Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 779/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2011-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 60, art. 63, art. 66, art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 74, art. 173 ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta Sędziowie WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska /spr./ WSA Izabela Bąk-Marciniak Protokolant st. sekr. sąd. Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 16 listopada 2011r. sprawy ze skargi S. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] kwietnia 2011r., nr [...] w przedmiocie środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...] Wójt Gminy D. po rozpatrzeniu wniosku inwestora J. Z. ustalił uwarunkowania środowiskowe dla przedsięwzięcia polegającego na uruchomieniu i oddaniu do użytku warsztatu obsługi i napraw samochodów osobowych i dostawczych o d.m.c. do 3,5 t. na działkach o nr ewid. [...] i [...] w S., przy ul. A..

W ramach decyzji organ określił warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochronny cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich oraz wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym.

Ponadto organ wskazał, iż przedmiotowe przedsięwzięcie nie jest zaliczane do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia awarii oraz planowane przedsięwzięcie nie oddziałuje transgranicznie stąd nie określono wymogów w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych oraz wymogów w zakresie ograniczania transgranicznego oddziaływania na środowisko.

Organ nie stwierdził również konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania oraz potrzeby zapobiegania, ograniczania, monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, wykonania kompensacji przyrodniczej, przedstawienia analizy porealizacyjnej z określeniem zakresu oraz terminu jej przedstawienia.

W uzasadnieniu organ po przedstawieniu stanu faktycznego sprawy wskazał, iż na podstawie § 3 ust. 1 pkt 70 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257 poz. 2573 ze zm.) w związku z art. 173 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 ze zm. – dalej ustawa o udostępnieniu informacji o środowisku), przedmiotowa inwestycja kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Organ wyjaśnił, iż Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. w swojej opinii nr [...] z dnia [...] maja 2010 r. stwierdził, że dla przedsięwzięcia polegającego na uruchomieniu i oddaniu do użytku warsztatu obsługi i napraw samochodów osobowych i dostawczych o d.m.c. do 3,5 t. istnieje potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i określił zakres raportu. Odmienne stanowisko w swoim postanowieniu nr [...] z dnia [...]czerwca 2010 r. zajął Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P., stwierdzając, że dla ww. przedsięwzięcia nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i odstąpił od określenia zakresu raportu. Organ podniósł, iż po przeanalizowaniu stanowisk organów opiniujących i informacji zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia oraz uwzględniając łącznie uwarunkowania zawarte w art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku, mianowicie: rodzaj, skalę, charakterystykę i usytuowanie przedsięwzięcia, wielkość zajmowanego terenu, wykorzystywanie zasobów naturalnych, emisję i występowanie innych uciążliwości, obszary objęte ochroną, zasięg oddziaływania, prawdopodobieństwo, czas trwania oraz odwracalność oddziaływania inwestycji, Wójt Gminy D. postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r. nałożył na inwestora obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko i sporządzenia raportu.

Dalej organ wskazał, iż postanowieniem nr [...] z dnia [...] listopada 2010 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. uzgodnił realizację planowanego przedsięwzięcia na warunkach, które zostały uwzględnione w punkcie I niniejszej decyzji. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. w piśmie z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] zaopiniował pozytywnie przedłożoną dokumentację w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, z zastrzeżeniem, że realizacja i eksploatacja przedsięwzięcia nie powinna powodować przekroczenia standardów jakości środowiska poza terenem, do którego inwestor posiada tytuł prawny. Powyższe zastrzeżenie również zostało uwzględnione w treści niniejszej decyzji, w punkcie I.

Organ podniósł, iż planowana inwestycja obejmuje oddanie do użytku warsztatu obsługi i napraw samochodów osobowych i dostawczych o d.m.c. 3,5 tony o profilu mechanika pojazdowa, elektromechanika i elektrotechnika, obejmująca diagnozę silnika, geometrii podwozia, układy ABS, ASR, ESP, ETC i AIRBAG oraz nawigację GPS, radio+telefon z Bluetooth, obsługę klimatyzacji, wymianę opon z wyważaniem kół oraz wymianę płynów eksploatacyjnych, w tym olejów. W planowanym warsztacie przewiduje się dwa stanowiska diagnostyczno-naprawcze, jedno stanowisko diagnostyczne do regulacji geometrii podwozia, jedno stanowisko do wymiany ogumienia oraz jedno stanowisko elektryka elektronika. Organ wskazał, iż w warsztacie zostaną zainstalowane maszyny i urządzenia takie jak: sprężarka śrubowa, wiertarka stołowa, szlifierka dwutarczowa, montażownica i wyważarka kół, podnośnik czterokolumnowy elektrohydrauliczny, podnośnik dwukolumnowy elektro-hydrauliczny, urządzenie do kontroli alternatorów i rozruszników oraz do obsługi klimatyzacji w samochodach, ładowarki i prostowniki, analizator spalin, testy diagnostyczne, centrum pomiarowe geometrii podwozia, komputery, a także uniwersalne narzędzia ręczne.

Obiekt warsztatu będzie ogrzewany kotłem o mocy 30 kW, wykorzystujący jako paliwo olej opałowy o przyjętej w raporcie wartości opałowej 42.000 kJ/kg, który będzie pracował około 1500 h rocznie. Organ podkreślił, iż na etapie eksploatacji planowanego przedsięwzięcia głównym źródłem emisji substancji do powietrza będą pojazdy poruszające się po terenie inwestycji oraz odciągi spalin. Planowana inwestycja nie będzie oddziaływać negatywnie na stan powietrza, a wszelkie uciążliwości zamkną się w granicach terenu należącego do inwestora. Wielkość emisji nie spowoduje przekroczeń dopuszczalnych poziomów substancji w powietrzu i dopuszczalnych wartości odniesienia dla wszystkich emitowanych zanieczyszczeń. Organ wskazał także, iż eksploatacja planowanej inwestycji będzie się wiązać z emisją hałasu, którego źródłem będą pojazdy korzystające z usług warsztatu oraz wszystkie urządzenia elektro-mechaniczne wykorzystywane przy tego typu działalności (sprężarki, wiertarki, wyważarki, szlifierki, podnośniki), a także wentylatory i odciągi spalin. Organ podniósł, iż przedstawiona w raporcie analiza oddziaływania akustycznego wykazała, że na granicy najbliższych terenów mających status terenów zabudowy mieszkaniowo-usługowej zostaną dotrzymane akustyczne standardy jakości środowiska.

Organ podniósł, iż z informacji zawartej w raporcie oddziaływania na środowisko wynika, że woda do warsztatu będzie pobierana z gminnej sieci wodociągowej. Eksploatacja planowanej inwestycji będzie powodować powstawanie ścieków bytowych, które zostaną odprowadzone do szczelnego zbiornika bezodpływowego, o pojemności 10m³. W celu zabezpieczenia środowiska wodno-gruntowego przed zanieczyszczeniami inwestor zobowiązał się do uszczelnienia podłogi warsztatu i odprowadzenia ścieków powstających z mycia posadzek w warsztacie poprzez system wpustów podposadzkowych do zbiornika bezodpływowego o pojemności 5 m³ . Inwestor został zobowiązany do wyposażenia warsztatu w odpowiednią ilość sorbentów do neutralizacji ewentualnych wycieków paliw i płynów eksploatacyjnych z naprawianych pojazdów. Wody opadowe i roztopowe z powierzchni utwardzonych i połaci dachowych budynków zostaną odprowadzone powierzchniowo na teren będący własnością inwestora. W przypadku uzbrojenia terenu w gminną sieć kanalizacji sanitarnej i deszczowej inwestor jest zobowiązany do odprowadzenia ścieków socjalno-bytowych do kanalizacji sanitarnej, a wód opadowych i roztopowych do kanalizacji deszczowej. Wszystkie powstające odpady niebezpieczne i inne niż niebezpieczne w związku z realizacją i eksploatacją planowanej inwestycji będą selektywnie magazynowane, w specjalnych oznakowanych pojemnikach. Odpady niebezpieczne będą znajdowały się w wydzielonym i zadaszonym miejscu o utwardzonej powierzchni, zabezpieczonym przed dostępem osób trzecich. Następnie zostaną przekazywane firmom posiadającym stosowne zezwolenia na gospodarowanie poszczególnymi rodzajami odpadów.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł S. P. wskazując, iż nie wyraża zgody na uruchomienie i oddanie do użytku warsztatu obsługi i napraw samochodów. Odwołujący podniósł, iż prowadzona działalność gospodarcza jest działalnością o dużej uciążliwości dla właścicieli gruntów sąsiednich, gdyż wiąże się ona z nadmiernym hałasem związanym z mechanicznym cięciem i obróbką elementów metalowych, ze znacznym zwiększeniem zanieczyszczeń powietrza związanych z emisją takich substancji jak tlenek węgla, węglowodory alifatyczne, węglowodory aromatyczne, dwutlenek azotu, pył zawieszony oraz dwutlenek siarki.

Odwołujący wskazał, iż przedstawione uzgodnienia (wydane przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego) w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia stanowią, w ocenie odwołującego, hipotetyczną, matematyczną, prognozowaną zapowiedź tego "co by było gdyby" (wykonawca raportu firma "C." reklamuje, na swojej stronie internetowej 100 % skuteczność w wydanych decyzjach lokalizacyjnych). Dalej odwołujący podkreślił, iż na podobnych stwierdzeniach ("w miarę możliwości przy zamkniętych oknach i drzwiach", "inwestycja nie powinna powodować przekroczenia standardów" itd.) opiera się również decyzja Wójta Gminy. Odwołujący podniósł, iż ewentualne zabezpieczenia ograniczające negatywne działanie, ze względów na małą odległość nie mogą dawać wystarczającej gwarancji na eliminację czynników uciążliwych. Dalej skarżący wskazał, iż zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z 30 września 2008 r. (sygn. II CSK 189/08) biorąc pod uwagę "przeciętne miary zakłóceń korzystania z nieruchomości sąsiednich nie można ocenić wyłącznie przez pryzmat takich pomiarów ani decyzji administracyjnej pozwalającej na prowadzenie danej działalności". Sądy uznały, że mimo przeprowadzenia pomiarów, które nie wykazały, by poziom hałasu wytwarzanego przekraczał dopuszczalną normę, taka działalność może powodować uciążliwość ograniczającą lub utrudniającą korzystanie w normalny sposób z pomieszczeń mieszkalnych i uzasadniać zobowiązanie uciążliwego sąsiada do zaniechania takich immisji.

Odwołujący podniósł ponadto, iż w obszarze analizowanym przeważającą część stanowi zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z wyjątkiem kilku zakładów świadczących uciążliwą działalność pomimo znacznych odległości od zabudowań jednorodzinnych. Rozbudowa istniejącej działalności gospodarczej w obszarze zabudowy jednorodzinnej w znacznym stopniu zwiększy uciążliwość obecnie prowadzonej działalności.

Odwołujący podkreślił, iż zasada dobrego sąsiedztwa, uzależnia zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu. Celem takiej regulacji jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne i środowiskowe. Z zasady dobrego sąsiedztwa wynika konieczność dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy nie tylko co do cech i parametrów o charakterze urbanistycznym i architektonicznym, ale także co do funkcji dotychczasowej zabudowy.

Inwestor odnosząc się do wniesionego odwołanie podniósł, iż mający powstać warsztat rzemieślniczy będzie, warsztatem o profilu diagnostycznym, a jego dodatkowa działalność skupiać się będzie na naprawach polegających na wymianie części na nowe. W związku z powyższym mechaniczne cięcie i obróbka elementów metalowych w ogóle nie będą miały miejsca. Inwestor wskazał także, iż nieuzasadnione są też obawy, że pojazdy przyjeżdżające do mającego powstać warsztatu będą w znacznym stopniu oddziaływać na posiadłość odwołującego się uczestnika postępowania. Inwestor wskazał, iż klienci warsztatu samochodowego dojeżdżali będą do niego ul. A. od strony ul. P., nie zaś przejeżdżając obok nieruchomości uczestnika postępowania. Dalej bowiem ul. A. prowadzi wyłącznie do zabudowań mieszkalnych, a nie do drogi dojazdowej do centrum P., jaką stanowi arteria ul. P.. Ponadto wszystkie bramy wjazdowe wychodzą na ulicę A.naprzeciwko nieruchomości, na której znajduje się zakład produkcji mebli kuchennych, a zatem w przeciwnym kierunku niż nieruchomość uczestnika postępowania. Ponadto inwestor zauważył, iż od lat w najbliższej okolicy funkcjonują inne zakłady rzemieślnicze, jak na przykład działające od 12 lat do chwili obecnej włoskie przedsiębiorstwo "I.." sp. z o.o,, zajmujące się sprzedażą i serwisem maszyn do obróbki drewna, szkła, produkcji mebli oraz maszyn z grupy specjalistycznych (CMS) do drewna, szkła, kamienia i plastiku. Przedmiot działalności tegoż przedsiębiorstwa niewątpliwie, ze względu na charakter świadczonych usług, wiąże się z hałasem oraz emisjami do atmosfery różnych zanieczyszczeń. Niemniej, jak dotychczas nie było przypadków konfliktów społecznych lub wnoszenia protestów w związku z działalnością tego przedsiębiorstwa.

Inwestor wyjaśnił również, iż nie zamierza rozbudowywać istniejących budynków, a planuje jedynie odświeżyć zewnętrzną ich fasadę oraz iż podjął wszelkie starania, aby zapewnić jak najmniejsze oddziaływanie akustyczne mającego powstać warsztatu na okoliczne tereny. W tym celu przewidziano, iż urządzenia elektro-mechaniczne będą używane wyłącznie wewnątrz pomieszczeń, w których zostały wstawione nowe szczelne okna PCV z podwójną szybą. Dodatkową izolację zapewni wykonane docieplenie styropianem ścian zewnętrznych (należy zaznaczyć, iż przedsiębiorstwa prowadzone przedtem w danej zabudowie, były pozbawione tej osłony, co wiązało się z wyższym poziomem emitowanego hałasu). Również przegrody wewnętrzne budynków charakteryzują się wysoką izolacyjnością akustyczną.

W celu zminimalizowania oddziaływania prowadzonej działalności na środowisko inwestorzy przewidzieli szereg czynności, mających na celu zapobieżenie przedostawaniu się zanieczyszczeń na tereny sąsiadujące.

W ocenie inwestora podniesione w odwołaniu wątpliwości dotyczące hipotetycznego charakteru twierdzeń ujętych w uzgodnieniach wydanych przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego są nieuzasadnione. Uzgodnienia wydane w oparciu o, przeprowadzony w sposób rzetelny i wyczerpujący Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, jedynie potwierdzają brak jakichkolwiek przeszkód o charakterze środowiskowym do prowadzenia tego typu działalności.

Decyzją z dnia [...]kwietnia 2011 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż zarzuty złożone przez skarżącego nie zasługują na uwzględnienie. Kolegium podniosło, iż w swojej decyzji organ opisał wpływ inwestycji na środowisko przy czym oparł swą wiedzę o ustalenia wynikające z raportu oddziaływania na środowisko. Raport ten był również podstawą uzgodnień z organami tj. Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w P. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w P., którzy zaopiniowali pozytywnie przedłożoną dokumentację, przy czym warunki i zastrzeżenia określone w uzgodnieniu przez RDOS i PPIS zostały uwzględnione przez Wójta Gminy D. w przedmiotowej decyzji. Kolegium wskazało, iż nie znalazło podstaw do uznania jakoby przedstawiony przez wnioskodawcę raport był niewiarygodnym dowodem w niniejszej sprawie, a opinie ww. organów były niekonkretne. W toku postępowania administracyjnego wykazano, że planowana działalność nie będzie stanowiła zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi oraz nie spowoduje pogorszenia stanu środowiska. Organ podkreślił, że planowana inwestycja ma powstać na terenie zabudowy mieszkaniowo - usługowej, gdzie przedsiębiorcy od wielu lat prowadzą działalności gospodarcze (sklepy, magazyny). Charakter zabudowy ww. terenu pozwala zatem na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia, pod względem wpływu na środowisko. Określenie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia mogącego być szkodliwym zostało oparte na konstrukcji uznania administracyjnego. Zadaniem organu odwoławczego było zatem także sprawdzenie, czy organ I instancji nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Przeprowadzenie przez organ I instancji własnej analizy wpływu planowanej inwestycji na środowisko skutkuje możliwością obiektywnej oceny planowanego przedsięwzięcia. Nie tylko w zaskarżonej decyzji zawarto zalecenia organów opiniujących, ale przede wszystkim dokonano ich analizy. Wskazać także należy, iż organ I instancji zapewnił udział społeczeństwa przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Tym samym spełniona została przesłanka udziału społeczeństwa w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji środowiskowej.

Organ wskazał, iż sprawy związane z ewentualnym pogorszeniem stanu środowiska na nieruchomości Skarżącego należą do materii prawa cywilnego, a nie administracyjnego, gdyż oddziaływanie planowanej inwestycji na środowisko nie jest szkodliwe i mieści się w dopuszczalnych przez prawo normach np. emisji hałasu. Ewentualne spory związane z zakłócaniem korzystania z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę (tzw. immisje) rozstrzygane są przed sądem powszechnym.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł S. P. powtarzając zarzuty zawarte w odwołaniu odnoszące się do uciążliwości i utrudnień. Skarżący powtórzył również, iż ewentualne zabezpieczenia ograniczające negatywne działanie, ze względów na małą odległość nie mogą dawać wystarczającej gwarancji na eliminację czynników uciążliwych. Skarżący w ślad za odwołaniem powtórzył również argumenty odnoszące się do zasad dobrego sąsiedztwa oraz przytoczył wyrok Sądu Najwyższego z 30 września 2008 r. (sygn. II CSK 189/08). Skarżący wskazał również, iż w obszarze analizowanym przeważającą część stanowi zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna z wyjątkiem kilku zakładów świadczących uciążliwą działalność pomimo znacznych odległości (jak to zauważył organ I i II instancji - najbliższe sąsiedztwo to 40 m od magazynu) od zabudowań jednorodzinnych.

Na rozprawie w dniu 16 listopada 2011 r. Prokurator wniósł o oddalenie skargi wskazując, iż organy prowadząc postępowanie przestrzegały przepisów prawa, a raport sporządzony przez inwestora jest wiarygodny i sporządziła go osoba uprawniona oraz planowane przedsięwzięcie zostało uzgodnione z właściwymi organami.

Pełnomocnik uczestniczki oraz uczestniczka wnieśli o oddalenie skargi podzielając argumenty Prokuratora i organu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej Ppsa) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 Ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem skargi jest decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia polegającego uruchomieniu i oddaniu do użytku warsztatu obsługi i napraw samochodów osobowych i dostawczych o d.m.c. do 3,5 t.

Podstawę materialnoprawną wydanych rozstrzygnięć stanowiły przepisy ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku, a także rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko.

Stosownie do treści art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku, uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane m.in. dla planowanych przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Rozpoznając niniejszą sprawę należy mieć również na uwadze art. 173 ust. 2 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Zgodnie z tym przepisem do czasu wydania przepisów, o których mowa w art. 60 niniejszej ustawy za przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, określone w art. 59 ust. 1 pkt 2 niniejszej ustawy, uważa się określone w dotychczasowych przepisach przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko może być stwierdzony.

Zgodnie z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. nr 1213, poz. 1397) przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. mają zastosowanie w niniejszej sprawie, bowiem postępowanie zostało wszczęte, przed dniem wejścia w życie powyższego rozporządzenia tj. przed dniem 15 listopada 2010 r.

Natomiast w myśl § 3 ust. 1 pkt 70 powołanego rozporządzenia z 2004 r. przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko są stacje obsługi lub remontowe sprzętu budowlanego lub rolniczego, lub środków transportu, niewymienione w pkt 17-19 i pkt 45, z wyłączeniem myjni i stacji kontroli pojazdów.

Podnieść należy, iż ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku zawiera dość szczegółowe regulacje w zakresie postępowania w przedmiocie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Dopiero spełnienie wszystkich wymogów ustawowych pozwala na podjęcie prawidłowej decyzji w tym przedmiocie.

Postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia. W ramach postępowania w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji planowanego przedsięwzięcia ustala się i ocenia bezpośredni i pośredni wpływ przedsięwzięcia na środowisko, zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, wzajemne oddziaływania między elementami, o których mowa wyżej, dostępność do złóż kopalni oraz możliwości i sposoby zapobiegania i ograniczenia negatywnego oddziaływania na środowisko, a także wymagany zakres monitoringu (art. 62 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku). W przypadku planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, ocenę przeprowadza się, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku.

W przedmiotowej sprawie obowiązek sporządzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanej inwestycji został nałożony postanowieniem Wójta Gminy D. z dnia [...] lipca 2010 r.

Przed wydaniem postanowienia organ, stosownie do treści art. 78 ust. 1 pkt 2 i art. 64 ust. 1 pkt 1 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku obowiązkowo zasięga opinii właściwego państwowego powiatowego inspektora sanitarnego i regionalnego dyrektora ochrony środowiska. Wskazane organy, uwzględniając łącznie uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku (rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia; usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego; rodzaj i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do uwarunkowań wymienionych wcześniej) wydają opinię co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

W niniejszej sprawie powyższa procedura została zachowana. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w P. w swojej opinii nr [...] z dnia [...]maja 2010 r. stwierdził, że dla przedsięwzięcia polegającego na uruchomieniu i oddaniu do użytku warsztatu obsługi i napraw samochodów osobowych i dostawczych o d.m.c. do 3,5 t. istnieje potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i określił zakres raportu. Odmienne stanowisko w swoim postanowieniu nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. zajął Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P..

Jak już wskazano wyżej postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia. Do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć dokumenty, wymienione w art. 74 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku, tzn.:

1) w przypadku przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko - raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a w przypadku gdy wnioskodawca wystąpił o ustalenie zakresu raportu w trybie art. 69 - kartę informacyjną przedsięwzięcia;

2) w przypadku przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - kartę informacyjną przedsięwzięcia;

3) poświadczoną przez właściwy organ kopię mapy ewidencyjnej obejmującej przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obejmującej obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie;

4) w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o której mowa w art. 72 ust. 1 pkt 4 lub 5, prowadzonych w granicach przestrzeni niestanowiącej części składowej nieruchomości gruntowej oraz przedsięwzięć dotyczących urządzeń piętrzących I, II i III klasy budowli, zamiast kopii mapy, o której mowa w pkt 3 - mapę sytuacyjno-wysokościową sporządzoną w skali umożliwiającej szczegółowe przedstawienie przebiegu granic terenu, którego dotyczy wniosek, oraz obejmującą obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie;

5) dla przedsięwzięć, dla których organem prowadzącym postępowanie jest regionalny dyrektor ochrony środowiska - wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony, albo informację o jego braku (...);

6) wypis z rejestru gruntów obejmujący przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obejmujący obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, z zastrzeżeniem ust. 1a-1c.

W ocenie Sądu znajdująca się w aktach sprawy dokumentacja odpowiada tym wymogom. Do wniosku inwestor załączył kartę informacyjną przedsięwzięcia (uzupełnioną w dniu [...] maja 2010 r.), kopię mapy ewidencyjnej obejmującej przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obejmującej obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie.

Podkreślić należy, iż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa wyłącznie wpływ planowanego przedsięwzięcia na środowisko i wymagania, jakie powinny być spełnione, by zminimalizować skutki negatywnego wpływu na środowisko czynników dla niego szkodliwych. Mimo tego rodzaju funkcji decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, poprzedzająca jej wydanie ocena oddziaływania na środowisko musi mieć charakter kompleksowy, pozwalający organowi na zdobycie pełnej wiedzy odnośnie skutków środowiskowych przedmiotowego przedsięwzięcia. Dokumenty zgromadzone w trakcie postępowania (w tym raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko) są, w rozumieniu Kpa., środkami dowodowymi, chociaż nie są to dokumenty urzędowe. Dlatego też raport niespełniający wymagań ustalonych w art. 66 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku nie powinien być uznany za środek dowodowy zgodny z prawem. Z drugiej jednak strony zarzut stawiany raportowi powinien być oparty na wykazaniu jego niezgodności z konkretnym przepisem, tj. art. 66 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku, a także przepisu prawa materialnego, w oparciu o który została ustalona treść wymagania ustalonego w określonym przepisie art. 66 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku (vide: wyrok NSA z dnia 23 listopada 2010r., sygn. akt II OSK 1848/10 - dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zarzut strony dotyczący wydania decyzji w oparciu o raport zawierający hipotetyczną, matematyczną, prognozowaną zapowiedź tego "co by było" nie znajduje uzasadnienia. Podkreślenia wymaga, iż raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest dokumentem prywatnym, będącym dowodem w sprawie administracyjnej, przedkładanym przez inwestora. Inne podmioty uczestniczące w postępowaniu administracyjnym jako strony lub na prawach strony mają, wynikającą z przepisów Kpa o postępowaniu dowodowym, możliwość zgłoszenia wniosków dowodowych zmierzających do podważenia wiarodajności tego dowodu, np. w postaci opinii sporządzonej przez inną osobę posiadającą odpowiednią wiedzę, w celu wykazania, że raport jest sporządzony wadliwie (por. wyrok NSA z dnia 23 lutego 2007r., sygn. akt II OSK 363/06 – Lex nr 323849). W art. 66 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku określono wymogi, jakim powinien odpowiadać raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Omawiana ustawa nie określa jednakże poziomu szczegółowości informacji zawartych w raporcie. Znajdujący się w aktach przedmiotowej sprawy raport, uzupełniony w dniu [...] września 2010 r. zawiera elementy określone w art. 66 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku.

W szczególności zwrócić należy uwagę, iż w myśl art. 66 ust. 1 pkt 5 – 7 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku raport ten powinien m.in. zawierać opis analizowanych wariantów, w tym: wariantu proponowanego przez wnioskodawcę oraz racjonalnego wariantu alternatywnego, wariantu najkorzystniejszego dla środowiska wraz z uzasadnieniem ich wyboru; określenie przewidywanego oddziaływania na środowisko analizowanych wariantów, w tym również w przypadku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej, a także możliwego transgranicznego oddziaływania na środowisko; uzasadnienie proponowanego przez wnioskodawcę wariantu, ze wskazaniem jego oddziaływania na środowisko, w szczególności na ludzi, rośliny, zwierzęta, grzyby i siedliska przyrodnicze, wodę i powietrze, powierzchnię ziemi, z uwzględnieniem ruchów masowych ziemi, klimat i krajobraz, dobra materialne, zabytki i krajobraz kulturowy, objęte istniejącą dokumentacją, w szczególności rejestrem lub ewidencją zabytków, wzajemne oddziaływanie między tymi elementami.

W przedmiotowej sprawie uzupełniony raport zawiera warianty realizacji inwestycji jak również uzasadnienie proponowanego przez wnioskodawcę wariantu.

Podkreślić również należy, iż ustawa o udostępnieniu informacji o środowisku w toku postępowania kładzie szczególnie istotny nacisk na udział społeczeństwa w ochronie środowiska. Znajduje to odzwierciedlenie w wielu przepisach tej ustawy, w tym między innymi w art. 79 ust. 1 stanowiącym, iż przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do jej wydania zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza się ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Podnieść należy, iż art. 33 ust. 1 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku nakazuje organowi przed wydaniem decyzji podanie do publicznej wiadomości szeregu informacji, w tym dotyczących przedmiotu decyzji, która ma być wydana. Skoro zatem społeczeństwo ma zagwarantowany udział w postępowaniu, w tym prawo do informacji o przedsięwzięciu, to jego realizacja nie może być pozorna.

W toku postępowania przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, obwieszczeniem z dnia [...] lipca 2010r., organ pierwszej instancji podał do publicznej wiadomości informację o wszczęciu postępowania, o tym z czyjego wniosku prowadzone jest postępowanie, o organie właściwym do wydania decyzji i organie właściwym do dokonania uzgodnienia oraz wydania opinii, jak również o możliwości zapoznania się z niezbędną dokumentacją sprawy oraz składania uwag i wniosków oraz terminie ich składania co zostało udokumentowane m.in. wydrukami z Biuletynu Informacji Publicznej, obwieszczeniem z pieczęcią wskazującą na okres wywieszenia. Dodać w tym miejscu trzeba, że w art. 33 ust. 1 pkt 9 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku, określono, że jednym ze środków gwarantujących społeczeństwu czynny udział w omawianym postępowaniu jest rozprawa administracyjna. W przedmiotowej sprawie rozprawę administracyjną przeprowadzono w dniu [...] września 2010 r. choć organ nie był do tego zobligowany. W myśl art. 36 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku organ właściwy do wydania decyzji może przeprowadzić rozprawę administracyjna otwartą dla społeczeństwa, a tym samym nie ma takiego obowiązku.

Również decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji inwestycji organ doręczył stronom postępowania jak i podał jej treść do publicznej wiadomości.

Zwrócić również należy uwagę, iż zgodnie z art. 77 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku jeżeli jest przeprowadzana ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do wydania tej decyzji:

1) uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska;

2) zasięga opinii organu, o którym mowa w art. 78, w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1-3 i pkt 10-15.

Organ występujący o uzgodnienie lub opinię, o których mowa w ust. 1, przedkłada (ust. 2 art. 77 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku):

1) wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach;

2) raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko;

3) wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony, albo informację o jego braku; nie dotyczy to uzgodnień i opinii dla drogi publicznej, dla linii kolejowej o znaczeniu państwowym, dla przedsięwzięć Euro 2012, dla przedsięwzięć wymagających koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin oraz dla inwestycji w zakresie terminalu.

Z akt niniejszej sprawy wynika, iż również ten warunek został spełniony. Pismem z dnia [...] lipca 2010 r. organ zwrócił się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska o uzgodnienie warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia, dołączając do niego kopie wniosku inwestora oraz raport o oddziaływaniu na środowisko. Pismo to zawierało również informację, iż na obszarze, gdzie jest planowana inwestycja nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

Wydania w niniejszej sprawie decyzja spełnia również wymagania stawiane jej przez art. 80 i 82 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku.

Ustosunkowując się do zarzutów odnoszących się do zasad dobrego sąsiedztwa tj. występujących uciążliwości, dominacji w obszarze analizowanym zabudowy jednorodzinnej przypomnieć należy, iż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa wyłącznie wpływ planowanego przedsięwzięcia na środowisko i wymagania, jakie powinny być spełnione, by zminimalizować skutki negatywnego wpływu na środowisko czynników dla niego szkodliwych. Wobec powyższego zarzuty podnoszone przez skarżącego odnoszące się ww. kwestii nie mogą zostać uwzględnione.

Z tych względów Sąd na podstawie art. 151 Ppsa skargę oddalił.

MZ