Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 37/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2022-03-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 165a § 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Kruszewski Sędziowie Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska Asesor WSA Damian Bronowicki (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 marca 2022 r. sprawy ze skargi K.Ś. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia obowiązku ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

K.Ś. wniósł skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] listopada 2021 r. utrzymujące w mocy postanowienie Wójta Gminy z [...] października 2021 r. odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia obowiązku ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami.

Stan sprawy przedstawia się następująco:

W dniu 16 września 2021 r. K.Ś., powołując się na art. 7, 9 oraz 61 ustawy K.p.a., zwrócił się o:

– wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie dotyczącej wysokości ponoszonych przez Niego kosztów – opłat za selektywną gospodarkę odpadami stałymi dla nieruchomości położonej w [...];

– podaniu przyczyn notorycznego łamania obowiązujących przepisów prawa tj. art. 6m pkt 2 oraz 2a ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach;

– ustalenie osoby odpowiedzialnej za podejmowanie decyzji w sprawie.

Postanowieniem z [...] października 2021 r. Wójt Gminy odmówił wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia obowiązku ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami. Wskazał m.in., że wspomniane we wniosku przepisy nie dają one organowi delegacji do wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie dotyczącej ustalenia obowiązku ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami. W sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się bowiem przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U z 2021, poz. 1540 ze zm.) – zwana dalej "O.p." oraz ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2021, poz. 888) – zwana dalej "u.c.p.g.". Ponadto Pan K.Ś. ma już ustalony obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami na podstawie złożonej w dniu [...] lutego 2018 r. deklaracji, zmienionej zawiadomieniem z dnia [...] sierpnia 2021 r.

W dniu 19 października 2021 r. strona złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, zarzucając naruszenie:

– art. 7 K.p.a. oraz art. 9 K.p.a. w związku z art. 6m p.2 oraz 2a u.c.p.g. polegającym na tym, że zobowiązany nie ma obowiązku składania nowych deklaracji w sytuacji, gdy taki podatek został już wcześniej określony;

– Uchwały Rady Gminy z dnia 24 czerwca 2021 r. Nr XXV11.191.2021 oraz Nr XXV11.192.2021 w zakresie ustalenia nowych opłat, stawek oraz zwolnień z opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi właścicieli nieruchomości kompostujących bioodpady stanowiące odpady komunalne w kompostowniku przydomowym.

Stawiając powyższe zarzuty strona wniosła: "o uchylenie wadliwego postanowienia w oparciu o treść art. 61 par. 1 K.p.a. i przekazanie sprawy do jej prowadzenia, ewentualnie o wydanie decyzji merytorycznej w zakresie kwestii opłat uwzględniających ulgi z tytułu opłat, stawek oraz zwolnień z opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi właścicieli nieruchomości kompostujących bioodpady stanowiące odpady komunalne w kompostowniku przydomowym".

W uzasadnieniu strona wskazała, że zawiadomieniem z dnia [...] sierpnia 2021 r. znak [...] nie została ustalona opłata "uwzględniająca właściwą stawkę należności/brak uwzględnienia należnej ulgi". Nadmieniła, że ulgi z tytułu selektywnej gospodarki odpadami stałymi były uwzględniane do dnia 1 kwietnia 2020 r. tj. zaskarżenia przez RIO Uchwały RG (w załączeniu przedłożyła kserokopię wyroku WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 30 lipca 2020 r. - sygn. akt I SA/Go 220/20). Dalej wskazała, iż do 30 października 2020 r. wnosiła podwyższoną stawkę, zaś opisany wyżej wyrok przywrócił możliwość stosowania ulg, czyli przywracał stan prawny z przed 1 kwietnia 2020 r. Dalej strona wywiodła: "Jest faktem, że organ podatkowy informuje w tych zawiadomieniach, że nie ma obowiązku składania nowych deklaracji. Tymczasem z treści postanowienia z dnia [...] października 2021 r. Wójt Gminy błędnie twierdzi, że został ustalony obowiązek uiszczania opłaty na podstawie decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2021 r. oraz o obowiązku składania następnych deklaracji. Jak wynika z dowodu zawiadomienia z dnia [...] sierpnia 2021 r. ustalone opłaty nie obejmują należnej ulgi z tytułu selektywnej gospodarki odpadami komunalnymi. Wójt Gminy nie jest uprawniony do uznaniowości w zakresie przyznawania ulg. Jest to Jego obowiązek wynikający z przepisów prawa, świadczy o tym wykładnia prawa ujęta w Wyroku WSA z dnia 30 lipca 2020 r. sygn. akt I SA/Go 220/20. Na Organie ciąży obowiązek w związku z art. 7 i 9 K.p.a. nie tylko wykonywania prawa zgodnie z zasadą wyrażoną wart. 6 K.p.a. ale nade wszystko stania na straży praworządności jak również do podejmowania wszystkich czynności mających na celu wyjaśnienie stanu faktycznego, kiedy wymaga tego słuszny interes obywatela. Uchwały Rady Gminy dotyczące ustalenia wysokości opłat i kwot zwolnień z opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi właścicieli nieruchomości kompostujących bioodpady w kompostowniku przydomowym nie zmieniają stanu prawnego i posiadanych uprawniń Wójta Gminy w zakresie ustalania opłat w stosunku do dotychczasowych zasad".

Postanowieniem z [...] października 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie wskazało, że organ I instancji trafnie przyjął, że w sytuacji gdy K.Ś. ma już ustalony obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami na podstawie złożonej w dniu 27 lutego 2018 r. deklaracji, zmienionej zawiadomieniem z dnia [...] sierpnia 2021 r., to nie ma podstaw do prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o ustalenie obowiązku ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami. Dopiero w sytuacji niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie tymi odpadami albo uzasadnionych wątpliwości, co do danych zawartych w deklaracji, właściwy organ określa w drodze decyzji wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Stąd też w niniejszej sprawie zachodziły okoliczności, w których "z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte", przy czym były to okoliczności oczywiste warunkujące odmowę wszczęcia postępowania.

Organ uznał za niezasadny zarzut strony w przedmiocie naruszenia art. 7 i 9 K.p.a. Po pierwsze, jako że zgodnie z powołanym już wyżej art. 6q ust. 1 u.c.p.g., w sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się przepisy ustawy Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta. W przedmiotowej sytuacji naruszonymi zasadami mogłyby być: wynikająca z art. 121 O.p. zasada prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie i udzielania informacji oraz wyrażona w art. 122 zasada prawdy obiektywnej. Jednak brak jest podstaw na powoływanie się na przedmiotowe zasady w sytuacji, gdy organ w ogóle nie przeprowadza postępowania w sprawie.

SKO nie uwzględniło również zarzutu naruszenia Uchwały Nr XXV11.191.2021 Rady Gminy z dnia 24 czerwca 2021 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty i stawki za gospodarowanie odpadami komunalnymi odbieranymi z nieruchomości na terenie Gminy, wskazując że strona nie przedstawiła w tym zakresie konkretnych zarzutów, a Kolegium z urzędu nie stwierdziło jakichkolwiek podstaw do stwierdzenia naruszenia ww. Uchwały.

W skardze do Sądu K.Ś. zarzucił:

1. Błąd co do ustalenia istoty sporu przez Organ II stopnia, jaki powstał pomiędzy Wójtem Gminy a Skarżącym.

2. Błąd w ustaleniach faktycznych polegający na tym, że został ustalony obowiązek ponoszenia opłat za gospodarowanie odpadami, podczas gdy taki obowiązek nie został ustalony co do rzeczywistej opłaty za poszczególne okresy.

3. Naruszenie art. 6o u.c.p.g. poprzez jego nie zastosowanie w sytuacji, kiedy nie została złożona nowa deklaracja o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za sporny okres rozliczeniowy.

Uzasadniając skargę podniósł, że istotą sporu nie jest ustalenie obowiązku ponoszenia opłaty za wywóz odpadów komunalnych na podstawie ustawowych rozwiązań. Obowiązek taki jest niesporny. Sporne jest natomiast ustalenie wysokości ponoszenia opłaty za poszczególne okresy świadczenia usługi wywozu tych odpadów z gospodarstwa domowego. W okresie wyszczególnionym w korespondencji z Wójtem Gminy Skarżący ponosił nienależne/zawyżone opłaty za wywóz odpadów komunalnych, a bioodpady w spornym okresie nie były wywożone z jego posesji. Zatem żądanie złożone do Wójta Gminy o rzetelne rozliczenie poniesionej nadpłaty było uzasadnione. Na tę okoliczność do skargi załączył kopię korespondencji: e-mail z dnia [...] października 2020 r. oraz z pismo z dnia [...] października 2020r. Zdaniem Skarżącego ten błąd w ustaleniach istoty sprawy przez Organ I i II stopnia uzasadnia obrazę art. 122 O.p., co ma wpływ na wydane rozstrzygniecie i chociażby tylko z tego powodu przedmiotowe decyzje winny podlegać uchyleniu.

Ponadto błędnie Organ I i II stopnia przyjął, że wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego dotyczy wydania decyzji w zakresie ustalenia obowiązku ponoszenia opłat za gospodarowanie odpadami. Taki obowiązek jest oczywisty i wynika z przepisów ustawy. W stanie faktycznym, wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego dotyczył błędnego ustalenia wysokości ponoszenia opłat i poboru tych opłat przez Wójta Gminy w związku z faktem zakwestionowaniem przez Kolegium RIO Uchwały Rady Gminy nr XVI.117.2020 z dnia 5 marca 2020r w sprawie zwolnień z opłaty za gospodarowanie właścicieli nieruchomości kompostujących bioodpady stanowiące odpady komunalne w kompostowniku przydomowym.

Takie wniosek jest uzasadniony z następujących przyczyn:

1) brak udzielenia odpowiedzi Organu I stopnia w związku z obowiązkiem rzetelnego informowania strony o załatwieniu sprawy na wniesione żądania.

2) żądanie świadczenia nienależnego ponoszenia opłat bez zastosowania ulgi pomimo, że Wójt Gminy nie dostarczył pojemnika na bioodpady i faktyczne w spornym okresie takich odpadów nie odbierał.

3) Komisja Rewizyjna Rady Gminy z dnia [...] czerwca 2021r uznała skargę na działania Wójta Gminy za zasadną.

4) Organ Wójta Gminy nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego i rozliczenia wnoszonych opłat i faktycznego ustalenia nadpłaty lub niedopłaty w płatnościach za wywóz odpadów komunalnych.

Na Organie I stopnia ciąży obowiązek rzetelnego informowania strony, a postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 O. p.) Zawiadomienie Wójta Gminy o zmianie wysokości opłaty za wywóz odpadów komunalnych stanowi w istocie decyzję o wysokości daniny wynikającej z ustawy o utrzymaniu czystości i porządku na terenie gminy. Zgodnie z Ordynacją podatkową, organ podatkowy orzeka w sprawie w drodze decyzji. O tym czy dany dokument jest decyzją przesądza przy tym jego treść, a nie forma czy tytuł. Zobowiązany Ustawą do ponoszenia daniny ma prawo do skargowości wtedy, kiedy wysokość daniny może być ustalona przez Organ nierzetelnie.

Zdaniem Skarżącego arogancja urzędnicza Wójta Gminy, wbrew ocenie postępowania skargowego Komisji Rewizyjnej, spowodowała zajęcie i wyegzekwowanie z rachunku bankowego kwoty 245,01 zł (122,80 zł kosztów egzekucyjnych). Takie postępowanie egzekucyjne powoduje szkodę, narusza dobra, w sposób istotny może powodować obniżenie zaufania Banku do Skarżącego. Organ wystosował następny tytuł wykonawczy do Urzędu Skarbowego pomimo, że nie dokonał rozliczenia z tytułu otrzymanych płatności, a opłaty cyklicznie były dokonywane.

W stanie faktycznym sprawy nie została złożona przez Skarżącego nowa deklaracja o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres rozliczeniowy uwzględniająca ulgi zakwestionowanej Uchwały Rady Gminy przez Organ RIO. Za ten okres ponosił zawyżone opłaty, pomimo, że nadal kompostował bioodpady, których Gmina nie odbierała. Ten fakt nie był przedmiotem oceny SKO.

Słusznie Organ II stopnia uzasadnił, że deklaracja ma charakter bezterminowy aż do zaistnienia okoliczności wpływających na jej wysokość. Skoro w zaistniałym stanie prawnym została zakwestionowana przez RIO nowa Uchwała Rady Gminy, to poprzedni stan prawny był obowiązujący aż do wyjaśnienia prawomocności nowej chwały. Jeżeli w ocenie Organu w danym okresie nie można było stosować ulg z tytułu zagospodarowywania odpadów bio w przydomowych kompostowniach, to obowiązkiem Organu było rzetelne i skuteczne poinformowanie tych właścicieli nieruchomości o zmianie wysokości ponoszonych opłat i przyczynach tego stanu rzeczy.

Na Organie zatem spoczywał obowiązek doinformowania o możliwych rozwiązaniach w zaistniałej sytuacji Wspólnoty Gminnej o mogących wystąpić rozstrzygnięciach postępowań administracyjnych, w których korzystający z ulg nie byli stroną postępowania. Skoro Organ Wójta Gminy chciał i wymagał dokonywania opłat za wywóz odpadów komunalnych bez ulg, to obowiązkiem Organu Wójta Gminy było dostarczyć pojemniki lub worki na odpady i je wywozić.

Organ Wójta Gminy nie wywiązał się z w/w Ustawowego obowiązku, to żądanie ponoszenia opłat za niewykonaną usługę jest żądaniem nienależnym.

Jest nie do zaakceptowania fakt, że Organ Wójta Gminy mając lekceważący stosunek do mieszkańców Gminy nie odpowiada na korespondencje płatnika opłat, arbitralnie ustala nowe opłaty, a w rezultacie w ramach przymusu powoduje szkodę, pomimo, że płatności były regulowane cyklicznie wg przyjętych i obowiązujących stawek i ulg Uchwał Rady Gminy.

Powyższe wymaga wyjaśnienia w drodze postępowania administracyjnego bez konieczności angażowania sił i środków organów administracyjnych wyższego stopnia.

Jest nieuzasadniony zatem zarzut wydania decyzji organu I stopnia w oparciu o treść art. 165a § 1 O.p. w sytuacji, kiedy nie zachodziła w stanie faktyczny sprawy żadna przesłanka wymieniona w redagowanym przepisie.

SKO w udzielonej odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

Na wstępie przypomnieć należy, że na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei stosownie do art. 134 § ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a.") Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który dotyczy interpretacji podatkowych i który nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Należy wskazać, iż niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 P.p.s.a.

Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] listopada 2021 r. utrzymujące w mocy postanowienie Wójta Gminy z [...] października 2021 r. Drugie z wymienionych rozstrzygnięć zostało wydane na skutek złożenia przez Skarżącego pisma z [...] września 2021 r., w którym wniósł o "wszczęcie postępowania administracyjnego (...) w sprawie dotyczącej wysokości ponoszonych (...) kosztów – opłat za selektywna gospodarkę odpadami". Zdaniem Sądu, wobec tak sprecyzowanego żądania, Wójt Gminy prawidłowo uznał, że Skarżący domaga się w istocie wszczęcia postępowania w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami. Zatem wobec niespornej okoliczności obowiązku ponoszenia przez Skarżącego opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi i złożenia przez niego odpowiedniej deklaracji, tak sformułowany wniosek skutkował wydaniem postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Prawidłowo organy obu instancji uznały, że K.Ś. ma już ustalony obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami. W myśl art. 6i u.c.p.g. obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstaje w przypadku nieruchomości, na której zamieszkują mieszkańcy - za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje mieszkaniec. Na podstawie art. 6m ust. 1 u.c.p.g., właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania w danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania w danej nieruchomości odpadów komunalnych. Deklaracja ma przy tym charakter bezterminowy, wykazuje się w niej miesięczną wysokość opłaty, która obowiązuje aż do zaistnienia okoliczności wpływających na jej wysokość, z czym powinno się wiązać złożenie nowej deklaracji. Zgodnie zaś z art. 6o ust. 1 u.c.p.g., w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji, wójt, burmistrz lub prezydent miasta upoważniony został do określenia w drodze decyzji wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę uzasadnione szacunki, w tym średnią ilość odpadów komunalnych powstających w nieruchomościach o podobnym charakterze. Zatem dopiero w sytuacji niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie tymi odpadami albo uzasadnionych wątpliwości, co do danych zawartych w deklaracji właściwy organ określa w drodze decyzji wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W ocenie Sądu oznacza to, że zasadne było wydanie postanowienia na podstawie art. 165a § 1 O.p.

Z argumentacji podniesionej dopiero na etapie skargi do Sądu wynika natomiast, że Skarżący domaga się w istocie prawidłowego rozliczenia dokonanych już wpłat. Jego zdaniem ponosił on "nienależne/zawyżone" opłaty. Uiszczanie wyższych niż należne opłat, wiązało się z uchyleniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim uchwały Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej z [...] marca 2020 r. nr [...]. Skutkowało bowiem możliwością wnoszenia opłat za gospodarowanie odpadami w wysokości przyjętej uchwałą Rady Gminy z 5 marca 2020 r. nr XVI.117.2020. Przywołanie tych argumentów dopiero na etapie postępowania sądowoadministracyjnego uniemożliwia uwzględnienie zarzutu błędnego ustalenia istoty sporu.

Żądania wniosku z [...] września 2021 r. oraz jego uzasadnienie uniemożliwiało nadanie mu biegu zgodnego z ujawnioną w skardze intencją Skarżącego. Również z treści zażalenia z [...] października 2021 r. nie wynika, że skarżący domagał się rozliczenia poniesionych opłat. Zauważyć należy, że czym innym jest postępowanie prowadzone na podstawie art. 6o ust. 1 u.c.p.g., a czym innym postępowanie zainicjowane wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty, przewidziane w art. 75 § 1 O.p. (który to przepis, na podstawie art. 6 ust. 12 u.c.p.g. ma również zastosowanie do opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi). Równocześnie należy zwrócić uwagę, że ze skargi oraz dołączonych do niej dokumentów: skierowanego do Wójta Gminy pisma z [...] października 2020 r. oraz informacji z [...] czerwca 2021 r. udzielonej przez Komisję Rewizyjną Rady Gminy wynika, że Skarżący złożył za pośrednictwem poczty elektronicznej wniosek o "zwrot nadpłaconych kwot za wywóz selekcjonowanych odpadów stałych". Pismo to mogło zostać uznane za wniosek o stwierdzenie nadpłaty złożony na podstawie art. 75 § 1 O.p. Jednak jego rozpoznanie lub możliwość jego rozpoznania z uwagi na formę złożenia, pozostaje poza granicami niniejszej sprawy, zakreślonymi wnioskiem skarżącego z [...] września 2021 r. oraz rozstrzygnięciami wydanymi na jego skutek. Zgodnie bowiem z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Termin "granice sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Postępowanie dotyczące nadpłaty opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi jest niewątpliwie odrębną sprawą od postępowania dotyczącego określenia wysokości tej opłaty.

Równocześnie zdaniem sądu, wbrew ocenie zawartej w skardze, złożenie wniosku z [...] października 2020 r., a zatem 11 miesięcy wcześniej, nie oznacza, że cel złożenia wniosku z [...] września 2021 r. był organowi znany. Zarówno daty złożenia jak i treść wniosków sugerują, że dotyczą one odmiennych kwestii. Zatem, jak już wspomniano, wniosek z [...] września 2021 r. został prawidłowo uznany za wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami.

Na marginesie jedynie Sąd zauważa, że skarżący może zwrócić się w stosownej formie do Wójta Gminy o wyjaśnienie sposobu załatwienia wniosku z [...] października 2020 r., ewentualnie złożyć nowy wniosek o stwierdzenie nadpłaty.

Z tej samej przyczyny, tj. możliwości rozpoznania sprawy wyłącznie w jej granicach, za niezasadne należy uznać zarzuty dotyczące postępowania egzekucyjnego. Kwestia jego prawidłowego prowadzenia może zostać rozstrzygnięta wyłącznie po wniesieniu właściwych środków ochrony przewidzianych w postępowaniu egzekucyjnym. Jak wynika z dokumentów dołączonych do skargi, Skarżący skorzystał z takiej możliwości.

W konsekwencji, wobec braku naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i procesowego Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako nieuzasadnioną