Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2445/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-04-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6129 Inne o symbolu podstawowym 612
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Główny Geodeta Kraju
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 § 1
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat (spr.), sędzia WSA Piotr Korzeniowski, Protokolant ref. staż. Marta Pachulska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi S. K. na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] Główny Geodeta Kraju, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23, zwanej dalej K.p.a.), po rozpoznaniu odwołania S.K. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] marca 2016 r., nr [...], orzekającej o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty M. z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...], w przedmiocie odmowy S.K. zaopatrzenia mapy sytuacyjno - wysokościowej w klauzulę stwierdzającą, że stanowi ona mapę przeznaczoną do dokonania wpisu w księdze wieczystej.

Stan sprawy przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przedstawiał się następująco.

We wniosku z dnia 26 stycznia 2016 r. S.K. wskazała na art. 156 § 1 ust. 1 pkt 1, 2, 3, 5, 6 i 7 K.p.a., jako podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji Starosty M. z dnia [...] stycznia 2016 r.

Główny Geodeta Kraju po przeprowadzeniu analizy sprawy nie dostrzegł żadnej z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a., które skutkowałyby stwierdzeniem nieważności decyzji Starosty M. z dnia [...] stycznia 2016 r., a co za tym idzie, nie znalazł podstaw prawnych do uchylenia kwestionowanej przez S.K. decyzji WINGiK z dnia [...] marca 2016 r.

Starosta M. decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r., znak: [...] odmówił S.K. zaopatrzenia mapy sytuacyjno — wysokościowej w klauzulę stwierdzającą, że stanowi ona mapę przeznaczoną do dokonania wpisu w księdze wieczystej, powołując się na przepisy § 52 ust. 2, 4 i 7 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2015 r., poz. 542 i 2109).

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego rozpatrując wniosek skarżącej z dnia 26 stycznia 2016 r. i odnosząc się w decyzji z dnia [...] marca 2016 r. do zarzutów naruszenia prawa materialnego podał, że w art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015 r., poz. 520, z późn. zm.) ustawodawca określa w jakiej formie starosta udostępnia informacje zawarte w operacie ewidencji gruntów i budynków. Zaznaczył, że przepis ten nie odnosi się więc do przedmiotu postępowania jakim było zaopatrzenie mapy sytuacyjno - wysokościowej w klauzulę stwierdzającą, że stanowi ona mapę przeznaczoną do dokonania wpisu w księdze wieczystej.

Organ wywodził, że przepisy te jednoznacznie wskazują jakie dokumenty mogą być zaopatrzone w klauzulę: "Dokument niniejszy jest przeznaczony do dokonywania wpisu w księdze wieczystej". Wśród tych dokumentów są: wypis z rejestru gruntów, wypis z rejestru budynków, wypis z rejestru lokali, wypis z kartoteki budynków, wypis z kartoteki lokali oraz wyrysy z mapy ewidencyjnej. Natomiast kopia mapy sytuacyjno - wysokościowej, zgodnie z przytoczonymi przepisami, nie stanowi dokumentu, który mógłby być zaopatrzony w przedmiotową klauzulę.

Główny Geodeta Kraju nie podzielił stanowiska skarżącej odnośnie do naruszenia przepisów postępowania art. 7, art. 10, art. 77, w zw. z art. 107 § 1 K.p.a., stwierdzając że organ w trakcie postępowania podejmował wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, a skarżąca mogła brać czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji miała możliwość wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Odnosząc się do przesłanki wymienionej w art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a., organ wskazał, że w sprawie wniosku S.K. z dnia 6 maja 2015 r. o zaopatrzenie mapy sytuacyjno - wysokościowej klauzulą stwierdzającą, że mapa ta jest przeznaczona do wpisu w księdze wieczystej nie była wcześniej wydana decyzja administracyjna, w związku z czym nie można uznać, że decyzja Starosty M. z dnia [...] stycznia 2016 r., znak: [...] dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną.

Odnosząc się do zawartej we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji WINGiK z dnia [...] marca 2016 r., argumentacji dotyczącej przesłanki wymienionej w art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a. i twierdzenia, że orzeczenie zawarte w zaskarżonej decyzji jest niezrozumiale oraz wewnętrznie sprzeczne, organ podał, że w art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a. ustawodawca mówi, że stwierdza się nieważność decyzji, która była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały. Zdaniem Głównego Geodety Kraju argumenty skarżącej nie odnoszą się do przytoczonej przesłanki. W ocenie Głównego Geodety Kraju w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności, o których mowa w tym przepisie.

Ustosunkowując się do zarzutu strony, że orzeczenie zawarte w zaskarżonej decyzji jest niezrozumiałe oraz wewnętrznie sprzeczne, organ zauważył, że skarżąca nie wskazuje na czym polega sprzeczność orzeczenia Starosty M. z dnia [...] stycznia 2016 r. oraz w jakim zakresie jest ono niezrozumiałe. W ocenie Głównego Geodety Kraju decyzja ta w sposób jasny i zrozumiały orzeka o odmowie opatrzenia mapy sytuacyjno - wysokościowej w klauzulę stwierdzającą, że stanowi ona mapę przeznaczoną do dokonania wpisu w księdze wieczystej. Główny Geodeta Kraju nie dopatrzył się również sprzeczności w orzeczeniu Starosty M. .

Ponadto organ podniósł, że wnioskodawczym, wskazując na art. 156 § 1 pkt 6 K.p.a, nie uzasadnia w żaden sposób zaistnienia przytoczonej przesłanki. Zdaniem Głównego Geodety Kraju nie może być mowy o sytuacji, w której wykonanie decyzji Starosty M. z dnia [...] stycznia 2016 r. wywołałoby czyn zagrożony karą.

Jako ostatnią przesłankę uzasadniającą stwierdzenie nieważności decyzji Starosty M. z dnia [...] stycznia 2016 r. S.K. wskazała wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Ustosunkowując się do tego zarzutu organ, wskazując na poglądy wyrażane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, podał iż przesłanka ta zachodzi wówczas, gdy przepis prawa materialnego wyraźnie stanowi, że określona w nim wadliwość decyzji powoduje jej nieważność. Organ wskazał, że Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 25 kwietnia 2012 r. sygn. akt II OSK 64/12 stwierdził, iż norma zawarta w art. 156 § 1 pkt 7 K.p.a. dotyczy wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Przesłanka z art. 156 § 1 pkt 7 K.p.a. zachodzi jedynie wtedy, gdy skutek wady decyzji jest ustanowiony wprost w przepisie odrębnym, w postaci klauzuli nieważności.

Organ wywodził, że prowadzenie ewidencji gruntów i budynków, w tym zasady opatrywania przez właściwy organ dokumentów w klauzulę o treści: "Dokument niniejszy jest przeznaczony do dokonywania wpisu w księdze wieczystej", regulują przepisy prawa geodezyjnego i kartograficznego oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Zdaniem organu analiza stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania decyzji Starosty M. z dnia [...] stycznia 2016 r. jednoznacznie wskazuje, że żaden z przepisów, dotyczących prowadzenia ewidencji gruntów i budynków, nie dawał możliwości uznania z mocy prawa nieważności decyzji z powodu jej wadliwości. W sprawie nie występowały zatem okoliczności uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji Starosty M. z dnia [...] stycznia 2016 r., w oparciu o przesłankę wymienioną w art. 156 § 1 pkt 7 K.p.a.

Dodatkowo organ podniósł, że wnioskodawczyni uzasadniając zaistnienie przesłanki wymienione w art. 156 § 1 pkt 7 K.p.a. podnosi, że Starosta M. naruszył przepisy nieobowiązującego obecnie rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 16 lipca 2001 r. w sprawie zgłaszania prac geodezyjnych i kartograficznych, ewidencjonowania systemów i przechowywania kopii zabezpieczających bazy danych, a także ogólnych warunków umów o udostępnianie tych baz (Dz. U. Nr 78, poz. 837), poprzez przekazanie do Sądu Rejonowego w M., rażąco wadliwego dokumentu urzędowego w postaci mapy sytuacyjno - wysokościowej z dnia 1 września 2004 r. Tymczasem decyzja Starosty M. z dnia [...] stycznia 2016 r. orzekała w sprawie zaopatrzenia mapy sytuacyjno - wysokościowej w klauzulę stwierdzającą, że stanowi ona mapę przeznaczoną do dokonania wpisu w księdze wieczystej. Zdaniem organu orzeczenie to nie ma zatem związku z przekazaniem tej mapy do Sądu Rejonowego w M. dla potrzeb postępowania o rozgraniczenie nieruchomości.

Organ ponadto argumentował w zaskarżonym akcie, że skarżąca nie wskazuje, w jaki sposób Główny Geodeta Kraju naruszył wskazane przepisy prawa materialnego, rozdziału 3 rozporządzenia w sprawie prowadzenia ksiąg wieczystych i zbiorów dokumentów, rozporządzenia w sprawie zgłaszania prac geodezyjnych i kartograficznych, rozporządzenia w sprawie kontroli urzędów.

Zdaniem organu powyższe argumenty uzasadniają utrzymanie w mocy decyzji WINGiK z dnia [...] marca 2016 r. orzekającej o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty M. z dnia [...] stycznia 2016 r. S.K. w skardze z dnia 21 sierpnia 2016 r. na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] lipca 2016 r. podniosła zarzut naruszenia przepisów postępowania art. 7, art. 10, art. 77, w zw. z art. 107 § 1 K.p.a., art. 24 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, § 52 ust. 7 ww. rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, rozdziału 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 września 2001 r. w sprawie prowadzenia ksiąg wieczystych i zbiorów dokumentów (Dz.U. Nr 102, poz. 1122, ze zm.), rozporządzenia z dnia 16 lipca 2001 r. w sprawie zgłaszania prac geodezyjnych i kartograficznych, ewidencjonowania systemów i przechowywania kopii zabezpieczających bazy danych, a także ogólnych warunków umów o udostępnianie tych baz (Dz.U. z 2001 r. Nr 78, poz. 837), rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 sierpnia 2001 r. w sprawie kontroli urzędów, instytucji publicznych i przedsiębiorców w zakresie przestrzegania przepisów dotyczących geodezji i kartografii (Dz.U. z 2001 r. Nr 101, poz. 1090).

Zdaniem skarżącej wypis z mapy wymaga zaopatrzenia przez organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków klauzulą stwierdzającą, że mapa jest przeznaczona do wpisu w księdze wieczystej.

W odpowiedzi na skargę Główny Geodeta Kraju wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

I. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016, poz. 1066, ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.), określanej dalej jako P.p.s.a., przy czym na podstawie art. 134 § 1 cytowanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

II. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

III. Przedmiotem skargi jest decyzja Głównego Geodety Kraju z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Wojewódzkiego [...] Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] marca 2016 r., nr [...], orzekającą o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty M. z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...], w przedmiocie odmowy S.K. zaopatrzenia mapy sytuacyjno - wysokościowej w klauzulę stwierdzającą, że stanowi ona mapę przeznaczoną do dokonania wpisu w księdze wieczystej.

IV. Przede wszystkim należy zauważyć, że Główny Geodeta Kraju wydając decyzję z dnia [...] lipca 2016 r., rozpatrując wniosek S.K. o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty M. z dnia [...] stycznia 2016 r., działał w trybie nadzwyczajnym. Słusznie zatem organ zauważył, że stwierdzenie nieważności decyzji jest postępowaniem o charakterze nadzwyczajnym, niezależnym od innych postępowań, mającym na celu wyłącznie kontrolę samej decyzji według stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu jej wydania, w aspekcie przesłanek określonych w art. 156 § 1 K.p.a. W toku postępowania nieważnościowego organ nie przeprowadza ponownie postępowania wyjaśniającego i nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Jego kontrola zasadza się wyłącznie na ocenie stanu prawnego i faktycznego ustalonego na podstawie materiału dowodowego istniejącego w dacie wydania decyzji ostatecznej objętej tymże postępowaniem.

W judykaturze podkreśla się, że "rażące naruszenie prawa" stanowi kwalifikowaną formę "naruszenia prawa". Utożsamianie tego pojęcia z każdym "naruszeniem prawa" nie jest słuszne. Naruszenie przepisów postępowania lub prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru, jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. naruszenie prawa tylko wtedy powoduje nieważność decyzji, gdy ma charakter rażący. A zatem dla uznania, że wystąpiło owo kwalifikowane "naruszenie prawa", konieczne jest stwierdzenie i wykazanie, iż miało ono charakter rażący.

Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą, a charakter naruszenia prawa powoduje, że decyzja taka nie może być zaakceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa i powinna ulec wyeliminowaniu z obrotu prawnego. Nie chodzi tu bowiem o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 1999 r., sygn. akt V SA 1970/98).

Starosta M. decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. odmówił S.K. zaopatrzenia mapy sytuacyjno - wysokościowej w klauzulę stwierdzającą, że stanowi ona mapę przeznaczoną do dokonania wpisu w księdze wieczystej, powołując się na przepisy § 52 ust. 2, 4 i 7 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2015 r., poz. 542 i 2109). Przepisy te jednoznacznie wskazują jakie dokumenty mogą być zaopatrzone w klauzulę: "Dokument niniejszy jest przeznaczony do dokonywania wpisu w księdze wieczystej", a przepis jest tak sformułowany, że zawiera katalog zamknięty tychże dokumentów.

Wśród tych dokumentów są: wypis z rejestru gruntów, wypis z rejestru budynków, wypis z rejestru lokali, wypis z kartoteki budynków, wypis z kartoteki lokali oraz wyrysy z mapy ewidencyjnej. Kopia mapy sytuacyjno - wysokościowej, zgodnie z przytoczonymi przepisami, nie stanowi dokumentu, który mógłby być zaopatrzony w przedmiotową klauzulę.

W świetle zasady praworządności, wyrażonej w art. 7 Konstytucji i 6 K.p.a. nie ma podstaw prawnych, by rozszerzać zakres tych dokumentów. Przyjęcie przeciwnego stanowiska oznaczałoby działanie bez podstawy prawnej, a zatem działanie prawnie niedopuszczalne. Niedopuszczalnym byłoby nadanie klauzuli kopi mapy sytuacyjno – wysokościowej, bowiem wspominane przepisy nie dają podstawy prawnej do takiego działania.

Nieuzasadnionym byłoby doszukiwanie się takiej podstawy w art. 24 ust. 3 powoływanej wyżej ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, w którym ustawodawca określił w jakiej formie starosta udostępnia informacje zawarte w operacie ewidencji gruntów i budynków. Przepis ten nie odnosi się więc do przedmiotu postępowania jakim było zaopatrzenie mapy sytuacyjno - wysokościowej w klauzulę stwierdzającą, że stanowi ona mapę przeznaczoną do dokonania wpisu w księdze wieczystej, co zasadnie zauważył organ.

Należy zatem wskazać, że żądanie skarżącej, jako niemające umocowania prawnego, nie mogło doprowadzić do spodziewanych przez nią skutków. W związku z tym odmowa takiego działania, tj. nadania klauzuli nie może być uznana za naruszającą prawo (tym bardziej rażąco), a jedynie za uwzględnienie brzmienia ww. § 52 ust. 2, 4 i 7 powoływanego wyżej rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.

Podobnie powołane przez skarżącą przepisy ww. rozporządzeń: Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 września 2001 r. w sprawie prowadzenia ksiąg wieczystych i zbiorów dokumentów, rozporządzenia z dnia 16 lipca 2001 r. w sprawie zgłaszania prac geodezyjnych i kartograficznych, ewidencjonowania systemów i przechowywania kopii zabezpieczających bazy danych, a także ogólnych warunków umów o udostępnianie tych baz, Rady Ministrów z dnia 28 sierpnia 2001 r. w sprawie kontroli urzędów, instytucji publicznych i przedsiębiorców w zakresie przestrzegania przepisów dotyczących geodezji i kartografii, nie zawierają przepisów, których zastosowanie mogłoby doprowadzić innego brzmienia decyzji Starosty M. z dnia [...] stycznia 2016 r.

V. Sąd wyjaśnia, że do weryfikacji materiałów geodezyjnych w szerokim ujęciu służą inne instrumenty prawe. W szczególności, stosownie do treści art. 12 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, w obowiązującym wówczas brzmieniu, wykonawca prac geodezyjnych i kartograficznych jest obowiązany zgłosić do organów, o których mowa w art. 40 ust. 3, prace przed przystąpieniem do ich wykonania, a po wykonaniu prac przekazać powstałe materiały lub informacje o tych materiałach do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Zgodnie z treścią § 11 ust. 1 ww. rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 16 lipca 2001 r. w sprawie zgłaszania prac geodezyjnych i kartograficznych ewidencjonowania systemów i przechowywania kopii zabezpieczających bazy danych, a także ogólnych warunków umów o udostępnianie tych baz, w przypadku stwierdzenia wad, usterek lub nieprawidłowości wynik kontroli dokumentowany jest w protokole.

Z klei przepis art. 24 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne stanowi, że operat ewidencyjny składa się z bazy danych oraz ze zbioru dokumentów uzasadniających wpisy do bazy danych. Stosownie do art. 7d pkt 1 tej ustawy – zasób geodezyjny i kartograficzny obejmuje m.in. ewidencje gruntów i budynków, stąd przekazane przez Sąd Rejonowy do Starosty M. postanowienie z dnia [...] lipca 2005 r. stanowi dokument zasobu geodezyjnego i kartograficznego, będąc materiałem tego zasobu.

VI. Jeśli natomiast chodzi o inne powody stwierdzenia nieważności, zawarte w art. 156 § 1 pkt 3 oraz art. 156 § 1 pkt 5-7 K.p.a., to organ prawidłowo ocenił, że skarżąca nie przedstawiła okoliczności mogących świadczyć o naruszeniu tych przepisów. W szczególności nie podała na czym miałaby polegać sprzeczność orzeczenia Starosty M. z dnia [...] stycznia 2016 r. oraz w jakim zakresie jest ono niezrozumiałe, dlaczego wykonanie decyzji Starosty M. z dnia [...] stycznia 2016 r. miałoby wywołać czyn zagrożony karą oraz który przepis stanowi, że wystąpiła w przedmiotowej decyzji taka wadliwość decyzji, która powoduje jej nieważność.

Organ analizując te prawne kwestie z urzędu również takowych przesłanek nie dostrzegł, i brak jest podstaw prawnych – w ocenie Sądu - by temu stanowisku odmówić słuszności. Przesłanek do odmiennego zapatrywania skarżąca nie sformułowała w skardze.

VII. W braku podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji zarówno zaskarżona decyzja z dnia [...] lipca 2016 r., jak i poprzedzająca ją decyzja odmawiająca stwierdzenia nieważności odpowiadają prawu. Sąd nie stwierdził – wbrew twierdzeniom skargi – że doszło do naruszenia przepisów procesowych, tj. art. 7, art. 10, art. 77, w zw. z art. 107 K.p.a. Spór w sprawie dotyczył bowiem brzmienia i interpretacji przepisów prawa, obie decyzje zostały w prawidłowy sposób uzasadnione, a organ w logiczny i zupełny sposób zaprezentował motywy ich wydania.

VIII. Wobec powyższego Sąd, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.