Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 338/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-08-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3, art. 161 § 1 pkt 3, art. 193
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Skoczylas po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia B. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2022 r., sygn. akt VI SA/Wa 242/22 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. S. na decyzję Komendanta Głównej Policji z dnia 19 listopada 2021 r. nr EA-b-1960/1162/21 w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową do celów sportowych postanawia: umorzyć postępowanie zażaleniowe.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 4 kwietnia 2022 r., sygn. akt VI SA/Wa 242/22, odmówił B. S. wstrzymania wykonania zaskarżonej przez niego decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia 19 listopada 2021 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową do celów sportowych.

Pismem z dnia 5 maja 2022 r., które wpłynęło do WSA 10 maja 2022 r., skarżący złożył zażalenie na to postanowienie, zaskarżając je w całości oraz wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.

Wyrokiem z dnia 24 maja 2022 r., sygn. akt VI SA/Wa 242/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę strony na ww. decyzję Komendanta Głównego Policji.

Pismem z dnia 25 maja 2022 r. (wpływ do WSA w dniu 30 maja 2022 r. – prezentana Sądu na karcie akt sądowych nr 68) pełnomocnik skarżącego uzupełnił brak formalny wniesionego zażalenia poprzez nadesłanie jego odpisu dla pełnomocnika organu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.), zamieszczonym w Dziale III tej ustawy - Postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. W myśl art. 193 p.p.s.a., jeżeli nie ma szczególnych przepisów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, do postępowania tego stosuje się odpowiednio przepisy postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym.

Natomiast art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Istotą ochrony tymczasowej udzielanej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. jest zabezpieczenie interesów strony skarżącej przez wstrzymanie wykonalności aktu administracyjnego do czasu zakończenia postępowania przed sądem. Zakończenie postępowania sądowoadministracyjnego przed sądem I instancji wskutek wydania wyroku lub postanowienia powoduje, że sąd ten nie ma już uprawnienia do udzielenia ochrony tymczasowej, a w przypadku wniesienia skargi kasacyjnej kompetencja w tym zakresie przechodzi na Naczelny Sąd Administracyjny, co jednak wymaga złożenia przez stronę odrębnego wniosku (por. postanowienie NSA z 3 października 2018 r., sygn. akt II GZ 325/18, z 26 listopada 2020 r., sygn. akt II GZ 348/20).

Oznacza to, że po wydaniu przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w I instancji, bezprzedmiotowe jest rozpoznawanie przez ten sąd wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. W konsekwencji bezprzedmiotowe jest także rozpoznawanie zażalenia na postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu lub czynności, a postępowanie wszczęte zażaleniem podlega umorzeniu (por. postanowienia NSA z: 18 lipca 2018 r., sygn. akt II OZ 770/18; 17 kwietnia 2018 r., sygn. akt II OZ 363/18; 5 grudnia 2017 r., sygn. akt II OZ 1514/17, 13 listopada 2019 r., sygn. akt II GZ 261/19; 22 kwietnia 2021 r., sygn. akt II GZ 115/21; 7 kwietnia 2022 r., sygn. akt I GZ 98/22). W przypadku bowiem zasadności takiego zażalenia sąd I instancji nie miałby podstawy do ponownego rozpatrzenia wniosku strony skarżącej (por. postanowienie NSA z 23 sierpnia 2019 r., sygn. akt II FZ 461/19).

Jednocześnie, mając na względzie możliwość złożenia wniosku, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. również w postępowaniu kasacyjnym, w razie wniesienia przez stronę skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Warszawie z dnia 24 maja 2022 r., Naczelny Sąd Administracyjny na obecnym etapie postępowania nie przesądza, czy stanowisko WSA (który odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji) jest prawidłowe.

Z tych względów, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 193 i art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.