Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1377/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-10-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6132 Kary pieniężne za naruszenie wymagań ochrony środowiska
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Przemysław Żmich (spr.), Sędziowie sędzia WSA Joanna Borkowska, sędzia WSA Agnieszka Wójcik, Protokolant ref. Marika Bibrowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2017 r. sprawy ze skargi I. Spółka jawna z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru kary biegnącej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez [...] Sp. j. z siedzibą w W. jest decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2017 r., nr [...] uchylająca w całości decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...] i określająca: 1) wielkość przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu przenikającego do środowiska o 16,0 dB w porze nocy, z Zakładu zlokalizowanego w C., ul. R. [...], należącego do [...] Sp. j. z siedzibą w W., stwierdzonego w skali doby, na podstawie pomiarów kontrolnych przeprowadzonych w nocy z 2 na 3 marca 2016 r., w odniesieniu do warunków decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...], 2) wymiar kary biegnącej dla spółki [...] Sp. j. z siedzibą w W. w wysokości [...] zł/dobę, za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu w porze nocy przez Zakład w C. ul. R. [...], 3) termin od którego kara biegnąca będzie naliczana na dzień 3 marca 2016 r.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. Starosta [...] ustalił dla [...] Sp. j. z siedzibą w C. ul. R. [...], dopuszczalny równoważny poziom dźwięku A poza zakładem, dla pory nocy (od godz. 2200 – 600), w przedziale czasu odniesienia równym 8 najmniej korzystnym godzinom dnia kolejno po sobie następującym, w wysokości 40 dB.

W ramach przeprowadzonej w dniach 1 – 18 marca 2016 r. przez inspektorów Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w [...], kontroli spółki [...] Sp. j. akredytowane Laboratorium Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w [...] wykonało w nocy z 2 na 3 marca 2016 r. pomiary kontrolne hałasu emitowanego do środowiska w wyniku funkcjonowania Zakładu w [...]. Pomiary wykazały, że równoważny poziom hałasu emitowanego do środowiska w porze nocy w godz. 2300 – 010 wyniósł: 1) w punkcie pomiarowym nr 1: 49,1 dB(A), 2) w punkcie pomiarowym nr 2: 62,2 dB(A), 3) w punkcie pomiarowym nr 3: 56,0 dB(A). O zamiarze wykonania powyższych pomiarów został poinformowany przedstawiciel [...] Sp. j., lecz nie wyraził chęci wzięcia w nich udziału.

Pismem z dnia 21 marca 2016 r. Spółka wystąpiła do [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska o powtórzenie pomiarów hałasu z uwagi na wątpliwości co do rzetelności pomiarów spowodowane wpływem hałasu komunikacyjnego ul. P., obecnością sąsiadującego zakładu oraz pracującą stacją Trafo. Ponadto Spółka wniosła o wykonanie pomiarów tła akustycznego po wyłączeniu obu Zakładów.

W odpowiedzi na powyższe pismo [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r. znak: [...] poinformował Spółkę, iż brak jest podstaw do powtórzenia pomiarów hałasu, a stwierdzoną uciążliwość Zakładu w [...] potwierdzają ponadto badania monitoringowe hałasu wokół Zakładu przeprowadzone w dniach 3 i 4 grudnia 2015 r.

Pismem z dnia 6 kwietnia 2016 r. znak: [...],[...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska zawiadomił spółkę [...] Sp. j. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia wymiaru kary biegnącej za przekroczenie w porze nocy dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego do środowiska w wyniku działalności Zakładu w [...] przy ul. [...][...] oraz o terminie rozprawy administracyjnej.

W dniu 22 kwietnia 2016 r. odbyła się rozprawa administracyjna z udziałem J. F., współwłaściciela spółki [...] Sp. j. na której przedstawiono ustalenia kontroli przeprowadzonej w dniach 1 – 18 marca 2016 r., w tym wyniki pomiarów hałasu. Ponadto przedstawiono wyniki pomiarów monitoringowych hałasu w otoczeniu Zakładu w [...] przeprowadzonych w grudniu 2015 r.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska określił: 1) wielkość przekroczenia równoważnego dopuszczalnego poziomu hałasu przenikającego do środowiska z Zakładu zlokalizowanego w [...], ul. R. [...], należącego do [...] Sp. j. z siedzibą w W. w porze nocy o 22,2 dB(A), ustalonego decyzją Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...], 2) wymiar kary biegnącej dla [...] Sp. j. z siedzibą w W. w wysokości [...] zł/dobę, 3) termin rozpoczęcia naliczania kary biegnącej na dzień 3 marca 2016 r. W uzasadnieniu organ I instancji podniósł, iż przeprowadzone przez upoważnionych pracowników Laboratorium pomiary wykazały, że równoważny poziom hałasu emitowanego do środowiska w porze nocy wyniósł w punkcie pomiarowym nr 2 62, 2 dB(A). Stosownie zatem do decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu wyniosło 22, 2 dB(A). Z kolei karę biegnącą wyliczono w oparciu o obwieszczenie Ministra Środowiska z dnia 8 września 2015 r. w sprawie wysokości stawek kar za przekroczenie warunków wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi oraz za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu na rok 2016 (M.P. z 2015 r., poz. 904). Zgodnie z art. 300 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. 2017 r poz. 519) – zwanej dalej "ustawą’’ ww. kara naliczana będzie od dnia zakończenia wykonania pomiarów, tj. od dnia 3 marca 2016 r.

Od powyższej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2016 r. odwołanie złożyła [...] Sp. j. zaskarżonej decyzji zarzucając naruszenie: 1) art. 6 Kpa poprzez ustalenie wysokości kary za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu w wysokości 1185,16 zł/dobę w sytuacji gdy zgodnie z Załącznikiem Nr 5 do obwieszczenia Ministra Środowiska z dnia 8 września 2015 r. nie jest ustalona dobowa wysokość kary, tylko wysokość zróżnicowana w zależności od pory w danej dobie, 2) art. 7, art. 77 oraz art. 80 Kpa polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego, a w szczególności poprzez: a) brak uwzględnienia właściwości pochłaniających i odbijających terenu oraz zagospodarowania terenu, b) pominięcie okoliczności, że jeden z punktów pomiarowych jest usytuowany w pobliżu stacji transformatorowej, co miało wpływ na wynik dokonywanych pomiarów, c) pominięcie okoliczności, że z Zakładem graniczy inny zakład produkcyjny również emitujący hałas, 3) art. 107 § 3 Kpa poprzez niedostateczne i niepełne uzasadnienie w decyzji okoliczności faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ w toku załatwienia sprawy.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z dnia [...] marca 2017 r. uchylił w całości decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2017 r. i orzekł o: 1) określeniu wielkości przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu przenikającego do środowiska o 16,0 dB w porze nocy, z Zakładu zlokalizowanego w [...], ul. R. [...], należącego do [...] Sp. j. z siedzibą w W., stwierdzonego w skali doby, na podstawie pomiarów kontrolnych przeprowadzonych w nocy z 2 na 3 marca 2016 r., w odniesieniu do warunków decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...], 2) wymiarze kary biegnącej dla spółki [...] Spółka Jawna z siedzibą w W. w wysokości [...] zł/dobę, za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu w porze nocy przez Zakład w [...] ul. R. [...], 3) terminie od którego kara biegnąca będzie naliczana na dzień 3 marca 2016 r. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, iż zgodnie z art. 315 ust. 1 ustawy kary, o których mowa w art. 298 ust. 1 pkt 5 ustawy, wymierza się odrębnie dla pory dnia i pory nocy, natomiast zgodnie z art. 315 ust. 2 ustawy, przy ustalaniu wymiaru kary biegnącej za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu określonego wskaźnikiem LAeq D lub LAeq N przyjmuje się przekroczenie w punkcie pomiarowym w którym ma ono wartość najwyższą dla pory dnia lub pory nocy.

Biorąc powyższe pod uwagę stwierdził, iż największe stwierdzone w porze nocy przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu wyrażonego równoważnym poziomem hałasu LAeq N wynosi 16, 00 dB (w punkcie pomiarowym nr 3). Jest to przekroczenie w skali doby. Zgodnie z załącznikiem Nr 5 do ww. obwieszczenia Ministra Środowiska jednostkowa stawka kary za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu w porze nocy w przedziale powyżej 15 dB wynosi 51,26 zł za każdy dB przekroczenia. Zatem wymiar kary biegnącej wyniósł [...] zł/dobę. Organ ponadto wskazał, że przedmiotowe pomiary hałasu zakończone zostały w dniu 3 marca 2016 r., zatem zgodnie z art. 300 ust. 4 pkt 3 ustawy termin od którego kara biegnąca będzie naliczana określono na dzień 3 marca 2016 r.

Na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2017 r. [...] Sp. j. z siedzibą w W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego wbrew ciążącemu na organie drugiej instancji obowiązkowi w tym zakresie oraz niewyjaśnieniu wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w szczególności lokalizacji punktów pomiarowych sąsiedztwa innego zakładu produkcyjnego, a mający istotny wpływ na końcowy wynik pomiaru, 2) art. 7 w zw. z art. 77 Kpa poprzez nieprzeprowadzenie wnioskowanych przez stronę dowodów w postaci wykonania ponownego pomiaru emisji hałasu przy wyłączonej pracy zakładu produkcyjnego, w tych samych punktach pomiarowych, co skutkowało oparciem rozstrzygnięcia na nieprawdziwych, wykonanych nierzetelnie i zawyżonych pomiarach, 3) art. 80 Kpa poprzez określenie wielkości przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu przenikającego do środowiska, na podstawie wykonanych pomiarów, gdzie tło akustyczne zmierzone zostało w odległości ponad 200 m od zakładu i 300 m od ul. R., za górką, co w znaczny sposób przełożyło się na niski wynik pomiaru tła, 4) art. 107 § 3 Kpa poprzez niedostateczne i niepełne uzasadnienie w decyzji okoliczności faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ w toku załatwienia sprawy, w szczególności przyczyn pominięcia wniosku o ponowne przeprowadzenie pomiarów przy wyłączonej pracy zakładu 5) art. 299 ust. 2 ustawy poprzez jego niezastosowanie i niepoinformowanie skarżącego o stwierdzeniu przekroczenia ustalonych norm oraz nieprzekazanie mu wyników pomiarów w związku z czym nie było przesłanek do wszczęcia postepowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej na podstawie dotychczasowych ustaleń. W oparciu o powyższe strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie i jednocześnie podtrzymał prezentowane w sprawie stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie jest uzasadniona.

Podstawę prawną sprawy zakończonej decyzją Głównego Inspektora Ochrony Środowiska stanowiły przepisy art. 299 ust. 1 pkt 1 i ust. 2, art. 300 ust. 1,2 i 4, art. 315 ust. 2 i 3 ustawy. Z kolei metodyka referencyjna zastosowanych pomiarów okresowych hałasu w środowisku oparta była o zasady określone w Załączniku Nr 7 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz. U. z 2014 r. poz. 1542) – zwanego dalej "rozporządzeniem", z wyłączeniem lit. F. Jeżeli zaś chodzi o wysokość stawek kar za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu na rok 2016 zastosowanie znajdowało obwieszczenie Ministra Środowiska z dnia 8 września 2015 r. w sprawie wysokości stawek kar (...) za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu na rok 2016 (M. P. 2015 r. poz. 904) – zwanego dalej "obwieszczeniem", które w Załączniku Nr 5 przewiduje jednostkowe stawki kar za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu.

Mając na uwadze obowiązujące w dacie wydania zaskarżonej decyzji wyżej wymienione regulacje prawne Sąd uznał, że decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2017 r. jest zgodna z prawem.

Poza sporem jest to, że dopuszczalny poziom hałasu dla Zakładu skarżącej Spółki w [...] został określony w ostatecznej decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. Dla pory nocy równoważny poziom dźwięku A określonego wskaźnikiem LAeq N wyniósł 40 dB, natomiast dla pory dnia równoważny poziom dźwięku A określonego wskaźnikiem LAeq D wyniósł 50 dB.

Nie budzi wątpliwości to, że w dniach 1-18 marca 2016 r. inspektorzy Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w [...] prowadzili kontrolę skarżącej Spółki, a w jej toku w porze nocnej z 2 na 3 marca 2016 r. certyfikowane Laboratorium WIOŚ w R. wykonało pomiary kontrolne hałasu emitowanego do środowiska przez Zakład Spółki, znajdujący się przy ul. R. [...].

Z akt sprawy wynika, że o wszczęciu kontroli J. F. współwłaściciel skarżącej Spółki został poinformowany w dniu 11 lutego 2016 r., co wynika z pkt 1.1 protokołu kontroli. Z treści tego kontroli wynika, że poprzedzony był on: 1) oględzinami terenu Zakładu skarżącej Spółki przeprowadzonymi z udziałem J. F. w dniu 1 marca 2016 r. (protokół oględzin podpisany bez zastrzeżeń przez J. F.); 2) protokołami z pomiaru hałasu w środowisku nr [...] i nr [...], w których J. F. poinformowany został o czasie i sposobie przeprowadzenia pomiarów w porze nocnej, jednak nie wyraził chęci uczestniczenia w badaniach; 3) sprawozdaniami z badań hałasu w środowisku Zakładu skarżącej Spółki w porze dnia i nocy nr [...] i nr [...] z dnia [...] marca 2016 r., które przekazano kontrolowanemu podczas kontroli w dniu 11 marca 2016 r., co wynika z pkt II str. 6 protokołu kontroli i protokołu rozprawy administracyjnej, przeprowadzonej w dniu 22 kwietnia 2016 r. z udziałem J. F., który tychże okoliczności nie kwestionował i podpisał protokół z rozprawy.

Z protokołu kontroli i dołączonych do niego załączników i uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że w toku kontroli wytypowano 4 punkty pomiarowe hałasu w środowisku w porze dnia i nocy, w tym 1 punkt w miejscu stanowiącym tzw. tło akustyczne. Pomiary wykazały, że równoważny poziom hałasu (dźwięku A): 1) w porze dnia wyniósł: 55,3 dB (pkt 1), 59,3 dB (pkt 2) i 52,2 dB (pkt 3). Najwyższe przekroczenie poziomu hałasu wyniosło zatem 9,3 dB; 2) w porze nocy wyniósł: 49,1 dB (pkt 1), 62,2 dB (pkt 2), 56 dB (pkt 3). Z powyższego wynika, że najwyższe przekroczenie poziomu hałasu, o którym mowa w art. 315 ust. 2 ustawy, dotyczyło pory nocy i wyniosło 22,2 dB. Z uwagi na lokalizację w punkcie pomiarowym nr 2 stacji Trafo organ odwoławczy zasadnie pominął stwierdzone w tym punkcie przekroczenie hałasu, z uwagi na możliwy wpływ hałasu powodowanego funkcjonowaniem tejże stacji. Wobec tego stwierdzone najwyższe przekroczenie zostało określone w oparciu o punkty pomiarowe nr 1 i 3 i wyniosło 16 dB (pkt 3).

Mając na uwadze stwierdzone najwyższe przekroczenie poziomu hałasu w porze nocnej (16 dB), jednostkową stawkę kary dla 2016 r. wynoszącą w porze nocy 51,26 zł za każdy dB przekroczenia przy wielkości przekroczenia powyżej 15 dB (Zał. Nr 5 do obwieszczenia), organ odwoławczy, w oparciu o przepisy art. 300 ust. 2 i 4, art. 315 ust. 2 ustawy, określił dla Zakładu skarżącej Spółki stwierdzone przekroczenie w wysokości 16 dB w porze nocnej (pkt 1 decyzji), ustalił dla skarżącej Spółki wymiar kary biegnącej w wysokości 820,16 zł na dobę (16 dB x 51,26 zł) i określił termin początkowy naliczania kary biegnącej na dzień 3 marca 2016 r., tj. dzień zakończenia wykonania pomiarów hałasu Zakładu skarżącej Spółki.

Odnosząc się do zarzutów skarżącej Spółki Sąd zwraca uwagę, że jeżeli chodzi o wniosek o powtórzenie pomiaru hałasu, z uwagi na pracę sąsiadującego Zakładu i bliskość ul. P., usytuowanie stacji Trafo i pomiaru tła przy wyłączonej pracy obu zakładów Sąd zwraca uwagę, że w tym zakresie odpowiedzi udzieliło Laboratorium WIOŚ w R. w piśmie z dnia 30 marca 2016 r. Kierownik tegoż Laboratorium wskazał, że dźwięki generowane przez sąsiedni Zakład i ul. P. (praca suwnicy, przejazdy samochodów) nie były uwzględniane i były na bieżąco wycinane w trakcie prowadzenia pomiarów. Autor wyjaśnień potwierdził też zgodność pomiarów z metodyką referencyjną zawartą w Załączniku Nr 7 do rozporządzenia, brak wpływu tła akustycznego (szumu wiatru, odgłosów zwierząt) na równoważny poziom dźwięku emitowanego z Zakładu oraz uwzględnienie tego typu dźwięków w obliczeniach równoważnego poziomu hałasu. Hałasy związane z funkcjonowaniem stacji Trafo pominął organ odwoławczy uwzględniając w tym zakresie stanowisko skarżącej Spółki. Odpowiedzi na zastrzeżenia skarżącej Spółki zawarte w piśmie z dnia 21 marca 2016 r. udzielił też Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w piśmie z dnia 4 kwietnia 2016 r. wskazując, że pomiary kontrolne prowadzone w dniach 2 i 3 marca 2016 r. były poprzedzone pomiarami monitoringu środowiska Zakładu skarżącej Spółki w porze dnia i w porze nocy także w oparciu o 4 punkty pomiarowe, w tym jeden w cieniu akustycznym (sprawozdania z badań nr [...] i nr [...], które miały miejsce w dniu 3 i 4 grudnia 2015 r.). Wyniki tychże badań zostały określone na tej samej podstawie prawnej (Zał. Nr 7 do rozporządzenia), w oparciu o tę samą metodę i wskaźniki pomiarowe (metoda pomiarowa bezpośrednia dźwięku A, metoda próbkowania w czasie odniesienia T, wskaźniki LAeq N i LAeq D). Badania te także potwierdzają przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu określonych decyzją Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. Z tych sprawozdań wynika, że w porze dziennej najwyższe przekroczenie wyniosło 11,9 dB, a w porze nocnej 23 dB. WIOŚ wyjaśnił, że poziomy hałasu uzyskane w ramach monitoringu są porównywalne z pomiarami kontrolnymi z 2 i 3 marca 23016 r., co nie daje podstaw do powtórzenia pomiaru hałasu. Do podniesionego na rozprawie przez J. F. zarzutu niezmierzenia tła przy wstrzymaniu pracy Zakładu odniósł się przedstawiciel Laboratorium WIOŚ wskazując, że badania przeprowadzono metodą próbkowania. Na potrzeby rozprawy została wykonana symulacja hałasu przy tle o hałasie większym o 14 dB, a poziom równoważny hałasu emitowanego w porze nocy w pkt 2 nie uległ zmianie. Wobec tego, że nie było możliwe wyłączenie wszystkich źródeł hałasu przyjęto podobny punkt w okolicy zgodnie z rozporządzeniem.

Organ I instancji w piśmie z dnia 29 czerwca 2016 r. ustosunkował się także do zarzutów odwołania dotyczących niezgodności pomiarów z metodyką referencyjną, wynikającą z Zał. Nr 7 do rozporządzenia, wskazujących na nieuwzględnienie własności pochłaniających i odbijających terenu i zagospodarowania terenu, nieuwzględnienie obiektów wpływających na rozprzestrzenianie się dźwięku, podwyższone wyniki pomiarów, z uwagi na ruch uliczny drogi wojewódzkiej, ruch sąsiedniego Zakładu, zlokalizowanie punktu pomiarowego na terenie parku Zespołu Szkół w [...].[...]Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wskazał, że pomiar został dokonany zgodnie z metodyką referencyjną zawartą w rozporządzeniu. W protokole z pomiarów, w części zawierającej charakterystykę terenu opisano obiekty odbijające fale akustyczne w otoczeniu punktów pomiarowych, a na mapie zaznaczono ich dokładną lokalizację. Organ I instancji wskazał, że wartość tła akustycznego nie miała wpływu na wartość równoważnego poziomu hałasu, co wykazano na rozprawie. Organ I instancji wyjaśnił, że na terenie parku szkolnego nie prowadzono pomiarów nocnych oraz że punkty pomiarowe zostały ustalone zgodnie z wymogami zawartymi w decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., która uwzględniała występujące źródła hałasu przemysłowego.

Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących hałasów powodowanych przez ul. P. i sąsiedni Zakład Główny Inspektor Ochrony Środowiska dodatkowo wskazał, że metodyka referencyjna zawarta w Zał. Nr 7 do rozporządzenia dopuszcza możliwość eliminowania źródeł hałasu nie pochodzącego od kontrolowanego Zakładu w przypadku próbek o czasie trwania To=60 s, który dotyczył wszystkich punktów pomiarowych. Organ odwoławczy zaznaczył, że wszystkie punkty pomiarowe znajdowały się od północnej strony Zakładu, a sąsiadujący Zakład zlokalizowany jest od strony zachodniej. Jeżeli chodzi o uwagi skarżącej Spółki dotyczące pomiaru tła akustycznego Główny Inspektor Ochrony Środowiska wskazał, że pomiar ten wykonano w pkt 4 zlokalizowanym za wzgórzem od północnej strony Zakładu w tym samym dniu i o tej samej porze, co pomiar hałasu Zakładu. Metodyka referencyjna dopuszcza pomiar poziomu tła akustycznego w sytuacji, gdy nie jest możliwe wyłączenie źródła hałasu. Taka sytuacja – w ocenie Sądu – miała miejsce w niniejszej sprawie. Współwłaściciel skarżącej Spółki J. F. nie składał bowiem bezpośrednio przed lub w toku dokonywania pomiarów hałasu wniosku o wyłączenie kontrolowanego Zakładu, ponieważ nie wyraził chęci uczestnictwa w procedurze pomiarowej. Nie uczynił tego także obecny przy pomiarach G. M. - przedstawiciel prowadzącego kontrolowany Zakład. Sam kontrolujący bez zgody kontrolowanego nie mógł tego uczynić, zwłaszcza, że – jak trafnie zwrócił uwagę organ odwoławczy - kontrolowany Zakład pracuje w sposób ciągły. Zasadnie więc dokonano pomiaru poziomu tła akustycznego przy włączonym źródle hałasu w innym miejscu, porównywalnym do tego w którym był usytuowany punkt pomiarowy hałasu emitowanego przez badane źródło, tj. w cieniu akustycznym najbliższej przegrody terenowej (pkt E.II.2 ppkt 4 lit. b Załącznika Nr 7 do rozporządzenia), którą stanowiło wzgórze od północnej strony Zakładu. Jeżeli chodzi o zarzut dotyczący nieuwzględnienia w protokole z pomiarów hałasu obiektów mających wpływ na rozprzestrzenianie się dźwięków i płaszczyzn odbijających dźwięki organ odwoławczy wskazał, że w protokole z pomiaru nocnego i sprawozdaniu z badań w porze nocnej przedstawiono, zgodnie z pkt B.2 Załącznika Nr 7 do rozporządzenia, szczegółową charakterystykę terenu pomiaru hałasu i uwzględniono, zgodnie z pkt B.2 lit. 2b Załącznika Nr 7 do rozporządzenia, lokalizację poszczególnych punktów pomiaru.

Zdaniem Sądu, z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że nie są zasadne podnoszone przez skarżącą Spółkę zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 Kpa w stopniu, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ odwoławczy przeanalizował szczegółowo stan faktyczny sprawy, zastosował w sprawie właściwe przepisy prawa, odniósł się do zarzutów odwołania, w tym uwzględnił zarzut Spółki dotyczący wykluczenia pomiaru hałasu z punktu pomiarowego nr 2, zlokalizowanego przy stacji transformatorowej. Sąd podziela stanowisko organu, że wynik uzyskany z tego punktu budzi zastrzeżenia i znacznie odbiega od wyników pomiarów z pkt 1 i 3. Rozstrzygnięcie kasacyjno-reformatoryjne i argumentacja zaprezentowana w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na poparcie takiego stanowiska Głównego Inspektora Ochrony Środowiska ma oparcie w przepisie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa, ma odzwierciedlenie w aktach sprawy i nie budzi zastrzeżeń Sądu.

Sąd zwraca uwagę, że zaprezentowane przez skarżącą Spółkę zarzuty do procedury i wyników pomiaru hałasu Zakładu stanowią jedynie polemikę z ustaleniami kontrolującego inspektora WIOŚ w R., ustaleniami pracowników akredytowanego Laboratorium WIOŚ w R. badających wyniki pomiarów, ustaleniami i ocenami organów orzekających w sprawie. Skarżąca Spółka nie przedstawiła na poparcie swego stanowiska żadnego przeciwdowodu. Spółka nie monitoruje we własnym zakresie poziomu hałasu wytwarzanego przez Zakład przy ul. R. [...], skoro z protokołu kontroli wynika, że do 1 marca 2016 r. nie przesłała do [...] WIOŚ wyników obowiązkowych okresowych pomiarów hałasu. Dopiero na rozprawie administracyjnej J. F. oświadczył, że zlecił wykonanie pomiarów hałasu emitowanego przez Zakład, jednakże mimo upływu ponad 11 miesięcy pomiędzy rozprawą administracyjną, a wydaniem przez organ odwoławczy zaskarżonej decyzji skarżąca Spółka nie przedstawiła żadnych wyników pomiarów hałasu mimo, że przed wydaniem zaskarżonej decyzji, tj. w dniu [...] marca 2017 r., [...] Sp. j. z siedzibą w W. została poinformowana o zgromadzeniu przed wydaniem decyzji materiału dowodowego w sprawie, możliwości zapoznania się z aktami sprawy, wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów (zawiadomienie z dnia 6 marca 2017 r.).

Jeżeli natomiast chodzi o podnoszony w skardze zarzut naruszenia prawa materialnego - art. 299 ust. 2 ustawy, Sąd zwraca uwagę, że kwestionowany przepis jest przepisem procesowym, normującym w szeroko rozumianym postępowaniu o wymierzenie administracyjnej kary pieniężnej kwestie trybu i terminu zawiadamiania przez organ podmiotu kontrolowanego m.in. o przekroczeniach stwierdzonych na podstawie kontroli WIOŚ i wynikający z tego obowiązek przekazania wyników pomiarów. Przepis ten nie określa żadnych praw i obowiązków o charakterze materialnoprawnym. To że przepis art. 299 ust. 2 został zawarty w ustawie regulującej problematykę materialnoprawną (zasady ochrony środowiska i korzystania z jego zasobów) nie oznacza, że jest to przepis prawa materialnego. W ustawie w Dziale III Rozdziale 1 unormowano postępowanie szczególne w stosunku do ogólnej procedury administracyjnej (Kpa), tj. postępowanie o wymierzenie administracyjnej kary pieniężnej. Nie budzi wątpliwości Sądu, że przepis art. 299 ust. 2 ustawy ma charakter procesowy, normuje zachowanie organu (WIOŚ), po stwierdzeniu na podstawie wyników kontroli (pomiarów) określonych przekroczeń emisji czynników odziaływujących negatywnie na środowisko. Zdaniem Sądu, określony w tym przepisie termin 21 dni na zawiadomienie przez organ o stwierdzonych przekroczeniach podmiotu kontrolowanego i na przekazanie temu podmiotowi wyników pomiarów ma charakter procesowy i instrukcyjny, dotyczy wstępnej fazy postępowania o wymierzenie administracyjnej kary pieniężnej, tj. postępowania kontrolnego poprzedzającego główne postępowanie wymiarowe. Ustawa nie wiąże z naruszeniem tego terminu żadnych konsekwencji. Z przepisu art. 300 ustawy wynika, że warunkiem wydania decyzji ustalającej wymiar kary biegnącej jest uprzednie stwierdzenie przekroczenia na podstawie kontroli, a to miało miejsce w niniejszej sprawie. Z kolei z przepisu art. 308 ustawy wynika, że jedyny przypadek, kiedy postępowanie w sprawie o wymierzenie kary nie może być wszczęte dotyczy sytuacji, gdy przewidywana wysokość kary nie przekroczy 800 zł. Zatem w innych przypadkach postępowanie o wymierzenie kary zostaje przez organ obligatoryjnie wszczęte, po stwierdzeniu na podstawie wyników kontroli określonych przekroczeń. Z akt sprawy wynika, że sprawozdania z badań hałasu nr [...] i nr [...] r. zostały przekazane J. F. w dniu [...] marca 2016 r., a zatem przed upływem 21 dni od wykonania pomiarów (2 i 3 marca 2016 r.). Sprawozdania te zawierają: wynik pomiaru imisji hałasu, wynik pomiaru tła akustycznego, wynik badań hałasu w środowisku. Nie jest zatem tak, jak twierdzi skarżąca Spółka, że kontrolowany dowiedział się o wynikach kontroli dopiero z pisma WIOŚ w R. z dnia [...] kwietnia 2016 r. Przepis art. 299 ust. 2 ustawy nie zobowiązywał organu do przekazywania kontrolowanemu protokołu kontroli kończącego fazę postępowania kontrolnego, a jedynie wyniki pomiarów (te zawarte są w protokole z prowadzonej kontroli hałasu i sprawozdaniach z badań hałasu). Kontrola została zakończona w dniu [...] marca 2016 r., co dokumentuje protokół kontroli Nr [...], którego podpisu odmówił J. F.. Współwłaściciel skarżącej Spółki odebrał wówczas 1 egzemplarz protokołu. Zawiadomienie o wszczęciu z urzędu postępowania o wymierzenie kary biegnącej w dniu 11 kwietnia 2016 r. odebrał przedstawiciel [...] Sp. j. w W..

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.