Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 373/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-10-26 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 86 § 1 i art. 87 § 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świstak po rozpoznaniu w dniu 26 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. B. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2017 r. Nr [...] w przedmiocie obowiązku wykonania określonych robót budowlanych; postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. /-/ T. Świstak


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] marca 2016 r. A. B. wniosła do tutejszego Sądu skargę na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2017 r. w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych związanych z budową jednorodzinnego budynku mieszkalnego posadowionego na działce nr [...] przy ul. [...] w S. . Jednocześnie wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wyjaśniła, że w dniu [...] marca 2017 r. odebrała osobiście zaskarżoną decyzję, wcześniej zaś nie miała możliwości zapoznania się z jej treścią. Zaznaczyła, że mieszka w Niemczech, a w Polsce pomaga jej specjalista z zakresu budownictwa, który jest leciwy wiekiem i chory. Podkreśliła, że w Polsce jest regularnie co 2 miesiące, oprócz pory zimowej. Wyjaśniła też, że ostatnio jej stan zdrowia był nieco zachwiany – przeszła operację.

Sąd postanowieniem z dnia 11 maja 2017 r. odrzucił wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi uznając go za spóźniony. Sąd powołując art. 86, art. 87 i art. 88 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r. 718 ze zm., dalej: P.p.s.a.), stwierdził, że skoro wniosek o przywrócenie terminu należy złożyć w terminie 7 dni, od ustania przyczyny uchybienia terminu, a skarżąca 8 marca 2017 r. odebrała osobiście zaskarżoną decyzję i tym samym dowiedziała się o uchybieniu terminu do wniesienia skargi, to termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu upływał jej w dniu 15 marca 2017 r. Sąd przyjmując, że skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w dniu 16 marca 2017 r., tj. 1 dzień po terminie, uznał wniosek za spóźniony i go odrzucił.

W wyniku zażalenia A. B. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 11 października 2017 r. uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania tutejszemu Sądowi. W uzasadnieniu wskazano, że przepis art. 83 § 3 P.p.s.a. zrównuje skutki złożenia pisma procesowego w placówce pocztowej operatora wyznaczonego w Polsce i placówce pocztowej operatora świadczącego pocztowe usługi powszechne w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej. NSA wskazał, że skarżąca składając zażalenie przedstawiła tłumaczenie oświadczenia Reinharda Toffolo, w którym wskazano, że A. B. przekazała urzędnikowi w placówce pocztowej w N. w dniu 15 marca 2017 r. o godz. 18:00 pismo do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu oraz wyciąg z konta mający świadczyć o nadaniu przesyłki w dniu 15 marca 2017 r. W związku z tym, faktem Sąd Odwoławczy uznał, że wskazana na stemplu pocztowym data wniesienia pisma jest nieczytelna i Sąd I instancji powinien ocenić złożone dowody, co do daty nadania pisma.

Rozpoznając wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi Sąd zważył, co następuje.

Sąd uwzględniwszy złożone przez skarżącą wraz z zażaleniem dowody na okoliczność wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w dniu 15 marca 2017 r. uznał, że ów wniosek wniesiono z zachowaniem 7-dniowego terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 P.p.s.a.

Zgodnie z art. 83 § 3 P.p.s.a. oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo placówce pocztowej operatora świadczącego pocztowe usługi powszechne w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, albo polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu.

Jak wynika z przedłożonego przez skarżącą dowodów (k. 26-28 akt sądowych) skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w niemieckiej placówce pocztowej w dniu 15 marca 2017 r., równocześnie opłacając przesyłkę na kwotę 1,10 €. Zważywszy zaś, że skarżąca w dniu 8 marca 2017 r. odebrała osobiście zaskarżoną decyzję i tym samym dowiedziała się o uchybieniu terminu do wniesienia skargi, to wnosząc 15 marca 2017 r. wniosek zachowała 7-dniowy termin określony w art. 87 § 1 P.p.s.a.

Przechodząc do meritum wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi uznać należy, że skarżąca nie uprawdopodobniła, by nie ponosiła winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Wskazać należy, że Stosownie zaś do art. 87 § 1 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2).

Jak przyjmuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym brak winy w uchybieniu terminu konsekwentnie ocenia się przy uwzględnieniu obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy (por. postanowienie NSA z dnia 22 października 2014 r., II FZ 1586/14, dostępne j.w.). Przywrócenie terminu może mieć zatem miejsce, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienia NSA z dnia 28 czerwca 2006 r., II FZ 336/06, a także z dnia 17 lutego 2010 r., II OZ 99/10; publik.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy stwierdzić należy, że w uzasadnieniu rozpatrywanego wniosku skarżąca podała, że mieszka w Niemczech, a w Polsce pomaga jej specjalista z zakresu budownictwa, który jest bardzo leciwy wiekiem i chory. Wskazała, że z tego powodu musi szukać nowego prawnika. Skarżąca zaznaczyła, że w Polsce jest regularnie co 2 miesiące, oprócz pory zimowej, w czasie której nie przyjeżdża. Podała, że ostatnio jej stan zdrowia był nieco zachwiany, gdyż przeszła operację, upadek i stłuczenie żeber, choć wraca do zdrowia.

W ocenie Sądu powyższe okoliczności nie świadczą, by skarżąca nie ponosiła winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Zaznaczyć należy, że postępowanie administracyjne organów nadzoru budowlanego w niniejszej sprawie toczyło się od 2015 r. W związku z powyższym skarżąca wiedząc, że na co dzień mieszka za granicą, a w Polsce pomaga jej w sprawie leciwy i schorowany specjalista z zakresu budownictwa mogła znacznie wcześniej ustanowić pełnomocnika w innej osobie, czego nie uczyniła. Powyższe było tym bardziej możliwe, że skarżąca podała, że regularnie bywa w Polsce, poza okresem zimowym. Odnosząc się zaś do powołanej okoliczności złego stanu zdrowia skarżącej, która była powodem uchybienia terminu do wniesienia skargi, należy zważyć, że skarżąca poza oświadczeniem złożonym we wniosku o przywrócenie terminu, w żaden sposób (w szczególności poprzez dokumentację medyczną) nie uprawdopodobniła, by ów zły stan zdrowia stał się przeszkodą uniemożliwiającą wniesienia skargi w terminie. W tym stanie rzeczy twierdzenia wnioskodawczyni należało uznać za gołosłowne.

Stwierdziwszy zatem, że skarżąca nie uprawdopodobniła, by nie ponosiła winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi, Sąd na podstawie art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.

/-/ T. Świstak