Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 39/23
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2023-02-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 2351
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2023 poz 259
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Lemańska, asesor sądowy WSA Barbara Romanczuk, Protokolant st. sekretarz sądowy Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 lutego 2023 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] listopada 2022 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2023r. nr [...] Wojewoda P., po rozpatrzeniu odwołania R. K. (powoływanego dalej jako "Skarżący") od decyzji Starosty S. z dnia [...] czerwca 2022r. nr [...] o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzieleniu P. Sp. j. [...] pozwolenia na budowę stacji paliw płynnych wraz z infrastrukturą towarzyszącą w ramach inwestycji "Rozbudowa bazy handlowo-magazynowej", na działce o nr ewid. gr. [...], przy ul. P. w S., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Powyższa decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Wnioskiem z [...] maja 2022 r. P. Sp. j. [...] (dalej powoływany jako "Inwestor") wystąpił do Starosty S. z wnioskiem o pozwolenie na budowę stacji paliw płynnych wraz z infrastrukturą towarzyszącą w ramach inwestycji "Rozbudowa bazy Handlowo- magazynowej" na działce o nr ewid. gr. [...], przy ul. P. w S. Do wniosku Inwestor dołączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, trzy egzemplarze projektu zagospodarowania terenu oraz trzy egzemplarze projektu architektoniczno-budowlanego oraz decyzję Burmistrza S. z dnia [...] czerwca 2021 r. znak: [...], o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Jako strony postępowania organ wyznaczył Inwestora oraz właścicieli działki o nr ewid. [...] sąsiadującej z przedmiotową inwestycją: Gminę S. oraz użytkowników wieczystych ww. działki o nr ewid. gr. [...]: A. i R. K.

Zawiadomieniem z dnia [...] czerwca 2022 r. Starosta S. poinformował strony postępowania o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i decyzją z dnia [...] czerwca 2022 r. nr [...] zatwierdził projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno- budowlany oraz udzielił P. Sp. j. [...] pozwolenia na budowę stacji paliw płynnych wraz z infrastrukturą towarzyszącą w ramach inwestycji "Rozbudowa bazy handlowo-magazynowej" na działce o nr ewid. gr. [...], przy ul. P. w S. Organ I instancji stanął na stanowisku, że zamierzenie inwestycyjnie nie narusza miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jest zgodne z ustawą Prawo budowlane oraz przepisami techniczno-budowlanymi.

Odwołanie od ww. decyzji wniósł R. K.

W toku postępowania odwoławczego Wojewoda P. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2022 r. znak: [...] nałożył na Starostę S. obowiązek uzupełnienia materiału dowodowego w postaci przedłożenia dokumentu, z którego wynika, iż działka inwestycyjna o nr ewid. gr. [...] powstała w wyniku scalenia działek o nr ewid. gr. [...] oraz [..].

W dniu [...] sierpnia 2022 r. Inwestor przedłożył do akt prowadzonego postępowania zawiadomienie Starosty S. z dnia [...] lutego 2022 r. o połączeniu działki o nr ewid. gr. [...] i [...] w nowopowstałą działkę o nr ewid. gr. [...] oraz kopię decyzji P. Zarządu Dróg Wojewódzkich w B. z dnia [...] sierpnia 2022 r., nr [...] przenoszącą z Gminy S. na rzecz P. Sp.j. [...] decyzję P. Zarządu Dróg Wojewódzkich w B. z dnia [...] lutego 2022 r. nr [...] zezwalającą na przebudowę istniejącego zjazdu z drogi wojewódzkiej nr [...], na działce o nr ewid. gr. [...]. Pismem z dnia [...] sierpnia 2022 r. Starosta B. przekazał z kolei zgłoszenie pracy geodezyjnej [...] wraz z mapą ukazującą połączenie działek o nr ewid. gr. [...] i [...].

W dniu [...] października 2022 r. Inwestor przedłożył dodatkowy rysunek przedstawiający murek oporowy wskazując, że z uwagi na brak uwzględnienia w projekcie architektoniczno-budowlanym planowanego murku oporowego, wskazanego w projekcie zagospodarowania terenu działki inwestycyjnej o nr ewid. gr. [...], zwrócił się do organu I instancji o uzupełnienie dwóch egzemplarzy projektu architektoniczno- budowlanego, będących w posiadaniu Starosty S., o dodatkowy rysunek przedstawiający mur oporowy.

W dniu [...] października 2022 r. Starosta S. przesłał do organu II instancji dwa egzemplarze projektu zagospodarowania i projektu architektoniczno-budowlanego i dwa egzemplarze rysunku przedstawiającego murek oporowy.

W dniu [...] października 2022 r. Wojewoda wezwał Inwestora do przedłożenia 3 egzemplarzy projektu architektoniczno-budowlanego rysunku murku oporowego w sposób uniemożliwiający dekompletację projektu, które jeszcze tego samego dnia uzupełnił inwestor.

W konsekwencji zawiadomieniem z dnia [...] października 2022r. Wojewoda P. poinformował strony o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym. Następnie decyzją z dnia [...] listopada 2022r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] czerwca 2022r. W uzasadnieniu, powołując treść art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, wyjaśnił, jakie wymogi powinny być spełnione, aby mógł być zatwierdzony projekt budowlany oraz wydane pozwolenie na budowę. Ustalił, że przedmiotem prowadzonego postępowania jest budowa stacji paliw płynnych wraz z infrastrukturą towarzyszącą, w ramach inwestycji dotyczącej rozbudowy bazy handłowo- magazynowej na działce o nr ewid. gr. [...], przy ul. P. w S. W skład przedmiotowej inwestycji wchodzi: budynek stacji paliw o projektowanej powierzchni zabudowy, równej 193,15 m2, instalacja technologiczna- podziemne zbiorniki paliwowe, (najazdowy zbiornik dwupłaszczowy na olej napędowy, o pojemności 50 m3 ze studnią i pokrywą najazdową, najazdowy zbiornik dwupłaszczowy, trzykomorowy na paliwo o łącznej pojemności 100 m3, podziemny zbiornik przeznaczony do magazynowania gazu LPG o pojemności 92001, podziemny zbiornik przeznaczony do magazynowania AdBlue, o pojemności 5 m3) wiata nad stanowiskami do tankowania pojazdów, o powierzchni zabudowy 331,60 m2, dystrybutory paliw płynnych, usytuowane na wyspach z obustronnymi odbojnikami stalowymi o szerokości 2.00 m, zewnętrzne, doziemne instalacje paliwowe, kanalizacji sanitarnej, zewnętrzna doziemna instalacja wodociągowa, zewnętrzna doziemna instalacja zalicznikowa instalacji elektrycznej doprowadzonej do: budynku stacji paliw (oświetleniowa i gniazdowa), wiaty nad stanowiskami tankowania paliwa do pojazdów, urządzeń paliwowych z dystrybutorami włącznie, zewnętrznego oświetlenia terenu stacji paliw, zewnętrzna, doziemna instalacja kanalizacji deszczowej (podłączona do sieci miejskiej z rozdziałem na odprowadzenie wód deszczowych i roztopowych z dachu budynku stacji paliw z zadaszeniem i wiaty oraz odrębne odprowadzenie wód deszczowych i roztopowych z nawierzchni utwardzonych kostką brukową do instalacji zakończonej separatorem przed podłączeniem do sieci miejskiej).

Dokonując analizy akt sprawy Wojewoda doszedł do wniosku, że organ I instancji nie zebrał pełnego materiału dowodowego, na podstawie którego podjął skarżone rozstrzygnięcie. Zauważył, iż przedmiotowe zamierzenie budowlane zlokalizowane zostało na działce [...], natomiast załączona do projektu budowlanego decyzja Burmistrza S. z dnia [...] czerwca 2021r., nr [...] o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji polegającej na rozbudowie bazy handlowo-magazynowej o stację paliw płynnych wraz infrastrukturą towarzyszącą, dotyczy działek o nr ewid. gr. [...] i [...]. Ze względu na powyższe okoliczności, Wojewoda P. w trybie art. 136 Kpa., przeprowadził dodatkowe postępowanie dowodowe w zakresie nałożenia na Starostę S. obowiązku uzupełnienia materiału dowodowego na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego.

Dalej, oceniając przedmiotowe zamierzenie budowlane pod kątem zgodności z prawem miejscowym, Wojewoda stwierdził, że przedłożony projekt budowlany jest zgodny z uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [...] marca 2006r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta S. w granicach administracyjnych i części obszaru gminy S. Działka inwestycyjna o nr ewid. gr. [...] znajduje się na terenie oznaczonym P3, a w myśl §10 ust. 1 pkt 3 obowiązującego m.p.z.p. są to tereny drobnych składów, baz obsługi technicznej i budownictwa. Na wskazanym wyżej terenie, jak stanowi §10 ust. 2 tego planu, przewiduje się realizację wszelkich obiektów produkcyjnych i składowych z niezbędnymi towarzyszącymi funkcjami uzupełniającymi, dróg wewnętrznych, placów składowych, urządzeń do rozładunku i przemieszczania, parkingów i garaży, niezbędnych obiektów małej architektury oraz urządzeń i obiektów infrastruktury technicznej. W dalszej kolejności, powołując się na §10 ust. 4 m.p.z.p., zgodnie z którym powierzchnia zieleni biologicznie czynnej powinna stanowić co najmniej 10% powierzchni działki, Wojewoda doszedł do wniosku, że powierzchnia działki o nr ewid. gr. [...] wynosi 5650,00 m2, zaś powierzchnia zieleni biologicznie czynnej będzie wynosiła 904,85 m2, co stanowi 16% powierzchni działki inwestycyjnej. Na tej podstawie Wojewoda P. stwierdził, iż planowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i nie narusza art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.

Jak dalej ustalił organ II instancji przedmiotowa stacja bazowa wyposażona w podziemny zbiornik do magazynowania gazu o pojemności 9,2 m3, spełnia też wymogi rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. z 2017, poz. 282 ze zm., dalej w skrócie: "rozporządzenie"), w tym wymóg z §124, albowiem w promieniu 15 m oraz 30 m od projektowanego podziemnego zbiornika z gazem płynnym brak jest istniejących budynków mieszkalnych oraz zamieszkania zbiorowego bądź obiektów użyteczności publicznej. Projektowana inwestycja nie narusza też § 96 ust. 1 ww. rozporządzenia, zgodnie z którym łączna pojemność zbiorników magazynowych dla produktów naftowych w stacjach paliw płynnych nie powinna przekraczać 500 m3, a gazu płynnego pojemności określonej w §122. Inwestycja swym opracowaniem obejmuje dwa podziemne zbiorniki dwupłaszczowe przeznaczone do magazynowania paliw płynnych, o łącznej pojemności 150 m3, oraz jeden podziemny zbiornik do przeznaczony do magazynowania gazu, o pojemności 9,2 m3.

Nawiązując w dalszej części do części opisowej projektu zagospodarowania terenu przedmiotowego zamierzenia budowlanego Wojewoda stwierdził, iż projektowana stacja paliw płynnych będzie wyposażona w: instalacje kanalizacyjne zabezpieczające przed przenikaniem produktów naftowych do gruntu, wód powierzchniowych i gruntowych. Na terenie inwestycyjnym projektuje się kanalizację deszczową, podłączoną do sieci miejskiej z rozdziałem na odprowadzenie wód deszczowych i roztopowych z dachu budynku stacji paliw z zadaszeniem i wiaty oraz odrębnie na odprowadzenie wód deszczowych i roztopowych z nawierzchni utwardzonych kostką brukową do instalacji zakończonej separatorem przed podłączeniem do sieci miejskiej. Ponadto inwestycja budowlana będzie wyposażona w urządzenia do pomiaru i monitorowania stanu magazynowanych produktów, urządzenia do sygnalizacji wycieku produktów naftowych do gruntu, wód powierzchniowych i gruntowych, urządzenia zabezpieczające przed emisją par produktów naftowych I klasy do powietrza atmosferycznego w procesach zasilania zbiorników magazynowych oraz urządzenia służące do odzyskiwania par produktów naftowych I klasy ulatniających się podczas ich wydawania do zbiornika pojazdu i przekazujące te pary do zbiornika magazynowego lub do odmierzacza paliwa. Biorąc pod uwagę powyższe organ uznał, że przedmiotowe zamierzenie budowlane jest zgodne z § 97 ust. 1 ww. rozporządzenia.

W ocenie organu odwoławczego projektowana inwestycja budowlana nie narusza też § 98 ust. 1 rozporządzenia. Zgodnie z rysunkiem nr 1 projektu zagospodarowania terenu wszystkie odległości wskazane w ww. przepisie zostały spełnione. Odległość odmierzaczy paliw płynnych, przyłącza spustowego, króćca pomiarowego i przewodu oddechowego od istniejących na działce inwestycyjnej o nr ewid. gr. [...] budynków oraz od istniejących budynków na sąsiednich działkach o nr ewid. gr. [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...] wynoszą bowiem ponad 30 m, co jednoznacznie dowodzi spełnienia wymogów z §98 ust. 1 rozporządzenia. Wojewoda P. za zgodną z §102 ww. rozporządzenia uznał też odległość między zbiornikami. Jak podkreślił, nawiązując do projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, odległość między podziemnymi zbiornikami wynosi 0,6 m oraz 1,5 m. Podziemne zbiorniki dwupłaszczowe przeznaczone do magazynowania paliw płynnych, znajdują się częściowo pod jezdnią drogi wewnętrznej, natomiast przyłącza spustowe zaprojektowano na wysepkach, co potwierdza zgodność inwestycji z §102 ww. rozporządzenia.

Analizując z kolei projektowane zadaszenie, łączące projektowany budynek stacji paliw z projektowaną wiatą nad stanowiskami tankowania pojazdów, organ doszedł do wniosku, że zostało ono zaprojektowane zgodnie z §106 ust. 1 ww. rozporządzenia. Zadaszenie zostanie wykonane z elementów, które nie rozprzestrzeniają ognia. Rzut poziomy zadaszenia obejmuje swym zasięgiem pasmo ruchu obsługiwanych pojazdów. Wysokość zadaszenia w świetle, mierzona od poziomu podjazdu wynosi 4,75 m. Konkludując Wojewoda doszedł do wniosku, że projektowana inwestycja spełnia wymogi rozporządzenia dotyczącego warunków technicznych jakie powinny spełnić stacje paliw.

Odnosząc się natomiast do zarzutów odwołania wskazał, że inwestycja została zaprojektowana zgodnie też z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2022 r. poz. 1225) w aspekcie zapewnienia warunków przeciwpożarowych. Wyjaśnił, że z uwagi zaś na odległość wynoszącą 8,15 m od istniejącego budynku magazynowo – składowego na działkach nr gr. [...], stanowiących własność skarżącego, do przedmiotowej stacji paliw, od strony ww. sąsiednich działek projektuje się ścianę oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej REI60.

Nawiązując do wymogów z § 235 ust. 2 warunków technicznych wskazał, że wskazana przez projektanta ściana oddzielenia przeciwpożarowego posiada wszystkie warunki wymienione w powołanym przepisie, a mianowicie na całej wysokości ściany zewnętrznej wyposażona jest w pionowy pas z materiału niepalnego o szerokości równej 2 m 1 klasie odporności ogniowej E I 60 oraz pas z materiału niepalnego o szerokości co najmniej 1 m i klasie odporności ogniowej E I 60, bezpośrednio pod pokryciem, wzdłuż planowanej ściany ppoż.

Ponadto, jak podkreśli, w projekcie zagospodarowania terenu i projekcie architektoniczno-budowlanym dotyczącym inwestycji, określono prawidłowo gęstość obciążenia ogniowego istniejącego budynku magazynowo- składowego na działkach o nr ewid. gr. [...] i [...] jako <1000MJ/ m2. W tym zakresie organ przypomniał, że odpowiedzialność za zapewnienie zgodności projektu budowlanego z pozostałymi przepisami techniczno-budowlanymi spoczywa na autorze tego projektu. To projektant w opisowej części projektu architektoniczno-budowlanego dokonuje kwalifikacji, jaką gęstość obciążenia ogniowego ma dany budynek, i kwalifikacja ta nie podlega ocenie pod względem zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi. Organ zaakcentował dodatkowo, że wszystkie parametry dotyczące ochrony przeciwpożarowej, które zostały wskazane przez projektanta, zostały uzgodnione z rzeczoznawcą od spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych.

Za bezzasadny organ uznał też zarzut skarżącego dotyczący braku spełnienia przez inwestycję §97 ust. 1 pkt 2-5 rozporządzenia. Wskazał, iż szczegółowe parametry zbiorników magazynowych na paliwo ciekłe oraz na gaz określa projekt technologii stacji paliw płynnych, który powinien być zawarty w projekcie technicznym. Projekt techniczny podlega ocenie nadzoru budowlanego na etapie oddania obiektu do użytkowania. Natomiast, zgodnie z art. 34 ust. 4 Prawa budowlanego, jedynie projekt zagospodarowania działki lub terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany podlegają zatwierdzeniu w decyzji o pozwoleniu na budowę.

Analizując z kolei zarzut naruszenia przez projektowaną inwestycję §78 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie w odniesieniu do wymagań określających szerokość zjazdów publicznych z dróg, Wojewoda stwierdził, że przebudowa zjazdu z ul. Przemysłowej objęta jest odrębnym opracowaniem i nie podlegała zatwierdzeniu w przedmiotowej sprawie dotyczącej budowy stacji paliw płynnych na działce o nr ewid. gr. [...], przy ul. P. w S.

Końcowo, oceniając projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany pod kątem wymagań art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, organ II instancji stwierdził, że przedłożony do zatwierdzenia projekt jest kompletny i znajduje się w nim informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa wart. 20 ust. 1 pkt 1b Prawa budowlanego. W związku zaś z faktem, iż postępowanie organu I instancji przeprowadzono prawidłowo, z wyłączeniem części uzupełnionej w postępowaniu odwoławczym, zamierzenie inwestycyjne spełnia wymagania przepisów prawa oraz inwestycja nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich, Wojewoda P. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty S. z dnia [...] czerwca 2022 r.

Skargę na decyzję Wojewody P. wniósł Skarżący zarzucając jej naruszenie:

1) art. 33 ust 2 pkt 1 lit. a w zw. z art. 34 ust 3 pkt 2 w zw. z art. 34 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 z późn. zm., dalej: "P.b.") w zw. z art. 15 Kpa przez wydanie w drugiej instancji przez Wojewodę decyzji o pozwoleniu na budowę zatwierdzającej projekt budowlany o odmiennej treści niż projekt budowlany zatwierdzony decyzją o pozwoleniu na budowę wydaną przez Starostę w pierwszej instancji, skutkiem czego na etapie postępowania odwoławczego Wojewoda dokonał rozstrzygnięć, które nie były przedmiotem orzekania w pierwszej instancji i w konsekwencji pozbawił skarżącego możliwości zgłoszenia uwag do zmienionego projektu budowlanego;

2) 2) art. 34 ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. przez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że nie jest obowiązkiem organu przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdzenie sposobu usytuowania określonych w projekcie zagospodarowania terenu planowanych i istniejących obiektów pod kątem zgodności z odrębnymi przepisami, podczas gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów powinna doprowadzić do uznania, że obowiązkiem organu w toku postępowania o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę jest sprawdzenie zgodności z odrębnymi przepisami wszystkich rozwiązań objętych projektem zagospodarowania terenu, w tym również sposobu usytuowania istniejących i projektowanych obiektów budowlanych;

3) 3) art. 35 ust. 1 pkt 2 pr. bud. w zw. z § 271 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225, dalej w skrócie: "rozporządzenia MI") przez ich niezastosowanie i wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę w sytuacji gdy projekt zagospodarowania terenu przedstawiony przez inwestora nie jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi dotyczącymi usytuowania budynków z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe, ponieważ przewiduje usytuowanie stacji paliw w odległości mniejszej niż wymagana przepisami prawa odległość od budynków o gęstości obciążenia ogniowego większej niż 1000 Mj/m2 usytuowanych na działce skarżącego;

4) 4) art. 28 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 3 w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 34 ust 2 i ust. 3 pkt 2 p.b. w zw. z § 20 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1679) przez uznanie, że obiekt oznaczony na projekcie zagospodarowania terenu jako "PY" - pylon reklamowy jest obiektem małej architektury i nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, a przez to nie mają zastosowania do tego obiektu przepisy dotyczące szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, w sytuacji gdy pylon reklamowy jest obiektem budowlanym skategoryzowanym jako budowla, a co z za tym idzie, do jego budowy wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę poprzedzone sporządzeniem dla tego obiektu prawidłowego projektu architektoniczno-budowlanego;

5) art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 Kpa przez dokonanie ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie z pominięciem istotnych faktów na które wskazywał skarżący, dotyczących maksymalnej gęstości obciążenia ogniowego budynków położonych na działkach oznaczonych nr [...] i [...] i uznanie, że usytuowanie stacji paliw z odległości 8 metrów od tych budynków jest zgodne z warunkami usytuowania budynków ze względu na bezpieczeństwo pożarowe;

6) art. 7 oraz art. 77 § 1 w zw. z art. 2 k.p.a. w zw. z art. 3 pkt 3 p.b. przez ich niezastosowanie i uznanie, że obiekty oznaczone na projekcie zagospodarowania terenu symbolem "mu" - mur oporowy oraz "PY" - obustronny pylon, są obiektami małej architektury, podczas gdy z treści przepisów prawa wprost wynika że o wolno stojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe (pylon) są skategoryzowane jako budowle i nie można uznać ich za obiekty małej architektury;

7) art. 11 oraz 107 § 3 Kpa poprzez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podstawy faktycznej rozstrzygnięcia;

8) art. 138 § 1 pkt 1 Kpa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji wydanej w pierwszej instancji w sytuacji gdy prawidłowe zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów prawa materialnego oraz prawidłowe przeprowadzenie postępowania dowodowego powinny skutkować uchyleniem przez Wojewodę zaskarżonej decyzji w całości i przekazaniem sprawy Organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

Powołując się na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania bądź o stwierdzenie ich nieważności jako decyzji wydanych z rażącym naruszeniem prawa.

W uzasadnieniu Skarżący podkreślił, że zmiana projektu przez Inwestora nastąpiła po tym, jak Skarżący przedstawił swoje zarzuty do decyzji wydanej przez Starostę. W treści tych zarzutów Skarżący wskazywał m.in. na naruszenie przepisów dotyczących szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego odnoszącego się właśnie do muru oporowego. W takich okolicznościach wydanie przez Wojewodę decyzji w II instancji, na podstawie zmienionego projektu budowlanego, który nie był przedmiotem postpowania przed organem i Instancji, stanowi naruszenie określonej w art. 15 Kpa zasady dwuinstancyjności. W ocenie Skarżącego w projekcie budowlanym przedstawionym przez Inwestora błędnie określono też wskaźnik maksymalnej gęstości obciążenia ogniowego strefy pożarowej budynków zlokalizowanych na działkach o nr ewid. gr. [...] i [...], jako <1000 Mj/m2. W ocenie Skarżącego gęstość obciążenia ogniowego tych budynków jest wyższa, w związku z tym obiekty planowane w ramach inwestycji realizowanej na podstawie zaskarżonej decyzji, powinny być usytuowane z uwzględnieniem większych odległości, zgodnie z treścią § 217 ust. 1 rozporządzenia MG. Zdaniem Skarżącego sprzeczne z przepisami Prawa budowlanego jest również stanowisko Wojewody, w którym uznał on wskazany na projekcie zagospodarowania obustronny pylon jako element małej architektury. Skutkiem takiej kwalifikacji tego obiektu budowlanego było przyjęcie przez organ odwoławczy, że brak w projekcie architektoniczno-budowlanym wszystkich koniecznych rozwiązań określonych przepisami prawa nie ma znaczenia, bowiem obustronny pylon, jako obiekt małej architektury, nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Reasumując Skarżący uznał, że z uwagi na charakter uchybień popełnionych przez organ I instancji, jedynym możliwym rozstrzygnięciem Wojewody było uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda P. wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej.

W piśmie procesowym z dnia [...] lutego 2023r. pełnomocnik Inwestora wniósł o oddalenie skargi przedstawiając na tą okoliczność szczegółową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja Wojewody P. z dnia [...] listopada 2022 r., którą utrzymano w mocy decyzję Starosty S. z dnia [...] czerwca 2022r. o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzieleniu P. Sp. j. [...] pozwolenia na budowę stacji paliw płynnych wraz z infrastrukturą towarzyszącą w ramach inwestycji "Rozbudowa bazy handlowo-magazynowej", na działce o nr ewid. gr. [...], przy ul. P. w S.

Podstawę prawną zaskarżonych decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 2351, zwanej dalej: "P.b."), w brzmieniu obowiązującym po zmianach wprowadzonych ustawą z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 471), której przepisy w zasadniczej części weszły w życie w dniu 19 września 2020 r.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 tej ustawy przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: (a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu; (b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, (c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, b) informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b; c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego; d) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10;

4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Powyższy przepis reguluje zakres obowiązków organu architektoniczno-budowlanego, mających na celu sprawdzenie projektu budowlanego w fazie wyjaśniającej postępowania administracyjnego. W razie stwierdzenia naruszeń w ww. zakresie, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia (vide: art. 35 ust. 3 P.b.). W przypadku zaś spełnienia tych wymagań, a także wymagań zawartych w art. 32 ust. 4 P.b. właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę – o czym stanowi art. 35 ust. 4 P.b. Przepis ten nie dopuszcza więc jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, ani też możliwości uzależnienia wydania go od spełniania warunków innych niż te przewidziane ustawowo (np. od zgody sąsiadów). Organ nie może zatem odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, jeżeli przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany spełnia wymagania określone w art. 35 ust. 1 P.b., a inwestor dopełnił czynności wymienionych w art. 32 ust. 4 P.b. Nadmienić również należy, że postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę jest postępowaniem wnioskowym i ograniczone jest zakresem wniosku inwestora. Organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu budowlanego z przepisami prawa, natomiast nie posiada kompetencji do korygowania zamierzeń inwestycyjnych, bowiem takie uprawnienie posiada wyłącznie inwestor.

Prawidłowe badanie przedłożonego projektu musi objąć wszystkie wymienione w art. 35 ust. 1 u.p.b. elementy i dopiero potwierdzenie, że przedłożony projekt spełnia wymagania, o których mowa w treści przepisu, daje organowi asumpt do jego zatwierdzenia. W badanej sprawie analiza akt postępowania doprowadziła sąd do wniosku, że organy architektoniczno-budowlane dopełniły ciążącego na nich obowiązku zbadania przedstawionego projektu budowlanego we wszystkich wymaganych art. 35 ust. 1 u.p.b. - aspektach.

Pierwszym z tych obowiązków było zbadanie zgodności projektu zagospodarowania działki i zaproponowanych w projekcie budowlanym rozwiązań z ustaleniami aktu planistycznego obowiązującego na obszarze obejmującym teren inwestycji i wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Oceniając przedmiotowe zamierzenie budowlane (budowa stacji paliw płynnych wraz z infrastrukturą towarzyszącą w ramach inwestycji "Rozbudowa bazy handlowo-magazynowej") pod tym kątem, orzekające w sprawie organy prawidłowo stwierdziły, że przedłożony projekt budowlany jest zgodny z uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w S. z dnia [...] marca 2006r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta S. w granicach administracyjnych i części obszaru gminy S. Działka inwestycyjna o nr ewid. gr. [...] znajduje się na terenie oznaczonym P3, a zgodnie z §10 ust. 1 pkt 3) tego planu, są to tereny drobnych składów, baz obsługi technicznej i budownictwa. Na wskazanym wyżej terenie, zgodnie z §10 ust. 2 ww. planu, przewiduje się realizację wszelkich obiektów produkcyjnych i składowych z niezbędnymi towarzyszącymi funkcjami uzupełniającymi, dróg wewnętrznych, placów składowych, urządzeń do rozładunku i przemieszczania, parkingów i garaży, niezbędnych obiektów małej architektury oraz urządzeń i obiektów infrastruktury technicznej. Na terenie tym, w myśl §10 ust. 4 planu, nie określa się wskaźników intensywności zabudowy, a powierzchnia zieleni biologicznie czynnej powinna stanowić co najmniej 10% powierzchni działki. W przypadku działki o nr ewid. gr. [...], której powierzchnia wynosi 5650,00 m2, zieleń biologicznie czynna została zaprojektowana na powierzchni 904,85 m2, co stanowi 16% powierzchni całej działki inwestycyjnej i spełnia powyższy wymóg. Nie ulega zatem wątpliwości, że projektowana inwestycja jest zgodna z obowiązującym na tym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wątpliwości w tym zakresie nie składał również Skarżący.

Drugim elementem wymaganym przez art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. jest zgodność projektu inwestycji z wymaganiami ochrony środowiska. Zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 w związku z art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. 2022 poz. 1029 ze zm.), uzyskanie decyzji środowiskowej jest wymagane przez uzyskaniem decyzji pozwoleniu na budowę dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W niniejszej sprawie, jak wynika z dołączonej do akt administracyjnych, decyzji z dnia [...] czerwca 2021r. nr [...] Burmistrz S. stwierdził brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie bazy handlowo – magazynowej zlokalizowanej w S. przy ul. P. o stację paliw płynnych wraz z infrastrukturą towarzyszącą, położonego na działkach o nr [...] i [...]. Wprawdzie powyższa decyzja dotyczy działek o nr [...] i [...], tym niemniej w toku postepowania odwoławczego Wojewoda uzupełnił materiał dowodowy ustalając, że przedmiotowe działki zostały, na podstawie zgłoszenia pracy geodezyjnej [...], połączone w działkę o nr [...], na której projektowane jest opisane na wstępie zamierzenie inwestycyjne. Z projektu zagospodarowania działki wynika zaś jednoznacznie, że realizacja projektowanego przedsięwzięcia nie stanowi zagrożenia dla środowiska oraz życia i zdrowia ludzi, a zastrzeżeń w tym zakresie nie zgłaszał również Skarżący. W tych okolicznościach zgodność projektu inwestycji z wymaganiami ochrony środowiska nie budzi wątpliwości sądu.

Przechodząc do kolejnego aspektu badanego w ramach art. 35 ust. 1 P.b. należy podkreślić, że ocena zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi (art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b.) została, po nowelizacji P.b. z 2003 r., znacznie ograniczona jeśli chodzi o kompetencje organu architektoniczno-budowlanego, w wyniku uchylenia ust. 2 tego przepisu. Wprowadzona została zasada wyłącznej odpowiedzialności projektanta oraz osoby sprawdzającej za projekt architektoniczno-budowlany. Od 11 lipca 2003 r. organ administracji architektoniczno-budowlanej nie jest zatem uprawniony do badania zgodności całości projektu budowlanego z innymi przepisami prawa, w tym z przepisami techniczno-budowlanymi (warunkami technicznymi), a powinien skontrolować wyłącznie projekt zagospodarowania działki (stanowiący fragment projektu budowlanego) z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Organ badając zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami techniczno-budowlanymi nie analizuje i nie ocenia jednak rozwiązań technicznych projektowanego zamierzenia. W myśl art. 20 ust. 2 P.b., projektant ma zapewnić sprawdzenie projektu architektoniczno-budowlanego pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowalnymi, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności. Natomiast w myśl art. 20 ust. 4 P.b., projektant, a także sprawdzający, o którym mowa w ust. 2, do projektu budowlanego dołącza oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno- budowlanej zostały ograniczone do przypadków ściśle określonych w art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, tym przypadkiem nie jest badanie zgodności projektu budowlanego, pod kątem przyjętych rozwiązań projektowych i możliwości technicznych jego wykonania (tak m.in. NSA w wyroku z dnia 1 października 2021, sygn. akt II OSK 175/21, dostępny w Centralnej Bzie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Z akt kontrolowanej sprawy nie wynika, aby niezgodności w opisanym wyżej zakresie wystąpiły (vide oświadczenie głównego projektanta na s. 32 projektu budowlanego i na str. 50 projektu zagospodarowania działki). Zastrzeżenia w tym zakresie wniósł wprawdzie Skarżący zarzucając Wojewodzie P. bezpodstawne uznanie, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z przepisami techniczno-budowlanymi dotyczącymi bezpieczeństwa przeciwpożarowego, w tym z § 271 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j., Dz. U. z 2022 r., poz. 1225, zwane dalej "rozporządzenie MI"), tym niemniej rozpatrując je w kontekście całokształtu materiału zgromadzonego w sprawie, nie zasługują one na uwzględnienie. Ze względu na odległość wynoszącą 8,15 m od istniejącego budynku magazynowo – składowego na działkach gr. [...] i [...], stanowiących własność Skarżącego, do przedmiotowej stacji paliw od strony ww. sąsiednich działek zaprojektowana została ściana oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej E I 60. Zgodnie z wymogami § 235 ust. 2 rozporządzenia MI ścianę oddzielenia przeciwpożarowego należy wysunąć na co najmniej 0,3 m poza lico ściany zewnętrznej budynku lub na całej wysokości ściany zewnętrznej zastosować pionowy pas z materiału niepalnego o szerokość co najmniej 2 m i klasie odporności ogniowej E I 60. Zgodnie natomiast z § 235 ust.3 tego rozporządzenia w budynku z przykryciem dachu rozprzestrzeniającym ogień ściany oddzielenia przeciwpożarowego należy wyprowadzić ponad pokrycie dachu na wysokość co najmniej 0,3 m lub zastosować wzdłuż ściany pas z materiału niepalnego o szerokości co najmniej 1 m i klasie odporności ogniowej E I 60, bezpośrednio pod pokryciem; przykrycie na tej szerokości powinno być nierozprzestrzeniające ognia. Jak bezspornie ustaliły organy zaproponowana przez projektanta ściana oddzielenia przeciwpożarowego projektowanej stacji paliw spełnia wszystkie warunki z omówionego §235, tj. jest ścianą pełną, ocieploną materiałem niepalnym (wełną mineralną) oraz zaprojektowaną na własnym fundamencie, na całej wysokości ściany zewnętrznej wyposażona jest w pionowy pas z materiału niepalnego o szerokości równej 2 m i klasie odporności ogniowej E60 oraz pas z materiału niepalnego o szerokości co najmniej 1 m i klasie odporności ogniowej E I 60, bezpośrednio pod pokryciem, wzdłuż planowanej ściany ppoż. Dodatkowo podkreślić trzeba, iż wszystkie parametry dotyczące ochrony przeciwpożarowej, które zostały wskazane przez projektanta, zostały uzgodnione z rzeczoznawcą od spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Skarżący zakwestionował wprawdzie ustalony wskaźnik maksymalnej gęstości obciążenia ogniowego strefy pożarowej budynków zlokalizowanych na działkach o nr ewid. gr. [...] i [...], tym niemiej, co istotne, projekt budowlany został sporządzony przez osobę dysponującą odpowiednimi uprawnieniami budowlanymi, stąd też brak jest aktualnie podstaw, aby kwestionować rozwiązania techniczne zaproponowane w samym projekcie. Tym bardziej, że Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów, które potwierdzałyby, że gęstość obciążenia ogniowego na działkach o nr ewid. nr [...] i [...], będących jego własnością jej inne aniżeli przyjęte w samym projekcie.

W ocenie sądu na uwzględnienie nie zasługują też pozostałe zarzuty skargi. Skarżący zarzucił organowi II instancji naruszenie m.in. wynikającej z art. 15 Kpa zasady dwuinstancyjności postępowania, dowodząc, że w toku postępowania postepowania odwoławczego Inwestor dokonał zmiany projektu budowlanego, przedkładając dodatkowy rysunek przedstawiający murek oporowy. Faktem jest, że Wojewoda P. w ramach swoich uprawnień do merytorycznego badania sprawy (zasada dwuinstancyjności – art. 15 Kpa) uzupełnił materiał dowodowy. Jak wynika z akt postepowania, wskutek pisma skarżącego z dnia [...] września 2022r., zawierającego zastrzeżenia dotyczące planowanej inwestycji, Wojewoda P. pismem z dnia [...] września 2022 r. zwrócił się do Inwestora z prośbą o ustosunkowanie się do zarzutów Skarżącego. W dniu [...] października 2022r. Inwestor przedłożył do projektu architektoniczno-budowlanego rysunek przedstawiający szczegółowe rozwiązanie techniczne muru oporowego, który, wbrew stanowisku autora skargi, od początku postępowania był uwidoczniony w projekcie zagospodarowania terenu jako projektowany. Ww. rysunek uszczegółowiając murek oporowy został dołączony do wszystkich trzech egzemplarzy projektu architektoniczno-budowlanego. Informacja o tak uzupełniony projekcie budowlanym została udostępniona stronom postępowania, albowiem zawiadomieniem z dnia [...] października 2022r. Wojewoda P. zawiadomił strony postępowania, w tym również Skarżącego (k. 125 akt administracyjnych) o możliwości zapoznania się z dodatkowym materiałem dowodowym, do którego dołączył kserokopię rysunku murku oporowego załączonego do projektu zagospodarowania terenu (k. 115 akt adm.) .

Wprawdzie zawiadomienie to zostało doręczone Skarżącemu w trybie doręczenia zastępczego, tym niemniej zawiadomienie to było skuteczne i skarżący miał możliwość ustosunkowania do uzupełnionego w ten sposób projektu budowlanego. W tym miejscu należy przypomnieć, że istota postępowania odwoławczego polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś wyłącznie na kontroli zasadności argumentów podniesionych przez wnoszącego odwołanie w stosunku do orzeczenia organu I instancji. Skoro zatem konieczny do uzupełnienia zakres sprawy nie był na tyle szeroki i nie miał na tyle istotnego wpływu na jej rozstrzygnięcie, aby przekazać ją do ponownego rozparzenia, a decyzja organu I instancji nie została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, Wojewoda P. zasadnie stwierdził, że dostrzeżone niejasności mogą zostać wyjaśnione na etapie odwoławczym. Tym bardziej, że kwestia murku oporowego od początku postępowania wchodziła w zakres przedmiotowej inwestycji, bowiem na projekcie zagospodarowania terenu oznaczony był jako projektowany. W konsekwencji uzupełnienie projektu architektoniczno-budowlanego o powyższy element nie stanowiła przesłanki mającej istotny wpływ na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy, a co za tym idzie, nie mogła być podstawą do uchylenia decyzji organu I instancji zgodnie z regulacją art. 138 § 2Kpa. Samo bowiem uzupełnienie dowodów nie jest wystarczającą przesłanką do uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Konieczność przeprowadzenia dowodu, jak trafnie zaakcentowano w odpowiedzi na skargę, mieści się w kompetencji organu odwoławczego do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu uzupełnienia materiałów w trybie art. 136 Kpa. Zasada dwuinstancyjności postępowania nakłada bowiem na organ odwoławczy obowiązek powtórnego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy w jej całokształcie, a nie tylko ograniczenia się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji.

Uwzględniając te okoliczności sąd doszedł do wniosku, że zarzut Skarżącego naruszenia art. 15 Kpa poprzez uzupełnienie projektu architektoniczno-budowlanego na etapie postępowania organu II instancji, jest nieuzasadniony. Uzupełnienie w niewielkim zakresie materiału dowodowego mieściło się bowiem w kompetencjach organu odwoławczego do uzupełnienia materiału dowodowego, tym bardziej, że nie dotyczyło kwestii kluczowych dla rozstrzygnięcia sprawy.

Akceptacji sądu nie zyskał również zarzut błędnego zakwalifikowania przez organ pylonu cenowego jako obiektu małej architektury. W ocenie Skarżącego przedmiotowy pylon winien zostać zakwalifikowany jako budowla, do wzniesienia której wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Po pierwsze, okoliczność ta nie była przedmiotem ustaleń w zaskarżonej decyzji, stąd też zarzuty Skarżącego co do zakwalifikowania wskazanego w projekcie budowlanym pylonu cenowego, jako obiektu małej architektury, stanowią jedynie polemikę z ustaleniami dokonanymi w trakcie postępowania administracyjnego. Po drugie, pylon cenowo – reklamowy, jako element projektowanego zamierzenia budowlanego, nie wymaga odrębnego pozwolenia na budowę. Uzyskane pozwolenie na budowę stacji paliw płynnych wraz z infrastrukturą towarzyszącą obejmuje bowiem także obiekt budowlany w postaci przedmiotowego pylonu.

Reasumując powyższe rozważania sąd uznał, że przeprowadzone postępowanie nie naruszało wskazanych wyżej przepisów prawa materialnego, ale też przepisów procesowych, tj. art. 7, art. 15, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 Kpa. Organy właściwie oceniły cały zebrany materiał dowodowy, w tym zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, prawidłowo ustalając stan faktyczny sprawy. Zastosowały przy tym właściwe podstawy prawne, które prawidłowo zinterpretowały, a w szczególności Wojewoda należycie uzasadnił wydaną decyzję usuwając nieprawidłowości i braki, które powstały na etapie pierwszoinstancyjnym. Podniesione zarzuty nie mogły skutkować uwzględnieniem skargi. Z kolei niezadowolenie strony z wydanego rozstrzygnięcia, jak ani też subiektywne jej przekonanie o jego wadliwości, nie mogą same w sobie stanowić podstawy uwzględnienia skargi, skoro przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola sądowa nie wykazała naruszeń prawa. Nie naruszono również zasady budzenia zaufania do organów władzy publicznej (art. 8 § 1 Kpa).

Reasumując, w wyniku przeprowadzonej sądowej kontroli skarżonej decyzji, nie znalazły potwierdzenia zarzuty wniesionej skargi. Nie stwierdzono także innych naruszeń prawa materialnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy, ani też naruszeń przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wobec powyższego skargę należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023r., poz. 259 ze zm.).