Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 381/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-04-26 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6163 Gospodarowanie nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Przywrócono termin do uiszczenia wpisu
Powołane przepisy: article: art. 86 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. D. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] stycznia 2010 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia postanawia - przywrócić termin do uiszczenia wpisu od skargi -


UZASADNIENIE

Zarządzeniem z dnia 22 marca 2010 r. Przewodniczący Wydziału IV wezwał Z. D. do uiszczenia w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi wpisu sądowego od skargi na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] stycznia 2010 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia. Odpis zarządzenia doręczono skarżącej w dniu 26 marca 2010 r. (karta nr 15 akt sprawy).

W terminie otwartym do uiszczenia wpisu, to jest do dnia 2 kwietnia 2010 r. skarżąca nie wykonała wezwania Przewodniczącego.

W dniu 8 kwietnia 2010 r. Z. D. złożyła do Sądu wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi.

Uzasadniając żądanie przywrócenia terminu skarżąca podniosła, że jest osobą niesprawną, która ma trudności z samodzielnym poruszaniem się. W ostatnim czasie, w związku z dokuczającym jej silnym bólem kolana, nie mogła wyjść z domu, a osoba, która się nią opiekuje nie potrafiła dokonać spóźnionej czynności w zastępstwie skarżącej. Nikt zatem nie mógł wyręczyć jej w uiszczeniu wpisu.

W dniu złożenia przedmiotowego wniosku Z. D. uiściła należną opłatę sodową w kasie Sądu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Odpis zarządzenia z dnia 22 marca 2010 r. w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu doręczono Z. D. w dniu 26 marca 2010 r. Uiszczenie należnej opłaty w dniu 8 kwietnia 2010 r. niewątpliwie nastąpiło więc po upływie siedmiodniowego terminu przewidzianego na dokonanie tej czynności procesowej.

Zgodnie z art. 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. W świetle zaś art. 87 § 1 i 2 ppsa, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.

Na wstępie należy wskazać, że Z. D. zachowała przewidziany w art. 87 § 1 ppsa termin siedmiu dni - od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu - do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Biorąc bowiem pod uwagę, że skarżąca nie była w stanie uiścić wpisu ze względu na to, że jest osobą niesprawną, której ból kolana uniemożliwił poruszenie się, a jednocześnie nie miała możliwości wyręczenia się inną osobą, należy przyjąć, że przyczyna uchybienia terminu ustała w dniu 8 kwietnia 2010 r., kiedy to Z. D. przybyła do siedziby Sądu i osobiście uiściła wpis w kasie Sądu. Składając zarazem wniosek o przywrócenie terminu do dokonania spóźnionej czynności procesowej, skarżąca niewątpliwie zachowała siedmiodniowy termin określony w art. 87 § 1 ppsa.

Zdaniem Sądu, we wniosku z dnia 8 kwietnia 2010 r. brak winy, jako przesłanka zasadności żądania przywrócenia terminu, został wykazany.

Brak winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd przyjmuje obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona (lub jej pełnomocnik) nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (zob. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2006 r. sygn. akt I SAB/Wa 78/05 LEX nr 192260). Zajęcie stanowiska odmiennego, uwzględniającego subiektywny miernik staranności, wprowadziłoby do stosunków procesowych element niepewności. Przyjęcie obiektywnego miernika staranności strony postępowania dokonującej spóźnionej czynności procesowej nie oznacza oczywiście, że ocena winy w uchybieniu terminu dokonywana jest w oderwaniu istotnych dla tej oceny okoliczności konkretnej sprawy. Literatura i orzecznictwo do przeszkód, uniemożliwiających terminowe dokonanie czynności z uwagi na różnorodność zjawisk życiowych zalicza: przerwę w komunikacji, nagłą chorobę strony lub pełnomocnika, która nie pozwala na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar, itp.

Jak wynika z przedmiotowego wniosku Z. D. jest osobą, która w związku z ograniczeniem sprawności ruchowej, częstokroć nie jest w stanie samodzielnie się poruszać. W związku z silnym bólem kolana, w okresie poprzedzającym uiszczenie wpisu od skargi na postanowienie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] stycznia 2010 r. nie opuszczała domu. Próba wyręczenia się inną osobą w dokonaniu spóźnionej czynności procesowej nie powiodła się, ponieważ osoba pomagająca skarżącej nie podjęła się uiszczenia za nią należnej opłaty sądowej.

Opisane powyżej okoliczności, usprawiedliwiają nieuiszczenie wpisu w przepisanym terminie. Zdaniem Sądu, przyjęcie odmiennej interpretacji przedstawionej przez Z. D. argumentacji, stanowiłoby naruszenie gwarantowanego przez art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej prawa do sądu.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w postanowieniu.