Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 493/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2014-11-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Odpady
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 9n, 9x, 9zb
journal: Dz.U. 2013 poz 1399
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak (spr.) Sędziowie WSA Anna Jarosz WSA Maciej Busz Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 05 listopada 2014 r. sprawy ze skargi Zakładu Oczyszczania Terenu B. – A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Burmistrz Miasta i Gminy K. decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...]na podstawie art. 9n, art. 9x ust. 1 pkt 4, art. 9zb. ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2013 r. poz. 1399) oraz art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej zwanej k.p.a.) nałożył karę pieniężną na Zakład Oczyszczania Terenu [...] A. B. w wysokości 3.000 zł za przekazywanie nierzetelnych kwartalnych sprawozdań za I, II i III kwartał 2013 r. z odebranych odpadów komunalnych na terenie gminy K.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze na skutek odwołania wniesionego przez A. B. decyzją z dnia [...] marca 2014 r., nr [...]na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 9n ust. 4 w zw. z art. 9x ust. 1 pkt 4 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji w całości podtrzymał wywody organu I instancji, jednakże wskazał, że wnoszącym skargę był A. B. prowadzący Zakład Oczyszczania Terenu[...}.

Skargę na powyższą decyzję złożył A. B. wnosząc o stwierdzenie jej nieważności, ewentualnie o jej uchylenie w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzucił :

a) naruszenie przepisów prawa procesowego mającego wpływ na wynik sprawy:

- art. 156. § 1 pkt 2 w zw. z art. 29 k.p.a. w zakresie, w jakim organ odwoławczy, mimo że strona wskazana w decyzji nie posiada zdolności prawnej, nie stwierdził nieważności decyzji z uwagi na wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa;

- naruszenie art. 6 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa w zakresie, w jakim organ odwoławczy mimo braku przesłanek do wydania takiego rozstrzygnięcia utrzymał decyzję w mocy;

- art. 7 k.p.a., zgodnie z którym w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli w zakresie, w jakim organ odwoławczy nie uwzględnił słusznego interesu skarżącego i utrzymał decyzję w mocy;

- naruszenia art. 8 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli, podczas gdy stanowisko zaprezentowane przez Burmistrza Miasta i Gminy I. w przedmiotowej sprawie nie realizuje powyższych założeń, a mimo to organ odwoławczy utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy;

- art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a w zakresie, w jakim organ odwoławczy nie uchylił zaskarżonej decyzji w całości i nie orzekł co do istoty sprawy, ewentualnie uchylając tę decyzję nie umorzył postępowania pierwszej instancji w całości, mimo istniejących ku temu przesłanek;

b) naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną jego interpretacje i niewłaściwe zastosowanie:

- w zakresie, w jakim organ odwoławczy podzielił interpretację dokonaną przez organ pierwszej instancji i oparł rozstrzygnięcie na art. 9n w zw. z art. 9g ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminie, nie uzasadniając pominięcia art. 27 ust. 3 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, mimo iż z przedmiotowego przepisu jasno wynika, że z chwilą przekazania odpadów podmiotowi posiadającemu stosowne zezwolenia to na niego przechodzi odpowiedzialność za gospodarowanie odpadami;

- w zakresie, w jakim organ odwoławczy nie stwierdził naruszenia art. 9x ust. 1 pkt 4 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminie, mimo iż w przedmiotowej sprawie brak przesłanek do nałożenia kary pieniężnej, gdyż złożonym sprawozdaniom nie można przypisać przymiotu nierzetelności.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że zaskarżona decyzja jest nieważna i powinien to stwierdzić organ odwoławczy. Podkreślił, że prowadzi jednoosobową działalność pod firmą Zakład Oczyszczania Terenu[...]A. B. Jest osobą fizyczną, a jego zakład nie posiada osobowości prawnej. Wobec tego nie może być podmiotem praw i obowiązków. Z tej przyczyny zaskarżona decyzja obarczona jest wadą, która skutkuje jej nieważnością zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Zgodnie z art. 29 k.p.a. stronami mogą być osoby fizyczne i osoby prawne. Powyższe potwierdza judykatura. "Sama nazwa przedsiębiorstwa (firma) nie może być podmiotem praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Mówiąc inaczej, firma nie może być stroną postępowania administracyjnego. Wskazać jednocześnie należy, że stroną postępowania administracyjnego, którego przedmiot pozostaje w związku z działalnością gospodarczą określonej osoby fizycznej, będzie przedsiębiorca, czyli osoba fizyczna tę działalność prowadząca" (vide LEX nr 1325756). Inne judykaty wskazują, że “Firma prowadzona przez osobę fizyczną nie może być stroną postępowania administracyjnego. Wynikająca z przepisów prawa okoliczność, iż osoba fizyczna działa pod określoną firmą, a firma ta stosownie do art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy z 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej podlega wpisowi do ewidencji, nie może mieć wpływu na to, że stroną postępowania administracyjnego w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą jest zawsze tylko przedsiębiorca, tzn. określona osoba fizyczna lub prawna prowadząca tę działalność" (vide wyrok WSA w Gliwicach z 22.10.2008 r., II SA/Gl 464/08, LEX nr 509903). W przypadku osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą firma, pod nazwą której prowadzona jest działalność gospodarcza, nie jest podmiotem praw i obowiązków i dlatego też decyzję należy kierować do osoby fizycznej podając jej nazwisko i imiona, a następnie nazwę firmy, pod którą działalność jest wykonywana. Powyższe potwierdzają orzeczenia sądów, w tym wyrok WSA w Warszawie z 1.06.2007 r., VI SA/Wa 538/07, LEX nr 355075, zgodnie z którym "1. Gdyby nazwa firmy wpisana do ewidencji brzmiała: "A." J. I., wówczas wskazanie jako adresata decyzji pełnej nazwy firmy, tj. "A." J I , świadczyłoby o wadliwości decyzji w stopniu uzasadniającym jej uchylenie, ponieważ decyzja byłaby skierowana do podmiotu nieposiadającego zdolności prawnej."

W dalszej części uzasadnienia skarżący podnosił zarzuty związane z merytoryczną treścią rozstrzygnięcia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując w pełni stanowisko jak i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi w zakresie nieprawidłowego oznaczenia adresata decyzji, to mogłyby być one uznane za zasadne, gdyby w oznaczeniu tegoż adresata nie zostało wskazane imię i nazwisko odwołującego, a jedynie sama nazwa przedsiębiorcy nie stanowiąca jego imienia i nazwiska. Treść decyzji, jak również dokumenty akt sprawy, nie budzą wątpliwości, że decyzja jest skierowana do osoby fizycznej, a wskazanie w decyzji nazwy, pod jaką osoba ta prowadzi działalność, stanowiącej wyróżnik tej działalności, nie zmienia adresata decyzji. Również ta osoba fizyczna decyzję odebrała i złożyła od niej odwołanie. Orzecznictwo sądowe w tym zakresie przyjmuje, iż oznaczenie strony zgodnie z firmą (art. 43(4) k.c.), pod jaką występuje, jeżeli zawiera tylko imię i nazwisko, spełnia wymogi właściwego oznaczenia strony (tak wyrok WSA w Warszawie II SA/Wa 142/13, wyrok WSA w Gliwicach III SA/Gl 879/13, wyrok WSA w Warszawie V SA/Wa 1284/04). Jak wynika z uzasadnienia wyroku WSA we Wrocławiu, I SA/Wr 80/05, z 16.03.2006 r., "z faktu, iż decyzja została skierowana do osoby fizycznej, o której mowa wyżej, nie zmienia przywołanie obok danych personalnych adresata tejże decyzji również nazwy firmy, pod jaką osoba fizyczna prowadzi działalność gospodarczą". Również przywołanie obok imienia i nazwiska skarżącego w tytule wykonawczym nazwy firmy, którą skarżący prowadzi w kraju, nie stanowi o nieprawidłowym oznaczeniu osoby zobowiązanej". Podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą, a więc “przedsiębiorcą" w rozpatrywanej sprawie, jest osoba fizyczna". W wyroku WSA w Opolu z 19.05.2005 r., II SA/Op 15/04, sąd stwierdził, że "Poprzestanie na oznaczeniu nazwy, pod którą osoba fizyczna prowadzi działalność gospodarczą, bez wymienienia imienia i nazwiska tej osoby, powoduje konieczność przyjęcia, iż doszło do naruszenia bezwzględnego wymogu, jakiemu powinna odpowiadać decyzja, tj. wymogu oznaczenia strony (art. 107 § 1 k.p.a.)", a contrario wskazanie obok nazwy imienia i nazwiska strony spełnia wymóg właściwego oznaczenia strony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na początku należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. W świetle § 2 wspomnianego przepisu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia jako "P.p.s.a.") wynika, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 P.p.s.a. tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W świetle art. 9n ustawy z dnia 13 września 1996 o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2013 r. poz. 1399 ze zm.), podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości jest obowiązany do sporządzania kwartalnych sprawozdań. Adresatem tego sprawozdania jest organ wykonawczy gminy, na terenie której prowadzona jest działalność, a samo sprawozdanie winno być złożone w terminie do końca miesiąca następującego po kwartale, którego dotyczy. Szczegóły reguluje rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 15 maja 2012 r. w sprawie wzorów sprawozdań o odebranych odpadach komunalnych, odebranych nieczystościach ciekłych oraz realizacji zadań z zakresu gospodarowania odpadami komunalnymi (Dz. U. poz. 630). Warto także zwrócić uwagę, iż zgodnie z art. 9c ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach przedsiębiorca odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości jest obowiązany do uzyskania wpisu do rejestru w gminie, na terenie której zamierza odbierać odpady komunalne od właścicieli nieruchomości.

Sankcją za niezłożenie sprawozdania, o którym mowa w art. 9n ustawy w terminie jest kara pieniężna. Zgodnie z art. 9x ust.1 pkt 5 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach "przedsiębiorca odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości, który przekazuje po terminie sprawozdanie, o którym mowa w art. 9n - podlega karze pieniężnej w wysokości 100 zł za każdy dzień opóźnienia", zaś w myśl art.9x ust.1 pkt 4 ustawy "przedsiębiorca odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości, który przekazuje nierzetelne sprawozdanie, o którym mowa w art.9n – podlega karze pieniężnej w wysokości od 500 zł do 5.000 zł".

Zgodnie zaś z brzmieniem art.9n ust.4 cytowanej ustawy, podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości, który nie działa na podstawie umowy, o której mowa w art.6f ust.1 i nie świadczy takiej usługi w trybie zamówienia z wolnej ręki, o którym mowa w art.6f ust.2, jest obowiązany zamieścić w sprawozdaniu także informacje o osiągniętych poziomach recyklingu, przygotowania do ponownego używania i odzysku innymi metodami oraz ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania. Nie ulega wątpliwości, że skarżący nie działa na terenie Gminy Kłodawa na podstawie umowy, o której mowa w art.6f ust.1 oraz nie świadczy takiej usługi w trybie zamówienia z wolnej ręki, a więc nie działa na podstawie umowy zawartej z Gminą Kłodawa na odbiór i zagospodarowanie odpadów komunalnych. Zatem to na skarżącym ciąży obowiązek podawania informacji, o których mowa w art.9g powołanej ustawy, a ich brak powoduje, że sprawozdania składane są w sposób nierzetelny. Zgodnie z art.23 ust.1, 2 i 3 pkt 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U.2013.672) tworzy się Centralną Ewidencję i Informację o Działalności Gospodarczej zwaną dalej "CEIDG". CEIDG prowadzi w systemie teleinformatycznym minister właściwy do spraw gospodarki. Zadaniem CEIDG jest : ewidencjonowanie przedsiębiorców będących osobami fizycznymi. Działalność w zakresie odbierania odpadów od właścicieli nieruchomości jest działalnością regulowaną w rozumieniu ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Rejestr tej działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości prowadzi wójt, burmistrz lub prezydent miasta.

W ocenie skarżącego wątpliwości na gruncie powyższych przepisów budzi zagadnienie obowiązku składania sprawozdań przez podmiot, który jest wpisany do prowadzonego rejestru, a nie prowadzi, jak podaje działalności w zakresie recyklingu. Zgodnie z wyjaśnieniami Ministerstwa Środowiska z dnia 15 lutego 2013r. wydanymi przez Departament Gospodarki Odpadami : zgodnie z art. 9n ust.1 ustawy podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości jest obowiązany do sporządzenia kwartalnych sprawozdań, które są przekazywane do wójta, burmistrza, prezydenta miasta właściwego ze względu na wpis do rejestru działalności regulowanej.

W ustawie również brak przepisu zwalniającego z obowiązku złożenia sprawozdania w przypadku podmiotu nie świadczącego usług w danym zakresie (recyklingu). Przyjęcie zaś wykładni, iż podmiot wpisany do rejestru prowadzonego przez organ gminy na podstawie art. 9b ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach automatycznie jest zobowiązany do skłania sprawozdań, o których mowa w art. 9n ustawy powoduje, iż wpis do rejestru skutkuje automatycznym uznaniem takiego przedsiębiorcy za "podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości" jest zbyt daleko idące. W ocenie Sądu wpis do rejestru, o którym mowa w art. 9b ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nie może skutkować uznaniem wpisanego tam podmiotu jako "odbierającego odpady". Rejestr powyższy stanowi jedynie formę ułatwienia prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie odbierania odpadów komunalnych. Wpis do niego skutkuje tym, iż zbędne jest przeprowadzanie przez organy administracji postępowania wyjaśniającego, podczas którego ustalana jest zdolność przedsiębiorcy do prowadzenia zamierzonej działalności (por. D. Wałkowski, 10 problemów prawnych związanych z nowym systemem gospodarowania odpadami komunalnymi [w] Prawo i środowisko z 2011 r. nr 4, s. 72-80).

Należy także zauważyć, iż przepisy prawa powszechnie obowiązującego nie definiują pojęcia "podmiotu odbierającego odpady komunalne". Konieczne jest tu więc dokonanie wykładni językowej wspomnianego pojęcia. Określenie "odbierający" stanowi imiesłów przymiotnikowy czynny wyrazu "odbierać".

Określa on podmiot zdania jako wykonawcę innej czynności, równoczesnej z czynnością orzeczenia zdania. Zatem będzie ono równoważne z określeniem "ten który odbiera". Uzasadnione jest więc stwierdzenie, iż użyte w ustawie o utrzymaniu czystości i porządku określenie "podmiot odbierający" będzie równoważne z określeniem "podmiot, który odbiera" odpady komunalne. Zatem przepis art. 9n ustawy odnosi się do podmiotów, które faktycznie odbierają (w danym okresie sprawozdawczym) odpady od właścicieli nieruchomości.

Do podobnych wniosków prowadzi wykładnia celowościowa art. 9n w związku z art. 9x ustawy. Ustawodawca pragnąc zapewnić realizację obowiązków przez przedsiębiorców odbierających odpady komunalne od właścicieli nieruchomości dokonał swego rodzaju "penalizacji" zachowań. Należą do nich prowadzenie działalności bez dokonania wpisu do rejestru, mieszanie selektywnie zebranych odpadów komunalnych, składanie nierzetelnych sprawozdań, czy wreszcie składanie prawem wymaganych sprawozdań z niedochowaniem terminu. Nierzetelnie złożone sprawozdanie to takie, które nie zawiera danych, informacji zawartych w art.9n ust.3 pkt 1- 4 oraz ust.4 ustawy. Ust.4 art.9n zawiera obowiązek zamieszczenia w sprawozdaniu informacji o osiągniętych poziomach recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami. Brak takich informacji będzie wskazywał na złożenie sprawozdania w sposób nierzetelny i skutkować nałożeniem kary pieniężnej. Posługując się wykładnią celowościową należy tak interpretować przepisy, aby osiągnąć cel ustanowiony przez ustawodawcę. W rozpatrywanej sprawie celem tym jest bez wątpienia wyegzekwowanie na przedsiębiorcach prowadzących działalność w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości postępowania zgodnego z prawem. Wymaganie więc od tych podmiotów w tym skarżącego składania sprawozdań, o których mowa w art. 9n ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach a w konsekwencji wymierzanie kar pieniężnych, o których mowa w art. 9x ustawy uprawnia do stosowania przepisów o charakterze sankcyjnym. Tym bardziej, że skarżący dołączył oświadczenie do wniosku o wpis do rejestru działalności regulowanej, w którym oświadczył, że znane mu są i spełnia warunki wykonywania działalności w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości określone w ustawie z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, która to ustawa m.in. reguluje sposób zagospodarowania odpadów i recyklingu. Skoro więc przepisy prawa wprost wskazują na obowiązek składania tzw. sprawozdań z zamieszczonymi informacjami o osiągniętych poziomach recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami można przypisać odpowiedzialność finansową za niedopełnienie obowiązków poprzez złożenie sprawozdania w sposób nierzetelny tj. taki, w których informacji tych zabrakło.

Reasumując powyższe ustalenia Sąd uznał, iż obowiązek składania sprawozdań kwartalnych, o których mowa w art. 9n ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach dotyczył skarżącego, który faktycznie prowadziły działalność w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości. W konsekwencji należy przyjąć, że kara pieniężna, o której mowa w art. 9x ust. 1 pkt 4 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach może zostać nałożona tylko na przedsiębiorcę, który miał obowiązek złożenia sprawozdania, o którym mowa w art. 9n ust.4 ustawy, a złożył je w sposób nierzetelny.

Nadto należy zauważyć, iż zarzut skarżącego dotyczący nieważności zaskarżonej decyzji, z uwagi nieprawidłowe oznaczenie strony postępowania nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący podniósł, iż prowadzi jednoosobową działalność pod firmą Zakład Oczyszczania Terenu[...]- A. B. i jest osobą fizyczną, zaś jego zakład nie posiada osobowości prawnej, wobec tego nie może być podmiotem praw i obowiązków. W ocenie Sądu istotnie prowadzenie przez skarżącego jednoosobowej działalności gospodarczej pod firmą nie oznacza, że rozstrzygnięcia administracyjne winny być kierowane w stosunku do prowadzonej przez niego firmy, jako nie mającej podmiotowości prawnej w rozumieniu art. 29 k.p.a. W świetle art. 107 § 1 k.p.a. decyzja administracyjna musi określać strony postępowania będące podmiotem praw i obowiązków wynikających z decyzji. Stronami postępowania, o ile, jak w rozpatrywanej sprawie, nie chodzi o jednostki organizacyjne państwowe, samorządowe lub organizacje społeczne, mogą być wyłącznie osoby prawne lub osoby fizyczne (art. 29 k.p.a.). Nie budzi wątpliwości, że prawidłowo adresatem decyzji powinien więc być jedynie A. B. (ewentualnie z dodatkowym oznaczeniem: "prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Zakład Oczyszczania Terenu "[...]" A. B."). Poprzestanie zatem na oznaczeniu nazwy, pod którą osoba fizyczna prowadzi działalność gospodarczą, bez wymienienia imienia i nazwiska tej osoby, powoduje konieczność przyjęcia, iż doszło do naruszenia bezwzględnego wymogu, jakiemu powinna odpowiadać decyzja, tj. wymogu oznaczenia strony. Jednakże w niniejszej sprawie taka sytuacja nie zachodzi. Nie występuje bowiem uzasadniona wątpliwość, co do tożsamości podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Organ, choć nieprecyzyjnie, jednak wskazał przedsiębiorcę – A. B., czyli osobę fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą, zatem uchybienie to nie może mieć wpływu na wynik sprawy. Sąd w niniejszym składzie nie podziela zatem w tym względzie rozstrzygnięcia i argumentacji zawartej w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 18 czerwca 2014r., sygn. akt II SA/Bd 478/14.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.