Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 735/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2022-10-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92 c
journal: Dz.U. 2019 poz 2140
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 28 października 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Górecka (spr.) Sędzia WSA Walentyna Długaszewska Asesor sądowy WSA Piotr Ławrynowicz Protokolant: st.sekr.sąd. Izabela Kaczmarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2022 roku sprawy ze skargi E. Sp. z o.o. Sp.k. w J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 8 kwietnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 8 kwietnia 2022 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 17 marca 2021 r. o nałożeniu na stronę kary w wysokości 20 000 zł.

W uzasadnieniu organ podał, że w dniach 9.12.2020 r. do 14.01.2021 r. przeprowadzono wu skarżącej Spółki kontrolę i sporządzono protokół z kontroli nr [...] z dnia 14.01.2021 r. w którym szczegółowo opisano nieprawidłowości

Nieprawidłowości dotyczyły:

- przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy:

1) o czas do mniej niż 30 minut

2) o czas od 30 minut do mniej niż 1 godzina i 30 minut

3) za każde rozpoczęte 30 minut od 1 godziny i 30 minut

kary za ww nieprawidłowości wyliczono na podstawie art. 92 a ust. 1,3, i 7 oraz załącznika nr 3- 1p 5.11 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym w brzmieniu obowiązującym w dacie stwierdzenia naruszeń (t.j. Dz. U. 2019.2140, ze zm.), dalej "u.t.d." lub "ustawa"..

- niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7 a i 8 u.t.d. w wymaganym terminie- za każdą zmianę

organ na podstawie oddanych przez stronę do kontroli dokumentów i w oparciu o uzyskane od innych organów informację stwierdził ww naruszenie w ilości 20 przypadków, i nałożył za każdy karę w wysokości w oparciu o Ip 1.5. załącznika nr 3 do ustawy.

- niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy- za każdy wpis

organ w wyniku analizy danych cyfrowych wskazał na 13 przypadków wystąpienia tej nieprawidłowości nakładając karę w wysokości określonej w 1p 6.3.8 załącznika nr 3 ustawy,

- niepoprawne operowanie przełącznikiem tachografu umożliwiającym zmianę rodzaju aktywności kierowcy- za każdy dzień

ponownie analiza danych cyfrowych ujawniła ww nieprawidłowść w przypadku jednego kierowcy, za co organ wymierzył karę w wysokości określonej w 1p 6.3.11

- nieudostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego- za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy

tu organ szczegółowo opisał i omówił każdy przypadek ww naruszenia oraz wyliczył karę wskazując jako podstawę prawną 1p 6.3.11 załącznika nr 3 ustawy,

- przekroczenie maksymalnego dwutygodniowego czasu prowadzenia pojazdu:

o czas do mniej niż 10 godzin,

organ wymierzył karę na podstawie 1p5.4 załącznika nr 3 ustawy,

- skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego:

1) o czas do jednej godziny,

organ określił wysokość kary na podstawie 1p 5.5 załącznika nr 3 ustawy,

- niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku;

1) skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas do 1 godziny

organ wysokość kary wyliczył na podstawie 1p 5.6 załącznika nr 3 ustawy,

- skrócenie wymaganego okresu odpoczynku dziennego- zarówno w przypadku załogi jednoosobowej jak i załogi kilkuosobowej:

1) o czas do jednej godzin

2) o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin

3) za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin

organ w oparciu o karty kierowców wskazał szczegółowo i imiennie na przypadki naruszeń wyliczając karę na podstawie 1p 5.7. załącznika nr 3 ustawy,

- przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone:

1) o czas do mniej niż 1 godziny

2) o czas od 1 godziny do mniej niż 2 godzin

organ opisał wszystkie przypadki ujawnionych w oparciu o karty kierowców nieprawidłowości wyliczając karę na podstawie 1p 5.2 załącznika nr 3 ustawy,

- przekroczenie dopuszczalnego dobowego 10- godzinnego czasu pracy, jeżeli praca jest wykonywana w porze nocnej:

1) o czas od 1 godziny do mniej niż 3 godzin

organ analizując dane cyfrowe na kartach kierowców opisał przypadki ww nieprawidłowości wyliczając karę na podstawie 1p 5.12 załącznika nr 3 ustawy,

- skrócenie obowiązkowej przerwy w pracy w przypadku, gdy czas pracy wynosi powyżej 9 godzin:

1) o czas do mniej niż 15 minut

2) o czas od 15 minut do mniej niż 25 minut

3) o czas od 25 minut

organ na podstawie danych i dokumentacji czasu stwierdził i szczegółowo opisał przypadki popełnienia przez poszczególnych kierowców ww nieprawidłowości wyliczając karę na podstawie 1p 5.18 załącznika nr 3 ustawy.

Organ jedynie częściowo uwzględnił zastrzeżenia strony kontrolowanej do protokołu z kontroli uzasadniając swoje stanowisko .

W skardze podniesiono zarzut naruszenia

- art. 92 c w zw. z art. 92 ust. 1 u.t.d.

- art. 92 b u.t.d.

- art.6, 7, 8, 78 kpa

Skarżący powołał się na prawidłową organizację pracy kierowców, którą w jego ocenie zapewniał, organizując odpowiednie zasady wynagradzania pracowników w ten sposób, że wynagrodzenia nie zawierały składników wywierających presję na kierowców. Wysokość wynagrodzenia bowiem nie była uzależniona od ilości przejechanych kilometrów ani od ilości przewiezionego ładunku. czas pracy skarżący organizował w ten sposób aby nie dopuścić do naruszeń czasu jazdy i przerw. Ttwierdził, że skoro w wyniku kontroli ujawniono nieprawidłowości, których dopuścili się kierowcy, to oni winni być przesłuchani i ukarani mandatem. Nadto skarżący wskazał, ze co do naruszeń , za które organ wymierzył karę w oparciu o 1p 5.11, 5.5., 5.6, 5.7- to był to okres pandemii COVID a przekroczenie czasu było nieznaczne. Co do naruszeń , za które organ wymierzył karę na podstawie 1p 6.3.11 to winien ukarać kierowcę. Co do nieprawidłowości określonej przez organ jako nieudostępnienie podczas kontroli wykresówek- strona wskazała, ze kara nie ma uzasadnienia w podanej przez organ podstawie prawnej : 1p 6.3.1.

Wniesiono o uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowania.

Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022.329) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej jako P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Stan faktyczny dotyczący naruszenia prawa ustalony w sprawie nie jest sporny.

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 8 kwietnia 2022 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 17 marca 2021 r. o nałożeniu na stronę kary w wysokości 20 000 zł.

W uzasadnieniu organ podał, że w dniach 9.12.2020 r. do 14.01.2021 r. przeprowadzono wu skarżącej Spółki kontrolę i sporządzono protokół z kontroli nr [...] z dnia 14.01.2021 r. w którym szczegółowo opisano nieprawidłowości .

Same naruszenia nie były kwestionowane przez stronę.

Strona kwestionowała natomiast generalnie konieczność poniesienia odpowiedzialności za zachowania kierowców, których- w jej ocenie- organ winien przesłuchać i ukarać mandatem. Co do naruszeń związanych z niedochowaniem wymaganych przepisami czasów aktywności kierowcy, strona ogólnie powoływała się na okres pandemii COVID i okoliczność, że przekroczenia wymaganych norm czasowych były nieznaczne. Co do nieprawidłowości polegającej na - nieudostępnieniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego- za każdy dzień, strona zakwestionowała podaną przez organ podstawę prawną wymierzenia kary.

Tak więc zasadniczo strona skarżąca powoływała się na art. 92 c u.t.d. żądając umorzenia postępowania.

Zdaniem Sądu w sprawie nie naruszono art. 92 a u.t.d. Jedynie w istocie organ powołał błędnie jako podstawę prawną wymierzenia kary Ip 6.3.11 załącznika nr 3 ustawy wskazując na nieprawidłowość jaką było nieudostępnienie podczas kontroli wykresówek oraz danych z karty kierowcy zamiast Ip. 6.3.16 niemniej kara została obliczona poprawnie za to naruszenie.

Organ w ocenie Sądu zasadnie również uznał, że w sprawie nie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 92 c ustawy o transporcie drogowym.

Skarżący nie wykazał przesłanek do zastosowania tego przepisu.

Strona nie negowała co do zasady stwierdzonych naruszeń, natomiast akcentowała brak własnej winy w powstaniu przedmiotowych naruszeń prawa.

Finansowa odpowiedzialność administracyjno-karna, taka jak przewidziana w art. 92 ust. 1 u.t.d. co do zasady, ma charakter obiektywny i opiera się na samym fakcie naruszenia przepisów. Zatem to przedsiębiorca ponosi odpowiedzialność administracyjną za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne a także za skutki działań osób, którymi przy wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje, niezależnie od charakteru stosunku prawnego łączącego przedsiębiorcę z taką osobą.

Wskazać należy , iż zgodnie z art. 92 a u.t.d. podmioty uprawnione do kontroli mają prawo nałożyć na wykonującego przewozy drogowe lub inne czynności związane z tym przewozem karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej.

Zgodnie jednak z art. 92 c przepisu powyższego nie stosuje się, jeżeli stwierdzone zostanie, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot wykonujący przewozy nie miał wpływu czy też nie mógł przewidzieć. W takiej sytuacji, właściwy ze względu na miejsce przeprowadzanej kontroli organ wydaje decyzję o umorzeniu postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej.

W omawianej sprawie, zdaniem Sądu, przedsiębiorca nie może uwolnić się od odpowiedzialności za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego.

Przyjąć należy, że z uwagi na obiektywną odpowiedzialność przewoźnika za naruszenie sankcjonowanych karą pieniężną przepisów u.t.d., niemożność przewidzenia zdarzeń lub okoliczności, dla uwolnienia się od odpowiedzialności na podstawie przepisu art. 92c ust. 1 pkt 1 lub 2 u.t.d. powinna być wykazana przez przewoźnika przy uwzględnieniu kryterium należytej staranności.

W kontrolowanej sprawie stwierdzić należy, że strona skarżąca nie wskazała żadnych okoliczności, ani dowodów na poparcie swoich twierdzeń, że nie miała wpływu na powstanie naruszeń, a naruszenia nastąpiły wskutek zdarzeń i okoliczności, których strona skarżąca nie mogła przewidzieć.

Sąd w działaniu organów nie dopatrzył się naruszeń proceduralnych, uzasadnienie skarżonej decyzji zawiera wszystkie konieczne elementy określone przepisem art. 107 § 3 k.p.a. Z treści uzasadnienia wynika, że wskazuje ono przesłanki, którymi kierował się organ wydając dane orzeczenie, w sposób wyczerpujący wyjaśnia podstawę rozstrzygnięcia i okoliczności, które za takim a nie innym rozstrzygnięciem przemawiają. Sporządzone uzasadnienie umożliwia kontrolę ciągu myślowego prowadzącego do rozstrzygnięcia. Materiał dowodowy został zebrany przez organ prawidłowo i w ocenie Sądu daje podstawę do dokonanych przez organ ustaleń i w konsekwencji dokonanego przez ten organ rozstrzygnięcia sprawy. Skarżący nie przedstawił przeciwdowodu, nie wykazał się inicjatywą dowodową.

Zastosowane przez organ przepisy zostały powołane prawidłowo i dokonano prawidłowej ich interpretacji.

Z tego względu, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.