Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 132/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-03-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak (spr.), , Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, Protokolant Aleksandra Młyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2007 r. sprawy ze skargi M. i W. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie budynku mieszkalnego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] października 2005 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpatrzeniu odwołania M. i W.G. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z dnia [...] marca 2005 r., którą umorzono postępowanie administracyjne w ramach nadzoru budowlanego w sprawie dotyczącej budynku mieszkalnego jednorodzinnego wybudowanego na działce przy ul. [...] w W.

- utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ podał, iż decyzją z dnia [...] stycznia 1996 r. Burmistrz Gminy [...] zezwolił K. i A. S. na użytkowanie budynku przy ul. [...] w W.

Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...] lutego 1997 r. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 marca 1999 r. sygn. akt SA 475/97 uchylił decyzję Wojewody [...], a Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2000 r. uchylił decyzję Burmistrza Gminy [...] zezwalającej na użytkowanie budynku przy ul. [...].

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego ponownie rozpatrując sprawę, kierując się oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, ustalił iż budynek mieszkalny przy ul. [...] w W., został wybudowany zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego przez Radę Miasta [...] z dnia [...].09.1992 r., gdyż działka na której został wybudowany znajduje się na obszarze przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową z zielenią leśną i urządzeniami I stopnia obsługi.

Zrealizowana inwestycja nie powoduje też niebezpieczeństwa dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych otoczenia – co oznacza, że nie zachodzi przesłanka z art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z dnia 24 października 1974 r.

Do ustalenia powyższych okoliczności organ był zobowiązany wskazaniami Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartymi w wyroku NSA z dnia 23 marca 1999 r.

W związku z powyższym nakazano inwestorom małżonkom S. przedłożenie inwentaryzacji geodezyjnej i inwentaryzacji wykonanych robót budowlanych wraz ze stosownymi opiniami oraz z aktualną opinią zawierającą "linijkę słońca" określającą zacienienie sąsiedniej nieruchomości przy ul. [...].

Z przedłożonej przez inwestorów dokumentacji wynika, iż budynek jest w dobrym stanie technicznym, został wybudowany zgodnie ze sztuką budowlaną, nadaje się do użytkowania oraz nie powoduje zagrożenia dla zdrowia i mienia przebywających w nim osób. Stwierdzono, że budynek został usytuowany w odległościach określonych w warunkach technicznych obowiązujących w dacie budowy, zawartych w rozporządzeniu z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. z 1980 r., Nr 17, poz. 62).

Z przedłożonej "linijki słońca" dotyczącej zacienienia nieruchomości przy ul. [...] wynika, iż budynek usytuowany w odległości 2,84m i 2,89m od granicy z działką skarżących i nie powoduje niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych i użytkowych dla otoczenia, bowiem spełniony został wymóg zachowania 3 godzinnego czasu nasłonecznienia działki przy ul. [...] w dniach równonocy (tj. 21 marca i 21 września).

Pomniejszenie zatem odległości o 0,11 - 0,16m od granicy sąsiedniej działki, w świetle powyższych ustaleń nie jest istotnym naruszeniem przepisów techniczno-budowlanych i nie rzutuje negatywnie na walory użytkowe bądź przyszłą zabudowę sąsiedniej działki.

Powyższe oznacza, iż brak jest podstaw do nakazania rozbiórki przedmiotowego budynku na podstawie art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.

Organ odwoławczy ponowne rozpatrując sprawę na skutek wniesionego przez M. i W. G. odwołania, w pełni podzielił ustalenia organu I instancji.

W ocenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego brak jest podstaw do nakazania rozbiórki budynku przy ul. [...], co oznacza iż zasadnie umorzono prowadzone przez organy nadzoru postępowanie.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wnieśli M. i W. G.

Skarżący wskazali, iż organy nadzoru budowlanego nie mogły umorzyć postępowania w sytuacji, gdy budynek przy ul. [...] pobudowany jest niezgodnie z przepisami określającymi warunki techniczne oraz z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Inwestorzy S. dopuścili się 7 samowoli budowlanych, a organ nadzoru budowlanego nie podejmuję w tym przedmiocie żadnych działań. Całe postępowanie przeprowadzone przez organ I i II instancji jest nierzetelne, a decyzje wydane zostały z pominięciem wielu istotnych dokumentów.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega uwzględnieniu, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są zasadne.

Stosownie do dyspozycji art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną.

Na wstępie należy wskazać, iż przedmiotem kontroli Sądu jest wyłącznie zaskarżona decyzja pod kątem jej zgodności z prawem. Oznacza to, że poza rozważaniami Sądu pozostają zarzuty odnoszące się do innych kwestii niż zgodność z prawem decyzji umarzającej postępowanie administracyjne.

Postępowanie zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji prowadzone było na skutek uchylenia przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 marca 1999 r. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 1997 r. utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] stycznia 1996 r. zezwalającej na użytkowanie budynku jednorodzinnego położonego w W. przy ul. [...].

W wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny przesądził, że w sprawie niniejszej mają zastosowanie przepisy Prawa budowlanego z dnia 24 października 1974 r., a nadto wskazał, iż "...nie budzą wątpliwości ani zastrzeżeń Sądu inwentaryzacja powykonawcza, orzeczenie techniczne, opinia przeciwpożarowa ani opinia kominiarska, przedłożone przez inwestorów wraz z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na użytkowanie".

Sąd podzielił ustalenia organu administracyjnego, iż brak jest przesłanek z art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. wykluczających możliwość zalegalizowania samowoli budowlanej. Działka inwestorów leży na terenie przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową z zielenią leśną i urządzeniami I stopnia obsługi, co jest zgodne z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego.

Są to ustalenia podstawowe dla przedmiotowego terenu i tylko te, zdaniem Sądu, mogą być uwzględnione przy ocenie zgodności zabudowy działki z planem, który obowiązywał w czasie rozbudowy budynku mieszkalnego. Należy mieć bowiem na uwadze fakt, że inwestycja dotyczyła rozbudowy i modernizacji budynku istniejącego na działce od 1936 r.

W tak ustalonym stanie faktycznym uwzględnienie skargi nastąpiło jedynie z powodu nie wyjaśnienia przez organ, czy przedmiotowy budynek po modernizacji nie powoduje niedopuszczalnego pogorszenia warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia, a więc czy nie zachodzi przesłanka z art. 37 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego.

Ponownie rozpatrując sprawę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zobowiązał inwestorów do przedłożenia określonej dokumentacji, po przedłożeniu której decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r. na podstawie art. 105 § 1 umorzył prowadzone przez siebie postępowanie.

Decyzja ta uchylona została przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który decyzją z dnia [...] kwietnia 2003 r. przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia wskazując, iż nie zostały wykonane wytyczne zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 marca 1999 r.

Skargę złożoną na powyższą decyzję przez M. i W. G. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 1 września 2004 r. w sprawie sygn. akt IV SA 1981/03 oddalił. Wojewódzki Sąd Administracyjny w pełni podzielił ustalenia organu odwoławczego przedstawione w zaskarżonej decyzji kasacyjnej.

Podkreślić należy, iż zgodnie z art. 153 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) oraz art. 30 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym obowiązującej do dnia 31 grudnia 2003 r., ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Sądu, wiąże Sad i organy orzekające w sprawie.

Ponownie rozpatrując sprawę, zaskarżą decyzją z dnia [...] października 2005 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2005 r. umarzającą na podstawie art. 105 § 1 kpa postępowanie administracyjne w sprawie samowoli budowlanej budynku mieszkalnego przy ul. [...].

Przechodząc do oceny legalności zaskarżonej decyzji Sąd stwierdza, iż wydając zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] marca 2005 r. organy nadzoru budowlanego całkowicie przeoczyły okoliczność, iż prowadzą postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie budynku przy ul. [...] i postępowanie to w zależności od dokonanych ustaleń może zakończyć się udzieleniem pozwolenia na użytkowanie, wydaniem decyzji na podstawie art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r., bądź w ostateczności odmową udzielenia pozwolenia na użytkowanie.

Podkreślić należy, że przepis art. 105 § 1 kpa odnosi się wyłącznie do sytuacji, gdy w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego brak jest sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania (por. uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 1995 r., III ARN 50/95, OSNAP i US 1996, nr 11, poz. 150).

Przepis art. 105 § 1 kpa odnosi się bowiem do sytuacji, gdy nastąpiła bezprzedmiotowość, czyli brak przedmiotu postępowania administracyjnego. Istotny jest przy tym stan istniejący w dacie wydawania decyzji kontrolowanej przez Sąd.

W niniejszej sprawie w żadnym razie nie można mówić o bezprzedmiotowości postępowania, gdyż nadal pozostaje do rozpatrzenia wniosek inwestorów K. i A.S. o udzielenie pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. [...].

Zważywszy na powyższe uznając, iż stwierdzone naruszenie przepisów postępowania miało istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji wyroku.