Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 456/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2012-11-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 51 ust. 1 pkt 1,  ust. 7
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 7,  art. 77,  art. 79,  art. 38 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
article: art. 145 par. 1,  art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Olga Białek, Sędziowie Sędzia WSA - Ireneusz Dukiel, Sędzia WSA - Władysław Kulon (spr.), , Protokolant asystent sędziego - Wojciech Śnieżyński, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 listopada 2012 r. sprawy ze skargi M. O. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu doprowadzenia do stanu poprzedniego lokalu zlokalizowanego na parterze budynku poprzez likwidację samowolnie wykonanych drzwi balkonowych i przywrócenie istniejącego w tym miejscu poprzednio otworu okiennego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszym postępowaniu jest decyzja D.Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] uchylająca w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku i w tym zakresie umarzająca postępowanie zaś w pozostałej części utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. G. z dnia [...] r. o znaku[...]. Przywołaną decyzją organ nadzoru budowlanego I instancji nakazał inwestorowi t.j. M. O. właścicielowi lokalu mieszczącego się w parterze budynku nr [...] położonego przy ul. C. w K. G., na działce nr [...] według ewidencji gruntów obręb [...] K. G. wykonanie następujących robót budowlanych w celu doprowadzenia w/w inwestycji do stanu poprzedniego tj.;

1. Likwidację (demontaż) samowolnie wykonanych drzwi wejściowych - balkonowych do lokalu mieszczącego się na parterze budynku nr [...] położonego przy ul. C. w K. G., usytuowanych na granicy działki nr [...] według ewidencji gruntów obręb [...], będącej w wieczystym użytkowaniu Spółdzielni Mieszkaniowej ,,Sz." z/s przy ul. S. [...] w K. G.

2. W miejscu zdemontowanych drzwi wejściowych, zamontowanie okna i wykonanie stosownych podmurowań.

Dodatkowo organ nadzoru budowlanego wyznaczył inwestorowi termin na realizację nakazu do dnia 31 maja 2012 r.

Stan faktyczny sprawy przed wydaniem zaskarżonej decyzji przedstawiał się następująco.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. G., działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 i ust. 7 oraz art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) oraz art. 104 kpa, nakazał T. Cz., współwłaścicielowi budynku przy ul. C. [...] w K. G., jako inwestorowi, wykonanie robót budowlanych w celu doprowadzenia do stanu poprzedniego powyższego budynku, w którym samowolnie wykonano roboty budowlane polegające na wybiciu otworu drzwiowego na granicy działki nr[...], będącej w wieczystym użytkowaniu Spółdzielni Mieszkaniowej "Sz." w K.G., to jest: 1) likwidację (demontaż) samowolnie wykonanych drzwi wejściowych, balkonowych do wyżej wymienionego budynku na granicy działki nr[...], [...]) w miejscu zdemontowanych drzwi wejściowych, zamontowanie okna i wykonanie stosownych podmurowań - w terminie do 31 października 2008 r.

W motywach rozstrzygnięcia wskazano, że w dniu [...] r. na wniosek Spółdzielni Mieszkaniowej "Sz." w K.G. wszczęto postępowanie administracyjne w sprawie samowolnie wykonanych robót budowlanych związanych z wykonaniem otworu drzwiowego w budynku położonym przy ul. C. [...] w K. G., będącym współwłasnością T. Cz. i M. O. W protokole oględzin przeprowadzonych przez organ odnotowano, że w wyżej wskazanym budynku od strony sąsiedniej działki, w ścianie leżącej na granicy działki, wymieniono stolarkę okienną. W jednym z otworów okiennych zamontowano okno z drzwiami balkonowymi. Według oświadczenia inwestora prace wykonano na podstawie zgłoszenia z dnia 11 września 2006 r., potwierdzonego w piśmie z dnia 17 października 2006 r. Starostwa Powiatowego w K. G. Ponadto inwestor oświadczył, że w miejscu, gdzie obecnie są zamontowane drzwi, znajdowała się dziura zasłonięta zbutwiałym drewnem i luźnymi cegłami. Sporządzono dokumentację fotograficzną wejścia oraz dokumentacji pn. "przegląd budynku warsztatowo-socjalnego z pompownią - wrzesień 2006 rok".

Pomimo przyjęcia, że inwestor w dniu 11 września 2006 r. dokonał zgłoszenia zamiaru przystąpienia do wykonywania robót budowlanych polegających m.in. na wymianie stolarki okiennej i drzwiowej drewnianej na PCV w przedmiotowym budynku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego przyjął, że w trakcie kontroli ustalono, iż w jednym z otworów okiennych T. Cz. zamontował okno z drzwiami balkonowymi. Organ stwierdził, iż inwestor wykonał roboty budowlane związane z wymianą stolarki okiennej w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w zgłoszeniu. Zdaniem organu, z dokumentacji fotograficznej załączonej do akt jednoznacznie wynika, że w miejscu, gdzie został wykonany otwór drzwiowy i zamontowano drzwi balkonowe istniało niegdyś okno, a oświadczenie skarżącego, że w miejscu tym znajdowała się dziura zasłonięta drewnem i luźnymi cegłami jest nieprawidłowe, gdyż z dokumentacji sporządzonej w trakcie przeprowadzania dowodu pn. "przegląd budynku warsztatowo-socjalnego z pompownią - wrzesień 2006 rok" wyraźnie w tym miejscu widać kształt okna i elewację (ścianę).

Dodatkowo organ I instancji zauważył, że z przekazanej przez Starostwo Powiatowe w K. G. dokumentacji dotyczącej robót budowlanych w budynku przy ul. C. [...] wynika, iż w dniu [...] r. T. Cz. dokonał kolejnego zgłoszenia robót budowlanych polegających na wykonaniu otworu drzwiowego oraz zamontowaniu okna na pierwszym piętrze budynku. Załączona do zgłoszenia część rysunkowo-graficzna budynku biurowo-warsztatowego "Rzut parteru" sporządzona w lutym 2007 r. potwierdza, że w miejscu gdzie obecnie inwestor wybił otwór i zamontował drzwi balkonowe, istnieje okno.

Przeszkodą uniemożliwiającą usankcjonowanie samowolnie wykonanych robót w ocenie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego było przyjęcie, iż wykonanie nowych otworów w ścianie zlokalizowane na granicy narusza § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Decyzją z dnia [...] r. nakazano inwestorowi wykonanie określonych robót w celu doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z prawem. Na skutek odwołania sprawa była weryfikowana przez D.Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i wskazał, iż nie można było w rozpatrywanym przypadku zastosować procedury legalizacyjnej z art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, skoro taka legalizacja jest w tym stanie faktycznym niemożliwa. Poprzez wykonanie nałożonych w zaskarżonym rozstrzygnięciu obowiązku nie doprowadzi się zrealizowanych robót do stanu zgodnego z prawem. W omawianym przypadku należało zatem zastosować art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. G. ponownie badając sprawę w dniu [...] r. wydał decyzję [...], którą nałożył identyczny jak miało to miejsce wcześniej obowiązek, przy czym termin realizacji nakazu wyznaczył do dnia 31 października 2008 r., natomiast w podstawie prawnej wskazał art. 51 ust. 1 pkt 1 i ust. 7 ustawy Prawo budowlane.

T. Cz. oprotestował decyzję poprzez odwołanie, w którym wniósł o jej uchylenie i umorzenie postępowania organu I instancji. Skarżący zarzucił, że powyższa decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa, a w tym na podstawie błędnego zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Wywodząc, że zgodnie z tym przepisem istnieje możliwość zalegalizowania robót uznanych za samowolnie wykonane skarżący zarzucił, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego powołuje się na § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. jednocześnie pomijając § 12 ust. 2 tego rozporządzenia, z którego wynika, że w przypadku przebudowy, nadbudowy, zmiany sposobu użytkowania wymagania budynków już istniejących mogą być spełnione w inny sposób niż wskazany w rozporządzeniu.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku, a w pozostałej części decyzję tę utrzymał w mocy. Organ odwoławczy wskazał, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 7 Prawa budowlanego, zgodnie z którym, w przypadku stwierdzenia samowolnego wykonania robót budowlanych innych niż budowa obiektu budowlanego, organ nadzoru budowlanego zobowiązany jest wdrożyć tryb naprawczy, określony w art. 50 i 51 Prawa budowlanego. Jeżeli samowolne roboty są w trakcie realizacji organ wydaje postanowienie o wstrzymaniu robót, o którym mówi art. 50 ust. 1, a które traci ważność po upływie 2 miesięcy od dnia doręczenia, chyba, że w tym czasie zostanie wydana merytoryczna decyzja. Jeżeli natomiast roboty zostały zakończone, to zgodnie z art. 51 ust. 7 ustawy Prawo budowlane należy zastosować przepisy art. 51 ust. 1 i 2 oraz ust. 3. W przypadku braku możliwości naprawy, to jest doprowadzenia robót do stanu zgodnego prawem, organ winien nakazać w zależności od charakteru i zaawansowania robót, w drodze decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1, zaniechanie prowadzenia dalszych robót bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, a w przypadku szczególnym może także nakazać przywrócenie obiektu (jego części) do stanu poprzedniego. Decyzja taka kończy postępowanie naprawcze.

Wojewódzki Inspektor podniósł, że jeżeli istnieje możliwość doprowadzenia robót do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego powinien nałożyć, w drodze decyzji wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2, obowiązek wykonania określonych czynności lub robót w celu doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z przepisami prawa. Wyznaczony w decyzji termin powinien być możliwie krótki, ale prawnie i technicznie uzasadniony. Postępowanie jest wówczas kontynuowane zgodnie z ust. 3 omawianego artykułu.

Organ II instancji stwierdził, iż z akt przedmiotowej sprawy wynika, że w dniu [...] r. M. O. (współwłaściciel budynku przy ul. C. [...] w K. G.) dokonał zgłoszenia zamiaru przystąpienia do realizacji robót budowlanych, polegających m.in. na wymianie w przedmiotowym budynku stolarki okiennej i drzwiowej z drewnianej na PCV, potwierdzonego pismem Starosty Powiatowego w K. G. z dnia [...] r. o braku sprzeciwu. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podał następnie, iż w trakcie przeprowadzonej przez organ I instancji kontroli stwierdzono, że w jednym z otworów okiennych inwestor zamontował okno wraz z drzwiami balkonowymi. Zdaniem organu, uznać zatem należy, że inwestor wykonał roboty budowlane faktycznie nieobjęte dokonanym zgłoszeniem. Wojewódzki Inspektor podkreślił, że wymiana stolarki okiennej i drzwiowej, co do zasady nie podlega obowiązkowi uzyskania pozwolenia ani dokonania zgłoszenia w zakresie, w jakim stanowi ona realizację uprawnienia inwestora do zwykłego korzystania z rzeczy, o którym mowa w kodeksie cywilnym. Niemniej jednak nie dotyczy to sytuacji zmiany wymiarów i konstrukcji pierwotnie istniejącego otworu okiennego. Realizacja robót polegających na wymianie stolarki okiennej z jednoczesną zmianą rozmiarów otworów okiennych, w zależności od ustalonego stanu faktycznego, może wyczerpywać znamiona remontu, o którym mowa w art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego, bądź też przebudowy, o której mowa w art. 3 pkt 7a tej ustawy.

W opinii Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dokumentacji fotograficznej, sporządzonej w trakcie przeprowadzania dowodu z oględzin, w sposób jednoznaczny wynika, iż w miejscu, gdzie wykonany został otwór drzwiowy i zamontowane zostały drzwi balkonowe, istniało pierwotnie okno. Jakkolwiek inwestor dokonał w dniu 29 czerwca 2007 r. zgłoszenia w zakresie robót budowlanych polegających na wykonaniu otworu drzwiowego i zamontowaniu okna na pierwszym piętrze przedmiotowego budynku, to nie obejmuje ono swym przedmiotem robót budowlanych będących przedmiotem niniejszego postępowania, co przesądza o fakcie, iż wykonane czynności zostały zrealizowane nielegalnie, bez dokonania stosownego zgłoszenia ich rozpoczęcia. Dalej w uzasadnieniu decyzji podano, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. G. zastosował w zaskarżonym rozstrzygnięciu właściwą podstawę prawną. Regulacja prawna zawarta w art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego dotyczy bowiem trzech alternatywnych przypadków prowadzenia postępowania legalizacyjnego, to znaczy: 1) samowolnych robót budowlanych, których nie można zalegalizować (art. 51 ust. 1 pkt 1); 2) samowolnych robót budowlanych podlegających legalizacji (art. 51 ust. 1 pkt 2); 3) istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub warunków pozwolenia na budowę (art. 51 ust. 1 pkt 3).

Wykonane roboty budowlane uznano za niezgodne z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ponieważ ściana z otworami okiennymi budynku, w którym dokonano przedmiotowej samowoli, jest położona na granicy z sąsiednią działką, zatem obiekt już pierwotnie naruszał powołane wyżej przepisy w tym zakresie. W takim przypadku nie można stosować procedury legalizacyjnej z art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, skoro taka legalizacja w rozpatrywanym stanie faktycznym jest niemożliwa.

Na powyższą decyzję T. Cz. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, zarzucając tej decyzji naruszenie przepisów postępowania - art. 127 w związku z art. 15 oraz art. 6, art. 7, art. 8, art. 11 i art. 77 kpa, poprzez nierozpatrzenie w całości odwołania od decyzji organu I instancji oraz utrzymanie w mocy tej decyzji, choć sprawa nie została należycie wyjaśniona oraz naruszenie prawa materialnego – art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego - polegające na błędnym jego zastosowaniu, choć nie ma on w sprawie zastosowania. W skardze T. Cz. ponowił zarzuty przedstawione w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Zaznaczył, że przedmiotowa nieruchomość poprzednio stanowiła kompleks kotłowni zasilającej w ciepło pobliskie osiedle mieszkaniowe, obecnie zaś nowi właściciele próbują zmienić jej sposób użytkowania na cele mieszkaniowe. Oświadczył, że inwestor w momencie przystąpienia do wymiany stolarki objętej zgłoszeniem posiadał nieruchomość bez jakiejkolwiek stolarki okiennej i drzwiowej. Nieruchomość posiadała wyłącznie dziury w ścianach na granicy działki zasłonięte siatką i blachą w celu uniknięcia wtargnięcia na teren nieruchomości osób trzecich. Podkreślił, że nie zmieniał wielkości otworów okiennych i drzwiowych. Stwierdził, iż nawet przyjmując, że wstawienie drzwi balkonowych stanowi odstąpienie od zgłoszenia dokonanego w dniu 11 września 2006 r., należy przyjąć, że odstąpienie to nie ma znaczenia z technicznego punktu widzenia, ponieważ zostało dokonane w świetle istniejącego otworu i nie wyczerpuje pojęcia istotnego odstąpienia od dokonanego zgłoszenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 19 czerwca 2009 r. uchylił decyzje I i II instancji. Sąd przyjął, że organy nadzoru budowlanego w sposób niedostateczny ustaliły stan faktyczny sprawy. Ustalenia organu zmierzały bowiem do działania inwestora wbrew dokonanemu zgłoszeniu i zamontowanie otworu drzwiowego w miejscu gdzie wcześniej znajdował się otwór okienny. Materiał dowodowy sprawy, w ocenie Sądu, nie dawał jednak podstaw do jednoznacznego przyjęcia, iż istotnie inwestor nie tylko postąpił wbrew zgłoszeniu, ale też nie ustalono, że faktycznie wcześniej w miejscu montażu drzwi było okno. Działanie organów nadzoru budowlanego zostało więc przez Sąd uznane jako sprzeczne z zasadami procedury administracyjnej wynikającymi z art. 7. 8 i 77 kpa. Wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia w oparciu wyłącznie o niewyraźne kserokopie zdjęć zostało uznane za niedostateczne rozpoznanie stanu faktycznego i poskutkowało uchyleniem obu decyzji.

Rozpoznając sprawę po uchyleniu poprzednich decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu organ pierwszej instancji przeprowadził szerokie, dodatkowe postępowanie dowodowe na okoliczność czy w okresie wcześniejszym na budynku w spornym miejscu znajdowało się okno, czy też drzwi. Poddano analizie operat szacunkowy sporządzony dla nieruchomości, której dotyczy postępowanie w celu jednoznacznego ustalenia czy przed montażem drzwi wcześniej istniał otwór okienny czy drzwiowy. Dodatkowo organ I instancji przeprowadził rozprawę administracyjną, w trakcie której przedstawiciel poprzedniego właściciela obiektu oświadczył, że w budynku w miejscu zamontowanych drzwi wcześniej znajdował się otwór okienny. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego przyjął także, iż wykonanie otworu drzwiowego w ścianie, zlokalizowanego na granicy działek, narusza § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wobec poczynionych ustaleń orzeczono nakaz demontażu drzwi oraz zamontowanie okna wraz z podmurowaniami, na co wyznaczono termin do dnia 31 lipca 2011 r.

Na skutek odwołania jakie złożył od tej decyzji T. Cz. D.Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. w dniu [...] r. wydał na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa decyzję nr[...], którą uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku, umarzając postępowanie w tym zakresie, a w pozostałej części decyzję tę utrzymał w mocy.

Organ odwoławczy wskazał, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 7 Prawa budowlanego. Jak podano w motywach rozstrzygnięcia wobec braku możliwości naprawy, to jest doprowadzenia robót do stanu zgodnego prawem, organ winien nakazać w zależności od charakteru i zaawansowania robót, w drodze decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1, zaniechanie prowadzenia dalszych robót bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, a w przypadku szczególnym może także nakazać przywrócenie obiektu (jego części) do stanu poprzedniego. Jeżeli istnieje możliwość doprowadzenia robót do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego powinien nałożyć, w drodze decyzji wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2, obowiązek wykonania określonych czynności lub robót w celu doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z przepisami prawa. Wyznaczony w decyzji termin powinien być możliwie krótki, ale prawnie i technicznie uzasadniony. Postępowanie jest wówczas kontynuowane zgodnie z ust. 3 omawianego artykułu.

Zdaniem organu wykonano roboty budowlane faktycznie nieobjęte dokonanym zgłoszeniem. Wojewódzki Inspektor podkreślił, że realizacja robót polegających na wymianie stolarki okiennej z jednoczesną zmianą rozmiarów otworów okiennych, w zależności od ustalonego stanu faktycznego, może wyczerpywać znamiona remontu, o którym mowa w art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego, bądź też przebudowy, o której mowa w art. 3 pkt 7a tej ustawy.

Zdaniem organu drugiej instancji, ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w sposób jednoznaczny wynika, iż w miejscu, gdzie wykonany został otwór drzwiowy i zamontowane zostały drzwi balkonowe, istniało pierwotnie okno, zatem nie są to roboty, które podlegają wyłączeniu spod obowiązku uzyskania zgody właściwego organu administracji.

W opinii Wojewódzkiego Inspektora, jakkolwiek inwestor dokonał zgłoszenia robót budowlanych polegających na wykonaniu otworu drzwiowego i zamontowaniu okna na pierwszym piętrze budynku, to nie obejmuje ono swym przedmiotem robót budowlanych będących przedmiotem niniejszego postępowania (dokonanych przez skarżącego), co przesądza o fakcie, iż wykonane czynności zostały zrealizowane nielegalnie, bez dokonania stosownego zgłoszenia ich rozpoczęcia. W ocenie organu II instancji, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zastosował w zaskarżonym rozstrzygnięciu właściwą podstawę prawną. Regulacja prawna zawarta w art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego dotyczy bowiem trzech alternatywnych przypadków prowadzenia postępowania legalizacyjnego, to znaczy: 1) samowolnych robót budowlanych, których nie można zalegalizować (art. 51 ust. 1 pkt 1); 2) samowolnych robót budowlanych podlegających legalizacji (art. 51 ust. 1 pkt 2); 3) istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub warunków pozwolenia na budowę (art. 51 ust. 1 pkt 3). Wskazując, że organ I instancji ustalił, iż wykonane roboty budowlane są nie-zgodne z § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wywodził, że ponieważ ściana z otworami okiennymi budynku, w którym dokonano przedmiotowej samowoli, jest położona na granicy z sąsiednią działką, zatem obiekt już pierwotnie naruszał powołane wyżej przepisy w tym zakresie. W takim przypadku nie można stosować procedury legalizacyjnej z art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, skoro taka legalizacja w rozpatrywanym stanie faktycznym jest niemożliwa, bowiem poprzez wykonanie nałożonych czynności nie doprowadzi się zrealizowanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Wojewódzki Inspektor stwierdził, że w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania również art. 51 ust. 1 pkt 3, gdyż przedmiotowe roboty budowlane nie wyczerpują pojęcia "istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub warunków pozwolenia na budowę".

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożył zobowiązany. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, zarzucając tej decyzji naruszenie przepisów postępowania art. 127 w związku z art. 15 oraz art. 6, art. 7, art. 8, art. 11 i art. 77 kpa, poprzez nierozpatrzenie w całości odwołania od decyzji organu I instancji oraz utrzymanie w mocy tej decyzji, choć sprawa nie została należycie wyjaśniona, naruszenie prawa materialnego - art. 51 ust. 1 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego - polegające na błędnym jego zastosowaniu, choć nie ma on w sprawie zastosowania, ponieważ nie doszło w sprawie do samowoli budowlanej i odstąpienia do projektu budowlanego. W skardze ponowiono zarzuty z odwołania. Zaznaczono, że ustalony w sprawie stan faktyczny nie pozostaje w sprzeczności z przepisami prawa, zawartymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim po-winny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przywołując argumentację dotyczącą spełnienia wymagań rozporządzenia w inny sposób niż podany w rozporządzeniu skarżący zarzucił, że organ odwoławczy nie odniósł się w całości do zarzutów odwołania. Nadto skarga podnosi, że organ pierwszej instancji, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie wykonał wytycznych, zawartych w uzasadnieniu wyroku WSA z dnia 19 czerwca 2009 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 7 kwietnia 2011 r. (sygn. akt II SA/Wr 619/10) uchylił decyzje organu I i II instancji, orzekł, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana oraz zasądził od D.Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. na rzecz strony skarżącej koszty postępowania sądowoadministracyjnego.

Uzasadniając wyrok Sąd przyjął, że skarga zasługuje na uwzględnienie, choć z innych niż wywiedzione w niej przyczyn. W ocenie Sądu organy administracyjne nie brały pod uwagę istotnej w sprawie okoliczności, a mianowicie nie poczyniły ustaleń w zakresie adresata decyzji. Skarżący podniósł rzecz bardzo istotną, która nie była dostatecznie badana przez orzekające dotąd organy, a mianowicie zbycie przez M. O. na rzecz T. Cz. odrębnego lokalu nr[...], położonego w budynku nr[...] w K. G. przy ul. C., na pierwszym piętrze budynku "wraz z udziałem [...] we współwłasności wspólnych części budynku obejmującego opisany lokal oraz taki sam udział w prawie własności działki nr[...]. Organ pierwszej instancji w osnowie decyzji wskazał, że "nakazuje inwestorowi tj. Panu T. Cz. współwłaścicielowi budynku nr [...]...". Sąd wskazał, że adresatem decyzji, wydanej na powołanej podstawie prawnej może być inwestor, właściciel (współwłaściciel) nieruchomości lub zarządca nieruchomości. Natomiast zebrany w sprawie materiał nie pozwalał, w ocenie Sądu na jednoznaczne ustalenie, kto w świetle zastosowanych przepisów prawa materialnego winien być adresatem nałożonego obowiązku (spełnia kryteria zobowiązanego w rozumieniu przytoczonego przepisu). Mając więc na względzie treść art. 77 § 1 kpa obligującego organ administracji publicznej do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz w efekcie skierowania decyzji do właściwego adresata Sąd wydał kasacyjne rozstrzygnięcie uchylając decyzje I i II instancji

Realizując zawarty w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 kwietnia 2011 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. G. uzupełnił postępowanie poprzez przeprowadzenie czynności wyjaśniających zmierzających do ustalenia właściciela nieruchomości objętej postępowaniem. W tym celu wezwano T. Cz. do przedłożenia kopii aktu notarialnego zakupu części nieruchomości przy ul. C. [...] w K. G. Dodatkowo przyjęto od niego oświadczenie, z którego wynika, że jest on współwłaścicielem nieruchomości położonej na działce nr [...] w udziale [...] we wspólnych częściach zlokalizowanego na działce budynku oraz właścicielem odrębnego lokalu nr [...] na I piętrze. Oświadczenie obejmowało również wskazanie, że roboty polegające na wybiciu otworu drzwiowego na parterze przedmiotowego budynku dotyczyły wyłącznie lokalu należącego do M.O. - faktycznego inwestora, natomiast T.Cz. był wyłącznie wykonawcą.

Po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania wyjaśniającego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. G. w dniu [...] r. wydał decyzję o znaku[...], którą w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 1 i ust. 7 ustawy Prawo budowlane nakazał inwestorowi M. O. właścicielowi lokalu mieszczącego się na parterze budynku nr [...] położonego przy ul. C. w K. G., na działce nr [...] według ewidencji gruntów obręb [...] K. G. wykonanie następujących robót budowlanych w celu doprowadzenia w/w inwestycji do stanu poprzedniego tj.:

1) likwidację (demontaż) samowolnie wykonanych drzwi wejściowych - balkonowych do lokalu mieszczącego się na parterze budynku nr [...] położonego przy ul. C. w K. G., usytuowanych na granicy działki nr [...] według ewidencji gruntów obręb[...], będącej w wieczystym użytkowaniu Spółdzielni Mieszkaniowej Sz. z/s przy ul. S. [...] w K. G.

2) w miejscu zdemontowanych drzwi wejściowych, zamontowanie okna i wykonanie stosownych podmurowań w terminie do 31 maja 2012 r.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji opisał stan faktyczny odnosząc go do przeprowadzonych czynności dowodowych i przyjął, że miała miejsce samowola budowlana, którą należy rozpoznać na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 i ust. 7 ustawy Prawo budowlane. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego przyjął, że zgłoszenie jakie zostało dokonane w 2006 r. dotyczyło wymiany stolarki na I piętrze budynku, nie obejmowało natomiast przedmiotowego otworu, w którym zostały zamontowane drzwi balkonowe. Powiększenie otworu okiennego i zamontowanie w tym miejscu drzwi odbyło się niezgodnie z obowiązującymi przepisami i stanowi samowolę budowlaną. Sankcją za naruszenie przepisów zgodnie z ustawą Prawo budowlane jest m.in. nakaz doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego. W uzasadnieniu odniesiono się również do zagadnienia dotyczącego adresata nakazu, przy czym wskazanie jako zobowiązanego do wykonania określonych czynności M. O. wynika z posiadania przez niego prawa własności nieruchomości.

M. O. złożył w terminie prawem przewidzianym odwołanie od wyżej opisanej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. G., w którym zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania. W środku zaskarżenia podniesiono m. in. niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, naruszenie zasady zaufania obywateli do organów Państwa, oraz niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu. Dodatkowo wskazano na konflikt interesów Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K.G. A. C., który w jego ocenie winien skutkować wyłączeniem organu.

D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego najpierw w dniu [...] r. wydał postanowienie nr[...], którym w oparciu o art. 136 § 1 pkt 1 oraz art. 24 i 25 kpa odmówił wyłączenia organu, a następnie w dniu [...]r. wydał decyzję nr[...], którą utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję co do istoty, uchylając jednak ją w części dotyczącej terminu wykonania obowiązku i umarzając w tym zakresie postępowanie. Organ II instancji uznał za słuszne stanowisko organu I instancji w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego. W uzasadnieniu decyzji przywołano kilka okoliczności, które zdaniem organu potwierdzały prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia, i tak:

Art. 52 Prawa budowlanego wskazuje jako adresata obowiązku inwestora, właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego. Wobec tego słusznie nakaz został skierowany do M. O. jako inwestora, co potwierdzono w trakcie postępowania.

Kwalifikacja stanu faktycznego jako wyczerpującego znamiona robót budowlanych wykonanych bez uzyskania stosownego pozwolenia również nie budziła wątpliwości organu odwoławczego, chociaż odmienne twierdzenia składali uczestnicy postępowania. Dodatkowo D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zgodził się ze stanowiskiem organu I instancji co do nieskuteczności zgłoszenia wymiany stolarki w stosunku do samowolnie zamontowanych drzwi z tego powodu, że faktycznie zgłoszenie tych robót nie obejmowało, a ponadto dokumentacja zgromadzona przez organ przyjmujący zgłoszenie nie potwierdza, aby zamiar inwestora obejmował także przedmiotowe roboty.

W ocenie organu odwoławczego nie można doprowadzić zrealizowanych robót do stanu zgodnego z prawem, gdyż ujawniona została kolizja samowolnie zrealizowanych robót z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu złożył zobowiązany. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, orzeczenie, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania oraz wstrzymanie zaskarżonej decyzji w całości, zarzucając tej decyzji:

- naruszenie przepisów postępowania - art. 127 w związku z art. 15 oraz art. 6, art. 7, art. 8, art. 11 i art. 77 i art. 79 kpa, poprzez nierozpatrzenie w całości odwołania od decyzji organu I instancji oraz utrzymanie w mocy tej decyzji, choć sprawa nie została należycie wyjaśniona,

- naruszenie prawa materialnego - art. 51 ust. 1 pkt i ust. 7 Prawa budowlanego - polegające na oparciu zaskarżonej decyzji na tym przepisie, choć nie ma on w sprawie zastosowania.

W uzasadnieniu skargi podano, że inwestor przed przystąpieniem do robót budowlanych dokonał stosownego zgłoszenia, zatem jego działania nie mogą stanowić samowoli budowlanej. Ponadto w sytuacji gdy zamierzone roboty nie mogły być wykonane właściwy organ powinien wnieść sprzeciw, czego jednak nie uczynił. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji pominął wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 2009 r. gdzie wskazano, że jeżeli zgłoszenie z 2007 r. obejmowało również przedmiotowe drzwi, to roboty budowlane związane z ich instalacją nie były samowolą budowlaną. Ponadto operat szacunkowy z 2005 r. przyjęty przez organy za dowód w sprawie nie oddaje fatycznego stanu budynku w chwili jego zakupu. W budynku miała miejsce dewastacja zatem roboty budowlane polegały na zamontowaniu okien i drzwi w istniejących otworach.

Skarżący podniósł ponadto, że nie miała miejsca samowola budowlana lecz w sprawie winna być przeprowadzona procedura naprawcza prowadząca do usunięcia błędu S. K. który przyjął zgłoszenie. Kolejnym mankamentem postępowania jaki został podniesiony w skardze jest brak czynnego udziału w postępowaniu strony postępowania t.j. M. O., który uległ ciężkiemu wypadkowi. Organ prowadzący blisko 5 lat postępowanie powinien stronie umożliwić prawo uczestniczenia w składaniu zeznań przez innego uczestnika, zadawać mu pytania i składać wnioski dowodowe. Materiały dowodowe zgromadzone bez udziału strony należy uznać za nieważne.

D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego najpierw w dniu [...] wydał postanowienie nr[...] , którym wstrzymał wykonanie decyzji nr [...] z dnia [...] r., a następnie udzielił odpowiedzi na skargę, w której podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje.

Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji.

Działając zatem w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 153, poz. 1269 ze zm.) w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwaną dalej p.p.s.a. (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) wojewódzki sąd administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy wydana w niniejszej sprawie zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art. 151 p.p.s.a.

Dokonując kontroli legalności podjętych w niniejszej sprawie decyzji, Sąd stosownie do zapisu art. 134 p.p.s.a. nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów.

Mając na uwadze powyższe, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowanego we W. z dnia [...] r, nr[...], jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji z dnia [...]r., o znaku [...]- nie narusza przepisów prawa w zakresie wskazanym w art. 145 p.p.s.a., co powoduje że skarga nie mogła zostać uwzględniona.

Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623), zwanej dalej "Prawem budowlanym", stosownie do którego, właściwy organ w drodze decyzji nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego.

Regulacja przyjęta w cyt. wyżej art. 51 ust.1 pkt.1 Prawa budowlanego pozwala na stwierdzenie, że decyzja określona w tymże przepisie wydawana jest wówczas, gdy organ ustali, że roboty budowlane są wadliwe i nie ma możliwości ich naprawy, tj. doprowadzenia robót do stanu zgodnego z prawem (por. R. Dziwiński, P. Ziemski, Komentarz ABC 2006, Komentarz do art. 51 ustawy - Prawo budowlane).

Istotny jest przy tym również przepis art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego, zgodnie z którym przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób o którym mowa w art. 50 ust. 1, czyli:

1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub

2) w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub

3) na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1, lub

4) w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach.

Kolejną płaszczyznę kontroli sądowej stanowi badanie wywiązania się przez organy decyzyjne z przestrzegania zasad procedury administracyjnej wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego. Również i w tym zakresie nie stwierdzono uchybień wpływających na legalność wydanych rozstrzygnięć. W celu wskazania wszystkich kryteriów stosowanych przy ocenie zaskarżonej decyzji przypomnieć należy, że rozstrzygnięcia organów nadzoru budowlanego wydawane w sprawie przedmiotowych robót budowlanych były już dwukrotnie przedmiotem rozpoznawania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu. Z tego powodu niezbędne okazuje się odniesienie się do treści art. 170 p.p.s.a, w myśl którego orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Wracając do wcześniejszych wyroków przypomnieć wypada, że uchylanie wydanych decyzji było rezultatem błędów związanych z odpowiednim udokumentowaniem stanu faktycznego oraz ustaleniem adresata nakazu wynikającego z decyzji. Przyjąć jednak należy, że organy nadzoru budowlanego, w szczególności Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. G. uzupełnił postępowanie prowadząc szerokie postępowanie dowodowe w wyznaczonym przez Sąd zakresie. Oceniając stan faktyczny sprawy tym razem nie poprzestano na niewyraźnych kserokopiach fotografii lecz pośród materiału dowodowego znajduje się operat szacunkowy dotyczący budynku, przeprowadzono rozprawę administracyjną, przesłuchano świadków i przeanalizowano dokumentację związaną ze zgłoszeniem dokonanym S. K. Co do ustalenia adresata decyzji również przeprowadzono postępowanie uzupełniające zarówno z dokumentów jak też z przesłuchania świadka.

Przechodząc do merytorycznych zagadnień związanych z zaskarżoną decyzją uznać należy, że organy decyzyjne ponad wszelką wątpliwość wykazały zrealizowanie robót budowlanych polegających na wstawieniu drzwi balkonowych w miejscu, w którym wcześniej znajdował się otwór okienny. Okoliczności te zostały potwierdzone nie tylko przez kopie zdjęć lecz organy zebrały inne dowody w postaci operatu szacunkowego, oświadczeń złożonych w trakcie rozprawy administracyjnej, operatu szacunkowego oraz poprzez analizę zgłoszenia dokonanego Staroście K. Zgodnie z art. 75 § 1 kpa jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Realizując możliwość wynikającą z Kodeksu postępowania administracyjnego organy dopuściły szereg dowodów, a na ich podstawie ustaliły, co podziela tutejszy Sąd, że niewątpliwie miała miejsce realizacja robót w warunkach samowoli budowlanej. Wszelkie dowody potwierdzają w większym lub mniejszym stopniu, że w miejscu osadzenia drzwi balkonowych wcześniej znajdowało się okno.

Nie znalazł uznania Sądu zarzut, jakoby inwestor dokonał zgłoszenia zamiaru wykonania robót, które obejmowało również wymianę okna na drzwi. Nie można też podzielić poglądu Skarżącego, że to Starosta K. przyjął zgłoszenie, a zatem realizacja robót budowlanych nie może być traktowana jako samowola budowlana. Zgłoszenie bowiem nie dotyczyły robót budowlanych, w stosunku do których organy nadzoru budowlanego prowadziły postępowanie.

Sąd dopuścił dowód ze złożonej na rozprawie dokumentacji przedłożonej przez uczestnika postępowania w postaci projektu techniczno-budowlanego budynku warsztatowo-socjalnego Energetyki Cieplnej w K. G. z 1980 r. z dokumentu tego strona wywodzi skoro we wskazywanej części budynku w projekcie znajduje się otwór drzwiowy, to należy przyjąć w drodze analogii, że taki sam otwór istniał w miejscu, gdzie obecnie zamontowano drzwi objęte postępowaniem. Sąd nie uznał dokumentu za uzasadniający stawianą tezę, z tej przyczyny, że w projekcie uwzględniona jest inna część budynku, niż ta której dotyczy postępowanie, natomiast niedopuszczalne jest przyjęcie założenia o istnieniu drzwi li tylko w oparciu o zastosowanie analogi, w sytuacji gdy zebrany w sprawie materiał dowodowy prowadzi do przyjęcia stanowiska zgoła odmiennego.

Kolejne zarzutu skargi odnoszące się do nierozpoznania istoty sprawy oraz niezapewnienie uczestnikowi postępowania czynnego udziału w postępowaniu również okazują się chybione. O poprawności zastosowania przepisów prawa materialnego, co w istocie sprowadza się do rozpoznania sprawy na tle przedmiotowego stanu faktycznego przesądzają wprost wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W wyroku z dnia 19 czerwca 2009 r. Sąd w żaden sposób nie wypowiedział się o nieprawidłowości przyjęcia przez organ nadzoru budowlanego zrealizowania robót budowlanych w sposób opisany w decyzji. Zakwestionowane zostały wyłącznie rozważania organu podjęte w oparciu o niekompletny materiał dowodowy. W późniejszym etapie postępowania uchybienie to zostało jednak wyeliminowane. Natomiast w wyroku z dnia 7 kwietnia 2011 r. powodem uchylenia decyzji nie było w żadnym przypadku błędne zastosowanie przepisów prawa materialnego, czy nieprawidłowa ocena stanu faktycznego lecz nieuwzględnienie przez organy zdarzenia natury cywilistycznej w postaci zmiany stosunków własnościowych, co miało wpływ na określenie adresata nakazu.

Bez wpływu na poprawność wydanych decyzji pozostaje także zarzut nieuczestniczenia strony w postępowaniu. Trafnie organ II instancji w uzasadnieniu decyzji wskazał, że M. O. był informowany o wszelkich czynnościach jakie miały miejsce w sprawie. Fakt, iż nie brał w nich udziału, nie realizował swoich uprawnień nie może potwierdzać zarzutu naruszenia art. 10 kpa.

Jak wynika z treści akt administracyjnych kluczowe znaczenie w sprawie ma § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ściana z otworami okiennymi budynku, w którym dokonano przedmiotowej samowoli, jest położona na granicy z sąsiednią działką. Ze względu na treść przepisów rozporządzenia niedopuszczalne zatem okazało się dokonanie zmiany otworu okiennego na drzwi, ponieważ powstawała w ten sposób kolizja z obowiązującym przepisem. Z tego powodu nie było również prawnej możliwości zastosowania trybu legalizacyjnego przewidzianego w art. 51 Prawa budowlanego lecz konieczny okazał się nakaz przywrócenia obiektu do stanu poprzedniego.

W konsekwencji stwierdzić należy, że kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a do czego ograniczają się kompetencje Sądu, nie wykazała by decyzja ta wydana została z naruszeniem przepisów, o którym stanowi art. 145 § 1 ustawy – ppsa.

Z braku zatem uzasadnionych podstaw, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie mógł uwzględnić skargi, stąd skarga - w myśl art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ppsa - została oddalona.