Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1969/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-05-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6463 Wzory przemysłowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.184
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 104 ust. 1 i 2, art. 108 ust. 3, art. 114 ust. 2, art. 119
journal: Dz.U. 2003 nr 119 poz 1117
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia del. WSA Henryka Lewandowska - Kuraszkiewicz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 czerwca 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 391/18 w sprawie ze skargi S. P. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] października 2017 r., nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 21 czerwca 2018r., sygn. akt VI SA/Wa 391/18 oddalił skargę S. P. (dalej: uprawniony, strona, skarżący) na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: Urząd, UP) z [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

W dniu [...] sierpnia 2011 r. do UP wpłynął wniosek K. A. i J. A. (dalej: wnioskodawcy, uczestnicy) o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt.: "Łóżko piętrowe" nr [...], udzielonego na rzecz uprawnionego prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą ["A."] S. P. w W., z pierwszeństwem od [...] sierpnia 2009r. Jako podstawę żądania wnioskodawcy powołali art. 102, art. 103 i art. 104 ustawy z dnia 30 marca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 119 poz. 1117 z późn. zm.; dalej: p.w.p.), podnosząc, że sporny wzór nie spełnia wymogów nowości i indywidualnego charakteru.

Swój interes prawny wywodzili z wystąpienia przeciwko nim przez uprawnionego z pismem ostrzegawczym z [...] maja 2011 r., którego kopię załączyli. W tej sytuacji sporne prawo prowadziło do ograniczenia ich swobody działalności gospodarczej. Strony są konkurentami w zakresie wprowadzania do obrotu łóżek piętrowych, w tym łóżek piętrowych o cechach według spornego wzoru.

W celu wykazania braku zdolności rejestrowej przez sporny wzór wnioskodawcy przedłożyli materiały dowodowe, wyszczególnione w decyzji. Ponadto wnioskowali o dopuszczenie dowodów z zeznań świadków: K. J. i S. W. na okoliczność wprowadzania do obrotu łózka I. oraz świadków: Z. N., L. M., R. J. i strony w osobie J. A. na okoliczność wprowadzania do obrotu łóżka K.. Postanowieniem z [...] czerwca 2016 r. Urząd oddalił wnioski o dopuszczenie dowodów z zeznań ww. świadków i strony.

Uprawiony w odpowiedzi na wniosek i kolejnych pismach procesowych oraz na rozprawach przed Urzędem podważał wiarygodność archiwalnych wydruków internetowych ze względu na ich podatność na manipulacje, brak daty powstania tych dokumentów, brak wiarygodności archiwalnych serwisów internetowych, brak dowodów podania wskazanych wydruków do wiadomości publicznej i brak możliwości odczytania zawartych w nich rysunków, co odnosiło się w szczególności do zdjęć przedstawiających łóżko A..

Ponadto uprawniony przedłożył także szereg materiałów, w tym wydruki internetowe, wyliczonych w zaskarżonej decyzji. Wnosił też o dopuszczenie dowodów z przesłuchania świadków: A. K., M. P., F. Sz., S. K., Ł. D. i M. B. oraz strony – S. P. Postanowieniem z [...] marca 2016r. Urząd, oddalił ten wniosek o dopuszczenie dowodu z przesłuchania w ww. osób.

Ponadto, postanowieniem z [...] stycznia 2012 r. oraz [...] października 2012 r. organ oddalił wniosek uprawnionego o zawieszenie postępowania, oparty na art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z art. 256 ust. 1 p.w.p., do czasu ostatecznego zakończenia sprawy o czyn nieuczciwej konkurencji z powództwa wnioskodawców zawisłej przed Sądem Okręgowym w Łodzi, sygn. akt X GC 256/11.

Po przeprowadzeniu rozprawy, Urząd działając w trybie postępowania spornego, zaskarżoną decyzją unieważnił prawo z rejestracji wzoru przemysłowego pt. "Łóżko piętrowe" nr [...] udzielone na rzecz uprawnionego, prowadzącego działalność gospodarczą. Podstawą ww. rozstrzygnięcia był art. 104 w zw. z art. 102 p.w.p., a przyznania wnioskodawcom kosztów postępowania - art. 98 k.p.c. w zw. z art. 256 ust. 2 p.w.p.

Urząd wyjaśnił, że nie uwzględnił wniosku uczestników o dopuszczenie Eurotel Sp. z o.o. do udziału w sprawie w charakterze strony, gdyż rozszerzenie kręgu wnioskodawców o dodatkowy podmiot nie służyłoby realizacji zasady prawdy obiektywnej i pozostawało w sprzeczności z zasadą ekonomiki procesowej.

Urząd podniósł, że w myśl art. 89 ust. 1 w związku z art. 117 ust. 1 p.w.p. prawo z rejestracji wzoru przemysłowego może być unieważnione na wniosek każdej osoby, która ma w tym interes prawny. W jego opinii wnioskodawcy posiadali interes prawny w złożeniu ww. wniosku, gdyż sporne prawo prowadziło do ograniczenia, gwarantowanej im w art. 20 i art. 22 Konstytucji RP swobody działalności gospodarczej, potwierdzonej w art. 5 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 101, poz. 1178 ze zm.), obecnie art. 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807 ze zm.). Strony są bowiem konkurentami w zakresie wprowadzania do obrotu łóżek piętrowych, w tym łóżek piętrowych o cechach według spornego wzoru. O interesie prawnym wnioskodawców świadczyły pisma stron wzajemnie kierowane do siebie, dotyczące m.in. spornego wzoru, jak również liczne spory sądowe i przed Urzędem Patentowym, z których rozstrzygnięcia zostały dołączone do akt.

Organ wyjaśnił, że rozpatrywany wzór przemysłowy pt. "Łóżko piętrowe" nr [...] został zgłoszony do rejestracji w dniu [...] lutego 2010 r., a więc przepisy p.w.p. ogłoszone w Dz. U. z 2003 r. Nr 119 poz. 1117 z późn. zm. stanowiły podstawę prawną oceny zdolności przedmiotowego wzoru przemysłowego.

Urząd, przywołał definicję wzoru przemysłowego, wyrażoną w art. 102 ust. 1 p.w.p., doprecyzowaną w ust. 2 i 4 tego art. Przedstawił, że przedmiotem spornego wzoru przemysłowego jest łóżko piętrowe, którego cechy istotne zgodnie z dokumentacją rejestrową są następujące:

"Istotną cechą łóżka piętrowego według wzoru przemysłowego jest drewniana konstrukcja łóżka wspierająca się na czterech belkach krawędziowych dzielonych powyżej barierek ochronnych i stężenia w kształcie łuku na bocznych, krótszych bokach łóżka tak, że oba poziomy łóżka są symetryczne z wyłączeniem długości barierki ochronnej na przedniej czołowej ścianie łóżka.

Istotną cecha łóżka piętrowego według wzoru przemysłowego jest drabina umieszczona na stałe w narożniku łóżka i stanowiąca część jego konstrukcji nośnej, a barierka górnego legowiska zamocowana jest do elementu pionowego drabiny łóżka. Istotną cecha łóżka piętrowego według wzoru przemysłowego są dwie szuflady umieszczone poniżej dolnego legowiska i wysuwane w kierunku ściany frontowej."

Organ stanął na stanowisku, że zgodnie z poglądem doktryny i orzecznictwa przedmiotem oceny mogą być tylko te cechy wzoru przemysłowego, które są widoczne na zewnątrz w toku zwykłego używania, czyli dostrzegalne, w trakcie jego używania, zmysłem wzroku. Istotne cechy wzoru przemysłowego to te cechy, które decydują o ogólnym wrażeniu, jakie dany wzór wywołuje na zorientowanym użytkowniku.

Istotnymi cechami spornego wzoru przemysłowego będą więc: drewniana konstrukcja łóżka wspierająca się na czterech belkach krawędziowych dzielonych powyżej barierek ochronnych i stężenia w kształcie łuku na bocznych, krótszych bokach łóżka tak, że oba poziomy łóżka są symetryczne z wyłączeniem długości barierki ochronnej na przedniej czołowej ścianie łóżka, drabina umieszczona na stałe w narożniku łóżka i stanowiąca część jego konstrukcji nośnej, barierka górnego legowiska zamocowana do elementu pionowego drabiny łóżka oraz dwie szuflady umieszczone poniżej dolnego legowiska i wysuwane w kierunku ściany.

Urząd odniósł się do zdefiniowanej w art. 104 ust. 1 i 2 p.w.p cechy wzoru przemysłowego - indywidualnego charakteru. Zauważył, że oceny ww. cechy można dokonać tylko wtedy, gdy nastąpiło wcześniejsze publiczne udostępnienie wzoru przeciwstawionego przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo, tutaj: przed [...] sierpnia 2009 r. Ponadto oceny posiadania indywidualnego charakteru lub jego braku dokonuje się z punktu widzenia zorientowanego użytkownika, czyli osoby, która w sposób stały używa danego produktu i nie jest ani przeciętnym konsumentem, ani przeciętnym fachowcem, a osobą, która ma wystarczający zasób wiedzy ogólnej, by ocenić wzór. Dla spornego wzoru zorientowanym użytkownikiem będą w szczególności: osoba handlująca takimi łóżkami hurtowo lub detalicznie.

Urząd także przyjął, że w świetle przedłożonych materiałów: zwłaszcza wymienionych katalogów mebli i wydruków z bazy uprawnionego, swoboda twórcza przy projektowaniu spornego wzoru była dość duża.

Oceniając zgromadzony materiał dowodowy, w tym wskazując na istotne dowody, Urząd stwierdził, że sporny wzór przemysłowy nie charakteryzował się indywidualnym charakterem z uwagi na obecność w obrocie łóżka piętrowego A. od co najmniej [...] listopada 2007 r. czyli na ponad rok przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo spornego wzoru, tj. przed [...] sierpnia 2009 r.

Organ podkreślił, że nawet małe zdjęcie zawarte w zgromadzonym materiale dowodowym, ujawnionym wbrew twierdzeniom uprawnionego, potwierdzało, że łóżko według spornego wzoru, jak i łóżko A. charakteryzowała tożsamość wszystkich cech podanych w opisie spornego wzoru jako istotne. Przesądzało to o identycznym ogólnym wrażeniu wywieranym na zorientowanym użytkowniku przez sporny wzór, jak i przeciwstawiony mu wzór - łóżko A. Przy tym kryterium indywidualnego charakteru wzoru przemysłowego nie wymagało identyczności spornego wzoru i wzoru mu przeciwstawionego.

Okoliczność, że łóżko A. posiadało odmienne szczeble bocznych i frontowych barierek, które to szczeble są krótsze od szczebli w spornym wzorze nie wpływało na odmienne ogólne wrażenie wywierane przy porównaniu łóżek.

Argumenty uprawnionego, że wydruki internetowe są niewiarygodne ze względu na ich podatność na manipulację, brak daty powstania wydruków i kopii, brak wiarygodności archiwalnych serwisów internetowych oraz brak dowodów podania wskazanych wydruków do wiadomości publicznej nie zasługiwały na uwzględnienie, ponieważ nie potwierdził wiarygodności tej opinii.

Urząd wyjaśnił przyczyny odmowy dopuszczenia dowodu z przesłuchania w charakterze świadków osób wskazanych w pismach przez strony, uznając je za bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Podobnie podał, że w świetle art. 86 k.p.a. nie było potrzeby przesłuchiwania stron, gdyż istotne fakty zostały wyjaśnione.

Urząd, mając na względzie postanowienie prekluzyjne wydane na rozprawie w dniu [...] maja 2017 r. na podstawie art. 255³ ust. 5 p.w.p., zakreślające stronom termin 2 miesięcy na podanie wszystkich twierdzeń oraz dodatkowych dowodów na ich poparcie, pod rygorem utraty prawa do ich powoływania, nie analizował szczegółowo dowodów - załączników do pisma uprawnionego z [...] września 2017 r., a także nowych argumentów stron powołanych po upływie terminu prekluzyjnego. Strony nie wykazały bowiem, że powołanie tych dowodów i argumentów nie było możliwe w wyznaczonym terminie, ani też, że potrzeba ich powołania wynikła po wyznaczonym terminie. Ponadto, zdaniem UP, nowe argumenty i dowody przedłożone przez strony nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, skoro nastąpiło ono w oparciu o materiały dotyczące wcześniejszego ujawnienia łóżka A.

Postanowieniem z [...] stycznia 2012 r. UP oddalił wniosek uprawnionego o zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z art. 256 ust 1 p.w.p. do czasu ostatecznego zakończenia sprawy o czyn nieuczciwej konkurencji z powództwa wnioskodawców zawisłej przed Sądem Okręgowym w Łodzi, sygn. akt XGC 256/11.

Organ stwierdził, że brak, w świetle wskazanego powyżej materiału dowodowego indywidualnego charakteru spornego wzoru, o którym mowa w art 104 p.w.p stanowi samodzielną i wystarczającą przesłankę do unieważnienia prawa z rejestracji spornego wzoru i dlatego uznał za niezasadne badanie zarzutu braku nowości spornego wzoru, a także rozpatrywanie pozostałego materiału dowodowego pod kątem indywidualnego charakteru spornego wzoru. To stanowisko organu zostało potwierdzone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 maja 2013 roku, sygn. akt VI SA/Wa 2703/12 i wyrokiem NSA z 9 stycznia 2015 roku, sygn. akt II GSK 2034/13.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA) powołanym wyrokiem w sprawie VI SA/Wa 391/18 oddalił skargę uprawnionego na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) jako niezasadną.

Zdaniem Sądu I instancji organ przeprowadził wszechstronną ocenę materiału dowodowego w sprawie, zaś do ustalonego stanu faktycznego prawidłowo odniósł przepisy prawa materialnego, w tym art. 102 ust. 1, art. 104 ust. 1 i 2 p.w.p.

Sąd I instancji odniósł się do poszczególnych zarzutów skargi.

Co do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, stwierdził, że w myśl art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. W jego opinii organ nie naruszył powyższego przepisu, jak również wskazanych przez skarżącego, art. 7, 77 § 1 i art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p. poprzez oddalenie wniosku dowodowego skarżącego o przesłuchanie A. K. (pracownika grupy Allegro) powołanej m. in. na okoliczności mające potwierdzić brak wiarygodności dowodów w postaci wydruków z serwisu Archiwum Allegro. Podzielił stanowisko UP, że ,,okoliczność braku archiwizacji przez Allegro zdjęć z zachowanych aukcji dla uprawdopodobnienia przez Allegro archiwum aukcji sprzed 2013 roku nie może niweczyć całości dowodów przedłożonych materiałów dowodowych pochodzących z innych baz archiwalnych niż oficjalnie archiwum portalu Allegro".

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez pominięcie przez organ dowodu z wydruku regulaminu serwisu Archiwum Allegro i regulaminu serwisu Web Archive, podzielił opinię UP, że uprawniony nie wykazał, że przedstawione archiwalne wydruki internetowe są niewiarygodne ze względu na ich podatność na manipulację, brak daty powstania wydruków i kopii, brak wiarygodności archiwalnych serwisów internetowych oraz brak dowodów podania wskazanych wydruków do wiadomości publicznej, a zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania dowodowego ciężar udowodnienia faktu spoczywa na tej stronie, która z faktu tego wydania ponosi określone skutki prawne. Jednocześnie WSA zauważył, że organ wziął pod uwagę okoliczność, że dowody, dotyczące łóżka A., zostały przedstawione z zachowaniem wymogów formalnych (zasadniczo w formie aktu notarialnego), dlatego brak podstaw dla przyjęcia tezy skarżącego, że te materiały nie są wiarygodne, bo zostały wskazane z innych stron internetowych. Uznał za słuszną opinię, że w sytuacji, kiedy strona kwestionuje wiarygodność prawną dowodów, to powinna wystąpić do właściwych organów (prokuratury) o stwierdzenie tego faktu. Skoro strona nie podjęła takiego działania, to organ słusznie uznał te twierdzenia za niewiarygodne.

Sąd zaakceptował opinię, że wydruk stron internetowych jest dopuszczalnym dowodem potwierdzającym fakt prowadzenia działalności gospodarczej. Nie znalazł podstaw do zanegowania stanowiska UP, że opublikowanie wzoru w Internecie jest jednym ze sposobów ujawnienia wzoru przemysłowego.

W ocenie WSA nie był zasadny zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez pominięcie przy ustalaniu swobody twórczej projektanta spornego wzoru okoliczności, że dowody, jak: katalog L. M. oraz katalog M. nie są opatrzone jakąkolwiek datą, a wydruki z bazy DESIGN View dotyczą wzorów wspólnotowych zgłoszonych do rejestracji w dniu [...] lipca 2011 r. Sąd podkreślił, że z uzasadnienia decyzji wynikało, że organ, ustalając zakres swobody twórczej, oparł się na wielu wskazanych i posiadających datę materiałach, nie tylko na tych zakwestionowanych przez skarżącego. Dowody te świadczyły o oferowaniu łózek z katalogu L. M. oraz M. przed datą pierwszeństwa spornego wzoru. Tak więc uchybienie, na które wskazywał uprawniony, zdaniem WSA, nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy.

Podobne stanowisko WSA zajął co do oceny przez Urząd materiału dowodowego: katalogów MEBLE B. kolekcja [...], MEBLE B. kolekcja [...], MEBLE BE. [...] oraz MEBLE D. [...], wykazujących zakres swobody przy projektowaniu spornego wzoru jako duży ze względu na różnorodność reprezentowanych w tych katalogach wzorów łóżek.

Sąd także nie uwzględnił zarzutu naruszenia przez UP art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy tj. cech funkcjonalnych spornego wzoru. Uważał, że wobec różnorodności prezentowanych w wymienionych katalogach wzorów łóżek, zbędne było oddzielne wyróżnienie cech funkcjonalnych spornego wzoru, tj. łóżka piętrowego, skoro cechy te są takie same, jak dla wszystkich innych wzorów łóżek piętrowych reprezentowanych w w/w katalogach.

Co do zarzutu naruszenia art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., a także art. 255³ ust. 5 w zw. z art. 242 ust. 3 w zw. z art. 255¹¹ p.w.p. poprzez pominięcie przez UP dowodów zgłoszonych przez stronę, jako spóźnionych, stwierdził również jego niezasadność. Organ w decyzji wyjaśnił, że na rozprawie w dniu 8 maja 2017 r. na podstawie art. 255³ ust. 5 p.w.p. zakreślił stronom termin dwóch miesięcy od tej daty na podanie wszystkich twierdzeń oraz dodatkowych dowodów na ich poparcie pod rygorem utraty prawa do ich powoływania. Uprawniony po upływie zakreślonego terminu w dniu [...] września 2017r. złożył pismo z załącznikami zawierającymi nowe dowody w sprawie. Zdaniem Sądu, skoro termin z art. 255³ ust. 5 p.w.p. jest terminem prekluzyjnym i nie ulega przedłużeniu, słusznie Urząd pominął dowody zgłoszone po upływie zakreślonego terminu. Ponadto uprawniony nie wykazał, aby powołanie nowych twierdzeń i dowodów w wyznaczonym terminie nie było możliwe albo potrzeba ich powołania wynikła później.

Według oceny Sądu I instancji także nie doszło do naruszenia prawa materialnego, tj. art. 104 ust. 1 i 2 p.w.p. Organ wykazał należycie, że zakres swobody twórczej przy opracowaniu wzoru jest dość duży. Dlatego zbędne było oddzielne wyróżnienie cech funkcjonalnych spornego wzoru, tj. łózka piętrowego, albowiem cechy te są takie same, jak dla wszystkich innych wzorów lóżek piętrowych, przedstawionych w wymienionych przez organ katalogach. Urząd prawidłowo ustalił brak indywidualnego charakteru spornego wzoru, gdyż ogólne wrażenie wywołane przez sporny wzór jest takie samo, jak ogólne wrażenie wywołane przez wzór mu przeciwstawiony. Organ szczegółowo uzasadnił, dlaczego przyjął, że cechy istotne spornego wzoru są analogiczne do cech wzoru łóżka A., znanego przed datą zgłoszenia spornego wzoru celem udzielenia ochrony. Sąd w całości podzielił stanowisko organu.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 108 ust. 1 pkt 3 i 108 ust. 3 p.w.p., WSA podał, że z art. 108 ust. 3 p.w.p. wynika, że opis powinien wskazywać na końcu te cechy podstawowe, które wyróżniają zgłoszony wzór od innych znanych już wzorów i stanowią podstawę do jego identyfikacji, tj. cechy istotne. Dlatego odmówił mu zasadności.

Podsumowując, WSA stwierdził, że Urząd przeprowadził ocenę indywidualnego charakteru spornego wzoru w oparciu o wszystkie elementy ze szczególnym uwzględnieniem jego cech istotnych.

Z wyrokiem Sądu I instancji nie zgodził się uprawniony i wystąpił ze skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA). Zaskarżył w całości ww. orzeczenie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

I. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), tj.:

1. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 3 ust. 2 pkt 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP poprzez:

a) brak przedstawienia przez Sąd I instancji własnego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie, czego wyrazem jest ograniczenie części dyspozytywnej uzasadnienia do powtórzenia wybranych fragmentów argumentacji organu zawartej w decyzji z [...] października 2017 r.;

b) nierozpoznanie wszystkich zarzutów skargi oraz brak odniesienia się do twierdzeń i argumentów podniesionych przez skarżącego w ich uzasadnieniu, w tym w szczególności nierozpoznanie zarzutu co do:

i. braku ustalenia przez organ ogólnego wrażenia wywoływanego przez sporny wzór,

ii. braku odniesienia się przez Sąd I instancji do kwestii uwzględnienia przez organ przy ustalaniu zakresu swobody twórczej wzorów wspólnotowych nr [...] i [...], które zostały ujawnione po dacie zgłoszenia do rejestracji spornego wzoru,

co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż w wyniku rozpatrzenia ww. zarzutów, Sąd I instancji powinien je uwzględnić i na ich podstawie uwzględnić skargę;

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p. (Dz. U. z 2017 r., poz. 776.) poprzez nieuwzględnienie skargi pomimo tego, że organ oddalił wniosek dowodowy skarżącego o przesłuchanie:

a). A. K. (pracownika Grupy Allegro) powołanej m.in. na okoliczności mające potwierdzić brak wiarygodności dowodów w postaci wydruków z nieoficjalnego Archiwum Allegro,

b) M. P. oraz F. Sz. - osób które mają szeroką wiedzę na temat relacji uprawnionego z C. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą L. M. C. S. (producenta łóżka A.) powołanych m.in. na okoliczności mające potwierdzić brak wiarygodności dowodów w postaci wydruków z serwisu Archiwum Allegro (www.imq.archiwumaiieqro.pl), Wayback Machinę fwww.archive.org) oraz www.allekontrola.pl co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziło do przyjęcia, że ww. dowody są wiarygodne oraz do błędnego i niezgodnego z zasadami doświadczenia życiowego ustalenia stanu faktycznego sprawy i uznania, że przed datą zgłoszenia spornego wzoru doszło do publicznego ujawnienia innego wzoru wywołującego podobne ogólne wrażenie, a w konsekwencji do utrzymania przez Sąd I instancji wadliwej decyzji w mocy;

3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p. poprzez nieuwzględnienie skargi pomimo tego, że organ pominął przy wydaniu decyzji:

a) dowodu z wydruku regulaminu serwisu Archiwum Allegro (www.img.archiwumallegro.pl),

b) dowodu z wydruku regulaminu serwisu Web Archive (www.archive.ora1 wraz z tłumaczeniem przysięgłym,

co w konsekwencji doprowadziło do przyjęcia, że wydruki z ww. stron internetowych są wiarygodne oraz do błędnego i niezgodnego z zasadami doświadczenia życiowego ustalenia stanu faktycznego sprawy i uznania, że przed datą zgłoszenia spornego wzoru doszło do publicznego ujawnienia innego wzoru niewywołującego odmiennego ogólnego wrażenia,

co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziło do utrzymania w mocy decyzji niezasadnie stwierdzającej nieważność spornego wzoru;

4. art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p. poprzez nieuwzględnienie skargi pomimo tego, że organ:

a) pominął przy ustalaniu swobody twórczej projektanta spornego wzoru, okoliczności, że dowody w postaci katalogu L. M. oraz katalogu M. nie są opatrzone jakąkolwiek datą, a wydruki z bazy Design View dotyczą wzorów wspólnotowych nr [...] i [...] zgłoszono do rejestracji [...] lipca 2011 r., a w konsekwencji uznał, że swoboda twórcza przy projektowaniu spornego wzoru była "dość duża", w sytuacji, w której swoboda twórcza, w tym wcześniejsze wzornictwo powinno być oceniane na dzień zgłoszenia spornego wzoru do rejestracji, wobec czego ww. dowody nie nadawały się do oceny swobody twórczej, gdyż albo nie wskazują okresu, którego dotyczą albo dotyczą okresu po dacie zgłoszenia spornego wzoru do rejestracji;

b) w sposób błędny ocenił materiał dowodowy w postaci katalogów MEBLE B. kolekcja [...], MEBLE B. [...], MEBLE BE. [...] oraz MEBLE D. [...] i ustalił na ich podstawie "dość dużą" swobodę twórcy przy projektowaniu spornego wzoru, pomimo tego, że materiał dowodowy w tym zakresie wskazuje na niską swobodę twórczą i duże zagęszczenie wzornictwa łóżek piętrowych, co w konsekwencji doprowadziło organ do uznania, że sporny wzór nie wywołuje odmiennego ogólnego wrażenia i do unieważnienia spornego wzoru;

co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziło do utrzymania w mocy decyzji niezasadnie stwierdzającej nieważność spornego wzoru;

5. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p. poprzez nieuwzględnienie skargi pomimo tego, że organ zaniechał ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. cech funkcjonalnych spornego wzoru determinujących jego wygląd oraz ogólnego wrażenia wywoływanego przez ten wzór, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy, gdyż ustalenie ww. okoliczności jest niezbędnym elementem oceny indywidualnego charakteru wzoru przemysłowego, a organ wydał decyzję o unieważnieniu spornego wzoru z ich zupełnym pominięciem, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziło do utrzymania w mocy decyzji niezasadnie stwierdzającej nieważność spornego wzoru;

6. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 9, art. 11 oraz

art. 75 § 1, art. 78 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p. w zw. art. 2553 ust. 3 p.w.p. w zw. z art. 242 ust. 3 w z. art. 25511 p.w.p. poprzez nieuwzględnienie skargi pomimo, że organ pominął dowody zgłoszone w piśmie z 8 września 2017 r. jako spóźnione, gdy tymczasem skarżący złożył te dowody w terminie wyznaczonym przez organ (z uwzględnieniem przedłużenia tego terminu na mocy pisma uprawnionego do organu z dnia 7 lipca 2017 r. r. w zw. z art. 242 ust. 3 p.w.p. w zw. z art. 25511 p.w.p.), co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż dowody te miały istotne znaczenie dla określenia zakresu swobody twórczej przy projektowaniu spornego wzoru (w szczególności cech funkcjonalnych spornego wzoru), a wobec tego miały istotny wpływ na określenie indywidualnego charakteru spornego wzoru;

II. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik postępowania:

1. art. 104 ust. 2 p.w.p. poprzez jego błędne zastosowanie polegające na dokonaniu oceny swobody twórczej z pominięciem ustalenia cech funkcjonalnych wzoru, co doprowadziło Sąd I instancji do przyjęcia "dość dużej" swobody twórczej i uznania braku indywidualnego charakteru spornego wzoru;

2. art. 104 ust. 1 p.w.p. poprzez jego błędne zastosowanie i ustalenie braku indywidualnego charakteru spornego wzoru bez ustalenia ogólnego wrażenia wywoływanego przez sporny wzór, podczas gdy przepis art. 104 ust. 1 p.w.p. wyraźnie wskazuje, że wzór przemysłowy odznacza się indywidualnym charakterem, jeżeli ogólne wrażenie, jakie wywołuje na zorientowanym użytkowniku, różni się od ogólnego wrażenia wywołanego na nim przez wzór publicznie udostępniony przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo;

3. art. 108 ust. 1 pkt 3 oraz art. 108 ust. 3 p.w.p. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że opis wzoru załączony do jego dokumentacji rejestracyjnej delimituje istotne cechy takiego wzoru, podczas gdy właściwa wykładnia tego przepisu powinna doprowadzić Sąd I instancji do uznania, że opis taki ma wyłącznie charakter pomocniczy, gdyż zakres ochrony wzoru wyznacza ilustracja wzoru zawarta w dokumentacji rejestracyjnej.

W oparciu o powyższe podstawy autor skargi kasacyjnej wnosił o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, a ponadto o: rozpoznanie sprawy na rozprawie, również pod nieobecność skarżącego oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący kasacyjnie przedstawił argumenty na poparcie podniesionych zarzutów.

Wnioskodawca – J. A. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wnosił o oddalenie środka odwoławczego. Stanowisko to podtrzymał w piśmie procesowym z [...] kwietnia 2022 r.

Uprawniony w piśmie z 9 maja 2022 r. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzyosobowym. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Izby Gospodarczej NSA z 14 marca 2022 r. na mocy art. 15zzs4 ust. 3 (Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów) w zw. z ust. 1

(W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich Naczelny Sąd Administracyjny nie jest związany żądaniem strony o przeprowadzenie rozprawy. W przypadku skierowania sprawy podlegającej rozpoznaniu na rozprawie na posiedzenie niejawne Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie trzech sędziów) ustawy z dnia z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021r. poz. 2095 z późn. zm.) skierowano sprawę na posiedzenie niejawne w dniu 12 maja 2022r., o czym zawiadomiono strony. Żadna ze stron nie zgłaszała, aby nie wystąpiły przesłanki, które zadecydowały o wyznaczeniu posiedzenia niejawnego.

Przechodząc do oceny skargi kasacyjnej, w ocenie NSA nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Na wstępie rozważań podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1); naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, gdyż stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, gdyż nie wystąpiły enumeratywny wymienione w art. 183 § 2 tej ustawy przesłanki nieważności postępowania, które Sąd kasacyjny byłby zobowiązany wziąć z urzędu. Oznacza to, że Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznaje sprawy w jej całokształcie, a więc niejako od początku, lecz ocenia legalność zaskarżonego wyroku przez pryzmat zarzutów wskazanych w skardze kasacyjnej.

Należy zauważyć, że skarga kasacyjna została oparta na obydwu podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a. W takiej sytuacji, zasadą jest, że w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania. Do kontroli subsumpcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony. Stąd, wobec postawienia w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania, jako pierwszy należało poddać ocenie zarzut naruszenia przepisów postępowania podnoszący istotne braki uzasadnienia, gdyż zabrakło w nim własnego wyjaśnienia przez WSA podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz WSA nie rozpoznał wszystkich zarzutów skargi i nie odniósł się do argumentów Skarżącego podniesionych w uzasadnieniu skargi, czym WSA w istotny sposób miał naruszyć art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. i art. 134 § 1 p.p.s.a. (pkt I.1. petitum skargi kasacyjnej).

Przechodząc do rozpatrzenia zasadności zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. należy wskazać, że w świetle uchwały składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09 (ONSAiWSA 2010/3/39, ZNSA 2010/2/122), którą skład orzekający na mocy art. 269 § 1 p.p.s.a. jest związany i którą podziela, powołany wyżej przepis może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną ( art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, jak też jest sporządzone w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku (por. też wyrok NSA z 6 maja 2016 r. sygn. akt II GSK 2724/14, opubl.: ONSAiWSA z 2017 r. z. 4 poz. 68). Zdaniem składu orzekającego uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne przewidziane w art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd I instancji przedstawił w nim opis tego, co działo się w sprawie w postępowaniu administracyjnym, oraz stan faktyczny przyjęty za podstawę wyroku, wskazując też, z jakich przyczyn i na podstawie jakich przepisów zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie, odniósł się przy tym do kwestii istotnych z perspektywy art. 102 i art. 104 ust. 1 i 2 p.w.p., co umożliwiło przeprowadzenie kontroli instancyjnej stanowiska Sądu w zakwestionowanym zakresie. W uzasadnieniu wyroku (s. 19-23) odnosił się do poszczególnych zarzutów skargi, w tym zajął stanowisko co do ogólnego wrażenia wywoływanego przez sporny wzór (s. 23 uzasadnienia) oraz dowodów, wymienionych w pkt I.1. lit. b) ii. (s. 22 uzasadnienia). Sam skarżący w dalszych zarzutach skargi kasacyjnej zarzuca WSA błędną ocenę ogólnego wrażenia wywoływanego przez sporny znak oraz zakresu swobody twórczej (por.: pkt II.4. petitum skargi kasacyjnej). Natomiast, czego nie bierze pod uwagę skarga kasacyjna, ta część uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego nie powinna łączyć się z oceną pod względem zgodności z prawem rozstrzygnięcia. Dlatego zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie jest usprawiedliwioną podstawą dla czynienia zaskarżonemu wyrokowi zarzutu dokonania błędnych ustaleń faktycznych, czy też błędnego rozstrzygnięcia sprawy. Ponadto, mimo że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji odniósł się dość lakonicznie do niektórych argumentów strony wnoszącej skargę, ale jednocześnie wskazując, że uwzględnił odpowiednie wywody organu, to podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 141 4 p.p.s.a. okazał się niezasadny. Można było bowiem prześledzić tok myślenia WSA i traktowany jako całość wyrok poddawał się kontroli instancyjnej.

Sąd zbadał zakwestionowaną decyzję w pełnym zakresie - jej zgodność z prawem, zastosował środki przewidziane prawem. Okoliczność, że uzasadnienie nie jest rozbudowane, jak oczekiwałby tego skarżący, ale odpowiada na zasadnicze problemy danej sprawy, nie oznacza to, że nie została przeprowadzona kontrola skarżonego rozstrzygnięcia. Dlatego nie naruszył art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a., w myśl którego kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne.

Co do naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., przepis ten określa granice rozpoznania skargi przez sąd administracyjny pierwszej instancji, zaś granice danej sprawy wyznacza jej przedmiot wynikający z treści zaskarżonego zachowania organu administracji publicznej. Oznacza to, że o naruszeniu normy wynikającej z powyższego przepisu można byłoby mówić, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo - mimo wynikającego z tego przepisu obowiązku - nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a które Sąd I instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu (por. wyrok NSA z 28 grudnia 2021 r., sygn. akt I OSK 735/19, Lex nr 3308153). Jednakże w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można kwestionować dokonanej przez sąd oceny ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia jego zgodności lub niezgodności z mającym zastosowanie w sprawie stanem prawnym, czy też prawidłowości dokonanej przez sąd oceny działań organu administracji publicznej pod kątem zachowania przepisów procedur obowiązujących ten organ (por.: wyrok NSA z 3 listopada 2021 r. sygn. akt II OSK 2094/19,Lex nr 3282105).Sąd odwoławczy nie dopatrzył się naruszenia powyższych zasad.

Skarżący podnosił także naruszenie art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, jednakże bliżej nie uzasadnił, na czym miałoby polegać naruszenie tej regulacji, czyli jego prawa do sądu.

Również za nieuzasadnione NSA uznał zarzuty sformułowane w pkt I. 2, 3 petitum skargi kasacyjnej, podważające ocenę WSA, aprobującą stanowisko UP co do mocy dowodowej wydruków internetowych przedstawionych przez wnioskodawców na okoliczność wcześniejszego, przed datą zgłoszenia spornego wzoru, publicznego ujawnienia innego wzoru, niewywołującego odmiennego ogólnego wrażenia. Opinia WSA podzielająca argumenty Urzędu miała stanowić naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit.) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77§ 1, art. 78 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p.

Zgodzić się należy z Sądem I instancji i UP, że ten w postępowaniu o unieważnienie prawa z rejestracji spornego wzoru przemysłowego był związany rygorami procedury administracyjnej, określającej jego obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy, w myśl art. 256 ust. 1 p.w.p. Zgodnie z treścią ostatniego wspomnianego przepisu do postępowania spornego przed Urzędem (takim jest postępowanie w sprawie unieważnienia prawa z rejestracji na mocy art. 255 ust. 1 pkt 1 p.w.p.) stosuje się odpowiednio przepisy k.p.a. Zatem w niniejszej sprawie znajdują zastosowanie przepisy k.p.a. odnoszące się do postępowania dowodowego, z tym jednak zastrzeżeniem, że odpowiedniość ich stosowania wiąże się ze specyfiką postępowania spornego, którego kontradyktoryjność winna być przy ustalaniu zakresu stosowania tych przepisów uwzględniona zwłaszcza co do inicjatywy dowodowej (tylko stron) i obowiązków organu patentowego w tym względzie.

W art. 7 k.p.a. unormowana została zasada ogólna prawdy obiektywnej. Z zasady tej wynika obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, co jest podstawą właściwego zastosowania normy prawa materialnego. Tak, więc organy administracji mają obowiązek dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnej sprawy na podstawie analizy całego materiału dowodowego i swoje stanowisko wyrazić w uzasadnieniu podjętej decyzji Realizację tej zasady zapewniają przede wszystkim przepisy regulujące postępowanie dowodowe. Rozwinięciem tej zasady są uregulowania Działu II Rozdziału 4 k.p.a., dotyczące dowodów. Zasadnie Sąd I instancji stwierdził, że w myśl art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, którego to uregulowania Skarżący zdaje się nie zauważać. Ponadto zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać materiał dowodowy, a więc podjąć ciąg czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego i następnie go rozpatrzyć. W ramach tych, na mocy art. 78 § 1 k.p.a. powinien uwzględnić żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu, ale tylko takie, którego przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Dokładne ustalenie stanu faktycznego możliwe jest tylko na podstawie wszystkich istotnych dowodów, które mają obowiązek przedstawić strony z uwagi na sporny charakter postępowania i poprzez wyjaśnienie wszystkich nasuwających się w sprawie wątpliwości. Z kolei art. 80 k.p.a. nakłada na organ powinność oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Organ może odmówić wiary określonym dowodom, jednakże dopiero po wszechstronnym ich rozpatrzeniu, wyjaśniając przyczyny takiej ich oceny, co winno mieć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. W sytuacji, gdy wyniki postępowania dowodowego zawierają sprzeczne ustalenia, organ ma obowiązek ustosunkować się do tych sprzeczności przez wskazanie dowodów, które przyjął jako podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, oraz uzasadnienie, dlaczego innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Ponadto w ocenie Sądu spełnienie normy wynikającej z przepisu art. 8 k.p.a. wymaga prowadzenia postępowania administracyjnego w taki sposób, aby w szczególności w uzasadnieniu decyzji przekonać stronę, że jej stanowisko zostało poważnie wzięte pod uwagę, a jeżeli zapadło inne rozstrzygnięcie, to przyczyną tego są istotne powody. Dopełnieniem tej zasady jest uregulowanie art. 9 zd. pierwsze k.p.a., że organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego oraz art. 11 k.p.a., że organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. W konsekwencji możliwość dokonania oceny legalności postępowania organu powinna znaleźć odzwierciedlenie w decyzji, której wymogi formalne określa art. 107 § 1 i 3 (ten ostatni określa warunki uzasadnienia decyzji). Uzasadnienie decyzji ma, bowiem na celu wykazanie procesu myślowego, który doprowadził do ustalenia treści rozstrzygnięcia. Pamiętać należy, że uzasadnienie (faktyczne i prawne) stanowi integralną część decyzji. Zatem ocenie Sądu nie podlega jedynie jej osnowa, ale decyzja jako całość, łącznie z uzasadnieniem.

Sąd I instancji wyjaśnił, dlaczego zgodził się z UP co do braku przydatności zeznań jako świadka pracownicy Allegro –A. K., gdyż brak oficjalnego archiwum, w tym Allegro, nie oznaczało, że nie było dostępu do materiałów, które pojawiły się w tym serwisie, jak i w innych przed utworzeniem tego archiwum. Ta okoliczność nie została podważona. Tylko sugerowano ich niewiarygodność, właśnie z tego powodu, że pochodziły z innych stron. Sam fakt ewentualnego umiejscowienia historycznych informacji poza archiwami: Allegro czy Web Archive nie dyskredytował przydatności wydruków internetowych z tym wiadomościami, zwłaszcza że wnioskodawcy znaczną część wydruków przedstawili w formie notarialnie potwierdzającej datę wydruku i jego zawartość. Wnioskowana świadek zaś mogłaby zeznać na okoliczności związane z archiwizowaniem, tworzeniem serwisu, który miał powstać w 2013 r., podczas gdy datą, według której badano przesłanki unieważnienia prawa z rejestracji spornego wzoru, był 24 sierpnia 2009r. Należy zauważyć, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, także dotyczącym praw z p.w.p., opowiedziano się za dopuszczeniem jako dowodu wydruków ze stron internetowych (por.: wyroki NSA z: 8 września 2015 r., sygn. akt II GSK 1949/14, 6 maja 2016 r., sygn. akt II GSK 2724/14, w którym dopuścił także możliwość wykorzystania materiałów dowodowych, w tym wydruków internetowych, pochodzących z daty późniejszej od daty wniosku o rejestrację, jeżeli będą zawierały informacje o zwyczajach i praktykach handlowych czy okolicznościach obrotu w okresie poprzedzającym wystąpienie z wnioskiem; 12 września 2019 r., sygn. akt II GSK 2370/17; opubl.: orzeczenia.nsa.gov.pl), podobnie - w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE).

By dokonać oceny mocy dowodowej należy zweryfikować prawdopodobieństwo i prawdziwość zawartych w dokumencie informacji, np. jego pochodzenie, okoliczności jego sporządzenia oraz jego adresata, a następnie ocenić, czy wydaje się sensowny i wiarygodny; obowiązuje zasada uznania za dowód wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i wszechstronnego rozważenia dowodów (w polskiej procedurze -wyrażona w art. 75 § 1 i art. 80 k.p.a); por. wyrok TSUE z 27 lutego 2018 r. w sprawie T-166/15, opubl. curia.europa.eu.

Sama abstrakcyjna możliwość manipulacji treścią lub datą witryny internetowej nie stanowi wystarczającej podstawy do podważenia wiarygodności dowodu w postaci zrzutu ekranu wspomnianej witryny internetowej. Wiarygodność ta może zostać podważona jedynie poprzez powołanie się na fakty, które w sposób konkretny sugerują manipulację. Takie fakty mogą obejmować wyraźne oznaki podrobienia, bezsporne sprzeczności w przedstawionych informacjach lub oczywiste niespójności, które mogą racjonalnie uzasadniać wątpliwości co do autentyczności zrzutów ekranu rozpatrywanych witryn internetowych (por.: wyrok TSUE z 20 października 2021 r., JMS Sports/EUIPO - Inter-Vion (Spiralna gumka do włosów), sygn. T-823/19, pkt 49 i przytoczone tam orzecznictwo; opubl. curia.europa.eu).

Skarżący kasacyjnie nie zakwestionował jednoznacznie, że przedstawione przez wnioskodawców wydruki nie przedstawiały informacji, które zostały w nich zawarte w dacie ogłoszenia, jedynie zgłaszał wątpliwości. Uprawniony pominął, krytyczne stanowisko Urzędu wobec tych wydruków, które nie pozwalały na ustalenie daty, kiedy zostały w internecie opublikowane. Przy tym zgłaszając zastrzeżenia co pewności, wiarygodności dokumentów – wydruków internetowych, sam w odpowiedzi na wniosek przedstawił wydruki z Allegro Archiwum z [...] września 2011 r., mające zawierać informacje o aukcji sprzed trzech lat, tj. z 7 września 2008 r. (k. -106 akt adm.), a ponadto w innym postępowaniu, tj. przez Sądem Okręgowym w Łodzi o sygn. akt X GC 256/11 w pozwie z 26 maja 2011 r. (czyli przed powstaniem według jego relacji oficjalnego archiwum Allegro) przeciwko obecnym wnioskodawcom powoływał się na informacje z Allegro pozwalające na łatwy dostęp do towaru (w tym łóżek piętrowych, s. 14-17, 19 pozwu, k.-56-63 akt adm.).

Nie był także uzasadniony zarzut naruszenia ww. przepisów postępowania wskutek niedopuszczenia dowodów z zeznań świadków M. P. i F. Sz.. Organ obszernie wyjaśnił, a WSA zaakceptował, że okoliczności wprowadzania i współpracy między uprawnionym a producentem przeciwstawionego wzoru nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Ponadto ostatni świadek miałby zeznawać na wątpliwy charakter dowodów z internetu, tj. wydruków katalogów L. M., gdy wystarczyło przedstawić katalog, który podważałby wiarygodność tego, wydrukowanego z internetu.

Skarżący kasacyjnie nie podważył skutecznie wyczerpująco i prawidłowo uzasadnionej przez Urząd, a potem zaakceptowanej przez WSA, oceny materiału dowodowego co do publicznego ujawnienia wzoru przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo czyli przed datą zgłoszenia – 24 sierpnia 2009 r.

Przy tym nie zgłaszał zarzutów związanych z rozumieniem publicznego wcześniejszego ujawnienia wzoru przemysłowego. Udostępnienie publiczne wzoru przemysłowego – w świetle art. 103 ust. 1 p.w.p. – następuje przez: stosowanie wzoru, jego wystawienie lub ujawnienie w innych sposób. Wyliczenie form publicznego udostępnienia wzoru nie ma charakteru enumeratywnego. Natomiast z art. 103 ust. 2 p.w.p. wynika, że wzoru nie uważa się za udostępniony publicznie, w rozumieniu ust. 1, jeżeli nie mógł dotrzeć do wiadomości osób zajmujących się zawodowo dziedziną, której wzór dotyczy. Z analizy orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że najczęściej występującymi w obrocie sposobami publicznego udostępnienia wzoru są: publikacja wzoru oraz wykorzystanie wzoru w handlu(por. wyrok NSA z 9 października 2019 r. sygn. akt II GSK 795/17; opubl.:orzeczenia.nsagov.pl). Podobnie w niniejszej sprawie, Urząd, a za nim WSA jako dowody ujawnienia publicznego przyjęli katalogi firmowe oraz oferty i materiały z aukcji łóżek piętrowych, z tym że dowody te pochodziły zasadniczo ze stron internetowych, co omówiono wyżej.

Nie zmieniło oceny materiału dowodowego dokonanej przez Urząd, a następnie skontrolowanej przez Sąd I instancji nieuwzględnienie materiału dowodowego złożonego przez uprawnionego przy piśmie z 8 września 2018 r.

Na rozprawie przed UP w dniu 8 maja 2017 r. został zakreślony stronom termin 2 miesięcy na złożenie dowodów. Zgłaszający w piśmie z 7 lipca 2017 r. poinformował, że nie jest w stanie zająć w wyznaczonym terminie stanowiska (podał przyczyny braku stanowiska) i uczyni to do 8 września 2017 r., co też uczynił, gdyż 8 września 2017 r. wpłynęło pismo wraz z dowodami (k. -1100-1156 akt adm.).

Skarżący skorzystał więc z uprawnienia przewidzianego przez art. 242 ust. 3 p.w.p. (Czynność może być dokonana w ciągu 2 miesięcy po upływie terminu wyznaczonego zgodnie z ust. 1 lub 2, jeżeli przed jego upływem strona zawiadomi Urząd Patentowy na piśmie o przyczynach niedotrzymania tego terminu) w zw. z ust. 1 p.w.p. w zw. z art. 25511 p.w.p. (do postępowania spornego przed Urzędem Patentowym stosuje się odpowiednio przepisy art. 242 i 243).

Dlatego opinia organu oraz WSA o braku podstaw do uwzględnienia ww. stanowiska skarżącego nie była prawidłowa. Mimo błędu, organ ocenił dołączony do omawianego pisma materiał dowodowy jako nie mający znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy (s. 23 decyzji). Sąd I instancji do tej oceny przedstawionych dowodów się nie odniósł (s. -25 uzasadnienia wyroku WSA).

Jednakże uchybienie powyższe nie miało wpływu na wynik sprawy. Skarżący kasacyjnie podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania, powinien jednocześnie wykazać możliwość istotnego wpływu stwierdzonego uchybienia na wynik sprawy. Tego elementu już zabrakło w skardze kasacyjnej. Ponadto gdy chodzi o wartość zgłoszonych dowodów, nie było rozważana zgodność spornego wzoru z normami technicznymi (załącznik 1-3), zwłaszcza że przeciwstawione wzory także posiadały odpowiedni certyfikat (w aktach adm.). Ponadto wszystkie łóżka powinny spełniać opisane normy, zwłaszcza że miały być zasadniczo przeznaczone dla dzieci. Zatem zakres swobody twórczej w przypadku omawianych wzorów był taki sam. Przy tym z dołączonych dokumentów wynika, że górna barierka w łóżku piętrowym spełnia cel zabezpieczający (k. -1123-1140 akt adm.) i taką też rolę wyznaczono jej w opisie spornego wzoru. Nie wyróżniała się niczym charakterystycznym od innych wzorów, była maksymalnie uproszczona (listwa pozioma połączona z pionowymi listewkami bądź samodzielna a wtedy dwie poziome listwy). Z kolei załączniki nr 4 i 5 mające też wykazywać ograniczony zakres swobody twórczej przy projektowaniu spornego wzoru pochodziły z lat 2016-2017. Przecież sam skarżący, kiedy podważał przydatność argumentów UP odwołujących się do późniejszych wzorów wspólnotowych samego skarżącego, twierdził, że zakres swobody twórczej powinno badać się według dowodów z daty rejestracji wzoru,. Zatem sam skarżący popadł w sprzeczność. Dlatego stanowisko organu, choć bardzo lakoniczne i jednoczesny brak stanowiska WSA nie miały wpływu na wynik sprawy. Zresztą, słusznie Urząd zauważył, że wcześniej zebrany materiał dowodowy był wystarczający do oceny spornego wzoru przemysłowego w świetle zgłoszonych we wniosku o jego unieważnienie przesłanek.

Dlatego zarzut sformułowany w pkt I. 6 petitum skargi kasacyjnej należało uznać za nieusprawiedliwiony.

Przed oceną pozostałych zarzutów naruszenia przepisów postępowania, wyrażonych w pkt I.4 i 5 petitum skargi kasacyjnej, w opinii NSA należy odnieść się najpierw do zarzutu naruszenia prawa materialnego podniesionego w pkt II.3 petitum skargi kasacyjnej, gdyż prawidłowa interpretacja art. 108, w tym jego ust. 1 i ust. 3 p.w.p., co do znaczenia i zawartości dokumentacji rejestracyjnej, a zwłaszcza opisu i ilustracji wzoru przemysłowego, wpływała na ustalenie zakresu spornego wzoru przemysłowego, a tym samym jego cech, wyróżniających go od innych wzorów, a co z kolei zakreślało granice ustaleń faktycznych, kwestionowanych zarzutami I.4 i 5.

Należy wyjaśnić, że nie było sporne, że dla oceny prawa z rejestracji spornego wzoru przemysłowego należało zastosować przepisy p.w.p., obowiązujące w dacie zgłoszenia spornego wzoru na mocy art. 117 ust. 1 p.w.p., tj. w Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1113 z późn. zm. (Do unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego przepisy art. 89 stosuje się odpowiednio) w zw. z art. 89 p.w.p. (ust. 1: patent może być unieważniony w całości lub w części, na wniosek każdej osoby, która ma w tym interes prawny, jeżeli wykaże ona, że nie zostały spełnione ustawowe warunki wymagane do uzyskania patentu) w zw. z art. 315 ust. 3 p.w.p. (ustawowe warunki wymagane do uzyskania patentu, prawa ochronnego albo prawa z rejestracji ocenia się według przepisów obowiązujących w dniu zgłoszenia wynalazku, wzoru użytkowego, znaku towarowego albo topografii układów scalonych w Urzędzie Patentowym).

W myśl art. 108 ust. 1 p.w.p. w ówczesnym brzmieniu zgłoszenie wzoru przemysłowego w celu uzyskania prawa z rejestracji powinno było obejmować: podanie zawierające co najmniej oznaczenie zgłaszającego, określenie przedmiotu zgłoszenia oraz wniosek o udzielenie prawa z rejestracji (pkt 1); ilustrację wzoru przemysłowego (pkt 2); opis wyjaśniający ilustrację wzoru przemysłowego (pkt 3). Zgodnie z ust. 2 tego art. ilustrację wzoru przemysłowego stanowiły w szczególności rysunki, fotografie lub próbki materiału włókienniczego. Z kolei, na mocy art. 108 ust. 3 p.w.p. opis wyjaśniający ilustrację wzoru przemysłowego powinien przedstawiać wzór przemysłowy na tyle jasno i wyczerpująco, aby na podstawie ilustracji można było wzór odtworzyć w każdej przedstawionej w zgłoszeniu odmianie. W szczególności opis powinien zawierać określenie wzoru przemysłowego, ze wskazaniem przeznaczenia, określać figury ilustracji lub numery próbek, zawierać ponumerowany wykaz odmian wzoru przemysłowego, jeżeli zgłoszenie obejmuje takie odmiany, oraz wskazywać na końcu te cechy postaciowe, które wyróżniają zgłoszony wzór od innych znanych już wzorów i stanowią podstawę do jego identyfikacji.

Uzupełnienie wymogów odnośnie zgłoszenia wzoru przemysłowego zawierało rozporządzenie Prezesa rady Ministrów z dnia 30 stycznia 2002 r. w sprawie dokonywania i rozpatrywania zgłoszeń wzorów przemysłowych (Dz. U. Nr 40 poz. 358 z późn. zm.; dalej: rozporządzenie z 30 stycznia 2002 r.), wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 119 p.w.p. W myśl § 5 ust. 1 ww. rozporządzenia opis wzoru przemysłowego powinien przedstawiać wzór przemysłowy na tyle jasno i wyczerpująco, aby na jego podstawie oraz przy pomocy rysunku, fotografii i próbek można go było odtworzyć w każdej przedstawionej w zgłoszeniu odmianie. W przepisie § 5 ust. 2 wymieniono elementy opisu, który powinien: określać wzór przemysłowy, ze wskazaniem przeznaczenia (pkt 1), określać figury ilustracji (pkt 2), zawierać ponumerowany wykaz odmian wzoru przemysłowego, jeżeli zgłoszenie obejmuje takie odmiany (pkt 3), opisywać na końcu, po wyrazach "cechy istotne wzoru przemysłowego", te cechy postaciowe, które wyróżniają zgłoszony wzór od innych, znanych już wzorów, i stanowią podstawę do jego identyfikacji (pkt 4). Natomiast w § 6 ust. 1 rozporządzenia z 30 stycznia 2002 r. ilustracja wzoru przemysłowego powinna przedstawiać przedmiot wzoru z wyraźnym wskazaniem cech istotnych wzoru.

Nie można podzielić stanowiska uprawnionego, że zakres ochrony wzoru wyznacza ilustracja w dokumentacji rejestracyjnej, a opis do niej dołączony ma tylko charakter pomocniczy, szczególnie w realiach niniejszej sprawy. Owszem, w toku badania wzoru przemysłowego uwzględniane są zasadniczo te cechy, które są dostrzegalne w graficznym przedstawieniu wzoru (art. 102 ust. 1 zawierający definicję wzoru przemysłowego i art. 108 ust. 3 p.w.p. wskazujący na charakter pomocniczy opisu, o ile ilustracja/ilustracje wzoru wskazuje cechy istotne, art. 114 ust. 2 p.w.p. określający elementy świadectwa rejestracji), a przedmiotem porównania wzorów przemysłowych są całe postacie wytworów objętych prawem z rejestracji, tj. przedstawione na zdjęciu lub rysunku zbiorczym załączonym do dokumentacji zgłoszeniowej w świetle ich cech istotnych (które muszą być w jakiejś formie przedstawione). Dlatego ważna jest rola opisu, jeżeli został dołączony. Powinien przedstawiać wzór przemysłowy na tyle jasno i wyczerpująco, aby na jego podstawie oraz przy pomocy ilustracji/próbek można go było odtworzyć w każdej przedstawionej w zgłoszeniu odmianie. Ma też przedstawiać te cechy postaciowe, które wyróżniają zgłoszony wzór od innych, znanych już wzorów, i stanowią podstawę do jego identyfikacji. Należy zauważyć, że na ilustracjach spornego wzoru przemysłowego nie wskazano cech istotnych spornego wzoru, co dopiero przedstawiono w opisie (por. wyrok NSA z 24 maja 2016 r. sygn. akt II GSK 2839/14). Ponadto, co jest istotne dla oceny swobody twórczej konieczne jest ustalenie, jakie elementy są chronione przez sporny wzór i w rezultacie istotne przy porównywaniu tego wzoru ze wzorem przeciwstawionym (por. E. Wojcieszko-Gałuszko w: J. Sieńczyło-Chlabicz (red.), Prawo własności przemysłowej. Komentarz, Wyd. C.H.BECK 2020, komentarz o art. 104 nb 12; J. Szczotka w:T> Demendecki i in., Prawo własności przemysłowej. Komentarz, LEX 2015, komentarz do art. 108, pkt 6,7). W opisanej sytuacji, skoro na podstawie ilustracji nie można było ustalić cech istotnych spornego wzoru, to należało odwołać się do załączonego do dokumentacji zgłoszeniowej opisu wzoru, w którym uprawniony określił przedmiot zgłoszenia oraz cechy istotne wzoru. Nie znalazł NSA podstaw do zakwestionowania stanowiska organu, podzielonego przez WSA co do cech istotnych zgłoszonego wzoru, w tej sytuacji wynikających z opisu.

Skoro zostały zaakceptowane istotne cechy spornego wzoru, ustalone przez UP i ocenione przez WSA, to należało zbadać, czy przedstawione dowody pozwalały na uznanie spornego wzoru jako pozbawionego indywidualnego charakteru, a przy tym charakteryzującego się dość wysokim poziomem swobody twórczej. Przede wszystkim jeszcze raz należy podkreślić, że Urząd swoje ustalenia oparł na wydrukach z internetu, opatrzonych pewną datą i do tego datą sprzed zgłoszenia spornego znaku do rejestracji – 24 sierpnia 2009 r. Były to szczegółowo opisane, przede wszystkim fragmenty katalogów: BE., MEBLE D., B. meble oraz dokumenty dotyczące aukcji internetowych, również sprzed daty zgłoszenia spornego wzoru do rejestracji. Natomiast dołączone katalogi m.in. M., L. M., bez daty dowodziły, że zawarte są w nich wzory niezmienione w porównaniu z wydrukami dotyczącymi aukcji przeciwstawionych wzorów, zwłaszcza łóżka A.. A z wydruków aukcji na Allegro wynikało, że na ponad rok przed zgłoszeniem spornego znaku były oferowane łóżka piętrowe, w tym m.in. o nazwie A. przez M. czy L. M., ujawniające wszystkie istotne cechy zastrzeżone dla spornego wzoru i w takiej niezmienionej postaci były oferowane.

Ponadto dowody te, jak i pochodzące z późniejszej daty pozwalały na określenie zakresu swobody twórczej w odniesieniu do spornego wzoru. Zakres swobody twórcy zależy od charakteru i przeznaczenia produktu, w którym sporny wzór będzie zawarty (elementy funkcjonalne przedmiotu) oraz przez wcześniejsze wzornictwo. Dowody, także te nieopatrzone datą, jak i wzory skarżącego pochodzące z daty po zgłoszeniu spornego wzoru, tylko potwierdzały szerszy zakres swobody twórczej, niż twierdził skarżący. Cechy funkcjonalne produktów się nie zmieniły (nadal chodziło o łóżka piętrowe, przedstawione w opisie jako łóżko piętrowe do spania na dwóch poziomach wykorzystywane w mieszkaniach małometrażowych, zwłaszcza pokojach dziecięcych), a wzornictwo stało się bardziej urozmaicone. Do tego należało mieć na uwadze końcowego odbiorcę (głównie dzieci), którego oczekiwania były bardzo zróżnicowane, o różnych założeniach estetycznych, a przy tym łóżko musiało gwarantować dziecku bezpieczeństwo podczas snu. Nie można zgodzić się ze skarżącym, że organ pominął elementy funkcjonalne wzoru. Organ przy ocenie indywidualnego charakteru spornego wzoru kierował się zakresem swobody twórczej, a więc i funkcją wytworu, podkreślając, że spornym wzorem objęto łóżka piętrowe (s. 15 decyzji UP). Dlatego, stanowisko uprawnionego jest niezasadne, szczególnie że jak słusznie zauważył WSA, iż różnorodność prezentowanych w materiałach dziecięcych łóżek piętrowych nie wymuszała wyróżniania ich cech funkcjonalnych, gdyż te cechy są charakterystyczne dla wszystkich łóżek piętrowych, a w takiej sytuacji różnice musiałyby być bardziej zauważalne dla uznania indywidualnego charakteru porównywanych wzorów.

Dlatego za niezasadne należało uznać zarzuty ujęte w pkt I. 4. i 5 petitum skargi kasacyjnej.

Należy zauważyć, że Urząd odmówił spornemu wzorowi przemysłowemu waloru indywidualnego charakteru. Zgodnie z definicją z art. 104 ust. 1 p.w.p. wzór przemysłowy odznacza się indywidualnym charakterem, jeżeli ogólne wrażenie, jakie wywołuje na zorientowanym użytkowniku, różni się od ogólnego wrażenia wywołanego na nim przez wzór publicznie udostępniony przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo (art. 104 ust. 1 p.w.p.). Przy ocenie indywidualnego charakteru wzoru przemysłowego bierze się pod uwagę zakres swobody twórczej przy opracowywaniu wzoru (art. 104 ust. 2 p.w.p.). Obie te cechy, jak wynika z powołanej definicji, ustala się z perspektywy zorientowanego użytkownika (którego sposobu określenia przez Urząd i potem przez WSA) Uprawniony nie podważał. Skarżący także nie zarzucał, aby ocena cech wymienionych w art. 104 ust. 1 i 2 p.w.p. nie była przeprowadzona w oparciu o wszystkie elementy wzoru, ze szczególnym uwzględnieniem jego cech istotnych i z poziomu ogólnego wrażenia, jakie ww. wzór wywołuje na zorientowanym uczestniku. Urząd doszedł do wniosku, że między spornym wzorem a przeciwstawionym wystąpiła tożsamość wszystkich cech wskazanych w opisie spornego wzoru jako istotne, co skutkowało identycznym ogólnym wrażeniem wywieranym na zorientowanym użytkowniku przez porównywane wzory. I nie chodziło o identyczność produktów, ale o ogólne wrażenie powstałe wskutek porównania istotnych cech przeciwstawionych wytworów. Urząd przeprowadził w tym kierunku wyczerpujący wywód, który WSA zaaprobował, a skarżący kasacyjnie nie podważył go skutecznie. Dlatego zarzuty sformułowane w pkt II. 1 i 2 także okazały się niezasadne.

Z powyższych względów, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, NSA na mocy art. 184 p.p.s.a ją oddalił.