Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 602/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2015-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 pkt 1, art. 61 uat. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: par. 3 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść (spr.) Sędzia WSA Jolanta Górska Protokolant Sekretarz Sądowy Izabela Adamowicz po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 14 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi E. C.i J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 czerwca 2014 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 9 maja 2014 r, nr [...], wydaną na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i 4, art. 61 ust. 1, art. 63 ust. 1, 2, 3, 4, art. 64 ust. 1 i art. 65 ust. 1, 2, i 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r., poz. 647 ze zm. ), zwanej dalej ustawą, Burmistrz Miasta ustalił na rzecz Kancelarii Prawniczej, Radca Prawny G. S., warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowo-usługowego wraz z miejscami parkingowymi, pylonem reklamowym i infrastrukturą techniczną oraz rozbiórce istniejącego budynku magazynowego oraz budynku administracyjno-wagowego, przewidzianej do realizacji na działce numer [...] obr. [...] położonej w Ł. przy ul. [...] oraz na wykonaniu niezbędnej infrastruktury technicznej (przyłączy, wjazdu) na działce numer [...] obr. [...].

W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że warunki zabudowy terenu objętego wnioskiem inwestora nie są niezgodne ze "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Ł.". Podstawę do sformułowania ustaleń dotyczących warunków i wymagań kształtowania ładu przestrzennego stanowiła wykonana analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu.

Organ wyjaśnił przy tym, że E. Ch.-B. oraz J. i J. S. wystąpili o wprowadzenie do decyzji zapisów: "zgodnie z wnioskiem inwestora wykonania miejsc parkingowych dla samochodów osobowych od strony działek numer: [...], [...], [...] i [...] obr. [...] oraz zakazujących wykonania rozładunku towarów, miejsc postojowych dla samochodów ciężarowych, placu do składowania śniegu, miejsc gromadzenia śmieci, agregatów chłodniczych, klimatyzacji, wentylatorów od strony ww. działek". Odnosząc się do powyższego żądania organ pierwszej instancji przytoczył wyjaśnienia zawarte w - wydanej na wcześniejszym etapie postępowania – decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 lutego 2014 r., nr [...], z których wynikało m.in., że takie kwestie jak wpływ usytuowania zamierzonej inwestycji lub zastosowanych rozwiązań technicznych na powstanie uciążliwości lub niedogodności dla nieruchomości sąsiednich np. w postaci przekroczenia norm hałasu czy też jakości powietrza, będą badane w toku postepowania w sprawie pozwolenia na budowę i nie mogą podlegać ocenie w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy.

Organ pierwszej instancji dodał, że w ww. decyzji z dnia 19 lutego 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało na nieprawidłowe wyznaczenie granic obszaru analizowanego, które może skutkować wyznaczeniem innych parametrów dla nowej zabudowy, w tym parametrów dotyczących szerokości elewacji frontowej. Organ pierwszej instancji wyjaśnił, że parametr ten wyznaczył w oparciu o poszerzony obszar analizy.

W odwołaniu od powyższej decyzji E. Ch.-B. oraz J. i J. S. wskazali, że w sąsiedztwie planowanej inwestycji znajduje się jeden obiekt usługowy (stacja benzynowa), pozostałą zabudowę stanowią zaś domy jednorodzinne z funkcją pensjonatową i z pokojami do wynajęcia. W ich ocenie dokumentacja zdjęciowa załączona do decyzji o warunkach zabudowy wydaje się być sporządzona tendencyjnie i nie oddaje rzeczywistego stanu zagospodarowania przestrzennego w sąsiedztwie terenu planowanej inwestycji. W związku tym do odwołania załączyli własną dokumentację zdjęciową.

Decyzją z dnia 30 czerwca 2014 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), zwanej dalej k.p.a. oraz art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie organ wskazał, że stosownie do treści art. 61 ust. 1 ustawy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest dopuszczalne, gdy co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, a warunek ten został spełniony. W obszarze analizowanym na działkach nr [...] oraz nr [...] istnieje zabudowa o funkcji handlowo-usługowej (stacja paliw), co jest wystarczającą przesłanką, aby uznać, że kontynuacja funkcji zostanie zachowana. Ponadto planowana inwestycja - z uwagi na swój cel - stanowi uzupełnienie istniejącej zabudowy i w żaden sposób z nią nie koliduje. Skoro w przeważającym zakresie na obszarze analizowanym dominuje zabudowa jednorodzinna z funkcją pensjonatową i pokojami do wynajęcia, uzupełnieniem tej funkcji z pewnością jest działalność handlowo-usługowa, z której w oczywisty sposób będą korzystać mieszkańcy pobliskich nieruchomości. Taką zabudowę można pogodzić z zabudową już istniejącą. Nadto wyjaśniono w uzasadnieniu, że również dotychczasowa funkcja nieruchomości będącej przedmiotem postępowania nie jest identyczna z funkcją przeważającą na obszarze analizowanym (pokoje gościnne). Na przedmiotowej nieruchomości planuje się bowiem rozbiórkę istniejącego budynku magazynowego oraz budynku administracyjno-wagowego. Jak wynika z "analizy zabudowy w terenie analizowanym", aktualną funkcją przedmiotowej działki nr [...] jest "zabudowa magazynowa, hurtownia materiałów budowlanych". Nowa inwestycja polegająca na budowie pawilonu handlowo-usługowego wraz z miejscami parkingowymi, pylonem reklamowym i infrastrukturą techniczną w miejsce dotychczasowego budynku magazynowego nie spowoduje zachwiania ciągłości funkcji. Na poparcie swego stanowiska Samorządowe Kolegium Odwoławcze przytoczyło poglądy zawarte w orzecznictwie sądów administracyjnych.

W skardze na powyższą decyzję E. Ch. –B. i J. S. podnieśli zarzut naruszenia art 61 ust. 1 ustawy poprzez wydanie decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji, gdy brak jest wszystkich przesłanek niezbędnych w okolicznościach stanu faktycznego sprawy dla możliwości wydania decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji oraz naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez wydanie decyzji o warunkach zabudowy w stanie faktycznym sprawy wskazującym na sprzeczność zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji z interesem społecznym i słusznym interesem obywateli.

Uzasadniając powyższe skarżący podnieśli, że w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy nie chodzi o to, by nowa zabudowa była odtworzeniem istniejącej zabudowy sąsiedniej, ale o to, by na podstawie zabudowy istniejącej w obszarze analizowanym możliwe było określenie cech nowej zabudowy. Treść art. 61 ust. 1 ustawy stanowi, iż wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia określonych w tym przepisie warunków, a niespełnienie chociażby jednego z tych warunków stanowi podstawę do odmowy ustalenia warunków zabudowy. W takim stanie prawnym obowiązkiem właściwego organu administracji jest przeprowadzenie analizy, na podstawie której w sposób jednoznaczny stwierdzić będzie można, czy zostały spełnione te przesłanki, czy też nie, co w konsekwencji doprowadzi do wydania właściwej decyzji. Ponadto zasada dobrego sąsiedztwa wymaga dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy, a także do cech i parametrów o charakterze urbanistycznym (zagospodarowanie obszaru) i architektonicznym (ukształtowanie wzniesionych obiektów). Wyznacznikiem spełnienia ustawowego wymogu są zatem faktyczne warunki panujące do tej pory na konkretnym obszarze.

Skarżący podnieśli, że wydanie przez organ pierwszej instancji decyzji o warunkach zabudowy było bezzasadne, bowiem planowanej inwestycji nie można pogodzić z istniejącą na tym terenie funkcją zabudowy. Teren na którym ma być realizowana inwestycja tj. ul. [...] i jej okolice pełni funkcję osiedla mieszkalnego z przeznaczeniem dla mieszkańców, jak też turystów odwiedzających miasto Ł. w celach turystyczno-rekreacyjnych. Zarówno mieszkańcy jak i turyści przebywający na ul. [...] i w jej okolicy nie są zainteresowani działalnością handlowo-usługowa w tym miejscu, a wręcz przeciwnie sprzecznym z interesem ww. grup społecznych byłaby realizacja inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowo-usługowego wraz z miejscami parkingowymi. Skarżący podkreślili, że względu na specyfikę tego typu miejscowości wypoczynkowych jak Ł., organy administracji winny zmierzać do ograniczania powstawania inwestycji, z którymi wiążą się uciążliwości związane z hałasem generowanym przez ruch samochodowy, ruch pieszy, spalinami wydobywanymi przez auta parkujące na planowanym parkingu, większym natężeniem światła w porze nocnej generowanym przez oświetlenie uliczne i budynkowe i zlokalizowane na planowanej inwestycji wpływające na jakość snu mieszkańców i turystów okolicznych domów, zaburzeniem dotychczasowej funkcji dzielnicy w której ma być zlokalizowana inwestycji. Takie inwestycje, zdaniem skarżących, winny być lokalizowane w centrum miejscowości lub na innych obszarach przeznaczonych wyłącznie pod funkcję handlowo –usługową.

W ocenie skarżących łączenie w ramach jednej dzielnicy funkcji mieszkaniowo-wypoczynkowej z funkcją handlowo-usługową doprowadzi do znacznego spadku komfortu życia i wypoczynku mieszkańców oraz turystów.

Ponadto skarżący podnieśli, że lokalizacja stacji paliw w niedalekiej odległości od planowanej inwestycji jedynie potwierdza argumentację i oparte na niej stanowisko skarżących. Jako niezrozumiałe ocenili oni ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji niejako w sąsiedztwie stacji paliw, w ramach której również prowadzona jest działalność handlowa choć o zupełnie innej skali tj. znacznie mniejszej, a co z tym związane pozbawionej negatywnego wpływu na komfort życia mieszkańców okolicznych budynków.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Organ wskazał, że przesłanki z art. 61 ust. 1 ustawy zostały spełnione. W szczególności został spełniony warunek z punktu 1, albowiem w obszarze analizowanym znajduje się co najmniej jedna działka, która jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji. Dotyczy to działki nr [...] oraz [...], na których obowiązuje zabudowa o funkcji handlowo-usługowej (stacja paliw), co jest wystarczającą przesłanką, aby uznać, że kontynuacja funkcji zostanie zachowana w wyniku zrealizowania przedmiotowej inwestycji. Organ zaznaczył, że również dotychczasowa funkcja nieruchomości będącej przedmiotem postępowania nie jest identyczna z funkcją przeważającą na obszarze analizowanym (pokoje gościnne). Na przedmiotowej nieruchomości planuje się bowiem rozbiórkę istniejącego budynku magazynowego oraz budynku administracyjno-wagowego hurtowni materiałów budowlanych.

Na rozprawie w dniu 14 stycznia 2015 r. uczestnik postępowania G. S. wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 1647) stanowi, że sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.) zwanej dalej ustawą. Przepis art. 61 ust. 1 tej ustawy stanowi, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków wskazanych w pkt 1 – 5.

Art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy formułuje warunek, zgodnie z którym co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, winna być zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Przepis ten wyraża tzw. zasadę dobrego sąsiedztwa, która uzależnia zmianę zagospodarowania terenu od dostosowania nowej zabudowy do określonych cech zabudowy i zagospodarowania terenu sąsiedniego. Celem zasady dobrego sąsiedztwa jest zagwarantowanie ogólnie pojętego ładu przestrzennego, określonego

w art. 2 pkt 1 ustawy, przez który należy rozumieć takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne.

Szczegółowy sposób ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i wyznaczania obszaru analizowanego określony został w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), zwanego dalej "rozporządzeniem". W § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia wskazano, że w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów.

Wnioskodawca domagał się ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowo-usługowego wraz z miejscami parkingowymi, pylonem reklamowym i infrastrukturą techniczną oraz rozbiórce istniejącego budynku magazynowego oraz budynku administracyjno-wagowego, przewidzianej do realizacji na działce numer [...] obr. [...] położonej w Ł. przy ul. [...] oraz na wykonaniu niezbędnej infrastruktury technicznej (przyłączy, wjazdu) na działce numer [...] obr. [...].

W niniejsze sprawie wyznaczono szerszy niż minimalny, przewidziany w § 3 rozporządzenia, obszar analizowany. W orzecznictwie sądowo-administracyjnym wyrażono pogląd, że co do zasady, brak jest przeszkód do wyznaczenia obszaru analizowanego w promieniu większym niż trzykrotność frontu działki, jeśli jest to uzasadnione specyfiką zagospodarowania przestrzennego danego obszaru, nie można zatem wykluczyć powiększenia obszaru analizowanego. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Łd 57/12, Lex nr 1241635). Organ pierwszej instancji wyjaśnił, że poszerzenie granic obszaru analizowanego nastąpiło w związku z treścią uzasadnienia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 lutego 2014 r. wydanej na wcześniejszym etapie postępowania. W załączonej do decyzji organu pierwszej instancji analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wyjaśniono, że granice obszaru analizowanego powinny być ustalane indywidualnie dla każdego przypadku przy uwzględnieniu zasady, aby obszar analizowany tworzył pewną urbanistyczną całość. Wskazano, że na podstawie oceny całokształtu uwarunkowań przestrzennych wynikających z mapy pozyskanej do wyznaczenia obszaru analizowanego w niniejszej sprawie, uznano za zasadne poszerzenie tego obszaru.

W ocenie Sądu, granice obszaru analizowanego zostały wyznaczone prawidłowo, albowiem całokształt uwarunkowań przestrzennych terenu otaczającego działkę objętą wnioskiem, ze szczególnym uwzględnieniem powierzchni tej działki, która znacznie przekracza powierzchnię działek występujących na tym terenie, a także jej kształtu (niewielka szerokość działki od strony planowanego wjazdu w stosunku do reszty działki), uzasadniał wyznaczenie granic tego obszaru w większej odległości od granic działki, niż określona w § 3 rozporządzenia.

W tak wyznaczonym obszarze analizowanym funkcją dominująca jest funkcja mieszkalna oraz mieszkalna z pokojami gościnnymi. W obszarze tym znajduje się także obiekt o charakterze usługowym - budynek stacji paliw usytuowany na sąsiednich działkach nr [...] i nr [...]. Natomiast działka objęta inwestycją (nr [...]), dotychczas również pełniła funkcje usługowe, albowiem zlokalizowany był tu budynek magazynowy, hurtownia materiałów budowlanych. Nadto w obszarze analizowanym prowadzona jest działalność polegająca na wynajmowaniu pokoi turystom. Prowadzenie działalności polegającej na wynajmie pokoi gościnnych, należy niewątpliwie traktować jako usługi. W ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych (Dz.U. z 2014 r., poz. 196 ze zm.) zdefiniowano usługi turystyczne jako usługi przewodnickie, usługi hotelarskie oraz wszystkie inne usługi świadczone turystom i odwiedzającym (art. 3 pkt 1). Z kolei przez usługi hotelarskie należy rozumieć krótkotrwałe, ogólnie dostępne wynajmowanie domów, mieszkań, pokoi, miejsc noclegowych, a także miejsc na ustawienie namiotów lub przyczep samochodowych oraz świadczenie, w obrębie obiektu, usług z tym związanych (art. 3 pkt 8). W konsekwencji przyjąć należy, że funkcja mieszkalna z pokojami gościnnymi winna być traktowana jako funkcja mieszkalno-usługowa. Wprowadzenie w obszarze analizowanym funkcji usługowo-handlowej nie pozostaje w sprzeczności z istniejącą i dominująca na tym terenie funkcją.

Żądanie skarżących ograniczenia funkcji obiektów realizowanych na tym terenie wyłącznie do funkcji mieszkalnej z pokojami gościnnymi nie znajduje oparcia w okolicznościach niniejszej sprawy.

Obszar analizowany nie jest bowiem terenem, na którym znajduje się wyłącznie zabudowa mieszkaniowa.

Nadto wskazać należy, że funkcja usługowo-handlowa stanowi uzupełnienie funkcji mieszkalnej i nie można mówić o sprzeczności tych obu funkcji.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym szeroko reprezentowane jest stanowisko, zgodnie z którym pojęcie "kontynuacja funkcji" jakim posłużono się w art. 61 ust. 1 pkt ustawy, nie oznacza tożsamości planowanej zabudowy pod względem rodzaju i charakteru planowanych usług lecz umożliwia uzupełnianie funkcji istniejącej o zagospodarowanie nie wchodzące z nią w kolizję. Nowa zabudowa jest zatem dopuszczalna o tyle o ile można ja pogodzić z już istniejącą funkcją. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 czerwca 2008 r. sygn. akt II OSK 58/07 (Lex nr 465665 ) wskazał, że pojęcie kontynuacji funkcji należy rozumieć szeroko, zgodnie z wykładnią systemową, która każe rozstrzygać wątpliwości na rzecz uprawnień właściciela czy inwestora po to, aby mogła być zachowana zasada wolności zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy, a przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy może być tylko projektowanie inwestycji sprzecznej z dotychczasową funkcją terenu. Zatem w sytuacji, gdy planowana inwestycja powtarza jeden z istniejących w obszarze analizowanym sposobów zagospodarowania, jak i w sytuacji, gdy stanowi uznawane uzupełnienie którejś z istniejących funkcji, dające się z nią pogodzić i z nią nie kolidujące, warunek kontynuacji funkcji jest spełniony (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 10 lipca 2014 r. sygn. II SA/Gl 249/14 Lex nr 1490551, wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 października 2013 r. sygn. VIII SA/Wa 634/13 LEX nr 1396566).

Zabudowie realizującej funkcję mieszkaniową mogą towarzyszyć budynki w których prowadzona jest działalność handlowo-usługowa związana z zaspakajaniem potrzeb mieszkańców. Przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy może być jedynie projektowanie inwestycji pozostającej w sprzeczności z dotychczasową funkcją terenu, która nie da się z nią w praktyce pogodzić. Taka sytuacja nie zachodzi w niniejszej sprawie.

Wskazać także należy, że wypoczynkowy charakter miejscowości Ł. nie może uzasadniać odmowy uwzględnienia wniosku o ustalenie warunków zabudowy w celu skupienia funkcji usługowo-handlowej wyłącznie w obszarze centrum miejscowości lub na terenach przeznaczonych pod funkcję tego rodzaju. Przepis art. 61 ustawy nie przewiduje bowiem możliwości uwzględnienia takich kwestii przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy. Postulaty tego rodzaju mogą być natomiast zgłaszane w przypadku uchwalania planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazać także należy, że miejscowość Ł. stanowi dużą miejscowość o charakterze letniskowo-wypoczynkowym, w której funkcja mieszkaniowa współistnieje z funkcją mieszkalną i wypoczynkową.

Podnoszone przez skarżących kwestie dotyczące ewentualnych immisji i zakłócania ciszy na nieruchomościach sąsiednich stanowią materię prawa cywilnego. W razie zaistnienia takich okoliczności skarżącym będą przysługiwały w tym zakresie roszczenia przewidziane w art. 144 k.c., a ponadto – w razie objęcia nieruchomości sąsiednich, w tym należących do skarżących, obszarem oddziaływania planowanego obiektu – skarżący będą mogli kwestionować sposób realizacji inwestycji w toku postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę.

W sytuacji, gdy planowana inwestycja jest dostosowana do istniejącej zabudowy pod względem urbanistycznym i architektonicznym i można ją pogodzić z dotychczasową funkcją zabudowy na tym terenie, organ nie ma podstaw do odmowy ustalenia warunków zabudowy.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, jako bezzasadną.