Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 328/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2022-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Prawo miejscowe
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 par 1 i 2
journal: Dz.U. 2021 poz 137
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.
article: art. 3 par 2 pkt 5, art. 147 par 1 i art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 4 ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1461
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych - t.j.
article: art. 40 ust. 1 i art. 91 ust. 1 i 4
journal: Dz.U. 2021 poz 1372
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Surma Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak (spr.) Asesor WSA Magdalena Stępniak Protokolant Starszy inspektor sądowy Anna Adamczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2022 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego K.- Z. w K. na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] nr [...] w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia stawki tej opłaty oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu [...] Rada Miejska w C. ("Rada"), działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15, art. 40 ust. 1, art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2021r. poz. 1372 z późn. zm.), zwanej dalej "u.s.g." oraz art. 6j ust. 1, art. 6k ust. 1 pkt 1, ust 2a pkt 1, ust. 3 i ust. 4a, art. 6c ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 888 z późn. zm.), zwanej dalej "u.c.i.p.g." podjęła uchwałę NR [...] w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia stawki tej opłaty ("uchwała").

W § 7 Rada postanowiła, że uchwała podlega ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Województwa Ś. i wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2022 r.

W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach Prokurator Rejonowy K. - Z. zaskarżył powyższą uchwałę w części - tj. w zakresie § 7. Podniósł zarzut istotnego naruszenia przepisów prawa – art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2000 roku o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (t. j. Dz.U. z 2019 roku, poz.1461), dalej "ustawa" poprzez wskazanie w § 7 uchwały konkretnej daty jej wejścia w życie po uprzednim określeniu, iż zaskarżona uchwała podlega ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym, przez co tak sformułowany zapis wskazuje na to, że przedmiotowa uchwała miałaby wejść w życie z dniem 1 stycznia 2022 r., bez względu na to, czy została opublikowana, czy też nie w Dzienniku Urzędowym, co stanowi jednocześnie istotne naruszenie art. 88 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej.

W uzasadnieniu skargi Prokurator wskazał, że uregulowanie w uchwale takiego sposobu wejścia w życie aktu prawa miejscowego jest wadliwe, bowiem nie warunkuje tak naprawdę wejścia w życie tego aktu od ogłoszenia w dzienniku urzędowym. Stwierdzenie, że uchwała podlega ogłoszeniu i następnie wskazanie daty dziennej wejścia jej w życie powoduje, że akt ten wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2022 r. bez względu na to, czy zostanie on opublikowany, czy też nie w Dzienniku Urzędowym. Podkreślił, że takie określenie wejścia w życie jest właściwe dla innych aktów prawnych, które podlegają informacyjnie ogłoszeniu w Wojewódzkim Dzienniku Urzędowym, czyli ich obowiązywanie (wejście w życie) nie jest uzależnione od publikacji w tym dzienniku. Określenie wejścia w życie przedmiotowej uchwały w sposób, jaki uczyniła to Rada zdaniem skarżącego wprowadza także w błąd adresatów norm prawnych, co do kwalifikacji aktu prawnego, jako źródła prawa.

Mając na uwadze powyższe zarzuty Prokurator wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części, tj. w zakresie § 7.

W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w C. wniosła o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Skarga Prokuratora nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W myśl art. 3 § 2 pkt 5 oraz art. 147 § 1 p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, przy czym uwzględniając skargę na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, sąd stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

Na wstępie zauważyć należy, że zaskarżona uchwała stanowi akt prawa miejscowego. Stosownie do art. 40 ust. 1 u.s.g., na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy. Akty prawa miejscowego jako akty prawa powszechnie obowiązującego (art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP) mają charakter generalny i abstrakcyjny i obejmują swoim zasięgiem wszystkie podmioty funkcjonujące na obszarze swojego obowiązywania.

Z treści art. 91 ust. 1 i 4 u.s.g. wynika, że przesłanką stwierdzenia nieważności uchwały organu samorządu gminnego jest istotna sprzeczność uchwały z prawem.

Opierając się na konstrukcji wad powodujących nieważność oraz wzruszalność decyzji administracyjnych, można wskazać rodzaje naruszeń przepisów, które trzeba zaliczyć do istotnych, skutkujących nieważnością uchwały organu gminy. Do nich należy naruszenie: przepisów wyznaczających kompetencję do podejmowania uchwał, podstawy prawnej podejmowania uchwał, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego - przez wadliwą ich wykładnię - oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał (por. wyrok NSA z dnia 11 lutego 1998r., II SA/Wr 1459/97, wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 września 2005 r., IV SA/Wa 821/05, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest § 7 uchwały Rady Miejskiej w C. z [...] NR [...] w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia stawki tej opłaty.

Przypomnienia w tym miejscu wymaga, że brzmi on następująco: uchwała podlega ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Województwa Ś. i wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2022 r.

Sąd nie podziela zarzutu skarżącego Prokuratora, że taka treść paragrafu uchwały istotnie narusza art. 4 ust. 1 ustawy oraz art. 88 ust. 1 Konstytucji RP.

Zgodnie z art. 88 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, warunkiem wejścia w życie ustaw, rozporządzeń oraz aktów prawa miejscowego jest ich ogłoszenie. Zasady i tryb ogłaszania aktów normatywnych określa ustawa.

Natomiast w myśl art. 4 ust. 1 ustawy, akty normatywne, zawierające przepisy powszechnie obowiązujące, ogłaszane w dziennikach urzędowych wchodzą w życie po upływie czternastu dni od dnia ich ogłoszenia, chyba że dany akt normatywny określi termin dłuższy.

Podniesienia w pierwszej kolejności wymaga, że jako istotnie naruszające normy konstytucyjne określone w art. 88 ust 1 Konstytucji należałoby ocenić niedochowanie wymogu publikacji aktu prawa miejscowego, albowiem warunkuje on jego wejście w życie.

W kontrolowanej sprawie wyżej opisana uchwała Rady została opublikowana w dniu [...] Województwa Ś., pod pozycją [...].

Nie budzi więc wątpliwości, że w treści § 7 zarówno wskazano, że uchwała podlega ogłoszeniu (co świadczy o konieczności jej opublikowania jako aktu prawa miejscowego), jak i prawidłowo obowiązek ten następnie wykonano.

Niezrozumiała jest zatem argumentacja Prokuratora wskazująca na wadliwość sposobu wejścia uchwały w życie poprzez brak uwarunkowania wejścia w życie uchwały od ogłoszenia w dzienniku urzędowym, oraz eksponująca wprowadzenie w błąd adresatów co do kwalifikacji aktu prawnego jako źródła prawa.

Zdaniem Sądu stwierdzenie, że uchwała podlega ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym i wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2022 r. nie zawiera też sprzecznych ze sobą norm prawnych i nie wprowadza w błąd ich adresatów co do daty jej wejścia w życie.

Z treści art. 4 ust 1 ustawy jednoznacznie wynika możliwość określenia dłuższego niż 14 dni od ogłoszenia, terminu wejścia w życie danego aktu. Tak też stało się w analizowanej sprawie. Uchwała została ogłoszona w dniu 3 grudnia 2021r., a z jej treści wynikało, że wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2022 r. – czyli w terminie dłuższym niż 14 dni od jej ogłoszenia.

Powyższe świadczy nadto o tym, że został zachowany minimalny standard 14 dniowego okresu vacatio legis, wynikający z ustawy.

Skoro przepis prawa (tu: art. 4 ust 1 ustawy) daje możliwość konkretnego działania, to skorzystanie z niego przez Radę w treści aktu należy uznać za prawidłowe.

Treść § 7 uchwały jest jasna i jednoznaczna. Wbrew argumentacji skargi nie można uznać, aby wprowadzała w błąd co do daty wejścia uchwały w życie. Wyraźnie bowiem wskazano, że jest to dzień 1 stycznia 2022 r.

Sąd nie dopatrzył się tym samym żadnych rozbieżności w zakresie daty początku obowiązywania uchwały.

Reasumując, zdaniem Sądu podejmując zaskarżoną w części uchwałę organ nie naruszył prawa.

Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.