Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1369/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2014-08-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.59 ust.1 w zw. z art. 4 ust. 2 pkt 2, art 61 ust 1, art.53 ust.3 w zw. z art. 64 ust.1, art.2 pkt1, art.60 ust.4, art.52 ust.2 pkt 1,
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art.145 par. 1 pkt 1 lit.c, art.151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art.104, art.138 par. 2, art.15 , art. 9, art.10,
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: par. 13, par.60, par. 271 -273,
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz,, Sędzia NSA Elżbieta Makowska (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi B. Z. oraz P. Z. i M. Z. jako następców prawnych M. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Burmistrz decyzją z dnia [...] r. Nr [...] na podstawie art. 59 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 2 pkt 2 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. – o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 647, ze zm.), dalej u.p.z.p. oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu wniosku z [...] r. zmienionego w dniu [...] r. – ustalił na rzecz B. Z. i M. Z. warunki zabudowy dla inwestycji obejmującej nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z montażem balkonów na poziomie II i III kondygnacji, położonego w .[...], na działce o numerze geodezyjnym [...], zlokalizowanej w obrębie [...] jednostki ewidencyjnej m.[...].

W warunkach tych Burmistrz między innymi określił, że jest to zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, o funkcji mieszkaniowej obowiązującej linii zabudowy i wskaźniku wielkości powierzchni nowej zabudowy oraz szerokości elewacji frontowej – bez zmian.

Wysokość głównej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki Burmistrz ustalił także bez zmian, tj. ok [...] m n.p.t. kąt nachylenia dachu organ określił na : [...] , a wysokość głównej kalenicy ustalił na [...] m n.p.t.

W zakresie układu połaci dachowych organ ustalił : "dach dwuspadowy z dopuszczeniem facjat, o kalenicy minimum [...] m poniżej kalenicy głównej dachu, a jako kierunek głównej kalenicy dachu wskazał : "kalenicowy do [...]". Linie rozgraniczające teren inwestycji Burmistrz przedstawił w części graficznej – załączniku [...], stanowiącym integralną część decyzji, sporządzonym na kopii mapy zasadniczej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego – w skali 1 : 500.

Wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 – 5 u.p.z.p. zostały zawarte w załączniku nr 2 (część tekstowa) i Nr 3 (część graficzna).

W uzasadnieniu decyzji Burmistrz powołał się na art.59 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i wyjaśnił, że zgodnie z art. 53 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 1 tej ustawy, dokonał analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, jak i stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji.

Następnie dokonał oceny dopuszczalności nadbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z montażem balkonów na poziomie II i III kondygnacji zlokalizowanego na dz. Nr [...], obręb [..], którą zakwalifikował jako zmianę zagospodarowania terenu w rozumieniu art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Ocena wymaganych parametrów dla nowej zabudowy nastąpiła na podstawie cech zabudowy sąsiedniej zlokalizowanej w obszarze analizowanym, potwierdzonej sporządzoną analizą urbanistyczną.

Burmistrz wyjaśnił, że w toku postępowania oceniając potwierdzone parametry także na podstawie dokumentacji fotograficznej ustalił, że wnioskowana wysokość gzymsu ([...] m n.p.t.) i wysokość kalenicy ([...] m n.p.t.), nie spełnia warunku kontynuacji, o jakim mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy. W ocenie organu, jako dopuszczalną wysokość nowej zabudowy w zakresie gzymsu i kalenicy, należałoby uznać wysokość pobliskich budynków, co umożliwi zachowanie kompozycji przestrzennej zabudowy ulicy [...]. Średnia wysokość gzymsu występująca w obszarze analizowanym wynosi [...] m n.p.t. Dla wnioskowanej inwestycji przyjęto, zgodnie z ust. 4 rozporządzenia, wysokość gzymsu na poziomie ok [...] m n.p.t. (wnioskowana wysokość –[...] ). W obszarze analizowanym występują budynki o wysokości głównej kalenicy od ok. 5,5 m n.p.t. (dz. Nr 81), 830 m n.p.t. (dz. Nr 84), 8 m n.p.t. (dz. Nr 76), 11,06 m n.p.t.) (dz. Od nr 74 do 67) obręb n r[...]. Dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego dopuszczalna wysokość górnej kalenicy to 11,10 m n.p.t. (wnioskowana wysokość [...] m n.p.t.).

Dalej organ stwierdził, że w dniu [...] r. wnioskodawca dokonał stosownej korekty wniosku. W tej sytuacji Burmistrz uznał, że planowana inwestycja spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p..

Jako załączniki do decyzji organ wymienił :

1. Załącznik graficzny, 2 i 3 – wyniki analizy obszaru w firmie opisowej i graficznej w zakresie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu.

Odwołanie od tej decyzji wniosła właścicielka nieruchomości sąsiedniej D. P.wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zarzucając naruszenie prawa materialnego, a to :

- art. 2 pkt 1 oraz art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,

- przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn.zm.) oraz przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn.zm.) – przez ustalenie warunków zabudowy polegających na nadbudowie budynku mieszkalnego,

- przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania przestrzennego – przez nie określenie wszystkich wymagań określonych tymi przepisami.

Zdaniem wnoszącej odwołanie, w pkt 2.1.2 decyzji przyjęto, że obowiązująca linia nowej zabudowy – bez zmian, co stoi w sprzeczności ze stanem faktycznym, gdyż na kopii mapy zasadniczej nie zaznaczono linii zabudowy, czym naruszono art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p.

Poza tym obrys zamierzenia inwestycyjnego na mapie ma kształt prostokąta, co jest niezgodne ze stanem faktycznym, ponieważ nie uwzględnia istniejącego drugiego komina na linii zabudowy. Komin ten jest związany z gruntem, został wybudowany w 2011 r. i nie był przedmiotem postępowania w zakresie ustalenia warunków zabudowy, dobudowa komina zmienia linię istniejącej zabudowy.

Przyjęto w pkt 2.1.3., że wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy – bez zmian, tymczasem wskaźnik ten nie został podany, a dobudowa komina wymagałoby podania wartości tego wskaźnika.

W pkt 2.1.5 określającym wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki ustalono : bez zmian tj. około 7,3 m n.p.t.

Inwestor został wezwany do korekty wniosku (zmiany wysokości gzymsu z 9,30 m n.p.t. na 7,30 m n.p.t.) jednak w części graficznej wniosku nadal wysokość gzymsu jest równa 9,30 m n.p.t.

Ponadto D. P. wniosła szczegółowe uwagi do analizy urbanistycznej wskazując, że organ analizę tę przeprowadził nieprawidłowo. Analiza ta jest niezgodna z § 13, 60 i 271 – 273 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ponieważ dopuszcza nadbudowę budynku o dwie kondygnacje co do dopuszczalnej funkcji działki i zabudowy w analizie nie zbadano czy wykonywana na terenie nieruchomości położonej przy ul. [...] działalność gospodarcza polegająca na obróbce mechanicznej elementów metalowych wpisuje się w kontynuację funkcji oraz intensywności wykorzystania terenu, co jest niezgodne z art. 4 ust. 2 oraz art. 61 ust. 1 1 pkt 1 u.p.z.p.

Nie określono powierzchni zabudowy przed i po rozbudowie wskazanego obiektu. Powierzchnia zabudowy na kopii mapy zasadniczej nie jest zgodna z powierzchnią ujawnioną w księdze wieczystej Inwestora.

Wysokość głównej kalenicy równa 11,10 m u.t.p. dla wnioskowanej inwestycji i budynku wolnostojącego spowoduje zakłócenie ładu przestrzennego poprzez brak kontynuacji zabudowy w stosunku do budynków wolnostojących oraz w zabudowie bliźniaczej, Nadto, do zestawienia wzięto działkę nr [...], która znajduje się poza granicami obszaru analizowanego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. Nr [...], działając na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 89 ust. 1, art. 61, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647), po rozpatrzeniu odwołania, uchyliło zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji i sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia temu organowi.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Kolegium opisało warunki zabudowy ustalone dla kwestionowanej inwestycji w decyzji organu I instancji oraz przytoczyło istotną treść wniesionego odwołania. Następnie organ odwoławczy wskazał stan prawny obowiązujący dla przedmiotowej sprawy cytując między innymi art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Według Kolegium istotną kwestią do rozpatrzenia jest ustalenie, czy określenie geometrii dachu dla przedmiotowego budynku znajduje oparcie w zabudowie istniejącej w wyznaczonym obszarze analizowanym i czy ocena tej zabudowy zawarta w analizie urbanistycznej (będącej częścią składową zaskarżonej decyzji) została przeprowadzona stosownie do przepisu art. 2 pkt 1 u.p.z.p., który określa pojęcie ładu przestrzennego, jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno – gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno – estetyczne. Nie bez powodu bowiem ustawodawca w art. 60 ust. 4 ustawy powierzył sporządzenie projektu decyzji o ustalenie warunków zabudowy osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów.

Kolegium wskazało dalej, że stosowanie do § 8 rozporządzenia "geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym.

Powołując się na wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 20 marca 2012 r. (sygn. akt II SA/Bd 1390/11 dotyczący wykładni § 8 rozporządzenia, organ odwoławczy stwierdził, że organ pierwszej instancji ustalając geometrię dachu powinien dokonać analizy zabudowy w zakresie tego parametru z całego obszaru analizowanego i wypośrodkować parametry dachu nowej inwestycji.

Dalej zakładając, iż granice obszaru analizowanego wyznaczono prawidłowo (w analizie brak informacji jaką szerokość frontu działki przyjęto do wyznaczenia obszaru), to Kolegium stwierdziło, że do analizy m.in. geometrii dachu uwzględniono tylko część działek tj. [...] zabudowę szeregową na dz. Nr [...], której trudno przypisać jakieś podobieństwo do pozostałej zabudowy w obszarze analizowanym, a którą to zabudowę organ przyjął jako odniesienie do planowanej wysokości głównej kalenicy. Według wyliczeń Kolegium ponad [...] działek znajdujących się w obszarze analizowanym nie zostało ujętych w zestawieniu. Organ zgodził się z twierdzeniem odwołania, że na załączniku graficznym nie można odnaleźć działki nr [...] wykazanej w zestawieniu. Ustalenie w zaskarżonej decyzji geometrii dachu, w szczególności co do wysokości głównej kalenicy, bez przeprowadzenia prawidłowej analizy zabudowy całego obszaru analizowanego i w oparciu o jedną zabudowę o wnioskowanej wysokości budzi – zdaniem Kolegium – wątpliwości i wymaga ponownego przeprowadzenia postępowania przez organ pierwszej instancji w znacznej części.

W związku z zarzutami odwołania organ odwoławczy wyjaśnił, że w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy nie są badane kwestie związane z Prawem budowlanym ani z przepisami wydanymi na podstawie tego prawa co do warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zarzut, że inwestor nie zmienił wniosku w części graficznej Kolegium uznało za bez znaczenia, skoro zgodził się z ustaleniami decyzji i nie wniósł odwołania.

Kolegium uznało natomiast za zasadny zarzut w przedmiocie wyżej opisanych ustaleń dotyczących geometrii dachu.

Mając na uwadze, że rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie wymaga przeprowadzenia ponownej analizy, organ ten uznał za konieczne uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Inwestorzy B. Z. i M. Z. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na wyżej opisaną decyzję ostateczną wnosząc o "zmianę zaskarżonej decyzji poprzez oddalenie odwołania D. P, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości".

Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, w tym w szczególności zasady informowania stron postępowania tj. art. 9 kpa oraz zasady udziału stron w postępowaniu i zasady wysłuchania stron tj. art. 10 kpa".

Z uzasadnienia skargi wynika natomiast, że obok zarzutu naruszenia przepisów postępowania administracyjnego skarżący zakwestionowali treść merytoryczną decyzji uważając, że wszystkie działania Gminy poprzedzające wydanie decyzji nr [...] odpowiadały prawu, a tym samym decyzja ta jest prawidłowa i nie powinna zostać uchylona.

W toku postępowania sądowego (przed wydaniem wyroku) zmarł skarżący M. Z. (k. 69), co było powodem zawieszenia postępowania sądowego (postanowieniem z dnia 24 marca 2014 r. k. 102). Wobec ustalenia następców prawnych zmarłej strony (akt poświadczenia dziedziczenia k. 128) postanowieniem z dnia 20 maja 2014 r. (k. 131) zawieszone postępowanie zostało podjęte – w prawa zmarłego M. Z. weszli : P. Z. i M. Z..

Samorządowe Kolegium Odwoławcze . odpowiadając na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Odpowiedź na skargę wniosła również uczestniczka postępowania D.P.(k. 50 – 51) wnosząc o jej oddalenie. W uzasadnieniu D. P. odnosząc się do zarzutów skargi, których nie podzieliła podniosła, że SKO działało zgodnie z art. 12 § 2 kpa. W ocenie uczestniczki decyzja organu I instancji wydana została z naruszeniem art. 2 pkt 1 oraz 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji przeprowadzona według kryterium zgodności z prawem wykazała, że akt ten prawa nie narusza w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi.

Na wstępie niniejszych motywów zaznaczyć trzeba, że zaskarżona decyzja, jako wydana na podstawie art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, ma charakter kasacyjny, gdyż eliminuje z obrotu prawnego decyzję organu I instancji i przekazuje temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Sądowa kontrola legalności takiej decyzji wymaga zatem zbadania czy tego rodzaju rozstrzygnięcie nie narusza art. 138 § 2 kpa. Istotą zasady dwuinstancyjności jest bowiem to, że na skutek odwołania organ drugiej instancji ponownie rozpatruje i rozstrzyga sprawę rozpatrzoną i rozstrzygniętą przez organ pierwszej instancji i w konsekwencji wydaje jedną z decyzji określonych w art. 138 § 1 kpa.

Decyzja kasacyjna stanowi wyjątek od tak pojmowanej zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 Kpa) i dlatego musi odpowiadać ściśle przesłankom określonym w art. 138 § 2 kpa.

Zgodnie z tymi przepisami : "Organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę organ powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy".

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja cytowanego przepisu nie narusza.

Specyfiką ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji położonej na terenie, dla którego nie uchwalono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest wydanie w pierwszej instancji decyzji po przeprowadzeniu (przez urbanistę lub architekta) analizy obszaru ustalonego zgodnie z art. 59 ust. 1 w związku z art. 60 ust. 1 i 3 oraz art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej u.p.z.p.), gdyż w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, warunki zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się według zasady tzw. dobrego sąsiedztwa określonej w art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5 u.p.z.p.

Jeśli zatem sporządzona w konkretnej sprawie analiza urbanistyczna nie odpowiada prawu, to oczywiste jest, iż organ odwoławczy wady decyzji organu I instancji nie może usunąć we własnym zakresie i sprawa musi wrócić do postępowania przed organem pierwszej instancji celem sporządzenia nowej analizy urbanistycznej.

Lektura akt administracyjnych organu pierwszej instancji łącznie z decyzją organu pierwszej instancji oraz stanowiącą jej integralną część analizą urbanistyczną prowadzi do wniosku że Samorządowe Kolegium Odwoławcze miało rację podważając prawidłowość (zgodność z prawem) tej analizy.

Na wstępie oceny analizy urbanistycznej Kolegium zawarło stwierdzenie poddające w wątpliwość prawidłowość wyznaczenia obszaru analizowanego. Stanowisko to jest zasadne ponieważ z omawianej analizy nie wynika jak wytyczono obszar analizowany zaznaczony na załączniku graficznym w postaci kopii mapy zasadniczej sporządzonej w skali 1 : 500.

Stosownie do § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dalej : "rozporządzenie" w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 – 5 ustawy (ust. 1). Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy w odległości nie wyższej niż trzykrotna szerokość działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (ust. 2).

W pkt 6 części tekstowej omawianej analizy autorka opracowania zawarła informację, że "Granice obszaru analizowanego ustalono na podstawie § 3 ust. 2 rozporządzenia oraz po analizie struktury przestrzennej okolicy. Jednakże w informacji tej brak jest wskazania czy granice obszaru analizowanego wyznaczone zostały w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem inwestora, czy w odległości 50 metrów, bądź w odległości większej niż 50 metrów i dlaczego. Jest to istotna informacja z punktu widzenia potrzeb kontroli analizy ponieważ dotyczący odległości. Zwrot : "nie mniejszej jednak niż 50 metrów" pozostawia otwarte pole ustaleń powyżej 50 metrów, co wielokrotnie wskazywano w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Zawsze jednak, ilekroć Sąd uznawał za dopuszczalne wyznaczenie obszaru analizowanego w odległości większej niż 50 m, jednocześnie zaznaczał, że większy niż wskazany w omawianym przepisie, obszar analizowany musi stanowić pewną urbanistyczną całość. Innymi słowy – możliwość wyznaczenia obszaru analizowanego ponad wskazane w § 3 ust. 2 minimum nie może opierać się na dowolnym wyborze, lecz musi znajdować racjonalne uzasadnienie, zwłaszcza ze względu na potrzebę zapewnienia ładu przestrzennego, jeśli zatem przyjęta do wydania decyzji analiza urbanistyczna nie zawiera wyjaśnienia jak i dlaczego wyznaczono obszar analizowany, to w zasadzie uchyla się spod skutecznej oceny organu drugiej instancji, jak również uniemożliwia dokonanie przez sąd administracyjny racjonalnej oceny stanowiska wyrażonego w zaskarżonej decyzji organu odwoławczego. Rację ma przy tym Kolegium wywodząc w odpowiedzi na skargę, że wyznaczenie obszaru analizowanego nie może polegać tylko na takim doborze odległości i przebiegu jego granic, aby w obszarze analizowanym znalazły się budynki dające gwarancję spełnienia zasady dobrego sąsiedztwa.

Zgodzić się również trzeba ze stanowiskiem organu odwoławczego co do stwierdzonego przyjęcia dla analizy działki nr [...], która nie leży na obszarze analizowanym.

Zgodnie z § 8 rozporządzenia "geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) ustala się odpowiednio do geometrii dachów wystających na obszarze analizowanym".

Z przepisu § 8 rozporządzenia nie wynika możliwość ustalenia parametrów wskazanych w nim elementów zabudowy w oparciu o parametry tych elementów z wybiórczo wybranych obiektów. Tymczasem porównanie części tekstowej analizy z jej częścią graficzną uzasadnia trafność spostrzeżenia Kolegium, że geometrię dachu ustalono w oparciu o kilka wybranych budynków. Nie wiadomo jest przy tym czym kierował się urbanista wybierając do opracowania akurat te a nie inne budynki.

Jak z powyższego wynika, stanowisko Kolegium, że sporządzona w sprawie analiza urbanistyczna jest nieprawidłowa jest trafne, a to uzasadnia konieczność podzielenia poglądu organu odwoławczego, że zgodnie z prawem rozstrzygnięcie sprawy wymaga przeprowadzenia prawidłowej analizy urbanistycznej, co jest równoznaczne z przeprowadzeniem ponownie postępowania wyjaśniającego w znacznej części w rozumieniu art. 138 § 2 kpa.

Podnoszony w skardze zarzut naruszenia art. 9 i 10 Kodeksu postępowania administracyjnego jest chybiony. Co prawda skarżący mają rację twierdząc, że organ odwoławczy przed wydaniem decyzji nie zawiadomił ich w trybie art. 10 § 1 kpa o prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, jednakże uchybienie to mogłoby stanowić podstawę skutecznie wniesionego zarzutu tylko wówczas, gdyby skarżący wykazali, że w istotny sposób ograniczyło ich czynny udział w tym stadium postępowania. Zauważyć należy, że na etapie postępowania odwoławczego nie zostały zebrane żadne nowe dowody. Organ drugiej instancji orzekał w oparciu o materiały zebrane w aktach administracyjnych organu pierwszej instancji. Skarżący pismem z dnia [...] r. (k. 130 akt adm.) zostali zawiadomieni o wniesieniu przez D. P. odwołania, jednakże nie wskazali w skardze jakie w związku z tym zamierzali złożyć oświadczenia lub wnioski dowodowe, których nie złożyli z powodu naruszenia art. 10 § 1 kpa przez Kolegium.

W ocenie Sądu, z powyższych względów omawiane naruszenie przepisów postępowania nie miał istotnego wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn.zm.).

W związku zaś z zawartym w skardze wnioskiem "o zmianę zaskarżonej decyzji i oddalenie odwołania D. P." wyjaśnić trzeba skarżącym, że sąd administracyjny nie będąc organem administracji publicznej nie posiada kompetencji wydawania decyzji administracyjnych (to należy do właściwych organów administracji publicznej), a tym samym nie jest uprawniony do ich zmieniania. Wymiar sprawiedliwości sprawowany przez Sądy administracyjne polega na kontroli administracji publicznej, która dokonywana jest według kryterium zgodności z prawem.

W odniesieniu do skargi na decyzję (lub postanowienie) rodzaje rozstrzygnięć Sądu administracyjnego określone zostały w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (P.p.s.a.) w zależności od tego, czy zaskarżony akt jest zgodny z prawem (art. 151 P.p.s.a. – wyrok oddalający skargę), czy też akt ten narusza prawo (art. 145 § 1 P.p.s.a. – wyrok uchylający decyzję lub stwierdzający jej nieważność).

W niniejszej sprawie, wobec stwierdzenia, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu należało na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalić skargę.