Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2789/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), , Sędzia WSA Paweł Groński, Sędzia WSA Magdalena Maliszewska, Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2012 r. sprawy ze R. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) września 2011 r. znak (...) w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej R. K. kwotę 760 zł (siedemset sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2010r. nr [...], wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4. art. 36 i art. 82 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118 z późn. zm.), art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2003 r. Nr 80 poz. 721 z późn. zm.) w związku z art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw, oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r Nr 98 poz. 1071 z późn. zm.), zatwierdził projekt budowlany i udzielił Zarządowi Dróg Wojewódzkich w K. pozwolenia na rozbudowę drogi wojewódzkiej nr [...] K. – P. – O. Zadanie 1, etap II : K. – K. od km 14 + 060,00 do km 18 + 336,00.

Odwołanie od tej decyzji wniosła R. K. zarzucając organowi

1. naruszenie przepisów postępowania w stopniu wpływającym na wynik spraw, to jest przepisów art. 8 k.p.a, art. 9 k.p.a., art. 10 k.p.a., art. 61 ust. 4 w zw. z art. 10 k.p.a. art. 131 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób uniemożliwiający stronom czynny udziału w sprawie,

2. naruszenie przepisów postępowania w stopniu wpływającym na wynik sprawy, w szczególności przepisu art. 77 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego rozważenia materiału dowodowego i wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę z naruszeniem przepisów ustawy Prawo budowlane,

3. naruszenie przepisów postępowania w stopniu wpływającym na wynik sprawy, a mianowicie przepisu art. 102 k.p.a., poprzez podejmowanie przez organ I instancji w okresie zawieszenia postępowania czynności nie będących czynnościami określonymi w art. 100 § 1 i 3 k.p.a. oraz art. 102 k.p.a.,

4. naruszenie przepisu art. 132 § 2 k.p.a. oraz art. 133 k.p.a. poprzez wydanie postanowienia o uchyleniu postanowienia o zawieszeniu postępowania,

5. naruszenie przepisu art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane poprzez nie wydanie decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę mimo bezskutecznego upływu terminu do usunięcia nieprawidłowości oraz wydanie drugiego, postanowienia o nałożeniu na inwestora obowiązku usunięcia tych samych nieprawidłowości,

6. naruszenie przepisu art. 36 ust. 1 pkt 2 oraz 36 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy Prawo budowlane poprzez nie określenie w decyzji czasu użytkowania obiektu określonego przez inwestora jako tymczasowy - zbiornika odparowującego, oraz nie określenie terminu jego rozbiórki,

7. naruszenie przepisu art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane oraz 5 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez zatwierdzenie projektu na budowę, sprzecznego z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, decyzją wodnoprawną oraz decyzją o lokalizacji drogi publicznej, a także przepisami techniczno - budowlanymi.

Po rozpatrzeniu odwołania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2010r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę, do którego załączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, czym wypełnił dyspozycję art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Ponadto, przedstawił kompletny projekt budowlany sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane wraz z wymaganymi opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i sprawdzeniami, informacje dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o których mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b ustawy Prawo budowlane, oraz zaświadczenia o których mowa w art. 12 ust. 7 cyt. powyżej ustawy.

Organ wskazał, że projekt budowlany inwestycji jest zgodny z warunkami decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] listopada 2008r., oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2008r., ustalającej lokalizację drogi wojewódzkiej dla inwestycji pn.: Rozbudowa drogi wojewódzkiej nr [...] K. – P. – O., Zdanie 1: K. – K., od km roboczego ok. 14 + 060,00 do km roboczego ok. 14 + 060,00 do km roboczego 18 + 336.00".

Ponadto spełnia warunki zawarte w decyzjach: Wójta Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na modernizacji drogi wojewódzkiej nr [...], Starosty K. z dnia [...] listopada 2009r., udzielającej pozwolenia wodno - prawnego na szczególne korzystanie z wód oraz zmieniającej ją decyzji Starosty K. z dnia [...] marca 2010.

Organ podkreślił, że wskazane wnioskiem zamierzenie budowlane obejmuje: rozbudowę jezdni istniejącej, budowę drugiej jezdni, budowę obwodnic P., K., przebudowę istniejących skrzyżowań z drogami powiatowymi i gminnymi, budowę rond na skrzyżowaniu z innymi drogami, budowę dróg zbiorczych zapewniających dostępność do drogi wojewódzkiej nr [...], budowę poboczy, przebudowę i budowę chodników, budowę zatok autobusowych, budowę ekranów akustycznych, budowę murów oporowych, budowę schodów terenowych, budowę przepustów, rozbiórkę przepustów, budowę rowów odpływowych do odbiorników, budowę rowów drogowych, budowę ścieków z elementów betonowych, budowę ścieków przykrawężnikowych, budowę ścieków przy zatokach autobusowych, przebudowę sieci wodociągowej, przebudowę sieci gazowej, budowę kanalizacji deszczowej i urządzeń oczyszczających, przebudowę sieci elektroenergetycznej SN i NN, budowę oświetlenia, rozbiórkę sieci elektroenergetycznej, przebudowę sieci teletechnicznej.

Wobec spełnienia, przez inwestora, wymagań określonych w art. 32 ust. 4 oraz 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, na podstawie art. 35 ust. 4 tej ustawy właściwy organ był zobligowany do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia art. 8 k.p.a, art. 9 k.p.a, art., 61 § 4 w zw. z art. 10 k.p.a organ podzielił, pogląd skarżącej, iż Wojewoda w nieprawidłowej kolejności zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę spornej inwestycji, tj. po wydaniu postanowienia z dnia [...] stycznia 2010 r., w sprawie obowiązku usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym.

Jednak zdaniem organu, powyższe uchybienie art. 10 Kpa w zw. z art. 61 § 4 k.p.a. nie może stanowić wady mogącej skutkować uchyleniem skarżonej decyzji. Z tych samych powodów stwierdził brak podstaw do uznania, że został naruszony art. 8 k.p.a. oraz art. 9 k.p.a.

Ustosunkowując się do zarzutów dotyczących postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2010 r., zawieszającego postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę spornej inwestycji, postanowienia z dnia [...] marca 2010 r., uchylającego własne postanowienie z dnia [...] lutego 2010 r., oraz postanowienia z dnia [...] marca 2010 r., zawieszającego z urzędu postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę - organ wyjaśnił, że nie mogą one być uwzględnione w niniejszym postępowaniu. Zarzuty mogły zostać podniesione w przysługujących stronom środkach zaskarżenia tych rozstrzygnięć.

W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie można podzielić zarzutu skarżącej dotyczącego naruszenia art. 102 k.p.a., poprzez prowadzenia postępowania w sprawie udzielenia zgody na odstępstwo od przepisów § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie polegające na tym, że w czasie gdy postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę było zawieszone, wydał postanowienie z dnia [...] marca

2010r.

Działania organu wojewódzkiego mające na celu usunięcia przeszkód do prowadzenia postępowania należało w ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego uznać za prawidłowe.

Bezpodstawny w ocenie organu odwoławczego był zarzut niezgodności projektu budowlanego przedmiotowej inwestycji z decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na modernizacji drogi wojewódzkiej nr [...]. Organ wskazał, że zbiornik odparowujący nie był przedsięwzięciem wymagającym uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, stosownie do § 2 ust. 1 pkt 33 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r., w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U z 2004 r. Nr 257, poz. 2573).

Odnosząc się do podniesionej przez skarżącą kwestii nie uwzględnienia w decyzjach o pozwoleniu wodnoprawnych zbiornika odparowującego, organ podał, że z pisma inwestora z dnia 30 kwietnia 2010 r., wynika, że zbiornik odparowujący ma charakter tymczasowy oraz został zaprojektowany "zgodnie z normami i wytycznymi projektowymi dla tego typu dróg i zlewni dla nich przynależnych". Zbiornik ten posiada pojemność rezerwową 150 m3. Ponadto organ podał, że korona i skarpy wokół zbiornika dodatkowo zapobiegają ewentualnemu przelaniu się zbiornika. Tym samym tak zaprojektowany zbiornik odparowujący zwiększa bezpieczeństwo w kwestiach wodnych dla gruntów sąsiednich. Stąd też brak jest podstaw do stwierdzenia, że został naruszony pkt III decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2007 r., mówiący, że "zmiany stosunków wodnych nie mogą wiązać się ze szkodą dla gruntów sąsiednich".

W ocenie GINB wbrew twierdzeniom skarżącej decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2008 r., ustalająca lokalizację drogi wojewódzkiej dla spornej inwestycji, przewidywała możliwość zaprojektowania zbiornika odparowującego, bowiem zgodnie z pkt 1 tejże decyzji "Szczegółowy zakres planowanej inwestycji obejmuje: (...) przebudowę i budowę urządzeń odwodniających (rowów przydrożnych, ścieków, kanalizacji deszczowej, przepustów, rowów odpływowych z przepustów do odbiorników, rowów melioracyjnych oraz innych w zależności od przyjętych w projekcie rozwiązań np.: urządzeń podczyszczających wodę, zbiorników chłonnych, retencyjnych, przepompowni itp.)".

Organ podał, że skarżąca kwestionując zgodność projektowanej obsługi komunikacyjnej stacji benzynowej z drogą krajową nr [...] wskazała na zagrożenie bezpieczeństwu ruchu drogowego, jednak bez uzasadnienia tego zagrożenia. Tym samym zarzut ten ocenił jako gołosłowny i niepoparty żadną argumentacją.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2010r. wniosła R. K.

Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji - zarzuciła:

1. naruszenie przepisu art. 35 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane w zw. art. 122 ustawy prawo wodne w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 6 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w jego ochronie oraz oceny oddziaływania na środowisko poprzez utrzymanie w mocy decyzji, która wydana została bez wymaganych prawem pozwoleń: pozwolenia wodnoprawnego oraz decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia,

2. naruszenie przepisu art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane poprzez utrzymanie w mocy decyzji, która wydana została po bezskutecznym upływie wyznaczonego przez organ I instancji terminu do usunięcia nieprawidłowości oraz w sytuacji wydania przez organ I instancji drugiego, postanowienia mającego za przedmiot nałożenie na inwestora obowiązku usunięcia tych samych nieprawidłowości,

3. naruszenie przepisu art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane oraz 5 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez utrzymanie w mocy decyzji sprzecznej z przepisami techniczno - budowlanymi, w szczególności zaś z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie oraz rozporządzenia w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać drogowe obiekty inżynierskie i ich usytuowanie,

4. naruszenie przepisu art. 36 ust. 1 pkt 2 oraz 36 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy Prawo budowlane poprzez utrzymanie w mocy decyzji, która nie określa czasu użytkowania obiektu tymczasowego, tj. zbiornika odparowującego oraz nie określa terminu jego rozbiórki,

5. naruszenie przepisów postępowania w stopniu wpływającym na wynik sprawy, to jest przepisów art. 8 k.p.a, art. 9 k.p.a., art. 10 k.p.a., art. 61 ust. 4 w zw. z art. 10 k.p.a. art. 131 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji wydanej w warunkach uniemożliwienia stronom czynnego udziału w sprawie,

6. naruszenie przepisów postępowania w stopniu wpływającym na wynik sprawy, poprzez utrzymanie w mocy decyzji wydanej z naruszeniem przepisu art. 102 k.p.a.,

7. naruszenie przepisów postępowania w stopniu wpływającym na wynik sprawy, w szczególności przepisu art. 77 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego rozważenia materiału dowodowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 1 kwietnia 2011r. w sprawie o sygn. VIISA/Wa 273/11- uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2010r., w części dotyczącej działek o nr ew. [...] i [...], a w pozostałej części skargę oddalił.

Sąd w uzasadnieniu wyroku wskazał, że aby mogło zostać skutecznie wszczęte postępowanie odwoławcze, a zwłaszcza aby mogło zostać zakończone wydaniem orzeczenia merytorycznego, w postępowaniu tym musi zostać wykazane, że podmiot który wniósł środek zaskarżenia posiada przymiot strony w rozumieniu art. 28 kpa. Natomiast o tym, czy określonemu podmiotowi przysługują uprawnienia strony, a więc czy ma on interes prawny w rozstrzygnięciu sprawy, przesądzają przepisy prawa materialnego, z których wynikają dla tego podmiotu określone prawa lub obowiązki.

W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika nie wykazała ani w odwołaniu ani w skardze do Sądu interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a.

W ocenie Sądu organ w sposób nieprawidłowy wszczął postępowanie odwoławcze w stosunku do całej decyzji wydanej w przedmiocie pozwolenia na budowę inwestycji drogowej, nie ustalając czy skarżąca ma przymiot strony konieczny dla kwestionowania tej decyzji.

Sąd uznał, że decyzja organu odwoławczego została wydana z rażącym naruszeniem przepisów postępowania, ale z uwagi na szczególny tryb prowadzonego postępowania, w oparciu o przepisy ustawy z 1 kwietnia 2003r., uchybienie to nie dawało podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości w oparciu o przesłanki z art. 145 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W dalszej części uzasadnienia Sąd wskazał, że na rozprawie profesjonalny pełnomocnik skarżącej podał, że jest ona właścicielką działki nr [...] położonej w sąsiedztwie działek objętych inwestycją o nr [...] i [...] na których są zaprojektowane zbiorniki odparowujące oraz, że skarżąca kwestionuje wydaną decyzję w przedmiocie pozwolenia na budowę inwestycji drogowej w całości, bowiem brała udział w postępowaniu I instancji.

Sąd nie podzielił stanowiska pełnomocnika, że udział skarżącej w postępowaniu przesądza o jej interesie prawnym do kwestionowania całej decyzji.

W ocenie sądu ustalenie czy skarżąca ma interes prawny do kwestionowania rozstrzygnięcia dotyczącego inwestycji na działkach [...] i [...], powinno nastąpić przy ponownym rozpatrzeniu odwołania w tej jego części, które dotyczy ww. działek.

Jednocześnie Sąd nie podzielił stanowiska organu, iż urządzenia wodne tymczasowe nie wymagają uzyskania pozwolenia na podstawie przepisów ustawy z 18 lipca 2001r., - Prawo wodne.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] września 2011 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, po ponownym rozpatrzeniu (w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 kwietnia 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 273/11) odwołania R. K. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2010 r. – umorzył postępowanie odwoławcze.

W uzasadnieniu organ podał, że stosownie do wskazań zawartych w ww. wyroku badał, czy R. K. "ma interes prawny dla kwestionowania rozstrzygnięcia dotyczącego inwestycji na działkach o nr ew. [...] i [...]".

Odwołanie R. K. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2010 r. potraktował jako dotyczące decyzji Wojewody [...], w zakresie jakim zatwierdza ona projekt budowlany i udziela pozwolenia na budowę na działkach o nr ew. [...] i [...].

Organ przywołał przepisy art. 28 ust. 2 oraz art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane i z ich treścią łączył konieczność ustalenia przymiotu strony skarżącej.

Wskazał, że R. K. jest właścicielką działek o nr ew. [...], [...], [...], [...], [...].

Z projektu budowlanego wynika natomiast, że działki o nr ew. [...] i [...] sąsiadują bezpośrednio z działkami o nr ew. [...] i [...], na których zostały zaprojektowane zbiorniki retencyjne.

Mając na uwadze powyższe, stwierdził, że sporna inwestycja nie wprowadza ograniczenia, o którym mowa w ust. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, w możliwości zagospodarowania działek stanowiących własność R. K.

Ponadto wskazał, że z części opisowej projektu budowlanego, wynika iż grunty w pobliżu działek o nr ew. [...], [...], na których zostały zaprojektowane zbiorniki tymczasowe są gruntami nieprzepuszczalnymi. Same zbiorniki zostały zaprojektowane w sposób prawidłowy, zapobiegający ewentualnemu przelaniu się wody.

W ocenie GINB brak jest przepisów prawa, z których wynikałoby, że obszar oddziaływania inwestycji usytuowanej na działkach o nr ew. [...] i [...] obejmował działki stanowiące własność R. K.

W związku z powyższym, stwierdził, że R. K. nie posiada przymiotu strony w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę w części dotyczącej inwestycji na działkach o nr ew. [...] i [...].

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2011r. wniosła R. K., zarzucając:

1. naruszenie przepisu art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, że nieruchomość należąca do skarżącej nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu, przez co nie można przyznać jej statusu strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę,

2. naruszenie przepisu art. 6 k.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności i niezastosowanie przepisów prawa, w szczególności art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego

Wskazując na powyższe domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości.

W uzasadnieniu podała, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, ponownie rozpatrując sprawę, wadliwe umorzył postępowanie odwoławcze uznając, iż obszar oddziaływania inwestycji usytuowanej na działkach [...] i [...] nie obejmuje działek stanowiących własność skarżącej, gdyż inwestycja nie wprowadza ograniczenia, o którym mowa w art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, w możliwości zagospodarowania działek skarżącej.

Ocena ta była wadliwa albowiem przedmiotem postępowania zakończonego decyzją Wojewody [...] z dnia [...] maja 2010 roku było udzielenie pozwolenia na rozbudowę drogi wojewódzkiej nr [...] na wskazanym odcinku.

Ten właśnie obiekt stanowił punkt odniesienia do badania interesu prawnego skarżącej. Tymczasem organ II instancji przyjął, iż obiektem, który stanowi punkt odniesienia do badania interesu prawnego są zaprojektowane zbiorniki odparowujące lokalizowane na działkach [...] oraz [...].

Organu II instancji pominął istotną dla sprawy okoliczności, że budynek nr 237 usytuowany na działce [...] stanowiącej własność skarżącej znajduje się w obszarze zwiększonego hałasu.

Inwestor, wbrew przepisom Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430) nie zaprojektował urządzeń ochrony obiektów i obszarów przed hałasem w postaci ekranów akustycznych i skarżąca narażona będzie na zwiększony poziom hałasu.

Ewentualna inwestycja na pozostałej do zagospodarowania części nieruchomości skarżącej wymagać będzie od niej zabezpieczenia się przed wpływem hałasu.

Zgodnie z § 11 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) - budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi powinien być wznoszony poza zasięgiem zagrożeń i uciążliwości określonych w przepisach odrębnych, przy czym dopuszcza się wznoszenie budynków w tym zasięgu pod warunkiem zastosowania środków technicznych zmniejszających uciążliwości poniżej poziomu ustalonego w tych przepisach bądź zwiększających odporność budynku na te zagrożenia i uciążliwości, jeżeli nie jest to sprzeczne z warunkami ustalonymi dla obszarów ograniczonego użytkowania, określonych w przepisach odrębnych.

Do uciążliwości, o których mowa wyżej, zalicza się w szczególności hałas i drgania (wibracje) oraz zanieczyszczenie powietrza.

Nadto, zgodnie z § 325 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie budynki mieszkalne należy sytuować w miejscach najmniej narażonych na występowanie hałasu i drgań, a jeżeli one występują i ich poziomy będą powodować w pomieszczeniach tych budynków przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu i drgań, określonych w Polskich Normach dotyczących dopuszczalnych wartości poziomu dźwięku w pomieszczeniach oraz oceny wpływu drgań na budynki i na ludzi w budynkach, należy stosować skuteczne zabezpieczenia.

Wskazane wyżej regulacje powodują zdaniem skarżącej, że oddziaływanie obiektu - drogi wojewódzkiej nr [...] na wskazanym odcinku nie zamyka się w granicach działek objętych planowaną inwestycją, tylko wychodzi poza nią wkraczając w obszar nieruchomości należącej do skarżącej.

Skarżąca zmuszona zostanie do realizacji kosztownych zabezpieczeń przed hałasem.

Inwestor zaniechał zastosowania ekranów akustycznych w sąsiedztwie nieruchomości skarżącej z uwagi na fakt, iż naruszając przepis art. 34 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r" Nr 19, poz. 115), usytuował zbiorniki odparowujące na działkach [...] oraz [...] w ich granicy bez zachowania wymaganych wskazanym wyżej przepisem odległości. W konsekwencji wobec braku miejsca nie można było posadowić ekranów akustycznych.

Usytuowanie zbiorników odparowujących w granicy działki powoduje, iż będące własnością skarżącej działki pozostają w obszarze oddziaływania także samych zbiorników odparowujących. Usytuowanie ich bowiem bez zachowania minimalnych, wymaganych prawem odległości, powoduje ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości skarżącej, uniemożliwiając jej chociażby zabudowę nieruchomości także w granicy.

Organ II instancji nie uwzględnił normy § 145 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 20 maja 2000 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogowe obiekty inżynierskie i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 63 poz. 735 z późn. zm.) w związku z § 108 ust. 5 Rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Zgodnie z powyższą regulacją odległość zbiorników na wody opadowe od zabudowy nie może być mniejsza niż 8,0 m.

Powyższe wykazuje, iż skarżąca posiada interes prawny we wniesieniu odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2010r. Jest właścicielem nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu, a więc w obszarze wprowadzającym związane z lokalizacją przedmiotowego obiektu ograniczenia w zagospodarowaniu będącego jej własnością terenu.

Gdyby organ II instancji dokonał prawidłowej analizy przepisów wprowadzających związane z obiektem ograniczenia, przyznałby skarżącej status strony postępowania, to zaś umożliwiłoby realizację wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 kwietnia 2011 roku.

Nadto organ II instancji ponownie rozstrzygając sprawę wystąpił o przesłanie decyzji udzielającej Zarządowi Dróg Wojewódzkich w K. pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie zbiornika odparowującego w km 16+795.70 na działkach o nr [...] i [...], jednakże z zaskarżonej decyzji nie wynika, aby decyzję taką otrzymał.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, rozpatrując ponownie sprawę, umorzył postępowanie odwoławcze uznając, iż obszar oddziaływania inwestycji usytuowanej na działkach [...] i [...] nie obejmuje działek stanowiących własność skarżącej. Stwierdził, że inwestycja nie wprowadza ograniczenia, o którym mowa w art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, w możliwości zagospodarowania działek skarżącej.

Zdaniem Sądu ocena ta była dokonana z naruszeniem zasad procesowych określonych w art. 7 i 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. Organ II instancji bez dostatecznej analizy, a w konsekwencji wadliwie stwierdził brak po stronie skarżącej interesu prawnego.

Organ nie ustalił bowiem ani charakteru działek należących do skarżącej, ani tego jakie mają one przeznaczenie, tego czy możliwa jest ich potencjalna zabudowa, czy są już zabudowane, a jeśli tak to jakimi obiektami.

Nadto nie ustalił norm odległościowych między obiektami projektowanymi na działkach [...] i [...], a granicami działek skarżącej, jak też obiektami istniejącymi na tych działkach.

Niewątpliwie decyzją Wojewody [...] z dnia [...] maja 2010 roku udzielono pozwolenia na budowę drogi wojewódzkiej nr [...] K. – P. – O. na odcinku K. – K.. Skoro działka skarżącej nr ew. [...] przylega do działek inwestycyjnych nr [...] i [...], to należy ocenić jaki wpływ na działkę skarżącej ma inwestycja przewidziana do realizacji.

Skarżąca zarzuciła, że budynek nr 237 usytuowany na działce [...] stanowiącej jej własność znajduje się w granicy zwiększonego hałasu projektowanej drogi. Podniosła , że inwestor, wbrew przepisom Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430) nie zaprojektował ekranów akustycznych.

Do zarzutu tego Sąd nie może się merytorycznie odnieść bowiem organ nie poczynił żadnych ustaleń w tym zakresie.

Podobnie należy ocenić zarzut związany z nadmiernym hałasem, a możliwością ewentualnej zabudowy pozostałej do zagospodarowania części nieruchomości skarżącej.

Poza tym słusznie skarżąca wywodzi, że usytuowanie zbiorników odparowujących w zbliżeniu do jej działki może spowodować ograniczenie w zagospodarowaniu jej nieruchomości, np. uniemożliwiając zabudowę będącej jej własnością nieruchomości w granicy.

Skarżąca podniosła, że organ II instancji nie uwzględnił normy § 145 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 20 maja 2000 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogowe obiekty inżynierskie i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 63 poz. 735 z późn. zm.) w związku z § 108 ust. 5 Rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie.

Zgodnie z powyższą regulacją odległość zbiorników na wody opadowe od zabudowy nie może być mniejsza niż 8,0 m. Również odniesienie się Sądu do tego zarzutu wobec braku jakichkolwiek ustaleń organu, nie jest możliwe.

Gdyby wywody skarżącej zaprezentowane w skardze okazały się uzasadnione, to byłaby właścicielem nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu, a więc w obszarze wprowadzającym związane z lokalizacją projektowanej inwestycji ograniczenia w zagospodarowaniu jej terenu. Tym samym posiadałaby niewątpliwy interes prawny we wniesieniu odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2010r.

Zatem organ II instancji powinien dokonać analizy stanu faktycznego sprawy, poddać go ocenie w aspekcie istotnym dla wyjaśnienie przymiotu strony R. K., poszukiwać norm prawnych będących ograniczeniem dla skarżącej w zagospodarowaniu jej terenu i tylko wówczas ewentualne rozstrzygnięcie o umorzeniu postępowania odwoławczego byłoby procesowo uzasadnione. Takiego działania organu zaskarżona decyzja nie wykazuje.

W szczególności brak jest analizy wzajemnych relacji (w tym odległościowych) między działkami skarżącej, a działkami nr [...] [...], a jest to podstawowy parametr który umożliwia odniesienie się do kwestii oceny przymiotu strony postępowania.

Słusznie argumentowano w skardze, że treść decyzji, sprowadzająca się praktycznie do jednego stwierdzenia o charakterze ocennym - "Z projektu budowlanego wynika, że działki o nr ew. [...] i [...] sąsiadują bezpośrednio z działkami o nr ew. [...] i [...], na których zostały zaprojektowane zbiorniki retencyjne. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że sporna inwestycja nie wprowadza ograniczenia, o którym mowa w ust. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, w możliwości zagospodarowania działek stanowiących własność R. K." - nie jest realizacją wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 kwietnia 2011 roku.

Z przyczyn wyżej wymienionych Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c, 152, 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.