Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA 1841/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-04-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Lech Sędziowie NSA Jan Paweł Tarno NSA Anna Łukaszewska-Macioch /spr./ Protokolant Małgorzata Mierzejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi Miasta L. na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] czerwca 2002 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia przez Miasto L. z mocy prawa mienia Skarbu Państwa oddala skargę


UZASADNIENIE

I SA 1841/02

UZASADNIENIE

Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa decyzją z dnia [...] czerwca 2002 r. nr [...] utrzymała w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2002 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa przez Gminę Miasto L. na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 z późn. zm.), własności zabudowanej nieruchomości położonej w L. przy ul. [...] oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o powierzchni 2088 m2 , nr [...] o powierzchni 3379 m2 , nr [...] o powierzchni 2668 m2 , nr [...] o powierzchni 3391 m2 , nr [...] o powierzchni 2206 m2 , nr [...] o powierzchni 2536 m2 , nr [...] o powierzchni 2048 m2 , nr [...] o powierzchni 7124 m2 i nr [...] o powierzchni 143 m2 w obrębie geod. [...], uregulowanej w księdze wieczystej KW nr [...] i opisanej w karcie inwentaryzacyjnej nr [...].

W uzasadnieniu decyzji Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa podała, że z ustaleń dokonanych przez organ I instancji wynika, iż w dniu wejścia w życie cyt. ustawy z dnia 10 maja 1990 r., tj. w dniu 27 maja 1990 r., przedmiotowa nieruchomość pozostawała w zarządzie [...] Przedsiębiorstwa Budownictwa Ogólnego "Z." na podstawie decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicowego [...] z dnia [...] lutego 1990 r. Nr [...]. W tym stanie prawnym Wojewoda [...] uznał, że tytuł prawny zarządu przysługujący przedsiębiorstwu państwowemu, dla którego organem założycielskim nie był terenowy organ administracji państwowej stopnia podstawowego, wyklucza możliwość stwierdzenia komunalizacji przedmiotowej nieruchomości.

Od decyzji Wojewody [...] odwołało się Miasto L., podnosząc że decyzja o ustanowieniu zarządu nieruchomością, na którą powołał się Wojewoda [...], jest obarczona wadami skutkującymi jej nieważnością, w związku z czym nie może stanowić podstawy odmowy komunalizacji.

Rozpoznając odwołanie Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa zważyła, że jest poza sporem, iż decyzja o zarządzie przedmiotową nieruchomością w dniu wydania zaskarżonej decyzji pozostawała w obrocie prawnym. Dopóki stan taki istnieje ustanowione tą decyzją prawo zarządu na rzecz przedsiębiorstwa państwowego, dla

I SA 1841/02

którego organem założycielskim nie był terenowy organ administracji państwowej stopnia podstawowego, eliminuje możliwość komunalizacji przedmiotowej nieruchomości na rzecz Gminy Miasta L.. Wady decyzji o ustanowieniu zarządu nie mogą być rozpatrywane w postępowaniu dotyczącym komunalizacji, gdyż podlegają ocenie w odrębnym postępowaniu wszczętym na wniosek strony albo z urzędu przez właściwy w tej sprawie organ.

W skardze na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej, złożonej do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Miasto L. wniosło o uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji jak i decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2002 r. nr [...]. Strona skarżąca podniosła, że decyzja Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicowego [...] z dnia [...] lutego 1990 r. Nr [...] o ustanowieniu zarządu nieruchomością, na którą powołały się organy, została wydana z rażącym naruszeniem prawa, w związku z czym nie może być podstawą do uznania prawa zarządu przysługującego przedsiębiorstwu. Prezydent Miasta L. wystąpił o stwierdzenie nieważności w/w decyzji i okoliczność ta stanowi w myśl art. 97 § 1 pkt 4 kpa zagadnienie wstępne do rozpatrzenia sprawy dotyczącej wydania decyzji w sprawie komunalizacji. W związku z powyższym, zdaniem skarżącego Miasta L., należało zawiesić postępowanie komunalizacyjne do czasu rozpatrzenia sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji o oddaniu nieruchomości w zarząd [...] Przedsiębiorstwa Budownictwa Ogólnego "Z.".

W odpowiedzi na skargę Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa wniosła o jej oddalenie. Skoro wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji o ustanowieniu zarządu nieruchomością strona skarżąca wniosła po wydaniu zaskarżonej decyzji, to nie może skutecznie żądać zawieszenia postępowania, które jest już przedmiotem kontroli Sądu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie właściwy do rozpoznania skargi stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), zważył, co następuje:

I SA 1841/02

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie mogła być uwzględniona, ponieważ zaskarżona decyzja, jak również utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa.

Zarzut skargi został oparty na twierdzeniu, że podstawą oceny dokonanej przez organy orzekające w przedmiocie odmowy komunalizacji nieruchomości na rzecz Miasta L. stanowiła decyzja o ustanowieniu zarządu nieruchomością, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Z dołączonej do skargi nieuwierzytelnionej kopii pisma Prezydenta Miasta L. nr [...] do Wojewody [...] wynika, że pismo to zawiera wniosek o stwierdzenie nieważności, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa, decyzji Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicowego [...] z dnia [...] lutego 1990 r. Nr [...] o oddaniu w zarząd [...] Przedsiębiorstwa Budownictwa Ogólnego "Z." oznaczonych nieruchomości położonych przy ul. [...] w L. oraz o zawieszenie postępowań komunalizacyjnych zakończonych szczegółowo wymienionymi w piśmie decyzjami Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej.

Należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 16 kpa trwałość ostatecznej decyzji administracyjnej może być wzruszona jedynie w przypadku jej uchylenia bądź zmiany, stwierdzenia nieważności albo wznowienia postępowania w przypadkach przewidzianych w kpa lub w ustawach szczególnych. Dopóki zatem decyzja administracyjna nie zostanie wzruszona we wskazanym trybie, dopóty zachowuje ona ważność i stosunki prawne powstałe na jej podstawie nie mogą być kwestionowane.

W dniu orzekania przez Krajową Komisję Uwłaszczeniową w przedmiocie odmowy komunalizacji przedmiotowej nieruchomości na rzecz Miasta L. decyzja

I SA 1841/02

Kierownika Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu Dzielnicowego [...] z dnia [...] lutego 1990 r. Nr [...] o oddaniu tej nieruchomości w zarząd [...] Przedsiębiorstwa Budownictwa Ogólnego "Z." nie została wzruszona w żadnym ze wskazanych wyżej trybów.

Prawidłowo zatem organy przyjęły, że pozostawanie nieruchomości w zarządzie przedsiębiorstwa państwowego, dla którego organem założycielskim nie był terenowy organ administracji państwowej stopnia podstawowego, wykluczało komunalizację przedmiotowej nieruchomości na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r.

Skoro zatem zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2002 r. nie naruszają prawa, skarga podlegała oddaleniu.

Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.