Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2405/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-02-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Administracyjne postępowanie
Inne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony akt
Powołane przepisy: article: par. 18 ust. 4 pkt 2 i ust.  5
journal: Dz.U. 2008 nr 139 poz 883
law: Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty  pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata  2007-2013.
article: art. 22 ust.3
journal: Dz.U. 2007 nr 64 poz 427
law: Ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju  Obszarów Wiejskich
article: art. 76 par 1, art. 43
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 3 pkt 20
journal: Dz.U. 2003 nr 130 poz 1188
law: Ustawa z dnia 12 czerwca 2003 r. Prawo pocztowe
article: par. 35 ust. 1 i ust. 3
journal: Dz.U. 2004 nr 5 poz 34
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA INFRASTRUKTURY1 z dnia 9 stycznia 2004 r. w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług  pocztowych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Protokolant ref. staż. - Justyna Gadzialska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lutego 2012 r. sprawy ze skargi D.K. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] sierpnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych; 1. uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie; 2. zasądza od Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz D. K.kwotę 200 (dwieście) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z [...] lipca 2011 r. D. K. (zwana dalej: skarżącą) wystąpiła do S. Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. (zwanego dalej: ARiMR) o przyznanie pomocy w ramach działania 312 "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013.

Rozpatrując powyższy wniosek ARiMR pismem z [...] sierpnia 2011 r. (znak [...]) poinformował skarżącą o odmowie przyznania pomocy z uwagi na zaistnienie okoliczności określonych w § 18 ust. 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 139 poz. 883, z późn. zm.). Uzasadniając swoje stanowisko ARiMR wyjaśniła, iż [...] maja 2011 r. wnioskodawczyni odebrała pismo z prośbą o uzupełnienie wniosku o przyznanie pomocy. Wskazano, iż ostateczny termin na złożenie uzupełnień upłynął w dniu 27 maja 2011 r. zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru. Uzupełnienia do wniosku zostały nadane przesyłka pocztową w dniu 30 maja 2011 r. (data stempla pocztowego) tj. po terminie wskazanym w piśmie na złożenie uzupełnień. W konsekwencji, skarżąca nie dotrzymała wskazanego w § 18 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia 21-dniowego terminu uzupełnień przedmiotowego wniosku.

W skardze na powyższe rozstrzygnięcie ARiMR, uzupełnionej pismami procesowymi z [...] grudnia 2011 r. oraz z [...] lutego 2012 r. skarżąca wniosła o jego uchylenie. W uzasadnieniu wskazano, iż widniejący na pocztowym potwierdzeniu odbioru podpis nie pochodzi od skarżącej. W ocenie skarżącej, rozbieżności pomiędzy jej podpisami widniejącymi w dokumentach sprawy a podpisem widniejącym na zwrotnym potwierdzeniu odbioru w sposób skuteczny obalają domniemanie prawdziwości tego potwierdzenia. Należało zatem ustalić kto faktycznie odebrał przedmiotową przesyłkę, czy osoba ta należała do grona osób wskazanych w art. 43 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.); dalej: "k.p.a." oraz czy doręczenie nastąpiło w sposób wskazany w tym przepisie. Wyjaśniła, iż z przedłożonego pisemnego oświadczenia jej szwagra – K. W. wynika brak podstaw do uznania doręczenia wezwania w trybie doręczenia zastępczego za prawidłowe.

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie jako pozbawionej uzasadnionych podstaw.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.); dalej: "p.p.s.a.", Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem i to na dzień wydania decyzji. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej.

W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie.

W powyższym kontekście stwierdzić należy, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem w ocenie Sądu zaskarżone rozstrzygnięcie narusza prawo.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, wydanego w trybie art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na Rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz. 427, z późn. zm.) stanowi § 18 ust. 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. Zgodnie z jego treścią jeżeli wnioskodawca pomimo wezwania do usunięcia pozostałych nieprawidłowości lub braków nie usunął ich w terminie, pomocy nie przyznaje się, o czym Agencja informuje wnioskodawcę, w formie pisemnej, podając przyczyny nieprzyznania pomocy.

W sprawie sporną jest kwestia skuteczności doręczenia skarżącej pisma z 4 maja 2011 r. stanowiącego wezwanie do wyjaśnienia/uzupełnienia dokumentów.

W związku z tym należy zauważyć, że zgodnie z art. 76 § 1 k.p.a. dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. A zatem przesłanką uznania dokumentu urzędowego za dowód w sprawie jest jego sporządzenie przez uprawniony organ oraz sporządzenie tego dokumentu w przepisanej formie.

Kwestie dotyczące doręczeń oraz formę sporządzania dokumentów pocztowych potwierdzających doręczenie przesyłki przez operatora pocztowego regulują przepisy ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. Nr 130, poz. 1188 ze zm.) oraz wydanego na jej podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 9 stycznia 2004 r. w sprawie warunków wykonywania powszechnych usług pocztowych (Dz. U. Nr 5, poz. 34 ze zm.).

Stosownie do § 35 ust. 1 tego rozporządzenia, przesyłki rejestrowane i przekazy pocztowe "doręcza się zgodnie z art. 26 ustawy za pokwitowaniem odbioru, po stwierdzeniu tożsamości osoby uprawnionej do odbioru". Zgodnie z art. 3 pkt 20 ww. ustawy przesyłka rejestrowana jest to przesyłka przyjęta za pokwitowaniem przyjęcia i doręczona za pokwitowaniem odbioru. Tak więc, pisma doręczane z zastosowaniem zwrotnego potwierdzenia odbioru przez adresata przesyłek doręczanych za pośrednictwem poczty, spełniają przytoczoną definicję przesyłki rejestrowanej. Zgodnie zaś z § 35 ust. 3 powołanego rozporządzenia pokwitowanie odbioru przesyłki rejestrowanej lub przekazu pocztowego powinno zawierać "czytelny podpis odbiorcy i datę odbioru".

Z treści przytoczonych przepisów ww. rozporządzenia w sposób jednoznaczny wynika, że w każdym przypadku odbiorca przesyłki (adresat lub osoba upoważniona) powinien własnym - czytelnym - podpisem potwierdzić fakt doręczenia mu przesyłki.

Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru pisma z 4 maja 2011 r. widnieje nieczytelny podpis odbiorcy uzupełniony o imię i nazwisko skarżącej przez listonosza doręczającego przesyłkę. W skardze, jak i w późniejszych pismach procesowych skarżąca podaje, że pismo odebrał jej szwagier – Krystian Wąchała, który zamieszkuje odrębnie.

W tym kontekście należy stwierdzić, że przedmiotowe pokwitowanie odbioru przesyłki - z uwagi na brak czytelnego podpisu odbiorcy, co spowodowało niemożność ustalenia, czy przesyłka została doręczona adresatowi osobiście, czy też została wydana innej (upoważnionej) osobie ze skutkiem doręczenia - nie zostało sporządzone w "przepisanej formie" w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., a zatem nie miało ono, wbrew twierdzeniom organu, waloru dokumentu urzędowego (dowodu), który powodowałby powstanie domniemania, że doręczono go osobie w nim wskazanej (por. wyrok NSA z 9 maja 2008 r. sygn. akt II GSK 95/08, orzeczenie dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Ponadto, potwierdzeniem faktu, że skarżąca osobiście nie odebrała pisma z 4 maja 2011 r. jest podpis znajdujący się na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, który w sposób wyraźny różni się od innych podpisów jakie skarżąca składała w trakcie prowadzonego postępowania. Różnica ta jest tak widoczna, że na tę okoliczność zbędne są dodatkowe ustalenia, w tym wiedza grafologa.

W przedstawionym stanie faktycznym, nie można więc w sposób jednoznaczny ustalić kto potwierdził odbiór przedmiotowego pisma i który dzień należy uznać za dzień jego doręczenia i początek biegu terminu do uzupełnienia wniosku o przyznanie pomocy.

Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 powołanej ustawy.