Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 650/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-09-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Sędziowie: WSA Mirosław Bator WSA Paweł Darmoń Protokolant: specjalista Anna Balicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2015 r. sprawy ze skargi B. B.-B.K, , B.R. spółka jawna w Z. na postanowienie Wojewody z dnia 17 kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania uchyla zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

Starosta postanowieniem z dnia 14 stycznia 2015 r., znak: [...], na podstawie art. 148 w związku z art. 149 § 3 K.p.a., odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją nr [...] z dnia 21 marca 2014 r., znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla [...] Spółka Jawna B. K., B. R. w Z., inwestycji polegającej na budowie budynku usługowo-handlowego na działkach nr [...], [...]; zjazdu z drogi publicznej na działce nr [...]; stacji trafo z przyłączem energetycznym na działkach nr [...], [...] i [...]; przyłącza kanalizacji sanitarnej na działce nr [...]; przyłącza wodociągowego na działce nr [...]; przekładki sieci wodociągowej na działkach nr [...], [...]; przyłącza kanalizacji deszczowej na działce nr [...] w miejscowości Z..

W uzasadnieniu decyzji podano, że w dniu 16 grudnia 2014 r. A. B., występujący w imieniu swoim i L. K., złożył w urzędzie pismo, którym wniósł o cyt.: "WZNOWIENIE POSTĘPOWANIA Z ART.145 § 1 KPA". Tożsamej treści wniosek A. B. złożył także w dniu 18 grudnia 2014 r. Ponadto zawiadomieniem z dnia 9 stycznia 2015 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. przekazał organowi trzeci wniosek A. B. o takiej samej treści jak pisma powyższe.

W swoich wnioskach A. B. wskazał, iż cyt.: "wznawiam postępowanie z wnioskiem o oddalenie Decyzji nr [...] Starosty Powiatowego A. G. M. oraz w sprawie unieważnienia projektu budowlanego pozwoleniem na budowę podpisanego przez Naczelnika Budownictwa i Architektury w Z. dla inwestora R. B. zamieszkałego S. w Z. o budowę na naszych ziemiach N. oraz S. jako o prawnych spadkobiercach ziemi o nr dz. [...] oraz siostry [...] obr [...] w Z. własności mojego ojca Z. B. i mojej ciotki J. B. K.". Ponadto wnioskujący w swoich pismach poinformował organ, iż o decyzji nr [...], mając udar mózgu i paraliż nóg, dowiedział się w dniu 21 listopada 2014 r. Na dowód posiadania przymiotu strony w prowadzonym przez organ postępowaniu, wnioskujący powołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie sygn. akt II SA/Kr 432/14., którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 lutego 2014 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie podziału działki.

Pismem z dnia 12 listopada 2014 r. (data doręczenia: 13 listopada 2014 r.) organ poinformował A. B. o samym wydaniu decyzji nr [...] z dnia 21 marca 2014 r. Natomiast w dniu 21 listopada 2014 r. A. B. odebrał osobiście, w siedzibie organu kserokopię ww. decyzji. Z uwagi na fakt, iż A. B. w swoich wnioskach wskazał, że o powyższej decyzji dowiedział się w dniu 21 listopada 2014 r., pismem z dnia 5 stycznia 2015 r. organ zwrócił się do wnioskującego z prośbą o przedłożenie oryginału bądź kopii, potwierdzonej za zgodność z oryginałem, dokumentu potwierdzającego wystąpienie u niego udaru mózgu i paraliżu nóg w dniach od 13 listopada 2014 r. do 21 listopada 2014 r. Dodatkowo poinformowano wnioskującego, iż w przypadku niedostarczenia żądanego dokumentu w terminie siedmiu dni roboczych od dnia jego otrzymania, nie będzie możliwe wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie z uwagi na upływ ustawowego terminu.

W dniu 8 stycznia 2015 r. A. B. złożył pisemne wyjaśnienia do wniosku z dnia 16 grudnia 2014 r. Do wyjaśnień A. B. załączył: oryginał pisma organu z dnia 24 listopada 2014 r. kierowanego do wnioskującego oraz do L. K., kserokopię karty informacyjnej leczenia szpitalnego z dnia 08 marca 2013 r., kserokopię zaświadczenia lekarskiego z dnia 4 czerwca 2014 r., kserokopię zlecenia na zaopatrzenie w wyroby medyczne z dnia 28 maja 2013 r., kserokopie wywiadu pielęgniarskiego z dnia 26 lutego 2012 r. i zaświadczenia lekarskiego z dnia 23 stycznia 2013 r. Dodatkowo w swoich wyjaśnieniach A. B. wskazał, iż o decyzji nr [...] dowiedział się dopiero od Wydziału Infrastruktury Urzędu Wojewody w K. w dniu 3 listopada 2014 r., gdyż poprzednio był w szpitalu.

Organ I instancji przytoczył art. 145 § 1 pkt. 4 K.p.a. oraz art. 148 § 1 K.p.a.

Starosta stwierdził na podstawie zebranego materiału dowodowego, że termin do wniesienia przez A. B. wniosku o wznowienie postępowania upłynął w dniu 4 grudnia 2014 r. Wprawdzie organ poinformował wnioskującego o decyzji w dniu 13 listopada 2014 r., jednakże A. B. w swoich wyjaśnieniach podał, że o decyzji nr 87/14 dowiedział się w dniu 3 listopada 2014 r.

Z uwagi na powyższe, wobec powzięcia przez wnioskującego w dniu 3 listopada 2014 r. informacji o decyzji nr [...] z dnia 21 marca 2014 r., orzeczono o odmowie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę.

Na postanowienie to, z zachowaniem ustawowego terminu, wniesione zostało przez A. B. zażalenie. Skarżący zarzucił kwestionowanemu postanowieniu i postępowaniu poprzedzającemu jego wydanie naruszenie art. 148 § 1 i 2 K.p.a. oraz art. 7, 8, 9,10, 77, i 107 K.p.a. Skarżący podniósł, iż pismem z dnia 12 listopada 2014 r. został jedynie powiadomiony o decyzji nr [...] z dnia 21 marca 2014 r., ale z pisma tego nie wynikało jakie było konkretnie rozstrzygniecie i treść decyzji. Skarżący podkreślił, że odpis decyzji, z którego miał możliwość dowiedzieć się o jej treści, został mu wydany w dniu 21 listopada 2014 r. i to od tej daty winien być liczny termin do wniesienia przez niego wniosku o wznowienie postępowania. Żalący się powołał się przy tym na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2015 r. Wojewoda, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 K.p.a., uchylił w całości zaskarżone postanowienie Starosty z dnia 14 stycznia 2015 r., znak: [...] o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją nr [...] z 21 marca 2014 r., znak: [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla [...] Spółka Jawna B. K. B. R. inwestycji polegającej na budowie budynku usługowo - handlowego na działkach nr [...], [...] w miejscowości Z..

W uzasadnieniu postanowienia Wojewoda powołał ustalenia faktyczne dokonane przez organ I instancji.

Organ odwoławczy, po zapoznaniu się z całością materiału dowodowego, stwierdził, że dla rozstrzygnięcia sprawy wniesionego zażalenia, wymagane jest jednoznaczne zidentyfikowanie pism, o których mowa w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i zapoznanie się z ich treścią.

W związku z tym, wystąpiono do skarżącego, pismem z dnia 26 lutego 2015 r. o złożenie wyjaśnień. W wyniku przeprowadzonego postępowania ustalono

jednoznacznie, że pisma, na które powołuje się w swym rozstrzygnięciu organ I instancji, to pismo Urzędu Wojewódzkiego z 29 października 2014 r., znak: [...] podpisane przez Dyrektora Wydziału oraz pismo Starostwa Powiatowego w Z. z 12 listopada 2014 r., znak: [...], podpisane przez Naczelnika Wydziału Budownictwa i Architektury. Kopie ww. pism zostały przesłane przez skarżącego przy odpowiedzi na pismo organu odwoławczego i włączone zostały do akt II instancji. Ponadto, poświadczona za zgodność z oryginałem kopia pisma organu I instancji znajduje się w aktach organu I instancji (akta administracyjne, karta nr 2), a wydruk treści pisma WI-III.142.13.2014 z dnia 29 października 2014 r. wraz potwierdzeniem zgodności kopii wydruku z dokumentem elektronicznym został pozyskany do prowadzonego postępowania i włączony do akt organu II instancji. W aktach sprawy, odpowiednio, organu I i II instancji, znajdują się też dowody potwierdzające, że ww. pismo organu stopnia powiatowego doręczone zostało skarżącemu w dniu 13 listopada 2014 r., a ww. pismo organu stopnia wojewódzkiego 3 listopada 2014 r. Data doręczenia pism nie ma jednak znaczenia z uwagi na treść pism. Z treści obu przedmiotowych pism nie wynika bowiem jakie jest rozstrzygniecie i treść decyzji. Oba informują wyłącznie skarżącego o fakcie zakończenia przez organ Starosty postępowania i wydanie decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę.

Orzecznictwo, co do interpretacji i stosowania ww. przepisu art. 148 § 2 K.p.a., (podstawy prawnej zaskarżonego postanowienia Starosty ), wskazuje, że przez "dowiedzenie się" o decyzji należy rozumieć nie tylko powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji, a nawet poznanie danych identyfikujących decyzję, takich jak data jej wydania i znak, ale też przedmiot zawartego w niej rozstrzygnięcia.

W świetle art. 148 § 2 K.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. nie budzi wątpliwości, że za dzień dowiedzenia się przez stronę o decyzji uznać należy dzień, w którym strona powzięła wiadomość o jej istnieniu, przy czym elementami tej wiedzy - niezależnie od źródła, z którego ona pochodzi - jest fakt wydania decyzji i przedmiot zawartego w niej rozstrzygnięcia (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 20 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SA/Go 511/14, opub. w LEX nr 1519902).

Powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co mogłoby nastąpić dopiero po doręczeniu decyzji. W pierwszym przypadku chodzi tylko o informację o wydaniu decyzji, w drugim o czynność jej doręczenia. Artykuł 148 § 2 K.p.a. nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. dopełnienia wymogu doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Bieg tego terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie od źródła, z którego pochodzi informacja (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 sierpnia 2014 r., sygn. akt II UK 525/13, opub. w LEX nr 1541052).

W świetle przytoczonego powyżej orzecznictwa, Wojewoda mając na uwadze treść pism wskazanych przez organ I instancji jako źródło wiedzy o decyzji, uznał zażalenie za zasadne i uchylił zaskarżone postanowienie, przekazując sprawę wniesionego wniosku o wznowienie postępowania do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

W dniu 8 maja 2015 r. B. B. Sp. j., B. K., B. R. wniosła, za pośrednictwem Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skargę na postanowienie Wojewody z dnia 17 kwietnia 2015r., znak: [...]. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucili:

1) naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 28 ustawy

Prawo Budowlane poprzez błędne zastosowanie polegające na uznaniu, że A. B. ma przymiot strony, w sytuacji gdy z dokumentacji złożonej do akt sprawy przed organem I Instancji wynika, iż nie może być on stroną postępowanie tej sprawie, a w konsekwencji rozważanie czy dochował terminu do złożenia skargi o wznowienia jest bezprzedmiotowe;

2) naruszenie przepisów postępowania tj. 138 § 1 pkt 2 i art. 138 § 2

K.p.a. w związku z art. 7 K.p.a., 77 K.p.a. i 107 K.p.a. poprzez błędne zastosowanie wyrażające się w braku wydania orzeczenia co do istoty sprawy, w sytuacji gdy organ II Instancji przeprowadził postępowanie dowodowe i zebrał wszystkie istotne materiały dowodowe w przedmiocie stwierdzenia czy A. B. dochował terminu do wznowienia postępowania, jednakże nie wyjaśnił mimo to sprawy do końca tj. nie ustalił czy A. B. przysługuje przymiot strony w postępowaniu przez Starostą Powiatowym w Z. w sprawie o pozwolenie na budowę, pomimo że nie wymagało to podjęcia przez organ skomplikowanych czynności skoro już przesłuchiwał skarżącego w sprawie.

W związku z powyższym skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi II Instancji.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda w całości podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu postanowienia Wojewody z dnia 17 kwietnia 2015r. znak: [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego postanowienia nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Sąd administracyjny ocenia jedynie legalność działania administracji, co oznacza, że zobowiązany jest zbadać, czy w czasie podejmowania danego aktu administracyjnego, organ administracji nie naruszył prawo.

Nie każde naruszenie prawa uzasadnia wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu administracyjnego. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na postanowienie uchyla je w przypadku, gdy stwierdzi: 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; 2) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; 3) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny stwierdza nieważność postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.) lub stwierdza wydanie postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a.).

Skarga strony skarżącej jest zasadna, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w skardze zarzuty zasługują na uwzględnienie.

Zaskarżone postanowione ma charakter kasacyjny, nie rozstrzyga merytorycznie w przedmiocie ustalenia istnienia przesłanej wznowienia postępowania administracyjnego, ani tym bardziej nie rozstrzyga prawidłowości pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowo-handlowego na działkach nr [...], [...]; zjazdu z drogi publicznej na działce nr [...]; stacji trafo z przyłączem energetycznym na działkach nr [...], [...] i [...]; przyłącza kanalizacji sanitarnej na działce nr [...]; przyłącza wodociągowego na działce nr [...]; przekładki sieci wodociągowej na działkach nr [...], [...]; przyłącza kanalizacji deszczowej na działce nr [...] w miejscowości Z..

Podstawą prawną do wydania zaskarżonego postanowienia stanowił art. 138 § 2 K.p.a. w związku z art. 144 K.p.a. Zgodnie z tymi przepisami (a w szczególności z art. 138 § 2 K.p.a.) organ II instancji może uchylić zaskarżone zażaleniem postanowienie w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, wtedy gdy postanowienie to zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę organ II instancji powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Uchylenie postanowienia organu I instancji i przekazanie mu sprawy do ponownego rozpoznania musi być interpretowane jako wyjątek od zasady, zgodnie z którą organ odwoławczy ma obowiązek rozpoznania sprawy co do meritum. Powody, dla których organ odwoławczy tego rodzaju postanowienie podejmuje, muszą ściśle odpowiadać przesłankom z art. 138 § 2 K.p.a.

Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nie wynika, aby jakakolwiek przesłanka wynikająca z art. 138 § 2 K.p.a. w tej sprawie zaistniała. Potwierdza to stanowisko organu zawarte w odpowiedzi na skargę.

Wojewoda wyraźnie bowiem stwierdza, że na potrzeby tej sprawy został zgromadzony wystarczający materiał dowodowy, a przy tym sam organ odwoławczy ustalał istotne dla sprawy okoliczności dotyczące daty dowiedzenia się przez wnoszącego zażalenie o treści ostatecznej decyzji nr [...] Starosty [...] z dnia 21 marca 2014 r., znak: [...]. Dalej Wojewoda wyjaśnia, jak należy rozmieć "dowiedzenie się o decyzji", o którym mowa w art. 148 § 2 K.p.a. Wojewoda ustala datę, na jaką należy przyjąć dowiedzenie się przez skarżącego co do daty dowiedzenia się o rozstrzygnięciu zawartym w decyzji nr [...] z dnia 21 marca 2014 r., znak: [...].

Mając powyższe na uwadze niezrozumiałym jest dla Sądu, dlaczego Wojewoda uchylił się od wydania postanowienia rozstrzygającego kwestię wszczęcia postępowania wznowieniowego. Jeszcze raz należy podnieść, że zastosowanie art. 138 § 2 K.p.a. wymaga stwierdzenia realnie istniejących wad postępowania przed organem I instancji lub wad jego postanowienia, które nie mogły być usunięte przez organ II instancji i wymagały koniecznego powtórzenia postępowania dowodowego przez organ I instancji. W tej sprawie tak jednak nie jest. Trafnie podnosi strona skarżąca, że skoro organ odwoławczy zebrał wszystkie dowody, to należało kwestię zachowania terminu do wznowienia postępowania rozstrzygnąć w II instancji. Nie ma przeszkód, aby organ II instancji wydawał postanowienie w przedmiocie wszczęcia postępowania wznowieniowego, jeżeli jest to uzasadnione zgromadzonym materiałem dowodowym.

Nie jest natomiast zasadnym stanowisko strony skarżącej, jakoby w pierwszej kolejności organ I instancji winien ustalić, czy A. B. oraz L. K. przysługuje status strony w postępowaniu wznowieniowym jeszcze przed datą jego wszczęcia.

Sądowi znane są różne stanowiska prezentowane w orzecznictwie sądowym dotyczące kwestii określenia momentu czasowego rozstrzygania, czy wnioskodawcy składającemu wniosek o wznowienie postępowania przysługuje status strony. Sąd w tej sprawie przychyla się jednak do przeważającego w orzecznictwie stanowiska, zgodnie z którym badanie, czy wnioskodawcy powołującemu się na swój interes prawny rzeczywiście przysługuje przymiot strony winno następować już po wydaniu postanowienia o wszczęciu postępowania wznowieniowego, a nie przed jego wszczęciem (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 5 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 882/13, opub. w LEX nr 1471187; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 lipca 2013 r., sygn. akt II SA/Łd 414/13, opub. w LEX nr 1346161; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 czerwca 2013 r. sygn. akt II OSK 324/12, opub. w LEX nr 1356315; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 893/09; oraz doktryna - B. Adamiak, (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, s. 576; M. Jaśkowska, (w:) M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2009, s. 740).

Po złożeniu wniosku o wszczęcie postępowania wznowieniowego, (ale przed formalnym wszczęciem takiego postępowania), właściwy organ podejmuje jedynie czynności proceduralne mające na celu rozpoznanie złożonego wniosku, ale nie są to czynności procesowe. W toku takich "wstępnych" czynności organ bada, czy zachodzą przesłanki przedmiotowe (np. czy zachowano ustawowy termin do wniesienia wniosku lub czy została wskazana ustawowa przyczyna wznowienia), jak i przesłanki podmiotowe (np. czy wnioskodawca posiada zdolność procesową), uzasadniające wznowienie wznowienia postępowania.

Kwestia natomiast oceny, czy dany wnioskodawca ma rzeczywiście przymiot strony w postępowaniu wznowieniowym obejmuje badanie w pośredni sposób prawidłowości ustalania kręgu stron, a więc i obszaru oddziaływania danej inwestycji (w przypadku postępowania w sprawie pozwolenia na budowę), ewentualnie następstwa prawnego lub posiadania tytułu prawnego przez wnioskodawcę uzasadniającego przyznanie mu takiego statusu. Te okoliczności powinny być ustalane już po wszczęciu postępowania wznowieniowego.

Mając powyższe należy stwierdzić, że zawarte w skardze zarzuty błędnej wykładni art. 138 § 2 K.p.a. i błędnej wykładni art. 77 K.p.a. i art. 7 K.p.a. są zasadne. Nie jest natomiast zasadny zarzut błędnej wykładni art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Wbrew stronie skarżącej, w zaskarżonym postanowieniu organ II instancji nie oceniał, czy wnioskodawcy przysługuje przymiot strony w postępowaniu wznowieniowym i nie przyznawał takiego statusu wnioskodawcom. O tym, czy wnioskodawcom przysługuje przymiot strony organy będą zobowiązane ustalić – i to w pierwszej kolejności – po wszczęciu postępowania wznowieniowego.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że organ odwoławczy nie wyjaśnił istotnych okoliczności i w związku z tym zaskarżona decyzja podlega uchyleniu.

Stosownie do art. 141 § 4 P.p.s.a., organ II instancji ponownie rozpatrując zażalenie powinien samodzielnie rozstrzygnąć w przedmiocie wszczęcia wznowieniowego postępowania administracyjnego na podstawie akt sprawy, chyba że po wydaniu tego wyroku ujawnią się na istotne i dodatkowe okoliczności wcześniej organom nieznane, że orzekanie na podstawie art. 138 § 1 pkt 1-3 K.p.a. nie będzie miało wystarczających podstaw.

Uznając kontrolowane postanowienie za wadliwe Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie, ponieważ narusza ono art. 138 § 2 K.p.a. w związku z art. 144 K.p.a. i to naruszenie polegało na nieuzasadnionym przyjęciu spełnienia przesłanek wynikających z art. 138 § 2 K.p.a., co z kolei miało istotny wpływ na wynik sprawy (przesłanka z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.).