Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1603/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy: article: art. 105 § 1
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 29 a ust.1 i 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie: sędzia NSA Marzenna Linska - Wawrzon sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) po rozpoznaniu w dniu 20 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 maja 2021 r. sygn. akt IV SA/Po 60/21 w sprawie ze skargi S. W. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia 21 października 2020 r. nr WOA.7721.209.2020.MO w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. zasądza od S. W. na rzecz Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu kwotę: 610 (sześćset dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 12 maja 2021 r. sygn. akt IV SA/Po 60/21, po rozpoznaniu skargi S. W. (dalej skarżący), uchylił zaskarżoną decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 października 2020 r., nr WOA.7721.209.2020.MO w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oraz zasądził zwrot kosztów postępowania.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Skarżący pismem z dnia 8 listopada 2018 r. wniósł o wszczęcie postępowania kontrolnego w zakresie przestrzegania i stosowania prawa budowlanego dotyczącego działki nr [...] we [...].

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] po wszczęciu postępowania z urzędu decyzją z dnia 30 kwietnia 2019 r., znak PINB-Z.50.13.2019 umorzył postępowanie administracyjne w sprawie wykonania przyłącza energetycznego we [...] zakończone złączem kablowo-pomiarowym ZKP zabudowanym na działce nr [...] (pierwotny nr dz. [...]) w granicy z działką nr [...]. Decyzja ta została uchylona a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania organowi I instancji decyzją WWINB z dnia 21 sierpnia 2019 r., znak WOA.7721.197.2019.MO z uwagi m.in. na fakt, że w aktach sprawy pozostaje nierozpatrzony wniosek skarżącego o wszczęcie postępowania administracyjnego.

Powtórnie rozpoznając sprawę organ I instancji uzyskał dokumentację dotyczącą budowy przyłącza energetycznego do działki nr [...].[...] sp. z o. o. Rejon Dystrybucji [...] (dalej zwana inwestorem) nadesłała potwierdzone kopie: protokołu odbioru technicznego z dnia 1 czerwca 2017 r., zgłoszenia zadania inwestycyjnego, protokołu nr 185/PE3/2012 odbioru linii kablowej, geodezyjnej inwentaryzacji powykonawczej przyłącza energetycznego En, projektu technicznego ze stycznia 2017 r. Ponadto w dniu 5 listopada 2019 r. przeprowadził kontrolę.

Decyzją z dnia 17 grudnia 2019 r., znak PINB-Z.50.13.2018/2019 PINB ponownie umorzył postępowanie administracyjne w tej sprawie. Wskutek odwołania skarżącego WWINB decyzją z dnia 26 maja 2020 r., znak WOA.7721.24.2020.MO uchylił tę decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Kolejną decyzją z dnia 11 sierpnia 2020 r., znak PINB-Z.250.13.2018/2020 PINB, na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, ze zm.; dalej k.p.a.), umorzył w całości wszczęte na wniosek skarżącego postępowanie administracyjne.

Skarżący wniósł odwołanie od tej decyzji do WWINB, który decyzją z dnia 21 października 2020 r. utrzymał w mocy decyzję z dnia 11 sierpnia 2020 r.

Organ odwoławczy za prawidłowe uznał ustalenia organu I instancji, że wykonane przyłącze zostało wykonane na podstawie art. 29a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202, ze zm., w brzmieniu obowiązującym do 19 września 2020 r.; dalej zwanej ustawą). Jak stwierdził, PINB uzyskał od inwestora dokumenty związane z wykonaniem przyłącza w 2017 r. w związku z realizacją przyłączenia na podstawie warunków przyłączenia i zawartej umowy przyłączeniowej 37320/20160D5/ZR8. Wbrew twierdzeniom odwołania w aktach sprawy znajduje się m.in. kopia mapy do celów projektowych dot. projektowanego przyłącza z grudnia 2016 r. oraz kopia geodezyjnej inwentaryzacji powykonawczej przyłącza energetycznego, stan na dzień 12 kwietnia 2017 r. Zdaniem organu II instancji z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, w tym powykonawczych wynika, że nie miała miejsca kolizja z istniejącym uzbrojeniem terenu, trasa przyłącza nie pokrywa się z trasą instalacji wodociągowej zasilającej hydrant.

Rozpoznając wniesioną przez skarżącego skargę od powyższej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że jest ona w części zasadna.

Na wstępie zaznaczył, że WSA w Poznaniu prawomocnym wyrokiem z dnia 26 września 2019 r., sygn. akt IV SAB/Po 163/19 przesądził, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte na wniosek skarżącego z dnia 8 listopada 2018 r. i prowadzone z wniosku skarżącego, czemu dał wyraz organ I instancji w decyzji z dnia 11 sierpnia 2020 r., co potwierdził także organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się do istoty sprawy Sąd wskazał, że mapa do celów projektowych została sporządzona w grudniu 2016 r. przez uprawnionego geodetę i dołączona do projektu technicznego przyłącza elektroenergetycznego kablowego nn 0,4 kV do działki nr [...]. Zawiera także aktualną na dzień sporządzenia mapy klauzulę Starosty [...] potwierdzającą, że została opracowana w wyniku prac geodezyjnych i kartograficznych, których rezultaty zawiera operat techniczny wpisany do ewidencji materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego.

Jego zdaniem inwestor spełnił warunek wynikający z art. 29a ust. 1 ustawy i sporządzony został właściwy plan sytuacyjny na kopi mapy jednostkowej opracowanej w oparciu o materiały przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Zaznaczył, że mapa została sporządzona w grudniu 2016 r., a projekt techniczny w styczniu 2017 r. Ponadto organy zgromadziły protokół odbioru linii kablowej z dnia 4 kwietnia 2017 r. oraz protokół odbioru technicznego inwestycji przyłącza z dnia 1 czerwca 2017 r., z których wynika data realizacji przedmiotowego przyłącza, która nastąpiła po przedstawieniu wymaganej dokumentacji technicznej zawierającej plan sytuacyjny na kopii aktualnej mapy o jakiej mowa w art. 29a ust. 1 ustawy. W opinii Sądu jednoznacznie określić można, że dokumentacja techniczna została przygotowana przed podjęciem robót budowlanych, tj., w styczniu 2017 r. natomiast roboty prowadzone były w okolicach marca 2017 r., kiedy to uprawniony geodeta sporządził szkic polowy instalacji elektroenergetycznej oraz zamontowano liczniki zgodnie z deklaracją zgodności z dnia 24 marca 2017 r. Sąd przyjął zatem, że spełnione zostały wymogi formalne podjęcia robót budowlanych w zakresie wykonania przyłącza na podstawie uproszczonej procedury art. 29a ustawy.

Powyższe Sąd uzupełnił stwierdzeniem, że dokumentacja techniczna została uzgodniona w świetle przepisów Prawa geodezyjnego i kartograficznego ze starostą (art. 7d pkt 2, art. 27 ust. 4, art. 28b i 28c ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2020 r. poz. 2052, ze zm.). Jednocześnie zauważył, że zgromadzony materiał dowodowy obejmuje oświadczenie właścicieli nieruchomości nr [...] i [...] zawierające zgodę na wejście na teren inwestycji i wykonanie niezbędnych robót budowlanych. Wykazane zatem zostało prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, które zawiera się w prawie własności inwestora do nieruchomości położonej na ww. działce. Nadto, w aktach zawarte jest oświadczenie właściciela nieruchomości oznaczonej nr [...].

Niemniej jednak, w ocenie Sądu, zasadny okazał się zarzut skarżącego, że organy w żaden sposób nie odniosły się do podnoszonego już na etapie odwołania zgodności projektowanej inwestycji w przepisami odrębnymi, którymi w tej sprawie są przepisy szeroko rozumianego prawa energetycznego. W tym kontekście zauważył, że organ I instancji poprzestał jedynie na stwierdzeniu zgodności inwestycji z wymogami procedury określonej w art. 29a ustawy, ale tego stwierdzenia nie wypełnił żadną treścią i konkretną argumentacją odnosząca się do konkretnych regulacji prawa energetycznego. Organ odwoławczy tymczasem stwierdzenie to w dosłowny sposób powtórzył uchybiając dyspozycji art. 15 K.p.a. Nie dokonał pod tym kątem w ogóle oceny sprawy i zaskarżonej decyzji organu I instancji skoro nie dał temu wyrazu w uzasadnieniu swojej decyzji, co - jak wskazał Sąd - uznać należy za naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 i art. 15 k.p.a., a więc nie uzasadnił swojego twierdzenia, że w niniejszej sprawie prawidłowo zastosowano art. 29a ust. 2 ustawy. Uchybienie to Sąd uznał za stanowiące postawę do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Wątpliwości Sądu I instancji budziło także niejednoznaczne określenie i potwierdzenie posadowienia oraz przebiegu przyłącza. Argumentował, że z projektu technicznego oraz dołączonych do niego warunków przyłączenia wynika, że inwestycja zlokalizowana będzie na działkach [...] i [...] i w granicy z działką [...]. Ze szkicu polowego wynika, że złącze umiejscowione na działce nr [...] znajduje się w granicy z działką skarżącego nr ewid. [...]. W protokole kontroli z dnia 5 kwietnia 2019 r. wskazano i to z przekreśleniem (10 cm), że złącze na działce nr [...] (wcześniej nr [...]) znajduje się odległości około 4 cm od granicy z działką nr [...], w notatce służbowej z dnia 19 grudnia 2018 r., wskazano, że skrzynka według oświadczenia inwestora znajduje się na działce nr [...] w odległości 10 cm od granicy działki. W decyzji z dnia 11 sierpnia 2020 r. wskazano, że przyłącze znajduje się w granicy z działką nr [...].

W efekcie, zdaniem Sądu I instancji, sprecyzowania wymaga, dokładne ustalenie położenia złącza w jego początkowej części od strony granicy z działką nr [...] i odniesienie tego do zgodności z wymogami prawa energetycznego w zakresie o jakim mowa w art. 29a ust. 2 ustawy. Podkreślił, że organy nie dostrzegły tych rozbieżności i nie wskazały argumentów na potwierdzenie tezy o zgodności wykonania inwestycji z zachowaniem wszelkich procedur określonych w art. 29a ustawy. Taka analiza i wyjaśnienie sprawy uchybia zasadzie dwuinstancyjności skazanej w treści art. 15 k.p.a. i skutkuje przyjęciem, że uchyla się ona spod kontroli sądowej, uniemożliwiając jej wszechstronne i wnikliwe przeprowadzenie. Wobec braku szczegółowego odniesienia się do zarzutów odwołania zaskarżona decyzja uchyla się spod kontroli sądowej z uwagi na naruszenie przepisów postępowania art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w zakresie podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do wyczerpującego i dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy. Sąd zaznaczył przy tym, że zarzuty odwołania były wyraźnie skonkretyzowane i dotyczyły kwestii związanych z obowiązkami nałożonymi w art. 29a ust. 2 ustawy. Zatem nie tylko zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, lecz także treść zarzutów odwołania nakładały na organ odwoławczy obowiązek dokonania ponownej oceny zasadności umorzenia postępowania w sprawie zgodności z prawem wykonania przyłącza elektroenergetycznego.

Zalecił zatem, aby w ponownym postępowaniu organ odwoławczy rozpoznał merytorycznie odwołanie skarżącego od decyzji organu I instancji w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie wykonania przyłącza energetycznego.

Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł skargę kasacyjną od tego wyroku, zaskarżając go w całości: Jednocześnie zarzucił:

I. naruszenie przepisów postępowania, przy czym uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy:

1. art. 174 pkt 2, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) w związku z art. 15 k.p.a. wyrażone bezpodstawnym zarzutem, że " W ocenie Sądu, taka analiza i wyjaśnienie sprawy uchybia zasadzie dwuinstancyjności wskazanej w treści art. 15 K.p.a. i skutkuje przyjęciem, że uchyla się ona spod kontroli sądowej, uniemożliwiając jej wszechstronne i wnikliwe przeprowadzenie.";

2. art. 174 pkt 2, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewłaściwą kontrolę legalności działania administracji publicznej i w konsekwencji nieprawidłowe zastosowanie przez Sąd przepisu art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. wyrażone bezpodstawnym zarzutem, że: "Wobec braku szczegółowego odniesienia się do zarzutów odwołania zaskarżona decyzja uchyla się spod kontroli sądowej z uwagi na naruszenie przepisów postępowania art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. i art. 107 § 3 K.p.a. w zakresie podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do wyczerpującego i dokładnego wyjaśnienia sprawy.";

3. art. 174 pkt 2, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 138 k.p.a. poprzez niewłaściwą kontrolę legalności działania administracji publicznej i w konsekwencji nieprawidłowe zastosowanie przez Sąd przepisu art. 7 kpa, art. 8, art. 77 § 1 i art. 138 k.p.a. wyrażone bezpodstawnym zarzutem, że: "Sąd uznał, że organ odwoławczy, wbrew nakazowi wypływającemu z zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego oraz przepisów art. 7, i art. 8, art. 77 § 1 i art. 138 K.p.a., nie rozpoznał ponownie sprawy merytorycznie, ponieważ w ogóle nie odniósł się do zarzutów odwołania. W ocenie Sądu brak odniesienia się do zarzutów odwołania mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ w odwołaniu podniesiono w szczególności brak wyjaśnienia położenia przyłącza w odniesieniu do granicy działki Skarżącego nr [...] oraz do innych instalacji technicznych w kontekście warunków technicznych i funkcjonowania linii energetycznych wynikających z szeroko rozumianego prawa energetycznego.";

4. art. 174 pkt 2, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. p.p.s.a. w związku z art. 61 § 1 k.p.a. poprzez bezpodstawne uznanie, że postępowanie administracyjne w sprawie wykonania przedmiotowego przyłącza energetycznego zainicjowane wnioskiem skarżącego z dnia 8 listopada 2018 r. błędnie zostało przeprowadzone z urzędu, podczas gdy w ocenie Sądu zostało zainicjowane i przeprowadzone z wniosku skarżącego: "Fakt zamieszczenia przez organ informacji, że postępowanie toczyło się "z urzędu", a nie "na wniosek" nie zmienia faktu, że w istocie postępowanie zostało wszczęte "na wniosek" i stanowi to uchybienie, które pozostaje bez znaczenia dla istoty sprawy - o ile - wnioskodawca był przez organ uznany za stronę postępowania i miał możliwość korzystania z przysługujących stronie postępowania administracyjnego praw, a z akt sprawy wynika, że taką możliwość miała i aktywnie z niej korzystał. Sąd przesądził, zatem, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte na wniosek Skarżącego z dnia 8 listopada 2018 r. i prowadzone z wniosku Skarżącego (...).";

5. art. 174 pkt 2, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niepełne uzasadnienie wyroku, wyrażające się w braku oceny prawnej i konkretnych wskazań co do dalszego postępowania i w konsekwencji poprzestanie na ogólnikowym zaleceniu dla nadzoru budowlanego analizowania ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2021 r. poz. 716, ze zm., dalej Prawo energetyczne): "W tym zakresie zasadny okazał się zarzut Skarżącego o tyle, że organy w żaden sposób nie odniosły się do podnoszonego już na etapie odwołania zgodności projektowanej inwestycji z przepisami odrębnymi, którymi w tym przypadku są przepisy szeroko rozumianego prawa energetycznego.". II. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: art. 174 pkt 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez błędną wykładnię prawa materialnego polegającą na:

1. mylnym rozumieniu treści art. 29a ust. 1 i 2 ustawy i w konsekwencji błędne przyjęcie, że w trybie uproszczonym zgłoszenia budowy przyłączy właściciel przyłącza składa w organie administracji publicznej oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, o jakim mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy, podczas gdy to przedsiębiorstwo energetyczne ustala jego tytuł prawny do korzystania z nieruchomości w oparciu o art. 7 ust. 1 i 3 Prawa energetycznego, zatem w sposób autonomiczny i poza organem administracji publicznej,

2. niezastosowanie przez Sąd art. 7 ust. 1-6 Prawa energetycznego, co skutkowałoby uznaniem, że sprawa została prawidłowo rozpoznana i wykluczyłoby formułowanie ogólnikowych zarzutów o konieczności stosowania przez nadzór budowlany "szeroko rozumianego prawa energetycznego".

Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi na decyzję z dnia 21 października 2020 r., przy uwzględnieniu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego, wg norm przepisanych. Oświadczył także, że zrzeka się rozprawy i wnosi o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

Naczelny Sąd Administracyjny związany jest zarzutami skargi kasacyjnej i rozpoznaje sprawę w jej granicach, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania (art. 183 p.p.s.a.), której w niniejszym postępowaniu nie stwierdził.

Zgodnie z treścią art. 29a ust. 2 ustawy Prawo budowlane do budowy przyłączy: gazowych, cieplnych, elektroenergetycznych, wodociągowych, kanalizacyjnych i telekomunikacyjnych, stosuje się przepisy ustawy – Prawo energetyczne lub ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, w zależności od rodzaju przyłącza. Budowa przyłączy, o których mowa w przepisie art. 29 ust. 1 pkt 23 ustawy, w omawianym trybie będzie również zwolniona z reglamentacji Prawa budowlanego przez cały proces budowy. Będą one jednak podlegały geodezyjnemu wyznaczeniu w terenie, a po ich wybudowaniu – także geodezyjnej inwentaryzacji powykonawczej, obejmującej ich położenie na gruncie (art. 43 ust. 1 ustawy.). Potwierdzenie odbioru wykonanych przyłączy przez gestorów sieci nastąpi po weryfikacji przez nich, czy zostały spełnione przez inwestora wymagane w wyżej wskazanych przepisach odrębnych warunki, określone w zależności od rodzaju przyłączy. Regulacja ta stanowi bowiem część pakietu unormowań dotyczących przyłączy, co w założeniu ustawodawcy ma gwarantować prawidłową realizację robót budowlanych w tym zakresie. Przez wprowadzenie możliwości realizacji przyłączy na podstawie art. 29a ustawodawca pozbawił organy administracji architektoniczno-budowlanej istotnych kompetencji władczych w tym zakresie.

Należy zauważyć, że prawo energetyczne, prawo telekomunikacyjne, ustawa o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, a także ustawa – Prawo geodezyjne i kartograficzne w zakresie obowiązku uzgodnienia ze starostą usytuowania przyłącza nie wymaga sporządzenia "planu sytuacyjnego na kopii aktualnej mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego", o którym mowa w ust. 1 art. 29a ustawy. Tym niemniej zasadnie Sąd I instancji uznał, że inwestor spełnił warunek wynikający z art. 29a ust. 1 ustawy i sporządzony został właściwy plan sytuacyjny na kopii mapy jednostkowej opracowanej w oparciu o materiały przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Ponadto organy zgromadziły protokół odbioru linii kablowej z dnia 4 kwietnia 2017 r. oraz protokół odbioru technicznego inwestycji przyłącza z dnia 1 czerwca 2017 r. Zgromadzone dokumenty są wystarczające dla przyjęcia prawidłowego wykonania przyłącza.

Budowa przyłączy jako niezbędnych elementów sieci (elektroenergetycznych, wodociągowych, kanalizacyjnych, gazowych, ciepłowniczych i telekomunikacyjnych), a więc obiektów liniowych, wymaga zazwyczaj ingerencji we własność nieruchomości sąsiednich, których właściciele (użytkownicy wieczyści) nierzadko nie akceptują takiej sytuacji, uważając, że narusza to ich interes prawny. W sytuacji jednak gdy budowa przyłącza elektroenergetycznego została zrealizowana w oparciu o procedurę przewidzianą w art. 29a ust. 1 ustawy, kwestia uprawnienia inwestora do dysponowania nieruchomością sąsiednią, przez którą przyłącze przebiega, czy też jak w niniejszym przypadku usytuowania przyłącza w granicy działki, rozstrzygana jest w oparciu o przepisy kodeksu cywilnego oraz przepisy ustawy – Prawo energetyczne. Roszczenia skarżącego dotyczące ewentualnego braku jego zgody na usytuowanie przyłącza w granicy działki, powinny być dochodzone przed sądem powszechnym. Stąd też, jeżeli budowa przyłącza odbywa się według procedury przewidzianej w art. 29a ustawy a w wyniku jej realizacji dochodzi do naruszenia praw innych osób, np. właścicieli nieruchomości sąsiednich, przez które przebiega przyłącze, to kwestia ta - także w kontekście uprawnienia inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane - rozstrzygana jest w oparciu o przepisy Kodeksu cywilnego oraz przepisy, do których odsyła art. 29a ust. 2 ustawy (tak też Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 września 2016 r. sygn. akt II OSK 852/15, dostępny: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W przypadku wyboru przez inwestora trybu realizacji przyłącza przewidzianego w art. 29a ustawy, organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mają zatem kompetencji do badania kwestii uprawnienia do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (zob. też wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 grudnia 2015 r. sygn. akt II OSK 929/14). O legalności przyłącza w kontekście przepisów Prawa budowlanego przesądza wyłącznie ustalenie, że inwestor zrealizował je w ramach procedury przewidzianej w art. 29 a ustawy.

Przepisy prawa energetycznego nakładają na dostawcę energii obowiązek określenia warunków technicznych dla przyłącza nieruchomości do sieci elektroenergetycznej, obowiązek zawarcia umowy oraz odbioru wykonanego przyłącza, jak również dostarczenia energii elektrycznej, brak jest w tym zakresie kompetencji organu nadzoru budowlanego do kontroli warunków technicznych wykonanego przyłącza, a przedłożone przez zakład energetyczny dokumenty powykonawcze potwierdzają prawidłowość wykonanego przyłącza, w tym jego zgodność z przepisami prawa energetycznego. W przypadku realizacji przyłącza w trybie art. 29a ustawy organy administracji publicznej nie uczestniczą w procederze przyłączania do sieci energetycznej, a w konsekwencji nie weryfikują prawidłowości podjętych w tym względzie czynności. O legalności przyłącza w takiej sytuacji przesądza samo ustalenie, że inwestor zrealizował je w ramach unormowanej tam procedury. Jak już wyżej wskazano roszczenia skarżącego kasacyjnie co do wadliwego usytuowania skrzynki energetycznej powinny być dochodzone w drodze postępowania przed sądem powszechnym.

W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzekając na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. Jednocześnie w myśl art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a druga strona, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.