Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 441/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2006-02-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędziowie Sędzia WSA Felicja Kajut (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka, Protokolant Anna Zegan, po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. S. na decyzję Wojewoda [...] z dnia 25 maja 2004 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowanie z pobytu stałego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 25 maja 2004 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § l pkt l k.p.a. oraz art. 15 ust. ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm.), Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 7 kwietnia 2004 r., nr [...] o wymeldowaniu J. Sz. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w G.

Rozstrzygnięcia organów administracji zapadły na podstawie następującego stanu faktycznego:

W dniu 3 marca 1999 r. M. i V. Z. wystąpili z wnioskiem o wymeldowanie J. Sz. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w G., wskazując iż nie mieszka on w opisanym lokalu. Wnioskodawcy powołali się na wyrok Sądu Rejonowego w G. Wydziału I Cywilnego z dnia 5 września 1988 r., sygn. akt [...], którym nakazano J. Sz. opuszczenie i opróżnienie ww. lokalu.

Prezydent Miasta [...] postanowieniem z dnia 15 września 1999 r., nr [...] zawiesił postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie do czasu rozstrzygnięcia przez Sąd Rejonowy w G. zagadnienia wstępnego, tj. rozpoznania przez sąd powszechny skargi J. Sz. złożonej na czynności komornika sądowego, który zwrócił jego wniosek o wykonanie wyroku Sądu Rejonowego w G. Wydziału I Cywilnego z dnia l marca 1995 r., sygn. akt [...]. Powołanym wyrokiem sąd nakazał małż. Z. przywrócenie J. Sz. posiadanie lokalu nr [...] położonego w G. przy ul. [...] poprzez powstrzymanie się od działań uniemożliwiających mu korzystanie z mniejszego pokoju.

Pismem z dnia 8 stycznia 2004 r. M. Z. ponownie wystąpił z wnioskiem o wymeldowanie J. Sz. ze spornego lokalu. Wskazał, że J. Sz. nie zamieszkuje w tym lokalu od roku 1991 r. Ponadto oświadczył, że w dniu 30 października 2003 r. pomiędzy wnioskodawca a J. Sz. zawarta została ugoda sądowa, sygn. akt [...], na mocy której zobowiązał się on do wymeldowania z lokalu w terminie 21 dni od dnia sporządzenia ugody. Pomimo uprawomocnienia się orzeczenia, J. Sz. nie dopełnił czynności wymeldowania się.

Postanowieniem z dnia 20 stycznia 2004 r., nr [...] Prezydent Miasta [...], działając na podstawie art. 97 § 2 k.p.a., podjął zawieszone postępowanie prowadzone w sprawie wymeldowania J. Sz. z pobytu stałego.

Następnie decyzją z dnia 7 kwietnia 2004 r. Prezydent Miasta [...] orzekło wymeldowaniu J. Sz. z pobytu stałego z lokalu nr [...] położonego w G. przy ul. [...]. Uzasadniając swoje stanowisko organ przytoczył treść zawartej przez strony prawomocnej ugody sądowej, na mocy której J. Sz. zrezygnował z wszelkich roszczeń w stosunku do mieszkania będącego własnością małż. Z., a także zobowiązał się - w terminie 21 dni od dnia sporządzenia ugody - do opróżnienia lokalu ze swoich rzeczy i do wymeldowania się z niego. Zatem celem zawarcia ugody nie było zamieszkanie J. Sz. w przedmiotowym lokalu, a jedynie odzyskanie pozostawionego w nim majątku.

Od powyższej decyzji odwołanie złożył J. Sz., w którym zakwestionował ważność zawartej w dniu 30 października 2003 r. z małż. Z. ugody sądowej. Dodał, że dokona czynności wymeldowania "we właściwym czasie", gdyż zamierza wyjechać z kraju na stałe.

Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania, zaskarżoną decyzją w całości podtrzymał rozstrzygnięcie prezydenta i prezentowane przez niego stanowisko. Przywołał przepis art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, który stanowi, iż podmiotem decyzji o wymeldowaniu może być jedynie osoba, która opuściła miejsce stałego pobytu lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Wskazał, że instytucja zameldowania ma charakter ewidencyjny, rejestracyjny i powinna odzwierciedlać istniejący stan faktyczny, wskazywać aktualne miejsce pobytu osób i tylko tym celom ma służyć. Zdaniem organu odwoławczego w sprawie nie budzi wątpliwości, że J. Sz. nie zamieszkuje w przedmiotowym lokalu. Okoliczność ta została potwierdzona przez wnioskodawcę, odwołującego się, a także policję. Nadto, w toku postępowania ustalono, że strona, pomimo korzystnego dla siebie wyroku sądowego z dnia l marca 1995 r. nie powróciła do przedmiotowego lokalu. Więcej, do czasu zawarcia ugody sądowej, na mocy której odwołujący się zrezygnował z dalszego zamieszkiwania w spornym lokalu, nie wyegzekwował przysługującego mu uprawnienia. Wojewoda podkreślił, że strona w złożonym odwołaniu również potwierdziła zamiar wymeldowania się z przedmiotowego lokalu. W tym stanie faktycznym 1 prawnym organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniósł J. Sz. Argumentacja skargi koncentruje się na dokonaniu przez organy niewłaściwych ustaleń. Skarżący podniósł, że nie zostały zakończone prowadzone przez niego przeciwko właścicielem lokalu postępowania sądowe o przywrócenie posiadania. Wskazał również, iż wniósł środek zaskarżenia na zawartą w dniu 30 października 2003 r. ugodę sądową, która - w jego ocenie - sporządzona została z naruszeniem prawa. Zakwestionował wyprowadzone przez organy wnioski, w świetle których jedynym zamiarem skarżącego jest odzyskanie pozostawionego w przedmiotowym lokalu majątku.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Sądy administracyjne zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zasadnicze znaczenie dla wymeldowania osoby z pobytu stałego ma art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, który w dacie orzekania przez organ odwoławczy stanowił, że " organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się". Zatem jedyną przesłanką wymeldowania z pobytu stałego jest opuszczenie miejsca pobytu stałego. Przy czym należy uwzględnić dotychczasową linię orzeczniczą sądów administracyjnych w sprawach o wymeldowanie, która przyjmuje, iż o opuszczeniu miejsca pobytu stałego można mówić, jeżeli ma on charakter dobrowolny i trwały (por. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2001 r. V SA 3169/00, baza Lex nr 50123, wyrok).

Organ prowadzący postępowanie w sprawie wymeldowania jest zobligowany do ustalenia czy zachodzą powyższe przesłanki do wymeldowania danej osoby z miejsca pobytu stałego. Musi przy tym przestrzegać reguł przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego i dopiero po jednoznacznym ustaleniu stanu faktycznego w sprawie może orzec o wymeldowaniu.

W przedmiotowej sprawie decyzję organu pierwszej wydano po ustaleniach organu, które nie budzą wątpliwości Sądu.

W trakcie postępowania została przeprowadzona kilkukrotnie kontrola meldunkowa, przesłuchano skarżącego, V. Z. i M. Z., jak również szereg świadków. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż od lipca 1991r. J. Sz. nie zamieszkuje w lokalu przy ul. [...] w G.

Wyrokiem z dnia 1 marca 1995r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w G., po rozpoznaniu sprawy z powództwa J. Sz. przywrócił mu posiadanie przedmiotowego lokalu w ten sposób, że nakazał V. i M. Z., aby powstrzymali się od działań uniemożliwiających J. Sz. korzystanie z mniejszego pokoju znajdującego się w tymże lokalu. Pomimo podjętych przez skarżącego działań do dnia wydania zaskarżonej decyzji nie doszło do wykonania w/w wyroku. Natomiast w dniu 30 października 2003r. doszło do zawarcia pomiędzy skarżącym a V. Z. i M. Z. ugody w związku z toczącym się przed Sądem Rejonowym w G. postępowaniem w sprawie z powództwa V. Z. i M. Z. przeciwko J. Sz. o zapłatę i eksmisję (sygn. akt sprawy [...]). Ugoda ta stała się prawomocna w dniu 16 stycznia 2004r. Z treści ugody wynika, że skarżący zobowiązał się do opróżnienia w/w mieszkania ze swoich rzeczy w terminie 21 dni od dnia sporządzenia ugody, nadto zobowiązał się do wymeldowania w w/w terminie z przedmiotowego lokalu.

W piśmie z dnia 4 marca 2004r. skarżący poinformował organ pierwszej instancji, że wykonanie w/w ugody z winy V. i M. Z. nie jest możliwe, w związku z czym zamierza tę ugodę wzruszyć. Jak wynika z akt organu drugiej instancji, jak również z akt sądowych skarżący podjął takie kroki już po wydaniu zaskarżonej decyzji. Bezsporne jest zatem, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji pozostawała w obrocie prawnym zawarta w dniu 30 października 2003r. ugoda sądowa, w której skarżący zobowiązał się do wymeldowania z przedmiotowego lokalu, co dawało podstawę do przyjęcia, że istnieją wymienione w ustawie o ewidencji ludności i dowodach osobistych przesłanki do wymeldowania skarżącego z lokalu.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji nie można nie zauważyć nadto faktu, że skarżący w odwołaniu stwierdził, że sam dokona czynności wymeldowania w odpowiednim czasie, co również zdaje się potwierdzać fakt istnienia przesłanek, o których mowa w art. 15 powołanej wyżej ustawy.

W tych okolicznościach sąd uznał, że organ meldunkowy wydał prawidłową decyzję o wymeldowaniu strony z przedmiotowego lokalu. Organ odwoławczy w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W toku prowadzonego postępowania organy nie naruszyły obowiązujących w dacie orzekania przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego.

W rozpatrywanym przypadku organ administracji w uzasadnieniu kwestionowanego rozstrzygnięcia szczegółowo wykazał czym kierował się przy dokonywaniu ustaleń oraz ocenił zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Doszło w sprawie do wyjaśnienia w sposób W dokładny stanu faktycznego będącego podstawą wydania zaskarżonej decyzji.

Jeśli zaś chodzi o zarzuty skargi, to poza tym co Sąd stwierdził powyżej, odnosząc się do twierdzenia braku podstaw do podjęcia zwieszonego postępowania, należy zauważyć, że podstawę do podjęcia przez organ pierwszej instancji zawieszonego postępowania stanowił fakt zawarcia przez strony postępowania w dniu 30 października 2003r. ugody sądowej, co nie budzi wątpliwości Sądu.

Na zakończenie należy podkreślić, iż zgodnie z art. 1 pkt 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych ewidencja ludności polega na rejestracji danych o miejscu pobytu osób o urodzeniach, zmianach stanu cywilnego, imion i nazwisk oraz o zgonach. Zatem kwestia zameldowania nie wpływa na prawa do lokalu czy nieruchomości. W niniejszej sprawie fakt wymeldowania J. Sz. z pobytu stałego w żaden sposób nie uniemożliwia mu wykonania wyroku przywracającego mu naruszone posiadanie.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.