Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 165/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2017-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151,
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. art. 4 ust. 2, art. 2 pkt 16, art. 5 ust. 2,
journal: Dz.U. 2016 poz 195
law: Ustawa z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci.
article: art. 58 par. 1 i par. 1a,
journal: Dz.U. 1964 nr 9 poz 59
law: Ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy.
article: art. 7 w zw. z art. 77
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka -Kleczaj (spr.),, Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi T. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie świadczenia wychowawczego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] roku T.B. zwrócił się o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na dwójkę swoich dzieci: K.B. urodzoną dnia [...] roku oraz L.B. urodzonego dnia [...] r.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...], Prezydent Miasta S. odmówił przyznania wnioskowanego świadczenia na K.B. oraz L.B. w okresie od [...] r. do [...] r.

W oparciu o przedstawiony wniosek organ stwierdził, że wnioskodawca do składu rodziny podał żonę E.B., córki: H.B. (ur. [...] r.) oraz K.B. (ur. [...] r.), a także syna L.B. (ur. [...] r.). Ponadto organ ustalił, że córki są dziećmi z poprzedniego związku wnioskodawcy z D.B., przy czym wniosek dotyczy drugiego i trzeciego dziecka T.B.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ I instancji przytoczył treść przepisu ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci definiującego pojęcie rodziny, a następnie stwierdził, że z dołączonego do akt sprawy prawomocnego wyroku rozwodowego wynika, iż małoletnie córki mają ustalone miejsce pobytu przy matce. W tej sytuacji, skoro H.B. oraz K.B. nie mieszkają z ojcem, zatem w ocenie organu nie mogą zostać zaliczone do składu rodziny wnioskodawcy.

Podsumowując swoje rozstrzygnięcie Prezydent Miasta S. stwierdził brak podstaw do przyznania wnioskowanego świadczenia na K.B. oraz L. B.

Kwestionując wskazane rozstrzygnięcie T.B. złożył od niego odwołanie, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Odwołujący wskazał, że jest ojcem [...] dzieci tj. H.B., K.B. oraz L.B. Dwoje dzieci ([...]) posiada z małżeństwa z pierwszą żoną D.B., a syna L. ze związku z E.B.

Odwołujący się podniósł, że do wniosku inicjującego przedmiotowe postępowanie nie dołączył wszystkich niezbędnych dokumentów przez co stan faktyczny, na którego podstawie została wydana decyzja był niepełny, a sprawa wymaga ponownego rozpatrzenia. Mając powyższe na uwadze załączył do odwołania pozew o rozwód z dnia [...] r., wyrok Sądu Okręgowego w S. z dnia [...] r. sygn. akt [...] oraz porozumienie zawarte pomiędzy nim a byłą żoną w dniu [...] r. wraz z rodzicielskim planem wychowawczym z tej samej daty.

Odwołujący podniósł, że przepisy ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, możliwość przyznania świadczenia wychowawczego uzależniają w przypadku rodziców rozwiedzionych od ustalenia opieki naprzemiennej. Zdaniem odwołującego, dopuszczalnym sposobem uregulowania opieki jest porozumienie rodziców w formie rodzicielskiego planu wychowawczego, które w ocenie T.B. należy utożsamiać z ustaleniem opieki naprzemiennej.

We wniosku wskazał w składzie rodziny [...] dzieci, ale wnioskiem objął jedynie dwoje młodszych dzieci, gdyż z uwagi na kryterium dochodowe, które przekracza, przysługuje mu prawo do świadczenia na drugie i trzecie dziecko.

Rozpoznając przedmiotowe odwołanie decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 2 pkt 2, 4 i 14, art. 4 ust. 2 i 3, art. 5 ust. 3 i 4, art. 7 ust. 1 i 3, art. 48 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2016 r., poz. 195) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

Uzasadniając swoje stanowisko Kolegium stwierdziło, że T.B. we wniosku w składzie rodziny podał trójkę dzieci, ale z uwagi na przekroczenie kryterium dochodowego wnioskiem objął jedynie dwoje młodszych dzieci.

Ponadto w oparciu o wyrok Sądu Okręgowego w S. z dnia [...] r. orzekający rozwód D.B. i T.B. organ odwoławczy ustalił, że wykonywanie władzy rodzicielskiej nad małoletnimi dziećmi H. i K. powierzono obojgu rodzicom, ustalając miejsce pobytu córek przy matce – D.B. Nie orzeczono o kontaktach pozwanego z małoletnimi dziećmi. Kosztami utrzymania i wychowania małoletnich dzieci obciążono oboje rodziców i z tego tytułu zasądzono od odwołującego rentę alimentacyjną w wysokości po [...] zł miesięcznie na każdą z córek.

Kolegium zwrócił uwagę, że porozumieniem z dnia [...] r., zawartym przed notariuszem, T.B. razem z byłą żoną D.B. ustalili reguły podziału majątku wspólnego, zasady wystąpienia o rozwód, treść oświadczeń składanych przez strony w toku przyszłego procesu, w tym co do winy rozkładu pożycia, zasady spłaty wspólnych zobowiązań obciążających majątek wspólny oraz kwestię wysokości alimentów i władzy rodzicielskiej, w tym zasady sprawowania wspólnej władzy rodzicielskiej określone szczegółowo w załączniku do porozumienia stanowiącego rodzicielski plan wychowawczy.

W tym miejscu organ II instancji przytoczył definicję legalną rodziny w rozumieniu przepisów ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci zgodnie z którą oznacza to następujących członków rodziny: małżonków, rodziców dzieci, opiekuna faktycznego dziecka oraz zamieszkujące wspólnie z tymi osobami, pozostające na ich utrzymaniu dzieci w wieku do ukończenia 25. roku życia, a także dzieci, które ukończyły 25. rok życia, legitymujące się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, jeżeli w związku z tą niepełnosprawnością przysługuje świadczenie pielęgnacyjne lub specjalny zasiłek opiekuńczy albo zasiłek dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (Dz. U. z 2016 r. poz. 162); do członków rodziny nie zalicza się dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego, dziecka pozostającego w związku małżeńskim, a także pełnoletniego dziecka posiadającego własne dziecko; w przypadku gdy dziecko, zgodnie z orzeczeniem sądu, jest pod opieką naprzemienną obojga rodziców rozwiedzionych lub żyjących w separacji lub żyjących w rozłączeniu, dziecko zalicza się jednocześnie do członków rodzin obydwojga rodziców.

Wobec powyższego Kolegium zgodziło się z interpretacją organu I instancji, że do członków rodziny skarżącego nie można zaliczyć jego córek z pierwszego małżeństwa chociaż nie ma on ograniczonych praw rodzicielskich w stosunku do nich, gdyż nie są członkami jego rodziny w rozumieniu powołanego przepisu art. 2 pkt 16 ustawy, a ich miejsce pobytu zostało określone przez Sąd przy matce. Ponadto, z treści załączonego rodzicielskiego planu wychowawczego wynika, że strony ustaliły kontakty małoletnich córek z ojcem poprzez określenie szczegółowo, ile razy w tygodniu córki będą spotykać się z ojcem, kiedy nocować, spędzać weekendy, święta, ferie i wakacje. Jednakże, zdaniem organu, z treści orzeczenia Sądu, ani nawet z porozumienia czy jego załącznika (rodzicielskiego planu wychowawczego) nie wynika, aby strony sprawowały tzw. opiekę naprzemienną nad swoimi córkami.

Nie zgadzając się z powyższą decyzją T.B., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, złożył na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, a także poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta S. i uznanie, że córka K.B. z małżeństwa z D.B., zalicza się do członków rodzin obydwojga rodziców, gdyż przysługuje im naprzemienna opieka nad dzieckiem, przez co skarżący ma prawo do świadczenia wychowawczego na dzieci K. i L. B.

Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie:

1) przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 58 § 1a ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy w zw. z art. 2 pkt 16 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, poprzez ich niezastosowanie i uznanie, że porozumienie skarżącego z D.B. w przedmiocie ustalenia rodzicielskiego planu wychowawczego dotyczącego dzieci stron – K. i H. B. z dnia [...] r., zawarte przed notariuszem i w związku z prowadzonym przed Sądem Okręgowym w S. postępowaniem w sprawie o rozwód, sygn. akt [...], nie jest tożsame z przyznaniem obojgu rodzicom opieki naprzemiennej nad w/w dziećmi i stąd stwierdzenie jakoby, na gruncie ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci oraz znajdującej się tam definicji "rodziny", córki skarżącego z małżeństwa z D.B. nie mogły być zaliczone do rodzin obydwojga rozwiedzionych rodziców - co skutkowało nieprzyznaniem świadczenia wychowawczego skarżącemu;

2) przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 2 pkt 16 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowaniu dzieci, poprzez błędne przyjęcie jakoby opieka naprzemienna - aby można było uznać, że jest przyznana obojgu rodzicom - musi być orzeczona jedynie wyrokiem sądowym, podczas gdy w praktyce nie ma możliwości orzekania o naprzemiennej opiece w niniejszej formie (przyjęcie takiej możliwości prowadziłoby do naruszenia reguł systemowej interpretacji przepisów), a dopuszczalnym sposobem uregulowania opieki jest porozumienie rodziców w formie rodzicielskiego planu wychowawczego;

3) przepisów prawa procesowego, tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej i niewyjaśnienie w sposób dokładany stanu faktycznego sprawy, a w następstwie tego przerzucenie konsekwencji z tym związanych na skarżącego, a nadto nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób wyczerpujący, zapewniający rzetelne ustalenie stanu faktycznego sprawy.

Zdaniem skarżącego, przedłożone przez rodziców w sądzie rozwodowym porozumienie było przejawem porozumienia małżonków we wszystkich istotnych sprawach dziecka, a zatem rodzice wykonują władzę rodzicielską zgodnie i naprzemiennie, bowiem gdyby sąd rozwodowy przyjął odmiennie, nie wydałby wyroku, w którym pozostawił władzę rodzicielską obojgu rodzicom.

Ponadto T.B. zwrócił uwagę, że na tle sposobu uregulowania władzy rodzicielskiej rodziców żyjących w rozłączeniu często dochodzi do mylnego definiowania opieki naprzemiennej np. pół roku – jeden rodzic, a przez drugą połowę drugi z rodziców. W ocenie skarżącego, taki czasowy podział wykonywania władzy rodzicielskiej nigdy nie był i nie jest nadal dopuszczalny na gruncie obowiązującego Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Zdaniem skarżącego, dopuszczalnym sposobem uregulowania opieki jest porozumienie rodziców w formie rodzicielskiego planu wychowawczego, które należy utożsamiać z ustaleniem opieki naprzemiennej. Przedstawiony przez skarżącego rodzicielski plan wychowawczy jest ważny, obowiązuje strony do dnia dzisiejszego i zgodnie z przyjętą doktryną oraz art. art. 58 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego może stanowić podstawę do stwierdzenia, że opieka nad dziećmi sprawowana jest naprzemiennie.

Podsumowując skarżący podniósł, że Kolegium w sposób widoczny posiłkowało się jedynie martwymi przepisami, które nie mają zastosowania w rzeczywistości, nie uwzględniając argumentów wskazywanych przez skarżącego i nie dokonując dogłębnej analizy dokumentów załączanych przez skarżącego, w szczególności porozumienia z dnia [...] r. oraz rodzicielskiego planu wychowawczego. Skarżący zarzucił Kolegium oparcie się jedynie na twierdzeniach organu I instancji, nieprzeprowadzenie przez organ dowodu ze wskazanych dokumentów, które niewątpliwie wpłynęło na wynik sprawy i przesądziło o wydaniu decyzji na podstawie błędnie ustalonego stanu faktycznego. Bowiem wbrew twierdzeniom organu, skarżącemu przysługuje prawo do świadczenia wychowawczego na dzieci: K.B. oraz L.B.

W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie oraz utrzymało swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone

w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Kontroli sądu administracyjnego w rozpoznawanej sprawie poddane zostało rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. utrzymujące w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. odmawiającą przyznania T.B. świadczenia wychowawczego na K.B. oraz L.B., czyli drugie i trzecie dziecko skarżącego.

Dokonana w oparciu o wskazane wyżej kryterium kontrola zaskarżonych decyzji prowadzi do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Warunki nabywania prawa do świadczenia wychowawczego oraz zasady przyznawania i wypłacania tego świadczenia regulują przepisy ustawy z dnia 11 lutego 2016r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz.U. z 2016 r. poz. 195 ze zm.), zwanej dalej "ustawą".

Zgodnie z art. 4 ust. 2 tej ustawy świadczenie wychowawcze przysługuje matce, ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka albo opiekunowi prawnemu dziecka. W przedmiotowej sprawie wniosek złożył ojciec dziecka.

Stosownie do art. 2 pkt 16 rodzina w rozumieniu ustawy - oznacza odpowiednio następujących członków rodziny: małżonków, rodziców dzieci, opiekuna faktycznego dziecka oraz zamieszkujące wspólnie z tymi osobami, pozostające na ich utrzymaniu dzieci w wieku do ukończenia 25 roku życia, a także dzieci, które ukończyły 25 rok życia, legitymujące się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, jeżeli w związku z tą niepełnosprawnością przysługuje świadczenie pielęgnacyjne lub specjalny zasiłek opiekuńczy albo zasiłek dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (Dz. U. z 2016 r. poz. 162); do członków rodziny nie zalicza się dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego, dziecka pozostającego w związku małżeńskim, a także pełnoletniego dziecka posiadającego własne dziecko; w przypadku gdy dziecko, zgodnie z orzeczeniem sądu, jest pod opieką naprzemienną obojga rodziców rozwiedzionych lub żyjących w separacji lub żyjących w rozłączeniu, dziecko zalicza się jednocześnie do członków rodzin obydwojga rodziców.

W myśl art. 5 ust. 2 ustawy w przypadku urodzenia dziecka, ukończenia przez dziecko 18 roku życia lub w przypadku gdy dziecko, zgodnie z orzeczeniem sądu, jest pod opieką naprzemienną obydwojga rodziców rozwiedzionych, żyjących w separacji lub żyjących w rozłączeniu, kwotę świadczenia wychowawczego przysługującą za niepełny miesiąc ustala się dzieląc kwotę tego świadczenia przez liczbę wszystkich dni kalendarzowych w tym miesiącu, a otrzymaną kwotę mnoży się przez liczbę dni kalendarzowych, za które to świadczenie przysługuje. Kwotę świadczenia wychowawczego przysługującą za niepełny miesiąc zaokrągla się do 10 groszy w górę.

Wobec powyższego w przypadku rodziców rozwiedzionych ich wspólne dziecko, co do zasady, może być zaliczone tylko do jednej z rodzin. Jedynym wyjątkiem pozwalającym na zaliczenie dziecka do obu rodzin jest sytuacja, gdy dziecko jest pod opieką naprzemienną obojga rodziców. Ponadto z powołanych regulacji wynika bezsprzecznie, że uprawnionym do świadczenia wychowawczego jest wyłącznie ten rodzic dziecka, który faktycznie sprawuje opiekę nad tym dzieckiem lub każdy z rodziców w sytuacji opieki naprzemiennej adekwatnej do liczby dni opieki.

W przedmiotowej sprawie T.B. domagał się świadczenia wychowawczego na drugie i trzecie dziecko, wskazując, że w skład jego rodziny wchodzi: H.B. i K.B. ([...]) oraz L.B. ([...]). Organy administracji uznały, że skarżący nie sprawuje opieki naprzemiennej nad swoimi córkami z pierwszego małżeństwa, zatem nie można ich zaliczyć do składu rodziny wnioskodawcy, które to stanowisko zakwestionował T.B. podnosząc, że zawarte z byłą żoną porozumienie, w formie rodzicielskiego planu wychowawczego, należy utożsamiać z ustaleniem opieki naprzemiennej.

Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, małżeństwo skarżącego z pierwszą żoną – D.B. zostało rozwiązane na mocy wyroku Sądu Okręgowego w S. z dnia [...] r., w którym wykonywanie władzy rodzicielskiej nad małoletnimi dziećmi H. i K. powierzono obojgu rodzicom, ustalając miejsce pobytu córek przy matce – D. B.

Ponadto strony zawarły w dniu [...] r. porozumienie, w którym ustaliły kwestię wysokości alimentów i władzy rodzicielskiej, w tym zasady sprawowania wspólnej władzy rodzicielskiej określone szczegółowo w załączniku do porozumienia stanowiącego rodzicielski plan wychowawczy.

Z treści rodzicielskiego planu wychowawczego wynika, że:

- dzieci będą spędzać czas u ojca dwa popołudnia w tygodniu, [...] oraz [...], w który to dzień dzieci będą nocować u ojca;

- w każdy [...] weekend miesiąca;

- w Święta Bożego Narodzenia ojciec będzie miał prawo spędzić z dziećmi 1 dzień;

- w Święta Wielkanocne ojciec będzie miał prawo spędzić z dziećmi 1 dzień;

- w ferie zimowe dzieci będą spędzać z ojcem 1 tydzień, zaś w wakacje letnie 1 miesiąc.

Podkreślenia wymaga, że pojęcie "naprzemiennej opieki" rozwiedzionych rodziców nad dzieckiem, które stanowi kwestię sporną pomiędzy stronami w niniejszej sprawie pojawiło się dopiero w przepisach ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, która to ustawa weszła w życie w dniu 1 kwietnia 2016 r. Zgodnie z poglądem wyrażonym w orzecznictwie sądów administracyjnych "opiekę naprzemienną" – cechuje równość pomiędzy rodzicami w sprawowaniu pieczy nad dzieckiem, które mieszka i koncentruje swoje sprawy życiowe na zmianę u obojga rodziców. Inaczej rzecz ujmując opiekę naprzemienną należy wiązać z sytuacją, w której z orzeczenia Sądu, bądź porozumienia rodziców wynika, że rodzice rozwiedzeni sprawują opiekę nad wspólnym dzieckiem (dziećmi) na przemian, w mniej więcej równych powtarzających się okresach (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 2 lutego 2017 r., sygn. akt III SA/Gd 1102/16, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 19 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 1209/16, publ. na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W świetle powołanych rozważań oraz w kontekście przedstawionych materiałów dowodowych należy stwierdzić, że organy administracji publicznej orzekające w niniejszej sprawie doszły do prawidłowych wniosków przyjmując, że skarżący nie sprawuje naprzemiennej opieki (pieczy) nad córkami – H.B. oraz K.B. Brak jest podstaw do przyjęcia, że okresy przebywania dzieci u każdego z rodziców za mniej więcej równe, bowiem poza okresami Świąt, ferii i wakacji, córki skarżącego mieszkają na co dzień ze swoją matką, która w zdecydowanie większym wymiarze sprawuje opiekę nad córkami (przez – średnio - niemal 5 dni w tygodniu). Wobec powyższego nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 2 pkt 16 ustawy. Jednocześnie odnosząc się do stanowiska skarżącego dotyczącego mylnego definiowania opieki naprzemiennej jako sprawowania opieki przez pół roku przez jednego z rodziców, a drugą połowę przez drugiego – należy stwierdzić, że takie rozumienie opieki (pieczy) naprzemiennej nie wynika ani z przepisów prawa ani z dotychczasowego orzecznictwa. Jak podaje się w opracowaniu Instytutu Wymiaru Sprawiedliwości autorstwa dr Macieja Domańskiego "Orzekanie o pieczy naprzemiennej w wyrokach rozwodowych" (wyd. Warszawa 2015r., dostępne LEX), częstość okresów sprawowania pieczy jest ustalana w orzeczeniach sądowych w różny sposób. Najczęściej okres po jakim następuje zmiana osoby sprawującej pieczę przyjmuje się tygodniowy, dwutygodniowy, miesięczny półtoratygodniowy bądź półtygodniowy zaś w inny sposób określany jest niezwykle rzadko.

Wbrew argumentom skarżącego, zarzucającego błędne przyjęcie w zaskarżonej decyzji jakoby opieka naprzemienna musiała być orzeczona jedynie wyrokiem sądowym - Kolegium prawidłowo stwierdziło, że brak opieki naprzemiennej nad H. oraz K. wynika nie tylko z orzeczenia sądu stwierdzającego rozwód skarżącego z D.B. ale również przyjętego przez rozwodzących się małżonków rodzicielskiego planu wychowawczego stanowiącego załącznik do porozumienia z dnia [...] r.

W tym miejscu podkreślić należy, że Sąd podziela pogląd wyrażony w orzecznictwie sądów administracyjnych dopuszczający możliwość ustalenia opieki (pieczy) naprzemiennej nie tylko w wyroku sądu, lecz również w wyniku porozumienia zawartego między małżonkami. Taka interpretacja jest zgodna z aktualnym brzmieniem przepisu art. 58 § 1 i § 1 a ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2015 r., poz. 2082) obowiązującego od dnia 29 sierpnia 2015 r., który stanowi, że w wyroku orzekającym rozwód sąd rozstrzyga o władzy rodzicielskiej nad wspólnym małoletnim dzieckiem obojga małżonków i kontaktach rodziców z dzieckiem oraz orzeka, w jakiej wysokości każdy z małżonków jest obowiązany do ponoszenia kosztów utrzymania i wychowania dziecka. Sąd uwzględnia pisemne porozumienie małżonków o sposobie wykonywania władzy rodzicielskiej i utrzymywaniu kontaktów z dzieckiem po rozwodzie, jeżeli jest ono zgodne z dobrem dziecka. Rodzeństwo powinno wychowywać się wspólnie, chyba że dobro dziecka wymaga innego rozstrzygnięcia. W braku porozumienia, o którym mowa w § 1, sąd, uwzględniając prawo dziecka do wychowania przez oboje rodziców, rozstrzyga o sposobie wspólnego wykonywania władzy rodzicielskiej i utrzymywaniu kontaktów z dzieckiem po rozwodzie. Sąd może powierzyć wykonywanie władzy rodzicielskiej jednemu z rodziców, ograniczając władzę rodzicielską drugiego do określonych obowiązków i uprawnień w stosunku do osoby dziecka, jeżeli dobro dziecka za tym przemawia (art. 58 § 1a ww. ustawy).

Niezależnie od powyższego, w sytuacji, gdy przepis art. 58 § 1a ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy, nie stanowił podstawy prawnej rozstrzygnięć podjętych przez organy administracji publicznej, zatem za niezasadny należy uznać zarzut jego naruszenia.

W ocenie Sądu, nie można zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, że samo uregulowanie przez rodziców opieki nad dziećmi w formie rodzicielskiego planu wychowawczego należy utożsamiać z ustaleniem opieki naprzemiennej. Podkreślenia wymaga, że takie porozumienie powinno podlegać każdorazowemu badaniu przez organ administracji publicznej, pod kątem tego czy ustalenia zawarte w porozumieniu między małżonkami cechuje względnie równy podział w opiece nad dziećmi konieczny do stwierdzenia opieki naprzemiennej, której jak zostało to wykazane wyżej nie można stwierdzić w niniejszej sprawie.

Zdaniem Sądu, Kolegium należycie oceniło materiał dowodowy w kontekście przepisów prawa procesowego, właściwie ustaliło brak podstaw do stwierdzenia opieki naprzemiennej sprawowanej nad H.B. oraz K.B., a w konsekwencji nie uwzględniło w składzie rodziny wnioskodawcy córek T.B. z pierwszego małżeństwa. Dokonane ustalenia, ich ocena prawna oraz wyciągnięte na tej podstawie wnioski są prawidłowe i znajdują odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Podkreślenia wymaga, że odmienna od oczekiwań skarżącego ocena przez organy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie świadczy jednak o tym, że doszło do naruszenia przepisów postępowania, a zatem zarzut naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.) Kodeks postępowania administracyjnego, zwanej dalej: "k.p.a." polegający na niewyjaśnieniu stanu faktycznego oraz nieprzeprowadzeniu postępowania dowodowego, w kontekście dokumentów przedstawionych w toku postępowania w szczególności rodzicielskiego planu wychowawczego, do których odniósł się organ w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, nie zasługuje na uwzględnienie.

Podsumowując stwierdzić należy, że skoro zarzuty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie, zaś Sąd, działając z urzędu poza granicami skargi, również nie stwierdził żadnych naruszeń, zatem brak jest podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.

Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia

2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), orzekł o oddaleniu skargi.