Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 1125/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2013-02-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art.113 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta /spr./ Sędziowie WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska WSA Izabela Bąk-Marciniak Protokolant st. sekr. sąd. Laura Szukała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2013r. sprawy ze skarg R. T., M. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] sierpnia [...] r. nr [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta P. z dnia [...] czerwca [...] r. nr [...], 2. określa, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżącego R. T. kwotę 357 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania, 4. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżącej M. R. kwotę 357 zł (trzysta pięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta P. (dalej Prezydent albo organ I instancji) decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...], znak [...] (dalej decyzja z dnia [...] sierpnia 2009 r.) działając na podstawie art. 59 ust. 1 i 2, art. 60 ust. 1 oraz art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2003 r., nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks Postępowania Administracyjnego (t.j. Dz.U. 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa) ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z podziemną halą garażową z możliwością wprowadzenia usług do 30% na dz. nr [...],[...],[...],[...],[...],[...] ark. 20 obręb W. przy ul. P. [...] w P.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...], Prezydent przeniósł decyzję z dnia 6 sierpnia 2009 r. wydaną na rzecz A. M. na rzecz Grupy R. Sp. k. ul. O. [...],[...] P. (dalej inwestor).

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...] (dalej postanowienie z dnia [...] czerwca 2012 r.) Prezydent działając na podstawie art. 113 §1 kpa sprostował oczywistą omyłkę w decyzji z dnia [...] sierpnia 2009 r. w ten sposób, że w wierszu 5 i 6 na stronie 2 decyzji zamiast wyrazów: "Ostatnia kondygnacja nadziemna winna być wycofana minimum 5,0 m od tylnej granicy działki nr [...]" powinno być ,,Ostatnia kondygnacja nadziemna winna być wycofana minimum 5,0 m od tylnej granicy działek o nr [...],[...],[...] i [...]".

W uzasadnieniu Prezydent wyjaśnił, że postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] (dalej postanowienie z dnia [...] lutego 2012 r.) sprostował oczywistą omyłkę w decyzji z dnia 6 sierpnia 2009 r. polegającą na błędnym określeniu tylnej granicy obszaru inwestycji w kwestii wycofania ostatniej kondygnacji nadziemnej. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] (dalej postanowienie z dnia [...] kwietnia 2012 r.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu (dalej SKO albo Kolegium) uchyliło zaskarżone postanowienie z dnia [...] lutego 2012 r. uznając, że nie można prostować w decyzji administracyjnej numeru działek w części opisującej ustalenia decyzji o warunkach zabudowy, w drodze postanowienia o sprostowaniu oczywistej omyłki na podstawie art. 113 kpa.

W dalszej części wywodów Prezydent wyjaśnił, że jeżeli zmiana numeru działki w treści decyzji nie dotyczy dopuszczalności prowadzenia określonych robót budowlanych na uprzednio wskazanym (błędnie) terenie, to jest możliwe sprostowanie decyzji w tym zakresie, gdyż nie prowadzi to do merytorycznej zmiany rozstrzygnięcia. Zdaniem Prezydenta, w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki uniemożliwiające zastosowanie art. 113 § 1 kpa, gdyż sprostowanie decyzji z dnia 6 sierpnia 2009 r. nie prowadzi do ponownego rozstrzygnięcia sprawy, odmiennego od pierwotnego.

Zażalenie na postanowienie z dnia [...] czerwca 2012 r. wniosła pismem z dnia [...] czerwca 2012 r. M. R. (dalej odwołująca albo skarżąca) reprezentowana przez fachowego pełnomocnika procesowego. Odwołująca zarzuciła organowi I instancji rażące naruszenie art. 113 §1 kpa oraz art. 6, 7, 8, 10 i 15 kpa. Zdaniem odwołującej, Prezydent nie wykonał wytycznych zawartych w postanowieniu SKO z dnia [...] kwietnia 2012 r., lecz wydał ponownie postanowienie o identycznej treści i uzasadnieniu zawierającym polemikę z postanowieniem SKO.

Zażalenie na postanowienie z dnia 11 czerwca 2012 r. zostało również wniesione pismem z dnia [...] czerwca 2012 r. przez R. T. (dalej odwołujący albo skarżący) reprezentowanego przez fachowego pełnomocnika procesowego. Odwołujący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

W uzasadnieniu odwołujący wskazał, że sprostowanie decyzji z dnia [...] sierpnia 2009 r. dokonane przez Prezydenta przekroczyło granicę oczywistej omyłki. Powyższe sprostowanie dokonało bowiem istotnych zmian w treści merytorycznej decyzji i nie prowadziło do skorygowania oczywistych błędów. Należy wskazać, że wycofanie ostatniej kondygnacji nadziemnej o 5 m od tylnej granicy działki [...] miało na celu ochronę interesu strony, przez znaczące oddzielenie zabudowy jednorodzinnej od zabudowy mieszkalnej wielorodzinnej. Dokonana w postanowieniu z dnia [...] czerwca 2012 r. zmiana znacząco przybliża zabudowę trzykondygnacyjną do zabudowy dwukondygnacyjnej znajdującej się na nieruchomości strony.

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...] (dalej postanowienie z dnia [...] sierpnia 2012 r.) Kolegium utrzymało w mocy postanowienie z dnia [...] czerwca 2012 r.

Na wstępie Kolegium wyjaśniło, że nie podzieliło poglądów wyrażonych we wcześniejszym postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2012 r. Zdaniem Kolegium sprostowanie oczywistej omyłki w postanowieniu z dnia [...] czerwca 2012 r. nie prowadziło do ponownego rozstrzygnięcia sprawy, odmiennego od pierwotnego.

W istocie oznaczenie numeru działki w podejmowanym rozstrzygnięciu jest niezwykle ważne albowiem sprowadza się do konkretyzacji dopuszczalności prowadzenia określonych robót w miejscu precyzyjnie określonym. Numery określające poszczególne działki nie są nic nie znaczącymi cyframi albowiem funkcjonują w obrocie prawnym jako nazwa własna wskazująca jednocześnie na konkretną nieruchomość, z czym także wiążą się konkretne prawa. W praktyce zatem przyjmuje się, że nie jest możliwe dokonanie sprostowania decyzji w trybie art. 113 § 1 kpa przez wskazanie innego numeru działki, a co się z tym wiąże, innej nieruchomości niż ta, którą wskazał inwestor we wniosku i przez to dokonanie zamiany nieruchomości dopuszczonych do prowadzenia na nich konkretnych robót. Zdaniem Kolegium, w niniejszej sprawie zaistniała jednak oczywista omyłka, bowiem zamiar inwestora wskazany i opisany jest we wniosku złożonym w organie I instancji, a ponadto zamiar ten wynika i jest wskazany na załączniku graficznym do wniosku inwestora. Z załącznika graficznego wynika, że zamiarem inwestora było posadowienie planowanego budynku wielorodzinnego na działce nr [...] w określonej odległości od tylnej granicy działek nr [...],[...],[...] i [...].

W ocenie Kolegium, w postanowieniu z dnia [...] sierpnia 2012 r. organ I instancji prawidłowo zastosował przepis art. 113 § 1 kpa, sprostowanie oczywistej omyłki nie sprowadzało się do odmiennego rozstrzygnięcia sprawy. Błąd wskazany w sprostowanym postanowieniu nie rodzi wątpliwości organu odwoławczego co do przedmiotu postępowania ani ustalonego stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnych.

Skargę na postanowienie z dnia [...] sierpnia 2012 r. pismem z dnia [...] października 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu (dalej WSA) wniosła odwołująca reprezentowana przez fachowego pełnomocnika, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia z dnia 11 czerwca 2012 r.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że postanowienie SKO z dnia [...] sierpnia 2012 r. istotnie zmienia decyzję z dnia 6 sierpnia 2009 r., gdyż ingeruje w jej merytoryczną treść i w niedozwolony sposób konwaliduje jej błędy proceduralne. Dodatkowo, zmiana dokonana przez Kolegium dotyczy powierzchni zabudowy, która wyznaczona jest w oparciu o numery działek. Pierwotne brzmienie decyzji nie kształtuje żadnych praw i obowiązków skarżącej. Tymczasem nowe brzmienie konkretnie wymienia już działkę skarżącej jako leżącą w oznaczonej odległości od nowo powstającej budowli, co bezpośrednio wpływa na prawa samej skarżącej.

Bezzasadny jest wyrażony w zaskarżonym postanowieniu pogląd, że postanowienie z dnia [...] czerwca 2012 r. prostuje pomyłkę zgodnie z zamiarem inwestora wyrażonym we wniosku o ustalenie warunków zabudowy. To decyzja organu administracji ustala bowiem warunki zabudowy, będąc władczym rozstrzygnięciem wywierającym skutki w prawnym obrocie, a nie wniosek inwestora. Przy czym wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy nie następuje automatycznie, z chwilą złożenia wniosku i bez woli organu, a jedynie po dokładnym przeanalizowaniu sprawy i odpowiednim ustosunkowaniu się organu do treści wniosku.

Skarżąca zauważyła również, że w postanowieniu z dnia 11 czerwca 2012 r. naruszone zostały wyrażone w art. 7 i 15 kpa w zw. z art. 138 §1 pkt 2 kpa zasady kontroli i nadzoru nad przestrzeganiem prawa oraz dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Postanowienie SKO z dnia [...] kwietnia 2012 r. jest bowiem prawomocnym rozstrzygnięciem organu wyższego stopnia w stosunku do Prezydenta. Zaskarżone postanowienie z dnia [...] sierpnia 2012 r. utrzymujące w mocy wadliwe postanowienie z dnia [...] czerwca 2012 r. narusza określoną w art. 16 kpa zasadę trwałości ostatecznego postanowienia z dnia [...] kwietnia 2012 r., które ciągle obowiązuje w obrocie prawnym. SKO nie tylko odmiennie rozstrzygnęło kwestię już prawomocnie rozpatrzoną, ale też orzekło odmiennie niż wcześniej i do tego w składzie, w którym znalazła się osoba wydająca postanowienie z dnia [...] kwietnia 2012 r. Takie postępowanie Kolegium jest więc również obrazą zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 kpa) i niweczy reguły kultury administrowania (k. 3-7 akt IV SA/Po 1126/12).

Skargę na postanowienie z dnia [...] sierpnia 2012 r. do WSA wniósł pismem z dnia [...] października 2012 r. odwołujący reprezentowany przez fachowego pełnomocnika procesowego.

Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszenie art. 113 §1 kpa przez niezasadne przyjęcie, że wadliwe oznaczenie w decyzji ustalającej warunki zabudowy numeru działki stanowi omyłkę pisarską, którą można skorygować przez sprostowanie. Skarżący wniósł o uchylenie postanowienia z dnia [...] sierpnia 2012 r. oraz poprzedzającego go postanowienia z dnia [...] czerwca 2012 r.

Zdaniem skarżącego, sprostowanie decyzji z dnia [...] sierpnia 2009 r. przekracza granicę oczywistej omyłki. Powyższe sprostowanie dokonało bowiem istotnych zmian w treści merytorycznej decyzji i zdaniem skarżącego nie prowadziło do skorygowania oczywistych błędów. Należy wskazać, że wycofanie ostatniej kondygnacji nadziemnej o 5 m od tylnej granicy działki [...] miało na celu ochronę interesu strony, przez znaczące oddzielenie zabudowy jednorodzinnej od zabudowy mieszkalnej wielorodzinnej. Dokonana w postanowieniu z dnia [...] czerwca 2012 r. zmiana znacząco przybliża zabudowę trzykondygnacyjną do zabudowy dwukondygnacyjnej znajdującej się na nieruchomości strony. Zapis "ostatnia kondygnacja nadziemna winna być wycofana minimum 5,0 m od tylnej granicy działki nr [...]" znajduje się również w "Wynikach analizy", będących integralną częścią wydanej decyzji (k. 4-9 akt IV SA/Po 1125/12).

W odpowiedzi na skargę z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...] Kolegium wniosło o jej oddalenie (k. 15-16 akt IV SA/Po 1125/12).

Pismem z dnia [...] stycznia 2013 r. inwestor wniósł o oddalenie skargi.

W uzasadnieniu uczestnik postępowania wyjaśnił, że inwestycja objęta decyzją o ustaleniu warunków zabudowy jest położona pomiędzy zabudowaniami od strony ulicy P. oraz zabudowaniami od strony ulicy Napoleońskiej. Od strony ulicy P. posadowiona jest wielorodzinna zabudowa kilkukondygnacyjna, natomiast od strony ulicy Napoleońskiej istnieje zabudowa jednorodzinna. Przed sprostowaniem ostatnia kondygnacja miała być wycofana 5 metrów od tylnej granicy działki [...], co oznaczało obowiązek maksymalnego przysunięcia ostatniej kondygnacji do granicy działki [...] z działką [...]. Ostatnia kondygnacja musiałaby być jednak na tyle wąska, aby zachować odległość 5 metrów od działek [...],[...],[...] oraz [...]. W praktyce oznaczałoby to, że ostatnia kondygnacja stanowiłaby jedynie wąski pasek zabudowy, którego nie sposób określić jako kondygnacji. Po sprostowaniu ostatnia kondygnacja ma być wycofana minimum 5 metrów od tylnej granicy działek o nr [...],[...],[...] i [...]. A zatem inwestor w dalszym ciągu byłby zobowiązany do wycofania ostatniej kondygnacji od strony budynków jednorodzinnych. Sprostowanie pozwoliłoby jednak na budowę ostatniej kondygnacji tak, aby w ogóle było możliwe jej użytkowanie. Prostując oczywistą omyłkę pisarską decyzji, organ orzekł zgodnie ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Istotą zmniejszenia powierzchni ostatniej kondygnacji było bowiem jej odsunięcie od zabudowy jednorodzinnej. Nie oznaczało to jednak całkowitej rezygnacji z zamierzeń inwestycyjnych, albowiem z treści rozstrzygnięcia decyzji o warunkach zabudowy jednoznacznie wynika, że budynek będzie miał trzy kondygnacje (k. 47-53, 73-80 akt IV SA/Po 1125/12).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniesione skargi zasługiwały na uwzględnienie.

Przedmiotem niniejszej sprawy było dokonanie kontroli zgodności z prawem postanowienia Kolegium z dnia [...] sierpnia 2012 r. oraz poprzedzającego jego wydanie postępowania prowadzonego w przedmiocie sprostowania z urzędu decyzji z dnia 6 sierpnia 2009 r. Spór pomiędzy stronami w niniejszym procesie sprowadzał się do dopuszczalności sprostowania jako oczywistej omyłki pisarskiej zmiany numeracji działek od których powinna zostać wycofana ostatnia kondygnacja naziemna budynku mieszkalnego wielorodzinnego, który ma zostać wybudowany przez inwestora w P. przy ul. P. [...].

Podstawą prawną sprostowania z urzędu przez organ administracji publicznej oczywistej omyłki w wydanej decyzji jest art. 113 §1 kpa. Istota oczywistej omyłki pisarskiej polega na tym, że w decyzji wyrażono coś, co widocznie jest niezgodne z myślą wypowiedzianą niejednoznacznie przez organ władzy publicznej, wyrażone jedynie przez przeoczenie albo niewłaściwy dobór słów (A. Wróbel, w: M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks Postępowania Administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2009 r., str. 584 oraz podana tam literatura). Przez oczywiste omyłki należy rozumieć błędy, które jednoznacznie wynikają z zestawienia zebranego w sprawie materiału z treścią decyzji. Niedopuszczalne jest sprostowanie decyzji, które prowadziłoby do ponownego rozstrzygnięcia sprawy (wyrok NSA z dnia 26.06.2012 r., sygn. akt II GSK 812/11, lex nr 1217423, wyrok NSA z dnia 01.09.2011 r., sygn. akt I OSK 1451/10, lex nr 1068414). Innymi słowy, sprostowaniu na podstawie art. 113 §1 kpa nie mogą podlegać omyłki istotne, nieoczywiste dla stron postępowania, wpływające w znaczny sposób na ich sytuację prawną. Tego gatunku uchybienia oraz niejednoznaczności powinny być usuwane albo przez wydanie postanowienia wyjaśniającego wątpliwości co do treści decyzji, albo w trybie odwoławczym. W orzecznictwie sądowym wskazuje się na szereg przykładów niedopuszczalnego poszerzania pojęcia oczywistej omyłki w wydawanych decyzjach przez sprostowanie tekstu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przez dopisanie brakujących oznaczeń występujących na rysunku planu (wyrok WSA w Gliwicach z dnia 12.04.2012 r., sygn. akt II SA/Gl 745/11, lex nr 1145760), określenie rodzaju inwestycji w decyzji o warunkach zabudowy (wyrok NSA z dnia 08.01.2013 r., sygn. akt II OSK 1611/11, baza orzeczeń NSA), określenie w decyzji o warunkach zabudowy numeru działki, określającego w istocie, której nieruchomości sprawa dotyczy (wyrok NSA z dnia 03.12.2010 r., sygn. akt II OSK 1950/10, baza orzeczeń NSA). Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę miał jednak na uwadze, że charakter stwierdzonej w decyzji omyłki lub błędu musi być przeanalizowany w odniesieniu do każdej indywidualnej sprawy administracyjnej. Analizy takiej nie może zastąpić wyłączne oparcie się na stanowisku orzecznictwa wypracowanym w odmiennych stanach faktycznych.

Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy, organy obu instancji niezasadnie uznały, że omyłka pisarska dotycząca oznaczenia działek, od których powinna zostać wycofana ostatnia kondygnacja nadziemna budynku mieszkalnego ma charakter oczywistej omyłki. Przed wszczęciem z urzędu postępowania w przedmiocie sprostowania tej omyłki, organ I instancji postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...], działając w oparciu o art. 113 §2 i 3 kpa wyjaśnił, że zapis w decyzji z dnia [...] sierpnia 2009 r. dotyczący wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki w kwestii wycofania 3 kondygnacji nadziemnej o minimum 5,0 m dotyczy całej długości tylnej krawędzi działki nr [...]. Organ I instancji wydając następnie postanowienie z dnia [...] lutego 2012 r. oraz postanowienie z dnia [...] czerwca 2012 r. nie wyjaśnił, dlaczego ten sam zapis decyzji z dnia [...] sierpnia 2009 r. uznany został za oczywistą omyłkę pisarską.

O merytorycznym znaczeniu dokonanej zmiany treści decyzji z dnia [...] sierpnia 2009 r. świadczą również argumenty zawarte w pisemnych skargach wniesionych do tutejszego Sądu. Wycofanie ostatniej kondygnacji nadziemnej o 5 m od tylnej granicy działki nr [...] miało na celu ochronę interesu skarżących przez znaczące oddzielenie zabudowy jednorodzinnej od zabudowy mieszkalnej wielorodzinnej. Taki zapis decyzji miał w sposób jednoznaczny zabezpieczyć interesy obojga skarżących. Konsekwencją dokonanej zmiany decyzji z dnia [...] sierpnia 2009 r. w istocie rzeczy może być prawdopodobieństwo prowadzenia robót budowlanych w innym miejscu, przy czym nowy zapis decyzji może skutkować powstaniem wątpliwości interpretacyjnych dotyczących odległości w jakiej nowy budynek powinien znajdować się od zabudowy jednorodzinnej. Decydującego znaczenia w tym zakresie nie może odgrywać twierdzenie, że dokonana zmiana dotyczy dopuszczalności prowadzenia robót na określonym przez wskazanie nr geodezyjnego działki terenie, skoro zmianie będzie mogło ulec dokładne położenie budynku, jego odległość od granic nieruchomości skarżących. Dokonana zmiana prowadzi do zmiany kształtu przyszłego budynku mieszkalnego (zob. k. 49, 75 akt IV SA/Po 1125/12), co w sposób istotny wiąże się z merytoryczną zawartością decyzji o warunkach zabudowy.

Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd miał również na uwadze, że zmodyfikowana treść decyzji z dnia [...] sierpnia 2009 r. nie miała charakteru przypadkowego w tym rozumieniu, że pojawiła się dopiero na etapie jej sporządzania. Zapis o konieczności wycofania ostatniej kondygnacji nadziemnej minimum 5,0 m od tylnej granicy działki nr [...] został zamieszczony w projekcie decyzji z dnia [...] sierpnia 2009 r. Nie był on również w jakikolwiek sposób kwestionowany przez pierwotnego inwestora na rzez którego wydana została powyższa decyzja.

Odnosząc się do argumentów wskazanych przez Inwestora w piśmie z dnia [...] stycznia 2013 r. Sąd uznał je za niezasadne. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania na temat dopuszczalności sprostowania oczywistej omyłki w treści decyzji administracyjnej oraz zabezpieczenie interesu prawnego wszystkich pozostałych stron postępowania w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy nie sposób jako decydującego kryterium dla oznaczenia charakteru omyłki uznać celu, który przyświecał organowi przy nałożeniu obowiązku wycofania ostatniej kondygnacji względem sąsiadujących zabudowań. Z uwagi na istotny charakter dokonanej modyfikacji decyzji, wpływający na kształt i powierzchnię planowanego do wybudowania budynku mieszkalnego, domniemany cel organu I instancji nie może odgrywać przesądzającego znaczenia dla nadania określonemu zapisowi decyzji z dnia [...] sierpnia 2009 r. charakteru oczywistej omyłki. Ewentualna wadliwość merytoryczna decyzji o warunkach zabudowy, niemożliwa, z różnych względów, do usunięcia w drodze usuwania istotnych wad decyzji, nie zamyka inwestorowi drogi do złożenia nowego wniosku o wydanie warunków zabudowy, a następnie decyzji o pozwoleniu na budowę.

W niniejszej sprawie Sąd miał również na względzie, że postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012 r. Kolegium uchyliło postanowienie z dnia [...] lutego 2012 r. o sprostowaniu oczywistej omyłki w decyzji z dnia [...] sierpnia 2009 r. W uzasadnieniu Kolegium wyjaśniło, że sprostowanie w decyzji numeru działek w części opisującej ustalenia decyzji o warunkach zabudowy nie jest możliwe w drodze postanowienia o sprostowaniu oczywistej omyłki na podstawie art. 113 kpa. Następnie postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012 r. organ I instancji, nie stosując się do oceny prawnej sprawy przedstawionej przez SKO, wydał rozstrzygnięcie o tożsamej treści jak w postanowieniu z dnia [...] lutego 2012 r. Kolegium ponownie rozpoznając niniejszą sprawę postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r. utrzymało w mocy postanowienie z dnia [...] lutego 2012 r. przedstawiając zupełnie odmienny tok rozumowania aniżeli we własnym postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2012 r. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, zmienność poglądów prawnych wyrażonych przez SKO na tle tego samego stanu faktycznego i prawnego sprawy powoduje, że może nastąpić uzasadnione podważenie zaufania obywateli do organów państwa. Działanie takie wpływa negatywnie na świadomość i kulturę prawną obywateli stanowiąc naruszenie art. 8 kpa.

Mając powyższe na uwadze Sąd w pkt 1 wyroku działając na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej ppsa) uchylił postanowienie z dnia [...] sierpnia 2012 r. orz poprzedzające je postanowienie z dnia [...] czerwca 2012 r.

Ponownie rozpoznając niniejszą sprawę organ I instancji mając na względzie dokonaną powyżej wykładnię art. 113 §1 kpa w kontekście jej stanu faktycznego powinien rozważyć umorzenie postępowania w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki w decyzji z dnia [...] sierpnia 2009 r.

W pkt 2 wyroku Sąd działając na zasadzie art. 152 ppsa określił, że zaskarżona decyzja nie może zostać wykonana. Oznacza to, że nie wywołuje ona skutków prawnych, które wynikają z jej rozstrzygnięcia, od chwili wydania wyroku, mimo że wyrok uchylający tę decyzję nie jest jeszcze prawomocny (wyrok NSA z dnia 29.07.2004 r., sygn. akt OSK 591/04, ONSA i WSA 2004/2/32).

W pkt 3 wyroku Sąd działając na podstawie art. 200 ppsa zasądził od SKO na rzecz skarżącego R. T. kwotę 357 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W pkt 4 wyroku Sąd działając na podstawie art. 200 ppsa zasądził od SKO na rzecz skarżącej M. R. kwotę 357 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.