Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SAB/Gd 31/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2013-05-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
658
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Umorzono postępowanie w części
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 8, art. 149 par. 1 i 2, art. 54 par. 3, art. 161 par. 1 pkt 3, art. 154 par. 6, 201 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 36 par. 1 i 2, art. 35 par. 3, art. 12, art. 64 par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Antończyk (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Marta Sankiewicz po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 8 maja 2013 r. sprawy ze skargi K. Ż. i Z. Ż. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego 1. umarza postępowanie w zakresie bezczynności, 2. stwierdza, że bezczynność Prezydenta Miasta nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od Prezydenta Miasta solidarnie na rzecz skarżących K. Ż. i Z. Ż. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

We wniosku z 21 października 2009 r. K. Ż. i Z. Ż. zwrócili się do Prezydenta Miasta o zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego - Kwiaciarni – Kawiarni "A", znajdującej się przy ul. D. [...] w G. na Kawiarnio – Bar oraz na wykonanie robót budowlanych związanych ze zmianą sposobu użytkowania. W piśmie z 16 listopada 2009 r. organ wezwał wnioskodawców do złożenia w terminie 7 dni od otrzymania wezwania oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, uzupełnionego o nazwę uchwały Wspólnoty Mieszkaniowej w sprawie zgody na instalację wentylacji mechanicznej i chłodniczej - uszczelnienie kanałów wentylacyjnych oraz montaż klimatyzatora na elewacji budynku. W odpowiedzi na w.w. wezwanie Z. Ż., w dniu 25 listopada 2009 r., wprowadził zmiany do projektu przedłożonego przy wniosku z 21 października 2009 r. i wraz ze zmienionym projektem budowlanym przedłożył pismo wyjaśniające, w którym wyraził stanowisko, że w jego przekonaniu wezwanie organu do usunięcia braków formalnych z 16 listopada 2009 r. jest bezpodstawne i pozbawione normy prawnej. Po wprowadzeniu zmian w dokumentacji projektowej przez Z. Ż. z projektu zostały usunięte rozwiązania dotyczące instalacji chłodniczej planowane w obrębie części wspólnych budynku jednak pozostawiono w projekcie rozwiązania wentylacji mechanicznej, wymagające uszczelnienia kanałów wentylacyjnych.

Z uwagi na brak reakcji wnioskodawców na wezwanie do uzupełnienia braków formalnych organ w piśmie z 2 grudnia 2009 r. poinformował ich o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. Jednocześnie w tym piśmie organ wyjaśnił stronom – ustosunkowując się do wprowadzonych przez inwestorów zmian w projekcie budowlanym - że kanały wentylacyjne stanowią części wspólne budynku. Na roboty budowlane prowadzone w obrębie części wspólnych budynku należy uzyskać zgodę stron postępowania jakimi są członkowie wspólnoty mieszkaniowej w formie uchwały Wspólnoty Mieszkaniowej. W tej sytuacji, zdaniem organu, brak przedłożenia uchwały Wspólnoty w w.w. zakresie stanowi brak formalny wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę, o którym mowa w art. 33 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2006 r., nr 156, poz. 1118 ze zm.).

14 grudnia 2009 r. wnioskodawcy zwrócili się do organu z żądaniem rozstrzygnięcia ich wniosku zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy – Prawo budowlane. W odpowiedzi na to pismo i zawarte w nim żądaniem organ skierował do wnioskodawców pismo z 16 grudnia 2009 r., w którym poinformował ich o zakończeniu postępowania w sprawie ich wniosku poprzez pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.).

Następnie K. Ż. i Z. Ż. złożyli do Wojewody zażalenie (pismo z 25 stycznia 2010 r.) na przewlekłość postępowania administracyjnego prowadzonego przez Prezydenta Miasta w sprawie udzielenia zgody na zmianę sposobu użytkowania Kwiaciarni-Kawiarni "A" w G. na Kawiarnię-Bar i na wykonanie robót budowlanych związanych ze zmianą sposobu użytkowania. Wojewoda wraz z pismem z 3 lutego 2010 r. przekazał w.w. zażalenie Prezydentowi Miasta. W piśmie z 17 lutego 2010 r. Prezydent Miasta przekazał swoje stanowisko wraz z aktami sprawy do Wojewody.

Postanowieniem z 2 czerwca 2010 r. Wojewoda uznał zażalenie stron za uzasadnione oraz wyznaczył organowi I instancji dodatkowy termin załatwienia sprawy - 30 dni od daty otrzymania postanowienia. Postanowienie to wpłynęło do organu I instancji w dniu 7 czerwca 2010 r. Następnie, w piśmie z 22 czerwca 2010 r. Wojewoda poinformował Prezydenta Miasta, że zamierza wystąpić do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego o wszczęcie z urzędu postępowania mającego na celu stwierdzenie nieważności w.w. postanowienia Wojewody z 2 czerwca 2010 r. jako wydanego niezgodnie z prawem. W ocenie Wojewody stanowisko organu I instancji było prawidłowe, natomiast jego postanowienie wynikło z niewłaściwej interpretacji zapisów art. 71 ustawy – Prawo budowlane i przekonania, że sprawa dotyczy robót budowlanych objętych zgłoszeniem, a nie koniecznością uzyskania pozwolenia na wykonanie robót budowlanych.

W dniu 21 listopada 2012 r. Wojewoda zwrócił Prezydentowi Miasta akta sprawy. W przekazanych aktach brak było dokumentu zawierającego orzeczenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie wniosku wojewody o stwierdzenie nieważności jego postanowienia z 2 czerwca 2010 r. W tej sytuacji, Prezydent w piśmie z 8 stycznia 2013 r. zwrócił się do wojewody z prośbą o dostarczenie w.w. dokumentu.

W dniu 10 stycznia 2013 r. wojewoda przekazał prezydentowi pismo Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 13 lipca 2010 r. wyjaśniające, że ten ostatni organ nie ma prawnej możliwości skontrolowania postanowienia Wojewody z 2 czerwca 2010 r., z uwagi na to, że na przedmiotowe postanowienie nie przysługuje zażalenie, a w konsekwencji – nie podlega ono również weryfikacji w trybie art. 156 k.p.a. Mając na względzie fakt, że postanowienie wojewody z 2 czerwca 2010 r. – mimo jego nieprawidłowości – nadal pozostawało w obiegu prawnym i wiązało organ I instancji, prezydent w piśmie z 16 stycznia 2013 r., na podstawie art. 50 § 1 k.p.a., wezwał ponownie K. Ż. i Z. Ż., do złożenia w terminie 7 dni od otrzymania niniejszego wezwania prawidłowo wypełnionego wniosku, wraz z uaktualnieniem zakresu wniosku, wskazaniem wnioskowanych robót budowlanych, na których wykonanie nie uzyskano jeszcze pozwolenia na budowę, bądź których wykonania skutecznie nie zgłoszono w trakcie postępowań administracyjnych prowadzonych z wniosków składanych w terminie późniejszym niż 2 czerwca 2010 r., 4 egzemplarzy projektu budowlanego robót budowlanych objętych zakresem wniosku oraz oświadczeń o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ wyjaśnił nadto w tym piśmie, że jeśli wnioskowane roboty budowlane mają być przeprowadzone w obrębie części wspólnych nieruchomości należy wskazać nazwę uchwały Wspólnoty Mieszkaniowej w sprawie zgody na te roboty. Powyższe pismo wnioskodawcy odebrali 28 stycznia 2013 r.

W odpowiedzi na powyższe wnioskodawcy poinformowali, że w ich ocenie wszystkie dokumenty wskazane w treści wezwania znajdują się już w aktach sprawy, gdyż zostały złożone wraz z wnioskiem.

8 lutego 2013 r. wnioskodawcy złożyli skargę na bezczynność Prezydenta Miasta z powodu nie załatwienia do chwili obecnej sprawy o udzielenie pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania Kwiaciarni - Kawiarni "A" na Kawiarnię - Bar oraz na wykonanie robót budowlanych związanych ze zmianą sposobu użytkowania w budynku przy ul. D. [...] w G. w zakresie używania przewodów wentylacyjnych przynależnych do używanego przez wnioskodawców lokalu. Skarżący podkreślili, że skoro w obrocie pozostaje postanowienie wojewody z 2 czerwca 2010 r. to jest ono dla organu wiążące i zobowiązuje do załatwienia wniosku skarżących. To zaś do chwili wniesienia skargi nie nastąpiło. W skardze sformułowano wniosek o zobowiązanie Prezydenta do załatwienia sprawy w wyznaczonym przez sąd terminie.

W decyzji z 28 lutego 2013 r. Prezydent Miasta umorzył postępowanie administracyjne w sprawie udzielenia pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania Kwiaciarni – Kawiarni na Kawiarnię – Bar oraz na wykonanie robót budowlanych związanych ze zmianą sposobu użytkowania w budynku przy ul. D. [...] w Gdańsku. W uzasadnieniu tej decyzji napisano, że umowa najmu przedmiotowego lokalu użytkowego istniejąca pomiędzy Gminą G. a wnioskodawcami została rozwiązana, a lokal protokolarnie przekazano właścicielowi. W konsekwencji, w ocenie organu, wnioskodawcy nie posiadają już tytułu prawnego do lokalu, co uniemożliwia złożenie przez nich stosownego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. To zaś, zdaniem organu, świadczy o bezprzedmiotowości prowadzonego postępowania i prowadzi do jego umorzenia na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.

Jednocześnie Prezydent wyjaśnił, że 19 lipca 2010 r. K. Ż. i Z. Ż. złożyli kolejny wniosek o wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na roboty budowlane związane ze zmianą sposobu użytkowania pomieszczeń kwiaciarni na pomieszczenie kawiarni wraz z załączonym projektem budowlanym nie obejmującym swoim zakresem robót budowlanych polegających na wykonaniu wentylacji mechanicznej i chłodniczej - uszczelnienia kanałów wentylacyjnych oraz montażu klimatyzatora na elewacji budynku. W wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego Prezydent Miasta wydał decyzję z 1 października 2010 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na wykonanie robót w zakresie objętym załączonym projektem budowlanym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje, między innymi, orzekanie w sprawach na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4 p.p.s.a., w których ustawodawca wymienia zaskarżalne akty i czynności z zakresu administracji publicznej. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności.

Oceniając wniesioną w przedmiotowej sprawie skargę na bezczynność Prezydenta Miasta w świetle dyspozycji art. 149 § 1 i 2 p.p.s.a. należało wziąć pod uwagę całą sekwencję zdarzeń począwszy od złożenia w dniu 21 października 2009 r. wniosku o zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego z Kwiaciarni – Kawiarni na Kawiarnię – Bar oraz na wykonanie robót budowlanych z tym związanych, w tym robót dotyczących wentylacji mechanicznej i chłodniczej oraz uszczelnienia kanałów wentylacyjnych, aż po wydanie rozstrzygnięcia w tym zakresie – w decyzji z 28 lutego 2013 r., co też w sprawie ostatecznie nastąpiło.

Skarżący, składając w dniu 21 października 2009 r. wniosek o zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego oraz na wykonanie robót budowlanych związanych z tą zmianą sposobu użytkowania, załączyli do wniosku m in. oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W piśmie z 16 listopada 2009 r. organ wezwał skarżących, na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., do złożenia w terminie 7 dni oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane ze wskazaniem wszystkich dokumentów, z jakich wynika prawo inwestorów do dysponowania przedmiotową nieruchomością. W szczególności, organ domagał się przedłożenia uchwały Wspólnoty Mieszkaniowej w sprawie zgody na remont instalacji wentylacji mechanicznej i chłodniczej – uszczelnienie kanałów wentylacyjnych przynależnych do lokalu użytkowanego oraz montaż klimatyzatora na elewacji budynku. W odpowiedzi na powyższe wezwanie inwestorzy zmodyfikowali projekt budowlany w taki sposób, że z projektu usunięte zostały rozwiązania dotyczące instalacji chłodniczej planowane w obrębie części wspólnych budynku, pozostawiono jedynie rozwiązania dotyczące wentylacji mechanicznej związane z uszczelnieniem kanałów wentylacyjnych. Jednocześnie skarżący wyrazili stanowisko, zgodnie z którym brak jest podstaw do wzywania ich o przedłożenie w.w. uchwały wspólnoty mieszkaniowej, gdyż projektowane zmiany w zakresie wentylacji mechanicznej i chłodniczej nie dotyczą części wspólnych obiektu budowlanego. Mimo wprowadzonych zmian w projekcie organ nie podzielił stanowiska stron i na mocy art. 64 § 2 k.p.a. wniosek z 21 października 2009 r. pozostawił bez rozpoznania. Zażalenie skarżących na przewlekłość postępowania prowadzonego przez organ zostało uwzględnione przez wojewodę, który w postanowieniu z 2 czerwca 2010 r. wyznaczył organowi I instancji dodatkowy miesięczny termin do załatwienia sprawy. W ocenie sądu, niezależnie od tego czy stanowisko wojewody wyrażone w postanowieniu z 2 czerwca 2010 r. było ostatecznie prawidłowe, czy też nie, miało ono charakter wiążący dla organu I instancji, bowiem nigdy nie zostało wyeliminowane z obrotu prawnego. W konsekwencji zatem, czynność materialno-techniczna, jaką organ I instancji dokonał na mocy art. 64 § 2 k.p.a., pozostawiając podanie stron bez rozpoznania, została zniesiona na skutek postanowienia wojewody z 2 czerwca 2010 r. To zaś z kolei prowadzi do wniosku, że organ I instancji powinien był wniosek stron z 21 października 2009 r. załatwić, postępując zgodnie z przepisami ustawy – Prawo budowlane. Tymczasem, wszelkie kroki podejmowane przez organ I instancji w niniejszej sprawie po wydaniu przez wojewodę postanowienia z 2 czerwca 2010 r. uznać należy za wadliwe i podejmowane z rażącym naruszeniem obowiązującej w postępowaniu administracyjnym zasady szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.). Ostatecznie bowiem, bezczynność będąca przedmiotem skargi, przestała istnieć dopiero po wniesieniu przez skarżących skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu I instancji. W decyzji z 28 lutego 2013 r. Prezydent Miasta umorzył postępowanie administracyjne w sprawie udzielenia pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania Kwiaciarni – Kawiarni "A" na Kawiarnię – Bar oraz na wykonanie robót budowlanych związanych z tą zmianą sposobu użytkowania, a obejmujących w istocie roboty w zakresie wentylacji chłodniczej i mechanicznej. Z tym też dniem organ I instancji rozpoznał podanie stron z 21 października 2009 r. Przy czym, należy podkreślić, że decyzja z 28 lutego 2013 r. dotyczyła robót nie objętych wydaną wcześniej przez Prezydenta Miasta decyzją z 1 października 2010 r. orzekającą o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na wykonanie robót budowlanych związanych ze zmianą układu funkcjonalnego lokalu wraz ze zmianą sposobu użytkowania pomieszczeń istniejącej kwiaciarni na pomieszczenie kawiarni w lokalu użytkowanym przy ul. D. [...] w G.

Z uwagi na to, że bezczynność Prezydenta Miasta ustała wraz z wydaniem w.w. decyzji z 28 lutego 2013 r. postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie wyznaczenia organowi terminu do wydania rozstrzygnięcia w sprawie przedmiotowej samowoli stało się bezprzedmiotowe i podlegało w związku z tym umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a, zgodnie z punktem 1 sentencji wyroku.

Wydanie przez organ, którego bezczynność była przedmiotem skargi, rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie, nie powoduje jednak, że postępowanie sądowoadministracyjne stało się bezprzedmiotowe w całości. Art. 149 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.)

Z przepisu tego wynika, że rozstrzygając skargę na bezczynność sąd podjąć może trzy rozstrzygnięcia – odnośnie zobowiązania organu do dokonania czynności, odnośnie tego czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz odnośnie wymierzenia organowi grzywny. W przypadku bezprzedmiotowości nałożenia na organ zobowiązania do dokonania czynności z uwagi na jej wykonanie, sąd winien rozstrzygnąć pozostałe przewidziane w przepisie kwestie - a więc:

- czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wprawdzie ustawodawca użył w treści przepisu zwrotu "jednocześnie", co mogło by wskazywać, że orzekanie o rażącym naruszeniu prawa i grzywnie może nastąpić jedynie w razie zobowiązania organu do dokonania czynności. Takie też stanowisko przyjmowane jest w części orzeczeń sądów administracyjnych. Jednak wykładnia językowa, zdaniem Sądu, w tym przypadku pozostaje w sprzeczności z wykładnią celowościową, i zobowiązuje sąd do orzeczenia w przedmiocie rażącego naruszenia prawa mimo umorzenia postępowania w zakresie bezczynności ;

- w przypadku zgłoszonego wniosku o wymierzenie grzywny, orzec w tym przedmiocie. W skardze nie sformułowano wniosku o wymierzenie organowi grzywny, a zatem sąd nie orzekał w tym zakresie z urzędu.

Na poparcie tezy o możliwości orzeczenia o kwestii rażącego naruszenia prawa, mimo zakończenia stanu bezczynności organu, wskazać należy, że w art. 54 § 3 p.p.s.a. ustawodawca wskazał, że organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, uwzględniając skargę w zakresie swojej właściwości, stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. W tym przypadku wydanie aktu i ustanie stanu bezczynności nie powoduje braku konieczności orzeczenia o rażącym naruszeniu prawa. Analogicznie oceniać należy sytuację unormowaną w art. 149 p.p.s.a.

Zatem wydanie przez organ decyzji w toku postępowania sądowego, po wniesieniu skargi, nie zwalnia wojewódzkiego sądu administracyjnego z obowiązku rozpoznania skargi wniesionej na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w zakresie orzekania w przedmiocie stwierdzenia czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz od obowiązku rozważenia ewentualnej zasadności wymierzenia organowi grzywny z tego tytułu. (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2012 r. o sygn. akt I OSK 2443/12, z dnia 18 września 2012 r. o sygn. akt II OSK 1953/12 www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Sąd uznał, że w sprawie zaistniała bezczynność organu. Od momentu wydania przez Wojewodę w dniu 2 czerwca 2010 r. postanowienia uwzględniającego zażalenie skarżących na bezczynność Prezydenta Miasta i wyznaczającego 30-dniowy termin na załatwienie ich wniosku z 21 października 2009 r. do momentu merytorycznego rozpoznania sprawy decyzją Prezydenta z 28 lutego 2013 r. minęły 2 lata i 5 miesięcy. Organ I instancji całkowicie zignorował wyznaczony mu przez wojewodę termin zakończenia postępowania administracyjnego oraz obowiązek szybkiego i wnikliwego wyjaśnienia sprawy. Bez znaczenia dla stwierdzonej bezczynności jest okoliczność, że wojewoda "wycofał się" ze swojego stanowiska wyrażonego w w.w. postanowieniu z 2 czerwca 2010 r. Niewątpliwie bowiem strona miała prawa oczekiwać rozpatrzenia jej wniosku w wyznaczonym terminie, a ewentualne błędy organu odwoławczego, czy jego wadliwe stanowisko nie powinno stanowić pretekstu do niepodejmowania działań administracyjnych przez organ I instancji przez ponad 2 lata. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 35 § 1 i 3 k.p.a. organy administracji zobligowane są do niezwłocznego załatwiania spraw nieskomplikowanych, a tych wymagających postępowania wyjaśniającego w ciągu jednego miesiąca lub dwóch miesięcy w odniesieniu do spraw szczególnie skomplikowanych. Z okoliczności sprawy wynika, że organ w dacie sformułowania skargi niewątpliwie pozostawał w bezczynności w rozpoznaniu sprawy.

W ocenie sądu, biorąc pod uwagę ponad 2-letni okres bezczynności organu, należało uznać, że bezczynność ta nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z naczelną zasadą postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 12 k.p.a., organy administracji publicznej winny działać w sprawie wnikliwie i szybko. Organ nie podejmował w niniejszej sprawie żadnych istotnych czynności zmierzających do jej rozpatrzenia przez okres ponad dwóch lat. Organ pozostając w bezczynności nie informował strony o konieczności i powodach przedłużenia terminu rozpoznania sprawy, do czego obligował go przepis art. 36 § 1 i 2 k.p.a., nie wyjaśnił także w toku postępowania sądowoadministracyjnego przyczyn bezczynności. Zaniechanie rozpatrzenia sprawy doprowadziło do wielokrotnego przekroczenia terminu rozpoznania sprawy wynikającego z art. 35 § 3 k.p.a. Stanowi to rażące naruszenie tego unormowania i godzi w przewidzianą w art. 12 k.p.a. zasadę szybkości postępowania administracyjnego. W tym stanie rzeczy orzeczono jak w punkcie 2 sentencji wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 201§ 1 p.p.s.a., zgodnie z którym zwrot kosztów postępowania przysługuje skarżącemu od organu również w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 ww. ustawy. Zgodnie z treścią tego przepisu organ, którego bezczynność zaskarżono może w zakresie swej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy-wydanie przez organ decyzji, traktowane jest analogicznie jak uwzględnienie skargi przez organ we własnym zakresie. Na koszty sądowe składa się uiszczony przez skarżących wpis od skargi w kwocie 100 zł.