Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 93/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-04-20 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Przyznano prawo pomocy w części dotyczącej zwolnienia od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M. H. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym z tytułu sprzedaży nieruchomości wraz z odsetkami postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Skarżąca wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych wskazując, że obecnie nigdzie nie pracuje, jest zarejestrowana w urzędzie pracy jako bezrobotna bez prawa do zasiłku. Mieszka wspólnie z dwójką dzieci – córka jest uczennicą klasy maturalnej, syn jest bezrobotny i posiada status osoby niepełnosprawnej. Z mężem skarżąca ma ustanowioną rozdzielność majątkową, pozostaje z nim w separacji i nie zna jego aktualnego miejsca pobytu.

Mieszkanie, które strona zajmuje z dwójką dzieci, jest własnością najstarszego syna mieszkającego w innej miejscowości, który opłaca rachunki za media, robi zakupy – strona wycenia jego pomoc na 500 zł miesięcznie.

Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika nadto, że skarżąca nie posiada żadnych nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł. Dzieci, które ze stroną mieszkają, również nie mają żadnego majątku. Źródłem dochodów jest wskazana wyżej pomoc najstarszego syna.

W wyniku wezwania strona dodatkowo oświadczyła, że nie posiada rachunku bankowego, lokat ani kart kredytowych. Nie ma też żadnego środka transportu. Miesięcznie ponosi wydatki na wyżywienie w kwocie 500 zł, na środki higieny 100 zł i na lekarstwa 20 zł. Nie ponosi wydatków na odzież, spłatę kredytów ani za media. Wszystkie wydatki pokrywane są przez najstarszego syna.

Kopia zeznania podatkowego za 2016 r. skarżącej wykazuje przychód ze stosunku pracy w wysokości 6.648,66 zł. Zgodnie z aktualnym zaświadczeniem z Urzędu Pracy, skarżąca jest zarejestrowana jako bezrobotna od 4 lipca 2016 r. i nie posiada prawa do zasiłku.

Jako znane z urzędu wskazać trzeba, że wpis od skargi w niniejszej sprawie został wyznaczony na kwotę 500 zł.

Mając na uwadze powyższe, w ocenie referendarza sądowego, przedmiotowy wniosek należało ocenić jako zasadny.

Podstawą prawną jego rozpoznania jest regulacja zawarta w art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej: p.p.s.a.). Stosownie do treści tych przepisów, prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych (w części lub w całości), a więc w zakresie częściowym, należy przyznać osobie fizycznej, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Strona wykazała, że nie ma pracy i faktycznie pozostaje wraz z dwójką młodszych dzieci na utrzymaniu najstarszego syna. Nie posiada też majątku, z którego mogłaby pozyskać dodatkowe środki pieniężne.

Mając zatem na uwadze powyższe, przedmiotowy wniosek należało uznać za uzasadniony. W związku z tym postanowiono jak w sentencji na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a.