Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 784/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-09-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6261 Regulamin organizacyjny
6411 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące gminy; skargi organów gminy na czynności nadzorcze
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 91 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędzia WSA Sławomir Fularski /sprawozdawca/, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Aleksandra Borkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2011 r. sprawy ze skargi Rady Miejskiej w W. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu [...] kwietnia 2011 r. Rada Miejska w W. działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm., zwana dalej ustawą o samorządzie gminnym), art. 61 ust. 2 Konstytucji RP z 2 kwietnia 1997 r., ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 ze zm., zwana dalej ustawą o dostępie do informacji publicznej) oraz § 22 ust. 2 pkt 18 Statutu Gminy W. podjęła uchwałę nr [...] dotyczącą rejestracji audio i video sesji Rady Miejskiej w W.

W § 1 uchwały przyjęto, że przebieg sesji rejestrowany jest na nośniku video przez wyznaczonego pracownika Urzędu Miejskiego lub inną osobę wyznaczoną lub wynajętą przez Burmistrza. Materiał filmowy obrazujący przebieg sesji udostępniany jest zainteresowanym osobom poprzez zamieszczenie całości lub wybranych fragmentów w internecie na stronie Urzędu - nie później niż w piątym dniu od zakończenia Sesji lub udostępnienie całości nagrania na nośniku cyfrowym. Osoba występująca o udostępnienie nagrania wnosi opłatę ryczałtową pokrywającą koszty nośnika i kopiowania. Wielkość opłaty ustalana jest przez Radę na wniosek Burmistrza.

W § 2 uchwały przyjęto, że radni, osoby zaproszone oraz osoby biorące udział w sesji jako publiczność mogą rejestrować przebieg sesji na własny użytek na nośnikach audio lub wideo, pod warunkiem, że zgłoszą chęć rejestracji do Przewodniczącego Rady przed rozpoczęciem obrad. Osoby rejestrujące nie powinny w czasie obrad przemieszczać się po sali, ani wykonywać innych czynności, które utrudniają lub zakłócają przebieg sesji. Przyjęto, że radny uczestniczący w sesji nie może rejestrować jej przebiegu przy pomocy urządzeń, wymagających dozoru

i obsługi. Dopuszczalne jest rejestrowanie przy pomocy urządzeń pracujących samodzielnie. Urządzenia te nie mogą przeszkadzać w pracy Rady.

W dalszej części uchwały przyjęto, że posiedzenia Komisji Stałych Rady nie są rejestrowane i publikowane. Rejestracja posiedzeń Komisji przez osoby prywatne odbywa się na takich samych zasadach jak rejestracja posiedzeń Rady. Posiedzenia Rady, które na mocy przepisów szczególnych objęte są tajemnicą służbową

i państwową, nie mogą być rejestrowane. Uchwała wchodzi w życie w dniu podjęcia. Wykonanie uchwały powierzono Przewodniczącemu Rady oraz Burmistrzowi W.

Rozstrzygnięciem nadzorczym znak [...] z [...] czerwca 2011 r. Wojewoda [...] działając na podstawie art. 91 ustawy o samorządzie gminnym stwierdził nieważność uchwały Rady Miejskiej w W. z [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w sprawie rejestracji audio i video sesji Rady Miejskiej w W. Organ poinformował, że rozstrzygnięcie nadzorcze wstrzymuje wykonanie uchwały z mocy prawa, z dniem jego doręczenia.

W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia organ nadzoru stwierdził, iż przedmiotowa uchwała narusza obowiązujące przepisy prawa. Jako podstawę podjęcia uchwały wskazano art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy o samorządzie gminnym stanowiący, że do wyłącznej właściwości rady gminy należy stanowienie w innych (aniżeli wymienione w tym przepisie) sprawach zastrzeżonych ustawami do kompetencji rady gminy. Przepis ten stanowi rzeczywiście podstawę do stanowienia

w innych aniżeli wymienione w art. 18 ustawy sprawach, ale jednocześnie zastrzega, że kompetencje do stanowienia w danej sprawie winny w takim przypadku wynikać

z innego przepisu szczególnego rangi ustawowej. Uprawnienie wynikające dla rady gminy z przepisu art. 18 ust. 2 pkt 15 powołanej ustawy aktualizuje się jedynie wówczas, gdy inna ustawa niż ustawa o samorządzie gminnym zawiera przepisy uprawniające radę gminy do uregulowania określonej sytuacji w drodze uchwały. Tymczasem ani w art. 61 Konstytucji RP, ani też w ustawie o dostępie do informacji publicznej nie zamieszczono przepisu upoważniającego radę gminy do stanowienia

w sprawie rejestracji audio i video sesji tej rady.

Organ wyjaśnił, iż regulowane przedmiotową uchwałą kwestie (dostępu do materiałów audio i wideo stanowiących dokumentację sesji rady), zostały całościowo uregulowane we wskazanej w podstawie prawnej uchwały ustawie o dostępie do informacji publicznej. Powyższe podważa możliwość regulacji gminnej

w przedmiotowej sprawie. Dodatkowo, niektóre z zapisów uchwały stanowią regulacje odmienne od ustawowych. Dotyczy to zapisów odnoszących się do odpłatności za udostępnienie nagrania z przebiegu sesji, stosownie bowiem do postanowień art. 7 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, udostępnienie informacji jest nieodpłatne. Ewentualna odpłatność może odpowiadać poniesionym przez organ kosztom. W uchwale stwierdzono także, że osoba występująca o udostępnienie nagrania z sesji uiszcza opłatę ryczałtową ustaloną przez Radę na wniosek Burmistrza. Podobnie, ustawa przewiduje obowiązek udostępniania informacji

w Biuletynie Informacji Publicznej, uchwała zaś przewiduje udostępnienie nagrania na stronie internetowej Urzędu.

Organ uznał, iż nawet gdyby przyjąć, że Rada Gminy w W. pomimo nie wskazania w podstawie uchwały właściwej podstawy prawnej, posiada kompetencje do stanowienia w materii objętej omawianą regulacją, to treść uchwały w sposób rażący narusza zasady techniki legislacyjnej. Powołał przy tym wyrok NSA z 30 września 2009 r., sygn. akt II OSK 1077/09 z którego wynika, że zamieszczenie

w jednym akcie postanowień o charakterze technicznym, porządkowym czy kancelaryjnym, oraz postanowień powtarzających przepisy ustawowe, a także niezgodnych z ustawą, powoduje, że uchwała taka jako istotnie naruszająca prawo jest nieważna. Za utrwalony w orzecznictwie sądowo-administracyjnym organ uznał pogląd, że powtórzenie regulacji ustawowych bądź ich modyfikacja i uzupełnienie przez przepisy gminne jest niezgodne z zasadami legislacji. Uchwała rady gminy nie może regulować jeszcze raz tego, co jest już zawarte w obowiązującej ustawie.

W konsekwencji Wojewoda [...] stwierdził, iż przedmiotowa uchwała

z uwagi na niewskazanie wyraźnej podstawy prawnej działania Rady oraz regulowanie uchwałą zagadnienia uregulowanego już ustawą o dostępie do informacji publicznej, z nieuzasadnionym powtarzaniem w uchwale uregulowań ustawowych i wprowadzaniem uregulowań odbiegających od takich rozwiązań

w sposób rażący narusza obowiązujące prawo. W związku z powyższym uchwały nie można uznać za zgodną z obowiązującym porządkiem prawnym, co czyni zasadnym stwierdzenie jej nieważności.

Skargę na powołane rozstrzygnięcie nadzorcze do sądu administracyjnego złożyła Rada Miejska w W. (skarżąca) wnioskując o jego uchylenie. Wydanemu rozstrzygnięciu strona skarżąca zarzuciła:

1. rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść orzeczenia tj. art. 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwana dalej Kpa), poprzez jego niezastosowanie i wydanie rozstrzygnięcia bez zapewnienia stronie udziału w postępowaniu i wypowiedzenia się co do istotnych okoliczności faktycznych i prawnych.

2. rażące naruszenie prawa materialnego tj.:

- art. 19 ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez przyjęcie, że uchwała nr [...] z [...] kwietnia 2011 wydana została bez podstawy prawnej,

- art. 7 § 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej przez błędną wykładnię i przyjęcie, że ustawa zobowiązuje do udostępniania materiałów audio

i video z posiedzeń sesji w Biuletynie Informacji Publicznej,

- § 143 w związku z § 118 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. z dnia 5 lipca 2002 r.), poprzez błędne przyjęcie, że uchwała powtarza przepisy ustawowe.

- art. 91 ustawy o samorządzie gminnym, przez przyjęcie, że przedmiotowa uchwała Rady Miejskiej jest sprzeczna z prawem.

W uzasadnieniu wniesionego środka zaskarżenia rozwijając zarzuty skargi wskazano, iż zawiadomienie o wszczęciu postępowania nadzorczego w sprawie przedmiotowej uchwały podpisane [...] maja 2011 r., doręczono skarżącej [...] czerwca 2011 r. Z tego samego dnia pochodzi również zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze. Skarżącej uniemożliwiono więc zajęcie stanowiska i wyjaśnienie wątpliwości wynikłych w sprawie. Takie postępowanie organu przy wydawaniu rozstrzygnięcia nadzorczego narusza w sposób rażący art. 10 § 1 Kpa.

Za nieuzasadniony skarżąca uznała argument organu dotyczący braku uprawnień do regulowania kwestii prowadzenia rejestracji audio i video wskazując, iż ustawa o dostępie do informacji publicznej zawiera liczne przepisy dotyczące uprawnienia Rady do prowadzenia rejestracji audio i video sesji oraz udostępniania ich obywatelom. Regulacja taka znajduje się w art. 7 § 1 pkt 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej, który ustanawia udostępnienie materiałów audio i video

z posiedzeń kolegialnych organów pochodzących z wyboru jako jeden ze sposobów udostępniania informacji publicznej. Co więcej art. 18 § 3 zd. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej stanowi, że w miarę potrzeby sporządza się transmisję audio

i video z posiedzeń organów kolegialnych pochodzących z wyboru. Art. 19 ww. ustawy określa, że organ kolegialny sporządza z posiedzeń protokół, o ile nie sporządza materiału audiowizualnego lub teleinformatycznego. W związku z tym prowadzenie rejestracji audio i video jest tak samo umocowane w przepisach prawa jak sporządzanie protokołu. Tym samym oczywiste jest stwierdzenie, że Rada posiada kompetencję do uchwalenia, że będzie z tego sposobu udostępniania informacji korzystać i może uregulować ten proces od strony technicznej.

Zdaniem skarżącej, wbrew zarzutom organu nadzoru Rada mogła powołać jako podstawę prawną swojego działania przepis art. 18 § 2 pkt 15 ustawy o samorządzie gminnym, gdyż szczegółowe przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej przyznają jej kompetencję do stanowienia w kwestiach rejestracji audio i video, zwłaszcza że jako podstawę działania wskazała również ustawę o dostępie do informacji publicznej jako całość.

Skarżąca nie podzieliła także zarzutu organu dotyczącego zamieszczania zarejestrowanych materiałów na stronie internetowej Urzędu Miasta, nie zaś zgodnie

z ustawą o dostępie do informacji publicznej w Biuletynie Informacji Publicznej. Wyjaśniła przy tym, że określone w art. 7 § 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej sposoby udostępniania informacji publicznej przewidują: umieszczenie w BIP, udostępnienie na wniosek i wstęp na posiedzenia organów kolegialnych pochodzących

z wyboru oraz udostępnianie materiałów, w tym audiowizualnych

i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia. W związku z tym udostępnienie materiałów audio i wideo jest innym rodzajem udostępnienia informacji publicznej niż zamieszczenie w BIP i nie ma obowiązku dokonywać tego udostępnienia za pośrednictwem Biuletynu.

Skarżąca nie podzieliła również zarzutu odnoszącego się do powtarzania regulacji ustawowej. Podniosła, iż przedmiotowa uchwała powstała na podstawie delegacji ustawowej i zapewnia mieszkańcom możliwość dostępu do informacji publicznej, która zgodnie z ustawą nie jest obligatoryjna. Żaden z przepisów uchwały nie kopiuje przepisów ustawowych. Pewne stwierdzenia obecne już w ustawie, jak udostępnianie informacji na wniosek obywatela, ma charakter informacyjny względem mieszkańców, którzy na forum publicznym wykazali duże zapotrzebowanie na powstanie tego typu regulacji. Taka formuła uchwały ułatwia mieszkańcom nieposiadającym wykształcenia prawniczego korzystanie z niej

i zrozumienie jej treści.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym rozstrzygnięciu.

Odnosząc się do argumentów skargi organ wskazał, że przedmiotowa uchwała nie obejmuje swoją treścią jedynie zagadnień "technicznych". Jak wynika

z jej treści, zagadnienia regulowane uchwałą nie mają charakteru wyłącznie kancelaryjnego, nie są skierowane do pracowników, w głównej mierze określają zasady i dostęp do informacji publicznej. Uznanie takiej uchwały za zgodną

z obowiązującym porządkiem prawnym mogłoby prowadzić podmioty uprawnione,

w tym wypadku wyborców, do dezinformacji o przysługujących im prawach. Prawa te wynikają z art. 61 Konstytucji RP i są skonkretyzowane w ustawie o dostępie do informacji publicznej.

Organ podniósł, że zgodnie z art. 22 ustawy o samorządzie gminnym organizację wewnętrzną oraz tryb pracy organów gminy określa statut gminy, statut ten podlega ogłoszeniu w wojewódzkim dzienniku urzędowym. Tak więc zasady pracy Rady Miejskiej w W. odnoszące się do kwestii regulowanej sporną uchwałą mogłyby, oczywiście pod warunkiem ich zgodności z prawem, zostać uregulowane

w statucie.

Organ nie podzielił również argumentu, że normy zawarte w uchwale mają charakter jednorodny. § 1 uchwały w pkt 1 stanowi normę " kancelaryjną", jednak już pkt 2 określający termin udostępnianie nagrania nie stanowi normy porządkowej. Wbrew zapisom ustawowym, wprowadzono opłatę ryczałtową za udostępnianie informacji. Tak więc sam § 1 uchwały zawiera normy o charakterze porządkowym oraz regulacje modyfikujące zapisy ustawy. Zasadny tym samym jest zarzut naruszenia w uchwale zasad techniki legislacyjnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 184 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym

w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje również orzekanie o zgodności z ustawami uchwał organów samorządu terytorialnego i aktów normatywnych terenowych organów administracji rządowej.

Stosownie zaś do postanowień art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi zatem o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, która jest dokonywana w kontekście zgodności z prawem materialnym i procesowym. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 1

w związku z § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a). Kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie

z obrotu prawnego aktu nadzoru poprzez jego uchylenie (art. 148 p.p.s.a). Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a ).

Zarzuty i argumenty skargi nie podważają legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego, dlatego też skarga podlega oddaleniu. W ocenie Sądu, organ nadzoru nie dopuścił się naruszenia prawa materialnego, ani też przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest, czy uchwała Rady Miejskiej w W. z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] dotycząca rejestracji audio i video sesji Rady Miejskiej w W. jest sprzeczna z prawem i jako taka nieważna.

Podstawę materialnoprawną do wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego stanowił art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Zgodnie z tym przepisem uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne.

O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru

w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia. Z ust. 2 ww. artykułu wynika, że organ nadzoru, wszczynając postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności uchwały lub zarządzenia albo w toku postępowania, może wstrzymać ich wykonanie. Stosownie zaś do treści ust. 3 rozstrzygnięcie nadzorcze powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne oraz pouczenie o dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa (ust. 4).

Z ust. 5 ww. artykułu wynika nadto, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio.

Zaskarżone rozstrzygnięcie, stosownie do treści art. 91 ust. 1 ustawy

o samorządzie gminnym zostało wydane w dniu [...] czerwca 2011 r., tj. w terminie nie dłuższym niż 30 dni od doręczenia uchwały, które miało miejsce w dniu [...] maja 2011 r., zawiera również stosowne uzasadnienie faktyczne i prawne. Zgodnie z art. 91 ustawy o samorządzie gminnym, organ nadzoru nie ma zaś przed wydaniem rozstrzygnięcia nadzorczego obowiązku wykonania czynności polegających na wezwaniu rady do udzielenia wyjaśnień lub żądania jakichkolwiek dokumentów w celu wyjaśnienia podjętej uchwały. Ze względu na przedmiot postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności aktu organu gminy, zastosowanie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 91 ust. 5) może mieć ograniczony charakter. Dlatego też, w ocenie Sądu nie doszło do takiego naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności powoływanego w skardze art. 10 Kpa, które mogłoby mieć istotny wpływ na jej wynik.

Istotne w niniejszej sprawie jest, że uchwała Rady Miejskiej w W. z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] dotycząca rejestracji audio i video sesji Rady Miejskiej

w W. została wydana bez wyraźnej podstawy prawnej, a jako taka niewątpliwie narusza obowiązujące przepisy prawa. Powyższe jest wystarczające do stwierdzenia przez organ nadzoru w trybie art. 91 ustawy o samorządzie gminnym jej nieważności. Wskazany przez skarżącą art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy o samorządzie gminnym stanowi, że do wyłącznej właściwości rady gminy należy stanowienie w innych (aniżeli wymienione w tym przepisie) sprawach zastrzeżonych ustawami do kompetencji rady gminy. Przepis ten, jak słusznie zauważył organ nadzoru stanowi rzeczywiście podstawę do stanowienia w innych aniżeli wymienione w art. 18 ustawy sprawach, ale jednocześnie zastrzega, że kompetencje do stanowienia w danej sprawie winny w takim przypadku wynikać z innego przepisu szczególnego rangi ustawowej. Uprawnienie wynikające dla rady gminy z przepisu art. 18 ust. 2 pkt 15 powołanej ustawy następuje więc jedynie wówczas, gdy inna ustawa niż ustawa o samorządzie gminnym zawiera przepisy uprawniające radę gminy do uregulowania określonej sytuacji w drodze uchwały.

We wskazanym zaś przez skarżącą obok art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy

o samorządzie gminnym art. 61 ust. 2 Konstytucji RP, ani też w jakimkolwiek przepisie ustawy o dostępie do informacji publicznej nie zamieszczono przepisu upoważniającego radę gminy do stanowienia w takiej sprawie jak rejestracja audio i video sesji rady. Zgodnie bowiem z art. 61 ust. 2 Konstytucji RP prawo obywatela do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu. Podstawy prawnej do wydania takiej uchwały przez radę gminy trudno dopatrzeć się również we wskazywanym przez skarżącą dopiero na etapie skargi art. 18 § 3 zd. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej który to stanowi, że w miarę potrzeby sporządza się transmisję audio i video z posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów. Art. 19 tej ustawy stanowi z kolei, że organy wskazane w art. 18 ust. 1 i 2 (tj. kolegialne organy władzy publicznej pochodzące

z powszechnych wyborów) sporządzają i udostępniają protokoły lub stenogramy swoich obrad, chyba, że sporządzą i udostępnią materiały audiowizualne lub teleinformatyczne rejestrujące w pełni te obrady. Dlatego też, pomijając już nawet fakt, że skarżąca podejmując uchwałę nie wskazała konkretnego przepisu ustawy o dostępie do informacji publicznej, zgodzić się należy z organem nadzoru, że z ww. przepisów nie wynika wyraźna podstawa prawna do podjęcia przez radę gminy takiej uchwały.

Podstawy prawnej do wydania przez skarżącą uchwały w sprawie rejestracji audio

i video sesji Rady Miejskiej w W. nie może stanowić również wskazany w uchwale § 22 ust. 2 pkt 18 Statutu Gminy W. z którego to wynika, że do wyłącznej właściwości rady należy uchwalanie przepisów gminnych w granicach ustawowego upoważnienia.

Zdaniem Sądu, sprawa dotycząca rejestracji audio i video sesji rady gminy niewątpliwie należy do kwestii organizacyjnych, technicznych czy porządkowych, a jako taka, w razie zaistnienia potrzeby może zostać uregulowana przez skarżącą

w Regulaminie Rady Miejskiej w W. Zgodzić się w tym miejscu bowiem należy

z organem, że przedmiotowa uchwała oprócz kwestii regulujących dostęp do informacji publicznej zawiera liczne kwestie organizacyjne czy porządkowe, które nie muszą być zawarte w odrębnej uchwale rady. Powinna więc ewentualnie zostać podjęta uchwała

o zmianie tego regulaminu, a nie tak jak to stało się w niniejszej sprawie - odrębna uchwała która reguluje kwestie dotyczące rejestracji audio i video sesji rady. W uchwale o zmianie tego regulaminu w całości zostałyby uregulowane kwestie dotyczące rejestracji audio i video sesji rady.

Nadto, uchwała Rady Miejskiej w W. z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] poprzez zapis jej § 1, że przebieg sesji rejestrowany jest na nośniku video przez wyznaczonego pracownika Urzędu Miejskiego lub inną osobę wyznaczoną lub wynajętą przez Burmistrza narusza przepisy Konstytucji RP czy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Taki bowiem zapis niewątpliwie ogranicza krąg osób, które mogą rejestrować na nośniku video przebieg sesji rady (które dotyczą przecież spraw publicznych), jedynie do pracowników ww. urzędu lub innych osób wyznaczonych lub wynajętych przez Burmistrza. Inne bowiem osoby, czyli choćby osoby biorące udział w sesji jako publiczność, jak również przedstawiciele jakichkolwiek mediów (radio, telewizja), zgodnie z § 2 uchwały mogą rejestrować przebieg sesji na własny użytek na nośnikach audio lub wideo, ale już pod warunkiem, że uprzednio, tj. jeszcze przed rozpoczęciem obrad zgłoszą chęć rejestracji do Przewodniczącego Rady. Powyższe narusza więc powszechnie obowiązujące przepisy prawa.

Mając na uwadze powyższe słusznie organ nadzoru uznał, że przedmiotowej uchwały nie można uznać za zgodną z obowiązującym porządkiem prawnym, co jest wystarczające do stwierdzenia jej nieważności. Wyjaśnić bowiem należy, że przedmiotem w niniejszej sprawie kontroli sądu administracyjnego, jak i uprzednio organu nadzoru jest jedynie legalność aktu, co oznacza konieczność zbadania, czy akt ten, biorąc pod uwagę jego treść, może zostać pozostawiony w obrocie prawnym. Stwierdzenie nieważności uchwały organu gminy oznacza bowiem w istocie rzeczy deklarację stanu prawnego ze względu na zaistnienie określonej przesłanki (sprzeczność aktu z prawem) przewidzianej przez ustawodawcę, z którą skutek taki prawo wiąże. Art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym stanowi zaś samodzielną podstawę do wydania rozstrzygnięcia nadzorczego stwierdzającego nieważność uchwały organu gminy sprzecznej z prawem, nie zachodzi potrzeba odwoływania się do podstaw stwierdzania nieważności określonych w art. 156 Kpa.

W związku z powyższym skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.