Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 1306/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-10-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6342 Przyznanie uprawnień kombatanckich oraz przyznanie uprawnień dla wdów /wdowców/ po kombatantach
Hasła tematyczne: Kombatanci
Inne
Skarżony organ: Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 54 par. 2, art. 59 par. 1 i 3, art. 219 par. 2, art. 221
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: par. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 72 poz 653
law: rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanyc

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA /del./ Jarosław Stopczyński po rozpoznaniu w dniu 2 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 maja 2008 r., sygn. akt IV SA/Wr 189/08 odrzucające skargę Z. K. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie przyznania uprawnień kombatanckich postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie


UZASADNIENIE

Zaskarżonym skargą kasacyjną postanowieniem z dnia 16 maja 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę Z. K. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych

w Warszawie z dnia [...] (nr [...]) odmawiającą skarżącemu wznowienia postępowania w sprawie przyznania uprawnień kombatanckich.

W uzasadnieniu orzeczenia Sąd przyjął, że pełnomocnik skarżącego wniósł

w jego imieniu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Wpis od skargi uiścił natomiast na rachunek Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Sąd I instancji uzasadniając odrzucenie skargi stwierdził, że pełnomocnik skarżącego nie dopełnił, wynikającego z art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) obowiązku uiszczenia wraz z wniesieniem skargi wpisu stałego od skargi.

Zdaniem Sądu uiszczenie wpisu na konto Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie nie może być uznane za dopełnienie obowiązku dotyczącego uiszczenia wpisu stałego, określonego w art. 219 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Z. K. zaskarżył to postanowienie skargą kasacyjną domagając się

jego uchylenia i zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Rozstrzygnięciu Sądu zarzucił naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

a) art. 54 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez nieprzekazanie przez organ skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie,

b) art. 59 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez brak stwierdzenia swej niewłaściwości i nie przekazanie sprawy do sądu właściwego,

c) art. 219 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez ustalenie, iż dokonana przez skarżącego wpłata opłaty sadowej na rachunek bankowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie jest opłatą nienależnie uiszczoną,

d) art. 221 powołanej ustawy, przez odrzucenie skargi podlegającej opłacie

stałej, należycie opłaconej wniesionej przez radcę prawnego oraz uznanie,

że przedmiotowa skarga wniesiona przez radcę prawnego nie została należycie opłacona,

e) art. 166 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. przez błędne ustalenie stanu

faktycznego tj. przyjęcie, ze pełnomocnik skarżącego wniósł w jego imieniu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, gdzie w rzeczywistości, jak to wynika z komparycji skargi, wniesiona została za pośrednictwem organu do

Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podkreślił, iż Sąd I instancji błędnie przyjął, że skarga została wniesiona przez skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, a nie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę kasacyjną należy uznać za uzasadnioną, mimo że nie wszystkie

podniesione w niej zarzuty zasługują na uwzględnienie.

Nie jest uzasadniony zarzut naruszenia przepisu prawa procesowego

- art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), ponieważ przepis ten nie dotyczy Sądu lecz określa obowiązek organu, za pośrednictwem którego wniesiono skargę. To nie Sąd, a organ przekazał wniesioną za jego pośrednictwem skargę do sądu właściwego według przepisów określających właściwość sądów administracyjnych (§ 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Kierownika Urzędu

do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, Dz. U. Nr 72, poz. 653).

Ze względu na te same okoliczności faktyczne nie jest również zasadny

zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art. 59 § 1 ustawy - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis ten dotyczy bowiem obowiązku przekazania skargi przez sąd niewłaściwy do którego skarga wpłynęła,

sądowi właściwemu. Organ przekazał zaś skargę sądowi właściwemu (Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu), a zatem nie istniały jakiekolwiek przesłanki do zastosowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu przepisu art. 59 § 1 p.p.s.a.

Za zasadny należy natomiast uznać zarzut naruszenia przez Sąd art. 221

powołanej ustawy, według którego pisma wnoszone przez adwokata lub radcę

prawnego, którego nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca, bez wezwania do uiszczenia opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Skarżący wniósł, za pośrednictwem organu, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, kierując się treścią art. 13 § 2 p.p.s.a. według którego do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Organ administracji nie skierował jednak skargi do sądu wskazanego w skardze, lecz do sądu właściwego według właściwości szczególnej określonej § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej

w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów

i Osób Represjonowanych. Wraz z wniesieniem skargi pełnomocnik skarżącego

uiścił wpis stały od skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego do którego zaadresował skargę (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie).

Z okoliczności sprawy wynika, że przyczyną odrzucenia skargi są działania organu, nie mające podstaw w obowiązujących przepisach prawnych. Gdyby bowiem organ skierował skargę zgodnie z wolą skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, to ze względu na to że wpis stały od tej skargi

został uiszczony na rachunek tegoż sadu, nie było by podstaw prawnych do

odrzucenia skargi. Zgodnie z art. 59 § 1 p.p.s.a Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Warszawie byłby zobowiązany do przekazania tej skargi sądowi właściwemu,

a zgodnie z art. 59 § 3 tej ustawy, czynność dokonana w sądzie niewłaściwym (uiszczenie wpisu) pozostałaby w mocy. Powstał by jedynie "problem techniczny"

polegający na przekazaniu tej opłaty między sądami.

Uznając że pod podjęciem czynności dokonanych w sądzie niewłaściwym,

o których mowa w art. 59 § 3 p.p.s.a., mieści się również uiszczenie wpisu, należy

przyjąć, że Sąd I instancji naruszył również art. 219 § 2 ustawy - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W sytuacji, w której skarżący uiścił wpis w sądzie do którego wniósł skargę, a sąd ten okazał się sądem niewłaściwym

i w konsekwencji wydał postanowienie o przekazaniu sprawy sądowi właściwemu (art. 59 § 1 p.p.s.a.) nie ma podstaw do przyjęcia, że wpis został uiszczony do sądu niewłaściwego w rozumieniu 219 § 2 p.p.s.a. Oznaczałoby to bowiem, że w każdym przypadku wniesienia skargi do sądu niewłaściwego, podlegającej wpisowi stałemu,

przepis art. 59 p.p.s.a. nie miałby praktycznego znaczenia, ponieważ przekazanie skargi sądowi właściwemu nie zapobiegałoby jej odrzuceniu przez sąd właściwy

z powodu nieuiszczenia wpisu stałego.

Wskazane wyżej naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa

procesowego są konsekwencją błędnego przyjęcia przez Sąd, że skarżący

wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, nie zaś do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W tym więc sensie należy uznać za zasadny zarzut naruszenia art. 141 § 4 w związku z art. 166 p.p.s.a. Gdyby bowiem Sąd i instancji prawidłowo przyjął, że skarga została wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie byłoby podstaw do stwierdzenia, że wpis stały został wniesiony do sądu niewłaściwego i w konsekwencji nie zaistniałaby określona w art. 221 p.p.s.a przesłanka do odrzucenia tej skargi.

Z tych względów na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.