Wyrok NSA oz. w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 290/99
NSA oz. w Krakowie
Data orzeczenia: 2002-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz. 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Teza: Nie można przyjąć, aby dojazd do nieruchomości powodował możliwość naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./. Z treści tego przepisu wynika, że ochronie przewidzianej w tym przepisie podlegają nie wszystkie, lecz jedynie kwalifikowane /"uzasadnione"/ interesy osób trzecich określonego zamierzenia inwestycyjnego. Nie można jednak oczekiwać, aby interes osób trzecich był najważniejszym i jedynym kryterium, jakie bierze się pod uwagę przy wydawaniu pozwolenia na budowę.

TEZY

Nie można przyjąć, aby dojazd do nieruchomości powodował możliwość naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./. Z treści tego przepisu wynika, że ochronie przewidzianej w tym przepisie podlegają nie wszystkie, lecz jedynie kwalifikowane /"uzasadnione"/ interesy osób trzecich określonego zamierzenia inwestycyjnego. Nie można jednak oczekiwać, aby interes osób trzecich był najważniejszym i jedynym kryterium, jakie bierze się pod uwagę przy wydawaniu pozwolenia na budowę.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Janiny H. i Stanisława B. na decyzję Wojewody T. z dnia 29 grudnia 1998 r. (...) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę - skargę oddala.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 12.11.1998 r. (...) Kierownik Urzędu Rejonowego w B. działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1 i art. 34 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo Budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm. - obecnie t.j. Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126 ze zm. - zwanej dalej Prawem Budowlanym z 1994 r./ zatwierdził projekt budowlany i udzielił Annie i Leszkowi K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego na nieruchomości położonej w Piaskach D., oznaczonej w ewidencji gruntów jako dz.ewid. 28. W uzasadnieniu wskazano, że planowana inwestycja nie jest sprzeczna z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwała Rady Gminy z dnia 20.10.1994 r., a także zgodna z wymogami decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 3.06.1998 r. Zarzut Janiny H. jakoby dojazd do mającej być zabudowaną działki jest nieuregulowany, jest nieuzasadniony bowiem dojazd do dz.ewid. 28 prowadzi przez dz.ewid. 26/23 której właścicielem jest Gmina i dz.ewid. 27/3, której właścicielami są inwestorzy.

W odwołaniu Janina H. i Stanisław B. podnieśli, że do dz.ewid. 28 od dawna istnieje dojazd, dlatego nie ma konieczności tworzenia nowej drogi dojazdowej. Zakupując swoją nieruchomość chcieli uciec z dużego miasta od spalin i huku ulicznego. W listopadzie 1997 r. dz.ewid. 28 i 27/3 zakupił obecny inwestor i zburzył ogrodzenie, wstawił bramę wjazdową, utwardził grunt rolny żwirem i przystąpił samowolnie do użytkowania działki rolnej jako drogi. Fakty te powodują, zakłócenie pierwotnego sposobu użytkowania działki, ograniczyły swobodne korzystanie z. własności, spowodowały powstanie hałasu i emisje spalin, a także narażały na uszkodzenie ogrodzenia, co jest sprzeczne z prawem sąsiedzkim i zasadami współżycia społecznego. Podnieśli także, iż decyzja organu I instancji zawiera uchybienia proceduralne bowiem dz.ewid. 27/3 nie jest ujęta w pozwoleniu na budowę, jest ujęta w ewidencji jako rolna i jej charakter nie uległ zmianie poprzez wyłączenie jej z produkcji rolnej.

Powyższe odwołanie nie zostało uwzględnione i Wojewoda T. decyzją z dnia 29.12.1998 r. (...) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzje. W uzasadnieniu podniesiono, że dokonana przez organ odwoławczy kontrola akt spraw wykazała słuszność wydanej przez organ I instancji decyzji. Lokalizacja przedmiotowego obiektu jest zgodna z przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U. 1995 nr 10 poz. 46 ze zm. obecnie t.j. Dz.U. 1999 nr 15 poz. 140 - zwane dalej rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych/.

Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożyli Janina H. i Stanisław B. i nie precyzując żądania skargi, zarzucili, że obie wydane w sprawie decyzje naruszają prawo. Uzasadniając swoje stanowisko, podnieśli, że:

1/ plan zagospodarowania przestrzennego nie odpowiada wymogom art. 10 ust. 1 pkt 2 i 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym,

2/ decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wydana przez Urząd Gminy Cz. jest wadliwa,

3/ projekt zagospodarowania działki nie spełnia wymogów decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w której nałożono na inwestora warunek zapewnienia dojazdu z drogi publicznej. Wprawdzie inwestor posiada działkę która łączy jego nieruchomość z drogą publiczną, jest to jednak działka rolna o określonym zakresie przeznaczenia,

4/ w decyzji organu odwoławczego nie odniesiono się do zarzutów odwołujący się.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda M. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu dodatkowo podnosząc, że zaskarżona decyzja poprzedzona była decyzją o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, która stała się ostateczną wobec nie zaskarżenia jej przez żadną ze stron. W co dopiero wspomnianej decyzji zawarto warunek zapewnienia dojazdu do drogi publicznej. Warunek ten został spełniony bowiem dz.ewid. 27/3 stanowiąca własność inwestorów stanowi dojazd do drogi osiedlowej, która łączy się z drogą publiczną. Według miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dz.ewid. 28 położona jest terenie przeznaczonym pod zabudowę jednorodzinną zagrodową i usługi stopnia podstawowego ale nie zawiera szczegółowego planu, dlatego dojazdy projektowane są w planie zagospodarowania działki.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga jest nieuzasadniona. Przeprowadzona kontrola sądowa nie stwierdziła aby zaskarżona decyzja, jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji naruszały prawo, a kontrola sądowa ograniczona jest jedynie do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych /art. 21 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym/.

Zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa Budowlanego właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, gdy stwierdzi zgodność: projektu zagospodarowania działki lub terenu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z przepisami w tym techniczno-budowlanymi, a nadto kompletność projektu budowlanego /w tym posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień. pozwoleń i sprawdzeń/, wykonanego przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane.

Nadto organ nie może odmówić wydania przedmiotowej decyzji. gdy ustali zgodność projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w zakresie określonym w art. 5 i art. 32 ust. 4 Prawa Budowlanego.

Można domniemać, że skarżący naruszenia prawa dopatrują się w dwóch aspektach. Po pierwsze w wadliwości obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, oraz po drugie w naruszeniu ich interesu poprzez wykonywanie przejazdów w sąsiedztwie ich nieruchomości.

Zgodnie 7 art. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. nr 89 poz. 415 - obecnie t.j. Dz.U. 1999 nr 15 poz. 139 ze zm./, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest przepisem gminnym. Oznacza to, że dopóki obowiązuje, wiąże organy które właściwe są do jego stosowania. W sprawie o zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę nie można kwestionować prawidłowości obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Również w takiej sprawie, nie można kwestionować i pozbawiać skuteczności ostatecznej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Tylko na drodze nadzwyczajnych postępowań może ona zostać wyeliminowana z obrotu prawnego. Wreszcie nie można przyjąć aby udzielone pozwolenie na budowę naruszało art. 5 ust. 1 pkt 6 Prawa Budowlanego z 1994 r., traktujący o obowiązku projektowania obiektów w sposób zapewniający ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich. Jest niesporne, że inwestorzy są właścicielami dz.ewid. 28 i 27/3, przy czym tę ostatnią chcą wykorzystać jako drogę dojazdową. Skarżący chcą im tego prawa odmówić, przeciwstawiając prawu własności zasady prawa sąsiedzkiego. Art. 64, ust. 3 Konstytucji postanawia, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Nie należy do organów administracji budowlanej badanie naruszenia prawa sąsiedzkiego, gdyż kompetencja ta jest zastrzeżona dla sądownictwa powszechnego. Organy administracji budowlanej mają jedynie obowiązek ustalenia, czy inwestor wykazuje prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane /art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa Budowlanego z 1994 r./. W sprawie niniejszej inwestorzy takie prawo wykazali. Podnoszony, przede wszystkim w odwołaniu, zarzut powstania hałasu i innych uciążliwości związanych z wykonywaniem przejazdów nie może przemawiać za odmową udzielenia pozwolenia na budowę.

Nie można przyjąć aby dojazd do nieruchomości powodował możliwość przyjęcia naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich w rozumieniu wyżej powołanego art. 5 ust. 1 pkt 6 Prawa Budowlanego z 1994 r. Z treści tego przepisu wynika, że ochronie przewidzianej w tym przepisie podlegają nie wszystkie, lecz jedynie kwalifikowane /"uzasadnione"/ interesy osób trzecich określonego zamierzenia inwestycyjnego. Nie można jednak oczekiwać, aby interes osób trzecich był najważniejszym i jedynym kryterium, jakie bierze się pod uwagę przy wydawaniu pozwolenia na budowę.

Można jeszcze zwrócić uwagę, że przedmiotowe decyzję dotyczą inwestycji jaka ma być zlokalizowana na dz.ewid. 28. Tymczasem skarżący koncentrują się na przejazdach przez dz.ewid. 27/3 i budowanej tam drogi. Budowa drogi /w sensie budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa Budowlanego z 1994 r./ jest inwestycją wymagająca pozwolenia na budowę i nie była przedmiotem rozstrzygnięcia w omawianych decyzjach. Nie może więc być przedmiotem skargi.

W tym stanie rzeczy skoro dokonana kontrola sądowa nie wykazała aby zaskarżona decyzja, czy poprzedzająca ja decyzja organu I instancji, naruszały prawo, na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym należało orzec jak w sentencji.