Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 1150/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2014-05-26 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i § 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Szaro po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku G. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] października 2013 r., nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007r. - postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi G. P., reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika, jest opisana w sentencji postanowienia decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] października 2013 r., utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...], określającą zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. w wysokości 525.669 zł.

W skardze tej zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając przedmiotowe żądanie skarżący podniósł, że wysokość określonego zobowiązania podatkowego jest znaczna. Zatem egzekucja tej kwoty mogłaby doprowadzić do wyrządzenia mu niepowetowanej szkody z uwagi na samą wysokość zobowiązania podatkowego. Ponadto zdaniem skarżącego, przytoczone przez niego w uzasadnieniu skargi orzecznictwo wskazuje na błędny charakter stanowiska przyjętego przez Dyrektora Izby Skarbowej. Może to zaś skutkować koniecznością zwrócenia skarżącemu wyegzekwowanej kwoty wraz z odsetkami.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., określanej dalej jako P.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Jak wynika z treści przytoczonego wyżej przepisu prawa, ustawodawca przewidział możliwość zastosowania instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jedynie w sytuacji, gdy wykonanie decyzji może wywołać wyjątkowo dolegliwe skutki dla skarżącego. Pod pojęciami niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy natomiast rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por. J. P. Tarno – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, Warszawa 2006, s. 190).

W ocenie Sądu skarżący nie przedstawił we wniosku argumentacji, przemawiającej za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Nie ulega wątpliwości, że w zdecydowanej większości sytuacji, gdy dochodzi do egzekucji zobowiązania podatkowego w znacznej wysokości (tak jak w niniejszej sprawie), zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia określonej szkody. Wiąże się to również z dolegliwymi dla strony skutkami. Jednak jak już powyżej wskazano, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie jest dopuszczalne jedynie na takiej podstawie, że zachodzi ogólne prawdopodobieństwo powstania szkody lub dolegliwych skutków. Musi to być szkoda kwalifikowana, o czym świadczy użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 P.p.s.a. przymiotnika "znaczna". Również w przypadku niebezpieczeństwa wywołania skutków, muszą być to konsekwencje szczególnego rodzaju albowiem – trudne do odwrócenia.

Nie ulega wątpliwości, że to na skarżącym, zwłaszcza, że jest reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, ciążył obowiązek wykazania zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. W niniejszej sprawie we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie sprecyzowano na czym ma polegać niebezpieczeństwo wywołania niepowetowanej szkody, poza samym posłużeniem się tym pojęciem. Skarżący nie określił, czy wykonanie zaskarżonej decyzji może potencjalnie spowodować niebezpieczeństwo utraty płynności finansowej, konieczność zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej bądź też inne tego rodzaju nieodwracalne konsekwencje. Samo powołanie się na niebezpieczeństwo wyrządzenia niepowetowanej szkody jest dla Sądu niewystarczające jeśli nie towarzyszy mu uzasadnienie pozwalające ocenić, jaki wpływ na sytuację osobistą i majątkową skarżącego będzie miało wykonanie zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym Sąd nie miał podstaw by uwzględnić przedmiotowe żądanie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Przekonanie skarżącego o wydaniu przez organ podatkowy błędnego rozstrzygnięcia w sprawie z uwagi na wadliwą interpretację przepisów prawa materialnego pozostaje bez wpływu na sposób rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd na tym etapie postępowania nie bada prawidłowości zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem.

Należy również zaznaczyć, że zobowiązanie podatkowe zostało oznaczone w pieniądzu a więc w rzeczy oznaczonej co do gatunku. Zatem w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi nastąpiłby, na co uwagę zwrócił także sam skarżący, zwrot wyegzekwowanego zobowiązania wraz z odsetkami, co stanowiłoby formę swoistego odszkodowania.

Z powyższych względów Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a.