Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 984/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2017-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6138 Utrzymanie czystości i porządku na terenie gminy
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Czystość i porządek
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 101 ust. 1.
journal: Dz.U. 2016 poz 446
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym
article: art. 4 ust. 1.
journal: Dz.U. 2016 poz 250
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędziowie Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Protokolant Starszy inspektor sądowy Jolanta Sikora, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej [...] na uchwałę Rady Gminy z dnia [...] r., nr [...] w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Spółdzielnia Mieszkaniowa "C. " w S. N. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na uchwałę Wójt Gminy z dnia [...] r., Nr [...] w sprawie Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy K. (Dz. Urz. Woj. L. z dnia [...] r., poz. [...], dalej zwanego "regulaminem"), zarzucając, że stanowiący załącznik do uchwały regulamin uchwalony został z naruszeniem:

1. art. 4 ust. 1 ustawy z dnia [...]. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach ( Dz. U z 2016r. poz. 250 ) w zw. z art. 11b ust. 2 ustawy z [...]. o samorządzie gminnym ( Dz. U z 2006r. Nr 142 poz. 1591 ze zmianami ) poprzez uchwalenie regulaminu bez zapewnienia zainteresowanym możliwości uzyskania informacji o szczegółowej treści reguł utrzymania czystości i porządku, przed podjęciem uchwały,

2. art. 4 ust. 2 pkt 2 lit. a i b ustawy o utrzymaniu czystości, poprzez podjęcie jej z rażącym naruszeniem wymagań dotyczącym utrzymania czystości i porządku na terenie nieruchomości polegające na naruszeniu obowiązku uwzględnienia w regulaminie przy określaniu rodzajów i minimalnej pojemności pojemników przeznaczonych do zbierania zmieszanych odpadów komunalnych, średniej ilości odpadów komunalnych wytwarzanych w gospodarstwach domowych w zabudowie wielolokalowej,

3. art. 4 ust. 2 pkt 3 ustawy o utrzymaniu w czystości, poprzez określenie rodzajów i minimalnej pojemności pojemników o których mowa w pkt 3, bez uwzględnienia częstotliwości pozbywania się odpadów komunalnych z terenu nieruchomości w zabudowie wielolokalowej,

4. art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, polegającym na naruszeniu zasady równości wszystkich wobec prawa i równego traktowania przez władze publiczne, poprzez przyjęcie w uchwale, że mieszkańcy gminy w zabudowie wielolokalowej zobowiązani są do ponoszenia wyższych kosztów usuwania odpadów komunalnych z obszaru tej zabudowy w zestawieniu z mieszkańcami zabudowy jednorodzinnej i zagrodowej.

Mając na uwadze pierwszy z powyższych zarzutów wniesiono o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości, ewentualnie wniesiono o stwierdzenie nieważności § 5 ust. 1 -3 regulaminu. Unormowanie tego paragrafu w sposób istotny narusza bowiem interes prawny skarżącej. Skutkuje nierównym traktowanie mieszańców zabudowy wielorodzinnej w stosunku do mieszkańców zabudowy jednorodzinnej i zagrodowej. Ponadto wniesiono o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Uzasadniając skargę podniesiono, że uchwałą nr [...] z dnia [...] r. rada gminy nie uwzględniła wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Zawarte w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wywody odnotowujące daty, a nawet godziny doręczania materiałów na sesję prezesowi zarządu skarżącej mają się nijak do oczywistego naruszenia zasady jawności. Sprawą ponoszenia zawyżonych kosztów usuwania odpadów komunalnych zainteresowani są bowiem wszyscy mieszkańcy zabudowy wielolokalowej, których prawa ograniczono. Nadmieniono przy tym, że prezes zarządu skarżącej została wprowadzona w błąd, gdyż przesłane jej zawiadomienie o porządku obrad oraz materiały na sesję nie zawierały informacji o projekcie nowej uchwały w przedmiocie utrzymania czystości i porządku w gminie K.. Zdaniem skarżącej nakładanie obciążeń publiczno-prawnych, do jakich należą opłaty za usuwanie odpadów, nie pozwala na "luz decyzyjny" zastosowany przy wyliczeniu liczby osób korzystających z pojemników na odpady w zabudowie wielolokalowej. Można co najwyżej mówić o dowolnych wyliczeniach prowadzących do uprzywilejowania jednych grup mieszkańców kosztem drugich. W odpowiedzi zawarto szereg określeń w rodzaju "średnia ilość odpadów", "ryczałtowość" etc. usiłujących stworzyć wizerunek dogłębnej analizy problemu ilości odpadów. Stwierdzenia tej treści usiłowano poprzeć danymi mającymi poświadczyć tezę o rzekomo 4-5 krotnie większej ilości odpadów wytwarzanych przez mieszkańców w zabudowie wielolokalowej w zestawieniu z ilością wytwarzaną w zabudowie zagrodowej i jednorodzinnej. Wątpliwości budzi już sam okres doboru danych obejmujący miesiące luty- kwiecień 2016 r. Jest to bowiem przedział czasowy zbyt krótki dla wyciągania szerszych wniosków natury ogólnej. Miarodajnym okresami w tym względzie są okresy półroczne i roczne, ze względu na obowiązek składania przez podmiot odbierający odpady sprawozdań za ten okres. Rada gminy odwołuje się do wieloletnich doświadczeń, nie wyjaśnia przy tym, jakie z nich wynikają konkretne wnioski i jakie okoliczności stanowią ich podstawę. W ocenie skarżącej stwierdzenia rady gminy są też wzajemnie sprzeczne. Z jednej strony wywodzi ona, że w przeliczeniu na jednego mieszkańca koszty zagospodarowania odpadów komunalnych zmieszanych w zabudowie wielorodzinnej są czterokrotnie wyższe, niż w zabudowie zagrodowej zaś z drugiej, że trudno się zgodzić z zarzutem, iż osoby w zabudowie wielorodzinnej są narażone na wyższe koszty w zestawieniu z pozostałymi mieszkańcami, gdyż w gminnym systemie zagospodarowania odpadami komunalnymi nie stosuje się wyliczenia kosztów odrębnie dla poszczególnego rodzaju zabudowy lub pojedynczych osób. W obu tych przypadkach mowa jest o kosztach zagospodarowania odpadów. Ostatecznie nie wiadomo które ze stwierdzeń prezentowanych bliższe są prawdy i czy w ogóle którekolwiek z nich odpowiada prawdzie. Skarżąca przekonywała, że niezgodne z prawdą jest stwierdzenie, jakoby z harmonogramu wynika, iż w okresie rocznym odpady komunalne zmieszane z zabudowy wielorodzinnej odbierane są 74 - krotnie, natomiast z zabudowy zagrodowej 17 – krotnie. Z uchwały i harmonogramu odbioru tych odpadów wynika jednoznacznie, że cykl odbioru odpadów prezentuje się następująco: w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej - 1 raz na 4 tygodnie, a w okresie V-IX, co dwa tygodnie zaś w zabudowie wielorodzinnej -1 raz w tygodniu, natomiast w okresie V-IX, dwa razy w tygodniu. Proste wyliczenie matematyczne uwzględniające, że rok kalendarzowy liczy 52 tygodnie prowadzi do wniosku, iż odpady komunalne zmieszane z zabudowy wielolokalowej w ciągu roku odbierane są nie 74 razy, jak twierdzi rada gminy, lecz 78 razy, natomiast z zabudowy zagrodowej i jednorodzinnej, nie 17 krotnie, lecz 27 krotnie. Oznacza to, że przy nałożonym obowiązku zainstalowania i odbioru w zabudowie wielolokalowej 24 sztuk pojemników po 1000 litrów każdy, co najmniej w połowie mieszkańcy w tej zabudowie opłacają "przewóz powietrza" z powodu ustalenia istotnego zawyżenia ich ilości. Rada gminy nie tylko nie obaliła wyliczeń i twierdzeń zawartych w wezwaniu do naruszenia prawa, lecz w ogóle się do nich nie odnosząc nie podważyła ich prawidłowości. Przy cyklu odbioru odpadów 1 raz na 4 tygodnie w zabudowach: zagrodowej i jednorodzinnej, 1 osobie przypisano obowiązek posiadania 1 worka 80 litrowego, który jest dostarczany bezpłatnie przez gminę, podczas gdy w zabudowie wielorodzinnej obowiązek posiadania 1 zbiornika o poj. 1100 litrów przypisano 30 osobom, lecz przy cyklu odbioru wynoszącym 1 raz w tygodniu (a w miesiącach V-IX 2 razy w tygodniu). Paragraf 5 ust. 3 regulaminu dyskryminuje zatem osoby zamieszkałe w zabudowie wielorodzinnej. Zmuszone są one bowiem do ponoszenia opłat wyższych od tych które ponoszą pozostali mieszkańcy gminy w tym samym zakresie związanym z wyposażeniem nieruchomości w pojemniki i ich utrzymaniem. Skoro bowiem 1 osoba w zabudowie zagrodowej i jednorodzinnej wytworzy przez 1 m-c 80 litrów odpadów zmieszanych, to oznacza to, iż w cyklu tygodniowym wytwarza ich max. 20 litrów (w przypadku 2 osób tygodniowo 15 litrów, w przypadku 3 osób tygodniowo 10 litrów, w przypadku 4 osób tygodniowo 7,5 litrów każda). Tymczasem dane o których mowa wyżej w zabudowie wielorodzinnej przy tygodniowym cyklu odbioru wynoszą 36,6 litra na osobę, a w cyklu miesięcznym aż 146 litrów na osobę (co wynika z podzielenia pojemności 1.100 litrów : 36 osób tygodniowo). Rada gminy nie uwzględniła zatem częstotliwości odbioru odpadów zmieszanych z zabudowy wielolokalowej, 2-4 krotnie większej, niż ma to miejsce w przypadku pozostałych odbiorców i podjęła błędną uchwałę.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy wniosła o jej oddalenie jako bezzasadnej. Odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśniła, że prezes zarządu skarżącej zawiadomienie o sesji rady gminy odebrała w dniu [...] r. Dodatkowo [...] r. o godz. 13.24 przesłane zostało zawiadomienie o sesji rady wraz z haromonogramem posiedzeń komisji w wersji elektronicznej na adres poczty elektronicznej [...] W dniu następnym pracownik zajmujący się obsługą rady, skontaktował się telefonicznie z radną (prezesem skarżącej spółdzielni) w celu przekazania informacji o terminie sesji oraz terminach posiedzeń komisji stałych rady gminy informując ją jednocześnie o możliwości zapoznania się z projektami uchwał i innymi dokumentami w urzędzie gminy. Zatem zarzut naruszenia procedury przy podejmowaniu zaskarżonej uchwały jest bezzasadny. Podejmując zaskarżoną uchwałę nie naruszono też art.4 ust.2 pkt.2 lit. a i b ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Z brzmienia § 5 ust. 1 regulaminu wynika, że rada gminy przy określaniu minimalnej pojemności pojemników i worków przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych odnosiła się do 2-ch kryteriów ustawowych: liczby osób korzystających z tych pojemników oraz do średniej ilości odpadów komunalnych zmieszanych wytwarzanych w gospodarstwach domowych, bądź w innych źródłach. W świetle art. 4 ust. 2 pkt.2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nie może budzić wątpliwości, że rada gminy jest równocześnie zobowiązana i uprawniona do określenia minimalnej pojemności pojemników do zbierania odpadów, w które powinny być wyposażone m.in. nieruchomości stanowiące poszczególne " źródła" wytwarzania odpadów komunalnych, przy czym przy ustalaniu "minimalnej" pojemności tych pojemników rada gminy ma obowiązek uwzględnić dwa kryteria, a mianowicie średnią ilość wytwarzanych odpadów w danym rodzaju źródła oraz liczbę osób korzystających z tych pojemników. Ustawodawca nie określił, w jaki sposób gmina ma uwzględnić średnią ilość odpadów komunalnych wytwarzanych w gospodarstwach domowych, bądź w innych źródłach oraz liczbę osób korzystających z tych urządzeń, a w szczególności, czy zobowiązana jest przeprowadzić badania rynku lokalnego, analizy danych i skąd pochodzących oraz za jaki okres.

Organ zwrócił uwagę, że minimalna pojemność pojemników przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych zmieszanych określona w § 5 regulaminu nie jest równoznaczna z ilością wytwarzanych odpadów komunalnych i nie może stanowić podstawy do obliczania ilości wytworzonych odpadów przez 1 mieszkańca. Ustawodawca w art. 4 ust. 2 pkt 2a mówi o " średniej" ilości odpadów. Założenie przyjęte w art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy zakłada tzw. " ryczałtowość" przy określaniu minimalnej pojemności pojemników na odpady. Jest tak choćby z tego względu, że w art. 4 ust. 2 pkt 2 lit. b ustawy odwołuje się do "liczby osób korzystających z tych pojemników". To już zakłada pewien "luz decyzyjny" po stronie rady gminy przy określaniu kubatury i ilości pojemników, które powinny być utrzymywane na nieruchomości. Ustawodawca w art. 4 ust. 2 pkt 2 nakazuje przyjmować pewne uśrednione wskaźniki składające się w efekcie na wysokość opłaty, o której mowa w art. 6j ust. 3 ustawy. To rada decyduje o sposobie ustalenia "średniej" ilości odpadów. Zarzut zastosowania przez radę gminy do analizy zbyt krótkiego okresu, nie znajduje uzasadnienia prawnego.

Z analizy danych z okresu luty - kwiecień 2016 r. wynika, że ilość odbieranych odpadów komunalnych zmieszanych w zabudowie wielorodzinnej w przeliczeniu na jednego mieszkańca waha się w granicach 15,86 kg - 19,79 kg miesięcznie, natomiast w zabudowie zagrodowej ilość odebranych odpadów komunalnych zmieszanych wyniosła 3,23 kg-4,90 kg na osobę miesięcznie. Tak duża różnica w wytwarzaniu odpadów komunalnych pomiędzy mieszkańcami w zabudowie wielolokalowej, a zagrodowej determinuje także częstotliwość odbioru odpadów komunalnych. Częstotliwość wywozu nie stanowi jednak kryterium ustawowego przy ustalaniu minimalnej pojemności pojemników przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych zmieszanych.

Ilości odbieranych odpadów komunalnych zmieszanych przekłada się na koszty zagospodarowania zmieszanych odpadów komunalnych na składowisku. W przeliczeniu na jednego mieszkańca koszty zagospodarowania odpadów komunalnych zmieszanych w zabudowie wielorodzinnej są czterokrotnie wyższe, niż w zabudowie zagrodowej, co przekłada się na większą częstotliwość wywozu w zabudowie wielolokalowej. Organ zauważył, że skarżąca wielokrotnie zgłaszała przepełnienie pojemników zlokalizowanych przy budynkach wielolokalowych, postulując zwiększenie częstotliwości ich wywozu. Przepełnienie pojemników wynikało m.in. z niedostosowania ich ilości przez Spółdzielnię do ilości określonej w poprzednio obowiązującym regulaminie. Zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku, w przypadku Gminy liczącej poniżej 10.000 mieszkańców nie ma obowiązku podziału obszaru Gminy na sektory. Powyższe oznacza, że na obszarze całej gminy obowiązują uśrednione stawki opłat za zagospodarowanie odpadami komunalnymi.

Organ nie zgodził się z zarzutem, że osoby w zabudowie wielorodzinnej są narażone na wyższe koszty usuwania odpadów komunalnych z obszaru tej zabudowy w zestawieniu z pozostałymi mieszkańcami, gdyż w gminnym systemie zagospodarowania odpadami komunalnymi nie stosuje się wyliczenia kosztów odrębnie dla poszczególnego rodzaju zabudowy lub pojedynczych osób. W przypadku innej zabudowy wielorodzinnej, tj. O. C. i Spółdzielni Mieszkaniowej w B. minimalna ilość pojemników na odpady komunalne zmieszane określona w uchwale jest zachowana i nigdy nie była kwestionowana.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( Dz. U. z 2016 r., poz. 446 z zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowane jest stanowisko, zgodnie z którym prawo do zaskarżenia uchwał w tym trybie przysługuje temu, kto wykaże naruszenie konkretnego interesu prawnego wynikającego z normy prawa materialnego. Skuteczne wniesienie skargi wymaga zatem wykazania przez skarżącego nie tylko tego, że posiada interes prawny we wniesieniu skargi, ale też, że interes ten został naruszony, oraz wykazanie przy tym naruszenia prawa. Tak też wypowiedział się Trybunał Konstytucyjny w wyrokach z 4 listopada 2003 r. (SK 30/02. OTK-A 2003 Nr [...], poz. 84) i 16 września 2008 r. (SK 76/06, OTK-A 2008, Nr [...], poz. 121). W związku z powyższym uznać należy, że samo naruszenie prawa przez zaskarżony akt, jeśli jednocześnie nie narusza interesu prawnego skarżącego nie jest wystarczające do uwzględnienia skargi. Skarżący musi wykazać związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżoną uchwałą, polegający na tym, że zaskarżona uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie. Interes prawny powinien być indywidualny, konkretny, bezpośredni i realny. Związek zaś pomiędzy indywidualną sytuacją prawną skarżącego, a zaskarżoną uchwałą musi powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia danego podmiotu konkretnych uprawnień lub nałożenia obowiązków (podobnie wyroki NSA z 4 lutego 2005 r., IOSK 1563/04, 22 lipca 2008 r. I OSK 277/08 i 6 maja 2010 r. I OSK 208/10 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych ). Naruszenia swojego interesu prawnego we wniesieniu skargi spółdzielnia wywodzi z tego, że zarządza nieruchomością wspólną położoną na obszarze oddziaływania unormowań kwestionowanego regulaminu. Zobowiązana jest zatem do uiszczania opłaty za zagospodarowanie wytworzonych odpadów komunalnych. Przyjęcie reguł zagospodarowania odpadów komunalnych, w tym częstotliwości ich odbioru, wysokości odpłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi narusza jej interes prawny i daje legitymacje do wniesienia skargi.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach ( Dz. U z 2016r. poz. 250 ) rada gminy, po zasięgnięciu opinii państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, uchwala regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie gminy, regulamin jest aktem prawa miejscowego. Stosownie do ustępu 2 powołanego artykułu, regulamin określa szczegółowe zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy dotyczące:

1) wymagań w zakresie utrzymania czystości i porządku na terenie nieruchomości obejmujących:

a) prowadzenie selektywnego zbierania i odbierania lub przyjmowania przez punkty selektywnego zbierania odpadów komunalnych lub zapewnienie przyjmowania w inny sposób co najmniej takich odpadów komunalnych jak: przeterminowane leki i chemikalia, zużyte baterie i akumulatory, zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny, meble i inne odpady wielkogabarytowe, zużyte opony, odpady zielone oraz odpady budowlane i rozbiórkowe stanowiące odpady komunalne, a także odpadów komunalnych określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 4a,

b) uprzątanie błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z części nieruchomości służących do użytku publicznego,

c) mycie i naprawy pojazdów samochodowych poza myjniami i warsztatami naprawczymi;

2) rodzaju i minimalnej pojemności pojemników przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości oraz na drogach publicznych, warunków rozmieszczania tych pojemników i ich utrzymania w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym, przy uwzględnieniu:

a) średniej ilości odpadów komunalnych wytwarzanych w gospodarstwach domowych bądź w innych źródłach,

b) liczby osób korzystających z tych pojemników;

3) częstotliwości i sposobu pozbywania się odpadów komunalnych i nieczystości ciekłych z terenu nieruchomości oraz z terenów przeznaczonych do użytku publicznego;

4) (uchylony);

5) innych wymagań wynikających z wojewódzkiego planu gospodarki odpadami;

6) obowiązków osób utrzymujących zwierzęta domowe, mających na celu ochronę przed zagrożeniem lub uciążliwością dla ludzi oraz przed zanieczyszczeniem terenów przeznaczonych do wspólnego użytku;

7) wymagań utrzymywania zwierząt gospodarskich na terenach wyłączonych z produkcji rolniczej, w tym także zakazu ich utrzymywania na określonych obszarach lub w poszczególnych nieruchomościach;

8) wyznaczania obszarów podlegających obowiązkowej deratyzacji i terminów jej przeprowadzania.

Przede wszystkim należy zauważyć, że bezpośrednią podstawą materialnoprawną § 5 ust. 1 do 3 regulaminu stanowi art. 4 ust. 2 pkt 2 lit. a i b oraz art. 4 ust. 2 pkt 3 wspomnianej ustawy. Istotne jest więc porównanie treści upoważnienia ustawowego zawartego w art. 4 ust. 2 pkt 2 z treścią § 5 ust. 1 do 3. Kwestionowany paragraf regulaminu stanowi w ustępie pierwszym, że pojemność pojemników, worków przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych powinna być dostosowana do liczby osób korzystających z tych pojemników, średniej ilości odpadów komunalnych wytwarzanych w gospodarstwach domowych bądź w innych źródłach. Ustęp drugi stanowi zaś, że określa się minimalną pojemność pojemników przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych zmieszanych w zabudowie zagrodowej i jednorodzinnej, przy cztero - tygodniowym cyklu odbioru, jeżeli z pojemnika korzysta: 1 osoba - 80 l (pkt 1); 2 - 4 osoby - 110 l lub 120 l (pkt 2); 5 osób i więcej - skutkuje zastosowaniem krotności "n" x 110 l lub "n" x 120 l (gdzie "n" oznacza, iż na każdą kolejną od 1 do 4 osobę należy dokonać zwiększenia o jeden dodatkowy worek) (pkt 3). Natomiast ustęp trzeci paragrafu piątego stanowi, że określa się minimalną pojemność pojemników przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych zmieszanych w zabudowie wielorodzinnej, przy tygodniowym cyklu odbioru, jeżeli z pojemnika korzysta: do 30 osób - 1 pojemnik o pojemności 1100 l (pkt 1); od 31 - 60 osób - 2 pojemniki o pojemności 1100 l (pkt 2); od 61 - 90 osób - 3 pojemniki o pojemności 1100 l (pkt. 3); powyżej 91 osób - liczba wymaganych pojemników stanowi krotność "n" x 1100 l (gdzie "n" oznacza, że do obliczenia wymaganej liczby pojemników stosuje się zasadę, iż na każde kolejne 30 osób należy dokonać zwiększenia o 1 pojemnik o pojemności 1100 l) (pkt. 4). Treść art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy pozwala na stwierdzenie, że ratio legis zawartej w nim normy dotyczy ustalenia mechanizmu obliczania rodzaju i pojemności urządzeń do zbierania odpadów według kryteriów wskazanych w jego pkt a i b. Z tego wynika, że określenie średniej wielkości wytwarzanych odpadów komunalnych jest podstawowym kryterium, według którego należy określić rodzaje i minimalną wielkość pojemników. Istotne jest więc, aby rada gminy ustalenie w regulaminie rodzaju i minimalnej wielkość pojemników przeznaczonych do zbierania odpadów oparła na analizie danych gromadzonych w związku z prowadzeniem zbiórki odpadów na terenie gminy. Przy czym należy wziąć pod uwagę, że żaden z przepisów ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nie wskazuje okresu, z którego powinny pochodzić analizowane informacje. Gmina nie ma zatem obowiązku uwzględniania danych sprawozdawczych z okresu rocznego bądź półrocznego, które służą celom określonym w art. 9tb ust. 1 i 3 ustawy. Z akt administracyjnych oraz sądowych wynika, że unormowanie § 5 ust. 1 – 3 zaskarżonego regulaminu oparte zostało na analizie ilości wytwarzanych odpadów komunalnych zmieszanych za okres luty – kwiecień 2016 r. z podziałem na zabudowę wielorodzinną i zagrodową, przy uwzględnieniu ilości mieszkańców zamieszkujących odpowiednio w zabudowie zagrodowej i wielorodzinnej oraz danych rzeczywistych o ilości odpadów komunalnych począwszy od 2004 r. (str. 6 uzasadnienia uchwały dotyczącej wezwania do sunięcia naruszenia prawa). Ustawodawca upoważnia także w art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy do określenia rodzaju i minimalnej pojemności pojemników przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych przy uwzględnieniu średniej ilości odpadów wytwarzanych w gospodarstwach domowych, bądź z innych źródeł i liczby mieszkańców korzystających z tych pojemników. Paragraf piąty ustęp drugi i trzeci regulaminu określają minimalną pojemność pojemników przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych oraz częstotliwość ich odbioru, czym jednocześnie realizuje dyspozycję art. 4 ust. 2 pkt. 3 u.c.p.g. wskazując częstotliwość odbioru odpadów komunalnych. Zatem paragraf 5 ust. 1 do 3 regulaminu w pełni pokrywa się z delegacją wynikającą z art. 4 ust. 2 pkt 2 i pkt 3 u.c.p.g. a określając pojemność zbiorników na odpady komunalne uwzględniono średnią ilość odpadów komunalnych wytwarzanych w gospodarstwach domowych oraz liczbę osób korzystających z tych pojemników.

Niezasadnie też skarżąca wiąże wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi tylko z pojemnością zbiorników na odpady i cyklem ich odbioru. Z unormowania art. 6k ust. 1 pkt 1 ustawy wynika, że na opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi nie składają się jedynie koszty odbierania, transportu, zbierania, wywozów odpadów, ale także koszty funkcjonowania całego systemu obejmujące dodatkowo koszty odzysku i unieszkodliwiania odpadów komunalnych, także koszty tworzenia i utrzymania punktów selektywnego zbierania odpadów komunalnych i obsługi administracyjnej tego systemu (por. wyrok NSA z dnia 28 lipca 2016 r., II FSK 958/16 - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Nietrafny jest zarzut naruszenia art. 11b ust. 1 i 2 ustawy o samorządzie gminnym w zw. z art. 4 ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Skarżąca nie kwestionuje, że [...] r. przesłane zostało jej zawiadomienie o sesji rady wraz z haromonogramem posiedzeń komisji w wersji elektronicznej na adres poczty elektronicznej [...]pl. [...] również, że w dniu następnym pracownik zajmujący się obsługą rady, skontaktował się telefonicznie z prezesem skarżącej spółdzielni (a jednocześnie radną Wójt Gminy) przekazując informacje o terminie sesji oraz terminach posiedzeń komisji stałych rady gminy, informując jednocześnie o możliwości zapoznania się z projektami uchwał i innymi dokumentami w urzędzie gminy. Powyższa procedura zgodna jest z trybem powiadamiania o sesji rady gminy wynikającym z §23 Statutu Gminy K. przyjętego uchwałą Nr [...] Wójt Gminy z dnia [...] r. w sprawie uchwalenia Statutu Gminy K. (Dz.Urz. Woj. L. nr [...], poz. 2466 i z 2009 r., Nr [...], poz. 2. ) w brzmieniu nadanym mu paragrafem pierwszym punktem drugim uchwały Nr [...] Wójt Gminy z dnia [...] r. w sprawie zmiany uchwały w sprawie uchwalenia Statutu Gminy K.. Również skarżąca nie kwestionuje trybu zawiadamiania o terminie obrad rady, zarzuca natomiast wprowadzenie jej w błąd, gdyż jej prezesowi przesłano zawiadomienie o terminie sesji i dotyczące jej materiały, bez informacji o projekcie nowej uchwały w przedmiocie utrzymania czystości i porządku w gminie. Prezes spółdzielni podczas sesji rady [...] r. nie wniosła o odroczenie i wyznaczenie nowego terminu sesji ze względu na nie dochowanie terminów powiadomienia o niej, co umożliwiało unormowanie §23 ust. 5 Statutu Gminy K..

Niezasadny jest również zarzut naruszenia przez radę gminy art. 32 ust. 1 Konstytucji RP poprzez zróżnicowanie na gruncie regulaminu sytuacji prawnej właścicieli zabudowy jednorodzinnej i zagrodowej oraz właścicieli zabudowy wielorodzinnej. Unormowana w tym przepisie Konstytucyjna formuła mówi o równości wobec prawa, rozumianej jako równość w prawie. Oznacza ona w szczególności obowiązek prawodawcy (a więc i gminy przy uchwalaniu prawa miejscowego) takiego tworzenia norm prawnych, aby podmioty uznane za podobne były poddane podobnym sytuacjom prawnym. Jednocześnie tak rozumiana zasada równości dopuszcza możliwość różnego traktowania różnych adresatów lub podmiotów znajdujących się w odmiennej sytuacji faktycznej. Na mocy art. 7 Konstytucji RP organy samorządowe mają obowiązek działania na podstawie prawa i w jego granicach, w tym przestrzegania ustaw. Z art. 6j ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach wynika, że w przypadku nieruchomości zamieszkiwanej opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi iloczyn m.in. liczby mieszkańców zamieszkujących daną nieruchomość oraz stawki opłaty ustalonej na podstawie art. 6k ust. 1. Zatem liczba mieszkańców zamieszkujących daną nieruchomość (sytuacja faktyczna), gdy opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi wnosi się od nieruchomości (art. 6h), a liczba osób korzystających z pojemników na odpady komunalne na danej nieruchomości stanowi jeden z wyznaczników minimalnej pojemności pojemników przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych (art. 4 ust. 2 pkt 2 lit. b), umożliwia różnicowanie sytuacji prawnej właścicieli nieruchomości w zależności od tego, ile zamieszkuje na niej osób. Tym samym Wójt Gminy różnicując w § 5 ust. 1 do 3 regulaminu sytuację prawną właścicieli zabudowy jednorodzinnej i zagrodowej od sytuacji prawnej właścicieli bądź zarządców nieruchomości wielorodzinnej nie naruszyła art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Zróżnicowanie ich sytuacji prawnej zakładają już bowiem przepisy ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.

Mając na względzie powyższe na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) skargę należało oddalić.