Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 1123/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odrzucono wniosek
Powołane przepisy: article: art. 157 par. 1 a w zw z art. 166
journal: Dz.U. 2017 poz 718
law: Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości  warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku W. F. o uzupełnienie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2017 r. sygn. akt II OZ 1123/17 w sprawie ze skargi W. F. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2016 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odrzucić wniosek


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 17 października 2017 r. w sprawie o sygn. akt II OZ 1123/17 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie W. F. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 czerwca 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 1090/16 o odmowie sprostowania własnego postanowienia z dnia 22 marca 2017 r.

Pismem z dnia 24 listopada 2017 r. skarżący wskazał, że "w oparciu o art. 157 § 1 p.p.s.a. wnoszę o orzeczenie w zakresie wymienionych w art. 156 § 1 p.p.s.a. "inne oczywiste omyłki" i "niedokładności", która to część rozstrzygnięcia została pominięta". W uzasadnieniu skarżący podniósł, że Sąd rozpatrzył tylko jedną z wymienionych przesłanek o których mowa w art. 156 § 1 p.p.s.a., tj. oczywistą omyłkę pisarską. Tymczasem w swoim wniosku o wyłączenie sędziów skarżący – jak wskazał – podał konkretne, łatwe do sprawdzenia fakty, zatem, zdaniem skarżącego, nie odpowiada prawdzie zawarte w uzasadnieniu postanowienia WSA, iż to co napisał to "gołosłowne twierdzenia i subiektywne odczucia", "subiektywne i niczym niepoparte przekonanie strony". Wskazał także, że w trybie wymienionego artykułu sprostowaniu mogą też podlegać takie omyłki i mieszczą się one w kategorii "inne oczywiste omyłki" lub "niedokładności".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Pismem z dnia 24 listopada 2017 r. skarżący sformułował wniosek, opierając go o normę art. 157 § 1 p.p.s.a., o uzupełnienie orzeczenia o elementy, które zdaniem skarżącego zostały pominięte. Wniosek ten został zaadresowany do Naczelnego Sądu Administracyjnego, ze wskazaniem sygn. akt II OZ 1123/17, tym samym niesporne jest, iż złożony wniosek w sprawie II OZ 1123/17 dotyczy uzupełnienia postanowienia NSA z dnia 17 października 2017 r. o ww. sygnaturze.

Stosownie do treści art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zwanej dalej "p.p.s.a.") "strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu". Natomiast norma § 1a zdanie pierwsze tego przepisu stanowi, że "wniosek, o którym mowa w § 1, zgłoszony po upływie terminu, podlega odrzuceniu.". Na mocy art. 166 p.p.s.a. przepis ten ma odpowiednie zastosowanie do postanowień.

Jak wynika z akt sprawy odpis postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2017 r. został skarżącemu doręczony w dniu 2 listopada 2017 r. Zatem czternastodniowy termin do skutecznego złożenia wniosku o uzupełnienie orzeczenia upłynął z dniem 16 listopada 2017 r. Tymczasem wniosek skarżącego o uzupełnienie postanowienia Sądu został wniesiony w dniu 24 listopada 2017 r. (data stempla pocztowego), a więc już po upływie ustawowego terminu. W tej sytuacji wniosek skarżącego podlega odrzuceniu jako wniesiony po terminie.

Mając na uwadze powyższe, na mocy art. 157 § 1a w zw. z art. 166 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.