Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 168/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 100 ust. 1 pkt 2, art. 100 ust. 4,
journal: Dz.U. 2011 nr 108 poz 626
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym - tekst jednolity.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 120 - 122, art. 187 par. 1, art. 191,
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Przegalińska Sędzia NSA Janusz Zajda (spr.) Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski Protokolant st. asystent sędziego Karolina Mamcarz po rozpoznaniu w dniu 24 września 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej D. S. od wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 23 maja 2013 r., sygn. akt I SA/Ke 51/13 w sprawie ze skargi D. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego 1. oddala skargę kasacyjną. 2. zasądza od D. S. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w K. 135 (sto trzydzieści pięć) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. wyrokiem z 23 maja 2013 r., sygn. akt I SA/Ke 51/13 oddalił skargę D. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z [...] grudnia 2012 r. w przedmiocie podatku akcyzowego.

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy:

Dyrektor Izby Celnej w K. w zaskarżonej do sądu decyzji utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w K. z [...] maja 2011 r., określającą skarżącemu D. S. zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Toyota Corolla Verso w wysokości 1.107 zł.

Organ odwoławczy wskazał, że sporny pojazd w dacie nabycia wewnątrzwspólnotowego był zasadniczo przeznaczony do przewozu osób i winien być zakwalifikowany do pozycji 8703. Przeprowadzone w dniu 25 marca 2011 r. oględziny pojazdu wykazały, iż przedmiotowy samochód to pięciodrzwiowy pojazd z pięcioma miejscami siedzącymi usytuowanymi w dwóch rzędach, wyposażonymi w zagłówki oraz pasy bezpieczeństwa. Dla jednego z siedzeń w tylnej kanapie mocowanie pasa bezpieczeństwa usytuowane jest w suficie. Wnętrze samochodu wyposażone w jednolitą tapicerkę, siedzenia obite jednolitą ciemnoszarą tkaniną, oświetlenie zarówno nad pierwszym i drugim rzędem siedzeń oraz elektryczne sterowanie opuszczaniem szyb w części przedniej, a manualne przy szybach w części tylnej. Ponadto pojazd posiada jednolitą podsufitkę na całej długości oraz jednolitą przestrzeń dla przewozu osób i towarów. Na całej długości pojazd jest przeszklony, a dla drugiego rzędu siedzeń oraz w klapie tylnej szyby są przyciemniane. W części bagażowej na podłodze znajduje się wykładzina oraz boczne oświetlenie. Brak jest uchwytów do mocowania przewożonych towarów, znajduje się jedynie wysuwana poziomo roleta z tworzywa sztucznego. Podczas oględzin pojazdu nie stwierdzono przegrody między rzędami siedzeń, czy też między przestrzenią osobową, a bagażową. Wskazano na brak śladów, świadczących że taka przegroda była montowana. Obecny właściciel pojazdu wyjaśnił, że w momencie zakupu pojazd był w stanie takim, jak przedstawiono do oględzin i od chwili zakupu nie dokonywano w nim zmian. W toku przesłuchania Skarżący przyznał, że w dniu nabycia punkty kotwiące siedzeń oraz pasów były zainstalowane w pojeździe, jednak były one na trwale zablokowane, znajdowała się tam zamontowana pozioma płyta przynitowana do konstrukcji pojazdu. Podatnik wyjaśnił, że osobiście dokonał demontażu poziomej płyty oraz odblokował miejsca kotwiące pasów i siedzeń za pomocą narzędzi w swoim warsztacie. Następnie w firmie A. zdemontowano kratkę, zamontowano fotele i pasy bezpieczeństwa. Skarżący nie przedstawił jednak żadnych dowodów wskazujących na poniesienie kosztów związanych z dokonanymi w pojeździe zmianami, poza fakturą VAT na kwotę 119,61 zł brutto, dokumentującą zakup 2 korbek do podnoszenia szyb i gniazda wkręta nadkola oraz fakturą na kwotę 82 zł na usługę dodatkowego badania technicznego.

Osobowy charakter spornego pojazdu potwierdziły także wyjaśnienia firmy Toyota Motor Poland, z których wynika, że pojazd został skompletowany na linii produkcyjnej w Turcji, w maju 2005 r., jako samochód osobowy w kategorii M1, z dostępną ilością miejsc: 5 wraz z kierowcą, przewidziany do sprzedaży i sprzedany na rynku duńskim. W dalszej kolejności uzyskał homologację lokalną NTA w Danii dla kategorii N1-ciężarowy. Odnosząc się natomiast do pisma załączonego przez stronę, z którego wynika, że przedmiotowy pojazd został sprzedany przez Toyota Dania w wersji ciężarowej, organ wywiódł, że pojazd konstrukcyjnie przystosowany był do pełnienia funkcji tak osobowych jak i ciężarowych. Podkreślił, że określenie pojazdu w świadectwie homologacji jako lekki samochód ciężarowy - samochód dostawczy N1, nie daje podstaw do klasyfikacji spornego pojazdu według kodu CN 8704, bowiem o klasyfikacji nie przesądza fakt, iż pojazd został sprzedany przez Toyota Dania w wersji ciężarowej. Dalej kwestionując ciężarowy charakter spornego samochodu w dacie wewnątrzwspólnotowego nabycia, organ odwoławczy stwierdził, iż proporcja wartości zakupu pojazdu w dniu 27 października 2009 r. (35.711 zł) i kwoty sprzedaży pojazdu w dniu 9 listopada 2009 r. (37.000 zł) wskazuje na nieponoszenie kosztów na zakup elementów wyposażenia tylnej części pojazdu oraz na ich dostępność już w momencie nabycia wewnątrzwspólnotowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: ppsa) oddalił skargę, wskazując w uzasadnieniu, że stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji znajduje potwierdzenie w zebranym materialne dowodowym, a Sąd ustalenia te podziela.

Wskazał, że istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy organ w wydanej przez siebie decyzji prawidłowo dokonał klasyfikacji samochodu marki Toyota Corolla Verso na gruncie Nomenklatury Scalonej (CN) do kodu CN 8703, a w konsekwencji, czy zasadnie stwierdził, że wewnątrzwspólnotowe nabycie przedmiotowego samochodu podlega opodatkowaniu podatkiem akcyzowym.

WSA podzielił stanowisko organu w zakresie klasyfikacji przedmiotowego samochodu do kodu CN 8703.

Oceniając postępowanie organu w przedmiotowej sprawie Sąd stwierdził, że organ prawidłowo ustalił zasadnicze przeznaczenie pojazdu, przeprowadzając m.in. w dniu 25 marca 2011 r. oględziny pojazdu, które co prawda zostały przeprowadzone po dniu wewnątrzwspólnotowego nabycia, to jednak pozwoliły na ocenę ogólnego wyglądu i podstawowych cech samochodu oraz stanowiły punkt odniesienia do porównania zakresu zmian, jakie przeprowadzono w pojeździe. Organ odniósł się także do stanowiska Toyota Motor Poland, wskazującego charakter spornego samochodu już na etapie produkcji. Przedstawił w uzasadnieniu decyzji szereg ustaleń i argumentów. Wskazał na konkretne środki i źródła dowodowe oraz kryteria, jakimi kierował się dokonując oceny.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji, organy prawidłowo oceniły, że okoliczności związane z zarejestrowaniem samochodu jako ciężarowego, nie mają decydującego znaczenia dla grupowania i klasyfikowania pojazdów i nadawania im poszczególnych kodów CN. Także homologacja pojazdu ma na celu ustalenie czy dany typ pojazdu odpowiada określonym wymaganiom, istotnym z punktu widzenia bezpieczeństwa ruchu drogowego. Jest więc potwierdzeniem pewnych cech i właściwości pojazdu, nie może zaś tych cech i właściwości kreować. Wskazał, że dowód rejestracyjny jest dokumentem dopuszczającym pojazd do ruchu a związanie sposobem klasyfikacji przyjętej w Nomenklaturze Scalonej uniemożliwia uwzględnienie przez organy podatkowe klasyfikacji wyrobu przeprowadzonej dla innych celów, np. rejestracji pojazdu. Także uzyskanie dla samochodu na terenie Danii homologacji lokalnej dla kategorii N1 - ciężarowy, jak i zarejestrowanie przedmiotowego pojazdu jako ciężarowego, nie miało znaczenia dla klasyfikacji pojazdu do odpowiedniego kodu CN. Przedmiotem niniejszej sprawy nie są bowiem kwestie związane z dopuszczeniem spornego pojazdu do ruchu, lecz stwierdzenie, czy wewnątrzwspólnotowe nabycie tego pojazdu zrodziło konsekwencje podatkowe w postaci opodatkowania podatkiem akcyzowym.

Z punktu widzenia oceny zasadniczego przeznaczenia spornego samochodu, istotne okazują się wyjaśnienia Skarżącego, gdzie wskazał, że w dniu nabycia pojazdu punkty kotwiące siedzeń oraz pasów bezpieczeństwa (stanowiące według not wyjaśniających istotną cechę przy ocenie przeznaczenia pojazdu) były zainstalowane w pojeździe, jakkolwiek zablokowane z uwagi na zamontowanie poziomej płyty przynitowanej do konstrukcji pojazdu. Dokonane w pojeździe zmiany miały charakter zmian odwracalnych, na co wskazuje fakt, że podatnik sam dokonał demontażu płyty i odblokował miejsca kotwiące pasów i siedzeń w swoim warsztacie, a pozostałe prace zostały wykonane w firmie A. O zakresie dokonanych zmian świadczy też wskazana przez organ okoliczność nieprzedłożenia przez skarżącego faktur VAT (lub innych dokumentów zakupu), potwierdzających nabycie elementów potrzebnych do późniejszego montażu w samochodzie oraz niewielka różnica pomiędzy wartością nabycia, a wartością sprzedaży przedmiotowego auta. Zasadnie organ wywiódł, że wyposażenie samochodu o dodatkowe elementy w postaci kanapy i pasów bezpieczeństwa miałoby zasadniczy wpływ na jego cenę. Organ miał zatem prawo ocenić przedstawioną przez podatnika ofertę sprzedaży foteli i pasów bezpieczeństwa pod kątem wartości części, które musiały zostać zamontowane przy zmianie przeznaczenia samochodu dla celów rejestracji.

D. S. złożył skargę kasacyjną na powyższe orzeczenie Sądu, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Skarżący zarzucił:

I. naruszenie przepisów postępowania na podstawie art. 174 pkt 2 ppsa:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ ppsa poprzez jego niezastosowanie i nieuzasadnione oddalenie skargi, na podstawie art. 151 ppsa na decyzję, która wydana została z naruszeniem przepisów, wskutek dokonania przez organy podatkowe, a zaakceptowanej przez Sąd, błędnej wykładni podstawy prawnej decyzji tj. normy określonej w art. 100 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 100 ust. 4 z 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2011 r., nr 108, poz. 626 ze zm., dalej: upa);

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ppsa, poprzez jego niezastosowanie w sprawie i nieuzasadnione oddalenie skargi, na podstawie art. 151 ppsa, na decyzję, która wydana została z naruszeniem przepisów mających istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 120, art. 121, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej: Op), poprzez niewypełnienie przez organy podatkowe ich dyspozycji w toku postępowania podatkowego.

II. naruszenie przepisów prawa materialnego na podstawie art. 174 pkt 1 ppsa, tj. art. 100 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 100 ust. 4 upa, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że samochód Toyota Corolla Verso, rok produkcji 2005, był samochodem osobowym w rozumieniu art. 100 ust. 4 upa w momencie jego wewnątrzwspólnotowego nabycia i z tego tytułu zaistniał obowiązek podatkowy w podatku akcyzowym.

Dyrektor Izby Celnej w K. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie, jako pozbawionej uzasadniony podstaw.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 174 ppsa skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 ppsa rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.

Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 ppsa.

W związku z takim sformułowaniem podstaw kasacyjnych rozpatrzenia w pierwszej kolejności wymagają zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, ponieważ zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy stanowiący podstawę wydanego wyroku został ustalony bez naruszenia przepisów postępowania.

Przechodząc do oceny zarzutów zgłoszonych w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 ppsa należy stwierdzić, iż kasator zarzuca Sądowi I instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ppsa poprzez jego niezastosowanie w sprawie i nieuzasadnione oddalenie skargi na podstawie art. 151 ppsa, mimo że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 120, art. 121, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Op, a to poprzez zaniechanie działań mających na celu bezsporne ustalenie funkcji samochodu w momencie jego wewnątrzwspólnotowego nabycia oraz rozstrzygnięcia sprawy z uwzględnieniem okoliczności dotyczących stanu pojazdu, jego funkcji i cech konstrukcyjnych w dacie produkcji i dacie dokonania oględzin z pominięciem jego stanu w dniu nabycia wewnątrzwspólnotowego. W tym miejscu należy podkreślić, że zgłoszony w ramach podstawy kasacyjnej, określonej w art. 174 pkt 2 ppsa zarzut opisany w punkcie I tiret pierwszy skargi kasacyjnej odnosi się do błędnej wykładni art. 100 ust. 1 pkt 2 upa oraz błędnej wykładni art. 100 ust. 4 upa i jako zarzut naruszenia prawa materialnego będzie omówiony przy odniesieniu się przez Naczelny Sąd Administracyjny do zarzutów skargi kasacyjnej zgłoszonych w ramach podstawy kasacyjnej opisanej w art. 174 pkt 1 ppsa.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadnie Sąd I instancji uznał, że organy podatkowe dokonały analizy i oceny wszystkich dowodów zgromadzonych w aktach sprawy pod kątem właściwej klasyfikacji towaru, zgodnie z Nomenklaturą Scaloną. Niewątpliwie związanie sposobem klasyfikacji przyjętej w Nomenklaturze Scalonej uniemożliwia uwzględnienia klasyfikacji wyrobu przeprowadzonej dla innych celów np. rejestracyjnych na potrzeby wymogów określonych w ustawie Prawo o ruchu drogowym. Z tych też względów zarejestrowanie określonego samochodu jako ciężarowego poza granicami kraju, czy też na jego terytorium oraz przeprowadzenie badania technicznego pojazdu, z którego wynika rodzaj pojazdu określony jako ciężarowy, nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Dowód rejestracyjny pojazdu oraz zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu nie decydują o kwalifikacji pojazdu dla celów podatku akcyzowego. Dokumenty te potwierdzają dopuszczenie pojazdu do ruchu po drogach publicznych. Poza sporem winna być okoliczność, że obowiązek podatkowy wynika z ustawy o podatku akcyzowym i na jego powstanie nie mają wpływu działania i czynności podejmowane przez organy rejestrujące pojazdy. Oznacza to, że nie ma wpływu na określenie zobowiązania podatkowego podnoszona przez autora skargi kasacyjnej okoliczność, iż pojazd na podstawie przedstawionych dokumentów winien być klasyfikowany jako pojazd ciężarowy.

W związku z powyższym zauważyć należy, że zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej zawartą w art. 122 Op i skonkretyzowaną w art. 187 § 1 Op, organ podatkowy ma obowiązek zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć materiał dowodowy. Ta powinność oznacza, że organ prowadzący postępowanie obowiązany jest zebrać materiał dowodowy dotyczący wszystkich okoliczności, z którymi na gruncie obowiązujących przepisów wiążą się skutki prawne. W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji zasadnie stwierdził, że organy podatkowe zgodnie z normami zapisanymi w art. 122 i art. 187 Op zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy. Nie znajduje uzasadnienia zarzut subiektywnego eliminowania przedstawionych przez skarżącego dowodów świadczących o tym, że w dacie dokonania wewnątrzwspólnotowego nabycia pojazdu był on przeznaczony zasadniczo przeznaczony do przewozu towarów, co miało naruszać art. 191 Op. Podobnie jak zarzut prowadzenia postępowania mającego na celu uzasadnienie przyjętej z góry tezy o zasadniczym przeznaczeniu samochodu do przewozu osób.

Z materiału dowodowego sprawy wynika, że organ przeprowadził szereg środków dowodowych mających na celu ustalenie prawidłowego stanu faktycznego sprawy. I tak 25 marca 2011 r. przeprowadzono dowód z oględzin spornego samochodu. Dowód ten wykazał, że pojazd posiada szereg cech charakterystycznych dla pojazdów zaliczanych do kodu CN 8703. Przedmiotowy samochód to pięciodrzwiowy pojazd z pięcioma miejscami siedzącymi usytuowanymi w dwóch rzędach i wyposażonymi w zagłówki oraz pasy bezpieczeństwa. Dla jednego z siedzeń w tylnej kanapie mocowanie pasa bezpieczeństwa usytuowane jest w suficie. Wnętrze samochodu wyposażone w jednolitą tapicerkę, siedzenia obite jednolitą ciemnoszarą tkaniną, oświetlenie zarówno nad pierwszym i drugim rzędem siedzeń oraz elektryczne sterowanie opuszczaniem szyb w części przedniej, a manualne przy szybach w części tylnej. Ponadto pojazd posiada jednolitą podsufitkę na całej długości oraz jednolitą przestrzeń dla przewozu osób i towarów. Na całej długości pojazd jest przeszklony, a dla drugiego rzędu siedzeń oraz w klapie tylnej szyby są przyciemniane. W części bagażowej na podłodze znajduje się wykładzina oraz boczne oświetlenie. Brak jest uchwytów do mocowania przewożonych towarów, znajduje się jedynie wysuwana poziomo roleta z tworzywa sztucznego. Podczas oględzin pojazdu nie stwierdzono przegrody między rzędami siedzeń, czy też między przestrzenią osobową, a bagażową. Wskazano na brak śladów, świadczących że taka przegroda była montowana. Ponadto z akt sprawy wynika w sposób jednoznaczny, co potwierdza sam skarżący, że po sprowadzeniu samochodu do kraju punkty kotwiące siedzeń oraz pasów były zainstalowane w pojeździe, jednak były one na trwałe zablokowane - znajdowała się tam zamontowana pozioma płyta przynitowana do konstrukcji pojazdu. Podatnik osobiście dokonał demontażu poziomej płyty oraz odblokował miejsca kotwiące pasów i siedzeń za pomocą narzędzi w swoim warsztacie. Następnie w firmie A. zdemontowano kratkę, zamontowano fotele i pasy bezpieczeństwa

Trafnie zatem wskazał Sąd I instancji, że przeprowadzone czynności miały prowizoryczny charakter i w swych skutkach były całkowicie odwracalne. Analiza protokołu oględzin samochodu pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, że pojazd posiada cechy konstrukcyjne i wyposażenie, o którym mowa w Notach do Nomenklatury Scalonej co przesądza o tym, iż jego charakter jest zgodny z pozycją 8703 CN. Samochód Toyota Corolla Verso z uwagi na wyposażenie części pasażerskiej, posiadał cechy służące przede wszystkim do przewozu osób a nie do transportu towarów.

Jednocześnie podkreślić należy, że organ podatkowy dążąc do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy uzyskał od firmy Toyota Motor Poland informację, że sporny samochód został wyprodukowany z nadwoziem w wersji osobowej.

Przedstawione okoliczności uprawniały Sąd I instancji do konstatacji, że organy podatkowe trafnie zaklasyfikowały przedmiotowy samochód w chwili jego nabycia wewnątrzwspólnotowego, jako samochód przeznaczony zasadniczo przeznaczony do przewozu osób.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest podstaw do uznania, iż Sąd I instancji dopuścił się naruszenia wskazanych wyżej przepisów postępowania bezzasadnie akceptując uchybienia organów w zakresie przeprowadzenia postępowania dowodowego i tym samym nie dostrzegając naruszenia wskazanych w petitum skargi kasacyjnej zasad postępowania określonych w art. 120, art. 121, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 Op. Zgromadzony według wskazanych zasad materiał dowodowy służy ustalaniu okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, bowiem postępowanie dowodowe nie jest celem samym w sobie. Oznacza to, że dowody, które prowadzą do wyjaśnienia sprawy winny posiadać przymiot istotności.

Ponadto podkreślić należy, że dla ustalenia czy określony samochód podlega opodatkowaniu podatkiem akcyzowym konieczne jest ustalenie, czy spełnia kryteria wskazane w pozycji 8703 Nomenklatury Scalonej. Z treści pozycji 8703 Nomenklatury Scalonej wynika, że obejmuje ona pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. Z treści art. 100 ust. 4 upa oraz pozycji 8703 Nomenklatury Scalonej wynika, że zasadniczym kryterium wyróżniającym jest przeznaczenie klasyfikowanych tam pojazdów zasadniczo do przewozu osób. Tak więc klasyfikacja sprowadzanego pojazdu do kategorii samochodów osobowych objętych pozycją CN 8703 musi być poprzedzona ustaleniami świadczącymi o tym, że główną funkcja użytkową samochodu jest przewóz osób. Następuje to w oparciu o cechy konstrukcyjne pojazdu, jego wyposażenie i ogólny wygląd. Stanowisko takie jest prezentowane w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości – wyrok z 6 grudnia 2007 r. sygn. C-486/06. Prawidłowo przeprowadzone i ocenione przez organy podatkowe postępowanie dowodowe, zostało zasadnie zaakceptowane przez Sąd I instancji, a tym samym trafnie Sąd I instancji uznał, że organy prawidłowo zaklasyfikowały sprowadzony samochód do pozycji CN 8703, jako samochód osobowy. Podstawową funkcją tego samochodu jest przewóz osób, a więc jest on zasadniczo przeznaczony do przewozu osób.

Uwzględniając powyższe uwagi stwierdzić należy, że zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania są całkowicie bezzasadne. W tym stanie rzeczy należy uznać za prawidłowy stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji, a w tak ustalonym stanie faktycznym nie można zarzucać Sądowi I instancji naruszenia przepisów prawa materialnego. Oznacza to, że przepisy art. 100 ust. 1 pkt 2 oraz art. 100 ust. 4 upa zostały prawidłowo zastosowane w ustalonym stanie faktycznym. Z treści art. 100 ust. 1 pkt 2 upa wynika, że w przypadku samochodu osobowego przedmiotem opodatkowania jest nabycie wewnątrzwspólnotowe samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Biorąc pod uwagę prawidłowe ustalenia faktyczne stwierdzić należy, że wszystkie opisane w tym przepisie przesłanki zostały ustalone i spełnione.

Natomiast z treści art. 100 ust. 4 upa wynika, że samochody osobowe są to pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne objęte pozycją CN 8703 przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi, z wyłączeniem pojazdów samochodowych i pozostałych pojazdów, które nie wymagają rejestracji zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Z przytoczonych przepisów wynika jednoznacznie, że opodatkowaniu akcyzą z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia podlegają samochody osobowe niezarejestrowane wcześniej na terytorium kraju, przy czym o uznaniu danego pojazdu za samochód osobowy w rozumieniu ustawy o podatku akcyzowym, decyduje jego klasyfikacja taryfowa do pozycji CN 8703 i jego zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób. Definicja samochodu osobowego odwołuje się w swej treści do pozycji Nomenklatury Scalonej, a skoro przepis art. 3 ust. 1 upa wskazuje, że do celów poboru akcyzy i oznaczenia wyrobów akcyzowych znakami akcyzy stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej to brak jest podstaw do przyjęcia, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego w sposób opisany w petitum skargi kasacyjnej.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 ppsa orzekł, jak w sentencji wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 ppsa w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).