Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1207/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-06-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6171 Radcowie prawni i aplikanci radcowscy
Hasła tematyczne: Zawody prawnicze
Skarżony organ: Minister Sprawiedliwości
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 138.
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art. 134 par. 1, art. 135, art. 13 par. 1, art. 15 par. 1 ust. 2 i 3.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 31 ust. 2a, art. 26, art. 28, art. 28 ust. 1 pkt 2, art. 28 ust. 5.
journal: Dz.U. 2010 nr 10 poz 65
law: Ustawa z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia NSA Anna Robotowska Sędzia del. WSA Małgorzata Grzelak Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej B. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 4 grudnia 2013 r. sygn. akt VI SA/Wa 1836/13 w sprawie ze skargi B. M. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia uchwały o zawieszeniu prawa do wykonywania zawodu radcy prawnego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od B. M. na rzecz Ministra Sprawiedliwości 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 4 grudnia 2013 r. oddalił skargę B. M. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] kwietnia 2013 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia uchwały o zawieszeniu prawa do wykonywania zawodu radcy prawnego.

Stan sprawy przyjęty przez Sąd I instancji przedstawiał się następująco:

skarżący pismem z dnia 11 marca 2010 r. wystąpił do Okręgowej Izby Radców Prawnych w L. o zawieszenie go w prawach i obowiązkach jako członka tej Izby z uwagi na powołanie na stanowisko notariusza i uruchomieniem kancelarii notarialnej z dniem 11 marca 2010 r.

Uchwałą z dnia [...] marca 2010 r. Rada OIRP uwzględniła wniosek skarżącego zawieszając mu prawo do wykonywania zawodu rady prawnego.

Wnioskiem z dnia 11 maja 2012 r. skarżący wystąpił do OIRP w L. o wpisanie go na listę radców prawnych aktywnie wykonujących zawód z dniem 14 czerwca 2012 r. W związku z tym wnioskiem skarżący został wezwany do przedłożenia dokumentów potwierdzających zaprzestanie wykonywania zawodu notariusza. W odpowiedzi oświadczył, że zawieszenie wykonywania zawodu nastąpiło na jego wniosek i zaprzestał wykonywania zawodu notariusza z dniem 1 listopada 2011 r.

Uchwałą z dnia [...] października 2012 r. Rada OIRP odmówiła stwierdzenia wygaśnięcia uchwały z dnia [...] marca 2010 r. podnosząc, że wniosek skarżącego należało traktować jako wniosek o wygaśnięcie uchwały o zawieszeniu prawa do wykonywania zawodu radcy prawnego. Organ wskazał, że skarżący pomimo wezwania do przedłożenia dokumentów potwierdzających zaprzestanie wykonywania zawodu notariusza, nie przedłożył żadnych dokumentów na tę okoliczność.

W wyniku rozpoznania odwołania, Prezydium uchwałą z dnia [...] lutego 2013 r. utrzymało w mocy uchwałę Rady OIRP, podzielając argumentację tego organu.

Objętą skarga decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. Minister Sprawiedliwości utrzymał w mocy uchwałę Prezydium i uchwałę Rady OIRP. Wskazał, opierając się o art. 26 i 28 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (t.j.: Dz. U. z 2010 r., Nr 10, poz. 65 ze zm., dalej: ustawa o radcach prawnych), że zakaz łączenia przez osobę wykonującą zawód radcy prawnego określonej funkcji lub zajęcia w ramach innych zawodów prawniczych nakazuje przyjęcie, iż osoba wykonująca zawód notariusza nie może zostać wpisana na listę radców prawnych. Osoba mająca natomiast status radcy prawnego, niewykonująca zawodu pozbawiona jest tymczasowo prawa do wykonywania zawodu radcy prawnego. Uprawnienie do wykonywania zawodu pozostaje zawieszone tak długo jak długo osoba taka pozostaje notariuszem i nie zostanie odwołana z tego stanowiska. Minister wskazał, na podstawie informacji pochodzących z Izby Notarialnej w L., że skarżący mocą orzeczenia Wyższego Sądu Dyscyplinarnego przy Krajowej Radzie Notarialnej utrzymującego w mocy orzeczenie Sądu Dyscyplinarnego Izby Notarialnej w L. został pozbawiony prawa do prowadzenia kancelarii notarialnej. Wywołane wniesioną do Sądu Najwyższego kasacją skarżącego postępowanie zostało zawieszone do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego prowadzonego przeciwko skarżącemu. Nadto, uchwałą Sądu Dyscyplinarnego z dnia [...] października 2011 r. skarżący został zawieszony w czynnościach zawodowych notariusza.

W takim stanie sprawy Minister Sprawiedliwości uznał, że skarżący będąc zawieszonym w ramach wykonywania zawodu notariusza, nie został odwołany z tego stanowiska. Nie ustały wobec tego okoliczności powodujące zawieszenia prawa do wykonywania zawodu radcy prawnego. W ocenie Ministra uchwała o zawieszeniu prawa skarżącego do wykonywania zawodu radcy prawnego nie została wyeliminowana z obrotu prawnego z uwagi na to, że nie przedstawił w wyznaczonym terminie dowodów wskazujących na zaprzestanie wykonywania zawodu notariusza.

Sąd I instancji oddalając skargę na tą decyzję wskazał, że w sprawie podnoszona przez skarżącego bezprzedmiotowość uchwały organu samorządu radcowskiego zawieszającego prawo do wykonywania zawodu, mogłaby podlegać rozważeniu w kontekście zmiany stanu faktycznego powodującego nieadekwatność utrzymania w nowych warunkach w mocy stosunku prawnego skonkretyzowanego uchwałą. Nowopowstały stan faktyczny polegający na zaprzestaniu przez skarżącego pracy w charakterze notariusza, będącej stosownie do art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy o radcach prawnych, podstawą zawieszenia uprawnień radcowskich, powiązany byłby z powstaniem niezbędnego elementu stosunku administracyjnego w wyniku utraty przez stronę właściwości niezbędnych do utrzymania nałożonych na nią ograniczeń w wykonywaniu zawodu radcy prawnego.

Prawidłowo, zdaniem Sąd I instancji, Minister Sprawiedliwości wskazał, że skarżący uchwałą Sądu Dyscyplinarnego Izby Notarialnej w L. został zawieszony w czynnościach zawodowych. Powodowało to niedopuszczalność wykonywania przez niego zawodu notariusza i zawieszenie wszelkich funkcji, jakie pełnił w samorządzie notarialnym. Oznaczało jednocześnie, że został wyłącznie zawieszony w wykonywaniu czynności notariusza. Nie nastąpiło natomiast odwołanie z tego stanowiska, co powodowało z kolei, że nie ustały okoliczności powodujące zawieszenie prawa do wykonywania zawodu radcy prawnego. Ponadto skarżący nie przedstawił żadnych dowodów świadczących o zaprzestaniu wykonywania zawodu notariusza.

Sąd I instancji podzielił stanowisko tak organów radcowskich jak i Ministra, że nie zaistniały przesłanki do stwierdzenia wygaśnięcia uchwały zawieszającej skarżącemu prawo do wykonywania zawodu radcy prawnego, albowiem skarżący nie wykazał, iż odpadła przyczyna tego zawieszenia w postaci powołania na stanowisko notariusza. Podkreślił, że na chwilę orzekania skarżący, pomimo prowadzonego przez samorząd notarialny postępowania dyscyplinarnego przeciw niemu i zastosowania w związku z tym kary dyscyplinarnej w postaci pozbawienia prawa do prowadzenia kancelarii, nie został odwołany ze stanowiska notariusza. Taki stan powoduje w ocenie Sądu, że bez znaczenia jest niewykonywanie przez skarżącego czynności notarialnych. Nie zmienia to bowiem faktu, że nie zaprzestał on wykonywania zawodu notariusza.

Reasumując, Sąd I instancji stwierdził, że stanowisko organu odmawiające uchylenia uchwały o zawieszeniu skarżącemu prawa do wykonywania zawodu radcy prawnego było prawidłowe.

W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji podał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.).

B. M. skargą kasacyjną zaskarżył wyrok Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie:

1. prawa materialnego:

- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 31 ust. 2a w zw. z art. 26 i art. 28 ustawy o radcach prawnych w wyniku wadliwego przyjęcia, że Minister Sprawiedliwości władny jest w rozstrzygnięciu przedmiotu sporu o ustalonym zakresie przez skarżącego we wszczętym postępowaniu administracyjnymi oraz mylnej subsumcji, w związku z tym zakresem i przywołaniem tych przepisów z jednoczesnym pominięciem konsekwencji wykładni gramatycznej tych przepisów;

- art. 134 1 p.p.s.a. poprzez pominięcie przez Sąd zarzutów dotyczących: błędnie zastosowanych przepisów art. 26 i art. 28 ustawy o radcach prawnych, którym to uchybił organ samorządu radcowskiego i Minister Sprawiedliwości, a których to uchybień WSA nie uznał za stanowiące wystarczającą podstawę do uwzględnienia skargi. Zwłaszcza gdy zarzuty te są na tyle istotne, a przy tym oczywiste, że bez względu na treść skargi nie powinien był on przechodzić nad nimi do porządku bez odniesienia się do nich;

- art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 28 ust. 5 ustawy o radcach prawnych poprzez nieustosunkowanie się przez Sąd do zarzutów o naruszeniu zasad postępowania określonych w tym przepisie i w sytuacji zgłoszonego zarzutu nieważności postępowania, powodującego w konsekwencji naruszenie prawa do rzetelnego postępowania;

- art. 13 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy o radcach prawnych poprzez błędną wykładnię tego przepisu i przyjęciu, że WSA uprawniony jest dokonać wykładni tegoż przepisu;

2. przepisów postępowania:

-art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z treści niniejszego przepisu, dlaczego pomimo zgłoszonych zarzutów i wyjaśnień Sąd stwierdził, że zaskarżone orzeczenie nie narusza prawa;

- art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez pominięcie przez Sąd zgłoszonego zarzutu, że zapadłe rozstrzygniecie wydane zostało z rażącym naruszeniem prawa oraz nieważności postępowania;

- art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez nierozpoznanie istoty sprawy w związku z brakiem odniesienia się przez Sąd do tego co było przedmiotem sprawy i błędnym przyjęciu, że dopuszczalnym jest wydanie zaskarżonych uchwał i decyzji.

Podnosząc te zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości bądź w przypadku stwierdzenia, że nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, uchylenie zaskarżonego wyroku wraz z poprzedzającymi to orzeczenie decyzją Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] kwietnia 2013 r., uchwałą Rady OIRP z dnia [...] października 2012 r. i utrzymującą ją w mocy uchwałą Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych z dnia [...] lutego 2013 r. Skarżący kasacyjnie wniósł również o zasądzenie kosztów postępowania, wraz z kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Oznacza to związanie NSA zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej, które mogą dotyczyć wyłącznie ocenianego wyroku Sądu I instancji, a nie postępowania administracyjnego i wydanych w nim rozstrzygnięć.

Natomiast stosownie do treści art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom określonym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.

Przepis art. 174 p.p.s.a stanowi z kolei, iż skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: a) naruszenia prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) lub b) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). W świetle cytowanych przepisów do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów procesowych, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji i precyzyjne wyjaśnienie na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja - w stosunku do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji – w odniesieniu do przepisów postępowania. A zatem Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować.

Gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, to w pierwszej kolejności należy rozpoznać ten drugi z zarzutów, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego (por. wyrok NSA z 9 marca 2005 t., FSK 618/04, ONSAiWSA 2005, nr 6, poz. 120; zob. szerzej J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 419).

Skarga kasacyjna w analizowanej sprawie oparta została na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 p.p.s.a., tj. zarówno na zarzutach naruszenia prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, które to naruszenia, w ocenie autora skargi kasacyjnej mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Ponieważ w analizowanej sprawie, wobec sformułowania zarzutów w petitum skargi kasacyjnej, naruszenie lub brak naruszenia przepisów prawa materialnego przesądzi o ewentualnym naruszeniu lub jego braku w odniesieniu do przepisów procesowych – zacząć należy od analizy zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego. Sprowadzają się one do zarzutu naruszenia: 1) art. 138 k.p.a. w zw. z art. 31 ust. 2a w zw. z art. 26 i art. 28 ustawy o radcach prawnych w wyniku wadliwego przyjęcia, że Minister Sprawiedliwości władny jest w rozstrzygnięciu przedmiotu sporu o ustalonym zakresie przez skarżącego we wszczętym postępowaniu administracyjnymi oraz mylnej subsumcji, w związku z tym zakresem i przywołaniem tych przepisów z jednoczesnym pominięciem konsekwencji wykładni gramatycznej tych przepisów; 2) art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez pominięcie przez Sąd I instancji zarzutów dotyczących: błędnie zastosowanych przepisów art. 26 i art. 28 ustawy o radcach prawnych, którym to uchybił organ samorządu radcowskiego i Minister Sprawiedliwości, a których to uchybień WSA nie uznał za stanowiące wystarczającą podstawę do uwzględnienia skargi, choć w ocenie skarżącego są one istotne; 3) art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 28 ust. 5 ustawy o radcach prawnych poprzez nieustosunkowanie się przez Sąd do zarzutów o naruszeniu zasad postępowania określonych w tym przepisie i w sytuacji zgłoszonego zarzutu nieważności postępowania, powodującego w konsekwencji naruszenie prawa do rzetelnego postępowania; 4) art. 13 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy o radcach prawnych poprzez błędną wykładnię tego przepisu i przyjęciu, że WSA uprawniony jest dokonać wykładni tegoż przepisu.

Zarzutów wskazanych wyżej Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił. W pierwszej kolejności podkreślić należy, iż zostały one skonstruowane w sposób nie do końca poprawny, zważywszy na treści art. 174 pkt 1 p.p.s.a., którą Naczelny Sąd Administracyjny przytoczył wyżej. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez pominięcie przez Sąd I instancji zarzutów dotyczących: błędnie zastosowanych przepisów art. 26 i art. 28 ustawy o radcach prawnych, którym to uchybił organ samorządu radcowskiego i Minister Sprawiedliwości, a których to uchybień WSA nie uznał za stanowiące wystarczającą podstawę do uwzględnienia skargi, choć w ocenie skarżącego są one istotne, a także art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 28 ust. 5 ustawy o radcach prawnych poprzez nieustosunkowanie się przez Sąd do zarzutów o naruszeniu zasad postępowania określonych w tym przepisie i w sytuacji zgłoszonego zarzutu nieważności postępowania, powodującego w konsekwencji naruszenie prawa do rzetelnego postępowania, stwierdzić należy, iż wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie Sąd I instancji odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonego tu wyroku zarówno do zastosowania jak i do wykładni przepisów art. 26 i art. 28 ustawy o radcach prawnych. Fakt, iż skarżący kasacyjnie nie zgadza się z poglądami Sądu I instancji dotyczącymi wykładni i możliwości zastosowania wskazanych przepisów ustawy o radcach prawnych w rozpatrywanej sprawy, nie uprawnia go do twierdzenia, iż Sąd I instancji do tychże regulacji prawnych się nie odniósł lub pominął zarzuty ich dotyczące. Zasadnie Sąd I instancji przyjął, że art. 26 ustawy o radcach prawnych nie ma zastosowania do skarżącego, ponieważ jest on wpisany na listę radców prawnych ze wskazaniem, że jego uprawnienia są zawieszone, gdyż "wbrew twierdzeniom skarżącego zawierzenie uprawnień nie następuje na wniosek a z urzędu z chwilą powołania na stanowisko notariusza. Nie doszło również w niniejszej sprawie do naruszenia art. 31 ust. 2a ustawy o radcach prawnych, gdyż co prawda w niniejszej sprawie jako podstawę należało wskazać art. 28 ust. 6 ustawy o radcach prawnych nie mniej podstawa istnieje, a samo błędne wskazanie podstawy w wypadku gdy ona istnieje nie powoduje konieczności uchylenia decyzji." (s. 10-11 uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA).

Naczelny Sąd Administracyjny podziela także wykładnię art. 28 ust. 1 ustawy o radcach prawnych. Zasadnie Sąd I instancji doszedł do przekonania, że prawidłowe jest stanowisko organu w analizowanej sprawie, odmawiające uchylenia uchwały o zawieszeniu skarżącemu prawa do wykonywania zawodu radcy prawnego, ponieważ zawieszenie prawa do wykonywania zawodu radcy prawnego następuje w przypadku podjęcia pracy na stanowisku notariusza. A zatem samo powołanie na stanowisko notariusza skutkuje zawieszeniem prawa do wykonywania zawodu radcy prawnego. Zawieszenie to następuje z mocy prawa, a uchwała Rady jest decyzja o charakterze deklaratoryjnym (por.: Z. Klatka: Ustawa o radcach prawnych. Komentarz. Warszawa 1999, s. 258). Wzgląd na celowość wprowadzenia w ustawie o radcach prawnych regulacji odnoszącej się do zakazu łączenia przez osobę wykonująca zawód radcy prawnego określonej funkcji lub zajęcia w ramach innych zawodów prawniczych nakazuje przyjąć, że podobnie jak osoba wykonująca zawód notariusza nie może zostać wpisana na listę radców prawnych, tak i osoba posiadająca już taki wpis, w przypadku powołania na stanowisko notariusza, pozbawiona jest tymczasowo prawa wykonywania zawodu radcy prawnego, gdyż uprawnienie to pozostaje zawieszone tak długo, jak długo pozostaje ona notariuszem i nie zostanie odwołana z tego stanowiska (art.16 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. Prawo o notariacie – t.j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 164 ze zm.). Za takim rozumieniem przepisu art. 28 ust. 1 pkt 2 ustawy o radcach prawnych przemawia rola instytucji zawieszenia prawa wykonywania zawodu w stosunku do osób wymienionych w art. 26 tej ustawy, albowiem skuteczność działania zakazu łączenia zawodu radcy prawne z funkcją notariusza (oraz pozostałymi funkcjami wymienionymi w tym przepisie) zagwarantowana została wprowadzeniem w ustawie mechanizmu automatycznego zawieszenia uprawnień radcy prawnego w sytuacji, gdy podejmuje on pracę w innych zawodach prawniczych. Bezwzględny zakaz łączenia zatrudnienia w charakterze radcy prawnego z innymi zawodami prawniczymi jest w takim przypadku złagodzony uprawnieniem do tymczasowego zawieszenia posiadanych uprawnień, które umożliwia ułatwiony powrót do czynnego wykonywania zawodu radcy prawnego, aniżeli miałoby to miejsce w sytuacji wprowadzenia w ustawie sankcji obligatoryjnego skreślenia z listy radców prawnych osób powołanych na stanowisko notariusza. W konsekwencji należy przyznać racje Sądowi I instancji, który stwierdził, że dopiero ustanie okoliczności powodujących zawieszenie, a więc zakończenie pracy na stanowisku notariusza, odwołanie z tego stanowiska, skutkować będzie przywróceniem prawa do wykonywania zawodu radcy prawnego. Przywołać tu należy pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, który stwierdził: "Osoby wykonujące zawód prokuratora, sędziego, notariusza, komornika mogą być wpisane na listę radców prawnych, natomiast dopóki wykonują dotychczasowy zawód nie mogą jednocześnie wykonywać (rozpocząć wykonywanie) zawodu radcy prawnego (teza nr 3 wyroku NSA z dnia 27 lutego 1991 r., II SA 77/91; LEX nr 82095). W niniejszej sprawie bezspornym jest fakt, iż skarżący nie został odwołany ze stanowiska notariusza, a zatem nie ustała okoliczność powodująca zawieszenie prawa do wykonywania zawodu radcy prawnego. Bez znaczenia jest przy tym niewykonywanie przez skarżącego czynności notarialnych, skoro skarżący nie został odwołany ze stanowiska notariusza, a zatem nie zaprzestał wykonywania zawodu notariusza. W konsekwencji skarżący nadal posiada status notariusza, tym bardziej, jak słusznie podkreślił Sąd I instancji, że wykonalność kary pozbawienia prawa prowadzenia kancelarii notarialnej została wstrzymana

W konsekwencji za niezasadne Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd I instancji w tej sprawie art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a. Wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie Sąd I instancji zgodnie z dyspozycjami tych przepisów rozstrzygnął sprawę w jej granicach, zbadał w pełnym zakresie treść zaskarżonego aktu i aktów go poprzedzających pod względem ich zgodności z prawem.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił także zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 13 § 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że: "Wojewódzkie sady administracyjne rozpoznają wszystkie sprawy sądowoadministracyjne z wyjątkiem spraw, dla których zastrzeżona jest właściwość Naczelnego Sądu Administracyjnego." Przepis ten określa generalnie właściwość rzeczowa wojewódzkich sądów administracyjnych. Należą do niej wszystkie sprawy sadowo administracyjne niezastrzeżone do właściwości Naczelnego Sądu Administracyjnego. W sądownictwie administracyjnym obowiązuje więc zasada domniemania kompetencji w sprawach sądowo administracyjnych na rzecz wojewódzkich sądów administracyjnych. Wyliczenie spraw, do których rozpoznania właściwy jest Naczelny Sąd Administracyjny, zawiera art. 15 p.p.s.a. Uzasadnienie zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji w niniejszej sprawie art. 13 § 1 p.p.s.a., zawarte w skardze kasacyjnej sprowadza się do twierdzenia skarżącego, iż Sąd ten naruszył "art. 13 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy o radcach prawnych poprzez błędną wykładnię tego przepisu i przyjęciu, że WSA uprawniony jest dokonać wykładni tegoż przepisu." Jest to zarzut niezasadny. Wojewódzki sąd administracyjny ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonywać wykładni przepisów, które mają zastosowanie w danej sprawie administracyjnej. Wprawdzie zgodnie z art. 15 § 1 pkt 2 i 3 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny ma kompetencję do podejmowania uchwał wyjaśniających przepisy prawne, których stosowanie wywołało rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych (tzw. uchwały abstrakcyjne) i uchwał wyjaśniających zagadnienia prawne budzące poważne wątpliwości w konkretnej sprawie sądowo administracyjnej (tzw. uchwały konkretne), ale uchwały takie są podejmowane wyłącznie na wniosek enumeratywnie wymienionych podmiotów, takich jak: Prezes NSA, Prokurator Generalny, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka (w przypadku uchwał abstrakcyjnych) i na wniosek konkretnego składu orzekającego, który na gruncie danej sprawy administracyjnej wyraził wątpliwości dotyczące wykładni konkretnych norm prawa i jako takie są związane z konkretną sprawą sądowo administracyjną w przypadku uchwał konkretnych). Żadna z wymienionych sytuacji nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie.

Przechodząc do analizy zarzutów dotyczących naruszenia prawa procesowego, które pomieszczone zostały w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny ich nie podzielił. Sąd I instancji w tej sprawie nie naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a., ponieważ uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy wymienione w treści tego przepisu. Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej Sąd ten wyjaśnił w dostateczny sposób dlaczego pomimo zgłoszonych zarzutów i wyjaśnień stwierdził, że zaskarżone orzeczenie nie narusza prawa ani procesowego, ani materialnego w stopniu istotnym mogącym mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W konsekwencji Sąd I instancji w tej sprawie nie naruszył także art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 p.p.s.a., a zasadnie oddalił skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono w oparciu o treść art. 204 pkt 1 p.p.s.a.

| |

| |