Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 30/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-03-03 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne: Dewizowe prawo
Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: *Odmówiono wstrzymania wykonania  decyzji w całości
Powołane przepisy: article: art. 61  par. 1 i 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

| | Sygn. akt II SA/Wr 30/17 [pic] WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 czerwca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Alicja Palus Sędzia WSA Anna Siedlecka (spr.) Protokolant Natalia Galewicz po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi A. Sp. zo.o. Sp. k.a. w P. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wydania pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

W dniu 19 stycznia 2017 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarga A. Sp. z o.o. S.K.A. w P. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. z dnia [...] r. znak [...] uchylającą decyzję Starosty G. z dnia [...] r. znak [...] w części i orzekającą w tym zakresie co do istoty w taki sposób, że w punkcie I decyzji sformułowanie "tj. odprowadzanie podczyszczonych wód opadowych i roztopowych" zastępuje sformułowaniem "tj. wprowadzanie do ziemi podczyszczonych ścieków – wód opadowych i roztopowych", natomiast w pozostałym zakresie utrzymującą zaskarżoną decyzję w mocy. Jednocześnie strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W razie wniesienia skargi organ który wydał decyzję lub postanowienie może wstrzymać z urzędu lub na wniosek wykonanie zaskarżonego aktu w całości lub części (§ 3), jednakże po przekazaniu skargi przez organ Sądowi, właściwym do udzielenia ochrony tymczasowej jest Sąd.

Stosownie do treści art. 61 § 3 przywołanej ustawy, Sąd może na wniosek strony skarżącej wstrzymać wykonanie aktów, o których mowa w art. 61 § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Z przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a wynika, że wniosek o wstrzymanie wykonania musi dotyczyć aktu, którego wykonanie ma być wstrzymane. Akt ten także powinien kwalifikować się do wykonania. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu spoczywa zaś na stronie skarżącej.

Przesłanki uprawniające Sąd do udzielenia stronie ochrony tymczasowej, to niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Są to pojęcia nieostre, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Użycie spójnika "lub" oznacza, że przesłanki te mogą zachodzić alternatywnie.

Szkoda, o jakiej mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a, może mieć charakter majątkowy lub niemajątkowy. Jej immamentną cechą jest to, że nie będzie mogła ona być wynagrodzona (usunięta) przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (zob.: post. NSA z dnia 31 stycznia 2017 r., sygn. akt II GZ 39/17, publik.: orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego, może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (zob.: postanowienie NSA z dnia 8 grudnia 2016 r., sygn. akt II FZ 788/16, publik.: orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie Sądu, brak podstaw do uznania, że powyższe przesłanki zostały w niniejszej sprawie spełnione. Przede wszystkim mocno podkreślić należy, że strona skarżąca w ogóle nie uzasadniła, a tym samym nie wykazała, że wykonanie zaskarżonego postanowienia, może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia jej znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Spółka ograniczyła się jedynie do przedstawienia Sądowi wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, pomijając jakąkolwiek jego argumentację. Tymczasem konstrukcja art. 61 p.p.s.a. wskazuje, że ciężar wykazania okoliczności, iż takie niebezpieczeństwo istnieje spoczywa na osobie wnioskującej. Warunkiem wydania przez Sąd postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności (zdarzeń) uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się zatem do konkretnych zdarzeń, świadczących o istnieniu poważnych zagrożeń, które uzasadniać mogą udzielenie ochrony tymczasowej (zob. B. Gruszczyński (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 206). Argumentacja strony musi być odpowiednia – tzn. w sposób przekonujący pokazująca konkretne relacje między brakiem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z dnia 16 grudnia 2016 r. sygn. akt II OZ 1414/16 publik.: orzeczenia.nsa.gov.pl). Twierdzenia zawarte we wniosku powinny być zaś poparte dokumentami źródłowymi.

W rozpoznawanej sprawie, jak już to zaznaczono, wniosek w ogóle nie został uzasadniony. W efekcie nie była więc możliwa jego merytoryczna ocena (zob. postanowienie NSA z dnia 17 listopada 2017 r., sygn. akt II GZ 1169/16, publik.: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Podkreślić należy również, że na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu Sąd nie bada zasadności samej skargi. W związku z powyższym, oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie przesądza o merytorycznym stanowisku Sądu co do legalności ww. decyzji (zob. postanowienie NSA z dnia 21 stycznia 2015 r. sygn. akt II OZ 19/15, publik.: orzeczenia.nsa.gov.pl).

W rezultacie Sąd uznał, że w niniejszej sprawie nie zaistniały podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i dlatego też wniosek w tym zakresie nie został uwzględniony. Stąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.