Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt I SAB/Sz 17/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2014-11-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alicja Polańska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 listopada 2014 r. sprawy ze skargi M U na bezczynność Prezydenta Miasta Szczecina w przedmiocie niewydania postanowienia o umorzeniu postępowania p o s t a n a w i a: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 23 lipca 2014 r. M U złożyła do sądu skargę na bezczynność Prezydenta Miasta Szczecina prowadzącego postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych nr [...],[...],[...] domagając się wydania postanowienia w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego z uwagi na błąd co do osoby zobowiązanej. Skarżąca wskazała, że w piśmie z dnia 7 sierpnia 2013 r. złożonym do organu 8 sierpnia 2013 r. poinformowała, że nie kierowała pojazdem zaparkowanym w strefie płatnego parkowania w Szczecinie.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc dodatkowo, że organ egzekucyjny wydał w dniu 7 października 2013 r. postanowienie w sprawie wniosku zobowiązanej z dnia 7 sierpnia 2013 r., tj. odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie ww. tytułów wykonawczych obejmujących zaległość z tytułu opłaty dodatkowej za nieopłacony postój w strefie płatnego parkowania. Organ poinformował, że postanowienie zostało wysłane na adres zobowiązanej w S przy ul. N oraz, że uważa się je za doręczone na podstawie art. 44 Kpa.

W wykonaniu zarządzenia sędziego z dnia 28 sierpnia 2014 r., pismem z dnia 3 września 2014 r., ponowionym w dniu 13 października 2014 r., zobowiązano skarżącą do wykazania, czy przed wniesieniem skargi z dnia 23 lipca 2014 r. do sądu wyczerpała tryb, o którym mowa w art. 52 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a."), tj. czy na podstawie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2013.267 ze zm., zwanej dalej: "k.p.a.") wniosła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie oraz czy zostało wydane rozstrzygnięcie w wyniku zażalenia. W wezwaniu zakreślono 7- dniowy termin na wykonanie ww. zobowiązania sądu, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu 30 października 2014 r., a 7-dniowy termin upłynął bezskutecznie 6 listopada 2014 r. (czwartek). Skarżąca nie złożyła wyjaśnień w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Na podstawie natomiast art. 3 § 2 pkt 1 - pkt 4 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz inne niż wyżej określone akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. przewiduje możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego również bezczynności organów w ww. określonych przypadkach.

Przepis art. 52 § 1 p.p.s.a. stanawi także, że skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Art. 52 § 2 p.p.s.a. określa, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Jedynie, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 p.p.s.a.). W przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 4 p.p.s.a.). W świetle art. 37 § 1 k.p.a., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania, stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zażalenie jest szczególnym środkiem zaskarżenia, gdyż nie jest ono skierowane przeciwko konkretnej czynności procesowej lub aktowi administracyjnemu, lecz ma na celu spowodowanie wypełnienia przez organ obowiązku urzędowego, polegającego na przeprowadzeniu czynności postępowania i ich zakończeniu wydaniem decyzji albo rozstrzygającej o istocie sprawy, albo kończącej postępowanie w sprawie. Trzeba jednocześnie podkreślić, że z punktu widzenia istoty regulacji wynikającej z art. 52 § 2 p.p.s.a., przepis ten znajduje zastosowanie także w przypadku bezczynności organu administracji polegającej na niezałatwieniu sprawy poprzez brak określonej decyzji/czynności administracyjnej. Oznacza to, że przed wniesieniem skargi do sądu konieczne jest wyczerpanie tego trybu przed organami administracji publicznej.

Jak wyżej podkreślono, warunkiem formalnym niezbędnym do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wyczerpanie dostępnych stronie środków zaskarżenia. W przypadku bezczynności, skarżący jest obowiązany przed wniesieniem skargi wyczerpać środek prawny przewidziany w art. 37 § 1 k.p.a. Niewyczerpanie przed wniesieniem skargi na bezczynność drogi przewidzianej w powołanym wyżej przepisie, musi prowadzić do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. jako niedopuszczalnej (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi komentarz. T. Woś. H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Warszawa 2005 str. 87 tezy 75 i 76 oraz str. 236 tezy 5 i 6).

W sprawie oznacza to, że przed wniesieniem skargi na bezczynność Prezydenta Miasta Szczecina strona skarżąca powinna była wyczerpać właściwy tryb, określony w art. 37 k.p.a., poprzedzając skargę stosownym zażaleniem skierowanym do organu wyższego stopnia, którym w tym przypadku jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie. Z akt administracyjnych nie wynika, aby skarżąca składała takie zażalenie. Takiej okoliczności nie wykazała również na wezwanie sądu.

Skoro zatem skarżąca nie wyczerpała przysługujących jej środków zaskarżenia i w ten sposób nie spełniła jednego z niezbędnych warunków wniesienia skargi, skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.