Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 507/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-10-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6063 Opłaty eksploatacyjne
Hasła tematyczne: Prawo geologiczne i górnicze
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 140 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 196
law: Ustawa z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 31 października 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Sędziowie WSA Marzenna Kosewska (spr.) WSA Walentyna Długaszewska Protokolant: st. sekr. sąd. Janusz Maciaszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 października 2017 roku przy udziale sprawy ze skargi M. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] lutego 2017r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty podwyższonej za wydobywanie kopalin bez wymaganej koncesji oddala skargę


UZASADNIENIE

Starosta [...] decyzją z [...] kwietnia 2016 r., na podstawie art. 140 ust. 1, ust. 3 pkt 3, ust. 5 i ust. 6 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2015 r., poz. 196 ze zm.), zwanej dalej p.g.g.", w zw. z art. 18 ust. 2 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zmianie ustawy Prawo geologiczne i górnicze oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014 r., poz. 1133), załącznika do obwieszczenia Ministra Środowiska z dnia 7 sierpnia 2013 r. w sprawie stawek opłat za rok 2014 z zakresu przepisów Prawa geologicznego i górniczego (M. P. z 2013 r., poz. 721) oraz art. 104 i 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23), zwanej dalej "K.p.a.", orzekł o ustaleniu M. D. opłaty podwyższonej w wysokości 628 958 zł za wydobywanie bez wymaganej koncesji kopaliny (kruszywa naturalnego - piasku) na działkach ew. nr [...], [...] i [...] w obrębie [...] w gminie [...].

Od powyższej decyzji M. D. złożył odwołanie, zarzucając błędne przyjęcie okresu wydobycia (lat 2013-2014), przyznanie się strony do wydobycia (podczas gdy przesuwała jedynie skarpy wydobyte przez inny podmiot) i oparcie rozstrzygnięcia w zakresie ilości wydobytej kopaliny o nierzetelną opinię biegłego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z [...] lutego 2017 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, co następuje.

Wydobywanie przez M. D. kopaliny na przedmiotowych działkach przesądzono w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 19 sierpnia 2014 r. o sygn. akt II SA/Gl 650/14. Wydano go w wyniku zaskarżenia przez M. D. decyzji Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego z [...] marca 2014 r. w przedmiocie wydobywania kopalin. Decyzją z [...] stycznia 2014 r. Dyrektor Okręgowego Urzędu Górniczego w P. nakazał M. D. wstrzymanie działalności polegającej na wydobywaniu kopaliny na przedmiotowych działkach w związku ze stwierdzeniem jej prowadzenia bez wymaganej koncesji. Jak wskazał Sąd, skarżący oświadczył, że wykonane przez niego roboty polegały na profilowaniu stromych skarp pozostawionych przez podmiot uprzednio prowadzący działalność górniczą na tym terenie i zmierzały wyłącznie do ich zabezpieczenia. Masy ziemne przemieszczone przez stronę częściowo zgromadzono na jednej z działek, a częściowo zepchnięto do zawodnionego wyrobiska. Oświadczenie to - zdaniem organu - jest równoznaczne z przyznaniem się strony do nielegalnego wydobywania kopaliny. Organ pierwszej instancji oparł swoje stanowisko także na pisemnym oświadczeniu skarżącego, z którego wynika, że skarpy wyrobisk wymagały pilnie złagodzenia celem zapewnienia bezpieczeństwa powszechnego. Przystąpił on więc do wykonania prac zabezpieczających, a usunięte masy ziemne złożono między terenami poeksploatacyjnymi i w zawodnionych wyrobiskach. Oświadczył także, że nie wywoził wydobytego materiału poza przedmiotowe działki ani go nie sprzedawał.

W uzasadnieniu powyższego wyroku wskazano, że bezsporne jest nieposiadanie przez skarżącego koncesji na wydobywanie kopalin oraz że wydobywał on kopalinę. Sąd uznał, iż nie jest zasadny zarzut wydania obu decyzji w oparciu o niepełny materiał dowodowy. Skoro organ dokonał wizji lokalnej, sporządził z niej notatkę służbową i dokumentację fotograficzną, a dokonane w jej trakcie ustalenia potwierdziła sama strona przyznając, że odłączyła masy ziemne od złoża, to dla celów wydania decyzji nakazującej wstrzymanie wydobywania kopaliny brak jest niewyjaśnionych okoliczności, które wymagałyby dowodu. Nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia, z jakich pobudek strona wydobyła i czy zbyła kopalinę. Niezasadne jest także powołanie się strony na obowiązki nałożone treścią art. 119 p.g.g. Przepis ten znajduje się bowiem w dziale VI tej ustawy "Zakład górniczy, jego ruch oraz ratownictwo górnicze" w rozdziale 2 "Ruch zakładu górniczego", zatem określone w nim obowiązki odnoszą się do ruchu zakładu górniczego, którego skarżący - z powodu braku koncesji - nie prowadził.

Wobec stanowiska WSA w Gliwicach zawartego w powyższym wyroku organ odwoławczy w niniejszej sprawie przyjął ustalenia i ocenę stanu faktycznego i prawnego, stanowiące jego podstawę. Oznacza to, że starosta prawidłowo przystąpił do ustalenia opłaty podwyższonej za wydobywanie kopaliny bez wymaganej koncesji. Podstawą jej nałożenia jest art. 140 ust. 1 p.g.g. Wydobyty piasek jest kopaliną, gdyż wymieniono go w obwieszczeniu Ministra Środowiska z dnia 7 sierpnia 2013 r. w sprawie stawek opłat na rok 2014 z zakresu przepisów Prawa geologicznego i górniczego - stawki opłat eksploatacyjnych (M. P. z 2013 r., poz. 721).

Podstawą prawną obowiązku posiadania koncesji na wydobywanie kopaliny jest art. 21 ust. 1 pkt 2 p.g.g. W myśl przepisów ustawy kopalinę wydobytą definiuje się jako całość kopaliny odłączonej od złoża, a złoże kopaliny jako naturalne nagromadzenie minerałów, skał oraz innych substancji, których wydobywanie może przynieść korzyść gospodarczą.

Za okres wydobycia należy uznać rok 2013 i początek 2014. Skarżący 19 kwietnia 2013 r. nabył przedmiotową nieruchomość od [...] sp. z o. o. w P. Jak wskazano w akcie notarialnym, jest ona niezabudowana i położona na terenie przeznaczonym pod obszar górniczy. Skarżący oświadczył w nim, że kupuje ją w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą pod firmą K. oraz że położenie i przeznaczenie nieruchomości jest mu znane i nie wnosi do nich zastrzeżeń. W § 6 aktu notarialnego stwierdzono, iż wydanie przedmiotu umowy już nastąpiło, co skarżący potwierdza. Oznacza to, że skarżący znał stan nieruchomości w dniu sporządzenia aktu notarialnego i nie wnosił do niego zastrzeżeń. Wobec tego wiarygodne jest oświadczenie poprzedniego właściciela, że od października 2010 r. do grudnia 2012 r. nie prowadził on działalności eksploatacyjnej złoża, mimo że zgodnie z posiadaną koncesją mógł to robić, a stan przedstawiony na mapie z 2010 r. przekazanej Staroście [...] jest stanem na dzień zakończenia eksploatacji kruszywa. Jednocześnie spółka "[...]" wskazała, iż nie ma wiedzy, aby po tym terminie ktokolwiek inny pozyskiwał kruszywo ze złoża.

Twierdzenia te są spójne z twierdzeniami zawartymi w opinii biegłego z 22 grudnia 2014 r., sporządzonej na potrzeby obmiarów geodezyjnych wyrobisk celem ustalenia ilości wydobytej kopaliny przez osoby posiadające uprawnienia geologiczne - [...], [...] i [...]. W opinii tej na str. 5 autorzy wskazują na udokumentowane rozliczenia zasobów złóż po zakończeniu ich eksploatacji w latach 2011-2012. Sprzeczne z powyższym są oświadczenia skarżącego. Rozstrzygnięcie zaś sprawy o wykroczenie nie jest merytoryczne - odmówiono wszczęcia postępowania z powodu przedawnienia jego karalności.

Odnośnie ilości wydobytej kopaliny i sposób jej obliczenia wskazano, że zgodnie z art. 140 ust. 3 p.g.g. opłatę podwyższoną za wydobywanie kopalin ustala się w wysokości czterdziestokrotnej stawki opłaty eksploatacyjnej dla danego rodzaju kopaliny, pomnożonej przez ilość wydobytej bez koncesji kopaliny.

W celu ustalenia jej ilości posłużono się dowodem z opinii biegłego, wykonanej przez firmę G., w imieniu której opinie sporządziło wyżej powołanych trzech magistrów - geologów z uprawnieniami. Dotyczy ona określenia ubytku kopaliny związanego z jej wydobyciem bez spełniania wymogów p.g.g. Na jej potrzeby dokonano obmiarów geodezyjnych istniejących wyrobisk i prace terenowe. Ich wyniki przedstawiono w opinii. Jest ona spójna i logiczna, a z jej uzupełnieniem zawartym w piśmie z 16 listopada 2015 r. stanowi wiarygodny dowód w sprawie, pozwalający określić ilość wydobytego bez koncesji piasku.

W wyniku porównania udokumentowanego stanu wyrobisk na 2010 r. ze stanem na dzień sporządzenia opinii uzyskano wynik 10 196 ton wydobytego kruszywa z wyrobiska [...] i 18 393 ton z wyrobiska [...], co łącznie daje wydobycie 28 589 ton. Ilość wydobytej kopaliny uzyskano dokonując pomiarów geodezyjnych.

Ilość wydobytego piasku pomnożono przez stawkę 0,55 zł/tonę wynikającą z obwieszczenia Ministra Środowiska w sprawie stawek opłat na rok 2014 jako stawkę obowiązującą w dniu wszczęcia postępowania tj. 15 stycznia 2014 r. i czterdziestokrotność stawki za wydobycie kopaliny bez wymaganej koncesji, ustalając wysokość opłaty na 628 958 zł.

W skardze na decyzję organu odwoławczego M. D. zarzucił:

1. naruszenie art. 7, 76 § 1, art. 77 w zw. z art. 8 K.p.a. polegające na przyjęciu, że skarżący po nabyciu [...] kwietnia 2013 r. przedmiotowej nieruchomości wydobył z niej kopalinę w ilości 28 589 ton; ze sporządzonego przez pracownika Starostwa Powiatowego [...] zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa i prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego [...] z [...] lipca 2015 r. o sygn. akt [...] wynika natomiast, że wydobycie nastąpiło między październikiem 2010 r. a grudniem 2012 r., czyli wtedy, gdy skarżący nie był jeszcze właścicielem nieruchomości;

2. naruszenie art. 7 i 77 K.p.a. polegające na przyjęciu, że wydobycie kopaliny w ilości 28 589 ton z przedmiotowej nieruchomości nastąpiło po nabyciu jej przez skarżącego, wyłącznie na podstawie oświadczenia poprzedniego właściciela nieruchomości, bez przeprowadzenia dowodu na tą okoliczność;

3. naruszenie art. 7 i 77 K.p.a. polegające na obliczeniu ilości wydobytej kopaliny na podstawie nierzetelnej opinii; ilość wydobytego kruszywa obliczono bowiem przy uwzględnieniu mapy sytuacyjno-wysokościowej dotyczącej stanu wyrobisk na rok 2010, na której nie oznaczono rzędnej wysokościowej dna wyrobiska (poniżej poziomu lustra wody).

Skarżący wniósł o uchylenie w całości decyzji organu odwoławczego i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł:

1. odnośnie zarzutu nr 1 - organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutu odwołania w zakresie sprzeczności ustaleń organu pierwszej instancji ze sporządzonym przez pracownika Starostwa Powiatowego [...] zawiadomieniem o popełnieniu przestępstwa i prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego [...] z [...] lipca 2015 r.; organ odwoławczy poprzestał na lakonicznym stwierdzeniu, że postanowienie to go nie wiąże, gdyż było jedynie formalne (umorzenie z uwagi na przedawnienie karalności); na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach sprawy w przedmiocie ustalenia opłaty podwyższonej za wydobywanie kopalin bez zezwolenia organ prowadzący postępowanie karne ustalił, że wydobycie kopalin w łącznej ilości 28 589 ton na przedmiotowej nieruchomości nastąpiło między październikiem 2010 r. a grudniem 2012 r.; zgodnie z art. 76 § 1 K.p.a. dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone; postanowienie sądu rejonowego jest takim dokumentem, stąd ustalenie to winno wiązać organy prowadzące postępowanie administracyjne; organ, który odmiennie od organu prowadzącego postępowanie karne ustala kluczową dla sprawy okoliczność, narusza art. 8 K.p.a. - zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie obywateli do organów władzy publicznej; postępowanie karne prowadzone przez Komisariat Policji [...] zakończono skierowaniem do sądu wniosku o ukaranie skarżącego, a zatem toczyło się już przeciwko konkretnie oznaczonej osobie;

2. odnośnie zarzutu nr 2 - ustalenie, że wydobycie kopaliny z nieruchomości nastąpiło już po jej nabyciu przez skarżącego nastąpiło wyłącznie na podstawie oświadczenia spółki [...] z 26 czerwca 2015 r., w którym wskazała ona, że nie posiada wiedzy, aby ktokolwiek pozyskiwał kruszywo po zakończeniu przez nią eksploatacji złoża; jest ona zainteresowana, aby organ ustalił, że wydobycie kruszywa nastąpiło już po sprzedaży przedmiotowej nieruchomości, gdyż w przeciwnym wypadku to właśnie ją obciążałby obowiązek uiszczenia należności za wydobyte kopaliny; w tym kontekście wskazano, że:

a) z treści oświadczenia nie wynika, aby spółka [...] potwierdziła fakt wydobywania kopalin przez skarżącego;

b) niezrozumiałe są twierdzenia organu zawarte na str. 5 uzasadnienia zaskarżonej decyzji, że oświadczenie skarżącego w akcie notarialnym, na podstawie którego nabył nieruchomość, potwierdza prawdziwość powyższego oświadczenia spółki [...] z 26 czerwca 2015 r.; z treści oświadczenia skarżącego wynika jedynie to, że na dzień sporządzenia aktu notarialnego przedmiotową nieruchomość już mu wydano i że znane mu jest jej położenie i przeznaczenie; nie wynika z niego, kiedy skarżący objął ją w posiadanie ani jaka ilość kruszywa, na dzień sporządzenia aktu notarialnego znajduje się w złożu;

3. odnośnie zarzutu nr 3 - skarżący kwestionuje ilość wydobytego kruszywa, ustaloną na podstawie opinii biegłych, ponieważ:

a) obliczenia jego ilości dokonano na podstawie porównania pomiarów wyrobisk przeprowadzonych w 2010 r. z pomiarami dokonanymi w 2014 r.; jako że skarżący nieruchomość nabył w kwietniu 2013 r., bezprzedmiotowe jest porównywanie obecnej powierzchni wyrobiska (z 2014 r.) z powierzchnią z okresu, kiedy nie był jeszcze właścicielem nieruchomości i nie mógł z niej korzystać (2010 r.); jako że nie dokonano obmiarów w chwili nabycia przez skarżącego nieruchomości, to nawet przyjmując, że wydobycia nastąpiło, nie da się ustalić kiedy miało miejsce;

b) na mapie sytuacyjno-wysokościowej dotyczącej stanu wyrobisk na rok 2010 nie oznaczono rzędnej wysokościowej dna wyrobiska (poniżej poziomu lustra wody), wobec czego niemożliwe jest określenie, jaka była głębokość wyrobiska w 2010 r., a w konsekwencji - czy doszło do zwiększenia jego głębokości, gdyż dokonując porównania nie określono stanu początkowego wyrobiska; z uwagi na podniesione w piśmie z 22 stycznia 2015 r. zarzuty organ zlecił wykonanie dodatkowych pomiarów, których jednak - z uwagi na zalanie części wyrobiska - nie wykonano; mimo to biegli założyli "względną symetrię głębokości zbiorników w stosunku do jego dłuższych brzegów" (str. 6 decyzji z 20 kwietnia 2016 r.); obliczenia nie są więc dokładne, gdyż opierają się na niezweryfikowanych założeniach;

c) obliczenia ilości wydobytej kopaliny dokonano przez obliczenie głębokości wyrobiska w stosunku do pierwotnej powierzchni terenu i na tej podstawie określono objętość wydobytej kopaliny (str. 5 uzasadnienia decyzji z [...] kwietnia 2016 r.); jest to błędne, gdyż obliczona na tej podstawie ilość kruszywa będzie obejmowała zarówno kruszywo wydobyte przez ówczesnego właściciela terenu (spółkę [...]), jak i ewentualne kruszywo wydobyte bez koncesji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Sąd podziela stanowisko organu wyrażone w zaskarżonej decyzji. W związku z jego obszernym zreferowaniem powtarzanie go jest zbędne.

Odnosząc się do zarzutów skargi należy podnieść, co następuje.

Generalnie skarżący zakwestionował zasadnicze w sprawie ustalenia:

1. że to on wydobywał kopalinę z przedmiotowej nieruchomości i że nastąpiło ono w latach 2013-2014, gdy był już właścicielem nieruchomości,

2. co do ilości wydobytej kopaliny.

Odnosząc się do pierwszej kwestii należy wskazać, że organ zasadnie przyjął ustalenia dokonane w tym zakresie (tj. co do podmiotu wydobywającego kopalinę z przedmiotowej nieruchomości po nabyciu jej przez skarżącego) przez Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego w decyzji z [...] marca 2014 r., utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w P. z [...] stycznia 2014 r. nakazującą skarżącemu M. D. wstrzymać wydobywanie kopaliny z przedmiotowych działek z uwagi na brak koncesji. Zgodność z prawem powyższej decyzji Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego zbadał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w prawomocnym wyroku o sygn. akt II SA/Gl 650/14, orzekając o oddaleniu skargi.

Ustalenia organu w powyższym zakresie dotyczą co prawda roku 2013, ale - w związku z opinią biegłego - dotyczą także roku 2014. Nie ma przy tym racji skarżący podnosząc, że organ - ustalając kiedy nastąpiło wydobycie - powinien wziąć pod uwagę ustalenia postanowienie Sądu Rejonowego [...] z [...] lipca 2015 r. o sygn. akt [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie przeciwko skarżącemu obwinionemu o wydobycie bez koncesji kopaliny w ustalonej przez organ ilości od października 2010 r. do grudnia 2012 r., tj. okresu wskazanego we wniosku o ukaranie złożonym przez pracownika organu, który następnie podpisał decyzję organu pierwszej instancji, a innego od okresu przyjętego w zaskarżonej decyzji (lata 2013-2014). Zgodnie bowiem z art. 11 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", sąd administracyjny wiążą jedynie ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa. Ponadto, choć wyżej wskazane orzeczenie sądu rejonowego zapadło w związku z zawartym we wniosku o ukaranie okresem wydobycia (2010-2012) skutkującym przedawnieniem karalności czynu, to orzeczenie to ma jedynie formalny charakter, nie stwierdzający wydobycia w latach 2010-2012, a jedynie stwierdzający przedawnienie karalności i odmawiający wszczęcia postępowania w związku z tak sformułowanym wnioskiem o ukaranie. Treść tego wniosku (wskazanie w nim okresu wydobycia jako lata 2010-2012) nie ma wpływu na możliwość przyjęcia w decyzji ustalającej wysokość opłaty podwyższonej, że wydobycie nastąpiło w innym okresie (w latach 2013-2014). Nie ma w tym kontekście wpływu na rozstrzygnięcie okoliczność, że wniosek o ukaranie, jak i postanowienie sądu rejonowego dotyczyło konkretnie oznaczonej osoby (skarżącego). Niezasadne jest jednocześnie stanowisko skarżącego, że organ odwoławczy nie odniósł się do przyczyn nieuwzględnienia wyżej powołanego postanowienia sądu rejonowego w zakresie okresu, w którym wydobyto kopalinę.

Skarżący, chcąc wykazać, że nie wydobywał w latach 2013-2014 kopaliny, a jedynie profilował skarpy w celu rekultywacji wyrobiska podniósł, że kopalina nie została przez niego wydobyta, a jedynie przesunięta w inne miejsce, a także że nie została przez niego zbyta. W powyższym wyroku WSA w Gliwicach przesądzono jednak również wyraźnie, że działania skarżącego nie polegały na rekultywacji terenu, ale na wydobyciu kopaliny, ponieważ oddzielał ją od złoża.

Na powyższe ustalenia wskazuje także materiał dowodowy zgromadzony w sprawie. Nie jest tak, jak zarzucił skarżący, że decydujący wpływ na ustalenie, że wydobywał on kopalinę po nabyciu nieruchomości jest oświadczenie poprzedniego jej właściciela - spółki [...] - z 26 czerwca 2015 r., w którym wskazała ona, że nie posiada wiedzy, aby ktokolwiek pozyskiwał kruszywo po zakończeniu przez nią eksploatacji złoża. Oświadczenie to wzięte zostało przez organ pod uwagę w kontekście całokształtu okoliczności sprawy. Należy bowiem wskazać, że spółka [...] po zakończeniu wydobycia rozpoczęła w 2011 r. przeprowadzanie rekultywacji wyrobiska, co oznacza brak zamiaru dalszego jego wykorzystywania, nawet przy dysponowania stosownym uprawnieniem (koncesją). Treść wyżej powołanego aktu notarialnego nie ma znaczenia dla określenia okresu wydobycia kopaliny przez skarżącego, ale miało to znaczenia dla rozstrzygnięcia.

Sprzeczne zatem i niedopuszczalne z zasadami państwa prawnego byłoby przyjęcie, że skarżący w powyższym okresie nie wydobywał kopaliny. Prowadziłoby to do pozostawania w obrocie prawnym decyzji w przedmiocie nakazu wstrzymania wydobywania kopaliny przez skarżącego z przedmiotowej nieruchomości i jednoczesnego braku decyzji ustalającej wysokość opłaty podwyższonej za to wydobycie. Zasadnie więc organ ustalił opłatę podwyższoną z tego tytułu na podstawie art. 140 ust. 1 p.g.g.

Przechodząc do kwestii ustalonej przez organ ilości wydobytej przez skarżącego w latach 2013-2014 kopaliny należy wskazać, że jest ona prawidłowa. Została ona określona na podstawie opinii z 22 grudnia 2014 r., sporządzonej przez trzech magistrów z uprawnieniami geologicznymi. Jest ona spójna i logiczna, nie pozostawiająca wątpliwości odnośnie ilości wydobytej przez skarżącego kopaliny. Organ po jej sporządzeniu zwracał się jeszcze kilkakrotnie do biegłego i do poprzedniego właściciela nieruchomości o wyjaśnienie kwestii podnoszonych przez skarżącego.

Jak wcześniej wskazano, zasadne jest ustalenie, że od 2011 r. spółka "[...]" nie dokonywała wydobycia kopaliny. W związku z tym nie jest nieprawidłowe przyjęcie pomiarów wyrobisk przeprowadzonych w 2010 r. i porównanie ich z pomiarami dokonanymi w 2014 r., po nabyciu przez skarżącego w kwietniu 2013 r. nieruchomości.

Biegły w uzupełniającym opinie piśmie z 16 listopada 2015 r. podniósł, że na mapach sytuacyjno-wysokościowych wyrobisk [...] i [...] z 2010 r. znajdują się obrysy linii brzegowych zbiorników wodnych oraz rzędne lustra wody. Na tych mapach brak informacji dotyczących rzędnych dna zbiorników z tamtego okresu. Dla ustalenia głębokości zbiorników w 2010 r. przyjęto założenia wynikające z obmiarów geodezyjnych wyrobisk z roku 2014, które obejmowały również pomiary głębokości zbiorników. Między pomiarem w roku 2010, a pomiarem w roku 2014 generalny poziom zwierciadła wód gruntowych na omawianym obszarze uległ podniesieniu o około 1,2 m. Spowodowało to zalanie części terenu, o rzędnych udokumentowanych na mapach z roku 2010. Pomiar geodezyjny zalanych terenów w roku 2014 pozwolił ustalić, czy wystąpiły różnice w morfologii udokumentowanej w roku 2010 (wtedy niezalanej). Przyjęto stąd założenie, że jeżeli morfologia zalanych dziś skarp nie odbiega znacznie od morfologii skarp udokumentowanych w roku 2010, to głębokość dna zbiornika wzdłuż tych niezmienionych antropogenicznie skarpach również nie uległa zmianie i naniesiono ją z pomiarów głębokości zbiornika wykonanych w 2014 r. Reasumując przyjęto, że w miejscach, gdzie morfologia skarp wyrobisk nie różniła się znacząco pomiędzy rokiem 2010 a 2014, to głębokość dna zbiornika wzdłuż skarp również nie uległa w tym czasie zmianie. Biorąc pod uwagę, że szerokość zalanych wyrobisk w 2010 r. nie przekraczała kilkunastu metrów, a eksploatacja w tym czasie była prowadzona koparkami podsiębiernymi z pięter eksploatacyjnych, z których ostatnie założone zostało 0,5-1,0 m ponad ówczesnym poziomem wody, założono względną symetrię głębokości zbiorników w stosunku do jego dłuższych brzegów. Rzędne dna zbiornika w roku 2010 i 2014 miały więc podobne wartości. W nawiązaniu do przytoczonych wyżej argumentów oraz do zawartości merytorycznej opinii z 22 grudnia 2014 r. biegły zasadnie przyjął, że głębokość wyrobisk złóż [...] i [...] nie uległa znacznej zmianie w stosunku do roku 2010. Efektem działań prowadzonych bez koncesji było poszerzenie wyrobisk wzdłuż północnej i wschodniej granicy złoża [...] oraz wzdłuż południowo-wschodniej granicy złoża [...] (zał. 11).

Powyższe wskazuje, że organ prawidłowo przyjął, że w latach 2013-2014 skarżący wydobywał z przedmiotowej nieruchomości kopalinę, jak i prawidłowo ustalił jej ilość.

Nie naruszono wskazanych w skardze przepisów postępowania. Organ podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy (art. 7 K.p.a.), wyczerpująco zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy (art. 77 K.p.a.), w tym postanowienie Sądu Rejonowego [...] z [...] lipca 2015 r. o sygn. akt [...] (art. 76 § 1 K.p.a.), a także nie naruszył zasady zaufania (art. 8 K.p.a.).

Wobec powyższego Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.