Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 2628/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2006-01-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń Sędziowie: NSA Elżbieta Rischka NSA Małgorzata Tomaszewska (spr.) Protokolant – Beata Jarecka po rozpoznaniu w dniu 6 stycznia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi B. S. na decyzję Izby Skarbowej z dnia 6 listopada 2002 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za lipiec 1999 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Gd 2628/02

U z a s a d n i e n i e

Urząd Skarbowy decyzją z dnia 31 lipca 2002 r. określił B. S. z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc lipiec 1999 r. wysokość nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w kwocie 41.469,- zł.

Od decyzji tej podatnik złożył odwołanie zarzucając organowi I instancji, iż przy podejmowaniu tej decyzji naruszył:

- przepisy postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 121 § 1,

art. 122, art. 124 § 4 oraz art. 187 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa

(Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.);

- przepisy prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy tj. art. 19 ust. 1 i 2,

art. 20, art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług

oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50).

Strona stwierdziła, że skutkiem naruszenia zasad postępowania podatkowego wynikających ze wskazanych powyżej przepisów Ordynacji podatkowej było nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego, a to spowodowało błędne określenie wysokości nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za sierpień 1999 r.

Izba Skarbowa, po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia 6 listopada 2002 roku utrzymała w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu podała, iż bezsporne jest, że B. S. na podstawie aktu notarialnego Repertorium A [...] z dnia 17 stycznia 1996 r. nabyła od "A" z siedzibą w S. prawo użytkowania wieczystego działki w [...] oraz prawo własności budynku znajdującego się na tej działce za cenę 205.000,- zł. Poza sporem pozostaje, iż decyzją Nr [...] z dnia 11 czerwca 1997 r. wydaną przez Urząd Miasta S. uzyskała pozwolenie na budowę budynku mieszkalno usługowego w [...].

Poza sporem w ocenie Izby pozostaje też, że zgodnie z Załącznikiem Nr 2 do ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.) usługi w zakresie wynajmowania lub dzierżawienia nieruchomości o charakterze mieszkalnym stanowiących majątek własny są zwolnione z podatku od towarów i usług. W miesiącu lipcu 1999 r. podatnik w złożonej za ten okres rozliczeniowy deklaracji VAT-7 wykazał do odliczenia podatek naliczony wynikający z faktur zakupu usług telekomunikacyjnych, a dotyczących lokali mieszkalnych tj. związanych ze sprzedażą zwolnioną, co jest również bezsporne. W związku z tym urząd skarbowy stwierdził, że zgodnie z art. 25 ust l pkt l ustawy o VAT podatniczce nie przysługuje prawo obniżenia podatku należnego o podatek naliczony przy nabyciu tych usług. Kwestionując prawo podatnika do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z powyższych faktur zakupu usług telekomunikacyjnych, organ I instancji uwzględnił złożone przez podatnika do protokołu kontroli oświadczenie z dnia 21.10.1999 r. w którym strona wskazała numer licznika gazowego, elektrycznego oraz numer aparatu telefonicznego związane z częścią użytkową budynku.

Dalej organ odwoławczy podał, że w sprawie objętej odwołaniem podatnik wykonując czynności opodatkowane oraz zwolnione i dokonując zakupu usług telekomunikacyjnych winien, stosować się do zapisu art. 20 ust. l ustawy o VAT tj. dokonać odrębnego określenia kwot podatku naliczonego związanych ze sprzedażą opodatkowaną i zwolnioną od podatku. To podatnik zatem dokonując zakupu musi zadecydować, które kwoty związane są ze sprzedażą opodatkowaną, a które ze sprzedażą zwolnioną. Dopiero jeżeli nie jest możliwe takie wyodrębnienie podatnik stosuje proporcjonalny podział zakupów w sposób o którym mowa w art. 20 ust. 3 ustawy o VAT. W przedmiotowej sprawie możliwe było odrębne określenie kwot podatku naliczonego związanych ze sprzedażą opodatkowaną i zwolnioną. Miał on możliwość odczytu z numeru telefonów i przyporządkowania faktur zakupu powyższych usług do pomieszczeń użytkowych i lokali mieszkalnych. Powyższego podatnik jednak nie uczynił odliczając podatek także z faktur dotyczących lokali mieszkalnych.

W ocenie Izby słusznie zatem organ pierwszej instancji pozbawił podatnika prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur dokumentujących zakup usług telekomunikacyjnych związanych z lokalem mieszkalnym jako związany ze sprzedażą zwolnioną z podatku od towarów i usług. Zdaniem Izby Skarbowej zaistniałe później tj. w 2000 roku okoliczności wynikające ze zmiany sposobu użytkowania lokalu mieszkalnego, które pełnomocnik w swoim piśmie z dnia 17.05.2002 r. określa jako czasowe, pozostają bez wpływu na istotę rozstrzygnięcia. Ponadto przy ocenie wynikającego z art. 19 ust. l w związku z art. 20 ust. 2 ustawy o VAT prawa podatnika do odliczenia podatku naliczonego należy uwzględnić okoliczności stanu faktycznego zaistniałe w danym okresie rozliczeniowym. Z art. 10 ust. l i art. 26 ustawy o VAT wynika zasada, że okresem rozliczeniowym w podatku od towarów i usług jest miesiąc kalendarzowy. Podatnik dokonuje samoobliczenia podatku na podstawie i z tytułu miesięcznego podatkowego stanu faktycznego, którego elementy pozostają ze sobą w związkach gospodarczych i prawnych w tym i podatkowych. Organ podatkowy bada deklarację podatkową złożoną za okres miesięczny. Jeżeli kwestionuje samoobliczenie dokonane przez podatnika to dąży do odtworzenia podatkowego stanu faktycznego miesiąca rozliczeniowego, który dla ewentualnego określenia innej, aniżeli wynikającej z miesięcznej deklaracji podatkowej, wysokości zobowiązania podatkowego analizuje. Orzekając na podstawie art. 10 ust. 2 ustawy o VAT organ podatkowy określa kwotę zobowiązania podatkowego lub kwotę zwrotu różnicy podatku w odniesieniu do miesiąca rozliczeniowego - przez co należy rozumieć - całokształt podatkowo znaczących zdarzeń miesiąca rozliczeniowego. Deklaracja podatkowa stanowi natomiast opis zdarzeń, które zaistniały w określonym przedziale czasowym, ocenianym z punktu widzenia przepisów podatkowych w tym przedziale czasowym obowiązujących, a który w efekcie ma doprowadzić do wykonania przez podatnika obowiązku zapłaty podatku lub zrealizowania przez niego swego uprawnienia do uzyskania zwrotu podatku. Zarówno istnienie tego obowiązku jak i powstanie uprawnienia ocenia się w oparciu o stan faktyczny i prawny istniejący w przedziale czasowym, z którym są związane. O tym czy podatnik nabył prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony czy też prawa tego nie nabył przesądzają okoliczności stanu faktycznego danego okresu rozliczeniowego oraz normy podatkowego prawa materialnego obowiązujące w dacie powstania prawa do obniżenia podatku. Odnosząc powyższe do okoliczności stanu faktycznego niniejszej sprawy zdaniem Izby Skarbowej w momencie dokonywania odliczeń, a zatem w miesiącu lipcu 1999 r. podatnik był zobowiązany uwzględnić okoliczności istniejące w tym okresie rozliczeniowym i w tym stanie faktycznym, który w danym okresie rozliczeniowym zaistniał.

W ocenie Izby Skarbowej z powyższych względów nie doszło do naruszenia art. 19 ust. l i 2, art. 20 i art. 25 ust. l pkt l ustawy o VAT, dlatego też decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa i nie budzi zastrzeżeń.

Podnoszony w odwołaniu zarzut błędnego określenia procentowego udziału lokali mieszkalnych i użytkowych w stosunku do całkowitej powierzchni budynku w przedstawionych powyżej okolicznościach stanu faktycznego niniejszej sprawy pozostaje bez wpływu na istotę rozstrzygnięcia.

W związku z powyższym nie budzi zastrzeżeń organu odwoławczego określona zaskarżoną decyzją kwota nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości 41.469,-zł.

W ocenie Izby Skarbowej nie znajduje również uzasadnienia podniesiony w odwołaniu zarzut strony dotyczący naruszenia przez organ pierwszej instancji zasady wynikającej z art. 124 Ordynacji podatkowej tj. zasady przekonywania. Zdaniem Izby Skarbowej zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy jakie wymagane są przepisami Ordynacji podatkowej. Organ pierwszej instancji powołał podstawę prawną wydanej decyzji, która wbrew zarzutowi odwołania w ocenie organu odwoławczego jest pełna, a pełnomocnik Strony poza postawieniem powyższego zarzutu nie wskazał jakiego przepisu będącego w jego ocenie podstawą prawną wydanej decyzji nie wskazano w zaskarżonej decyzji. Uzasadnienie faktyczne decyzji wskazuje wszystkie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, zawiera także analizę i ocenę materiału dowodowego. Do wyjaśnień pełnomocnika strony złożonych w dniu 15.07.2002r. organ pierwszej instancji ustosunkował się w zaskarżonej decyzji poprzez wskazanie, że stanowisko w sprawie wyraził już w piśmie z dnia 06.06.2002r. Nr [...], a zatem wyliczeń dokonanych przez pełnomocnika nie przyjmuje. Wskazać należy, że podnoszone w powołanym przez pełnomocnika piśmie z dnia 15.07.2002r. okoliczności i argumenty są takie same jak w piśmie z dnia 16.05.2002r., gdzie strona wnosiła o umorzenie postępowania. Do tych argumentów urząd skarbowy ustosunkował się w powołanym w uzasadnieniu decyzji piśmie z dnia 06.06.2002r. Nr [...]. Również do pisma z dnia 15.07.2002 r. urząd skarbowy ustosunkował się w piśmie wydanym w dacie 23.07.2002 r.

Za niezasadny uznała Izba Skarbowa zarzut naruszenia przez Urząd Skarbowy naruszenie zasady szybkości postępowania podatkowego wynikającej z art. 125 Ordynacji podatkowej. Ustosunkowując się do tego zarzutu strony Izba Skarbowa zauważyła, że organy podatkowe pierwszej instancji mają prawo do przeprowadzania kontroli podatkowej u podatników. Kontrolowany, który nie zgadza się z ustaleniami doręczonego mu protokołu kontroli może w terminie 21 dni od dnia jego doręczenia złożyć zastrzeżenia lub wyjaśnienia do tego protokołu, wskazując równocześnie stosowne wnioski dowodowe. To czy protokół sporządzony z kontroli podatkowej stanie się podstawą wszczęcia postępowania podatkowego zależy od dokonanych przez urząd skarbowy ustaleń. Jeżeli nieprawidłowości stwierdzone podczas kontroli naruszają przepisy prawa podatkowego organ podatkowy wszczyna postępowanie podatkowe zmierzające do wydania decyzji podatkowej, w której określony zostanie prawidłowy wymiar podatku, którego sam kontrolowany nie dokonał lub dokonał w innej niż właściwa wysokości. Jeżeli natomiast urząd skarbowy nie stwierdził w toku kontroli podatkowej nieprawidłowości lub stwierdzone nie naruszają przepisów prawa podatkowego, to protokół kontroli nie staje się podstawą do wszczęcia postępowania podatkowego. Przepisy cyt. Ordynacji podatkowej nie określają w jakim terminie od zakończenia kontroli podatkowej musi nastąpić wszczęcie postępowania przez organ podatkowy pierwszej instancji w sytuacji stwierdzenia nieprawidłowości podczas przeprowadzonej kontroli podatkowej. Przepisy dotyczące wszczęcia postępowania /dział IV rozdział 8/ oraz załatwiania spraw /dział IV rozdział 4/ nie mają bowiem zastosowania do czynności opisanych w dziale VI "Kontrola podatkowa". Powyższe wynika z art. 292 Ordynacji podatkowej. Natomiast po wszczęciu postępowania, co w niniejszej sprawie nastąpiło poprzez wydanie postanowień o wszczęciu z urzędu postępowania podatkowego w sprawie rozliczeń z budżetem z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 1998 r., które pełnomocnikowi strony zostały skutecznie doręczone w dacie 22.03.2002 r. Urząd Skarbowy wydał w dacie 31.07.2002r. przedmiotową decyzję. Wskazać należy, że pismami z dnia 29.04.2002r., 29.05.2002r. i 28.06.2002r. zawiadomiono podatnika o nie załatwieniu sprawy w terminie, co wynikało z faktu przedłożenia przez pełnomocnika strony po zapoznaniu się z całością materiału dowodowego stanowiska w sprawie oraz z wnioskiem o umorzenie postępowania. Z podanych przyczyn w ocenie Izby Skarbowej nie nastąpiło naruszenie zasady wyrażonej w art. 125 Ordynacji podatkowej. Ponadto zarzut przewlekłości postępowania pozostaje bez wpływu na istotę postępowania którego przedmiot stanowi określenie podatnikowi w prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego, kwoty zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku o której mowa w art. 21 ust. l ustawy o VAT.

Strona zarzuciła naruszenie wynikającej z art. 121 § l Ordynacji podatkowej zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych poprzez fakt, że z ustaleń kontroli podatkowej nie wynikały żadne nieprawidłowości w zakresie rozliczenia VAT za okres styczeń 1998r. - sierpień 1999r. Izba Skarbowa ustosunkowując się do tego zarzutu wskazała, że zgodnie z art. 290 § l cyt. ustawy przebieg kontroli kontrolujący dokumentuje w protokóle. W § 2 tego przepisu wskazano elementy jakie winien zawierać protokół kontroli. W sprawie objętej odwołaniem kontrolujący z przeprowadzonej u podatnika kontroli sporządzili protokół zawierający wszystkie elementy jakie winien zawierać protokół, a które wynikają z art. 290 § 2 Ordynacji podatkowej, w tym także opis dokonanych ustaleń. Ze wskazanego przepisu nie wynika wymóg wskazania nieprawidłowości w zakresie rozliczenia dokonanego przez podatnika. Protokół kontroli ma dokumentować przebieg kontroli i okoliczności faktyczne sprawy stwierdzone podczas przeprowadzanej kontroli. Nie musi zaś zawierać oceny prawnej sprawy. Dodatkowo wskazać należy, iż wbrew twierdzeniu pełnomocnika na stronie 13 protokołu kontrolujący po wskazaniu dokonanych ustaleń w tym dotyczących odliczenia w całości podatku naliczonego od zakupu usług budowlanych i odliczenia podatku naliczonego od zakupu gazu, energii elektrycznej i usług telekomunikacyjnych przytoczyli brzmienie art. 20 ust. 2 i art. 25 ust. l pkt. l ustawy o VAT, z których jasno wynika prawo podatnika do odliczenia podatku naliczonego związanego ze sprzedażą wyłącznie opodatkowaną. Stąd w ocenie Izby Skarbowej zarzut naruszenia zasady wyrażonej w art. 121 § l Ordynacji podatkowej nie zasługuje na uwzględnienie.

W skardze na decyzję Izby Skarbowej, wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca zarzuciła Izbie Skarbowej przeprowadzenie postępowania z naruszeniem norm prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. I tak - zdaniem skarżącej - Izba Skarbowa naruszyła zasadę dochodzenia prawdy obiektywnej w postępowaniu podatkowym (art. 122 Ordynacji podatkowej) oraz służącą jej realizacji zasadę zupełności postępowania dowodowego (art. 187 § l Ordynacji podatkowej). W ocenie skarżącej organ odwoławczy błędnie określił:

- procentowy udział lokali mieszkalnych oraz użytkowych w stosunku do całkowitej powierzchni budynku,

- wielkość zakupów usług energetycznych i telekomunikacyjnych związanych z lokalami mieszkalnymi.

Powyższe błędy w ocenie skarżącej wynikają z nieprawidłowej oceny części dowodów zaoferowanych przez stronę w trakcie kontroli podatkowej i postępowania podatkowego oraz pominięcia stanowiska pełnomocnika strony przedstawionego w piśmie z dnia 15.07.2002 r.

Skarżąca zarzuciła, że Izba Skarbowa naruszyła wynikającą z art. 124 Ordynacji podatkowej zasadę przekonywania albowiem organ odwoławczy nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i nie wyjaśnił stanu faktycznego sprawy i w tej sytuacji nie mógł zawrzeć w decyzji uzasadnienia odpowiadającego wymaganiom stawianym przez art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej.

Nadto Izba Skarbowa nie ustosunkowała się również należycie w treści decyzji do wyjaśnień pełnomocnika strony złożonych w piśmie z dnia 15.07.2002 r. i nie wykazała, iż wyliczenie przedstawione w tym piśmie jest błędne.

Nie dokonał także oceny materiałów dowodowych zgromadzonych w trakcie kontroli podatkowej przeprowadzonej przez pracowników Urzędu Skarbowego w dniach 19-22 i 26 października 1999 r. na podstawie upoważnienia do kontroli nr 720/99 z dnia 19.10.1999 r., zakończonej doręczeniem protokołu w dniu 26.10.1999 r.

Zdaniem strony skarżącej w niniejszej sprawie naruszona została także zasada wynikająca z art. 125 Ordynacji podatkowej tj. zasada szybkości postępowania podatkowego.

Skarżąca zarzuciła, że Izba Skarbowa naruszyła również wynikającą z art. 121 § l Ordynacji podatkowej zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, bowiem z ustaleń protokołu kontroli podatkowej nie wynikały żadne nieprawidłowości w zakresie rozliczenia VAT za okres styczeń 1998 r. - sierpień 1999 r. Podatnik, do chwili wszczęcia postępowań podatkowych, pozostawał w uzasadnionym przekonaniu, iż rozliczenie VAT za okres styczeń 1998 r. - sierpień 1999 r. jest prawidłowe.

W wyniku powyższego organ odwoławczy dokonał nieprawidłowych ustaleń faktycznych a to spowodowało określenie w nieprawidłowej wysokości nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za lipiec 1999 r.

W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosła o jej oddalenie.

Zgodnie z art. 97 § l Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2002.153.1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem i nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Badając zatem legalność zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że akt ten nie narusza prawa w sposób uprawniający do wyeliminowania go z obrotu prawnego.

Poza sporem jest, że w badanym okresie skarżąca prowadziła działalność gospodarczą podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług i świadczyła usługi wynajmu mieszkań, stanowiących majątek własny skarżącej, które to usługi - zgodnie z załącznikiem nr 2 do ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług (...) -, były zwolnione od tegoż podatku. Skarżąca prowadziła więc w badanym okresie sprzedaż opodatkowaną i sprzedaż zwolnioną od podatku. Faktem jest również, że działalność gospodarczą i usługi wynajmu mieszkań wykonywane były w budynku na posesji położonej w S. przy ulicy [...] i że budynek ten był w części o charakterze użytkowym (parter) a w części o charakterze mieszkalnym (I i II kondygnacje).

Niesporne jest i to, że skarżąca prowadząc jednocześnie sprzedaż opodatkowaną i zwolnioną podatek naliczony przy nabyciu towarów i usług rozliczała w całości jako związany ze sprzedażą opodatkowaną, mimo iż zakupy usług dotyczyły całego obiektu, a więc również mieszkań będących przedmiotem wynajmu.

Przepis natomiast art. 25 ust. 1 cyt. ustawy podatkowej stanowi, że obniżenie kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika towarów lub usług służących do wytworzenia lub odsprzedaży towarów bądź świadczenia usług zwolnionych od podatku.

Zgodnie zaś z art. 20 ust. 1 cyt. ustawy VAT podatnik dokonujący jednocześnie sprzedaży towarów opodatkowanych i zwolnionych od podatku obowiązany jest do odrębnego określenia kwot podatku naliczonego, związanych ze sprzedażą opodatkowaną i zwolnioną od podatku. Podatnik może zmniejszyć podatek należny o kwotę podatku naliczonego, ale związaną jedynie ze sprzedażą opodatkowaną (ust. 2). W sytuacji natomiast, gdy nie jest możliwe wyodrębnienie całości lub części kwot, o których mowa w ust. 1, podatnik może także zmniejszyć podatek należny o taką część podatku naliczonego, która odpowiada procentowemu udziałowi wartości sprzedaży towarów opodatkowanych podatkiem w wartości sprzedaży ogółem (ust. 3).

Skarżąca nie kwestionuje zasad wynikających z przywołanych powyżej regulacji prawnych, w szczególności art. 25 ust. 1 cyt. ustawy podatkowej. Nie zgadza się natomiast z ustaleniami organów podatkowych stanowiących podstawę rozliczenia podatku od towarów i usług za badany miesiąc, zarzuca bowiem błędne ustalenie procentowego udziału powierzchni mieszkalnej i powierzchni użytkowej w całkowitej powierzchni budynku, w którym prowadziła sprzedaż opodatkowaną i zwolnioną oraz błędne określenie wielkości usług energetycznych i telekomunikacyjnych związanych z lokalami mieszkalnymi.

Odnosząc się do powyższych zarzutów należy stwierdzić, że organ odwoławczy dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych i prawidłowo ustalenia te ocenił.

Trafnie uznała Izba Skarbowa w badanej decyzji, że w rozpatrywanej sprawie można było dokonać rozdzielenia kosztów dotyczących zakupu energii elektrycznej i usług telekomunikacyjnych związanych ze sprzedażą opodatkowaną i zwolnioną. Wynika to z oświadczenia podatnika z dnia 21 października 1999 r. złożonego do protokołu kontroli. Podatnik podał w nim numer licznika elektrycznego oraz gazowego dla części użytkowej obiektu, a także numer telefonu z przeznaczeniem na działalność usługową pubu, podkreślając, iż pozostałe rachunki dotyczą lokali mieszkalnych. W świetle zatem powyższego nie było podstaw do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur za energię elektryczną dotyczącą licznika, którym dostarczano prąd dla części mieszkalnej. Ponadto, z uwagi na ujęcie przez podatnika w powyższym oświadczeniu numeru aparatu telefonicznego, możliwe było przyporządkowanie faktur za usługi telekomunikacyjne do konkretnej części budynku tj. części mieszkalnej, bądź użytkowej. Dlatego też zasadnie wskazała Izba Skarbowa przepis art. 20 ust. 1 ustawy VAT, jako podstawę prawną, określenia kwot podatku naliczonego związanego ze sprzedażą opodatkowaną i zwolnioną. W tym zakresie podatnik miał bowiem możliwość wyodrębnienia kosztów związanych z poszczególnymi częściami nieruchomości, a zatem nie miała zastosowania w tym przypadku metoda procentowego ustalenia omawianych kosztów.

Z tych też przyczyn zarzut błędnego określenia procentowego udziału lokali mieszkalnych i użytkowych w całkowitej powierzchni budynku pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Na rozliczenie badanego miesiąca miało wpływ rozliczenie miesiąca maja 1999 r., w którym organ kwotę do przeniesienia określił w wysokości niższej od zadeklarowanej.

Przedstawione natomiast przez pełnomocnika skarżącej w piśmie z dnia 15 lipca 2002 r. nowe okoliczności dotyczące przeznaczenia liczników gazowych, energetycznych oraz podziału numerów telefonicznych, nie mogą stanowić podstawy do zakwestionowania prawidłowości powyższych wyliczeń organu, z uwagi na to, iż nie dotyczyły one badanego okresu rozliczania podatku od towarów i usług. Organ podatkowy II instancji wyjaśnił, iż okresem rozliczeniowym w podatku od towarów i usług, zgodnie z art. 10 ust. 1 i art. 26 ustawy VAT jest miesiąc kalendarzowy. A zatem w świetle tej regulacji prawnej, podstawą samoobliczenia tego podatku jest stan faktyczny jak i okoliczności wynikające właśnie z tego okresu.

Dodatkowo należy zauważyć, że skarżąca nie wskazała w piśmie tym dowodów, które mogłyby potwierdzić podniesione okoliczności.

Wobec powyższego ocenę materiału dowodowego dokonaną przez Izbę Skarbową w tym zakresie należało uznać za prawidłową, tym bardziej, że podatnik składając oświadczenie w dniu 21 października 1999 r., w toku kontroli skarbowej miał świadomość, iż dotyczy ono kontrolowanego okresu i nie może budzić wątpliwości, iż chciał przedstawić rzeczywisty stan sprawy.

W świetle powyższych rozważań Sąd uznał zarzuty skarżącej, dotyczące naruszenia art. 122, art. 187 § 1, art. 124, 210 § 4 Ordynacji podatkowej za nietrafne. Wyjaśnione zostały wszystkie istotne okoliczności mające znaczenie dla tego rozstrzygnięcia sprawy. Ocena materiału dowodowego jest również prawidłowa. Zarzut skarżącej, iż organ podatkowy nie ustosunkował się w toku postępowania podatkowego do pisma jej pełnomocnika z dnia 15 lipca 2002 r. jest chybiony uwzględniając pismo tego organu z dnia 23 lipca 2002 r. dołączone do akt sprawy. W sprawie tej nie występują też jakiekolwiek wątpliwości, które zostałyby rozstrzygnięte na niekorzyść skarżącej. Ponadto Izba Skarbowa w sposób jasny i czytelny przedstawiła swoją argumentację, przemawiającą za podjętym rozstrzygnięciem, a także wskazała na sposób wyliczeń podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy. Trzeba zauważyć, że skarżąca zarzucając Izbie Skarbowej naruszenie zasad prawa podatkowego wynikających ze wskazanych w skardze przepisów Ordynacji podatkowej nie wskazała w istocie na czym polegało ich naruszenie. Zarzuty te są sformułowane w sposób bardzo ogólnikowy.

Fakt przewlekłości postępowania organu I instancji nie stanowi naruszenia prawa procesowego w sposób mający istotny wpływ na wynik tego postępowania, a tylko takie naruszenie mogłoby - stanowić w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - samodzielną podstawę do uchylenia rozpatrywanej decyzji. Mimo przewlekłości postępowania organ dokonał zgodnego z prawem wymiaru podatku. Protokół z kontroli podatkowej – odmiennie niż to zarzucał pełnomocnik skarżącej – zawierał wszystkie nieprawidłowości podatnika, zostały w nim powołane również odpowiednie przepisy obowiązujące w tym zakresie, stąd wskazanie przez stronę skarżącą, iż do momentu postępowania podatkowego pozostawała ona w uzasadnionym przekonaniu co prawidłowości rozliczeń podatku VAT, nie jest poparte zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Wydanie zatem zaskarżonej decyzji nie świadczy o zmienności rozstrzygnięć organów podatkowych i naruszeniu tym samym art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej.

Reasumując Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja nie narusza obowiązujących norm prawa materialnego, jak też prawa procesowego, które miało lub mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji wyroku.