Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2441/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-12-10 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi
Odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1 i art. 87
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Izabela Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2014r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. R. i K. R. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi B. R. i K. R. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2014 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o rozłożenie na raty opłaty legalizacyjnej postanawia: odmówić B. R. i K. R. przywrócenia terminu do wniesienia skargi.


UZASADNIENIE

Minister Finansów postanowieniem z dnia [...] lipca 2014r., znak: [...] utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2014r., znak: [...], którym odmówiono wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o rozłożenie na raty kwoty 25.000,00 opłaty legalizacyjnej, ustalonej postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r., znak: [...] przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. w związku z legalizacją budowy budynku letniskowego wybudowanego bez pozwolenia na budowę na działce o nr ewid. [...] położonej w D. gmina W.

Rozstrzygnięcie to zostało doręczone skarżącym B. R. i K. R. w dniu 31 lipca 2014r. i zawierało prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

Na powyższą decyzję skarżący B. R. i K. R. wnieśli w dniu 18 września 2014r. (data stempla pocztowego) skargę za pośrednictwem organu do sądu administracyjnego. Jednocześnie wraz ze skargą odrębnym pismem z dnia 17 września 2014r. skarżący złożyli wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia.

W uzasadnieniu wniosku wnioskodawcy podali, że skargę na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2014r. zamierzali wysłać w dniu 29 sierpnia 2014r., nadając ją listem poleconym w placówce Poczty Polskiej na terenie Polski. Skarżący poinformowali, że na dzień 29 sierpnia 2014r. w godzinach ranno-dopołudniowych mieli zaplanowany wyjazd do Niemiec. Dodali, że skarżąca od marca 2013r. prowadzi działalność gospodarczą, ale wobec małej ilości zleceń podejmuje kroki w celu pozyskania nowych zleceń lub nawiązania współpracy. W tym celu nastąpił wyjazd do Niemiec, gdzie zaplanowane były spotkania z potencjalnymi kontrahentami, w tym firmą [...] . W wyjeździe uczestniczył także K. R.. Skarżący podali , że transport do Niemiec zapewniła im firma [...]. Skarżący wskazali, że ww. firma w dniu 28 sierpnia 2014r. ok. godz. 21.00 poinformowała, że zaszła konieczność zmiany terminu wyjazdu i wyjazd nastąpi w dniu 29 sierpnia 2014r. o godz. 4.00 złotych. Wnioskodawcy oświadczyli, że z Polski wyjechali ok. godz. 7.00, a więc przed godziną otwarcia jakiejkolwiek placówki pocztowej.

Wnioskodawcy podnieśli, że nagła zmiana godziny wyjazdu spowodowała, że niemożliwym stało się z przyczyn od nich niezależnych, nadanie skargi w placówce pocztowej w dniu 29 sierpnia 2014r.

Wnioskodawcy poinformowali, że z Niemiec wrócili w dniu 16 września 2014r.

o godz. 23.00. Zaznaczyli, że niezwłocznie po powrocie złożyli niniejszy wniosek

i dokonali czynności, której nie dokonali w terminie tj. wnieśli skargę z dnia 28 sierpnia 2014r. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2014r.

W ocenie wnioskodawców niedochowanie terminu do wniesienia skargi nastąpiło na skutek okoliczności, na które nie mieli żadnego wpływu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje :

Zgodnie z art. 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. z 2012r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a, sąd na wniosek strony postanowi przywrócenie terminu, jeżeli bez swojej winy nie dokonała ona w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Stosownie do art. 87 p.p.s.a pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w tym uchybieniu. Z przepisu tego wynika ponadto, że równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.

Przywrócenie uchybionego terminu ma zatem charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy i jednocześnie wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby

o przywrócenie terminu. Z kolei brak winy strony w dokonaniu czynności procesowej ma miejsce wtedy, gdy istnieje przeszkoda uniemożliwiająca zachowanie terminu

i gdy strona nie może usunąć tej przeszkody przy użyciu największego w danych okolicznościach wysiłku.

Kryterium braku winy, jako przesłanka przywrócenia terminu, wiąże się zatem z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy prowadzeniu własnych spraw, w tym przy dokonywaniu czynności procesowych. Przywrócenie terminu nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się chociażby lekkiego niedbalstwa, przy przyjęciu obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od osoby należycie dbającej o swoje interesy. Przywrócenia uchybionego terminu nie uzasadniają niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw, czy też nieznajomość prawa (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lipca 2008r. sygn. akt. II OZ 712/08.

Wskazuje się w orzecznictwie i doktrynie, że o braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe

z powodu przeszkody nagłej, niezależnej od woli skarżącego i nie dającej się przezwyciężyć (np. przerwa w komunikacji, nagła choroba, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar itp.).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawie, stwierdzić należy, że skarżący nie uprawdopodobnili braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi.

Z treści wniosku wynika, że skarżący planowali wyjazd do Niemiec w dniu 29 sierpnia 2014r. w godzinach ranno-dopołudniowych jednakże dokonano zmian godzin wyjazdu na godzinę poranną tj. na godz. 4.00, o czym wnioskodawcy zostali poinformowani wieczorem ok. godz. 21.00 dnia 28 sierpnia 2014r.

W ocenie Sądu powyższa okoliczność nie wskazuje na brak winy skarżących w uchybieniu terminu. Wyjazd skarżących nie miał bowiem charakteru nagłego, niespodziewanego, niedającego się przewidzieć. O braku winy można by mówić natomiast gdy strona nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku nie była w stanie usunąć przeszkody w dochowaniu terminu do wniesienia skargi.

Z wniosku skarżących wynika, że wyjazd za granicę był planowany na dzień

29 sierpnia 2014r. w godzinach ranno- dopołudniowych, można było zatem przewidzieć, iż mogą zmienić się godziny wyjazdu i wyznaczony zostanie na godzinę poranną. W takich jednak sytuacjach skarżący winni zachować należytą dbałość

w prowadzeniu własnych spraw tj. podjąć działania zapobiegające zaistniałej sytuacji. W ocenie Sądu skarżący mogli zatem jeszcze przed wyjazdem dokonać czynności, którą zamierzali dokonać bądź też powierzyć tę czynność osobie trzeciej.

Wskazany powód uchybienia terminowi do wniesienia skargi nie wskazuje na brak winy skarżących, a świadczy o braku zachowania staranności. Dopuszczenie się przez stronę braku staranności w prowadzeniu własnych spraw, w świetle powołanych na wstępie uwag wyłącza możliwość uwzględnienia wniosku o przywrócenie uchybionego terminu.

W ocenie Sądu skarżący nie uprawdopodobnili braki winy w niedochowaniu terminu do wniesienia skargi i nie uwiarygodnili, że zadbali w sposób należyty o własne interesy. Powyższe wyklucza zatem możliwość przywrócenia terminu do wniesienia skargi.

Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 86 § 1 i art. 87 p.p.s.a orzekł jak w sentencji postanowienia.