Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 632/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-01-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 49 c ust. 1
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
article: art. 67 a § 1 pkt 3 oraz 67 b § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Stawecki, Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA, , Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi P.sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] stycznia 2017 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia opłaty legalizacyjnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Minister Rozwoju i Finansów decyzją z [...] stycznia 2017 r. [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpoznaniu odwołania P. Sp. z o.o. w K. – utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] października 2016 r. [...], odmawiającą umorzenia opłaty legalizacyjnej 125 000 zł nałożonej postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z tytułu legalizacji samowolnie wybudowanego zbiornika bezodpływowego na ścieki z myjni brudnej samochodów "żywieckich".

Organ podał, że ww. postanowienie [...] WINB utrzymał w mocy [...] listopada 2015 r. Postanowieniem z [...] stycznia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił wstrzymania jego wykonania. NSA postanowieniem sygn. akt II OZ 292/16 z 18 marca 2016 r. oddalił zażalenie. WSA w Łodzi, wyrokiem z 10 maja 2016 r., II SA/Łd 29/16 oddalił skargę. Wobec wniesienia skargi kasacyjnej orzeczenie to jest nieprawomocne.

P. Sp. z o.o. wniosła o umorzenie w całości należności z tytułu opłaty legalizacyjnej wskazując, że na skutek działania samych organów nie miała możliwości wykonania inwestycji bez naruszenia prawa. W związku z decyzją Starosty [...] z [...] lutego 2014 r., spółka została bowiem zobowiązana do magazynowania ścieków z myjni w zbiorniku bezodpływowym poj. 190 m3, którego nie posiadała. W ocenie spółki inwestycja była niepotrzebna, ale niespełnienie tego wymogu groziło cofnięciem pozwolenia zintegrowanego na ubój żywca i produkcję mięsa i zaprzestaniem działalności. Na wezwanie organu strona sprecyzowała, że wniosek dotyczy ulgi w ramach pomocy de minimis i przekazała wymagane dokumenty.

Wojewoda [...] wydał decyzję z [...] października 2016 r., na podstawie art. 104 § 1 kpa w zw. z art. 67a § 1 pkt 3 oraz art. 67b § 1 pkt 2 Ordynacja podatkowa art. 49c ust. 1 Prawo budowlane, art. 11 ustawy z 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2007 r. Nr 59, poz. 404 ze zm.), § 2 pkt 1, § 3 oraz § 4 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowego sposobu obliczania wartości pomocy publicznej w różnych formach (Dz. U. z 2004 r. Nr 194, poz. 1983 ze zm.), art. 3 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz. Urz. UE L 352 z 24.12.2013 r.)

Zgodnie z art. 49c Prawo budowlane do opłat legalizacyjnych stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa.

Dalej podkreślił, że opłata legalizacyjna służy zalegalizowaniu samowoli budowlanej. Nie jest karą administracyjną tylko środkiem służącym do przywrócenia porządku prawnego.

Na podstawie art. 67a § 1 pkt 3 Op organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Wydanie decyzji w przedmiocie ulgi w spłacie opłaty legalizacyjnej poprzedzone być musi w każdym przypadku obowiązkiem ustalenia czy za przyznaniem ulgi przemawia "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny". Organ w pierwszej kolejności powinien poddać analizie przesłanki z art. 67a Ordynacji podatkowej, a dopiero w przypadku gdy uzna, że zostały one spełnione odnieść się do kwestii pomocy publicznej. Przepis ustawy nie reguluje jednak pojęcia ważnego interesu podatnika (strony) i interesu publicznego, przerzucając ciężar konkretyzacji tych terminów na organy administracji publicznej. Organ zobowiązany jest do ustalenia, czym jest ważny interes publiczny oraz interes strony. Ważny interes strony musi być rozpatrywany w kontekście jej sytuacji finansowej i obejmować informacje o majątku, możliwości płatniczych źródeł uzyskiwania dochodów i realnych możliwości uzyskiwania tych dochodów i skutków jakie dla strony i podmiotów może powodować wykonanie obowiązków.

Zgodnie art. 67b § 1 Op organ podatkowy na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą może udzielać ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, określonych w art. 67a: które nie stanowią pomocy publicznej; które stanowią pomoc de minimis - w zakresie i na zasadach określonych w aktach prawa wspólnotowego dotyczących pomocy w ramach zasady de minimis; które stanowią pomoc publiczną. Zasady dopuszczalności udzielania pomocy publicznej reguluje Traktat o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, który w art. 107 ust. 1 stanowi, że z zastrzeżeniem innych postanowień przewidzianych w Traktatach, wszelka pomoc przyznawana przez Państwo Członkowskie lub przy użyciu zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, jest niezgodna z rynkiem wewnętrznym w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową między Państwami Członkowskimi. Oznacza to, iż wsparcie dla podmiotów prowadzących działalność gospodarczą podlega przepisom dotyczącym pomocy publicznej, o ile jednocześnie spełnione są następujące przesłanki:

• udzielane jest ono przez Państwo lub ze środków państwowych;

• przedsiębiorca uzyskuje przysporzenie na warunkach korzystniejszych od oferowanych na rynku;

• ma charakter selektywny (uprzywilejowuje określonego lub określonych przedsiębiorców albo produkcję określonych towarów);

• grozi zakłóceniem lub zakłóca konkurencję oraz wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi UE.

Ocena, czy wsparcie finansowe będzie stanowiło pomoc publiczną, powinna być dokonywana indywidualnie w każdym przypadku, w oparciu o ww. przesłanki.

Organ zaznaczył, iż szczególną postać pomocy stanowi pomoc de minimis, udzielana jest poza programami pomocowymi i pomocą indywidualną, która z uwagi na niewielkie kwoty, nie ma wpływu na konkurencję i wymianę handlową między państwami członkowskimi. Przepisy dotyczące pomocy de minimis określa rozporządzenie Komisji (UE) nr 1407/2013 z 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz.U. UE. L. z 2013 r. Nr 352, str. 1). Uważa się, że środki pomocy nie spełniają wszystkich kryteriów określonych w art. 107 ust. 1 Traktatu i dlatego są zwolnione z wymogu zgłoszenia przewidzianego w art. 108 ust. 3 Traktatu, jeżeli spełniają warunki określone w niniejszym rozporządzeniu. Całkowita kwota pomocy de minimis przyznanej jednemu przedsiębiorstwu nie może przekroczyć 200 000 EUR w okresie trzech lat podatkowych. Pułapy stosuje się bez względu na formę i cel pomocy a także bez względu na to, czy pomoc jest finansowana z zasobów Unii. Okres trzech lat podatkowych ustala do lat obrotowych stosowanych przez przedsiębiorstwo w danym państwie członkowskim - art. 3 ust. 1, 2 i 5 rozporządzenia Nr [...].

Następnie podał, że decyzja w sprawie ulgi ma charakter uznaniowy. Nie oznacza to jednak, że organ może zachowywać się dowolnie. Jest bowiem zobligowany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego i o rozważenia ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego.

W razie stwierdzenia, że nie ma podstaw do udzielenia ulgi, traci sens ustalanie, czy ulga jest dopuszczalną pomocą publiczną. Ulgi i tak nie można już udzielić, a przez to nie znajdują zastosowania przepisy regulujące pomoc publiczną. Stosuje się je jedynie w przypadku udzielenia pomocy (por. wyrok WSA w Warszawie z 9 listopada 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 572/12).

Minister ustalił, że strona prowadzi działalność gospodarczą i zatrudnia 340 pracowników. Jako argument uzasadniający umorzenie należności, wskazuje, że decyzją Starosty [...] została zmuszona do samowoli budowlanej poprzez zobowiązanie do gromadzenia ścieków w odrębnym zbiorniku, którego nie posiadała, co nie miało uzasadnienia. Strona we wniosku wskazała, że ubiega się o udzielenie pomocy publicznej w formie pomocy de minimis, a za umorzeniem przemawia również jej sytuacja finansowa w szczególności, że w 2015 r. Spółka osiągnęła znacznie niższy, zysk - 24 323 668,36 zł. Dodatkowo wobec zagrożenia epidemią afrykańskiego pomoru świń istnieje ryzyko zamknięcia rynku wspólnotowego, co może mieć negatywny wpływ na działalność strony.

Zdaniem Ministra sytuacja finansowa spółki jest dobra. Nie notuje strat, a ze sprawozdań finansowych wynika, że osiągnęła zysk netto: za 2013r. – 50 797 397,30; 2014 – 62 714 903,62; 2015 -24 323 668,36 zł. Wprawdzie w 2015r. zysk był niższy, jednak dochody są nieporównywalnie wyższe od opłaty legalizacyjnej. Spółka jest zatem w stanie ją uiścić.

Odnosząc się do argumentów dotyczących popełnienia samowoli organ wskazał, że od decyzji Starosty [...] z [...] lutego 2014 r., zmieniającej pozwolenie zintegrowane, spółka mogła się odwołać, czy kwestionować przed sądem, czego nie uczyniła. Argument zagrożenia epidemią afrykańskiego pomoru świń i zamknięcia rynków, dotyczy zaś zdarzeń przyszłych i niepewnych, nie popartych faktami.

Organ podzielił stanowisko Wojewody [...]. Zwrócił uwagę, iż nie bez znaczenia, przy ocenie przesłanki ważnego interesu podatnika jest to, iż zachodzi ona w sytuacji, w której podatnik nie mógł przewidzieć lub nie mógł zapobiec, z powodu nadzwyczajnych przypadków losowych nie jest w stanie uregulować zaległości podatkowych. Opłata nie była związana z sytuacją nadzwyczajną, a spółka rozpoczynając prace nie uzyskała pozwolenia na budowę, musiała zatem liczyć się z konsekwencjami prawnymi. Spółka nie podjęła też działań w celu weryfikacji niekorzystnej decyzji. Organ miał też na uwadze sytuację majątkową i możliwości zarobkowe wnioskodawcy. Ważnego interesu podatnika nie można utożsamiać z jego subiektywnym przekonaniem o potrzebie umorzenia zaległości podatkowej. Pojęcie to należy rozumieć szeroko, lecz jego wystąpienia nie można upatrywać wyłącznie w dolegliwości finansowej dla strony.

Natomiast interes publiczny to dyrektywa postępowania nakazująca respektowanie wartości wspólnych społeczeństwa, takich jak np. sprawiedliwość, równość opodatkowania, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, sprawność działania aparatu publicznego czy korektę jego błędnych decyzji.

Organ stwierdził, że w tej sprawie nie występują zatem przesłanki "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego, które umożliwiałyby rozpoznanie wniosku w oparciu o art. 67b Op i objęcie przywilejem umorzenia opłaty. To zaś powoduje, iż traci sens ustalanie czy ulga jest dopuszczalną pomocą publiczną.

Odnosząc się do wniosku o przeprowadzenie dowodu z postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. z [...] października 2016 r. w sprawie uzgodnienia realizacji i określenia warunków rozbudowy i modernizacji podoczyszczalni ścieków przemysłowych w P. Sp. z o.o. oraz Opinii sanitarnej Państwowego Powiatowego Inspektoratu Sanitarnego w K. z [...] października 2016 r. organ przytoczył art. 78 § 1 kpa i stwierdził, że ww. dokumenty nie mają związku ze sprawą.

Skargę na powyższą decyzję złożyła P. Sp. z o.o. w K. zarzucając naruszenie:

- prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a w szczególności:

1. art. 67a § 1 pkt 3 oraz 67b § 1 pkt 2 Op poprzez ich niezastosowanie na skutek dowolnej i wybiórczej oceny dowodów, podczas gdy w sprawie zachodzi interes publiczny przemawiający za umorzeniem opłaty legalizacyjnej w postaci zapewnienia ochrony środowiska,

- przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

2. art. 7, art. 77 § 1 i § 4, art. 80 k.p.a. z uwagi na niedopełnienie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego a także poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego, polegającą na pominięciu faktu, iż samowolna budowa zbiornika bezodpływowego o pojemności 190 m3 wynikała z decyzji z dnia 26.02.2014 r. Starosty [...] zmienił on pozwolenie zintegrowane z dnia 4.02.2010 r. w zakresie nazewnictwa oraz sposobu postępowania ze ściekami pochodzącymi z myjni wnętrza naczep samochodowych oraz pominięciu dowodów z dokumentów w postaci postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł.z [...].10.2016 r. oraz opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. z 25.10.2016 r.,

3. art. 8, art. 11 w zw. z art. 107 k.p.a. poprzez wydanie decyzji bez rozpoznania przesłanek interesu publicznego jakim jest zapewnienie ochrony środowiska a w konsekwencji wadliwe uzasadnienie decyzji.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji i postanowienia z [...].09.2015 r. i zasądzenie kosztów .

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Sąd kontrolował w niniejszej sprawie decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z [...] stycznia 2017 r. utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] października 2016 r. odmawiającą umorzenia 125 000 zł opłaty legalizacyjnej nałożonej na skarżącą spółkę z tytułu legalizacji samowolnie wybudowanego zbiornika bezodpływowego na ścieki.

W świetle zarzutów skargi podkreślić zatem na wstępie trzeba, że przedmiotem postępowania przed Wojewodą [...] oraz Ministrem Rozwoju i Finansów było wyłącznie ustalenie zasadności odmowy umorzenia opłaty legalizacyjnej, a nie badanie prawidłowości jej nałożenia.

Oczywistym jest, że udzielanie wszelkiego rodzaju ulg w spłacie należności publicznoprawnych stanowi wyjątek od zasady ponoszenia ciężarów i świadczeń tego rodzaju przez obywateli.

Dział III Ordynacji podatkowej pt. "Zobowiązania podatkowe", obejmuje przepisy od art. 21 do art. 119, w tym art. 67a, na podstawie którego organ podatkowy może zastosować ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych i zawiera kilka rodzajów ulg, różniących się pod względem zakresu przyznanej ulgi (umorzenie, odroczenie terminu płatności, rozłożenie zapłaty na raty). Ulga w postaci umorzenia należności jest najszerszą z form pomocy stronie, bowiem polega na całkowitym zwolnieniu z obowiązku, czyli stwarza sytuację, w której wierzyciel publiczny ostatecznie odstępuje od poboru należności. Umorzenie należności publicznoprawnej jest zatem instytucją nadzwyczajną, stanowiącą odstępstwo od powszechnej reguły ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych przez obywateli. Prawo budowlane nie zawiera żadnych regulacji w zakresie ulg w spłacie opłat legalizacyjnych, zatem materialnoprawną podstawę do rozstrzygania w tych sprawach stanowi, odpowiednio stosowany ww. art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może miedzy innymi umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną.

Możliwość udzielenia ulg w spłacie należności publicznoprawnej przewidziana w przytoczonej regulacji uzależniona jest zatem od zaistnienia przesłanek w postaci ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego.

Jak słusznie podkreślił również organ, decyzja wydawana w przedmiocie ulgi ma charakter uznaniowy, a więc pozostawia organowi pewien luz decyzyjny, co jednak nie daje organowi dowolności w działaniu. Zadaniem organu jest wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału oraz rozważenie istnienia ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego w kontekście wniosku strony oraz wyczerpujące uzasadnienie zajętego stanowiska.

Zaznaczenia wymaga także, że wykładnia przesłanki ważnego interesu podatnika nie powinna ograniczać się do konieczności zaistnienia zdarzeń nadzwyczajnych, losowych, niezależnych od woli strony, lecz należy ja rozumieć w kontekście wszelkich danych, które obrazują jej sytuację, to jest w kontekście majątku, możliwości płatniczych, źródeł uzyskiwania dochodów, realnych możliwości uzyskiwania tych dochodów, a także skutków jakie dla strony może spowodować wykonanie obowiązków wynikających z ustalenia opłaty legalizacyjnej. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że za "ważny interes podatnika" należy uznać zarówno taką sytuację, w której z powodu nadzwyczajnych zdarzeń losowych podatnik nie jest w stanie spłacić należności podatkowych, jak i normalną sytuację ekonomiczną podatnika, z uwzględnieniem wysokości osiąganych dochodów, wydatków, możliwości spłaty innych zobowiązań finansowych (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2009 r., sygn. akt I FSK 31/08, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). A zatem właściwy organ, prowadząc postępowanie administracyjne na podstawie art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej, ustala czy z przedstawionych przez wnioskodawcę dokumentów wynika jego ważny interes, tj. czy zaszły nadzwyczajne zdarzenia losowe lub wnioskodawca znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej. Ponadto przyjmuje się, że aby można było mówić o "ważnym interesie podatnika" na gruncie konkretnego stanu faktycznego wnioskodawca musiałby wykazać przed organem, że z uwagi na ww. okoliczności, które zachwiały podstawami jego egzystencji, nie jest w stanie uiścić ustalonej opłaty legalizacyjnej (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 3 marca 2009 r., sygn. akt I SA/Lu 517/08, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Natomiast za "interes publiczny" uznaje się respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej. W tak pojmowanym interesie publicznym mieści się dążenie do sytuacji, w której podatnicy regulują swoje zobowiązania podatkowe w całości i terminowo, dbałość o interes Skarbu Państwa, rozumiany jako konieczność zapewnienia stałych dochodów państwa oraz możliwości realizacji zadań ogólnospołecznych. W tak pojmowanym interesie publicznym należy uznać sytuację, w której np. w przypadku spłaty zaległości podatkowych (w tym przypadku ustalonej opłaty legalizacyjnej) zaszłaby konieczność korzystania przez podatnika z pomocy społecznej (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 21 kwietnia 2009 r., sygn. akt I SA/Bd 90/09, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie Sądu w tej sprawie znalazły zastosowanie wszystkie wskazane powyżej kryteria pozwalające ocenić, że wydano decyzje odpowiadającą przepisom prawa. W szczególności nie miało miejsca przekroczenie granic swobody uznania administracyjnego.

Organy rozpoznające sprawę dysponowały wszechstronnie zebranym materiałem dowodowym obrazującym sytuację finansową wnioskodawcy. Dokonały też jej prawidłowej analizy według ustawowych opisanych powyżej kryteriów.

Podnoszone w skardze zarzuty nie mogły zatem zmienić sądowej oceny zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Przedstawiona w uzasadnieniach argumentacja jest ona logiczna, spójna i znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych i przepisach prawa.

Jak ustalono w toku postępowania sytuacja finansowa spółki nie pozwala na zastosowanie ulgi, której się domaga. Skarżąca w roku 2013 i 2015 osiągnęła bowiem znaczne zyski i uzyskuje je do chwili obecnej, pomimo ich obniżenia w stosunku do lat poprzednich w 2015r. (zysk netto: za 2013r. – 50 797 397,30; za 2014r. – 62 714 903,62 i 24 323 668,36 zł. za 2015r.). Sytuacja finansowa strony jest stabilna.

Nie zachodziła zatem przesłanka ważnego interesu podatnika, która powiązana jest zazwyczaj z sytuacją, której podatnik nie mógł przewidzieć lub nie mógł zapobiec, czy też z powodu nadzwyczajnych przypadków losowych nie jest w stanie uregulować zaległości podatkowych. Opłata nie była więc związana z sytuacją nadzwyczajną. Spółka rozpoczynając samowolne prace nie uzyskała pozwolenia na budowę, musiała zatem liczyć się z konsekwencjami prawnymi Powstanie opłaty legalizacyjnej w niniejszej sprawie jest wynikiem nieprzestrzegania przepisów prawa, Strona nie może zatem domagać się przenosienia na budżet państwa finansowych skutków błędnych decyzji, czy skutków zaniechania. Ważnego interesu podatnika nie można utożsamiać z jego subiektywnym przekonaniem o potrzebie umorzenia zaległości podatkowej. Pojęcie to należy rozumieć szeroko.

Dobra sytuacja finansowa strony nie pozwala na przerzucanie ponoszenia odpowiedzialności za nierespektowanie prawa na budżet państwa. W interesie publicznym leży to, aby należności były realizowane, a inwestorzy nie byli zwalniani z obowiązku ich zapłaty, oczywiście poza wyjątkowymi i szczególnymi wypadkami. Nie można dopuszczać do powstania społecznego przekonania, że naruszenie przepisów Prawa budowlanego nie pociąga za sobą negatywnych skutków finansowych.

Należało zatem zgodzić się z Ministrem Rozwoju i Finansów, że w niniejszej sprawie nie występują przesłanki "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego. Umorzenie należności w omawianym przypadku stanowiłoby wyraz szczególnego uprzywilejowania, nieznajdującego racjonalnych podstaw w ustalonej w sprawie dobrej kondycji finansowej skarżącej. W tym miejscu zaznaczyć trzeba, że nawet trudna sytuacja materialna strony sama w sobie nie może być utożsamiana z przesłanką ważnego interesu podatnika. W takim bowiem razie każdy podatnik znajdujący się w trudnej sytuacji majątkowej spełniałby przesłankę przyznania ulgi.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), skargę oddalił.