Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 776/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2008-11-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 121  par. 1,  art. 122,  art. 191
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 20  ust. 1 i 3
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędzia WSA Krystyna Skowrońska – Pastuszko (spr.) Protokolant Asystent sędziego Aleksandra Kosiecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2008 r. sprawy ze skargi E.B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów oddala skargę


UZASADNIENIE

E.B., reprezentowana przez radcę prawnego L.R., zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji, a mianowicie decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] ustalającą E.B. wysokość zobowiązania podatkowego w kwocie 226.329 zł z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 rok od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów.

Jak wynika z akt, stan sprawy był następujący:

W trakcie kontroli skarbowej ustalono, że w 2002 r. E.B. poniosła wydatki znacznie przekraczające uzyskane przez nią w tym roku dochody. W toku postępowania podatniczka wskazywała, że wydatki poniesione w kontrolowanym roku podatkowym pokryte zostały oszczędnościami zgromadzonymi na dzień 1 stycznia 2002 r., pochodzącymi z lat wcześniejszych.

Ustalono, że E.B. posiada wraz z mężem J.B. rozdzielność majątkową, orzeczoną wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia [...] lutego 1995r. a wydatki na utrzymanie mieszkania małżonkowie ponoszą po połowie. Nadto strona wraz z mężem w dniu [...] marca 1995r. dokonała podziału majątku, który nie uwzględniał podziału gotówki, a w toku postępowania przedłożyła umowę, według której w wyniku podziału gotówki otrzymała 250.000 zł.

W ramach postępowania organ podatkowy dokonał także rozliczenia przychodów i wydatków strony za lata 1995 – 2001. Z rozliczenia tego wynika, iż strona w wyżej wymienionym okresie poniosła wydatki w kwocie 1.496.972,77 zł, przy przychodach w wysokości 1.224.280,30 zł. Ponadto strona przedłożyła umowę przedwstępną sprzedaży akcji ZK S.A. z dnia [...] marca 2001r., w której zobowiązała się sprzedać B.B. 1.100 akcji za cenę 506.000 zł (460 zł za jedną akcję). Umowa przyrzeczona miała zostać zawarta do dnia [...] grudnia 2004 r., jednakże ostatecznie nie doszła do skutku. W dniu zawarcia umowy przedwstępnej E.B. otrzymała gotówką zaliczkę w kwocie 350.000 zł, a pozostała część ceny miała zostać zapłacona w dacie zawarcia umowy ostatecznej. Z uwagi na brak sfinalizowania transakcji strona otrzymaną zaliczkę zwróciła swemu kontrahentowi w 2004 r. Przesłuchany w charakterze świadka B.B. potwierdził powyższe twierdzenia skarżącej, niemniej jednak nie potrafił on wskazać okoliczności związanych z zawarciem umowy przedwstępnej dotyczących m.in. miejsca jej zawarcia oraz okoliczności związanych z przekazaniem gotówki, w szczególności bezpośredniego źródła pochodzenia tej kwoty (skąd pobrał tak znaczną gotówkę celem wpłacenia jej jako zaliczki). Organ podatkowy ustalił także, iż cena nominalna akcji wynosiła 100 zł, a cena rynkowa po jakiej strona sprzedała akcje innym kontrahentom w przypadku akcji serii A i C wynosiła 106,67 zł, natomiast akcji serii B 225,81 zł. Powyższe transakcje E.B. zawierała w dniach [...] września 2001r. i [...][...] grudnia 2001r. z P.B. oraz z S.I.. Porównanie dat transakcji z datą opisanej powyżej umowy przedwstępnej wykazało, iż w dacie zawarcia tej ostatniej strona nie posiadała akcji w takiej ilości, w jakiej zobowiązała się sprzedać umową przedwstępną, a następnie akcje objęte umową przedwstępną, w części w jakiej je posiadała, sprzedała po cenie znacznie niższej, aniżeli cena ustalona z B.B..

Nadto organ podatkowy ustalił, iż akcje posiadane przez E.B. były akcjami imiennymi, a statut Spółki uzależniał ich zbycie od zgody rady nadzorczej. ZK S.A. poinformowała, że nie posiada żadnych dokumentów związanych z przedmiotową transakcją ponieważ w jej ocenie upłynął już okres, przez jaki była zobowiązana przepisami Ordynacji podatkowej do ich przechowywania. Dokumentów dotyczących przedmiotowej transakcji nie ma również w aktach rejestrowych spółki. Wskazane wyżej ustalenia były podstawą odmowy przez organ podatkowy wiarygodności wyjaśnieniom strony dotyczącym umowy przedwstępnej.

Uznając brak możliwości zgromadzenia oszczędności, organ podatkowy nie przyjął wskazanych przez stronę oszczędności uwidocznionych w oświadczeniach majątkowych na dzień 1 stycznia 2002r. w kwocie około 558.859 zł oraz na dzień 31 grudnia 2002r. w kwocie około 85.558 zł jako pochodzących z przychodów opodatkowanych lub wolnych od podatku zgodnie z art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W oparciu o powyższe ustalenia stwierdzono w 2002 r. nadwyżkę wydatków nad przychodami w wysokości 301.771,60 zł, a tym samym stwierdzono brak pokrycia przez Panią E.B. w 2002r. wydatków i wartości zgromadzonych w tym roku w mieniu zgromadzonym w roku podatkowym i latach poprzednich. W ocenie organu pierwszej instancji rzekomo dokonywane przez skarżącą transakcje, jeżeli przyjąć, że rzeczywiście miały miejsce, uznać należało za nieracjonalne; tym bardziej, że skarżąca jest przedsiębiorcą, a rachunek ekonomiczny nakazywał wykonać umowę przedwstępną, a nie sprzedawać akcje innym osobom po znacznie niższych cenach.

Od powyższej decyzji strona reprezentowana przez pełnomocnika złożyła odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej zarzucając naruszenie art. 121 § 1, art. 122 i art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa.

Organ odwoławczy decyzją z dnia [...] sierpnia 2008r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2008 r., przyjmując ustalenia organu pierwszej instancji za prawidłowe oraz że zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Pismem z dnia [...] września 2008 r. pełnomocnik E.B., zaskarżył w całości wyżej wymienioną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej. W skardze do sądu administracyjnego zostały w istocie powtórzone zarzuty podniesione wcześniej w odwołaniu, a dotyczące naruszenia art. 121 § 1, art. 122 i art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa, przez dokonanie oceny zgromadzonego w sprawie materiał dowodowego z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów, w sposób wysoce nieobiektywny i tendencyjny, co zdaniem skarżącej narusza również zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organu podatkowego. W skardze wywiedziono też zarzut naruszenia art. 10 ust. 1 pkt 9, art. 20 ust. 1 i 3 oraz art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przez bezpodstawne zastosowanie powyższych przepisów w niniejszej sprawie.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej podniósł, iż Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej bezpodstawnie odmówił mocy dowodowej wszystkim dowodom dotyczącym przedwstępnej umowy sprzedaży akcji z dnia [...] marca 2001r. zawartej między skarżącą a B.B., w wyniku której skarżąca otrzymała zaliczkę w kwocie 350.000 zł. Nieuznanie przez organ podatkowy tej okoliczności spowodowało brak w majątku skarżącej kwoty przychodów, która pozwalałaby na pokrycie ustalonych w toku postępowania podatkowego wydatków z roku 2002. To z kolei spowodowało dokonanie wymiaru podatku od dochodów z nieujawnionych źródeł.

Strona skarżąca nie zgodziła się z kwestionowaniem przez organ kontroli skarbowej zawartej przez nią przedwstępnej umowy sprzedaży akcji przez podważanie sensu ekonomicznego tej umowy oraz przez podnoszenie okoliczności związanych z jej zawarciem. Zdaniem wnoszącego skargę pełnomocnika skarżącej, niedopuszczalne jest podważanie przez organy podatkowe ekonomicznego i gospodarczego sensu przedwstępnej umowy sprzedaży akcji; tym bardziej, gdy organy podatkowe nie posiadają wszechstronnej wiedzy o okolicznościach towarzyszących takiej, a nie innej decyzji gospodarczej podatnika, których to okoliczności podatnik nie jest zobowiązany tłumaczyć ani ujawniać. Organy podatkowe powinny natomiast takie decyzje akceptować bez ingerencji w ustalone między stronami umowy warunki transakcji.

Zdaniem strony skarżącej organ kontroli skarbowej w sposób nierzetelny i tendencyjny przedstawił fakty i okoliczności związane z kwestionowaną umową przedwstępną. Nadto w skardze zarzucono, że organ podatkowy fałszywie przytoczył zeznania B.B., który w szczególności nie zeznał, że chciał kupić akcje serii C lub D, zeznał natomiast, że chciał kupić bieżące akcje, nie pamięta natomiast czy miały to być akcje serii C czy D. Jak podkreślano w skardze, po upływie 7 lat od przedmiotowego zdarzenia świadek może nie pamiętać dokładnie wszystkich szczegółów dotyczących transakcji, m.in. jakimi nominałami płacił oraz skąd brał środki na zapłatę. Na potwierdzenie powyższej tezy pełnomocnik wskazywał, że świadek ten jest znanym przedsiębiorcą na lokalnym rynku i wielokrotnie dokonywał podobnych, a nawet większych transakcji. W ocenie strony skarżącej zeznania B.B. są spójne i logiczne, natomiast organ kontroli skarbowej celowo fałszywie przytoczył ich treść, doszukując się nieścisłości, których ze względu na upływ czasu od daty zawarcia umowy, nie sposób było uniknąć.

Według skarżącej organ podatkowy nie wziął również pod uwagę jej wyjaśnień przemawiających za uznaniem za zbędne rozważań Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej na temat okoliczności związanych z zawarciem umowy przedwstępnej. Dotyczyło to: posiadania przez E.B. w dniu zawierania umowy 2.405 akcji, majątku jaki posiadała ZK S.A., planów związanych z przeznaczeniem nieruchomości posiadanych przez wymienioną Spółkę oraz emisji akcji Spółki w grudniu 2000 r., które objął w części J.B..

W skardze podniesiono także, iż zawierając umowę przedwstępną skarżąca nie musiała wcale posiadać odpowiedniej liczby akcji, co byłoby wymagane dopiero przy umowie przyrzeczonej. Również nie było potrzeby uzyskiwania zgody rady nadzorczej Spółki, której akcje były przedmiotem zawieranej umowy, gdyż zgoda ta byłaby wymagana dopiero przy umowie przyrzeczonej. Zdaniem strony skarżącej przeprowadzona przez organ podatkowy ocena dowodów w kwestii przedwstępnej umowy sprzedaży akcji została dokonana z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów i przy niedozwolonej ingerencji w swobodę decyzji gospodarczych podatników, co naruszyło powołane w treści skargi przepisy ordynacji podatkowej w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Jak twierdzono w skardze, najwyraźniej istniały niedogodności do zawarcia umowy ostatecznej, przy czym przesłanek z tym związanych strona nie jest zobowiązana wyjaśniać organom podatkowym.

W zakresie akcji sprzedanych przez skarżącą S.I. i P.B. skarżąca podniosła, iż transakcje te miały na celu uzyskanie między akcjonariuszami odpowiedniej – umówionej wcześniej- proporcji posiadanych akcji, stąd też ich cena odbiegała od ceny ustalonej umową przedwstępna. W skardze podniesiono także, iż odległa data zawarcia umowy przyrzecznej nie miała dla B.B. żadnego znaczenia, bowiem traktował on ten zakup jako dobrą inwestycję. Również sytuacja finansowa oraz realizowana inwestycja Spółki uzasadniały późniejszy termin nabycia akcji.

W końcowej części skargi został zamieszczony także obszerny wywód uzasadniający braki pamięciowe świadka B.B., którego zeznania de facto miały kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy przez organy podatkowe.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ wskazał, iż w zasadzie strona skarżąca powtórzyła argumentację i zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji. Nadto w ocenie organu odwoławczego organ pierwszej instancji zasadnie odmówił wiarygodności zeznaniom dotyczącym zawarcia umowy przedwstępnej, a zarzuty strony skarżącej są bezzasadne. W ocenie strony przeciwnej z treści art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że obowiązkiem organów ustalających wysokość podatku od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów jest przede wszystkim ustalenie kwoty poniesionego wydatku i zgromadzonych w danym roku oraz w latach poprzednich zasobów finansowych. Prawidłowe zatem było, w sytuacji powołania się przez podatniczkę na dochody uzyskane przez nią tytułem umowy przedwstępnej oraz innych umów – w tym pożyczki oraz sprzedaży i twierdzenia, że stanowiły one podstawę pokrycia przedmiotowych wydatków, przeprowadzenie postępowania dowodowego na wspomniane okoliczności, dokonanie analizy przedłożonych umów, w tym przede wszystkim przedwstępnej umowy sprzedaży akcji. W ocenie organu drugiej instancji przedmiotowa umowa przedwstępna została przedłożona jedynie na potrzeby trwającego postępowania, a w rzeczywistości nie została ona wykonana. Ocena materiału dowodowego została przeprowadzona zgodnie z regułami oceny dowodów.

Zdaniem organu drugiej instancji nieracjonalne było też zachowanie świadka B. po zawarciu umowy przedwstępnej. Zrezygnował on bowiem z zakupu akcji z uwagi na śmierć S.I., który w ocenie świadka był gwarantem korzyści ekonomicznych związanych z zawartą umową, przy czym świadek nawet przez moment nie stał się właścicielem akcji w związku z czym nie wiadomo na czym korzyści te miałyby polegać. Zastrzeżenia organu budzi też fakt, iż zwrot wpłaconej kwoty świadek uzyskał rok po tym fakcie, a wcześniej nie był nawet szczególnie zainteresowany odzyskaniem wpłaconej kwoty. Nadto zwrócono uwagę, iż pełnomocnik strony skarżącej odnosząc się do zeznań świadka B. wskazał, że przepisy zezwalały mu na odmowę odpowiedzi na pytania w sytuacji, gdy odpowiedź mogłaby narazić świadka na odpowiedzialność karną lub karno – skarbową. Świadek ten natomiast przed przesłuchaniem został pouczony o treści art. 196 Ordynacji podatkowej a w jego trakcie nie skorzystał z uprawnienia przewidzianego powyższym przepisem. W ocenie organu drugiej instancji zeznania świadka B. zostały ocenione prawidłowo i z uwzględnieniem czynnika czasu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie wystąpiły przesłanki ku temu, określone w przepisach ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej P.p.s.a.). W wyniku kontroli sądowoadministracyjnej zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził ani mającego wpływ na wynik sprawy naruszenia prawa materialnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.), ani też naruszenia innych przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy ( art.145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.).

W pierwszej kolejności stwierdzić należy, iż w ocenie Sądu przeprowadzone przez organ podatkowy pierwszej instancji postępowanie kontrolne było rzetelne, a poczynione w jego toku ustalenia i zebrane dowody pozwalały na podjęcie rozstrzygnięcia, jak w decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2008 r., utrzymanej następnie w mocy przez Dyrektora Izby Skarbowej w decyzji odwoławczej z dnia [...] sierpnia 2008 r.

W szczególności nie sposób zgodzić się z zarzutem naruszenia art. 121 § 1, art. 122 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., zwanej Ordynacja podatkowa) przez dokonanie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów, w sposób wysoce nieobiektywny i tendencyjny, z naruszeniem dodatkowo zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organu podatkowego. Zgodnie z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Strona skarżąca zdaje się jednak wywodzić swój zarzut w tym zakresie z samego faktu niezadowolenia z decyzji. Zdaniem Sądu w toku całego postępowania, w szczególności w trakcie gromadzenia materiału dowodowego organy prowadzące to postępowanie w niczym nie uchybiły zasadzie wyrażonej w wyżej wymienionym przepisie. Z kolei według art. 122 Ordynacji podatkowej, w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Również zarzut dotyczący naruszenia tej zasady ogólnej postępowania jest, w ocenie Sądu, chybiony. Charakter i zakres czynności podjętych przez organ podatkowy pierwszej instancji, w szczególności zbadanie szeregu umów zawieranych przez skarżącą, w tym umów pożyczki oraz sprzedaży, przesłuchanie świadków, a przede wszystkim B.B., którego zeznania w ocenie Sądu słusznie potraktowane zostały jako mające kluczowe znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, wskazują, iż zarówno stan faktyczny sprawy został wyjaśniony w sposób należyty, jak również spełniony został wymóg podjęcia wszelkich niezbędnych działań dla wyjaśnienia sprawy.

W myśl zaś art. 191 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W tym zakresie wskazać należy, iż z treści zaskarżonej decyzji jednoznacznie wynika, iż przy podejmowaniu rozstrzygnięcia został wzięty pod uwagę cały materiał dowodowy. Odnośnie oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie Sąd uznał, iż został on zgromadzony i oceniony w sposób wyczerpujący i rzetelny. Nie można było nie uznać za znaczące dla dokonywanej oceny tego, iż zeznające w sprawie najbardziej zainteresowane osoby, w tym świadek B. oraz sama skarżąca nie potrafiły udzielić odpowiedzi na kluczowe pytania, zasłaniając się niepamięcią, wynikającą najczęściej z samego faktu upływu czasu. Nie sposób dać jednak wiarę wszystkim tym twierdzeniom. Dla przykładu wskazać należy, iż jeśli np. świadek B. mógł nie pamiętać, jakimi nominałami posługiwał się wręczając skarżącej gotówkę przy zawarciu umowy przedwstępnej, o tyle nie sposób przyjąć jego zupełnej niewiedzy w kwestii, skąd wziął (pobrał) tak dużą kwotę. Postawienie świadkowi takiego pytania było, zdaniem Sądu, całkowicie usprawiedliwione wobec okoliczności zawarcia umowy przedwstępnej, przedstawianych ogólnikowo czy niekiedy nawet enigmatycznie przez same strony tej transakcji. Według ogólnej wiedzy i zwykłego doświadczenia życiowego można przecież założyć, że miejsc, z których świadek mógł pobrać tak znaczną kwotę nie mogło być wiele (np. bank, sejf, zasoby posiadane w domu). Ponadto uprawniony jest pogląd, iż przedsiębiorca powinien wiedzieć, skąd pobiera gotówkę przy znaczących transakcjach, niezależnie od tego ilu podobnych transakcji dokonuje. Wskazać dodatkowo należy, że z protokołu przesłuchania tego świadka wynika jednoznacznie, iż w dniu składania zeznań czuł się on dobrze, nie sposób więc nie mieć wątpliwości co do tak rozległych braków pamięci w najistotniejszych kwestiach. Dziwić może , iż świadka nie interesowała konkretna data nabycia akcji w wyniku zawartej ze stroną skarżącą umowy przedwstępnej. Również "zamrożenie" znacznej gotówki w wyniku przedmiotowej transakcji nie było istotne. Dla świadka gwarantem dobrego interesu była bowiem osoba zarządzająca Spółką, stąd jego wola dokupienia akcji. Świadek nie był jednak w stanie określić, czy chciał zakupić akcje imienne, czy na okaziciela. Już ten fakt musi budzić wątpliwości; tym bardziej, że akcje imienne zgodnie z art. 351 ksh mogą być akcjami uprzywilejowanymi, co zapewne miało dla świadka znaczenie, gdyż jak sam świadek podał jego celem było kierowanie Spółką wespół z S.I.. Świadek nie pamiętał również, czy przedmiotem transakcji miały być akcje serii C czy D, nie pamiętał też planów rozwoju Spółki, jakie istniały w dacie zawierania umowy przedwstępnej. B.B. nie pamiętał zarówno żadnych okoliczności związanych z przekazaniem E.B. gotówki w kwocie 350.000 zł w wykonaniu umowy przedwstępnej, ale też, co może szczególnie dziwić, w dniu składania zeznań ([...] stycznia 2008 r.) nie pamiętał miejsca, w którym w listopadzie 2004 r. miał nastąpić zwrot gotówki. Powyższe daty nie były już na tyle odległe, aby móc uzasadnić praktycznie całkowite braki pamięciowe. Sama skarżąca nie podała także żadnych bliższych okoliczności związanych z umową przedwstępną, jaka miała zostać przez nią zawarta z B.B. i na podstawie której miała uzyskać tytułem zaliczki 350.000 zł. W ocenie Sądu, dojście w tych okolicznościach przez organy do przekonania, że umowa przedwstępna nie miała miejsca było ustaleniem prawidłowym, popartym rzetelnie przeprowadzonym postępowaniem wyjaśniającym i wynikającym z oceny, której nie można odmówić logiki i spójności, oceny wywiedzionej też ze słusznego nieuwzględnienia gołosłownych twierdzeń stron rzekomej umowy.

Również pozostałe okoliczności podniesione przez stronę skarżącą wydają się dalece wątpliwe i zdaniem Sądu nie potwierdzają stanowiska o posiadaniu przez skarżącą E.B. odpowiednich zasobów mogących stanowić pokrycie dla jej wydatków w 2002 roku. Wskazać chociażby należy, iż z niewiadomych przyczyn dokonując podziału majątku dorobkowego małżonkowie Baś nie dokonali podziału gotówki. Takie zachowanie może budzić wątpliwości; tym bardziej, że strony dokonały tego podziału w drodze aktu notarialnego, ponosząc jego koszty, a w treści § 5 tego aktu wskazały, iż dokonany podział obejmuje cały majątek, który był objęty wspólnością ustawową i z tego tytułu małżonkowie nie są zobowiązani względem siebie do żadnych spłat i dopłat. Wprawdzie skarżąca przedłożyła zawartą przed notarialnym podziałem majątku umowę dotyczącą podziału gotówki oraz akcji, niemniej jednak nie sposób dać wiarę temu dokumentowi, skoro po kilku zaledwie dniach strony dzieliły majątek przed notariuszem. Nadto w treści aktu notarialnego małżonkowie nie ujawnili tego faktu, a jak wskazano powyżej, oświadczyli, iż dokonany podział obejmuje cały majątek, który był objęty wspólnością ustawową. W świetle powyższego wyraźnie widoczny jest dysonans co do tego, czy dokonany aktem notarialnym podział majątku nie uwzględniał części majątku objętego wspólnością ustawową w postaci gotówki, czy też ten wcześniejszy podział gotówki w rzeczywistości nie miał miejsca. Sąd uznał, że w tych okolicznościach uprawniony był wniosek organów podatkowych o braku podstaw do przyjęcia, że skarżąca dysponowała na początku 2002 r. znacznymi oszczędnościami, które miały mieć swoje źródło pochodzenia w całym okresie prowadzenia działalności gospodarczej (20 lat).

Sąd nie dopatrzył się także naruszenia powołanych w skardze przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.). Wobec prawidłowo ustalonego przez organ podatkowy stanu faktycznego i stwierdzonego braku pokrycia dla wydatków roku 2002 w ujawnionych źródłach przychodów skarżącej, przepisy te należało zastosować, co uczyniono wydając zaskarżone rozstrzygnięcie.

Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd orzekł zatem jak w sentencji.

( - ) Krystyna Skowrońska-Pastuszko ( - ) Dariusz Skupień ( - ) Jacek Jaśkiewicz