Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 834/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-10-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6138 Utrzymanie czystości i porządku na terenie gminy
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Prawo miejscowe
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: stwierdzono nieważność załącznika zaskarżonej uchwały w części
oddalono skargę w pozostałym zakresie
Powołane przepisy: article: art. 40, 91
journal: Dz.U. 2019 poz 506
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity
article: art. 4
journal: Dz.U. 2018 poz 1454
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - tekst jedn.
article: art. 50, 8, 54,53,147,151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel (spr.) Sędziowie : WSA Mirosław Bator WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Protokolant : starszy referent sądowy Katarzyna Krawczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 października 2019 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Chrzanowie na uchwałę nr XXIII/283/VII/2016 Rady Miasta Trzebini z dnia 29 lipca 2016 r. w sprawie: Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Miasta i Gminy Trzebinia I. stwierdza nieważność § 22 ust. 2 i § 25 ust. 1 pkt 4 załącznika Nr 1 do zaskarżonej uchwały; II. w pozostałym zakresie skargę oddala.


UZASADNIENIE

Prokurator Rejonowy w Chrzanowie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę nr XXIII/283/VII/2016 Rady Miasta Trzebini z 29 lipca 2016 r. w sprawie Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Miasta i Gminy Trzebinia w części tj. w zakresie § 22 ust. 2, § 25 ust. 1 pkt 3 i 4 załącznika nr 1 do ww. uchwały, domagając się stwierdzenia nieważności w tym zakresie.

Zaskarżonej uchwale Prokurator Rejonowy zarzucił naruszenie:

1) art. 4 ust 2 pkt 6 ustawy o utrzymywaniu czystości i porządku w gminie poprzez:

- zobowiązanie właścicieli psów lub opiekunów do posiadania świadectwa szczepienia psa przeciwko wściekliźnie oraz ustanowienie zakazu wprowadzania psów do miejsc wydzielonych na zabawę dla dzieci, w szczególności piaskownic oraz wprowadzania do sklepów, zakładów produkcji spożywczej, zakładów usługowych, lokali gastronomicznych, aptek których administracje wprowadziły taki zakaz polegające na wykroczeniu poza upoważnienie ustawowe, albowiem ustawodawca nie upoważnia rady miasta do sformułowania zakazu wprowadzania psów na określone tereny, czy posiadania zaświadczenia o szczepieniu przeciwko wściekliźnie, lecz do ustalenia sposobu postępowania ze zwierzętami domowymi w taki sposób, by ich pobyt na terenie przeznaczonym do wspólnego użytku nie był uciążliwy oraz nie zagrażał przebywającym tam osobom;

2) art. 4 ust 2 pkt 6 ustawy o utrzymywaniu czystości i porządku w gminie poprzez powtórzenie w Regulaminie w § 22 ust. 2, przepisów zamieszczonych w ustawie z 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz.U. z 2008 r. Nr 213, poz. 1342 ze zm.), tj. z art. 56 ust. 1 te ustawy obowiązku szczepienia psów;

3) art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy ustanowienie zakazu wprowadzania psów do miejsc wydzielonych na zabawę dla dzieci, w szczególności piaskownic oraz wprowadzania do sklepów, zakładów produkcji spożywczej, zakładów usługowych, lokali gastronomicznych, aptek, których administracje wprowadziły taki zakaz jest nieproporcjonalne do celu zamierzonego przez ustanowienie Regulaminu, a nadto stanowi ograniczenie swobód obywatelskich;

4) art. 31 ust. 1 i art. 52 ust. 1 i 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez ich niezastosowanie i sformułowanie zakazu wprowadzania psów, w sytuacji gdy ograniczenie prawa do przybywania w miejscach publicznych, którym niewątpliwie jest miejsce wydzielone na zabawę dla dzieci, w szczególności piaskownice oraz sklepy, zakłady produkcji spożywczej, zakłady usługowe, lokale gastronomiczne, apteki jako element wolności człowieka oraz prawa poruszania się wymaga ustawowego upoważnienia.

Prokurator wniósł o stwierdzenie nieważności § 22 ust. 2, § 25 ust. 1 pkt 3 i 4 załącznika nr 1 do ww. uchwały.

W uzasadnieniu skarżący podał, że ustanowienie zakazu wprowadzania psów do miejsc wydzielonych na zabawę dla dzieci, w szczególności piaskownic oraz wprowadzania do sklepów, zakładów produkcji spożywczej, zakładów usługowych, lokali gastronomicznych, aptek których administracje wprowadziły taki zakaz zawarte w § 25 ust. 1 punkt 3 i 4 załącznika nr 1 do regulaminu nie stanowi właściwego środka ochrony przed stwarzanym przez te zwierzęta zagrożeniem lub uciążliwością dla ludzi oraz przed zanieczyszczeniem terenów przeznaczonych do wspólnego użytku, a - o których mowa w art. 4 ust. 2 pkt 6 z powodu naruszenia art. 4 ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Jak wynika z orzeczenia m.in. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 9 października 2013 r., IV SA/PO 725/13 przyjęcie przeciwnego założenia prowadziłoby do wniosku o dopuszczalności ustanowienia w regulaminie zakazu wprowadzania zwierząt domowych do wszelkich miejsc użytku publicznego (terenów przeznaczonych do wspólnego użytku), skoro taki zakaz niewątpliwie w najwyższym stopniu zapewniałby eliminację jakichkolwiek zagrożeń i uciążliwości dla ludzi oraz zanieczyszczeń pochodzących od zwierząt. Taki wniosek byłby zaś w sposób oczywisty nie do zaakceptowania w demokratycznym państwie prawnym. Ustawodawca w art. 4 ust. 2 pkt 6 ustawy o czystości i porządku w gminach nie upoważnił rady gminy do sformułowania zakazu wprowadzania psów na określone tereny, lecz do ustalenia takiego sposobu postępowania ze zwierzętami domowymi, by ich pobyt na terenie przeznaczonym do wspólnego użytku nie był uciążliwy ani nie zagrażał przebywającym tam osobom. Prokurator odwołał się również do poglądów wyrażonych w wyrokach: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 10 grudnia

2014 r., sygn. akt IV SA/PO 746/14, Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 lutego 2015 r., sygn. akt II OSK 2439/14. Podstawę do wydania aktu określającego zasady i tryb korzystania z gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej stanowią, jak przyjmuje art. 40 ust. 2 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym, przepisy tej ustawy. Nie sposób zatem przyjąć, że zakazy takie mogły zostać unormowane w regulaminie utrzymania czystości i porządku na terenie gminy.

Dalej prokurator argumentował, że obowiązek szczepienia zwierząt wynika z ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, tj. z art. 56 ustawy który reguluje tę kwestię. W tej sytuacji wprowadzone przez radę zapisy należy uznać za zbędne. Nie tylko z 4 ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nie wynika możliwość wprowadzenia do regulaminu nakazu okazywania dokumentów potwierdzających szczepienie, ale również powtarzanie w regulaminie uchwalanym przez radę gminy przepisów zamieszczonych w różnych ustawach, czy też aktach wykonawczych albo ich "dostosowywanie" w ocenie tej rady w celu tzw. objaśnienia ułatwiającego stosowanie regulaminu jest niedopuszczalne. Regulamin stanowi prawo miejscowe, co powoduje, że powinien on zawierać treści normatywne, a nie powtórzenia norm, zawartych w innych przepisach.

W odpowiedziach na skargę Burmistrz Trzebini wniósł o oddalenie skarg w całości oraz zasądzenie od strony skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę Prokuratora Rejonowego organ argumentował, że zarzut wykroczenia poza zakres określony ustawowo jest zbyt daleko idący. Nakładanie obowiązków w uchwale jest zgodne z celem art. 4 ust. 2 u.c.p.g. i wynika z zawartego w tym przepisie upoważnienia. Ponadto w zaskarżonej uchwale nie uchwalono całkowitego zakazu wprowadzania zwierząt, a jedynie wskazano miejsca, do których wstęp jest ograniczony m. in. miejsca wydzielone na zabawę dla dzieci, w szczególności piaskownice, sklepy, zakłady produkcji spożywczej, zakłady usługowe, lokale gastronomiczne, apteki. Wprowadzone ograniczenia nie objęły opiekunów psów wykorzystywanych dla celów specjalnych. Zapisy uchwały ustalają zatem sposób postępowania ze zwierzętami w taki sposób, aby ich pobyt na ww. terenach nie był uciążliwy i nie zagrażał przebywającym tam osobom. Dobór terenów podyktowany został kategorią osób z nich korzystających m. in. dzieci, jak również koniecznością zabezpieczenia warunków higienicznych, jak piaskownice, czy sklepy z żywnością.

W kwestii zobowiązania właściciela psa lub opiekuna do posiadania świadectwa szczepienia psa przeciwko wściekliźnie organ wyjaśnił, że wymóg taki służy zabezpieczeniu życia i zdrowia mieszkańców. Posiadanie ww. świadectwa umożliwia identyfikację zwierzęcia oraz usprawnia działania lecznicze w przypadkach pogryzienia. Wprowadzając w przedmiotowej uchwale zapis art. 22 ust. 2 organ nie naruszył "Zasad techniki prawodawczej", gdyż nie doszło do powtórzenia przepisów ustawy upoważniającej oraz przepisów innych aktów normatywnych. Zaskarżone przepisy zostały zredagowane dokładnie i w sposób zrozumiały dla adresatów.

Zdaniem organu regulacje zawarte w zaskarżonej uchwale nie przekraczają upoważnienia ustawowego. Organ stanowiący działał na podstawie i w granicach prawa. O braku przekroczenia uprawnień świadczyć może również to, że zaskarżona uchwała nie została podważona przez nadzór prawny Wojewody Małopolskiego oraz została pozytywnie zaopiniowana przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego, który nie wniósł żadnych zastrzeżeń co do jej projektu. W ocenie organu złożona skarga godzi w zagwarantowaną ustawowo samorządność gmin w zakresie ich samodzielnego prawa do kształtowania spraw publicznych o znaczeniu lokalnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Przedmiotem kontroli Sądu jest § 22 ust. 2 i § 25 ust. 1 pkt 3 i 4 załącznika nr 1 w sprawie do uchwały Nr XXIII/283/VII/2016 Rady Miasta Trzebini z dnia 29 lipca 2016 r. - Regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie Miasta i Gminy Trzebinia.

Skarga została wniesiona na podstawie art. 8 § 1, art. 50 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 5, art. 53 § 3, art. 54 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2018. 1302 ze z zm., dalej w skrócie p.p.s.a.). Zgodnie z tymi przepisami kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Prokurator oraz Rzecznik Praw Obywatelskich mogą wziąć udział w każdym toczącym się postępowaniu, a także wnieść skargę, skargę kasacyjną, zażalenie oraz skargę o wznowienie postępowania, jeżeli według ich oceny wymagają tego ochrona praworządności lub praw człowieka i obywatela. W takim przypadku przysługują im prawa strony. Skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, skargę można wnieść w każdym czasie.

Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o który mowa w art. 3 § 2 pkt. 5 p.p.s.a. zgodnie z treścią przepisu art. 147 § 1 p.p.s.a. stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa , jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Cyt przepis art. 147 § 1 p.p.s.a. pozostaje w zw. z przepisem art. 91 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. 2019.506 ze zm.), zgodnie z którym nieważna jest uchwała organu gminy sprzeczna z prawem.

W tym miejscu należy wskazać, ze zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 ustawy z 13 września 1996 roku o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. 2018. 1454 z póżn zm., dalej w skrócie: ustawa), zaskarżona uchwała została podjęta na podstawie art. 4 ust. 1 ustawy, który stanowi, że rada gminy, po zasięgnięciu opinii państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, uchwala regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie gminy, zwany dalej "regulaminem"; regulamin jest aktem prawa miejscowego. Zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 6 ustawy, regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie gminy, określa szczegółowe zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy dotyczące obowiązków osób utrzymujących zwierzęta domowe, mających na celu ochronę przed zagrożeniem lub uciążliwością dla ludzi oraz przed zanieczyszczeniem terenów przeznaczonych do wspólnego użytku.

Skarga jest uzasadniona w części.

Przechodząc do meritum sprawy, należy mieć zatem na uwadze, że zaskarżona uchwała jest aktem prawa miejscowego, oraz że akty prawa miejscowego nie mogą przekraczać upoważnień ustawowych. Istotny w tym zakresie jest art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym stanowiący, że na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na terenie gminy.

W pierwszym rzędzie należy wskazać na te zarzuty skargi Prokuratora, które w ocenie Sądu w składzie rozstrzygającym w niniejszej sprawie okazały się zasadne. Zgodzić się należy z zarzutem skargi kwestionującym treść § 22 ust. 2 regulaminu, zgodnie z którym "właściciel psa lub opiekun jest również zobowiązany do posiadania świadectwa szczepienia psa przeciwko wściekliźnie." Powyższy przepis nie tylko narusza dyrektywy poprawnej techniki prawodawczej (w tym przypadku odnoszące są stanowienia norm prawa miejscowego) wyrażone w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz.U. nr 100, poz. 908) , ale wprowadza też normę niejasną i niedookreśloną. Odnosząc się do naruszenia Zasad techniki prawodawczej Sąd przychylił się do tej linii orzeczniczej, w której eksponuje się zasadność nie tylko unikania, ale także usuwania z systemu powtórzeń przepisów rangi ustawowej w przepisach prawa wykonawczego lub prawa miejscowego nawet jeżeli nie wprowadzają odstępstw od już istniejącej regulacji, ze względu na trudności interpretacyjne przy stosowaniu takiego prawa. Odnosząc powyższe do okoliczności rozpoznawanej sprawy zauważyć trzeba, że obowiązek szczepienia psów, który wynika z treści art. 52 ust. 1 I 2 ustawy z 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz.U. 2018. 1967) połączony jest ze wskazaniem w przepisie art. 56 ust 4 zd. drugie ww. ustawy, że: po przeprowadzeniu szczepienia posiadaczowi psa wydaje się zaświadczenie lub dokonuje wpisu w paszporcie, o którym mowa w art. 24 e ust. 2, natomiast uregulowanie wprowadzone w § 22 ust. 2 Regulaminu stanowiąc, że właściciel psa jest również zobowiązany do posiadania świadectwa szczepienia psa przeciwko wściekliźnie wprowadza dodatkową modyfikację w stosunku do regulacji ustawowej. Ustawa dopuszcza bowiem dopuszcza odnotowanie dokonanego szczepienia w zaświadczeniu lub w paszporcie. Należy zatem stwierdzić, ze treść § 22 ust. 2 stanowi nie tylko uchybienie w technice legislacyjnej, przez zbędne powtórzenie regulacji ustawowej, lecz kreuje nowa normę, do czego organ przyjmujący zaskarżona uchwałę nie był uprawniony. Podkreślenia wymaga, ze jak wskazano w art. 4 usta. 2 pkt 6 ustawy gmina ma wyraźnie zakreślone kompetencje do regulowania obowiązków, stanowiąc nakazy lub zakazy wobec osób posiadających zwierzęta domowe. Jak już wskazano obowiązki te mają na celu ochronę przed zagrożeniem lub uciążliwością dla ludzi oraz zanieczyszczeniem terenów przeznaczonych do wspólnego użytku.

W zakresie wymagań sformułowanych w § 25 ust. 1 pkt 4 zgodnie z którym właścicieli lub opiekunów psów obowiązuje zakaz wprowadzania zwierzęcia do sklepów, zakładów produkcji spożywczej, zakładów usługowych, lokali gastronomicznych, aptek, których administracje wprowadziły taki zakaz (postanowienie to nie dotyczy opiekunów psów wykorzystywanych do celów specjalnych) należy się zgodzić z zarzutami strony skarżącej, przepis ten wykracza poza upoważnienie ustawowe z art. 4 ust. 2 pkt 6 ustawy. Przypomnieć należy, że ww. przepis uprawnia radę gminy tylko do ustalenia obowiązków dla osób utrzymujących zwierzęta domowe, których celem jest ochrona osób trzecich przed zagrożeniem lub uciążliwością dla ludzi oraz przed zanieczyszczeniem terenów przeznaczonych do wspólnego użytku. Oznacza to, ze lokalny ustawodawca nie jest upoważniony do obejmowania swoimi regulacjami terenów lub obiektów, które nie są przeznaczone do wspólnego użytku. W konsekwencji zaskarżony przepis regulaminu skutkuje nieuzasadnionym wkraczaniem w sferę własności i ograniczania praw właścicielskich, co w ocenie Sądu stanowi naruszenie norm prawa cywilnego (art. 140 k.c.) i prawa konstytucyjnego (art. 64 ust. 3 Konstytucji RP). Nadto wypada zauważyć, że w sytuacji gdy "administracje wprowadziły taki zakaz" dotyczący zakazu wprowadzania zwierzęcia do obiektów wskazanych w § 25 ust. 1 pkt 4 Regulaminu to zbędnym staje się powtórne wprowadzanie równobrzmiącego zakazu w Regulaminie. Na koniec należy wskazać na niejasne wyłączenie spod omawianego zakazu " psów do zadań specjalnych". W ocenie Sądu sformułowanie to jest niejasne i zakresowo znacznie szersze niż wyrażenie "pies asystujący" które zgodnie z definicja legalną z art. 2 pkt 11 ustawy z 27. 08. 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. 2019.1172 ze zm.) oznaczają to odpowiednio wyszkolonego i specjalnie oznaczonego psa, w szczególności psa przewodnika osoby niewidomej lub niedowidzącej oraz psa asystenta osoby niepełnosprawnej ruchowo, który ułatwia osobie niepełnosprawnej aktywne uczestnictwo w życiu społecznym. Kategoria psów do zadań specjalnych obejmuje również psy wykonujące inne funkcje np. psy ratownicze, patrolujące, wyszukujące zapachy (osmologiczne ) i inne. Wypada też wskazać, że zgodnie z treścią art. 20a usta. 1 i 2 ww. ustawy z 27.08.1997 r. osoba niepełnosprawna wraz z psem asystującym ma prawo wstępu 1) do obiektów użyteczności publicznej, w szczególności: budynków i ich otoczenia przeznaczonych na potrzeby administracji publicznej, wymiaru sprawiedliwości, kultury, oświaty, szkolnictwa wyższego, nauki, opieki zdrowotnej, opieki społecznej i socjalnej, obsługi bankowej, handlu, gastronomii, usług, turystyki, sportu, obsługi pasażerów w transporcie kolejowym, drogowym, lotniczym, morskim lub wodnym śródlądowym, świadczenia usług pocztowych lub telekomunikacyjnych oraz innych ogólnodostępnych budynków przeznaczonych do wykonywania podobnych funkcji, w tym także budynków biurowych i socjalnych; 2) do parków narodowych i rezerwatów przyrody; 3) na plaże i kąpieliska.2. Uprawnienie, o którym mowa w ust. 1, przysługuje również w środkach transportu kolejowego, drogowego, lotniczego i wodnego oraz w innych środkach komunikacji publicznej. W konsekwencji uregulowanie wprowadzone do Regulaminu w § 25 ust. 1 pkt 4 w odniesieniu do psów asystujących - które jak się wydaje należą również do psów określonych w kwestionowanym przepisie jako "psy wykorzystywane do celów specjalnych" zawęża uprawnienie ich opiekunów do wprowadzania psów do obiektów, gdyż uchwałodawca miejscowy uzależnił wprowadzanie tej kategorii psów od zgody administratora wskazanych w przepisie obiektów, nadto zawężając ustawowy katalog obiektów, do których psy asystujące mogą być wprowadzane, a jednocześnie poszerzył zakres podmiotowy psów, które można wprowadzać do obiektów wymienionych w § 25 ust. 1 pkt 4 regulaminu, do czego nie był uprawniony z przyczyn wskazanych powyżej. Względy te uzasadniają zatem stwierdzenie nieważności § 25 ust. 1 pkt 4 Regulaminu.

W ocenie Sądu nie można się natomiast zgodzić z zarzutem strony skarżącej, zgodnie z którym poza upoważnienie ustawowe z art. 4 ust. 2 pkt 6 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach wykracza również treść § 25 ust. 1 pkt 3 Regulaminu, w którym wprowadzono dla właścicieli i opiekunów zwierzęcia "zakaz wprowadzania zwierzęcia do miejsc wydzielonych na zabawę dla dzieci, a w szczególności do piaskownic". Przede wszystkim trzeba stwierdzić, że w ocenie Sadu przepis ten nie narusza zasady równości z art. 32 Konstytucji, nie narusza też zasady proporcjonalności wywiedzionej z art. 31 ust. 1 Konstytucji (por. wyrok WSA w Krakowie z 13. 09. 2019 r. sygn. akt II SA/Kr 721/19). Co więcej regulacja wprowadzona w § 25 ust. 1 pkt 3 w ocenie Sądu odpowiada ścisle celowi ustawy sprecyzowanym dokładnie w cyt. wyżej przepisie art. 4 ust. 2 pkt. 6. Zakwestionowany w skardze przepis nakładający na właścicieli i posiadaczy psów i innych zwierząt domowych zakaz wprowadzania ich do miejsc wydzielonych na zabawę dla dzieci, a w szczególności do piaskownic odnosi się do miejsc ogólnodostępnych, co przesądza o możliwości podjęcia ww. regulacji. Miejsca publiczne nie zostały co prawda zdefiniowane w ustawie o utrzymaniu czystości porządku w gminach, lecz pojęcie to zostało dookreślone w przepisie art. 1 ust. 2 ustawy z 14. 03. 2014 r. o zasadach prowadzenia zbiórek publicznych (Dz.U. 2019 r. 756), zgodnie z którym miejscami ogólnodostępnymi są w szczególności "ulice, place, parki i cmentarze". Za trafna należy uznać argumentacje organu, ze w miejscach ogólnodostępnych, które jednak zostały wydzielone na zabawę dla dzieci, a w szczególności do piaskownic nie wolno wprowadzać zwierząt gdyż mogą one zagrażać przebywającym tam osobom tj. przede wszystkim dzieciom. Nie można się zgodzić, ze w odniesieniu do tych miejsc można ustalić inny – niż zakaz wprowadzania - sposób postępowania. W ocenie Sądu zarówno względy higieniczne jak bezpieczeństwo bawiących się często małych dzieci przesądza o zasadności przyjętej w regulacji. Nie trzeba bowiem tłumaczyć, że wprowadzanie psów (rzadziej innych zwierząt domowych), do miejsc w których bawią się dzieci, a w szczególności do piaskownic stanowi nie tylko niedogodność, a czasem zagrożenie dla dzieci, w szczególności tych nienawykłych do zabawy z psami, lecz przede wszystkim w sposób nieunikniony do zanieczyszczenia trenów przeznaczonych do wspólnego użytku przez dzieci. Tym samym zakaz o jakim mowa w § 25 ust. 1 pkt 3 Regulaminu niejako "modelowo" realizuje uprawnienie dla gminy wynikające z przepisu art. 4 ust. 2 pkt. 6 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.

Odnosząc się do wniosku organu o zwrot kosztów postępowania, należy wskazać, że w ustawie z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi brak podstawy prawnej dla realizacji wnioski.

W tej sytuacji, na podstawie art. 147 § 1 i art. 151 p.p.s.a. - orzeczono jak w sentencji.