Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 378/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2010-09-23 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art 61  par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący - Sędzia WSA Marzena Kowalewska po rozpatrzeniu w dniu 23 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.F. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia[...] . Nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za IX, X, XI, XII 2004 r., I, II 2005 r. oraz koszty egzekucyjne p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Skarżący M. F. wraz ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia[...] . Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] r. nr [...] orzekającą o odpowiedzialności solidarnej skarżącego jako byłego członka zarządu za zaległości Spółki z o.o. M. w podatku od towarów i usług za IX, X, XI, XII 2004 r., I, II 2005 r. oraz koszty egzekucyjne, wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że wykonanie decyzji przy istotnych uchybieniach przepisom prawa, spowoduje pokrzywdzenie podatnika, rodzące roszczenia cywilnoprawne wobec Skarbu Państwa, i że narazi skarżącego na utratę płynności finansowej w zaspakajaniu podstawowych potrzeb rodziny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Jak wynika z przytoczonej powyżej regulacji prawnej, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Najdobitniej wyraził to NSA w postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04 (niepubl.), w którym stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.

Powyższym wymogom skarżący nie sprostał. Nie wystarczy bowiem ogólne stwierdzenie, iż skarżący utraci płynność finansową, co wpłynie na zaspakajanie podstawowych potrzeb rodziny. Zarzuty zaś dotyczące wadliwości zaskarżonej decyzji również nie stanowią uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd zauważa, iż niezgodność decyzji z prawem, która będzie przedmiotem oceny Sądu w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowią dwie różne kwestie. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, niweczyłoby z kolei kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej. Wobec powyższego przewidywania strony co do rozstrzygnięcia sprawy, skutkującego ewentualnym uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz dochodzeniem przez skarżącego roszczeń odszkodowawczych, nie stanowią przesłanek wstrzymania wykonania decyzji spośród wymienionych w art. 61 § 3 powołanej ustawy.

Ponieważ w złożonym wniosku skarżący nie wskazał, by zachodziły okoliczności wymienione w powołanym wyżej przepisie, a Sąd nie jest zobowiązany ustalać tych okoliczności we własnym zakresie, gdyż w istocie sprowadzałby się do uzupełniania za skarżącego uzasadnienia wniosku, wobec braku podstaw do uwzględnienia wniosku, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a, orzeczono jak w sentencji.