Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 557/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-09-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.4 pkt 3, 4, 22, art. 5, art. 33 ust.1 i ust.2 pkt 3, art. 87 ust. 1 i 2, art. 92a ust.1-3, art. 92c ust.1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 2200
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
article: art. 7, art. 77 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 27 września 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek, Sędziowie Asesor WSA Małgorzata Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, Protokolant Sekretarz sądowy Renata Tomaszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2018 roku sprawy ze skargi G. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017r., poz. 1257 ze zm.) dalej "k.p.a." w związku z art. 4 pkt 4 i 22, art. 33 ust. 1, art. 87 ust. 2, art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 2200) – dalej "u.t.d." i lp. 1.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] o nałożeniu na G. B., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą A, kary pieniężnej w wysokości 8000 złotych za naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia.

Z akt sprawy wynika, że 28 września 2017 r. w Ł. na drodze krajowej nr 91/72 miała miejsce kontrola pojazdu marki DAF o nr rej. [...] którym kierował G. B.. Kierowca nie okazał do kontroli licencji na wykonywanie transportu drogowego rzeczy, zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego ani zaświadczenia na przewozy na potrzeby własne.

Podczas kontroli przesłuchano skarżącego w charakterze strony. Z jego zeznań wynikało, że tego dnia wyjechał z ładunkiem odpadów z folii z A do B. Kontrolowany pojazd został załadowany 27 września 2017 r. w miejscowości C, gdzie znajduje się dodatkowe miejsce prowadzenia przez stronę działalności gospodarczej. Skarżący zeznał, że ma zezwolenie na transport i magazynowanie odpadów, natomiast nie posiada zaświadczenia na przewozy na potrzeby własne i nigdy nie wystąpił z wnioskiem o wydanie mu takiego zaświadczenia (protokół z przesłuchania strony – k 16-15 akt adm.).

Zawiadomieniem z [...] r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu. W toku postępowania strona nie złożyła wyjaśnień. Jak wynika z danych zawartych w CEiDG, podstawową działalność strony stanowi zbieranie odpadów innych niż niebezpieczne (PKD 38.11.Z).

Na podstawie informacji ze Starostwa Powiatowego w R. organ I instancji ustalił, że strona od 9 października 2017 r. posiada zaświadczenie nr [...] na przewozy na potrzeby własne (pismo z 9 listopada 2017 r. - w aktach sprawy). Zgodnie z danymi Biura ds. Transportu Międzynarodowego GITD strona do 3 listopada 2017 r. nie została zarejestrowana w jego bazie, a więc nie posiadała uprawnień na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego (wydruk e-maila z GITD - w aktach sprawy).

Decyzją z [...] r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego. nałożył na G. B. karę pieniężną w wysokości 8000 złotych.

W odwołaniu od powyższej decyzji wniesionym [...] roku strona zarzuciła jej mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 7, 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, co skutkowało błędnym ustaleniem, że skarżący nie posiada uprawnień do wykonywania przewozów drogowych. Strona zarzuciła decyzji naruszenie art. 33 ust. 1 pkt 3 u.t.d. poprzez jego niezastosowanie, pomimo że strona posiadała zezwolenie na wykonywanie transportu na terenie całego kraju określonego rodzaju odpadów. Do odwołania dołączyła skan decyzji Starosty [...] z [...] r. na okoliczność posiadania uprawnień do wykonywania transportu drogowego odpadów o wskazanych w decyzji kodach oraz wydruk z CEiDG na okoliczność prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie zbierania odpadów.

Utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji Główny Inspektor Transportu Drogowego przywołał definicję transportu drogowego na potrzeby własne przedsiębiorcy i podkreślił, że zgodnie z art. 33 ustęp 1 u.t.d. przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Bezspornym jest, że strona na dzień kontroli nie posiadała zaświadczenia na przewozy na potrzeby własne, co wynika z informacji uzyskanej przez organ I instancji od Starosty [... ]. Wbrew przekonaniu strony nie posiadała ona również uprawnień do wykonywania transportu drogowego, które wyłączają obowiązek uzyskania zaświadczenia na przewozy na potrzeby własne. Podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, zgodnie z przepisami ustawy o transporcie drogowym wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub odpowiedniej licencji. Organ wyjaśnił, że zezwolenie na wykonywanie transportu odpadów nie uprawnia do wykonywania transportu drogowego osób lub rzeczy, lecz stanowi szczególny rodzaj uprawnienia wynikający z ustawy o odpadach, dający możliwość wykonywania działalności gospodarczej wyłącznie w zakresie transportu odpadów o wymienionych w zezwoleniu kodach. W omawianej sytuacji, w której przewóz odpadów ma charakter pomocniczy w stosunku do podstawowej działalności gospodarczej strony, jaką jest zbieranie odpadów, przedsiębiorca nie jest zobowiązany do uzyskania stosownej licencji na transport drogowy rzeczy, lecz wystarczające jest uzyskanie zaświadczenia na przewozy na potrzeby własne i spełnianie łącznie czterech przesłanek z art. 4 pkt 4 u.t.d. przy realizacji każdego przewozu. Bezspornym jest, że wykonywany podczas kontroli przewóz był przewozem drogowym na potrzeby własne spełniającym warunki z art. 4 pkt 4 u.t.d. Jednocześnie organ zauważył, że strona nie podlegała pod wyłączenie spod obowiązku uzyskania zaświadczenia, ponieważ z akt sprawy nie wynika, żeby strona była rolnikiem w rozumieniu ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników lub posiadała uprawnienie transportowe w rozumieniu utd. Wobec czego należy uznać, iż strona popełniła naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zezwolenia za który kara zgodnie z lp. 1.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym wynosi 8.000 zł.

Końcowo organ wskazał, że w sprawie nie zaistniały okoliczności uzasadniające zastosowanie art. 92c ust. 1 u.t.d. Strona nie przedłożyła żadnych dowodów wskazujących na zaistnienie okoliczności uzasadniających zastosowanie powyższego przepisu. Nieznajomość obowiązujących przepisów nie stanowi podstawy zastosowania art. 92c u.t.d.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. G. B. zaskarżył w całości decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] i wniósł o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...].; oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

art. 33 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 33 ust. 1 i w zw. z art. 4 pkt 4 i 22 u.t.d. poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że przedsiębiorca posiadający ważne zezwolenie na wykonywanie transportu odpadów obowiązany jest posiadać zaświadczenie potwierdzające zgłoszenie przez niego prowadzenia przewozów drogowych na potrzeby własne jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej oraz mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli wypis przedmiotowego zaświadczenia, podczas gdy ważne zezwolenie na prowadzenie transportu na terenie całego kraju określonego rodzaju odpadów uprawnia do wykonywania transportu drogowego i tym samym przedsiębiorca posiadający ważne zezwolenie na wykonywanie transportu odpadów zwolniony jest na podstawie art. 33 ust. 2 pkt 3 utd z obowiązku posiadania zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez niego prowadzenia przewozów drogowych na potrzeby własne jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej;

oraz

art. 92a ust. 1, 2 i 6 u.t.d. poprzez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy wymierzonej kary pieniężnej, podczas gdy na dzień kontroli strona posiadała i nadal posiada uprawnienia do wykonywania transportu drogowego w postaci ważnego do 12 września 2023 r. zezwolenia na prowadzenie transportu na terenie całego kraju określonego rodzaju odpadów wydanego w drodze decyzji Starosty [...] z [...].

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Przedmiotem kontroli sądu była decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] o wymierzeniu skarżącemu kary pieniężnej w wysokości 8000 zł za wykonywanie przewozu na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. W myśl art. 4 pkt 3 u.t.d., transport drogowy to krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy. Określenie to obejmuje również: a) każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4, b) działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy.

Niezarobkowy przewóz drogowy (przewóz na potrzeby własne), zgodnie z art. 4 pkt 4 u.t.d., to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki:

a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników,

b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi,

c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin,

d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych.

W świetle art.5 u.t.d. wykonywania transportu drogowego wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego - art. 5 ust 1 lub stosownej licencji w odniesieniu do przewozu osób lub w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy - art. 5 b ust. 1 i 2 u.t.d.

Stosownie do art. 33 ust. 1 u.t.d., przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być z kolei wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej.

Obowiązek uzyskania zaświadczenia, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy przewozów drogowych wykonywanych:

1) w ramach powszechnych usług pocztowych;

2) przez podmioty, niebędące przedsiębiorcami, o których mowa w art. 3 ust. 2 pkt 3, z tym że w przypadku działalności wytwórczej w rolnictwie dotyczącej upraw rolnych oraz chowu i hodowli zwierząt, ogrodnictwa, warzywnictwa, leśnictwa i rybactwa śródlądowego obowiązek uzyskania zaświadczenia nie dotyczy rolnika w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. z 1998 r. Nr 7, poz. 25, z późn. zm.5);

3) przez przedsiębiorców posiadających uprawnienia do wykonywania transportu drogowego.

Z powyższych przepisów wynika więc, że co do zasady działalność gospodarcza polegająca na wykonywaniu przewozów drogowych wymaga odpowiednich zezwoleń uprawniających do wykonywania tego rodzaju działalności. Generalnie do wykonywania różnego rodzaju przewozów drogowych uprawnia posiadania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji. Jedynie przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane na podstawie zaświadczenia. Jest to wyjątek od reguły, którą jest obowiązek posiadania zezwolenia lub licencji i jednocześnie uproszczenie dla przedsiębiorców, którzy przewozy drogowe wykonują tylko pomocniczo w stosunku do swojej podstawowej działalności gospodarczej. Przedsiębiorcy tacy muszą legitymować się właśnie zaświadczeniem. Zgodnie z powołanym wyżej art.33 ust. 2 pkt 3 u.t.d. przedsiębiorcy posiadający zezwolenie lub licencję wykonujący przewóz na potrzeby własne nie muszą uzyskiwać zaświadczenia.

Przepis art. 87 ust. 2 u.t.d. stanowi, iż podczas przewozu drogowego wykonywanego na potrzeby własne kierujący pojazdem samochodowym obowiązany jest mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli - oprócz odpowiednich dokumentów wymaganych przy takim przewozie, określonych w art. 87 ust. 1 u.t.d. - wypis zaświadczenia, o którym mowa w art. 33 ust. 10 u.t.d.

W art. 92a ust. 1 u.t.d. ustalono odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy za naruszenie przepisów określających warunki i obowiązki tego przewozu, określając jednocześnie granice wysokości kary za naruszenia w tym zakresie. Podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Odpowiedzialność przewidziana w art. 92a ust. 1 u.t.d. nie jest uzależniona od winy i dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Kara ta nie jest konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Istotą kary, o której mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d., jest przymuszenie podmiotu wykonującego przewóz drogowy do respektowania nakazów i zakazów wynikających z przepisów prawa. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego i przypisanych im wysokości kar pieniężnych zawarty został w załączniku nr 3 do ustawy. Określone w tym załączniku kary pieniężne zostały ustalone w sposób sztywny, co powoduje, że ich wysokość nie została pozostawiona uznaniu organów.

Powyższe oznacza, że decyzja o nałożeniu kary ma charakter decyzji związanej i wobec stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego, organ co do zasady zobowiązany jest do ustalenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku i nałożenia jej w wysokości wynikającej z art. 92a ust. 2 i 3 u.t.d.

W sprawie bezspornym jest, że podstawową działalność strony stanowi zbieranie odpadów innych niż niebezpieczne (PKD 38.11.Z) – wypis z CEiDG. W ocenie sądu w sprawie spełnione zostały przesłanki z art. 4 pkt 4 u.t.d. Organ prawidłowo ustalił wykonywanie przez skarżącego przewozu na potrzeby własne. Poza sporem pozostaje także okoliczność, że w dacie kontroli skarżący nie miał zaświadczenia o przewozie na potrzeby własne. Zaświadczenie takie (nr [...]) uzyskał 9 października 2017 r.

Spór w sprawie dotyczy tego czy posiadane przez skarżącego zezwolenie na prowadzenie transportu na terenie całego kraju określonego rodzaju odpadów wydane w drodze decyzji Starosty [...] z [...], obowiązujące do roku 2023 było dokumentem umożliwiającym skarżącemu dokonywania transportu odpadów na terenie kraju wyłączającym obowiązek uzyskania zaświadczenia na przewozy na potrzeby własne.

W sporze tym rację przyznać należy organom. Wskazać bowiem należy, że zezwolenia na prowadzenie transportu na terenie całego kraju określonego rodzaju odpadów wydane na podstawie decyzji Starosty [...] z [...] nie potwierdza uprawnień do wykonywania transportu drogowego na podstawie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Zezwolenie to wydane zostało na podstawie art. 28 ustawy z 27 kwietnia 2001 roku o odpadach. Zgodnie z tym przepisem prowadzenie działalności w zakresie zbierania jak i transportu odpadów wymaga uzyskania zezwolenia. Z kolei stosownie do z art. 87 ust 1 pkt 3 lit f. u.t.d. wykonując przewóz drogowy rzeczy kierowca jest obowiązany mieć przy sobie i okazać dokumenty wymagane przy przewozie odpadów. Konsekwencją braku takiego zezwolenia na transport odpadów byłoby także zastosowanie sankcji administracyjnokarnej przewidzianej w przepisach ustawy o transporcie drogowym albowiem karze pieniężnej podlega ten kto wykonuje przewóz drogowy naruszając przepisy o przewozie odpadów - kary zostały określone w załączniku nr 3 pkt 4 do u.t.d. Wykonywanie przewozu drogowego odpadów innych niż niebezpieczne przez transportującego odpady bez wymaganego wpisu do rejestru, o którym mowa w ustawie z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach podlega karze 2.000 zł zaś odpadów niebezpiecznych 6000 zł.

Przepis art. 92a ust. 1 u.t.d. określa, że karze pieniężnej podlega podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego tj. zgodnie z art. 4 pkt 22 u.t.d. warunków wynikających z przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz m.in. ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach - art. 4 pkt 22 lit. v utd.

Z powyższego wynika zatem, że zezwolenie Starosty [...] na przewóz odpadów nie jest równoznaczne z zezwoleniem na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego uprawniającym do wykonywania transportu drogowego na podstawie ustawy o transporcie drogowym, o którym mowa w art. 33 ust 2 pkt 3 u.t.d, jest jednak dokumentem wymaganym dodatkowo przy transporcie takich odpadów. Skoro skarżący nie posiadał zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika ani licencji (a więc dokumentów uprawniających do wykonywania transportu drogowego na podstawie art. 5 ust.1 i 5b ust. 1 i 2 u.t.d.) to w celu legalnego wykonania przewozu na potrzeby własne winien legitymować się zaświadczeniem o którym mowa w art. 33 ust. 1 u.t.d.

W świetle prawidłowo ustalonego w sprawie stanu faktycznego, stwierdzić należy, że trafnie organ przyjął w zaskarżonej decyzji, że poddany kontroli przewóz z dnia [...]. wykonywany był pomocniczo w stosunku do podstawowej działalności gospodarczej skarżącego. Jako spełniający przesłanki przewozu na potrzeby własne z art. 4 pkt 4 u.t.d., przewóz ten wymagał, zgodnie z art. 33 ust. 1 u.t.d., wcześniejszego uzyskania przez skarżącego zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Skarżący w dniu kontroli nie posiadał powyższego zaświadczenia, a wobec stwierdzenia tego faktu organ inspekcji transportu drogowego obowiązany był zastosować określone w ustawie sankcje.

W ocenie sądu, organy administracji oparły się na prawidłowo zebranym w sprawie materiale dowodowym, wyczerpująco zbadały istotne okoliczności faktyczne sprawy, przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.) i na podstawie prawidłowo zastosowanego l.p. 1.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym nałożyły na skarżącego karę pieniężną za stwierdzone naruszenie w wysokości 8000 złotych.

Organ prawidłowo ocenił, że nie zachodzą przesłanki zastosowania wobec skarżącego art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., zgodnie z którym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d., na podmiot wykonujący przewóz drogowy, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Przedsiębiorca nie ma wpływu na powstanie naruszenia w sytuacji, gdy niezależnie od jego zachowania i tak doszłoby do powstania naruszenia. W szczególności sytuacja taka może mieć miejsce, jeżeli do naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego dochodzi z powodu siły wyższej lub zachowania osób trzecich, którym podmiot wykonujący przewozy nie był w stanie się przeciwstawić. Brak możliwości przewidzenia określonych zdarzeń lub okoliczności ma miejsce wtedy, gdy przy uwzględnieniu wiedzy, umiejętności i doświadczenia nie istniała możliwość przewidzenia określonych zdarzeń z uwagi na ich nadzwyczajny charakter. Wskazany wyżej przepis odnosi się więc do wyjątkowych sytuacji, których podmiot wykonujący przewozy drogowe, przy zachowaniu staranności i przezorności, nie był w stanie przewidzieć. Słusznie organ podkreślił, że w dyspozycji powołanego przepisu nie mieszczą się sytuacje, które są wynikiem nieznajomości obowiązującego prawa przez skarżącego.

W konkluzji stwierdzić trzeba, że zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, a organy administracji obu instancji prawidłowo oceniły zaistniały w sprawie stan faktyczny oraz prawidłowo zinterpretowały i zastosowały obowiązujące przepisy prawa.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), oddalił skargę.

P.K.