Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2151/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat, sędzia WSA Grzegorz Rząsa, Protokolant ref. Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi J. C., E. S. oraz M. S. na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] września 2002 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę


UZASADNIENIE

J. C., E. S. oraz M. S., współwłaściciele działki nr [...] obręb [...], położonej przy ulicach [...] i [...], uregulowanej w księdze wieczystej KW nr [...], wnieśli skargę na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] września 2002 r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentów obszarów [...] w gminie [...], w części obejmującej jej § 20 (przed Sądem pełnomocnik Skarżących uszczegółowił skargę w ten sposób, że domagał się stwierdzenia nieważności § 20 ust. 1 pkt 1 tej uchwały oraz załącznika graficznego planu w tym zakresie).

Stan niniejszej sprawy przedstawia się następująco.

Skarżący zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1/. art. 33 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j.: Dz. U. z 2015 r., poz. 199, ze zm. – dalej u.p.z.p.) poprzez niedostosowanie tego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego do obowiązujących obecnie regulacji w tym przedmiocie - § 10 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 26.04.2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie, i pozostawienie dawnych, szerokich stref kontrolowanych od sieci gazowych, podczas gdy obecne możliwości techniczne pozwalają na ich znaczne zmniejszenie i stwarzają możliwość zabudowy przedmiotowej nieruchomości, co znalazło wyraz w rozporządzeniu z 2013 r.; 2/. art. 7 i 94 Konstytucji RP w zw. z art. 40 ustawy o samorządzie gminnym (dalej u.s.g.) przez ich niezastosowanie, a w efekcie wydanie aktu prawa miejscowego niezgodnego ze wskazanym rozporządzeniem; 3/. art. 140 Kodeksu cywilnego (t.j. DZ. U. z 2016 r., poz. 380, ze zm. - dalej k.c.), w związku z art. 21 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez wydanie aktu prawa ingerującego w sposób istotny w prawo własności Skarżących. Pełnomocnik wyjaśnił, że na działkach Skarżących planowane jest wybudowanie centrum handlowego. Wiąże się to z koniecznością rozbiórki położonego na tych działkach odcinka gazociągu [...] relacji [...] oraz zbudowaniem nowego odcinka gazociągu o parametrach [...] o długości 175 m. Z uzyskanych dla niego warunków technicznych wynika, że po tej przebudowie wyznaczony zostanie obszar tzw. strefy kontrolowanej o szer. 8 m (§ 10 rozporządzenia), którego linia środkowa pokrywa się z osią gazociągu. Zdaniem pełnomocnika, obowiązujący plan wprowadza zbyt drastyczne ograniczenia w tym zakresie. Nie ma możliwości uzyskania pozwolenia na budowę dla tego centrum handlowego, ze względu na sprzeczność z planem w zakresie stref bezpieczeństwa (stref kontrolnych). Wskazany zapis planu narusza zatem interes prawny Skarżących.

Prawo miejscowe, jak nadmienił pełnomocnik Skarżących musi pozostawać w zgodzie z aktami wyższego rzędu, a takim jest wskazane rozporządzenie (jego § 10 ust. 6). W dacie uchwalania planu obowiązywało rozporządzenie z 30.07.2001 r. i ono już dopuszczało w tych wypadkach strefę kontrolną o szerokości 8 m. Podobnie, rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 26.04.2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie - przewiduje 8 m. Natomiast w części tekstowej planu przyjęto ustalenia z rozporządzenia Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 14.11.1995 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe. Jego zał. 2 odległości podstawowe ukształtował w ten sposób, że dla budynków użyteczności publicznej wynosiły one 65 m. Jakkolwiek więc kolejne rozporządzenia jednakowo definiowały tzw. strefę kontrolną, to inną nadawały jej szerokość. Plan przyjął, że wzdłuż gazociągu wysokiego ciśnienia Ø 500 dla budynków użyteczności publicznej jest to 65 m. Natomiast w związku ze zmianami technologicznymi w sferze budowy gazociągów, obszary strefy kontrolowanej uległy znacznemu zmniejszeniu.

Pełnomocnik zaznaczył, że akty prawa miejscowego nie powinny powtarzać przepisów prawa pochodzących z aktów wyższego rzędu. Wystarczyłoby, aby plan odwoływał się do obowiązujących przepisów w tym zakresie. Plan w części tekstowej zawiera postanowienia z tabeli 1 zał. nr 2 do rozporządzenia z 14.11.1995 r. Nie uwzględniono wyjątków pozwalających na zmniejszenie szerokości strefy kontrolnej nawet o 50 %. Na poparcie swego stanowiska pełnomocnik Skarżących powołał się na wyrok NSA o sygn. akt II OSK2239/17.

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Rady Miasta [...] wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że przedmiotowa uchwała była uchwalana pod rządzami ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 7.07.1994 r. Stąd zarzuty odwołujące się do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie mogły odnieść skutku. Nie doszło ani do naruszenia trybu postępowania ani właściwości Organów, a tylko te przesłanki mogły prowadzić do stwierdzenia nieważności tej uchwały. Prawidłowo zastosowano podstawowe odległości od gazociągu, określone w zał. 1 i 2 do rozporządzenia z 14.11.1995 r. (jego § 6 ust. 1). Działki Skarżących usytuowane są na terenie oznaczonym w tym planie symbolem MU. § 89 rozporządzenia z 30.07.2001 r. wykluczał możliwość zastosowania szerokości stref kontrolnych dla tego istniejącego już gazociągu przewidzianych w tym rozporządzeniu. Zasadnie przyjęto w planie 65 m. Plan nie dopuścił zmniejszenia odległości podstawowych, wynikających z rozporządzenia Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 14.11.1995 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe, bowiem podmiot uzgadniający plan pod tym kątem nie podał żadnych informacji o zastosowaniu technicznych rozwiązań pozwalających na zredukowanie odległości, a przyjęte w planie odległości (w tym 65 m wzdłuż gazociągu wysokiego ciśnienia Ø 500 dla budynków użyteczności publicznej), zostały pozytywnie uzgodnione przez Okręgowy Zakład Gazownictwa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej co oznacza, że Sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Kontrola ta obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm. - dalej p.p.s.a.). W myśl art. 147 § 1 tej ustawy, Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały one wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga niniejsza nie została oparta na uzasadnionych podstawach, a Sąd z urzędu nie stwierdził istnienia uchybień, które skutkowałyby jej uwzględnieniem. Jednocześnie zaznaczyć należy, że Sąd dopuścił i przeprowadził dowody z dokumentów przedłożonych przez pełnomocnika Skarżących w oparciu o art. 106 § 3 p.p.s.a. Skarga ta została wniesiona z powołaniem się na przepis art. 101 ust. 1 u.s.g. Stanowi on, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Sąd ustalił, że zostały spełnione przesłanki, które zgodnie z treścią tego przepisu, warunkują kontrolę zaskarżonej uchwały w aspekcie merytorycznym. Skarżący wykazali, że zaskarżona uchwała narusza ich interes prawny lub uprawnienie. Nie jest sporne między stronami, że są oni współwłaścicielami działki nr [...] obręb [...], położonej przy ulicach [...] i [...], uregulowanej w księdze wieczystej KW nr [...]. Teren ten objęty jest działaniem uchwały Rady Gminy [...] z dnia [...] września 2002 r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentów obszarów X[...] w gminie [...]. Przysługuje im zatem interes prawny w kwestionowaniu powołanego w skardze zapisu § 20 ust. 1 pkt 1 tej uchwały, zobrazowanego na rysunku planu. Zostały wobec tego spełnione wymogi formalne, umożliwiające merytoryczne rozpatrzenie niniejszej skargi na plan.

Na wstępie tej kontroli należy nadmienić, że prawo miejscowe ma charakter wykonawczy w stosunku do ustaw. Odwołując się z kolei do wyroku TK z dnia 7 lutego 2001 r., K 27/00 (OTK 2000, nr 2, poz. 29) stwierdzić trzeba, że "wszelkie ograniczenia własności, ustanowione w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, muszą być zgodne z normami konstytucyjnymi wyznaczającymi granice ingerencji prawodawczej w prawo własności. Naruszenie tego wymogu może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy przez organy sprawujące nadzór nad samorządem terytorialnym". W przywołanym wyroku TK podkreślił, że nie jest przyznana gminom absolutna swoboda regulacyjna w dziedzinie zagospodarowania przestrzennego. Organy gminy muszą kierować się ogólnymi zasadami określonymi przez obecnie obowiązujące ustawy planistyczne. Poza tym, miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego muszą być zgodne z innymi ustawami regulującymi określone sprawy szczegółowe z zakresu gospodarki przestrzennej. Miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego muszą być też zgodne z Konstytucją. Oznacza to, że gmina dysponując zespołem uprawnień określanych tzw. władztwem planistycznym, nie może tego władztwa wykonywać dowolnie, a uprawnienia gminy do ustalania przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu nie mogą być nadużywane. Jak z kolei stanowi art. 140 k.c. właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno–gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy oraz rozporządzać rzeczą. Te uprawnienia jednak przysługują właścicielowi w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Właściciel wykonując prawo własności jest ograniczony przepisami ustaw szczególnych, do których należą między innymi przepisy upoważniające gminę do uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, stanowiąc dozwolone ograniczenia w sposobie wykonywania tego prawa. W granicach przez niego określonych właściciel gruntu może z niego korzystać, rozporządzać nim i dokonywać jego zabudowy. Nadmienić też należy, że gmina ma zarówno prawo, jak i obowiązek kształtowania i prowadzenia polityki przestrzennej na swoim terenie poprzez uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, w których ustala przeznaczenie terenów i rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określa sposoby i warunki zabudowy terenów, a zatem realizuje interes publiczny. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gmina ma obowiązek określenia między innymi zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, rozumianego jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz respektuje uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Przenosząc przytoczone regulacje na grunt rozpatrywanej sprawy podkreślenia wymaga, że ocenę zasadności niniejszej skargi należy przeprowadzić uwzględniając przepisy, pod rządami których plan ów został uchwalony. Dla kontroli zasadności wniesionej skargi fundamentalne znaczenie ma zatem fakt, że uchwała Rady Gminy [...] z dnia [...] września 2002 r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentów obszarów [...] w gminie [...] została wydana pod rządami poprzednio obowiązującej ustawy, tj. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. poz. 139, ze zm.).

Zgodnie z art. 27 ust. 1 tej ustawy tylko naruszenie trybu postępowania, a więc procedury uchwalania planu oraz właściwości organów określonych w art. 18 tej ustawy, powoduje nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Aby skutecznie zarzucić naruszenie trybu postępowania czy właściwości organów nie wystarczy przy tym powołanie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, lecz konieczne jest jego powiązanie z przepisem przewidującym w toku procedury planistycznej określony tryb postępowania czy właściwość określonego organu. W niniejszej sprawie pełnomocnik Skarżących powołał wyłącznie u.p.z.p. i w kontekście jej aktualnych unormowań usiłował uzasadnić trafność skargi. Nigdzie natomiast nie odwołał się do regulacji ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, której to przepisy znajdowały w niej zastosowanie. W niniejszej sprawie nie postawiono zarzutu kwestionującego naruszenie trybu postępowania, a więc przebiegu procesu sporządzania projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentów obszarów [...] w gminie [...]. Natomiast dopiero wykazanie, że naruszony został ustalony w art. 18 ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, unormowany tam chronologicznie tryb prac nad projektem tego planu miejscowego, mogłoby prowadzić do uwzględnienia skargi. Pełnomocnik Skarżących takiego zarzutu nie postawił, a Sąd działając z urzędu nie stwierdził istnienia wady procedury planistycznej, pozwalającej na uwzględnienie skargi, co potwierdza dokumentacja zgromadzona w aktach administracyjnych tej sprawy. Nie budzi także wątpliwości Sądu, że nie naruszono właściwości Organów. Skarga nie mogła zostać zatem uwzględniona.

Bardzo istotne znaczenie w rozpatrywanej sprawie ma fakt, że dopiero ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z 2003 r., która nie znajduje tu zastosowania ze względu na kontrolę planu z [...] września 2002 r., w art. 28, poza istotnym naruszeniem trybu sporządzania planu miejscowego i naruszeniem właściwości organów w tym zakresie - wprowadziła jeszcze jedną przesłankę prowadzącą do stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części, a mianowicie - istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego. Ten zapis w odniesieniu do planów później uchwalonych niż kontrolowany, daje możliwość badania kwestii, na których Skarżący oparli swą skargę. Z tego względu, w kontekście art. 27 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r. nie może odnieść zamierzonego skutku argument Skarżących, dotyczący znaczenia rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. Na marginesie jedynie należy zauważyć, że jak trafnie wywodzi Organ, § 89 rozporządzenia z 30.07.2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe wykluczał możliwość zastosowania szerokości podstawowych stref kontrolnych dla tego istniejącego już gazociągu, przewidzianych w tym rozporządzeniu. Nie stanowiło też uchybienia procedury planistycznej umieszczenie wiernie przeniesionego z rozporządzenia Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 14.11.1995 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (zał. 2 rozporz. z 1995 r.), kwestionowanego zapisu § 20 ust. 1 pkt 1 skarżonej uchwały i odpowiadających mu oznaczeń na rysunku planu. Nawet przy stosowaniu obecnie obowiązujących przepisów u.p.z.p., nie mającej tu zastosowania, nie można by było tego zapisu uznać za istotnie naruszający zasady sporządzania planu. Trzeba mieć na uwadze, że do chwili obecnej na przedmiotowej działce znajduje się odcinek starego gazociągu [...] MPa relacji [...], zrealizowanego w starej technologii. Z tej też przyczyny, skoro Organ miał do czynienia z gazociągiem zrealizowanym w starej technologii i uzgodnieniem w tym zakresie planu przez Okręgowy Zakład Gazownictwa, niecelowe było regulowanie w tym planie odległości zmniejszonych w stosunku do podstawowych, skoro nie zastosowano zmniejszenia naprężenia zredukowanego w ścianie rury. Poza tym przepis mówiący o szerokości zmniejszonej w stosunku do stref kontrolowanych, zamieszczony w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 26.04.2013 r. ma charakter fakultatywny, zawiera zwrot "można przyjąć, stosując...". Trzeba też odnotować, że stanowisko oddziału [...] Okręgowego Zakładu Gazownictwa, znajdujące się w materiałach planistycznych akcentowało konieczność przyjęcia ogólnych zasad wynikających z rozporządzenia z 1995 r. Wskazano w nim na potrzebę zachowania maksymalnych odległości podstawowych obiektu terenowego od gazociągu.

Zasadnie wyjaśniła więc pełnomocnik Organu, że w tych warunkach, nawet w świetle obecnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 26.04.2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie - nie byłoby możliwe skorzystanie z § 10 ust. 3 i ustanowienie strefy kontrolowanej o szerokości 8 m, a nie 65 m. Taka możliwość mogłaby być rozważona dopiero po przebudowie gazociągu - zbudowaniu nowego odcinka gazociągu o parametrach [...] MPa o długości 175 m. Plan zatem w sposób uprawniony przyjął, że wzdłuż gazociągu wysokiego ciśnienia Ø 500 dla budynków użyteczności publicznej szerokość ta wynosi 65 m. Jeśliby doszło do zbudowania nowego odcinka gazociągu w nowoczesnej technologii, mogłaby to być okoliczność prowadząca do zmiany tego planu w kwestionowanym zakresie.

Wobec poczynionych ustaleń nie można zatem było uznać trafności zarzutu naruszenia art. 140 k.c. w zw. z art. 21 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej. Zarzut ten był bezpodstawny, bowiem kwestionowana regulacja nie naruszyła interesu prawnego Skarżących w sposób nieuprawniony. Znajdowała umocowanie w akcie wyższego rzędu. Odbyło się to więc z poszanowaniem obowiązującego prawa, w tym prawa własności.

Sąd nie mógł też uznać trafności zarzutu naruszenia art. 33 u.p.z.p. poprzez niedokonanie zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, w związku ze zmianą rozporządzenia Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 14 listopada 1995 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe. Zgodnie z przepisem art. 33 u.p.z.p. "jeżeli w wyniku zmiany ustaw zachodzi konieczność zmiany studium lub planu miejscowego, czynności, o których mowa w art. 11 i 17, wykonuje się odpowiednio w zakresie niezbędnym do dokonania tych zmian". Wejście w życie nowych przepisów może spowodować konieczność dostosowania brzmienia przepisów planu. Jest to przepis, który mówi o potrzebie przystąpienia do zmiany miejscowego planu, o co Skarżący mogą wnosić do Rady Gminy. Aby jednak taka konieczność nastąpiła gazociąg musi spełniać wymogi wynikające z rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 26.04.2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie, a więc nowa technologia zastosowana w gazociągu musi doprowadzić do zmniejszenia naprężenia zredukowanego w ścianie rury. Taka sytuacja obecnie nie ma miejsca. Zgodnie z prawem ustalenia będące przedmiotem zaskarżenia oparto na akcie prawnym obowiązującym w czasie podejmowania zaskarżonej uchwały, tj. rozporządzeniu Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 14 listopada 1995 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe. Stosownie do § 6 ust. 1 tego rozporządzenia do ustalenia odległości projektowanych obiektów budowlanych w stosunku do istniejących gazociągów oraz projektowanych gazociągów w stosunku do istniejących obiektów budowlanych miały zastosowanie odległości podstawowe określone w załącznikach nr 1 i 2 do rozporządzenia. W tym stanie rzeczy nie można również podzielić zarzutów skargi o naruszeniu art. 7 i 94 Konstytucji RP w zw. z art. 40 ustawy o samorządzie gminnym przez ich niezastosowanie. W rozpatrywanej sprawie Rada gminy właściwie zrealizowała swe prawo do stanowienia aktów prawa miejscowego i nie naruszyła przez to w sposób nieuprawniony interesu prawnego Skarżących. Działając na podstawie i w granicach obowiązującego wówczas prawa, wydała akt prawa miejscowego, którego kontrola nie potwierdziła wadliwości jego § 20 ust. 1 pkt 1, wbrew zarzutom tej skargi.

Nadmienić jeszcze należy, że kontrola sądu administracyjnego w przedmiocie skargi na postanowienia planu miejscowego nie może dotyczyć celowości czy słuszności dokonywanych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego rozstrzygnięć, lecz ogranicza się do badania zgodności z prawem podejmowanych uchwał (por. m. in. NSA w wyroku z dnia 19 maja 2015 r., sygn. akt II OSK 2527/13, CBOSA, które to stanowisko odnieść można również do ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r.).

W tym stanie rzeczy należało uznać, że brak było podstaw do stwierdzenia nieważności kwestionowanego miejscowego planu we wskazanej części, wyznaczonej zarzutami naruszenia interesu prawnego Skarżących, w związku z czym na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sad skargę oddalił w całości.