Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1109/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 162 par. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska, Sędziowie sędzia WSA Monika Barszcz (sprawozdawca), sędzia WSA Włodzimierz Gurba, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi K. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia uchyla zaskarżone postanowienie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] października 2018 r., wydanym na podstawie art. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. (dalej: "NUS") powiadomił K.B. (dalej: "Skarżąca", "Strona") o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji własnej z dnia [...] lipca 2018 r. określającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych od przychodu uzyskanego z odpłatnego zbycia nieruchomości.

Pismem z dnia 17 października 2018 r. NUS powiadomił Skarżącą o pozostawieniu w Urzędzie Miasta i Gminy P., pisma adresowanego do Strony, które należy odebrać w terminie 7 dni od dnia pozostawienia niniejszego zawiadomienia.

Przy piśmie z dnia 18 października 2018 r. NUS działając na podstawie art. 150 § 1 pkt 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm., dalej: "O.p.") złożył w Urzędzie Miasta i Gminy P., pismo z 17 października 2018 r. adresowane do Skarżącej, z uwagi na brak możliwości doręczenia ww. pisma w trybie art. 148 § 1 i art. 149 O.p..

Pismem z dnia 24 października 2018 r. NUS powtórnie zawiadomił Stronę, że w Urzędzie Miasta i Gminy P., zgodnie z art. 150 § 1 pkt 2 O.p., pozostawiono postanowienie z dnia [...] października 2018 r., które należy odebrać niezwłocznie, nie później niż w terminie 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia, pozostawionego w skrzynce odbiorczej adresata w dniu 17 października 2018 r.

Urząd Miasta i Gminy P. przy piśmie z dnia 6 listopada 2018 r. zwrócił korespondencję pozostawioną dla Skarżącej, która nie została podjęta przez Stronę w okresie od 18 października 2018 r. do 4 listopada 2018 r.

W tym stanie rzeczy, NUS uznał postanowienie z dnia [...] października 2018 r. za doręczone w dniu 2 listopada 2018 r. na podstawie art. 150 § 4 O.p.

W piśmie z dnia 26 listopada 2018 r. zatytułowanym "Skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego" Skarżąca zarzuciła między innymi, że "jeżeli decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności lub inne decyzje to bez poinformowania mnie o tym fakcie pozbawiono mnie możliwości złożenia zażalenia..." Jednocześnie w ww. piśmie Strona wniosła również o "... przywrócenie terminów na odwołanie, zażalenie jeśli takie istniały na skutek wydania decyzji co do których odwołania i zażalenia przysługiwały.".

Postanowieniem z [...] lutego 2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: "DIAS") odmówił Skarżącej przywrócenia terminu od wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia [...] października 2018 r.

Organ odwoławczy wskazał, że Skarżąca nie złożyła wniosku o przywrócenie w terminie wynikającym z treści art. 162 § 2 O.p., tj. w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny powodującej uchybienie. W ocenie DIAS, Skarżąca już w dniu 24 października 2018 r. powzięła informację o pozostawieniu dla niej korespondencji w Urzędzie Gminy, o czym świadczy wiadomość email, którą Strona wysłała do Urzędu Skarbowego w P. w tym dniu. A zatem przy dochowaniu należytej staranności Strona miała możliwość wniesienia zażalenia w ustawowym terminie, czego jednak nie uczyniła. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia Skarżąca złożyła dopiero w dniu 26 listopada 2018r., a więc z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 162 § 2 O.p.

Organ uznał również, że Skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminowi stosownie do treści art. 162 § 2 O.p. Zdaniem DIAS okoliczności, na które powołuje się Strona w złożonych pismach, tj. brak możliwości odebrania korespondencji w godzinach pracy Urzędu Miasta i Gminy P., nie uprawdopodabniają braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia. DIAS podkreślił, że pozostawiona korespondencja oczekiwała na odbiór przez okres 14 dni tj. od 18 października 2018 r. do 4 listopada 2018 r., natomiast Urząd Miasta i Gminy w P. pracuje w następujących godzinach: poniedziałek 8:00-18:00, wtorek-piątek 8:00-16:00, zatem przy dołożeniu należytej dbałości o własne sprawy Strona miała nawet możliwość terminowego złożenia zażalenia.

W konsekwencji powyższego organ odwoławczy uznał, że w rozpatrywanej sprawie nie zostały spełnione przesłanki do przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. Strona nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia zażalenia ponadto nie dopełniła czynności, dla której określony był termin, czyli nie złożyła zażalenia na postanowienie NUS w P. z [...] października 2018 r.

W skardze na ww. postanowienie Skarżąca wniosła o uznanie, że postanowienie o nadaniu rygoru wykonalności dla nieprawomocnej decyzji, która następnie została uchylona przez DIAS nie zostało prawidłowo doręczone, a zatem powinno zostać uchylone wraz z kolejnymi czynnościami które nastąpiły w jego wyniku tj. z zajęciem rachunku bankowego.

Skarżąca wniosła również o uznanie, że uchybienie terminu do złożenia zażalenia nastąpiło bez jej winy, ponieważ dołożyła wszelkiej staranności aby odbierać korespondencję, a nawet zadała sobie wiele trudu aby korespondencję z Urzędu Skarbowego otrzymać.

Strona wyjaśniła, że nie wniosła zażalenia w terminie ponieważ nie posiadała żadnej wiedzy, że zostało wydane postanowienie o nadaniu rygoru wykonalności. Natomiast doręczenie przedmiotowego postanowienia nie nastąpiło ponieważ odbyło się w sposób nieprawidłowy, a nawet w odczuciu Skarżącej, w sposób celowy, aby postanowienia nie odebrała.

Skarżąca podkreśliła, że w uzasadnieniu przekazania korespondencji poprzez Urząd Gminy, NUS informował o problemie dostarczenia korespondencji drogą pocztową, co nie jest prawdą ponieważ nie zdarzyło się aby Skarżąca nie odebrała korespondencji z Urzędu Skarbowego wysyłanej za pośrednictwem poczty, nie odebrała natomiast żadnej korespondencji pozostawionej w Urzędzie Miasta i Gminy P., o czym informowała organ podatkowy dwukrotnie.

W ocenie Skarżącej nie ma takiego obowiązku aby informować urząd skarbowy o poufnych informacjach związanych ze stanem zdrowia, z powodu którego korespondencja odbierana jest przez Skarżącą tylko wtedy kiedy małżonek Skarżącej może podwieźć Ją do P., zwykle jest to po godzinie 19:00, ponieważ oprócz pracy Skarżąca opiekuje się chorym ojcem.

Strona podkreśliła, że jej zdaniem chodziło o to żeby uniemożliwić złożenie zażalenia i aby jak najszybciej dokonać czynności egzekucyjnych i zająć rachunek bankowy bez wiedzy Skarżącej.

Tym samym uniemożliwiono Skarżącej złożenie zażalenia i wnioskowanie o umorzenie odsetek, czy ewentualne rozłożenie należności na raty, jednocześnie obciążono Skarżącą niesłusznie kosztami egzekucji, nie dając szansy na odniesienie się, lub na ewentualne uregulowanie wyliczonego w decyzji zobowiązania.

W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W piśmie procesowym z dnia 18 listopada 2019 r. Skarżąca wskazała m.in., że pomijając kwestię nieskorzystania przy doręczeniu z usług operatora pocztowego, co zazwyczaj miało miejsce, nie został podjęta próba doręczenia pisma dorosłemu domownikowi, organ od razu przystąpił do doręczenia zastępczego. Pracownik przyszedł pod dom Skarżącej i o nic nie pytając, a ni nie udzielając żadnych innych informacji, wręczył spotkanemu na posesji mężowi Skarżącej informację o pozostawieniu pisma w Urzędzie Gminy, a powinien wręczyć pismo dorosłemu domownikowi. Czyli w tym przypadku – mężowi. Zdaniem Skarżącej w sprawie skorzystano z zastępczej formy doręczenia pomimo dwukrotnego informowania/ pierwszy raz w lipcu 2018 r., korespondencja na ten temat jest w US, że ma ona trudność z odbiorem korespondencji w UG i, że tam jej Strona nie odbierze. Skarżąca wskazuje, że mogła ją również odebrać w US, tam ma znacznie bliżej niż do UG.

Skarżąca wskazuje, że wydana decyzja, w której wyliczono podatek należny była nieprawomocna i niewymagalna, nie niosła więc ze sobą obowiązku zapłaty podatku, a ponieważ zawierała wiele błędów, Strona odwołała się od niej i czekała na ostateczną decyzję wydaną przez IAS, na zwrot sprawy do ponownego rozpatrzenia przez US.

Zgodnie z przewidywaniami Strony decyzja została przez IAS uchylona w całości. Strona twierdzi, ze nie miała świadomości, że w międzyczasie ta uchylona decyzja została opatrzona nakazem wykonalności i, że w tym momencie powinna jakieś należności uregulować. Twierdzi, że nigdy nie dopuściłaby świadomie do wszczęcia egzekucji. Gdyby została wydana ostateczna decyzja z obowiązkiem zapłaty podatku, mogłaby wystąpić o umorzenie odsetek lub o rozłożenie na raty, lub cokolwiek innego możliwego do zrealizowania w jej trudnej sytuacji. Tymczasem, zdaniem Strony, pozbawiono ją takiej możliwości, wszczynając egzekucję bez jej wiedzy co do tego oraz bez jej wiedzy, że jakikolwiek podatek jest wymagalny. Skarżąca się z tym nie zgadza, gdyż została narażona na egzekucję zupełnie bez potrzeby, bo nie dano jej szansy odniesienia się doi kwestii konieczności zapłaty podatku, niepotrzebnie pojawiły się również dodatkowe koszty w postaci kosztów egzekucyjnych.

W piśmie procesowym z 15 grudnia 2019 r. Skarżąca uzupełniła skargę wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów procesu, według norm przepisanych.

Skarżąca wskazała, że DIAS naruszył art. 162 § 1 i 2 oraz art. 169 § 1 i art. 217 § 2 O.p. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez odmowę przywrócenia terminu i uznanie, iż skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu, nie dopełniła czynności, dla której był określony termin, jak również uznanie, iż skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu po terminie wynikającym z ww. przepisu oraz niewezwanie skarżącej do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przywrócenie terminu poprzez przesłanie zażalenia.

Ponadto organ naruszył w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

1) art. 121 § 1 i art. 124 O.p. wskutek prowadzenia postępowania w sposób naruszający zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych poprzez w szczególności nieudzielenie skarżącej informacji dotyczącej treści korespondencji pozostawionej w Urzędzie Miasta i Gminy P. w dniu 18 października 2018 r., pomimo próśb skarżącej w tym zakresie,

2) art. 122 oraz art. 187 § 1 O.p. poprzez brak dążenia przez organ podatkowy do pełnego zebrania materiału dowodowego i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy,

3) art. 191 O.p. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów,

4) art. 144 § 1 pkt 1, art. 148 § 1, art. 149, art. 150 § 1 pkt 2, § 2-4 oraz art. 217 § 2 O.p., poprzez uznanie, iż zaskarżone postanowienie zostało skarżącej skutecznie doręczone i zastosowanie fikcji doręczenia, pomimo tego, iż nie zostały spełnione przesłanki wskazane w ww. przepisach Ordynacji podatkowej.

W uzasadnieniu ww. pisma Skarżąca podała, że w dniu 24 października 2018 r. małżonkowi Skarżącej została przekazana informacja o pozostawieniu korespondencji dla skarżącej w Urzędzie Miasta i Gminy P. W związku z ww. informacją Skarżąca w tym samym dniu próbowała w urzędzie skarbowym ustalić jaka korespondencja została pozostawiona w urzędzie gminy, jednak pracownicy urzędu nie przekazali jej żadnej informacji na temat przedmiotu ww. korespondencji. Skarżąca wysłała również do urzędu skarbowego wiadomość e- mail, w której poprosiła o ponowne wysłanie korespondencji za pośrednictwem Poczty Polskiej S.A. Wkrótce po wysłaniu ww. e-maila Stronie zostało doręczone za pośrednictwem Poczty Polskiej S.A. pismo z ww. urzędu skarbowego. Biorąc pod uwagę ww. okoliczności, a także fakt, iż w ww. okresie Skarżąca osobiście udała się do urzędu skarbowego i pracownik urzędu skarbowego poinformował ją wówczas, iż nie ma dla skarżącej żadnych pism do odbioru, w związku z czym Skarżąca uznała, iż doręczona skarżącej za pośrednictwem Poczty Polskiej S.A. korespondencja jest tą korespondencją, którą w dniu 18 października 2018 r. pozostawiono w Urzędzie Miasta i Gminy P. W związku z powyższym Skarżąca kwestionowała prawidłowość doręczenia postanowienia NUS z [...] października 2018 r., wskazując iż brak jest dowodu na to, iż organ I instancji w istocie próbował doręczyć jej ww. postanowienie.

Strona wskazała również, iż w zaskarżonym postanowieniu DIAS nie wskazał jaki dzień organ uznał za dzień ustania przyczyny uchybienia terminowi, pomimo iż stwierdził, że skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia po upływie terminu określonego w art. 162 § 2 O.p. Zauważyła, że organ błędnie przyjął, iż nie dokonała wraz z wnioskiem czynności, dla której był określony termin, ponieważ w treści skargi z dnia 27 listopada 2018 r. zawarte jest zażalenie na postanowienie, które jest przedmiotem niniejszego postępowania. Ponadto, zwróciła uwagę, że niedopełnienie obowiązku złożenia odwołania jednocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia, o którym mowa w art. 162 § 2 Ordynacji podatkowej, stanowi brak formalny podania, który podlega uzupełnieniu na wezwanie organu w trybie art. 169 § 1 O.p.

Strona wywodziła również, iż przytoczone przez nią okoliczności uprawdopodobniają brak winy w uchybieniu terminu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna.

Wspomniany środek prawny został rozpoznany na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do brzemienia art. 119 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018, poz. 1302, dalej "Ppsa"), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Spór w niniejszej sprawie dotyczy:

- skuteczności doręczenia Stronie w trybie art. 150 O.p. postanowienia z dnia [...] października 2018 r. powiadamiającego Skarżącą o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji z dnia [...] lipca 2018 r. określającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych,

- uchybienia terminowi do wniesienia zażalenia na to postanowienia oraz

- zasadności przywrócenia terminu do wniesienia tego zażalenia.

Organ twierdzi, że Stronie prawidłowo doręczono powyższe postanowienie w trybie art. 150 O.p., Skarżąca nie dotrzymała terminu na wniesienie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na to postanowienie, nie wniosła zażalenia w tym terminie oraz nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminowi.

Skarżąca z kolei twierdzi, że postanowienie nie zostało jej prawidłowo doręczone, nie uchybiła terminowi do wniesienia zażalenia oraz terminowi do wniesienia wniosku o przywrócenie termin do wniesienia zażalenia oraz uprawdopodobniła, że uchybienie temu terminowi nastąpiło bez jej winy, więc powinien być ten termin jej przywrócony.

W niniejszej sprawie powinno się dokonać ustaleń w następującej kolejności:

- czy przedmiotowe postanowienie zostało skutecznie doręczone Stronie oraz czy weszło ono do obrotu prawnego. Jeżeli tak, to następnie należy ustalić,

- czy Strona wniosła zażalenie, jeżeli tak, to konieczne jest ustalenie,

- czy zażalenie to zostało wniesione w terminie, jeżeli nie, to należy się dopiero zastanowić nad tym,

- czy strona w terminie wniosła wniosek o przywrócenie terminu i dopełniła czynności o przywrócenie terminu której wnosi oraz

- czy strona uprawdopodobniła, że uchybiła terminowi do wniesienia zażalenia nie z własnej winy i czy w związku z tym należy jej przywrócić termin do wniesienia zażalenia.

Sąd w niniejszej sprawie podzielił stanowisko Strony Skarżącej uznając za zasadne zarzuty podniesione w skardze.

Na wstępie należy się odnieść do prawidłowości dokonanego doręczenia.

Sąd zauważa, że zgodnie z art. 144 § 1 pkt 1 O.p., organ podatkowy może doręczać pisma za pokwitowaniem za pośrednictwem:

- operatora pocztowego, w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe,

- pracowników urzędu obsługującego ten organ,

- funkcjonariuszy lub upoważnionych pracowników innego organu podatkowego lub

- przez organy lub osoby uprawnione na podstawie odrębnych przepisów.

Na podstawie art. 148 § 1 O.p. pisma doręcza się osobom fizycznym pod adresem ich zamieszkania albo pod adresem do doręczeń w kraju.

W przypadku nieobecności adresata w miejscu zamieszkania albo pod adresem do doręczeń w kraju pisma doręcza się za pokwitowaniem pełnoletniemu domownikowi, a gdyby go nie było lub odmówił przyjęcia pisma - sąsiadowi, zarządcy domu lub dozorcy - gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Zawiadomienie o doręczeniu pisma sąsiadowi, zarządcy domu lub dozorcy umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub na drzwiach mieszkania adresata, lub w widocznym miejscu przy wejściu na posesję, na której zamieszkuje adresat lub której adres wskazano jako adres do doręczeń (art. 149 O.p.).

W razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149 pismo składa się na okres 14 dni w urzędzie gminy (miasta) - w przypadku doręczenia pisma przez pracownika organu podatkowego lub inną upoważnioną osobę (art. 150 § 1 pkt 2 O.p.).

Zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1. wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, lub miejsca wskazanego jako adres do doręczeń w kraju, na drzwiach jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 150 § 2 O.p.).

W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa wyżej, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (art. 150 § 3 O.p.).

Zgodnie z art. 150 § 4 O.p. w przypadku niepodjęcia pisma, doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.

W niniejszej sprawie organ twierdzi, że skorzystał z możliwości jakie daje mu ustawa i podjął próbę doręczenia przedmiotowego postanowienia Skarżącej, w miejscu jej zamieszkania, za pośrednictwem swojego pracownika, a nie operatora pocztowego.

Z analizy akt sprawy wynika, że:

- Znajduje się w nich pismo z dnia 18 października 2018 r. kierowane do Urzędu Miasta i Gminy P., w którym organ stwierdził, że przedmiotowe postanowienie składa Naczelnik Urzędu Skarbowego w tym Urzędzie Miasta z uwagi na wskazaną niemożność jego doręczenia trybie art. 148 § 1 i art. 149 O.p. Pismem z dnia 6 listopada 2018 r. Urząd Miasta zwrócił przedmiotowe postanowienia Naczelnikowi Urzędu Skarbowego z uwagi na to, że Skarżąca nie podjęła pisma w okresie 18.10.2018 r. do 4.11.2018 r. Prawidłowo Skarżąca wskazała, że w aktach sprawy brak jest jednak dowodu na okoliczność daty wysłania ww. pisma przez urząd, a także na okoliczność możliwości odbioru korespondencji przez Skarżącą w tym urzędzie w ww. okresie.

- Znajduje się w nich pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 17 października 2018 r. skierowane do Skarżącej, w którym poinformowano Skarżącą o pozostawieniu dla niej w Urzędzie Miasta i Gminy adresowanego do niej pisma, które należy odebrać w terminie 7 dni od pozostawienia przedmiotowego zawiadomienia, przy czym z pisma tego nie wynika, jakie pismo Skarżąca powinna odebrać.

- Brak jest w nich dowodów świadczących o tym, że rzeczywiście pracownicy organu podatkowego w dniu 18 października 2018 r. podjęli próbę doręczenia przedmiotowego postanowienia; jak słusznie twierdzi Strona z akt nie wynika, że taka czynność rzeczywiście została dokonana.

- Znajduje się w nich kolejne zawiadomienie z dnia 24 października 2018 r., w którym również wskazano, że pozostawiono dla Strony bliżej nieokreślone "zawiadomienie/postanowienie z dnia [...] .10.2018 r.".

- Znajduje się w nich również e-mail Skarżącej z dnia 24 października 2018 r. skierowany do Sekretariatu Urzędu Skarbowego w P., w którym prosi ona o przesyłanie korespondencji w sposób tradycyjny za pośrednictwem poczty polskiej. Nawet, jeżeli listonosz zostawi awizo to korespondencja może być przez nią odebrana w godzinach wieczornych, jest wtedy możliwość, aby ktoś ją podwiózł. Skarżąca twierdzi, że dostała znowu informację o pozostawieniu korespondencji w urzędzie gminy, przez p. E.R. Skarżąca nie będzie miała możliwości jej odebrania w godzinach pracy urzędu. Prosi o nadanie listem poleconym.

- Znajduje się tam również wcześniejszy e-mail Skarżącej z dnia 13 lipca 2018 r. skierowany do Sekretariatu Urzędu Skarbowego w P., w którym prosi ona o niepozostawianie dla niej korespondencji w Urzędzie Gminy, gdyż jest to dla niej dodatkowe utrudnienie, ponieważ urząd znajduje się w odległości 6-7 km od jej miejsca zamieszkania i często nie ma ona możliwości dojazdu. Prosi o przesyłanie korespondencji za pośrednictwem poczty. Tak było do tej pory, nie było problemu z jej odbiorem. Skarżąca nie rozumie powodu zmiany sposobu dostarczania tej korespondencji.

Z przedmiotowych akt wynika także, że:

- przedmiotowe pismo uznano za doręczone w dniu 2 listopada 2018 r. (adnotacja z dnia 15 listopada 2018 r.),

- w dniu 17 grudnia 2018 r. Skarżącej doręczono zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego,

- w dniu 27 listopada 2018 r. Skarżąca złożyła w Urzędzie Skarbowym pismo zatytułowane - skarga na czynności egzekucyjne, w którym wskazała m.in., że decyzja z dnia [...] lipca 2018 r. jest nieostateczna, nie podlega wykonaniu, nic jej nie wiadomo o wszczęciu postepowania egzekucyjnego, tym bardziej o nadaniu decyzji klauzuli wykonalności, wniosła o uchylenie czynności i przywrócenie terminu na odwołanie, zażalenie jeżeli takie istniały,

- w dniu 27 lutego 2019 r. organ wydał postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia [...] października 2018 r.

Biorąc pod uwagę przytoczone wyżej regulacje i okoliczności wynikające ze wskazanych dokumentów z akt sprawy Sąd uważa, że przedmiotowe postanowienie z dnia [...] października nie zostało skutecznie doręczone w trybie art. 150 O.p., gdyż organ naruszył, w sposób mogący mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, przytoczoną procedurę doręczeń przewidzianą w Ordynacji podatkowej. W szczególności rację ma Skarżąca, że:

- organ nie wykazał, by zostały spełnione przesłanki określone w art. 148 i 149 O.p., tj. by pracownik organu próbował doręczyć skarżącej pismo, czy wówczas nie zastano dorosłego domownika, jak również nie wykazano w jakim dniu ewentualnie taka okoliczność miała miejsce,

- w aktach brak dowodu, że Skarżącej zostały przekazane dwa zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki w urzędzie gminy, nie ma żadnego dowodu na okoliczność pierwszego zawiadomienia, które jest istotne dla początku liczenia 14 dniowego terminu na odbiór przesyłki, brak jest dowodu, gdzie ewentualnie takie zawiadomienia pozostawiono,

- brak jest dowodu na to, czy Skarżąca miała faktyczną możliwość odbioru przesyłki z urzędu gminy w zakreślonym terminie 14 dni.

Biorąc powyższe pod uwagę, zdaniem Sądu przedwczesne i bezpodstawne są dalsze rozważania w niniejszej sprawie. Skoro przedmiotowe postanowienie nie zostało prawidłowo doręczone, nie weszło ono do obiegu prawnego; Nie można w związku z tym procedować w kwestii terminowości wniesienia zażalenia na takie postanowienie, w szczególności odmówić przywrócenia terminu do wniesienia takiego zażalenia.

Abstrahując od powyższego, zdaniem Sądu w niniejszej sprawie oprócz naruszenia przepisów dotyczących doręczeń, tj. art. 144 § 1 pkt 1, art. 148 § 1, art. 149, art. 150 § 1 pkt 2, § 2-4 oraz art. 217 § 2 O.p., poprzez uznanie, iż zaskarżone postanowienie zostało Skarżącej skutecznie doręczone i zastosowanie fikcji doręczenia, pomimo tego, iż nie zostały spełnione przesłanki wskazane w ww. przepisach Ordynacji podatkowej, naruszono również inne przepisy procesowe w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wskazane prawidłowo przez Skarżącą, tj.

- art. 121 § 1 i art. 124 O.p. poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych poprzez w szczególności: 1) nieudzielenie Skarżącej informacji dotyczącej treści korespondencji pozostawionej w Urzędzie Miasta i Gminy P., 2) nie ustosunkowanie się do e-maili Skarżącej, w których prosiła o ponowne przesłanie korespondencji za pośrednictwem operatora pocztowego oraz niepoinformowanie jej o tym, że korespondencja nie zostanie do Skarżącej ponownie wysłana, 3) całkowite pomijanie argumentów i okoliczności wskazywanych przez Skarżącą;

- art. 122 oraz art. 187 § 1 O.p. poprzez brak dążenia przez organ podatkowy do pełnego zebrania materiału dowodowego i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, poprzez pominięcie dowodów przytaczany przez Stronę, a znajdujących się w aktach sprawy, istotnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, t.j. ww. e-maile, czy skarga na czynności egzekucyjne, w szczególności z której wynikało, że Strona kwestionuje prawidłowość postanowienia z dnia [...] października 2018 r. i składa tym samym zażalenie na nie, wnosząc jednocześnie o przywrócenie terminu do jego wniesienia;

- art. 191 O.p. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów.

Z powyższych względów Sąd z uwagi na stwierdzone nieprawidłowości, uchylił zaskarżone postanowienie działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.).