Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1427/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-02-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara Sędziowie: WSA Magdalena Durzyńska WSA Bożena Marciniak (spr.) Protokolant specjalista Joanna Pleszczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2015 r. sprawy ze skargi R. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata M. P., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym: tytułem opłaty kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. na podstawie art. 127 § 2 w związku z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania R. O. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] października 2013r. Nr [...] odmawiającą udzielenia pomocy finansowej w formie zasiłku celowego w październiku 2013 r. w wysokości [...] zł z przeznaczeniem na zakup leków.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

W dniu 16 września 2013 r. R. O. wystąpił do Prezydenta W. z wnioskiem o udzielenie pomocy finansowej w formie zasiłku celowego w miesiącu październiku 2013 r. z przeznaczeniem na zakup leków w wysokości [...] zł.

Prezydent W. decyzją z dnia [...] października 2013 r. nr [...] odmówił przyznania pomocy finansowej w formie zasiłku celowego w formie zasiłku celowego w październiku 2013 r. w wysokości [...] zł z przeznaczeniem na zakup leków.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, iż w świetle zebranej dokumentacji ustalono, iż wnioskodawca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, posiada orzeczony umiarkowany stopień niepełnosprawności na okres do 31 stycznia 2015 r. Jego dochód stanowi renta inwalidzka z ZUS w wysokości [...] zł (po potrąceniu alimentów na troje dzieci) oraz zasiłek stały z OPS [...] w wysokości [...] zł miesięcznie. Łączny jego dochód wynosi [...] zł i przekracza kryterium określone w ustawie z dnia 12 marca 2004 r., o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013 r. nr poz. 182 ze zm.) – dalej powołana jako u.p.s., które dla osoby samotnie gospodarującej wynosi 542 zł.

Organ zauważył, że we wrześniu 2013 r. R. O. otrzymał dodatkową pomoc w formie bezpłatnych obiadów barowych, za które OPS ponosi pełną odpłatność. We wrześniu 2013 r. wnioskodawca uzyskał dodatkową pomoc w formie zasiłków celowych specjalnych na łączną kwotę [...] zł z przeznaczeniem na zakup leków oraz częściowe opłacenie rachunku za energię elektryczną. Jednocześnie organ I instancji wskazał, że wnioskodawca nie przedstawił faktur za zakupione leki, których nazwy powtarzają się na każdej załączonej recepcie.

Rozpoznając sprawę organ wskazał, iż ustawa o pomocy społecznej stwarza możliwość udzielenia pomocy finansowej, ale tym samym nie każdy podopieczny, w każdym czasie może otrzymać pomoc spełniającą jego oczekiwania. Sam fakt spełnienia ustawowych kryteriów nie oznacza obowiązku przyznania osobie zainteresowanej zasiłku celowego w wysokości zgodnej z jej oczekiwaniami. Zgodnie art. 39 ust. 1 i 2 cytowanej ustawy zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby życiowej. Zasiłek powyższy jest jednak świadczeniem fakultatywnym, a decyzja wydana na podstawie powyższego artykułu ma charakter uznaniowy.

Następnie Prezydent wskazał, iż organ pomocy społecznej może także przyznać świadczenie przy przekroczeniu kryterium dochodowego w szczególnie uzasadnionych przypadkach, na podstawie art. 41 pkt 1 Ustawy o pomocy społecznej. Takim przypadkiem jest sytuacja, w której konkretna osoba znajduje się w położeniu, gdzie zachodzi ryzyko braku zaspokojenia podstawowych potrzeb w stopniu zdecydowanie wyższym niż u innych klientów, a jednocześnie istnieją okoliczności faktycznie niezależne od tej osoby, które taką sytuację wywołały lub wywołują, np. nagła spodziewana choroba, wypadek, katastrofa o charakterze pożaru czy powodzi itp.

W ocenie organu, w tej konkretnej sprawie nie zaistniało żadne zdarzenie o charakterze nagłym i nieprzewidywalnym, a nadto wnioskodawca posiada własny stały dochód przekraczający kryterium dochodowe.

Prezydent podniósł również, iż w okresie I - V 2013 r Ośrodek Pomocy Społecznej Dzielnicy [...] Filia Nr [...] nie dysponował żadnymi środkami finansowymi w budżecie na realizację świadczeń w formie zasiłków celowych oraz celowych specjalnych.

Natomiast w okresie X - XII 2013r na wypłatę zasiłków celowych z przeznaczeniem na częściowe zabezpieczenie najpilniejszych potrzeb bytowych mieszkańców Dzielnicy, Ośrodek dysponuje jedynie kwotą w wysokości [...] zł miesięcznie dla [...] rodzin korzystających ze świadczeń pomocy społecznej, w których znajduje się [...] osób.

Organ wskazał, iż ograniczone środki finansowe są podstawową przyczyną do wydania decyzji odmownej i jednocześnie okolicznością, na którą Ośrodek nie ma wpływu.

Od powyższej decyzji R. O. wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. W uzasadnieniu odwołania skarżący opisał swoją trudną sytuację finansową, zdrowotną (związaną z chorobą) oraz rodzinną (konflikt z żoną).

W toku postępowania odwoławczego Kolegium przeanalizowało przepisy ustawy o pomocy społecznej, a w szczególności art. 39 i 41 tej ustawy. Kolegium wskazało, iż przesłanką udzielenia pomocy społecznej jest przede wszystkim jednoznaczne ustalenie przez organ, iż osoba lub rodzina ubiegająca się o konkretną formę pomocy, znajdująca się w trudnej sytuacji życiowej, nie jest w stanie przezwyciężyć tej sytuacji przy wykorzystaniu własnych, posiadanych możliwości i środków, ponieważ jedynie w takim wypadku pomoc może zostać udzielona. Wskazało ponadto, iż zgodnie z intencją ustawodawcy, celem pomocy społecznej jest jedynie udzielenie wsparcia, a nie zastąpienie indywidualnych wysiłków w dążeniu do poprawy swej sytuacji bytowej. Taką też funkcję spełnia zasiłek celowy, o którym mowa w art. 39 ust. 1 i 2 tej ustawy.

Instytucja pomocy społecznej służyć ma jako środek do celu, którym jest usamodzielnienie się osoby potrzebującej. Jest to zgodne z zasadą pomocniczości wyrażoną w preambule do Konstytucji, zakładającą że organy państwa interweniują dopiero wówczas, gdy jest to niezbędne, a więc gdy dana jednostka nie jest w stanie poradzić sobie sama. W orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie podkreślano, że pomoc społeczna ma udzielać swoim podopiecznym pomocy i wsparcia, a nie dostarczać im świadczeń pieniężnych w wysokości dla nich optymalnej i pożądanej. Pomoc ta ma być zatem udzielana w wysokości umożliwiającej życie w warunkach odpowiadających godności człowiek, a nie na poziomie uznanym przez wnioskodawcę za wystarczająco dobry.

Niezależnie od kryteriów wskazanych w art. 39 ustawy o pomocy społecznej ustawodawca przewidział także sytuacje wyjątkowe, których możliwe jest przyznanie świadczenia pomimo przekroczenia kryterium dochodowego.

Kolegium wskazało, iż w rozpatrywanej sprawie mamy do czynienia z sytuacją przekroczenia kryterium pomocy dochodowego przez skarżącego, dlatego należy przeanalizować zaistnienie przesłanek art. 41 u.p.s. Na podstawie powołanego przepisu, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie sytuacji gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi. Zdaniem organu, użyty w powołanym przepisie zwrot "może być przyznany" powoduje, iż decyzja podejmowana jest w ramach uznania administracyjnego, co skutkuje tym, że spełnianie kryteriów ustawowych nie oznacza przyznania wnioskodawcy tego świadczenia, ponieważ organ może, ale nie musi to świadczenie przyznać. W ocenie organu, z powyższego wynika, iż przyznawanie świadczeń na specjalnych zasadach ma charakter wyjątkowy, ponieważ beneficjenci nie muszą spełniać ogólnych kryteriów otrzymania pomocy.

Zdaniem Kolegium, sytuacja osób ubiegających się o te specjalne świadczenia jest zatem na tyle lepsza, że co do zasady powinni oni samodzielnie przezwyciężyć powstałe trudności. To wyłącznie wyjątkowość zaistniałych okoliczności może uczynić zasadnym ich wniosek (wyrok WSA z dnia 26 stycznia 2012 r.; LEX nr 1113971). W orzecznictwie przyjmuje się, że ten szczególnie uzasadniony przypadek, w rozumieniu art. 41 ust. 1 ustawy, to taka sytuacja życiowa osoby lub rodziny, która ponad wszelką wątpliwość, bez konieczności wnikliwych zabiegów interpretacyjnych istniejącego stanu rzeczy, pozwala stwierdzić, że aż tak drastyczne, tak dotkliwe w skutkach i tak daleko ingerujące w plany życiowe zdarzenia nie należą do zdarzeń codziennych a nawet do zdarzeń nadzwyczajnych. Są to zdarzenia występujące okazjonalnie, wymagające niefortunnych zbiegów wydarzeń, wykraczające poza możliwości ludzkiej zapobiegliwości (wyrok NSA z dnia 15 listopada 2011 r. w sprawie sygn. akt I OSK 1083/11, LEX nr 1149108, wyrok WSA w Krakowie z dnia 25 stycznia 2012 r., w sprawie sygn. akt II SA/Kr 401/11, LEX nr 1114175).

W ocenie Kolegium, niewątpliwie uznanie administracyjne obejmuje prawo organu do oceny hierarchii zgłaszanych potrzeb, które należy ustalać w kontekście ogólnej liczby osób ubiegających się o pomoc oraz zgłoszonych przez nich żądań, a także wysokości środków finansowych przeznaczonych na świadczenia z zakresu pomocy społecznej. Nie ulega wątpliwości, iż organ nie może zabezpieczyć wszystkich potrzeb osób ubiegających się o pomoc, jak również udzielać świadczeń w oczekiwanej przez te osoby wysokości. Działanie organu w ramach uznania administracyjnego oznacza załatwienie sprawy zgodnie ze słusznym interesem obywatela, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny i możliwości organu w zakresie posiadanych uprawnień i środków.

Podsumowując, Kolegium stwierdziło, iż oceniając zaskarżoną decyzję pod kątem sformułowanych w odwołaniu zarzutów i obowiązujących przepisów, w tym zaistnienia przesłanek art. 41 ustawy o pomocy społecznej, to pomimo niewątpliwie trudnej sytuacji zdrowotnej i życiowej skarżącego organ I instancji nie przekroczył granic uznania tj. nie naruszył prawa w stopniu wskazującym na konieczność uchylenia lub zmiany wydanego rozstrzygnięcia.

Mając powyższe na uwadze, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] października 2013 r. Nr [...].

Na powyższą decyzję R. O. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W uzasadnieniu skargi wskazał na postępowanie rozwodowe w Sądzie Okręgowym [...] w [...], I Wydział Cywilny, sygn. akt [...], zainicjowane przez żonę M. O. w dniu 10 listopada 2010 r. Podniósł, iż w ww. sprawie są niezbite dowody jego wszystkich wpłat gotówkowych dobrowolnie łożonych na rzecz trójki małoletnich dzieci oraz kosztów związanych z prowadzeniem gospodarstwa jednoosobowego w przewlekłej chorobie [...]. W związku z powyższym skarżący wniósł o dołączenie dowodów wpłat gotówkowych oraz poniesionych kosztów utrzymania z Sądu Okręgowego w [...] ww. sygn. akt [...].

Wskazał, że jego żona M. O. wyprowadziła się z wspólnie zamieszkałego lokalu. Tym samym doprowadziła do rozerwania więzi małżeńskich i rodzicielskich jego jako ojca i członka rodziny. Skarżący podkreślił, że wielokrotnie próbował ratować związek małżeński w trosce o faktyczne dobro dzieci wywiązując się rzetelnie z obowiązku małżeńskiego i rodzicielskiego. Obecnie żona wraz z dziećmi zamieszkuje w domu [...], którego koszty utrzymania pokrywa wyłącznie i w całości Ośrodek Pomocy Społecznej [...], a ten sam Ośrodek odmawia mu pomocy w minimalnym ułamku kwoty jaką pokrywa na pozostałą część jego rodziny pogarszając i narażając skarżącego na utratę zdrowia i życia.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko zawarte w treści zaskarżonej decyzji. Kolegium wskazało, że skarżący nie podał w treści skargi żadnych nowych okoliczności sprawy, mogących mieć wpływ na zajęte stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Przy czym, stosownie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa.

Przedmiotem oceny Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2014 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] października 2013 r. dotyczącą odmowy udzielenia R. O. pomocy finansowej w formie zasiłku celowego w miesiącu październiku 2013 r. w wysokości [...] zł z przeznaczeniem na zakup leków (pkt 1 orzeczenia) oraz nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności (pkt 2 orzeczenia).

Na wstępie wskazać trzeba, iż podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013 r., poz. 182, ze zm.), zwanej dalej "ustawą".

Zgodnie z art. 2 ust. 1 i art. 3 tej ustawy z pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Pomoc społeczna wspiera osoby w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka.

Zaś z treści art. 39 ustawy o pomocy społecznej wynika, że zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Przyznanie zasiłku celowego jest jednak uzależnione od wysokości dochodu osiąganego przez osobę zainteresowaną.

Jak wynika z akt sprawy, organy prawidłowo ustaliły, że R. O. przekroczył kryterium dochodowe określone w art. 8 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy. Zgodnie z powołanym przepisem wynosi ono 542 zł dla osoby samotnie gospodarującej. Jednocześnie, odliczeniu od dochodu (w rozumieniu ustawy o pomocy społecznej) podlegają jedynie:

1) miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych;

2) składki na ubezpieczenie zdrowotne określone w przepisach o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia oraz ubezpieczenia społeczne określone w odrębnych przepisach;

3) kwota alimentów świadczonych na rzecz innych osób (art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej).

W konsekwencji, kwota alimentów potrącana z renty skarżącego została prawidłowo odliczona, a dochód w jego jednoosobowym gospodarstwie domowym wraz z zasiłkiem stałym wynosi [...] zł. Z tytułu renty skarżący uzyskiwał bowiem dochód w wysokości [...] zł, a po odliczeniu zajęcia komorniczego na rzecz małoletnich dzieci, do jego dyspozycji pozostaje kwota [...] zł miesięcznie. Ponadto, R. O. otrzymuje zasiłek stały w wysokości [...] zł. Dochód ww. osoby przekracza zatem powołane wyżej ustawowe kryterium warunkujące możliwość przyznania zasiłku celowego na podstawie art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej.

W tym stanie rzeczy organy obu instancji prawidłowo rozpoznały wniosek skarżącego w oparciu o art. 41 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej.

W myśl powołanego przepisu, w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany specjalny zasiłek celowy. Zauważyć trzeba, iż użyty przez ustawodawcę zwrot "szczególne uzasadniony przypadek" jest pojęciem nieostrym, którego stosowanie ma charakter ocenny i stanowi o uznaniu administracyjnym organów orzekających na jego podstawie. Przepis ten traktuje zatem o zdarzeniach występujących zupełnie okazjonalnie, wymagających wielu niefortunnych zbiegów wydarzeń oraz wykraczających poza możliwości przewidzenia i przeciwdziałania. Wykładnia językowa tej regulacji oraz ratio legis specjalnego zasiłku celowego wskazują na to, że świadczenie to ma charakter wyjątkowy. Wynika to z tego, iż o możliwości jego przyznania nie decyduje dochód wnioskodawcy, a sytuacja życiowa, w której ów wnioskodawca się znalazł (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2010 r., sygn. akt I OSK 965/10 (orzeczenia.nsa.gov.pl).

Skoro zatem orzeczenie podejmowane przez organ administracji, na podstawie powołanej regulacji, zależy od uznania administracyjnego, to uznać trzeba, iż organ nie ma obowiązku automatycznego przyznania osobie zainteresowanej świadczenia - zwłaszcza w wysokości zgodnej z jej oczekiwaniami. Udzielając świadczeń organ kieruje się ogólną zasadą dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględniania potrzeb osób korzystających z pomocy, jeżeli potrzeby te odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej. Organ musi także uwzględnić to, iż udzielana pomoc ma służyć przezwyciężeniu trudnej sytuacji życiowej, w której znalazł się beneficjent tej pomocy.

Kontrolując zatem taką decyzję Sąd ustala następujące przesłanki: (i) czy dopuszczalne było jej wydanie, (ii) czy organ przy wydaniu tej decyzji nie przekroczył granic uznania a także, (iii) czy właściwie uzasadnił wydane rozstrzygnięcie. Przy czym, uzasadnienie orzeczenia w sposób szczegółowy powinno wyjaśniać dlaczego, w ramach przysługującego organowi prawa uznania, podjął on taką, a nie inną decyzję.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd stanął na stanowisku, że "szczególnie uzasadniony przypadek" o jakim mowa w art. 41 ustawy o pomocy społecznej, w związku z wnioskiem skarżącego o przyznanie pomocy finansowej na zakup leków – w niniejszej sprawie nie wystąpił.

W ocenie Sądu, zgłoszona przez skarżącego potrzeba nie może zostać uznana za posiadającą charakter nadzwyczajny, ani okazjonalny, a tym bardziej nie jest konsekwencją wielu niefortunnych zbiegów okoliczności i wydarzeń, wykraczających poza możliwości przewidzenia i przeciwdziałania. Nie można zgłoszonej potrzeby w postaci zakupu leków, które w związku z przewlekłą chorobą skarżący od dawna zażywa, uznać za mającą charakter nadzwyczajny, wyjątkowy i nieprzewidywalny.

Sąd pragnie przy tym podkreślić, że organy pomocy społecznej udzielają skarżącemu wsparcia – jako że jest to osoba samotna i w stopniu umiarkowanym niepełnosprawna, której potrącane są alimenty na dzieci. Ponadto, skarżący otrzymuje zasiłek stały oraz, jak wynika z akt sprawy, uzyskał dodatkową pomoc w formie bezpłatnych obiadów barowych, za które OPS ponosi pełną odpłatność. Ponadto, we wrześniu 2013 r. osobie tej przyznano wsparcie w formie zasiłków celowych specjalnych na łączną kwotę [...] zł z przeznaczeniem na zakup leków oraz częściowe opłacenie rachunku za energię elektryczną.

Ponownie należy podnieść, że trudno uznać, iż zakup leków, które skarżący od dawna zażywa w związku ze swoją chorobą, jest zdarzeniem nadzwyczajnym, którego skarżący nie mógł przewidzieć. Skarżący musi współdziałać w rozwiązaniu swojej trudnej sytuacji życiowej z Ośrodkiem Pomocy Społecznej, gdyż pomoc społeczna ma charakter subsydiarny i udzielona jest w celu przezwyciężenia trudnej sytuacji życiowej. Skarżący jest osobą, która nie jest całkowicie niezdolna do pracy, a jego schorzenie powoduje tylko częściową i okresową niezdolność do pracy, co wynika z orzeczenia o stopniu niepełnosprawności z dnia [...] stycznia 2013 r. W tej sytuacji także sam wspierany powinien podjąć działania, które pozwalałyby mu przezwyciężyć jego sytuację dochodową. Tymczasem, jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy wywiadu środowiskowego pozostaje on bierny zawodowo. Przy czym, przejawiając taką właśnie postawę skarżący musi liczyć się z konsekwencjami swoich działań.

Ponadto – na co wskazano powyżej – skarżący otrzymał w miesiącu wrześniu 2013 r. pomoc w formie zasiłków celowych specjalnych na łączną kwotę [...] zł, w tym kwotę [...] złotych z przeznaczeniem na częściowe sfinansowanie zakupu leków na podstawie decyzji Prezydenta W. z dnia [...] września 2013 r.

Podsumowując, Sąd stanął na stanowisku, że w niniejszej sprawie nie zachodzi "szczególnie uzasadniony przypadek", wskazany w art. 41 ustawy o pomocy społecznej. Celem pomocy społecznej nie jest zapewnianie świadczeniobiorcy stałego wsparcia finansowego w wysokości przez niego oczekiwanej, w szczególności wówczas, gdy osoba ta przekracza ustawowe kryterium dochodowe uprawniające do udzielenia pomocy. Sytuacja bytowa skarżącego musi bowiem podlegać również zestawieniu z możliwościami budżetowymi organu przyznającego przedmiotowy zasiłek. Pamiętać należy, że nie wszystkie potrzeby i nie w każdym zakresie mogą być zrealizowane. Organ I instancji wskazał, że kierował się własnymi możliwościami finansowymi. W okresie od stycznia do maja 2013 r. nie dysponował bowiem żadnymi środkami finansowymi w budżecie na realizację świadczeń w formie zasiłków celowych oraz celowych specjalnych. Natomiast od października do grudnia 2013 r. na wypłatę zasiłków celowych posiadał kwotę [...] zł miesięcznie dla [...] rodzin korzystających ze świadczeń pomocy społecznej, w których znajduje się [...] osób.

Ponadto, Sąd nie uwzględnił zawartego w skardze wniosku skarżącego o dołączenie dowodów wpłat gotówkowych oraz poniesionych kosztów utrzymania z Sądu Okręgowego w [...] ww. sygn. akt [...] uznając, iż przeprowadzenie dowodu z ww. dokumentów nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy.

Na marginesie powyższych rozważań wskazać należy, że błędne jest nadanie przez organ I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji, skoro decyzją tą odmówiono przyznania pomocy finansowej. Decyzja odmowna nie posiada bowiem waloru wykonalności i nie nadaje się do wykonania. Uchybienie to jednak nie miało wpływu na prawidłowość podjętego rozstrzygnięcia odnośnie wniosku skarżącego.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) orzekł jak pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 wyżej powołanej ustawy (pkt 2 sentencji wyroku).