Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 752/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2009-02-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 3, art. 32, art. 35
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 46, art. 51
journal: Dz.U. 2008 nr 25 poz 150
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska  - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Protokolant Asystent sędziego Dominika Trella, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2009 roku przy udziale --- sprawy ze skargi J. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę obejmującego rozbudowę istniejącego parkingu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]r. nr [...], znak: [...], [...] Wojewoda Ł. po rozpatrzeniu odwołania J. M., od decyzji Starosty Z. z dnia [...]r. znak: [....], nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A. D. pozwolenia na budowę, obejmującego rozbudowę istniejącego parkingu o 88 stanowisk postojowych oraz budowę wiat o powierzchni zabudowanej 2016,5 m2, w tym nad istniejącymi stanowiskami o powierzchni zabudowanej - 916,5 m2 i projektowanymi stanowiskami o powierzchni zabudowanej -1100m2, przebudowę instalacji oświetlenia, przesunięcie obiektu obsługi parkingu oraz przesunięcie suchego ustępu do realizacji na działkach o numerach ewidencyjnych [...] i [...] położonych w Z. przy ul. S. [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w całości.

Organy ustaliły następujący stan faktyczny sprawy:

A. D. złożył w dniu [...]r. wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę, polegającego na rozbudowie istniejącego parkingu strzeżonego wraz z częściowym zadaszeniem miejsc parkingowych, usytuowanych na działkach nr [...] i nr[...] w Z., przy ul. S. [...].

Pismem z dnia [...]r. Naczelnik Wydziału Architektury i Budownictwa, odpowiadając na zastrzeżenia J. M., zawarte w piśmie z dnia 20.sierpnia 2007r. wyjaśnił, iż obecnie na terenie objętym w/w wnioskiem funkcjonują 72 miejsca postojowe, a projektowanych jest 88 miejsc postojowych oraz wiaty parkingowe nad istniejącymi i projektowanymi miejscami postojowymi, co jest zgodne z ostateczną decyzją Prezydenta Miasta Z. z dnia [...]r., nr [...] o warunkach zabudowy, która dopuszcza rozbudowę tego parkingu o 100 stanowisk wraz z częściowym zadaszeniem ich wiatami. Odnosząc się do błędu w zakresie zestawienia powierzchni wiat, organ wyjaśnił, że został on poprawiony przez projektanta. W ocenie organu I instancji, w sprawie nie ma zastosowania przepis § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz.690 ze zm.), na który wskazuje J. M., bowiem odnosi się on do budynków. Projekt zagospodarowania został sporządzony na aktualnej mapie do celów projektowych, wykonanej przez uprawnionego geodetę w skali 1:500 oraz przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w maju 2006r. Teren objęty przedmiotowym postępowaniem nie wymagał wyłączenia z produkcji rolnej, bowiem został sklasyfikowany jako Ba. Ponadto inwestor uzupełnił w dniu [...]r. wniosek, do czego został zobowiązany postanowieniem Starosty Z. z dnia [...]r.

Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Starosta Z. zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. D. pozwolenia na budowę w zakresie wnioskowanej inwestycji.

W dniu [...]r. odwołanie od decyzji złożył J.M., wnosząc o jej uchylenie oraz orzeczenie co do istoty sprawy, bądź przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, zarzucając naruszenie :

1. art. 35 ust. 5 ustawy z dnia 7.lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. nr 156 z 2006r., poz. 1118 ze zm.), poprzez udzielenie pozwolenia na budowę dla terenu, na którym znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki,

2. art. 32 ust. 4a ustawy Prawo budowlane, wskutek udzielenia pozwolenia na budowę, pomimo rozpoczęcia robót budowlanych z naruszeniem przepisu art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane,

3. art. 5 ust. 1 pkt 1 b ustawy Prawo budowlane, wyrażające się naruszeniem wymagań techniczno-budowlanych, o których mowa w § 274 - 281 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w zakresie wymagań przeciwpożarowych,

4. art. 5 ust. 1 pkt 8 ustawy Prawo budowlane, poprzez niezachowanie odległości przewidzianych w przepisach techniczno-budowlanych, w tym m. in. § 18 i 19 w/w rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12. kwietnia 2002r.,

5. art. 21 ust. 1 Konstytucji w związku z art. 143 i 144 ustawy z dnia 23.kwietnia 1964r. Kodeks cywilny (Dz.U. nr 16, poz. 93 ze zm.), ze względu na to, iż wybudowanie wiat wiąże się z zakłóceniem korzystania z nieruchomości odwołującego się ponad przeciętną miarę,

6. art. 7 ustawy z dnia 14.czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. nr 98 z 2000r., poz. 1971 ze zm.), obligującego organ do stania na straży praworządności i podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, prowadząc do wadliwego rozstrzygnięcia sprawy,

7. przepisów ustawy z dnia 27.kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (tekst jednolit Dz.U. nr 129 z 2006r., poz. 902 ze zm.).

J.M. wniósł ponadto o zobowiązanie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. oraz Ł. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. do przesłania wydanych przez ww. organy decyzji administracyjnych wskazujących, iż przedmiotowa decyzja stanowi naruszenie art. 35 ust. 5 ustawy Prawo budowlane oraz dołączenia ich do akt sprawy, nadto zaś zobowiązanie Prezydenta Miasta Z. do załączenia do akt sprawy wszystkich dokumentów, łącznie z mapą, które stanowiły podstawę do wydania decyzji, ustalającej warunki zabudowy, tj. decyzji nr [...] z dnia [...]r.

Pismem z dnia [...]r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. poinformował organ odwoławczy, iż zakończył postępowanie administracyjne w sprawie doprowadzenia do zgodności z prawem parkingu samochodowego, wybudowanego przez inwestora A. D. na podstawie pozwolenia na budowę na działkach nr [...] i nr [...] oraz postępowanie w sprawie samowolnej rozbudowy parkingu. Roboty budowlane, nakazane decyzją, Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]r. nr [...] zostały przez inwestora wykonane.

Decyzją z dnia [...]r., nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. uchylił w/w decyzję w zakresie terminu wykonania obowiązku, w pozostałej części utrzymując powyższe orzeczenie w mocy. Decyzją z dnia [....]r., nr [....] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. nakazał rozbiórkę samowolnie wybudowanej na w/w działkach instalacji oświetleniowej wraz z dwoma słupami.

Decyzja powyższa została utrzymana w mocy przez Ł. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. (decyzja z dnia [...] r., nr [...]). Kontrola przeprowadzona przez organ nadzoru budowlanego, w dniu [...] r., potwierdziła wykonanie obowiązków wynikających z w/w decyzji.

Pismem z dnia [...]r., nazwanym "uzupełnienie odwołania", J. M. wniósł o przeprowadzenie dowodu w postaci oględzin w trybie art. 75 k.p.a. w związku z art. 78 k.p.a. oraz przeprowadzenie rozprawy administracyjnej z powołaniem świadków na okoliczność, iż roboty budowlane, objęte zaskarżonym pozwoleniem na budowę zostały zrealizowane przed wydaniem tego pozwolenia. Nadto strona odwołująca się domaga się zawieszenia postępowania odwoławczego, "z uwagi na wszczęcie postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...]r. nr [...], do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia tej sprawy". W opinii J. M. kwestionowane pozwolenie nie uwzględnia faktu, iż inwestor nie dopełnił wobec istniejącej części parkingu obowiązku zawiadomienia Państwowej Straży Pożarnej o przystąpieniu do użytkowania oraz przystąpił do użytkowania pomimo braku decyzji pozwolenia na użytkowanie. Udzielenie zaś pozwolenia na budowę rażąco narusza także przepisy o ochronie środowiska na skutek braku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedsięwzięcia. Ze względu bowiem na fakt, iż parking wnioskodawcy przylega do parkingu odwołującego i łącznie powstanie zespół parkingów, przekraczających 300 miejsc parkingowych dla samochodów osobowych, wymagana jest decyzja środowiskowa i sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Skarżona decyzja pozostaje również w rażącej sprzeczności ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy i planowaną budową drogi S 14, gdyż rozbudowa parkingu przekracza linię zabudowy, wyznaczoną na potrzeby planowanej drogi S 14. Wprawdzie zarzut ten jest kierowany przeciwko decyzji z dnia [...]r., nr [...] o warunkach zabudowy, jednakże organ który wydał, w okolicznościach naruszających prawo, decyzję o pozwoleniu na budowę, w efekcie będzie zobowiązany do naprawienia szkody na mocy art. 417 k.c.

Pismem z dnia 24.stycznia 2008r. organ odwoławczy zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. o powiadomienie dla jakiej inwestycji zostały ustalone warunki zabudowy, określone decyzją z dnia [...]r., nr [...].

Z udzielonej odpowiedzi, pismem z dnia [...]r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. wynika, że do organu nadzoru nie wpłynął wniosek J. M. o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności opisanej decyzji. Decyzją tą Prezydent Miasta Z. ustalił warunki zabudowy dla planowanej inwestycji, polegającej na budowie wjazdu i wyjazdu z parkingu, przewidzianych do realizacji w Z. przy ul. S. na działkach nr[...], obręb [...] oraz umorzył postępowanie w sprawie budowy przyłączy energii elektrycznej i wodnokanalizacyjnej do istniejących obiektów.

Do pisma z dnia [...]r. J. M. załączył kserokopię wniosku skierowanego do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w .Ł. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta Z. nr [...] z dnia [....]r. o ustaleniu warunków zabudowy.

Pismem z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. poinformowało o wpłynięciu w dniu 12.marca 2008 r. wniosku J. M. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] r. nr [...], natomiast pismem z dnia 15.maja 2008r.zawiadomiło o wszczęciu postępowania w tej sprawie.

Wojewoda Ł., postanowieniem z dnia [...]r., nr [...] zawiesił postępowanie odwoławcze do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. kwestii prawidłowości decyzji Prezydenta Miasta Z. z dnia [...]r., ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] r., znak: [...] odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Z. z dnia [....] r. nr [...]. Decyzja ta jest ostateczna. Ze względu na ustąpienie przyczyn zawieszenia postępowania Wojewoda Ł.., podjął zawieszone postępowanie postanowieniem z dnia [...]r., zaś decyzją z dnia [....]r. orzekł co do istoty sprawy o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Starosty Z.. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia powołał się na przepisy art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy Prawo budowlane, wskazując, iż analiza zgromadzonego materiału dowodowego prowadzi do konkluzji o prawidłowości zaskarżonej decyzji organu I instancji. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie pozwolił na pełną ocenę spełnienia zarówno przez inwestora, jak i organ I instancji, wymogów przewidzianych w obowiązujących przepisach prawa materialnego i procesowego.

Odnosząc się do zarzutów postawionych w odwołaniu, Wojewoda Ł. wskazał, że z pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia [...] r. wynika, iż brak jest podstaw do wszczęcia i prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie legalności budowy przedmiotowego parkingu. Brak jest tym samym także podstaw do przeprowadzenia dowodu z oględzin przez organ administracji architektoniczno-budowlanej lub przeprowadzenia rozprawy administracyjnej na tę okoliczność. Organy architektoniczno – budowlane nie są bowiem właściwe do prowadzenia postępowania w sprawie legalności wzniesienia obiektów budowlanych oraz do przeprowadzenia dowodów w tym zakresie.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. nr 257, poz. 2573) organ odwoławczy wskazał, że obecnie parking inwestora posiada 72 miejsca postojowe, a o 88 dalszych zostanie rozbudowany. Łącznie będzie to parking na 160 miejsc. Biorąc pod uwagę zapis § 3 ust. 1 pkt 53 w/w rozporządzenia, nie wymaga on sporządzenia raportu w sprawie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Bez znaczenia dla sprawy jest istnienie na sąsiedniej działce (należącej do odwołującego) parkingu samochodowego. Zgodnie bowiem z § 3 ust. 2 pkt 2 sporządzenia, raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać przedsięwzięcia realizowane na terenie zakładu lub obiektu, będące przedsięwzięciami, których realizacja spowoduje zaliczenie zakładu lub obiektu do przedsięwzięć, mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Przedsięwzięcie musi być realizowane na terenie jednego obiektu, którym jest parking inwestora. Sumowaniu podlegają zaś jedynie parametry odnoszące się do przedsięwzięć tego samego rodzaju, położonych na terenie jednego zakładu lub obiektu (§ 4 rozporządzenia).

W zakresie sprzeczności decyzji ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz planowaną budową drogi S - 14 Wojewoda Ł. stwierdził, że warunki zabudowy określa się na podstawie planu zagospodarowania przestrzennego lub w przypadku jego braku, w drodze indywidualnej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Dla obszaru objętego planowaną inwestycją brak jest planu zagospodarowania przestrzennego, a więc ustalenie warunków zabudowy następuje w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Uchwalony i opublikowany w Dz. Urz. Woj .Łódzkiego plan zagospodarowania przestrzennego stanowi akt prawa miejscowego. Takim aktem nie jest natomiast studium, więc nie można mówić o jego naruszeniu. Przebieg drogi S-14 nie został zaś jeszcze ostatecznie zatwierdzony, wobec czego nie może stanowić ograniczeń dla sposobu zagospodarowania terenów, przez które może przebiegać jedynie potencjalnie.

Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynku i ich usytuowanie wskazano zaś, iż zgodnie z treścią § 1 tego aktu rozporządzenie ustala warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i związane z nimi urządzenia, ich usytuowanie na działce budowlanej oraz zagospodarowanie działek przeznaczonych pod zabudowę. Rozporządzenie stosuje się do budynków i budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, jak np. garaże otwarte i zamknięte. Przedmiotowa działka przeznaczona jest zaś tylko i wyłącznie pod budowę parkingu. Jest to jedyna funkcja jej zagospodarowania, zatem przepisy powołanego rozporządzenia nie mają doń zastosowania.

W skardze z dnia [...] r. J.M. wniósł o uchylenie powyższej decyzji, podnosząc zarzut naruszenia:

1. przepisów art. 7 i 77 k.p.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego, wyrażające się w przyjęciu, że na parkingu inwestora znajduje się 88 miejsc postojowych, podczas gdy w rzeczywistości jest ich 160 oraz pominięcie faktu, że inwestor od 1998r. prowadzi działalność gospodarczą bez uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie parkingu;

2. przepisów prawa materialnego, poprzez naruszenie normy § 3 ust. 53 rozporządzenia w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko w sytuacji gdy literalne brzmienie wspomnianego przepisu nakazuje traktować łącznie "zespół parkingów", bez względu na podmioty je prowadzące;

3. przepisów techniczno – wykonawczych, regulujących obowiązek zachowania przewidzianej prawem odległości miejsc postojowych od granicy z działką budowlaną;

4. przepisu art. 32 ust.4a ustawy Prawo budowlane o charakterze rażącym, wskazując na fakt, iż miejsca parkingowe, których dotyczy wniosek istnieją faktycznie od co najmniej 6 lat.

W motywach skargi powtórzono argumentację, zaprezentowaną w uprzednio złożonym odwołaniu. W piśmie z dnia 17.września 2008r. natomiast, obszernie cytując stanowisko D. P., przedstawione w komentarzu do rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, uzasadniano potrzebę zastosowania przepisów wspomnianego rozporządzenia w badanej sprawie.

Prawomocnym postanowieniem z dnia 31.października 2008r. przywrócono skarżącemu termin do wniesienia skargi.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ł. wniósł o jej oddalenie, odwołując się do uzasadnienia stanowiska, zawartego w motywach zaskarżonej decyzji.

W piśmie z dnia [...]r., złożonym po zamknięciu rozprawy uczestnik postępowania A. .D., przedkładając dokumenty, dotyczące zabudowy działki skarżącego wskazał, iż posiada on "prawomocne pozwolenie na 105 miejsc parkingowych, zlokalizowanych na działce nr [...] natomiast na pozostałe miejsca parkingowe na działce [...] i częściowo [...] nie posiada takiego pozwolenia". Podniósł również, iż miejsca postojowe na działkach J. M. zlokalizowane są bezpośrednio w granicy z jego działkami.

W piśmie z dnia [...]r., złożonym również po zamknięciu rozprawy skarżący wskazał, iż należąca do niego nieruchomość gruntowa, sąsiadująca od strony południowej ze spornym parkingiem stanowi działkę przeznaczoną pod zabudowę, co potwierdza księga wieczysta Kw nr [...] oraz wypis z rejestru gruntów. W ocenie skarżącego, sposób zagospodarowania działki (parking na 320 stanowisk, trzy obiekty budowlane trwale związane z gruntem przy pomocy ław fundamentowych) wskazuje jednoznacznie, że spełnione zostają wymagania definicji legalnej "działki budowalnej", zawarte w art.2 ust. 12 ustawy z dnia 27.marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz. 717 ze zm.). Powołując się na zapisy w nieobowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego Miasta Zgierza oraz studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy skarżący wskazał, iż obie należące doń działki na których prowadzi parking strzeżony przeznaczone są pod zabudowę.

W konkluzji, modyfikując dotychczasowe stanowisko procesowe, niósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie bowiem z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2).

Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla zaskarżony akt w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność rozstrzygnięcia w całości lub części. Stwierdzenie wydania aktu z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 ustawy z dnia 30.sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm./), zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a. Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.) .

Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia decyzji, Sąd nie stwierdził, by zaskarżone orzeczenie naruszało prawo, w stopniu określonym w cytowanym przepisie.

Zgodnie bowiem z treścią art. 32 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, pozwolenie na budowę może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko wymaganego przepisami o ochronie środowiska oraz uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów. Pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzenny oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art.32 ust.4 ustawy Prawo budowlane). Po myśli art. 32 ust.4a tejże ustawy, nie wydaje się przy tym pozwolenia na budowę w przypadku rozpoczęcia robót budowlanych z naruszeniem przepisu art. 28 ust. 1, tj. bez jego uzyskania.

Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także konieczne zaświadczenia (art.35 ust.1ustawy Prawo budowlane).

Przywołane wyżej przepisy prawa określają zakres prowadzonego przez organy administracji architektoniczno – budowlanej postępowania wyjaśniającego, precyzując także zakres badania złożonego przez inwestora wniosku.

W rozpoznawanej sprawie, podzielić zaś należy stanowisko organów, iż wobec spełnienia przez inwestora prawem przewidzianych wymagań, nie było przeszkód do udzielenia mu wnioskowanego pozwolenia na budowę.

Nietrafne są bowiem zarzuty skargi, dotyczące obowiązku legitymowania się przez wnioskodawcę decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Zgodnie z treścią art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27.kwietnia 2001. Prawo ochrony środowiska, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagana w przypadku realizacji planowanego przedsięwzięcia, mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, w rozumieniu art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 tej ustawy tj. takiego dla którego istnieje obowiązek bądź możliwość sporządzenia raportu w sprawie oddziaływania na środowisko. Faktem jest, że przepis § 3 ust. 1 pkt 53 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia rodzaju przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, przewiduje możliwość sporządzenia wspomnianego raportu dla garaży lub parkingów samochodowych lub zespołów parkingów, dla nie mniej niż 100 samochodów ciężarowych lub 300 samochodów osobowych. Jak wszakże wskazano we wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na rozbudowę parkingu, łączna liczba miejsc parkingowych dla samochodów osobowych, urządzonych przez wnioskodawcę wynosić będzie 160, zatem nie przekroczy 300. Sumowaniu podlegają zaś, co trafnie podnosi organ odwoławczy, jedynie przedsięwzięcia, położone na terenie jednego zakładu lub obiektu (§ 4 powołanego rozporządzenia). Okoliczność, że skarżący na terenie sąsiednich działek prowadzi własny parking (lub też zespół parkingów) na 240 (jak w skardze), 320 (jak w piśmie z dnia 13.lutego 2009r. ) czy też 105 "legalnych" (jak podnosi inwestor w piśmie z dnia 12.lutego 2009r.), miejsc parkingowych, pozostaje zatem bez znaczenia dla określenia obowiązków inwestora w niniejszej sprawie, wynikających z przepisów z zakresu ochrony środowiska. Budowlą (kategorią obiektu budowlanego), w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane jest bowiem parking (jako całość), urządzony na terenie nieruchomości inwestora. Sumowanie miejsc parkingowych w ramach zespołu parkingów (traktowanych jako zespół budowli), byłoby zatem możliwe jedynie wówczas, gdyby należały do "jednego zakładu" w rozumieniu § 4 rozporządzenia w sprawie określenia rodzaju przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Skoro więc pomiędzy parkingami inwestora i skarżącego brak jest związków tego rodzaju (z pewnością nie tworzą jednego "zakładu" rozumianego jako gospodarcza, funkcjonalna i prawna całość), parametry ich przedsięwzięć (choćby tego samego rodzaju) nie podlegają sumowaniu.

Odnosząc się natomiast do zarzutów, związanych z niezastosowaniem przepisów § § 274-281 oraz § § 18 i 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, za prawidłowe uznać należy stanowisko organów w tym zakresie. Zgodnie bowiem z treścią § 1 cytowanego rozporządzenia, ustala ono warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i związane z nimi urządzenia, ich usytuowanie na działce budowlanej oraz zagospodarowanie działek przeznaczonych pod zabudowę, zapewniające spełnienie wymagań art. 5 i 6 ustawy Prawo budowlane. Po myśli § 2 ust. 1 przywoływanego aktu, przepisy rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych. W rozpoznawanej sprawie podlegający rozbudowie parking jest budowlą w rozumieniu art.3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, nie spełniającą funkcji użytkowej budynku. (por. Prawo budowlane. Komentarz pod red. Z.Niewiadomskiego, Warszawa 2006, str.48). Taki sam charakter posiada parking (lub parkingi), zlokalizowany na terenie działek skarżącego. Działki wspomniane nie są zatem "przeznaczone pod zabudowę", w rozumieniu § 1 powołanego rozporządzenia, ponieważ stanowią działki już zabudowane budowlami w postaci parkingów. Ponadto nie sposób przyjąć, iż potencjalna nawet, bliżej niesprecyzowana możliwość zmiany istniejącej zabudowy, może determinować sposób zagospodarowania nieruchomości sąsiedniej.

Odwoływanie się natomiast do definicji "działki budowlanej", zawartej w art. 2 ust. 12 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dla uzasadnienia konieczności stosowania w niniejszej sprawie przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jest zaś o tyle nietrafne, że rozporządzenie wspomniane dotyczy sytuowania na działce budowlanej budynków i związanych z nimi urządzeń. Nie obejmuje natomiast budowli, zlokalizowanych na działkach budowlanych, o ile nie spełniają funkcji użytkowych budynków. Z tej przyczyny za prawidłowe uznać należy zarówno stanowisko organów, co do braku wymogu zachowania odległości miejsc parkingowych od granic działek skarżącego, określonych w § 19 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jak i wymagań przeciwpożarowych, określonych w § 274 – 281 rozporządzenia (odnoszących się do garaży).

Nie znajduje również uzasadnienia zarzut, dotyczący naruszenia przepisów art. 35 ust. 5 oraz art. 32 ust. 4a ustawy Prawo budowlane. W świetle informacji, uzyskanych od organów nadzoru budowlanego jest bowiem niewątpliwe, że obowiązek rozbiórki, nałożony na inwestora decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia [...]r., utrzymaną następnie w mocy decyzją Ł. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...]r., odnoszący się do części instalacji oświetleniowej wraz z dwoma słupami z rur stalowych został w całości wykonany. Wykonane zostały również obowiązki, nałożone na inwestora decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. z dnia [...] r., polegające na wykonaniu robót, mających na celu doprowadzenie do stanu zgodności z prawem parkingu, wybudowanego na podstawie pozwolenia na budowę (uchylonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21.stycznia 2003r., sygn.akt II SA/Łd 608/99). Przeprowadzona przez organ nadzoru budowlanego w dniu 16.kwietnia 2007r. kontrola (bezpośrednio poprzedzająca złożenie wniosku o pozwolenie na budowę w niniejszej sprawie), potwierdziła wykonanie tychże obowiązków w całości, zaś sporny obiekt doprowadzony został do stanu zgodnego z prawem. W tym kontekście zarzuty, dotyczące naruszenia przepisów art. 35 ust. 5 oraz art. 32 ust. 4a ustawy Prawo budowlane uznać należy za pozbawione uzasadnienia. Nie jest zresztą jasne z jakich przesłanek skarżący wywodzi fakt, "rozpoczęcia robót budowlanych z naruszeniem art. 32 ust. 4a". Okoliczność bowiem, że na terenie nieruchomości skarżącego faktycznie odpłatnie parkuje więcej samochodów niż wskazane 72 (a na to zdaje się powoływać skarżący), dowodzić może co najwyżej ewentualnego naruszenia przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (o ile samowolnie zmieniono sposób zagospodarowania określonego terenu) względnie przepisów podatkowych, nie zaś wskazanego przezeń przepisu ustawy Prawo budowlane. Budowlę (czy ewentualnie jej część) stanowi bowiem wybetonowany lub wyasfaltowany bądź wyłożony warstwą żużlową, związaną betonem, parking. Natomiast samo nawet wydzielenie i utwardzenie (np. żużlem), terenu przeznaczonego na miejsce postoju samochodów nie można uznać za obiekt budowlany lub też jego część (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3.czerwca 2003r., sygn.akt II SA/Ka 174/01, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://www.nsa.gov.pl ). Ponieważ więc przeprowadzona przez organy nadzoru budowlanego kontrola wykazała, iż w świetle wymogów ustawy Prawo budowlane parking inwestora spełnia wymagane przepisami warunki, brak było podstaw do kwestionowania powyższych ustaleń, poprzez odwołanie się do nielegalnych dochodów A. D., uzyskiwanych z tytułu parkowania na obiekcie większej liczby pojazdów. Również zarzut nielegitymowania się przez inwestora pozwoleniem na użytkowanie parkingu, nie może mieć wpływu na ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Po pierwsze, ze wskazanej wyżej informacji, uzyskanej od organów nadzoru budowlanego (właściwych w sprawach pozwoleń na użytkowanie) wynika, iż obiekt budowlany doprowadzony został do zgodności z przepisami prawa i nie pozostaje w sferze zainteresowań tych organów. Faktem jest, iż kwestia pozwolenia na użytkowanie nie była przedmiotem szczegółowego badania przez organy architektoniczno - budowlane w niniejszej sprawie, zaś biorąc pod uwagę wielokrotną na przestrzeni ostatnich lat (w okresie od 1998r. tj. od daty uzyskania pozwolenia na budowę do 2007r - do daty zakończenia postępowania przez organy nadzoru budowlanego.) zmianę przepisu art. 55 ustawy Prawo budowlane, jednoznaczna konkluzja co do obowiązku (lub jego braku), uzyskania tegoż pozwolenia przez A. D. nie jest w rozpoznawanej sprawie możliwa. Okoliczność ta pozostaje wszakże bez wpływu na ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, ponieważ brak jest przeszkód do ubiegania się przez inwestora o pozwolenie na budowę w sytuacji, gdy nie zakończył (formalnie) prowadzenia innej inwestycji. Ewentualne samowolne przystąpienie do użytkowania obiektu może natomiast skutkować podjęciem stosownych działań w trybie art. 57 ust.7 ustawy Prawo budowlane przez właściwy organ, o ile spełnione zostały przesłanki w tym przepisie określone.

Co się zaś tyczy zarzutów, związanych z zapisami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Z., to powtórzyć należy za organami orzekającymi w niniejszej sprawie, iż uchwała w tym zakresie nie stanowi przepisu prawa miejscowego (art.9 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Postanowienia studium są kierowane do organów gminy i wiążą je przy sporządzaniu planów miejscowych, nie są natomiast adresowane ani też bezpośrednio nie kształtują sytuacji prawnej podmiotów spoza systemu administracji publicznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3.sierpnia 2007r., sygn.akt II OSK 614/07, niepubl. w zbiorze urzędowym, dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex nr 334317). Oznacza to, że nie mają wpływu na sposób zagospodarowania terenu przez ich właścicieli, ograniczonych w tym zakresie jedynie ustawami oraz warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy (art.6 ust.2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Z tej samej przyczyny niezatwierdzony i nieustalony ostatecznie przebieg drogi ekspresowej S 14, pozostaje bez wpływu na ocenę możliwości zagospodarowania terenu inwestora.

Nieuzasadnione jest również odwoływanie się przez skarżącego do ochrony własności, wywodzonej z przepisów Konstytucji oraz art. 143 i 144 Kodeksu cywilnego. Prócz zagrożenia konkurencją ze strony inwestora, prowadzącego taką samą jak skarżący działalność gospodarczą, trudno dopatrzeć się niedopuszczalnego zakłócenia z korzystania z nieruchomości sąsiedniej ponad przeciętna miarę. Ocena konfliktów sąsiedzkich i związanych z tym negatywnych relacji pomiędzy stronami niniejszego postępowania, wykraczała natomiast poza zakres rozpatrywanej sprawy.

Biorąc pod uwagę powyższe, wobec tego, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono o oddaleniu skargi jako bezzasadnej.

D.T.