Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 804/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-09-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono sprzeciw od decyzji
Powołane przepisy: article: art. 51 ust. 5
journal: Dz.U. 2021 poz 2351
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 września 2022 r. sprawy ze sprzeciwów W. G. i J. K. od decyzji Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia 29 kwietnia 2022 r. nr WINB-WOA.7721.91.2022.ZS w przedmiocie zaniechania dalszych robót budowlanych oddala sprzeciwy.


UZASADNIENIE

0UZASADNIENIE

Rozstrzygana sprawa dotyczy prawidłowości przebudowy i rozbudowy kiosków gastronomicznych zlokalizowanych w W. przy ul. [...] na terenie działek [...] i [...] oraz legalności ich użytkowania. Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w C. decyzją z dnia 15 stycznia 2010 r. (znak [...]) stwierdził nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w C. z dnia 31 lipca 2007 r. (nr [...]) o pozwoleniu na użytkowanie w/w obiektów. Decyzja została utrzymana w mocy decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 marca 2010 r. i jest ostateczna. Postępowanie w sprawie toczy się od 2010 r. Zostało w jego trakcie wydane szereg decyzji oraz orzeczeń sądu administracyjnego. Rozstrzygana sprawa dotyczy jednak decyzji kasatoryjnej Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 kwietnia 2022 r., znak WINB-WOA.7721.91.2022.ZS. Dlatego przedstawienie całości postępowania w sprawie, na przestrzeni kilkunastu lat jest zbędne.

W dniu 25 listopada 2021 roku PINB w C., działając na podstawie art. 81 Prawa budowlanego przeprowadził kontrolę kiosków gastronomicznych zlokalizowanych na działkach nr [...] i [...] przy ul. [...] w W. W trakcie czynności ustalono, że stan faktyczny w porównaniu do poprzedniego nie uległ zmianie, za wyjątkiem drobnych przeróbek wewnątrz budynku. W obiekcie rozebrana została ścianka działowa w jednym z pomieszczeń oraz dokonano remontu elementów podestu znajdującego się na zapleczu obiektu. Uznano, że obiekt o funkcji gastronomiczne - handlowej jest w dalszym ciągu użytkowany przez inwestora, W.G. Przedstawiono protokół z dnia 23 listopada 2021 roku z kontroli stanu technicznego przedmiotowego obiektu budowlanego, w którym wskazano, że stan techniczny obiektu jest dobry, nadaje się on do użytku zgodnie z jego przeznaczeniem i nie zagraża zdrowiu oraz bezpieczeństwu ludzi.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w C. decyzją nr [...] z dnia 4 lutego 2022 r. nakazał inwestorowi zaniechanie dalszych robót budowlanych na obiekcie kiosków gastronomicznych zlokalizowanych na działkach [...] i [...] przy ul. [...] w W. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że "taki stan jest konsekwencją wydania decyzji przez organ II instancji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego na podstawie art. 51 ust. 4 Pr. bud.".

Odwołanie od tej decyzji złożył J.K. właściciel jednej z działek, na której posadowiony jest obiekt budowlany. Zarzucił skierowanie jej do "byłego inwestora".

Zaskarżoną obecnie decyzją Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach uchylił decyzję PINB w C. z dnia 4 lutego 2022 r. i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wskazał, że w sprawie organ I instancji decyzją z dnia 31 lipca 2007 roku udzielił pozwolenia na użytkowanie kiosków gastronomicznych po wykonanej przebudowie i rozbudowie z wyłączeniem wiaty od strony podwórza, pod warunkiem przystosowania pomieszczenia WC do potrzeb osób niepełnosprawnych poruszających się na wózkach inwalidzkich. Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 15 stycznia 2010 r., znak [...] stwierdził nieważność decyzji organu pierwszej instancji. Decyzja ŚWINB w C. została utrzymana w mocy decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 marca 2010 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 stycznia 2011 roku, sygn. akt VII SA/Wa 1095/10 oddalił skargę W. i Z.G. na decyzję GINB z dnia 26 marca 2010 roku. Tym samym decyzja PINB w C. udzielająca pozwolenia na użytkowanie przedmiotowych obiektów budowlanych została wyeliminowana z obrotu prawnego, zatem nie istnieje w niniejszej sprawie przeszkoda do prowadzenia postępowania naprawczego.

Jak podniesiono, istota procedury naprawczej opisanej w przepisach art. 50 i 51 Prawa budowlanego polega na zweryfikowania tego, czy wykonane roboty budowlane odpowiadają prawu, a jeśli tak, to do ich zalegalizowania. Jego celem nie jest doprowadzenie do rozbiórki obiektu budowlanego (lub jego części) wybudowanego nawet w sposób istotnie odbiegający od pozwolenia na budowę, ale doprowadzenie do wykonania przez inwestora pewnych czynności lub robót budowlanych dążących do doprowadzenia obiektu (robót budowlanych) do stanu zgodnego z prawem, jeżeli jest to możliwe w świetle obowiązujących przepisów w tym techniczno-budowlanych, a także wymagań sztuki budowlanej. Postępowanie naprawcze składa się z kolejno następujących po sobie etapów. Przedmiotem badania było wydanie rozstrzygnięcia w ostatnim etapie postępowania a mianowicie decyzji organu pierwszej instancji kończącej postępowanie.

Organ odwoławczy zauważył, że z art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego jasno wynika, że tylko prawidłowe wykonanie obowiązku nałożonego na inwestora skutkuje wydaniem decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniem na wznowienie robót budowlanych. W przeciwnym przypadku dochodzi do niewykonania obowiązku. Przez niewykonanie obowiązku należy bowiem rozumieć również taką sytuację, w której inwestor przedstawił projekt budowlany zamienny, jednak w ocenie organów nie może być on zatwierdzony. ŚWINB w dniu 5 stycznia 2017 roku wydał decyzję, którą odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego rozbudowy oraz przebudowy kiosków gastronomicznych zlokalizowanych na działkach [...] i [...] przy ul. [...] w W. Powyższe wynikało z faktu, iż inwestorka nie legitymuje się prawem do dysponowania działką nr [...] na cele budowlane, które to prawo jest niezbędne do zalegalizowania przedmiotowej inwestycji. Dodatkowo inwestycja ta jest niezgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą Rady Miasta W. nr [...] z dnia [...] roku, bowiem działka [...] znajduje się w jednostce strukturalnej E 4 KP - tereny ciągów pieszych, co wyklucza jej ewentualną zabudowę kioskami gastronomicznymi. Nie ulega zatem wątpliwości, że przedstawiony projekt budowlany zamienny pozostaje w sprzeczności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Z uwagi na powyższe, ŚWINB uchylił decyzję organu pierwszej instancji nr [...] z dnia 5 grudnia 2016 roku i w konsekwencji odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego. W tych okolicznościach faktycznych sprawy PINB w C. zobowiązany został do wydania decyzji na podstawie art. 51 ust. 5 Pr. bud.

Jak podniósł organ art. 51 ust. 5 Pr. bud. przewiduje trzy alternatywy zakończenia postępowania w sytuacji stwierdzenia niewykonania obowiązków ustalonych w myśl art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego a mianowicie jest to:

- decyzja nakazująca zaniechanie dalszych robót budowlanych,

- decyzja nakazująca rozbiórkę obiektu lub jego części,

- decyzja nakazująca doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego.

Nakaz zaniechania dalszych robót budowlanych powinien być orzekany wyłącznie wówczas, gdy ta metoda istnieje możliwość doprowadzenia budowy do stanu zgodnego z przepisami i nie może być on brany pod uwagę w sytuacji faktycznego zakończenia budowy. Wydanie orzeczenia nakazującego doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego może być rozważane tylko wówczas, gdy w obrocie prawnym istnieje pozwolenie na budowę, na podstawie którego została zrealizowana inwestycja.

ŚWINB wskazał, że organ pierwszej instancji nie przeanalizował w sposób dokładny treści przepisu art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego i nie zastanowił się nad zastosowaniem w sprawie najbardziej adekwatnego do stopnia naruszenia rozstrzygnięcia. W przypadku nakazania zaniechania dalszych robót budowlanych, w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy - tj. zakończenia przedmiotowych robót budowlanych - rozwiązanie takie nie powinno mieć zastosowania. Zaskarżone rozstrzygnięcie, w którym PINB nakazał zaniechania dalszych robót budowlanych nie skutkuje doprowadzeniem przedmiotowych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem - przeciwnie, w ocenie ŚWINB stanowi nieuzasadnioną akceptację dokonanego istotnego odstępstwa od warunków udzielonego pozwolenia na budowę, co jest niedopuszczalne mając na względzie cel postępowania naprawczego prowadzonego w trybie art. 51 Prawa budowlanego.

W ustalonym stanie faktycznym sprawy organ powinien zatem rozważyć zakończenie postępowania poprzez nakazanie doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego bądź jego rozbiórkę, tak aby zastosowane rozwiązanie uwzględniało cel, który ma być osiągnięty. Zaznaczyć należy jednak, że nakazanie doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego - czyli stanu sprzed przebudowy i rozbudowy zrealizowanej na podstawie decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia 28 lipca 2006 roku również wiąże się z koniecznością rozbiórki obiektu.

Zauważono, że w stosunku do przedmiotowej inwestycji inwestor dopuścił się istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego, polegających na zmianie projektu zagospodarowania działki poprzez zwiększenie powierzchni zabudowy budynku, zmianie charakterystycznych parametrów technicznych obiektu (zwiększono powierzchnię zabudowy, szerokość oraz kubaturę obiektu) oraz niezapewnieniu warunków niezbędnych do korzystania z tego obiektu przez osoby niepełnosprawne (nie zapewniono dostępu do lokali osobom niepełnosprawnym, WC nie dostosowano do potrzeb osób niepełnosprawnych w zakresie szerokości drzwi wejściowych do WC, wymiarów pomieszczenia i montażu urządzeń). W obiekcie wykonano również dodatkowe ściany nośne oraz dodatkowy taras oparty na drewnianych słupkach. Nie wykonano instalacji wentylacyjnej w pomieszczeniach usługowych i kuchni zlokalizowanych w części wschodniej budynku. Ponadto inwestor zrealizował przedmiotowy obiekt w sposób niezgodny z projektem w zakresie jego odległości, oraz odległości otworów (okienny i drzwiowy) zlokalizowanych w ścianie wschodniej obiektu, od budynku sąsiedniego (budynek poczty) tj. stwierdzono odległość od wschodniego narożnika przedmiotowego budynku od budynku poczty - 2,75 m, przy czym w ścianie tej wykonano w tej samej odległości otwór drzwiowy, oraz okno (odległość okna wynosi 3,60 m do budynku poczty).

Organ odwoławczy wspomniał, że przedmiotowa inwestycja zrealizowana została na podstawie decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia 28 lipca 2006 r. Następnie, w wyniku stwierdzenia przez organ pierwszej instancji istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego, decyzją nr [...] z dnia 2 sierpnia 2013 r., na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego na inwestora został nałożony obowiązek przedłożenia projektu budowlanego zamiennego. Zgodnie zaś z brzmieniem art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego administracji architektoniczno - budowlanej uchyla decyzję o pozwoleniu na budowę, w przypadku wydania decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy. Zatem decyzja Starosty [...] z dnia 28 lipca 2006 r. została wyeliminowana z obrotu prawnego.

W drodze przedłożenia projektu budowlanego zamiennego można było doprowadzić ten obiekt do stanu zgodnego z prawem. Z uwagi jednak na niezgodność przedmiotowej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz nielegitymowanie się przez inwestora prawem dysponowania działką nr [...] na cele budowlane, koniecznym było wydanie decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego. Mając na względzie powyższy stan faktyczny sprawy jak i obowiązujące przepisy prawa, organ pierwszej instancji winien zatem rozważyć zasadność wydania orzeczenia w przedmiocie nakazu rozbiórki. W sytuacji orzeczenia nakazu rozbiórki organ powiatowy powinien mieć na uwadze, że zastosowanie rozwiązania w postaci orzeczenia o częściowej rozbiórce możliwe jest po uprzednim potwierdzeniu, wyjaśnieniu i ustaleniu, iż jest ona w ogóle realna z uwagi na konstrukcję i stan techniczny obiektu. W toku ponownego postępowania możliwości w tym zakresie winien zbadać organ pierwszej i w zależności od wyników tych ustaleń objąć nakazem rozbiórki całość lub część przedmiotowego obiektu, kierując go przy tym do właściwego podmiotu zobowiązanego. Należy przy tym pamiętać, że przy częściowej rozbiórce organ powinien dokładnie określić, co dokładnie objęte jest nakazem rozbiórki, w celu uniknięcia wątpliwości interpretacyjnych.

ŚWINB wskazał, że organ pierwszej instancji określił jako adresata obowiązku W.G. Zgodnie z art. 52 ustawy prawo budowlane, inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany na swój koszt dokonać czynności nakazanych w decyzji, o której mowa w art. 48, art. 49b, art. 50a oraz art. 51 prawa budowlanego. W orzecznictwie sądowym w zasadzie utarty jest pogląd, że w pierwszej kolejności nakazy wymienione w art. 51 ustawy powinny być skierowane do inwestora, który jest sprawcą samowoli budowlanej i ma tytuł prawny do obiektu. Jest to sytuacja najprostsza i nie budząca kontrowersji, w pewnym sensie idealna, jednakże zdecydowanie nie wyczerpuje bogactwa sytuacji faktycznych, które w rzeczywistości mogą mieć miejsce. Dlatego właśnie przepis art. 52 wymienia trzy kategorie podmiotów potencjalnie zobowiązanych; inwestora, właściciela i zarządcę obiektu budowlanego. Nie ulega zatem wątpliwości, że w pewnych okolicznościach nakaz rozbiórki lub wykonania innych czynności może zostać skierowany również do inwestora, który nie jest właścicielem nieruchomości, na której zrealizowano obiekt budowlany. W przedmiotowej sprawie właścicielem działki oznaczonej numerem [...] w W. przy ul. [...] jest J.K., natomiast właścicielami działki nr [...] w W. przy ul. [...] są; W.G., E.G., J.G. i A.G. Inwestorem w zakresie przedmiotu postępowania jest W.G. Z przeprowadzonego w sprawie postępowania dowodowego wynika, że to ona nieprzerwanie od dnia uzyskania pozwolenia na budowę, tj. od dnia 28 lipca 2006 roku faktycznie włada nieruchomościami położonymi na działkach nr [...] i [...]. W księgach wieczystych powyższych działek ujawniona jest umowa dzierżawy na rzecz A.K., lokalu użytkowego wraz z kompletem wyposażenia od dnia 29 marca 2007 roku na okres 15 lat z ustalonym czynszem. Inwestorka w toku postępowania wyjaśniającego oświadczyła, że podstawą dysponowania działką nr [...] jest prawo własności, natomiast właścicielem działki nr [...] wpisanym w Księdze wieczystej jest J.K., który nigdy nie był inwestorem. inwestycji i nigdy faktycznie nie władał przedmiotem postępowania. Wobec powyższego PINB w C. prawidłowo przyjął, że adresatem decyzji wydanej na podstawie art. 51 ust. 5 ustawy powinna być W.G., jako inwestor.

Z uwagi, iż zaskarżona decyzja została uchylona w całości i sprawa zostaje przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, ŚWINB zobowiązał organ pierwszej instancji do ponownego zbadania, kto aktualnie faktycznie włada zabudowaniami będącymi przedmiotem niniejszego postępowania. Ustalenie tej okoliczności jest niezbędne celem prawidłowego wskazania adresata decyzji wydanej na podstawie art. 51 ust. 5 Prawa budowlanego.

Sprzeciw od tej decyzji złożyła W.G. Domagając się jej uchylenia oraz zasądzenia kosztów postępowania zarzuciła organowi odwoławczemu naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. Podniosła, że w sprawie nie istnieje przeszkoda do prowadzenia postępowania naprawczego. Decyzja została także prawidłowo skierowana do niej. Zatem decyzja kasacyjna w trybie art. 138 § 2 kpa została wydana przez Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego pochopnie, z naruszeniem tego przepisu poprzez jego błędne zastosowanie, w braku zaistnienia przesłanek koniecznych. Uzasadnione jest więc uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, co spowoduje konieczność ponownego przeanalizowania przez organ II instancji stanu faktycznego i prawnego, i wydanie decyzji merytorycznej.

Odpowiadając na sprzeciw organ administracji wniósł o jego oddalenie podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko.

Sprzeciw od decyzji Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego złożył również J.K. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Domaga się jej uchylenia i zasądzenia kosztów postępowania. Wyraził on obawę, iż na skutek orzeczenia kasatoryjnego postępowanie kolejny raz się wydłuży. W jego ocenie sprawa została dostatecznie wyjaśniona i może zostać wydane rozstrzygnięcie co do jej istoty.

Odpowiadając na ten sprzeciw organ administracji również wniósł o jego oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Rozpoznając sprzeciw sąd dokonuje jedynie oceny istnienia przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Wynika to jednoznacznie z art. 64e ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm., dalej jako - "p.p.s.a.").

Powołane wyżej przepisy znacznie ograniczają zakres kontroli sądowoadministracyjnej w sprawach ze sprzeciwu. Sąd w takim przypadku ustala jedynie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania przez organ odwoławczy kompetencji z art. 138 § 2 k.p.a., a więc uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. sąd nie jest więc władny odnosić się do jakichkolwiek innych kwestii, które nie wiążą się bezpośrednio z problematyką stosowanej przez organ odwoławczy normy z art. 138 § 2 k.p.a. Innymi słowy, sąd rozpoznając sprzeciw powinien ocenić tylko te kwestie, które warunkują prawidłowość wydania decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. (wyrok NSA z 9 IX 2020 r., I GSK 1170/20 - CBOSA).

Zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Przepis powyższy musi być oczywiście interpretowany w świetle art. 12 (zasada szybkości i prostoty postępowania), art. 15 (zasada dwuinstancyjności) i art. 136 k.p.a. (postępowanie dowodowe na etapie odwoławczym). Z jednej strony decyzja odwoławcza typu kasacyjnego nie może prowadzić do nieuzasadnionego wydłużania postępowania administracyjnego, z drugiej zaś - nie może naruszać istoty postępowania dwuinstancyjnego, a więc prawa stron do dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy w jej całokształcie. Określone w art. 136 § 1 k.p.a. uprawnienie do przeprowadzenia na etapie odwoławczym uzupełniającego postępowania dowodowego nie może naruszać zasady dwuinstancyjności, chyba że zachodzą wyjątki przewidziane w § 2 i 3.

W rozstrzyganej sprawie organ nadzoru budowlanego, działając na podstawie art. 51 ust. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351) nakazał inwestorce zaniechanie dalszych robót budowlanych na obiekcie kiosków gastronomicznych zlokalizowanych na działkach [...] i [...] przy ul. [...] w W. Rozstrzygnięcie takie nie jest uzasadnione w kontekście całokształtu sprawy. Jak bowiem wynika z akt administracyjnych inwestorka podejmowała próby (zakończone niepowodzeniem) legalizacji samowoli przedkładając projekt budowlany zamienny,. Zatem do legalizacji nie doszło. Konieczne było więc wydanie jednego z rozstrzygnięć, o których mowa w art. 51 ust. 5 in fine ustawy, czyli bądź nakazu rozbiórki, bądź doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego. Zatem decyzja organu I instancji nie była prawidłowa.

Jak wspomniano wyżej w sprawie, ze względu na odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego konieczne jest podjęcie rozstrzygnięcia najbardziej dotkliwego dla inwestorki, czyli nakazanie rozbiórki, ewentualnie nakazanie przywrócenia obiektu do stanu poprzedniego. Jak zasadnie wskazał ŚWINB to ostatnie rozwiązanie jest mało prawdopodobne, ze względu na niedysponowanie przez inwestorkę nieruchomością na cele budowlane.

W ocenie Sądu organ odwoławczy nie mógł w sprawie orzec reformatoryjnie i nakazać rozbiórki. Jak wspomniano, wydanie takiego rozstrzygnięcia jest niezwykle dotkliwe i wymaga wszechstronnego zbadania wszystkich okoliczności sprawy. Rozbiórka może być bowiem całkowita lub częściowa. W jakim zakresie powinna ona nastąpić powinien ustalić organ I instancji w ramach postępowania dowodowego. Nakaz taki powinien bardzo precyzyjnie określać, co dokładnie objęte jest nakazem rozbiórki, w celu uniknięcia wątpliwości interpretacyjnych. A takie ustalenia przy wydawaniu decyzji przez PINB w C. nie zostały dokonane. Jednocześnie nie mógł w tym zakresie uzupełnić postępowania organ odwoławczy, gdyż stanowiłoby to naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego Zatem jedyny rozwiązaniem było zastosowanie w sprawie instrumentu przewidzianego w art. 138 § 2 k.p.a. I to właśnie uczynił Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazując jednocześnie, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

W kontekście powyższego zarzuty podniesione przez skarżącą są niezasadne.

Nie można również postawić zarzutu naruszenia prawa poprzez zobowiązanie do ustalenia, kto włada nieruchomością, na której została zrealizowana samowola (zarzut skarżącego). Ustalenie tej okoliczności stanowi bowiem realizację zasady prawdy obiektywnej.

Mając powyższe na względzie Sąd orzekł na zasadzie art. 151a § 2 p.p.s.a.

-----------------------

24