Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 327/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2020-09-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6 p.p.s.a.
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Marcinowski po rozpoznaniu w dniu 30 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Miasta [...] postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

J. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na uchwałę Rady Miasta L. z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Miasta L.. Zaskarżonej uchwale zarzucił niezgodność z przepisami ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali i dodatkach mieszkaniowych, w zakresie wykluczenia możliwości ubiegania się o mniejsze mieszkanie i braku możliwości starania się o dodatek mieszkaniowy.

Jak wynika z akt sprawy, niniejszą skargą skarżący po raz trzeci kwestionuje uchwałę Rady Miasta L. z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...].

Postanowieniem z 6 czerwca 2018 r., sygn. akt III SA/Lu 251/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., obecnie Dz.U. z 209 r., poz. 2325 z późn. zm.), dalej jako "p.p.s.a.", odrzucił skargę J. S. na przedmiotową uchwałę. Sąd uznał, że okoliczność negatywnego rozpatrzenia wniosku I. S. (matki skarżącego) o przyznanie lokalu mieszkalnego na podstawie zaskarżonej uchwały oraz zadłużenie związane z zajmowanym lokalem i eksmisją nie dają legitymacji do wniesienia skargi w sprawie. Postanowieniem z dnia 6 listopada 2019 r., sygn. akt I OSK 4286/18 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od ww. postanowienia, podnosząc, że zaskarżona uchwała nie rozstrzyga w żaden sposób władczo o prawach lub obowiązkach skarżącego i tym samym skarżący może mówić jedynie o interesie faktycznym w jej zaskarżeniu, a nie o interesie prawnym.

Następnie, postanowieniem z 26 września 2018 r., sygn. III SA/Lu 475/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., odrzucił skargę J. S. na przedmiotową uchwałę podnosząc, że wprawdzie wydane w dniu 6 czerwca 2018 r. postanowienie odrzucające skargę nie korzysta z powagi rzeczy osądzonej (res iudicata), o której mowa w art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., to jednakże ponownie wniesienie skargi na to samo rozstrzygnięcie tego samego organu powoduje, że ponowna skarga na tę samą uchwałę jest niedopuszczalna. Postanowieniem z dnia 17 stycznia 2019 r., sygn. akt I OZ 1152/18 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie wniesione na w/w postanowienie.

W rozpoznawanej sprawie skarżący wywodzi swój interes prawny z okoliczności bycia spadkobiercą I. S. (matki skarżącego) oraz zadłużenia i eksmisji, związanych ze zbyt dużą powierzchnią lokalu i wysokim w związku z tym czynszem, który przekracza jego możliwości zarobkowe. Podjęta uchwała pozbawiła skarżącego możliwości skutecznego ubiegania się o mniejsze mieszkanie oraz starania się o dodatek mieszkaniowy. Skarżący powołuje się zatem w istocie na naruszenie tego samego interesu prawnego, o braku którego orzekł już prawomocnie sąd administracyjny w powołanym wyżej postanowieniu.

Podkreślenia wymaga, że interes prawny jest kategorią prawa materialnego. Dokonywana przez sąd administracyjny ocena, czy skarżący ma interes prawny w zaskarżeniu uchwały w przedmiocie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Miasta L. i czy został on naruszony ma charakter merytoryczny, a nie formalny. Postanowienie o odrzuceniu skargi, z uwagi na brak interesu prawnego, wydane na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. nie ma powagi rzeczy osądzonej (art. 171 p.p.s.a.), jednak ponowna skarga wniesiona przez ten sam podmiot, powołujący się na ten sam interes prawny, co do istnienia i naruszenia którego wypowiedział się już prawomocnie sąd administracyjny jest również niedopuszczalna i powinna zostać odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 26 sierpnia 2020, II OSK 1410/20). Strona nie może wielokrotnie domagać się dokonania przez sąd administracyjny kontroli określonej uchwały rady miasta (gminy), powołując się na ten sam interes prawny, jeżeli sąd administracyjny prawomocnym orzeczeniem stwierdził, że uchwała ta interesu prawnego skarżącego nie narusza.

Z powyższych względów skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. jako niedopuszczalna.