Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 738/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2014-06-05 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku
Powołane przepisy: article: art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Halina Chitrosz po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku pełnomocnika skarżącej o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenia uzasadnienia wyroku w sprawie ze skargi "A" spółki z ograniczoną odpowiedzialnością we W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od gier za kwiecień 2012r. oraz z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nadpłaty w podatku od gier za kwiecień 2012r. postanawia - odmówić przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie sygn. akt I SA/Lu 738/13 z dnia 3 grudnia 2013r.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z 17 grudnia 2013 r. (data pisma) pełnomocnik "A" sp. z o.o. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku z dnia 3 grudnia 2013 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Lu 738/13. Do wniosku dołączył wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku wraz z dowodem wniesienia opłaty kancelaryjnej.

W uzasadnieniu pełnomocnik wyjaśnił, że sprawa niniejsza miała być rozpoznana na posiedzeniu w dniu 22 listopada 2013 r. jednak postanowieniem sądu jej rozpoznanie zostało odroczone na dzień 3 grudnia 2013 r., na który wcześniej było już wyznaczonych szereg spraw skarżącej. Pełnomocnik był obecny na posiedzeniach w dniu 22 i 27 listopada 2013 r., natomiast nie był obecny na posiedzeniach w dniu 28 i 3 grudnia 2013 r. W dniu 4 grudnia pełnomocnik wydał pracownikowi swojej kancelarii polecenie ustalenia telefonicznie wyników spraw skarżącej, w których rozstrzygnięcia zapadły w dniach: 28 listopada, 3 i 4 grudnia 2013 r. W dniu 5 grudnia 2013 r. pracownik kancelarii w telefonicznej rozmowie z pracownikiem sekretariatu WSA w Lublinie ustalił, że w dniu 3 grudnia zapadły rozstrzygnięcia w następujących sprawach: I SA/Lu 727/13, I SA/Lu 728/13, I SA/Lu 729/13, I SA/Lu 736/13, I SA/Lu 740/13, I SA/Lu 741/13. Informacja ta została udzielona na wyraźne pytanie o podanie sygnatur i wyników wszystkich spraw skarżącej rozpoznanych przez Sąd tego dnia.

W związku z uzyskanymi informacjami pełnomocnik podjął działania związane z wystąpieniem o sporządzenie uzasadnień wyroków powyższych sprawach.

Następnie w dniu 17 grudnia 2013 r. dokonując kontroli terminowości sporządzanych w kancelarii pism pełnomocnik polecił ponownie zwrócenie się do Sądu o ustalenie wyników spraw wyznaczonych pierwotnie na 22 listopada 2013 r. Tym razem pracownik kancelarii ustalił w telefonicznej rozmowie z pracownikiem sekretariatu Sądu, że w sprawach tych Sąd oddalił skargi po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2013 r. Na potwierdzenie wskazanych we wniosku okoliczności pełnomocnik przedłożył wydruki z poczty elektronicznej listów z dni: 4, 5 i 17 grudnia 2013 r.

W związku z powyższym pełnomocnik stwierdził, że do uchybienia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia doszło bez jego winy, gdyż podjął on 4 grudnia 2013 r. racjonalne czynności celem ustalenia czy i jakie rozstrzygnięcia zapadły w sprawach skarżącej spółki w dniu 3 grudnia 2013 r. Dodał, że zasięganie informacji drogą telefoniczną było spowodowane znaczną odległością pomiędzy siedzibą Sądu a miejscem prowadzenia Kancelarii. Podkreślił, również, że pracownik kancelarii któremu zlecone zostały czynności związane z ustaleniem terminu i rozstrzygnięcia w sprawie niniejszej dochował wymogu należytej staranności, a brak informacji o wyroku wydanym w niniejszej sprawie mógł wynikać z faktu, że pracownik Sądu udzielił informacji dysponując jedynie protokołami z rozpraw zaplanowanych na 3 grudnia 2013 r., a nie tych w których termin rozprawy został odroczony na ten dzień.

Zarządzeniem z dnia 23 stycznia 2014r. Przewodniczący Wydziału I w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Lublinie pozostawił bez rozpoznania wniosek pełnomocnika skarżącej o przywrócenie terminu, wobec nieuzupełnienia jego braku formalnego przez złożenie odpisu poświadczonego za zgodność z oryginałem wraz z załącznikami.

Na skutek zażalenia pełnomocnika skarżącej Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2014r. sygn. akt II FZ 532/14, uchylił powyższe zarządzenie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu uznał, że złożenia wniosku o przywrócenie terminu, bez jego uwierzytelnienia przy jednoczesnym dołączeniu do akt sprawy załączników poświadczonych za zgodność z oryginałem, nie można zakwalifikować jako braku istotnego. Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych było uzasadnione, jednakże jego niewykonanie w terminie nie mogło zamykać stronie prawa do sądu, było nadmiernie rygorystycznym działaniem Sądu I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Wobec uchylenia przez Naczelny Sąd Administracyjny zarządzenia Przewodniczącej Wydziału I tutejszego Sądu z dnia 23 stycznia 2014r., należało rozpoznać merytorycznie wniosek pełnomocnika skarżącej o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku WSA w Lublinie z dnia 3 grudnia 2013r.

Podnieść zatem należy, że zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej "ppsa", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym.

Z kolei przepis art. 87 ppsa stanowi, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Po upływie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych (§ 5).

Z przytoczonych przepisów wynika zatem, że strona która domaga się przywrócenia terminu musi wykazać, że do jego uchybienia doszło bez jej winy. O braku winy strony w uchybieniu terminu, można mówić w sytuacji, gdy istniały przeszkody nie do przezwyciężenia, tj. takie, których strona przy zachowaniu należytej staranności i dołożeniu maksymalnego w danych warunkach wysiłku nie mogła usunąć. Art. 87 § 2 ppsa nie uzależnia przy tym możliwości przywrócenia terminu od stopnia zawinienia, co oznacza, że każdy, nawet najlżejszy stopień zawinienia w uchybieniu terminu wyłącza możliwość zastosowania tej instytucji. Uniknięcie negatywnych skutków dokonania czynności procesowej po upływie terminu zakreślonego do jej wykonania wymaga więc uprawdopodobnienia nie tylko braku winy umyślnej, rozumianej jako zamierzone działanie sprzeczne z regułami postępowania bądź powstrzymanie się od działania mimo obowiązku czynnego zachowania, ale także lżejszej jej postaci – niedbalstwa, polegającego na niedołożeniu należytej staranności (...). (por.: wyrok NSA z 21.12.2006r. sygn. akt I FSK 374/06, lex nr 262725).

W niniejszej sprawie wniosek pełnomocnika skarżącej został złożony w ustawowym terminie z jednoczesnym dokonaniem czynności, której dotyczył wniosek.

Zasadniczym wskazanym powodem uchybienia terminu był brak informacji o wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyroku w sprawie niniejszej po rozpoznaniu jej na rozprawie w dniu 3 grudnia 2013 r.

W kontekście okoliczności faktycznych sprawy stwierdzić należy, że nie wydaje się prawdopodobne, aby do uchybienia terminu doszło bez winy strony. Podkreślić należy, że w sprawie działa fachowy pełnomocnik, który w oparciu o wiedzę i doświadczenie zawodowe, mógł co najmniej przypuszczać, że rozstrzygnięcia Sądu wydane w wyniku kontroli decyzji wydanych w analogicznym stanie faktycznym i w oparciu o te same podstawy prawne nie będą rozbieżne.

Uzasadnione wydaje się zatem stwierdzenie, że pełnomocnik skarżącej uzyskując z sekretariatu sądu informację, że w szeregu spraw rozpoznanych w dniu 3 grudnia 2013 r. zapadły wyroki oddalające skargi powinien był i mógł przewidzieć, że wyroki o takim samym rozstrzygnięciu zostały wydane również w pozostałych sprawach.

Nie pozostaje przy tym bez wpływu na ocenę zawinienia strony w uchybieniu terminu, fakt, że termin rozpoznania sprawy wyznaczony pierwotnie na dzień 22 listopada 2013 r., został na wniosek pełnomocników stron odroczony na dzień 3 grudnia 2013 r. o czym zostali oni poinformowani (protokół rozprawy z dnia 22 listopada 2013 r. k. 67v akt sądowych).

Dokładając zatem należytej staranności i dysponując wiedzą o terminie rozpoznania sprawy pełnomocnik powinien domagać się informacji o wydanym w niej rozstrzygnięciu.

Na marginesie jedynie dodać należy, że w razie powzięcia wątpliwości, co do udzielonych przez sekretariat Sądu informacji odnośnie wydanego rozstrzygnięcia do dyspozycji stron postępowania pozostaje również internetowa baza orzeczeń i informacji o sprawach CBOIS (https://cbois.nsa.gov.pl/), w której dysponując sygnaturą akt można ustalić datę i treść wydanego rozstrzygnięcia.

W związku z powyższym, w ocenie Sądu nie można stwierdzić, aby w sprawie niniejszej wystąpiła przesłanka, braku winy strony w niedotrzymaniu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, warunkująca przywrócenie tego terminu.

Mając powyższe na uwadze sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 ppsa.