Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 539/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2017-09-04 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 61 par.1, 3 i 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Kantecka po rozpoznaniu w dniu 4 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi K. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w O. z dnia "[...]" , Nr "[...]" w przedmiocie: oddalenia skargi na czynność egzekucyjną postanawia : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia WSA/post.1 – sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

K. S., reprezentowany przez adwokata P. Z., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w O., z dnia "[...]".,

w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną. W skardze zawarł wniosek

o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Uzasadniając wniosek

o wstrzymanie wykonania postanowienia pełnomocnik skarżącego wskazał,

że uzasadnione to jest podnoszonymi przez skarżącego w złożonej skardze naruszeniami prawa, mającymi istotny wpływ na wynik postępowania, zwłaszcza

zaś możliwym zaistnieniem nieodwracalnej szkody po stronie A. Sp. z o.o., która to nastąpi w razie dokonania sprzedaży w trybie egzekucyjnym udziałów należących do skarżącego. Uwzględniając solidarny i subsydiarny charakter odpowiedzialności wnioskodawcy za dochodzone w postępowaniu egzekucyjnym zobowiązania istnienie jakichkolwiek wątpliwości co do zasadności i prawidłowości prowadzonego postępowania egzekucyjnego powinno skutkować wstrzymaniem rozstrzygnięcia zapadłego w administracyjnym toku instancji do czasu zakończenia postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednocześnie w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych

do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie

o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności.

Należy w tym miejscu zwrócić uwagę, że w myśl art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi do sądu co do zasady nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu

lub czynności.

Tym samym postanowienie o wstrzymaniu wykonania przełamuje tę zasadę

i może być wydane jedynie w okolicznościach faktycznych o charakterze wyjątkowym, które w świetle treści przywołanego już art. 61 § 3 p.p.s.a., polegają

na niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Wskazać zatem należy, że w art. 61 § 3 p.p.s.a. przewidziano stosunkowo restrykcyjne przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nadając tej instytucji charakter wyjątkowy i uzależniając jej zastosowanie

od wystąpienia okoliczności nadzwyczajnych. Zauważyć nadto należy, że przytoczona wyżej regulacja niewątpliwie nakłada określone obowiązki nie tylko na Sąd,

ale i na wnioskodawcę. Postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji prowadzi do wyłomu od zasady jej wykonalności, wobec czego strona nie może ograniczyć się w uzasadnieniu wniosku do ogólnikowego stwierdzenia żądania,

lecz precyzyjnie musi wskazać na zagrożenie płynące z jej wykonania

(zob. postanowienie NSA z dnia 11 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 768/12; wszystkie orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wnioskodawca jest zatem zobowiązany "do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami

na okoliczność spełnienia tych ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej" (zob. postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 983/08). Ponadto zauważyć należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że niebezpieczeństwo, o którym mowa w cytowanym przepisie oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce

w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącej, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Trudne zaś do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko

po dłuższym czasie przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie NSA z dnia 31 maja 2012 r., sygn. akt II OZ 465/12).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt omawianej sprawy należy stwierdzić,

że skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonego postanowienia spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia w czasie trwania postępowania sądowoadministracyjnego znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Pełnomocnik skarżącego uzasadniając ww. wniosek wskazał jednie ogólnikowo na podniesione w skardze naruszenia prawa jak i na fakt, że wykonanie postanowienia groziłoby niepowetowaną szkodą dla spółki, w której jego mocodawca posiada udziały i możliwość spowodowania nieodwracalnych skutki.

Tym samym należy uznać, że skarżący w ogóle nie uzasadnił, w jaki sposób wykonanie postanowienia mogłoby spowodować skutki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Na poparcie wniosku o wstrzymanie wykonania zakwestionowanego orzeczenia

nie przywołał żadnych argumentów odnoszących się do jego indywidualnej sytuacji, przemawiających za spełnieniem określonych w ustawie przesłanek, stanowiących podstawę wstrzymania przez sąd wykonania zaskarżonego aktu. Wniosku

o wstrzymanie zaskarżonego postanowienia nie można opierać na samym tylko fakcie wniesienia skargi do sądu. Uzasadnieniem wstrzymania wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia nie mogą być zarzuty podważające jej zgodność z prawem. Stanowisko skarżącego, że skarżone do wojewódzkiego sądu administracyjnego postanowienie jest merytorycznie nietrafna i w jego ocenie narusza prawo, nie stanowi przesłanki

do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. (postanowienie NSA z 9 września 2004 r., FZ 358/2004).

Nadto w niniejszej sprawie Sąd nie może uznać, że wykonanie zaskarżonego postanowienia spowoduje trudne do odwrócenia skutki lub niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody wyłącznie w oparciu o lakoniczne stwierdzenie wnioskodawcy, że zbycie w trybie egzekucyjnym posiadanych przez niego udziałów spowoduje niepowetowane skutki dla Spółki. Zaznaczyć należy, że skarżący nie przedłożył żadnych dokumentów na podstawie, których możliwe byłoby dokonanie oceny zasadności ww. twierdzeń. Wskazać przyjdzie, że w orzecznictwie jednolity jest pogląd, że dla wykazania spełnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie jest wystarczającym sam wywód strony, dotyczący okoliczności uzasadniających wstrzymanie, gdyż uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności, a twierdzenia wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej strony (zob. postanowienie NSA z dnia 17 września 2014 r., sygn. akt II GSK 2045/14). Tymczasem pełnomocnik skarżącego nie przedłożył dokumentacji, która pozwoliłaby ocenić jej sytuację majątkową, co z kolei powoduje, że Sąd nie może ocenić wpływu jaki na tę sytuację wywrze wykonanie zaskarżonej decyzji. Podkreślić przy tym należy,

że w przypadku braku takich dokumentów, czy to w aktach sprawy, czy też na skutek niedołączenia ich do wniosku, sąd administracyjny nie jest władny, przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności, aby wzywać stronę do ich przedłożenia (por. postanowienie NSA z dnia 4 listopada 2013 r., sygn. akt I FZ 404/13). Nie sposób więc ocenić słuszności twierdzeń pełnomocnika strony skarżącej

w tym zakresie.

Podkreślić w tym miejscu należy, że wśród przesłanek wstrzymania wykonania nie wymieniono samej okoliczności złożenia skargi lub prawdopodobieństwa jej uwzględnienia. Trafność zarzutów podniesionych w skardze zostanie zbadana dopiero na etapie jej merytorycznego rozpoznania. W związku z powyższym zarzuty,

które zostały podniesione w skardze nie mają wpływy na wynik rozpoznania wniosku

o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu.

Sąd, analizując akta sprawy, również nie dostrzegł nadzwyczajnych okoliczności, które zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. pozwalałyby na wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nie sposób więc ocenić słuszności twierdzeń strony skarżącej

w tym zakresie. Brak jest zatem dowodów, by przypuszczać, że wykonanie postanowienia będzie się wiązać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jak wymaga tego art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy w tym miejscu podkreślić, że każda decyzja, postanowienie zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych, czy też jak w tym przypadku odnosząca się do czynności egzekucyjnej polegającej na zajęciu udziału w spółce

z ograniczoną odpowiedzialnością pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia czy też wpływającą na sytuację osoby prawnej. Nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.