Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 316/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2011-06-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 pkt 1,2,6,7 i 10
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Woźniak, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Marzena Cybulska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 8 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi R. J. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 3 marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...], uznające za nieuzasadnione zarzuty zgłoszone przez R.J. w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...].

Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny:

Organ egzekucyjny - Naczelnik Urzędu Skarbowego, będący jednocześnie wierzycielem, wszczął postępowanie egzekucyjne do majątku R.J. na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 5 października 2010 r., obejmującego należność z tytułu podatku dochodowego w wysokości 19% pobieranego od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej za 2009 r., w kwocie 557 zł.

W dniu 7 grudnia 2010 r. dokonano zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną u dłużnika zajętej wierzytelności, tj. Dyrektora Izby Skarbowej, z tytułu obowiązku dokonania na rzecz podatnika zwrotu kosztów postępowania w kwocie 100 zł, zasądzonych wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 sierpnia 2010 r., I SA/Gd 392/10.

Odpis ww. tytułu wykonawczego wraz z odpisem zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego został doręczony zobowiązanemu w dniu 24 grudnia 2010 r.

Pismem z dnia 29 grudnia 2010 r. zobowiązany, na podstawie art. 33 pkt 1, 2, 6, 7 i 10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz.U. z 2002 r., Nr 110, poz. 968 z późn. zm.), zwanej dalej u.p.e.a., zgłosił następujące zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego: wykonania, nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym, braku wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, niedopuszczalności zastosowanego środka egzekucyjnego, braku uprzedniego doręczenia upomnienia oraz niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów, o których mowa w art. 27 u.p.e.a. Zobowiązany wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego, uchylenie środka egzekucyjnego oraz wstrzymanie postępowania egzekucyjnego oraz wszystkich czynności egzekucyjnych do czasu rozpatrzenia zarzutów.

Postanowieniem z dnia [...] organ egzekucyjny uznał zgłoszone zarzuty za nieuzasadnione.

Na powyższe postanowienie zobowiązany wniósł zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej, który zaskarżonym postanowieniem utrzymał je w mocy.

W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że organ egzekucyjny prawidłowo rozstrzygnął w kwestii zgłoszonych przez zobowiązanego zarzutów.

Odnosząc się do poszczególnych zarzutów organ odwoławczy wskazał, że pierwszy z nich, dotyczący nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym (art. 33 ust. 1 u.p.e.a.), oparty został przez zobowiązanego na stwierdzeniu, że wierzyciel bezzasadnie nie uwzględnił woli zobowiązanego co do sposobu zaliczenia nadpłaty z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r.

Z przedstawionego przez organ odwoławczy stanu faktycznego w powyższym zakresie wynikało, że w dniu 30 kwietnia 2010 r. podatnik złożył we właściwym urzędzie skarbowym PIT-36L za 2009 r., w którym wykazał podatek do zapłaty w wysokości 22.321,00 zł, oraz PIT-37 za 2009 r., w którym wykazał nadpłatę w wysokości 557 zł. W tym samym dniu podatnik dokonał wpłaty kwoty 21.764,00 zł na poczet zobowiązania wynikającego z zeznania PIT-36L oraz wniósł o zaliczenie na poczet brakującej kwoty nadpłaty wynikającej z zeznania PIT-37.

Dokonując w dniu 30 lipca 2010 r. rozliczenia zeznania rocznego PIT-37 złożonego przez podatnika za 2009 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego stwierdził, że na dzień powstania nadpłaty na podatniku ciążyło nieuregulowane zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiąc czerwiec 1998 r., wobec czego, działając na podstawie art. 76 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 8, poz. 60 z 2005r. z późn. zm.), dokonał z urzędu zaliczenia nadpłaty na poczet powyższego zobowiązania, będącego najstarszą zaległością podatkową (156,80 zł na należność główną i 400,20 zł na odsetki). Postanowienie wydane w tym przedmiocie w dniu [...] zostało utrzymane w mocy postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]. Podatnik skorzystał z prawa wniesienia na powyższe postanowienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.

Ponadto postanowieniem z dnia [...], rozpatrując wniosek podatnika z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zaliczenie nadpłaty wynikającej z PIT-37 za 2009 r. na poczet zobowiązania wynikającego z zeznania rocznego PIT-36L, Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zaliczenia nadpłaty. Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał powyższe postanowienie w mocy.

Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że przedstawiony powyżej sposób księgowania bezspornie wykazał, że w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. powstała wymagalna zaległość w wysokości 557 zł, zatem zasadnie wierzyciel (Naczelnik Urzędu Skarbowego) wystawił w dniu 5 października 2010 r. tytuł wykonawczy nr [...]. Zarzut wykonania obowiązku objętego tym tytułem okazał się bezzasadny.

Podobnie ocenił organ odwoławczy zarzut braku wymagalności obowiązku (art. 33 pkt 2 u.p.e.a.). Brak jest podstaw do uznania, ze obowiązek nie był wymagalny na dzień wszczęcia postępowania egzekucyjnego (7 grudnia 2010 r.).

Odnosząc się do następnego zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej i zastosowanego środka egzekucyjnego (art. 33 pkt 6 u.p.e.a.) organ odwoławczy wskazał, że przed wszczęciem egzekucji administracyjnej organ egzekucyjny dokonał w ramach czynności wstępnych sprawdzenia dopuszczalności egzekucji, w tym sprawdził formalną poprawność tytułu wykonawczego oraz wniosku wierzyciela o wszczęcie egzekucji. Zastosowany środek egzekucyjny był jednym z przewidzianych w art. 1a pkt 12 u.p.e.a.

Za niezasadny uznał także organ odwoławczy zarzut dotyczący niedoręczenia upomnienia. Upomnienie nr [...] z dnia 31 sierpnia 2010 r. zostało doręczone (osobiście) zobowiązanemu w dniu 20 września 2010 r. Nie ma też racji zobowiązany zarzucając, iż upomnienie to nie było skuteczne, bowiem w dacie jego doręczenia nie został rozpatrzony jego wniosek z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zaliczenie nadpłaty. Wniosek ten został złożony jednocześnie z zeznaniem rocznym i nie mógł być rozpatrywany w innym terminie, a tylko w chwili księgowania zeznania rocznego. Zeznanie roczne PIT-37 za 2009 r. zostało rozliczone w dniu 30 lipca 2010r., w terminie przewidzianym zgodnym z art. 77 § 1 pkt 5 ustawy - Ordynacja podatkowa, tj. w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia zeznania. Zatem Naczelnik Urzędu Skarbowego - działając na podstawie art. 76 § 1 ww. ustawy - jak już wcześniej wskazano, był zobowiązany z urzędu dokonać zaliczenia zaistniałej nadpłaty na najstarsze zaległości podatkowe podatnika. Zobowiązanie organu podatkowego do działania z urzędu nie dało możliwości uwzględnienia wniosku strony o zaliczenie nadpłaty na zobowiązanie podatkowe z tytułu "PIT-36L za rok 2009" przy istnieniu zaległości podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za 06/1998 r. na koncie podatnika. Zarzut dotyczący prawidłowości wystawienia upomnienia nie znajduje więc uzasadnienia.

Podobnie ocenił organ odwoławczy kolejny zarzut dotyczący niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów określonych w art. 27 (art. 33 pkt 10 u.p.e.a.). Przedmiotowy tytuł wykonawczy zawiera prawidłowe oznaczenie imienia i nazwiska oraz adres zobowiązanego, treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, określenie jej wysokości, terminu od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz rodzaju i stawki tych odsetek. W poz. 31 rodzaj należności, wierzyciel wskazał "podatek dochodowy w wysokości 19% pobierany od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej". Na dzień wystawienia przedmiotowego tytułu wykonawczego wymagalna pozostawała kwota w wysokości 557,00 zł. Tytuł wykonawczy nr [...] z dnia 5 października 2010 r. został wypełniony poprawnie i zgodnie z art. 27 § 1 u.p.e.a.

Końcowo organ egzekucyjny wskazał, iż wniesienie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego nie wstrzymuje tego postępowania (stosownie do art. 35 § 1 u.p.e.a.). Uznanie przez organ egzekucyjny zarzutów za nieuzasadnione nie stanowi przesłanki do wstrzymania czynności egzekucyjnych.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku R.J. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia wraz z postanowieniem je poprzedzającym. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie art. 35 § 2 u.p.e.a., art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), zwanej dalej k.p.a., art. 34 §1, §4, §5 w zw. z art. 33 pkt 1, 2, 6, 7 i 10 u.p.e.a. oraz art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 17 § 1 i art. 18 u.p.e.a.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że organ odwoławczy zaniechał rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie czynności egzekucyjnych w formie odrębnego postanowienia, co powinno nastąpić przed rozpatrzeniem zażalenia, czym naruszył art. 35 § 2 u.p.e.a. Ponadto postanowienie organu pierwszej instancji narusza wymogi wynikające z art. 124 § 1 i § 2 k.p.a., nie zawiera bowiem rozstrzygnięcia w przedmiocie poszczególnych zarzutów.

Skarżący podkreślił, że obowiązek objęty tytułem wykonawczym nie istnieje, został bowiem wykonany w całości. Organ egzekucyjny wszczynając postępowanie egzekucyjne bezzasadnie nie uwzględnił woli skarżącego co do sposobu zaliczenia nadpłaty z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. Wniosek skarżącego co do sposobu zaliczenia nadpłaty nie został rozpatrzony w terminie, a zamiast tego organ wydał postanowienie zaliczając nadpłatę na zaległość podatkową z tytułu podatku od towarów i usług za czerwiec 1998 r. W postanowieniu tym organ nie odniósł się do wniosku skarżącego. Nierozpatrzenie powyższego wniosku w terminie doprowadziło do wystawienia wadliwego upomnienia z dnia 31 sierpnia 2010 r. Bez prawidłowego upomnienia wszczęcie egzekucji nie było dopuszczalne.

Zdaniem skarżącego, wynik postępowania toczącego się przed tutejszym Sądem pod sygn. akt I SA/Gd 1257/10 w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] w przedmiocie zaliczenia nadpłaty z dnia 30 kwietnia 2010 r. na zaległość podatkową z tytułu podatku od towarów i usług za czerwiec 1998 r. stanowi zagadnienie wstępne w niniejszej sprawie egzekucyjnej.

Skarżący podkreślił, że tytuł wykonawczy został wystawiony niezgodnie z prawem, bowiem nie posiada on zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. Z tego samego powodu egzekucja administracyjna i zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne. Zastosowany środek egzekucyjny był niedopuszczalny także i z tego względu, że uniemożliwił wykonanie prawomocnego wyroku WSA wydanego w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 392/10.

Końcowo skarżący podniósł, że w poz. 31 tytułu wykonawczego błędnie wskazano, jako rodzaj należności, podatek dochodowy, podczas gdy egzekwowana jest zaległość podatkowa z tego tytułu. W poz. 33 zaś wskazano nieprawidłową kwotę należności głównej. Tytuł wykonawczy został wystawiony całkowicie bezzasadnie, gdyż podatek dochodowy od osób fizycznych za 2009 r. został przez skarżącego w całości uiszczony.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie wbrew wywodom skargi odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 33 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:

1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;

2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;

3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;

4) błąd co do osoby zobowiązanego;

5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;

6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;

7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;

8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;

9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;

10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27.

Skarżący podniósł zarzuty wykonania, nieistnienia obowiązku (art. 33 pkt 1), braku wymagalności obowiązku (art. 33 pkt 2), niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, niedopuszczalności zastosowanego środka egzekucyjnego (art. 33 pkt 6), braku uprzedniego doręczenia upomnienia (art. 33 pkt 7) oraz niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów, o których mowa w art. 27 u.p.e.a. (art. 33 pkt 10).

Analizując uzasadnienie podniesionych zarzutów należy zauważyć, że wszystkie one oparte zostały na jednej podstawie, jaką jest wadliwe (w ocenie skarżącego) zaliczenie nadpłaty wynikającej z zeznania PIT 37 za 2009 r. na poczet zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za czerwiec 1998 r., a nie na poczet zobowiązania podatkowego wynikającego z zeznania PIT-36L za 2009 r. Skarżący konsekwentnie podkreśla, że w dniu 30 kwietnia 2010 r. złożył wniosek o zaliczenie powyższej nadpłaty (w kwocie 557 zł) na poczet zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r., wynikającego z zeznania PIT-36L, a tym samym zobowiązanie to zostało w całości uiszczone (częściowo poprzez zapłatę kwoty 21.764,00 zł oraz częściowo poprzez zaliczenie nadpłaty). To jedno stwierdzenie jest podstawą wszystkich sformułowanych zarzutów dotyczących wykonania obowiązku, jego nieistnienia (art. 33 pkt 1), braku wymagalności obowiązku (art. 33 pkt 2), niedopuszczalności egzekucji i zastosowanego środka egzekucyjnego (art. 33 pkt 6), braku uprzedniego prawidłowego upomnienia (art. 33 pkt 7), a także niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów wynikających z art. 27 u.p.e.a. (art. 33 pkt 10).

W pierwszej kolejności należy podkreślić, że dokonując oceny prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia należy mieć na względzie stan faktyczny i prawny z dnia jego podjęcia. W dacie rozstrzygania przez organ odwoławczy funkcjonowało w obrocie prawnym postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] w przedmiocie zaliczenia nadpłaty z dnia 30 kwietnia 2010 r. z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. w kwocie 557 zł na poczet zaległości podatkowej z tytułu podatku od towarów i usług za czerwiec 1998 r. W uzasadnieniu tego postanowienia wskazano, że zgodnie z art. 76 Ordynacji podatkowej nadpłaty wraz z ich oprocentowaniem podlegają z urzędu zaliczeniu na poczet zaległości podatkowych. Art. 76a § 1 ww. ustawy stanowi, że przepisy art. 62 § 1 Ordynacji podatkowej stosuje się odpowiednio. Odpowiednio, to, jak podkreślono, z uwzględnieniem specyfiki instytucji, jaką stanowi wpłata, nadpłata i zwrot podatku. Przy wpłacie dokonywanej dobrowolnie na konto organu podatkowego podatnik może wskazać na poczet jakiego tytułu podatkowego oraz za jaki okres dokonuje wpłaty, takiej możliwości nie ma jednak w przypadku dokonywania zaliczenia nadpłaty. Z art. 79 Ordynacji podatkowej wynika bowiem, że organ działa w tym przypadku z urzędu, a odpowiednie stosowanie art. 62 § 1 ww. ustawy nakazuje zaliczyć nadpłatę na poczet zaległości podatkowej o najwcześniejszym terminie płatności. Z tego względu wniosek podatnika z dnia 30 kwietnia 2010 r. dotyczący zaliczenia nadpłaty na zobowiązanie podatkowe z tytułu "PIT-36L za rok 2009" nie został uwzględniony.

Na powyższe postanowienie strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, która została zarejestrowana pod sygn. akt I SA/Gd 1257/10. Sprawa ta nie została jeszcze przez Sąd rozstrzygnięta.

Podobnie skarżący wniósł do tutejszego Sądu skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania z wniosku strony z dnia 30 kwietnia 2010 r. w sprawie zaliczenia nadpłaty wykazanej w zeznaniu rocznym za 2009 r. Wyrokiem z dnia 8 czerwca 2011 r., sygn. akt I SA/Gd 281/11, skarga ta została oddalona.

Dopóki zatem w obrocie prawnym istnieje ostateczne postanowienie w przedmiocie zaliczenia nadpłaty na poczet zobowiązania w podatku od towarów i usług za czerwiec 1998 r., organy są tym postanowieniem związane. Badanie prawidłowości tego postanowienia i dokonanego w nim rozliczenia nadpłaty wykracza poza zakres kompetencji organu egzekucyjnego badającego wniesione zarzuty m.in. w zakresie istnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym.

Mając zatem na względzie fakt istnienia ostatecznego postanowienia z dnia [...] uznać należy, iż twierdzenie skarżącego, że obowiązek objęty tytułem wykonawczym został wykonany w drodze zaliczenia na jego poczet nadpłaty, zgodnie z wnioskiem z dnia 30 kwietnia 2010 r., nie znajduje oparcia w stanie faktycznym sprawy, stanowiącym podstawę rozstrzygnięcia. Tym samym zarzuty oparte na tej podstawie faktycznej okazały się bezzasadne. Dotyczy to zarzutów nieistnienia obowiązku (art. 33 pkt 1), braku wymagalności obowiązku (art. 33 pkt 2), niedopuszczalności egzekucji administracyjnej i zastosowanego środka egzekucyjnego (art. 33 pkt 6), braku doręczenia prawidłowego upomnienia (art. 33 pkt 7) i niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów wynikających z art. 27 u.p.e.a. (art. 33 pkt 10 ).

Zarzut braku doręczenia prawidłowego upomnienia nie mógł zostać uwzględniony, skoro bowiem z posiadanych przez organ danych wynikał fakt braku uiszczenia w całości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r., to wystawienie upomnienia znajdowało oparcie w art. 15 § 1 u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią.

Środek egzekucyjny jest niedopuszczalny wówczas, jeżeli nie został przewidziany w ustawie, albo został wprawdzie przewidziany w ustawie, ale do egzekucji obowiązków innego rodzaju. W rozpatrywanej sprawie organ egzekucyjny dokonał zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność pieniężną u dłużnika zajętej wierzytelności, którym był Dyrektor Izby Skarbowej, zobowiązany do zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, zasądzonych na rzecz skarżącego wyrokiem tutejszego Sądu z dnia 24 sierpnia 2010 r., I SA/Gd 392/10. Zastosowany środek egzekucyjny mieści się w katalogu środków egzekucyjnych wymienionych w art. 1a pkt 12 lit. a) u.p.e.a. Niezrozumiały jest zarzut, że środek ten uniemożliwia wykonanie prawomocnego wyroku sądowego. Zasądzone koszty postępowania stanowią wierzytelność pieniężną. Żaden przepis prawa nie stoi na przeszkodzie dokonaniu zajęcia tego rodzaju wierzytelności.

Nie są też zasadne zarzuty dotyczące naruszenia art. 27 u.p.e.a. Przepis ten wymienia wymogi formalne, jakie powinien spełnić tytuł wykonawczy. Prawidłowo określono w punkcie 31 rodzaj należności jako podatek dochodowy, a w pkt 33 kwotę należności głównej. Przedmiotowy tytuł wykonawczy zawiera też prawidłowe oznaczenie imienia i nazwiska oraz adres zobowiązanego, treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, określenie jej wysokości, terminu od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz rodzaju i stawki tych odsetek.

Nie jest także zasadny zarzut naruszenia art. 35 § 2 u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem organ nadzoru w uzasadnionych przypadkach może wstrzymać czynności egzekucyjne do czasu rozpatrzenia zażalenia. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ odwoławczy stwierdził, że z uwagi na uznanie wniesionych zarzutów za nieuzasadnione, organ nadzoru nie wydał postanowienia o wstrzymaniu postępowania egzekucyjnego, w trybie art. 35 u.p.e.a. Skarżący z kolei wadliwości działania organu upatruje w niewydaniu odrębnego postanowienia w tym przedmiocie, jeszcze przed rozpatrzeniem zażalenia. Należy jednak zauważyć, że wstrzymanie czynności egzekucyjnych jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem organu nadzoru. Obligatoryjne wstrzymanie postępowania reguluje, dodany nowelą z 2001 r., nowy art. 35a u.p.e.a., który jednak nie ma w niniejszej sprawie zastosowania. Co do zasady wstrzymanie tego postępowania lub poszczególnych czynności egzekucyjnych zależy więc od uznania organu egzekucyjnego lub organu nadzoru. Niewydanie postanowienia w trybie art. 35 § 2 u.p.e.a. nie stanowi więc żadnej wadliwości, mieści się bowiem w granicach przyznanego organowi nadzoru uznania.

Wbrew zarzutom skargi rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji nie narusza art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. W sentencji postanowienia w sposób wystarczająco precyzyjny wskazano przedmiot rozstrzygnięcia, tj. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 punkt 1,2,6,7 i 10 z dnia 29 grudnia 2010 r. w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego [...] z dnia 02.10.2010 r. Przytoczenie samych przepisów, bez zacytowania ich treści, nie świadczy o wadliwości sformułowania rozstrzygnięcia. W rozstrzygnięciu nie ma też potrzeby przytaczania uzasadnienia zgłoszonych zarzutów, ten bowiem element powinien znaleźć się w części faktycznej uzasadnienia postanowienia.

Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego.

Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.