Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 895/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędziowie : WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Protokolant : starszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi Firma A w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2018 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy skargę oddala


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] maja 2018 r., znak [...], działając na podstawie art. 59 ust. 1, art. 56 w związku z art. 64 ust. 1, art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1073), § 1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 i art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), po rozpatrzeniu odwołania [...] Spółki Akcyjnej [...], od wydanej przez Prezydenta Miasta Krakowa decyzji nr [...] z dnia 31 maja 2017 r., orzekającej o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami, garażem podziemnym, naziemnymi miejscami postojowymi i drogami wewnętrznymi na działce nr [...] obr. [...] wraz z wjazdem na działce [...] obr. j.w., przy ul. W. w Krakowie" oraz umorzeniu postępowania w części odnoszącej się do budowy zjazdu z działki nr [...] obr. [...], tj. działki stanowiącej drogę publiczną ul. W. – uchyliło zaskarżoną decyzję organu I instancji w części obejmującej załącznik nr 1 pkt I.2 lit. a tiret drugie pt: "warunki pod względem ochrony zieleni" i w tym zakresie orzekło co do istoty sprawy (pkt 1), a w pozostałym zakresie utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Powyższa decyzja, która jest przedmiotem skargi, zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Wnioskiem z dnia 30 września 2015 r. A. Sp. z o.o. w K. zwróciła się do Prezydenta Miasta Krakowa o ustalenie warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami, garażem podziemnym, naziemnymi miejscami postojowymi i drogami wewnętrznymi na działce nr [...] obr. [...] wraz z wjazdem na działkach nr: [...] i [...] (część) obr. jw., przy ul. W. w Krakowie". Po korektach wniosku tytuł inwestycji przyjął brzmienie: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami, garażem podziemnym, naziemnymi miejscami postojowymi, drogami wewnętrznymi na działce nr: [...] obr. [...] wraz z wjazdem na działkach nr [...] i [...] obr. jw., przy ul. W. w Krakowie".

Prezydent Miasta Krakowa, decyzją nr [...] z dnia 31 maja 2017 r., działając na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w związku z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r., poz. 778), §1- 9 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588), §2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawne oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1589) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23), art. 105 § 1 Ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz.23 ze zm.) w związku z art. 25 ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie niektórych ustaw w celu poprawy otoczenia prawnego przedsiębiorców (Dz. U. z 2016 r. poz. 2255) oraz art. 29 ust. 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz.U z 2016 r. poz. 1440 ze zm.) ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami, garażem podziemnym, naziemnymi miejscami postojowymi i drogami wewnętrznymi na działce nr [...] obr. [...] wraz z wjazdem na działce [...] obr. j.w., przy ul. W. w Krakowie" oraz umorzył postępowanie w części odnoszącej się do budowy zjazdu z działki nr [...] obr. [...], tj. działki stanowiącej drogę publiczną – ul. W. .

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał w szczególności, że teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 59 i nast. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W toku postępowania pozyskano: 1) pismo Marszałka Województwa Małopolskiego z dnia 4 kwietnia 2017 r., znak [...], w odniesieniu do terenów, przeznaczonych na realizację celu publicznego w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym; 2) opinię Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie z dnia [...] lutego 2017 r., znak: [...], w odniesieniu do terenów przyległych do pasa drogowego; 3) korektę opinii z dnia [...] lipca 2016 r., znak: [...], Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie w odniesieniu do terenów przyległych do pasa drogowego (13 września 2016 r., znak [...]); 4) opinię Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie z dnia [...] lipca 2016 r., znak: [...], w odniesieniu do terenów przyległych do pasa drogowego; 5) opinię Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie z dnia [...] grudnia 2015 r., znak: [...], w odniesieniu do terenów przyległych do pasa drogowego; 6) opinię Wydziału Kształtowania Środowiska UMK z dnia [...] lutego 2017 r., znak: [...], w zakresie ochrony środowiska; 6) opinię Wydziału Kształtowania Środowiska UMK z dnia [...] lipca 2016 r., znak: [...], w zakresie ochrony środowiska; 7) opinię Wydziału Kształtowania Środowiska UMK z dnia [...] grudnia 2015 r., znak: [...], w zakresie ochrony środowiska; 8) opinię Wydziału Kształtowania Środowiska UMK z dnia [...] czerwca 2016 r., znak: [...], [...] w zakresie konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; 9) opinię Wydziału Kształtowania Środowiska UMK z dnia [...] kwietnia 2016 r. znak: [...], [...] w zakresie konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; 10) uchwałę Rady Dzielnicy Miasta Krakowa z dnia [...] kwietnia 2017 r. Nr [...] Ponadto uzyskano stanowisko Zespołu Urbanistycznego: z dnia [...] października 2016 r. i z dnia [...] października 2016 r. W toku postępowania wystąpiono również o uzgodnienie projektu decyzji do Wojewody Małopolskiego, Marszałka Województwa Małopolskiego i Ministra Środowiska w kwestii konieczności dokonywania uzgodnień, na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z uwagi na fakt, iż ww. organy nie zajęły stanowiska w ustawowym terminie organ I instancji, działając w oparciu o art. 53 ust. 5 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p, uznał uzgodnienia za dokonane. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustalono, że planowane zamierzenie spełnia łącznie przesłanki z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., zaś osoba uprawniona po myśli art. 60 ust. 4 u.p.z.p., mgr inż. arch. E. D. , przygotowała projekt decyzji.

Odwołanie od powyższej decyzji Prezydenta Miasta Krakowa wniosła [...] Spółka Akcyjna [...] S.A. w K.. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa, tj.: 1) art. 54 p. 2c, w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. poprzez brak wystarczającego określenia w zaskarżonej decyzji obsługi w zakresie komunikacji, a także art. 61 ust. pkt 2 u.p.z.p., w związku z art. 2 pkt 14 u.p.z.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, iż planowany i wskazany we wniosku dostęp do drogi publicznej jest rzeczywisty i wystarczający dla zamierzenia i budowlanego oraz art. 140, 144, 158 w zw. z art. 245 kodeksu cywilnego, poprzez zawarcie w zaskarżonej decyzji zobowiązania wnioskodawcy do ustanowienia służebności na rzecz odwołującego się w zakresie drogi wzdłuż granicy działek; 2) § 3, § 5 i § 7 rozporządzenia poprzez przeprowadzenie analizy urbanistycznej w nieprawidłowy sposób; 3) art. 53 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z § 2 pkt 4 i 5 oraz § 3 ust. 2 rozporządzenia poprzez błędne oznaczenie obszaru analizowanego, a w konsekwencji nieprawidłowe przeprowadzenie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p.; 4) art. 28 k.p.a. w związku z art. 140 i 144 ustawy z dnia 23 czerwca 1964 r. Kodeks cywilny poprzez nieuwzględnienie w postępowaniu przed organem I instancji jako strony właścicieli nieruchomości nr [...], położonej na północ od granicy nieruchomości objętej wnioskiem, a także art. 28 k.p.a. w związku z art. 61 w związku z art. 54 pkt 2 lit. d u.p.z.p. poprzez błędną wykładnię i niezastosowanie; 5) art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. w zw. z art. 140 i 144 Kodeksu cywilnego poprzez ich nieuwzględnienie 6) art. 7, 8, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez zaniechanie ustalenia sposobu oddziaływania planowanej inwestycji na tereny sąsiednie, w szczególności na działkę nr [...] i działkę odwołującego się nr [...]; 7) art. 6, 7, 8 k.p.a. poprzez nie podjęcie czynności mających na celu dokładnie wyjaśnienie stanu faktycznego i prawnego (brak przymiotu prawa strony dla właścicieli nieruchomości nr [...], co narusza ich słuszne interesy jako obywateli, brak ustalenia rzeczywistych warunków w zakresie obsługi komunikacji), co ostatecznie skutkuje naruszenie zaufania obywateli do aparatu państwowego; 8) art. 71 ust. 2 i art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w zw. z § 3 ust. 1 pkt 56) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz 62a ust. 1 pkt 11 powyższej ustawy – poprzez brak nałożenia na Wnioskodawcę obowiązku uzyskania decyzji środowiskowej, pomimo zaistnienia przesłanek; 9) art. 106 § 5 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 4 i 5 u.p.z.p., poprzez dokonanie uzgodnienia warunków zabudowy przez organ w drodze pisma, co stanowi usiłowanie ominięcia obowiązku orzekania w sprawie w drodze postanowienia. Odwołująca się wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Działając na skutek odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało opisaną na wstępie decyzję, którą uchyliło zaskarżoną decyzję organu I instancji w części obejmującej załącznik nr 1 pkt I.2 lit. a tiret drugie pt: "warunki pod względem ochrony zieleni" i w tym zakresie orzekło co do istoty sprawy (pkt 1), a w pozostałym zakresie utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy zreferował przebieg postępowania, zarzuty sformułowane przez odwołującą się, uzupełnienie materiału dowodowego w postępowaniu odwoławczym, nadto przytoczył i wyjaśnił przepisy mające zastosowanie w sprawie ustalenie warunków zabudowy. Dalej organ odwoławczy wskazał, że wobec nieobowiązywania na terenie objętym zamiarem inwestora, tj. działce nr: [...] obr. [...] miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, istnieją podstawy do przeprowadzenia postępowania na zasadach i w trybie art. 59 i nast. u.p.z.p. Przeprowadzona na potrzeby niniejszego postępowania analiza z dnia 30 listopada 2016 r. wraz z jej uzupełnieniem z dnia 10 sierpnia 2017 r. odpowiada wymogom obowiązującego prawa, a wydana na jej podstawie decyzja zasadnie wskazuje na możliwość ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. Analiza zawiera część graficzną – mapę ewidencyjną, na której zakreślono granice obszaru analizowanego w odległości ok. 180 m od granicy terenu objętego wnioskiem. Z załącznika graficznego zaś wynika, iż front terenu inwestycji (długość boku od strony ul. W. ) ma długość 60 m. Sposób określenia obszaru analizowanego wypełnia dyspozycję § 3 ust. 2 rozporządzenia. W części tekstowej dokumentu analizy, charakteryzując teren inwestycji podano, że teren objęty wnioskiem położony jest w obszarze o zdefiniowanym układzie urbanistyczno-architektonicznym, w terenach zabudowy miejskiej o funkcji mieszkaniowo-usługowej, w pełni wyposażonych w infrastrukturę techniczną, komunikacyjną i inną. Projektowany budynek ma powstać na części działki, na której był usytuowany spalony obiekt handlowy ([...]). Na północ od projektowanej inwestycji znajdują się budynki mieszkalne wielorodzinne w układzie równoległym do ulicy W. . Dwa z nich w pierwszym planie lokalizowane są na rzucie litry C o wyraźnie wyodrębnionych częściach i odpowiadającej tym częściom bryle. Następne budynki w kierunku północnym mają formę wydłużonych prostokątów. Budynki jednorodzinne z usługami po zachodniej stronie (w zwartej zabudowie mieszkalnej ) są niższe, posiadają spadziste dachy. Dalej w kierunku zachodnim występuje zabudowa wielorodzinna i zabudowa usługowa, przy czym zabudowa usługowa w formie kiosków i pawilonów jest lokowana na rzutach małych figur (budynki parterowe) oraz dużych dwukondygnacyjnych budynków (np. przychodnia lekarska na dz. [...]) lub parterowych, lecz i większych powierzchni zabudowy (Budynek [...]). Po wschodniej stronie terenu inwestycji przy granicy obszaru analizy występują 4 budynki wysokie punkowe o wysokości 12 pięter, a przed nimi w układzie prostopadłym do ulicy budynek Urzędu [...] o wysokości 12 pięter. Po południowej stronie ulicy W. występuje zabudowa o mniej zdefiniowanych formach i czytelnym układzie przestrzennym. Pierwszy plan stanowi pas zieleni wysokiej, za nią budynki usługowe o różnych układach i wysokościach. Na dz. [...] znajdują się parterowe budynki gospodarcze, małe hale przeznaczone do rozbiórki. W ocenie Kolegium, planowane zamierzenie inwestycyjne, polegające na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego, będzie kontynuowało funkcję mieszkalną zabudowy występującej w obszarze analizowanym; przeprowadzona analiza urbanistyczno-architektoniczna potwierdza, iż w obszarze analizowanym występuje zabudowa o funkcji zgodnej z planowanym zamierzeniem, która pozwala na określenie parametrów nowej zabudowy w zakresie parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu jest to m.in. dz. [...], [...] obr. [...]

Organ odwoławczy wyjaśnił następnie, że linia zabudowy została wyznaczona w odległości 10 m od granicy działki drogowej nr [...] obr. [...], jako kontynuacja linii zabudowy budynku na dz. [...] obr. [...]. W analizie zaś wskazano, iż od strony ul. W. (tej samej, gdzie położony jest teren inwestycji) linie zabudowy kształtowane są w odległości ok. 10 m (dz. [...]), 5 m ( dz. [...]), 7 m ( dz.[...]), 3,5m (dz. [...]), 5m (dz. [...]) od granicy działki drogowej (dz. [...]) ul. W. . Od strony południowej linia zabudowy jest bardziej nieregularna, cofnięta znacznie w głąb działek. Pierwszy plan tworzą szpalery drzew. Budynki idąc od strony wschodniej sytuowane są w odległości ok. 30 m (dz. [...]), 17m (dz.[...]), ok. 30m (dz. [...]), ok. 45m (dz. [...]), ok. 25m ( dz. [...]) od granicy działki drogowej ul. W. . Organ odwoławczy uznał, iż w sposób prawidłowy wyznaczono linię zabudowy jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego, jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok. Przeprowadzona analiza wykazała, iż dla ustalenia linii zabudowy dla przedmiotowej inwestycji istotny jest sposób kształtowania się linii zabudowy budynków położonych po północnej stronie ul. W. , stanowiących najbliższe sąsiedztwo terenu inwestycji tj. dz. [...], oddalona od drogi 7 m, dz. [...], na której linia zabudowy przebiega w odległości 5 m, oraz działka [...], jako działka położona w największej odległości od pasa drogowego, tj. 10 m. Wyznaczenie linii zabudowy jako kontynuację linii zabudowy budynku na dz. nr [...] obr. [...], który znajduje się w największej odległości od pasa drogowego, potwierdza przeprowadzona analiza, która wykazała, iż linia zabudowy wzdłuż ulicy W. , nie ma jednorodnego charakteru, przebiega, tworząc uskok, a jako sposób kształtowania nie narzuca bezwzględnej kontynuacji. Taki sposób wyznaczenia linii zabudowy w ocenie Kolegium nie zaburza zastanego ładu przestrzennego i uwzględnia zasady dotyczące wyznaczenia linii zabudowy statuowane w § 4 rozporządzenia. Organ odwoławczy zwrócił przy tym uwagę na to, że podstawą ustalenia odnośnego parametru jest w istocie § 4 ust. 3 rozporządzenia, a nie § 4 ust. 1 jak wskazano w treści warunków zabudowy.

Wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji, tj. działki nr [...] obr. [...], został wyznaczony w wielkości 24 % z tolerancją ±1%. W analizie podano, iż działki zabudowane, występujące w obszarze analizowanym, charakteryzują się zróżnicowanymi wskaźnikami powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działek/terenu zawierają się w przedziale od 8% (dz. nr [...]) obr. [...] o pow. do 46 % (dz. nr [...]) o pow. działki nr [...] m2. Powierzchnie działek jak i powierzchnie zabudowy są bardzo zróżnicowane. Powierzchnie zabudowy kształtuję się w wielkościach od 22 m2 do 2616 m2, a powierzchnie działek kształtują się w wielkościach od 124 m2 do 34970 m2. Średni wskaźnik dla zabudowy wielorodzinnej w obszarze wynosi 19%, a dla całego obszaru bez względu na funkcję obiektu wynosi 24%. W zestawieniu przedłożonym do uzupełnienia analizy zobrazowano sposób kształtowania się przedmiotowego parametru w całym obszarze analizowanym. Ustalenia przedmiotowego parametru dokonano w oparciu o przepis § 5 ust. 1 rozporządzenia, stanowiący podstawowy sposób wyznaczenia, tj. na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego.

W odniesieniu do ustalonej w decyzji szerokości elewacji frontowej nowej zabudowy w wielkości 36 m, z tolerancją ± 2m, Kolegium nie znalazło podstaw do kwestionowania odstąpienia od zasadniczego sposobu wyznaczania omawianego parametru (§ 6 ust. 1 rozporządzenia) na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20 %. Organ I instancji w analizie scharakteryzował sposób kształtowania się przedmiotowego parametru dla wszystkich działek z obszaru analizowanego. Średnią organ I instancji niezależnie od funkcji wyliczył na poziomie 30m. Ze względu na zróżnicowane gabaryty budynków związane przede wszystkich z funkcją obiektów, podano również średnie wartość kształtowania się przedmiotowego parametru dla zabudowy: wielorodzinnej (47,3 m), mieszkalnej jednordzennej, handlowej o małych gabarytach (10,01 m), usługowej o dużych powierzchniach zabudowy (36,9 m). Organ I instancji podał także, ze względu na duże zróżnicowanie szerokości elewacji frontowych budynków znajdujących się w obszarze analizowanym wahające się w dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej od 14 m (dz. [...]) do 105 m (dz.[...]) ul. K. ); dla zabudowy mieszkaniowej drobno gabarytowej, tj. jednorodzinnej i handlowej – wzdłuż ulicy R. – od 6 m (dz. [...]) do 20 m (dz. 195); dla zabudowy usługowej i użyteczności publicznej o dużych gabarytach – od 13 m (dz. nr [...], [...]) do 85 m (dz.[...]) wskazane jest wyznaczanie powyższego parametru sposób inny, niż przewidziano w § 6 ust. 1 rozporządzenia. W przeprowadzonej analizie wskazano także, że jako wzorzec do kontynuowania w zakresie układu urbanistycznego winno się wskazać dwa budynki po północnej stronie inwestycji, zwrócone krótszą elewacją w stronę ul. K. (budynek nr [...] na dz. [...]). Szerokość tej elewacji winna stanowić podstawę do ustalenia szerokości elewacji frontowej nowej zabudowy od strony ul. W. . Rzut i bryła winny być rozczłonkowane. Zabudowa usługowa i zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna po tej samej stronie ulicy posiada odrębne cechy urbanistyczne, tj. funkcję i usytuowanie względem drogi, większe wskaźniki zabudowy oraz cechy architektoniczne, tj. szerokości: 15 m (np. dz. [...]) i wysokość 3m (np. dz. [...]). Wobec powyższego uznać należy – zdaniem organu odwoławczego – iż w sposób dostateczny uzasadniono odstąpienie od podstawowego sposobu ustalenia przedmiotowego parametru, bowiem jak wykazała przeprowadzona analiza celem zachowania ładu przestrzennego dla ustalania szerokości projektowanego budynku od strony ul. W. jest kontynuowanie szerokości budynku nr [...] na działce nr [...] od strony ul. K. i ustalenie go w wielkości 36 m +- 2 m. Zaproponowana wielkość jest niższa niż średnia dla zabudowy wielorodzinnej występującej w obszarze analizowanym (47,3 m), a nadto uwzględnia wielkości charakterystyczne dla działki sąsiedniej o tożsamej funkcji, przez co jak wykazała analiza stworzy razem z nią urbanistyczną całość, uporządkowaną i jednolitą pod względem formy i cech urbanistycznych, co znacznie poprawi istniejące warunki przestrzenne obszaru.

Wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, ustalono w przedziale od 15 m do 16 m do attyki. Organ zastosował przy ustalaniu parametru wysokości przepis § 7 ust. 1 rozporządzenia, który przewiduje zasadniczą metodę wyznaczania tego parametru jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. W załączniku do analizy zobrazowano szczegółowo sposób kształtowania się wysokości budynków w obszarze analizowanym. Ze względu na zróżnicowane gabaryty budynków związane przede wszystkich z funkcją obiektów, podano średnie wartości kształtowania się przedmiotowego parametru dla zabudowy: wielorodzinnej (26,6 m), mieszkalnej jednorodzinnej , handlowej o małych gabarytach (8,5 m), usługowej o dużych powierzchniach zabudowy (9,9 m). Wskazano że, punktem odniesienia nie można uczynić zabudowy na dz. [...], budynki te znajdują się bowiem po drugiej stronie ulicy W. w odmiennej relacji przestrzennej. Ich odległości od przedmiotowej działki to ok. 100-130 m a dodatkowa zabudowa ta oddzielona jest grupą drzew, która tworzy pierwszy plan. Uznano, że konieczność kompozycyjnego utrzymania zachodniej pierzei ul. K. i jej wysokości, uzasadnia przyjęcie dla elewacji frontowej nowej zabudowy parametru wysokościowego na poziomie ok. 15m-16m (jak na dz. [...]) bowiem takie ustalenie będzie harmonijnie wpisywało się w przyszłą strukturę zabudowy północnej części ulicy. Kolegium uznało, że przedmiotowy parametr jest ustalony prawidłowo. Tak samo jak przy wyznaczeniu parametru wskaźnika wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, punktem odniesienia uczyniono przy wyznaczeniu wysokości elewacji frontowych zabudowę budynków mieszkalnych wielorodzinnych z najbliższego sąsiedztwa terenu inwestycji (zabudowa na dz. [...]). W analizie szczegółowo i rzetelnie opisano sposób kształtowania się przedmiotowego parametru w obszarze analizowanym, wyliczono średnią wartość dla wszystkich budynków znajdujących się w obszarze analizowanym, a wartość ustalona przez organ I instancji nie odbiega znacznie od średniej ustalonej dla całego obszaru (wynoszącej 14,5 m). Zaproponowana maksymalna wielkość parametru, tj. 16 m, nie wykracza poza wartości występujące w obszarze analizowanym. Dopuszczony zaś przedział – 1,0 m uwzględnia względy techniczne i technologiczne, mogące wyniknąć na etapie postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. Geometrię dachu dla planowanej zabudowy wyznaczono poprzez ustalenie, że będzie to dach płaski. W ocenie organu odwoławczego ustalenie to zasługuje na aprobatę, iż w obszarze występują budynki o dachach płaskich (dz. [...], [...], [...], [...]).

W odniesieniu do pozostałych przesłanek statuowanych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., organ odwoławczy wskazał, że teren inwestycji, oznaczony jako dz. nr [...] obr. [...] posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej, jaką jest ul. W. i pośredni przez dz. [...] do ul. K. . Istniejące uzbrojenie terenu inwestycji jest wystarczające dla zamierzenia budowalnego (art. 61. ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.). Zaopatrzenie w energię elektryczną oraz wykonanie ogrzewania gazowego, odprowadzenie wód i ścieków opadowych jest możliwe w oparciu o realizację stosownych przyłączy, na warunkach dysponentów sieci. W aktach sprawy znajdują się też aktualne warunki techniczne, potwierdzające zaopatrzenie planowanej inwestycji w wodę, energię elektryczną, cieplną oraz sposób odprowadzenia ścieków. Kolegium w świetle wyjaśnień inwestora z dnia 4 października 2017 r. oraz opinii zarządcy drogi z dnia [...] sierpnia 2017 r., znak [...], uznało, że istniejące uzbrojenie terenu w zakresie obsługi komunikacyjnej od ul. W. i K. jest wystarczające dla projektowanego zamierzenia inwestycyjnego – poprzez projektowany główny zjazd na dz. nr [...] obr. [...], oraz poprzez istniejący (dodatkowy zjazd na drogę wewnętrzną (dz.[...]) prowadzący do ul. K. . Wobec powyższego Kolegium nie podzieliło zarzutu naruszenia art. 54 p. 2c, w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. poprzez brak wystarczającego określenia w zaskarżonej decyzji obsługi w zakresie komunikacji. W zakresie zarzutu dotyczącego budowy zjazdu na ul. W. organ wyjaśnił, iż postępowanie w tym zakresie zostało umorzono, bowiem zgodnie z treścią z art. 29 ust. 6 ustawy o drogach publicznych obowiązującym od dnia 1 stycznia 2017 r. budowa lub przebudowa zjazdu na podstawie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1 (zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu), nie wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W załączniku nr 1 do decyzji pkt II.4 lit. e został ustalony wskaźnik liczby miejsc postojowych dla projektowanego zamierzenia – zgodnie z art. 54 pkt 2c w zw. z art. 64 ust. 1 i art. 67 ust. 3 u.p.z.p. oraz § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy oraz przy uwzględnieniu wytycznych ujętych w uchwale Nr LIII/723/12 Rady Miasta Krakowa z dnia 29.08.2012 r. Program obsługi parkingowej dla miasta Krakowa. Teren objęty wnioskiem nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne zgodnie z treścią art. 10 a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (art. 61. ust. 1 pkt 4 u.p.z.p.); spełniony jest warunek zgodności z przepisami odrębnymi (art. 61. ust. 1 pkt 5 u.p.z.p.). W zakresie uchylenia decyzji w części obejmującej warunki w zakresie ochrony zieleni, organ odwoławczy wskazał, iż ustalenia przez organ I instancji oparte zostały na przepisach ustawy o ochronie przyrody obowiązujące w dacie orzekania przez organ l instancji. Kolegium uwzględniło aktualny stan prawny regulujący kwestie ochrony zieleni i zasad dotyczących ewentualnej wycinki drzew znajdujących się na terenie inwestycji, bowiem przepisy ustawy o ochronie przyrody ww. zakresie uległy zmianie.

W końcowej części uzasadnienia swojej decyzji organ odwoławczy ustosunkował się do zarzutów odwołania i podał w szczególności, że Prezydent Miasta Krakowa jest zarówno organem właściwym w zakresie ustalenia warunków zabudowy, jak i zarządcą drogi (jako ZIKiT), w związku z czym tożsamość organu zwracającego się i organu uzgadniającego wyklucza najpierw zastosowanie art. 106 k.p.a., a w później również art. 53 ust. 4 pkt 9 u.p.z.p., bowiem Prezydent Miasta Krakowa nie może dokonywać "autouzgodnienia" z samym sobą. Wobec czego uzyskanie w trakcie postępowania opinii ZIKiT co do treści wniosku inwestora było wystarczające. Pismem z dnia 19 stycznia 2017 r. inwestor dokonał korekty wniosku poprzez wyłączenie z zakresu inwestycji działki nr [...], co spowodowało, że działka [...] przestała sąsiadować z terenem inwestycyjnym. Z uwagi na odległość budynku na dz. [...] od terenu inwestycji (ok. 50 m) i zakres projektowanego zamierzenia inwestycyjnego objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy przedmiotowe postępowanie nie będzie miało wpływu na wykonywanie prawa własności przez właściciela na nieruchomości stanowiącej dz. [...]; działka ta znajduje się poza zakresem odziaływania przedmiotowej inwestycji. Kwestia kwalifikacji objętego wnioskiem przedsięwzięcia jako mogącego zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać została przeprowadzona przez organ I instancji. Informacje inwestora co do charakteru, zakresu i przedmiotu inwestycji, pozwoliły ustalić, iż przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie mieści się w zakresie przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a zatem brak było podstaw do uzyskania decyzji środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia przed złożeniem wniosku o ustalenie warunków zabudowy.

Pismem z dnia 14 czerwca 2018 r. [...] Spółka Akcyjna [...] w K. wniosła skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 maja 2018 r. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji: I. naruszenie przepisów postępowania w sposób mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) naruszenie przepisu art. 28 k.p.a. w związku z art. 140 i 144 ustawy z dnia 23 czerwca 1964 r. Kodeks cywilny poprzez nie uwzględnienie w postępowaniu przed organem l instancji jako strony właścicieli nieruchomości nr [...], położonej na północ od granicy nieruchomości objętej wnioskiem, a także art. 28 k.p.a. w związku z art. 61 w związku z art. 54 pkt 2 lit. d ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędną wykładnię i niezastosowanie; 2) naruszenie art. 7, 8, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez zaniechanie ustalenia sposobu oddziaływania planowanej inwestycji na tereny sąsiednie, w szczególności na działkę nr [...] i działkę nr [...]; 3) naruszenie art. 6, 7, 8 k.p.a. poprzez niepodjęcie czynności mających na celu dokładnie wyjaśnienie stanu faktycznego i prawnego (brak przymiotu prawa strony dla właścicieli nieruchomości nr [...], co narusza ich słuszne interesy jako obywateli, brak ustalenia rzeczywistych warunków w zakresie obsługi komunikacji), co ostatecznie skutkuje naruszenie zaufania obywateli do aparatu państwowego; 4) naruszenie art. 106 § 5 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez dokonanie uzgodnienia warunków zabudowy przez organ w drodze pisma, co stanowi usiłowanie ominięcia obowiązku orzekania w sprawie w drodze postanowienia. II. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: 1) naruszenie przepisów prawa, tj. art. 54 p. 2c, w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak wystarczającego określenia w zaskarżonej decyzji obsługi w zakresie komunikacji, a także art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w związku z art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, iż planowany i wskazany we wniosku dostęp do drogi publicznej jest rzeczywisty i wystarczający dla zamierzenia budowlanego oraz art. 140, 144, 158 w zw. z art. 245 kodeksu cywilnego, poprzez zawarcie w zaskarżonej decyzji zobowiązania Wnioskodawcy do ustanowienia służebności na rzecz działki nr [...] się w zakresie drogi wzdłuż granicy działek; 2) obrazę przepisu § 3, § 5 i § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez przeprowadzenie analizy urbanistycznej w nieprawidłowy sposób; 3) obrazę przepisów postępowania – art. 53 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 2 pkt. 4 i 5 oraz § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez błędne oznaczenie obszaru analizowanego, a w konsekwencji nieprawidłowe przeprowadzenie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 4) naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 140 i 144 Kodeksu cywilnego poprzez ich nieuwzględnienie; 5) naruszenie art. 71 ust. 2 i art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w zw. z § 3 ust. 1 pkt. 56) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz 62a ust. 1 pkt 11 powyższej ustawy – poprzez brak nałożenia na wnioskodawcę obowiązku uzyskania decyzji środowiskowej, pomimo zaistnienia przesłanek. Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji SKO – jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa ewentualnie, z ostrożności procesowej – na wypadek nieuznania przez Sąd, że powyższe naruszenie prawa miało charakter rażący – o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz uchylenie decyzji organu l instancji. W uzasadnieniu skargi skarżąca przedstawiła argumentację na poparcie swojego stanowiska.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, w całości podtrzymując swoje stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ odniósł się również do zarzutów skargi uznając je za niezasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2107) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z przepisami prawa.

Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że odpowiada ona prawu i nie ma podstaw do pozbawienia jej mocy wiążącej. Zarzuty skargi okazały się niezasadne.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945, dalej "u.p.z.p."), a w szczególności art. 61 tej ustawy. Organy administracji słusznie, wobec nieobowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, prowadziły postępowanie na zasadach i w trybie art. 59 i nast. u.p.z.p. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego warunki zabudowy określa się w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Wydanie warunków zabudowy możliwe jest jedynie w przypadku łącznego spełnienia określonych w art. 61 ust. 1 ustawy warunków (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 657/06, Lex nr 322451; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 1076/10, Lex nr 753402). Wymóg łącznego spełnienia tych przesłanek wiąże organ prowadzący postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy także w tym sensie, że spełnienie ich wraz ze stwierdzeniem braku innych przepisów sprzeciwiających się inwestycji, obliguje organ do wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy (zob. Z. Niewiadomski (red.), Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, Warszawa 2006, s. 489).

Weryfikacja przesłanek ustalenia warunków zabudowy wiąże się z koniecznością przeprowadzenia analizy urbanistyczno-architektonicznej. Sposób, w jaki należy ustalać parametry przyszłej (planowanej) inwestycji, określony został w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164 poz. 1588, dalej także jako "rozporządzenie"). W pierwszej kolejności, stosownie do § 3 ust. 1 wskazanego wyżej rozporządzenia, niezbędne jest wyznaczenie wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszaru analizowanego, a następnie przeprowadzenie na nim analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Definicja "obszaru analizowanego" zawarta jest w § 2 pkt 4 rozporządzenia, a zatem przez "obszar analizowany" należy rozumieć teren określony i wyznaczony granicami, którego funkcję zabudowy i zagospodarowania oraz cechy zabudowy i zagospodarowania analizuje się w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania. Granice obszaru analizowanego wyznacza się w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (§ 3 ust. 2). Obszar analizowany należy zatem ustalić tak by, o ile to nie kłóci się z zastanym w danym obszarze ładem urbanistycznym, wnioskodawca mógł zrealizować inwestycję w żądanym przez niego kształcie.

Na użytek niniejszej sprawy sporządzona została analiza urbanistyczno-architektoniczna przez osobę uprawnioną arch. E. D. ; analiza ta nie budzi zastrzeżeń pod względem formalnym. Obszar analizowany został wyznaczony w odległości ok. 180 m od granicy terenu objętego wnioskiem, jako że front działki inwestycyjnej (długość boku od strony ul. W. ) ma długość 60 m. Obszar ten został wyznaczony prawidłowo, zgodnie z § 3 rozporządzenia. W tak wyznaczonym obszarze analizowanym znajdują się działki sąsiednie, dostępne z tej samej drogi publicznej, które są zabudowane w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Są to między innymi działki nr [...], [...], [...] obr. [...]. Ta konstatacja poczyniona wpierw w analizie, a następnie także przez organy administracji obu instancji, nie budzi – zdaniem Sądu – wątpliwości. Implikuje ona spełnienie przesłanki ustalenia warunków zabudowy określonej w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Jako zasadny jawi się też wniosek, że w obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, zabudowa jednorodzinna, zabudowa usługowa, drogi publiczne, drogi wewnętrzne i obiekty infrastruktury technicznej. Projektowana funkcja będzie tedy stanowiła kontynuację funkcji mieszkaniowej wielorodzinnej (podstawowy rodzaj zabudowy w obszarze analizowanym) i funkcji usługowej.

Sąd podziela również stanowisko organów administracji co do tego, że spełnione zostały przesłanki ustalenia warunków zabudowy w postaci dostępu przedmiotowego terenu do drogi publicznej oraz w postaci wystarczającego dla zamierzenia budowalnego uzbrojenia terenu, w tym także w zakresie obsługi komunikacyjnej. Prawidłowe jest ustalenie, że teren inwestycji posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej, jaką jest ul. W. i pośredni przez dz. [...] do ul. K. . Zaopatrzenie w energię elektryczną oraz wykonanie ogrzewania gazowego, odprowadzenie wód i ścieków opadowych jest możliwe w oparciu o realizację stosownych przyłączy, na warunkach dysponentów sieci. W aktach sprawy znajdują się też aktualne warunki techniczne, potwierdzające zaopatrzenie planowanej inwestycji w wodę, energię elektryczną, cieplną oraz sposób odprowadzenia ścieków. Na aprobatę zasługuje również rozstrzygnięcie w zakresie miejsc parkingowych i infrastruktury technicznej. Podobnie należy ocenić ustalone warunki w zakresie ochrony zdrowia ludzi, środowiska, przyrody i krajobrazu. Jako trafne jawi się również zawarte w zaskarżonej decyzji stwierdzenie, że przedmiotowy teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, a sama decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Przechodząc do poszczególnych parametrów nowej zabudowy, stwierdzić wypada, że zostały one ustalone prawidłowo. Linia zabudowy została wyznaczona w odległości 10 m od granicy działki drogowej nr [...] obr. [...] (ul. W. ). Parametr ten znajduje uzasadnienie w wynikach analizy urbanistyczno-architektonicznej, gdzie wykazano w szczególności, że występujące w obszarze linie zabudowy są przeważnie nieregularne, wykształcone przez elewacje zespołów budynków wielorodzinnych usytuowanych prostopadle i równolegle w stosunku do ul. W. i skośnie w stosunku do ulicy K. ; nieprzekraczalne linie zabudowy wyznaczają narożniki budynków, które są najbardziej zbliżone do krawędzi ulicy (podano przy tym dokładne dane co do linii zabudowy na poszczególnych działkach). Podkreślono w tym kontekście, że ulica J. składa się z dwóch pasów ruchów, zawierających po 2 jezdnie przedzielone pasem zieleni izolacyjnej o łączonej szerokości w granicach ewidencyjnych ok. 40m-50m. W świetle analizy, wyznaczona linia zabudowy w możliwym maksymalnym oddaleniu do ulicy musi kontynuować linię zabudowy będącej przedłużeniem linii zabudowy na dz. [...] i posiadać kierunek równoległy do krawędzi ulicy J. . Zdaniem Sądu, nie ma podstaw do kwestionowania tych ustaleń. Trafnie przy tym zauważył organ odwoławczy, że podstawą ustalenia odnośnego parametru jest w istocie § 4 ust. 3 rozporządzenia, a nie § 4 ust. 1 jak wskazano w treści warunków zabudowy.

Wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji, tj. działki nr [...] obr. [...], został wyznaczony w wielkości 24 % z tolerancją ±1% – przy uwzględnieniu średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego, a zatem przy zastosowaniu zasady z § 5 ust. 1 rozporządzenia. Udział powierzchni biologicznie czynnej dla terenu objętego wnioskiem ustalono w wysokości min. 40% (odpowiada to wartości średniej tego wskaźnika w obszarze analizowanym). Parametry te nie budzą wątpliwości, znajdują uzasadnienie w wynikach analizy urbanistyczno-architektonicznej, w której wskazano, że gwarantują one zachowanie miejskiej średniej intensywności zabudowy, jednocześnie podkreślają pierzeję ulicy W. , oraz będą prowadzić do stworzenia układu zieleni urządzonej o walorach estetycznych i krajobrazowych.

Szerokość elewacji frontowej ustalono na poziomie 36m ± 2m, zgodnie z § 6. ust. 2 rozporządzenia (wartość średnią niezależnie od funkcji kształtuje się na poziomie 30m). W świetle wyników analizy oraz rozważań organu odwoławczego odstąpienie od zasadniczego sposobu wyznaczania omawianego parametru (§ 6 ust. 1 rozporządzenia) jawi się jako uzasadnione. Ustalona wielkość jest niższa niż średnia dla zabudowy wielorodzinnej występującej w obszarze analizowanym (47,3m), a nadto uwzględnia wielkości charakterystyczne dla działki sąsiedniej o tożsamej funkcji, przez co stworzy razem z nią urbanistyczną całość, uporządkowaną i jednolitą pod względem formy i cech urbanistycznych, co znacznie poprawi istniejące warunki przestrzenne obszaru. Zdaniem Sądu, ustalenie szerokości elewacji frontowej jest prawidłowe i przekonująco uzasadnione.

Wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, ustalono w przedziale od 15 m do 16 m do rzędnej 239,5 mnpm, na podstawie § 7 ust. 1 rozporządzenia, który przewiduje zasadniczą metodę wyznaczania tego parametru jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. W wynikach analizy podkreślono w szczególności, że celem inwestycji jest wybudowanie budynku w miejscu już istniejącej niegdyś zabudowy, w sąsiedztwie istniejących dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych na dz. [...], po północnej stronie przedmiotowej inwestycji, toteż istotne są parametry wysokościowe budynków znajdujących się przy ul. K. po tej samej stronie ulicy W. . Zabudowa ta o wysokości 16m znajduje się w tej samej relacji przestrzennej, co projektowane budynki. Budynki po drugiej stronie ulicy W. znajdują się w odmiennej relacji przestrzennej. Ich odległości od przedmiotowej działki: ok. 100-130m oraz grupa drzew w pierwszym planie powodują, że nie mogą one stanowić punktu wejścia do ustalenia wysokości projektowanej nowej zabudowy. Zdaniem Sądu, parametr wysokościowy, o którym mowa, został ustalony prawidłowo. Podobnie należy ocenić ustalania co do geometrii dachu (dach płaski o wykształconej attyce).

W ocenie Sądu, nie budzi również wątpliwości utrzymane w mocy rozstrzygnięcie o umorzeniu postępowania w części odnoszącej się do budowy zjazdu ani zreformowane w drugiej instancji rozstrzygnięcie w zakresie warunków pod względem ochrony zieleni.

Powyższe rozważania zawierają już w dużej mierze odniesienie się do zarzutów skargi, które Sąd uznał za niezasadne. W nawiązaniu do zarzutów naruszenia prawa procesowego (pkt I.1-3) dodać należy, że ewentualne pominięcie strony i naruszenie jej prawa strony do udziału w postępowaniu nie może być skutecznie podnoszone przez inny podmiot niż ten, którego to dotyczy. Zarzut ewentualnego pominięcia właścicieli działki nr [...] w założeniu nie mógł zatem prowadzić do uwzględnienia skargi. Poza tym zreferowana wyżej argumentacja organu w tej mierze jawi się – wbrew zarzutom skargi – jako przekonująca.

Uzgodnienie przewidziane w art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 64 u.p.z.p. w zw. z art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2068, dalej u.d.p.) co do zasady następuje w drodze postanowienia, przy czym jego aspekty proceduralne reguluje art. 106 k.p.a. Niemniej jednak, ilekroć kompetencje do prowadzenia postępowania "głównego" i do dokonania uzgodnienia są w konkretnym przypadku przypisane do jednego i tego samego organu, tylekroć odrębnego postanowienia uzgadniającego nie wydaje się. Zasadnie zatem organ odwoławczy przyjął, że uzyskanie w trakcie postępowania opinii ZIKiT co do treści wniosku inwestora było wystarczające. Zorientowany na tę kwestię zarzut skargi (pkt I.4) jest więc niezasadny.

W przypadku przedmiotowej działki przesłanka ustalenia warunków zabudowy określona w art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. jest niewątpliwie spełniona. Odrębną kwestią jest określenie warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dotyczących obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji (art. 54 p. 2c u.p.z.p.). Istotna jest tu, zwłaszcza w okolicznościach niniejszej sprawy, wspomniana już w nieco innym kontekście regulacja z art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 64 u.p.z.p. w zw. z art. 35 ust. 3 u.d.p., w świetle której decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Uzgodnienie następuje w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego zmianą zagospodarowania terenu, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych. Artykuł 35 ust. 3 u.d.p. nie określa kryteriów, którymi powinien kierować się zarządca drogi w zakresie uzgodnienia możliwości włączenia do drogi ruchu związanego z projektowaną inwestycją. Nie ulega jednak wątpliwości, że zarządca drogi powinien mieć na względzie przede wszystkim zgodność planowanych działań z zasadami bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Bezpieczeństwo w ruchu drogowym stanowi więc przesłankę dopuszczalności mającej powstać inwestycji przy drodze. Kompetencja organu uzgadniającego dotyczy w istocie oceny możliwości obsługi komunikacyjnej danej działki z punktu widzenia obowiązujących przepisów i zadań zarządcy drogi. W niniejszej sprawie tę funkcję pełni Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu i wydana przezeń opinia z dnia [...] lutego 2017 r. – warunki w niej określone zostały transponowane do decyzji jako "inne warunki w zakresie komunikacji". Ponieważ wspomniana opinia, z przyczyn wyżej wskazanych, nie mogła przybrać postaci odrębnego postanowienia, ustalenia w niej zawarte podlegały kontroli i ocenie w niniejszym postępowaniu – zasadniczo jednak weryfikacja zgodności planowanych działań z zasadami bezpieczeństwa w ruchu drogowym tudzież określenie wymagań w tej mierze pozostaje w gestii zarządcy drogi. Zdaniem Sądu – wbrew zarzutom skargi – nie ma podstaw do kwestionowania odnośnych ustaleń. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a dodatkowo także w odpowiedzi na skargę organ odwoławczy zaprezentował swoje stanowisko w tej mierze – Sąd je podziela. Implikuje to uznanie za niezasadny zarzutu naruszenia prawa materialnego sformułowanego w pkt II.1.

W ocenie Sądu, niezasadne są również zarzuty skargi zmierzające do zakwestionowania prawidłowości analizy urbanistyczno-architektonicznej, w tym oznaczenia obszaru analizowanego (pkt II.2-3). Kwestie te zostały omówione wyżej. Obszar analizowany został wyznaczony prawidłowo; poszczególne parametry nowej zabudowy znajdują uzasadnienie w wynikach wspomnianej analizy, która jest rzetelna i stanowi miarodajny dowód; zostały też szczegółowo i przekonująco uargumentowane w zaskarżonej decyzji. Dotyczy to także parametrów, o których mowa w § 3, § 5 i § 7 rozporządzenia.

Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja nie narusza art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. w zw. z art. 140 i 144 k.c. – nie można powiedzieć, że narusza prawo własności ani że została wydana bez uwzględnienia prawa własności (tym samym zarzut z pkt II.4 okazał się niezasadny). Nie ma też podstaw do kwestionowania stanowiska organów obu instancji co do tego, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie mieści się w zakresie przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać środowisko. Tym samym nie ma podstaw do uznania za zasadny zarzutu z pkt II.5.

Wyjaśnione zostały wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności faktyczne, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom z art. 107 § 3 k.p.a. Nie zostały zatem naruszone wskazywane w skardze przepisy prawa procesowego statuujące zasadę prawdy obiektywnej.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.