Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 212/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-05-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 125 § 1 pkt 1, art. 184, art. 197 § 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Rafał Batorowicz po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Dyrektora Izby Celnej w K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 9 lutego 2010 r., sygn. akt III SA/Gl 2023/10 w zakresie zawieszenia postępowania w sprawie ze skargi "R. G. E. LTD." Spółki z o.o. we W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 9 lutego 2011 r., sygn. akt III SA/Gl 2023/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. w sprawie ze skargi R. G. E. L. Spółki z o.o. we W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wydania zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych, zawiesił postępowanie w sprawie.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. postanowieniem z dnia [...] listopada 2010 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 262/10 zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z pytaniem prejudycjalnym: "Czy przepis art. 1 pkt 11 Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. UE L.98.204.37 z późn. zm.) powinien być interpretowany w ten sposób, że do "przepisów technicznych", których projekty powinny zostać przekazane Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 wymienionej dyrektywy należy taki przepis ustawowy, który zakazuje wydawania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych".

W ocenie Sądu pierwszej instancji, odpowiedź na pytanie czy ustawa o grach hazardowych zawiera przepisy techniczne i czy brak notyfikacji tychże przepisów Komisji Europejskiej stanowi o zgodności tychże przepisów z powołanymi przepisami Unii Europejskiej, będzie miało wpływ na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie. Dyrektor Izby Celnej w K. zażaleniem zaskarżył powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w R. oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.

Postanowieniu zarzucono naruszenie:

1. art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej jako p.p.s.a. w związku z art. 267 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej poprzez bezzasadne zawieszenie postępowania sądowego z uwagi na przedstawienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. postanowieniem z dnia 16 lutego 2010 r., sygn. akt III SA/Gd 261/10 pytania prawnego Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej, w sytuacji braku przesłanek do występowania z pytaniem prejudycjalnym,

2. art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie, w sytuacji gdy rozstrzygnięcie sprawy będącej przedmiotem postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w G. nie zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.

Zdaniem organu w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych kwestia zgodności ustawy o grach hazardowych z prawem unijnym, w tym z art. 1 pkt 11 i art. 8 ust. 1 Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego była wielokrotnie przedmiotem rozważań i sądy nie dopatrzyły się naruszenia prawa unijnego w zakresie, w jakim WSA w G. sformułował pytanie prawne. Zatem brak było przesłanek do występowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. z pytaniem prejudycjalnym do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wobec czego zawieszenie postępowania sądowego w rozpoznawanej sprawie, do czasu uzyskania odpowiedzi Trybunału jest bezzasadne.

Ponadto według Dyrektora Izby Celnej w K. art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. nie daje podstaw do zawieszenia postępowania w przypadku, gdy rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego postępowania toczącego się przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Związek pomiędzy sprawą rozpoznawaną w postępowaniu przed sądem administracyjnym, a kwestią będącą przedmiotem postępowania prejudycjalnego polega na tym, że rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego stanowi podstawę rozstrzygnięcia sprawy głównej. Dla sądu administracyjnego kwestią wstępną jest wyłącznie takie zagadnienie, którego rozstrzygnięcie jest niezbędne dla sformułowania wypowiedzi, czy zaskarżony akt jest zgodny z prawem (por. wyrok NSA z dnia 8 maja 2007 r., sygn. akt II OSK 694/06). Wprawdzie w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. nie wymieniono wprost Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, jednakże - zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego - nie przesądza to o braku podstawy zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego, gdyż Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest sądem wspólnotowym w znaczeniu ustrojowym (A. Wróbel, [w:] Wprowadzenie do prawa Wspólnot Europejskich (Unii Europejskiej), Zakamycze 2002, s. 154). Postępowanie prowadzone przed nim jest zatem postępowaniem sądowym, które bez wątpienia mieści się w pojęciu "postępowania sądowego", użytym w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Sąd pierwszej instancji zawieszając postępowanie uznał, że udzielenie odpowiedzi na pytanie prawne odnośnie interpretacji przepisów prawa unijnego, zadane Europejskiemu Trybunałowi Sprawiedliwości przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 262/10, będzie miało wpływ na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie rozpoznającym niniejsze zażalenie, wskazana okoliczność zadania pytania prawnego w innym postępowaniu, w sytuacji gdy Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. uznał, znając treść tego pytania, iż odpowiedź na nie może mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, szczególnie, że odnosi się ono do zasad technicznych stosowania przepisów Dyrektywy nr 98/34/WE z 22 czerwca 1998 r., odnośnie zakazu wydawania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, wypełnia dyspozycję art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., co z kolei stanowi o jego prawidłowym zastosowaniu przez Sąd pierwszej instancji w sprawie.

Nie można również uznać za okoliczność wystarczającą i podważającą zasadność zawieszenia postępowania w sprawie, że kwestia zgodności przepisów ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych poddana już została wielokrotnej ocenie przez różne składy orzekające Wojewódzkich Sądów Administracyjnych, które oddalały skargi.

Ponadto wymaga podkreślenia, że przedmiotem zaskarżenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego jest postanowienie Sądu pierwszej instancji o zawieszeniu postępowania. Zatem pozostałe kwestie podnoszone w zażaleniu dotyczące braku podstaw do występowania z pytaniem prawnym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w G., nie mogły być rozpoznawane w niniejszym postępowaniu.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.