Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 403/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2004-03-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 604  Działalność gospodarcza, w tym z udziałem  podmiotów zagranicznych
Skarżony organ: Prezydent Miasta

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kozerski (spr.), Sędziowie: NSA Irena Krzemieniowska, , WSA Krzysztof Szczygielski, Protokolant: referent stażysta Adrian Król, po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2004 r. na rozprawie przy udziale sprawy ze skargi A [...] Spółdzielni Spożywców w Ł. na czynność Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie opłaty za zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych p o s t a n a w i a: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić A [...] Spółdzielnia Spożywców w Ł. kwotę 624,80 złotych (sześćset dwadzieścia cztery osiemdziesiąt) tytułem zwrotu nienależnie pobranego wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

3 II SA/ Łd 403 / 02

U Z A S A D N I E N I E

Pismem z dnia 14 lutego 2002 r. A [...] Spółdzielnia Spożywców w Ł. wniosła

o ponowne ustalenie opłat za zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych i zwrot dokonanej nadpłaty . W ocenie wnioskującego sugestia Wydziału Handlu , Usług

i Rolnictwa Urzędu Miejskiego w Ł. co do sposobu obliczenia tej opłaty spowodowała naliczenie ich w wyższej , niż należna wysokości . Złożone oświadczenia w celu wyliczenia opłat wskazywały wartość sprzedaży brutto a zatem z uwzględnieniem podatku od towarów i usług . Zdaniem wnioskującego podstawą naliczenia opłat winna być natomiast wartość sprzedaży netto .

Prezydent Miasta Ł. pismem z dnia 27 lutego 2002 r. podał , że opłaty zostały naliczone w prawidłowej wysokości i brak podstaw do ich weryfikacji.

Zdaniem organu za wartość sprzedaży , o której mowa art. 111 ust. 3 i 4 ustawy

z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi ( Dz.U. Nr 35 , poz. 230 z póżn. zm. ) należy uznać wartość sprzedaży brutto , tj. kwotę należną ze sprzedaży zawierającą podatek od towarów i usług .

W piśmie tym znalazło się pouczenie , że na tę czynność przysługuje skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego w terminie 30 dni od otrzymania pisma . Pismo zostało doręczone adresatowi w dniu 1 marca 2002 r.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 marca 2002 r. na czynność organu w postaci naliczenia opłat za zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych A [...] Spółdzielnia Spożywców w Ł. ponowiła argumenty zawarte

w piśmie z dnia 14 lutego 2002 r.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Ł. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w piśmie z dnia 27 lutego 2002 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje :

Na wstępie należy podnieść , że stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. Nr 153 , poz. 1271 ) sprawy , w których skargi wniesiono do Naczelnego Sadu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone , podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ) .

Nie oznacza to jednak , w ocenie sądu , że dla oceny dopuszczalności skargi jak też zachowania terminu do jej wniesienia winna być stosowana regulacja obowiązująca od 1 stycznia 2004 r. Zakwestionowana czynność oraz jej zaskarżenie miało miejsce w stanie prawnym obowiązującym przed 1 stycznia 2004 r. i w świetle przepisów obowiązujących w tamtej dacie ocenić należy , czy skarga jest dopuszczalna , i czy została wniesiona w terminie .

Stosownie do treści art16 ust. l ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm. wg stanu prawnego z dnia wniesienia skargi ), sąd administracyjny orzekał w sprawach skarg na:

- decyzje administracyjne (pkt l),

- postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym (pkt 2) ,

- postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym oraz zabezpieczającym (pkt 3),

- inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa" (pkt 4),

- uchwały organów jednostek samorządu terytorialnego oraz akty organów administracji rządowej stanowiących przepisy prawa miejscowego ( pkt 5) ,

- uchwały organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków , inne niż określone w pkt 5 , podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej ( pkt 6 ) ,

- akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego

( pkt 7 ) .

Ustalanie opłaty za zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych jest czynnością materialno – techniczną dotyczącą obowiązku wynikającego z mocy prawa . Czynności tej dokonuje właściwy organ w trybie pozaprocesowym lub też zobowiązany w ramach samoobliczenia . Wyłączony jest w tej sytuacji tryb decyzyjny ( uchwała 5 sędziów NSA z dnia 23 czerwca 1997 r. OPK 1/97 opubl. ONSA 1997/4/149 ) . Wyrażenie stanowiska przez organ gminy co do obowiązku uiszczenia opłaty lub jej wysokości jest aktem lub czynnością dotyczącą stwierdzenia obowiązku wynikającego z mocy prawa . Czynność ta podlegała zatem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego z mocy art. 16 ust. 1 pkt 4 powołanej ustawy o NSA .

Co do zasady uznać zatem należało dopuszczalność skargi na czynność lub akt w postaci wyrażenia stanowiska co do wysokości należnej opłaty .

Stosownie do treści art. 34 ust. 1 i 2 powołanej ustawy o NSA skargę można było wnieść po wyczerpaniu środków odwoławczych , jeżeli służyły one skarżącemu . Jeżeli ustawa nie przewidywała środków odwoławczych w sprawie będącej przedmiotem skargi przed jej wniesieniem należało zwrócić się do właściwego organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa ( art.34 ust. 3 ustawy O NSA ).

Wobec tego , że skarżący przed wniesieniem skargi nie wezwał organu do usunięcia naruszenia prawa należało uznać , że skarga jest niedopuszczalna .

Niezależnie od powyższego należy podnieść , że również obecna regulacja wymaga wyczerpania toku instancji lub wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa ( art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ) .

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odrzucił skargę jako niedopuszczalną..