Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 3843/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 101 ust 2
journal: Dz.U. 2018 poz 994
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym  - tekst jedn.
article: art. 9 ust 4 art. 15 ust 2 art. 28 ust 1
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zofia Flasińska Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. sp. z o.o. z siedzibą w J. i C. sp. z o.o. z siedzibą w J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 25 lipca 2018 r. sygn. akt IV SA/Po 480/18 w sprawie ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w J. i C. sp. z o.o. z siedzibą w J. na uchwałę Rady Miejskiej w Swarzędzu z dnia 25 kwietnia 2013 r. nr XLI/367/2013 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego obręb Rabowice (pow. ca. 380,8 ha) 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od P. sp. z o.o. z siedzibą w J. i C. sp. z o.o. z siedzibą w J. solidarnie na rzecz Gminy Swarzędz kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 25 lipca 2018 r. sygn. akt IV SA/Po 480/18 oddalił skargę P. sp. z o.o. z siedzibą w J. i C. .sp. z o.o. z siedzibą w J. (dalej: skarżący) na uchwałę Rady Miejskiej w Swarzędzu z 25 kwietnia 2013 r. nr XLI/367/2013 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego obręb Rabowice (dalej: plan miejscowy).

Zdaniem Sądu I instancji zaskarżony plan miejscowy nie jest dotknięty żadną z wad określonych w art. 28 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.; dalej: upzp) dających podstawę do stwierdzenia jego nieważności, w szczególności w związku z potencjalnym wpływem terenów 1 UP, 2 UP, 1U oraz 2U na działki skarżących.

2. Skarżący wnieśli od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie:

1) przepisów prawa materialnego:

a) art. 20 ust. 1 oraz art. 9 ust. 4 upzp poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji również niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu przez Sąd I instancji, że plan miejscowy jest zgodny ze studium Gminy Swarzędz przyjętym uchwałą Rady Miejskiej w Swarzędzu z dnia 28 marca 2001 r. Nr XXXII/373/2001 w sprawie uchwalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Swarzędz w brzmieniu nadanym uchwałą zmieniającą Nr X/51/2011 z dnia 29 marca 2011 r. (dalej: studium), w sytuacji gdy szereg jej postanowień stoi w oczywistej sprzeczności z kierunkami zagospodarowania przestrzennego gminy wyrażonymi w tym studium;

b) art. 15 ust. 2 pkt 1 oraz art. 15 ust. 2 pkt 2 upzp w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 1, 5 i 7 upzp w zw. z art. 28 ust. 1 upzp poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na ich niezastosowaniu i w rezultacie niedostrzeżenie przez Sąd I instancji, że umożliwienie lokalizacji zabudowy usługowo-produkcyjnej (w tym obiektów o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnych awarii) w najbliższym sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej, narusza wymogi ładu przestrzennego oraz narusza wymagania ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia;

c) art. 64 ust. 2 i 3 oraz art. 31 ust. 3 ustawy z 2 kwietnia 1997 r. -

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 78 poz. 483 z późn. zm.), poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu, polegające na jego niezastosowaniu i w rezultacie niedokonanie oceny legalności ograniczeń prawa własności wprowadzonych w zaskarżonym planie, w kontekście umożliwienia lokalizacji w najbliższym sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej, zabudowy usługowo-produkcyjnej (w tym obiektów o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnych awarii);

d) art. 15 ust. 2 pkt 1 oraz pkt 2 upzp w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 1, 5 i 7 upzp w zw. z art. 28 ust. 1 upzp oraz w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na ich niezastosowaniu i w rezultacie niedostrzeżenie przez Sąd I instancji, że przeznaczenie części nieruchomości skarżących pod tereny zieleni urządzonej narusza wymogi ładu przestrzennego oraz wprowadza ograniczenia prawa własności sprzeczne z zasadą proporcjonalności;

e) art. 32 ust. 1 Konstytucji RP poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu, polegające na jego niezastosowaniu i w rezultacie niedokonanie oceny legalności ograniczeń prawa własności wprowadzonych zaskarżonym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w kontekście nieuzasadnionego różnicowania sytuacji prawnej tych właścicieli, których nieruchomości zostały przeznaczone pod tereny zieleni urządzonej (w otoczeniu terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową) z sytuacją prawną właścicieli, dla których nieruchomości takich ograniczeń nie przewidziano;

f) art. 101 ust. 1 i 2 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2018 r., poz. 994 ze zm.; dalej: usg) w zw. z art. 50 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: Ppsa) poprzez ich błędną wykładnię, a w konsekwencji również niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że w przypadku wcześniejszego orzekania o legalności określonego aktu prawa miejscowego przez sąd administracyjny, nie ma możliwości późniejszego badania prawidłowości przeprowadzonej procedury planistycznej nawet wówczas, gdy zarzucane później naruszenie nie miało wpływu na sytuację prawną poprzedniego skarżącego, a co za tym idzie, zarzuty te nie były wcześniej formułowane;

g) art. 19 ust. 1 w zw. z art. 17 pkt 4 i 13 upzp w zw. z art. 51 ust. 2 pkt 2 lit. a) i e) oraz pkt 3) lit. a) i art. 52 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) w brzmieniu tychże przepisów obowiązującym na dzień podjęcia mpzp w zw. z art. 28 ust. 1 upzp, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na ich niezastosowaniu i w rezultacie, niedostrzeżenie przez Sąd I instancji, że sporządzona w toku procedury planistycznej prognoza oddziaływania na środowisko była wadliwa (nie dokonywała prawidłowej oceny wpływu uchwalenia miejscowego planu na środowisko, albowiem nie rozważała ewentualności powstania na terenach 1UP, 2UP oraz 3UP obiektów produkcyjny i magazynowych stwarzających ryzyko wystąpienia poważnych awarii) i jako taka spowodowała uchwalenie miejscowego planu, który również jest sprzeczny z prawem;

h) art. 19 ust. 1 w zw. z art. 17 pkt 4 i 13 upzp w zw. z art. 28 ust. 1 upzp poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na ich niezastosowaniu i, w rezultacie, niedostrzeżenie przez Sąd I instancji, że sporządzenie w toku procedury planistycznej nowej prognozy oddziaływania na środowisko, wymagało ponowienia uzgodnień i uzyskania ponownych opinii, a ponadto wymagało ponownego wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu;

2) mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania:

a) art. 151 Ppsa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na tym, że przepis ten został zastosowany w stanie faktycznym i prawnym, w którym nie powinien być zastosowany wobec spełnienia się przesłanek określonych w art. 147 § 1 Ppsa;

b) art. 147 § 1 Ppsa poprzez brak jego zastosowania w stanie faktycznym i prawnym uzasadniającym jego zastosowanie w ten sposób, że Sąd nie stwierdził nieważności zaskarżonej uchwały, podczas gdy spełnione zostały przesłanki z art. 28 ust. 1 upzp w związku z naruszeniem przepisów prawa materialnego, o których mowa w pkt 1 a-h podstaw niniejszej skargi kasacyjnej.

W związku z powyższym w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu. Ponadto wniesiono o rozpatrzenie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

3. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

4. Skarżący kasacyjnie w piśmie z 12 sierpnia 2021 r., deklarując możliwość wzięcia udziału w rozprawie zdalnej, podtrzymał w całości stanowisko przedstawione w skardze kasacyjnej.

5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5.1. Skarga kasacyjna jest niezasadna.

5.2. Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374 ze zm.). W ocenie NSA rozpoznanie sprawy we wskazanym trybie było konieczne, gdyż ze względów technicznych - brak stanowiska pełnomocnika organu, co do możliwości udziału w rozprawie zdalnej, nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.

5.3. W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego Sądu (art. 183 § 1 Ppsa). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Przy tym zgodnie z art. 193 zd. drugie Ppsa uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną ogranicza się wyłącznie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej w oparciu o stan faktyczny przyjęty w orzeczeniu przez sąd I instancji.

5.4. Po pierwsze NSA przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy uwzględnił ocenę prawną wynikającą z wyroku WSA w Poznaniu z 20 października 2016 r. sygn. akt II SA/Po 520/16 oraz z wyroku NSA z 16 marca 2021 r. sygn. akt II OSK 1772/20. W orzecznictwie NSA ugruntowany jest pogląd, że jeżeli o legalności aktu prawa miejscowego orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił, to sąd orzekając później, ze skargi innego podmiotu, jest związany dokonanymi wcześniej ocenami, a kolejną skargę może rozpoznać w granicach, w jakich nie była rozpoznawana wcześniej, to jest naruszenia indywidualnego interesu skarżącego (wyroki NSA z 3 kwietnia 2019 r. sygn. akt II OSK 212/19; z 4 czerwca 2008 r. sygn. akt II OSK 1883/07; postanowienia NSA z 29 maja 2009 r. sygn. akt II OSK 737/09 oraz z 24 lutego 2009 r. sygn. akt II OSK 181/09). Innymi słowy powaga rzeczy osądzonej, o której stanowi norma art. 101 ust. 2 usg, dotyczy sprawy, w której sąd administracyjny rzeczywiście orzekał i skargę oddalił, z wyłączeniem oceny naruszeń indywidualnych praw poszczególnych podmiotów, a zwłaszcza ewentualnego nadużycia wobec nich władztwa planistycznego gminy. Konsekwencją tego jest związanie sądu orzekającego o legalności aktu prawa miejscowego, po jego wcześniejszej kontroli sądowej ze skargi innego podmiotu, tymi ocenami wyroku oddalającego skargę na ten akt, które odnoszą się do ustaleń dotyczących praw i obowiązków ogółu jego adresatów oraz obowiązek sądu rozpoznania tych zarzutów, które mając charakter indywidualny, które nie mogły być przedmiotem rozpoznania sądu wcześniej orzekającego o legalności aktu, o którym mowa (wyrok NSA z 25 marca 2021 r., sygn. akt II OSK 3040/20). W takim zakresie została też dokonana w niniejszej sprawie kontrola planu miejscowego przez Sąd I instancji. Zatem zarzut naruszenia art. 101 ust. 1 i 2 usg w zw. z art. 50 § 1 Ppsa jest niezasadny.

5.5. W wyżej powołanym wyroku WSA w Poznaniu z 20 października 2016 r. oceniono zarzut naruszenia art. 19 w zw. z art. 17 pkt 13 upzp. Brak konieczności ponowienia czynności planistycznych, po wprowadzeniu zmian do projektu planu miejscowego na skutek wniesionych uwag, wynika z tego, że zmiany te miały przede wszystkim charakter redakcyjny. Zatem zarzut ten nie mógł odnieść zamierzonego skutku.

5.6. W drugim z wyroków dotyczących ocenianego planu miejscowego tj. w wyroku NSA z 16 marca 2021 r. sygn. akt II OSK 1772/20 stwierdzono, że w odniesieniu do zarzutów naruszenia art. 9 ust. 4 upzp, poprzez ustalenie dla działek nr [...][...][...]- przeznaczenia usługowo-produkcyjnego (1UP), jako sprzecznego z postanowieniami Studium (symbol [...]), że taka sprzeczność nie zachodzi. Kluczowe znaczenie dla ocen tej kwestii ma to, iż w studium jest to teren aktywizacji gospodarczej rozumiany jako tereny działalności związanej z produkcją, tereny magazynów i składów oraz tereny parków technologicznych, a także inkubatorów przedsiębiorczości itp., dopuszczona jest też lokalizacja usług (z pkt. 2.1.3 Studium). Zdaniem NSA przeznaczenie analizowanego terenu jako 1 UP w sposób oczywisty jest zgodne ze studium. W pełni należy też należy zgodzić się z Sądem I instancji, że zapis Studium dotyczący tego terenu, który jest niezabudowany, a mówiący o modernizacji istniejących zakładów na cele nieuciążliwych usług jest oczywistym błędem Studium, które nie miało żadnego znaczenia dla ustalenia wzorca planistycznego dla terenu 1 UP. Skoro teren ten był niezabudowany, to zapis mówiący o modernizacji istniejących zakładów nie mógł mieć dla niego w ogóle zastosowania. Ponadto NSA odnosząc się do kwestii dotyczącej braku określenia w zasadach zabudowy i zagospodarowania terenu 2UP wymogu wprowadzenia pasów zieleni izolacyjnej oddzielającej te tereny od zabudowy mieszkaniowej lub wymogu zastosowania rozwiązań technicznych ograniczających występowanie uciążliwości na terenach mieszkaniowych, stwierdził, że w odniesieniu do terenu 2UP nie mamy do czynienia z kolizją z funkcją mieszkaniową, która oznaczałaby konieczność wprowadzenia takiego pasa oddzielenia. Mianowicie teren 2 UP został w planie miejscowym oddzielony od terenów mieszkaniowych pasem drogi publicznej oraz pasem terenu usługowego. Nie było zatem obowiązku wprowadzenia pasa zieleni izolacyjnej. W pełni należy zgodzić się z Sądem I instancji, że w odniesieniu do tego terenu nie występuje skokowa zmiana przeznaczenia terenów mieszkaniowych i usługowo-produkcyjnych. Natomiast sama kwestia zabezpieczenia terenów sąsiednich przed negatywnym oddziaływaniem określonej inwestycji jest rozstrzygana w ramach postępowania poprzedzającego uzyskanie zgody budowlanej. Zdaniem NSA nie doszło również do naruszenia art. 28 ust. 1 w zw. z art. 9 ust. 4 upzp poprzez wyznaczenie terenów oznaczonych symbolami 1U i 2U jako terenów o autonomicznej funkcji usługowej, odrębnych od graniczących z nimi bezpośrednio terenów o funkcji mieszkaniowej. To, że studium wskazuje, iż dany obszar jest rozumiany jako tereny zabudowy mieszkaniowej z aktywizacją gospodarczą oraz z usługami, na których dominującą rolę pełni zabudowa mieszkaniowa, jednak towarzyszy jej działalność związana z produkcją, magazynowaniem, nie oznacza zakazu oddzielania tych funkcji w planie. Ustalenia studium dla obszarów [...]oraz [...] nie zawierają bezwzględnego nakazu wprowadzania funkcji mieszanej. Wręcz przeciwnie konkretyzując zapisy studium dopuszczalne było odrębne ustalenie przeznaczenia M i U, co jest zresztą z punktu widzenia urbanistycznego o wiele bardziej klarowne, ponieważ wskazuje gdzie w ramach danego obszaru studium poszczególne funkcje mają być realizowane np. funkcja usługowa bliżej ulicy itp. Stanowisko to zachowuje aktualność w przedmiotowej sprawie.

5.7. W świetle powyższego niezasadne jest zatem zarzucanie, że na terenach oznaczonych w planie symbolami: 38MN, 1MN, 2MN, 3MN, 4MN, 37MN, 7MN nie przewidziano funkcji mieszanej. Okoliczność, że studium dla danego obszaru przewiduje funkcję mieszaną z dominującą funkcją aktywizacji gospodarczej nie oznacza konieczności wprowadzenia w ramach tej jednostki zawsze funkcji mieszanej, co zostało wyjaśnione powyżej.

5.8. W związku z tym zarzut także naruszenia art. 20 ust. 1 oraz art. 9 ust. 4 upzp okazał się nietrafny.

5.9. Nie zasługiwał na uwzględnienie również naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 1 oraz art. 15 ust. 2 pkt 2 upzp w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 1, 5 i 7 upzp w zw. z art. 28 ust. 1 upzp poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. Wskazać należy, iż przeznaczenie określone w planie miejscowym terenów oznaczonych symbolami 1UP, 2UP i 3UP jest w pełni zgodne z obowiązującym studium oraz nie narusza zasad ładu przestrzennego, gdyż jak słusznie podnosi Sąd I instancji, pomiędzy funkcją mieszkaniową a usługowo-produkcyjną jako bufor poza pasem drogi, został wprowadzony pas terenu usługowego. Nie dochodzi więc tutaj do zmian skokowych przeznaczenia terenów, zmiany przeznaczenia wprowadzane są strefami, a tereny UP stanowią kontynuację ww. strefy przemysłowo-magazynowo-logistycznej.

5.10. Nie można również podzielić stanowiska skarżących co do naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 1 oraz pkt 2 upzp w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 1, 5 i 7 upzp w zw. z art. 28 ust. 1 upzp oraz w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP w zakresie przeznaczenia części nieruchomości skarżących pod tereny zieleni urządzonej. Nie sposób uznać, aby w tym zakresie naruszono wymogi ładu przestrzennego oraz wprowadzono ograniczenia prawa własności sprzeczne z zasadą proporcjonalności. Wyjaśnić należy, że władztwo planistyczne gminy rozumiane jest jako jej wyłączna kompetencja do ustalania w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego przeznaczenia oraz sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenów. Z zapisów studium (strona 15 tiret szósty Studium Tom II) jednoznacznie wynika "konieczność zapewnienia ogólnodostępnych terenów zieleni w ramach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, objętej jednym opracowaniem planistycznym (np. w jednym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego), w ilości min. 6,0 m2 na jedną działkę budowlaną; tereny zieleni mogą być: placami zabaw, boiskami sportowymi, skwerami, itp. Ponadto należy zwrócić uwagę, że w planie miejscowym zaprojektowany został cały ciąg terenów zieleni ZP, stanowiący logiczną kontynuację planowanej trasy rowerowej na terenie gminy Swarzędz i jest zaprojektowany już od terenów 2ZA, następnie również przez tereny prywatne we wschodniej stronie obrębu Rabowice. W istocie zatem bez względu na to, jak ustalonoby przebieg terenów oznaczonych symbolem ZP, organ uwzględniając zapisy Studium zmuszony był do ingerencji w prawo własności właścicieli nieruchomości celem ich wyznaczenia. Zgodnie z orzecznictwem, uwzględnienie przy tworzeniu miejscowego planu szeregu istotnych okoliczności determinujących racjonalny sposób wykorzystania terenu, w tym zgodność z obowiązującym Studium, uzasadnia ograniczenia w wykonywaniu prawa własności przysługującego właścicielom nieruchomości objętych planem, w tym zakaz zabudowy gruntów. Brak jest zatem w niniejszej sprawie podstaw prawnych do uznania, że przeznaczenie w przedmiotowym planie zagospodarowania przestrzennego terenu w sposób odbiegający od oczekiwań czy planów skarżących stanowi naruszenie przepisów prawa.

5.11. W tym kontekście niezasadnie zarzuca się naruszenie art. 64 ust. 2 i 3 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu, polegające na jego niezastosowaniu i w rezultacie niedokonanie oceny legalności ograniczeń prawa własności wprowadzonych w zaskarżonym planie, w zakresie umożliwienia lokalizacji w najbliższym sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej, zabudowy usługowo-produkcyjnej (w tym obiektów o zwiększonym lub dużym ryzyku wystąpienia poważnych awarii). Przyjęte rozwiązania planistyczne odpowiadają bowiem w pełni wymogom upzp mieszcząc się w graniach przyznanego gminie władztwa planistycznego. NSA nie podziela również zarzutu naruszenia przez ustalenia planu wyrażonej w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP zasady równości. Nie sposób rozważać dopuszczalności wprowadzenia na określonym terenie w konkretnej sytuacji planistycznej terenu zieleni czy innego terenu publicznie dostępnego jako jej naruszenie. Zaaprobowanie argumentacji zawartej w skardze kasacyjnej sprowadzałoby się bowiem zawsze do kwestionowania wprowadzenia przestrzeni publicznej w określonym miejscu z tego powodu, że nie została wprowadzona na innych np. "sąsiednich nieruchomościach". W tym zakresie, czyli wprowadzenia przestrzeni publicznych do planu właściwym wzorcem oceny zakresu ingerencji jest art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, a ten nie został naruszony.

5.12. NSA nie podziela stanowiska skarżących dotyczącego wadliwości prognozy oddziaływania na środowisko, przypominając w tym miejscu, że bada sprawę w graniach interesu prawnego skarżących. W okolicznościach niniejszej sprawy brak rozważenia ewentualności powstania na terenach 1UP, 2UP oraz 3UP obiektów produkcyjnych i magazynowych stwarzających ryzyko wystąpienia poważnych awarii nie może być uznane za delikt planistyczny skutkujący nieważnością planu miejscowego. Prognoza zawiera bowiem wszystkie elementy wymagane art. 51 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, w szczególności zostało przeanalizowane ryzyko wystąpienia poważnych awarii na stan środowiska. Ustalenia te, zdaniem NSA, odnoszą się również do terenu 1UP, 2UP oraz 3UP.

5.13. W świetle powyższego niezasadne są zarzuty naruszenia przepisów postępowania, ponieważ z uwagi na brak podstaw do stwierdzenia nieważności planu miejscowego, prawidłowo na podstawie art. 151 Ppsa Sąd I instancji skargę oddalił.

5.14. Na marginesie należy stwierdzić, że niezadowolenie właścicieli nieruchomości z określonych ustaleń planistycznych stwarza co do zasady przestrzeń do dyskusji na temat modyfikacji ustaleń planu miejscowego a nawet studium w celu dostosowania do zmieniających się uwarunkowań. Przykładem takiego pozytywnego dialogu jest uchwała nr XII/162/2019 Rady Miejskiej w Swarzędzu z 27 sierpnia 2019 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Rejon ulic: Bliskiej i Leśnej Polanki w Rabowicach"

5.15. Wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej są więc niezasadne.

5.16. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 Ppsa, skargę kasacyjną oddalił. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 Ppsa.