Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 808/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2011-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6560
6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 3,  art. 134,  art. 146 par. 1,  art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a,
journal: Dz.U. 2010 nr 51 poz 307
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity
article: art. 77(5),
journal: Dz.U. 1998 nr 21 poz 94
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - tekst jednolity
article: art. 14b, art. 14c par. 1 i 2,  art. 14h w zw. z art. 169 par. 1,  art. 121 par. 1,
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska Sędziowie Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont Sędzia WSA Roman Wiatrowski (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Kamila Kozłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2011r. sprawy ze skargi "E" SA. na interpretację indywidualną Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych I. uchyla zaskarżoną interpretację; II. zasądza od Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącej Spółki kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. /-/R. Wiatrowski /-/M. Bejgerowska /-/W. Zygmont


UZASADNIENIE

W dniu [...] kwietnia 2010 r. spółka "E" złożyła wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zwolnienia przedmiotowego.

W złożonym wniosku wnioskodawczyni przedstawiła zdarzenie przyszłe wskazując, że świadczy usługi budownictwa przemysłowego na terenie całego kraju. W zależności od stanowisk zajmowanych przez jej pracowników, miejscem wykonywania ich pracy jest albo siedziba pracodawcy, albo terytorium całego kraju.

Pracownicy nie korzystają z podwyższonych kosztów uzyskania przychodów. Spółka bezpośrednio finansuje ich zakwaterowanie lub dojazdy do miejsc wykonywania pracy. Zdarza się jednak, że pracownicy sami za nie płacą, a następnie spółka zwraca im poniesione wydatki.

Diety wypłacane są w wysokości wynikającej z rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej na obszarze kraju (Dz. U. z 2002 r., Nr 236 poz.1990 ze zm. – powoływane dalej jako: "rozporządzenie").

W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy wypłacane pracownikom diety, a także pokrycie kosztów związanych z zakwaterowaniem i dojazdem pracowników do miejsc budowy stanowią przychody pracowników i spółka winna uwzględniać te wartości w przypadku obliczania i wpłacania zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych?

Zdaniem wnioskodawczyni pracownicy nie uzyskują przychodu podlegającego opodatkowaniu z tytułu wypłacanych im diet, zwrotu kosztów noclegów i dojazdów, dlatego spółka nie będzie musiała ich uwzględniać przy obliczaniu i wpłacaniu zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych.

Podkreśliła, że w przepisach prawa podatkowego nie ma definicji podróży służbowej, została ona natomiast zawarta w art. 77(5) § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t.j. Dz. U. z 1998 r., Nr 21, poz. 94 ze zm. – powoływana dalej jako: "KP").

Według spółki każda podróż pracownika na polecenie pracodawcy jest, dla celów podatkowych, podróżą służbową bez względu na częstotliwość i długość trwania takich podróży. Dlatego pokrycie kosztów dojazdu, noclegu, czy zwrot tego typu wydatków powinien korzystać ze zwolnienia przewidzianego w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2010 r., Nr 51, poz. 307 ze zm. – powoływana dalej jako: "u.p.d.o.f."), jeżeli są one związane z wykonywaniem polecenia pracodawcy poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy, lub poza stałym miejscem pracy.

Na potwierdzenie swojego stanowiska spółka wskazała na interpretacje Ministra Finansów z dnia 15 lutego 2010 r., nr DD2/033/259/PMN/09/1113 oraz nr IPPB1/415-963/09-4/EC.

W uzupełnieniu do wniosku spółka dodała, że kwalifikacja podatkowa podróży służbowych nie jest bezpośrednio związana z kwalifikacją wynikającą z KP, bowiem żadna z ustaw podatkowych nie odwołuje się bezpośrednio do KP w tej kwestii. Ponadto ustawodawca nie posłużył się sformułowaniem, że podróż służbowa to podróż odbywana poza miejscem wykonywania pracy określonym w umowie o pracę, lecz wskazał na konieczność jej odbywania poza miejscowością w której znajduje się siedziba pracodawcy lub poza stałe miejsce pracy.

Wnioskodawczyni rozróżniła pojęcie "miejsca wykonywania pracy" od pojęcia "miejsca wypełniania obowiązków pracowniczych".

Wskazała, że pierwsze z nich określane jest w umowie o pracę i oznacza miejsce wykonywania zobowiązania przez pracownika. Nie może być ono określone ogólnikowo (jako teren całego kraju), gdyż wtedy miejsce pracy pozostaje nieokreślone. W tej sytuacji jeżeli w umowie o pracę strony nie postanowiły inaczej, miejscem pracy jest siedziba pracodawcy.

Drugie z omawianych pojęć należy rozumieć zdaniem spółki, jako miejsce wykonywania czynności wchodzących w zakres danego rodzaju pracy, realizowanych w zależności od okoliczności w miejscu pracy bądź poza nim, a nawet w innych miejscowościach czy państwach.

Podsumowując spółka stwierdziła, że miejsce wykonywania pracy może być takie samo jak miejsce wykonywania obowiązków pracowniczych. Możliwe jest przy tym polecenie świadczenia pracy poza miejscem wykonywania pracy. Wówczas praca ma charakter podróży służbowej.

Odnośnie kwestii dojazdu i zakwaterowania spółka wyjaśniła, że zapewnia pracownikom transport z Poznania na miejsce budowy na różne sposoby:

1) pracownicy dojeżdżają środkami transportu publicznego, a spółka zwraca im koszty zakupu np. biletów PKP lub biletów autobusowych,

2) pracownicy dojeżdżają na miejsce budowy wraz z kierownikiem budowy jego służbowym samochodem, wówczas spółka ponosi koszty podróży, natomiast pracownik nie ponosi żadnych kosztów oraz nie otrzymuje ich zwrotu,

3) w przypadku oddelegowania pracownika i zapewnienia mu zakwaterowania, spółka nie finansuje dojazdu pracownika na miejsce budowy z miejsca zakwaterowania,

Pracownicy są zakwaterowani w kwaterach prywatnych wynajmowanych na cele zbiorowego zakwaterowania. Wysokość miesięcznej kwoty uzależniona jest od ilości osób korzystających z danego mieszkania i wynosi od 30 do 300 zł na jednego pracownika. Zdarzają się też przypadki zakwaterowania w hotelach robotniczych – w okresie przejściowym, zanim kierownik kontraktu nie wynajmie mieszkania, w którym pracownicy będą zakwaterowani docelowo.

W dniu [...] lipca 2010 r., nr [...], organ podatkowy wydał w przedmiotowej sprawie indywidualną interpretację prawa podatkowego, w której uznał stanowisko wnioskodawczyni za prawidłowe.

W uzasadnieniu organ stwierdził, że diety i inne należności za czas podróży służbowej pracownika na obszarze kraju zwolnione są z podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a) u.p.d.o.f. do wysokości określonej w rozporządzeniu. Tym samym pracodawca nie ma obowiązku potrącać od tych świadczeń zaliczek na podatek dochodowy.

Warunkiem niezbędnym dla skorzystania z tego zwolnienia jest odbycie przez pracownika podróży służbowej. W ocenie organu wobec braku definicji podróży służbowej w prawie podatkowym należy posłużyć się definicją zawartą w art. 77(5) § 1 KP. Z uwagi na to, że ustawa ta nie zalicza się do prawa podatkowego organ uznał, że nie jest upoważniony do jej interpretowania w trybie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm. – powoływana dalej jako: "O.p."), a tym samym rozstrzygnięcie kwestii rozumienia pojęcia podróży służbowej należy do właściwości Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej, który jest organem właściwym w zakresie prawa pracy.

Powołując się na art. 21 ust. 1 pkt 19 u.p.d.o.f. organ wskazał, że nie każdy rodzaj zakwaterowania korzysta ze zwolnienia. Uprawnienie to obejmuje wyłącznie zakwaterowanie polegające na udostępnieniu miejsca w hotelu robotniczym lub w kwaterze prywatnej wynajmowanej na cele zbiorowego zakwaterowania. W przypadku hotelu pracowniczego ustawodawca nie wprowadził limitu kwotowego zwolnienia, jak ma to miejsce w przypadku świadczeń ponoszonych przez pracodawcę z tytułu zakwaterowania pracowników w kwaterach prywatnych wynajmowanych na cele zbiorowego zakwaterowania do wysokości nie przekraczającej kwoty 500 zł miesięcznie. Tym samym w ocenie organu spółka nie ma obowiązku uwzględniać wartości tych świadczeń przy obliczaniu i wpłacaniu zaliczek na podatek dochodowy. W przypadku, gdy koszt świadczenia przekroczy w danym miesiącu 500 zł na osobę, nadwyżka będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, jako przychód pracownika ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f. Dodatkowym warunkiem zwolnienia jest rezygnacja podatnika ze stosowania podwyższonych kosztów uzyskania przychodów.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2010 r. wnioskodawczyni wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa, poprzez zmianę uzasadnienia interpretacji w ten sposób, iż zostanie uznane, że pracownicy spółki w sytuacjach opisanych we wniosku korzystają ze zwolnienia określonego w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit a) u.p.d.o.f. i nie uzyskują przychodów z tytułu zwracanych kosztów związanych z dojazdem do miejsc, w których wykonywana jest przez nich praca.

W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Dyrektor Izby Skarbowej w P. stwierdził brak podstaw do zmiany ww. indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.

Strona w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P., wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji w zakresie uzasadnienia oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania.

Przedmiotowej interpretacji zarzucono naruszenie przepisów:

- prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię art. 21 ust. 1 pkt 16 lit a u.p.d.o.f.,

- naruszenie art. 14c, art. 14e ust. 1, art. 121 § 1 O.p.

Spółka nie zgodziła się ze stanowiskiem organu podatkowego, że podróż służbowa o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit a) u.p.d.o.f., jest pojęciem tożsamym z pojęciem "podróży służbowej" określonym w art. 77 (5) KP. W związku z tym zdaniem spółki organ podatkowy nie może twierdzić, że nie jest upoważniony do interpretowania tego pojęcia w trybie art. 14b O.p.

Spółka ponownie podkreśliła, że ani w u.p.d.o.f., ani w żadnej innej ustawie podatkowej nie zostało zdefiniowane pojęcie podróży służbowej. Dlatego zdaniem spółki art. 77(5) KP może znaleźć odpowiednie zastosowanie w prawie podatkowym, ale nie ma podstaw do stosowania go wprost.

Spółka zwróciła uwagę, ze przedstawiając zdarzenie przyszłe i zadając pytania poruszyła również kwestię dotyczącą uzyskiwania przez pracowników przychodów w sytuacji, gdy są im zwracane koszty dojazdów środkami transportu publicznego, co do której organ w żaden sposób się nie odniósł.

Skarżąca zarzuciła organowi, że nie odniósł się również w zaskarżonej interpretacji do przedstawionego przez nią orzecznictwa

W odpowiedzi na skargę organ podatkowy podtrzymał stanowisko zawarte w wydanej interpretacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sądy administracyjne dokonują kontroli legalności działań administracji publicznej zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2008 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - powoływana dalej jako: "P.p.s.a.") poprzez orzekanie w sprawach skarg na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Na podstawie art. 134 P.p.s.a. w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest jednak do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także nie podnoszonych w skardze, które to są związane z przedmiotem sprawy.

Zgodnie z art. 146 § 1 P.p.s.a sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a (tj. m.in. interpretację podatkową), uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności.

Skarga okazała się zasadna, aczkolwiek z innych powodów niż w niej podniesione.

W rozpatrywanej sprawie zaskarżoną interpretację należało uchylić ze względu na naruszenie przepisów prawa procesowego.

W niniejszej sprawie spór toczy się o to czy wobec braku w prawie podatkowym definicji "podróży służbowej", o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit a) u.p.d.o.f., można posłużyć się definicją zawartą w art. 77(5) § 1 KP. Według skarżącej przepisy KP należy stosować tylko odpowiednio w stosunku do prawa podatkowego. Natomiast organ podatkowy twierdzi, że "podróż służbowa", o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit a) u.p.d.o.f., jest pojęciem tożsamym z pojęciem "podróży służbowej" określonym w art. 77(5) KP.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że w niniejszej sprawie zastosowanie mają przepisy Rozdziału 1a O.p., w ramach którego, w świetle art. 14c § 1 O.p., interpretacja indywidualna winna zawierać ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy, interpretacja indywidualna winna zawierać wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym, o czym stanowi § 2 powołanego przepisu.

Z powyższego wynika, że zasadniczym elementem interpretacji indywidualnej jest wyrażenie oceny, co do stanowiska wnioskodawcy, zaprezentowanego we wniosku. Wykonanie tego obowiązku zamyka się w zasadzie stwierdzeniem: "stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe", albo "stanowisko wnioskodawcy jest nieprawidłowe". Jeśli ocena stanowiska wnioskodawcy jest pozytywna, to interpretacja może ograniczyć się do stwierdzenia, że stanowisko wnioskodawcy ocenia się jako prawidłowe. Wiele zależy przy tym od tego, czy ocenę prawidłowości odnosi się do pełnego zakresu stanowiska wnioskodawcy, czy też tylko do jego części. Jeśli zatem organ wydający interpretację indywidualną uzna, że stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie, to wówczas może odstąpić od uzasadnienia prawnego wydanej interpretacji indywidualnej. Gdy zaś uzna, że stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe tylko w pewnym zakresie, to wówczas powinien określić, w jakim zakresie i dlaczego w pozostałej części stanowiska wnioskodawcy nie można uznać za prawidłowe.

Przyjęcie takiej konstrukcji powoduje, że nie jest dopuszczalne, aby organ podatkowy uznał stanowisko wnioskodawcy za prawidłowe w całości, a następnie, w uzasadnieniu interpretacji przedstawił stanowisko odmienne. W omawianej sprawie organ podatkowy wezwał wnioskodawczynię do sprecyzowania przedstawionego zdarzenia przyszłego o informację czy pracownicy, których dotyczy zadane we wniosku pytanie są w podróży służbowej w rozumieniu KP. W odpowiedzi wnioskodawczyni podała, że kwalifikacja podatkowa podróży służbowych nie jest bezpośrednio związana z kwalifikacją wynikającą z KP, bowiem żadna z ustaw podatkowych nie odwołuje się bezpośrednio do KP w tej kwestii. Mimo tak udzielonej odpowiedzi organ uznając stanowisko wnioskodawczyni za prawidłowe, stwierdził że w sprawie ma jednak zastosowanie definicja podróży służbowej w rozumieniu przepisów KP.

W ocenie Sądu powyższe przeczy podstawowemu założeniu, że zarówno ocena, jak i uzasadnienie prawne tej oceny stanowić powinno logiczną całość. Ocena stanowiska podatnika przez organ winna znaleźć swój wyraz w rozstrzygnięciu, zawierającym stwierdzenie, czy i w jakim zakresie stanowisko to jest prawidłowe lub też nieprawidłowe, a uzasadnienie służyć ma wyjaśnieniu przesłanek podjętego rozstrzygnięcia. W sytuacji, gdy organ nie zgadza się w pełni ze stanowiskiem przedstawionym we wniosku o wydanie interpretacji – nie może wydać interpretacji, w której uznaje stanowisko za całkowicie prawidłowe.

Kolejnym uchybieniem organu podatkowego jest to, że uchylił się on od pełnej oceny prawnej zajętego przez stronę stanowiska.

W analizowanej sprawie skarżąca prezentuje pogląd, że pojęcie "podróży służbowej" określonej w art. 21 ust. 1 pkt 16 lit a) u.p.d.o.f. należy rozumieć odmiennie od definicji "podróży służbowej" przedstawionej w KP. Z takim stanowiskiem skarżącej nie można się zgodzić. W tym miejscu należy wyjaśnić, że zgodnie z dyrektywami wykładni systemowej zewnętrznej pojęcia niezdefiniowane w przepisach prawa podatkowego powinny być interpretowane w oparciu o normy zaliczane do odrębnych od prawa podatkowego gałęzi prawa, regulujących te pojęcia. Dyrektywa ta na gruncie prawa podatkowego zyskała status odrębnej zasady prawa podatkowego, tj. zasady respektowania pojęć przejętych z innych dziedzin prawa (B. Brzeziński, W. Nykiel, Zasady ogólne prawa podatkowego, PP Nr 3, 2002 s. 10). Uregulowania autonomiczne powinny wynikać wprost z treści przepisów prawa podatkowego. Taki sposób interpretacji służy realizacji zasady spójności i zupełności systemu prawa (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia z dnia 07 grudnia 2006 r., sygn. III SA/Wa 2785/06).

Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że skoro ustawodawca nie stworzył na potrzeby prawa podatkowego autonomicznej definicji "podróży służbowej", to organ podatkowy kierując się zasadą jednolitości stosowania prawa miał dostateczne podstawy, by odwołać się do systemu prawa i posłużyć się pojęciem "podróży służbowej" funkcjonującym w sferze stosunków regulowanych prawem pracy.

Organ podatkowy stwierdzając, że w sprawie ma zastosowanie definicja podróży służbowej w rozumieniu przepisów KP, uznał jednak, że nie jest upoważniony do jej interpretowania w trybie art. 14b O.p., a rozstrzygnięcie kwestii rozumienia tego pojęcia należy do właściwości Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej. Takie stanowisko organu należy uznać za błędne. Pisemna interpretacja przepisów prawa podatkowego, musi być bowiem na tyle konkretna, aby podatnik mógł się do niej zastosować. Niezbędne jest, aby z interpretacji wynikała wyraźna odpowiedź na zadane przez podatnika pytanie, jasno zaprezentowane było stanowisko, poparte jednoznacznym i czytelnym dla adresata uzasadnieniem prawnym tego stanowiska. Tymczasem organ podatkowy ograniczył się jedynie w interpretacji do zacytowania właściwych przepisów i odesłania do prawa pracy nie odpowiadając w zasadzie na zadane we wniosku pytanie. Skoro organ sam uznał, że należy posłużyć się definicją "podróży służbowej" przedstawioną w KP, to powinien wyjaśnić skarżącej jak należy ją rozumieć. Zgodnie z art. 77(5) § 1 KP pracownikowi wykonującemu na polecenie pracodawcy zadanie służbowe poza miejscowością, w której znajduje się siedziba pracodawcy, lub poza stałym miejscem pracy przysługują należności na pokrycie kosztów związanych z podróżą służbową. W tym miejscu należy odnieść się do uchwały Sądu Najwyższego z dnia 19 listopada 2008 r., sygn. akt II PZP 11/08. W uchwale tej słusznie zwrócono uwagę, iż definiując "podróż służbową" trzeba wskazać, iż pracownicy mobilni są grupą osób pracujących w warunkach stałego przemieszczania się (podróży). Podróż nie stanowi u nich zjawiska wyjątkowego, lecz jest normalnym wykonywaniem obowiązków pracowniczych, a podróż służbowa ma charakter incydentalny. Nie jest zatem podróżą służbową wykonywanie pracy (zadań) w różnych miejscowościach.

Organ podatkowy powinien zatem rozważyć , czy na podstawie przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego możliwe jest ustalenie czy analizowane "podróże" mają charakter incydentalny, czy może należy je raczej utożsamiać z dojazdem do pracy wykonywanej w różnych miejscowościach.

Zgodnie z art. 14b § 3 O.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Jeżeli stan faktyczny podany przez wnioskodawczynię jest niepełny, organy podatkowe powinny w trybie art. 14h w zw. z art. 169 § 1 O.p. żądać od wnioskodawczyni uszczegółowienia opisu stanu faktycznego.

W rozpatrywanej sprawie organ naruszył zatem przepisy art.14c § 1 i 2 dokonując oceny prawnej sprzecznej z uzasadnieniem prawnym oraz uchylając się od dokonania pełnej oceny prawnej stanowiska wnioskodawcy.

Chybiony jest natomiast zarzut braku odniesienia się do zagadnienia dotyczącego zwracania kosztów dojazdów środkami transportu publicznego.

W wydanej interpretacji wskazano bowiem, iż na podstawie powołanego przepisu art. 21 ust. 1 pkt 16 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przysługujące pracownikowi z tytułu odbytej podróży służbowej, w terminie i w państwie określonym przez pracodawcę, diety oraz zwrot kosztów za przejazdy, dojazdy, noclegi, a także inne wydatki określone przez pracodawcę odpowiednio do uzasadnionych potrzeb, podlegają zwolnieniu od podatku dochodowego od osób fizycznych.

Zatem odniesiono się do wszystkich wymienionych we wniosku o interpretację kosztów poniesionych na pracowników, z tym, że jak wyżej wskazano, uchylono się od jednoznacznej odpowiedzi, czy koszty te związane są z podróżą służbową.

Chybiony jest również zarzut dotyczący naruszenia art. 121 § 1 O.p. Odwołując się do tej zasady skarżąca wskazuje na korzystne dla siebie interpretacje wskazanego problemu przez inne urzędy skarbowe. Zdaniem Sądu jakkolwiek zmienność rozstrzygnięć podejmowanych przez organy podatkowe jest rzeczą niepożądaną, to jednak nie zawsze uzasadnia to uchylenie zaskarżonej interpretacji z powodu naruszenia zasady zaufania. Zasada ta nie może być rozumiana jako konieczność wydawania interpretacji powielających poprzednie błędy (por. wyrok NSA z dnia 1 czerwca 2001 roku, sygn. akt I SA/Gd 1145/99 oraz wyrok NSA z dnia 8 grudnia 1999 roku, sygn. akt SA/Sz 1775/98).

Uznając zatem, że zaskarżona indywidualna interpretacja wydana została z naruszeniem prawa procesowego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, na podstawie art. 146 § 1 P.p.s.a. wyeliminował ten akt z obrotu prawnego, co oznacza, że zachodzi konieczność dokonania ponownej oceny stanowiska strony zaprezentowanego we wniosku o wydanie interpretacji z uwzględnieniem oceny prawnej wyrażonej w niniejszym orzeczeniu.

Organ podatkowy rozpoznając ponownie wniosek powinien rozważyć czy stan faktyczny przedstawiony we wniosku pozwala jednoznaczne ustalić czy pracownicy wnioskodawczyni odbywają podróże służbowe w rozumieniu art. 77(5) § 1 KP, a następnie dokonać oceny prawnej zajętego we wniosku stanowiska przedstawiając wyczerpujące uzasadnienie prawne tak dokonanej oceny.

Na wniosek strony skarżącej, Sąd zasądził na jej rzecz koszty postępowania sądowego zgodnie z art. 200 P.p.s.a.

|/-/ R. Wiatrowski | /-/ M. Bejgerowska | /-/ W. Zygmont |