Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1439/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-05-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 104  ust. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 2067
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Ewa Radziszewska- Krupa (spr.), Protokolant specjalista Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2019 r. sprawy ze skargi R. R. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie dodatku służbowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

I. Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. Komendant Główny Policji (zwany dalej: "KGP") rozkazem personalnym z [...] maja 2018r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania R. R. (zwany dalej: "Skarżącym"), utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Centrum Szkolenia Policji w [...] (zwany dalej: "KCSP") z [...] marca 2018r. nr [...] w sprawie podwyższenia na stałe dodatku służbowego do 548 zł.

W podstawie prawnej decyzji wskazano m.in. art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017r., poz. 1257, ze zm., zwana dalej: "k.p.a.").

KGP w uzasadnieniu wskazał, że Skarżący raportem z [...] stycznia 2018r. poinformował, że Prokurator Prokuratury Okręgowej del. do [...] Wydziału Zamiejscowego Departamentu do spraw Przestępczości Zorganizowanej i Korupcji Prokuratury Krajowej w [...] (zwany dalej: "Prokuratorem") umorzył wobec Skarżącego śledztwo o przestępstwo z art. 263 § 1 k.k. w związku z art. 12 k.k., wobec braku podstaw do wniesienia aktu oskarżenia. Skarżący wniósł też o "natychmiastowy zwrot uposażenia w wysokości 50% za okres trzech miesięcy 2017r., podczas których był zawieszony w czynnościach służbowych, z ustawowymi odsetkami, a także o podniesienie pensji o należne 50 zł, z wyrównaniem od [...] marca 2017r. - od dnia, w którym uległa zakończeniu kara nagany.

Naczelnik Wydziału Kadr CSP wystąpił [...] stycznia 2018r. do Skarżącego o udzielenie informacji od kiedy posiada informację o umorzeniu ww. śledztwa oraz o wyjaśnienie sformułowania "podniesienie mojej pensji o należną kwotę 50 zł" i wskazanie podstawy, na której oparł wysokość należnej podwyżki uposażenia.

Skarżący w raporcie z [...] stycznia 2018r. wskazał, że informacje o umorzeniu ww. śledztwa otrzymał [...] stycznia 2018r. oraz sprostował i uzupełnił poprzedni raport i wniósł o podniesienie dodatku służbowego o 48 zł z ustawowymi odsetkami i wyrównaniem od [...] marca 2017r. - od dnia, w którym uległa zakończeniu kara nagany, zgodnie z ustawą z 15 grudnia 2016r. o ustanowieniu "Program modernizacji Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Biura Ochrony Rządu w latach 2017-2020 (zwana dalej: "ustawą modernizacyjną"). Zażądał też podania terminu wypłaty należnych pieniędzy z wyrównaniem i ustawowymi odsetkami i podania szczegółowego rozbicia wypłaconych kwot - zwrot 50% uposażenia oraz podwyżki dodatku służbowego.

Skarżący raportem z [...] marca 2018r. zwrócił się o udzielnie odpowiedzi na raporty z: [...] i [...] stycznia 2018r. i o udzielenie informacji o przyczynach zwłoki w wypłacie należnej podwyżki dodatku, a także o wszczęcie postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalenie tych okoliczności i osób odpowiedzialnych za ten stan.

KCSP pismem z [...] marca 2018r. poinformował Skarżącego o przyczynach braku podwyższenia mu dodatku służbowego w ww. okresie i wskazał, że Skarżącego orzeczeniem z [...] sierpnia 2016r. nr [...] ukarano karą dyscyplinarną nagany, której zatarcie nastąpiło [...] marca 2017r. KCSP powziął [...] lutego 2017r. informację o ww. śledztwie o sygn. akt [...], w toku którego Skarżącemu przedstawiono zarzuty. Prokurator pismem z [...] stycznia 2018r. poinformował KCSP o umorzeniu ww. śledztwa, wobec braku podstaw do skierowania aktu oskarżenia przeciwko Skarżącemu. Zdaniem KCSP okoliczności te, jak również wytyczne dotyczące wydatkowania środków finansowych na podwyżki dodatków służbowych policjantom, zawarte w notatce służbowej z [...] lutego 2017r. (dołączonej do pisma Dyrektora [...] Komendy Głównej Policji z [...] lutego 2017r. l.dz. [...]), zatwierdzonej przez KGP w sprawie wymogów dotyczących podwyższania policjantom dodatku służbowego w ramach środków finansowych, przeznaczonych z mocy ustawy modernizacyjnej, nie zawierały postanowień, które uzasadniałyby obligatoryjne podwyższenie Skarżącemu dodatku służbowego, w szczególności w okresie poprzedzającym zatarcie kary dyscyplinarnej i prawomocne zakończenie postępowania karnego prowadzonego przeciwko Niemu.

KCSP wydał w związku z tym [...] marca 2018r. rozkaz personalny nr [...], na podstawie którego od [...] stycznia 2018r. podwyższył Skarżącemu dodatek służbowy do 548 zł. Decyzji tej, na podstawie art. 108 § 1 k.p.a., nadano rygor natychmiastowej wykonalności, a Skarżący otrzymał ją [...] marca 2018r.

Skarżący w odwołaniu z [...] kwietnia 2018r. wniósł o zmianę ww. rozkazu i przyznanie podwyżki dodatku służbowego od [...] marca 2017r. z należnym wyrównaniem, powołując się na błędy w ustaleniach faktycznych. Wskazał, że [...] sierpnia 2016r. otrzymał karę dyscyplinarną, której zatarcie nastąpiło [...] marca 2017r., co stanowiło wystarczającą podstawę do podwyższenia ww. dodatku, bo spełniało wymogi z pkt 6a wytycznych KGP zawartych w ww. notatce służbowej z [...] lutego 2017r. Przełożony Skarżącego nie podejmował jednak działań zmierzających do podniesienia ww. dodatku albo odmowy jego przyznania. Okolicznością uzasadniającą niepodwyższenie ww. dodatku nie mogła być zmiana stadium ww. postępowania karnego. Informacja z [...] lutego 2017r. o prowadzonym śledztwie też nie mogła być taką przesłanką, bo Prokurator przesłuchał Skarżącego się w charakterze podejrzanego [...] maja 2017r. Przez ponad 3 miesiące śledztwo prowadzono in rem, a nie ad personam. O świadomym i nieuzasadnionym braku działania KCSP świadczy też brak odpowiedzi na ww. raporty z [...] i [...] stycznia 2018r. KCSP od zatarcia kary dyscyplinarnej do czasu zmiany stadium postępowania karnego był zobowiązany do podwyższenia Skarżącemu dodatku służbowego, bo Skarżący spełnienia wymogi z ww. wytycznych KGP. Dodatek "był mu należny" od [...] marca 2017r.

Kierownik Zakładu Interwencji Policyjnych CSP sporządził [...] kwietnia 2018r. stanowisko w zakresie ww. odwołania, w którym wskazał, że Skarżący od [...] września 2017r. do [...] lutego 2018r. pełnił obowiązki w Zakładzie Służby Prewencyjnej CSP i od [...] września 2017r. do [...] kwietnia 2018r. przebywał na zwolnieniu lekarskim. Niemożliwe było więc dokonania oceny wywiązywania się przez Skarżącego z obowiązków służbowych.

KGP, odnosząc się do argumentów Skarżącego, wskazał, że zgodnie z art. 104 ust. 3 ustawy z 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz.U. z 2017r., poz. 2067, ze zm., zwana dalej: "u.P.") na stanowiskach innych niż funkcyjne lub samodzielne policjant za należyte wykonywanie obowiązków służbowych może otrzymywać dodatek służbowy, który nie jest obligatoryjny, a jego wysokość zależna jest od wielu czynników, które są oceniane wyłącznie przez uprawniony organ - przełożonego właściwego w sprawach osobowych. Nawet w przypadku spełnienia przez policjanta określonych w przepisach prawa wymagań, przyznanie dodatku służbowego w określonej wysokości lub podniesienie o określoną kwotę nie jest obligatoryjne. Tym samym KCSP, w świetle ww. u.P., nie był zobowiązany do podwyższenia Skarżącemu dodatku służbowego, po zatarciu kary dyscyplinarnej, a następnie w okresie ww. postępowania karnego, które było też przeciwko Skarżącemu. Przełożony działał bowiem w granicach przyznanego mu uznania administracyjnego. Ocena przez KGP zasadności stanowiska KCSP, w tym zakresie, musi ograniczyć się wyłącznie do zbadania czy przełożony nie przekroczył przyznanej mu kompetencji, a tym samym czy podwyższenie Skarżącemu dodatku służbowego od [...] stycznia 2018r., a nie jak chciałby tego Skarżący od [...] marca 2017r., nie miało charakteru arbitralnego i dowolnego. Zdaniem KGP argumentacja KCSP, że zważył on zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes strony, dając prymat pierwszej z ww. wartości. Decyzja KCSP mieści się w granicach określonych w art. 7 k.p.a. Przełożony właściwy w sprawach osobowych miał prawo powstrzymania się od dokonania czynności mającej na celu przysporzenie określonych wartości majątkowych na rzecz policjanta, w formie podwyższenia dodatku służbowego, który w jego ocenie nie spełniał kryteriów określonych w pragmatyce służbowej, co było związane z ukaraniem Skarżącego karą dyscyplinarną. Zatarcie ww. kary również nie implikowało ipso facto do działania przełożonego właściwego w sprawach osobowych, jak chciałby tego Skarżący. Policjantowi może zostać przyznany (albo podwyższony) dodatek służbowy za należyte wykonywanie obowiązków służbowych, zgodnie z art. 104 ust. 3 u.P. Przyznanie dodatku służbowego i jego wysokość uzależnia się od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych (§ 9 ust. 2 rozporządzenia z 6 grudnia 2001r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego – Dz.U. z 2015r., poz. 1236 ze zm., zwane dalej: "Rozporządzeniem"). Policjant nie może zatem oczekiwać, że zatarcie kary dyscyplinarnej jest warunkiem wystarczającym, zobowiązującym przełożonego do przyznania lub podwyższenia dodatku służbowego. Okolicznością mającą wpływ na decyzję KCSP była też informacja o postępowaniu przygotowawczym, w którym Skarżący znajdował się w kręgu osób podejrzanych, co potwierdziło późniejsze przedstawienie Mu zarzutów. KGP podkreślił, że policjant nie ma roszczenia o przyznanie lub podwyższenie mu dodatku służbowego. Stosunek służbowy kształtowany jest w sposób władczy przez przełożonego właściwego w sprawach osobowych. Natomiast powoływana przez Skarżącego ustawa modernizacyjna nie zobowiązywała do obligatoryjnego przyznania środków w niej wskazanych - przeznaczonych dla Policji, w ściśle określony sposób. Nie zawierała przepisów obligujących przełożonych do przyznania środków w formie dodatków służbowych, jak też zasad, w oparciu o które konkretnym policjantom przysługiwałyby te środki. Ustawodawca dzieląc kwoty przeznaczonych na realizację przedsięwzięć programu modernizacji Policji jako jeden z celów określił przeznaczenia środków wzmocnienia motywacyjnego systemu uposażeń policjantów. Szczegółowe zasady związane z przyznawaniem dodatków służbowych określono natomiast w art. 104 ust. 3 u.P. i w § 9 ust. 2 Rozporządzenia. Wyłącznie te przepisy mogą stanowić podstawę do przyznawania lub podwyższania dodatków służbowych. Skoro rozkaz personalny w sprawie przyznania lub podwyższenia dodatku służbowego jest decyzją administracyjną, nie może budzić wątpliwości, że podstawa prawna do jego wydania musi mieć oparcie w przepisach powszechnie obowiązujących. Tylko i wyłącznie takie przepisy mogą stanowić o prawach i obowiązkach adresata decyzji administracyjnej. W żadnym razie nie mogą być nimi przepisy wewnętrzne, w szczególności zawarte w różnego rodzaju pismach, wytycznych czy okólnikach. Są one adresowane do organów administracji publicznej, natomiast podmioty zewnętrzne - adresaci decyzji administracyjnych nie mogą powoływać się na tego rodzaju akty, jak również nie mogą z nich wywodzić określonych skutków prawnych. Tego rodzaju akty, nie stanowią źródeł powszechnie obowiązującego prawa i nie mogą być powoływane w treści decyzji administracyjnych. Zasady dystrybucji środków, określone w ww. notatce służbowej z [...] lutego 2017r. są jedynie pewnego rodzaju wytycznymi, określonymi przez KGP i dedykowanymi do przełożonych właściwych w sprawach osobowych, mającymi na celu ujednolicenie pragmatyki, w zakresie określonym w tych wytycznych. Przepisy wewnętrzne mogą być wydawane wyłącznie w obszarze nieuregulowanym przepisami prawa powszechnie obowiązującego i nie mogą naruszać norm powszechnie obowiązujących, a w przypadku kolizji pomiędzy przepisami wewnętrznymi a powszechnie obowiązującymi, prymat przysługuje tym ostatnim. Normy wewnętrzne nie derogują, choćby w minimalnym stopniu, norm powszechnie obowiązujące. Oparcie decyzji administracyjnej na przepisach wewnętrznych, skutkowałoby koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego, jako wydanej bez podstawy prawnej (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). KGP dokonał więc oceny ww. rozkazu personalnego z [...] marca 2018r. wyłącznie z punktu widzenia przepisów powszechnie obowiązujących, zawartych w u.P. i Rozporządzeniu, a nie w oparciu o przepisy wewnętrzne. Ww. wytyczne ustanawiają jedynie warunki w ujęciu negatywnym, których wystąpienie skutkuje koniecznością nieprzyznania dodatku w określonej wysokości lub jego podwyższenia. Nie można ich odczytywać w opozycji do norm prawa powszechnie obowiązującego. Wytyczne stanowią uzupełnienie argumentacji przełożonego właściwego w sprawach osobowych w procesie decyzyjnym i nie mogą być ujawniane ani w osnowie ani w uzasadnieniu decyzji administracyjnej. Skoro ww. wytyczne KCSP powołał jedynie w uzasadnieniu ww. rozkazu personalnego, a w osnowie wskazał prawidłową podstawę prawną, należało uznać, że uchybienie to nie miało istotnego wpływu na rozstrzygnięcie.

KGP za niezasadny uznał zarzut Skarżącego, dotyczący braku działania przez przełożonego właściwego w sprawach osobowych i nieudzielanie mu odpowiedzi na składane przez niego raporty. Należy bowiem oddzielić istotę zagadnienia, jakim jest przyznanie lub podwyższenie dodatku służbowego, która stanowi sprawę administracyjną w rozumieniu art. 1 k.p.a., od kwestii proceduralnych wynikających z wewnętrznej struktury organizacyjnej formacji jaką jest Policja. Odrębną kwestią jest sposób zorganizowania Policji, jako formacji zhierarchizowanej i zmilitaryzowanej. Kształt tej struktury zdeterminował do precyzyjnego określenia kanału komunikacyjnego pomiędzy przełożonymi i podwładnymi. Sprawy z tym związane nie stanowią jednak o istocie sprawy administracyjnej i są wynikiem sposobu zorganizowania Policji.

KGP, odnosząc się do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, w trybie art. 108 § 1 k.p.a., zaznaczył, że wykonanie decyzji nieostatecznej ma charakter wyjątkowy, dlatego też przesłanki z tego zakresu podlegają wykładni ścisłej. Jedną z nich jest "niezbędność" niezwłocznego wprowadzenia decyzji w życie. KCSP nadając rygor natychmiastowej wykonalności miał na uwadze ważny interes społeczny tożsamy z interesem służby, przejawiającym się koniecznością niezwłocznego dostosowania należnego Skarżącemu uposażenia, w tym poszczególnych jego składników do wymagań określonych przepisami prawa. Ww. decyzja KCSP spełnia wymagania określone w art. 108 § 1 k.p.a., gdyż w jej uzasadnieniu przytoczono okoliczności wskazujące, że zachodzą przesłanki uzasadniające przedłożenie interesu społecznego nad indywidualny interes strony.

2. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z [...] czerwca 2018r. na powyższy rozkaz personalny Skarżący zarzucił błędy w ustaleniach faktycznych, podtrzymał argumenty zawarte w odwołaniu i wniósł o przyznanie podwyżki od [...] marca 2017 r. wraz z należnym wyrównaniem.

3. KGP w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym rozkazie personalnym.

II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

1. skarga nie ma uzasadnionych podstaw.

2. Zdaniem Sądu organy obu instancji w sposób należyty zastosowały w sprawie przepisy ww. u.P. oraz ww. Rozporządzenia i prawidłowo wyjaśniły Skarżącemu przesłanki, którymi kierowały się przy wydawaniu zarówno zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji.

Przede wszystkim prawidłowe było wyjaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że nie istnieje przepis prawa powszechnie obowiązującego, na mocy którego powinnością przełożonych byłoby przyznanie Skarżącemu dodatku służbowego. Policjant na stanowiskach innych niż funkcyjne lub samodzielne za należyte wykonywanie obowiązków służbowych może bowiem, zgodnie z art. 104 ust. 3 u.P., otrzymywać, ale nie musi otrzymać, dodatku służbowego. Dodatkowo ustawodawca nie wskazał terminów dokonywania oceny wywiązywania się przez policjanta z zadań, więc istnieje możliwość przyznania czy podwyższenia dodatku w dowolnym momencie. Oznacza to, że dopiero od momentu oznaczonego w decyzji następuje przyznanie/podwyższenie dodatku służbowego, a policjant nie ma roszczenia o przyznanie ww. dodatku, jego wysokości lub daty przyznania.

Tym samym, na mocy ww. przepisu, ustawodawca przyjął, że przyznanie policjantowi dodatku służbowego nie jest obligatoryjne. Ponadto wysokość ww. dodatku jest zależna od wielu czynników, które są oceniane wyłącznie przez uprawniony organ - przełożonego właściwego w sprawach osobowych. Nawet w przypadku spełnienia przez policjanta określonych w przepisach prawa wymagań, przyznanie dodatku służbowego w określonej wysokości lub podniesienie go o określoną kwotę nie jest obligatoryjne. Przełożony właściwy w sprawach osobowych miał prawo powstrzymania się od dokonania czynności mającej na celu przysporzenie określonych wartości majątkowych na rzecz policjanta, w formie podwyższenia dodatku służbowego, uznając, że przemawia za tym interes publiczny przeciwstawiany interesowi indywidualnemu Skarżącego, co do którego także niemożliwe było ustalenie spełniania kryteriów określone w u.P. i ww. Rozporządzeniu w czasie do umorzenia śledztwa.

Organ odwoławczy trafnie też wskazał, że KCSP działał w granicach przyznanego mu uznania administracyjnego oraz zważył zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes strony, dając prymat pierwszej z ww. wartości i powołując się najpierw na ukaranie Skarżącego karą dyscyplinarną, a następnie wszczęcie śledztwa, w którym postawiono Skarżącemu zarzuty, choć nie przedstawiono aktu oskarżenia. Zatarcie ww. kary nagany, jak również prowadzenie śledztwa w fazie in rem samo w sobie również nie implikowało przełożonego właściwego w sprawach osobowych do przyznania Skarżącemu dodatku służbowego za należyte wykonywanie obowiązków służbowych. O ile bowiem ukarania karą dyscyplinarna skutkuje obniżeniem dodatku służbowego, to już zatracie tej kary skutku podwyższenia nie wywołuje, gdyż nie przewidział tego ustawodawca. Tym samym decyzja KCSP, utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją, mieściła się w granicach określonych w art. 7 k.p.a., choć Skarżący nie jest z niej zadowolony, gdyż doszło do umorzenie śledztwa wobec Niego.

Prawidłowe było ponadto przyjęcie przez KGP w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że w świetle u.P. organ pierwszej instancji nie był zobowiązany do podwyższenia czy przywrócenia Skarżącemu do poprzedniej wysokości dodatku służbowego po zatarciu kary dyscyplinarnej lub w związku z uznaniem przez Prokuratora, że nie ma podstaw do skierowania aktu oskarżenia, gdy wcześniej przedstawiono Skarżącemu zarzuty. Nakazu takiego nie przewidują wprost obowiązujące przepisy prawa ww. art. 104 ust. 3 u.P. oraz § 9 Rozporządzenia, więc organ administracyjny może dobrowolnie, kierując się przesłankami wynikającymi z tych przepisów, przyznać bądź nie ww. dodatek służbowy. Nie sposób więc uznać, że KGP wydając zaskarżoną decyzję nie wziął pod rozwagę okoliczności faktycznych sprawy i mimo umorzenie śledztwa przez Prokuratora mógł odmówić przyznania dodatku służbowego. Okoliczności te rozważono, choć uznano, że skoro Skarżący od [...] września 2017r. do [...] kwietnia 2018r. przebywał na zwolnieniu, dodatek służbowy należało przyznać od [...] stycznia 2018r., a nie jak chciałby tego Skarżący od [...] marca 2017r., mając przy tym na względzie, że organ dowiedział się o umorzeniu śledztwa[...] stycznia 2018r.

Zdaniem Sądu niemożliwe było uchylenie zaskarżonej decyzji tylko z tego powodu, że zdaniem Skarżącego, skoro KCSP powziął wiadomość o umorzeniu śledztwa [...] stycznia 2018r., to powinien od tej daty (późniejszej) przyznać ww. dodatek służbowy.

Sąd stwierdza bowiem, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r., poz. 1302 ze zm., zwana dalej: "P.p.s.a."), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie zaś z art. 134 § 2 P.p.s.a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

W ocenie Sądu w sprawie nie zachodziła żądna z przesłanek skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji, więc niemożliwe było wydanie orzeczenia na niekorzyść Skarżącego. Powyższe rozważania Sądu wskazywały, że organy obu instancji działały na podstawie obowiązujących przepisów, w ramach uznania administracyjnego, biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności faktyczne sprawy, choć wydały rozstrzygnięcia, które nie zadawalały w pełni Skarżącego.

KGP odniósł się ponadto do wszystkich zarzutów podnoszonych przez Skarżącego, wyjaśniając przesłanki, którymi kierował się wydając zaskarżoną decyzję. Wskazał ponadto Skarżącemu, że określenie przez KGP przypadków i warunków podwyższania dodatków służbowych nie oznacza, że każdorazowo taki dodatek ma zostać podwyższony oraz dlaczego wytyczne zawarte w zaaprobowanej przez KGP ww. notatce służbowej mają charakter uzupełniający w odniesieniu do uregulowań zawartych w Rozporządzeniu i u.P. i nie miały i nie mogły mieć decydującego znaczenia w sprawie. KGP dokonał więc oceny ww. rozkazu personalnego KCSP z [...] marca 2018r., mając na względzie przepisy powszechnie obowiązujące zawarte w u.P. i w Rozporządzeniu. Organ odwoławczy wyjaśnił też dlaczego powoływana przez Skarżącego ustawa modernizacyjna nie zobowiązywała do obligatoryjnego przyznania środków w niej wskazanych. KGP ocenił też w sposób zgodny z art. 80 k.p.a. uchybienia proceduralne, których dopuścił się jedynie w uzasadnieniu, a nie w sentencji KCSP, trafnie wskazując, że wadliwości te nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy. Wyjaśnił też specyfikę i różnice, którym rządzi się postępowanie administracyjne, które należy odróżnić od procedur obowiązujących w Policji w zakresie kontaktów przełożony policjant, które nie przekładają się wprost na wydanie decyzji administracyjnej i jej prawidłowość.

3. Sąd, mając powyższe na uwadze, stosownie do art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.