Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1069/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2007-02-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e
journal: Dz.U. 1991 nr 9 poz 31
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.

SENTENCJA

Wojewόdzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu W składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Jadwiga Danuta Mrόz (sprawozdawca) Sędzia WSA - Katarzyna Radom Asesor WSA – Katarzyna Borońska Protokolant: Michał Kazek Po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 lutego 2007 r. sprawy ze skargi: Spółdzielni Mieszkaniowej A w J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie: podatku od nieruchomości za 2003 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi Spółdzielni Mieszkaniowej A z siedzibą w J. G. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia [...] nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta J. G. z dnia [...] nr [...] - określającą zobowiązanie w podatku od nieruchomości za rok 2003 w kwocie [...].

W sprawie bezspornym jest, iż Spółdzielnia Mieszkaniowa A w J. G. - zwana dalej A lub Spółdzielnią - jest użytkownikiem wieczystym gruntów o powierzchni [...] położonych przy ul. K. [...]-[...] w J. G., a nadto, właścicielem – posadowionych na tej nieruchomości – części budynków oraz garaży. Z ustaleń faktycznych w sprawie wynika, że zadeklarowała ona za rok 2003 podatek od nieruchomości w wysokości [...], z następujących tytułów:

- budynki mieszkalne lub ich części (w tym garaże) – [...]

- budynki mieszkalne związane z prowadzoną działalnością gospodarczą – [...]

- grunty – [...].

Prezydent Miasta J. G. powziął wątpliwość co do poprawności zadeklarowanego przez A podatku od nieruchomości od należących do niej garaży, które Spółdzielnia zaliczyła do budynków mieszkalnych i ich części i opodatkowała stawką 0,51 zł za m2. Po bezskutecznym wezwaniu A do skorygowania deklaracji, organ podatkowy postanowieniem z dnia [...] wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia wysokości podatku od nieruchomości za lata 2002 - 2005.

W oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy - decyzją z dnia [...] nr [...] - wydaną na podstawie: art. 21 § 1 pkt 1, § 2 i §3 oraz art. 207 Ordynacji podatkowej (OP); art. 2 ust. 1 pkt 1,2, art. 3 ust. 1 pkt 1,3, art. 4 ust.1,2, art.5 ust. 1 pkt 1 lit. c, pkt 2 lit a, e, art. 6 ust. 9 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 9, poz. 31 ze zm.) oraz uchwały Nr [...] Rady Miejskiej J. G. z dnia [...] w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości (...) - Prezydent Miasta J. G. określił A wysokość podatku od nieruchomości za 2003 rok w kwocie [...].

Zmiana wysokości podatku w stosunku do deklarowanego przez podatnika ([...]) wynikała z opodatkowania powierzchni garaży stawką 5,62 zł za m2 jak dla budynków pozostałych (przy deklarowanej przez podatnika stawką dla budynków mieszkalnych 0,51 zł za m2). Stanowisko organu oparte zostało na opinii Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], który w wyniku dokonanej w dniu [...] (w obecności właściciela obiektu) wizji lokalnej stwierdził, że budynek mieszkalny i budynek garażowy przylegają do siebie, posiadają samodzielne ściany zewnętrze, które są oddzielone szczeliną dylatacyjną na całej długości garażu dobudowanego do budynku mieszkalnego. Szczelina dylatacyjna jest widoczna w otworach drzwiowych i pomiędzy ścianami budynku mieszkalnego i garażowego. Oba obiekty zostały zrealizowane jako oddzielne obiekty, posiadające osobne ściany i dach i wzniesione na podstawie odrębnych decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ wyjaśnił, iż przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie wprowadzają – dla celów podatkowych – odrębnej kategorii "garaże". Stawki podatku jakie należy stosować w tym przypadku zależą od dwóch czynników, tj., od umiejscowienia garażu (w budynku "mieszkalnym" czy "pozostałym") oraz jego przeznaczenia. Dla celów opodatkowania, garaż znajdujący się w budynku mieszkalnym zalicza się do całości pomieszczeń znajdujących się w bryle budynku, a związanych z szeroko rozumianą funkcją zamieszkiwania. Garaże wolnostojące kwalifikowane są natomiast do tzw. grupy "pozostałe budynki" i podlegają opodatkowaniu według stawek określonych w dyspozycji (błędnie powołanego w odniesieniu do roku 2003) art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W nawiązaniu do ustaleń faktycznych organ podniósł, iż w przypadku gdy garaż stanowi odrębny od budynku mieszkalnego obiekt budowlany, a nadto, wydane zostało odrębne pozwolenie na budowę garażu, nie będące pozwoleniem na rozbudowę budynku mieszkalnego, to opodatkowanie takiego obiektu winno nastąpić według stawki właściwej dla grupy tzw. "pozostałych budynków." Zgodnie z powyższym, Spółdzielnia winna deklarować podatek od nieruchomości od przedmiotowych garaży - wg stawek przewidzianych dla "pozostałych budynków".

W odwołaniu od powyższej decyzji strona zarzuciła, że opodatkowanie garażu wyższą stawką jest niezgodne z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych. W uzasadnieniu swojego stanowiska Spółdzielnia podniosła, iż w/w przepis ustawy nie różnicuje stawki podatku od nieruchomości od rodzaju budynków i sposobu ich wykorzystywania. Zdaniem strony, w sytuacji, gdy garaż jest połączony z budynkiem mieszkalnym i jest wykorzystywany w związku z zamieszkiwaniem (tj. służy przede wszystkim do przechowywania samochodu właściciela), to powinien być opodatkowany na zasadach stosowanych w odniesieniu do budynków mieszkalnych. Do odwołania strona załączyła – decyzję Urzędu Miejskiego z dnia [...] wydaną w sprawie pozwolenia na budowę inwestycji obejmującą wykonanie stanu zerowego budynku mieszkalno – usługowego; decyzję Urzędu Miejskiego z dnia [...] obejmującą pozwolenie na budowę budynku mieszkalno-usługowego bez budowy garażu oraz decyzję z dnia [...] udzielającą pozwolenie na budowę garażu podziemnego na zapleczu budynku mieszkalno – usługowego przy ul. K. [...]-[...] w J. G. W postępowaniu odwoławczym - Spółdzielnia po zapoznaniu się ze zgromadzonym w sprawie materiałem, podniosła w piśmie Prezesa Spółdzielni z dnia [...] nowe zarzuty dotyczące niekompletnej dokumentacji dotyczącej obiektu. Zarzuciła nie uwzględnienie w sprawie okoliczności wynikających z następujących dokumentów:

- uchwały Rady Miejskiej z [...] - warunkującej przekazanie gruntu - budową budynku o części mieszkalnej i garażowej;

- brak umowy realizacyjnej inwestycji wspólnej p.n. "budowa obiektu mieszkalno-usługowego i garaży" - z której wynika wspólny termin ich realizacji;

- brak projektu technicznego, w którym przewidziano jedną ławę fundamentową dla całości obiektu i księgi budowy z której zapisów miałby wynikać (podyktowany względami bezpieczeństwa) późniejszy podział wspólnej ściany nośnej na oddzielne ściany budynku mieszkalnego i garaży;

- brak inwentaryzacji obiektu, w której stanowiska garażowe przypisane zostały do poszczególnych lokali;

- wpisu w księdze wieczystej, gdzie obiekt figuruje jako całości.

Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta J. G., nie znajdując podstaw do uwzględnienia zarzutów odwołania. W wydanej decyzji organ odniósł się też do zarzutów zawartych w piśmie Prezesa Spółdzielni z dnia [...] - uznając, że nie podważają one dokonanych z udziałem strony ustaleń organu budowlanego, którego opinia sporządzona w oparciu o wizję lokalną obiektu - jest wiarygodna i zasługuje na uwzględnienie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję organu II instancji - A w całości powtórzyła argumenty podniesione na etapie postępowania instancyjnego - kwestionując merytorycznie zasadność zastosowania w odniesieniu do garaży stawki podatku od nieruchomości jak dla "pozostałych budynków" a nie jak dla "budynków mieszkalnych". Spółdzielnia argumentowała, że garaże stanowią wspólną bryłę z budynkiem mieszkalno - usługowym i zostały wybudowane w ramach jednej inwestycji podzielonej jedynie z uwagi na finansowanie - na 3 etapy. Skarżąca zarzuciła organom naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, nie uwzględnienie trzech decyzji o pozwoleniu na budowę i uchwały Rady Miasta o wspólnej inwestycji oraz naruszenie zasady równości w opodatkowaniu garaży w domach jednorodzinnych i wielorodzinnych. Podniosła też brak ustosunkowania się w decyzji do pisma Ministerstwa Finansów o kwalifikowaniu budynków dla celów podatku od nieruchomości w oparciu o dokumentację budowlaną.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. wniosło o oddalenie skargi, popierając dotychczas prezentowane stanowisko w sprawie. Odniosło się też do zarzutów skargi dotyczących wnioskowanych przez Spółdzielnię dowodów.

W piśmie procesowym z dnia [...] skarżąca Spółdzielnia zarzuciła, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie ustosunkowało się do stanowiska Ministra Finansów z dnia 11 marca 2005 r. (sygn. LK-833/PP/05/ST-52) o kwalifikowaniu budynków do celów podatku od nieruchomości, z którego wynika, że podstawę do kwalifikacji stanowi dokumentacja budowlana.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w rozważaniach nad stanem faktycznym i prawnym sprawy objętej zarzutami skargi uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę administracji publicznej - obejmującą orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, które oceniane są z punktu widzenia ich legalności, a więc zgodności z prawem, zarówno materialnym jak i procesowym. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających wpływ na wynik sprawy. Sąd rozpatrując według powyższych kryteriów zarzuty skargi - nie stwierdził naruszenia prawa, które w świetle art.145 § 1 pkt.1 lit a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz.1270 ze zm.) uzasadniałoby wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.

Odmiennie niż w sprawach dotyczących sporów za lata 1999-2001, w rozpatrywanej sprawie - sporu o wysokość podatku od nieruchomości za 2003 rok - Sąd nie stwierdził naruszenia prawa procesowego w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego, stąd ocena zasadności skargi ma charakter merytoryczny. Kwestią sporną między stronami była stawka podatku od nieruchomości, jaką powinny być opodatkowane garaże.

Rozstrzygnięcie sprawy uzależnione jest od uznania, czy należące do Spółdzielni garaże, dobudowane na zapleczu budynku mieszkalnego stanowią odrębny obiekt, czy też są integralnie związane z budynkiem mieszkalnym.

Podstawę merytorycznego rozstrzygnięcia stanową zawsze ustalenia faktyczne, do których w procesie subsumcji organy odnoszą obowiązujące normy prawne. W spornej sprawie, organy podjęły starania, aby ustalić w sposób rzetelny wszelkie okoliczności mające wpływ na zakwalifikowanie spornych garaży do odpowiedniej kategorii budynków, co skutkowało przyjęciem odpowiedniej stawki podatku od nieruchomości. Organ wszczął z urzędu postępowanie wymiarowe, umożliwił stronie udział w tym postępowaniu a przed wydaniem decyzji zawiadomił w trybie art. 200 OP o zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. W postępowaniu tym wykorzystano materiały i opinie zgromadzone w postępowaniach prowadzonych za lata wcześniejsze, w tym stanowisko Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w J. G., stanowiące opinię w przedmiocie prawidłowej kwalifikacji wybudowanych przez Spółdzielnię obiektów. Dla rozstrzygnięcia sprawy istotne było bowiem, czy dobudowane garaże należy zaliczyć do kategorii "pozostałych budynków", czy też są to garaże stanowiące część "budynków mieszkalnych".

Prowadząc postępowanie, organy analizowały definicję "budynku" zawartą w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych. Zgodnie z art. 3 ust. 4 tej ustawy w brzmieniu obowiązującym do 31.12.2002 r. za "budynek w rozumieniu ustawy, uważa się obiekt budowlany umocowany w ziemi lub na ziemi, posiadający ściany lub słupy albo filary oraz pokrycie dachowe", zaś od 1.01.2003 r., zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy "budynkiem jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach". W ustawie brak jest natomiast definicji "budynków mieszkalnych" i "budynków pozostałych". Organ odwołując się do praktyki orzeczniczej przyjął, że budynki towarzyszące budynkom mieszkalnym, takie jak między innymi: garaże, szopy i komórki - zaliczane są do budynków pozostałych o ile stanowią oddzielne obiekty budowlane.

Wydając (z urzędu) decyzję w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości za 2003 r. - organ I instancji w osnowie prawidłowo powołał mający zastosowanie w odniesieniu do opodatkowania garaży w 2003 roku - art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Wprawdzie w uzasadnieniu decyzji organy obu instancji powołują art. 5 ust. 1 pkt 4 (tj. jednostkę redakcyjną w brzmieniu obowiązującym do 29.11.2002 roku), to jednak z uwagi na tożsame brzmienie obu przepisów oraz prawidłowe zastosowanie obowiązującego w 2003 r. przepisu art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) ustawy podatkowej do ustalonego stanu faktycznego, wadliwość ta w ocenie Sądu - nie miała wpływu na treść rozstrzygnięcia. Istotne jest bowiem, że organ prawidłowo zastosował przepis prawa materialnego, w brzmieniu obowiązującym w roku podatkowym 2003 i odnoszącym się do przedmiotu opodatkowania (garaży w "budynkach pozostałych").

Dokonując ustaleń faktycznych, organy starannie zgromadziły materiał dowodowy, a przyjęte stanowisko w kwestii klasyfikacji spornych garaży oparte zostało na opiniach kompetentnych organów w zakresie budownictwa i architektury. Z opinii Wydziału Urbanistyki, Architektury i Budownictwa Urzędu Miasta (z dnia [...] K-[...]) wynika, że każdy z obiektów był budowany na podstawie osobnych decyzji o pozwoleniu na budowę, co potwierdza też treść owych decyzji przedłożonych przez stronę w toku postępowania. Ponadto z opinii tej wynika, że dokumentacja techniczna jak i stan faktyczny w terenie pokazują, że są to konstrukcyjnie i funkcjonalnie osobne budowle, oddzielone od siebie szczeliną dylatacyjną. Istnieje jedynie możliwość przejścia z garażu do piwnic budynku na wysokości wjazdu do garażu. Informacje te organ uzupełnił o opinię Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], który w wyniku dokonanej w dniu [...] (w obecności właściciela obiektu) wizji lokalnej stwierdził w sposób jednoznaczny, że budynek mieszkalny i budynek garażowy przylegają do siebie, posiadają samodzielne ściany zewnętrze, które są oddzielone szczeliną dylatacyjną na całej długości garażu dobudowanego do budynku mieszkalnego. Szczelina dylatacyjna jest widoczna w otworach drzwiowych i pomiędzy ścianami budynku mieszkalnego i garażowego. Ponadto, organ ten potwierdził, że inwestor zrealizował budowę garażu na podstawie decyzji - pozwolenie na budowę z dnia [...], w czasie, kiedy wykonano stan zerowy budynku mieszkalnego i kontynuowano prace w ramach II etapu powyżej stanu zerowego zgodnie z decyzjami z dnia [...]. i z [...].

W konkluzji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że "zarówno budynek mieszkalny, jak i dobudowany garaż zostały zrealizowane jako oddzielne obiekty, posiadające swoje ściany i dach, a tym samym są odrębnymi budynkami".

Nawiązując do kwestii spornych w sprawie, organ wyjaśnił, iż przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie wprowadzają – dla celów podatkowych – odrębnej kategorii "garaże". Stawki podatku jakie należy stosować w tym przypadku zależą od dwóch czynników, tj., od umiejscowienia garażu (w budynku "mieszkalnym" czy "pozostałym") oraz jego przeznaczenia. Jak podkreślił organ, dla celów opodatkowania, garaż znajdujący się w budynku mieszkalnym zalicza się do całości pomieszczeń znajdujących się w bryle budynku, a związanych z szeroko rozumianą funkcją zamieszkiwania. Garaże wolnostojące kwalifikowane są natomiast do tzw. grupy "pozostałe budynki" i podlegają opodatkowaniu w 2003 r. według stawek określonych w dyspozycji art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (błędnie wskazanego w uzasadnieniu decyzji jako art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy). W nawiązaniu do ustaleń faktycznych organ podniósł, iż w przypadku gdy garaż stanowi odrębny od budynku mieszkalnego obiekt budowlany, a nadto, wydane zostało odrębne pozwolenie na budowę garażu, nie będące pozwoleniem na rozbudowę budynku mieszkalnego, to opodatkowanie takiego obiektu winno nastąpić według stawki właściwej dla grupy tzw. "pozostałych budynków."

Badając legalność zaskarżonej decyzji, Sąd uznał zgromadzony w sprawie materiał dowodowy za kompletny i w pełni uzasadniający przyjęte przez organy stanowisko co do opodatkowania spornych garaży stawką podatku od nieruchomości przewidzianą dla "budynków pozostałych". Organ należycie zgromadził materiał dowodowy w sprawie, w szczególności istotne były opinie organów budowlanych i architektury, których kompetencji w opiniowanym zakresie nie sposób kwestionować. Ocena organów orzekających w sprawie nie była zatem dowolna i spełniała wymogi określone przesłankami art. 191 OP (swobodna ocena dowodów). Organy szczegółowo uzasadniły i umotywowały przyjęte w decyzji stanowisko - wskazując na konkretne dowody, które przesądziły o kierunku przyjętego rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy ustosunkował się też do zarzutów odwołania wskazując, że wnioskowane przez stronę dowody nie podważają ustaleń dokonanych w terenie przez nadzór budowlany z udziałem strony. Zasadnie też organy uznały, że sporne garaże - jako dobudowane do budynku mieszkalnego - posiadające swoje własne ściany zewnętrzne i dach, oddzielone szczeliną dylatacyjną na całej długości garażu - stanowią oddzielny obiekt nie będący budynkiem mieszkalnym. Takiej ich oceny, dokonanej w oparciu o dokumentację techniczną (jak wynika z opinii Wydziału Urbanistyki, Architektury i Budownictwa Urzędu Miasta - pismo z dnia [...]) i budowlaną (opinia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]) oraz dokonaną z udziałem strony wizję lokalną - nie mogły zmienić dowody na które powołała się Spółdzielnia w piśmie Prezesa z dnia [...]. W wydanej decyzji organ odwoławczy odniósł się do tych zarzutów - uznając, że wnioskowane dowody nie podważają wiarygodnych ustaleń i opinii organów ds. budownictwa i architektury. Do tych zarzutów, powtórzonych w skardze odniósł się szczegółowo organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę. Zawarta tam argumentacja jest logiczna i przekonywująca i jakkolwiek krytycznie należy ocenić jedynie lakoniczne odniesienie się do tych zarzutów w decyzji organu II instancji, to ważąc argumenty obu stron, Sąd uznał, w świetle przesłanek z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, że to naruszenie przepisów postępowania, w świetle całości zgromadzonych przy udziale strony dowodów, nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Tym bardziej, że dowody na których organy podatkowe oparły swoje stanowisko co do (determinującego wysokość stawki podatkowej) charakteru budynku garażowego, pochodziły od kompetentnych w tym zakresie organów (budownictwa i architektury), a ich opinie mają charakter dokumentów urzędowych. Ponadto, opinie tych organów wydane zostały w oparciu o całą dokumentację związaną z inwestycją, w tym dokumenty, na które powoływała się Spółdzielnia (w piśmie z dnia [...]) wywodząc racje przeciwne.

Odnosząc się do wywodów strony skarżącej, odwołującej się do stanowiska Ministra Finansów w kwestii kwalifikowania budynków do celów podatku od nieruchomości (pismo MF z dnia 11 marca 2005 r. - sygn. LK-833/PP/05/ST-52), Sąd stwierdził, że pisma takiego nie ma w aktach sprawy, nie było ono przedmiotem oceny ani też organy ani Spółdzielnia nie powoływały się na jego treść w trakcie prowadzonego postępowania, stąd zawarte w nim stanowisko Ministra Finansów nie ma wpływu na ocenę legalności decyzji przez Sąd. Na marginesie jedynie należy wskazać - odnosząc się do sugestii Spółdzielni, jakoby przesądzająca dla kwalifikacji budynków do celów podatku od nieruchomości, była dokumentacja budowlana, że organy podatkowe analizowały charakter budynku garażowego uwzględniając również dotyczącą tego budynku dokumentację budowlaną. O wszechstronnej ocenie organów, świadczą między innymi wykorzystane w sprawie opinie organów ds. budownictwa i architektury.

Sąd nie dopatrzył się też naruszenia konstytucyjnej zasady równości. Słuszne jest stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które w odpowiedzi na skargę uzasadnia, że nie ma różnicy ani uprzywilejowania w opodatkowaniu właścicieli domów jednorodzinnych i budynków wielorodzinnych. W każdym bowiem przypadku, gdy garaż stanowi oddzielny od budynku mieszkalnego budynek jak i wówczas, gdy przylega on wprawdzie do budynku mieszkalnego, ale ma swoją ścianę i dach - opodatkowany będzie stawką dla "budynków pozostałych".

Zasadnie więc organy podatkowe, kwalifikując sporne garaże do "budynków pozostałych" - zastosowały w 2003 r. stawkę podatku od nieruchomości określoną w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. e) ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych i uchwale Nr [...] Rady Miejskiej J. G. z dnia [...] w sprawie określenia stawek podatku od nieruchomości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu - oceniając zaskarżoną decyzję według kryterium legalności uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, stąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) - skargę oddalił.