Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1451/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-02-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędziowie NSA Stanisław Gronowski (spr.) Ludmiła Jajkiewicz Protokolant Marcin Chojnacki po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej B. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 marca 2012 r. sygn. akt III SA/Wr 249/11 w sprawie ze skargi B G na decyzję Dyrektora Dolnośląskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W z dnia 13 kwietnia 2011 r. nr w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego 1. uchyla zaskarżony wyrok, 2. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Oławie z dnia 31 stycznia 2011 r., 3. zasądza od Dyrektora Dolnośląskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we Wrocławiu na rzecz B G kwotę 540 zł (pięćset czterdzieści) tytułem kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 20 marca 2012 r., sygn. akt III SA/Wr 249/11, wydanym w sprawie ze skargi B. G. i Tadeusza Górskiego na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia 13 kwietnia 2011 r. Nr. w przedmiocie przyznania płatności bezpośrednich na rok 2009, oddalono skargę.

Wyrok zapadł na tle następującego stanu faktycznego sprawy:

W dniu 11 maja 2009 r. B. G., zwana dalej "skarżącą", zwróciła się do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w O. o przyznanie płatności obszarowych na rok 2009.

Postanowieniem nr . z dnia 31 maja 2010 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w O. zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie przyznania płatności skarżącej, a to w związku ze wszczęciem postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia, czy skarżąca była uprawniona do występowania z wnioskiem o przyznanie wspomnianej płatności.

Decyzją nr . z dnia 29 czerwca 2010 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w O.orzekł o uchyleniu nadanego skarżącej w dniu 16 lutego 2005 r. numeru identyfikacyjnego (057265472) i postanowił o wykreśleniu wpisu z ewidencji producentów. Według organu, stosownie do przepisu art. 12 ust. 4 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (tekst jedn. Dz. U z 2012, poz. 86), w przypadku małżonków oraz podmiotów będących współposiadaczami gospodarstwa rolnego nadaje się jeden numer identyfikacyjny; numer identyfikacyjny nadaje się temu z małżonków lub współposiadaczy, co do którego współmałżonek lub współposiadacz wyrazili pisemną zgodę. Jak ustalił organ, T.G. (tj. małżonek Pani B. G.) w dniu 30 marca 2004 r. złożył w Biurze Powiatowym ARiMR w O. wniosek o wpis do ewidencji producentów rolnych, na co skarżąca wyraziła zgodę poprzez złożenie swojego podpisu, w wyniku czego małżonek skarżącej uzyskał numer identyfikacyjny producenta 046141311.

Od powyższej decyzji skarżąca w dniu 26 lipca 2010 r. wniosła odwołanie. Złożyła również formularz korekty wniosku wraz z pismem, w którym zwraca się z prośbą o pouczenie, jaki podmiot w takiej sytuacji jest uprawniony do przyznanie omawianej płatności.

Decyzją Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR we W. z dnia 18 października 2010 r. utrzymano w mocy wspomnianą decyzję organu pierwszej instancji z dnia 29 czerwca 2010 r.

Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w O. postanowieniem nr 2/2010 z dnia 23 listopada 2010 r. podjął z urzędu zawieszone postępowanie w sprawie przyznania płatności ONW na rok 2009.

W dniu 5 stycznia 2011 r. skarżąca i jej mąż T. G. złożyli w siedzibie Biura Powiatowego ARiMR w O. wniosek o połączenie postępowań z wniosków skarżącej i T. G. o płatność obszarową i ONW do działek Pani B. G. za rok 2009.

W dniu 17 stycznia 2011 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w O. wydał postanowienie o odmowie połączenia postępowań z wniosków skarżącej i T. G. o przyznanie płatności obszarowej i płatności ONW do działek rolnych skarżącej za rok 2009.

W dniu 21 stycznia 2011 r. w siedzibie Biura Powiatowego ARiMR w O. stawił się T. G., wnioskując, aby wniosek skarżącej uznać za złożony przez zbiorowego producenta rolnego, wpisanego do ewidencji T. G. Ponadto skarżąca i T G wnioskowali o uznanie ich za stronę postępowania w sprawie przyznania płatności ONW, jako wspólnego producenta rolnego o numerze identyfikacyjnym

Decyzją Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w O z dnia 31 stycznia 2011 r. nr odmówiono skarżącej przyznania płatności ONW na rok 2009.

W odwołaniu od tej decyzji skarżąca wskazała, iż składając wniosek o przyznanie omawianej płatności działała w zaufaniu do organów Państwa. Za okres objęty wnioskiem była bowiem wpisana do ewidencji producentów, a zatem nie było podstaw do odmówienia jej wnioskowanej płatności.

Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, odmawiającej przyznania wnioskowanej płatności rolnej.

Organ odwoławczy powołał następujące przepisy prawa: art. 7 ust. 1 i ust. 7 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 r. Nr 170, poz. 1051 ze zm.) oraz art. 12 ust. 1- 6 i art. 13 powołanej ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009, jeżeli został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Stosownie do art. 7 ust. 7 tej ustawy, w przypadku gdy działka rolna jest przedmiotem współposiadania, płatności obszarowe przysługują temu współposiadaczowi, na którego pozostali współposiadacze wyrazili pisemną zgodę.

W myśl art. 12 ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, jednocześnie z wpisem do ewidencji producentów nadaje się numer identyfikacyjny (ust. 1). Numer identyfikacyjny, o którym mowa w ust. 1, jest niepowtarzalny i nie przechodzi na następcę prawnego (ust. 2). Wnioskodawcy podlegającemu wpisowi do ewidencji producentów na podstawie kilku tytułów nadaje się jeden numer identyfikacyjny (ust. 3). W przypadku małżonków oraz podmiotów będących współposiadaczami gospodarstwa rolnego nadaje się jeden numer identyfikacyjny; numer identyfikacyjny nadaje się temu z małżonków lub współposiadaczy, co do którego współmałżonek lub współposiadacz wyrazili pisemną zgodę (ust. 4). W przypadku producentów rolnych, przetwórców, podmiotów prowadzących zakłady utylizacyjne lub potencjalnych beneficjentów, działających w formie spółki cywilnej, nadaje się jeden numer identyfikacyjny. Numer identyfikacyjny nadaje się temu wspólnikowi, co do którego pozostali wspólnicy wyrazili pisemną zgodę (ust. 5). W przypadkach, o których mowa w ust. 4 i 5, do wniosku o wpis do ewidencji producentów dołącza się pisemną zgodę odpowiednio współmałżonka, współposiadacza gospodarstwa rolnego albo wspólników (ust. 6).

W świetle art. 13 ust. 1 wyżej powołanej ustawy, kierownik biura powiatowego Agencji odmawia, w drodze decyzji administracyjnej, wpisu do ewidencji producentów, jeżeli wnioskodawca nie jest producentem lub został mu już uprzednio nadany numer identyfikacyjny, o którym mowa w art. 12.

W ocenie organu odwoławczego Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w O, po uzyskaniu przez decyzję nr z dnia 29 czerwca 2010 r. waloru ostateczności, którą uchylono nadany skarżącej w dniu 16 lutego 2005 r. numer identyfikacyjny, nie naruszył prawa odmawiając skarżącej przyznania płatności ONW na rok 2009.

Organ odwoławczy nie znalazł także podstaw dla uwzględnienia wniosku skarżącej i T. G. o połączenie postępowań administracyjnych w sprawach z ich wniosków o dopłaty rolne, stosownie do art. 62 k.p.a., gdyż zdaniem organu obowiązujące przepisy nie przewidują możliwości połączenia postępowań dwóch wnioskodawców. W szczególności brak jest podstaw prawnych do przyjęcia, aby w tym samym roku kalendarzowym beneficjent mógł otrzymać płatność do działek rolnych zadeklarowanych we wniosku złożonym przez innego wnioskodawcę.

Rozpoznając skargę na powyższą decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny we W., o czym była mowa na wstępie, skargę tę oddalił, podzielając w całej rozciągłości stanowisko organu odwoławczego. Zdaniem Sądu pierwszej instancji uzyskanie przez skarżącą wpisu do rejestru producentów rolnych oraz nadanie jej numeru identyfikacyjnego nastąpiło z rażącym naruszeniem art. 12 ust. 4 ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Nie ma znaczenia prawnego posiadanie odrębnego gospodarstwa rolnego przez małżonka producenta rolnego, wpisanego do ewidencji producentów rolnych i posiadającego numer identyfikacyjny. Współmałżonek posiadający gospodarstwo rolne, jako jego majątek odrębny, nie ma prawa do uzyskania samodzielnego wpisu do ewidencji producentów i odrębnego od drugiego małżonka numeru identyfikacyjnego. Tym samym skarżąca nie może domagać się wnioskowanej płatności rolnej.

Skarżąca wywiodła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, wnosząc o jego uchylenie w całości i uchylenie poprzedzających go zaskarżonych decyzji organów obu instancji, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we W. do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przypisanych.

Skarga kasacyjna oparta jest na obu podstawach zaskarżenia wskazanych w przepisach art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej "p.p.s.a."

Skarga kasacyjna zarzuca naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 54 § 2 p.p.s.a. poprzez rozpatrzenie sprawy w oparciu o błędnie skompletowane przez organ akt postępowania, nie zawierających rzetelnie zgromadzonych dowodów, to jest wszystkich decyzji wydanych przez organy Agencji w przedmiocie wpisu skarżącej do ewidencji producentów, ze wskazaniem, które z ostatecznych rozstrzygnięć pozostają w obiegu prawnym;

2. art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez wydanie rozstrzygnięcia wykraczającego poza granice sprawy, polegające na uznaniu decyzji o nadaniu skarżącej uprawnienia do pozyskiwania płatności za nieważną jako wydanej, w ocenie Sądu, z rażącym naruszeniem prawa;

3. art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez wydanie orzeczenia na niekorzyść skarżącej w przedmiocie odebrania jej statusu rolnika - posiadacza jej własnego gospodarstwa;

4. art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez merytoryczne rozstrzygnięcie o zaistnieniu naruszenia prawa przy rozstrzyganiu o wpisaniu skarżącej do ewidencji producentów w 2005 r. oraz poprzez "usunięcie" tak ustalonego przez Sąd naruszenia, bez przeprowadzenia wcześniej przez właściwe organy administracji dwuinstancyjnego postępowania w trybie nieważnościowym;

art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwe przedstawienie stanu sprawy polegające na:

- nieuwzględnieniu skutków prawnych wcześniejszych decyzji ostatecznych, które organy Agencji wydały w przedmiocie wpisu skarżącej do ewidencji;

- błędne ustalenie, jakoby skarżąca została z ewidencji wykreślona ma mocy

decyzji Dyrektora DOR ARiMR z dnia 18 października 2010 r., gdy w istocie decyzja ta nie została wykonana, bo jest niewykonalna;

- nieuwzględnienie skutków prawnych faktu, iż przedostatnia decyzja Dyrektora DOR ARiMR w przedmiocie wpisu skarżącej do ewidencji producentów została

unieważniona ostateczną decyzją Ministra z dnia 27 marca 2012 r. w sprawie o sygn. akt a tym samym nadal toczy się przedostatnie postępowanie w przedmiocie wpisu skarżącej do ewidencji producentów, a tym samym decyzja Dyrektora DOR z dnia 18 października 2010 r. wydana została w trakcie trwania przedostatniego postępowania w tej samej sprawie;

- wadliwe przedstawienie zarzutów podniesionych w skardze w przedmiocie zmiany planu działalności rolnośrodowiskowej, gdy plan skarżącej w zakresie przejętych w posiadanie działek zrealizowano w sposób niezmieniony, co zgodnie z treścią rozporządzenia nie wymaga zmiany planu;

- wadliwe przedstawienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia bez wskazania, które z nowelizacji rozporządzenia miały zastosowanie w postępowaniu organu (stan prawny na określony dzień).

art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi mimo:

- naruszenia przez organy przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie przez organy przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego w trybie art. 145 § 1 pkt. 8 k.p.a., w oparciu o decyzję Ministra z dnia 27 marca 2012 r. w sprawie o sygn. akt

- naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 110 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a., przez wywiedzenie wstecznych skutków prawnych z decyzji Dyrektora DOR wydanej w trybie zwyczajnym w dniu 18 października 2010 r., dla postępowania w przedmiocie płatności za 2009 r.

art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez odmowę stwierdzenia,iż

decyzja została wydana z naruszeniem prawa, gdy zaskarżona decyzja wydana została z pogwałceniem art. 110 kpa - przy zignorowaniu wcześniejszych decyzji ostatecznych wydanych przez organy Agencji w przedmiocie wpisu skarżącej do ewidencji producentów;

art. 146 § 1 p.p.s.a. poprzez przekroczenie kompetencji Sądu w tej sprawie i ustalenie, iż uzyskanie przez skarżącą wpisu do rejestru producentów

rolnych oraz nadanie jej numeru identyfikacyjnego nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa, podczas gdy ani decyzja o nadaniu skarżącej uprawnienia do pozyskiwania płatności poprzez wpisanie jej do ewidencji z 2005 r., ani czynność materialno-techniczna organu o nadaniu skarżącej numeru ewidencyjnego w 2005 r. nie były podważane z mocą wsteczną w postępowaniu nieważnościowym, a wznowione w 2006 r. w tej sprawie postępowanie zakończyło się decyzją ostateczną z dnia 12 lutego 2007 r., korzystną dla skarżącej;

nieodniesienie się Sądu do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze.

II. Skarga kasacyjna zarzuca również naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a to:

1. art. 7 ust. 1 pkt. 3 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię, głównie poprzez zamienienie zapisu punktu 3 tego artykułu "został mu nadany numer identyfikacyjny" na zapis "rolnik ma nadany numer ewidencyjny";

art. 3 pkt. 3 powołanej ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię;

art. 2a rozporządzenia WE Nr 73/2009 poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię;

art. 12 ust. 4 oraz art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię;

art. 2, 18, 20, 21, 22 i 23 w zw. z art. 8 ust. 2. Konstytucji RP, poprzez odebranie skarżącej prawa do czerpania pożytków z jej własności, w oparciu o wywiedzione z mocą wsteczną skutki prawne decyzji wydanej w trybie zwyczajnym.

Do skargi kasacyjnej skarżąca przedłożyła m.in. kserokopię pisma Podsekretarza Stanu w Ministerstwie Rolnictwa i Rozwoju Wsi A Ł z dnia 23 listopada 2010 r., będącego odpowiedzią na interpelację posła Z B. W świetle wyrażonego stanowiska przepis art. 12 ust. 4 powołanej ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności nie ogranicza prawa własności współmałżonka osoby wpisanej do krajowego systemu ewidencji producentów. Z wnioskiem o płatność może bowiem wystąpić zarówno małżonek, któremu został nadany numer identyfikacyjny, jak również z takim wnioskiem może wystąpić jego współmałżonek, także w odniesieniu do swojego majątku odrębnego, powołując się na numer identyfikacyjny małżonka wpisanego do systemu.

W piśmie procesowym z dnia 17 grudnia 2013 r. skarżąca wniosła o uwzględnienie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 grudnia 2013 r., sygn. akt P 40/12 (Dz. U. z 2013 r., poz. 1537).

W świetle pkt. I tego wyroku, art. 12 ust. 4 powołanej ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności w zakresie, w jakim nie przewiduje dopuszczalności nadania osobnych numerów identyfikacyjnych każdemu z małżonków, w sytuacji gdy istnieje między nimi rozdzielność majątkowa i posiadają odrębne gospodarstwa rolne: a) nie jest niezgodny z wynikającymi z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasadami zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa oraz poprawnej legislacji, b) jest niezgodny z art. 32 ust. 1 w związku z art. 18 Konstytucji.

Ponadto w myśl pkt. II wyroku, przepis wymieniony w części I, w zakresie tam wskazanym, traci moc obowiązującą z upływem 18 (osiemnastu) miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej.

Do wspomnianego pisma procesowego skarżąca załączyła kserokopię pisma Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi do Komisji Europejskiej Dyrekcji Generalnej ds. Rolnictwa z dnia 15 stycznia 2013 r., będącego odpowiedzią Polski na zapytanie Komisji Europejskiej, w którym przedstawiono propozycję zmiany wspomnianej ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, przez wprowadzenie art. 12 ust. 4a o treści: "Jeżeli w skład majątku odrębnego małżonka wchodzi gospodarstwo rolne podlega on wpisowi do ewidencji producentów w trybie art. 11 ust. 1 oraz nadaje mu się numer identyfikacyjny, o którym mowa w ust. 1".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie niniejszych rozważań podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd pierwszej instancji.

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty zasługują na aprobatę. W szczególności Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył w zaskarżonym wyroku, a także w decyzjach administracyjnych, zasadności zarzutu naruszenia przepisów postępowania, przynajmniej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu przepisu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Na potrzeby rozstrzygnięcia stan faktyczny został w sprawie prawidłowo przedstawiony przez organy i Sąd pierwszej instancji, a ponadto jest niesporny.

Przechodząc do zarzutów naruszenia prawa materialnego istotne znaczenie w sprawie należy przypisać faktowi legitymowania się przez skarżącą numerem identyfikacyjnym, nadanym w trybie przepisów wspomnianej ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. W szczególności, co wymaga podkreślenia, skarżąca legitymowała się spełnieniem tego wymogu na dzień złożenia wniosku o przyznanie omawianej płatności (11 maja 2009 r.), na co trafnie powoływała się w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym, do czego organ i Sąd pierwszej instancji nie przywiązali wymaganego znaczenia. Natomiast wadliwie zaakceptował Sąd pierwszej instancji stanowisko organu, który bez istnienia ku temu podstaw prawnych decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w O z dnia 29 czerwca 2010 r., orzekającej o uchyleniu nadanego skarżącej w dniu 16 lutego 2005 r. numeru identyfikacyjnego i wykreśleniu wpisu z ewidencji producentów, nadał moc wsteczną do płatności rolnych skarżącej sprzed daty tej decyzji. Żaden zaś z przepisów prawa, które stanowiły wskazaną w zaskarżonej decyzji materialnoprawną podstawę jej wydania, nie uprawniał do tego organu, w szczególności zaś za skutkiem prawnym pozbawiającym skarżącą prawa ubiegania się o płatność rolną na rok 2009. Ponadto stanowisko organu, zaakceptowane przez Sąd pierwszej instancji, jest trudne do pogodzenia z zasadą zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, o której mowa w art. 8 k.p.a.

W rezultacie trafny jest podniesiony w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisu art. 7 ust. 1 pkt. 3 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, gdyż skarżąca spełniła wynikający z tego przepisu wymóg posiadania wspomnianego numeru identyfikacyjnego. Zatem, skoro wniosek skarżącej o przyznanie wnioskowanej płatności rolnej spełniał obowiązujące wymogi formalne, obowiązkiem organu było merytoryczne rozpoznanie tego wniosku, do czego nie doszło z naruszeniem prawa, z przyczyn leżących po stronie organu.

Mając na uwadze, iż w sprawie, o czym już wspomniano, nie miało miejsca naruszenie wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania, a w każdym razie w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę, uchylając z wyżej wskazanych powodów zaskarżony wyrok, a także zaskarżoną decyzję i decyzję organu pierwszej instancji.

Z omawianych względów organy ponownie rozpoznają wniosek skarżącej o przyznanie wnioskowanej pomocy, w ramach przysługujących jej uprawnień objętych identyfikacją producenta nr.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 203 pkt 1 p.p.s.a.