Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2206/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-04-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 41  ust. 2  pkt 5
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Anna Mierzejewska (sprawozdawca) Sędzia WSA – Jacek Fronczyk Sędzia WSA – Andrzej Góraj Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi L. D. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] października 2013 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) po rozpatrzeniu odwołania L. D. od rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r. w sprawie zwolnienia na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 289 poz. 1687 ze zm.) z dniem [...] lipca 2013 r., utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny.

W uzasadnieniu rozkazu, organ podał, iż Komendant Powiatowy Policji w [...] rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] marca 2011 r. zwolnił ww. ze służby w Policji z dniem [...] marca 2011 r. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji.

Wyrokiem z dnia [...] maja 2012 r. Sąd Rejonowy w [...] sygn. akt [...], na podstawie art. 17 § 1 kpk w zw. z art. 414 § 1 kpk uniewinnił L. D. od zarzucanych mu czynów. Sąd Okręgowy w [...] wyrokiem z dnia [...] września 2012 r. sygn. akt [...], na podstawie art. 437 § 1 kpk i art. 636 § 1 kpk utrzymał wyrok Sądu Rejonowego w mocy.

Na podstawie art. 42 ust. 7 ustawy o Policji, L. D. został przywrócony do służby. Pełnomocnik ds. Ochrony Informacji Niejawnych Komendy Powiatowej Policji w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. stwierdził, iż L. D. nie daje rękojmi zachowania tajemnicy w zakresie dostępu do informacji niejawnych o klauzuli "tajne" i odmówił wydania poświadczenia bezpieczeństwa. Prezes Rady Ministrów decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. utrzymał w mocy powyższą decyzję.

Wobec powyższego wszczęto postępowanie w przedmiocie rozwiązania z policjantem stosunku służbowego w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy.

Pismem z dnia [...] maja 2013 r. poinformowano Przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów województwa [...] o wszczęciu postępowania w przedmiocie rozwiązania z ww. stosunku służbowego w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji w związku z art. 42 ust. 3 ustawy o Policji, jednocześnie zwrócono się na podstawie art. 43 ust. 3 ustawy o zajęcie stanowiska w przedmiotowej sprawie.

W odpowiedzi Przewodniczący Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów województwa [...] poinformował Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], iż Prezydium Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów, postanowiło nie wnosić zastrzeżeń co do trybu zwolnienia L. D. ze służby w Policji.

Następnie Komendant Wojewódzki Policji w [...] w dniu [...] lipca 2013 r. wydał rozkaz personalny nr [...] o zwolnieniu L. D. z dniem [...] lipca 2013 r. ze służby w Policji w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Na podstawie art. 108 kpa, rozstrzygnięciu nadał rygor natychmiastowej wykonalności.

L. D. złożył odwołanie, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego. Ponadto wniósł o zawieszenie postępowania do czasu rozpoznania przez Sąd sprawy o sygn. akt II SA/Wa 752/13.

W uzasadnieniu decyzji organ podał że, zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, policjanta można zwolnić ze służby w Policji, gdy wymaga tego "ważny interes służby", zaś pojęcie to nie zostało bliżej określone. W praktyce na podstawie tego przepisu dokonuje się zwolnień takich funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby, a nie można ich zwolnić na innej podstawie prawnej. Organ podkreślił również, że użycie w przepisie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji zwrotu "można zwolnić" oznacza, że zwolnienie takie ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu. Stąd też decyzja podejmowana na podstawie tego przepisu powinna uwzględniać zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes skarżącego (art. 7 kpa) i ma to szczególne znaczenie w sytuacji, gdy ustawodawca używa określeń prawnie nie zdefiniowanych (tzw. wyrażeń nieostrych) np. w postaci "ważnego interesu służby". W ocenie organu stwierdzenie nieprzydatności policjanta do służby w Policji nie musi ograniczać się do przypadków naruszenia obowiązków służbowych. Może być również uzasadnione każdym innym zachowaniem policjanta, które uniemożliwia kontynuowanie służby bez uszczerbku dla jej ważnych interesów. Tego rodzaju zabieg legislacyjny, stosowany przez ustawodawcę przy regulacji szeregu stosunków prawnych, jest wielokrotnie zabiegiem celowym i zamierzonym, stosowanym po to, by z uwagi na złożoność wielu stosunków społecznych czy gospodarczych można było poddać je odpowiedniemu reżimowi prawnemu. Ponadto przyczyny zwolnienia ze służby policjanta ustanowione w art. 41 ust. 2 ustawy o Policji zawierają tę wspólną cechę, że odwołują się one do okoliczności lub zdarzeń związanych bądź z zachowaniem się policjanta w służbie lub w życiu prywatnym, bądź do okoliczności, na powstanie których nie miał on wprawdzie decydującego wpływu, lecz powstanie których utrudnia mu lub wręcz uniemożliwia jej pełnienie. We wszystkich zatem wypadkach ocena końcowa poprzedzająca decyzję o zwolnieniu policjanta ze służby musi uwzględniać okoliczności konkretnego, indywidualnego przypadku. Zatem przesłanka "ważnego interesu służby" oceniana być musi przez pryzmat zadań, do realizacji których powołana jest Policja, a także wymagań stawianych policjantom, a określonych w art. 25 ustawy o Policji. W konkretnym przypadku przesłanka ta stanowi podstawę do zwolnienia policjanta dopiero wtedy, gdy zwolnienia tego nie uzasadniają inne przepisy zawarte w art. 41 wskazanej ustawy.

Zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, służbę w Policji może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii, który nie był skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, korzystający z pełni praw publicznych, posiadający co najmniej średnie wykształcenie oraz zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej dyscyplinie służbowej, której gotów jest się podporządkować, a także dający rękojmię zachowania tajemnicy stosownie do wymogów określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych. Stosownie natomiast do art. 21 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych, dopuszczenie do pracy lub pełnienia służby na stanowiskach albo zlecenie prac związanych z dostępem do informacji niejawnych o klauzuli "poufne" lub wyższej może nastąpić, z zastrzeżeniem art. 34, po uzyskaniu poświadczenia bezpieczeństwa oraz odbyciu szkolenia w zakresie ochrony informacji niejawnych.

W sprawie niniejszej bezsporne jest, że decyzją Prezesa Rady Ministrów nr [...] z dnia [...] lutego 2013 r. odmówiono L. D. wydania poświadczenia bezpieczeństwa upoważniającego go do dostępu do informacji niejawnych stanowiących tajemnicę państwową, oznaczonych klauzulą "tajne". L. D. nie posiada więc poświadczenia bezpieczeństwa uprawniającego go do dostępu do informacji niejawnych.

Zawód policjanta łączy się ze szczególnym obowiązkiem zachowania tajemnicy służbowej, w tym bardzo często również i tajemnicy państwowej, dlatego też posiadanie przez niego certyfikatu bezpieczeństwa jest niezbędne do wykonywania zadań.

Z treści decyzji Komendanta Powiatowego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. w sprawie poziomu dostępu do informacji niejawnych policjantów i pracowników cywilnych zatrudnionych w Komendzie Powiatowej Policji w [...] i podległych jednostkach organizacyjnych Policji jednoznacznie wynika, iż wszystkie stanowiska związane ze służbą lub pracą w Komendzie Powiatowej Policji w [...] wymagają posiadania uprawnień do dostępu do informacji niejawnych o klauzuli "poufne" lub wyższej. Podkreślił iż służbę w Policji może pełnić osoba o nieposzlakowanej opinii. Wymóg ten odnosi się do całego okresu służby.

Organ wskazał iż w decyzji Prezesa Rady Ministrów podano iż "szczególną okolicznością którą należy brać pod uwagę przy ocenie ryzyka, jakie wiązałoby się z przyznaniem L. D. uprawnień do dostępu do informacji niejawnych jest charakter pracy, którą miałby wykonywać. Służba w Policji zapewniałaby mu dostęp do danych, którymi potencjalnie byłyby zainteresowane osoby trudniące się nielegalną działalnością. Jak wskazano wyżej istnieją niedające się usunąć wątpliwości, co do kontaktów osoby sprawdzanej z takimi osobami (...). Podkreślił, że postępowanie sprawdzające różni się od postępowania karnego i inne reguły mają w nim zastosowanie.

Zgodnie z art. 24 ust 4 ustawy o ochronie informacji niejawnych – w razie niedających się usunąć wątpliwości pierwszeństwo ma interes ochrony informacji niejawnych. Oznacza to, że informacje które w postępowaniu karnym są niewystarczające do wydania wyroku skazującego, mogą wywoływać wątpliwości co do rękojmi zachowania tajemnicy.

Zgodnie z art. 42 ust. 3 ustawy o Policji, jeżeli po przywróceniu do służby okaże się, że mimo zgłoszenia gotowości niezwłocznego podjęcia służby, policjant nie może zostać do niej dopuszczony, gdyż po zwolnieniu zaistniały okoliczności powodujące niemożność jej pełnienia, stosunek służbowy ulega rozwiązaniu na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5, chyba że zaistniała inna podstawa zwolnienia.

Wskazując na treść art. 42 ust. 3 ustawy o Policji organ uznał, że w rozpoznawanej sprawie zaistniała sytuacja, o której stanowi ten przepis. Ocenił również, że konsultacja ze związkiem zawodowym została przeprowadzona w sposób prawidłowy.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania organ odwoławczy przyjął, że Komendant Wojewódzki Policji w [...], działając w granicach uznania administracyjnego, wyjaśnił wnikliwie i wszechstronnie stan faktyczny sprawy, a przed wydaniem decyzji, zgodnie z art. 7 kpa, art. 10 § 1 kpa oraz art. 77 kpa, rozpatrzył sprawę w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego, mogących mieć do niej zastosowanie.

Natomiast nawiązując do kwestii możliwości wydania przez organ I instancji rozstrzygnięcia przed rozpoznaniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie sprawy ze skargi funkcjonariusza na decyzję Komendanta Głównego Policji o odmowie wydania poświadczenia bezpieczeństwa upoważniającego go do dostępu do informacji niejawnych, oznaczonych klauzulą "tajne", organ ocenił, że wniesienie skargi, nie stanowiło przeszkody do wydania przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] decyzji o zwolnieniu.

W dalszej części uzasadnienia decyzji stwierdzono, że wykonanie decyzji nieostatecznej ma charakter wyjątkowy, dlatego przesłanki nadania rygoru natychmiastowej wykonalności poddawane są ścisłej wykładni i jedną z tych przesłanek jest "niezbędność" niezwłocznego wprowadzenia rozstrzygnięcia decyzji w życie. Może to nastąpić wówczas, gdy w danym czasie i w danej sytuacji nie można się obejść bez wykonania praw lub obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym, określonym w art. 108 § 1 kpa. Nadając zaskarżonemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności organ pierwszej instancji miał na uwadze ważny interes społeczny, przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, która jako formacja, służąca społeczeństwu i przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego, jest jedną z instytucji, której szczególna rola i zhierarchizowana struktura wymaga skutecznego i prawidłowego działania. Nie można jej natomiast wypełniać w przypadku gdy w jej szeregach znajdują się funkcjonariusze, którzy tej służby z przyczyn pozamerytorycznych nie powinni pełnić. Stąd też, w ocenie organu odwoławczego, zaskarżona decyzja spełnia wymagania określone w art. 108 § 1 kpa. W jej uzasadnieniu przytoczono okoliczności wskazujące, że zachodzą przesłanki uzasadniające przedłożenie interesu społecznego nad indywidualny interes strony.

W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm postępowania zarzucając naruszenie:

– art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, polegające na błędnym zastosowaniu i przyjęciu, że ważny interes służby przemawia za zwolnieniem skarżącego ze służby w Policji.

W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że został uniewinniony przez Sąd Karny, a więc nie było podstaw do wydania decyzji odmawiającej wydania mu poświadczenia bezpieczeństwa.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m. in., poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem.

Stosownie do treści art. 42 ust. 3 ustawy o Policji, jeżeli po przywróceniu do służby okaże się, że mimo zgłoszenia gotowości niezwłocznego podjęcia służby policjant nie może zostać do niej dopuszczony, gdyż po zwolnieniu zaistniały okoliczności powodujące niemożność jej pełnienia, stosunek służbowy ulega rozwiązaniu na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5, chyba, że zaistnieje inna podstawa zwolnienia. W myśl art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby.

W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że Komendant Powiatowy Policji w [...] rozkazem personalnym z [...] marca 2011 r., Nr [...], na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, z dniem [...] marca 2011 r. zwolnił skarżącego ze służby w Policji. Następnie wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z [...] maja 2012 r. sygn. akt [...], skarżącego uniewinniono od zarzucanych mu czynów i po uprawomocnieniu się wyroku, zgłosił on gotowość do podjęcia służby.

Pozostaje również poza sporem, że – co wynika z treści decyzji Komendanta Powiatowego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 w sprawie poziomu dostępu do informacji niejawnych policjantów i pracowników zatrudnionych w Komendzie Powiatowej Policji w [...] i podległych jednostek organizacyjnych, nie ma żadnego stanowiska policyjnego, które nie wiązałoby się z dostępem do informacji niejawnych.

Powyższe oznacza, że, wbrew zarzutom skargi, organ dokonał wnikliwego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Ustalił bowiem te wszystkie okoliczności faktyczne, które były istotne dla oceny, czy w sprawie wystąpiła przesłanka "ważnego interesu służby". Z tego punku widzenia do prawnie nieistotnych należy zaliczyć powody, które doprowadziły do tego, że skarżący nie posiada dostępu do informacji niejawnych. Przedmiotem niniejszej sprawy nie jest badanie legalności decyzji dotyczących cofnięcia i odmowy wydania poświadczeń bezpieczeństwa.

Zarówno w orzecznictwie sądowym, jak i w praktyce przyjęto, iż na podstawie cytowanego art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji można dokonać zwolnienia tych funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni, z przyczyn pozamerytorycznych, pełnić dalej służby, a nie można ich zwolnić na innej podstawie prawnej. Przesłanka "ważnego interesu służby" powinna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych składających się na taką ocenę. Stwierdzenie nieprzydatności policjanta do służby w Policji nie musi ograniczać się przy tym do przypadków naruszenia obowiązków służbowych.

W rozpoznawanej sprawie istota zagadnienia sprowadza się do wyjaśnienia i udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy w aktualnym stanie faktycznym, skarżący może pełnić służbę w Policji i czy nie przeciwstawia się temu "ważny interes służby". W tym celu należy w pierwszej kolejności wskazać na przepis art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym służbę w Policji może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii, który nie był skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, korzystający z pełni praw publicznych, posiadający co najmniej średnie wykształcenie oraz zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej dyscyplinie służbowej, której gotów jest się podporządkować, a także dający rękojmię zachowania tajemnicy stosownie do wymogów określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych, Stosownie natomiast do treści art. 21 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych, dopuszczenie do pracy lub pełnienia służby na stanowiskach albo zlecenie prac związanych z dostępem do informacji niejawnych o klauzuli "poufne" lub wyższej może nastąpić, z zastrzeżeniem art. 34, po uzyskaniu poświadczenia bezpieczeństwa oraz odbyciu szkolenia w zakresie ochrony informacji niejawnych.

Skarżący nie legitymując się owym poświadczeniem bezpieczeństwa, nie może pełnić służby w Policji ani na stanowisku równorzędnym do zajmowanego przed zwolnieniem, ani na żadnym innym, skoro wszystkie stanowiska związane ze służbą lub pracą w Komendzie Powiatowej Policji w [...] wymagają posiadania uprawnień do dostępu do informacji niejawnych. Inaczej mówiąc posiadanie certyfikatu bezpieczeństwa osobowego jest niezbędne do wykonywania przez funkcjonariusza zadań i czynności służbowych. Z tych też względów ważny interes służby przemawia niewątpliwie za zwolnieniem skarżącego z tej służby, której de facto pełnić realnie nie może. Bez znaczenia jest przy tym, akcentowana przez skarżącego, okoliczność, że od zdarzeń objętych postępowaniem karnym nie naruszył obowiązujących zasad prawnych i postępuje bez zarzutu. Bowiem to nie postępowanie skarżącego wypełniło przesłankę "ważnego interesu służby", lecz brak możliwości jej pełnienia. Na podkreślenie zasługuje także okoliczność, że od dłuższego czasu. skarżący nie wykonuje faktycznie żadnych czynności służbowych.

Uwzględniając powyższe uznać należy, że organ prawidłowo przyjął, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy należy dać prymat interesowi społecznemu przed słusznym interesem skarżącego.

Dodać ponadto trzeba, że przed podjęciem decyzji organ zasięgnął opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów, do czego zobowiązuje go przepis art. 43 ust. 3 ustawy o Policji. Organizacja związkowa zgodziła się ze stanowiskiem organu, co wskazuje na podzielenie przez tę organizacje przekonania organu, że, w okolicznościach przedmiotowej sprawy, została spełniona przesłanka "ważnego interesu służby".

Odnosząc się do zarzutu, że decyzje: cofającą oraz odmawiającą wydania poświadczenia bezpieczeństwa były w chwili procedowania przez organ zaskarżone do Sądu, to jednak w chwili wydania zaskarżonego rozkazu personalnego były one już ostateczne i nie stało to – w ocenie Sądu – na przeszkodzie w podjęciu decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji. Tytułem uzupełnienia dodać jedynie należy, że skarga na decyzję Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] lutego 2013 r. Nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Pełnomocnika ds. Ochrony Informacji Niejawnych KPP w [...] w przedmiocie odmowy wydania poświadczenia bezpieczeństwa, została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17 lipca 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 752/13 a wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 11/14 oddalił skargę kasacyjną skarżącego na ów wyrok.

Oceniając legalność zaskarżonej decyzji zważyć również trzeba, iż organ prawidłowo uznał, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniała inna przyczyna zwolnienia, o których mowa w art. 41 ustawy o Policji.

W skardze zaskarżonej decyzji zarzucono także naruszenie art. 108 kpa, poprzez przyjęcie, że zaistniały przesłanki uzasadniające nadanie decyzji organu pierwszej instancji rygoru natychmiastowej wykonalności. Przypomnieć należy, że przepis ten stanowi, iż decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami, bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony.

Jedną zatem z przesłanek nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności jest "niezbędność" niezwłocznego wdrożenia rozstrzygnięcia decyzji w życie. Zauważyć przy tym należy, że odwołując się do pojęcia "niezbędności" niezwłocznego działania, ustawodawca uznaje, że może to nastąpić w takim przypadku, w którym nie można się obejść w danym czasie i w istniejącej sytuacji bez wykonania praw lub obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym, określonym w art. 108 § 1 kpa.

W niniejszym natomiast przypadku takim chronionym dobrem, o którym mowa we wskazanym wyżej przepisie, jest interes społeczny wyrażający się szczególnymi zadaniami Policji mającymi wpływ na bezpieczeństwo i porządek publiczny, które to zadania mogą być wykonywane jedynie przez osoby spełniające warunki określone przepisami ustawy o Policji. Natomiast właściwa realizacja zadań i czynności służbowych powierzonych do wykonania policjantom jest niezbędna w celu uzyskiwania pożądanych wyników z punktu widzenia ustawowych zadań Policji. W niniejszej zaś sprawie brak poświadczenia bezpieczeństwa uniemożliwił skarżącemu dalsze pełnienie służby, a zważywszy, że obowiązków służbowych nie wykonuje już od długiego czasu, niezbędnym stało się jak najszybsze zwolnienie go z szeregów Policji. Stąd zarzut naruszenia powyższego przepisu należy uznać za nieuzasadniony.

W tym stanie rzeczy, oceniając, że zarzuty podniesione w skardze są nieuprawnione, a zaskarżona decyzja odpowiada prawu, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.