Postanowienie NSA, sygn. akt I FZ 22/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-04-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marek Kołaczek po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. G. L. w S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 listopada 2009 r. sygn. akt I SA/Kr 362/09 w przedmiocie oddalenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. G. L. w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 19 grudnia 2008 r. w przedmiocie zabezpieczenia na majątku podatnika przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiąc lipiec 2004 r. postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 28 stycznia 2009 r. Skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie zabezpieczenia na majątku podatnika przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług, w której- to skardze zawarł wniosek o "wstrzymanie wszelkich dalszych czynności". Pismem z dnia 28 października 2009 r. Skarżący wyjaśnił, że powyższy wniosek należy potraktować jako wniosek złożony w trybie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej – P.p.s.a.).

Postanowieniem z dnia 27 listopada 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił powyższy wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na nie wykazanie przesłanek z art. 61 § 1 i § 3 P.p.s.a.

Pismem z dnia 14 grudnia 2009 r. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, zarzucając naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a. Strona wskazała, że ponieważ przedmiotem zabezpieczenia są wyłącznie środki, których używanie mogłoby przydać się Skarżącemu, w tym samochód mercedes ciężarowy, który mógłby służyć do pracy, uzasadniony jest "przedmiotowy wniosek".

Ponadto Strona w zażaleniu na ww. postanowienie zawarła obszerny wywód dotyczący zasadności przyznania Skarżącemu prawa pomocy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego możliwości złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

W świetle powyższej regulacji należy zgodzić się z sądem I instancji, że to Skarżący był zobowiązany wykazać, że zachodzi jedna z przesłanek wskazanych w wymienionym przepisie, uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest przy tym wystarczający sam wniosek strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być natomiast poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (tak: J. P. Tarno, "prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 188, również postanowienie NSA z 30 listopada 2004 r., GZ 120/04, niepubl.).

Sąd I instancji ocenił, że Strona nie wywiązała się z obowiązku wykazania, że zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższa ocena wyrażona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z którą w świetle powyższych okoliczności nie udokumentowano ryzyka uzasadniającego wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, jest prawidłowa. Strona nie przedstawiła ani żadnych konkretnych okoliczności, ani wyraźnego związku pomiędzy tymi okolicznościami a grożącymi Stronie negatywnymi skutkami wykonania zaskarżonych decyzji, ani żadnych dokumentów na poparcie swych tez.

Należy mieć ponadto na uwadze, że również w zażaleniu nie wykazano przesłanek, o których wyżej mowa. Ograniczono się do stwierdzenia, że środki będące przedmiotem zabezpieczenia (np. samochód ciężarowy, innych środków nie skonkretyzowano) mogłyby przydać się Skarżącemu lub mogłyby służyć do pracy.

Takie ogólnikowe, hipotetyczne stwierdzenia, nie mogą zostać uznane za uzasadniające przyznanie prawa pomocy.

Końcowo Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że zupełnie niezrozumiałe są zawarte w zażaleniu wywody dotyczące zasadności przyznania prawa pomocy. Fragmenty zażalenia dotyczące tej kwestii nie rzutują na kwestię wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i są pozbawione sensu w świetle okoliczności, że Stronie zostało przyznane przez sąd I instancji prawo pomocy.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., postanowił zażalenie oddalić.