Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 496/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-09-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6041 Profilaktyka  i   rozwiązywanie  problemów alkoholowych, ustalanie liczby punktów sprzedaży,  zasad  usytuowania miejsc
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 § 1, art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz po rozpoznaniu w dniu 9 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Z.Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. z dnia 4 lipca 2014 r.; sygn. akt II SA/Ol 686/14 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Z.Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E. z dnia [...] kwietnia 2014 r.; nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. postanowieniem z dnia 4 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Ol 686/14 odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Z. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w E. z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych.

Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia:

W skardze wniesionej na decyzję SKO w E. z dnia [...] kwietnia 2014 r. w przedmiocie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych Z. Z., zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez SKO, a na wypadek nieuwzględnienia tego wniosku przez organ, wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez Sąd.

W uzasadnieniu wniosku wskazał, że skarżącemu grozi niepowetowana szkoda, bowiem sprzedaż napojów alkoholowych w okresie wakacyjnym stanowi dla niego źródło utrzymania na cały rok. W pozostałym okresie dochody z działalności prowadzonej przez skarżącego w T. nie wystarczają na pokrycie wszystkich wydatków i działalność przynosi straty, które wyrównuje właśnie okres wakacyjny i okres trwającego w tym czasie w O. festiwalu reggae. Wstrzymanie przez skarżącego działalności polegającej przede wszystkim na sprzedaży napojów alkoholowych doprowadzi, w ocenie strony, do zamknięcia lokalu i pozbawi skarżącego oraz jego pracowników źródła utrzymania, bowiem bez sprzedaży napojów alkoholowych lokal nie będzie funkcjonował.

Postanowieniem z dnia 16 czerwca 2014 r. organ odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. postanowieniem z dnia 4 lipca 2014 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Jak wskazał Sąd, z treści art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji może zostać uwzględniony jedynie wówczas, gdy zaistnieje – z wyjątkami przewidzianymi w tym przepisie – niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Natomiast obowiązkiem strony skarżącej jest nie tylko wskazanie na możliwość ewentualnego zaistnienia opisanych zdarzeń, ale również konkretne uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd podkreślił, że powołując w uzasadnieniu wniosku określone okoliczności, skarżący powinien chociażby uprawdopodobnić ich wystąpienie, wykraczając w ten sposób poza gołosłowne i ogólnikowe twierdzenia, które nie dają sądowi możliwości zweryfikowania twierdzeń strony i dokonania oceny zasadności wniosku. Sąd zaznaczył również, że podejmując rozstrzygnięcie musi opierać się na konkretnym materiale, pozwalającym zająć stanowisko, co do zaistnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Brak ich uprawdopodobnienia uniemożliwia bowiem sądowi ocenę wniosku, a co za tym idzie, jego uwzględnienie.

Sąd podkreślił, że do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo gołosłowne twierdzenie strony. Jak wskazał Sąd, uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. Prognozowanie skutków finansowych wynikających z wykonania decyzji administracyjnej nie poparte przez przedsiębiorcę stosownymi dokumentami nie było, w ocenie Sądu, wystarczające do przyjęcia, że zachodzi obawa powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w jego majątku. Sąd wskazał, że twierdzenia strony powinny zostać poparte dokumentami, które uwiarygodniłyby sytuację skarżącego.

Jak zaznaczył Sąd, w rozpoznawanej sprawie pełnomocnik strony wskazał ogólnikowo, że dochód ze sprzedaży alkoholu stanowi źródło utrzymania na cały rok, nie przedstawiając na tę okoliczność żadnych dowodów. Poparcie tych twierdzeń dowodami, w zestawieniu z całokształtem aktualnej sytuacji majątkowej wnioskodawcy, było jednak w ocenie Sądu konieczne w niniejszej sprawie tym bardziej, że z treści skargi można wnioskować, że skarżący uzyskuje też inne dochody z organizacji imprez kulturalnych.

Ponadto Sąd wskazał, że przy rozpoznawaniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, nie może on przeprowadzać postępowania wyjaśniającego z urzędu w poszukiwaniu przyczyn uzasadniających pozytywne rozpatrzenie wniosku strony, ani też domniemywać okoliczności, które przemawiałyby za jego uwzględnieniem. Sąd zaznaczył, że to w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku i poparcie twierdzeń w tym zakresie stosowanymi dokumentami, aby powołane w nim okoliczności wskazywały na spełnienie ustawowych przesłanek, pozwalających na wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Jednocześnie Sąd zaznaczył, że niniejsza odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie pozbawia strony skarżącej prawa do składania kolejnego takiego wniosku wraz ze stosownym jego uzasadnieniem.

Pismem z dnia 14 lipca 2014 r. pełnomocnik skarżącego wniósł zażalenie na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w O. Sądowi I instancji zarzucił naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a., wnosząc o jego uchylenie i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że nie zgadza się z argumentacją Sądu I instancji, ponieważ okoliczność, iż działalność gospodarcza skarżącego przynosi znaczne dochody w okresie wakacyjnym, nie wymaga w jego ocenie szczegółowego uzasadnienia. Jak wskazał skarżący miejsce prowadzenia przez skarżącego działalności, tj. miasto turystyczne [...], w lokalu położonym nieopodal jeziora, nie powinno pozostawać bez znaczenia przy ocenie przedmiotowej sprawy. W ocenie skarżącego lokalizacja taka ma nieocenione znaczenie, zwłaszcza w okresie wakacyjnym, który wiąże się z dużym napływem turystów, w tym przyjeżdżających w związku z ważnymi wydarzeniami kulturalnymi, czy muzycznymi, takimi jak wspomniany festiwal reggae. W związku z powyższym pozbawienie skarżącego możliwości sprzedaży wyrobów alkoholowych w okresie ich "intensywnej sprzedaży" pozbawi go możliwości dalszego prowadzenia tej działalności, bowiem utraci on płynność finansową. Zdaniem skarżącego przytaczane przez niego okoliczności w sposób wystarczający uprawdopodobniły, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący podkreślił, że w jego ocenie wykonanie zaskarżonej decyzji grozi utratą płynności finansowej skarżącego i spowoduje pozbawienie skarżącego środków do życia, a jego pracowników zatrudnienia. W związku z powyższym, zdaniem skarżącego w sprawie wystąpiły określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanki dotyczące przede wszystkim niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Analizując zarzuty i treść uzasadnienia zażalenia oraz materiał znajdujący się w aktach sprawy, stwierdzić należało, że ocena wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej przez Z. Z. decyzji jest prawidłowa.

Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1. W art. 61 § 3 p.p.s.a. określono przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie z powyższym przepisem, Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, jeżeli w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie chodzi przy tym o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione zostały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy (por. postanowienie NSA z dnia 27 lutego 2012 r., sygn. akt II FZ 140/12, postanowienie NSA z dnia 8 kwietnia 2012 r., sygn. akt II GZ 132/12; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz., Zakamyczek 2005, s. 168). Domagając się wstrzymania wykonania aktu, skarżący zobowiązany jest wykazać, że poprzez jego wykonanie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest zatem wskazanie przez wnioskodawcę na konkretne okoliczności i dowody pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że skarżący nie wykazał zaistnienia po jego stronie przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżący ograniczył się jedynie do nieudokumentowanych w żaden sposób twierdzeń, nie przedstawiając żadnych dokumentów wskazujących na jego aktualną sytuację majątkową i ewentualny wpływ wykonania zaskarżonej decyzji na tę sytuację. Ze względu na ogólnikowość twierdzeń, nie mogą uzasadniać wstrzymania wykonania decyzji argumenty skarżącego odnoszące się do osiągania przez niego zysku głównie w okresie letnim. Skarżący uzasadniając wniosek odnosił się w głównej mierze do swojej sytuacji finansowej, której jednak w żaden sposób nie udokumentował, czyniąc swoje twierdzenia gołosłownymi.

Należało zgodzić się z oceną Sądu I instancji, że pomimo iż w art. 61 § 3 p.p.s.a. mowa jest jedynie o uprawdopodobnieniu okoliczności wymienionych w tym przepisie, nie oznacza to, że samo przekonanie skarżącego, iż wykonanie decyzji wywoła szczególnie niekorzystne konsekwencje jest wystarczające do tego, aby wniosek został uwzględniony. Bez dokładnego przedstawienia sytuacji finansowej i majątkowej wnioskodawcy nie była bowiem możliwa ocena, czy wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody. Podkreślić należy, że do wykazania, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej, zaś brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04, oraz z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, dostępne w CBOSA).

Ponadto podkreślić należy, iż jakkolwiek decyzje administracyjne dotyczące zezwoleń lub koncesji zwykle pociągają za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach strony, jednak nie jest to sytuacja, która sama w sobie uzasadnia zastosowanie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Z tych względów na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.