Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 440/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2022-11-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 20, art. 21
journal: Dz.U. 2021 poz 1990
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - t.j.
article: art. 1a, art. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 1170
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - t.j.
article: art. 122, art. 194
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska Sędzia WSA Bolesław Stachura (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 listopada 2022 r. sprawy ze skargi L. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 10 maja 2022 r. nr SKO/HM/400/1019/2022 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2022 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie decyzją

z dnia 10 maja 2022 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy G.

z dnia 13 stycznia 2022 r., nr [...] ustalającą L. L. łączne zobowiązanie pieniężne na 2022 r.

Jak podstawę prawną rozstrzygnięcia Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało art. 233 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2021 r. poz. 1540 ze zm., dalej "O.p.") w związku z art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 i art. 6 ust. 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2019 r., poz.1170 ze zm., dalej "u.p.o.l."), art. 1, art. 3 ust. 1, art. 4, art. 6 ust 1 pkt 2 i art. 12 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2020 r. poz. 333 ze zm., dalej: "u.p.r.").

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ podatkowy I instancji ustalił podatnikowi L. L. (dalej: "podatnik", "strona" "skarżący") łączne zobowiązanie pieniężne na 2022 r. w kwocie [...]zł. Przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości były budynki mieszkalne (kwota podatku wyniosła [...] zł) i grunty pozostałe (kwota podatku wyniosła [...] zł). Podatek rolny wyniósł [...] zł.

Strona odwołała się od powyższej decyzji.

Kolegium stwierdziło, że odwołanie podatnika nie zasługuje na uwzględnienie.

Organ odwoławczy wskazał, że z materiału dowodowego sprawy wynika, iż podatnik jest właścicielem gruntów oznaczonych w ewidencji gruntów jako działka nr [...], obręb [...] B. o łącznej powierzchni [...] ha fizycznych, w tym: powierzchni [...] ha i klasyfikacji gleboznawczej gruntów RV, oraz powierzchni [...] ha fizycznych i klasyfikacji gleboznawczej B. Ponadto, jest właścicielem budynku mieszkalnego o powierzchni użytkowej [...] m2 położonego w miejscowości B..

Zdaniem Kolegium ustalając wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego za 2022 r. organ podatkowy I instancji prawidłowo oparł się na danych wynikających z wypisu z rejestru gruntów Starostwa Powiatowego w G..

Ustalając stawki podatku od nieruchomości na 2022 r., organ podatkowy zastosował stawki zgodne z uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w G.

z 29 września 2021 r. w sprawie ustalenia wysokości stawek podatku od nieruchomości, które nie przekroczyły stawek maksymalnych określonych przez ustawodawcę (obwieszczenie Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 22 lipca

2021 r. w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych na rok 2022 M.P.2021.poz. 724), tj. odpowiednio: 0,42 zł od 1 m2 powierzchni dla gruntów pozostałych (§ 1 ust. 1 pkt 3 uchwały) i 0,70 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej dla budynków mieszkalnych (§ 1 ust. 2 pkt 1 uchwały).

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na powyższą decyzję Kolegium z dnia 10 maja 2022 r. podatnik decyzji tej zarzucił:

1. obrazę art. 2, art. 7, art. 64 ust. 1, art. 77 ust. 2, art. 78 Konstytucji RP przez niezastosowanie prawa wskutek nierozpoznania zarzutów skarżącego oraz wydanie decyzji o wysokości podatku od nieruchomości bez podstawy prawnej i faktycznej wobec zastąpienia decyzji administracyjnej urzędniczym uznaniem nieznanym polskiemu prawu oraz pozbawieniem skarżącego prawa do odwołania od nieistniejącej decyzji administracyjnej, nadto regulowanie jego obowiązków podatkowych w trybie swobodnego uznania urzędniczego;

2. nieważność postępowania (art. 156 § 1 pkt 2,6 i 7 K.p.a.) przez nierozpatrzenie żadnego zarzutu.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz nakazanie Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu rozpatrzenie zarzutów skarżącego.

W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił argumentację na poparcie zasadności podniesionych w niej zarzutów.

W piśmie procesowym z dnia 10 sierpnia 2022 r. dodatkowo złożył wniosek o:

- żądanie przed rozprawą od Burmistrza G. pisemnego wskazania dokumentu dokonującego przekształcenia gruntu rolnego klasy "RV" w grunt budowlany klasy "B" dla działki nr [...] obręb B.:

- żądanie przed rozprawą od Burmistrza G. (art. 200a § 2 o.p.) wypisu z planu zagospodarowania przestrzennego gminy G. w latach 2005-2022 dla działki gruntu nr [...] w obrębie B. gmina G.;

- żądanie przed rozprawą od Burmistrza G. (art. 200a § 2 o.p.) deklaracji skarżącego z 2011 w zakresie podatku rolnego, leśnego oraz od przedmiotowej nieruchomości wraz ze zobowiązaniem go do wyjaśnienia w jaki sposób zostały informacje tam zawarte zostały rozpatrzone i uwzględnione lub nie przez Burmistrza G.;

- żądanie od SKO w S. w jaki sposób wykonane/odrzucone zostały wnioski dowodowe skarżącego i w których tiretach zaskarżonej decyzji z 10 maja 2022 r. SKO rozpatrzyło zarzuty skarżącego;

- załączenie w poczet dowodów mapki Starostwa Powiatowego w G. przedmiotowej nieruchomości z dnia 11 maja 2011 roku z której wynika powierzchnia gruntu "B" w ilości 400m2 i żądanie wyjaśnienia od Burmistrza G. w jaki sposób uwzględnił te dane w zaskarżonej decyzji podatkowej.

Zarazem strona wniosła aby Sąd w swoim postępowaniu również w stosunku do niej stosował te same zasady postępowania, którymi kieruje się wobec innych skarżących - tak jak czyni to ten sam Sąd i ta sama Izba tego Sądu w znamiennym również dla niniejszej sprawy wyroku WSA w Szczecinie z 23 października 2013 r. sygn. akt I SA/Sz 355/13, gdzie wskazano, że z przepisów art. 122 i art. 187 § 1 i § 3 Ordynacji podatkowej wynika, że organy podatkowe mają obowiązek podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym (art. 122), a w szczególności zobowiązane są zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 187 § 1) zaś fakty powszechnie znane oraz fakty znane organowi podatkowemu z urzędu nie wymagają dowodu (art. 187 § 3 zdanie pierwsze).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. - dalej w skrócie "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Decyzja administracyjna podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)-c) P.p.s.a.) lub naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Nadto, w myśl art. 134 § 1 P.p.s.a.), sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (przepis art. 57a P.p.s.a. ten nie ma zastosowania w badanej sprawie).

Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, na podstawie zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 14 października 2022 r. wydanego na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach wiązanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 z późn. zm.) – w związku z brakiem zgody wszystkich stron postępowania na rozprawę zdalną. O skierowaniu sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym poinformowano strony wskazując jednocześnie na możliwość przedstawienia dodatkowego stanowiska w sprawie

Istota sporu merytorycznego w rozpoznawanej sprawie sprowadza się prawidłowości opodatkowania przez organy podatkowe gruntu o powierzchni [...] ha sklasyfikowanego w ewidencji budynków i gruntów, prowadzonej przez Starostwo Powiatowe w G., jako użytki klasy B. W ocenie Skarżącego, grunty te winny zostać określone jako grunty orne klasy V.

Zwrócić należy uwagę, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie rozpatrywał już sprawy ze skarg podatnika dotyczących opodatkowania przedmiotowej nieruchomości. Pierwsza z nich dotyczyła łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2015 od tych samych gruntów i budynku, tj. działki nr [...] o powierzchni [...] ha, położonej w obrębie B., gmina G., zabudowanej budynkiem mieszkalnym o powierzchni [...] m˛. W sprawie tej prawomocnym wyrokiem z dnia 20 stycznia 2016 r., sygn. akt I SA/Sz 1318/15. Sąd oddalił skargę podatnika na decyzję Kolegium z dnia 31 sierpnia 2015 r w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2015 r. Z kolei wyrokiem z dnia 8 września 2021 r. sygn. akt I SA/Sz 481/21 Sąd oddalił skargę na decyzję Kolegium z dnia 29 marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2021 r. dotyczącą podatku od wskazanej nieruchomości.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela zaprezentowane w powyższych wyrokach stanowisko odnośnie do możliwości posłużenia się przez organy - dla celów podatkowych - danymi z ewidencji gruntów i budynków.

Sąd stoi na stanowisku, że podstawowym dokumentem urzędowym, na podstawie którego organ określa powierzchnię i rodzaj przedmiotu opodatkowania, jest ewidencja gruntów i budynków prowadzona przez starostę powiatowego. Jak stanowi art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. jedn. Dz. U. z 2021 poz. 1990 ze zm. – dalej "u.p.g.k."), dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią m.in. podstawę wymiaru podatków i świadczeń. Ewidencja ta obejmuje informacje dotyczące gruntów, tj. ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas bonitacyjnych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty; budynków, tj. ich położenia, przeznaczenia, funkcji użytkowych i ogólnych danych technicznych (art. 20 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.g.k.).

Użyte w art. 21 ust. 1 u.p.g.k. wyrażenie "wymiar podatku" należy interpretować w ten sposób, że przy ustalaniu zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości winny zostać uwzględnione zarówno elementy przedmiotowe, jak i podmiotowe zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Informacje dotyczące funkcji (użytkowego przeznaczenia) zarówno gruntu, jak i budynku mają dla organu podatkowego charakter wiążący. Organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów. Pogląd ten znajduje oparcie w bogatym orzecznictwie sądów administracyjnych (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 1 września 2020 r., II FSK 1502/18, z 12 sierpnia 2020 r., II FSK 1246/18). Zatem, brak jest podstaw do przyjęcia, że organy podatkowe stosowały w rozpoznawanej sprawie "uznanie urzędnicze" i działały bez podstawy prawnej, naruszając w ten sposób wskazane w skardze przepisy Konstytucji RP.

Przypomnieć w związku z tym należy, że przewidziane w art. 2 ust. 2 u.p.o.l. wyłączenie z opodatkowania podatkiem od nieruchomości - między innymi - użytków rolnych winno być analizowane łącznie ze skodyfikowaną w art. 1a ust. 3 u.p.o.l. zasadą, że przez użytki rolne rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków. Jeżeli zatem określony grunt nie jest sklasyfikowany w ewidencji gruntów i budynków jako użytek rolny, nie może być opodatkowany podatkiem rolnym, tylko podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Należy dodać, że kategoryczne brzmienie przepisu art. 1a pkt 3 u.p.o.l. wyklucza możliwość relatywizowania znaczenia wpisu do ewidencji gruntów i budynków, co w konsekwencji także wyklucza możliwość prowadzenia w postępowaniu podatkowym dowodów przeciwko treści takiego wpisu. Podważenie tych danych bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowaniu prowadzonym przed właściwymi organami administracji.

Można zatem przyjąć, że uprawnienie organów podatkowych do podjęcia dodatkowych czynności wyjaśniających odnośnie przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości zachodzi wówczas, gdy zapisy zawarte w ewidencji gruntów i budynków są niewystarczające dla potrzeb ustalenia stanu faktycznego, tj. gdy wynikające z nich dane nie pozwalają na ustalenie podstaw opodatkowania (np. tego, czy na danym terenie znajduje się budowla, droga itp.). Podobnie w sytuacji, gdy podatnik uprawdopodobni, że w przewidzianej prawem procedurze zainicjował działania w zakresie uzgodnienia klasyfikacji danej nieruchomości w ewidencji gruntów ze stanem rzeczywistym, a wbrew przesłankom do takiej zmiany organy ewidencyjne nie skorygowały klasyfikacji, organy podatkowe są zobowiązane do krytycznej oceny danych z ewidencji gruntów, aby uczynić zadość naczelnej zasadzie postępowania podatkowego, tj. zasadzie prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 122 O.p. W takiej sytuacji ewidencja gruntów ma moc dokumentu urzędowego, przeciwko treści którego mogą być przeprowadzone dowody przeciwne, zgodnie z art. 194 § 3 O.p. (tożsamy pogląd został już wyrażony w doktrynie – por. np. L. Etel, Dane z ewidencji gruntów i budynków jako podstawa opodatkowania gruntów i budynków, "Finanse Komunalne" 2008, nr 6, s. 26 i 28).

Według Sądu, w badanej sprawie dane zawarte w ewidencji były wystarczające do określenia podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości, zaś klasyfikacja gruntów i budynków, na którą powoływały się organy podatkowe w postępowaniu podatkowym zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej, nie pozostaje w sprzeczności z treścią innego dokumentu urzędowego – takiego Skarżący nie przedłożył organowi podatkowemu w toku postępowania podatkowego prowadzonego w niniejszej sprawie.

Sądowi wiadomo z urzędu w związku z rozpoznawaniem sprawy I SA/Sz 1318/15, że Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia 13 sierpnia 2013 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Starosty G. z dnia 10 maja 2013 r. odmawiającą aktualizacji danych w ewidencji gruntów i budynków dla działki nr [...], obręb B., gmina G.. Organy uznały, że mimo iż sam wniosek został podrobiony przez skazanego wyrokiem karnym geodetę E. W., to jednak dokumentacja, na podstawie której dokonano zmiany, nie była przedmiotem fałszu materialnego, jak i intelektualnego, a przestępne działanie geodety dotyczyło wyłączenie dokumentu w postaci zgłoszenia zmian danych ewidencyjnych, będących w istocie jedynie impulsem do podjęcia czynności wpisu, którego treść została zdeterminowana danymi z operatu geodezyjnego nr [...], zawierającego dokumentację pomiarową i opisową. Nadto, prawomocnym postanowieniem z dnia 4 grudnia 2014 r., II SA/Sz 586/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę skarżącego na decyzję Z. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 16 kwietnia 2014 r., nr [...], w sprawie odmowy aktualizacji danych ewidencji gruntów i budynków dla działki nr [...], obręb B., gmina G., w zakresie oznaczenia użytku gruntowego, polegającej na wykreśleniu zapisu B-tereny mieszkaniowe i wprowadzenie w jego miejsce zapisu B-RV- grunty rolne zabudowane.

Znaczenie prawne dla wymiaru podatku ma zatem klasyfikacja wynikająca z ewidencji gruntów i budynków.

W sposób uprawniony więc organ podatkowy ustalił skarżącemu wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego na 2022 r. na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, które to zapisy nie zostały, na dzień wydania decyzji, skutecznie podważone, ani też zmienione w odrębnym postępowaniu ewidencyjnym, prowadzonym przed właściwymi w tej materii (zmiana danych w ewidencji gruntów i budynków) organami administracji. Z materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy nie wynika, by doszło do zmian w ewidencji gruntów i budynków, które pozwalałyby organowi podatkowemu zakwalifikować sporne grunty jako "grunty orne klasy V, a więc zgodnie z żądaniem skarżącego, natomiast organ podatkowy nie jest uprawniony w toku postępowania podatkowego do ustalania stanu faktycznego w zakresie klasyfikacji przedmiotu opodatkowania i dokonywania zmian danych w ewidencji gruntów i budynków, gdyż swoje ustalenia w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości opiera na danych z tej ewidencji, jako dokumentu urzędowego, stanowiącego dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone (art. 194 § 1 O.p.), przy czym skarżący nie przedstawił żadnego dowodu przeciwko temu dokumentowi (art. 194 § 3 O.p.), który podważałby domniemanie jego prawdziwości.

W konsekwencji, to przesądziło o uznaniu zarzutów skargi co do naruszenia przepisów prawa materialnego za bezpodstawne.

Sąd stwierdza nadto, że zarzuty skargi co do nieważności postępowania przez nierozpatrzenie zarzutów skarżącego, nie zasługują na uwzględnienie. Sąd zwraca przy tym uwagę, że skarżący w skardze wskazywał na skutkujące nieważnością naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, które w rozpoznawanej sprawie nie miały zastosowania. Sąd nie stwierdził też podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania określonych w przepisach Ordynacji podatkowej.

Dalej wskazać należy, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

Jak wskazuje się w literaturze, naruszenie przepisów postępowania musi być przy tym tego rodzaju, aby istniało prawdopodobieństwo oddziaływania naruszenia na treść decyzji lub postanowienia. (por. Knysiak-Sudyka Hanna, Skarga i skarga kasacyjna w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Komentarz. Orzecznictwo, wyd. V, publ. W SIP LEX). Nadto jak wyjaśnia T. Woś w: (Woś Tadeusz (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, publ. W SIP LEX) przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowienia, a więc na ukształtowanie w nich stosunku administracyjnoprawnego materialnego lub procesowego (pogląd ten podziela również A. Kabat, Orzeczenia wojewódzkiego sądu..., s. 160, i WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 25 listopada 2010 r., II SA/Wr 433/10, LEX nr 755606). Sąd, uchylając z tych powodów decyzję lub postanowienie, musi wykazać, że gdyby nie doszło do stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne. W tym kontekście mówi się także o uprawdopodobnieniu możliwości odmiennego wyniku sprawy (por. wyroki NSA: z dnia 25 listopada 2014 r., II FSK 1224/13, LEX nr 1595886; z dnia 28 sierpnia 2014 r., I OSK 160/13, LEX nr 1569474, i z dnia 25 marca 2014 r., II GSK 62/13, LEX nr 1488135). Takich naruszeń Sąd w sprawie nie stwierdził.

W świetle powyższego bowiem po pierwsze wskazać należy, że rozpoznanie sprawy przez organ odwoławczy polega na ponownym pełnym rozpoznaniu sprawy podatkowej – co organ odwoławczy uczynił, a nie tylko rozpoznaniu zarzutów strony odwołującej. Sąd stwierdził również, że w badanej sprawie organ odwoławczy podjął niezbędne czynności dla prawidłowego i obiektywnego ustalenia podstawy opodatkowania w odniesieniu do gruntów, budynków i budowli znajdujących się w posiadaniu skarżącego. Nie było też zdaniem Sądu potrzeby przeprowadzania rozprawy przez organ odwoławczy - czego domagała się strona, zaś podjęta ocena materiału dowodowego mieści się w granicach wyznaczonych przez art. 191 O.p. Jak już bowiem wielokrotnie podkreślano do opodatkowania spornej nieruchomości wystarczające były dane z ewidencji które organ posiadał i które znajdują się w aktach sprawy.

Sąd podziela stanowisko wyrażone w przywołanym przez stronę wyroku z 23 października 2013 r. sygn. akt I SA/Sz 355/13, gdzie wskazano, że z przepisów art. 122 i art. 187 § 1 i § 3 Ordynacji podatkowej wynika, że organy podatkowe mają obowiązek podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym (art. 122), a w szczególności zobowiązane są zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 187 § 1) zaś fakty powszechnie znane oraz fakty znane organowi podatkowemu z urzędu nie wymagają dowodu (art. 187 § 3 zdanie pierwsze). Jednak w badanej sprawie materiał dowodowy niezbędny do wydania decyzji został zgromadzony i rozpatrzony. Zgodnie z art. 120 O.p. organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa, a stosownie do art. 122 O.p., w toku postępowania podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Wyrażony w przepisie art. 122 O.p. obowiązek, nie ma jednak charakteru bezwzględnego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, iż powołany przepis nie oznacza obciążenia organów podatkowych nieograniczonym obowiązkiem poszukiwania faktów mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 19 lutego 2003 r. sygn. akt I SA/Gd 1658/00). Organy podatkowe mają obowiązek gromadzenia i uzupełniania materiału dowodowego, ale jedynie do momentu uzyskania pewności w zakresie stanu faktycznego sprawy. Obowiązek ten nie jest więc nieograniczony i bezwzględny, w szczególności organ nie ma obowiązku prowadzenia dalszego postępowania dowodowego, jeżeli dana okoliczność zostanie stwierdzona wystarczająco innym dowodem (art. 188 O.p.). Nie jest zatem tak, że należy prowadzić postępowanie dowodowe mimo, że całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie wystarcza do podjęcia rozstrzygnięcia (zob. np. wyrok NSA z 18 lipca 2012 r., I FSK 1534/11, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 7 lutego 2018 r. sygn. akt I SA/Sz 1048/17).

Sąd zwraca także uwagę, że w powołanej przez Skarżącego uchwale z dnia 18 listopada 2013 r., II FPS 2/13, Naczelny Sąd Administracyjny odpowiadał na pytanie: "Czy w stanie prawnym obowiązującym od dnia 9 grudnia 2003 r. do dnia 31 grudnia 2006 r. wyłączenie z opodatkowania podatkiem od nieruchomości budowli w postaci dróg oraz obiektów budowlanych związanych z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, o których mowa w art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 9, poz. 84, z późn. zm.), zależało od oznaczenia gruntów, na których takie budowle są posadowione, symbolem "dr" w ewidencji gruntów i budynków ?". Zagadnienie to nie ma związku z przedmiotem rozpoznawanej sprawy.

Sąd nie uwzględnił również wniosków dowodowych zawartych w piśmie procesowym strony z dnia 10 sierpnia 2022 r. Wyjaśnić bowiem należy, że sąd administracyjny w myśl art. 133 § 1 p.p.s.a. orzeka na podstawie akt sprawy organu administracji publicznej, którego działanie lub zaniechanie zostało zaskarżone do sądu. Oznacza to, że podstawą orzekania przez sąd jest cały materiał faktyczny i dowodowy sprawy zgromadzony przez organy administracji publicznej w postępowaniu w obu instancjach. Jedynym wyjątkiem i podstawą dopuszczenia dowodu w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd w myśl tego przepisu może bowiem z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające

z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Sąd zauważa zatem, iż wobec istnienia materiału dowodowego wystarczającego do wydania rozstrzygnięcia w sprawie, wnioskowane dowody wymienione w piśmie procesowym z dnia 10 sierpnia 2022 r. nie stanowią dowodów, mogących wyjaśnić istotne wątpliwości w badanej sprawie, albowiem wątpliwości takich Sąd nie powziął.

W tym stanie sprawy Sąd, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej.

Przywołane wyżej orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl