Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 368/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2014-10-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 22 ust. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity
article: art. 187 par. 1, art. 191
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Stachurski, sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Świętochowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 października 2014 r. sprawy ze skargi W. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] maja 2014 r,. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości poniesionej w 2008 roku straty z prowadzonej działalności gospodarczej 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w B. na rzecz skarżącego W. M. kwotę 757 zł (słownie: siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W wyniku przeprowadzonego postępowania podatkowego w zakresie określenia wysokości straty za 2008 rok Naczelnik P. Urzędu Skarbowego w B. decyzją z [...] lutego 2014 r. Nr [...] określił Panu W. M. (dalej powoływany również jako "skarżący") wysokość poniesionej w 2008 r. straty w prowadzonej działalności gospodarczej w kwocie [...] zł w miejsce zeznanej w zeznaniu rocznym PIT-36L w wysokości [...] zł.

W trakcie kontroli stwierdzono, że skarżący w 2008 r. uzyskiwał przychody

z prowadzonej działalności gospodarczej pod nazwą "M." w zakresie świadczenia usług naprawy i sprzedaży samochodów ciężarowych. Z dokonanych ustaleń wynika, iż w prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej zawyżone zostały przychody o kwotę 82.000,00 zł z tytułu sprzedaży jachtu D. [...] oraz zaniżone

o kwotę 32.500,00 zł z powodu błędnego zaksięgowania faktury sprzedaży

VAT Nr [...] z dnia [...] listopada 2008 r. W zakresie kosztów podatkowych organ pierwszej instancji stwierdził, iż zostały zawyżone w roku podatkowym 2008 o łączną kwotę 351.834,55 zł, na którą złożyły się należności z tytułu zakupu jachtu D. [...], z tytułu dokonywanych odpisów amortyzacyjnych jachtu D. [...], z tytułu dokonywanych odpisów amortyzacyjnych jachtu E. [...], z tytułu dokonywanych odpisów amortyzacyjnych od tratwy będącej wyposażeniem jachtu D. [...],

z tytułu dokonywanych odpisów amortyzacyjnych od samolotu AN-2 [...],

z tytułu dokonywanych odpisów amortyzacyjnych od fortepianu, kwota stanowiąca wydatek za naprawę łopat do wirnika śmigłowca, wydatki na hangarowanie samolotu oraz zakupu sejfu na broń. Ponadto organ I instancji stwierdził zaniżenie kosztów podatkowych o kwotę 32.500,00 zł z powodu błędnego zaksięgowania faktury sprzedaży VAT Nr [...] z dnia [...] listopada 2008 r.

Z powyższą decyzją nie zgodził się skarżący wnosząc odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej w B.

Decyzją z dnia [...] maja 2014 r., Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że argumentacja skarżącego,

że zakup jachtów i sprzedaż jachtu D. [...] związane było z prowadzoną działalnością gospodarczą nie zasługuje na uwzględnienie. Okolicznościami potwierdzającymi zasadność takiego twierdzenia są ustalenia faktyczne i podejmowane przez podatnika działania. Są to następujące okoliczności: (-) podatnik nie miał w zakresie prowadzonej działalności w 2008 r. wynajmu środków transportu wodnego, gdyż zmiany wpisu w ewidencji dokonał dopiero na koniec 2009 r., (-) nie uzyskał żadnego przychodu z tytułu najmu jachtu, (-) jednostka była za duża dla jej użytkowania na jeziorach mazurskich, więc po sezonie 2007 została przewieziona do firmy w I., a następnie przetransportowana do G., gdzie również jacht nie został wyczarterowany, (-) podatnik nie przedstawił dowodów potwierdzających wykorzystanie jachtu cumującego w G. do marketingu i reklamy firmy z I., (-) dokonał sprzedaży jachtu ze znaczna stratą, (-) zakupił w 2008 roku kolejną, już mniejszą jednostkę pływającą - jacht E. [...].

Dalej stwierdzono, że również w przypadku jachtu E. [...] podatnik wyjaśnień, jakoby jacht ten wykorzystywany był do organizacji rejsów szkoleniowych z klientami firmy w celu zwiększenia przychodów nie poparł dowodami, ani też nie wskazał związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy wydatkami, a przychodem. Złożone wyjaśnienia są ogólnikowe i lakoniczne. Tym bardziej, że jak ustalił organ

I instancji jacht E. [...] to idealny jacht dla rodziny z dużą ilością miejsc

do spania. Trudno w takiej sytuacji znaleźć związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy nabyciem jachtów przez podatnika, a osiąganymi przychodami

ze sprzedaży i serwisu aut ciężarowych. Tłumaczenie zatem podatnika,

iż reklamowanie firmy "M." znajdującej się w I. i handlującej samochodami ciężarowymi poprzez jacht D. [...] znajdujący się w G. - nie znajduje aprobaty. Organ stwierdził, że nie można również dać wiary co do zamiaru świadczenia usług najmu jachtu. O tym nie może przesądzać sam wpis do ewidencji dokonany na koniec 2009 roku. Znaczenie dla takiego stanowiska ma odległość cumowania jachtu od miejsca jej prowadzenia. Nie ma więc związku pomiędzy kosztami uzyskania przychodów dotyczącymi jachtów, a przychodami z prowadzonej działalności gospodarczej przez podatnika.

Konsekwencją nie uznania zarówno po stronie przychodów, jak i kosztów podatkowych przychodów i wydatków związanych z jachtem D. [...] było nieuznanie za koszt podatkowy w prowadzonej działalności gospodarczej odpisów amortyzacyjnych od tratwy ratunkowej P. [...] będącej wyposażeniem jachtu D. [...].

Podobnie, zdaniem organu, należało ocenić zrzuty dotyczące samolotu

AN-2 [...]. W odwołaniu podatnik podnosi, iż samolot AN-2 [...] zakupiony został w celach reklamowo-marketingowych i miał stanowić ekspozycję na terenie firmy, co miało przyciągnąć klientów. Tymczasem jak ustalono, samolot w terminie

4 kwietnia 2008 r. – 23 czerwca 2008 r. hangarowany był w Aeroklubie G.

Nie ma żadnych dowodów, że samolot wykorzystywany były do reklamy firmy.

Odnośnie zarzutów dotyczących zakwestionowania kosztów uzyskania przychodu stanowiącą odpisy amortyzacyjne od fortepianu B. [...], organ odwoławczy wyjaśnił, że treść zeznań złożonych w tym zakresie przez świadków różni się co do umiejscowienia fortepianu, jak również jego wykorzystania. Informacje przekazane przez przesłuchanych świadków są nieprecyzyjne i ogólnikowe. Skarżący nie uprawdopodobnił również w jakim stopniu fortepian wpłynął na ilość zawartych kontraktów na sprzedaż i serwis aut. Uwzględniając okoliczności faktyczne, w ocenie organu odwoławczego, podniesiona przez skarżącego w odwołaniu argumentacja, że fortepian pełnił funkcję reklamowo-marketingową podczas spotkań biznesowych podnosząc ich atrakcyjność, w świetle rozbieżnych zeznań złożonych przez przesłuchanych w postępowaniu świadków oraz brak wpływu "użycia" fortepianu na ilość sprzedanych samochodów ciężarowych lub dokonanych napraw świadczy o braku związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy poniesionym wydatkiem, a przychodem uzyskanym z działalności, czy też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła tego przychodu w przyszłości.

Organ nie uwzględnił również zarzutów dotyczących kosztów zakupu sejfu

na broń [...]. Podniósł, że z analizy akt sprawy wynika, że skarżący wbrew złożonemu oświadczeniu, że zakupiony sejf jest typem szafy do samochodu serwisowego, nie przedłożył żadnych dokumentów na poparcie swoich twierdzeń. Zeznania złożone w tym zakresie przez świadka K. G., jak też informacja uzyskana od nabywcy samochodu, który nie potwierdził dodatkowego wyposażenia w aucie w postaci szafy, czynią niewiarygodnym oświadczenie skarżącego. Zakupiony sejf, zdaniem organu mógł służyć do przechowywania broni, którą prawdopodobnie skarżący posiadał będąc członkiem Polskiego Związku Łowieckiego. Tymczasem nie służył celom związanym z prowadzoną działalnością i wydatek na jego zakup został zasadnie przez organ podatkowy nieuznany jako koszt podatkowy.

Na powyższą decyzję skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku zarzucając naruszenie

- art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa

(t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej powoływana jako "o.p." poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie,

w szczególności nieuwzględnienie oświadczenia producenta jachtu D. [...] z [...] marca 2014 r. potwierdzającego fakt, iż łódź była przeznaczona

do użytkowania na wodach jezior mazurskich, co w konsekwencji doprowadziło

do uznania przez organ podatkowy, iż dochód ze sprzedaży jachtu nie stanowił przychodu osiągniętego z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej,

- art. 191 o.p. poprzez oparcie rozstrzygnięcia w sprawie podatkowej nie na ustalonym stanie faktycznym, lecz na swobodnie dobranych dowodach i zupełnie swobodnej ich ocenie.

W uzasadnieniu skargi skarżący podtrzymał dotychczasowe stanowisko

w sprawie. W jego ocenie, poniesione przez niego wydatki związane z zakupem jachtów, ich amortyzacją, odpisy amortyzacyjne dotyczące samolotu AN-2 [...], wydatki poniesione na hangarowanie samolotu, naprawę łopat do wirnika śmigłowca Mi-2, odpisy amortyzacyjne od fortepianu, zostały poczynione w związku

z prowadzoną działalnością gospodarczą w celu zwiększenia przychodów

ze sprzedaży. Część z nich pełniła funkcję reklamowo-marketingową i miała

za zadanie przyciągniecie nowych klientów, co jest dostateczną przesłanką dla uznania ich za koszt podatkowy badanego roku.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w B., podtrzymując stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zdaniem Sądu organ nie wykazał, że w sprawie zachodziły podstawy

do zakwestionowania prawa podatnika do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu wydatków z tytułu zakupu jachtu D. [...], z tytułu dokonywanych odpisów amortyzacyjnych jachtu D. [...], a w konsekwencji z tytułu dokonywanych odpisów amortyzacyjnych od tratwy będącej wyposażeniem jachtu D. [...]. Nieprawidłowe jest również nie uznanie za przychód z działalności gospodarczej podatnika przychodu w kwocie 82.000,00 zł z tytułu sprzedaży jachtu D. [...].

Oceniając te zagadnienie w pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie

z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 14, poz. 176 ze zm., dalej powoływana jako "u.p.d.o.f.") kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ustawy. Dla uznania danego wydatku za koszt podatkowy niezbędne jest zatem, aby wydatek ten miał związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, aby został faktycznie poniesiony, by nastąpiło to w celu uzyskania przychodu lub zabezpieczenia albo zachowania źródła przychodów,

a ponadto by został on należycie udokumentowany. Wszystkie te przesłanki muszą być spełnione łącznie.

Poniesione wydatki są zatem kosztami uzyskania przychodów, jeżeli pozostają w szczególności w związku przyczynowo - skutkowym z osiąganymi przychodami. Związek przyczynowy pomiędzy poniesieniem wydatku a osiągnięciem przychodu, bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Ocena tego związku powinna prowadzić do wniosku, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się

do osiągnięcia przychodu, bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów. Obowiązek wykazania istnienia związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy poniesionym wydatkiem, a przychodem uzyskanym z działalności, zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła tego przychodu spoczywa na podatniku.

Zdaniem Sądu organy nie zakwestionowały skutecznie twierdzeń podatnika, że jacht D. [...] był przeznaczony do wynajmu w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Okoliczność ta oprócz wyjaśnień samego skarżącego znajduje potwierdzeniu w szeregu innych dowodów, w szczególności

w zeznaniach przesłuchiwanych w sprawie świadków.

I tak G. W. podał, że skarżący zakupił ten jacht w stoczni

w O. w celu czarteru, po wcześniejszej konsultacji odnośnie decyzji

o czarterowaniu jachtów. Ponieważ D. [...] nie miała możliwości położenia masztu jej poruszanie się po jeziorach mazurskich było utrudnione. W konsekwencji skarżący w 2008 r. podjął decyzję o przeniesieniu jachtu na zatokę G. i prowadzenia tam czarteru. D. [...] w 2007 r. była zacumowana w M. – Port C. [...], a w 2008 r. w G. [...] na Zatoce G. (k. 632 odw. akt adm.).

Oferowanie jachtu D. [...] do wynajmu potwierdzili także pracownicy skarżącego W. S. i K. G.. W. S. zeznał, że jacht posiadał napis "M.", zamieszczono też na nim baner z napisem "Do wynajęcia" oraz dwoma numerami firmowych telefonów komórkowych. Jacht został nabyty w celu wynajmu. Osoby zainteresowane dzwoniły w celu uzyskania informacji dotyczących warunków wynajmu jachtu. W celu poprawienia rentowności przedsięwzięcia w zakresie wynajmu jachtu został on przetransportowany do G. [...] AZS koło G. Jednostka była bowiem za duża na jeziora mazurskie, miała też sztywny maszt. Świadek podał, że proponował wynajem jachtu klientom kupującym samochody ciężarowe. W portach w M., .R. i G. była prowadzona reklama wynajmu jachtu, prowadzono też rozmowy z firmami żeglarskimi (k. 654-655 akt adm.). Także K. G. potwierdził, że jacht był oznaczony jako przeznaczony do wynajęcia ze wskazaniem numerów telefonów (k. 662 odw. akt adm.).

Z kolei M. B. zeznał, że otrzymał propozycję wynajmu jachtu,

z której nie skorzystał ze względu na brak stosownych uprawnień (k. 657 odw.). M. B. podał, że jacht D. [...] stał w przystani w G. w G. z informacją, że jest do wynajęcia i numerem telefonu skarżącego. Świadek zeznał, że próbował dwukrotnie wynająć jacht, jednakże do tego nie doszło, bowiem za pierwszym razem skarżący nie dojechał, a za drugim jacht był uszkodzony (k. 688 akt adm.).

Dowody te potwierdzają, że skarżący podejmował działania mające na celu wynajęcie jachtu D. [...]. Przy ocenie, czy skarżący prowadził taką działalność nie może rozstrzygać brak formalnego zgłoszenia prowadzenia działalności polegającej na wynajmie środków transportu wodnego. Istotne są bowiem faktyczne działania podejmowane w tym zakresie przez podatnika.

O możliwości zaliczenia wydatków związanych jachtem do kosztów uzyskania przychodów nie przesądza nie uzyskanie przez skarżącego przychodu z tytułu najmu jachtu. Kosztem uzyskania przychodów są zasadniczo koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów. Koszty poniesione w celu uzyskania przychodów to te, które zostały poniesione z zamiarem uzyskania przychodu. Ten zamiar, cel musi być,

po pierwsze, obiektywnie możliwy (realny), a po drugie - istniejące okoliczności faktyczne muszą wskazywać na to, że dany wydatek w istocie mógł podatnikowi pozwolić na przewidywanie osiągnięcia przychodów. Jeżeli zatem dany wydatek został poniesiony w celu uzyskania przychodu, samo nieosiągnięcie przychodów nie dyskwalifikuje tego wydatku jako kosztu uzyskania przychodu.

Jednym z argumentów podnoszonych przez organ jest wskazywanie,

że jednostka była za duża na jeziora mazurskie. Z przedłożonego przez skarżącego oświadczenia S. [...]sp.j. o/O. wynika, iż jacht D. [...] stanowił wersję o płytszym zanurzeniu przeznaczoną do użytkowania na wodach śródlądowych i morskich (k. 730 akt adm.). Z kolei świadkowie G. W. i W. S. zeznali, że poruszanie się jachtem po jeziorach było utrudnione ze względu na brak możliwości położenia masztu. Z dowodów tych wynika zatem, że jacht mógł być użytkowany na jeziorach mazurskich, wiązało się to jednak z pewnymi ograniczeniami. Nie wyklucza to zatem możliwości wykorzystania jachtu D. [...] do wynajmu na tychże jeziorach. Trzeba też zauważyć, że z zeznań W. S. wynika, że jacht został przetransportowany do G. [...] AZS koło G. w celu poprawienia rentowności przedsięwzięcia w zakresie jego wynajmu. Podatnik mając zatem na uwadze trudności z wykorzystaniem jachtu na jeziorach mazurskich podjął kroki mające na celu pełne jego wykorzystanie na innym akwenie. Działania te wskazują więc na dążenie do uzyskania przychodów z wynajęcia spornej jednostki.

Dla rozstrzygnięcia o prawie podatnika do zaliczenia spornych kwot

do kosztów uzyskania przychodów nie ma znaczenia podnoszony w decyzji fakt sprzedaży jachtu ze znaczna stratą, czy zakupienie w 2008 r. kolejnej mniejszej jednostki pływającej.

Organ uznał także, że przychód ze sprzedaży jachtu nie stanowi przychodu z działalności gospodarczej skarżącego stwierdzając, że skarżący nie udowodnił wykorzystania tej jednostki w prowadzonej działalności. Przedstawione powyżej okoliczności powodują konieczność uznania tego stanowiska za nieprawidłowe.

Konsekwencją nie uznania zarówno po stronie przychodów, jak i kosztów podatkowych przychodów i wydatków związanych z jachtem D. [...] było nieuznanie przez organ za koszt podatkowy odpisów amortyzacyjnych od tratwy ratunkowej P. [...] będącej wyposażeniem jachtu D. [...]. Podważenie argumentacji jaka legła u podstaw rozliczenia podatkowego wykorzystania jachtu D. [...], powoduje zatem także konieczność uznania za nieprawidłowe nieuznania za koszt podatkowy odpisów amortyzacyjnych od w/w tratwy ratunkowej.

Przedstawione okoliczności uzasadniają stwierdzenie, że rozpatrzenie przez organ materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie miało charakteru wyczerpującego (art. 187 § 1 o.p.). Dokonując oceny zebranych dowodów organ przekroczył granice wyznaczone przez zasadę swobodnej oceny dowodów

(art. 191 o.p.). W konsekwencji nieuwzględnienie przedmiotowych wydatków

w kosztach uzyskania przychodów stanowi podstawę do uznania skuteczności zarzutu naruszenia przez organ w tym zakresie art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f.

Sąd nie podzielił natomiast pozostałych zarzutów skargi dotyczących zakwestionowania przez organ prawa do zaliczenia przez skarżącego do kosztów uzyskania przychodów z tytułu dokonywanych odpisów amortyzacyjnych jachtu E. [...], z tytułu dokonywanych odpisów amortyzacyjnych od samolotu AN-2 [...], z tytułu dokonywanych odpisów amortyzacyjnych od fortepianu, wydatków

za naprawę łopat do wirnika śmigłowca, wydatków na hangarowanie samolotu oraz wydatków na zakupu sejfu na broń.

W przypadku jachtu E. podatnik nie przedstawił jakichkolwiek dowodów, że jacht ten był wykorzystywany do organizacji rejsów szkoleniowych

z klientami firmy w celu zwiększenia przychodów. Nie wskazał związku przyczynowo -skutkowego pomiędzy wydatkami, a przychodem ze sprzedaży i serwisu aut ciężarowych. Podatnik nie przedstawił też dowodów potwierdzających, iż zakupiony jacht pełnił funkcję reklamowo-marketingową. Nadto, jak ustalono, jacht E. [...] to jacht przeznaczony dla rodziny z dużą ilością miejsc do spania.

Zakwalifikowanie jako koszt uzyskania przychodu odpisów amortyzacyjnych od samolotu AN-2 [...] oraz wydatków na jego hangarowanie w 2008 r. podatnik uzasadniał tym, że samolot ten miał spełniać funkcję reklamowo-marketingową

w celu przyciągnięcia klientów i zwiększenia przychodów ze sprzedaży. Skarżący nie przedstawił jednak jakichkolwiek dowodów na wykorzystywanie samolotu do reklamy firmy. W sprawie ustalono natomiast, że samolot w terminie 4 kwietnia – 23 czerwca 2008 r. hangarowany był w Aeroklubie G. Podważa to zatem wiarygodność wyjaśnień skarżącego.

Sąd podzielił stanowisko organu, że nie wykazano aby zachodził racjonalny związek przyczynowo - skutkowy pomiędzy dokonywanymi przez Skarżącego odpisami amortyzacyjnymi od fortepianu Bechstein, a uzyskiwanymi przychodami. Informacje dotyczące wskazanego fortepianu przekazane przez przesłuchanych świadków są nieprecyzyjne i ogólnikowe. Wskazywali oni różne miejsca, w których miał znajdować się fortepian, przedstawiano też odmienne sposoby jego wykorzystania. Według W S. fortepian znajdował się w hali napraw,

na fortepianie nikt nie grał, służył on do przechowywania alkoholu, podobnie K. G. wskazał, że fortepian stał w warsztacie przykryty pokrowcem i nie widział, by ktoś na nim grał, z kolei M. B. zeznał, że fortepian znajdował się w biurze, w czasie "imprez" zdarzało się, że grała na nim żona skarżącego. Podatnik nie wyjaśnił przekonująco w jaki sposób, fakt obecności fortepianu na terenie jego firmy miał wpłynąć na uzyskiwane przychody. Podniesiona w skardze argumentacja, że fortepian pełnił funkcję reklamowo-marketingową podczas spotkań biznesowych podnosząc ich atrakcyjność jest niewystarczająca by uznać, że ponoszone w związku z nim wydatki miały realny związek z przychodem uzyskanym z działalności, czy też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła tego przychodu w przyszłości. Cel poniesienia wydatku musi być wyraźnie widoczny, a poniesione wydatki winny go bezpośrednio realizować lub co najmniej powinny zakładać go jako realny. Ustalone okoliczności nie pozwalają na stwierdzenie, że wydatki związane z fortepianem mogły służyć powstanie lub zwiększeniu przychodów podatnika w zakresie naprawy i sprzedaży samochodów ciężarowych.

W skardze nie przedstawiono zarzutów odnośnie nie uwzględnienia przez organ kosztów zakupu sejfu na broń [...]. W ocenie Sądu zebrany materiał dowodowy nie pozwala przyjąć, że sejf ten jest typem szafy do samochodu serwisowego. Zeznania złożone w tym zakresie przez świadka K. G., jak też informacja uzyskana od nabywcy samochodu, który nie potwierdził dodatkowego wyposażenia w aucie w postaci szafy, nie pozwalają na uznanie za wiarygodne oświadczenie skarżącego. Zasadnie zatem przyjęto, że zakupiony sejf mógł służyć do przechowywania broni przez skarżącego (będącego członkiem Polskiego Związku Łowieckiego). Nie służył on natomiast celom związanym z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji. W oparciu o art. 152 tejże ustawy Sąd orzekł, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. O kosztach postępowania orzeczono stosownie do art. 200 i art. 205 § 2 tej ustawy oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).

Rozpoznając ponownie sprawę organ winien uwzględnić ocenę prawną zawartą w niniejszym orzeczeniu.