Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 224/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2015-05-19 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono postanowienie Sądu
Wstrzymano wykonanie zaskarżonego postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 195 par. 2, art. 61 par. 3,5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Stefan Kłosowski po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia D. B. i M. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 19 marca 2015 r., sygn. akt II SA/Sz 224/15 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi D. B. i M. B. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu p o s t a n a w i a: 1) uchylić zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 19 marca 2015 r., 2) wstrzymać wykonanie zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] r. D. i M. B. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji o nałożeniu na skarżących obowiązku uiszczenia kary w wysokości [...] zł z tytułu przystąpienia do użytkowania rozbudowanej części budynku pensjonatu [...] położonego na nieruchomości przy ul. [...], na terenie działki odznaczonej nr ew. [...] wraz z wewnętrznymi instalacjami sanitarnymi i elektrycznymi bez pozwolenia na użytkowanie.

W skardze skarżący zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia wskazując, że zachodzi obawa wyrządzenia niepowetowanej szkody

w ich majątku. W przypadku bowiem zapłaty kary zmuszeni będą zaprzestać wykonywania działalności gospodarczej, która stanowi aktualnie jedynie źródło ich utrzymania. Podkreślili, że działając w branży turystycznej dokonują ciągłych płatności za różnego rodzaju usługi, nawet jeśli nie otrzymali jeszcze należności od kontrahentów. Natomiast wszczęcie egzekucji administracyjnej doprowadzi do utraty możliwości bieżącego regulowania zobowiązań finansowych, co podważy zaufanie do ich firmy i wygeneruje dodatkowe koszty. Również okoliczność, że możliwe jest stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego

z dnia [...] r. czyni zasadnym wniosek w tym zakresie, gdyż

w przypadku pozytywnego rozstrzygnięcia co do ww. decyzji, niniejsze postępowanie stanie się bezprzedmiotowe.

W piśmie z dnia [...] r. skarżący wskazali, że wnoszą także

o wstrzymanie wykonania postanowienia organu I instancji z uwagi na to, że dochód, jaki rocznie osiągają nie pozwala w żaden sposób na uiszczenie nałożonej kary, na dowód czego załączono deklaracje PIT-36L, PIT/B za rok 2013.

Postanowieniem z dnia 19 marca 2015 r. Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia wskazując, że skarżący nie wykazali, aby uiszczenie nałożonej kary pieniężnej mogłoby spowodować skutki, o których mowa w art.61 § 3 ustawy Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi z uwagi na brak uprawdopodobnienia swojej obecnej sytuacji finansowej.

Odpis powyższego postanowienia został doręczony skarżącym w dniu 26 marca 2015 r.

W dniu [...]r. (data nadania) M. B. i D. B. złożyli zażalenie na postanowienie tutejszego Sądu z dnia 19 marca 2015 r., zarzucając mu naruszenie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegające na jego niewłaściwym zastosowaniu w sprawie. W związku z tym skarżący wnieśli o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez wstrzymanie wykonania rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, względnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu zażalenia powtórzyli argumentację zawartą w skardze, iż uiszczenie kary pieniężnej może doprowadzić do utraty możliwości bieżącego regulowania zobowiązań finansowych i zaprzestania prowadzenia przez nich działalności gospodarczej, która stanowi jedyne źródło ich dochodu. Dodatkowo podnieśli, że utrata możliwości bieżącego regulowania zobowiązań finansowych, podważy zaufanie do ich firmy, a nadwyrężenie zaufania do biura podróży jest jednoznaczne z jego upadkiem. Oczywistym jest bowiem fakt, że jeżeli nie będą regulować swoich zobowiązań, to uniemożliwią klientom korzystanie z oferowanych przez różnego rodzaju podmioty usług. Powyższe jest naturalną konsekwencją zachodzącą w przypadku niewypłacalności biura. Wskazali, że w celu potwierdzenia swojej sytuacji finansowej nadeślą stosowną dokumentację.

W dniu [..] r. wpłynęły do Sądu zeznania podatkowe skarżących za rok 2014 r. (w tym PIT-y 36L, 37), informacja o wysokości dochodu (straty) z pozarolniczej działalności gospodarczej w roku podatkowym 2014 (PIT/B), zaświadczenie z dnia [...]r. o zarobkach D. B. oraz podsumowanie księgi przychodów i rozchodów za okres od 1 stycznia do 31 marca 2015 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Przepis ten stanowi podstawę do dokonania autokontroli zaskarżonego postanowienia przez wojewódzki sąd administracyjny, bez konieczności poddania go kontroli instancyjnej sprawowanej przez sąd drugiej instancji.

W omawianej sprawie w świetle oświadczeń złożonych w zażaleniu jak i nadesłanych do akt sprawy dokumentów uznać należy, że zachodzą podstawy do zastosowania wyżej wskazanego przepisu, co uprawniło Sąd do uchylenia zaskarżonego postanowienia i ponownego rozpatrzenia wniosku.

Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Jak wynika z cytowanego wyżej art. 61 § 3 ustawy, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody (majątkowej lub niemajątkowej) lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest więc spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich

dowodami, które przekonają Sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej

w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

W ocenie Sądu, podniesione przez skarżących okoliczności wskazują, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia do czasu rozpoznania skargi zasługuje na uwzględnienie. Skarżący uprawdopodobnili bowiem, iż wyegzekwowanie kary w wysokości [...] zł może spowodować trudne do odwrócenia skutki lub znaczną szkodę.

Jak wynika z przedłożonych dokumentów dochód skarżącego w roku 2014 wyniósł ok. [...] zł, zaś skarżącej ok. [...] zł. Skarżący prowadzą działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej, która w roku 2014 r. przyniosła straty. Poza tym M. B. jest wspólnikiem spółki jawnej, w której zatrudniona jest jego żona.

Z zaświadczenia o zarobkach wynika, że D. B. z tytułu zatrudnienia uzyskuje kwotę [...] zł miesięcznie, a spółka jawna od stycznia 2015 r. przynosi

- w przeciwieństwie do roku poprzedniego - straty (strata za pierwszy kwartał 2015 r. wyniosła [...] zł). Mając na uwadze powyższe oraz okoliczność, że działalność prowadzona przez skarżących w branży turystycznej jest jedynym źródłem dochodu skarżących, przyjąć należało, że czynności podjęte przez organ egzekucyjny w celu wyegzekwowania nałożonej kary pieniężnej mogłyby znacznie pogorszyć ich sytuację finansową. Z kolei pogorszenie sytuacji finansowej mogłoby spowodować zahamowanie rozwoju działalności gospodarczej, z której czerpią dochód, a nawet prowadzić do jej likwidacji, a tym samym do pozbawienia skarżących dochodu. W tej sytuacji przyjąć należy, że w sprawie zachodzą przesłanki wskazane w treści powołanego art. 61 § 3 P.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 61 § 3 i § 5 oraz art. 195 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak

w sentencji postanowienia.