Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 848/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-05-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 11, art. 5 ust. 1, art. 5b ust. 1, 2, art. 18 ust. 4a, 5, art. 92a ust. 1, 2, 6
journal: Dz.U. 2016 poz 1907
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 15 maja 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, , Protokolant Pomocnik sekretarza Aneta Lubasińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2018 roku sprawy ze skargi M.B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935), art. 4 pkt 11 i 22, art. 5 ust. 1, art. 5b ust. 1, art. 11 ust. 3, art. 18 ust. 4a i ust. 5, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 1907 ze zm.), zwanej dalej u.t.d., oraz 1p. 1.1 i 1p. 2.10 załącznika nr 3 do u.t.d., Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] o nałożeniu na M. B. kary pieniężnej w wysokości 16 000 zł, której wysokość na podstawie art. 92a ust. 2 u.t.d. ograniczono do kwoty w wysokości 10 000 zł.

W uzasadnieniu organ II instancji przedstawiając stan faktyczny i prawny sprawy podniósł, że podczas kontroli kontroli drogowej samochodu osobowego marki Ford o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował M. B. przeprowadzonej 8 grudnia 2016 r. w [...] na parkingu publicznym na [...] ustalono, iż kierujący wykonywał przewóz osób z ul. [...] na ul. [...] w [...]. Skarżący wykonywał przewóz osób pojazdem przeznaczonym do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Skarżący odmówił w dniu kontroli udzielenia odpowiedzi na wszystkie zadane mu pytania. Z zeznań świadka P. K. wynika, że usługa przewozu została zamówiona za pomocą aplikacji [...] w telefonie. Skarżący okazał do kontroli prawo jazdy, dowód rejestracyjny oraz dowód osobisty. Nie okazał zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego ani licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką.

28 marca 2017 r. skarżący zeznał, że aplikację [...] pobrał na swój telefon "żeby zobaczyć jak to działa". Myślał, że aplikacja służy do przewozu "na stopa". Nie miał woli zarabiania pieniędzy za pośrednictwem tej aplikacji, gdyż pracował w tym czasie. Wykonywany przewóz miał charakter przysługi. Nie wie czego dotyczyły sumy na jego telefonie (tj. opłata 8,00 zł, opłata [...] – 2,00 zł, szacowana wypłata 6,00 zł.).

Postępowanie zakończyło się wydaniem przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego [...] decyzji nakładającej karę pieniężną w wysokości 10 000 zł.

W odwołaniu skarżący zarzucił naruszenie:

- art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 1 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz błędną ocenę dowodów co doprowadziło do przyjęcia, że skarżący wykonywała zarobkowy przewóz drogowy;

- art. 79 k.p.a. poprzez przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków bez zawiadomienia strony o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków przynajmniej na siedem dni przed terminem, przez co doszło do naruszenia prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu;

- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wydanie decyzji z pominięciem uzasadnienia faktycznego, co stanowi naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej, zasady przekonywania do zasadności rozstrzygnięć, co w konsekwencji uniemożliwiło skarżącemu merytoryczne odniesienie się do podstaw, na których organ I instancji uznał za zasadne wydanie zaskarżonej decyzji.

Organ II instancji utrzymując w mocy decyzję z [...] stwierdził, że w ustalonym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do uznania, iż w chwili kontroli doszło do naruszenia przez skarżącego przepisów prawa w zakresie obowiązku posiadania uprawnień na wykonywanie transportu drogowego osób. W ocenie organu II instancji, z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że w dniu kontroli drogowej skarżący wykonywał przewóz osób we własnym imieniu. Pojazdem było przewożonych dwóch pasażerów P. K. i D. B. Pasażerowie korzystali z usługi przewozu wykonywanej przez skarżącego. Skarżący przewoził pasażerów z rogu ul. [...] i ul. [...] na [...] w [...]. Pasażer P. K. zeznał, że usługę przewozu osób zamówił za pomocą aplikacji [...] zainstalowanej na telefonie. Po zakończeniu przez kierowcę kursu, aplikacja w jego telefonie wymagała zakończenia kursu, aby pobrać opłatę za przejazd. W tym momencie, zgodnie z zeznaniami świadka, kierowca zorientował się, że na miejscu docelowym znajduje się policja i Inspekcja Transportu Drogowego, w związku z czym nie zakończył kursu i opłata za przejazd nie została pobrana od pasażera. Zdaniem organu II instancji, gdyby kierowca zakończył kurs w aplikacji [...] na swoim telefonie, to opłata za przejazd zostałaby pobrana od pasażera. Organ II instancji dając wiarę zeznaniom świadka P. K. podniósł, że pasażer zeznawał pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Zeznania te są spójne z pozostałym materiałem dowodowym. W szczególności ze zdjęciami z ekranu telefonu skarżącego przedstawiającymi naliczoną opłatę w aplikacji [...] (opłata: 8 zł, opłata [...]: 2 zł, szacowana wypłata: 6 zł) oraz trasę przejazdu. Zdaniem organu II instancji, skarżący w dniu kontroli wykonywał odpłatną usługę transportową, do której wykonania powinien posiadać stosowną licencję. Obowiązek posiadania licencji uprawniającej do wykonywania transportu drogowego dotyczy podmiotów faktycznie wykonujących działalność odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 u.t.d. nawet w przypadku, gdy taka działalność nie została przez podmiot zgłoszona jako przedmiot prowadzenia przez niego działalności gospodarczej. Zdaniem organu II instancji, postępowanie dowodowego jednoznacznie wykazało, że w dniu kontroli skarżący nie posiadał uprawnień do wykonywania transportu drogowego osób. Skarżący nie okazał zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego ani licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Starostwo Powiatowe w [...] w piśmie z 13 stycznia 2017 r. potwierdziło, że w dniu kontroli skarżący nie posiadał żadnych uprawnień do wykonywania transportu drogowego osób. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że skarżący wykonywał zarobkowo przewóz osób, o którym mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d. Organ I instancji prawidłowo zakwalifikował przewóz w dniu kontroli jako wykonywany bez licencji skutkujący nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 8 000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1, 2 i 6 u.t.d. oraz l.p. 1.1 załącznika nr 3 do tej ustawy. W ocenie organu II instancji, przewóz wykonywany przez skarżącego w dniu kontroli nie spełnił także wszystkich wymogów wykonywania przewozu okazjonalnego. Pojazd, którym skarżący wykonywał w dniu kontroli przewóz osób, jest przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą, co jednoznacznie wynika z protokołu kontroli, dokumentacji fotograficznej oraz z zeznań świadka P. K. Zgodnie z art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Pojazd skarżącego tego warunku nie spełniał. Ponadto przewóz wykonywany przez skarżącego w dniu kontroli nie spełniał wymogów określonych w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., który dopuszcza wykonywanie przewozów okazjonalnych. Warunki przewozu wykonywanego w dniu kontroli nie zostały ustalone pisemnie w lokalu przedsiębiorcy. Opłata nie została ustalona w formie ryczałtowej przed rozpoczęciem przewozu. Dlatego organ I instancji prawidłowo nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 8 000 zł stosownie do art. 92a ust. 1, 2 i 6 u.t.d. oraz 1p. 2.10 załącznika nr 3 do tej ustawy. Organ II instancji stwierdził nadto, że dowód z przesłuchania skarżącego potwierdza, iż w dniu kontroli wykonywał on przewozu osób za pomocą aplikacji [...]. Przewóz był odpłatny. Odstąpienie skarżącego od możliwości wyegzekwowania należności za przejazd od pasażera nie ma wpływu na prawną kwalifikację przewozu.

W skardze na powyższą decyzję M. B. wniósł o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji oraz o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił:

1. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 1 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnianie stanu faktycznego oraz błędną ocenę dowodów (dowolną), co doprowadziło do w szczególności nieprawidłowego przyjęcia przez organy obu instancji, że skarżący wykonywał przewóz drogowy spełniający definicję przewozu okazjonalnego osób oraz, że 8 grudnia 2016 r. w [...] wykonywał przewóz okazjonalny samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4 b u.t.d., podczas gdy ze zgromadzonych dowodów nie wynikają wskazane okoliczności, a w szczególności nie wynika, jakoby skarżący wykonywał zarobkowy przewóz drogowy;

2. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 1 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz błędną ocenę dowodów (dowolną), co doprowadziło do nieprawidłowego przyjęcia przez organy obu instancji, że skarżący w dniu kontroli wykonywał odpłatną usługę transportową, do której wykonania powinien posiadać stosowną licencję, oraz że opłata za przewóz nie została pobrana, gdyż kierowca nie dokonał, tzw. zakończenia przewozu ponieważ zorientował się, że będzie poddany kontroli oraz, że w momencie zakończenia przewozu inspektor transport drogowego zatrzymał do kontroli pojazd podczas gdy, w rzeczywistości skarżący 8 grudnia 2016 r. nie uzgadniał kwestii odpłatności za dokonany przewóz, a aplikację [...] skarżący wgrał, żeby zobaczyć jak ona działa, pasażerowie nie płacili za przejazd, a on ich nie informował o konieczności zapłaty, ponieważ traktował przejazd jako przysługę, nie miał nawet zamiaru osiągnięcia dochodu z tego tytułu, przewóz grzecznościowy zakończył się zanim rozpoczęła się kontrola, której skarżący w żaden sposób się nie spodziewał, zaś nawet w chwili zatrzymania do kontroli nie widział radiowozu Inspekcji Transportu Drogowego;

3. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 79 k.p.a. w związku z art. 81 k.p.a. oraz art. 10 k.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia jedynie o przeprowadzone w toku kontroli dowody z zeznań świadków bez ponownego przesłuchania tychże świadków w postępowaniu administracyjnym w sytuacji, gdy złożone w toku kontroli zeznania były lakoniczne, a przede wszystkim pozostawały w oczywistej sprzeczności z zeznaniami złożonymi przez skarżącego przez co doszło do naruszenia prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu i pozbawiono stronę prawa brania udziału w przeprowadzeniu dowodu i zadawania pytań świadkom oraz składania wyjaśnień, co doprowadziło do nieprawidłowego przyjęcia przez organy obu instancji, iż skarżący wykonywał działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego osób oraz, że 8 grudnia 2016 r. w [...] wykonywał przewóz okazjonalny samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d. i wydania decyzji o ukaraniu mimo braku podstaw;

4. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji obejmujące jedynie obszerne jej uzasadnienie prawne z wyjaśnieniem podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa, natomiast z całkowitym pominięciem uzasadnienia faktycznego decyzji, które w świetle wskazanego przepisu powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, co stanowi naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli i zasady przekonywania i co w sposób istotny uniemożliwia stronie merytoryczne odniesienie się do podstaw, na których organy uznały za zasadne wydanie zaskarżonej decyzji;

5. naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji przez co nie wywiązano się z obowiązku wynikającego ze wskazanego przepisu;

6. naruszenie przepisów prawa materialnego będących podstawą zaskarżonej decyzji polegające na ich niewłaściwym zastosowaniu wobec błędnego dowolnego oraz całkowicie arbitralnego przyjęcia, mimo braku podstaw ku temu, że w niniejszej sprawie istnieje podstawa do nałożenia kary pieniężnej na skarżącego w wysokości 16 000,00 zł ograniczonej do kwoty 10 000,00 zł, mimo iż skarżący nie wykonywał transportu drogowego, tj. zarobkowego przewozu drogowego, nie pobrał i nie miał nawet zamiaru pobrać za to jakichkolwiek środków, a usługa wbrew arbitralnym twierdzeniom organu nie była odpłatna, zaś skarżący traktował przejazd jako przysługę;

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz.270), dalej p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2016r. poz.1907 ze zm.), dalej u.t.d.

Zgodnie z treścią art.92a ust.1 wymienionej ustawy podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie.

W myśl art.92a ust.2 u.t.d. suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10 000 złotych.

Zgodnie z treścią art.92 ust.6 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy.

W myśl l.p.1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji sankcjonowanie jest karą pieniężną w wysokości 8000 zł.

Zgodnie z treścią l.p.2.10 załącznika nr 3 do u.t.d. wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art.18 ust.4a, z zastrzeżeniem przewozów. O których mowa w art.18 ust.4b sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 8000 zł.

Zgodnie z treścią art.4 pkt.11 u.t.d. przewozem okazjonalnym jest przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego;

W myśl art.5 ust.1 u.t.d. podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i 2, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE, zwanym dalej "rozporządzeniem (WE) nr 1071/2009".

Zgodnie z treścią art.5b ust.1 u.t.d. podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób:

1) samochodem osobowym,

2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą,

3) taksówką

- wymaga uzyskania odpowiedniej licencji.

W myśl art.18 ust.4a u.t.d. przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą.

Zgodnie z treścią art.18 ust.5 u.t.d. przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się:

1) umieszczania i używania w pojeździe taksometru;

2) umieszczania w sposób widoczny i czytelny z zewnątrz pojazdu oznaczeń z nazwą, adresem, telefonem, adresem strony internetowej przedsiębiorcy lub innych oznaczeń mających na celu identyfikację przedsiębiorcy, a także reklam usług taksówkowych i przedsiębiorców świadczących takie usługi;

3) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.

Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że w dniu 8 grudnia 2016r. M. B. wykonywał przewóz osób bez posiadania wymaganej licencji. Wskazuje na to analiza całego materiału dowodowego a w szczególności zeznania P. K., który szczegółowo opisał jak doszło do wykonania usługi przewozu. Z jego relacji wynika, że w dniu 8 grudnia 2016r. za pomocą smartfona przez aplikację [...] zamówił przejazd z rogu ul. [...] i [...] na [...]. Świadek otrzymał potwierdzenie zamówienia z systemu [...] z podaniem imienia kierowcy (M.), marki pojazdu (Ford [...]) praz kosztem usługi. Po przyjeździe samochodu P.K. zapytał się kierowcy (M. B.) czy jest z [...] i skarżący to potwierdził oraz sam zapytał czy zlecenie przewozu zawarte zostało na osobę o imieniu E. (dziewczyna P.K. zarejestrowana w systemie [...]). Następnie usługa przewozu została wykonana zaś na [...] na pojazd skarżącego czekała już Inspekcja Transportu Drogowego oraz Policja. P. K. wyjaśnił również w jaki sposób odbywa się płatność za przewóz realizowany w systemie [...]. Cenę wskazuje sama aplikacja i kierowca nie pobiera gotówki. Po zakończeniu przejazdu kierowca w swojej aplikacji kończy kurs co skutkuje automatycznym pobraniem opłaty z karty pasażera. Zeznania świadka są logiczne i przekonujące. Należy zaznaczyć, że został on przesłuchany w czasie kontroli bezpośrednio po zatrzymaniu pojazdu skarżącego. Są to zatem zeznania złożone niejako "na gorąco" a tym samym mają duży walor wiarygodności. Relacje te znajdują potwierdzenie w materiale zdjęciowym a w szczególności w zdjęciach z ekranu telefonu skarżącego przedstawiających trasę przejazdu oraz naliczoną opłatę w aplikacji [...] (opłata 8 zł, opłata [...] 2 zł, szacowana wypłata 6 zł). Organy administracji trafnie uznały za wiarygodne zeznania P. K.

Oznacza to, że w dniu 8 grudnia 2016r. skarżący wykonywał odpłatną usługę transportową do której wykonania powinien posiadać stosowną licencję. M. B. takiej licencji nie posiadał. Nie miał także zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Organy administracji obu instancji słusznie doszły do wniosku, że skarżący w dniu 8 grudnia 2016r. wykonywał zarobkowy przewóz osób, o którym mowa w art.5b ust.1 pkt.1 u.t.d., bez posiadania licencji co skutkowało koniecznością nałożenia kary pieniężnej w wysokości 8000 zł (l.p. 1.1. załącznika nr 3 do u.t.d.).

Dla oceny popełnienia deliktu przez skarżącego nie ma znaczenia okoliczność, że nie pobrał on należności pieniężnej za przewóz P. K. i jego kolegi D. B. Świadek P.K. dokładnie wyjaśnił w jaki sposób odbywa się płatność za usługę przewozu w systemie [...]. W szczególności istotne jest to, że kierowca i klient nie uzgadniają ceny przewozu (cena jest wskazywana automatycznie w aplikacji) zaś kierowca nie pobiera od klienta gotówki po zakończeniu przejazdu (po wykonanym przewozie kierowca w aplikacji kończy kurs co skutkuje automatycznym pobraniem pieniędzy z konta klienta). W niniejszej sprawie po przyjeździe na [...] skarżący widząc inspektorów transportu drogowego i policjantów nie zakończył kursu w swoim telefonie. Tylko dlatego nie doszło do pobrania pieniędzy z konta dziewczyny P.K. Nie oznacza to, że przewóz był bezpłatny bo kwota usługi przewozu została uzgodniona w aplikacji systemu [...] przed rozpoczęciem wykonywania usługi. Tyle, że po zakończeniu przewozu nie doszło do pobrania uzgodnionej kwoty z konta zamawiającego z przyczyny wcześniej opisanej.

Przewóz wykonany przez skarżącego był przewozem okazjonalnym w rozumieniu art.4 pkt.11 u.t.d. Nie był on przewozem regularnym ani regularnym specjalnym ani wahadłowym. Odbywał się on z inicjatywy klienta (P. K.) a więc miał on charakter przewozu okazjonalnego. Został on wykonany pojazdem, który nie był przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą co stanowiło naruszenie art.18 ust.4a u.t.d. Naruszony został także przepis art.18 ust.4b pkt.2b u.t.d. gdyż warunki przewozu nie zostały ustalone pisemnie w lokalu przedsiębiorcy. Organy administracji trafnie wymierzyły skarżącemu karę pieniężną w wysokości 8000 zł za wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art.18 ust.4a u.t.d.(l.p. 2.10 załącznika nr 3 do u.t.d.).

Z uwagi na to, że suma kar pieniężnych nałożonych na M.B. wyniosła 16000 zł organy administracji słusznie określiły jedną karę w wysokości 10000 zł na podstawie art. 92a ust.2 u.t.d.

Nieuzasadniony jest zarzut skargi, że M. B. nie wykonywał przewozu drogowego o charakterze zarobkowym gdyż nie uzgadniał kwestii odpłatności za przewóz, nie informował pasażerów o konieczności zapłaty za przewóz ani nie pobrał od nich żadnych pieniędzy.

Kwestia płatności za przejazd realizowany za pomocą aplikacji [...] została już omówiona we wcześniejszej części rozważań i nie ma potrzeby jej powtarzania. Problematykę tą szczegółowo wyjaśnił w swoich zeznaniach świadek P. K. Wspomnieć tylko należy, że wszystkie kwestie dotyczące przejazdu są określane w aplikacji [...] a nie w drodze negocjacji i uzgodnień pomiędzy kierowcą a pasażerem. Za pośrednictwem aplikacji zamawiany jest przejazd na określonej trasie, w aplikacji podawana jest cena kursu (pasażer może ją zaakceptować lub nie) zaś zapłata następuje w ten sposób, że kierowca po wykonaniu przejazdu w aplikacji klika zakończenie kursu co skutkuje automatycznym pobraniem pieniędzy z karty pasażera. Pomiędzy pasażerem a kierowcą nie dochodzi do uzgodnień co do trasy przejazdu, jej ceny ani też kierowca nie pobiera gotówki od pasażera. Wszystko to jest załatwiane w formie elektronicznej i taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie z jednym wyjątkiem a mianowicie skarżący po wykonaniu przewozu widząc na [...] czekających na niego inspektorów transportu drogowego o policjantów nie kliknął "zakończenie kursu". Nie doszło zatem do faktycznej zapłaty za przejazd kwoty, którą strony uzgodniły przed rozpoczęciem przewozu. Nie zmienia to jednak faktu, że przewóz miał charakter zarobkowy a nie bezpłatny. Zarzuty skargi w tym zakresie nie zasługują na uwzględnienie.

Nieuzasadniony jest zarzut skargi, że M. B. nie wykonywał zarobkowego transportu drogowego lecz zabrał dwóch pasażerów na tzw. "stopa" gdyż wgrał aplikację [...] aby zobaczyć jak ona działa i dlatego podwiózł bezpłatnie dwie osoby.

Należy zaznaczyć, że skarżący po raz pierwszy przedstawił swoją wersję wydarzeń dopiero w dniu 28 marca 2018r. W czasie kontroli w dniu 8 grudnia 2016r. M. B. odmówił składania wyjaśnień do czego miał prawo. Po zawiadomieniu go o zakończeniu postępowania dowodowego ( doręczonym 22 lutego 2017r.) ustanowił pełnomocnika i na jego wniosek został przesłuchany w charakterze strony. W trakcie przesłuchania w dniu 28 marca 2017r. w obecności pełnomocnika, skarżący przedstawił własną wersję wydarzeń o wgraniu aplikacji [...] w celu jej przetestowania i zabraniu dwóch pasażerów na tzw. "stopa". Podkreślić należy, że wersja ta została przedstawiona w odpowiedzi na konkretne pytania zadawane przez pełnomocnika M. B. W ocenie sądu organy administracji słusznie odmówił wiarygodności tej wersji. Przede wszystkim pozostaje ona w sprzeczności z zeznaniami P. K. oraz zdjęciami z telefonu skarżącego. Skoro M.B. wgrał sobie aplikację [...] do telefonu aby ją przetestować i podwoził pasażerów na tzw. "stopa" to powstaje pytanie dlaczego na jego telefonie znajdowały się dane dotyczące kursu (w tym opłata za kurs) oraz osoby skarżącego. Wersja M.B., w ocenie sądu, jest naiwna, nielogiczna i nie ma nawet częściowego potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym. W przekonaniu sądu została ona stworzona przez skarżącego w uzgodnieniu ze swoim pełnomocnikiem jako wynik przyjętej linii obrony. Wersji tej nie można uznać za wiarygodną. Organy administracji słusznie odmówiły wiary tej wersji.

Uzasadniony jest natomiast zarzut naruszenia art.10 § 1 K.p.a.

Z zebranego materiału dowodowego wynika, że przed wydaniem zaskarżonej decyzji strona nie została zawiadomiona o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Należy jednak podnieść, że M. B. zawiadomieniem z dnia 8 grudnia 2016r. został pouczony o przysługujących mu prawach (doręczonym 12 grudnia 2016r.) zaś zawiadomieniem z dnia 17 lutego 2017r. o możliwości wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji przez organ I instancji (doręczonym 22 lutego 2017r.) i jego pełnomocnik zgłosił wniosek o dopuszczenie dowodu z przesłuchania skarżącego. Wniosek ten został uwzględniony. Żadnych innych wniosków pełnomocnik nie składał. Naruszenie przepisów postępowania może skutkować uchyleniem decyzji tylko wówczas gdy naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie w skardze nie wykazano aby naruszenie art.10 § 1 K.p.a. mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z czym brak było podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji z uwagi na naruszenie przepisu art.10 § 1 K.p.a.

Nieuzasadniony jest zarzut skargi naruszenia art..7, 77 i 80 K.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz błędną ocenę dowodów. Stan faktyczny w niniejszej sprawie został w dostateczny stopniu wyjaśniony zaś organy administracji oceniły zebrany materiał dowodowy w granicach swobodnej oceny i ocena ta nie miała charakteru dowolnego. Zarzuty skargi w tym zakresie nie zasługują na uwzględnienie.

Nieuzasadniony jest zarzut skargi naruszenia art.79 w związku z art.81 K.p.a. poprzez oparcie się jedynie na dowodach z zeznań świadków przesłuchanych w czasie kontroli bez ponownego ich przesłuchania.

Świadek P. K. został szczegółowo przesłuchany w dniu 8 grudnia 2016r., zaś pełnomocnik skarżącego nie zgłaszał wniosku o jego ponowne przesłuchanie. W związku z czym organy administracji nie miały powodów aby z urzędu ponownie przesłuchiwać tego świadka. Zarzut skargi w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie.

Nieuzasadniony jest zarzut skargi naruszenia art.107 § 3 K.p.a. Wbrew temu zarzutowi uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi określone w wymienionym przepisie. W uzasadnieniu w stopniu wystarczającym ustalono stan faktyczny, dokonano oceny dowodów oraz wyjaśniono podstawę prawną rozstrzygnięcia. Zarzut skargi w tym zakresie nie jest zasadny.

Nieuzasadniony jest zarzut skargi, ze M. B. nie jest objęty dyspozycją art.92a ust.1 u.t.d. gdyż przepis ten dotyczy podmiotu wykonującego przewóz drogowy a więc przewoźnika, przedsiębiorcę wykonującego przewóz na potrzeby własne czy podmiotu określonego w art.92a ust.7 u.t.d. a nie obejmuje kierowców, którzy prowadzą jedynie pojazd.

Faktem jest, że przepisem art.92a ust.1 u.t.d. nie są objęci kierowcy, którzy prowadzą pojazd, wykonujący przewozy na rzecz innego podmiotu (przewoźnika). Z zebranego materiału dowodowego wynika jednak, że M. B. wykonywał okazjonalny przewóz osób korzystając z aplikacji [...] i nie wskazał żadnego dowodu świadczącego o wykonywaniu usługi przewozu na rzecz innego podmiotu. Dodać należy, iż jak wynika wyroku TSUE w spr. C-434/15 z 20 grudnia 2017r., [...] wykonuje jedynie częściowo usługę transportową a mianowicie w zakresie pośrednictwa. Kierowca natomiast realizuje drugą część usługi transportowej to jest w zakresie przewozu pasażera. Każdy podmiot chcący korzystać z aplikacji [...] musi akceptować jej regulamin określający warunki korzystania z usług. Jest rzeczą powszechnie znaną, że regulamin ten przewiduje, iż uiszczenie opłaty za wykonaną usługę jest równoznaczne z wniesieniem opłaty bezpośrednio do podmiotu wykonującego usługę. Innymi słowy oznacza to, że opłata za przewóz w dniu 8 grudnia 2016r. miała pochodzić od pasażera (P. K.) na rzecz świadczącego usługę (M. B.). Skarżący nie wykazał, że w dniu 8 grudnia 2016r. wykonywał usługę transportu drogowego na rzecz innego podmiotu i nie wykazał, że nie ma do niego zastosowania art.92a ust.1 u.t.d. Zarzut skargi w tym zakresie nie jest uzasadniony.

Reasumując sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że w dniu 8 grudnia 2016r. M. B. wykonywał transport drogowy w zakresie przewozu osób samochodem osobowym nie posiadając wymaganej licencji a ponadto pojazd nie spełniał wymogów konstrukcyjnych dla wykonywania przewozu okazjonalnego. Organy administracji słusznie wymierzyły kary pieniężne za oba naruszenia. Rozpoznając sprawę sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd oddalił skargę M. B.

R.T.