerza zbliżona była do powierzchni dworu. Z protokołu szacunkowego z dnia [...] maja 1960 r. wynika, że spichlerz miał wymiary 22m. x 9 m. Nie sposób przyjąć, jak chce Skarżący, by tak duża powierzchnia magazynowa była przeznaczona wyłącznie na własne potrzeby właścicieli dworu, związane z codziennymi, bieżącymi potrzebami.

Skarżący podnosił również, że nie zostało wykazane przez organ, by fakt usytuowania stajni na terenie objętym wnioskiem oznaczał funkcjonalne powiązanie tego terenu z pozostał częścią majątku, bowiem nie zostało wyjaśnione, czy w majątku rzeczywiście do prac polnych wykorzystywane były konie. Skarżący w odwołaniu wskazywał, że konie zaprzęgane były do powozu właściciela, a w toku rozprawy pojawiła się sugestia, że do prac polowych wykorzystywane były woły.

Ustosunkowując się do powyższych twierdzeń przypomnieć należy, że ani Skarżący ani R.W. nie są spadkobiercami byłego właściciela. Nabyli oni jedynie prawa do spadku po byłym właścicielu majątku na skutek zawarcia umowy zbycia praw do spadku. Ze składanych przez nich pism nie wynika skąd czerpali wiedzę o wykorzystywaniu koni jedynie do zaprzągania do powozu właściciela ani też, skąd wiedzą, że do prac polowych wykorzystywane były woły (przy czym na rozprawie w dniu [...] marca 2016 r. przyznano, że na powyższą okoliczność nie ma żadnego dowodu).

M. M. przed zbyciem praw do spadku złożyła do akt sprawy pisma m.in. z dnia [...] stycznia 1992 r, [...] sierpnia 1993 r., [...] kwietnia 1998 r. W pismach tych odnosi się ona jednak jedynie do braku podstaw do przejęcia na cele reformy rolnej dworu. Nie ma w nich szczegółowych informacji co do tego np. czy w majątku do prac polowych wykorzystywane były maszyny a jeżeli tak to jakie, czy też konie.

Oznacza to, że Skarżący na poparcie swoich twierdzeń nie dysponuje żadnymi dowodami i to zarówno jeśli chodzi o sposób wykorzystywania stajni i koni czy też spichlerza, jak również wykorzystywania do prac polowych wołów. Jego uwagi mają więc wyłącznie charakter domniemań.

Sąd podkreśla w tym miejscu, że świadek W. W. przesłuchana została wyłącznie dzięki staraniom organu prowadzącego postępowanie w pierwszej instancji, który zwrócił się do Urzędu Gminy [...] o wskazanie osób, które można by przesłuchać w charakterze świadków w sprawie (pismo Wojewody z dnia 24 listopada 2011 r.). Oznacza to, że organ ze swej strony podjął wszelkie możliwe starania by prawidłowo ustalić stan faktyczny sprawy, nie można więc czynić mu zarzutu naruszenia przepisów postępowania w tym art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Skarżący poprzestał natomiast wyłączne na kwestionowaniu ustaleń faktycznych poczynionych przez organy, bez przedstawienia żadnych dowodów.

Skarżący podnosił, że dwór otoczony był parkiem. Organy nie kwestionowały powyższej okoliczności faktycznej, nie czyni tego również sąd. Zauważyć jednak należy w tym miejscu, że jak wynika z zeznań świadka, ogrodzenie przebiegało po linii sadu z trzech stron i w tym ogrodzeniu znajdowały się zabudowania gospodarcze, dwór, sad i park ozdobny. Tak więc, w której jak wynika z ustaleń faktycznych, dwór powiązany był funkcjonalnie z pozostałą częścią majątku brak jest w ocenie sądu podstaw by wydzielać teren ogrodu spod działania reformy rolnej.

Końcowo sąd wskazuje, że w pełni podziela stanowisko organu, iż objęte wnioskiem części parce [...],[...] i [...], stanowiące drogi pozostawały w związku funkcjonalnym z rolniczą częścią majątku, zapewniały bowiem możliwość komunikacji.

Podsumowując sąd wskazuje, że w pełni podziela ustalenia faktyczne poczynione w niniejszej sprawie przez organy, z których wynika, że pomiędzy terenem objętym wnioskiem, zabudowanym m.in. dworem, a pozostałą częścią majątku [...] zachodził związek funkcjonalny. Uwzględniając usytuowanie dworu i przybudówki, w której mieszkali zarządcy, fakt prowadzenia rozliczeń z pracownikami przez właścicielkę majątku, okoliczność, że robotnicy rolni mieli dostęp do dworu i sprawy załatwiali bezpośrednio z właścicielem, w bezpośrednie bliskości dworu znajdowały się budynki gospodarcze za jakie uznać należy stajnię i spichlerz, fakt, że dwór i park otoczone były sadem a ogrodzenie obejmowało zarówno części ogrodową jak i gospodarczą, uznać należało, że w realiach niniejszej sprawy nie było możliwe prawidłowe funkcjonowanie gospodarstwa rolnego bez części rezydencjalnej i odwrotnie.

Wobec powyższego za nieuzasadnione uznać należało zarzuty objęte punktem 1 i 2 petitum skargi. Za niezasadny sąd uznał również zarzut naruszenia art. 15 k.p.a. Wbrew twierdzeniom Skarżącego, organ administracyjny drugiej instancji rozpoznając ponownie sprawę nie ograniczył się do powtórzenia argumentacji Wojewody, o czym najpełniej świadczy wskazanie wprost w decyzji Ministra, że o związku funkcjonalnym nie świadczy wyłącznie umiejscowienie przybudówki przy dworze ale całokształt okoliczności opisanych następnie w treści decyzji.

Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił skargę.