Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1428/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2011-11-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 4a, art. 146 par. 1, art. 151, art. 200, art. 205 par. 2,4
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 14b par. 3, art. 14h, art. 122, art. 169 par. 1, art. 187 par. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 8 ust. 1,2, art. 9 ust. 1,2, art. 10 ust. 1, art. 17 ust. 1 pkt 1, art. 23 ust. 1 pkt 9, art. 30a ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity
article: art. 8 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 94 poz 1037
law: Ustawa z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych.

SENTENCJA

Sygn. akt I SA/Kr 1428/11 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 listopada 2011r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Ewa Michna, Sędziowie: WSA Stanisław Grzeszek, WSA Urszula Zięba (spr.), Protokolant: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2011r., sprawy ze skargi J. Ś., na interpretację indywidualną Ministra Finansów, z dnia 31 maja 2011r. Nr [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych, - s k a r g ę o d d a l a -


UZASADNIENIE

W dniu 3 marca 2011r. do Dyrektora Izby Skarbowej wpłynął wniosek J.Ś. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych, m. in. w zakresie określenia czy w związku z wypłaceniem wnioskodawcy odsetek od pożyczki udzielonej spółce komandytowej, w której jest wspólnikiem i zarazem komandytariuszem, powstanie przychód podlegający opodatkowaniu.

W uzasadnieniu wskazano, że wnioskodawca jest wspólnikiem (komandytariuszem) w spółce komandytowej. Jego prawo do udziału w zysku spółki komandytowej, zgodnie z umową spółki, wynosi 99,39%. On sam jako osoba fizyczna jak i drugi wspólnik będący komandytariuszem udzielili spółce pożyczki na warunkach rynkowych. W najbliższym czasie Spółka dokona zaś spłaty pożyczek wraz z należnymi odsetkami.

W związku z powyższym wnioskodawca powziął wątpliwość, czy odsetki wypłacone wnioskodawcy przez spółkę będą stanowiły przychód podlegający opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym zgodnie z art. 30a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity – Dz. U. z 2000r., nr 14, poz. 176 ze zm., powoływanej dalej jako "u.p.d.o.f."). (pytanie oznaczone we wniosku nr 2).

Zdaniem wnioskodawcy, odsetki wypłacone mu przez spółkę z tytułu udzielonej pożyczki nie będą dla niego przychodem. Swoje zdanie opiera na tym, że spółka komandytowa jest spółką osobową, a zatem wypłata odsetek od pożyczki udzielonej przez wspólnika jest świadczeniem dla samego siebie, w związku z tym uważa, że nie stanowi ono dla niego przychodu. Na poparcie swojego stanowiska wnioskodawca przywołał interpretacje indywidualną nr [...]

W indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia 31 maja 2011r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej działając w imieniu Ministra Finansów uznał stanowisko podatnika przedstawione we wniosku za nieprawidłowe.

Organ przypomniał, że stosownie do art. 8 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. Nr 94, poz. 1037 ze zm., powoływanej dalej jako "k.s.h."), spółka komandytowa może m.in. we własnym imieniu zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozywana. Osobie fizycznej (nawet, gdy jest wspólnikiem spółki), jako stronie umowy pożyczki należą się w całości pożytki jakie płyną z tytułu istnienia wierzytelności od spółki. W konsekwencji, uzyskane przychody z tytułu odsetek od udzielonej pożyczki są w całości przysporzeniem wierzyciela, gdyż na gruncie prawa cywilnego stronami pożyczki jest spółka komandytowa oraz osoba fizyczna.

Uzyskane przez wnioskodawcę, będącego pożyczkodawcą przychody w postaci odsetek od pożyczki udzielonej spółce komandytowej, w której jest wspólnikiem, będą stanowić przychód ze źródła przychodów określonego w art. 17 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f., tj. z kapitałów pieniężnych.

Zgodnie z art. 30a ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.f., od uzyskanych dochodów (przychodów) z odsetek od pożyczek, z wyjątkiem gdy udzielenie pożyczek jest przedmiotem działalności gospodarczej, pobiera się 19% zryczałtowany podatek dochodowy, z zastrzeżeniem art. 52a.

Stosownie natomiast do regulacji art. 30a ust. 6 u.p.d.o.f., zryczałtowany podatek, o którym mowa w ust. 1 pkt 1-4 oraz pkt 6, 8 i 9, pobiera się bez pomniejszania przychodu o koszty uzyskania, z zastrzeżeniem art. 24 ust. 5 pkt 1 i 4, ust. 5a i 5d.

Podsumowując wskazano, że w ramach źródła przychodów jakim są kapitały pieniężne, odsetki od udzielonej przez wnioskodawcę pożyczki, stanowić będą w całości jego przychód, podlegający opodatkowaniu 19% zryczałtowanym podatkiem dochodowym.

Odnosząc się do powołanej we wniosku interpretacji indywidualnej organ stwierdził, że nie podziela prezentowanego w niej stanowiska. Zaznaczono przy tym, że interpretacja indywidualna jest wydawana w konkretnej sprawie podmiotu, który wystąpił z wnioskiem o jej wydanie. W konsekwencji nie wiąże organu uprawnionego do wydania interpretacji indywidualnej w innej sprawie. Dodatkowo nadmieniono, że w świetle art. 87 Konstytucji, interpretacja indywidualna nie jest źródłem powszechnie obowiązującego w Rzeczypospolitej prawa. Oznacza to, że nie można wywodzić skutków prawnych z interpretacji wydanych nie w swojej sprawie, bowiem interpretacje te nie kreują prawa, a tym samym w stosunku do skarżącego nie można mówić o naruszeniu zasady zaufania obywateli do organów państwa, gdyż nie otrzymał on w swojej sprawie interpretacji, w której organ podatkowy prezentowałby odmienne stanowiska.

W skierowanym do organu wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa wnioskodawca stwierdził, że nie zgadza się ze stanowiskiem zawartym w opisanej interpretacji.

W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa organ stwierdził brak podstaw do zmiany zakwestionowanej przez wnioskodawcę indywidualnej interpretacji.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie pełnomocnik podatnika zarzucił organowi naruszenie:

1) prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie przepisu art. 8 ust. 1 i 3 oraz art. 23 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 7 u.p.d.o.f.;

2) przepisów prawa procesowego poprzez niedopełnienie obowiązków spoczywających na organach podatkowych z mocy art. 122 oraz 187 § 1 Ordynacji podatkowej.

W konsekwencji tych zarzutów zażądano uchylenia zakwestionowanej indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.

Zdaniem skarżącego, organ nie uwzględnił przy ocenie stanu faktycznego natury podatkowej spółki komandytowej i faktu, iż spółka komandytowa, jako niemająca osobowości prawnej, nie jest podatnikiem podatku dochodowego, a dochód osiągany przez nią jest opodatkowany na poziomie jej wspólników.

Dalej pełnomocnik odwołał się do treści art. 8 ust. 1 i 3 oraz art. 23 ust. 1 pkt 9 u.p.d.o.f. przypominając, że w interpretacji indywidualnej sygn. [...], Dyrektor Izby Skarbowej uznał za prawidłowe stanowisko skarżącego zgodnie z którym odsetki nie stanowią kosztu uzyskania przychodu w części odpowiadającej prawu do udziału w zysku. Skoro natomiast nie uznaje się odsetek od własnego kapitału włożonego przez podatnika w źródło przychodu za koszt uzyskania przychodu, to, dla zachowania neutralności podatkowej, nie powinny być one również przychodem podatkowym. Przyjęcie odmiennego podglądu w tym zakresie prowadziłoby bowiem do podwójnego opodatkowania wspólnika z tego tytułu, po raz pierwszy jako dochodu odsetkowego oraz po raz drugi jako dochodu z działalności prowadzonej w formie spółki komandytowej, co w ocenie skarżącego jest sprzeczne z zasadą zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa. Niedopuszczalne jest przy tym odmienne traktowanie wspólnika spółki komandytowej dla celów ustalenia przychodu do opodatkowania (jako osoby odrębnej od spółki) i dla celów ustalenia kosztu uzyskania tego przychodu (jako osoby tożsamej ze spółką).

W konsekwencji, stwierdzono, że jeżeli wspólnik spółki komandytowej wykonuje świadczenie na rzecz spółki lub otrzymuje świadczenie od spółki, to z podatkowego punktu widzenia jest to świadczenie "dla siebie samego" w takim zakresie, w jakim przychody i koszty spółki komandytowej stanowią jego przychody i koszty. Brak zatem podstaw do uznania, że świadczenie na rzecz "samego siebie" miałoby skutkować osiągnięciem przez tego wspólnika jakiejkolwiek korzyści. W ocenie wnoszącego skargę, odsetki wypłacane przez spółkę komandytową nie będą stanowić dla wspólnika kosztu uzyskania przychodu ani też przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych – w części, w jakiej odpowiadają jego udziałowi w zysku spółki komandytowej. Przychodem podatkowym będzie natomiast kwota odsetek, która odpowiada udziałowi w zysku pozostałych wspólników.

Końcowo zwrócono uwagę, że zaprezentowane stanowisko znajduje potwierdzenie w interpretacjach przepisów prawa podatkowego o sygnaturach [...] i [...], w doktrynie prawa podatkowego (M. Jamroży "Opodatkowanie odsetek od pożyczki wspólnika spółki osobowej" Monitor Podatkowy 2004 nr 4), a nadto jest zgodne z poglądami wyrażonymi w piśmie Podsekretarza Stanu w Ministerstwie Finansów z dnia 4 kwietnia 2002r. skierowanym do izb i urzędów skarbowych oraz urzędów kontroli skarbowej (sygn. PB4/AK-031-23/02).

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej interpretacji wniósł o oddalenie skargi.

W uzasadnieniu podkreślono, że przychód z tytułu odsetek od pożyczki udzielonej spółce osobowej z majątku prywatnego jej wspólnika nie stanowi przychodu z działalności gospodarczej, tj. źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.do.f., ale stanowi przychód z kapitałów pieniężnych, tj. źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 7 u.p.d.o.f., co wprost wynika z art. 17 ust. 1 pkt 1 u.p.do.f. ("za przychody z kapitałów pieniężnych uważa się odsetki od pożyczek"). Przychód ten nie ma zatem związku z udziałem w spółce komandytowej, a w konsekwencji powołany przez skarżącego art. 8 ust. 1 u.p.do.f. nie ma w tym zakresie zastosowania.

Odpowiadając na zarzuty skargi wskazano, że przepis ten dotyczy kwestii uznania odsetek od pożyczki udzielonej spółce osobowej przez jej wspólnika za koszt uzyskania przez niego przychodu z tytułu udziału w tej spółce. Przepis ten odnosi się zatem do zasad uznania danego wydatku za koszt uzyskania przychodów wspólnika spółki osobowej z tytułu udziału w takiej spółce, podczas gdy w rozpatrywanej sprawie istota sprawy nie dotyczyła zaliczenia danego wydatku do kosztów uzyskania przychodów, ale konieczności opodatkowania uzyskanego przychodu. Ponadto, odsetki od pożyczki udzielonej przez wspólnika spółce osobowej stanowią przychód z kapitałów pieniężnych opodatkowany zryczałtowanym podatkiem dochodowym. Tym samym nie można mówić o naruszeniu zasady neutralności spółki osobowej, bowiem omawiane przychody nie mają związku z udziałem w takiej spółce. Organ nie zgodził się ze skarżącym, iż przyjęcie powyższego stanowiska narusza zasadę jednokrotności opodatkowania jednego przysporzenia majątkowego. Uzyskany przez podatnika przychód w postaci odsetek od pożyczki podlega bowiem opodatkowaniu tylko raz - zryczałtowanym podatkiem dochodowym od osób fizycznych bez pomniejszania o koszty uzyskania, na podstawie art. 30a ust. 1 pkt 1 u.p.do.f., jako przychód z kapitałów pieniężnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej powoływanej jako "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. W myśl zaś art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa działalności administracji publicznej sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego interpretację konieczne jest stwierdzenie, że doszło w niej do naruszenia prawa.

Kontrolując, w tak zakreślonej kognicji, zaskarżoną interpretację, Sąd nie stwierdził by akt ten został wydany z naruszeniem przepisów prawa materialnego bądź by przy jego wydawaniu doszło do naruszenia przepisów proceduralnych, co uzasadniałoby jego uchylenie w oparciu o przepis art. 146 § 1 P.p.s.a.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów postępowania poprzez "niedopełnienie obowiązków spoczywających na organach podatkowych z mocy art. 122 oraz 187 § 1 Ordynacji podatkowej", zwrócić należy uwagę, iż postępowanie w sprawie wydania interpretacji jest szczegółowo uregulowane przepisami Rozdziału 1a ustawy z dnia 29.09.1997r. Ordynacja podatkowa /Dz. U. z 2005r. nr 8 poz. 60/ a przepisy Działu IV zatytułowanego "Postępowanie podatkowe" stosuje się jedynie odpowiednio, w zakresie wskazanym w art. 14h ustawy. Co istotne, przepis ten nie wymienia art. 122 czy 187 § 1 ustawy, jako mających odpowiednie zastosowanie w tego typu postępowaniach.

Z treści art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej wynika bowiem, że składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Spełnienie tego pierwszego wymogu oznacza wskazanie wszystkich faktów istotnych z uwagi na treść przepisu, jaki ma mieć w ocenie pytającego zastosowanie w jego indywidualnej sprawie. Stan faktyczny przyjmowany jest więc według twierdzeń podatnika. Organ podatkowy dokonuje jedynie oceny prawnej stanowiska wnioskodawcy z przytoczeniem przepisów prawa.

Postępowanie "interpretacyjne" opiera się więc wyłącznie na stanie faktycznym przedstawionym przez wnioskodawcę. Tylko w stosunku do tak określonego stanu faktycznego lub hipotetycznego wyrażana jest ocena prawna, tak przez samego podatnika, jak i przez organ podatkowy. W przypadku instytucji pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego nie obowiązuje bowiem reguła prawdy materialnej z art.122 Ordynacji podatkowej a organ podatkowy, dokonujący interpretacji nie prowadzi żadnego postępowania dowodowego. Opiera się wyłącznie na treści wniosku.

Pogląd ten ma swoje odzwierciedlenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Przykładowo, w wyrokach WSA w Warszawie z dnia 26 listopada 2008r. sygn. akt III SA/Wa 1669/08 oraz z dnia 1 kwietnia 2008r. sygn. akt III SA/Wa 121/08 wskazano, iż tylko i wyłącznie podatnik wyczerpująco przedstawia stan faktyczny a w postępowaniu w sprawie o wydanie interpretacji nie może toczyć się spór o stan faktyczny ani być prowadzone postępowanie dowodowe. Jedyna ingerencja organu podatkowego w przedstawiony stan faktyczny może odbywać się wyłącznie w trybie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji. Tylko więc wówczas gdy przedstawiony przez podatnika stan faktyczny jest niepełny i nie pozwala na udzielenie jednoznacznej interpretacji należy w tym trybie żądać jego uzupełnienia. Wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy może więc być dokonane jedynie w zakresie w jakim będzie to niezbędnie do wydania rozstrzygnięcia interpretacyjnego.

Przytoczone wyżej poglądy orzecznicze, znajdujące swe odzwierciedlenie także w późniejszym orzecznictwie sądów administracyjnych, w pełni podziela sąd w składzie orzekającym w sprawie. Stwierdza jednocześnie, iż przedstawiony w rozpoznawanej sprawie stan faktyczny czy raczej stan przyszły nie zawierał braków, uniemożliwiających wypowiedzenie się organu w zakresie prawidłowości stanowiska podatnika co do oceny tego stanu, stąd jego uzupełnianie nie byłoby zasadne a nawet wręcz nie byłoby dopuszczalne.

Odnosząc się z kolei do prawidłowości zastosowania w sprawie przepisów prawa materialnego określić należy, iż spór między podatnikiem a Ministrem Finansów dotyczył kwestii opodatkowania podatkiem dochodowym przychodu skarżącego z tytułu odsetek od udzielonej spółce komandytowej pożyczki.

Zdaniem skarżącego, odsetki od pożyczki udzielonej spółce komandytowej, w której jest wspólnikiem, nie będą stanowić dla niego przychodu opodatkowanego podatkiem dochodowym od osób fizycznych z uwagi na zasadę neutralności podatkowej świadczeń wspólnika na rzecz spółki osobowej oraz zasadę jednokrotności opodatkowania tej samej wartości ekonomicznej.

Zdaniem natomiast organu, odsetki, które skarżący uzyskał od spółki osobowej, której udzielił pożyczki z majątku prywatnego, są u skarżącego, jako osoby fizycznej przysporzeniem majątkowym, które na mocy art. 30a ust. 1 pkt 1 u.p.d.f. w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 1 u.p.d.f. podlegają opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym w wysokości 19%.

W ocenie Sądu, w tej kwestii podzielić należy ocenę dokonaną przez Ministra Finansów wedle której stanowisko strony jest nieprawidłowe.

Należy mieć bowiem na względzie, co słusznie podkreślono w interpretacji, iż skarżący udzielił pożyczki Spółce komandytowej ze swego majątku prywatnego, a nie w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Jak sam skarżący wskazał, udzielił pożyczki "jako osoba fizyczna, na warunkach rynkowych". Oczywiście miał do tego prawo także jako wspólnik spółki osobowej. Również spółka z mocy art. 8 § 1 Kodeksu spółek handlowych może we własnym imieniu nabywać prawa, zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozywana. Czynność ta była więc w pełni skuteczna prawnie a jej konsekwencją ma być obecnie uzyskanie przez skarżącego przychodu, w postaci ustalonych w umowie odsetek.

Stosownie do treści art. 9 ust 1 i 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz. U. 2010r. nr 51 poz. 307 ze zm./ opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Dochodem ze źródła przychodów – jeżeli przepisy nie stanowią inaczej - jest natomiast nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania.

Powołana ustawa, w art. 10 ust. 1 wymienia różne źródła przychodów, a wśród nich – w pkt 3 i 7 wyraźnie rozróżnia przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej oraz przychody z kapitałów pieniężnych i praw majątkowych - jako dwa odrębne źródła przychodów, co jednocześnie wiąże się z odmiennym sposobem ich opodatkowania. Przychód z tytułu odsetek od pożyczki udzielonej spółce osobowej z majątku prywatnego jej wspólnika nie stanowi przychodu z działalności gospodarczej, tj. źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.f., ale stanowi przychód z kapitałów pieniężnych, tj. źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 7 tej ustawy, co wprost wynika z art. 17 ust. 1 pkt 1 tej ustawy stanowiącego, iż za przychody z kapitałów pieniężnych uważa się odsetki od pożyczek.

W konsekwencji, zastosowanie znajdzie przepis art. 30a u.p.d.f. stanowiący, iż od uzyskanych dochodów /przychodów/ z odsetek od pożyczek, z wyjątkiem gdy udzielanie pożyczek jest przedmiotem działalności gospodarczej, pobiera się 19 % zryczałtowany podatek dochodowy.

Przychód ten nie ma bowiem związku z udziałem w spółce komandytowej, a w konsekwencji art. 8 ust. 1 i 2 u.p.d.f. nie ma zastosowania. Z przepisów tych wynika, że przychody oraz koszty związane z udziałem osoby fizycznej w spółce niebędącej osobą prawną określa się proporcjonalnie do prawa tej osoby w udziale w zysku spółki osobowej. Ponieważ jednak źródłem przychodu w postaci odsetek od pożyczki nie jest działalność gospodarcza prowadzona w ramach spółki osobowej, ale prywatny majątek /kapitał pieniężny/, to stosowanie zasad określania wysokości przychodów wynikających z art. 8 u.p.d.f. jest wyłączone. Przychód podatnika z tytułu odsetek od pożyczki udzielonej z jego majątku prywatnego spółce osobowej, w której jest wspólnikiem, nie jest bowiem związany z jego udziałem w tej spółce, brak jest więc podstaw do tego, aby przychód ten określać proporcjonalnie do praw wspólnika w udziale w zysku tej spółki.

Z tego też względu Sąd nie podziela stanowiska wyrażonego przez skarżącego z powołaniem się na interpretacje podatkowe o nr [...] i [...], pismo Ministerstwa Finansów z dnia 4.04.2002r. nr [...], oraz wyroki WSA w Warszawie z dnia 10.12.2009r. sygn. III SA/Wa 941/09 i z dnia 10.09.2010r. sygn. III SA/Wa 404/09. Dotyczyły one bowiem interpretacji i zastosowania art. 23 ust. 1 pkt 9 u.p.d.f., tj. kwestii uznania odsetek od pożyczki udzielonej spółce osobowej przez jej wspólnika za koszt uzyskania przychodu z tytułu udziału w tej spółce. W powołanych orzeczeniach sądów administracyjnych rozstrzygnięto, m.in., że pobierane przez komandytariusza odsetki od pożyczki udzielonej spółce osobowej, nie stanowią kosztów uzyskania przychodów tego wspólnika proporcjonalnie do jego prawa w udziale w zysku spółki, ale mogą zostać zaliczone w ciężar kosztów uzyskania przychodów przez pozostałych wspólników w takiej części, w jakiej partycypują oni w kosztach spółki. Orzeczenia te odnosiły się zatem do zasad uznania danego wydatku za koszt uzyskania przychodów gdy tymczasem w rozpatrywanej sprawie jej istota dotyczyła opodatkowania uzyskanego przychodu. Ponadto, co podniesiono wyżej, w ocenie Sądu odsetki od pożyczki udzielonej przez wspólnika spółce osobowej stanowią przychód z kapitałów pieniężnych opodatkowany zryczałtowanym podatkiem dochodowym. Tym samym nie można mówić o naruszeniu zasady neutralności spółki osobowej, bowiem omawiane przychody nie mają związku z udziałem w takiej spółce. Nie można się też zgodzić ze skarżącym, iż przyjęcie stanowiska Ministra Finansów narusza zasadę jednokrotności opodatkowania jednego przysporzenia majątkowego. Uzyskany przez stronę przychód w postaci odsetek od pożyczki podlega bowiem opodatkowaniu tylko raz, 19% zryczałtowanym podatkiem dochodowym od osób fizycznych bez pomniejszania o koszty uzyskania, na podstawie art. 30a ust. 1 pkt 1 u.p.d.f., jako przychód z kapitałów pieniężnych.

Należy też wspomnieć, iż powołane w skardze orzeczenia WSA w Warszawie, mimo, iż dotyczą innych stanów faktycznych, to jednak w kwestii w której toczy spór skarżący tj. kwestii opodatkowania uzyskanego przychodu z tytułu odsetek od pożyczki udzielonej spółce osobowej przez jej wspólnika, prezentują stanowisko merytorycznie zbieżne z poglądem Ministra Finansów wyrażonym w rozpoznawanej sprawie. Z tymi orzeczeniami w pełni korespondują także poglądy zaprezentowane przez NSA w wyroku sygn. II FSK 2114/09 oddalającym skargę kasacyjną od powołanego przez skarżącego wyroku WSA w Warszawie sygn. III SA/Wa 404/09 a także uzasadnienia orzeczeń wydanych w podobnych sprawach przez WSA w Warszawie w dniu 1.06.2011r. sygn. III SA/Wa 2552/09 oraz przez WSA w Gdańsku w dniu 22 kwietnia 2010r. sygn. I SA/Gd 133 i 134/09. Poglądy te w pełni podziela Sąd w składzie orzekającym w sprawie.

Odnosząc się do dalszych zarzutów skargi, za niezasadny uznano także zarzut naruszenia art. art. 8 ust. 1 i 2 oraz art. 23 ust 1 pkt 9 u.p.d.f. Minister Finansów nie wskazał żadnego z tych przepisów jako podstawy interpretacji indywidualnej. Nie było ku temu podstawy skoro sam skarżący przedstawiając stan faktyczny wskazał wprost, że pożyczka została udzielona z jego majątku prywatnego, nie zaś w ramach prowadzonej indywidualnie działalności gospodarczej. Tym samym skoro źródłem przychodu w postaci odsetek od udzielonej pożyczki nie była działalność gospodarcza prowadzona w ramach spółki osobowej, ale prywatny majątek (kapitał pieniężny) skarżącego, wyłączone było zastosowanie przez Ministra Finansów zasad określenia wysokości przychodów, które wynikają z art. 8 u.p.d.f., zaś prawidłowe było przyjęcie, że odsetki od pożyczki udzielonej spółce, otrzymane przez skarżącego - wspólnika spółki osobowej - stanowić będą jego przychód.

Opowiadając się za prawidłowością udzielonej interpretacji, zauważyć też trzeba, iż organ udzielający interpretacji odniósł się w swym rozstrzygnięciu do powołanych przez stronę skarżącą interpretacji organów podatkowych a w odpowiedzi na skargę także do powołanych w skardze orzeczeń sądów administracyjnych, powołał się nadto na inne adekwatne tezy orzecznicze uzasadniające prawidłowość zajętego stanowiska. Poglądy składające się na tą ocenę nie budzą wątpliwości Sądu, co do ich prawidłowości.

Zdaniem Sądu, wydanie zaskarżonej interpretacji nastąpiło zgodnie z przepisami określonymi w Rozdziale 1a ustawy z dnia 29.09.1997r. Ordynacja podatkowa /Dz. U. z 2005r. nr 8 poz. 60/ w oparciu o prawidłową interpretację przepisów prawa materialnego.

Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi.