Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 1203/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-11-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6279 Inne o symbolu podstawowym  627
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i wstrzymano wykonanie
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Masternak – Kubiak po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 sierpnia 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 1032/14 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. G. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 1032/14, po rozpoznaniu wniosku P. G. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej przez niego decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2014 r., nr [...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 3.000 EUR (równowartość w złotych na dzień wydania decyzji: 12.619,80 zł) za przewiezienie do Polski autokarem obywatelki Ukrainy, która nie posiadała zezwolenia uprawniającego ją do wjazdu i pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że w skardze na powyższą decyzję P. G., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "P G. – [...]" z siedzibą w W., zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, argumentując go trudną sytuacją finansową, będącą skutkiem kryzysu w branży przewozowej. Strona zwróciła uwagę, że działalność w zakresie przewozu drogowego stanowi jej jedyne źródło dochodu. Kryzys finansowy wywarł istotny wpływ na uwarunkowania prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego osób i towarów, co zauważył nawet ustawodawca, przyjmując ustawę z 1 lipca 2009 r. o łagodzeniu skutków kryzysu ekonomicznego dla pracowników i przedsiębiorców (Dz. U. z 2009 r., Nr 125, poz. 1035) oraz odrębną ustawę antykryzysową dla transportu drogowego z dnia 12 lutego 2010 r. (Dz. U. Nr 43, poz. 246). Zdaniem skarżącego, konsekwencje wyegzekwowania nałożonej kary mogą być trudne do odwrócenia, a późniejszy zwrot kwoty, może nie przywrócić stanu poprzedniego. Prowadzona przez skarżącego działalność wymaga systematycznych nakładów finansowych (wydatki na paliwo, ubezpieczenie, przeglądy techniczne). Wyegzekwowanie nałożonej kary uniemożliwi mu pokrywanie bieżących, niezbędnych wydatków. W takiej sytuacji może dojść do ograniczenia działalności, co może zagrozić płynności finansowej firmy i konsekwencji doprowadzić do zaprzestania prowadzenia działalności, co będzie stanowiło trudny do odwrócenia skutek.

Rozpoznając powyższy wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, powołując się na art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.), stwierdził, że skarżący, nie przedstawił żadnej dokumentacji dotyczącej kondycji finansowej jego firmy i żadnych dowodów, które pozwoliłyby zweryfikować jego twierdzenia, że wyegzekwowanie nałożonej kary w wysokości 3.000 EUR, może pozbawić prowadzone przez niego przedsiębiorstwo płynności finansowej. W ocenie Sądu także argumentacja dotycząca kryzysu w branży przewozowej nie mogła odnieść zamierzonego skutku, bowiem nie sposób z tak ogólnie sformułowanych twierdzeń wywnioskować jak sytuacja ta, o ile rzeczywiście występuje, wpływa konkretnie na finanse (dochody) firmy skarżącego.

W zażaleniu na powyższe postanowienie P. G. wskazał, że wyegzekwowanie kwoty 12.619,80 zł przed ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy spowoduje trudne do odwrócenia skutki, ponieważ niezależnie od orzeczenia kończącego postępowanie sądowe, ewentualny zwrot uiszczonej kwoty nie przywróci stanu poprzedniego. Wyjaśniono, że działalność przewozowa stanowi jedyne źródło dochodu skarżącego, zaś on sam znajduje się w ciężkiej sytuacji finansowej, będącej skutkiem między innymi kryzysu w branży przewozowej. Wykonanie zaskarżonej decyzji uniemożliwi skarżącemu pokrywanie bieżących, niezbędnych wydatków związanych z prowadzoną działalnością, a także może zagrozić jego płynności finansowej i doprowadzić do zaprzestania prowadzenia tej działalności.

W odpowiedzi na zażalenie Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, podzielając stanowisko Sądu I instancji zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, wniósł o jego oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

Podstawę prawną umożliwiającą sądowi administracyjnemu wstrzymanie bądź odmowę wstrzymania wykonania objętej skargą decyzji stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a. Zgodnie z jego treścią sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości, bądź w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez użyte w przywołanym przepisie pojęcie szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie przytoczone przez skarżącego okoliczności, wbrew stanowisku Sądu I instancji, uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2014 r. utrzymującej w mocy decyzję Wojewody P. z dnia [...] listopada 2013 r. w przedmiocie nałożenia kary w wysokości 12.619,80 zł za przewóz obywatelki Ukrainy, nieposiadającej wymaganego zezwolenia uprawniającego do wjazdu i pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. We wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący podniósł, że prowadzi działalność należącą do branży, która wciąż odczuwa skutki kryzysu ekonomicznego, a ponadto wymaga stałych nakładów. Skarżący wskazał, że egzekucja kwoty 12.619,80 zł może doprowadzić do utracenia przez niego płynności finansowej, a późniejszy zwrot tej kwoty nie będzie skutkował przywróceniem stanu poprzedniego.

Mając na uwadze wysokość kary, którą skarżący zobowiązany jest uiścić oraz przedstawione przez niego okoliczności związane z jego sytuacją finansową należy uznać, że uiszczenie kary administracyjnej przed rozpoznaniem wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, a zatem zasadne jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Za wiarygodne należy uznać twierdzenia skarżącego, że uiszczenie kary pieniężnej przed rozpoznaniem sprawy może zakłócić prowadzenie bieżącej działalności gospodarczej i spowodować znaczną szkodę (por. postanowienie NSA z dnia 21 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2155/14).

W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki art. 61 § 3 P.p.s.a., w związku z czym, na podstawie art. 188 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie i orzekł o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji.