Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 74/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2009-05-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6041 Profilaktyka  i   rozwiązywanie  problemów alkoholowych, ustalanie liczby punktów sprzedaży,  zasad  usytuowania miejsc
Hasła tematyczne: Przeciwdziałanie alkoholizmowi
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Stwierdzono wydanie  aktu prawa miejscowego z naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 4.1 ust. 3 i ust. 4
journal: Dz.U. 2002 nr 147 poz 1231
law: Obwieszczenie Ministra Zdrowia z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.) Protokolant asystent sędziego Agata Brolik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi D. R. na zarządzenie Wójta Gminy [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wniosku o uchylenie zarządzenia w przedmiocie powołania Gminnej Komisji Problemów Alkoholowych 1. stwierdza, że zaskarżone zarządzenie wydane zostało z naruszeniem prawa; 2. zasądza od Wójta Gminy [...] na rzecz D. R. kwotę 557,00 (pięćset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

III SA/Łd 74/09

UZASADNIENIE

Zarządzeniem z dnia [...] roku Wójt Gminy L., działając na podstawie art. 41 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tj. Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1231 ze zm.), powołał Gminną Komisję Rozwiązywania Problemów Alkoholowych, w treści zarządzenia wymieniając imiennie członków Komisji, a następnie zarządzeniem z dnia [...] r. uzupełnił skład osobowy Komisji o jednego członka.

Pismem z dnia [...] r. D. R.wezwał Wójta Gminy L. do usunięcia naruszenia prawa powstałego w związku z wydaniem zarządzenia z dnia [...] roku. Wskazał, że w skład Komisji powinny wchodzić osoby przeszkolone w zakresie profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych, a osoby wymienione w zarządzeniu takiego przeszkolenia w momencie powołania nie posiadały. Nadto zarzucił, że w skład Komisji wchodzi Wójt Gminy L. jako jej Przewodniczący, a jednocześnie do kompetencji Wójta należy wydawanie zezwoleń na sprzedaż alkoholi, do czego konieczne jest uzyskanie pozytywnej opinii tej właśnie Komisji. D. R. wskazał, że w związku z posiadaniem zezwolenia na sprzedaż alkoholu i przyszłą koniecznością ubiegania się o takie zezwolenie jego interes prawny jest uzasadniony.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie, Wójt Gminy L. poinformował D.R., że każdy z członków Komisji posiada stosowne przeszkolenie. Wskazał nadto, iż przepis art. 41 ust. 4 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi nie zawiera wymogu, aby osoby wchodzące w skład komisji musiały być przeszkolone z chwilą powołania. Nie określa również terminu w jakim przeszkolenie to musi nastąpić, jak również nie zawiera zakazu, z którego wynikałoby, że wójt nie może być przewodniczącym komisji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi D.R.wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia. Uzasadniając powtórzył zarzuty zawarte w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Ponadto wskazał, iż w jego ocenie udział Wójta w pracach Komisji w charakterze jej Przewodniczącego, narusza art. 24 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.).

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy L. wniósł o jej oddalenie.

Na rozprawie w dniu 21 lutego 2007 roku pełnomocnik organu złożył do akt sprawy zarządzenie Wójta Gminy L. nr [...] roku w sprawie powołania Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych, uchylające zaskarżone zarządzenie oraz zarządzenie z dnia [...] roku.

Po rozpoznaniu skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 27 lutego 2007 r., sygn. akt III SA/Łd 395/06 oddalił skargę D. R.. Sąd powołując się na przepis art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj. Dz.U. z 2001 r. Nr 142 poz. 1591 ze zm.) wskazał, iż uprawnienie do wniesienia skargi na uchwałę lub zarządzenie organu gminy ma nie tylko mieszkaniec tej gminy, której organ podjął kwestionowaną uchwałę lub wydał zarządzenie, ale każdy, czyj interes prawny został naruszony (nie wystarczy samo zagrożenie) aktem organu gminy. W ocenie Sądu skarżący bezsprzecznie wykazał, iż jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność na terenie Gminy L., w zakresie sprzedaży alkoholi. W związku z powyższym, chcąc kontynuować prowadzoną działalność, będzie musiał wystąpić o ponowne wydanie zezwoleń (po upływie okresu ważności obecnie posiadanych). Ponowny wniosek skarżącego opiniowany będzie przez Komisję powołaną w jego ocenie niezgodnie z prawem. Jednocześnie z pism skarżącego wynika, że naruszenia interesu prawnego doszukuje się on w zdarzeniu przyszłym i niepewnym, powołuje się zatem na zagrożenie naruszenia, które może nastąpić, ale nie musi. W ocenie Sądu, taka okoliczność wyłącza skarżącego z kręgu osób legitymowanych do złożenia skargi na podstawie art. 101 § 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, a to z kolei uzasadnia oddalenie skargi.

W skardze kasacyjnej D. R.wniósł o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie sprawy poprzez uwzględnienie skargi, oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm przepisanych.

Skargę kasacyjną oparł na następujących podstawach:

- naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, polegającą na zawężeniu legitymacji skargowej do sytuacji, w których interes prawny został naruszony w sposób wymierny, podczas gdy właściwa wykładnia art. 101 ust. 1 powołanej ustawy w związku z art. 50 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi prowadzi do odmiennego wniosku; - niezastosowania art. 50 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w sytuacji gdy skarga dotyczy aktu wymienionego w art. 3 § 2 pkt 6 tej ustawy; - naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegającego na niepouczeniu skarżącego działającego bez profesjonalnego pełnomocnika o skutkach niewykazania konkretnego naruszenia interesu prawnego.

Zdaniem skarżącego Sąd I instancji dokonał błędnej wykładni art. 101 ustawy o samorządzie gminnym poprzez nieuzasadnione zawężenie legitymacji skargowej, zaś uregulowania zawartego w powołanym przepisie nie można w niniejszej sprawie odnieść wyłącznie do sytuacji, w której musi nastąpić wymierne naruszenie prawem chronionego interesu. Wnoszący skargę kasacyjną wskazał, że podstawą powołania przez Wójta Gminy L. Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych jest art. 41 ust. 3 i 4 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, nie zaś ustawa o samorządzie gminnym. Jest to zarządzenie wójta gminy niebędące aktem prawa miejscowego określonego w rozdziale 4 ustawy o samorządzie gminnym. Nie podlega zatem kontroli nadzorczej określonej w rozdziale 10 powołanej ustawy. Skarżący stwierdził również, że w tej konkretnej sytuacji Wójt zobowiązany przepisem ustawy o przeciwdziałaniu alkoholizmowi do powoływania członków GKRPA ma obowiązek powoływania osób przeszkolonych w zakresie profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych (art.41 ust. 4). Zobligowany jest też do działania zgodnego z prawem na podstawie art. 83 Konstytucji RP. Wnoszący skargę kasacyjną podkreślił, że osoby wchodzące w skład GKRPA zostały przeszkolone dopiero w trzy lata po powołaniu ich w skład Komisji, a szkolenie sfinansowano z opłat za zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Wszelka działalność członków GKRPA, w tym także wypłacane im diety, są finansowane z tego źródła i ma to charakter stały, a zatem związek między działalnością gospodarczą skarżącego, a działalnością GKRPA jest trwały i bezpośredni.

Wójt Gminy L. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W jego ocenie Sąd I instancji w sposób prawidłowy wywiódł, że skarżący powinien wykazać, iż jest osobą legitymowaną do złożenia skargi na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym.

Oddalając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zgłoszony w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 6 tej ustawy jest bezzasadny. Stosownie do treści tego przepisu sąd administracyjny powinien udzielać stronom występującym bez adwokata lub radcy prawnego potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczać o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań. Sam skarżący w piśmie z [...] r. podnosił, że Sąd na rozprawie kilkakrotnie pytał skarżącego o jego interes prawny w rozpatrywanej sprawie i wzywał go do wykazania w jaki sposób jego interes prawny został zaskarżonym zarządzeniem naruszony. W tym stanie rzeczy brak jest uzasadnionych podstaw do stawiania Sądowi zarzutu niezastosowania się do zasady określonej w art. 6 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał za bezzasadny zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego było zarządzenie Wójta Gminy L. z [...]. W dacie wydania tego zarządzenia obowiązywał przepis art. 101 ustawy o samorządzie gminnym w brzmieniu nadanym przez art. 43 ust. 54 lit. a i lit. b/ ustawy z 20 czerwca 2002 r. o bezpośrednim wyborze wójta, burmistrza i prezydenta miasta (Dz. U. z 2002 r. Nr 113 poz. 984 ze zm.). Oznacza to, że kwestię legitymacji do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę lub zarządzenie podjęte przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej reguluje przepis art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Badanie zatem czy podmiot wnoszący do sądu administracyjnego skargę na uchwałę lub zarządzenie organu gminy dotyczące sprawy z zakresu administracji publicznej jest do tego uprawniony następuje w kontekście przesłanek określonych w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, a nie na podstawie art. 50 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd II instancji stwierdził, że stanowisko Sądu I instancji wyrażone w zaskarżonym wyroku, a wskazujące, że D. R. nie jest uprawniony do wniesienia skargi na wskazane wyżej zarządzenie, w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym, jest zgodne z prawem. Z treści art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym wynika, że skarżącym może być wyłącznie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone zaskarżonym aktem (uchwałą lub zarządzeniem). W ocenie NSA, Sąd I instancji zasadnie podkreślił, że do wniesienia skargi nie uprawnia wykazanie stanu zagrożenia naruszeniem, a tym samym w skardze należy wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia prawem chronionego interesu lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę. Należy więc wykazać, że doszło do naruszenia zindywidualizowanego interesu podmiotu składającego skargę, bowiem obiektywna wadliwość prawna uchwały lub zarządzenia nie może stanowić podstawy do wniesienia skargi w omawianym trybie. Odnosząc przedstawiony wyżej stan prawny do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy NSA stwierdził, że Sąd I instancji trafnie uznał, że D. R.nie wykazał, aby zaskarżone przez niego zarządzenie naruszało jego interes prawny.

D. R. powołując się na przepis art. 273 § 2 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniósł skargę o wznowienie postępowania i zmianę wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2007 r. sygn. akt II GSK 255/07 poprzez uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 lutego 2007 r. sygn. akt III SA/Łd 395/06 i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten Sąd albo zmianę wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego i orzeczenie co do istoty sprawy zgodnie z żądaniem zawartym w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Uzasadniając skargę wskazał, że zostały wykryte środki dowodowe, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu, a tym samym Sąd nie mógł się do nich ustosunkować. Chodzi mianowicie o udostępnienie skarżącemu w dniu [...] r. przez Wójta Gminy L. – T. B. wyciągów z protokołów Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w L. (....). Skarżący nie mógł znać tych protokołów i podnosić ich treści jako zarzutu przed sądem I instancji, ponieważ zapoznał się z nimi dopiero po wyroku Sądu, który zapadł [...] r. Skarżący przedstawił te wyciągi swojemu pełnomocnikowi w dniu [...] r. w związku z inną sprawą. Po zapoznaniu się z ich treścią pełnomocnik skarżącego uznał, że przeczą one tezie zawartej w uzasadnieniu wyroku WSA mówiącej, że skarżący nie jest legitymowany do wniesienia skargi na zarządzenie Wójta Gminy.

Zdaniem skarżącego, ujawnione dokumenty w sposób niewątpliwy dowodzą, że przed wyrokiem WSA w tej sprawie GKRPA podejmowała niezgodne z prawem działania i wyrażała opinie pomawiające skarżącego o czyny, których nie popełnił (np. w protokole [...] r. sformułowane jest pomówienie, że skarżący dokonał sprzedaży alkoholu nieletnim). Działania te inspirowane są - zdaniem skarżącego - głównie przez Wójta Gminy, który jednocześnie sam siebie powołał na Przewodniczącego GKRPA. Strona wskazała, że kwestia bezprawności łączenia tych funkcji była także podstawą skargi do WSA.

W skardze o wznowienie postępowania podkreślono również, że wbrew pomówieniom wyrokiem Sądu Grodzkiego w Ł. i przed SO w S. w dniu [...]r. skarżący został prawomocnie uniewinniony od zarzutu przestępstwa z art. 43 ust. 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.

W odpowiedzi na powyższą skargę Wójt Gminy L. wnosił o jej oddalenie. Do skargi załączył m.in. decyzję z dnia [...] roku cofającą skarżącemu zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych.

Wyrokiem z dnia 12 grudnia 2008 r. sygn. akt II GSK 483/08 Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi D. R. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem, uchylił wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2007 r. o sygn. akt II GSK 255/07; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 lutego 2007 o sygn. akt III SA/Łd 395/06 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez sąd I instancji. W ocenie Sądu treść ujawnionych dokumentów niewątpliwie stanowi nowe okoliczności i nowe środki dowodowe w rozumieniu art. 273 § 2 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Treść ujawnionych dokumentów wskazuje bowiem, że Komisja ewidentnie zajmowała stanowisko w sprawie cofnięcia skarżącemu zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych i wskazywała, że interes prawny skarżącego w podważeniu zarządzenia o powołaniu tej Komisji ma charakter zindywidualizowany, realny i bezpośredni. Uznać zatem należało, iż gdyby zarówno Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, jak i Naczelny Sąd Administracyjny znały powyższe okoliczności, być może wyraziłyby inny pogląd na temat interesu prawnego skarżącego w sprawie ze skargi na zarządzenie Wójta Gminy L.w przedmiocie powołania Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych.

Bezsprzecznym jest również, iż stanowiska Komisji zawarte w ujawnionych protokołach nie były rozważane przez sądy administracyjne obu instancji z powodu ich późniejszego wykrycia już po prawomocnym zakończeniu postępowania sądowoadministracyjnego.

W tych warunkach Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał sprawę na nowo w granicach jakie zakreśliła podstawa wznowienia zgodna z przepisem art. 282 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd wskazał, iż po ponownym rozpoznaniu sprawy - skargi kasacyjnej skarżącego D.R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w sprawie uchylenia zarządzenia Wójta L. o powołaniu Komisji, Naczelny Sąd Administracyjny rozważył wszechstronnie zarzuty tej skargi dotyczące wykładni przepisów art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym i art. 50 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnym, polegające na zawężeniu legitymacji skargowej i zakwestionowaniu interesu prawnego skarżącego w tej sprawie i uznał, że skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, a kwestia interesu prawnego skarżącego winna być szczegółowo przeanalizowana ponownie w świetle wszystkich nowych okoliczności ujawnionych w skardze o wznowienie, potwierdzonych nowymi środkami dowodowymi w postaci protokołów Komisji przekazanych mu [...] r. Zdaniem Sądu II instancji Wojewódzki Sąd Administracyjny upatrywał okoliczności uzasadniające interes prawny skarżącego (wskazane przez niego) jedynie w fakcie, że jest on przedsiębiorcą prowadzącym działalność w zakresie sprzedaży alkoholu i możliwości występowania w przyszłości o ponowne wydanie zezwoleń, a więc w zdarzeniach przyszłych i niepewnych. Sąd ocenił te okoliczności jako tylko zagrożenie naruszenia interesu prawnego skarżącego, a nie jego faktyczne naruszenie. Po zapoznaniu się z treścią przedmiotowych protokołów Komisji dotyczących bezpośrednio skarżącego, Wojewódzki Sąd Administracyjny niewątpliwie winien zweryfikować swoje stanowisko co do charakteru interesu prawnego skarżącego w świetle przepisów art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym i art. 50 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Pozbawienie możliwości skarżącego w rozpoznaniu jego skargi na przedmiotowe zarządzenie Wójta tylko z powodu zakwestionowania jego interesu prawnego w świetle wszystkich obecnie znanych okoliczności sprawy było przedwczesne i zbyt powierzchowne, bez głębszej analizy wszystkich aspektów tej sprawy. Skoro skarżący został poddany ocenie przez Komisję, z którą to oceną się nie zgadza, to trudno przyjąć, że nie ma on interesu prawnego w podważeniu legalności powołania tej Komisji bez względu na racje merytoryczne jakie przedstawia. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny, po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu wszystkich okoliczności uzasadniających interes prawny skarżącego w tej sprawie, ze szczególnym uwzględnieniem nowych okoliczności ujawnionych w wyniku wznowienia postępowania, i po ewentualnym pozytywnym zweryfikowaniu tych okoliczności na korzyść skarżącego, przystąpi do merytorycznego rozpoznania sprawy, uwzględniając również sytuację, że przedmiotowe zarządzenie prawdopodobnie już dawno przestało obowiązywać i została powołana nowa Komisja.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawie skarg na inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej.

Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Oznacza to, że sąd ma prawo, a także obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami, a także podniesionymi wnioskami, zarzutami i żądaniami (patrz J.P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz" Wydawnictwo Lexis Nexis, Warszawa 2004, str. 197).

Stosownie do art. 190 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

W niniejszej sprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi związany jest wykładnią prawa wyrażoną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 grudnia 2008 roku, sygn. akt GSK 483/09.

Przedmiotem skargi do Sądu jest zarządzenie Wójta Gminy L. z dnia [...] o powołaniu Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych, które wydane zostało na podstawie art. 41 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 26 października 1982 roku o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. z 2007 r. Nr 70, poz. 473 ze zm.).

Powołanie do pełnienia obowiązków społecznych (związanych m.in. z określaniem kierunków działań jednostki samorządu w zakresie profilaktyki uzależnień od alkoholu jest szczególnym, władczym aktem publicznoprawnym. W przypadku gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych powołanie tej komisji jest ustawowym obowiązkiem wójta (burmistrza, prezydenta), opartym na przepisach prawa publicznego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2005 roku, sygn. akt OSK 1966/04, Lex nr 194976).

Stosownie do treści art. 101 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Skargę na uchwałę lub zarządzenie, o których mowa w ust. 1, można wnieść do sądu administracyjnego w imieniu własnym lub reprezentując grupę mieszkańców gminy, którzy na to wyrażą pisemną zgodę (art. 101 ust. 2a ustawy). Zgodnie z ust. 3 art. 101 ustawy, w sprawach, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio art. 94.

Sąd dokonując ponownej oceny okoliczności sprawy stwierdził, iż skarżący ma interes prawny w świetle art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym.

Zauważyć należy, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 16 września 2008 roku w sprawie o sygn. akt SK 76/06 (OTK-A 2008/7/121, Dz.U. RP 2008/170/1053) wskazał, że legitymacja skargowa wywodzona z art. 101 ust. 1 ustawy nie przysługuje z tytułu przynależności do wspólnoty samorządowej, gdyż skarga nie ma charakteru action popularis. Trzeba oprócz wskazania niezgodności z prawem uchwały lub zarządzenia organu gminy wskazać również naruszenie uchwałą lub zarządzeniem, konkretnego interesu prawnego lub uprawnienia, wynikającego z regulacji materialnoprawnej. Skarga z art. 101 ust. 1 ustawy nie jest instytucją zapewniającą ochronę sądową każdemu, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organy gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej. Trybunał stwierdził, że podtrzymuje swoją dotychczasową linię orzeczniczą, w świetle której "z art. 45 Konstytucji wynika jednoznacznie wola ustrojodawcy, aby prawem do sądu objąć możliwie najszerszy zakres spraw. Z zasady demokratycznego państwa prawnego wynika zaś dyrektywa interpretacyjna zakazująca zawężającej wykładni prawa do sądu. Konstytucja wprowadza swoiste domniemanie drogi sądowej. Nie znaczy to jednak, że niedopuszczalne są jakiekolwiek ograniczenia sądowej ochrony praw jednostki". Trybunał zauważył, że art. 101 ust. 1 ustawy stwarza możliwość ochrony interesów prawnych i uprawnień różnych podmiotów w takich sytuacjach, w których nie są one chronione w inny sposób. Zaskarżony przepis nie ogranicza więc prawa do sądu, lecz je kreuje. Zakres tej ochrony praw różnych podmiotów wynika z regulacji prawnych prawa materialnego, do których art. 101 ust. 1 ustawy odsyła i które w żadnym zakresie nie zostały zaskarżone. Trybunał wskazał, że regulacja materialnoprawna, określająca konkretny interes prawny, jest rezultatem działań ustawodawcy, któremu przysługuje swoboda określenia celów i zakresu regulacji prawnej, ale swoboda ta nie jest nieograniczona i podlega również kontroli konstytucyjnej. Trybunał stwierdził, że art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, ściśle związany z przyjętą powszechnie przez sądy wykładnią, zgodnie z którą prawo do zaskarżenia uchwał i zarządzeń podjętych przez organy gminy ma każdy, kto wykaże się konkretnym, indywidualnym interesem prawnym, wynikającym z określonej normy prawa materialnego – jest zgodny z art. 45 ust. 1 w związku z art. 2 i art. 7 Konstytucji.

W niniejszej sprawie po wydaniu wyroku z dnia 20 listopada 2007 roku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego sygn. akt II SAB/Łd 60/07 udostępniono skarżącemu w styczniu 2008 roku protokoły Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w L. Z treści tych protokołów wynika, że Komisja zajmowała stanowisko w sprawie cofnięcia skarżącemu zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych i pociągnięcia go do odpowiedzialności karnej oraz wskazywała, że interes skarżącego w podważaniu zarządzenia o powołaniu tej Komisji ma charakter zindywidualizowany, realny i bezpośredni.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 grudnia 2008 roku, sygn. akt GSK 483/09 wskazał, że skoro skarżący został poddany ocenie Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w L., to trudno przyjąć, że nie ma on interesu prawnego w podważaniu legalności powołania tej Komisji.

W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży, zwanego dalej "organem zezwalającym". Zezwolenia, o których mowa w ust. 3, organ zezwalający wydaje po uzyskaniu pozytywnej opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych o zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy, o których mowa w art. 12 ust. 1 i 2 (art. 18 ust. 3a ustawy). W myśl art. 18 ust. 8 powołanej ustawy, organ zezwalający lub, na podstawie jego upoważnienia, straż gminna lub członkowie gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych dokonują kontroli przestrzegania zasad i warunków korzystania z zezwolenia.

Z wyciągu protokołu nr [...] z posiedzenia Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w L. z dnia [...] roku wynika, że Komisja zapoznała się z wnioskiem Prokuratury Rejonowej w Ł. z dnia [...] o wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia D. R. zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych. Członkowie Komisji wnioskowali do Wójta Gminy o natychmiastowe wszczęcie postępowania w tej sprawie i cofnięcie mu zezwoleń.

Powyższe okoliczności uzasadniają stanowisko, że skarżący, jako przedsiębiorca prowadzący działalność w zakresie sprzedaży alkoholu, wykazał swój interes prawny w wniesieniu skargi do sądu administracyjnego. Sąd w tym składzie podzielił więc w pełni stanowisko NSA wyrażone w powołanym wyżej wyroku z dnia 12 grudnia 2008 roku.

Przechodząc do merytorycznego rozpoznania sprawy wskazać należy, że przedmiotem kontroli Sądu jest zarządzenie organu jednostki samorządu terytorialnego – Wójta Gminy L., nie będące aktem prawa miejscowego, podjęte w sprawie z zakresu administracji publicznej.

Skarga na zarządzenie nr [...] Wójta Gminy L. z dnia [...] roku w sprawie powołania Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych oraz zarządzenie nr [...] Wójta Gminy L. z dnia [...] roku zmieniające powyższe zarządzenie poprzez dodanie do składu Komisji jednego członka, poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, wniesiona została do Sądu, w oparciu o art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, za pośrednictwem organu gminy, w dniu 31 lipca 2006 roku. Zaskarżone zarządzenie nr [...]Wójta Gminy L. z dnia [...]roku w sprawie powołania Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych oraz zarządzenie nr [...] Wójta Gminy L. z dnia [...] zmieniające zarządzenie z dnia [...]roku, zostały uchylone zarządzeniem nr [...]z dnia [...] roku w sprawie powołania Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych. A zatem zaskarżone zarządzenie obowiązywało do dnia [...] roku.

W związku z powyższym wyłoniła się zasadnicza kwestia, czy zarządzenie to może podlegać kontroli Sądu, skoro zostało wyeliminowane z obrotu prawnego.

W tym miejscu należy odwołać się do uchwały Trybunału Konstytucyjnego z dnia 14 września 1994 roku sygn. akt W. 5/94 (OTK 1994/II poz. 44). W tezie I Trybunał Konstytucyjny sformułował pogląd, że przez uchwałę podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, o której mowa w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie terytorialnym, rozumie się również uchwałę, która wprawdzie została uchylona lub zmieniona, lecz może być stosowana do sytuacji z okresu poprzedzającego uchylenie lub zmianę. W tezie II Trybunał wskazał, że przewidziana w powołanym wyżej przepisie skarga na uchwałę organu gminy jest dopuszczalna również wtedy, gdy uchwała ta została wprawdzie uchylona lub zmieniona, lecz może być stosowana do sytuacji z okresu poprzedzającego uchylenie lub zmianę. Natomiast w tezie III Trybunał stwierdził, że zmiana lub uchylenie uchwały podjętej przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej dokonana po zaskarżeniu tej uchwały do sądu administracyjnego nie czyni zbędnym wydania przez sąd administracyjny wyroku, jeżeli zaskarżona uchwała może być stosowana do sytuacji z okresu poprzedzającego uchylenie lub zmianę.

Uzasadniając powyższe stanowisko Trybunał Konstytucyjny wskazał na różnice pomiędzy uchwałą organu gminy a decyzją administracyjną i skutki prawne, jakie uchwała mogła wywołać w okresie jej obowiązywania, i opowiedział się za wykładnią przemawiającą za dopuszczalnością drogi sądowoadministracyjnej po uchyleniu uchwały. Wskazał na istotę postępowania ze skargi przewidzianej w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie terytorialnym (obecnie ustawy o samorządzie gminnym), jaką jest weryfikacja subiektywnych twierdzeń skarżącego, że uchwała naruszała jego interes prawny lub uprawnienie. Jeżeli więc zaskarżona uchwała została uchylona lub zmieniona, lecz może być nadal stosowana do sytuacji z okresu poprzedzającego uchylenie lub zmianę, w szczególności zaś gdy była podstawą wydania, przed uchyleniem, indywidualnego aktu, jak też gdy istnieje możliwość wydania takiego aktu, to wówczas nadal istnieje potrzeba weryfikacji twierdzeń skarżącego co do naruszenia interesu prawnego. Trybunał stwierdził, innymi słowy, że przepis lub w ogóle akt obowiązuje w danym systemie prawa, jeżeli można go stosować do sytuacji z przeszłości, teraźniejszości lub przyszłości.

W wyroku w sprawie o sygn. akt I OSK 394/2005 (Lex Polonica nr 386363) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał w tezie, że uchylenie uchwały przez organ, który ją wydał nie powoduje bezprzedmiotowości postępowania sądowego. Zgodnie z wykładnią art. 101 ustawy o samorządzie gminnym legalność uchwał organów gminy można oceniać nawet po ich uchyleniu. W uzasadnieniu powyższego wyroku NSA stwierdził, że jeżeli istnieje nadal potrzeba weryfikacji twierdzeń strony co do naruszenia interesów prawnych lub uprawnień "adresatów" zaskarżonej uchwały, dopuszczalne jest orzekanie przez sąd administracyjny o jej zgodności z prawem, gdyż uchylenie uchwały, nie oznacza usunięcia wszelkich jej skutków prawnych.

Analizując treść powołanej uchwały Trybunału Konstytucyjnego z dnia 14 września 1994 roku oraz wyroku NSA sygn. akt I OSK 394/2005, Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie uchylenie zaskarżonego zarządzenia Wójta Gminy L. z dnia [...]roku o powołaniu Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych nie powoduje bezprzedmiotowości postępowania sądowego, gdyż zarządzenie to może być stosowane do sytuacji z okresu poprzedzającego jego uchylenie. Powołany bowiem zarządzeniem z dnia [...] roku skład Komisji opiniował zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, gdyż pozytywna opinia Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych stanowi ustawową przesłankę warunkującą wydanie zezwolenia, o którym mowa w art. 18 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Nie budzi wątpliwości, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, że Komisja wypowiadała się także w sprawie cofnięcia skarżącemu zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych. Z decyzji Wójta Gminy L. z dnia [...] roku wynika, że decyzją z dnia 25 lipca 2006 roku cofnięto D.R. zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych (decyzja ta została uchylona przez organ odwoławczy), a z protokołu posiedzenia Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych z dnia [...] roku wynika, że w sprawie tej Komisja, powołana zaskarżonym zarządzeniem z dnia [...] roku, zajmowała stanowisko, wnosząc o wszczęcie przez Wójta postępowania administracyjnego i cofnięcie skarżącemu zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych. Kolejna decyzja w sprawie cofnięcia skarżącemu zezwoleń wydana została przez Wójta Gminy L. w dniu [...] roku, a więc jeszcze przed uchyleniem zaskarżonego zarządzenia.

Wobec powyższego, uchylenie zaskarżonego zarządzenia nie jest równoznaczne z pozbawieniem (w całości lub w części) go mocy prawnej. Bowiem uchylenie aktu publicznoprawnego, jakim jest zarządzenie, ogranicza jedynie zakres jego mocy obowiązującej, jeżeli prawo nakazuje by uchylony akt stosować w pewnych sytuacjach. Stąd też fakt uchylenia zaskarżonego zarządzenia nie daje podstaw do umorzenia postępowania, gdyż w okresie do jego uchylenia, zarządzenie to znajdowało się w obrocie prawnym i wywierało wobec podmiotów go dotyczących określone skutki prawne.

Zaskarżone zarządzenie Wójta Gminy L. z dnia [...] roku w sprawie powołania Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych, jak wyżej wskazano, podjęte zostało na podstawie art. 41 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Zgodnie z art. 41 ust. 3 tej ustawy wójtowie (burmistrzowie, prezydenci miast) powołują gminne komisje rozwiązywania problemów alkoholowych, w szczególności inicjujące działania w zakresie określonym w ust. 1 oraz podejmujące czynności zmierzające do orzeczenia o zastosowaniu wobec osoby uzależnionej od alkoholu obowiązku poddania się leczeniu w zakładzie lecznictwa odwykowego.

Stosownie do treści art. 41 ust. 4 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, w skład gminnych komisji rozwiązywania problemów alkoholowych wchodzą osoby przeszkolone w zakresie profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych. Zasady wynagradzania członków gminnych komisji rozwiązywania problemów alkoholowych określa rada gminy w gminnych programach rozwiązywania problemów alkoholowych (art. 41 ust. 5 powołanej ustawy).

Komisja jest powoływana przez wójta (burmistrza, prezydenta) w trybie zarządzenia. Powołanie tej komisji jest ustawowym obowiązkiem wójta (burmistrza, prezydenta), opartym na przepisach prawa publicznego. Zdaniem Sądu, wbrew stanowisku Wójta Gminy L. zaprezentowanego w odpowiedzi na skargę, skład komisji rozwiązywania problemów alkoholowych został przez ustawodawcę określony. Skład tej komisji powinien mieć charakter wyspecjalizowany, bowiem mogą do niej wchodzić wyłącznie osoby przeszkolone w zakresie profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych.

W niniejszej sprawie powyższy warunek w dacie wydania zaskarżonego zarządzenia z dnia [...] roku nie został spełniony. Osoby powołane przez Wójta Gminy L. do składu Komisji, w dacie wydania zarządzenia, nie były przeszkolone. Skład Komisji został przeszkolony dopiero w 2006 roku.

Wobec powyższego stwierdzić należy, że wydanie przez Wójta Gminy L. zaskarżonego zarządzenia o powołaniu Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych stanowiło naruszenie art. 41 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi i nie może zostać uznane za działanie organu gminy w granicach prawa.

Ponadto zaskarżonym zarządzeniem Wójt Gminy L. sam powołał siebie do składu Komisji i został jej Przewodniczącym. W ocenie Sądu, powyższe narusza przepisy ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, a w szczególności art. 18 ust. 1 i ust. 3a tej ustawy. Zdaniem Sądu, wójt - uprawniony, jako organ zezwalający na podstawie ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, do wydawania zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych, nie może powołać samego siebie do składu gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych oraz ustanowić się jej przewodniczącym, gdyż w ten sposób następuje kumulacja funkcji pełnionych w gminie przez jedną osobę. Dochodzi wówczas do sytuacji, że wójt, jako organ zezwalający, wydaje zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych po uzyskaniu pozytywnej opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych, której jest przewodniczącym. Skoro brak pozytywnej opinii podmiotu uprawnionego do jej podejmowania, tj. gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych uniemożliwia organowi zezwalającemu wydanie zezwolenia określonego w art. 18 ust. 1 ustawy, to oczywistym jest, że wójt gminy nie może być jednocześnie członkiem tej komisji.

Zauważyć też należy, że w art. 18 ust. 8 powołanej ustawy ustawodawca uregulował uprawnienie organu zezwalającego do dokonywania kontroli przestrzegania zasad i warunków korzystania z zezwolenia. Z powyższego przepisu wynika, że takie uprawnienie ustawodawca nadał również gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych, ale na podstawie upoważnienia organu zezwalającego. Oznacza to, że powołany wyżej przepis wskazuje dwa niezależne podmioty uprawnione do kontroli, tj. organ zezwalający (wójta) oraz gminną komisję rozwiązywania problemów alkoholowych. Powyższe wyklucza więc, aby w składzie komisji był wójt.

Rozważając kwestię ustanowienia przez wójta samego siebie przewodniczącym gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych wskazać też należy, że zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym wójt jest organem wykonawczym gminy. W myśl art. 30 ust. 1 tej ustawy wójt wykonuje uchwały rady gminy i zadania gminy określone przepisami prawa. Wójt kieruje bieżącymi sprawami gminy oraz reprezentuje ją na zewnątrz (art. 31 ustawy o samorządzie gminnym). Stosownie do treści art. 27 ustawy funkcji wójta oraz jego zastępcy nie można łączyć nie można łączyć z:

1) funkcją wójta lub jego zastępcy w innej gminie,

2) członkostwem w organach jednostek samorządu terytorialnego, w tym w gminie, w której jest wójtem lub zastępcą wójta,

3) zatrudnieniem w administracji rządowej,

4) mandatem posła lub senatora.

Pozostałe zakazy łączenia stanowisk odnoszące się do wójta i jego zastępcy są zawarte w art. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne (Dz. U. z 2006 r. Nr 216, poz. 1584 ze zm.) - por. Komentarz do ustawy o samorządzie gminnym pod redakcją Pawła Chmielnickiego, wydanie 2, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2006, str. 308).

Z powyższych przepisów wprawdzie nie wynika zakaz łącznia funkcji wójta z funkcją przewodniczącego gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych, ale nie można też wywieść, że ustawodawca zezwolił na łączenie tych funkcji przez jedną osobę. Wójt gminy jest pracownikiem samorządowym zatrudnionym na podstawie wyboru. Zdaniem Sądu, zakaz łączenia ww. funkcji wynikał z ogólnego zakazu zawartego w art. 18 ustawy z dnia 22 marca 1990 roku o pracownikach samorządowych (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1593 ze zm.) - obecnie art. 30 ustawy z dnia 21 listopada 2008 roku o pracownikach samorządowych (Dz.U. Nr 223, poz. 1458), tj. zakazu wykonywania zajęć, które pozostawałby w sprzeczności z obowiązkami lub mogłyby wywoływać podejrzenie o jego stronniczość albo interesowność.

A zatem, w niniejszej sprawie wydane przez Wójta Gminy L.zaskarżone zarządzenie z dnia [...] roku o powołaniu Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych, na podstawie którego doszło do połączenia funkcji Wójta z funkcją Przewodniczącego Gminnej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych, naruszyło prawo poprzez złamie ogólnego zakazu zawartego w art. 18 (obecnie 30) ustawy o pracownikach samorządowych, tj. wykonywania przez wójta zajęć, które pozostają w sprzeczności z jego obowiązkami, wywołujących uzasadnione podejrzenie o stronniczość.

Stosownie do treści art. 147 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

Kwestię możności stwierdzenia nieważności uchwał (zarządzeń) reguluje art. 94 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Według tej regulacji nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy po upływie jednego roku od dnia ich podjęcia, chyba że uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały lub zarządzenia w terminie określonym w art. 90 ust. 1, albo jeżeli są one aktem prawa miejscowego.

Jeżeli nie stwierdzono nieważności uchwały lub zarządzenia z powodu upływu terminu określonego w ust. 1, a istnieją przesłanki stwierdzenia nieważności, sąd administracyjny orzeka o ich niezgodności z prawem. Uchwała lub zarządzenie tracą moc prawną z dniem orzeczenia o ich niezgodności z prawem. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego co do skutków takiego orzeczenia stosuje się odpowiednio (art. 94 ust. 2 ustawy).

Zaskarżone zarządzenie Wójta Gminy L.podjęte zostało [...], a zatem art. 94 ustawy o samorządzie gminnym wyłącza możliwość stwierdzenia jego nieważności po upływie roku od jego podjęcia.

Sąd uznając, wobec powyższych rozważań, że w sprawie został naruszony interes skarżącego oraz istnieją przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonego zarządzenia, na podstawie art. 147 § 1 powołanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w pkt 1 sentencji.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 2 tej ustawy.

TP