Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 832/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2022-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 8 par. 1, art. 11, art. 15, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3, art. 138
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 51 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: art. 15zzs4 ust. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 1842
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych - t.j.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c), art. 153, art. 200, art. 205 par. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Zbrojewski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka Asesor WSA Tomasz Porczyński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi M. K. i S. K. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 18 sierpnia 2022 r. nr 195/2022 znak WOP.7721.638.2022.BZ w przedmiocie nałożenia obowiązku sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bełchatowie z dnia 15 czerwca 2022 roku nr 61/2022; 2. zasądza od Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi na rzecz skarżących M. K. i S. K. solidarnie kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. ał


UZASADNIENIE

Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi, decyzją nr 195/2022, znak: WOP.7721.638.2022.BZ z dnia 18 sierpnia 2022 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.), powoływanej dalej jako: "k.p.a.", po rozpatrzeniu odwołania M.K. i S.K. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bełchatowie z dnia 15 czerwca 2022 r., nr 61/2022, znak: PINB.964/7355/Z/2/2017/JF wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2019, poz. 1186 ze zm.), powoływanej dalej jako: "prawo budowlane" w związku z art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020r. poz. 471 ze zm.) oraz w zw. z art. 104 k.p.a. nakładającej na E.S. oraz H.M. obowiązek sporządzenia i przedstawienia czterech egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego zmiany wynikające z wykonanych robót budowlanych związanych z budową budynku gospodarczo-garażowego, zlok. na dz. nr ewid. [...] , obręb [...], przy ul. [...] w Z., realizowanych na podstawie decyzji Starosty Bełchatowskiego z dnia 12 kwietnia 2016 r. o pozwoleniu na budowę Nr 282.2016, znak: AB.6740.1.196.2016.3, oraz wykonanie robót budowlanych w celu doprowadzenia budynku gospodarczo-garażowego, zlok. na dz. nr ewid. [...], obręb [...], przy ul. [...] do stanu zgodnego z prawem poprzez: zamontowanie kratki nawiewnej o wym. 15 x 20 cm w ścianie zewnętrznej na wysokości 20 cm nad posadzką pomieszczenia garażowego, zamontowanie od wewnątrz na całej powierzchni ścian szczytowych zachodnich i wschodnich podwójne płyty ognioodporne GKF (2x 12,5 mm) uzyskując nośność, szczelność i izolacyjność ogniową REI/60 min, obłożenie ścian szczytowych od zewnątrz, od wierzchołka ogniomuru przy kalenicy do obróbek blacharskich przy okapach dachu blachą powlekaną o profilu trapezowym TR 6 cm lub blachą gładką, zgodnie z ekspertyzą techniczną z dnia 4 marca 2022 r., sporządzoną przez mgr inż. P.P. (nr upr. [...], [...]),w terminie do dnia 30 września 2022 r., uchylił zaskarżoną decyzję w zakresie terminu wykonania ww. obowiązków i ustalił nowy termin – do dnia 30 listopada 2022 r., a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Z akt sprawy wynika, że 10 października 2016 r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bełchatowie wpłynął wniosek M. i S.K. o kontrolę zgodności realizacji inwestycji polegającej na budowie ww. budynku gospodarczo-garażowego z zatwierdzonym projektem budowlanym.

Pismem z 13 października 2016 r. M. i S.K. wnieśli dodatkowo o zbadanie zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Zelów, zatwierdzonym uchwałą nr XXII/142/2004 Rady Miejskiej w Z. z 20 maja 2004 r., tj. § 55 pkt 55, który w ich ocenie nie przewidują budowy budynku gospodarczo- garażowego na wskazanej działce.

Po przeprowadzeniu 28 listopada 2016 r. kontroli robót budowlanych organ szczebla powiatowego stwierdził, że na wskazanej nieruchomości budowany jest budynek gospodarczo-garażowy z gotowych elementów (płyt betonowych ogrodzeniowych), w oparciu o decyzję Starosty Bełchatowskiego z 12 kwietnia 2016r. Organ ustalił dodatkowo, że inwestycja prowadzona jest z istotnymi odstąpieniami od zatwierdzonego projektu budowlanego.

Postanowieniem z 7 marca 2017 r. organ I instancji wstrzymał prowadzenie robót budowlanych związanych z budową przedmiotowego budynku gospodarczo-garażowego z uwagi na prowadzenie ich w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym i nałożył obowiązek przedstawienia w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia oceny technicznej, sporządzonej przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane w odpowiedniej specjalności, w zakresie prawidłowości i zgodności ze sztuką budowlaną dotychczas wykonanych robót budowlanych.

W wykonaniu obowiązku wynikającego z powyższego postanowienia zobowiązani przedłożyli ocenę techniczną sporządzoną przez osobę posiadającą uprawnienia do kierowania i projektowania w specjalności konstrukcyjno-budowlanej, z której wynika, że "stan techniczny wykonanych robót budowlanych i budowlano-montażowych jest dobry", "wszelkie materiały" użyte do budowy obiektu "są powszechnie stosowane w tego typu obiektach", "konstrukcja budynku nie stanowi zagrożenia w przypadku dalszej kontynuacji robót budowlanych ani nie zagraża bezpieczeństwu przyszłym użytkownikom budynku".

W wyniku rozpatrzenia zażalenia M. i S.K., ŁWINB w Łodzi postanowieniem z 26 kwietnia 2017 r. uchylił w całości postanowienie z 7 marca 2017 r. w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych i nałożenia obowiązku przedłożenia określonej oceny technicznej i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Decyzją z 5 maja 2017 r. PINB w Bełchatowie nałożył na H.M. i E.S. obowiązek opracowania i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych związanych z budową budynku gospodarczo-garażowego.

Decyzją z 25 sierpnia 2017 r. organ II instancji uchylił w całości decyzję z 5 maja 2017 r. i umorzył postępowanie prowadzone przez PINB w Bełchatowie.

Następnie decyzją z 18 października 2017 r. ŁWINB po rozpatrzeniu skargi M. i S.K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na ww. decyzję własną, uznając za trafny argument skarżących, że dokonane odstąpienia przekraczały 2%, określone normą art. 36a ust. 5a pkt 1 prawa budowlanego, uwzględnił skargę w całości, uchylił w całości decyzję z 25 sierpnia 2017 r. oraz poprzedzającą decyzję PINB w Bełchatowie z 5 maja 2017 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, wskazując w uzasadnieniu na naruszenie przez organ szczebla powiatowego zasady czynnego udziału stron w postępowaniu poprzez "brak uczestnictwa w kontroli" oraz na brak dokumentów potwierdzających status prawny stron.

Postanowieniem z 30 listopada 2017 r., II SA/Łd 811/17, WSA w Łodzi odrzucił skargę M. i S.K. na decyzję ŁWINB w Łodzi z 25 sierpnia 2017 r.

W ponownie prowadzonym postępowaniu, 28 czerwca 2018 r. organ I instancji przeprowadził kolejne oględziny na nieruchomości, stwierdzając, że od czasu poprzednich oględzin wykonano instalację elektryczną, zamontowano stolarkę drzwiową, przygotowano podłoże pod wylewkę betonową . Dodatkowo ustalono, że ogniomur ma wysokość 30 cm i został obłożony blachą (obróbka blacharska), zaś słupy ściany szczytowej zostały przedłużone elementami stalowymi (2 płaskowniki 5 x 50 mm i ceownikiem C 50). Nadto stwierdzono, że płot betonowy "stojący w granicy" jest odchylony od pionu ok. 3 cm oraz, że brak jest ściany oddzielenia przeciwpożarowego. Inwestorzy nie wyrazili zgody na wejście M. i S.K .na teren nieruchomości.

Postanowieniem z 20 lipca 2018 r. organ I instancji wstrzymał prowadzenie robót budowlanych związanych z budową przedmiotowego budynku i ustalił wymaganie dotyczące niezbędnych zabezpieczeń terenu budowy poprzez wydzielenie terenu budowy przed dostępem osób trzecich. W uzasadnieniu wskazano, że "zmiany charakterystycznych parametrów obiektu tj. kubatury, powierzchni zabudowy, długości, szerokości i wysokości zostały uznane za istotne". Nadto stwierdzono istotne odstąpienie od warunków określonych w normie art. 272 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez niewykonanie ściany oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej określonej w przepisie art. 232 ust. 4 i 5 przywołanego rozporządzenia tj. REI 60.

Postanowieniem z dnia 10 września 2018 r. organ szczebla wojewódzkiego utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie.

Następnie 5 grudnia 2018 r. organ I instancji przeprowadził czynności kontrolne na nieruchomości potwierdzając, że roboty budowlane zostały wstrzymane, a teren budowy zabezpieczono przed dostępem osób trzecich "poprzez wygrodzenie terenu taśmą ostrzegawczą".

Decyzją z 6 grudnia 2018 r., PINB w Bełchatowie nałożył na E.S. i H.M. obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego.

Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z 15 lutego 2019 r.

W wyniku rozpoznania skargi M. i S.K., WSA w Łodzi wyrokiem z 25 lipca 2019 r., II SA/Łd 232/19 uchylił decyzję organów obu instancji i wskazał m.in., że: " (...) w pełni uzasadniona jest konstatacja organu nadzoru budowlanego, że w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 50-51 p.b. zarzut niezgodności inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego nie może odnieść skutku, gdy w obrocie prawnym pozostaje ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. Należy jedynie ewentualnie rozważyć, czy odwrócenie budynku na nieruchomości o 180 stopni nie powoduje takiej zmiany posadowienia na gruncie, która może zaważyć na powyższym wniosku (...). Zasadny okazał się zarzut pozbawienia prawa do czynnego udziału w postępowaniu (...). Organy nadzoru budowlanego ograniczyły się do nałożenia obowiązku wykonania projektu budowlanego zamiennego, nie wskazując robót budowlanych, jakie winny zostać wykonane w celu doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z prawem (...). Organ nie wskazał jakie z wymienionych robót i dlaczego w jego ocenie są odstępstwami istotnymi, jakie zaś nie, choć to kwestia kluczowa. Zastrzeżenia sądu budzi część uzasadnienia dotycząca stanu faktycznego i braku wniosków z ustaleń. Nie wystarczy wskazać ogólnikowo, że organ wskazał uzasadnione wątpliwości co do jakości wykonania oraz zgodności ze sztuką budowlaną. Organ na wstępie winien ustalić, czy realizowany obiekt narusza obowiązujące przepisy, w tym techniczno-budowlane, w jakim zakresie, jakie roboty wykonane z odstępstwami od projektu, które z nich kwalifikuje jako odstępstwa istotne, które nie i dlaczego, które prace budzą wątpliwości, co do jakości użytych materiałów, dlaczego organ ma wątpliwości co do zachowania reguł sztuki budowlanej (...). Organ może tylko raz wydać decyzję w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 p. b. Po jej wydaniu organ nie ma już możliwości ponowienia zobowiązania przewidzianego w tym przepisie ani wydania jakiejkolwiek decyzji i umożliwiającej doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem. Jeżeli inwestycja - jak w rozpoznawanej sprawie - nie została zakończona na dzień wydania decyzji, bezsporne są odstępstwa, wątpliwości budzi jakość wykonanych materiałów, zgodność z przepisami przeciwpożarowymi, to decyzja wydana na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 p.b winna zawierać też zobowiązanie do wykonania robót, niezbędnych do doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z prawem. Tymczasem zaskarżona decyzja PINB i utrzymująca ją w mocy decyzja ŁWINB z 15 lutego 2019 r. nie zawierają takiego sformułowania, co czyni je wadliwym w stopniu skutkującym koniecznością ich uchylenia. Organ formułując decyzję w zakwestionowany sposób, narusza unormowanie art. 51 ust. 1 pkt 3 p.b. pozbawia się możliwości dalszych działań weryfikacji decyzji".

Ponownie prowadząc postępowanie, organ I instancji przeprowadził w dniach 18 grudnia 2019 r. oraz 7 sierpnia 2020 r. oględziny budynku gospodarczo-garażowego i decyzją z 1 października 2020 r. nakazał inwestorom wykonanie robót budowlanych w celu doprowadzenia budynku gospodarczo-garażowego do stanu zgodnego z prawem poprzez: rozbiórkę istniejących ścian zewnętrznych z płyt ogrodzeniowych betonowych; wykonanie ścian zewnętrznych północnej i południowej z prefabrykowanych płyt żelbetowych; wykonanie ścian szczytowych oddzielenia przeciwpożarowego (o klasie odporności ogniowej REI 60) wraz z ogniomurem o wysokości co najmniej 30 cm ponad połać dachową, z materiałów niepalnych, zgodnie z § 235 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – w terminie do 29 stycznia 2021 r.

Decyzją z 27 listopada 2020 r. organ II instancji uchylił w całości decyzję PINB w Bełchatowie z 1 października 2020 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że zignorowano zalecenia WSA w Łodzi zawarte w wyroku z dnia 25 lipca 2019 r., a ponadto nie zbadano zgodności budowy przedmiotowego budynku gospodarczo-garażowego z zatwierdzonym projektem budowlanym.

Decyzją z 18 lutego 2021 r., organ I instancji nałożył na inwestorów obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego zmiany wynikające z wykonanych robót budowlanych związanych z budową budynku gospodarczo-garażowego, która została uchylona decyzją ŁWINB w Łodzi z 30 czerwca 2021 r., a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wskazano, że o ile zgodzić się należy z twierdzeniem, że wymiary ocenianego budynku stanowią istotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego, to nie sposób uznać, że wskazany zakres prac mieści się w dyspozycji art. 51 ust. 1 pkt 3 prawa budowlanego. Dodatkowo w dalszym ciągu organ stopnia powiatowego nie zastosował się do wytycznych WSA w Łodzi zawartych w wyroku z 25 lipca 2019 r., które są wiążące. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ pierwszej instancji winien rozszerzyć analizę zgodności budowy ocenianego budynku z projektem budowlanym, o taką kwestię jak grubość płyt, z których wykonano budynek, wykonanie stóp fundamentowych, przedłużenie słupków w ścianach szczytowych obiektu, wykonanie ścian wewnętrznych obiektu i dokonać oceny, czy stwierdzone odstępstwa mają charakter istotny, czy nieistotny.

W dniu 12 sierpnia 2021 r. kierownik budowy H.J. przesłuchany w charakterze świadka stwierdził, że ściany zewnętrzne i wewnętrzne wykonane zostały z materiałów spełniających wymogi dla przegród pionowych, są zbudowane z żelbetowych elementów prefabrykowanych zbrojonych. Słupy i elementy, z których zostały wykonane ściany zostały wykonane z materiału badanego laboratoryjnie pod względem wytrzymałościowym, można ich użyć do wznoszenia budynku gospodarczo-garażowego. Ogniomur został wykonany z płyty żelbetowej, nie ma w środku belki drewnianej, jest pokryty materiałem niepalnym – blachą i spełnia wszystkie wymogi. Stopy fundamentowe zostały wykonane zgodnie ze sztuką budowlaną. W przęśle betonowym znajduje się 8 prętów metalowych 0 5, łączonych za pomocą spawu. Brak uwag, co do materiałów budowlanych. Świadek przedłożył kserokopię z protokołu badania wytrzymałości na ściskanie z dnia 8 kwietnia 2021 r.

Decyzją z 10 września 2021 r. organ I instancji nałożył na inwestorów obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego zmiany wynikające z wykonanych robót budowlanych związanych z budową budynku gospodarczo-garażowego, a organ odwoławczy, decyzją z 10 stycznia 2022 r. organ kolejny raz uchylił w całości zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wskazał, że w przedmiotowej sprawie niezbędne jest wyczerpujące wyjaśnienie stanu faktycznego, w tym jednoznaczne wyjaśnienie kwestii wyrobów budowlanych użytych do budowy ocenianego budynku, a rozstrzygnięcie winno uwzględniać wytyczne WSA w Łodzi zawarte w wyroku z dnia 25 lipca 2019 r.

Postanowieniem z 1 lutego 2022 r. organ I instancji nałożył na inwestorów obowiązek dostarczenia ekspertyzy technicznej, dotyczącej budynku gospodarczo-garażowego wraz z jednoznacznym sposobem usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w terminie do dnia 31 marca 2022 r.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, PINB w Bełchatowie wskazał, że z uwagi na konieczność wyjaśnienia wątpliwości co do materiału użytego do budowy budynku gospodarczego należało zobowiązać inwestorów do przedłożenia ekspertyzy technicznej, która wskazywałaby także sposób usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości.

Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi utrzymał w mocy ww. postanowienie i wskazał, że w analizowanej sprawie konieczne jest ustalenie, czy płyty ogrodzeniowe mogły zostać wykorzystane jako budulec budynku gospodarczo- garażowego oraz wskazanie sposobu usunięcia wszystkich stwierdzonych nieprawidłowości, w tym czy zmiana sposobu fundamentowania nie wpłynie na stabilność konstrukcji budynku.

Na skutek wniesienia skargi, wyrokiem z dnia 14 czerwca 2022 r., sygn. akt II SA/Łd 405/22, WSA w Łodzi oddalił skargę na postanowienie organu II instancji.

W tym stanie, organ I instancji wydał decyzję, którą nałożył na E.S. oraz H.M. obowiązek sporządzenia i przedstawienia czterech egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego uwzględniającego zmiany wynikające z wykonanych robót budowlanych związanych z budową budynku gospodarczo-garażowego, zlok. na dz. nr ewid. [...], obręb [...], przy ul. [...] w Z., realizowanych na podstawie decyzji Starosty Bełchatowskiego z dnia 12.04.2016 r. o pozwoleniu na budowę Nr 282.2016, znak: AB.6740.1.196.2016.3 oraz wykonanie robót budowlanych w celu doprowadzenia budynku gospodarczo-garażowego, zlok. na dz. nr ewid. [...], obręb [...], przy ul. [...] do stanu zgodnego z prawem poprzez: zamontowanie kratki nawiewnej o wym. 15 x 20 cm w ścianie zewnętrznej na wysokości 20 cm nad posadzką pomieszczenia garażowego, zamontowanie od wewnątrz na całej powierzchni ścian szczytowych zachodnich i wschodnich podwójne płyty ognioodporne GKF (2x 12,5 mm) uzyskując nośność, szczelność i izolacyjność ogniową REI/60 min, obłożenie ścian szczytowych od zewnątrz, od wierzchołka ogniomuru przy kalenicy do obróbek blacharskich przy okapach dachu blachą powlekaną o profilu trapezowym TR 6cm lub blachą gładką, zgodnie z ekspertyzą techniczną z dnia 4 marca 2022 r., sporządzoną przez mgr inż. P.P., w terminie do dnia 30 września 2022 r.

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że z uwagi na wyjaśnienie wątpliwości, co do użytych materiałów budowlanych, możliwe jest kontynuowanie procedury naprawczej względem ocenianego budynku gospodarczego.

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli M.K. i S.K. zarzucając naruszenie art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 90 k.p.a. oraz art. 81c ust. 2 prawa budowlanego.

Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi, po rozpoznaniu powyższego odwołania, uchylił zaskarżoną decyzję w zakresie terminu wykonania ww. obowiązków i ustalił nowy termin – do dnia 30 listopada 2022 r., zaś w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Organ w pierwszej kolejności wyjaśnił, że w sprawie zastosowanie znajdą przepisy ustawy Prawo budowlane w brzmieniu sprzed nowelizacji, która weszła w życie z dniem 19 września 2020 r., z zastrzeżeniem art. 36a ust. 5 i 5b ustawy Prawo budowlane, które znajdą zastosowanie w brzmieniu aktualnym nadanym ustawą z dnia 13 lutego 2020 r.

Następnie ŁWINB w Łodzi, po przywołaniu treści art. 50 i art. 51 prawa budowlanego, wskazał, że w postępowaniu naprawczym prowadzonym w tym trybie, organy nadzoru budowlanego przejmują niejako kompetencje przyznane organom administracji architektoniczno-budowlanej, bowiem projekt budowlany zamienny ma zastąpić pierwotny projekt budowlany, który zostanie usunięty z obrotu decyzją właściwego organu. Kontynuacja robót budowlanych nastąpi zatem na podstawie projektu budowlanego zamiennego, o ile jego zatwierdzenie jest możliwe. Organy nadzoru budowlanego skupiają się na ocenie wprowadzonych przez inwestora zmian istotnych i analizują, czy takie rozwiązania są możliwe do zaakceptowania. Przy nakładaniu obowiązków z art. 51 ust. 1 pkt 3 prawo budowlanego organ nadzoru powinien na wstępie ustalić, czy wzniesiony obiekt narusza aktualnie obowiązujące przepisy, czy też nie. Tylko gdy stwierdzi, że wykonane roboty, chociaż w sposób istotny odbiegają od zatwierdzonego projektu lub innych warunków pozwolenia na budowę, ale jednak nie naruszają aktualnie obowiązującego prawa, może ograniczyć się tylko do nałożenia obowiązku sporządzenia i przedstawienia projektu zamiennego. Z przepisu art. 51 ust. 1 pkt 3 prawa budowlanego nie wynika, że inwestor ma doprowadzić obiekt do stanu zgodnego z pozwoleniem na budowę, tylko, że nakazane czynności mają doprowadzić obiekt do stanu zgodnego z przepisami prawa.

Organ II instancji stwierdził, że wątpliwości nie pozostawia fakt, że oceniany budynek został wybudowany z istotnymi odstępstwami od zatwierdzonego projektu budowlanego, jeżeli chodzi o jego wymiary, co uzasadnia zobowiązanie Inwestorów do sporządzenia i przedłożenia projektu zamiennego. Wątpliwości nie pozostawia także kwestia związana z użytym przez Inwestorów materiałem budowlanym. Zgodnie z treścią przedłożonej przez Inwestorów opinii technicznej, budynek spełnia wszystkie wymagania dotyczące wytrzymałości, nośności i stabilności konstrukcji, a nośność i wytrzymałość konstrukcji jest większa od wymaganej, przyjętej do obliczeń.

Następnie organ wskazał, że przepis art. 51 ust. 4 prawa budowlanego nie może być rozumiany w ten sposób, że uprawnia wyłącznie do wydania decyzji pozytywnej dla inwestora - zatwierdzającej złożony przez niego projekt budowlany. Stanowi on bowiem wyraźnie, że decyzję wydaje się "w sprawie" zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego, co oznacza, że decyzja może być zarówno pozytywna, jak i negatywna w zależności od warunków zaistniałych w danej sprawie. Organ zobowiązany jest do dokonania oceny i dokładnej analizy projektu budowlanego, która powinna obejmować jego kompletność, zgodność z przepisami, w tym w szczególności o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz techniczno-budowlanymi, sprawdzenie, czy został on sporządzony przez osoby posiadające stosowne uprawnienia, jak również czy zostały doń dołączone wszystkie ewentualnie wymagane opinie i uzgodnienia.

ŁWINB w Łodzi oznajmił, że miana materiału budowlanego nie stanowi istotnego odstępstwa, tym samym w chwili, gdy wykazano, że użyty materiał budowlany spełnia wymagania, brak jest jakichkolwiek podstaw do kwestionowania zastosowanego budulca. Istotne odstąpienia od zatwierdzonego projektu zagospodarowania działki lub terenu lub projektu architektoniczno-budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę zostały zdefiniowane w art. 36a ust. 5 punkty 1 do 7 prawa budowlanego. Żaden z wymienionych w tych przepisach przypadków nie dotyczy jednak zmiany rodzaju materiału, z którego obiekt został wzniesiony.

Organ dodał, że złożone w niniejszym postępowaniu: "Ekspertyza techniczna budynku gospodarczego w budowie, zlokalizowanego w Z. przy ul. [...], działka [...] obr. [...]" wraz z "Uzupełnieniem do ekspertyzy budynku gospodarczego w budowie, zlokalizowanego w Z. przy ul. [...], działka [...] obr. [...]", sporządzone prze mgr inż. Przemysława stanowią opinie biegłych w rozumieniu normy art. 84 § 1 k.p.a. i wbrew twierdzeniom skarżących, biegły dysponuje stosownymi uprawnieniami uprawniającymi do dokonywania odpowiednich ocen i ekspertyz, potwierdzonymi stosownymi decyzjami o nadaniu uprawnień. Skarżący, kwestionując rzetelność i wiarygodność ww. dokumentu, nie przedstawili kontr-dowodu uprawniającego do formułowania takiej tezy, który mógłby podważyć prawidłowość sporządzonej dokumentacji technicznej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi M.K. i S.K. zaskarżyli w całości decyzję organu II instancji, które zarzucili naruszenie:

1. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. polegające na uznaniu za wiarygodną, rzetelną i mającą wpływ na dokonanie istotnych ustaleń faktycznych sprawy ekspertyzę techniczną z dnia 4 marca 2022 r. (wraz z ekspertyzą uzupełniającą) sporządzonej przez mgr inż. P.P., podczas gdy treść ekspertyzy pozostaje sprzeczna z rzeczywistymi właściwościami przedmiotowego budynku, bowiem:

a. ekspertyza oczywiście błędnie utożsamia (nie odróżnia) płyty ogrodzeniowej, jako materiału o wyraźnej zewnętrznej strukturze dekoracyjnej i grubości od 2 cm do 4 cm (co do których zresztą wydana została jasnej treści deklaracja właściwości użytkowych) z materiałem określonym w projekcie budowlanym, tj. prefabrykowanymi płytami żelbetowymi o grubości 7 cm;

b. ekspertyza wskazuje na wykonanie przy przedmiotowej inwestycji stóp fundamentowych, które w rzeczywistości nie zostały wykonane, co potwierdza oświadczenie złożone przez H.M. do protokołu oględzin z dnia 18 grudnia 2019 r. (inwestor wskazał, że słupki konstrukcyjne posadowione są na głębokości około 1 m w ziemi rodzimej), a także przeprowadzone przez organ czynności kontrolne w dniu 19 stycznia 2021 r. (pracownicy organu dokonując odkrycia w gruncie stwierdzili, że słupki betonowe są osadzone 40 cm w głąb gruntu). Ponadto na potwierdzenie tezy z ekspertyzy załączone zostały zdjęcia, które jednak nie wykazują istnienia stóp fundamentowych (ujawnione na nich obrazy nie przypominają stóp fundamentowych), zaś ekspertyza zawiera oczywiście błędne matematyczne obliczenia wymiarów stóp fundamentowych;

c. ekspertyza posługuje się zmanipulowanym materiałem w postaci zdjęcia nr 3, które obejmuje ścianę wschodnią (szczytową) budynku jedynie do pewnej wysokości, co w ocenie skarżących celowo ukrywa, że słupy zostały dosztukowane;

d. ekspertyza nie uwzględnia, że pomieszczenie garażowe powinno zostać wydzielone od innych pomieszczeń przegrodami od kalenicy (tak, jak w projekcie budowlanym), a nie do wysokości 210 cm;

e. ekspertyza zawiera oczywiście nieprawdziwe stanowisko (niepoparte żadną dokumentacją fotograficzną), jakoby ogniomur został wykonany z takiego samego materiału, jak ściany szczytowe budynku, podczas gdy ogniomur ma ok. 20 cm szerokości, zaś ściana 4 cm, a przede wszystkim został on wykonany z drewna, a więc materiału łatwopalnego. Ponadto istniała oczywista możliwość dokonania tego ustalenia poprzez odkręcenie części obróbki blacharskiej, bez naruszenia konstrukcji;

2. art. 81c ust. 2 prawa budowlanego polegające na uznaniu, że w niniejszej sprawie zachodziły uzasadnione wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu budowlanego (skutkujące potrzebą wykonania ekspertyzy technicznej), podczas gdy jakiekolwiek wątpliwości co do tych okoliczności nie zachodzą w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (w tym przede wszystkim deklaracji właściwości użytkowych nr 1/2015), co potwierdzają m.in. ustalenia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bełchatowie dokonane w uzasadnieniu decyzji z dnia 18 lutego 2021 r. nr 27/2021 (jak również ustalenia zawarte w decyzjach: nr 145/2020 z dnia 1 października 2020 r. oraz nr 324/2020 z dnia 27 listopada 2020 r.);

3. art. 10 prawa budowlanego polegające na uznaniu, że materiał, z którego wykonano przedmiotowy budynek gospodarczy spełnia właściwości użytkowe dla tego rodzaju inwestycji, podczas gdy niewątpliwie materiał ten stanowią płyty ogrodzeniowe, ex definitione służące do wznoszenia ogrodzeń, a nie budynków,

4. art. 75 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. polegające na uznaniu, że przesądzające dla ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności (w postaci spełnienia przez materiały użyte do przedmiotowej inwestycji odpowiednich właściwości) pozostają zeznania świadka H.J., podczas gdy tego rodzaju okoliczności podlegają autonomicznemu ustaleniu przez organ nadzoru, a nie w drodze dowodu z zeznań świadka, w dodatku osoby będącej kierownikiem budowy dla przedmiotowej inwestycji oraz autorem projektu zamiennego. Ponadto zgodnie ze złożoną przez inwestorów deklaracją właściwości użytkowych nr 1/2015 do wzniesienia przedmiotowego budynku użyte zostały płyty ogrodzeniowe, które służą wyłącznie do budowy ogrodzenia, a nie jakichkolwiek budynków, w tym o przeznaczeniu gospodarczo-garażowym, co przesądza samoistnie o użyciu materiałów nieodpowiednich dla tego rodzaju inwestycji.

Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie od organu administracyjnego na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę, Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie z dnia 13 grudnia 2022 r. uczestnicy postępowania – H.M. i E.S., reprezentowani przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wnieśli o oddalenie skargi, stwierdzając, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a nałożone w niej obowiązki pozwolą na doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem. W ich ocenie skarga nie znajduje uzasadnionych podstaw prawnych i stanowi jedynie polemikę z prawidłowymi ustaleniami organu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Tytułem wstępu należy wyjaśnić, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z 21 listopada 2022 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 - ustawa covidowa). W związku ze zmianą art. 15 zzs4 tej ustawy wynikającą z art. 4 pkt 3 ustawy z 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1090), która weszła w życie 3 lipca 2021 r., w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Zgodnie zaś z art. 15 zzs4 ust. 3 wskazanej ustawy covidowej przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Jednocześnie należy wskazać, że na tle powołanego przepisu w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażono pogląd, iż "prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19 (...). Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). (...) Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego" (zob. uchwała NSA z 30 listopada 2020 r., II OPS 6/19).

W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy covidowej. Rozpoznanie przedmiotowej sprawy jest konieczne, co znajduje potwierdzenie w zarządzeniu o rozprawie zdalnej z 18 października 2022 r., jednakże rozprawy tej, wymaganej przez ustawę, nie można przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku z uwagi na fakt, że skarżący i uczestnicy postepowania nie potwierdzili możliwości technicznych w zakresie uczestniczenia w tej rozprawie, mimo wezwania, co skutkowało skierowaniem sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie wskazanego przepisu, o czym strony zostały zawiadomione w drodze zarządzenia z 21 listopada 2022 r. Nie ulega przy tym wątpliwości, że wymagany przywołaną wyżej uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego standard ochrony praw stron i uczestników w niniejszej sprawie został zachowany, skoro wskazanym powyżej zarządzeniem strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, względnie uzupełnienia dotychczasowej argumentacji.

Przechodząc zatem do kontroli legalności zaskarżonej decyzji należy wyjaśnić, że stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), w zw. z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 z zm. - p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.

Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 - p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji (postanowienia) następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a) , naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania (lit. b) lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Natomiast w myśl art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.

Badając zaskarżoną decyzję Sąd doszedł do przekonania, iż w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa, które czyniły koniecznym wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżoną decyzję, jak i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

Stosownie do art. 153 p.p.s.a ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże ich w sprawie. Orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Tym samym zarówno organy, jak i sąd administracyjny ponownie rozpoznając sprawę, są związane oceną prawną dokonaną wcześniej przez sąd w tej sprawie. Znaczy to, że nie mogą one formułować oceny sprzecznej z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązane są do podporządkowania mu się w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej. Związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2022 r., II OSK 2531/19, Lex nr 3353283; z dnia 11 maja 2022 r., III FSK 1062/21, Lex nr 3354116; z dnia 8 kwietnia 2022 r., I OSK 14/21, Lex nr 3346481; wyrok WSA w Gdańsku, I SA/Gd 135/21, Lex nr 3340651).

W niniejszej sprawie podkreślenia wymaga, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 25 lipca 2019 r. (II SA/Łd 232/19) wskazał cyt. "Organ na wstępie winien ustalić, czy realizowany obiekt narusza obowiązujące przepisy, w tym techniczno - budowalne, w jakim zakresie, jakie roboty wykonano z odstępstwami od projektu, które z nich kwalifikuje jako odstępstwa istotne, które nie i dlaczego, jakie prace budzą wątpliwości co do jakości użytych materiałów, dlaczego organ ma wątpliwości co do zachowania reguł sztuki budowlanej. Takie ustalenia winny poprzedzać zobowiązanie do wykonania projektu budowlanego zamiennego"

Analiza treści decyzji wskazuje, że organy w powyższym zakresie nie uwzględniły wytycznych Sądu. Organy, nakładając obowiązki, nie ustaliły dokładnie czy budynek narusza przepisy czy nie i w jakim zakresie. Zatem, nakładając obowiązki, organ I powinien wskazać dlaczego zostały one nałożone i w związku z naruszeniem jakich przepisów. Ewentualne braki w tym zakresie mógłby uzupełnić organ II instancji. Ponadto organ II instancji nie zwrócił uwagi, że decyzja organu I instancji jest wewnętrznie sprzeczna z jednej strony organ I instancji wskazuje, że "brak jest podstaw do nakazania w myśl art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane wykonania robót budowlanych w zakresie ścian zewnętrznych i wewnętrznych, ogniomuru, a także stóp fundamentowych" a z drugiej "Roboty, które inwestor powinien wykonać i które wprost wynikają z przedłożonej ekspertyzy technicznej dotyczą bezpieczeństwa pożarowego i prawidłowości wykonania wentylacji w pomieszczeniu garażowym. Pozostałe roboty (w tym wykonanie posadzki betonowej na gruncie parteru) należą do prac wykończeniowych, które będą objęte decyzją udzielającą pozwolenia na wznowienie robót budowlanych". Tym samym nie wiadomo czy w ocenie organu wymogi w zakresie ogniomuru zostały spełnione czy też nie. Jeżeli zostały spełnione to zdaniem Sądu nie ma podstawy do nałożenia obowiązku w zakresie bezpieczeństwa pożarowego. Z treści decyzji nie wynika też dlaczego zobowiązano strony do wykonania wentylacji oraz posadzki betonowej.

Z akt sprawy nie wynika także jaka jest faktyczna głębokość osadzenia słupków betonowych. Na rys. 1 ekspertyzy stwierdzono, że stopy betonowe pod każdym słupem mają 70 cm., a głębokość otworów wynosi 1 metr, natomiast w protokole kontroli z 19 stycznia 2021 r. wskazano, że są osadzone w głąb 40 cm. Ustalenia w tym zakresie są sprzeczne pomimo wykonania zdjęcia słupków betonowych.

Wobec powyższego uznać należy, iż kwestionowane skargą rozstrzygnięcie podjęte zostało z naruszeniem przepisów postępowania, w szczególności art. 7, art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, jak i art. 107 § 3 k.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazać bowiem należy że w art. 7 k.p.a. ustawodawca nałożył na organy obowiązek podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, zaś przepis art. 77 § 1 k.p.a. wskazuje na konieczność nie tylko wyczerpującego zebrania, ale również rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Ustanowiona w art. 80 k.p.a. zasada swobodnej oceny dowodów zobowiązuje do oparcia się przez organ na przekonujących podstawach - wskazanych w uzasadnieniu faktycznym i prawnym rozstrzygnięcia - i z całą pewnością nie polega na formułowaniu ocen w sposób dowolny. Tylko tak przeprowadzone postępowanie stanowi o spełnieniu warunku wydania decyzji o przekonującej treści, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 11 k.p.a. Wskazać nadto trzeba, że w myśl zasady ustalonej w art. 8 § 1 k.p.a. organy administracji zobowiązane są prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Podkreślenia wymaga również, że wynikający z art. 138 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. wymóg merytorycznego rozpoznania sprawy w jej całokształcie, nakłada na organ odwoławczy obowiązek rozpatrzenia wszystkich okoliczności sprawy i żądań strony - w tym także zarzutów odwołania - oraz ustosunkowania się do nich w uzasadnieniu decyzji. Brak wyjaśnienia wszystkich okoliczności w uzasadnieniu decyzji, stanowi zaś o naruszeniu przywołanego wyżej art. 107 § 3 k.p.a. W badanej sprawie, zdaniem Sądu, organy niewątpliwie naruszyły wskazane przepisy, a ich naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy.

W związku z powyższymi uchybieniami, w szczególności brakiem uzasadnienia nałożenia obowiązków względem naruszenia przepisów oraz oparciu się praktycznie tylko na ekspertyzie bez odpowiedniego rozważenia przedstawionych tam twierdzeń i skonfrontowania ich ze stanowiskiem skarżących Sąd orzekł jak w sentencji.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.

k.ż.