Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1703/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-06-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1 pkt 13
journal: Dz.U. 2013 poz 1235
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jednolity.
article: art. 156 par. 1 pkt 2 i 4
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Barbara Adamiak Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.) Sędzia del. WSA Izabela Bąk-Marciniak Protokolant asystent sędziego Aneta Kolarz-Kucięba po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Stowarzyszenia A. w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 27 stycznia 2016 r. sygn. akt II SA/Go 440/15 w sprawie ze skargi R.M. i innych na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zielonej Górze z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 27 stycznia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oddalił skargę R.M. i innych (dalej jako "skarżący") i Stowarzyszenia A. w L. (dalej jako "Stowarzyszenie") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zielonej Górze z [...] października 2014 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że decyzją z [...] lipca 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Zielonej Górze odmówiło stwierdzenia nieważności:

1. decyzji Wójta Gminy D. z [...] września 2012 r. w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia inwestycyjnego polegającego na budowie 4 sztuk elektrowni wiatrowych o łącznej mocy do 12 MW na działkach nr [...] w miejscowości [...]

2. decyzji Wójta Gminy D. z [...] września 2012 r. w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia inwestycyjnego polegającego na budowie 5 sztuk elektrowni wiatrowych o łącznej mocy do 15 MW na działkach nr [...] w miejscowości [...]

3. decyzji Wójta Gminy D. z [...] kwietnia 2013 r. w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla budowy stacji elektroenergetycznej 30/110 Kv dla potrzeb farmy wiatrowej –"[...]" na działce nr [...] w miejscowości [...]

Wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyli R.M. i inni.

Decyzją z [...] października 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję z [...] lipca 2014 r., stwierdzając, że tej w sprawie nie zachodzą przesłanki uzasadniające stwierdzenie nieważności kwestionowanych decyzji.

Skargę na powyższą decyzję wnieśli skarżący oraz Stowarzyszenie.

Oddalając skargę Sąd I instancji wyjaśnił, ze skarga została złożona łącznie przez wszystkich skarżących, ale jej zarzuty związane są z poszczególnymi interesami prawnymi skarżących. Te, które można uznać za wspólne dotyczą rozstrzygnięcia organu z punktu widzenia przesłanki wymienionej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. – czyli ustalenia i kwalifikacji uchybień materialnych i proceduralnych popełnionych przez Wójta Gminy D. - wskazywanych w skardze jako naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jak i w odniesieniu do tego przepisu naruszeń art. 6, art. 7 i art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Ponadto skarżący zarzucili organowi naruszenie przepisu art. 10 § 1 k.p.a. przez uniemożliwienie stronom wypowiedzenia się, co do zebranego materiału dowodowego oraz, poboczne zarzuty dotyczące wydania decyzji z półrocznym opóźnieniem i nierozstrzygnięcie wniosku o zawieszenie postępowania.

Natomiast jako indywidualne Sąd I instancji uznał zarzuty dotyczące naruszenia art. 9 i art. 39 k.p.a. przez niedoręczenie decyzji Stowarzyszeniu oraz art. 156 § 4 k.p.a. przez skierowanie decyzji objętej postępowaniem nieważnościowym do osoby niebędącej stroną w sprawie czyli A.M.

Sąd I instancji wskazał, że decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach, których nieważności domagają się skarżący dotyczą dwu inwestycji zakwalifikowanych jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzono raporty oraz jednej stacji bazowej, gdzie organ odstąpił od takiego wymogu powołując się na charakterystykę tej inwestycji. Głównym zarzutem skarżących było stwierdzenie, że Wójt Gminy D. przeprowadził postępowania odrębnie, zamiast rozpoznać wnioski łącznie oceniając całość inwestycji, co zmieniłoby jej charakterystykę i zakres oddziaływania na środowisko. W ocenie Sąd I instancji zarzut ten jest trafny, co uwzględniło Samorządowe Kolegium Odwoławcze prowadząc postępowanie w odniesieniu do wszystkich inwestycji łącznie. Sąd I instancji wskazał, że art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm. – dalej jako "ustawa środowiskowa") ma zapobiegać dzieleniu jednego przedsięwzięcia (na kilka przedsięwzięć realizowanych w tym samym czasie), w celu ominięcia procedury oceny oddziaływania na środowisko i ominięcia obowiązku opracowania związanej z tą procedurą dokumentacji. W ocenie Sądu I instancji, powyższe regulacje uzasadniają zabieg polegający na sumowaniu oddziaływujących parametrów tego samego rodzaju i charakteryzujących skalę danego rozpatrywanego przedsięwzięcia - nadających się do tego sumowania parametrów poszczególnych elementów inwestycji, jeśli mogą się w nim znajdować się takie elementy będące nośnikami przedmiotowych parametrów. Trzeba jednak mieć na uwadze, że sumowanie to nie może być stosowane mechanicznie i wprost do wszelkiego rodzaju parametrów charakterystycznych przedsięwzięcia, ale dotyczy tych parametrów, które ze względu na swoją specyfikę nadają się do sumowania.

Zdaniem Sądu I instancji, w tej sprawie zostało wykazane, że nawet objęcie trzech inwestycji jednym wnioskiem nie zmieniłoby w sposób istotny charakterystyki wymagań postawionych przedsięwzięciu oraz wymagań w zakresie warunków wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, wymagań dotyczących ochrony środowiska koniecznych do uwzględnienia w projekcie budowlanym oraz działań dotyczących zapobiegania, ograniczania oraz monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Wynika to z tego, że dwie pierwsze inwestycje, choć objęte odrębnymi decyzjami i raportami były ze sobą w ocenach korelowane co wprost wynika z raportów i uzasadnienia decyzji. Trzecia zaś decyzja dotyczy stacji odbiorczej, której oddziaływanie na środowisko, co wynika z treści decyzji i uzgodnień jest mniejsze i poza robotami budowlanymi sprowadza się do innych rodzajów oddziaływania niż w przypadku elektrowni wiatrowych. Ponadto Sąd I instancji stwierdził, że wskazane uchybienie nie może być zakwalifikowane jako rażące naruszenie prawa. Kwestia kumulacji oddziaływań ma bowiem charakter ocenny, dowodowy, w jakiejś mierze probabilistyczny (ze względu na specyfikę badania oddziaływań) i nie stanowi oczywistego przejawu naruszenia obowiązującego prawa. Ponadto wydane w sprawie decyzje zawierają wszystkie elementy, zostały poprzedzone wymaganymi uzgodnieniami, są dokładnie uzasadnione. Większość sformułowanych przez wnioskodawców zarzutów dotyczy elementów, które mogą lub powinny być rozpoznawane w trybie zwykłym, ale nie spełniają warunku uchybień o charakterze kwalifikowanym. W większości zarzuty stron stanowią bowiem polemikę z ustaleniami raportu.

Odnosząc się do kwestii skuteczności zawiadomień Sąd I instancji stwierdził, że zostały one dokonane zgodnie z wymogami ustawy środowiskowej. W odniesieniu do zarzutów pominięcia lub niedoręczenia decyzji (jak w przypadku Stowarzyszenia) Sąd I instancji wskazał, że błędne ustalenie kręgu stron postępowania administracyjnego i przekonanie określonych podmiotów, że zostały pominięte w tym postępowaniu, nie może być ocenione jako rażące naruszenie prawa i stanowić podstawę stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji wydanej w tym postępowaniu, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

W ocenie Sąd I instancji, odrębna kwestią jest zarzut A.M. oparty na przesłance wymienionej w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. czyli skierowaniu decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie. Sąd I instancji wskazał, że nie chodzi tu o omyłkę w doręczeniu decyzji, względnie o braku podstaw do tego doręczenia, ale o rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach osoby niebędącej stroną. W przypadku A.M. otrzymała ona decyzję jako uczestnik postępowania, a decyzja ta dotyczy jej interesu prawnego jako właścicielki nieruchomości sąsiadującej z działką, na której ma być realizowane przedsięwzięcie.

W ocenie Sądu I instancji, nie zasługują na uwzględnienie również inne zarzuty. Uchybienia w postępowaniu, a więc kumulowanie trybów zawiadomień, brak pouczenia z art. 10 § 1 k.p.a., zbytnia lakoniczność uzasadnienia decyzji wydanej w następstwie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie miały wpływu na wynik sprawy. Zdaniem Sądu I instancji, nie jest również takim uchybieniem postępowanie zmierzające do wyjaśnienia sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie prowadziło bowiem nowego postępowania dowodowego, ale uzupełniało dokumenty konieczne do oceny postępowania organu I instancji pod kątem przesłanek postępowania nieważnościowego, określonych w szczególności w art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 4 k.p.a.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Stowarzyszenie.

W pierwszej kolejności Stowarzyszenie zarzuciło naruszenie przepisów postępowania.

Po pierwsze, art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 - dalej jako "p.p.s.a.") w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. przez niezbadanie z urzędu możliwości uchylenia decyzji na jednej z podstaw wskazanych w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., a zbadanie jedynie przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

Po drugie, art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w związku z art. 135 i art. 134 § 1 p.p.s.a. przez nieuchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, w sytuacji, gdy na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. zachodzą podstawy do wznowienia postępowania.

Po trzecie, art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. przez brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze.

Po czwarte, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 107 § 1 k.p.a. oraz art. 33, art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. a, c, art. 63, art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. c-e, art. 63 ust. 1 pkt 3 lit. c, d, art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej, przez przyjęcie przez Sąd I instancji stanu faktycznego przedstawionego przez organ odwoławczy, ale niezgodnego z rzeczywistym stanem sprawy wynikającym z dokumentów.

Po piąte, art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak dokonania pełnej kontroli decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zielonej Górze wydanych w I i II instancji.

Ponadto Stowarzyszenie zarzuciło naruszenie prawa materialnego.

Po pierwsze, błędną wykładnię art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zakresie rozumienia pojęcia "rażącego naruszenia prawa".

Po drugie, niewłaściwe zastosowanie art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.

Po trzecie, niewłaściwe zastosowanie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez zaakceptowanie przeprowadzenia postępowania dowodowego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Zielonej Górze.

Stowarzyszenie wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz poniesionej opłaty skarbowej od pełnomocnictw.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.

Zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie.

Po pierwsze, chybiony jest zarzut kasacyjny, który podnosi naruszenie przez Sąd I instancji art. 135 p.p.s.a. w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., przez zbadanie tylko przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Przedmiotowe postępowanie nadzwyczajne poddane kontroli Sądu I instancji toczyło się tylko w zakresie odmowy stwierdzenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Zielonej Górze nieważności trzech decyzji ostatecznych, co nastąpiło po ich połączeniu do wspólnego rozpatrzenia. Postępowanie nieważnościowe dotyczyło decyzji Wójta Gminy D. z [...] września 2012 r. w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia polegającego na budowie 4 sztuk elektrowni wiatrowych o łącznej mocy do 12 MW na wskazanych w osnowie tej decyzji działkach, decyzji Wójta Gminy D. z [...] września 2012 r. w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia polegającego na budowie 5 sztuk elektrowni wiatrowych o łącznej mocy do 15 MW na oznaczonych działkach oraz decyzji Wójta Gminy D. z [...] kwietnia 2013 r. w przedmiocie stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla budowy stacji elektroenergetycznej na wskazanej w decyzji działce. Sąd I instancji dokonał zatem kontroli zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zielonej Górze pod kątem prawidłowości stwierdzenia przez ten organ, że powyższe ostateczne decyzje Wójta Gminy D. nie zostały dotknięte jedną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że w tej sprawie brak było podstaw do stwierdzenia zjawiska tzw. "salami slicing" czyli nieprawidłowego dzielenia jednego, kompleksowego przedsięwzięcia, przy czym należy pamiętać, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej nie prowadzi się odrębnego postępowania dowodowego. Właściwy organ bada tylko, czy wystąpiły przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w tej sprawie Sąd I instancji dokonał prawidłowej kontroli zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zielonej Górze w zakresie uznania przez ten organ, że postępowania zwyczajne zakończone wydaniem wskazanych wyżej decyzji Wójta Gminy D. nie zostały dotknięte wadą, o której stanowi art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a więc, że w postępowaniu tym nie doszło do rażącego naruszenia prawa. Z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku w żadnej mierze nie wynika, że ocena Sądu I instancji prowadzona była tylko pod kątem możliwości stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zielonej Górze na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd I instancji dokonał prawidłowej i pełnej oceny legalności zaskarżonej decyzji i na jej podstawie skargę oddalił (art. 151 p.p.s.a.), a zatem nie znalazł przesłanek zarówno do uchylenia tej decyzji na podstawie jednej z przesłanek z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a, ani tym bardziej do stwierdzenia jej nieważności na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

Ponadto brak jest również jakichkolwiek podstaw do stwierdzenia, że decyzje ostateczne Wójta Gminy D. zostały skierowane do osoby niebędącej stroną w tej sprawie w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Przede wszystkim strona, której prawo do udziału w postępowaniu zostało naruszone może wystąpić o jego wznowienie. Jest to zatem przesłanka wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., która wymaga wszczęcia odrębnego postępowania nadzwyczajnego, a z wnioskiem w tym przedmiocie może wystąpić tylko podmiot, którego uprawnienia zostały naruszone, a nie inna strona postępowania. Ponadto, ewentualne przesłanie decyzji określonej osobie nie jest w każdej sytuacji uznawane za skierowanie do niej decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. "Skierowanie decyzji" w rozumieniu tego przepisu oznacza rozstrzygnięcie w tej decyzji o prawach i obowiązkach tej osoby, czyli ukształtowanie nią w sposób wiążący tylko jej sytuacji prawnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 sierpnia 2010 r. II OSK 1324/09, LEX nr 737703). Nawet zatem błędne przesłanie jednej z decyzji Wójta Gminy D. do niewłaściwego podmiotu nie oznacza, że decyzja ta została skierowana do osoby niebędącej stroną w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., ponieważ decyzja ta kształtowała w sposób wiążący wyłącznie prawa i obowiązki inwestora, a nie innych stron postępowania.

Dlatego też brak jest podstaw do stwierdzenia naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a., jak i art. 134 § 1 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Norma ta określa zatem granice rozpoznania skargi przez wojewódzki sąd administracyjny, natomiast granice sprawy wyznacza jej przedmiot wynikający z treści zaskarżonego działania administracji publicznej. Oznacza to, że o naruszeniu omawianej normy można mówić, jeśli Sąd I instancji wykroczy poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo – pomimo wynikającego z tego przepisu obowiązku – nie wyjdzie poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane przez skarżącego, a które Sąd I instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu. Niewątpliwie Sąd I instancji ocenił legalność zaskarżonej decyzji ostatecznej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zielonej Górze, a zatem nie orzekał w granicach (w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym) innej sprawy niż ta, w której została wniesiona skarga. Sąd I instancji odniósł się także do zarzutów skargi, ale jednocześnie, nie będąc związany granicami tych zarzutów, dokonał pełnej analizy stanu prawnego sprawy.

Po drugie, chybione są również zarzuty kasacyjne, które podnoszą naruszenie przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Wbrew zarzutom kasacyjnym, uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymagane przez art. 141 § 4 p.p.s.a. elementy, a w szczególności zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk innych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz oczywiście jej wyjaśnienie prawne i faktyczne. Ponadto w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r. II FPS 8/09 przyjęto, że art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 tej ustawy), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, co w tej sprawie nie wystąpiło.

Po trzecie, w stanie prawnym i faktycznym tej sprawy nie są także zasadne zarzuty kasacyjne, które podnoszą naruszenie przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 k.p.a. oraz art. 33, art. 85 ust. 2 pkt 1 lit. a) i c), art. 63, art. 63, art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. c-e, art. 63 ust. 1 pkt 3 lit. c, d, art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej z powodu błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Jak już wyżej wskazano, zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zielonej Górze została wydana w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego (postępowaniu nieważnościowym), w którym nie prowadzi się już kolejnego postępowania dowodowego. Oznacza to, że sprawa nie jest rozstrzygana przez właściwy organ od nowa, tak jak to miało miejsce w postępowaniu zwyczajnym, a jedynie w granicach jakie określają przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a. Kontrola zaskarżonej decyzji dokonana przez Sąd I instancji była w tym zakresie prawidłowa. Natomiast w tej sprawie w postępowaniu zwyczajnym liczba stron przekroczyła 20, stąd zastosowanie miała norma z art. 74 ust. 3 pkt 2 ustawy środowiskowej w związku z art. 49 k.p.a. Ponadto wskazane wyżej zarzuty naruszenia przepisów ustawy środowiskowej dotyczą przepisów prawa materialnego, stąd w skardze kasacyjnej błędnie powiązano je z zarzutem naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., który może stanowić podstawę uwzględnienia skargi na skutek mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów postępowania, jak i zarzut ten nie został w ogóle powiązany z zarzutem naruszenia art. 156 § 1 k.p.a.

Z tych względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.