Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 722/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6166  Łowiectwo
6393 Skargi na uchwały sejmiku województwa, zawierającej przepisy prawa miejscowego w przedmiocie ... (art. 90 i 91 ustawy o
Skarżony organ: Sejmik Województwa
Treść wyniku: odrzucono skargę

SENTENCJA

Kraków, dnia 11 października 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w dniu 11 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. G. na uchwałę Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 28 maja 207 r. nr VIII/92/07 w przedmiocie obwodów łowieckich postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Sejmik Województwa Małopolskiego w dniu 28 maja 2007 r. podjął uchwałę nr VIII/92/07 w sprawie podziału województwa Małopolskiego na obwody łowieckie.

Pismem z dnia 15 stycznia 2018 r. J. G. wezwał Sejmik Województwa Śląskiego do usunięcia naruszenia prawa. Zawiadomieniem z dnia 29 stycznia 2018 r. Sejmik Województwa Śląskiego działając na podstawie art. 65 § 1 K.p.a. przekazał do Sejmiku Województwa Małopolskiego pismo J. G.. Przedmiotowe zawiadomienie zostało również wysłane do J. G..

Zawiadomienie o przekazaniu wpłynęło do Sejmiku Województwa Małopolskiego w dniu 5 lutego 2018 r. (kserokopia zwrotnego potwierdzenia odbioru przy piśmie z dnia 8 sierpnia 2018 r.).

Pismem z dnia 16 kwietnia 2018 r. Przewodniczący Sejmiku Województwa Małopolskiego poinformował, że w związku z nowelizacją przepisów strona nie musi składać do organu tzw. wezwania do usunięcia naruszenia prawa.

Pismem z dnia 24 kwietnia 2018 r. J. G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na uchwałę Sejmiku Województwa Małopolskiego nr VIII/92/07.

W odpowiedzi na skargę Sejmik Województwa Małopolskiego wniósł o jej odrzucenie wskazując na brak legitymacji skarżącego do jej wniesienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Zgodnie z treścią art. 52 § 1 i art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – dalej powoływana jako P.p.s.a.), w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 maja 2017 r., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.

W niniejszej sprawie jednakże, a więc w sprawie ze skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 maja 2017 r., zastosowanie znajduje reguła zawarta w art. 53 § 2 P.p.s.a., który przewiduje, że skargę należy wnieść w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeśli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07).

Z analizy akt sprawy wynika, co jest bezsporne między stronami, że kwestionowana uchwała nr VIII/92/07 Sejmiku Województwa Małopolskiego została podjęta w dniu 28 maja 2007 r. Pismem z dnia 15 stycznia 2018 r, skarżący wezwał do usunięcia naruszenia prawa, jednakże wezwanie błędnie skierował do Sejmiku Województwa Śląskiego. Pismem z dnia 29 stycznia 2018 r. Sejmik Województwa Śląskiego przesłał wezwanie do usunięcia naruszenia prawa do właściwego organu informując o tym skarżącego. Powyższe zawiadomienie wraz z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa wpłynęło do Sejmiku Województwa Małopolskiego w dniu 5 lutego 2018 r. Od tej daty rozpoczął biec termin 60 dni na wniesienie skargi do sądu administracyjnego, o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s,g. w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r. Strona skarżąca powinna była zatem wnieść skargę do dnia 6 kwietnia 2018 r. Natomiast skarga została wniesiona w dniu 26 kwietnia 2018 r., a zatem po terminie. Na marginesie zauważyć należy, że nawet gdyby pismo Przewodniczącej Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 16 kwietnia 2018 r. potraktować jako odpowiedź na wystosowane wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, to i tak została ona przesłana skarżącemu po upływie terminu wynikającego z art. 101 ust. 1 u.s.g.

Jedynym ustawowym warunkiem wniesienia skargi na uchwałę lub zarządzenie organu gminy jest uprzednie bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia, co oznacza, że przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego skarżący ma obowiązek wezwać organ do usunięcia naruszenia i to wezwanie ma być bezskuteczne. O bezskuteczności tego wezwania można mówić zarówno wówczas, gdy organ nie uwzględnił wezwania, jak i wtedy, gdy właściwy organ nie zajął żadnego stanowiska w sprawie i nie udzielił odpowiedzi skarżącemu. Termin zaś na wniesienie skargi został uregulowany w art. 53 § 2 P.p.s.a., o czym była mowa wyżej.

Zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g. w brzmieniu od 1 czerwca 2017 r., każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Z kolei nowe brzmienie art. 53 P.p.s.a. przewiduje, że:

- § 2: jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę.

- § 2a: w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, skargę można wnieść w każdym czasie.

Od 1 czerwca 2017 r. uchylony został również art. 52 § 4 P.p.s.a. stanowiący, że w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa.

Zatem w nowym stanie prawnym od 1 czerwca 2017 r. ustawodawca zrezygnował, w przypadku uchwał, o których mowa w art. 101 u.s.g., ze stosowania środka zaskarżenia w postaci wezwania do usunięcia naruszenia prawa, a także z obowiązku skarżącego wyczerpania środka zaskarżenia przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego.

W związku z powyższym obecnie zaskarżenie uchwał, o których mowa w art. 101 u.s.g. dopuszczalne jest bez składania wezwania do usunięcia naruszenia prawa, w terminie 30 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu uchwały.

Wyżej wskazane zmiany, zarówno w P.p.s.a. jak i u.s.g. zostały wprowadzone odpowiednio art. 9 pkt 2 lit. b, pkt 3 lit. a i lit. b oraz art. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. (Dz.U. z 2017 r., poz. 935). Należy podkreślić jednak że, jednoznaczne brzmienie przepisów międzyczasowych ustawy nowelizującej, a to jej przepisu art. 17 ust. 2, zgodnie z którym przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9 (P.p.s.a.), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2 (u.s.g.), art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy (po dniu 1 czerwca 2017 r.).

Dlatego też Sąd, z uwagi na datę podjęcia zaskarżonej uchwały musiał zastosować w sprawie przepisy dotychczasowe, wymagające bezwzględnie wyczerpania środka zaskarżenia w postaci wezwania do usunięcia naruszenia prawa oraz zachowania 60-dniowego terminu wniesienia skargi w przypadku biernego zachowania organu.

Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., który stanowi, że Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.