Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 710/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 1974 nr 14 poz 85
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie asesor WSA Marian Wolanin, asesor WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi S. S. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata A. J. prowadzącego Kancelarię Adwokacką przy ulicy [...] w W. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 52,80 (pięćdziesiąt dwa 80/100) złotych stanowiącą 22 % podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Decyzją dnia [...] lutego 2007r. nr [...] Wojewoda Mazowiecki działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, w związku z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. tj. z 2006r. nr 139, poz. 993 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania S. S. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] maja 2005r., nr [...], orzekającej o wymeldowaniu S. S. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji, przedstawiając stan faktyczny i prawny sprawy organ wskazał, iż z wnioskiem o wymeldowanie nieletniej wówczas S. S. wraz z jej matką M. S. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. wystąpiła w dniu 14 sierpnia 2000r. H. N. Wnioskodawczyni wyjaśniła przy tym, iż wymienione od roku nie mieszkają w miejscu stałego zameldowania, przebywają natomiast przy ul. [...] w W. Fakt niezamieszkiwania w miejscu stałego zameldowania przez M. S. i jej córkę S. S. potwierdziły także, przesłuchane w charakterze świadków I. L. i B. B. oraz policyjna kontrola meldunkowa. Również sama matka S. S. - M. S. wskazała, iż ona i jej córka nie mieszkają w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W., ale przy ul. [...] w W. Podkreśliła jednak, iż miejsca stałego zameldowania nie opuściły dobrowolnie, a w wyniku konfliktu rodzinnego, co skłoniło ją do wystąpienia przeciwko H. N. do Sądu Rejonowego [...] z pozwem o przywrócenie naruszonego posiadania pokoju usytuowanego na piętrze w domu przy ul. [...] w W. Wyrokiem z dnia 10 maja 2001 r., [...] Sąd Rejonowy [...] oddalił jednak powództwo M. S.

Decyzją z dnia [...] października 2001 r. Burmistrz Gminy W. [...], orzekł więc o wymeldowaniu M. S. z dziećmi: S. S. i M. J. (który urodził się 1 grudnia 2000r., a zameldowany został w spornym lokalu 11 grudnia 2000r.) z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. Decyzja to została utrzymana w mocy przez Wojewodę Mazowieckiego decyzją z dnia [...] grudnia 2001 r. Następnie M. S. wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 25 października 2002r., sygn. akt V SA 255/02, uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Burmistrza Gminy W. [...]. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym nie ustalono, czy opuszczenie lokalu było dobrowolne.

Podczas postępowania uzupełniającego M. S. wskazała, że nie mieszka wraz z córką S. S. (jeszcze wówczas małoletnią) w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W., gdyż wielokrotnie utrudniano jej przebywanie tam. "Nie wytrzymała atmosfery panującej w domu" i na początku 1996r. zamieszkała razem z córką u sąsiadki - Z. S., przy tej samej ulicy. W połowie 1996r., w porozumieniu z rodziną, razem z córką i matką zamieszkała na stałe przy ul. [...]. Mieszkała tam do końca 1998r., kiedy to z przedmiotowego lokalu "wyrzucił" ją jej szwagier T. L. Wróciła zatem razem z córką do domu przy ul. [...]. Zajęły tam mały pokoik na piętrze, ale nie mogły korzystać z łazienki i kuchni. Ponadto według relacji M. S. straszono ją eksmisją, grożono i szykanowano. Wielokrotnie była więc zmuszona uciekać z S. S. do barakowozu znajdującego się na działce przy ul. [...], gdzie na początku 1999r. zamieszkały.

Na przełomie maja i czerwca 1999r. z domu przy ul. [...] wyprowadziła się jej siostra I. L. wraz z synem i córką. M. S. zaczęła więc przeprowadzać tam remont. W domu zamieszkała też jej matka, H. N. Po remoncie powstało zadłużenie, więc jej matka w okresie wakacji zdecydowała się wynająć dwa pokoje, w tym zajmowany przez M. S. Wymieniona zdecydowała więc, że w tym czasie ona i jej córką S. S. będą mieszkać w B. Następnie H. N. chciała sprzedać dom, ale wprowadziła się tam I. L. z narzeczonym. W dniu 24 września 1999 r., po wyjściu za mąż, M. S. kupiła wraz z mężem działkę przy ul. [...] z domkiem letniskowym, kwalifikującym się do całkowitej przebudowy lub rozbiórki.

Mimo tego wraz z mężem i córką zamieszkała tam. W listopadzie 1999r., kiedy z domu przy ul. [...] wyprowadził się lokator, M. S. chciała powrócić do miejsca stałego zameldowania. Siostrzenica - I. L. "zrobiła jej awanturę", więc M. S. "w stresie" zabrała łóżko i pojechała na ul. [...].

W 2000r., gdy wymieniona zaszła w ciążę, poinformowała więc rodzinę, że w tej sytuacji będzie zmuszona zamieszkać przy ul. [...]. Wykorzystując jej trudną sytuację życiową, w czerwcu 2000r., rodzina (tj. matka H. N., siostrzenica I. L. i jej narzeczony P. M.) skłoniła ją do zawarcia ustnej umowy spłaty. Spłata ta miała umożliwić M. S. przebudowę domku letniskowego przy ul. [...] na dom całoroczny, do którego potem mogłaby się przemeldować z dziećmi (niestety kwota, którą otrzymała nie wystarczyła nawet na ocieplenie domku). Warunkiem spłaty było to, że M. S. nie będzie mieszkać w miejscu stałego zameldowania i odda klucze od domu (które po zawarciu umowy rzeczywiście oddała). Wymeldować natomiast miała się po spłacie ostatniej raty. Pierwsza rata została wypłacona zgodnie z umową, natomiast z następnych rat rodzina nie wywiązała się. Uzależniła dalszą spłatę od wymeldowania M. S. ze spornej nieruchomości. Niedługo potem jej matka, H. N., wystąpiła z wnioskiem wymeldowanie.

W dniu 1 grudnia 2000r. wymieniona urodziła syna, M. J., z którym ze szpitala wróciła do domu letniskowego przy ul. [...]. Natomiast kolejną nieudaną próbę wejścia do nieruchomości przy ul. [...] M. S. podjęła 4 lutego 2003r. w asyście policji.

Z kolei I. L., właścicielka spornego lokalu, wskazała przed organem I instancji, iż M. S. (a tym samym jej córka S. S.) z domu przy ul. [...] wyprowadziła się sama na przełomie 1995 i 1996r., zabierając przy tym swoje rzeczy. Nie posiada również kluczy do drzwi wejściowych, które oddała dobrowolnie. Obecnie przychodzi sporadycznie, jedynie w ramach odwiedzin. I. L. wyjaśniła również, iż po wyroku NSA M. S. nie pojawiła się w domu.

Fakt dobrowolnego opuszczenia lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. i niezamieszkiwania tam przez M. S., jej córkę S. S. oraz syna M. J. potwierdzili także: B. B., M. S., T. L., H. N. oraz P. M.

Natomiast świadkowie: A. S., B. W. i J. J. wskazali, iż M. S. wraz z dziećmi nie mieszka w miejscu stałego zameldowania, gdyż ma utrudniony do niego dostęp. Ponadto sporną nieruchomość opuściła z uwagi na konflikt rodzinny.

Także kolejna policyjna kontrola meldunkowa wykazała, iż M. S. nie mieszka w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. Ponadto Komisariat Policji W. poinformował organ I instancji, iż wymieniona 5 lutego 2003r. złożyła zawiadomienie o utrudnianiu jej zamieszkiwania w miejscu stałego zameldowania.

Po przeprowadzeniu postępowania uzupełniającego Prezydent W. decyzją z dnia [...] marca 2003r., orzekł o wymeldowaniu M. S. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. Następnie organ I instancji postanowieniem z dnia [...] maja 2003r., nr [...], sprostował z urzędu oczywistą omyłkę w decyzji i zamiast o wymeldowaniu M. S. orzekł o wymeldowaniu M. S. z dziećmi. W uzasadnieniu organ podał, że postępowanie administracyjne wszczęte na wniosek I. L. dotyczyło wymeldowania M. S. z dziećmi. Wymieniona złożyła odwołanie od powyższej decyzji, jak i zażalenie na postanowienie. Następnie Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] maja 2003r. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta W., a postanowieniem z dnia [...] lipca 2003r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

M. S. decyzję Wojewody Mazowieckiego zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 29 października 2004 r., sygn. akt 2 V SA 2797/03 stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta W. W uzasadnieniu wyroku sąd wskazał, między innymi, iż wniosek H. N. dotyczył jedynie wymeldowania M. S. i jej córki S. S. M. J. urodził się bowiem kilka miesięcy po wszczęciu postępowania, tj. 1 grudnia 2000r. W prowadzonym postępowaniu brak było zatem wszczęcia postępowania w stosunku do małoletniego M. J., zaś używanie przez organ w sentencjach swoich orzeczeń sformułowania "M. S. z dziećmi" bez precyzowania imion i nazwisk tych dzieci nie może żadnym przypadku tego błędu naprawić.

Podczas kolejnego postępowania uzupełniającego I. L. złożyła oświadczenie, w którym wskazała, iż po zapoznaniu się z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosi o wymeldowanie małoletnich dzieci M. S., tj. S. S. i M. J. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. Podtrzymała również wniosek o wymeldowanie M. S., wskazując, iż wyżej wymienieni nadal mieszkają przy ul. [...].

Organ I instancji powiadomił strony o wszczęciu z dniem 7 marca 2005r. postępowania w sprawie wymeldowania S. S. i M. J. Przy czym w dniu 20 marca 2005r. S. S. stała się osobą pełnoletnią i wyznaczyła do reprezentowania swoich interesów pełnomocnika w osobie matki -M. S.. Od tego czasu organ I instancji względem S. S. gromadził oddzielny materiał dowodowy i wydał wobec wymienionej oddzielną decyzję.

M. S. podczas postępowania uzupełniającego sprzeciwiła się wymeldowaniu S. S. oraz M. J. i wskazała przy tym, iż ona i jej dzieci nie opuścili miejsca stałego zameldowania dobrowolnie. Ponownie więc wystąpiła do sądu o przywrócenie naruszonego posiadania spornej nieruchomości. Także sama S. S. wskazała przed organem I instancji, iż nie zgadza się na wymeldowanie z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. Oświadczyła przy tym, iż przedmiotowy lokal opuściły z matką niedobrowolnie i tylko tymczasowo. Ponadto pozostały tam ich rzeczy. Natomiast właścicielka domu nie chce ich tam wpuścić. Zmuszone więc są przebywać tymczasowo na działce w budynku gospodarczym przy ul. [...]. Budynek ten natomiast nie jest przystosowany do całorocznego mieszkania. Po przeprowadzeniu postępowania uzupełniającego i dopełnieniu uchybień wskazanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny decyzją z dnia [...] maja 2005 r., nr [...], Prezydent W. orzekł o wymeldowaniu S. S. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W.

S. S. odwołała się od tej decyzji, wskazując przy tym m.in., iż nie opuściła miejsca stałego zameldowania dobrowolnie, tylko została z niego wyrzucona przemocą. Na jej wniosek organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2005r., nr [...], zawiesił postępowanie o wymeldowanie S. S. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul [...] w W. do czasu rozpoznania przez sąd powszechny powództwa wniesionego przez jej matkę w sprawie o naruszenie posiadania.

Wyrokiem z dnia 5 września 2005r. Sąd Rejonowy [...] oddalił powództwo M. S., a następnie Sąd Okręgowy w W. [...] wyrokiem z dnia 6 kwietnia 2006r. oddalił apelację wymienionej. W uzasadnieniu wyroku Sąd Rejonowy [...] przyjął, iż M. S. ostatecznie wyprowadziła się ze spornego lokalu w 1999r., a władztwo nad lokalem wykonywała jeszcze do lipca 2000r., do kiedy to wynajmowała pokój lokatorom. Zatem ostatnim momentem, kiedy można mówić o posiadaniu lokalu przez M. S. jest lipiec 2000r. Zdaniem sądu, żaden ze zgromadzonych dowodów, w tym wypowiedzi samej M. S., nie wskazują na to, iż w 1999r. ostateczne wyprowadzenie się wymienionej (a tym samym S. S. jako jej małoletniej wówczas córki) ze spornego lokalu było wynikiem naruszenia posiadania lokalu przez I. L. lub takie naruszenie nastąpiło później. Sąd podkreślił również, iż uprawnienie M. S. do wytoczenia powództwa posesoryjnego wygasło w lipcu 2001 r. (czyli po roku od ostatniego posiadania przez wymienioną spornego lokalu).

W związku z tym, iż przyczyna uzasadniająca dalsze zawieszenie postępowania odwoławczego ustała, Wojewoda Mazowiecki postanowieniem z dnia [...] lutego 2007r., nr [...], podjął zawieszone postępowanie w sprawie wymeldowania S. S. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. Badając zasadność wniesionego przez S. S. odwołania organ II instancji, nie znalazł podstaw do zmiany stanowiska zajętego przez Prezydenta W.

W oparciu o poczynione w sprawie ustalenia, organ przyjął, iż S. S. dobrowolnie i na stałe nie przebywa w lokalu nr [...] przy ni. [...] w W. Wymieniona swoje centrum życiowe ma skoncentrowane w nieruchomości położonej przy ul. [...] w W., gdzie we wrześniu 1999r., jako osoba niepełnoletnia, zamieszkała wraz z matką M. S. W rozpatrywanej sprawie doszło więc do opuszczenia miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, a tym samym zaistniała podstawa do wydania decyzji o wymeldowaniu.

Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. S., żądając uchylenia zaskarżonej decyzji, jak również utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi strona skarżącą podniosła, iż nigdy nie opuściła miejsca pobytu dobrowolnie. Wbrew twierdzeniu organu, nie przebywa ona w spornym lokalu wbrew swej woli z uwagi na sytuację jaka zaistniała w sprawie tj. uniemożliwianie jej i jej matce zamieszkiwania w lokalu przez obecną jego właścicielkę. Podniosłą także, iż podczas całego postępowania jej udział w sprawie był niemożliwy, a jej interesów broniła jedynie cierpiąca na głęboką depresję matka.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, Sąd doszedł do przekonania, że nie narusza ona prawa w stopniu uzasadniającym konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2006r. nr 139, poz. 993 ze zm.), zgodnie z którym, organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.

W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, iż przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu powołanego przepisu jest spełniona, gdy opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne, (wyrok NSA z 23.04.2001 r., sygn. V SA 3169/00, publ., LEX nr 50123; z 21.03.2001 r., sygn. V SA 2950/00, publ., LEX nr 80643; z 23.09.1999 r., sygn. V SA 252/99, publ., LEX nr 49952).

O opuszczeniu miejsca stałego pobytu można mówić zatem tylko wtedy, gdy dana osoba fizycznie nie przebywa w określonym lokalu i ma zamiar opuszczenia tego lokalu na stałe, a zamiar ten związany jest z założeniem w nowym miejscu ośrodka osobistych i majątkowych interesów. Przy czym, rezygnacja z przebywania w określonym lokalu może nastąpić w sposób wyraźny - poprzez złożenie stosownego oświadczenia, ale także w sposób dorozumiany - poprzez zachowanie, które w sposób niebudzący wątpliwości wyraża wolę danej osoby skoncentrowania swojej aktywności życiowej w innym miejscu.

Źródłem powinności organu administracji publicznej, właściwym do rozpoznawania spraw w przedmiocie wymeldowania, jest zatem dokonanie czynności wymeldowania, gdy nastąpił fakt opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu przez osobę podlegającą wymeldowaniu.

Organ winien więc przeprowadzić rzetelnie postępowanie dowodowe celem ustalenia w sposób nie budzący żadnych wątpliwości, iż spełnione zostały przesłanki opuszczenia przez stronę miejsca jej zameldowania.

W rozpatrywanej sprawie, wystąpienie powyższej przesłanki w stosunku do S. S. w ocenie Sądu nie budzi wątpliwości.

Ze zgromadzonych przez organ dowodów, przesłuchań świadków, jak i oświadczeń stron postępowania wynika, iż skarżąca nie mieszka w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W., od szeregu lat. Sporny lokal skarżąca wraz z matką opuszczała kilkakrotnie. Ostatecznie w 1999r. zamieszkały w nieruchomości przy ul. [...] w W., którą M. S. wraz z mężem nabyła w dniu 24 września 1999r. Tam rodzina skoncentrowała swoje życie osobiste i majątkowe. W nieruchomości tej skarżąca przebywa nadal. Oprócz skarżącej i jej matki zamieszkują w niej również mąż M. S. i małoletni brat skarżącej - M. J.

Wprawdzie skarżąca podnosi, iż miejsca pobytu stałego zarówno ona, jak i jej matka nie opuściły dobrowolnie lecz na skutek szykan, gróźb, jakie kierowali pod ich adresem mieszkańcy domu przy ul. [...], zaś po jego opuszczeniu pomimo prób nie zostały do niego ponownie wpuszczone, niemniej jednak okoliczności te w ocenie Sądu nie mogą mieć wpływu na zmianę rozstrzygnięcia organu w niniejszej sprawie. Wskazać bowiem należy, iż z akt sprawy wynika bezspornie, że skarżąca opuściła miejsce pobytu stałego w 1999r. i zamieszkała wraz z matką i jej mężem w należącej do nich nieruchomości. Z akt sprawy wynika także, że w 2000r. matka skarżącej zawarła z rodziną ustną umowę spłaty, która jak wskazała miała umożliwić jej przebudowę domku posadowionego na nieruchomości przy ul. [...] z letniskowego na całoroczny. Oddała wówczas klucze do spornego mieszkania przy ul. [...].

Okoliczność, założenia nowej rodziny przez matkę skarżącej, wspólne zamieszkiwanie tej rodziny w należącym do nich domu, oraz oddanie przez matkę skarżącej, na skutek zawartej ugody kluczy do spornego lokalu, jak słusznie uznał organ poczytywać należy jako dobrowolne opuszczenie miejsca pobytu stałego przez matkę skarżącej, a tym samym analogicznie i przez skarżąca, jako osobę będącą wówczas osobę nieletnią znajdującą się pod opieką matki.

Podkreślić przy tym należy, iż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy zwrócił również uwagę na okoliczność, iż fakt dobrowolności opuszczenia przez wyżej wymienione spornego lokalu został również stwierdzony przez sąd powszechny, który dwukrotnie oddalił powództwa wnoszone przez M. S. o przywrócenie posiadania spornego lokalu.

Od ostatniego z wyroków Sądu Rejonowego [...] z dnia 5 września 2005r., M. S. wniosła apelację, która także została oddalona, wyrokiem Sądu Okręgowego w W. [...] z dnia 6 kwietnia 2006r. Wprawdzie, jak podnosi organ oddalenie powództw nastąpiło na skutek upływu terminu uprawniającego do wystąpienia z nim, niemniej jednak z uzasadnieniu wyroku Sąd Okręgowy wskazał, iż jego zdaniem żaden ze zgromadzonych dowodów, w tym wypowiedzi samej M. S., nie wskazują na to, iż w 1999r. ostateczne wyprowadzenie się wymienionej (a tym samym S. S. jako jej małoletniej wówczas córki) ze spornego lokalu było wynikiem naruszenia posiadania lokalu przez I. L. lub takie naruszenie nastąpiło później.

Wskazać przy tym należy, iż oparcie się przez orzekający w sprawie organ administracji publicznej, na ustaleniach poczynionych przez sądy powszechne wbrew zarzutom podniesionym przez pełnomocnika skarżącej na rozprawie w dniu 4 grudnia 2007r. uznać należy za dopuszczalne w świetle art. 75 § 1 Kpa, zgodnie z którym za dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.

Mając na uwadze powyższy stan faktyczny sprawy, jak również okoliczność, iż w świetle art. 9 ust. 2b ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i oznacza potwierdzenie faktu pobytu w danym lokalu, uznać należy, iż słusznie orzekające w sprawie organy przyjęły, iż skoro skarżąca od kilku lat nie przebywa w miejscu zameldowania na pobyt stały, a na mocy wyroków sądów powszechnych zostały oddalone wszystkie składane przez jej matkę powództwa w sprawie naruszonego posiadania, to utrzymanie tam zameldowania na pobyt stały stanowi jedynie fikcję meldunkową.

Odnosząc się zaś do zarzutu podniesionego przez pełnomocnika skarżącej, iż z naruszeniem prawa w sprawie o wymeldowanie z miejsca pobytu stałego skarżącej, jej matki oraz małoletniego brata, organ prowadził jedno postępowanie administracyjne, które zakończyło się wydaniem dwóch decyzji, wskazać należy, iż okoliczność ta w ocenie Sądu nie może mieć wpływu na uchylenie zaskarżonej decyzji.

Postępowanie w sprawie wymeldowania skarżącej zostało wszczęte w momencie, gdy była ona jeszcze osobą nieletnią, znajdująca się pod władzą rodzicielską matki i wspólnie z nią zamieszkującą. Podejmowane przez matkę decyzje miały zatem bezpośredni wpływ na sytuację życiową, mieszkaniową skarżącej. W celu ustalenia okoliczności opuszczenia miejsca pobytu stałego skarżącej organ, zobowiązany był więc ustalić przesłanki, jakimi kierowała się matka skarżącej w momencie opuszczenia wraz z córką spornego lokalu.

W świetle powyższego, fakt, iż w sprawach o wymeldowanie skarżącej, jak również jej matki i brata organ zgromadził wspólne akta administracyjne, a po uzyskaniu przez skarżącą pełnoletności o jej wymeldowaniu orzekł w drodze odrębnej decyzji, uznać należy za dopuszczalne z uwagi na okoliczność, iż w sprawach tych istniała tożsamość dowodów, świadków oraz stanu faktycznego. Znajduje to także oparcie w zasadzie szybkości postępowania wyrażonej w art. 12 § 1 Kpa, zgodnie z którą organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.