Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 2479/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2005-11-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6339 Inne o symbolu podstawowym 633
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Popowska Sędziowie NSA Ewa Makosz-Frymus (spr) WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska Protokolant referent-stażysta Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2005 r. sprawy ze skargi [...] "[...]" na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie refundacji wynagrodzeń pracowników młodocianych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] r. nr[...]; 2. zasądza od Wojewody Wielkopolskiego na rzecz skarżącej kwotę 43 (czterdzieści trzy) zł tytułem zwrotu kosztów sądowych. /-/E. Kręcichwost-Durchowska /-/B. Popowska /-/E. Makosz-Frymus MW


UZASADNIENIE

4/II SA/Po 2479/03

U Z A S A D N I E N I E

Kierownik Powiatowego Urzędu Pracy w [...], działający

z upoważnienia Starosty [...], decyzją z dnia [...] r. nr [...], na podstawie art. 6 pkt 6 lit. "e" ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. z 2003 r. nr 58 poz. 514 ze zm.) w związku z art. 4 ust. 4 ustawy z dnia 20 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o systemie oświaty (Dz.U. nr 6 poz. 65) oraz § 14 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania (Dz.U. nr 60 poz. 278 ze zm.) i art. 190 § 1 Kodeksu pracy, nie przyznał [...] "[...]" M. B. środków Funduszu Pracy w kwocie 1105,31 zł za okres od 1 września 2002 r. do 31 marca 2003 r. z tytułu refundacji wynagrodzeń wypłacanych młodocianym pracownikom zatrudnionym na podstawie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego oraz składki na ubezpieczenie społeczne od refundowanych wynagrodzeń.

W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że B. S., z którą pracodawca zawarł w dniu 1 września 2002 r. umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, w dacie zawarcia tej umowy miała ukończone 18 lat i nie była już osobą młodocianą w rozumieniu przepisów Kodeksu pracy. Powołując się na przepisy rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania obowiązujące w dacie zawarcia umowy z uczennicą B. S. organ stwierdził, że pracodawca zatrudnia młodocianych w celu przyuczenia do zawodu, a w razie przerwania nauki zawodu i podjęcia jej u innego pracodawcy czas poprzedniej nauki zalicza się młodocianemu tylko jeżeli nie przekroczył osiemnastego roku życia. W związku z przyjętym stanowiskiem organ uznał, że brak w niniejszej sprawie podstaw prawnych do refundacji kosztów wynagrodzenia i składki na ubezpieczenie społeczne.

W odwołaniu od tej decyzji M. B. wyjaśniła, że B. S. rozpoczęła naukę w [...] "[...]" od drugiej klasy i była to kontynuacja nauki rozpoczętej od [...] r. w [...] Spółka z o.o. [...]. Na wniosek B. S. z dnia [...] r. M. B. wyraziła zgodę na przyjęcie jej do kontynuowania praktycznej nauki zawodu od 1 września 2002 r. wraz z rozpoczęciem nauki w II klasie Zasadniczej Szkoły Zawodowej

w [...].

Wojewoda Wielkopolski, po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję podzielając w pełni stanowisko organu I instancji co do podstawy prawnej odmowy przyznania M. B. środków Funduszu Pracy z tytułu refundacji wynagrodzeń wypłacanych młodocianym pracownikom zatrudnionym na podstawie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego oraz składki na ubezpieczenie społeczne od refundowanych wynagrodzeń.

Wnosząc skargę na decyzję Wojewody Wielkopolskiego M. B. zarzuciła, że decyzja organu I instancji wydana została z rażącym naruszeniem prawa, w szczególności § 13 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. (Dz.U. nr 60 poz. 278) oraz § 14 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 listopada 2002 r. (Dz.U. nr 197 poz. 1663) zmieniającego rozporządzenie w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania. Zdaniem skarżącej organy obu instancji nie uwzględniły tych przepisów i błędnie uznały, że B. S. rozpoczęła praktyczną naukę zawodu od 1 września 2002 r., a więc po ukończeniu 18 lat. Tymczasem B. S. jedynie zmieniła pracodawcę kontynuując w nowej firmie naukę zawodu rozpoczętą w dniu 1 września 2001 r., a więc przed osiągnięciem pełnoletniości.

Wojewoda Wielkopolski w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga jest uzasadniona.

Zgodnie z art. 57 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. z 2003 r. nr 58 poz. 514 ze zm.), w brzemieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, środki Funduszu Pracy przeznacza się na finansowanie wynagrodzeń wypłacanych młodocianym pracownikom zatrudnionym na podstawie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego oraz składki na ubezpieczenie społeczne od refundowanych wynagrodzeń.

Kwestie związane z przygotowaniem zawodowym młodocianych i ich wynagradzania reguluje rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania (Dz.U. nr 60 poz. 278 ze zm.) wydane na podstawie art. 191 § 3 i art. 195 § 2 Kodeksu pracy (Dz.U. z 1998 r. nr 21 poz. 94 ze zm.).

Zgodnie z § 14 powołanego rozporządzenia Rady Ministrów w razie przerwania nauki zawodu i podjęcia jej w tym samym lub pokrewnym zawodzie u innego pracodawcy, czas odbytej poprzednio nauki zawodu wlicza się młodocianemu do okresu wymaganego do odbycia przygotowania zawodowego, po sprawdzeniu stopnia opanowania zawodu, jeżeli przerwa w nauce zawodu nie trwała dłużej niż 12 miesięcy.

Natomiast w myśl § 13 rozporządzenia Rady Ministrów osoby, które przed ukończeniem nauki osiągnęły pełnoletniość, kończą tę naukę na warunkach określonych dla młodocianych.

B. S. naukę zawodu rozpoczęła od dnia 1 września 2001 r. będąc zatrudniona jako uczeń w [...] Spółka z o.o. [...] i pracowała w tej firmie do dnia [...] r. Rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło na mocy porozumienia stron (art. 30 § 1 pkt 1 Kodeku pracy). Następnie B[...] S[...], w celu kontynuowania praktycznej nauki zawodu w klasie II, została zatrudniona jako sprzedawca w [...] M. B., na podstawie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego od dnia 1 września 2002 r. do 31 stycznia 2005 r. Do okresu nauki zawodu zaliczono B. S. 7 miesięcy nauki zawodu w[...].

Jak wynika z powyższego zawarcie przez B. S. umowy o pracę ze skarżącą miało na celu kontynuowanie i ukończenie nauki zawodu. B. S. nie przerwała w tej sytuacji nauki zawodu. Należy zwrócić uwagę, że organy administracyjne nie wyjaśniły z jakich przyczyn nastąpiła zmiana pracodawcy, naruszając przepisy art. 7 i art. 77 kpa.

Zgodnie z art. 194 Kodeksu pracy do zawierania i rozwiązywania umów o pracę zawartych z młodocianymi w celu przygotowania zawodowego mają zastosowanie przepisy Kodeksu dotyczące umów o pracę na czas nieokreślony ze zmianami przewidzianymi w art. 195 i art. 196. Firma [...] nie rozwiązała z B. S. umowy o pracę w warunkach określonych w art. 196 Kodeksu pracy, tj. za wypowiedzeniem pracodawcy.

Przepisy regulujące zasady i tryb zatrudnienia młodocianych zawarte

w Kodeksie pracy oraz w wyżej powołanym rozporządzeniu Rady Ministrów nie zawierają zakazu rozwiązania takiej umowy w trybie porozumienia stron, jak również na prośbę młodocianego, określają natomiast jakie konsekwencje dla młodocianych wynikają z przerwania nauki zawodu.

W tych okolicznościach za wadliwe należy uznać wskazanie przez organ I instancji jako podstawy prawnej decyzji § 14 rozporządzenia Rady Ministrów

z 28 maja 1996 r. W sprawie niniejszej zastosowanie ma przepis § 13 tego rozporządzenia bowiem Sąd nie znalazł podstaw, aby rozwiązanie przez B. S. umowy z poprzednim pracodawcą uznać za przerwanie przez nią nauki zawodu. W tej sytuacji zrefundowanie skarżącej kosztów poniesionych

w związku z zatrudnieniem B. S. w celu nauki zawodu należy uznać za zasadne.

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a"

i "c" oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271), orzekł jak w sentencji.

Przepisu art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zastosowano gdyż na mocy zaskarżonej decyzji strona nie nabyła żadnych praw.

/-/E. Kręcichwost-Durchowska /-/B. Popowska /-/E. Makosz-Frymus

MW