Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 362/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-10-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 240 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Sędziowie WSA Agata Ćwik-Bury (spr.), Teresa Randak, Protokolant Dominika Zabielska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2017 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia w trybie wznowienia postępowania decyzji dotyczącej odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. Przedmiotem skargi M. R.(dalej: skarżąca, podatnik, strona) jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w K. (dalej: organ drugiej instancji, organ odwoławczy) z dnia [...] nr [...] utrzymująca w mocy decyzję tego organu z dnia [...] nr [...] o odmowie uchylenia w całości decyzji ostatecznej organu drugiej instancji z dnia [...] nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] nr [...] o odmowie stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r.

2. Postępowanie przed organami podatkowymi

2.1. Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 10 października 2016 r. strona zwróciła się do organu odwoławczego o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] nr [...] o odmowie stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r.

Strona wniosła o uwzględnienie w postępowaniu nowych okoliczności w postaci nowych dokumentów i o zmianę decyzji poprzez obniżenie podstawy wymiaru podatku dochodowego i zwrot nadpłaconego podatku.

W uzasadnieniu żądania strona powołała się m.in. na art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2015r., poz. 613 ze zmianami, dalej: O.p., Ordynacja podatkowa) i wskazała, że w dniach: 31 lipca 2016 r. oraz 2 sierpnia 2016 r. zawarła porozumienie i ugodę mediacyjną z K.P.(pełnomocnikiem S. P.) z których to dokumentów wynika, że strony doszły do wspólnego i wzajemnego porozumienia, zgodnie z którym ustaliły, iż strona ma zwrócić S.P. kwotę w wysokości [...] zł, która stanowi obniżenie jej wynagrodzenia. Zdaniem podatnika, zasadne jest złożenie korekt faktur i wystąpienie o zmniejszenie przychodu o ww. kwotę i zwrócenie nadpłaty w podatku dochodowym za 2014 r.

2.2. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] organ odwoławczy wznowił na wniosek strony postępowanie, zakończone ostateczną decyzją z dnia [...] uznając, iż brak jest przeszkód do formalnego wdrożenia postępowania w postulowanym przez stronę trybie nadzwyczajnym.

2.3. Następnie decyzją z dnia [...] organ odwoławczy odmówił – w trybie wznowienia postępowania – uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...].

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że okoliczności podniesione przez stronę we wniosku o wznowienie postępowania (tj. wskazanie nowych dowodów w postaci ugody i porozumienia) nie spełniają warunków pozwalających na stwierdzenie, że w sprawie wystąpiła przesłanka określona w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., gdyż nie wznawia się postępowania w wyniku wystąpienia nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, które powstały po wydaniu decyzji ostatecznej. W rozpatrywanej sprawie, wskazane przez stronę dowody w postaci ugody i porozumienia, które zawarto w dniach 31 lipca 2016 r. i 2 sierpnia 2016r., nie istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej.

2.4. W odwołaniu od powyższej decyzji strona wniosła o jej zmianę i uznanie, że powoływane przez nią nowe okoliczności faktyczne istniały w dniu wydania decyzji natomiast nie były znane organowi oraz o stwierdzenie na tej podstawie nadpłaty w podatku dochodowym za 2014 r. i dokonanie jego zwrotu.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu strona zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, że dowody na które powołuje się strona nie istniały w dniu wydania decyzji.

Uzasadniając odwołanie strona podnosiła, że w jej sprawie toczyły się równocześnie dwa postępowania – karne oraz przed [...] Urzędem Skarbowym w B.. Zdaniem podatnika, pomimo iż są to dwa niezależne postępowania organ podatkowy powinien przychylić się do prośby strony dotyczącej zawieszenia postępowania do czasu zakończenia postępowania sądowego lub chociażby mediacyjnego. W tym zakresie organ jedynie raz przychylił się do wniosku strony, jednak zawieszenie postępowania obejmowało zbyt krótki okres czasu. Strona podała, że w składanych w toku postępowania kontrolnego zeznaniach wielokrotnie zwracała uwagę, iż spór z K. P. (pełnomocnikiem S. P.) dotyczył wysokości należnego wynagrodzenia prowizyjnego, które strona miała otrzymać za sprawę prowadzoną na etapie sądowym, na którym strony nie wiązała umowa pisemna. Ostateczne rozliczenie i wysokość wynagrodzenia prowizyjnego miała zostać ustalona po zakończeniu sprawy sądowej. Zdaniem strony, skoro w dniach 31 lipca 2016 r. i 2 sierpnia 2016 r. doszło do zawarcia porozumienia i ugody mediacyjnej z K. P., oznacza to, że ustalenia dokonane podczas czynności kontrolnych były błędne, gdyż wynagrodzenie prowizyjne strony nie było wynagrodzeniem w wysokości 15% prowizji jak to przyjął organ.

Strona zaznaczyła również, że przedstawione przez nią dokumenty są jedynie potwierdzeniem okoliczności, o których wspominała wcześniej w toku kontroli.

2.5. Zaskarżoną decyzją z dnia [...], na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję tego organu.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał w pierwszej kolejności, że zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Zdaniem organu, przesłanka o której mowa w przytoczonym przepisie jest spełniona, gdy:

- ujawnią się w sprawie nowe okoliczności lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji,

- okoliczności te lub dowody będą miały charakter nowych w stosunku do przeprowadzonego dotąd postępowania wyjaśniającego,

- okoliczności lub dowody muszą być istotne dla sprawy, czyli takie, które mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie - wywołują konieczność uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w całości lub w części,

przy czym wszystkie te trzy elementy muszą zostać spełnione łącznie.

Następnie organ drugiej instancji zwrócił uwagę na wskazywaną przez stronę okoliczność zawarcia w dniach 31 lipca 2016 r. oraz 2 sierpnia 2016 r. porozumienia i ugody mediacyjnej ze S. P. (reprezentowanym przez K. P.) w sprawie dotyczącej kwestii rozliczeń pomiędzy stroną a ww., wynikających z łączącej ich umowy zlecenia "na prowadzenie przez M. R. sprawy odszkodowawczej S. P. przeciwko PZU S.A. (...) celem pozyskania odszkodowania i zadośćuczynienia oraz renty wyrównawczej w związku z wypadkiem drogowym, jakiemu uległ S.P. w dniu 24.07.2008 r." W ocenie organu drugiej instancji nie budzi przy tym wątpliwości, że dokumenty te zostały sporządzone po upływie 19 i 21 dni od dnia wydania decyzji ostatecznej, utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] odmawiającej stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. Zdaniem organu odwoławczego ma to istotne znaczenie, bowiem nie została spełniona konieczna dla wznowienia postępowania przesłanka istnienia nowego dowodu lub nowej okoliczności faktycznej w dniu wydania decyzji ostatecznej (tj. w dniu [...]).

Odnosząc się do argumentu skarżącej, zgodnie z którym ustalenia faktyczne zawarte w powyższych dokumentach stanowią jedynie potwierdzenie okoliczności, o których wcześniej wspominała, organ drugiej instancji podniósł, że postępowanie w sprawie wznowienia nie jest kontynuacją postępowania zwykłego. W niniejszej sprawie nie można zdaniem tego organu skutecznie postawić zarzutu, że organy podatkowe nie wzięły pod uwagę okoliczności faktycznych, które doprowadziły do zawarcia w dniach 31 lipca 2016 r. oraz 2 sierpnia 2016 r. ugody i porozumienia, gdyż wskazane dokumenty powstały później niż decyzje, których uchylenia domaga się strona.

Ponadto podkreślił, że wznowienie postępowania na podstawie okoliczności lub dowodów znanych organowi wydającemu decyzję w dniu jej wydania bądź też okoliczności lub dowodów, które wystąpiły po wydaniu decyzji, stanowi przekroczenie prawa w stopniu rażącym w rozumieniu art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej.

Końcowo organ drugiej instancji zauważył, że nawet w przypadku odmiennej oceny w powyższym zakresie nie sposób byłoby uznać, iż zwrot kwoty [...] zł mający następować na mocy zawartej ugody i porozumienia, może być uznany za okoliczność istotną dla sprawy w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Kwestia ta pozostaje bowiem bez wpływu na prawidłowość rozliczenia podatkowego strony z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2014 r.

3. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji

3.1. Na powyższą decyzję z dnia [...] strona wniosła skargę, zarzucając jej:

a) naruszenie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. poprzez uznanie, iż dowody na jakie powołuje się strona powstały w dniach 31 lipca 2016 r. oraz 2 sierpnia 2016 r. i nie istniały w dniu wydania decyzji oraz, że okoliczności na jakie powołuje się strona w ww. dokumentach nie były znane organowi podatkowemu w toku dokonywania czynności kontrolnych;

b) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydanej decyzji poprzez uznanie, że dokumenty przedstawione przez skarżącą wskazują na zupełnie nowe okoliczności, które nie były wcześniej znane organowi podatkowemu, mimo iż strona - co wynika ze składanych przez nią zeznań w toku przeprowadzanej kontroli w 2016 r.- wskazywała, że pomiędzy nią a S. P. istnieje spór co do wysokości wynagrodzenia, jakie przysługiwało skarżącej za prowadzenie sprawy, a także pominięcie przez organ istotnych dla sprawy okoliczności, iż w toku kontroli w lipcu 2016 r. strona składała do właściwego organu podatkowego wniosek o zawieszenie postępowania kontrolnego, albowiem w tym samym czasie toczyło się postępowanie mediacyjne i pominięcie faktu podnoszonego przez stronę w toku kontroli, że postępowanie mediacyjne będzie znaczące dla ustaleń organu podatkowego i wydawanych decyzji podatkowych;

c) naruszenie art. 201 ust. 2 O.p. poprzez nieprzeprowadzenie w sposób wyczerpujący postępowania dowodowego w sprawie oraz nieuwzględnienie wniosku skarżącej w zakresie zawieszenia postępowania podatkowego do czasu zakończenia postępowania mediacyjnego, które toczyło się równocześnie z postępowaniem podatkowym;

d) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę decyzji, skutkujących nieuwzględnieniem złożonej korekty i nie stwierdzeniem nadpłaty w podatku dochodowym za 2014 r.;

e) naruszenie art. 181 oraz art. 240 pkt 6 O.p. poprzez nieuwzględnienie dokumentów zebranych w toku postępowania karnego toczącego się przed Sądem Okręgowym w B., w tym postępowania mediacyjnego mających wpływ na ustalenie wysokości zobowiązań podatkowych.

Nadto, z ostrożności procesowej, skarżąca podniosła zarzut naruszenia art. 254 § 1 i 2 O.p. poprzez jego niezastosowanie i brak zmiany decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, w sytuacji gdy wyszły na jaw nowe istotne okoliczności nieznane wcześniej organowi, mające wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego, zaś ważny interes podatnika przemawiał za zmianą ww. decyzji.

Skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji; uznanie, że powoływane przez stronę nowe okoliczności faktyczne istniały w dniu wydania decyzji i stwierdzenie na tej podstawie nadpłaty w podatku dochodowym za 2014 r. i dokonanie zwrotu kwoty podatku dochodowego; ewentualnie zmianę decyzji dotyczącej podatku dochodowego za 2014 r. z uwzględnieniem wyników postępowania mediacyjnego podatnika.

Uzasadniając skargę strona podniosła analogiczną argumentację jak we wniesionym wcześniej odwołaniu. Wskazywała, że organ naruszył art. 201 ust. 2 Ordynacji podatkowej albowiem nie przychylił się do jej wniosku o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia sprawy w toku postępowania mediacyjnego, które toczyło się w ramach sprawy karnej. W ocenie skarżącej organ naruszył również art. 181 Ordynacji podatkowej, gdyż nie uwzględnił dokumentów zebranych w postępowaniu karnym, toczącym się przed Sądem Okręgowym w B..

Strona zaznaczyła też, że jej wynagrodzenie zostało pomniejszone o kwotę [...] zł, co uzasadnia skorygowanie ustaleń organu podatkowego z jednoczesnym zmniejszeniem wykazywanego przychodu o ww. kwotę i stwierdzenie na tej podstawie nadpłaty. Zdaniem skarżącej, faktury korygujące są dokumentami rozliczeniowymi, które powinny być na każdym etapie uwzględniane przez organy podatkowe.

W dalszej części uzasadnienia skargi strona wskazywała, że okres czasu pomiędzy decyzją z dnia [...], a podpisaną ugodą i porozumieniem wynosi kilkanaście dni, które organ podatkowy "mógł przeczekać", gdyby rzeczywiście chciał rzetelnie przeprowadzić postępowanie kontrolne. Wstrzymanie pewnych czynności, w tym wydawania decyzji doprowadziłoby do uzyskania właściwych rzetelnych ustaleń z Sądu i toczące się obecnie niniejsze postępowanie byłoby zbędne.

Następnie skarżąca podniosła, że Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B. w oparciu o ugodę i porozumienie z dnia 31 lipca 2016 r. oraz z dnia 2 sierpnia 2016 r., a także w oparciu o faktury korygujące dokonał zwrotu podatku od towarów i usług za 2014 r. potwierdzając tym samym, że w przedmiotowej sprawie istniała nadpłata, która powinna zostać zwrócona podatnikowi.

Końcowo strona stwierdziła, że jeżeli organ stanął na stanowisku, iż nowe okoliczności nie istniały w dniu wydawania decyzji, której dotyczy wznowienie, winien był zastosować art. 254 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej.

3.2. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację, zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

4.1. Skarga okazała się niezasadna.

4.2. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2017r., poz. 1369, p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg między innymi na decyzje administracyjne.

Art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. stanowi natomiast, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57 a.

4.3. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie czy organ odwoławczy zasadnie odmówił wznowienia postępowania w rozpoznawanej sprawie uznając, że brak przesłanki wynikającej z 240 § 1 pkt 5) O.p. wyjścia na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi, który wydał decyzję?

4.4. Rozważając sporne zagadnienie na wstępie należy zaznaczyć, iż postępowanie wznowieniowe jest postępowaniem nadzwyczajnym, w którym nie rozpatruje się po raz kolejny sprawy merytorycznie - tak jak robi się to w toku zwykłego postępowania instancyjnego. Złożenie wniosku o wznowienie postępowania nie obliguje organu podatkowego do rozpatrzenia sprawy na nowo. Zakres rozpoznania sprawy determinuje przesłanka wznowienia (wyrok NSA z dnia 12 lipca 2017r. I FSK 527/17, LEX nr 2330545). Instytucja wznowienia postępowania podatkowego ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, jeżeli postępowanie podatkowe przed organami podatkowymi było dotknięte wadami procesowymi, enumeratywnie wskazanymi w art. 240 § 1 O.p. Powyższa instytucja nie może być wykorzystywana do ponownej pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, bowiem nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego, a odrębne postępowanie nadzwyczajne. Toczy się ono tylko w zakresie oceny, czy zachodzą przesłanki określone w art. 240 § 1 O.p. i w takim też zakresie rozstrzygnięcie organu podatkowego podlega kontroli sądowej (wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2017 r. I FSK 1763/15LEX nr 2328630).

Ponadto to skarżący, który w postępowaniu, po wznowieniu postępowania, odwołuje się do przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., jako podstawy wznowienia, dążąc do zmiany uprzednio wydanego rozstrzygnięcia, musi wykazać, że brak wiedzy organu podatkowego o nowej okoliczności faktycznej, nowym dowodzie miał istotny wpływ na rozstrzygnięcie zapadłe w trybie zwykłym. W ramach postępowania wznowieniowego organ nie może ponownie przeprowadzać postępowania podatkowego i poszukiwać dowodów z dokumentów znajdujących się w aktach spraw toczących się przez Sądami, Prokuraturą, czy innymi urzędami wobec innych osób nie związanych bezpośrednio z działalnością skarżącej, w tym dokonywać ponownej oceny dowodów, które były już przedmiotem oceny w postępowaniu wymiarowym (wyrok WSA w Lublinie z dnia 21 czerwca 2017 r. I SA/Lu 265/17 LEX nr 2335236).

4.5. Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy wskazać przyjdzie, że prowadzone przez organ odwoławczy postępowanie w trybie wznowienia postępowania miało na celu stwierdzenie czy wystąpiła wskazana przez stronę przesłanka określona w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. tj. czy wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji ostatecznej - decyzji organu odwoławczego z dnia [...], znak: [...], które – co istotne - nieznane były organowi, który wydał decyzję

Przypomnieć należy, że strona we wniosku z dnia 10 października 2016 r. jako przesłankę wznowienia z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., wskazała fakt zaistnienia nowych istotnych dowodów i okoliczności nieznanych organowi podatkowemu w dacie podejmowania decyzji w postępowaniu zwykłym w związku z zawartymi w dniach: 31 lipca 2016 r. i 2 sierpnia 2016 r., pomiędzy stroną i S. P., porozumieniem i ugodą mediacyjną.

Sąd podziela pogląd organu odwoławczego, mający wsparcie w doktrynie i orzecznictwie, że warunkiem spełnienia komentowanej przesłanki wznowienia postępowania jest powołanie nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, które istniały w dniu wydania decyzji. Istota tego unormowania sprowadza się do wykazania, że została wydana decyzja mimo, że organ podatkowy nie wziął pod uwagę wszelkich okoliczności faktycznych lub dowodów, choć winien i w sposób obiektywny mógł to uczynić, gdyż istniały one w dniu rozstrzygania.

W realiach niniejszej sprawy, zdaniem Sądu, strona nie wykazała, że organ podatkowy, zarówno pierwszej jak i drugiej instancji, nie wziął pod uwagę okoliczności faktycznych, które doprowadziły do zawarcia w dniach: 31 lipca 2016 r. i 2 sierpnia 2016r. wyżej opisanej ugody i porozumienia, gdyż dokumenty te powstały później, niż decyzje podatkowe, których uchylenia domaga się strona we wniosku o wznowienie postępowania oraz w złożonym odwołaniu - jak już wskazano, ostateczna decyzja organu odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...], znak: [...] odmawiającą stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 r. wydana została w dniu [...].

W konsekwencji trafna okazała się konkluzja organu drugiej instancji, iż w sprawie brak jest jakichkolwiek podstaw, aby uznać, że dokumenty, które zostały sporządzone po wydaniu decyzji ostatecznej stanowiły przesłankę wznowienia z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Ustalenia zawarte w powstałych w dniach: 31 lipca 2016 r. i 2 sierpnia 2016 r. dokumentach, tj. ugodzie i porozumieniu, nie są bowiem nowymi okolicznościami, istniejącymi w dacie podejmowania decyzji ostatecznej nieznanymi organowi podatkowemu, który podjął ostateczną decyzję w dniu [...].

W ocenie Sądu mając na uwadze powyższe strona nie wykazała naruszenia art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, iż dowody na jakie powołuje się strona powstały w dniach 31 lipca 2016 r. oraz 2 sierpnia 2016 r. i nie istniały w dniu wydania decyzji oraz, że okoliczności na jakie powołuje się strona w ww. dokumentach nie były znane organowi podatkowemu w toku dokonywania czynności kontrolnych.

4.6. Sąd nie dopatrzył się również błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydanej decyzji poprzez uznanie, że dokumenty przedstawione przez skarżącą wskazują na zupełnie nowe okoliczności, które nie były wcześniej znane organowi podatkowemu, mimo iż strona - co wynika ze składanych przez nią zeznań w toku przeprowadzanej kontroli w 2016 r.- wskazywała, że pomiędzy nią a S. P. istnieje spór co do wysokości wynagrodzenia, jakie przysługiwało skarżącej za prowadzenie sprawy, a także pominięcie przez organ istotnych dla sprawy okoliczności, iż w toku kontroli w lipcu 2016 r. strona składała do właściwego organu podatkowego wniosek o zawieszenie postępowania kontrolnego, albowiem w tym samym czasie toczyło się postępowanie mediacyjne i pominięcie faktu podnoszonego przez stronę w toku kontroli, że postępowanie mediacyjne będzie znaczące dla ustaleń organu podatkowego i wydawanych decyzji podatkowych.

Powołane przez stronę okoliczności nie przemawiają bowiem za uznaniem, że w rozpoznawanej sprawie wystąpiła przesłanka z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.

4.7. Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 201 ust. 2 Ordynacji podatkowej poprzez nieprzeprowadzenie w sposób wyczerpujący postępowania dowodowego w sprawie oraz nieuwzględnienie wniosku skarżącej w zakresie zawieszenia postępowania podatkowego do czasu zakończenia postępowania mediacyjnego, które toczyło się równocześnie z postępowaniem podatkowym; błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę decyzji, skutkujących nieuwzględnieniem złożonej korekty i nie stwierdzeniem nadpłaty w podatku dochodowym za 2014 r. oraz naruszenie art. 181 oraz art. 240 pkt 6 Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie dokumentów zebranych w toku postępowania karnego toczącego się przed Sądem Okręgowym w B., w tym postępowania mediacyjnego mających wpływ na ustalenie wysokości zobowiązań podatkowych wskazać przyjdzie, że zarzuty te odnoszą się raczej do rozstrzygnięcia merytorycznego niż samego postępowania wznowieniowego.

W ocenie Sądu pozostają bez wpływu na prawidłowość zaskarżonej decyzji.

4.8. W kontekście powyższych uwag wskazać przyjdzie, iż Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przez organ art. 254 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej poprzez jego niezastosowanie i brak zmiany decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, w sytuacji gdy wyszły na jaw nowe istotne okoliczności nieznane wcześniej organowi, mające wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego, zaś ważny interes podatnika przemawiał za zmianą ww. decyzji, przede wszystkim dlatego, że zaskarżone rozstrzygnięcie dotyczy trybu wznowieniowego, a nie postępowania uregulowanego w art. 254 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej.

Ponadto Sąd podziela pogląd organu drugiej instancji, że nawet w przypadku odmiennej oceny w powyższym zakresie nie sposób byłoby uznać, iż zwrot kwoty [...] zł mający następować na mocy zawartej ugody i porozumienia, może być uznany za okoliczność istotną dla sprawy w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Kwestia ta pozostaje bowiem bez wpływu na prawidłowość rozliczenia podatkowego strony z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2014 r.

4.9. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.