Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 970/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2012-11-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 86  ust. 1 i  2  pkt 1  lit. a),  art. 88  ust. 3a  pkt 4  lit. a)
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Ciołek, Sędziowie Sędzia WSA Marta Semiczek, Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski (sprawozdawca), Protokolant Edyta Luniak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 listopada 2012 r. sprawy ze skargi T. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń, luty i marzec 2010 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przystępując do rozstrzygania, Sąd przyjął stan faktyczny i prawny sprawy j/n.

Decyzją z [...] czerwca 2012 r. nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej we W. (dalej: Dyrektor IS) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego we W. (dalej: Naczelnik US) z [...] lutego 2012 r. nr [...], określającą T. B. (dalej: podatnik, strona, skarżący) zobowiązanie w podatku od towarów i usług (dalej: podatek VAT) za styczeń ([...] zł), luty ([...] zł) i marzec 2010 r. ([...] zł). Za marzec 2010 r. określono podatnikowi także kwotę różnicy podatku VAT do zwrotu na rachunek bankowy (0 zł). Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 ze zm. - dalej: O.p.) oraz art. 86 ust. 1 i 2, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) i art. 99 ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm. - dalej: u.p.t.u.).

Z akt sprawy wynika, że w podanym okresie podatnik prowadził działalność gospodarczą (A - T. B.) obejmującą handel odpadami metali. W tym czasie podatnik realizował ponadto inwestycję skierowaną na uruchomienie stacji demontażu pojazdów w N. Naczelnik US ustalił, że w badanym okresie podatnik przyjął do rozliczenia podatek VAT naliczony w fakturach, które nie odzwierciedlały faktycznych transakcji. Wystawcami tych faktur były podmioty:

I. B – G. C.: 1) faktura nr [...] z [...] lutego 2010 r. wystawiona tytułem: armatura sanitarna i instalacja CO, separatory: koalescencyjny

i ropopochodny, kanalizacja placu składowego stacji demontażu (kwota netto [...] zł/podatek VAT [...] zł); 2) faktura nr [...] z [...] marca 2010 r. wystawiona tytułem: materiały płyty betonowej, materiały instalacji ppoż., robocizna (kwota netto [...] zł/podatek VAT [...] zł);

II. C Sp. z o. o.: 1) faktura nr [...] z [...] lutego 2010 r. wystawiona tytułem: komplet do monitoringu stacji demontażu N. (kwota netto [...] zł/podatek VAT [...] zł); 2) faktura nr [...] z [...] lutego 2010 r. wystawiona tytułem: lampy oświetleniowe biuro "[...]" oraz lampy pomieszczenia socjalne "[...]" (kwota netto [...] zł/podatek VAT [...] zł);

III. D – G. C.: 1) faktura nr [...] z [...] stycznia 2010 r. wystawiona tytułem: złom miedzi, mosiądzu, aluminium, ołowiu i cynku - blacha (kwota netto [...] zł/podatek VAT [...] zł); 2) faktura nr [...] z [...] stycznia 2010 r. wystawiona tytułem: złom miedzi (kwota netto [...] zł/podatek VAT [...] zł); 3) faktura nr [...] z [...] stycznia 2010 r. wystawiona tytułem: złom miedzi i mosiądzu (kwota netto [...] zł/podatek VAT [...] zł); 4) faktura nr [...] z [...] stycznia 2010 r. wystawiona tytułem: wykonanie sufitu podwieszanego, tynków na hali głównej, wykończenie biura (kwota netto [...] zł/podatek VAT [...] zł); 5) faktura nr [...] z [...] lutego 2010 r. wystawiona tytułem: wykonanie ogrodzenia placu stacji demontażu z płyt betonowych wg projektu w N. (kwota netto [...] zł/podatek VAT [...] zł);

6) faktura nr [...] z [...] lutego 2010 r. wystawiona tytułem: wykonanie zbiornika do podłączenia separatora (kwota netto [...] zł/podatek VAT [...] zł); 7) faktura nr [...] z [...] lutego 2010 r. wystawiona tytułem: złom stalowy (kwota netto [...] zł/podatek VAT [...] zł); 8) faktura nr [...] z [...] lutego 2010 r. wystawiona tytułem: za skrzynkę elektryczną ZG KI, oprzyrządowanie, rury jarzeniowe, bednarka (kwota netto [...] zł/podatek VAT [...] zł); 9) faktura nr [...] z [...] lutego 2010 r. wystawiona tytułem: złom stalowy (kwota netto [...] zł/podatek VAT [...] zł);

10) faktura nr [...] z [...] lutego 2010 r. wystawiona tytułem: złom stalowy (kwota netto [...] zł/podatek VAT [...] zł); 11) faktura nr [...] z [...]marca 2010 r. wystawiona tytułem: złom miedzi, mosiądzu, aluminium, ołowiu i cynku (kwota netto [...] zł/podatek VAT [...] zł); 12) faktura nr [...] z [...] marca 2010 r. wystawiona tytułem: złom stalowy (kwota netto [...] zł/podatek VAT [...] zł); 13) faktura nr [...] z [...] marca 2010 r. wystawiona tytułem: złom aluminium, stalowy, cynku, mosiądzu (kwota netto [...] zł/podatek VAT [...] zł); 14) faktura nr [...] z [...] marca

2010 r. wystawiona tytułem: złom miedzi i aluminium (kwota netto [...] zł/podatek VAT [...] zł); 15) faktura nr [...] z [...] marca 2010 r. wystawiona tytułem: złom stalowy (kwota netto [...] zł/podatek VAT [...] zł); 16) faktura nr [...] z [...] marca 2010 r. wystawiona tytułem: złom stalowy (kwota netto [...] zł/podatek VAT [...] zł);

17) faktura nr [...] z [...] marca 2010 r. wystawiona tytułem: złom miedzi, mosiądzu

i stali (kwota netto [...] zł/podatek VAT [...] zł);18) faktura nr [...] z [...] marca 2010 r. wystawiona tytułem: złom miedzi, mosiądzu, aluminium, cynku, złom akumulator (kwota netto [...] zł/podatek VAT [...] zł).

Organ I instancji stwierdził, że opisane w w/w fakturach zdarzenia faktycznie nie miały miejsca. Przy czym podkreślił, że nie kwestionuje, iż podatnik nabył część w/w towarów (materiałów) i usług (robót budowlanych). Nie dał jednak wiary, że pochodziły one (zostały wykonane) przez wystawców tychże faktur.

Naczelnik US ocenił, że prowadzone przez podatnika rejestry zakupów VAT za styczeń, luty i marzec 2010 r. są nierzetelne i nie stanowią dowodu tego, co wynika

z zawartych w nich zapisów (rejestry sprzedaży natomiast organ przyjął jako dowód).

Mając na uwadze art. 86 ust. 1 i art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u. organ uznał, że podatnik błędnie odliczył podatek naliczony z w/w faktur gdyż faktury te nie potwierdzają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Dodatkowo - w przypadku G. C. - ustalił, że nie był on uprawniony do wystawiania faktur VAT. W opinii organu, rozliczając tzw. puste faktury, podatnik nie działał w dobrej wierze, będąc świadom całej sytuacji.

Powyższe ustalenia znalazły potwierdzenie w decyzji Naczelnika US.

Od w/w decyzji podatnik odwołał się.

Po rozpatrzeniu sprawy w trybie instancyjnym - zaskarżoną decyzją - Dyrektor IS utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. Stwierdził, że podatnik nieprawidłowo obniżył podatek należny o podatek naliczony wynikający z faktur wystawionych przez C Sp. z o. o., B- G. C. i D - G. C.

Odnośnie faktur, na których, jako wystawca, widnieje C Sp. z o. o. Dyrektor IS wskazał, że podmiot ten nie prowadził faktycznie działalności gospodarczej, nie mogąc być dostawcą towarów, których zakup potwierdzały wystawione przez ten podmiot faktury. Zauważył, że w/w podmiot był zarejestrowany jako podatnik VAT od [...] kwietnia 2008 r. lecz nie złożył żadnej deklaracji VAT-7 (także zeznań CIT i sprawozdań finansowych). Organ podkreślił, że dopiero po przeprowadzeniu u podatnika kontroli do US W. wpłynęły zaległe deklaracje dla podatku VAT spółki C,

w których ujęto tylko faktury zakwestionowane w niniejszym postępowaniu.

Zaakcentował organ, że podczas oględzin nieruchomości w N. stwierdzono, że lampy, których zakup dokumentowały faktury wystawione przez w/w spółkę, zostały zamontowane. Organ informował, że podatnikowi będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu dostawy tych lamp, o ile uzyska on fakturę VAT od podmiotu będącego faktycznym dostawcą tego towaru. Organ wskazał, że podatnik nie okazał natomiast sprzętu do monitoringu, gdyż - jak wyjaśnił - sprzęt ten był przedmiotem zastawu lombardowego (podatnik nie przedstawił jednak żadnych dokumentów, które potwierdzałyby ten fakt). Powyższe - w opinii organu - pozwalało przyjąć, że dostawa tego sprzętu do firmy podatnika w ogóle nie nastąpiła.

Dyrektor IS orzekł, że wystawione przez C Sp. z o. o. faktury VAT nie uprawniały strony do obniżenia podatku należnego o podatek w nich naliczony.

Odnośnie faktury nr [...] z [...] lutego 2010 r. - wystawionej dla podatnika przez B - G. C. - ustalono, co następuje.

Armatura sanitarna i instalacja CO (poz. nr 1).

Towary: baterie, grzejniki, brodziki, kabiny, umywalki, muszle ustępowe, deski sedesowe i zlew G. C. zakupił od C Sp. z o. o. na podstawie faktury z [...] lutego 2010 r. Natomiast fakturę dla C wystawiło E - T. S. (faktura z [...] kwietnia 2010 r.), który zeznał, że towary udokumentowane tą fakturą zawoził do N. i przekazywał podatnikowi.

Separatory: koalescencyjny i ropopochodny (poz. nr 2).

G. C. nabył te towary od C Sp. z o. o. na podstawie faktury z [...] lutego 2010 r. Fakturę dla C wystawiło E- T. S. (faktura z [...] kwietnia 2010 r.), który oznajmił, że w/w towary dostarczone zostały do stacji demontażu pojazdów w N. bezpośrednio przez producenta (ustalono, że nastąpiło to [...] marca 2010 r.).

Kanalizacja placu składowego stacji demontażu (poz. nr 3).

G. C. okazał wystawioną dla niego fakturę z [...] lutego 2010 r. za wykonanie kanalizacji placu, na której - jako wystawca - widnieje C Sp.

z o. o. Ustalono, że dostawcą rur do tej kanalizacji było E – T. S. (faktura wystawiona dla C [...] kwietnia 2010 r.). Z wyjaśnień T. S. wynikało, że towary zostały dostarczone do stacji demontażu w N. w okresie 15-20 kwietnia 2010 r. i przekazane podatnikowi.

Organ odwoławczy ocenił, że wystawiona przez G. C. faktura nr [...] z [...] lutego 2010 r. nie uprawniała strony do odliczenia wykazanego w niej podatku VAT. Wywiódł, że G. C. nie sprzedał stronie fakturowanych towarów i usługi kanalizacji placu, gdyż sam ich wcześniej nie nabył (nie mógł nabyć) od spółki C, która - jak wykazano wcześniej - nie prowadziła działalności gospodarczej. Ustalił organ ponadto, że T. S. wystawił faktury sprzedaży później niż spółka C (dla G. C.) i G. C. (dla strony). Zauważył, że G. C. nie był w stanie podać żadnych szczegółów związanych z transakcjami potwierdzonymi zakwestionowanymi fakturami. Zaakcentował, że z zeznań T. S. wynika, że szczegóły dotyczące dostaw ustalał on z podatnikiem (nigdy nie kontaktował się z A. K. - prezesem zarządu spółki C) oraz że to na prośbę podatnika wystawiał faktury na spółkę C.

W ocenie organu odwoławczego, powyższe ustalenia uzasadniają tezę, że to nie G. C. był dostawcą wskazanych na w/w fakturze towarów i usługi kanalizacji placu. Podatnik nie mógł zatem odliczyć podatku naliczonego w tej fakturze.

Odnośnie faktury nr [...] z [...] marca 2010 r. (za materiały płyty betonowej, materiały instalacji ppoż. i robociznę) organ odwołał się do zeznań G. C., że zakup towarów i robociznę zlecił on spółce C. W rejestrze zakupów G. C. zaewidencjonował dwie faktury wystawione przez C za zakup materiałów płyty betonowej (z [...] i [...] marca 2010 r.). W trakcie oględzin nieruchomości w N. organ stwierdził, że na terenie posesji znajduje się uszkodzony hydrant.

Z wyjaśnień strony wynikało, że hydrant był końcowym elementem instalacji ppoż., którą zamontowano pod ziemią. Co do materiałów płyty betonowej strona wyjaśniła, że są one zamówione i zostaną zamontowane po zakończeniu instalowania separatorów oraz że usługa wyrównywania płyty betonowej nie została jeszcze wykonana.

Mając na uwadze powyższe i uwzględniając przedstawione wcześniej ustalenia dotyczące spółki C, organ stwierdził, że wystawiona przez B – G. C. faktura nr [...] z [...] marca 2010 r. nie dokumentuje rzeczywistej transakcji gospodarczej. Odnośnie materiałów płyty betonowej niesporne - zdaniem organu - jest, że podatnik nie nabył zafakturowanych towarów, co sam przyznaje. Dodatkowo organ wskazał, że kwestionowana faktura została wystawiona przez G. C. dla podatnika wcześniej, niż faktury spółki C (dla G. C.), która była rzekomym dostawcą towaru.

Organ odwoławczy podsumował, że strona nie nabyła opisanych na w/w fakturze towarów i usługi montażu, zatem nie przysługiwało jej - w marcu 2010 r. - prawo do odliczenia podatku VAT w niej naliczonego.

Oceniając tłumaczenia podatnika, że wcześniejsze - niż data na fakturze dokumentującej zakup tych towarów i usług przez G. C. - wystawienie faktur nr [...] i nr [...] przez G. C. na rzecz strony wynikało

z konieczności wykorzystania w określonym terminie środków finansowych z kredytu, organ II instancji stwierdził, że składane przez stronę wyjaśnienia uzasadniają podjęte rozstrzygnięcie - mianowicie potwierdzają, że wystawione faktury nie dokumentowały faktycznych transakcji gospodarczych pomiędzy podmiotami wskazanymi na fakturach.

W kwestii faktur wystawionych przez D – G. C. za wykonanie: sufitu,

tynków, ogrodzenia placu, zbiornika do separatora i wykończenie biura, organ wskazał, że G. C. zeznał, że w/w prace wykonywał z materiałów powierzonych oraz że "Przedmiot i zakres moich usług jest dokładnie opisany na fakturach". Wyjaśnił, że prace te wykonywał osobiście z pomocą pięciu osób, które poznał pracując w Irlandii. Nadto oświadczył, że sprzedał stronie skrzynkę elektryczną, rury jarzeniowe i bednarkę, które zakupił na [...] i posiada fakturę dokumentującą ten zakup (zobowiązał się ją przedłożyć).

W ocenie organu, sporne faktury, na których - jako wystawca - widnieje G. C., nie dokumentują rzeczywistych transakcji. Organ podkreślił, że G. C. nie potrafił wskazać, jakie prace wykonywał dla strony. Zeznał, że świadczył usługi z materiałów powierzonych, podczas gdy ustalono, że zakupił on elementy ogrodzenia, z czego - zdaniem organu - wynika, że faktura wystawiona dla strony obejmowała towar i usługę (co potwierdziła strona). Dodatkowo wskazał organ, że dostawa słupków i płyt, z których wykonano ogrodzenie, miała miejsce po wystawieniu faktury za wykonanie ogrodzenia. Zauważył, że G. C. nie był w stanie wskazać osób, z którymi współpracował przy wykonywaniu prac remontowo - budowlanych. Dodał, że nie okazał on także faktury na zakup skrzynki elektrycznej, rur jarzeniowych i bednarki, chociaż, jak twierdził, posiadał fakturę zakupu tych towarów.

Odnośnie pozostałych faktur wystawionych dla strony przez G. C., dokumentujących sprzedaż złomu, Dyrektor IS uzasadniał, że w/w nie przedłożył, mimo że do tego się zobowiązał, dowodów potwierdzających zakup tego złomu. Nie był

w stanie także podać danych personalnych osób, od których rzekomo nabywał złom. Co się zaś tyczy samochodu [...], wskazanego przez G. C., jako środek transportu używany do przewozu złomu, organ ustalił, że dowód rejestracyjny tego pojazdu został zatrzymany 9 czerwca 2009 r. i do dnia dzisiejszego nie został odebrany. Organ stwierdził, że w/w pojazdem G. C. nie mógł przewozić znacznych ilości złomu, których sprzedaż fakturował dla strony. Ustalił, że nie posiadał on miejsca, gdzie mógłby składować duże ilości złomu. Wskazał, że G. C. nie dopełnił obowiązków rejestracyjnych i nie deklarował należnych podatków oraz nie posiadał zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów.

Z uwagi na powyższe Dyrektor IS stwierdził, że podatnik nie był uprawniony do odliczenia podatku naliczonego w fakturach wystawionych przez G. C. Zaznaczył, że w przypadku w/w kontrahenta podatnik nie występował z wnioskiem do Naczelnika US w trybie art. 96 ust. 13 u.p.t.u.

Dyrektor IS wskazał, że podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił art. 86 ust. 1

i ust. 2 pkt 1 oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u., w myśl których prawo do odliczenia podatku naliczonego nie wynika z samego faktu posiadania faktury, lecz z faktu nabycia towaru lub usługi. Podniósł, że nie można uznać za prawidłową fakturę, w której wykazano zdarzenie gospodarcze, które nie miało miejsca, bądź zaistniało w innych rozmiarach, albo między innymi podmiotami. Zauważył, że zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u., nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego faktury stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane.

Zdaniem organu II instancji, strona była świadoma, że zakwestionowane faktury nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych.

Organ wywiódł, że w sprawie podjęto wszelkie niezbędne działania zmierzające do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Podatnik natomiast, poza zakwestionowanymi fakturami, nie okazał żadnych innych dowodów potwierdzających fakt dostawy towarów i wykonania usług (np. protokołów odbioru, potwierdzenia zapłaty gotówkowej, kosztorysów). Nie zasługiwał - według organu - na uwzględnienie zarzut strony, że Naczelnik US nie wziął pod uwagę jej wyjaśnień składanych w postępowaniu.

W skardze na decyzję Dyrektora IS, skarżący zarzucił naruszenie:

1) przepisów postępowania, tj.:

- art. 122 oraz art. 187 § 1 O.p. poprzez wydanie decyzji niekorzystnej dla podatnika, mimo braku dowodów świadczących na jego niekorzyść;

- art. 191 O.p. przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów;

2) prawa materialnego, tj.:

- 86 ust. 1 i 12 oraz art. 108 ust. 1 u.p.t.u. poprzez ich niewłaściwe stosowanie.

Tak stawiając zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

Skarżący wskazał, że w badanym okresie dokonywał zakupów materiałów i usług od firmy B – G. C. Podniósł, że G. C. posiadał możliwości organizacyjne i środki finansowe pozwalające na zrealizowanie dostaw

w sposób satysfakcjonujący skarżącego (m. in. umożliwiający skarżącemu wywiązanie się z zobowiązań wobec instytucji finansowej - faktora). Dodał, że G. C. wystawiał faktury w okresach odpowiadających faktycznym dostawom towarów i usług. Stwierdził, że błędne jest stanowisko organów podatkowych, iż faktury VAT wystawione przez G. C. nie odzwierciedlają faktycznych transakcji i nie uprawniają go do odliczenia podatku w nich naliczonego. Ocenił, że powyższe stanowi wynik braku zebrania materiału dowodowego pozwalającego na rekonstrukcję stanu faktycznego, jaki miał miejsce w całym ciągu transakcji.

Podobnie - zdaniem skarżącego - rzecz się ma ze spółką C. Brak jest bowiem dowodów na to, że spółka ta jest podmiotem fikcyjnym. Według skarżącego, bez znaczenia dla oceny transakcji, które dokumentują faktury wystawione przez tę spółkę jest, że spółka ta nie wywiązuje się z obowiązków podatkowych. Dodał skarżący, że - działając w swoim interesie - spowodował, że A. K. stawił się w Urzędzie Skarbowym w celu złożenia wyjaśnień i zaległych dokumentów.

Zanegował skarżący stanowisko, że dokonał czynności pozornych. Stwierdził, że wszystkie wynikające ze spornych faktur czynności zostały wykonane.

Uzasadniając zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj. art. 86 ust. 1 i 12 oraz art. 108 ust. 1 u.p.t.u., skarżący uznał, że błędne jest założenie orzekających w sprawie organów, iż odliczenie podatku VAT nastąpiło w oparciu o tzw. puste faktury, tj. faktury pochodzące od podmiotu nieistniejącego, przedstawiające czynności, które nie zostały wykonane, wystawione przed dokonaniem faktycznej dostawy. Wyłożył, że wystawienie faktury przed terminem jest - co do zasady - dopuszczalne gdyż prawo przewiduje jedynie termin końcowy wystawienia faktury. Dodał, że przedwczesne wystawienie faktury nie pozbawia podatnika prawa do odliczenia podatku z tej faktury.

Skarżący podniósł, że - wbrew stanowisku organów - wszystkie transakcje, które były realizowane w ramach prowadzonej przez niego inwestycji, miały miejsce i zostały faktycznie wykonane a tylko proces fakturowania nie odbywał się chronologicznie.

Zdaniem skarżącego, odmawiając mu prawa do rozliczenia wynikającego z faktur podatku naliczonego, organy naruszyły podstawową zasadę podatku VAT, tj. zasadę neutralności, określoną w art. 86 ust. 1 u.p.t.u. W jego ocenie, w sprawie nie zaistniała żadna z określonych przez ustawodawcę sytuacji, w których faktura nie daje prawa do odliczenia podatku w niej naliczonego. Stwierdził, że w sprawie nie udowodniono, że

w kontaktach z kontrahentami nie dochował on należytej staranności. Podniósł, że podatnik nie może być karany za to, że nie wiedział, iż jego kontrahent był oszustem.

Skarżący dowodził, że brał aktywny udział w ustalaniu stanu faktycznego sprawy (dostarczał dokumenty potwierdzające rzeczywisty przebieg transakcji). Wskazał, że jego błędem było niedopilnowanie terminów wystawiania faktur VAT.

Podsumował skarżący, że organy błędnie oceniły materiał dowodowy i w związku z tym nieprawidłowo przyjęły, że otrzymane przez niego faktury nie stanowią podstawy do odliczenia podatku VAT w nich naliczonego.

Na poparcie swoich racji strona przywołała wyroki sądów i poglądy doktryny.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor IS wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Skarga okazała się nieuzasadniona.

Po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji, mając na uwadze stan faktyczny

i prawny sprawy, sformułowane w skardze zarzuty i wspierające je argumenty, Sąd stwierdza, że brak jest podstaw do zakwestionowania stanowiska wyrażonego w tej decyzji. Decyzja ta znajduje bowiem podstawy w prawie materialnym, jej wydanie zaś poprzedziło postępowanie, w którym nie uchybiono regułom procesowym.

Sąd ocenił, że w sprawie dokonano prawidłowego wymiaru podatku VAT za styczeń ([...] zł), luty ([...] zł) i marzec 2010 r. ([...] zł). Za marzec zasadnie określono także kwotę różnicy podatku VAT do zwrotu na rachunek bankowy (0 zł).

W rozpoznawanej sprawie rozstrzygnięcia wymagało, czy wystawione przez C Sp. z o. o., B – G. C. i D – G. C. faktury VAT stwierdzały faktyczne czynności, a w konsekwencji, czy skarżącemu przysługiwało prawo do pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony w tychże fakturach.

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę uznał, że wystawione przez w/w podmioty faktury VAT nie odzwierciedlają zdarzeń gospodarczych w nich opisanych

a w konsekwencji nie tworzą podstawy do odliczenia podatku VAT w nich naliczonego.

Powyższe twierdzenia stanowią wynik podjętych w sprawie ustaleń, opartych

o kompleksowo przeprowadzone postępowanie dowodowo - wyjaśniające. Zdaniem Sądu, zebrany w sprawie - wyczerpująco - materiał dowodowy poddano następnie prawidłowej ocenie. Tym samym niezasadne są zarzuty skargi traktujące o naruszeniu art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. (szerszej oceny w tym zakresie Sąd dokona

w dalszej części uzasadniania wyroku).

Zgodnie z art. 86 ust. 1 u.p.t.u., w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) u.p.t.u. kwotę podatku naliczonego stanowi,

z zastrzeżeniem ust. 3-7, suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług. Stosownie do art. 88 ust. 3a pkt 4

lit. a) u.p.t.u. nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy wystawione faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności.

Treść powołanych przepisów dowodzi, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy zakupie towarów i usług nie jest prawem samoistnym - jest to prawo warunkowe, tzn. prawo to nie wynika z samego faktu posiadania faktury, lecz z faktu nabycia towaru lub usługi przez podmiot widniejący na fakturze, jako nabywca, od podmiotu widniejącego na fakturze, jako sprzedawca.

Faktura nie jest absolutnym dowodem zdarzenia gospodarczego, któremu nie można przeciwstawić innych dowodów. W przypadku powzięcia wątpliwości, czy faktura odzwierciedla rzeczywiste zdarzenia gospodarcze, organ podatkowy uprawniony jest do sprawdzenia zgodności faktury ze stanem rzeczywistym (czy pomiędzy wskazanymi na fakturze podmiotami doszło do faktycznej operacji gospodarczej w rozmiarach potwierdzonych fakturą).

W niniejszej sprawie organy podatkowe wyczerpująco opisały zaistniały stan faktyczny, uwypuklając wszelkie elementy decydujące o końcowej ocenie, że skarżący nie miał prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur VAT wystawionych przez B - G. C., C Sp. z o. o. i D – G. C. Faktury te dokumentowały bowiem zdarzenia gospodarcze, które nie miały miejsca, albo istniały między innymi niż wskazane w treści faktur podmiotami.

W kwestii faktur nr [...] i nr [...], otrzymanych przez skarżącego

a wystawionych przez G. C., niewątpliwie ustalono, że dostawcą opisanych na fakturach towarów i usług nie był podmiot wskazany na fakturach jako sprzedawca, czyli B – G. C.

Odnośnie faktury nr [...] z [...] lutego 2010 r. ustalono, że wymienione

w poz. nr 1 towary, tj. armaturę sanitarną i instalację CO, G. C. zakupił od C Sp. z o. o. na podstawie faktury nr [...] z [...] lutego 2010 r. Natomiast fakturę dla C wystawiła firma E – T. S. (faktura nr [...] z [...] kwietnia 2010 r.). T. S. potwierdził, że w/w towary zawoził bezpośrednio do N. i przekazał skarżącemu. Co się zaś tyczy separatorów: koalescencyjnego i ropopochodnego (poz. nr 2) stwierdzono, że G. C. nabył te towary od C Sp. z o. o. na podstawie faktury nr [...] z [...] lutego 2010 r., zaś fakturę dla C wystawiło E –T. S. (faktura nr [...] z [...] kwietnia 2010 r.), który zeznał, że towary te zostały dostarczone do stacji demontażu w N. bezpośrednio od producenta. Jeżeli chodzi o kanalizację placu składowego stacji demontażu (poz. nr 3), to podatnik zeznał, że na kanalizację placu składały się rury kamionkowe, rury plastikowe, piaskowniki, drenaże, nakładki, włazy betonowe do separatorów i piaskowników. Według podatnika, kanalizacja terenu została wykonana

w 80%. W trakcie kontroli doraźnej G. C. okazał fakturę nr [...] z [...] lutego 2010 r. za kanalizację placu, na której - jako wystawcę - wskazano C Sp. z o. o. Ustalono, że dostawcą rur kamionkowych i PCV była firma E – T. S. (faktura dla C nr [...] z [...] kwietnia 2010 r.). Z wyjaśnień T. S. wynikało, że towary zostały dostarczone do stacji demontażu w N. i przekazane podatnikowi.

Zasadnie przyjął Dyrektor IS, że faktura nr [...] z [...] lutego 2010 r. nie uprawniała skarżącego do odliczenia wykazanego w niej podatku VAT. G. C. nie mógł bowiem sprzedać stronie w/w towarów i usługi kanalizacji placu, gdyż sam ich nie nabył od spółki C, która - o czym będzie mowa dalej - faktycznie nie prowadziła działalności gospodarczej. Nadto T. S. - dostawca towarów, wystawił faktury sprzedaży 21 kwietnia 2010 r., a zatem później niż spółka C dla G. C. (26 lutego 2010 r.) i G. C. dla strony (17 lutego 2010 r.). Powyższe potwierdza, że strona nabyła w/w towary wcześniej, niż wynika to z faktur wystawionych przez B – G. C.

Podkreślić trzeba, że T. S. nigdy nie kontaktował się w sprawie realizacji zamówień na towary z A. K. - prezesem zarządu spółki C,

a jedynie ze skarżącym, co potwierdziły zeznania T. S. T. S. zeznał także, że to na polecenie skarżącego wystawił faktury na spółkę C (podkreślenie Sądu). To zaś dowodzi, że warunki sprzedaży spornych towarów skarżący negocjował osobiście z T. S., towary te trafiały bezpośrednio do skarżącego i że inne podmioty nie brały udziału w tych transakcjach. Zatem "fakturowy" udział kolejnych podmiotów w dostawie w/w towarów miał na celu jedynie wygenerowanie podatku naliczonego, o który skarżący pomniejszył podatek należny, a w konsekwencji zaniżenie podatku do zapłaty .

Zdaniem Sądu, powyższe potwierdza, że G. C. i C Sp. z o. o. faktycznie nie uczestniczyli w potwierdzonych kwestionowanymi fakturami transakcjach.

Przy czym, nie jest w sprawie negowane, że w/w towary (ich część) i usługę kanalizacji placu skarżący zakupił. Kwestionowane jest natomiast to, że ich dostawcą był G. C. Zatem odliczając podatek naliczony z faktury nr [...], wystawionej przez G. C., strona zaniżyła podatek należny.

Co się zaś tyczy faktury nr [...] z [...] marca 2010 r. za materiały płyty betonowej, materiały instalacji ppoż. i robociznę, to G. C. zeznał, że zakup towarów i robociznę zlecił spółce C i nie ma wiedzy co do dalszych czynności. W rejestrze zakupów VAT za I kwartał 2010 r. G. C. zaewidencjonował dwie faktury VAT wystawione przez spółkę C za zakup materiałów płyty betonowej: nr [...] z [...] marca 2010 r. na kwotę netto [...] zł (podatek VAT [...] zł) oraz nr [...] z [...] marca 2010 r. na kwotę netto [...] zł (podatek VAT [...] zł). W trakcie oględzin nieruchomości w N. stwierdzono, że na terenie posesji znajduje się uszkodzony hydrant. Według wyjaśnień strony hydrant jest końcowym elementem instalacji ppoż., która została zamontowana pod ziemią i jest niewidoczna. Odnośnie materiałów płyty betonowej strona oznajmiła, że są one zamówione przez G. C. i zostaną zamontowane po zakończeniu instalowania separatorów. Zeznała, że wykazana na fakturze robocizna dotyczyła montażu instalacji ppoż., ale nie pamięta, czy usługa została wykonana przez pracowników firmy G. C., czy A. K. Informowała, że usługa wyrównywania płyty betonowej nie została zrealizowana i że płyta zostanie zamontowana po wykonaniu kompletnej kanalizacji sanitarnej terenu. Wyjaśniła, że nie pamięta, gdzie znajdują się materiały płyty betonowej.

Jeżeli chodzi o materiały płyty betonowej niesporne jest, że skarżący nie nabył zafakturowanych towarów, co sam przyznaje. Podnoszona przez stronę okoliczność, że zostały one zamówione i będą zamontowane po wykonaniu instalacji sanitarnej pozostaje bez wpływu na ustalenia organów podatkowych o braku prawa do odliczenia podatku naliczonego ze spornej faktury. Dodatkowo zasadnie zauważył organ, że kwestionowana faktura została wystawiona przez G. C. wcześniej, niż faktury od spółki C, która była rzekomym dostawcą towarów i usług.

Usługi montażu instalacji ppoż. nie mogła natomiast wykonać C Sp.

z o. o. gdyż, o czym niżej, spółka ta faktycznie działalności gospodarczej nie prowadziła.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd uznał, że skarżący nie nabył zafakturowanych towarów i usług, zatem nie przysługiwało mu w marcu 2010 r. prawo do odliczenia podatku VAT wykazanego na fakturze nr [...] z [...] marca 2010 r.

Prawidłowo ocenił Dyrektor IS tłumaczenia podatnika, że wcześniejsze - niż data na fakturze dokumentującej zakup towarów i usług przez G. C. - wystawienie faktur nr [...] i nr [...] przez G. C. na rzecz strony wynikało z konieczności wykorzystania w określonym terminie środków finansowych

z kredytu factoringowego z Banku [...] S.A., potwierdza dodatkowo, że wystawione faktury nie dokumentowały faktycznych transakcji gospodarczych przeprowadzonych

w dacie wskazanej na fakturze.

Odnośnie faktur, na których - jako wystawca - widnieje C Sp. z o. o., Sąd podziela stanowisko Dyrektora IS, że podmiot ten faktycznie nie prowadził działalności gospodarczej. I tak, nie powiodły się próby przesłuchania prezesa zarządu spółki A. K. oraz przeprowadzenia kontroli w spółce. Naczelnik US W. ustalił, że spółka jest zarejestrowana w US pod adresem: W. ul. W. [...], będącym również adresem prowadzenia działalności gospodarczej (prowadzenia rachunkowości). Pod wskazanym adresem brak było jednak oznak faktycznego prowadzenia działalności gospodarczej. C sp. z o. o. jest wprawdzie zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT od 22 kwietnia 2008 r. lecz nie złożyła żadnej deklaracji podatkowej VAT-7 (podobnie zeznań CIT-8 oraz sprawozdań finansowych za poszczególne lata). Dopiero po przeprowadzonej u podatnika kontroli do US W. wpłynęły zaległe deklaracje dla podatku VAT spółki C za okres od IV kwartału 2009 r. do IV kwartału 2010 r., mimo że powinny zostać złożone deklaracje miesięczne. W deklaracjach tych spółka ujęła jedynie kwestionowane

w niniejszej sprawie faktury (kwoty z nich wynikające), co daje podstawę stwierdzenia, że w/w deklaracje zostały złożone na potrzeby prowadzonego postępowania, celem pokazania, że spółka C faktycznie prowadziła działalność gospodarczą.

Powyższe potwierdza, że spółka C nie była faktycznym sprzedawcą fakturowanych towarów i usług.

Podkreślić trzeba, że podczas oględzin nieruchomości położonej w N. stwierdzono, że w pomieszczeniach biurowych zostały zamontowane, fakturowane przez spółkę C, lampy oświetleniowe. Prawidłowo przyjął organ odwoławczy, że podatnikowi będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu dostawy wskazanych lamp, o ile uzyska on fakturę od podmiotu będącego faktycznym dostawcą tego towaru.

Skarżący nie okazał natomiast fakturowanego przez C sprzętu do monitoringu, gdyż - jak wyjaśnił - sprzęt ten był przedmiotem zastawu lombardowego. Skarżący nie okazał jednak żadnych dokumentów, które potwierdzałyby ten fakt. Słusznie przyjął zatem organ odwoławczy, że dostawa tego sprzętu do firmy podatnika w ogóle nie nastąpiła.

Uwzględniając powyższe ustalenia Sąd stwierdza, że faktury potwierdzające zakup sprzętu do monitoringu oraz zakup lamp oświetleniowych nie uprawniały podatnika do obniżenia podatku należnego o podatek w nich naliczony. Za takim stwierdzeniem przemawia - zdaniem Sądu - fakt, że wystawca wymienionych faktur, tj. C Sp. z o. o., nie prowadziła w rzeczywistości działalności gospodarczej

(o czym skarżący wiedział, co potwierdza m. in. powołany wyżej fakt, że dokonując zakupów towarów dla siebie prosił o wystawianie faktur na spółkę C celem wygenerowania podatku naliczonego), nie mogąc być faktycznym dostawcą fakturowanego sprzętu.

Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy prawidłowo uznał, że z tytułu odliczenia podatku z faktur pochodzących od C Sp. z o. o. strona zawyżyła podatek naliczony związany z nabyciem towarów i usług zaliczanych do środków trwałych za luty 2010 r. o kwotę [...] zł.

Jeżeli chodzi o faktury wystawione przez D – G. C.: za wykonanie sufitu podwieszanego i tynków na hali głównej, wykończenie biura, wykonanie ogrodzenia placu stacji demontażu z płyt betonowych według projektu i kosztorysu

w N., za wykonanie zbiornika do podłączenia separatora o poj. 100.000 litrów, za skrzynkę elektryczną ZG KI, oprzyrządowanie, rury jarzeniowe i bednarkę, to w sprawie bezsprzecznie ustalono, że w/w podmiot nie był faktycznym dostawcą tych usług i towarów, mimo że na fakturach to on został wskazany jako ich sprzedawca.

G. C. nie był w stanie podać żadnych szczegółów dotyczących wykonania dla strony wynikających z faktur prac remontowo-budowlanych. Zeznał tylko, że: "Przedmiot i zakres moich usług jest dokładnie opisany na fakturach. Wszystkie usługi świadczyłem na terenie posesji pana T. B. w N.". Nie podał również danych osób, przy pomocy których rzekomo wykonał te prace. Nie potwierdziły się także jego zeznania, że prace te realizował z materiału powierzonego przez stronę. Ustalono bowiem np., że zakupił on słupki i płyty ogrodzeniowe (faktura nr [...] z [...] lutego 2010 r. na kwotę netto [...] zł/VAT [...] zł). Również według wyjaśnień strony, faktura wystawiona przez G. C. za wykonanie ogrodzenia obejmuje robociznę wraz z materiałem. Dodatkowo wskazać trzeba, że dostawa słupków i płyt dla G. C. miała miejsce już po wystawieniu faktury za wykonanie ogrodzenia. G. C. nie przedstawił także faktury na zakup skrzynki elektrycznej, rur jarzeniowych i bednarki chociaż, jak twierdził, posiadał fakturę zakupu tych towarów (zakup z portalu [...]).

Odnośnie pozostałych faktur wystawionych przez G. C. na rzecz strony, dokumentujących sprzedaż złomu, to należy zauważyć, że w/w podmiot nie okazał dowodów zakupu złomu; nie wskazał osób, od których zakupił złom; nie posiadał placu, na którym mógł składować duże ilości złomu, które następnie rzekomo sprzedał stronie; samochód, który miał dostarczać złom nie pozwalał na przewożenie znacznych ilości złomu (samochód marki [...]); w dniu 9 czerwca 2009 r. zatrzymano dowód rejestracyjny w/w pojazdu, który do dnia fakturowania dostaw złomu nie został zwrócony.

Ponadto zauważenia wymaga, że G. C. nie figuruje w bazie podatników VAT oraz nie posiada zezwolenia na transport i zbieranie odpadów.

Zasadnie zwrócił uwagę organ odwoławczy, że w przypadku w/w kontrahenta strona nie występowała z wnioskiem do naczelnika urzędu skarbowego w trybie art. 96 ust. 13 u.p.t.u.

W ocenie Sądu, sporne faktury, na których - jako wystawca - występuje G. C., nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych. Tym samym, dokonując odliczenia podatku VAT wykazanego na fakturach pochodzących od tego podmiotu, skarżący zawyżył podatek naliczony.

Podsumowując, w sprawie niewątpliwie wykazano, że faktury VAT, wystawione przez B – G. C., C Sp. z o. o. i D – G. C., nie stwierdzały czynności faktycznie dokonanych między ich wystawcą (sprzedawcą) a skarżącym (nabywcą). Skoro tak, to stronie nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT w tych fakturach naliczonego, zgodnie z art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u.

Odnosząc się do poszczególnych zarzutów skargi, Sąd stwierdza j/n.

Powyższe ustalenia poprzedziło prawidłowo przeprowadzone postępowanie dowodowo - wyjaśniające. I tak, w sprawie wyczerpująco zebrano materiał dowodowy

i dokonano rekonstrukcji stanu faktycznego (rekonstrukcji prowadzonych przez stronę transakcji). Jako dowód dopuszczono wszystko, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy (dokonano oględzin miejsca prowadzenia przez stronę działalności gospodarczej, przesłuchano świadków, przeprowadzono czynności sprawdzające

u kontrahentów strony, pozyskano informacje od innych organów podatkowych oraz organów gminnych...). Skarżący natomiast, poza zakwestionowanymi fakturami, nie okazał żadnych innych dowodów potwierdzających fakt dostawy towarów i wykonania usług (np. protokołów odbioru, potwierdzenia zapłaty gotówkowej, kosztorysów). To zaś stanowi o niezasadności zarzutów skargi traktujących o naruszeniu przepisów art. 122

i 187 § 1 O.p.

Należy zaakcentować, że zebrany materiał dowodowy poddany został wszechstronnej ocenie. Organy podatkowe dokonały oceny znaczenia i wartości poszczególnych środków dowodowych i wpływu udowodnienia jednej okoliczności na inne według swojej wiedzy, doświadczenia i wewnętrznego przekonania. Rozpatrzono nie tylko poszczególne dowody, ale również ich wzajemne powiązania. W sprawie znalazła zatem pełne odzwierciedlenie zasada swobodnej oceny dowodów (art. 191 O.p.), a organy przy ocenie zebranego materiału dowodowego kierowały się prawidłami logiki i doświadczenia życiowego. Skarżący natomiast, kwestionując wszelkie działania podejmowane przez organy, sam nie dostarczył żadnych wiarygodnych dowodów,

posługując się tylko gołosłownymi twierdzeniami. Powyższe potwierdza, że chybione są zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 191 O.p.

Uznanie spółki C za podmiot fikcyjny nie było, wbrew temu co twierdzi strona, jedynie wynikiem stwierdzenia, że podmiot ten nie wypełniał obowiązków podatkowych. Powyższe było konsekwencją podjętych w sprawie kompleksowych ustaleń potwierdzających, że w miejscu wskazanym jako siedziba (miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, miejsce przechowywania dokumentacji podatkowej) brak było oznak prowadzenia przez tę spółkę jakiejkolwiek działalności gospodarczej. Świadom całej sytuacji był niewątpliwie także skarżący, który poprosił T. S. (E ) aby faktury na sprzedaż towarów, które bezpośrednio dostarczane były jemu, wystawiał na spółkę C, która faktycznie nie miała żadnego wkładu przy realizacji dostaw. Co więcej, z zeznań T. S. wynika, że wszelkie szczegóły dostaw fakturowanych dla spółki C uzgadniał on ze skarżącym (nigdy nie kontaktował się z żadnym

z przedstawicieli w/w spółki). Powyższego nie zmienia okoliczność, że spółka ta złożyła zaległe deklaracje VAT. I tak, uczyniła ona to dopiero po przeprowadzeniu kontroli

u skarżącego (z oświadczeń skarżącego wynika, że uczyniła to na skutek jego interwencji) a w deklaracjach uwzględniła tylko faktury mające wpływ na wynik sprawy.

Stwierdzony wyżej fakt, że sporne faktury nie pozwalały skarżącemu na odliczenie podatku VAT w nich naliczonego, z uwagi na to, że nie stwierdzały one faktycznych czynności, dowodzi, że chybiony jest zarzut naruszenia art. 86 ust. 1 u.p.t.u., którego wykładni dokonano wyżej, i wynikającej z niego zasady neutralności podatku VAT. W niniejszej sprawie nie miał natomiast zastosowania przepis art. 108 u.p.t.u., zgodnie z którym, przypadku gdy osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej lub osoba fizyczna wystawi fakturę, w której wykaże kwotę podatku, jest obowiązana do jego zapłaty.

Nie jest też tak, że w sprawie prawa do rozliczenia podatku naliczonego w w/w fakturach VAT pozbawiono podatnika z uwagi na to, że część faktur wystawiona została przed dokonaniem dostawy towaru (przed wykonaniem usługi). Prawa tego pozbawiła podatnika okoliczność, że faktury te potwierdzały czynności, które nie zostały wykonane.

Co do zasady, prawo do odliczenia podatku powstaje w rozliczeniu za okres,

w którym podatnik otrzymał fakturę (art. 86 ust. 10 pkt 1 u.p.t.u.). Od powyższej zasady ogólnej istnieją wyjątki, m. in. gdy fakturę otrzymano przed wykonaniem usługi lub przed nabyciem prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Z brzmienia art. 86 ust. 12 u.p.t.u. jednoznacznie bowiem wynika, że otrzymanie przez podatnika faktury przed dokonaniem dostawy towarów (wykonaniem usługi) przez jej wystawcę, czyli przed przeniesieniem ekonomicznego (faktycznego) władztwa nad towarami na nabywcę,

a więc ich wydaniem, nie daje nabywcy uprawnienia do odliczenia podatku z tej faktury. Dopiero dokonanie dostawy stanowiące "przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel" w sensie ekonomicznym, czyli wydanie towaru pod względem faktycznym, rodzi powstanie obowiązku podatkowego u dostawcy, a tym samym stwarza u nabywcy uprawnienie do odliczenia podatku naliczonego z otrzymanej faktury. Wskazanie zatem najwcześniejszego możliwego terminu odliczenia podatku naliczonego nie przesądza jednocześnie o pozbawieniu prawa do odliczenia, lecz powoduje jedynie zawieszenie tego prawa do czasu, gdy u sprzedawcy powstanie obowiązek podatkowy. Powyższe rozważania mają jednak zastosowanie wyłącznie przy założeniu, że faktury VAT odzwierciedlają rzeczywiste zdarzenia gospodarcze, co

w rozpatrywanym przypadku, jak wykazało postępowanie dowodowe, nie miało miejsca. Tym samym chybiony jest zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 86 ust. 12 u.p.t.u.

Skoro sporne w sprawie faktury nie dokumentowały faktycznych zdarzeń gospodarczych, a więc nie wystąpiła sprzedaż z nich wynikająca, bez znaczenia dla wyniku sprawy pozostaje kwestia dobrej wiary podatnika.

Abstrahując od powyższego, na marginesie tylko, Sąd zauważa, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza, że skarżący wiedział, że faktury wystawione przez G. C. nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych, gdyż zostały wystawione w celu wykorzystania środków z kredytu inwestycyjnego w [...] (był świadom także, że spółka C, od której rzekomo G. C. nabywał fakturowane na niego towary i usługi, faktycznie nie mogła dostarczyć tych towarów i usług, o czym była mowa wyżej). W odniesieniu do C Sp. z o. o. oraz D – G. C. skarżący wiedział, lub powinien był wiedzieć, że podmioty te nie prowadzą działalności gospodarczej. Skarżący znał bowiem G. C. osobiście. Również prezesa zarządu C Sp. z o.o. – A. K. skarżący znał, co potwierdzają zeznania świadków (m. in. zeznania T. S., który wskazał, że skarżący prosił go o wystawianie faktur dla C , mimo iż towary z tych faktur nabywał w rzeczywistości skarżący).

Sąd podziela tezy wyrażone w powołanych przez stronę wyrokach sądów administracyjnych i poglądach doktryny. Poglądy tam wyrażone zrealizowano całkowicie w niniejszym postępowaniu. Co więcej, skarżący przytacza treść wyroków,

w których wskazano, że gdy podatek wynika z faktury, która nie dokumentuje faktycznego zdarzenia gospodarczego, faktura taka nie daje uprawnienia do odliczenia podatku na niej wykazanego.

Wbrew stanowisku skargi, organy nie kwestionowały, że skarżący powadził inwestycję w N. Nie negowały także, że część towarów i usług, które wynikały ze spornych faktur, skarżący faktycznie zakupił. Zakwestionowano natomiast, że ich sprzedawcą były podmioty wskazane na fakturze, jako sprzedawcy.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U.

z 2012 r., poz. 270), Sąd oddalił skargę jako nieuzasadnioną.