Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 736/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2015-04-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 71 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Starszy Sekretarz sądowy Marta Sankiewicz po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2015 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi F. Z. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 24 września 2014 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 3 czerwca 2014 r., nr [...] 2. zasądza od ] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej F. Z. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia 3 czerwca 2014 r., wydaną na podstawie art. 105 § 1 kpa, umorzył postępowanie administracyjne w sprawie zmiany sposobu użytkowania pomieszczeń byłego warsztatu tapicerskiego na pomieszczenia gospodarcze na parterze w budynku przy ul. P. (od strony podwórka).

Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie, organ wyjaśnił, że nie nastąpiła zmiana sposobu użytkowania trzech pomieszczeń byłego warsztatu tapicerskiego zlokalizowanego w budynku przy ul. P. w G. Podczas kontroli tych pomieszczeń, przeprowadzonej w dniu 28 listopada 2013 r., organ stwierdził, że nie jest już w nich prowadzona działalność związana z funkcjonowaniem warsztatu tapicerskiego a w pomieszczeniu przy podjeździe znajdują się szafki, biurko, maszyna do szycia itp. S. K. oświadczył zaś, że w pomieszczeniu tym dawniej prowadzono usługi tapicerki samochodowej dlatego zaprojektowane było w taki sposób, aby umożliwić wjazd samochodów. Działalność usługowa jest na razie zawieszona ale nie ma on zamiaru zmieniać sposobu użytkowania powyższego pomieszczenia ani dwóch pozostałych. Organ ustalił również, że w miejscu bramy przy zjeździe nr [..] od strony pomieszczenia znajduje się ściana z płyty kartonowo – gipsowej. Z uwagi na powyższe organ uznał, że zjazd nr [...] nie może być obecnie wykorzystywany dla wjazdu samochodów do pomieszczenia budynku, zaś pomieszczenie przy tym zjeździe nie może służyć do przetrzymywania samochodów np. jako garaż. Z kolei przy zjeździe oznaczonym nr [...] znajduje się próg uniemożliwiający wjazd samochodem do pomieszczenia w budynku przy ul. P. Ponadto, układ ścian tego pomieszczenia i jego wyposażenie (piec) wskazują, że do pomieszczenia tego nie ma możliwości wjazdu i nie może ono być użytkowane jako garaż. Zgodnie z zatwierdzonym, mocą decyzji z dnia 23 grudnia 1972 r., projektem warsztatu tapicerskiego pomieszczenie przy podjeździe zostało określone jako warsztat a określona poprzez opisanie na rysunku rzutu poziomego - 0,70 w projekcie rozbudowy warsztatów z 1984 r. funkcja pomieszczeń, do których prowadzą zjazdy to magazyny. Aktualny, tymczasowy, stwierdzony podczas kontroli sposób użytkowania (wykorzystania) pomieszczeń przez S. K. zamieszkującego w powyższym budynku na wyższych piętrach, w związku z zawieszeniem działalności warsztatu, nie stwarza zagrożenia dla bezpieczeństwa konstrukcji i dla użytkowników. Wymogi stawiane obiektom (pomieszczeniom), mające na celu zapewnienie zgodnych z przepisami warunków bezpieczeństwa pożarowego, pracy, zdrowotnych i higieniczno- sanitarnych dla warsztatów i magazynów są bardziej wymagające niż dla obecnego sposobu wykorzystywania powyższych pomieszczeń. Aktualny sposób wykorzystania pomieszczeń, jako pomocnicze związane z mieszkalną funkcją lub z prowadzonym w powyższym budynku sklepem, nie powoduje zwiększenia obciążeń przekazywanych na konstrukcje budynku ani żadnych innych oddziaływań w stosunku do użytkowników budynku, mogących stanowić dla nich zagrożenie. W obiekcie nie stwierdzono również żadnych zarysowań i innych oznak świadczących o nieprawidłowościach w pracy konstrukcji budynku. Ponadto, zdaniem organu, użytkownicy sąsiadującej posesji przy ul. P. w związku z zaprzestaniem działalności warsztatu nie odczuwają zwiększenia uciążliwości a aktualny stan zawieszenia działalności usługowej pomieszczeń jest wręcz dla mieszkańców sąsiedniej posesji korzystny. Sporadyczne zaś przypadki przetrzymywania samochodu w przedmiotowym pomieszczeniu nie stanowią o zmianie sposobu jego użytkowania. S. K. wskazał, że przechowywał samochód w pomieszczeniu usytuowanym przy podjeździe, gdyż taką możliwość przewidywał projekt budowy warsztatu tapicerskiego. W opisie technicznym projektu budowy warsztatu z 1972 r. nie wyjaśniono czy projektant zaprojektował w odpowiedni sposób dostosowanie pomieszczenia do przetrzymywania samochodu, ale wynika, że przewidział możliwość wjazdu samochodów do pomieszczenia, gdyż zaprojektował podjazd, drogę dojazdową z ul. K. oraz bramę o szerokości umożliwiającej wjazd samochodu.

Od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego odwołanie wniosła F. Z., domagając się jej uchylenia. Zdaniem skarżącej pomieszczenie byłego warsztatu jest obecnie wykorzystywane przez S. K. jako garaż. Skarżąca wskazała, że działalność usługowa w zakresie wykańczania mebli prowadzona przez S. K. nie jest zawieszona a została w dniu 16 grudnia 2009 r. wykreślona z ewidencji działalności gospodarczej. Ponadto działalność ta dotyczyła wykańczania mebli a nie prowadzenia usług tapicerki samochodowej, dla której prowadzenia wymagany byłby wjazd samochodem. Co więcej, w 1978 r., dobudowano do budynku warsztatu garaż dla przechowywania samochodów klientów, ze wskazaniem, że do tej pory brak było takiego pomieszczenia w zakładzie. Nadto skarżąca stwierdziła, że zmieniono również sposób użytkowania pozostałych pomieszczeń nr [...] i [...]. W pomieszczeniu nr [...], które pierwotnie stanowiło magazyn, zabudowano jego bramę a wewnątrz wykonano ścianki i korytarze. W pomieszczeniu nr [...] ulokowano piec a przed wejściem wybudowano próg o wysokości ok. 0,2 m. Część magazynu z kolei przerobiono na sklep typu 24/7 a pomieszczenia powyżej najniższej kondygnacji są użytkowane jako mieszkalne, chociaż zaprojektowano je i wykonano jako warsztat tapicerski.

Zdaniem skarżącej uzasadnienie decyzji opiera się m.in. na art. 71 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, który to przepis nie został powołany w podstawie prawnej decyzji, zaś powołane w podstawie prawnej przepisy nie były wystarczające by uznać je za podstawę prawną decyzji. Wadliwość powyższa wynika, zdaniem skarżącej, z błędnego określenia przedmiotu sprawy. Skarżąca wnosiła bowiem o sprawdzenie zgodności sposobu użytkowania pomieszczeń byłego warsztatu tapicerskiego z zatwierdzonymi projektami bez określenia tej zmiany na pomieszczenia gospodarcze. Postepowanie to zostało wszczęte na jej wniosek a nie na skutek przeprowadzonych kontroli. Skarżąca wskazała także na błędne określenie stron postępowania. Zarzuciła także, że organ nie przeprowadził dowodu z oględzin ani w dniu 3 kwietnia 2014 r. ani w żadnym innym dniu, a tym samym naruszył art. 7, art. 77 § 1, art. 8, art. 79 § 2 i art. 85 § 2 kpa. Z kolei przeprowadzone w dniu 21 i 28 listopada 2014 r. kontrole nie mogą być traktowane jako dowód w sprawie, gdyż w momencie ich przeprowadzania sprawa nie była jeszcze wszczęta.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia 24 września 2014 r., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

Zdaniem organu odwoławczego sposób użytkowania trzech pomieszczeń warsztatu tapicerskiego po zawieszeniu jego działalności nie zmienił się a pomieszczenia te wykorzystywane są jako gospodarcze. Przede wszystkim zaś pomieszczenie warsztatu nie jest wykorzystywane jako garaż, gdyż S. K. tylko sporadycznie przytrzymuje w nim samochodu, a świadczy o tym zarówno zdjęcie z dnia 1 sierpnia 2013 r. dostarczone przez E. i M. Ł., na którym widać wjazd samochodu osobowego do tego pomieszczenia, jak również zdjęcie wykonane przez organ I instancji, na którym widać, że samochód zaparkowany jest przed pomieszczeniem byłego warsztatu. Ponadto, zdaniem organu, pomieszczenie warsztatu nie może pełnić funkcji garażu. Decyzja Prezydenta Miasta z dnia 16 czerwca 1978 r. udzielała pozwolenia na dobudowę do istniejącego warsztatu tapicerskiego pomieszczenia do przechowywania samochodów (boksu garażowego) o wymiarach 3,93 m x 7,38 m. Rozbudowała licowała ze ścianą warsztatu tapicerskiego. Jednakże kolejne pozwolenie na rozbudowę warsztatu tapicerskiego z 1984 r. przewidywało rozbiórkę dobudowanego wcześniej garażu i zaprojektowanie w tym miejscu nowej rozbudowy warsztatu wysuniętej ok. 2,59 m w kierunku ul. K. w stosunku do istniejącej ściany warsztatu.

Zdaniem organu, tymczasowe wykorzystywanie pomieszczeń warsztatu przez jego właściciela jako pomieszczeń pomocniczych o funkcji gospodarczej nie stanowi zmiany sposobu użytkowania. Ten sposób użytkowania nie powoduje bowiem zwiększenia obciążeń przekazywanych na konstrukcję budynku ani innych niekorzystnych oddziaływań dla jego użytkowników. Nie wymaga on również dostosowania pomieszczeń do wymagań przepisów przeciwpożarowych, wymagań bezpieczeństwa pracy ani nie wymaga zmiany warunków zdrowotno – sanitarnych ustanowionych dla warsztatu tapicerskiego, ani też nie powoduje zmiany obciążeń i przeprowadzania jakichkolwiek robót budowlanych.

Na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego F. Z. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Skarżąca zarzuciła, że organ II instancji w żaden sposób nie udowodnił w ramach własnego postępowania, którego praktycznie nie przeprowadził, że nie doszło do samowolnej zmiany sposobu użytkowania pomieszczeń byłego warsztatu tapicerskiego, a sam S. K. wielokrotnie oświadczył, że w pomieszczeniu byłego warsztatu garażuje swój samochód i nie zamierza z tego rezygnować (np. pismo z dnia 29 sierpnia 2011 r.). Przetrzymywanie w pomieszczeniach warsztatu samochodu o masie prawie 2 ton powoduje zmiany wielkości i/lub układu obciążeń i wpływa na bezpieczeństwo pożarowe, zdrowotne, higieniczono – sanitarne. Organy nadzoru budowlanego orzekające w niniejszej sprawie, zdaniem skarżącej, przeprowadziły postępowanie z naruszeniem przepisów postępowania i wykazały się brakiem należytej staranności w prowadzeniu sprawy a ponadto organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji nie odniósł się do zarzutów odwołania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 26 stycznia 2015 r. skarżąca podtrzymała dotychczasową argumentację w sprawie i podkreśliła, że wadliwie uznano, że nastąpiła zmiana przeznaczenia części lokalu użytkowanego na pomieszczenia pomocnicze o funkcji gospodarczej.

Dopuszczona do udziału w niniejszej sprawie postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2015 r. uczestniczka postępowania E. Ł. wniosła o uwzględnienie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontrolę zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Kontroli Sądu w niniejszej sprawie poddana została decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 24 września 2014 r. utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 3 czerwca 2014 r., mocą której umorzono postępowanie administracyjne w sprawie zmiany sposobu użytkowania pomieszczeń byłego warsztatu tapicerskiego w budynku przy ul. P. w G.

W toku postępowania wpłynął wniosek E. Ł. o dopuszczenie jej do udziału w sprawie w charakterze uczestniczki postępowania. Wyjaśniła ona, że nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, mimo że jest współwłaścicielką w ½ części nieruchomości, której druga współwłaścicielką w ½ części jest skarżąca F. Z.

Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2015 r. Sąd dopuścił E. Ł.

Zgodnie z ogólną regułą wyrażoną w art. 32 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stronami postępowania w sprawie sądowoadministracyjnej są skarżący oraz organ, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi. Reguła ta zostaje rozszerzona w przepisie art. 33 § 1 ustawy, zgodnie z którym osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego, jest uczestnikiem tego postępowania na prawach strony. Natomiast według § 2 tego artykułu, udział w charakterze uczestnika może zgłosić również osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego, a także organizacja społeczna, o której mowa w art. 25 § 4, w sprawach innych osób, jeżeli sprawa dotyczy zakresu jej statutowej działalności.

E. Ł. nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym w niniejszej sprawie. Wskazać jednakże należy, że E. Ł. oraz skarżąca F. Z. są współwłaścicielkami w ½ części nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] położoną w G. przy ul. P. (k. 26 akt). E. Ł. jest następca prawnym poprzedniego współwłaściciela tej nieruchomości M. Z., zmarłego w 2012 roku, który był stroną przedmiotowego postepowania. Niewątpliwie E. Ł. jako współwłaścicielka nieruchomości bezpośrednio sąsiadującej z nieruchomością, której dotyczy postępowanie w sprawie zmiany sposobu użytkowania pomieszczeń byłego warsztatu tapicerskiego w budynku przy ul. P., ma interes prawny wynikający z prawa własności w rozumieniu art. 28 Kpa.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 33 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dopuścił E. Ł. do udziału w niniejszej sprawie.

Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest ustalenie, czy w pomieszczeniach byłego warsztatu tapicerskiego mieszczącego się w budynku przy ul. P. w G. doszło do zmiany sposobu użytkowania.

Zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409) przez zmianę sposobu użytkowania rozumie się w szczególności podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń.

W orzecznictwie ustalono więc, że nie każda zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części jest prawnie relewantna, ale tylko taka, która wpływa na zmianę wymagań stawianych obiektowi, związanych głównie z bezpieczeństwem jego dalszego, zmienionego sposobu użytkowania Zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego może polegać na tym, że dochodzi do zmiany warunków użytkowania obiektu w zakresie określonym art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, tj. w zakresie bezpieczeństwa pożarowego (wymusza potrzebę zmienionej funkcji pomieszczeń do wymagań przepisów przeciwpożarowych), bezpieczeństwa pracy (wymaga zastosowania odpowiednich przepisów kodeksu pracy w odniesieniu do warunków stworzonych nowych miejsc pracy w obiekcie), w zakresie warunków sanitarnohigienicznych (wymaga dostosowania instalacji i dostaw mediów technicznych do potrzeb zmienionej funkcji obiektu lub jego części, a także wpływu na wielkość lub układu obciążeń nowa funkcja obiektu lub jego części wywołuje inne, niż dotychczasowe obciążenia na konstrukcje obiektu (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 września 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 1335/10, Lex nr 759952). Dla oceny czy doszło do zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego wystarczające jest więc ustalenie, że w kontrolowanym obiekcie została podjęta inna działalność niż dotychczasowa, z czym wiąże się zmiana warunków bezpieczeństwa pożarowego, zdrowotnego, higieniczno – sanitarnych lub w zakresie ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 15 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Go 33/12, Lex nr 1435190).

W związku z tym aby dokonać oceny czy doszło do zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego, należy w pierwszej kolejności ustalić jaki był przewidziany dopuszczalny sposób użytkowania obiektu budowlanego lub jego części i jaki jest obecny sposób użytkowania. Ustaleń tych należy dokonać w oparciu o dokumenty dotyczące udzielającą pozwolenia na budowę lub tez zgłoszenia określonego obiektu lub jego części. Innymi słowy należy dokonać zestawienia pierwotnego przeznaczenia obiektu z jego obecnym sposobem wykorzystywania, a następnie w sytuacji stwierdzenia rozbieżności w tym zakresie, dokonać subsumcji czyli odniesienia ustalonego stanu faktycznego sprawy do hipotezy normy prawnej zawartej w art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 18 października 2012 r., sygn. akt II SA/Lu 695/12, Lex nr 1234365). Przy czym nie są konieczne szczegółowe wyliczenia i opisy zmian, o których mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy. Wystarczające jest stwierdzenie, że zmiana w zakresie wyżej opisanym (tj. w zakresie któregokolwiek ze wskazanych czynników) miała miejsce, a porównanie wcześniejszego i obecnego sposobu użytkowania wskazuje n oczywistość tej zmiany (zob: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 9 grudnia 2009 r., sygn. akt II SA/Sz 965/09, LexPolonica nr 2458988).

W ocenie Sądu orzekające w sprawie organy błędnie uznały, że w pomieszczeniu usytuowanym przy podjeździe nie nastąpiła zmiana sposobu użytkowania.

Z akt przedmiotowej sprawy wynika bezspornie, że w pomieszczeniu tym prowadzony był przez S. K. warsztat tapicerski. Z dokonanych w toku postępowania ustaleń organów wynika nadto, że obecnie działalność tapicerska w tym pomieszczeniu nie jest już prowadzona. Organy obu instancji stwierdziły, że S .K. "sporadycznie" przetrzymuje w tym pomieszczeniu samochód. Okoliczności te potwierdza zarówno złożone do sprawy oświadczenie S. K., jak również dołączone do akt sprawy zdjęcia wykonane przez E.i M. Ł. W uzasadnieniu decyzji organu I instancji stwierdził, że S. K. w swoich pismach wskazywał, że przechowywał samochód w pomieszczeniu usytuowanym przy podjeździe.

Zdaniem Sądu, chociażby sporadyczne przetrzymywanie samochodu w pomieszczeniu świadczy o wykorzystywaniu go jako pomieszczenia garażowego a zatem świadczy w niniejszej sprawie o zmianie sposobu użytkowania warsztatu tapicerskiego na garaż. Niewątpliwie bowiem przetrzymywanie samochodu w pomieszczeniu warsztatu tapicerskiego wiąże się ze zmianą warunków bezpieczeństwa pożarowego. Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r., nr 75, poz. 690) w rozdziale 8 działu VI wskazuje bowiem szczególne wymagania przeciwpożarowe dla garaży.

W tej sytuacji niezrozumiałe jest stwierdzenie przez organy, że nie miała miejsce zmiana sposobu użytkowania tego pomieszczenia. Wbrew stwierdzeniom organów obu instancji nie można uznać, że pomieszczenia to użytkowane jest gospodarczo. Ustalenia takiego nie mogą uzasadniać niczym nie poparte twierdzenia uczestnika, a kwestionowane w toku postępowania przez skarżącą okoliczności, że do pomieszczenia byłego warsztatu został zbudowany wjazd dla samochodów w celu wykonywania tam działalności przez uczestnika.

W świetle dokonanych przez organy ustaleń odnośnie pomieszczenia przy podjeździe, należało uznać, że nastąpiła zmiana sposobu użytkowania tego pomieszczenia z funkcji warsztatu tapicerskiego na garaż w rozumieniu art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane.

Ponadto, orzekające w sprawie organy nie dokonały ustaleń w zakresie zmiany sposobu użytkowania pomieszczeń nr [...] i [...] byłego warsztatu. Oceniły je jedynie w aspekcie możliwości garażowania w nich samochodów, nie rozważając zupełnie innych sposobów użytkowania tych pomieszczeń, które to wcześniej stanowiły magazyny warsztatu.

Powyższe świadczy, że organy obu instancji rozpatrzyły sprawę w sposób wyraźnie powierzchowny, nie respektując zasady prawdy obiektywnej (art. 7 kpa) oraz zasady wyczerpującego zbierania i rozpatrywania materiału dowodowego (art. 77 § 1 kpa). Organ prowadzący postępowanie administracyjne, zarówno w pierwszej, jak i w drugiej instancji, obowiązany jest przestrzegać zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 Kpa. Oznacza to, że powinien on podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.

Zgodnie bowiem z art. 7 Kpa w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują z urzędu lub na wniosek stron wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny (art. 75 § 1 Kpa). Organ administracji publicznej obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 Kpa).

Ponadto stosownie do art. 80 Kpa organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów (art. 81 Kpa).

Z przedstawionych wyżej przepisów postępowania wynika, że obowiązek dokładnego wyjaśnienia wszystkich istotnych dla danej sprawy okoliczności faktycznych spoczywa na organie administracji. Prawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego będzie możliwe tylko wówczas, gdy zostaną wszechstronnie wyjaśnione wszystkie okoliczności faktyczne sprawy, a stronie zostanie zapewniony czynny udział w każdej fazie postępowania.

Nadto stosownie do art. 107 § 3 Kpa uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Dodać nadto trzeba, że na gruncie Kpa obowiązek uzasadniania decyzji powiązany jest z zasadą przekonywania (art. 11 Kpa) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 Kpa). Uzasadnienie decyzji winno też spełniać rolę edukacyjną w stosunku do adresatów decyzji oraz innych podmiotów, a także powinno umożliwiać kontrolę poprawności decyzji, w tym również przez Sąd, który - sprawując kontrolę w oparciu o powołane na wstępie przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - nie zastępuje organu w podaniu motywów uzasadnienia decyzji o oznaczonej treści.

Powyższe wymogi nie zostały przez organy w niniejszej sprawie zachowane przy dokonywaniu ustaleń odnośnie pomieszczeń nr [...] i [...] byłego warsztatu. Dlatego też kontrolowane w sprawie decyzje jako błędne musiały zostać wyeliminowane z obrotu prawnego.

Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zarówno decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego jak i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. O kosztach postępowania Sąd orzekł zaś na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Z uwagi na uwzględnienie skargi sprawa będzie ponownie rozpoznawana przez organ I instancji, który winien uwzględnić powyższe uwagi przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Zgodnie bowiem z treścią art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

W toku ponownego rozpatrywania sprawy organ powinien w pierwszej kolejności wyjaśnić czy podjazd, którego dotyczy odrębne postepowanie administracyjne, jest niezależną inwestycją, czy też jego wykonanie miało związek ze zmianą sposobu użytkowania pomieszczenia nr [...] byłego warsztat tapicerskiego usytuowanego właśnie przy tym podjeździe. Następnie zaś, po uzupełnieniu postępowania wyjaśniającego zgodnie z powyżej wskazanymi wymogami, organ podejmie rozstrzygnięcie w sprawie. Poczynionym ustaleniom i wyciągniętym z nich wnioskom organ winien dać wyraz w uzasadnieniu faktycznym i prawnym sporządzonym zgodnie z art. 107 § 3 Kpa