Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1512/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-11-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 6 pkt 2
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz, , Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska – Rzepecka, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak(spr.), Protokolant Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2008r. sprawy ze skargi A. S.A. w P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zamiaru wykonania urządzenia reklamowego. I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz A. S.A. w P. kwotę 755 (siedemset pięćdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją Nr [...] z dnia [...] grudnia 2007r. Prezydent W. na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 w związku z art. 28 i 29 ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2001r., Nr 142, poz. 1592 ze zm.) w związku z art. 1 ust.

1 ustawy z dnia 15 marca 2002r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz. U. 41 poz. 361 ze zm.) po rozpatrzeniu zgłoszenia A. S.A. w P. dotyczącego zamiaru realizacji nośnika reklamowego

– wniósł sprzeciw wobec zgłoszenia wykonania robót budowlanych dotyczących "nośnika reklamowego" – tablicy reklamowej "[...]" na działce nr ew. [...], Obr. [...] przy ul. [...] r. [...] w W.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, iż inwestor A. S.A.

w dniu 11 grudnia 2007r. dokonał zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na ustawieniu 3 nośników reklamowych. Po zapoznaniu się z zakresem przewidzianych robót ustalono, że budowa tablicy reklamowej na działce nr ew. [...] przy ul. [...] r. [...] jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenu osiedla [...] uchwalonym [...] października 2006r. przez Radę Miasta W., Uchwałą Nr [...], opublikowaną [...] listopada 2006r. w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] nr [...], poz. [...]. Jak wynika z planu § 5 dopuszcza nośniki reklamowe o powierzchni płaszczyzny ekspozycyjnej do 12 m2, wysokość nośnika reklamowego łącznie z płaszczyzną ekspozycyjną max. 5 m, odległość od skrzyżowań ulic min. 50 m jednocześnie ustala lokalizowanie nośników reklamowych wyłącznie na terenach przeznaczonych pod usługi – bez przesądzania o ich profilu (UU) oraz usługi różne, w tym produkcyjno – techniczne (UPT).

Tablica objęta zgłoszeniem znacznie przekracza parametry określone w planie, gdyż powierzchnia płaszczyzny ekspozycyjnej wynosi 21,56 m2, a wysokość łącznie

z płaszczyzną ekspozycyjną 9,38 m.

Decyzją z dnia [...] lipca 2008r., znak [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 w związku z art. 104 kpa oraz art. 82 ust.

3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, po rozpatrzeniu odwołania A. S.A. od decyzji Prezydenta W. wydanej [...] grudnia 2007r. wnoszącej sprzeciw wobec zgłoszenia zamiaru wykonania urządzenia reklamowego na działce nr ew. [...] obr. [...] przy ul. [...] róg ul. [...] w W.

– utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podzielając ustalenia i ocenę dokonaną przez organ I instancji dodatkowo podkreślił, iż art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego nakłada obowiązek wniesienia sprzeciwu, jeżeli budowa lub roboty budowlane objęte zgłoszeniem naruszają ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odnosząc się do zarzutu przekroczenia 30 – dniowego terminu do wniesienia sprzeciwu Wojewoda [...] podał, iż przepis art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego nie precyzuje, czy 30 – dniowy termin obejmuje także doręczenie decyzji stronie. Dlatego też, powołując się na orzecznictwo Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, organ wskazał, iż za datę zgłoszenia sprzeciwu należy przyjąć datę nadania go w polskiej placówce pocztowej.

W niniejszym postępowaniu inwestor dokonał zgłoszenia w dniu 11 grudnia 2007r. zatem termin 10 stycznia 2008r. był terminem ostatecznym na wyrażenie sprzeciwu wobec planowanej inwestycji. Jak wynika ze stempla na zwrotnym potwierdzeniu odbioru zaskarżonej decyzji, została ona nadana w placówce pocztowej w dniu 2 stycznia 2008r., co oznacza, że organ I instancji zachował ustawowy 30 dniowy termin.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniósł A. S.A. Skarżący podniósł, iż zgodnie z art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane do wykonania robót budowlanych objętych zgłoszeniem można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie sprzeciwu. Inwestor zgłoszenia dokonał w dniu 11 grudnia 2007r. natomiast organ doręczył sprzeciw dopiero 18 stycznia 2007r., a więc po terminie określonym w art. 30 ust. 5 ustawy. Powołując się na orzecznictwo sądowo – administracyjne skarżący podniósł, iż w postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada, zgodnie z którą akt administracyjny wywiera skutki prawne dopiero od dnia jego doręczenia bądź ogłoszenia stronie. Prawny byt decyzji rozpoczyna się w chwili jej doręczenia lub ogłoszenia i dopiero od tej chwili organ, który decyzję wydał, jest nią związany. Do terminów ustanowionych dla organu nie stosuje się przepisu art. 57 § 5 kpa, ani też przepisów o przywracaniu uchybionego terminu, ponieważ są to przepisy dotyczące terminów obowiązujących strony i innych uczestników postępowania.

Jeżeli więc w terminie 30 dni od dnia zgłoszenia nie nastąpiło doręczenie inwestorowi sprzeciwu, może on przystąpić do realizacji robót budowlanych objętych zgłoszeniem.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega uwzględnieniu, albowiem zaskarżona decyzja wydana została

z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Kontroli Sądu podlega decyzja Wojewody [...]

z dnia [...] lipca 2008r., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2007r. w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych, polegających na ustawieniu nośnika reklamowego. Podstawę prawną wniesienia przez organ sprzeciwu w niniejszej sprawie stanowi art. 30 ust. 6 pkt

2 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Jak wynika z akt postępowania, na terenie na którym ma być zrealizowana inwestycja obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenu osiedla [...], uchwalony przez radę Miasta W. dnia [...] października 2006r. Plan ten określa w § 5 zasady rozmieszczenia reklam i znaków informacyjno – plastycznych. Zgodnie z tym przepisem maksymalna wysokość urządzenia reklamowego nie może przekroczyć 5 m łącznie z płaszczyzną ekspozycyjną, a powierzchnia tej płaszczyzny nie może przekraczać 12 m2.

Z przedstawionego przez inwestora projektu wynika, że wysokość planowanej inwestycji wynosi 9,38 m, natomiast płaszczyzna ekspozycyjna ma powierzchnię 21,56 m2.

Zgodzić zatem należy się z oceną organów administracyjnych, iż realizacja przedmiotowej inwestycji sprzeczna jest z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a zatem spełniona została przesłanka wniesienia sprzeciwu wskazana w art. 36 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego.

Podstawowym zarzutem sformułowanym wobec zaskarżonej decyzji jest zarzut naruszenia art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, z uwagi na wniesienie sprzeciwu po upływie terminu 30 dni od dnia dokonania zgłoszenia. Zgłoszenie inwestora wpłynęło do organu w dniu 11 grudnia 2007r., a zatem termin do skutecznego wniesienia sprzeciwu upłynął 10 stycznia 2008r. W terminie tym nie została doręczona skarżącemu decyzja wnosząca sprzeciw, co oznacza, zdaniem skarżącego, zgodę organu na realizację inwestycji. Ze stanowiskiem tym należy się zgodzić.

Przewidziany w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego trzydziestodniowy termin do wniesienia sprzeciwu będzie zachowany, jeżeli przed jego upływem sprzeciw ten

w formie decyzji administracyjnej zostanie doręczony inwestorowi.

Podkreślić należy, iż decyzja administracyjna jest aktem zewnętrznym, zawierającym władcze rozstrzygnięcie organu administracyjnego w konkretnej sprawie. w konkretnej osoby. Zawiera oświadczenie woli organu o zakresie dokonania czynności generalnie dozwolonej. Dopiero zatem ujawnienie tego oświadczenia na zewnątrz organu i umożliwienie zapoznania się z jego treścią kończy proces decyzyjny.

W niniejszej sprawie stwierdzić zatem należy, że decyzję wnoszącą sprzeciw do zgłoszonego zamiaru realizacji nośnika reklamowego należy uznać za wydaną

(a sprzeciw za zgłoszony) najwcześniej z dniem doręczenia jej stronie.

W niniejszej sprawie bezsporne jest, że decyzja Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2007r. została doręczona skarżącemu po upływie terminu określonego w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego.

Niezależnie od powyższego wskazać należy, iż w orzecznictwie sądowo – administracyjnym prezentowany był także pogląd, iż "termin 30 – dniowy, o jakim mowa w art. 30 ust. 2 w zw. z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego jest przez organ wnoszący sprzeciw do zgłoszenia zamiaru budowy zachowany, o ile w terminie 30 dni od daty przyjętej za początek biegu tego terminu nastąpi wniesienie sprzeciwu zgodnie z zasadą przewidzianą w art. 57 § 5 kpa" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego

z dnia 12 grudnia 2006r., II OKS 79/06). Trzeba jednak wziąć pod uwagę, że

w literaturze prawa brak było zgodności poglądów co do możliwości stosowania art. 57 § 5 kpa do czynności organu administracji publicznej. Możliwość taką wyklucza

J. Borkowski, którego zdaniem w art. 57 ust. 5 kpa uregulowano zasady zachowania terminów, które dotyczą tylko strony i innych uczestników postępowania, a nie odnoszą się one do czynności podejmowanych w postępowaniu przez organy (J. Borkowski,

B. Adamiak Postępowanie administracyjne i sądowoadministarcyjne, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Wyd. 5, W - wa 2007r. s. 191).

Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 15 października 2008r., II GPS4/08 (nie publ.)

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 145 §1 pkt 1 a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oraz art. 152 orzekł, jak w sentencji .

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 cytowanej ustawy,