Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 153/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2018-04-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 27 par. 1, art. 29 par. 1, art. 33 par. 1 pkt 1, art. 34 par. 1 i  par. 4, art. 18
journal: Dz.U. 2017 poz 1201
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Gapiński, Sędziowie Sędzia NSA Eugeniusz Christ (spr.), Sędzia WSA Bożena Suleja-Klimczyk, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi E. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi pani E. B. (dalej strona lub zobowiązana) było postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej Dyrektor Izby lub organ odwoławczy) z dnia [...] r., znak [...], utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oddział w S. (dalej ZUS lub organ egzekucyjny) z dnia [...]r. nr [...] w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne.

Stan sprawy przedstawia się następująco.

Dyrektor ZUS na podstawie wystawionego przez ZUS tytułu wykonawczego z dnia 30 sierpnia 2016 r., nr [...] prowadził przeciwko stronie postępowanie egzekucyjne dotyczące należności pieniężnej wynikającej z decyzji ZUS z dnia [...] r., znak [...] określającej wysokość zadłużenia z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne za okres od stycznia do lutego 2016 r. w łącznej kwocie [...] zł.

Pismem z dnia 14 września 2016 r. strona wniosła zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie wyżej opisanego tytułu. Zobowiązana podniosła zarzut nieistnienia obowiązku objętego postępowaniem egzekucyjnym wskazując, iż nie prowadziła działalności gospodarczej, z którą związany był obowiązek opłacania składek na ubezpieczenie zdrowotne i zażądała przeprowadzania na tę okoliczność dowodów z dokumentów i przesłuchania świadków. Zobowiązana podniosła, że w okresie, za który wyliczono składki, nie posiadała statusu wspólnika w spółkach: A Sp. z o.o. (dalej Spółka z o.o.) i B sp. j. (dalej sp. jawna).

Postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor ZUS odmówił uwzględnienia zarzutów, stwierdzając jednocześnie, że od listopada 2013 r. strona powinna płacić składki tylko jako wspólnik spółki jawnej, oraz że decyzją z dnia [...] r. zmniejszył podstawę wymiaru składek, zaś egzekwowana należność za styczeń i luty 2016 r. wynosi [...] zł.

Po rozpoznaniu zażalenia zobowiązanej, postanowieniem z dnia [...] r., Dyrektor Izby uchylił w całości powyższe postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji z uwagi na sprzeczność pomiędzy sentencją orzeczenia a jego uzasadnieniem.

Postanowieniem z dnia [...] r., znak [...], na podstawie art. 17 § 1, art. 33 § 1 pkt 1 oraz art. 34 § 4 i 5 w związku z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. 2017. 1201 ze zm.), dalej jako: u.p.e.a. lub ustawa egzekucyjna, oraz art. 124 k.p.a. Dyrektor ZUS:

1) uwzględnił zarzut zgłoszony na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego [...] w części dotyczącej składki na ubezpieczenie zdrowotne za styczeń 2016 r. w wysokości [...] zł i luty 2016 r. w wysokości [...] zł z tytułu prowadzonej działalności w ramach spółki z o.o.,

2) odmówił uwzględnienia zarzutu zgłoszonego na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego [...] w części dotyczącej składki na ubezpieczenie zdrowotne za styczeń 2016 r. w wysokości [...] zł i luty w wysokości [...] zł z tytułu prowadzonej działalności w ramach spółki jawnej.

W uzasadnieniu powyższej decyzji organ egzekucyjny wskazał, że z uwagi na przedłożone w sprawie dokumenty sprzedaży udziałów w spółce A sp. z o.o., uznać należało, iż od listopada 2013 r. zobowiązana winna opłacać ubezpieczenie zdrowotne tylko z jednej działalności (jako wspólnik spółki jawnej). Co do odmowy uwzględnienia zarzutu w części dotyczącej spółki jawnej podniósł, że z informacji Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia 3 marca 2017 r. wynika, iż nie odnotowano wypowiedzenia przez zobowiązaną umowy wyżej wymienionej spółki. Dodał, że zarówno w ewidencji podatników Urzędu Skarbowego, rejestrze REGON, jak i KRS zobowiązana nadal figuruje jako wspólnik spółki jawnej. Jednocześnie przedłożona przez stronę kserokopia rozwiązania umowy pomiędzy spółką C a biurem rachunkowym D nie stanowi podstawy do uznania, że strona nie posiada statusu wspólnika tej spółki jawnej, a tym samym nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania egzekucyjnego.

W zażaleniu na powyższe postanowienie zobowiązana zarzuciła organowi I instancji nieprzeprowadzenie wszystkich istotnych dowodów na okoliczność, czy w okresie, za który naliczono składki była faktycznie wspólnikiem B s.j. prowadzącej działalność gospodarczą oraz brak rozstrzygnięcia co do częściowego umorzenia postępowania egzekucyjnego. W konsekwencji strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, uwzględnienie całości zarzutów na postępowanie egzekucyjne i umorzenie w całości postępowania egzekucyjnego oraz o przeprowadzenie dowodów z dokumentów i przesłuchania świadków. Wskazała, że dla podstawy wymiaru składek tytułem jest wykonywanie działalności, a nie istnienie wpisu do rejestru. W przedmiotowej spółce miały miejsce zmiany personalne, z którymi związane było faktyczne jej wystąpienie z tej spółki, jednakże zmiany te nie zostały odnotowane we właściwych rejestrach i ewidencjach. Dlatego też konieczne było wyjaśnienie czy w spornym okresie strona była wspólnikiem spółki jawnej poprzez przeprowadzenie odpowiednich czynności dowodowych (w tym przesłuchania świadków i samej zobowiązanej).

Postanowieniem z dnia [...] roku, znak [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. oraz art. 17, art. 18, art. 33, art. 34 § 1, 4, 5 u.p.e.a., Dyrektor Izby utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu swojego orzeczenia organ odwoławczy podniósł, iż zarówno strona jak i ZUS nie posiadają dokumentacji potwierdzającej wystąpienie zobowiązanej ze spółki. W tym zakresie Dyrektor ZUS przeprowadził dodatkowe postępowanie dowodowe zwracając się w tej sprawie do pozostałych wspólników spółki jawnej, którzy albo nie podjęli korespondencji, albo nie stawili się na wezwanie. Zobowiązana nadal figuruje w KRS jako wspólnik spółki jawnej (odpis pełny KRS z dnia 28 lutego 2017 r.).

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca pani E. B., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego, zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu:

1) naruszenie art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 124 § 2 k.p.a. poprzez brak przeprowadzenia wyczerpującego właściwego postępowania wyjaśniającego i przedstawienia jego ustaleń w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, odnośnie wskazywanych przez skarżącą okoliczności świadczących o braku istnienia obowiązku w postaci zapłaty składek na ubezpieczenie zdrowotne za styczeń i luty 2016 r. w wysokości po [...] zł z tytułu prowadzonej działalności w ramach spółki jawnej B, w tym również brak przeprowadzenia dowodów wskazanych przez skarżącą w toku postępowania, w szczególności z uwagi na:

a) brak przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka K. G., zwrócenia się o dokumentację do wskazanego świadka,

b) brak przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka M. S., zwrócenia się o dokumentację do wskazanego świadka,

c) brak przeprowadzenia postępowania dowodowego w ramach odebrania zeznań od świadków J. K., I. S.,

d) brak przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka W. B., podczas gdy dowody wymienione w lit. a-d powyżej dotyczyły istotnych dla spraw okoliczności. Powyższe wiąże się z uchybieniem zasadom ogólnym: prawdy obiektywnej – art. 7 k.p.a., pogłębiania zaufania obywateli – art. 8 k.p.a., przekonywania – art. 11 k.p.a. mającym zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym w administracji na mocy art. 18 u.p.e.a.,

2) naruszenie art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 124 § 2 k.p.a. poprzez brak przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez skarżącą oraz wyjaśnienia tego dlaczego odmówiono przeprowadzenia dowodów wskazywanych przez skarżącą pomimo tego, że dotyczyły one istotnych dla sprawy okoliczności, powyższe wiąże się z uchybieniem zasadom ogólnym: prawdy obiektywnej – art. 7 k.p.a., pogłębiania zaufania obywateli – art. 8 k.p.a., przekonywania – art. 11 k.p.a mającym zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym w administracji na mocy art. 18 u.p.e.a.,

3) naruszenie przepisów art. 18 u.p.e.a w zw. z art. 88 § 1 k.p.a. poprzez brak ich zastosowania dla możliwości uzyskania zeznań od świadków J. K. oraz I. S.,

4) naruszenie art. 18 u.p.e.a.w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez ich zastosowanie i orzeczenie przez organ drugiej instancji o utrzymaniu w mocy postanowienia wydanego w pierwszej instancji po ponownym rozpatrzeniu sprawy podczas, gdy brak było podstaw do stosowania powyższych przepisów. Okoliczności sprawy wymagały bowiem dalszego wyjaśnienia odnośnie tego czy skarżąca w okresie za jaki dochodzone są należności objęte postępowaniem egzekucyjnym była wspólnikiem spółki B sp. j., prowadziła w jej ramach działalność gospodarczą co nie pozwalało na utrzymanie w mocy postanowienia Dyrektora ZUS Oddział w S. z dnia [...] r. nr [...]. Wiązało się to z koniecznością uchylenia tego postanowienia i w zależności od tego czy organ drugiej instancji prowadziłby własne postępowanie dowodowe zmianą postanowienia wydanego przez organ pierwszej instancji bądź przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania przez tenże organ,

5) naruszenie art. 34 § 4 u.p.e.a. z uwagi na brak umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego w sprawie w całości w związku z koniecznością uwzględnienia w całości zgłoszonego przez skarżącą w toku prowadzonego w sprawie postępowania administracyjnego w egzekucji zarzutu nieistnienia wszystkich objętych nią obowiązków.

W konsekwencji skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie od organu drugiej instancji solidarnie na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi wskazano, iż kwestia tego czy w okresie, którego dotyczyć mają dochodzone należności skarżąca pozostawała wspólnikiem spółki jawnej, prowadziła w jej ramach działalność gospodarczą nie została wyjaśniona należycie. Nie uwzględniono przy tym wniosków dowodowych skarżącej, które zmierzały do wyjaśnienia przedmiotowej kwestii, a przeprowadzone postępowanie dowodowe cechowały istotne uchybienia związane z brakiem wykorzystania przez organ pierwszej instancji stosownych środków, umożliwiających choćby poczynienie próby wyczerpującego wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy, które w ocenie skarżącej wiążą się z całkowitym brakiem po jej stronie obowiązków objętych prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym. Uchybienia te zostały powielone przez organ drugiej instancji, który nie przeprowadził jakiegokolwiek postępowania dowodowego, a wskazał na prawidłowość takiego postępowania przeprowadzonego w pierwszej instancji. W ocenie skarżącej takie postępowanie organów egzekucyjnych narusza art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 124 § 2 k.p.a. Brak przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez skarżącą wiąże się zaś dodatkowo z naruszeniem art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 124 § 2 k.p.a.

Skarżąca konsekwentnie wskazuje na to, że w okresie za jaki dochodzone są należności nie prowadziła w rzeczywistości jakiejkolwiek działalności, nie była faktycznie wspólnikiem żadnej spółki, w tym B sp.j. Powtórzyła zawartą w zażaleniu argumentację, iż dla podstawy składek tytułem jest wykonywanie działalności, a nie istnienie wpisu do rejestru. Na poparcie tego stanowiska skarżąca przytoczyła: wyrok Sądu Apelacyjnego w K. z dnia [...] r. sygn. akt [...] oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 czerwca 2013 r., sygn. akt II UK 326/12. Zdaniem skarżącej same wpisy do rejestrów nie przesądzają istnienia tytułu do naliczenia składek, zaś w okolicznościach niniejszej sprawy przedmiotowa spółka jawna przeszła zmiany personalne, wiążące się również ze zmianą firmy, jednakże zmiany te nie zostały ujawnione we właściwych rejestrach pomimo zapewnień osób kierujących spółką. Dodała, że w toku postępowania egzekucyjnego wskazywała na dowody, które mogą służyć wyjaśnieniu przedmiotowej sprawy, jeżeli nie bezpośrednio to choćby poprzez możliwość uzyskania informacji o innych dowodach, jednakże organy egzekucyjne bezpodstawnie nie uwzględniły jej wniosków.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu swojego stanowiska organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie Dyrektor ZUS był jednocześnie organem egzekucyjnym i wierzycielem. Zgodnie z treścią art. 29 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej, nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego postępowaniem oznacza to, że postępowanie egzekucyjne nie może być jeszcze jedną płaszczyzną, na której dokonuje się kontroli decyzji wydanych przez uprawnione do tego organy, obejmujących określone obowiązki podlegające egzekucji administracyjnej. Dotyczy to również decyzji ZUS wydanych w sprawie ustalenia wymiaru składek i ich poboru. Postępowanie bowiem w tym przedmiocie toczy się przed właściwym do tego organem odpowiednim trybie, a wydana w jego wyniku decyzja podlega kontroli sądowej. W świetle powyższego, nie należało więc do Dyrektora ZUS jako organu egzekucyjnego rozstrzyganie merytorycznych zarzutów wniesionych przez pełnomocnika strony i stronę odnoszących się do zasadności i prawidłowości decyzji określających płatnikowi wysokość należnych składek. Organ odwoławczy wskazał nadto, że zgodnie z obowiązującym orzecznictwem administracyjnym, dane figurujące w KRS są obowiązującymi, jeżeli nie dokonano w nim zmian, które potwierdzałyby wystąpienie skarżącej ze spółki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się bezzasadna.

Poza sporem w sprawie było, że podstawę prawną obowiązku wskazaną w tytule wykonawczym stanowiła decyzja ZUS z dnia [...] r. dotycząca zadłużenia strony w składkach na ubezpieczenie zdrowotne za styczeń i luty 2016 r. w określonej tam kwocie. Decyzją z dnia [...] r. ZUS zmniejszył podstawę wymiaru spornych składek (poczynając od listopada 2013 r.) w zakresie składek dotyczących działalności gospodarczej zobowiązanej w ramach spółki z o.o., co oznaczało, że egzekwowana należność odnosiła się wyłącznie do składek wynikających z działalności zobowiązanej w ramach spółki jawnej. Okoliczność ta została uwzględniona przy rozstrzyganiu zarzutów poprzez ich uwzględnienie w części dotyczącej składek z tytułu prowadzenia działalności przez zobowiązaną w ramach spółki z o.o., zaś postępowanie egzekucyjne prowadzone w tym zakresie zostało postanowieniem organu egzekucyjnego z dnia [...] r. umorzone.

Bezsporne było również, że Dyrektor ZUS występował w sprawie jako organ egzekucyjny będący jednocześnie wierzycielem. Poza sporem było także, że zarzut dotyczył nieistnienia dochodzonego obowiązku z uwagi na nieprowadzenie przez zobowiązaną, w spornym okresie, jakiejkolwiek działalności gospodarczej, z którą wiązałby się obowiązek opłacania przedmiotowych składek. Zobowiązana podnosiła, że w 2005 r. wystąpiła ze spółki jawnej, jednakże okoliczność ta nie została ujawniona w KRS. Zdaniem zobowiązanej wpis do tego rejestru nie ma znaczenia, gdyż podstawą wymiaru składek jest wykonywanie działalności, a nie istnienie wpisu.

Zgodnie z treścią art. 26 § 4 ustawy egzekucyjnej jeżeli wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym, przystępuje z urzędu do egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego przez siebie wystawionego. Tytuł wykonawczy zawiera m.in. treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny (art. 27 § 1 pkt 3 ustawy egzekucyjnej). Organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej, organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym (art. 29 § 1 ustawy egzekucyjnej). W myśl art. 33 § 1 pkt 1 ustawy egzekucyjnej podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być nieistnienie obowiązku. Stosownie do treści art. 34 § 4 ustawy egzekucyjnej organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela (...) wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uwzględnione – o umorzeniu postępowania egzekucyjnego (...)". Jednakże w sytuacji, gdy organ egzekucyjny jest jednocześnie wierzycielem, wydaje on jedno postanowienie, o którym mowa w art. 34 § 4 u.p.e.a., z pominięciem stanowiska wierzyciela (patrz uchwała NSA z dnia 25 czerwca 2007 r., sygn. akt I FPS 4/16), zaś "zarzuty przysługujące zobowiązanemu w ramach postępowania egzekucyjnego nie mogą być wykorzystywane do weryfikacji decyzji administracyjnej, która stanowi podstawę wystawienia tytułu wykonawczego. Zmiana lub uchylenie takiej decyzji może nastąpić wyłącznie w ramach jednego z trybów nadzwyczajnych uregulowanych w k.p.a. bądź o.p." (tak wyrok NSA z dnia 16 lipca 2015 r., sygn. akt II FSK 1553/13). "Wierzyciel lub organ egzekucyjny, przy zgłoszeniu zarzutów z art. 33 § 1 u.p.e.a, nie mogą ponownie rozpoznać sprawy od strony merytorycznej, gdyż postępowanie egzekucyjne nie jest postępowaniem administracyjnym rozpoznawczym, w toku którego dochodzi do ukształtowania praw i obowiązków strony postępowania, lecz jest postępowaniem następczym, służącym realizacji (wykonaniu) obowiązków ustalonych w postępowaniu rozpoznawczym" (tak wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 8 lutego 2017 r., sygn. akt II SA/Go 833/16).

Zgodnie z art. 18 ustawy egzekucyjnej jeżeli przepisy tej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy k.p.a. "Stosowanie przepisów k.p.a "odpowiednio" oznacza, że należy je stosować tylko wtedy, gdy u.p.e.a. nie reguluje jakiejś kwestii, bądź reguluje ją niedostatecznie. Innymi słowy, przepisy k.p.a. mogą być stosowane tylko w takim zakresie i w taki sposób, aby uzupełniać a nie modyfikować u.p.e.a" (tak wyrok WSA w Gliwicach z dnia 4 października 2016 r., sygn. akt I SA/Gl 12/16). "Wobec tego, że kwestia postępowania dowodowego nie została w ogóle uregulowana w u.p.e.a., to na zasadzie odesłania w art. 18 u.p.e.a. w tym zakresie pełne zastosowanie mają przepisy k.p.a." (tak wyrok WSA w Szczecinie z dnia 30 września 2010 r., sygn. akt

I SA/Sz 549/10).

Stosownie do brzmienia art. 17 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (t.j. Dz. U. 2017. 700 ze zm.) domniemywa się, że dane wpisane do Rejestru są prawdziwe. Spółki jawne podlegają wpisowi do Rejestru. Wpis m.in. ujawnia wspólników takiej spółki, co wynika z treści art. 26 § 1 pkt 3 k.s.h, zaś art. 26 § 2 k.s.h. mówi, że wszelkie zmiany w tym zakresie powinny zostać zgłaszone Sądowi rejestrowemu (patrz również art. 22 i art. 38 pkt 4a ustawy o KRS). "Domniemanie prawne ustanowione w przepisach u.k.r.s., na czele z domniemaniem prawidłowości wpisów w KRS, mogą być obalone w drodze przeciwdowodu" (tak wyrok NSA z dnia 11 października 2016 r., sygn.. akt II OSK 1067/15).

W tym miejscu należy zaznaczyć, że podstawę wystawienia spornego tytułu wykonawczego stanowiła decyzja ZUS określająca zadłużenie strony w przedmiotowych składkach. Organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej, jednakże nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Dlatego też nie mogą być skuteczne zarzuty dotyczące jakiejkolwiek decyzji, w tym określającej sporne zadłużenie, podnoszone w ramach postępowania egzekucyjnego. Dochodzony obowiązek wynikający z decyzji istnieje do momentu usunięcia jej z obrotu prawnego. "Organ egzekucyjny stosownie do art. 29 § 1 u.p.e.a. nie może badać, czy decyzja, na mocy której nałożono obowiązek, była zgodna z prawem i słuszna" (tak wyrok WSA w Krakowie z dnia 17 sierpnia 2017 r., sygn. akt I SA/Kr 176/17). "Organ egzekucyjny nie jest uprawniony do oceny zgodności z prawem decyzji nakładającej obowiązek i to wynika w sposób oczywisty z treści art. 29 § 1 u.p.e.a." (tak wyrok NSA z dnia 17 października 2017 r., sygn. akt II OSK 2394/16).

W niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała, że skierowana do niej decyzja, będąca podstawą wystawienia tytułu wykonawczego dotyczącego spornych składek została wyeliminowana z obrotu prawnego. Decyzja ta decyzją z dnia [...] r. została skorygowana poprzez zmniejszenie podstawy wymiaru składek począwszy od listopada 2013 z pominięciem składek wynikających z działalności w spółce z o.o. W tym zakresie postępowanie egzekucyjne zostało umorzone postanowieniem z dnia [...] r.

Skoro decyzją administracyjną, następnie skorygowaną, określono wysokość zadłużenia z tytułu spornych składek i od decyzji tych skarżąca mogła złożyć odwołanie do właściwego sądu (o czym została pouczona), to tym samym ponowne badanie zasadności i wysokości tej należności, w toku postępowania egzekucyjnego, było niedopuszczalne (art. 29 § 1 ustawy egzekucyjnej) również z uwagi na zarzut nieistnienia dochodzonej należności z uwagi na brak działalności gospodarczej. Tego rodzaju zarzut powinien być podniesiony w toku postępowania określającego wysokość zadłużenia, a nie w ramach egzekucji tej należności.

Dlatego też organy egzekucyjne nie miały obowiązku badania okoliczności, które zostały ustalone w decyzji stanowiącej podstawę tytułu wykonawczego, gdyż nie były władne orzekać merytorycznie w tej kwestii.

Stosując art. 18 ustawy egzekucyjnej nakazujący odpowiednie stosowanie przepisów k.p.a. organy egzekucyjne stosują przepisy procedury administracyjnej, w tym dotyczące postępowania dowodowego tylko w zakresie badanych w postępowaniu egzekucyjnym kwestii czy okoliczności. Skoro kwestia wysokości czy materialnoprawnej zasadności spornej należności została określona i ustalona w innym postępowaniu organy egzekucyjne nie mogły stosować przepisów k.p.a. zmierzających do weryfikacji tych okoliczności. Należy przy tym podkreślić, że skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów w postaci dokumentów wypełniających pojęcie "przeciwdowodów" w stosunku do dokonanego wpisu w Rejestrze co do składu właścicielskiego spółki jawnej, zaś zeznania świadków wskazanych przez zobowiązaną dowodu takiego stwierdzić nie mogły. Okoliczność prowadzenia przez skarżącą w ramach spółki jawnej działalności gospodarczej była badana w ramach postępowania zmierzającego do określenia wysokości jej zadłużenia w dochodzonych składkach. Dlatego bezzasadne były zarzuty skargi dotyczące naruszenia procedury.

Z tych przyczyn Sąd nie stwierdził, aby doszło do naruszenia przepisów postępowania czy prawa materialnego w sposób opisany w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2017. 1369 ze zm.) i na podstawie art. 151 tej ustawy skargę oddalił.