Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SAB/Po 49/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2020-08-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Dnia 11 sierpnia 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska -Tylewicz Asesor WSA Jan Szuma po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 sierpnia 2020 roku sprawy ze skargi B. K. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu [...] marca 2020 roku B. K. złożył do Przewodniczącego Rady Miejskiej we [...] wniosek o udostępnienie nagrań posiedzeń Komisji Rewizyjnej z dnia [...] stycznia 2020 roku oraz z dnia [...] marca 2020 roku w trybie art. 25 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym – w celu precyzyjnego sformułowania i zgłoszenia uwag do projektu protokołu posiedzenia z dnia [...] stycznia 2020 roku, który według niego nie odzwierciedlał w pełni przebiegu posiedzenia.

W dniu [...] marca 2020 roku B. K. ponowił żądanie kwalifikując nagrania posiedzeń organów, w tym również Komisji Rewizyjnej, jako informację publiczną, jawną, której udostępnienie jest ustawowym obowiązkiem organu.

Pismem z dnia [...] marca 2020 roku Przewodniczący Rady Miejskiej we [...], poinformował, że nagrania są dokonywane wyłącznie na własny użytek nagrywających - w celu przygotowania pisemnego protokołu, a nadto że nie dysponuje żądanymi nagraniami.

W dniu [...] marca 2020 roku B. K. w trybie ustawy o informacji publicznej, złożył do Burmistrza Miasta i Gminy wniosek o udostępnienie nagrań posiedzenia Komisji Rewizyjnej, wskazując, iż jest to niezbędne dla realizacji jego obowiązków radnego, w szczególności jako członka Komisji Rewizyjnej.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2020 roku Burmistrz oświadczył, że nie posiada żądanych nagrań.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2020 roku pełnomocnik B. K. wniósł skargę na bezczynność Rady Miejskiej we [...] oraz Burmistrza Miasta i Gminy w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Jak zaznaczył skarżący organy gminy [...] nie podjęły czynności przewidzianych w ustawie o dostępie do informacji publicznej tzn. ani nie udostępniły posiadanych nagrań, ani nie wydały decyzji odmawiającej dostępu do tych informacji, mimo iż przebieg tych posiedzeń, podobnie jak wszystkich pozostałych, był nagrywany i jako stanowił informację publiczną, wskutek czego do dnia dzisiejszego sporne protokoły nie zostały podpisane, ani opublikowane w BIP. Pełnomocnik zarzucił organom rażące naruszenie obowiązujących przepisów tj. w szczególności:

. przepisów art. 61 Konstytucji oraz art. 2 ust. 1 i art. 4 ust 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej (u.d.i.p), polegające na nie udostępnieniu nagrań dokumentujących przebieg posiedzenia Komisji Rewizyjnej, mimo sporządzenia tych nagrań i otrzymania wniosku Skarżącego o ich udostępnienie,

. przepisów art. 3 ust. 1 pkt 3, w związku z art. 7 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p., poprzez błędne uznanie iż nagrania posiedzeń organu ustawowego Rady, nie podlegają ujawnieniu w trybie przewidzianym w tej ustawie, ponieważ mają charakter wyłącznie techniczny i nie podlegają udostępnieniu - podczas gdy w istocie materiały te podlegają ujawnieniu w trybie informacji publicznej, ponieważ dokumentują faktyczny przebieg obrad, w przeciwieństwie do protokołu przedłożonego Skarżącemu do podpisu, który nie odzwierciedla w pełni rzeczywistego przebiegu posiedzenia,

. przepisów art. 3 ust. 2 i art. 13 u.d.i.p. - poprzez nie udostępnienie informacji niezwłocznie, lecz nie później niż w ciągu 14 dni od otrzymania wniosku,

. przepisu art. 16 w/w Ustawy, polegającego na nieudostępnieniu materiałów oraz nie wydaniu obligatoryjnej w takim przypadku decyzji odmownej,

. przepisów art. 25 ust. l i art. 24 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, polegającym na bezpodstawnym uniemożliwieniu Skarżącemu, pełniącemu funkcję radnego gminy i wykonującemu swój mandat - dostępu do nagrań z posiedzeń Komisji Rewizyjnej, w celu weryfikacji kwestionowanego protokołu,

. przepisów art. 6-9 k.p.a. poprzez postępowanie niezgodne z obowiązującym prawem, wykluczające dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, budzące - wbrew interesowi publicznemu - nieufność wobec organów, zwłaszcza, że działanie nietransparentne dotyczy radnego, który swoim podpisem ma poświadczyć protokół obrad, niezgodny z rzeczywistym przebiegiem posiedzenia,

. przepisów art. 12, art. 35 § 1 i 3 k.p.a., poprzez nie zachowanie ustawowych terminów załatwiania spraw.

W związku z powyższym pełnomocnik wniósł o :

. stwierdzenie rażącej bezczynności organów Gminy [...] tj. Rady Miejskiej we [...], oraz Burmistrza Miasta i Gminy, polegającej na nie wydaniu nagrań z posiedzeń Komisji Rewizyjnej z dnia [...] stycznia 2020 roku i z dnia [...] marca 2020 roku, o co wnioskował pismem z dnia [...] marca 2020 roku oraz monitami z dnia [...] marca 2020 roku i z dnia [...] marca 2020 roku,

. zobowiązanie organów do niezwłocznego udostępnienia żądanych nagrań z w/w posiedzeń

. zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w wysokości po [...] zł + 23% VAT i [...] zł z tytułu opłaty za pełnomocnictwo.

W uzasadnieniu podkreślono, że twierdzenia organów o nieposiadaniu nagrań są niewiarygodne, ponieważ według ustalonej od wielu lat praktyki, pracownicy urzędu nagrywają wszystkie posiedzenia Komisji, które są przechowywane co najmniej do czasu podpisania protokołów i ich publikacji w BIP. W skardze wniesiono również o:

. przeprowadzenie rozprawy i przesłuchanie stron oraz świadków pracownic urzędu tj. A. K. i A. G.,

. wezwanie osób, które nagrywały w/w posiedzenia - na okoliczność sporządzenia nagrania i jego zdeponowania, a także obowiązującej praktyki w zakresie sporządzania i przechowywania protokołów,

. przesłuchanie radnych Rady Miejskiej we [...]: K. T., D. S., J. K., G. D., S. D. wezwania na powyższe okoliczności.

Bez znaczenia pozostaje fakt czy nagrania przechowywane są u Przewodniczącego Rady, czy też w urzędzie zarządzanym przez Burmistrza, ponieważ wobec złożonego wniosku powinni oni niezwłocznie przekazać żądane materiały. Skarżący oświadczył, iż żądana informacja publiczna została wytworzona i odnosi się do szeroko rozumianej władzy publicznej (nagranie zostało sporządzone w sprawie publicznej, w ramach funkcjonowania organu przez pracownika urzędu), jako dokumentacja odzwierciedlająca przebieg posiedzenia. Nagranie takie nie ma charakteru dokumentu prywatnego, lecz stanowi oficjalny zapis przebiegu obrad ustawowego organu Rady Miasta we [...]. Podobnie jak dokumentu w formie pisemnej, tak i nagrania nie wolno było zatem niszczyć ponieważ, wprawdzie nie jest to dokumentacja wytworzona w formie nakazanej ustawowo, ale jeśli została wytworzona przez pracownika urzędu, podczas obrad organu - to stanowi oficjalny dokument, który podlega ochronie prawnej, a jego niszczenie stanowi czyn zabroniony. W związku z powyższym, nagranie takie powinno być przechowywane tak samo jak wytworzona dokumentacja w formie tradycyjnej, a na żądanie niezwłocznie udostępniane. Nieposiadanie nie oznacza nieistnienia nagrania, natomiast unikanie jego udostępnienia, może pośrednio wskazywać na wadliwe sporządzenie protokołu i zamiar ukrycia faktycznego przebiegu posiedzenia. Natomiast przekazany skarżącemu do podpisu projekt protokołu z posiedzenia Komisji Rewizyjnej okazał się niewystarczający, bowiem nie odzwierciedlał wszystkich wypowiedzi i dlatego wymagał uzupełnienia jego treści, zgodnie ze stanem faktycznym. Organ nie udostępnił informacji w żądanej formie i nie wydał w tym przedmiocie decyzji administracyjnej, naruszając w tym zakresie wszystkie przepisy ustalające terminy załatwiania spraw wedłu art. 35 § 1 i 3 k.p.a., a także terminy ustalone w art. 3 ust. 2 i art. 13 u.o.d.i.p.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta i Gminy wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał dotychczasowe stanowisko.

Pismem z dnia [...] czerwca 2020 roku pełnomocnik skarżącego - replikując na odpowiedź organu na złożoną skargę – przesłał wydruki opublikowanych w dniu 25 czerwcu 2020 roku w BIP przedmiotowych protokołów z dnia [...] stycznia 2020 roku i z dnia [...] marca 2020 roku, które nie zostały podpisane przez skarżącego i zaznaczył, że z ich treści nie wynika aby skarżący odmówił podpisu, z uwagi na niezgodność z rzeczywistym przebiegiem posiedzenia, a wręcz przeciwnie wskazuje, jakoby wszyscy uczestnicy protokoły zaakceptowali i podpisali. Pełnomocnik wniósł o oddalenie wniosku o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, rozpoznanie sprawy na rozprawie, umożliwienie złożenia wyjaśnień na rozprawie, zobowiązanie organów do przedłożenia pełnej posiadanej dokumentacji, dotyczącej posiedzeń Komisji Rewizyjnej Rady Miejskiej z dnia [...] stycznia 2020 roku i z dnia [...] marca 2020 roku wraz z załącznikami i nagraniami, a także całej korespondencji oraz Statutu Rady Miasta i Gminy [...], a także Regulaminu Organizacyjnego Urzędu Miasta i Gminy we [...]. Ponadto pełnomocnik wyjaśnił, że zgodnie ze stosowaną praktyką, protokoły z poprzedniego posiedzenia Komisji są przedkładane do podpisu przez urzędników i podpisywane przez członków Komisji na kolejnym posiedzeniu. Wszelka dokumentacja znajduje się wyłącznie w posiadaniu organów, a członkowie Komisji nie posiadają żadnej dokumentacji, ani nawet kopii podpisywanych dokumentów. Sporne protokoły nie zostały przez skarżącego podpisane, gdyż pominięto w nich wypowiedzi dotyczące niezrealizowanego planu za 2019 rok. Ponadto nie udostępnienie nagrań radnemu, bezpośrednio wykonującemu zadania statutowe stanowiło rażące naruszenie przepisów art. 25 i 24 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, a także naruszenie przepisów Statutu Rady Miasta i Gminy [...], w tym w szczególności przepisów § 36 pkt 4, § 41 pkt 1, § 56 pkt. 1-4, § 77 pkt l, oraz Rozdziału V i VIII Statutu. Co więcej postępowanie organów stanowiło groźny precedens naruszający obowiązujący porządek prawny, który doprowadził do sytuacji sporządzenia przez urzędników protokołów niezgodnych z rzeczywistym przebiegiem posiedzeń i ich publikacji jako dokumentów urzędowych. Zarówno Burmistrz, jak i Przewodniczący Rady nie stwierdzili jednoznacznie, że przedmiotowe nagrania zostały zniszczone, ale że nimi nie dysponują, ponieważ wiedzą, iż stanowią one dokumenty urzędowe, a nie prywatne i podlegają jak wszystkie dokumenty urzędowe ochronie prawnej. W ocenie skarżącego nagrania nie zostały zniszczone, o czym świadczy brak jednoznacznych oświadczeń organów o ich zniszczeniu, oraz niejasne balansowanie o formułowanie tez o "niedysponowaniu nagraniami" i o "ich usunięciu" (np. przegraniu z urządzenia). Pełnomocnik wniósł o przeprowadzenie postępowania dowodowego i równoczesne przesłuchanie w szczególności urzędników i Burmistrza oraz Przewodniczącego Rady na okoliczność nieudostępnienia nagrań oraz postępowania z przedmiotowymi nagraniami po zakończeniu posiedzenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 roku, poz. 2325 ze zm., zwanej dalej - p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 p.p.s.a. W judykaturze przyjmuje się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (wyr. NSA z dnia 11 października 2017 r., I OSK 3328/15, z dnia 10 marca 2017 r., I OSK 13/16, dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności i tego zaniechał.

Bezczynność występuje gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Innymi słowy, bezczynność to taki stan rzeczy, w którym zawisła przed organem sprawa, mimo upływu przewidzianych w przepisach prawa terminów, nie została załatwiona w wymaganej przez prawo formie.

Procedurę dostępu do informacji publicznej w kompleksowy sposób reguluje ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2019 roku, poz. 1429, dalej: "u.d.i.p."), która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania. A zatem określenie na czym polega bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej, wymaga odniesienia się do przepisów właśnie tej ustawy. Zakres przedmiotowy został uregulowany w art. 3 u.d.i.p. zgodnie z którym Prawo do informacji publicznej obejmuje między innymi uprawnienia do: dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów. Prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do niezwłocznego uzyskania informacji publicznej zawierającej aktualną wiedzę o sprawach publicznych. Zakres podmiotowy ustawy został uregulowany w art. 4 u.d.i.p. Stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są organy władzy publicznej. Sposób udostępniania informacji publicznych został określony w art. 7 u.d.i.p. zgodnie z którym następuje to w drodze: 1) ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej, o którym mowa w art. 8; 2) udostępniania, o którym mowa w art. 10 i 11; 3) wstępu na posiedzenia organów, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3, i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia; 4) udostępniania w centralnym repozytorium. Stosownie do art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (które to nie znajdują zastosowania w niniejszej sprawie). Przepisy ustawy nie przewidują żadnej szczególnej formy udzielenia informacji publicznej, stąd jej udostępnienie realizowane jest w formie czynności materialno-technicznej. Załatwienie wniosku może nastąpić także poprzez wydanie decyzji administracyjnej w przypadku odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzenia postępowania (art. 16 ust. 1). Z kolei, gdy żądanie strony nie dotyczy informacji publicznej, bądź zastosowanie ma odmienny tryb dostępu do informacji lub zobowiązany podmiot nie jest w jej posiadaniu, to wniosek podlega załatwieniu poprzez pisemne powiadomienie wnioskodawcy o przyczynach uzasadniających nieudostępnienie informacji.

Rozpoznanie wniosku o udzielenie informacji publicznej, zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w powołanej ustawie, następuje w formie czynności materialno-technicznej (w przypadku udzielenia informacji publicznej oraz w przypadku zawiadomienia o niedopuszczalności zastosowania trybu wnioskowego udostępnienia informacji publicznej), albo w formie decyzji (w przypadku odmowy udzielenia informacji publicznej). Podmiot, do którego skierowano wniosek, który twierdzi że nie jest w posiadaniu wnioskowanych informacji, powinien poinformować o tej okoliczności wnioskodawcę w formie zwykłego pisma, aby ustrzec się przed zarzutem bezczynności. Strona nie może bowiem domniemywać intencji adresata wniosku oraz samodzielnie domyślać się czy dysponuje on żądanymi informacjami, czy też danych tych, nawet w części, nie posiada. Tym samym oświadczenie w tym zakresie musi być jednoznaczne w swojej treści. W określonych przypadkach, na organie spoczywa obowiązek zawiadomienia wnioskodawcy o niedopuszczalności zastosowania trybu wnioskowego udostępnienia informacji publicznej, co jest uzasadnione w szczególności w następujących sytuacjach: 1) informacja objęta żądaniem wniosku nie stanowi informacji publicznej, 2) podmiot, do którego wniosek został złożony, nie posiada objętej jego żądaniem informacji publicznej, 3) zasady i tryb udostępniania informacji publicznej zostały odmiennie określone w innych ustawach w rozumieniu art. 1 ust. 2 ustawy, 4) informacja publiczna została zamieszczona w BIP lub w centralnym repozytorium (zob. H. Knysiak-Molczyk, Granice prawa do informacji w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym, Warszawa 2013, s. 239).

Ocena prawidłowości sposobu działania organu, do którego wpłynął wniosek wymaga zatem stwierdzenia, czy żądana informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy, a następnie, czy podmiot będący adresatem żądania jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej.

W rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia niewątpliwie z informacją publiczną o która wnioskował B. K., a która dotyczyła wykonywania zadań publicznych przez organy gminy. W myśl art. 61 Konstytucji RP, prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, a zgodnie z art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p., informację publiczną stanowi wszystko, co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, szeroko rozumianej władzy publicznej, do kręgu których m.in. należą organy gminy, w tym również rada miejska, działająca poprzez Komisję Rewizyjną. W tym względzie warto przywołać pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10 zgodnie z którym termin "zadania publiczne" jest pojęciem szerszym od terminu "zadań władzy publicznej" (art. 61 Konstytucji RP). Pojęcia te różnią się zakresem podmiotowym bowiem zadania władzy publicznej mogą być realizowane przez organy tej władzy lub podmioty, którym zadania te zostały powierzone w oparciu o konkretne i wyrażone unormowania ustawowe. Pojęcie "zadanie publiczne" użyte w art. 4 ustawy zamiast pojęcia "zadanie władzy publicznej" użytego w art. 61 Konstytucji RP ignoruje element podmiotowy i oznacza, że zadania publiczne mogą być wykonywane przez różne podmioty nie będące organami władzy i bez konieczności przekazywania tych zadań. Tak rozumiane "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie. Wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli (por. wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 1348/190).

Sąd podziela pogląd, że Rada Miejska i Burmistrz Gminy są podmiotami zobowiązanym w świetle ustawy do udostępnienia informacji publicznej, co nie jest przedmiotem sporu między stronami i należy stwierdzić, że zaliczają się one do kręgu podmiotów zobowiązanych na mocy ustawy do udostepnienia żądnych informacji. W sprawie bezsporne jest, że organ nie udostępnił żądanych przez skarżącego informacji w terminie, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., ani nie wydał decyzji wskazanej w art. 16 ust. 1 u.d.i.p.

Na tle powyższych rozważań wskazać należy, że spór w niniejszej sprawie koncentruje się wokół kwestii, co powinien zrobić organ w przedmiocie wniosku skarżącej. Skarga obejmuje bezczynność w zakresie nieudostępnienia informacji żądnych we wniosku, a więc nagrania z Komisji Rewizyjnej Rady Miejskiej we [...]. W tej materii Sąd jednoznacznie stwierdza, że obowiązek udostępniania informacji publicznych dotyczy wyłącznie takich informacji, które są w posiadaniu podmiotu zobowiązanego (art. 4 ust. 3 ustawy). Jeżeli adresat wniosku nie dysponuje informacją publiczną wskazaną w skierowanym do niego wniosku, aby nie pozostawać w stanie bezczynności, powinien w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku powiadomić o tym fakcie wnioskodawcę na piśmie, przy czym informacja taka nie wymaga formy decyzji administracyjnej, o jakiej stanowi art. 16 ust. 1 ustawy (por. wyrok NSA z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt. I OSK 1644/09, dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Nieposiadanie informacji publicznej przez podmiot zobowiązany do jej udzielenia czyni niemożliwym jej udostępnienie i wówczas prawidłowym działaniem podmiotu jest jedynie pisemne poinformowanie o tym fakcie wnioskodawcy (wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OSK 2583/15, dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl) W przypadku, gdy przyczyną nieposiadania przez organ informacji jest brak stosownego nośnika pozwalającego organowi ustalić określone fakty to wówczas niezbędne jest także wyjaśnienie, co się z tą dokumentacją stało.

W niniejszej sprawie B. K. zwrócił się wnioskiem z dnia [...] marca 2020 roku o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej udostępnienia nagrań z Komisji Rewizyjnej Rady Miejskiej we [...] z dnia [...] stycznia 2020 roku i z dnia [...] marca 2020 roku. Pismem z dnia [...] kwietnia 2020 roku organ poinformował skarżącego, że nie posiada żądanych nagrań z posiedzenia komisji rewizyjnej, które zwyczajowo są przechowywane do czasu podpisania protokołów przez członków Komisji Rewizyjnej i ich publikacji w BIP. Natomiast w odpowiedzi na skargę z dnia [...] czerwca 2020 roku Burmistrz Miasta i Gminy oświadczył, że nagrania z posiedzeń Komisji Rewizyjnej zostały wykorzystane, a następnie je usunięto. Tym samym organ odpowiedział na wniosek w ten sposób, że poinformował, że nie posiada nośnika żądnych informacji, wyjaśniając przyczyny takiego stanu rzeczy. Nie zwalniało to zobowiązanego podmiotu z obowiązku udzielenia odpowiedzi na wniosek skarżącego. W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że organ wprawdzie dopiero w odpowiedzi na skargę wyjaśnił, że nie dysponuje tego rodzaju nagraniami, ponieważ zostały one fizycznie "usunięte", a więc nie funkcjonują one w obrocie, ale nie zmienia to faktu jedynie doprecyzowania wcześniejszego stanowiska zgodnie z którym nie miał możliwości ich udostępnienia. W okolicznościach sprawy, skoro organ odniósł się prawidłowo do wniosku skarżącego poprzez jednoznaczne wskazanie, czy dysponuje żądaną informacją przyjąć należy, że nie pozostaje w bezczynności wbrew wymogom ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie można zatem stwierdzić naruszenia art. 4 ust. 3 u.d.i.p. zgodnie z którym Obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty będące w posiadaniu takich informacji. Organ postąpił zatem w zakresie udostępnienia informacji w sposób prawem przewidziany i z tego tytułu nie można mu skutecznie postawić zarzutu bezczynności. Dla realizacji obowiązku udostępnienia informacji publicznej istotne jest, czy podmiot będący adresatem wniosku posiada te informacje. Brak posiadania żądanych informacji wypełnia przesłankę negatywną, która jest podstawą do negatywnego rozpatrzenia żądania (por. wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2016 r. sygn. akt I OSK 127/15, dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl).

W niniejszej sprawie nie było podstaw do wydania decyzji administracyjnej w myśl art. 16 ustawy o dostępie informacji publicznej, gdyż organ nie odmawiał udzielenia informacji publicznej. Burmistrz poinformował natomiast wnioskodawcę (skarżącego) o braku możliwości udostępnienia nagrań posiedzeń Komisji Rewizyjnej z uwagi na ich brak ich posiadania. Powiadomienie wystosowane zostało z zachowaniem ustawowego 14-dniowego terminu zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Nastąpiło zatem załatwienie wniosku poprzez pisemne poinformowanie wnioskodawcy o przyczynach uzasadniających nieudostępnienie informacji. Nie można zarzucić podmiotowi zobowiązanemu do udostępnienia informacji publicznej bezczynności w rozpoznaniu wniosku, gdy wyraźnie powiadomił wnioskodawcę, że nie posiada żądanej informacji publicznej oraz wyjaśnił dlaczego. W rozpoznawanej sprawie organ poinformował skarżącego o braku posiadania nagrania z posiedzenia komisji rewizyjnej, jak również wyjaśnił przyczyny takiego stanu rzeczy.

W ramach rozpoznawanej sprawy należy zaznaczyć, że status radnego nie miał bezpośredniego wpływu na ogólnie sformułowane prawo do ubiegania się o uzyskanie informacji publicznej. W konsekwencji zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów art. 24 ust. 2, art. 25 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, które dotyczą statusu radnego jako funkcjonariusza publicznego są niezasadne, gdyż nie dotyczą bezpośrednio kwestii będącej przedmiotem skargi czyli bezczynności. Podobnie zarzuty dotyczące naruszenia art. 6-9, art. 12, art. 35 kodeksu postępowania administracyjnego pozostają nieuzasadnione, gdyż generalnie przepisy k.p.a. stosuje się w sprawach dostępu do informacji publicznej w ograniczonym zakresie, a mianowicie tylko w odniesieniu do decyzji administracyjnej (jeżeli taka jest wydawana).

Reasumując, Sąd uznał, że nie naruszono w rozpoznawanej sprawie przepisów dotyczących bezczynności organów administracji w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. Fakt ich nieposiadania determinował postępowanie organu, który prawidłowo powiadomił skarżącego o nieposiadaniu nagrań i uczynił to na piśmie. W tym zaś kontekście zarzuty skargi nie zasługiwały na uwzględnienie, że względów opisanych powyżej. Operując w tak wyznaczonych granicach postępowania ze skargi na bezczynność Sąd badał jedynie, czy bezczynność miała miejsce w tym sensie, czy organ mimo ustawowego obowiązku informacji nie udostępnił. Mianowicie czy organ/dysponent informacji publicznej - zachował się w prawem przewidziany sposób w reakcji na wniosek. Natomiast wszystkie inne kwestie dotyczące prawidłowego postępowania organu administracji względem przechowywania dokumentów o charakterze publicznym należą do właściwości innych organów państwa. Kwestia legalności postępowania organu administracji w zakresie "usunięcia" nagrań stanowiących materiał pomocniczy przy sporządzaniu protokołu z posiedzenia komisji rewizyjnej oraz trybu jego sporządzania i podpisywania mogą jedynie być powodem wszczęcia innych stosownych postępowań ale nie podlegały badaniu przez Sąd w niniejszym postępowaniu, które dotyczy włącznie bezczynności.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.