Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 355/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-03-11 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Odrzucenie zażalenia
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 259 par 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wolas po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 listopada 2015 r. oddalające wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia strony skarżącej od kosztów sądowych w sprawie ze skargi K.G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 15 grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad 2009 r. postanawia: - odrzucić zażalenie -


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 31 marca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, odrzucił skargę K.G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 15 grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad 2009 r., jako wniesioną po terminie, ponadto nie został usunięty brak formalny skargi, poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego. Odpis ww. postanowienia doręczono Z.G. w dniu 14 lipca 2015 r.

Od powyższego postanowienia K.G., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł dwie skargi kasacyjne: w dniu 10 czerwca 2015 r. oraz w dniu 14 sierpnia 2015 r.

W dniu 28 października 2015 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargi kasacyjne K.G. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 31 marca 2015 r., bowiem skarga kasacyjna wniesiona w dniu 10 czerwca 2015 r. – była przedwczesna, a tym samym niedopuszczalna, natomiast skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2015 r. – była spóźniona.

Pismem z dnia 14 grudnia 2015 r. wraz z dołączonymi załącznikami, K. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, pismo zatytułowane, jako "zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 listopada 2015 r. oddalające wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia strony skarżącej od kosztów sądowych".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 259 § 1 z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012 r. poz. 270 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), od zarządzeń i postanowień referendarza sądowego w zakresie przyznania prawa pomocy, strona może wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego, sprzeciw w terminie 7 dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia.

Dyspozycja art. 194 § 1 p.p.s.a. wskazuje, że zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem są przypadki enumeratywnie wymienione w powyższym przepisie.

Treść art. 178 p.p.s.a. mówi, że Wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie, natomiast zgodnie z treścią art. 197 § 2 do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2 p.p.s.a.

W realiach niniejszej sprawy nie zostało wydane postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 listopada 2015 r. oddalające wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia strony skarżącej od kosztów sądowych, na które zażalenie w dniu 14 grudnia 2015 r. złożył K.G., zatem orzekanie w przedmiocie zażalenia od nieistniejącego postanowienia jest bezprzedmiotowe i niedopuszczalne.

Należy przy tym zauważyć, że niedopuszczalne jest skarżenie nieistniejącego w obrocie prawnym orzeczenia. Wniesione obecnie przez skarżącego pismo, które zgodnie z jego treścią traktować należy, jako niedopuszczalny środek zaskarżenia, z mocy przepisu art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., nie mogło więc zostać rozpoznane zgodnie z żądaniem skarżącego.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie powołanych przepisów, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.