Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 100/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-10-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.), Protokolant specjalista Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2018 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2017 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania organu I instancji I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz M. W. kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

VII SA/Wa 100/18

UZASADNIENIE

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2017r., znak : [...], po rozpatrzeniu odwołania P. K., od decyzji Wojewody [...] z [...] maja 2017r., Nr [...], w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji.

Decyzja zapadła w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Decyzją z [...] maja 2017r. [...],Wojewoda [...] stwierdził, na wniosek M. W., nieważność decyzji Prezydenta [...] z [...] stycznia 2010r., nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej P. K. pozwolenia na przebudowę lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku przy ul. [...] w [...].

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że uprawnienia budowlane autora kontrolowanego projektu J. B. z dnia 22 października 1974r., na które powołano się w analizowanym projekcie budowlanym, upoważniały jedynie do kierowania robotami budowlanymi przy budynkach o prostej architekturze z wyjątkiem obiektów o skomplikowanej konstrukcji, natomiast nie uprawniały do projektowania - sporządzenia analizowanego projektu budowlanego. Zaskarżoną decyzją zatwierdzono zatem projekt budowlany sporządzony przez osobę, która nie posiadała właściwych uprawnień budowlanych, co przesądziło o wydaniu tej decyzji z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 4 ustawy - Prawo budowlane.

Niezależnie od powyższego, organ I instancji zauważył , że inwestycja określona jako "przebudowa lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku przy ul. [...] w [...]" obejmowała także, oprócz przebudowy okna na drzwi balkonowe, wykonanie tarasu na dachu przybudówki. W ramach powyższej inwestycji zaprojektowano bowiem usytuowanie na dachu przybudówki, legarów drewnianych, a na nich zamontowanie podestu stanowiącego wierzchnia warstwę tarasu oraz balustrady tarasu.

Wskazał, że zgodnie z § 206 ust. 2 ww. rozporządzenia rozbudowa, nadbudowa, przebudowa oraz zmiana przeznaczenia budynku powinny być poprzedzone ekspertyzą techniczną stanu konstrukcji i elementów budynku, z uwzględnieniem stanu podłoża gruntowego. Przebudowa polegająca na powiększeniu otworu w ścianie nośnej budynku oraz nadbudowa przybudówki o taras, niewątpliwie wymagała sporządzenia ekspertyzy, o której mowa w wyżej wymienionym przepisie przez uprawniona osobę. Projekt zatwierdzony w zaskarżonej decyzji takiej ekspertyzy natomiast nie zawierał.

Od powyższej decyzji odwołanie złożył P. K.

Po rozpatrzeniu ww. odwołania oraz przeanalizowaniu akt sprawy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał zaskarżoną decyzję .

W uzasadnieniu organ wskazał, że z mocy art. 157 § 2 k.p.a., postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z u urzędu. Tym samym rozpatrując wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji organ ma obowiązek w pierwszej kolejności zbadać, czy pochodzi on od podmiotu, który legitymuje się przymiotem strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz. U. z 2017 r., poz. 1332) Stosownie do jego treści stronami w sprawach pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu , w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, który to przepis rozumie ten obszar jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Organ podkreślił, że tym samym samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia.

GINB wskazał , że M. W. - wywodzi swój interes prawny do bycia stroną w sprawie z tytułu przysługującego jej prawa własności lokalu mieszkalnego nr [...] usytuowanego na 1 kondygnacji (parter) w budynku mieszkalnym przy ul. [...] w [...] (działka nr [...], obręb [...]), co potwierdzają Księgi Wieczyste Nr [...] i Nr [...] prowadzone przez Sąd Rejonowy w [...], VI Wydział Ksiąg Wieczystych.

Jednocześnie podkreślił, że analiza księgi wieczystej Nr [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy w [...], VI Wydział Ksiąg Wieczystych wykazała, że w ww. budynku wyodrębnionych jest ponad 7 lokali. Tym samym ukonstytuowała się w nim, na mocy art. 6 ustawy z 24 czerwca 1994 r., o własności lokali , tzw. "duża" wspólnota mieszkaniowa.

Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 18 ust. 1 ustawy o własności lokali, właściciele lokali mogą w umowie o ustanowieniu odrębnej własności lokali albo w umowie zawartej później w formie aktu notarialnego określić sposób zarządu nieruchomością wspólną, a w szczególności powierzyć zarząd osobie fizycznej albo prawnej. GINB wskazał przy tym, że co do zasady podmiotem uprawnionym do występowania w postępowaniu administracyjnym w imieniu Wspólnoty Mieszkaniowej jest jej Zarząd. Wynika to z przepisu art. 21 ust. 1 ww. ustawy z 24 czerwca 1994 r., zamieszczonego w rozdziale 4 ustawy ("Zarząd nieruchomością wspólną"), zgodnie z którym, zarząd kieruje sprawami wspólnoty mieszkaniowej i reprezentuje ją na zewnątrz oraz w stosunkach między wspólnotą a poszczególnymi właścicielami lokali.

W ocenie organu II instancji - nie budzi jakichkolwiek wątpliwości, że z powyższego unormowania wynika, iż podmiotem uprawnionym do występowania

w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym, w sytuacji, gdy postępowanie dotyczy części nieruchomości wspólnej, jest wspólnota mieszkaniowa, reprezentowana przez zarząd. Tym samym, prawa do samodzielnego udziału (tj. obok wspólnoty) w postępowaniu administracyjnym członek wspólnoty nie może wywodzić jedynie z faktu bycia współwłaścicielem nieruchomości wspólnej. Nieruchomość wspólna pozostaje bowiem w wyłącznym zarządzie wspólnoty (reprezentowanej przez zarząd), rozumianej jako ogół właścicieli lokali, występujących wspólnie (co nie oznacza zgodnie) z mocy prawa, w zakresie czynności dotyczących ustawowej współwłasności nieruchomości wspólnej. Prawo konkretnego członka wspólnoty realizuje się więc poprzez jego członkostwo we wspólnocie, nie zaś poprzez czynności podejmowane samodzielnie. Tylko w wyjątkowych sytuacjach członek wspólnoty może wystąpić jako strona postępowania, w której może także występować wspólnota mieszkaniowa, jeżeli wykaże on swój indywidualny, własny interes.

Wobec powyższego organ II instancji stwierdził, że warunkiem uznania podmiotu, uprawnionego do nieruchomości wspólnej z tytułu posiadania prawa odrębnej własności danego lokalu, za stronę postępowania jest wykazanie, że planowana inwestycja będzie wpływać na ten konkretny lokal oraz godzić

w uprawnienia dotyczące korzystania z niego. Podmiot ten musi więc wykazać posiadanie swego indywidualnego interesu prawnego, którego nie wywodzi się jednak z samego faktu bycia współwłaścicielem nieruchomości wspólnej, lecz z faktu, iż jego lokal znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu (art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego).

GINB wskazał przy tym, że z analizy projektu budowlanego wynika , iż sporna inwestycja polega na przebudowie lokalu mieszkalnego mieszczącego się na I piętrze budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...]

w [...]. Zakres robót budowlanych obejmuje wybicie otworu drzwiowego

w ścianie nośnej między dwoma pokojami, postawienie ścianki działowej w celu wydzielenia dodatkowego pokoju, wybicie otworu okiennego w nowo wydzielonym pokoju, wstawienie drzwi balkonowych w miejsce okna w celu wykonania wejścia na istniejący taras znajdujący się od strony ogrodowej budynku. Ponadto w ramach spornej inwestycji zostanie wykonany taras na płaskim dachu przybudówki (Projekt budowlany - s. 6, 12 i 13). Wyjaśnił także, iż przedsionek (wiatrołap) oraz pomieszczenie pomocnicze (pom. gospodarcze) wchodzące w skład lokalu mieszkalnego nr [...] zlokalizowane są w przybudówce na której dachu zaprojektowano wykonanie ww. tarasu.

Mając to uwadze GINB ocenił, że projektowane roboty budowlane nie naruszają prawa własności lokalu nr [...], do którego uprawniona jest M. W. Sporne roboty budowlane nie pozbawiają ponadto Skarżącej dostępu do światła słonecznego i szeroko rozumianych mediów (woda, ciepło, elektryczność, telekomunikacja) oraz nie wpłyną na warunki ochrony przeciwpożarowej ww. lokalu, jak również nie niosą ze sobą ponadnormatywnych uciążliwości w zakresie emisji zanieczyszczeń, czy też pól elektromagnetycznych. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie stwierdził, aby planowana inwestycja ograniczała - mając na uwadze obowiązujące przepisy prawa M. W. w możliwości korzystania z należącego doń lokalu. Tym samym organ uznał, że decyzja Prezydenta [...] z [...] stycznia 2010 r., nr [...], znak: [...], nie kształtuje sfery praw i obowiązków M. W., która wobec powyższego nie jest stroną niniejszego postępowania.

Niezależnie od powyższego organ II instancji wyjaśnił, że indywidualnego interesu prawnego M. W. do udziału w charakterze strony w niniejszym postępowaniu nieważnościowym nie można wywodzić również z samego faktu doręczenia jej ww. decyzji Prezydenta [...] z [...] stycznia 2010 r., nr [...], znak: [...]. Zgodnie bowiem z orzecznictwem sądowo-administracyjnym doręczenie decyzji nie powoduje automatycznego nadania podmiotowi, który ją otrzymał uprawnień strony.

Ponadto GINB dodał, że M. W. nie może wywodzić swej legitymacji do udziału w niniejszym postępowaniu nieważnościowym z faktu bycia członkiem zarządu wspólnoty budynku położonego przy ul. [...] w [...]. Zgodnie bowiem z art. 21 ust. 2 ww. ustawy z 24 czerwca 1994 r., gdy zarząd jest kilkuosobowy, oświadczenia woli za wspólnotę mieszkaniową składają przynajmniej dwaj jego członkowie. Jak natomiast wynika z materiału dowodowego Zarząd Wspólnoty ww. budynku jest trzyosobowy.

Z uwagi na powyższe GINB uchylił w całości zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z [...] maja 2017r., Nr [...], znak: [...], i umorzył postępowanie w pierwszej instancji.

Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2017r. wywiodła M. W.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1) naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 138 §1 pkt 2 kpa w zw. z art. 28 kpa i art. 28 ust. 2 prawa budowlanego, polegające na uchyleniu decyzji Wojewody [...] z dnia [...].05.2017r., i umorzeniu postępowania organu I instancji, mimo że nieruchomość lokalowa nr [...], położona przy ul. [...] w [...] znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji P. K., objętej decyzją Prezydenta [...] z dnia [...].01.2010r. nr [...] tj. pozwoleniem na przebudowę lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku przy ul. [...] w [...]

Z ostrożności procesowej skarżąca wskazała również zarzut:

2) naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, a to art. 10 §1 kpa i art. 79a §1 kpa i art. 8 §1 kpa w zw. z art. 140 kpa, polegającego na zaniechaniu poinformowania [...] o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, a także na zaniechaniu wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, w szczególności w zakresie wykazania legitymacji do zainicjowaniu postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...].01.2010 r. nr [...], mimo że obowiązek taki ciąży na organie we wszystkich instancjach postępowania, co skutkowało przyjęciem, że M. W. nie posiada interesu prawnego do zakwestionowania ważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...].01.2010 r. nr [...]

3) naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 138 §1 pkt 2 kpa w zw. z art. 157 §2 kpa, polegające na uchyleniu decyzji nr [...] Wojewody [...] z dnia [...].05.2017 r., i umorzeniu postępowania organu I instancji z uwagi iż M. W. nie jest strona postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...].01.2010 r. nr [...] nie pochodził, mimo że postępowanie nieważnościowe wszczynane jest również z urzędu

Na podstawie art. 145 §1 pkt 1 ppsa i art. 200 ppsa, Skarżąca wniosła o:

1) uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].11.2017 r.

2) zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych.

A nadto, o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z:

-opisu oddziaływania

-ekspertyzy technicznej z listopada 2015 r.

-opinii technicznej z kwietnia 2015 r.

na okoliczność zakresu oddziaływania inwestycji P. K. na prawo własności M. W.

Pismem z dnia 16 kwietnia 2018r. strona skarżąca uzupełniła skargę,

w załączniku dołączając odpis opinii technicznej z kwietnia 2015 r. i odpis ekspertyzy technicznej z listopada 2015 r.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie .

W toku rozprawy Sąd na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. postanowił dopuścić wnioskowane dowody z dokumentów , na okoliczności opisane w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania.

Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Biorąc pod uwagę powyższe kryteria Sąd uznał, że skarga M. W. zasługuje na uwzględnienie.

Kwestionowana przez Skarżącą decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, uchylająca decyzję Wojewody [...] z [...] maja 2017r. stwierdzającą nieważność decyzji Prezydenta [...] z [...] stycznia 2010r. zatwierdzającej projekt budowlany i pozwolenia na przebudowę lokalu oraz umarzająca postępowanie organu I instancji wydana została w postępowaniu nadzorczym.

W niniejszej sprawie uznać należy, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w sposób wadliwy ocenił interes prawny Skarżącej.

Zgodnie z art. 28 k.p.a., stroną w sprawie jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Prawidłowo organ przywołał normę szczególną w stosunku do art. 28 k.p.a., tj. art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane i podkreślił, że przepis ten ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę do następujących osób: inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.

Zdaniem Sądu co do zasady , w sprawie niniejszej , podmiotem uprawnionym do występowania w postępowaniu administracyjnym - w tym w postępowaniu o pozwolenie na przebudowę - za swoich członków jest Wspólnota Mieszkaniowa. Zgodnie zaś z art.21 ust.1 ustawy o własności lokali z 24 czerwca 1994r. sprawami Wspólnoty kieruje zarząd , który także reprezentuje ją na zewnątrz.

W związku z powyższym uznać należy, że interesy właścicieli lokali wyodrębnionych w stosunku do nieruchomości wspólnej – w tym także Skarżącej – reprezentuje Wspólnota Mieszkaniowa , warunkiem zaś uznania współwłaściciela części wspólnej nieruchomości za stronę postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, jest wykazanie, , że planowana inwestycja będzie wpływać bezpośrednio na wyodrębniony lokal. Przy czym podmiot ten musi wykazać posiadanie swego indywidualnego interesu prawnego, nie zaś interesu prawnego ogółu właścicieli nieruchomości wspólnej.

Podkreślenia wymaga, że w judykaturze ukształtował się pogląd, iż w pewnych wypadkach możliwe jest odstępstwo od ogólnych zasad reprezentowania w postępowaniu administracyjnym podmiotów o charakterze zbiorowym takich jak wspólnota mieszkaniowa. Nie we wszystkich więc wypadkach za członka wspólnoty będzie działał jej zarząd .

Trafnie zatem uznał organ , że możliwe są odstępstwa od zasady legitymacji procesowej wspólnoty i uznanie za stronę określonego jej członka.

Wyjątki te mają miejsce w sytuacjach szczególnych, gdy z całokształtu okoliczności wynika bezspornie, iż określona osoba – inaczej niż cała wspólnota mieszkaniowa - ma interes prawny wywiedziony z prawa materialnego do występowania jako strona postępowania administracyjnego. Przy tym interes prawny strony postępowania administracyjnego powinien wynikać z konkretnej i zindywidualizowanej normy prawa materialnego wpływającej na sytuację prawną wnoszącego dany wniosek, żądanie, czy skargę.

W doktrynie, jak i w orzecznictwie podkreślany jest w szczególności realny i aktualny charakter interesu prawnego strony postępowania administracyjnego wynikający z zastosowania konkretnej normy prawnej. Przy tym interes prawny powinien mieć charakter obiektywny, a nie wynikać z subiektywnego przekonania podmiotu o jego naruszeniu, czy wreszcie jego woli prowadzenia określonego postępowania. Ponadto, od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, czyli sytuację, w której dany podmiot jest co prawda bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, jednakże nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji (zob. np. postanowienie NSA z dnia 19 lutego 2009 r., sygn. akt II OZ 157/09; wyrok NSA z dnia 13 grudnia 1999 r., sygn. akt IV SA 1996/97; wyrok NSA z dnia 7 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 1081/09; wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 1827/09 - orzeczenia publikowane na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Należy zatem przyjąć, że jeżeli członek wspólnoty mieszkaniowej wykaże swój indywidualny, własny interes to istnieje podstawa by występował jako strona postępowania administracyjnego – w tym postępowania o pozwoleniu na budowę , w której może także występować Wspólnota. Wyjątek ten dotyczy zatem wyłączne sytuacji opisanej wyżej tzn. takiej, w której członek wspólnoty wykaże swój własny zindywidualizowany interes prawny wypływający z przepisów prawa materialnego, uzasadniający możliwość występowania w charakterze strony.

W ocenie Sądu, w rozstrzyganej sprawie , wbrew stanowisku organu , takie szczególne okoliczności, wskazujące na interes prawny Skarżącej wystąpiły.

W toku niniejszego postępowania trafnie ustalono, że kontrolowana decyzja Prezydenta [...] z [...] stycznia 2010r. udzieliła pozwolenia na " przebudowę lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...] " m.in. poprzez zaprojektowanie tarasu na przybudówce, która jest elementem lokalu nr [...] stanowiącego własność M. W.. Znajduje się w niej wiatrołap oraz pomieszczenie gospodarcze.

Jednakże , wbrew stanowisku organu II instancji, okoliczność, że lokal Skarżącej nie jest ze strony projektowanej inwestycji zagrożony pod kątem ograniczeń związanych z przesłanianiem okien tego lokalu, dostępu szeroko rozumianych mediów oraz ochrony pożarowej w rozumieniu przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r., nie może być jednak uznana za przesądzającą w zakresie oceny prawidłowości dokonanego rozstrzygnięcia.

Zdaniem Sądu organ administracji wadliwie pominął fakt, że zlokalizowanie tarasu na przybudówce w której Skarżąca ma wiatrołap i pomieszczenie gospodarcze wpływa w sposób bezpośredni na zakres jej praw właścicielskich wynikających z treści art.140 i 144 k.c. Nawet pobieżna analiza problemu prowadzi bowiem do wniosku, że oddziaływanie planowanej inwestycji o której mowa w decyzji z [...] stycznia 2010r. na lokal Skarżącej może być zróżnicowane z uwagi na wybór techniki robót budowlanych, dokonania izolacji bądź użytych materiałów, istotnych np. z uwagi na obciążenie stropu a tym samym wpływać w sposób bezpośredni na przedmiot jej własności.

Kierując się treścią art.106 § 3 p.p.s.a. Sąd dopuścił dowód z treści zgłoszonych w skardze oraz uzupełnieniu skargi dokumentów w postaci opisu odziaływania, ekspertyzy technicznej z listopada 2015r. i opinii technicznej z kwietnia 2015r. Analiza ich treści potwierdza, zdaniem Sądu tezę, że inwestycja objęta kwestionowaną decyzją z [...] stycznia 2010r. oddziałuje na sferę prawa własności M. W. Wniosek taki wypływa zarówno z opisu oddziaływania tarasu na dach ganku nad wejściem do lokalu Skarżącej oraz dokumentacji zdjęciowej unaoczniającej wpływ tegoż tarasu na wzrost zawilgocenia przybudówki ( dołączonych do skargi). Także ekspertyza techniczna z listopada 2015r. podsumowuje , że konstrukcja przybudówki nie jest w stanie przejąć nowego obciążenia w postaci wybudowanego nad nią tarasu( k.50 akt). Podobnie jak opinia techniczna z kwietnia 2015r. ,która w uwagach końcowych wskazuje, że z uwagi na przeciążenie konstrukcji przybudówki wskazane jest zdemontowanie podwalin betonowych na dachu w celu zapobieżenia postępującym zniszczeniom przeciążonego muru pruskiego ( k.32 akt).

Nietrafnie zatem stwierdził Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego , że lokal należący do M. W., nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu, który to obszar, stosownie do art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane jest kryterium określającym krąg właścicieli, użytkowników wieczystych i zarządców nieruchomości będących stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę.

W sprawie niniejszej nie mamy zatem , w ocenie Sądu , do czynienia z subiektywnym odczuciem Skarżącej, że inwestycja oddziałuje na jej nieruchomość . Interes prawny, będący konieczną przesłanką do uznania M. W. za stronę postępowania istnieje bowiem, zdaniem Sądu, obiektywnie i ma charakter indywidualny , na co wskazują przedstawione wyżej ustalenia faktyczne, które co do zasady nie były kwestionowane.

Z wymienionych powodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit.a oraz art. 200 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.