Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 169/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2007-03-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6190 Służba Cywilna, pracownicy mianowani, nauczyciele
Skarżony organ: Kurator Oświaty
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Janina Kosowska Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak Asesor WSA Irena Szczepkowska (spr.) Protokolant Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2007 roku sprawy ze skargi A. Z. na decyzję Kuratora Oświaty z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie nadania stopnia nauczyciela mianowanego 1/ uchyla zaskarżoną decyzję; 2/ orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

Decyzją "[...]" Burmistrz odmówił A. Z., nauczycielowi kontraktowemu zatrudnionemu w Szkole Podstawowej, nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela mianowanego z powodu niespełnienia przez nauczyciela warunków określonych w art. 9 b ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela. W uzasadnieniu wskazano na brak dokumentów potwierdzających posiadanie przez A. Z. kwalifikacji do nauczania przedmiotów techniki i plastyki.

W odwołaniu od powyższej decyzji A. Z. podała, że jest zatrudniona

w Szkole Podstawowej w pełnym wymiarze zajęć, a w jego ramach uczy religii (13/18), plastyki (2/18), techniki (2/18) i ma przydzieloną godzinę wychowawczą (1/18). Podniosła, iż posiada kwalifikacje do nauczania religii, ma bowiem ukończone studia wyższe teologiczne i tytuł magistra. Wyjaśniła, iż nie dołączyła do wniosku o podjęcie postępowania egzaminacyjnego na stopień nauczyciela mianowanego dokumentów potwierdzających kwalifikacje do nauczania techniki i plastyki, ponieważ ich nie posiada. Zdaniem odwołującej się spełnia ona wymagania kwalifikacyjne, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 1 i ust. 1a-3 Karty Nauczyciela, gdyż przepisy te nie określają minimalnego wymiaru zajęć koniecznego do zrealizowania zgodnie z posiadanymi kwalifikacjami. Ponadto strona zwróciła uwagę na zapis art. 91b ust. 2 pkt 2 ustawy – Karta Nauczyciela, z którego wynika, że przepisy art. 9 – 9i stosuje się do nauczyciela zatrudnionego w wymiarze co najmniej ½ etatu. Strona argumentuje, iż naucza religii w wymiarze 13/18 etatu, wobec czego jest zatrudniona zgodnie z posiadanymi kwalifikacjami w wymiarze co najmniej

½ etatu. Ponadto w ocenie odwołującej się zapis art. 9 ust. 1 cytowanej ustawy

o ogólnych kwalifikacjach, których posiadanie jest niezbędne do zajmowania stanowiska nauczyciela. W Karcie Nauczyciela nie ma również wzmianki o tym, że nauczyciel w czasie odbywania stażu musi posiadać kwalifikacje co do wszystkich nauczanych przedmiotów. Podkreśliła, iż odbyła już wymagany staż na stanowisku nauczyciela religii i odbycie kolejnego przez okres 3 lat uważa

za bezpodstawny.

Kurator Oświaty decyzją z dnia "[...]" utrzymał w mocy decyzję organu

I instancji. W uzasadnieniu faktycznym tej decyzji podano, iż A. Z. w dniu 20 grudnia 2005 r. wystąpiła z wnioskiem do Burmistrza o podjęcie postępowania egzaminacyjnego na stopień nauczyciela mianowanego. Odbyła staż na ten stopień (od dnia 1 września 2002 r. do dnia 31 maja 2005 r.) i otrzymała pozytywną ocenę dorobku zawodowego. W okresie stażu była zatrudniona na stanowisku nauczyciela w Szkole Podstawowej, a w ramach tygodniowego obowiązkowego wymiaru zajęć dydaktycznych, wychowawczych i opiekuńczych realizowała nauczanie religii w wymiarze 13 godzin, techniki i plastyki po 2 godziny

i 1 godzinę dla wychowawcy. Wnioskodawczyni posiadała kwalifikacje wymagane

do nauczania religii w związku z ukończeniem w 1997 r. Kolegium Teologii oraz w 2000 r. studiów magisterskich w zakresie teologii. Nie posiadała natomiast kwalifikacji do nauczania techniki i plastyki.

W uzasadnieniu prawnym decyzji organu II instancji wskazano, iż zgodnie

z art. 9 ust. 1 ustawy - Karta Nauczyciela stanowisko nauczyciela może zajmować osoba, która posiada wyższe wykształcenie z odpowiednim przygotowaniem pedagogicznym lub ukończyła zakład kształcenia nauczycieli i podejmuje pracę na stanowisku, do którego są

to wystarczające kwalifikacje. W myśl zaś § 4 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej

i Sportu z dnia 10 września 2002 r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych

od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli niemających wyższego wykształcenia lub ukończonego zakładu kształcenia nauczycieli (Dz.U. Nr 155, poz. 1288 ze zm.), kwalifikacje do zajmowania stanowiska nauczyciela

w szkołach podstawowych posiada osoba która legitymuje się dyplomem ukończenia studiów magisterskich na kierunku zgodnym lub zbliżonym z nauczanym przedmiotem

lub rodzajem prowadzonych zajęć i posiada przygotowanie pedagogiczne.

Przytoczono treść przepisów ustawy - Karta Nauczyciela określających zasady zatrudniania nauczycieli nieposiadających kwalifikacji stwierdzając, iż zatrudnienie nauczyciela nieposiadającego wymaganych kwalifikacji możliwe jest wyłącznie

w przypadku wystąpienia przesłanek określonych w przepisach art. 10 ust. 7

i ust. 9 ustawy – Karta Nauczyciela, tj. w przypadku zaistnienia potrzeby wynikającej

z organizacji nauczania lub zastępstwa nieobecnego nauczyciela, jeżeli nie ma możliwości zatrudnienia osoby posiadającej wymagane kwalifikacje. Wskazano nadto, iż w myśl art. 10 ust. 10 cytowanej ustawy do nauczyciela, który nie posiada kwalifikacji

do zajmowania danego stanowiska, nie stosuje się przepisów rozdziału 3a tej ustawy, co oznacza że nauczyciel nie może odbywać stażu na kolejny stopień awansu zawodowego, a do celów płacowych jest traktowany jak nauczyciel stażysta.

W dalszej części uzasadnienia organ wywodził, iż niespełnienie przez nauczyciela wymagań kwalifikacyjnych w okresie odbywania stażu uzasadnia wydanie decyzji odmawiającej nadania stopnia nauczyciela mianowanego.

Ustosunkowując się do argumentów podnoszonych przez stronę w odwołaniu,

Kurator Oświaty stwierdził, iż są one nietrafne, gdyż warunki nadania stopnia nauczyciela mianowanego określa przepis art. 9b ust. 1 ustawy - Karta Nauczyciela. Przepisy art. 91b ust. 1 tej ustawy określają wymagany wymiar zatrudnienia nauczyciela

w szkole, aby mógł on rozpocząć i odbyć wymagany staż w związku z ubieganiem się

o kolejny stopień awansu zawodowego, który powinien wynosić co najmniej

½ obowiązkowego wymiaru zajęć. Nie można zatem uznać, że nauczyciel zatrudniony w pełnym wymiarze czasu godzin, który część tego wymiaru realizuje nauczając przedmioty niezgodne z posiadanymi kwalifikacjami, wykonuje pracę pedagogiczną

na stanowisku zgodnym z wymaganymi kwalifikacjami.

W skardze wniesionej na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie A. Z. wniosła o uchylenie tej decyzji, zarzucając naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 9 ust. 1 ustawy - Karta Nauczyciela poprzez błędną interpretację polegającą na przyjęciu,

że w przepisie tym przez pracę na stanowisku, do którego są to wystarczające kwalifikacje należy rozumieć wyłącznie pracę świadczoną w pełnym wymiarze czasu pracy.

W uzasadnieniu skargi Skarżąca ponowiła argumentację z odwołania podnosząc, że skoro w ramach zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku nauczyciela

w przeważającej mierze (13/18) realizowała nauczanie religii, to oznacza, że świadczyła pracę zgodną z kierunkiem ukończonych studiów, a tym samym podjęła pracę na stanowisku, do którego miała odpowiednie kwalifikacje. Podniosła nadto, iż w jej ocenie problem sprowadza się do właściwej interpretacji art. 9 ust.1 ustawy - Karta Nauczyciela, wobec czego należy rozważyć czy pod zwrotem "podjęcie pracy na stanowisku, do którego są to odpowiednie kwalifikacje" należy rozumieć pracę świadczoną w jakimkolwiek wymiarze, czy też w wymiarze ½ etatu (taki pogląd prezentowała w odwołaniu) czy też w pełnym wymiarze (w odczuciu skarżącej pogląd taki prezentuje Kurator Oświaty).

Zdaniem skarżącej wykładnia wskazanego przepisu art. 9 ust. 1 nakazuje przyjęcie jego rozumienia w pierwszy sposób. Przy czym jest zdania, iż nie ma znaczenia,

że w odniesieniu do niektórych przedmiotów nie posiada wymaganych kwalifikacji, jako że ubiega się o awans nie ze względu na nauczanie tych przedmiotów, lecz ze względu

na przedmiot nauczany zgodnie z wymaganymi kwalifikacjami.

W odpowiedzi na skargę Kurator Oświaty podtrzymał dotychczasowe zajmowane stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Ustosunkowując się do zarzutów skargi organ podniósł, iż "podjęcie pracy na stanowisku, do którego są to wystarczające kwalifikacje" oznacza, że nauczyciel, bez względu na to, w jakim wymiarze jest zatrudniony naucza przedmiotów lub realizuje zajęcia, do których posiada kwalifikacje. Przyjęcie, że nauczyciel, który w ramach zatrudnienia realizuje zgodnie z kwalifikacjami zajęcia w wymiarze co najmniej ½ tygodniowego obowiązkowego wymiaru zajęć jest nauczycielem zatrudnionym zgodnie z kwalifikacjami, nie znajduje uzasadnienia

w obowiązującym stanie prawnym. Taka definicja "pracy zgodnej z kwalifikacjami" była zawarta w art. 10 ust. 2b Karty Nauczyciela i obowiązywała do dnia 6 kwietnia 2000 r., to jest do zmiany Karty Nauczyciela wprowadzonej ustawą z dnia 18 lutego 2000 r. (Dz. U. Nr 19, poz. 239).

W ocenie organu nauczyciel zatrudniony w szkole powinien legitymować się wymaganymi kwalifikacjami na zajmowanym stanowisku bez względu na to, czy realizuje wymagany staż z awansem zawodowym, czy też nie. Zatrudnienie nauczyciela nieposiadającego wymaganych kwalifikacji jest wyjątkiem od zasady i możliwe jest tylko w dwóch przypadkach, a mianowicie w przypadku zaistnienia potrzeby wynikającej

z organizacji nauczania lub zastępstwa nieobecnego nauczyciela, jeżeli nie ma możliwości zatrudnienia osoby posiadającej wymagane kwalifikacje (art. 10 ust. 7 i 9 ustawy). Jednak w myśl art. 10 ust. 10 do nauczyciela, takiego, nie stosuje się przepisów rozdziału 3a Karty Nauczyciela dotyczącego awansu zawodowego,

co oznacza że nauczyciel nie może odbywać stażu na kolejny stopień awansu zawodowego, a do celów płacowych jest traktowany jako nauczyciel stażysta. Drugą przesłanką nadania nauczycielowi stopnia awansu zawodowego jest odbycie stażu. Definicję stażu zawiera art. 3 ust. 3 Karty Nauczyciela, zgodnie z którym staż oznacza okres zatrudnienia nauczyciela w przedszkolach, szkołach, placówkach

i innych jednostkach organizacyjnych w wymiarze co najmniej 1/2 obowiązkowego wymiaru zajęć, rozpoczętego i realizowanego w trybie i na zasadach określonych

w przepisach rozdziału 3a ustawy - Karta Nauczyciela, dotyczącego awansu zawodowego nauczycieli. Oznacza to, że nauczyciel zatrudniony w szkole w wymiarze niższym niż ½ obowiązkowego wymiaru nie może rozpocząć i realizować stażu, ponieważ nie spełnia wymogu wymiaru zatrudnienia. Zdaniem organu nie można zatem uznać, że pojęcie "staż" jest równoznaczne z określeniem zatrudnienia zgodnie

z kwalifikacjami w wymiarze co najmniej ½ obowiązkowego wymiaru zajęć.

W piśmie procesowym z dnia 16 marca 2007 r. A. Z. podniosła, iż

z zaprezentowanego w odpowiedzi na skargę stanowiska organu wynika, że skarżąca nie miałaby problemu z ubieganiem się o awans zawodowy, gdyby uczyła religii

w wymiarze ½ obowiązkowego wymiaru zajęć i nie prowadziła jakichkolwiek innych zajęć. Skoro jednak skarżąca obok religii uczy jeszcze innych przedmiotów i to

w niewielkim ułamku, to jest to dla niej dyskwalifikujące. Według skarżącej podejście Kuratora Oświaty może też prowadzić do innych sprzecznych z logiką,

a także zasadami współżycia społecznego, zachowaniami i zdarzeniami, iż

np. powierzone zostanie nauczycielowi prowadzenie zajęć niezgodnych

z kwalifikacjami w symbolicznym wymiarze, tylko po to żeby zablokować mu na całe lata możliwość awansu zawodowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez sądową kontrolę zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem. Oznacza to, iż sąd administracyjny w istocie nie może dokonywać ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy załatwianej zaskarżoną decyzją.

Usunięcie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego może nastąpić, między innymi

w przypadku, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organ naruszył prawo w zakresie wskazanym

w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Z przepisu tego wynika, że Sąd obowiązany jest uchylić zaskarżoną decyzję w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania, jeżeli naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ustawa nie wymaga w tym przypadku, aby naruszenie przepisów postępowania miało wpływ na wynik sprawy. Wystarczy uznanie, że uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (por. A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, Kabat, M. Niezgódka - Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 337). A zatem Sąd może zastosować ten przepis

w przypadku jednoznacznego stwierdzenia, że organ dopuścił się "innego naruszenia przepisów postępowania" i naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy

nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

W niniejszej sprawie istnieją podstawy do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania administracyjnego w sposób, który może mieć wpływ na wynik sprawy.

Z zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego /art. 15 Kpa/ wynika, że wskutek wniesienia odwołania sprawa rozstrzygnięta decyzją organu

pierwszej instancji ponownie jest rozpoznana i rozstrzygnięta przez organ odwoławczy.

Organ ten, przed wydaniem decyzji, powinien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające zmierzające do wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz do zbadania zasadności żądań i zarzutów podniesionych w odwołaniu.

Przedmiotem postępowania odwoławczego w niniejszej sprawie była decyzja Burmistrza, którą odmówiono A. Z., nauczycielowi kontraktowemu zatrudnionemu

w Szkole Podstawowej, nadania stopnia awansu zawodowego z powodu niespełnienia przez nauczyciela warunków określonych w art. 9b ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (tekst jednolity Dz.U z 2006 r. Nr 97, poz. 674 ze zm.). Kurator Oświaty utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji wywodził,

iż skarżąca nauczycielka w okresie odbywania stażu nie była zatrudniona

na stanowisku, do zajmowania którego posiadała wystarczających kwalifikacje,

gdyż realizując obowiązkowy wymiar zajęć dydaktycznych, wychowawczych

i opiekuńczych nauczała nie tylko przedmiotu religii zgodnego z ukończonym kierunkiem studiów magisterskich, ale także przedmiotów, do nauczania których

nie posiadała kwalifikacji. W oparciu o powyższe ustalenia organ II instancji stwierdził,

iż A. Z. nie spełniła wymagań kwalifikacyjnych, o których mowa w art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy - Karta Nauczyciela.

Dla oceny czy organy właściwie zastosowały prawo materialne konieczne jest w pierwszej kolejności zbadanie czy nie doszło w toku postępowania administracyjnego do naruszenia przepisów regulujących postępowanie wyjaśniająco – dowodowe i tym samym czy prawidłowo ustalono stan faktyczny konieczny do rozstrzygnięcia. W tej sytuacji, przy badaniu zasadności skargi,

w pierwszej kolejności wymagało wyjaśnienia, czy postępowanie w sprawie przebiegało zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego.

Oceniając zaskarżoną decyzję z tego punktu widzenia, należy stwierdzić, iż nie została ona poprzedzona prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem. Z materiałów sprawy wynika, że postępowanie ograniczyło się do postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego przez Burmistrza w bardzo wąskim zakresie. Organ odwoławczy nie poczynił jakichkolwiek ustaleń łączących się

obowiązkiem ponownego rozpoznania sprawy załatwionej w pierwszej instancji i bez wyjaśnienia istotnych okoliczności, podczas gdy w okolicznościach niniejszej sprawy było to niezbędne, zwłaszcza że przedmiotowa sprawa dotyczyła nauczyciela religii, którego uprawnienie do nauczania wskazanego przedmiotu wynika zarówno z Karty Nauczyciela, jak i rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia

14 kwietnia 1992 r. w sprawie warunków i sposobu organizowania nauki religii

w publicznych przedszkolach i szkołach (Dz.U. Nr 36, poz. 155).

Biorąc pod uwagę, iż zatrudnienie nauczyciela religii następuje wyłącznie

na podstawie imiennego skierowania do danej szkoły, wydanego przez: w przypadku Kościoła Katolickiego – właściwego biskupa diecezjalnego (§ 5 ust. 1 powołanego rozporządzenia), wyjaśnienia wymagało, czy w skierowaniu właściwego biskupa diecezjalnego określono w jakim wymiarze skarżąca ma nauczać przedmiotu religii,

a także czy szkoła zatrudniła skarżącą na stanowisku nauczyciela religii w pełnym wymiarze czasu Nie ustalono też na jakiej podstawie skarżąca nauczała dodatkowych przedmiotów techniki i plastyki, do których nie posiadała wystarczających kwalifikacji. Brak jest także ustaleń co do tego, czy nauczanie tych przedmiotów odbywało się

na podstawie jednej umowy o pracę, czy też zawarto ze skarżącą odrębną umowę

na nauczanie tych przedmiotów, do których nie posiadała wymaganych kwalifikacji.

Ponadto organ odwoławczy nie dążył do wyjaśnienia, czy A. Z. miała możliwość odmowy przyjęcia realizowania tych dodatkowych godzin, a także czy została uprzedzona przez dyrektora szkoły, że ich przyjęcie uniemożliwi skarżącej dalsze odbywanie stażu w celu uzyskania kolejnego stopnia awansu zawodowego nauczyciela. Ustalenia w tym zakresie mają istotne znaczenie, jeśli zważy się,

że z mocy art. 9 Kpa organy administracji publicznej zobowiązane są udzielać stronie

z urzędu całokształtu informacji, dotyczących praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Ten ciążący na organach administracji obowiązek udzielania informacji obejmuje zarówno przepisy prawa materialnego, jak

i procesowego, przy czym zgodnie z art. 9 in fine organ nie może ograniczyć się tylko do udzielanie informacji prawnej poprzez wskazanie bądź zacytowanie przepisu, lecz musi podać również "niezbędne wyjaśnienia" co do treści przepisów oraz udzielać "wskazówek", jak należy postąpić w danej sytuacji, aby uniknąć szkody. Przy czym ten ustawowy obowiązek udzielania stronom informacji należy rozumieć szeroko - jako obowiązek powstający nie tylko z chwilą wszczęcia sformalizowanego postępowania, ale także wcześniej, gdy działanie lub zaniechanie organu mogą wpływać na zdarzenia, które w przyszłości mogą decydować o wyniku postępowania (tak: Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 czerwca 1996 r., SA/Gd 850/95, niepubl.

i Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 20 czerwca 1995 r., III ARN 21/95 – OSNAPU 1995 Nr 24 poz. 298).

W świetle powyższego uznać należy, iż w postępowaniu prowadzącym do wydania zaskarżonej decyzji miały miejsce mające wpływ na wynik sprawy uchybienia proceduralne, a w konsekwencji nie jest również możliwa należyta ocena rozstrzygnięcia w aspekcie jego zgodności z prawem materialnym (art. 9b ust. 1 w zw.

z art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela).

W toku ponownego rozpoznawania niniejszej sprawy, Kurator Oświaty powinien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające we wskazanym wyżej zakresie. Zauważyć bowiem należy, że w postępowaniu administracyjnym, to organy administracji publicznej, zgodnie z art. 7 i 77 § 1 kpa, zobowiązane są do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Na nich też spoczywa obowiązek przeprowadzenia całego postępowania co do wszystkich istotnych okoliczności rozpoznawanej sprawy. Ustaleń w określonym wyżej zakresie, organ powinien dokonać w oparciu o akta osobowe skarżącej. Poczynione przez organ administracji ustalenia powinny znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Takiego rzetelnego działania wymaga także od organów administracji publicznej wyrażona w art. 8 Kpa zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa

Omówione przez Sąd uchybienia procesowe, pozostające w ścisłym związku

z ostatecznym wynikiem sprawy, powodują konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)

O zwrocie kosztów postępowania na rzecz Skarżącej Sąd nie orzekł, gdyż

z mocy art. 239 pkt 1 lit. d powołanej ustawy skarżąca zwolniona jest z kosztów sądowych, nie była reprezentowana przed Sądem przez profesjonalnego pełnomocnika, jak również nie uczestniczyła w rozprawie sądowej, wobec czego

nie poniosła kosztów, o których mowa w art. 200 i 205 § 1 tejże ustawy. Rozstrzygnięcie o niewykonywaniu zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku uzasadnia przepis art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.