Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SAB/Wr 33/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2010-05-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 53 ust. 1 pkt 7, art. 54, art. 65 ust. 2, art. 71a ust. 2a
journal: Dz.U. 2006 nr 234 poz 1694
law: Ustawa z dnia z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach - tekst jednolity
article: art. 35, art. 36, art. 37
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marcin Miemiec, Sędziowie Sędzia WSA Sędzia WSA Maciej Guziński, Małgorzata Malinowska-Grakowicz (sprawozdawca), , Protokolant Katarzyna Dziok, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 13 maja 2010 r. sprawy ze skargi H. C. K. przedstawiciela ustawowego małoletniego H. K. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu [...]r. H. C. K. wystąpił do Wojewody D. z wnioskiem o udzielenie małoletniemu synowi H. K. zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Wspólnot Europejskich, z uwagi na wspólny pobyt z rodzicami na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Zawiadomieniem z dnia [...] r. Nr [...] Wojewoda D. powiadomił przedstawiciela ustawowego małoletniego o pozostawieniu przedmiotowego wniosku bez rozpoznania na podstawie art. 71 a ust. 2a z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2006r., Nr 234, poz. 1694 ze zm.)

W dniu [...] r. do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców wpłynęło zażalenie przedstawiciela ustawowego małoletniego na pozostawienie bez rozpoznania wniosku o udzielenie małoletniemu H. K. zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Wspólnot Europejskich.

Postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców uznał zażalenie za nieuzasadnione bowiem w jego ocenie rozstrzygnięcie o pozostawieniu podania bez rozpoznania zostało wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Ponadto organ ten wskazał na treść art. 35 i 37 kpa oraz art. 65 ust. 1, ust. 2 pkt. 5 oraz art., 71a ust. 2a ustawy o cudzoziemcach.

Stosownie zaś do treści art. 71a ust. 2a ustawy o cudzoziemcach – jak podkreślił organ - wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE złożony przez cudzoziemca przebywającego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, udzielonego na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 7 pozostawia się bez rozpoznania.

Ponadto organ wskazał, iż małoletni H. K. od dnia [...] r. przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony udzielonych przez Wojewodę D., na mocy odpowiednio decyzji Nr [...] z dnia [...]r., decyzji Nr [...] z dnia [...] r. oraz decyzji [...] z dnia [...] r. Zezwolenia te – jak dalej podniósł organ - zostały udzielone małoletniemu na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 7 ustawy o cudzoziemcach z uwagi na pobyt z rodzicami tj. z wnioskodawcą w przedmiotowej sprawie, ojcem małoletniego H. C. K., który od dnia [...] r. posiada kartę stałego pobytu oraz matką małoletniego L. J., która od dnia [...] r. posiada zezwolenie na osiedlenie się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Mając na uwadze tak ustalony stan faktyczny Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców stwierdził, iż Wojewoda D. pozostawił wniosek przedstawiciela ustawowego małoletniego bez rozpoznania zgodnie z obowiązującym prawem.

W piśmie z dnia [...] r. przedstawiciel ustawowy małoletniego złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Wojewody D. polegającą na niewydaniu decyzji w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje :

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z przepisem art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2002, Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) - dalej powoływanej jako ppsa skarga na bezczynność organu administracji publicznej przysługuje w wypadkach przewidzianych w pkt 1-4 § 2 art. 3 ustawy. Powyższe oznacza, że skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne..., s. 378).

Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności. Dla dopuszczalności skargi nie ma znaczenia z jakich powodów - zawinionych czy niezawinionych - określony akt (decyzja, postanowienie) nie został podjęty. Skarga na bezczynność może być wniesiona dopiero po upływie terminów przewidzianych do załatwienia sprawy administracyjnej, określonych w przepisie art. 35 kpa i , ewentualnie terminów przedłużonych na podstawie przepisu art. 36 kpa. Przekroczenie tych terminów oznacza stan bezczynności organu podlegający zaskarżeniu do Sądu Administracyjnego.

Wymogiem formalnym warunkującym dopuszczalność skargi, którego dopełnić musi wnoszący skargę na bezczynność jest wyczerpanie środka prawnego przewidzianego w art. 37 kpa w postaci złożenie zażalenia do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie. Celem skargi na bezczynność jest wymuszenie na organie administracji publicznej zachowań w postaci wydania aktu decyzji, postanowienia) lub podjęcia czynności. Skarga może być wniesiona do Sądu aż do czasu załatwienia sprawy tj. wydania decyzji, postanowienia czy podjęcia czynności. Uznając skargę na bezczynność za uzasadnioną Sąd Administracyjny, stosownie do przepisu art. 149 ppsa, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Uwzględnienie skargi na bezczynność polega więc wyłącznie na zobowiązaniu organu administracji publicznej do wydania w określonym terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu bądź dokonanie czynności lub stwierdzenie albo uznanie uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Wyrok uwzględniający skargę na bezczynność organu administracji publicznej nie może dotyczyć kwestii mających wpływ na merytoryczną treść przyszłego aktu lub czynności. Art. 149 ppsa nie określa bowiem kryteriów jakimi powinien kierować się Sąd Administracyjny określając organowi termin do wykonania wyroku przez podjęcie nakazanych nim działań. Oznacza to, iż w kwestii określenia terminu Sąd dysponuje swobodą i nie jest związany terminami o jakich mowa w art. 35 kpa. Powinien kierować się interesem strony, a przede wszystkim brać pod uwagę specyfikę danej sprawy. Stosownie do przepisu art. 286 § 2 p.p.s.a. termin wyznaczony w wyroku przez Sąd organowi administracyjnemu do załatwienia sprawy liczy się od dnia doręczenia (zwrotu) organowi akt administracyjnych na podstawie których orzekał sąd ( art. 133 § 1 ppsa ).

Mając powyższe na uwadze w pierwszej kolejności wskazać należy, iż skarżący dochował wymogów warunkujących dopuszczalność skargi, wyczerpując przed jej wniesieniem środek prawny w postaci złożenia zażalenia w trybie przepisu art. 37 kpa.

W drugiej kolejności podnieść należy, iż małoletni H. K. przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wraz z rodzicami już od [...] r. na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udzielonego na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 7 ustawy o cudzoziemcach, który stanowi, iż zezwolenia na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, który jako członek rodziny cudzoziemca, o którym mowa w art. 54, przybywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub przebywa na tym terytorium w celu połączenia z rodziną.

Zgodnie natomiast z zapisem art. 54 ustawy o cudzoziemcach, na zamieszkanie na czas oznaczony, o którym mowa w art. 53 ust. 1 pkt 7, udziela się członkowi rodziny cudzoziemca zamieszkującego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej m. in. na podstawie zezwolenia na osiedlenie się, przy czym matka małoletniego L. J. takie zezwolenie posiada od [...] r. zaś ojciec małoletniego H. C. K. posiada od [...] r. kartę stałego pobytu.

W dniu [...] r. H. C. K. - przedstawiciel ustawowy małoletniego H. K. - złożył jednakże wniosek do Wojewody D. o udzielenie małoletniemu zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Wspólnot Europejskich. Stosownie natomiast do treści art. 65 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE udziela się cudzoziemcowi przebywającemu terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, bezpośrednio przed złożeniem wniosku, legalnie i nieprzerwanie, co najmniej przez 5 lat, który posiada:

1) stabilne i regularne źródło dochodu wystarczającego do pokrycia kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu;

2) ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu przepisów o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym lub potwierdzenie pokrycia przez ubezpieczyciela kosztów leczenia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Zgodnie zaś z treścią z art. 65 ust. 2 pkt 5 przepisu ust. 1 nie stosuje się do cudzoziemca przebywającego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, udzielonego na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 7. Art. 7la ust. 2a ustawy o cudzoziemcach stanowi bowiem bezspornie, iż wniosek o udzielenie zezowania na pobyt rezydenta długoterminowego WE złażony przez cudzoziemca przebywającego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, udzielonego na podstawie art. 53 ust. 1 pkt. 7 pozostawia się bez rozpoznania.

Dlatego też kiedy Wojewoda D. udzielił małoletniemu w dniu [...] r. aktualnego zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej opierając swoją decyzję na art. 53 ust. 1 pkt 7 ustawy o cudzoziemcach, to zgodnie brzmieniem art. 71a ust. 2a tej ustawy wniosek przedstawiciela ustawowego w przedmiocie udzielenia małoletniemu zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE winien zostać przez organ I instancji – zgodnie z zapisem ustawy – pozostawiony bez rozpoznania, co też miało miejsce w niniejszej sprawie.

Z tych więc przyczyn – wbrew zarzutom skargi – Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu I instancji bezczynności przejawiającej się w braku podejmowania przez organ ten czynności w sprawie, czy też nie zakończeniem postępowania wydaniem stosownego aktu.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 152 p.p.s.a oddalił skargę – jako bezzasadną.