Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1699/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2018-05-14 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Starszy Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. P. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia odwołania postanawia: przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem zawartym w skardze, złożonym na formularzu PPF w dniu 26 marca 2018 r., skarżący K. P. zwrócił się w niniejszej sprawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości oraz ustanowienie doradcy podatkowego.

W myśl art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Nadmienić przy tym należy, że ustanowienie dla strony pełnomocnika z urzędu wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to pełnomocnika ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 p.p.s.a.).

Z oświadczenia złożonego przez skarżącego o jego stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów przedłożonych na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 4 kwietnia 2018 r. (kopii: decyzji ZUS z dnia 1 marca 2018 r. o waloryzacji emerytury małżonki, deklaracji VAT-7K za kwartały od I do IV 2017 r. oraz faktur wystawionych na skarżącego w okresie od 10 listopada 2017 r. do 19 lutego 2018 r. za zakup leków; dodatkowych oświadczeń) wynika, iż skarżący poza nieściągalną wierzytelnością w kwocie 650.000 zł nie posiada żadnego innego majątku, w tym nieruchomości i oszczędności, obecnie nie osiąga żadnych dochodów – zaprzestał wykonywania działalności gospodarczej (w roku 2017 składał deklaracje VAT-7K wykazując wartości zerowe), ubiegał się o przyznanie renty, gdyż ze względu na stan zdrowia nie ma możliwości podjęcia pracy (skarżący jest po zawale serca, przeszedł operację stawu biodrowego oraz czeka na planowaną operację drugiego biodra i kręgosłupa), jednak renta nie została mu przyznana. Skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z małżonką, pozostając na jej całkowitym utrzymaniu. Małżonka skarżącego osiąga dochody z emerytury, która wynosi 1.397,79 zł netto miesięcznie. Z kwoty tej małżonkowie przeznaczają na zakup koniecznych leków dla skarżącego średnio kwotę 254 zł miesięcznie, zaś dla małżonki – 100 zł.

Na podstawie akt sprawy o sygn. I SA/Gd 1579/17, w której skarżący także ubiega się o przyznanie prawa pomocy, ustalono, iż małżonkowie ponoszą opłaty za energię elektryczną, wodę oraz koszty utrzymania mieszkania wydatkując na ten cel 500 zł miesięcznie. Z akt tych wynika także, że skarżący otrzymuje pomoc od rodziny i syna.

Dokonując oceny możliwości finansowych skarżącego referendarz sądowy wziął pod uwagę, że pomimo trudnej sytuacji skarżący w miarę swoich możliwości partycypował w kosztach niniejszego postępowania uiszczając kwotę 100 zł tytułem wpisu od skargi. Nadto, w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 1579/17 uiścił należny wpis od zażalenia na postanowienie tut. sądu z dnia 24 stycznia 2018 r., którym odrzucono skargę.

W tak ustalonym stanie sprawy referendarz sądowy uznał, że skarżący nie ma realnych możliwości poniesienia pozostałych kosztów sądowych w niniejszej sprawie choćby w części oraz kosztów zastępstwa procesowego z wyboru i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.