Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1439/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-11-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 183 par. 1 i 2, art. 153, art. 170, art.133 par. 1, art. 184
journal: Dz.U. 2011 nr 270 poz 1599
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 28 ust. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: par. 19
journal: Dz.U. 2004 nr 133 poz 1422
law: Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Miron /spr./ Sędzia NSA del. Jerzy Stankowski Protokolant: asystent sędziego Katarzyna Kasprzyk po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2015 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Wojewody Lubelskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 5 lutego 2015 r. sygn. akt II SA/Lu 280/14 w sprawie ze skargi E.B.-G. oraz W.G. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 5 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Lu 280/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie po rozpoznaniu sprawy ze skargi E. B. i W. G. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] lutego 2014 r., znak: [...], w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę w punkcie I. uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty Puławskiego z dnia [...] grudnia 2013 r., znak: [...]; w punkcie II. zasądził od Wojewody Lubelskiego na rzecz E. B. i W. G. 200 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu orzeczenia Sąd pierwszej instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Wojewoda Lubelski decyzją z dnia [...] lutego 2014 r., po rozpoznaniu odwołania W. G. i E. B., utrzymał w mocy decyzję Starosty Puławskiego z dnia [...] października 2013 r., nr [...], odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej Starosty Puławskiego z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...], o zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydaniu pozwolenia na budowę boisk sportowych wraz z oświetleniem, przyłączem wodociągowym, kanalizacji sanitarnej oraz zapleczem szatniowo-sanitarnym, projektowanych na działkach nr [...] i [...] w P., przy ul. Z. Organ odwoławczy wyjaśnił, że W. G. i E. B. w dniu 29 marca 2011 r. wystąpili, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 oraz art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267; dalej: "k.p.a."), o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Starosty Puławskiego z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...], zarzucając, że nie brali udziału w postępowaniu pomimo tego, że są współwłaścicielami działki nr [...] sąsiadującej bezpośrednio z działką objętą inwestycją oraz działek nr [...] i [...], znajdujących się w odległości około 13 metrów od zespołu boisk. Wskazali, że użytkowanie obiektu powoduje hałas o natężeniu przekraczającym na ich działce poziom 60 dB podczas, gdy norma dla terenów przeznaczonych pod zabudowę wynosi 50 dB. Zdaniem wnioskodawców oświetlenie boisk wywołuje efekt oślepienia uniemożliwiający korzystanie z ich działek i znacznej części domu jednorodzinnego.

Starosta Puławski postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2011 r. wznowił postępowanie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a następnie decyzją z dnia [...] maja 2011 r., nr [...], odmówił uchylenia decyzji pierwotnej, w oparciu o art. 151 § 1 pkt. 1 k.p.a. Wojewoda Lubelski utrzymał w mocy wskazaną decyzję organu pierwszej instancji decyzją z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, po rozpoznaniu skargi W. G. i E. B., wyrokiem z dnia 30 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Lu 677/11, uchylił opisaną decyzję Wojewody Lubelskiego oraz decyzję organu pierwszej instancji, wskazując organom administracji na konieczność wnikliwego zbadania, czy skarżącym przysługiwał przymiot strony postępowania zakończonego kwestionowaną decyzją Starosty Puławskiego z dnia [...] kwietnia 2010 r.

Starosta Puławski decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...], na podstawie art. 151 § 1 pkt. 1 k.p.a. orzekł o odmowie uchylenia wskazanej decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzja ta została uchylona przez Wojewodę Lubelskiego decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...], a sprawa została przekazana organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Uzasadniając to rozstrzygnięcie Wojewoda podkreślił, że stosownie do stanowiska zajętego w wydanym w sprawie wyroku WSA w Lublinie z dnia 30 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Lu 677/11, usytuowanie przy granicy działki nr [...] trzech masztów oświetleniowych oraz dodatkowego oświetlenia boisk, zobowiązuje organy do rzetelnego sprawdzenia, czy usytuowanie i natężenie światła nie powoduje ograniczenia w możliwości jej zagospodarowania, chociażby dotyczącego wysokości projektowanych budynków, miejsca ich usytuowania. Sąd wskazał także, jak stwierdził organ odwoławczy, że przeprowadzenie w budynku mieszkalnym skarżących pomiaru poziomu hałasu powodowanego przez użytkowników boiska jest niezbędne dla wykluczenia stawianej przez nich tezy przekroczenia wymaganej normy. Decyzja organu pierwszej instancji nie zawierała wskazanej w wyroku analizy i nie została oparta na wynikach zaleconych pomiarów, a więc obowiązkiem organu odwoławczego było jej uchylenie.

Wyrokiem z dnia 27 września 2012 r., sygn. akt II SA/Lu 632/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę W. G. i E. B. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...].

W trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego organ pierwszej instancji doprowadził do wykonania w dniu 30 października 2013 r. pomiarów natężenia oświetlenia oraz pomiarów hałasu emitowanego do środowiska. Mając na uwadze wyniki tych pomiarów, wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] października 2013 r. Starosta orzekł o odmowie uchylenia decyzji Starosty Puławskiego z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...], o pozwoleniu na budowę. Organ pierwszej instancji podkreślił, że stosownie do art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. nr 156, poz. 1118 ze zm.), W. G. i E. B. nie przysługiwał przymiot stron postępowania zakończonego tą decyzją, albowiem stanowiące ich własność działki nie znajdują się w obszarze oddziaływania omawianej inwestycji.

Utrzymując w mocy tę decyzję organ odwoławczy podzielił stanowisko zawarte w jej uzasadnieniu. Wojewoda Lubelski stwierdził, że obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego określa projektowane przeznaczenie terenu (A34 UO, US) na usługi oświaty i usługi sportu oraz przewiduje możliwość rozbudowy szkoły podstawowej Nr [...] im. [...] z salą gimnastyczną oraz terenowymi urządzeniami sportowymi. Plan miejscowy nie wprowadza też stref ochronnych dla zabudowy jednorodzinnej i oświatowej, ani stref wpływu usług oświaty i sportu na tereny przyległe. Zdaniem organu oznacza to, że omawiana inwestycja, wbrew stwierdzeniom skarżących, w całości wpisuje się w ustalenia planu miejscowego, zaś zastosowanie współczesnych rozwiązań jak oświetlenie, odwodnienie i zaplecze szatniowo-sanitarne ustaleń nie narusza i nie czyni tych usług oświaty i sportu uciążliwymi. Budynek mieszkalny skarżących został zaś wybudowany w 2002 r. w terenach oznaczonych A33 MNj, U przeznaczonych pod mieszkalnictwo jednorodzinne. W terenie tym leżą działki nr [...] i [...]. Wskazana przez skarżących działka nr [...] nie jest objęta ustaleniami żadnego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy wskazał, że obowiązujące w dacie wydania kwestionowanej decyzji rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. nr 257 poz. 2573 ze zm.) nie wymienia boisk wśród przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Boiska nie zostały także objęte obowiązującym od dnia 15 listopada 2010 r. rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213 poz. 1397). Proponowane przez skarżących zastosowanie wobec wskazanej inwestycji uwarunkowań jak dla stadionów stanowiłoby naruszenie prawa. Zdaniem Wojewody, na objęcie należących do skarżących nieruchomości obszarem oddziaływania obiektu, o jakim mowa w art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, nie pozwalają również obowiązujące przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75 poz. 690 ze zm.; dalej także: rozporządzenie). Analiza przedłożonego projektu pozwoliła stwierdzić, że omawiana inwestycja nie zmienia w budynku mieszkalnym należącym do skarżących warunków nasłonecznienia i zapewnienia naturalnego oświetlenia w sposób naruszający wymagania przedstawione w § 13 i § 60 rozporządzenia. Budowa boiska nie kształtuje także żadnych ograniczeń nasłonecznienia i naturalnego oświetlenia dla działki nr 833/5. Wskazany przez skarżących przepis § 59 ust. 3 stanowiący, że oświetlenie światłem sztucznym połączonych ze sobą pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi oraz do ruchu ogólnego (komunikacji) nie powinno wykazywać różnic natężenia, wywołujących olśnienie przy przejściu między tymi pomieszczeniami, przedstawia wymagania co do oświetlenia instalowanego w budynku mieszkalnym skarżących lub w możliwych do realizacji budynkach na działce nr [...], a więc pozostaje poza zakresem omawianej decyzji o pozwoleniu na budowę. Oświetlenie boisk jest oświetleniem zewnętrznym, a nie oświetleniem pomieszczeń podlegającym wymogom określonym w § 323, § 325 oraz § 326 rozporządzenia. Nadto, jak wskazał Wojewoda Lubelski, w rozpoznawanej sprawie nie ma zastosowania § 12 ust. 4 rozporządzenia, gdyż wspomniana inwestycja nie obejmowała budowy budynków w granicy działki nr [...], a tym bardziej działek nr [...] i [...]. Elementy inwestycji usytuowane najbliżej działki nr [...] to jedynie ażurowe ogrodzenie boisk usytuowanych ukośnie względem działki nr [...] i słupy oświetlenia boiska. Organ odwoławczy stwierdził, że brak jest przepisów prawa ograniczających swobodę zabudowy wokół wskazanych wyżej elementów inwestycji. Nie można więc stwierdzić, by inwestycja ta powodowała ograniczenia w sposobie zagospodarowania działki nr [...].

Do odmiennych wniosków nie doprowadziły organów administracji również zalecone w uzasadnieniu wspomnianego wyroku WSA w Lublinie pomiary natężenia oświetlenia i hałasu, wykonane przez Laboratorium Badań Środowiska Pracy Centrum Usług Ochrony Pracy i Środowiska w Lublinie. Organ drugiej instancji wyjaśnił, że punkty pomiarowe ustalono na działce nr [...] - ul. [...], w bezpośrednim sąsiedztwie boisk sportowych, punkt nr 1 położony blisko granicy działki nr [...]. Z zawierającego opis warunków pomiaru i wyników sprawozdania z badań nr [...] wynika, że nie występuje przekroczenie emisji hałasu do środowiska w porze dziennej i nocnej właściwego dla terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (wniosek dotyczy działek nr [...]) oraz, że istnieje możliwość powstania olśnienia od opraw oświetleniowych zamontowanych na boisku na działce nr [...]. Wyniki badań natężenia oświetlenia odniesiono do tablicy opisującej wartości dla strefy ruchu w miejscach pracy na zewnątrz - normalny ruch pojazdów. W ocenie Wojewody Lubelskiego, pomiary nie doprowadziły zatem do sformułowania jakichkolwiek ograniczeń dla sytuowania zabudowy na działkach nr [...], czy też dla sposobu użytkowania działki nr [...]. Odnosząc się do zarzutów skarżących Wojewoda Lubelski wskazał, że uciążliwości związane z hałasem i oświetleniem dotyczą etapu użytkowania obiektu, a nie etapu pozwolenia na jego budowę. Kwestie te, zdaniem organu, mogą zatem stanowić przedmiot oceny organów nadzoru budowlanego, które z mocy przepisów ustawy Prawo budowlane zobowiązane są do badania legalności użytkowania obiektów budowlanych.

Skargę na powyższą decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] lutego 2014 r. złożyli W. G. i E. B., wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji oraz kwestionowanej decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] kwietnia 2010 r. W obszernej skardze skarżący zarzucili między innymi, że wbrew twierdzeniom organów obu instancji przysługiwał im przymiot stron postępowania zakończonego decyzją Starosty Puławskiego z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...], co potwierdza prawomocny wyrok WSA w Lublinie z dnia 30 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Lu 677/11.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w zaskarżonym wyroku stwierdził, iż skarga jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Sąd uwzględnił skargę również z przyczyn w niej niepodniesionych, które to przyczyny miał obowiązek wziąć pod rozwagę z urzędu w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). Sąd podkreślił, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z dnia 30 listopada 2011 r. (II SA/Lu 677/11), wydanym w sprawie skarżących, uchylając decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] lipca 2011 r. (nr [...]) oraz decyzję Starosty Puławskiego z dnia [...] maja 2011 r. (nr [...]) w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, stwierdził, że: "(...) niewątpliwym jest, że przy braku planu w świetle art. 61 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U Nr 80, poz. 717 ze zmianami) to właśnie sposób zagospodarowania nieruchomości, na której została zrealizowana inwestycja, będzie wpływał na możliwość zabudowy sąsiedniej działki 833/5. Niewątpliwym jest, że z faktu budowy boisk przy granicy wynikają oczywiste ograniczenia w sposobie zagospodarowania tej działki (np. co do miejsca usytuowania na niej nowo budowanych budynków), na co, zdaje się, nie zwrócono uwagi. Uzasadnione jest również przekonanie, że organy odmawiając skarżącym legitymacji stron postępowania, zdają się nie dostrzegać rozmiaru inwestycji polegającej na budowie boisk sportowych do piłki nożnej oraz do piłki siatkowej i koszykówki wraz z budynkiem ich zaplecza, oświetleniem i infrastrukturą, która ma zostać zrealizowana, zgodnie z projektem budowlanym, na powierzchni 3 337,17 m². Nadto Sąd zauważył w tym wyroku, że: "Wprawdzie w zaskarżonej decyzji słusznie podano, że obszar oddziaływania obiektu może obejmować także działki nie graniczące z terenem inwestycji, to jednak fakt usytuowania boisk w granicy z działką [...], na znacznej jej długości, jak już zaznaczono, nie może pozostać niezauważony. Nie można zwłaszcza bezkrytycznie przyjąć za organem, że obszar oddziaływania obejmuje wyłącznie działki [...] i [...]". W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie stwierdził, że: "definicja "obszaru oddziaływania obiektu" nie daje podstaw do przyjęcia poglądu, iż nieruchomość sąsiednia nie znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu, skoro przy usytuowaniu tego obiektu budowlanego zostały zachowane minimalne odległości od granicy działki sąsiedniej, wynikające z przepisów techniczno-budowlanych określających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie. Definicja ustawowa "obszaru oddziaływania obiektu" nie daje podstaw do takiego zawężającego rozumienia tego pojęcia". WSA przyjmując ten pogląd stwierdził, że "ograniczenie obszaru oddziaływania do działek stanowiących obszar realizacji inwestycji oznacza, że jego granice w istocie nie zostały ustalone w otoczeniu boisk, co stanowi naruszenie powołanego przepisu". Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż analiza przytoczonych wyżej tez zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30 listopada 2011r., nie pozostawia wątpliwości, że zawierają one ocenę prawną, która to ocena, z mocy art. 153 p.p.s.a., wiąże zarówno sąd rozstrzygający obecnie sprawę, jak i wiązała organy obu instancji, których rozstrzygnięcia poddane są ocenie zgodności z prawem w niniejszym postępowaniu. Ta ocena prawna sprowadza się do kategorycznego stwierdzenia, że ograniczenie obszaru oddziaływania (omawianej inwestycji) jedynie do działek stanowiących obszar realizacji inwestycji, oznacza, że jego granice (obszaru oddziaływania) w istocie nie zostały ustalone w otoczeniu boisk, co stanowi naruszenie art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego ("powołanego przepisu"). Sąd wskazał, iż związany jest ww. oceną w niniejszym postępowaniu i były nią związane organy obu instancji, co jednak – pomimo formalnego powołania się przez te organy na takie związanie – nie zostało przez nie prawidłowo zinterpretowane, w skutek czego doszło do nieuwzględnienia tej oceny, a to z kolei doprowadziło do naruszenia przez organy art. 153 p.p.s.a. Sąd zaznaczył, że organ pierwszej instancji podkreślił, że W. G. i E. B. nie przysługiwał przymiot stron postępowania zakończonego decyzją Starosty Puławskiego z dnia [...] kwietnia 2010 r. (nr [...]) o zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydaniu pozwolenia na budowę, albowiem stanowiące ich własność działki nie znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji. Pogląd ten, uzupełniony o dalej idącą analizę tego zagadnienia, podzielił organ odwoławczy, co nie było dopuszczalne, bowiem zupełnie przeciwny pogląd wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie we wskazanym wyżej wyroku z dnia 30 listopada 2011 r. Istotnym jest przy tym, że ów pogląd Sądu nie sprowadzał się jedynie do oceny kontrolowanej w tamtym postępowaniu decyzji administracyjnej, lecz wywierał on oczywisty wpływ na zakres obowiązków organów administracji w kontrolowanym obecnie postępowaniu z uwagi na jego charakter, a mianowicie oceny prawnej w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. Sąd wskazał, iż podobną, całkowicie jednoznaczną ocenę wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 września 2014 r. (sygn. akt: II OSK 662/14), wydanym na skutek skargi kasacyjnej Starosty Puławskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 listopada 2013 r. (sygn. akt II SAB/Lu 690/13) w sprawie ze skargi Wiesława Główczyńskiego na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę Puławskiego, stwierdzając, że WSA w Lublinie wyrokiem z 30 listopada 2011 r. uchylił decyzję o odmowie uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę z tego powodu, że błędnie uznano, iż skarżący, który wniósł podanie o wznowienie postępowania, nie był stroną postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. W ocenie Sądu pierwszej instancji zupełnie zbędne były czynności procesowe podejmowane przez organy w celu zweryfikowania, czy konkretne wartości wynikające z pomiarów natężenia oświetlenia oraz pomiarów hałasu emitowanego do środowiska mogą – bądź nie – przesądzać o istnieniu po stronie W. G. i E. B. przymiotu strony w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną Starosty Puławskiego z dnia [...] kwietnia 2010 r., o zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydaniu pozwolenia na budowę boisk sportowych. Organy obu instancji przeprowadzając bowiem te czynności procesowe pominęły oczywistą okoliczność, że zagadnienie pozostawania nieruchomości skarżących w obszarze oddziaływania omawianej inwestycji zostało wiążąco i ostatecznie rozstrzygnięte w przywoływanym wielokrotnie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30 listopada 2011 r. (II SA/Lu 677/11). Tym samym prowadzenie w tym zakresie postępowania było nie tylko zbędne, ale i ostatecznie doprowadziło do wadliwych ustaleń, że skarżącym nie przysługiwał przymiot stron postępowania zakończonego wskazaną wyżej decyzją Starosty Puławskiego z dnia [...] kwietnia 2010 r.

Z tych względów Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 135 oraz art. 145 § 1 pkt. 1 lit. "a" i lit. "c" p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Starosty Puławskiego z dnia [...] października 2013 r.

Sąd wojewódzki zalecił organom, aby przy ponownym rozpoznaniu sprawy, stosownie do art. 153 p.p.s.a., miały na uwadze wszystkie wskazane wyżej uwagi i w szczególności, aby rozstrzygnęły zarzuty skarżących skierowane do postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty Puławskiego z dnia [...] kwietnia 2010 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydaniu pozwolenia na budowę boisk sportowych, mając przy tym na uwadze, że całkowicie zbędne jest podejmowanie dalszych czynności w zakresie ustalania obszaru oddziaływania omawianej inwestycji w odniesieniu do nieruchomości skarżących. Dotyczy to oczywiście tych kwestii, które wiążą się z obowiązkiem spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, a to z kolei łączyć się będzie z obowiązkiem prawidłowego ustalenia, czy i które zarzuty skarżących mieszczą się w tych granicach rozstrzygania sprawy, które zaś nie dotyczą przesłanek określonych w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego i z jakiego powodu. Sąd wskazał, że obowiązkiem organów, stosownie do art. 7, 77 § 1, 80 i 136 k.p.a., będzie dokonanie oceny wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie i w zależności od tego wydanie stosownego rozstrzygnięcia, które winno zostać uzasadnione w sposób odpowiadający wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Wojewoda Lubelski. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 153 p.p.s.a. poprzez uznanie, że:

a) w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Lu 677/11, zostało wiążąco i ostatecznie rozstrzygnięte, iż skarżącym W. G. i E. B. przysługuje przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną Starosty Puławskiego z dnia [...] kwietnia 2010 r., o zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydaniu pozwolenia na budowę boisk sportowych;

b) wykonanie przez organy pomiarów natężenia oświetlenia oraz pomiarów hałasu emitowanego do środowiska było "zbędnymi czynnościami procesowymi podejmowanymi w celu zweryfikowania, czy konkretne wartości wynikające z pomiarów natężenia oświetlenia oraz pomiarów hałasu emitowanego do środowiska mogą - bądź nie - przesądzać o istnieniu po stronie W. G. i E. B. przymiotu strony w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną Starosty Puławskiego z dnia [...] kwietnia 2010 r., o zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydaniu pozwolenia na budowę boisk sportowych";

oraz naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 133 § 1 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez brak odniesienia do materiału dowodowego zebranego w sprawie;

- art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409, z późn. zm) w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez błędne zastosowanie polegające na uznaniu, że skarżącym W. G. i E. B. przysługuje przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną Starosty Puławskiego z dnia [...] kwietnia 2010 r., o zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydaniu pozwolenia na budowę boisk sportowych.

Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej rozwinięto argumentację wskazaną w powyższych zarzutach.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną z dnia 22 maja 2015 r. W. G. i E. B. wnieśli o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zwrot kosztów postępowania związanych z rozpoznaniem skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki zostały wymienione w § 2 tego przepisu, a która w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi.

Rozpoznając skargę kasacyjną w wyznaczonych wyżej granicach należy wskazać, iż nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Kontrolowana przez Sąd pierwszej instancji decyzja została wydana w jednym z nadzwyczajnych postępowań - postępowaniu wznowieniowym, przy czym spór w sprowadzał się do oceny czy E. B. i W. G. przysługiwał przymiot strony w sprawie zakończonej wydaniem decyzji z dnia [...] kwietnia 2010 r. o zatwierdzeniu projektu budowanego i wydaniu pozwolenia na budowę boisk sportowych wraz z oświetleniem, odwodnieniem, przyłączem wodociągowym, kanalizacją sanitarną i zapleczem szatniowo – sanitarnym.

Trafnie przyjęły zarówno organy administracji jak i Sąd pierwszej instancji, iż odpowiedź na to pytanie sprowadzała się do oceny czy nieruchomości stanowiące własność skarżących (działki nr ew [...]) znajdowały się w obszarze oddziaływania takiej inwestycji w rozumieniu art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowane. Ocena tego zagadnienia przeprowadzona przez Sąd pierwszej instancji w niniejszej sprawie została dokonana prawidłowo.

Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma fakt, że niniejsza sprawa była już przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, który wyrokiem z dnia 30 listopada 2011 r. w sprawie II SA/Lu 677/11 uchylił kontrolowaną wówczas decyzję również odmawiającą uchylenia decyzji o zatwierdzeniu projekt budowlanego i udzielająca pozwolenia na budowę, jak i poprzedzącą ją decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazał na 3 wady decyzji: nie rozważenie i nieodniesienie się do faktu, że przy granicy z działką nr [...] posadowione są 3 maszty oświetleniowe ze znajdującymi się na wysokości 10 m ośmioma źródłami światła o dużej mocy oraz dodatkowo oświetleniami boisk. Powyższe uzasadniało, w ocenie Sądu, konieczność sprawdzenia czy takie naświetlenie nie powoduje ograniczenia w możliwości zagospodarowania działki. Kolejnym zarzutem Sądu było niewyjaśnienie kwestii natężenia hałasu, a nadto ustalenia obszaru oddziaływania na działkę nr ew. [...], która nie jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, co oznacza, że sposób zabudowy sąsiednich działek (tu: działki inwestycyjnej) będzie wpływał na sposób zagospodarowania działki skarżących.

Organy administracji zobowiązane były do rozważenia ponownie interesu prawnego skarżących i ustalenia obszaru oddziaływania inwestycji na ich nieruchomość z uwzględnieniem ww. kwestii.

Taka ocena, co słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji nie została w należyty sposób przeprowadzona przez organy administracji. W szczególności organ błędnie ocenił, że realizacja boiska bezpośrednio przy granicy z działką nr [...] nie ograniczy sposobu zagospodarowania ww. działki. Należy bowiem zwrócić uwagę, że zgodnie z treścią § 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny opowiadać budynki ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1422) odległość wydzielonych miejsc postojowych, w tym również zadaszonych, lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, lub od placu zabaw i boisk dla dzieci i młodzieży nie może być mniejsza niż 7 m w przypadku do 4 stanowisk włącznie i odpowiednio większa dla większej ilości stanowisk. A zatem w sytuacji zamiaru realizacji miejsc postojowych na działce nr [...] potencjalny inwestor zobligowany będzie do uwzględnienia ww. zapisu i powstrzymanie się od takiej inwestycji w miejscu, które kolidowałoby z tymi warunkami.

Jedynie ta okoliczność pozwala stwierdzić, że nieruchomość – działka nr [...] winna być objęta obszarem oddziaływania inwestycji objętej decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r., co uzasadnia twierdzenie, że współwłaścicielom tej działki przysługuje przymiot strony w niniejszej sprawie. Na marginesie jedynie wskazać należy, że dla uznania, że dany podmiot posiada przymiot strony w postępowaniu nie jest wymagane, aby planowana inwestycja naruszała przepisy prawa materialnego stanowiące źródło tych interesów. Niezbędne jest jedynie, aby istniał taki przepis prawa, który – w przypadku decyzji udzielającej pozwolenie na budowę wprowadzi ograniczenia w sposobie zagospodarowania działki.

Nie ma także racji skarżący kasacyjnie organ administracji twierdząc, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane z naruszeniem art. 153 p.p.s.a., poprzez uznanie, że we wskazanym wyżej wyroku zostało wiążąco i ostatecznie rozstrzygnięte, że W. G. i E. B. przysługuje przymiot strony. Uszło bowiem uwadze organu, że Sąd wojewódzki w wyroku z dnia 30 listopada 2011 r. stwierdził, że "niewątpliwym jest, że z faktu budowy boisk przy granicy wynikają oczywiste ograniczenia w sposobie zagospodarowania tej działki (np. co do usytuowania nowo budowanych budynków), na co zdaje się nie zwrócono uwagi. Uzasadnione jest także przekonanie, że organy odmawiające skarżącym legitymacji stron postępowania, zdają się nie dostrzegać rozmiaru inwestycji polegającej na budowie boisk sportowych do piłki nożnej oraz do piłki siatkowej i koszykówki wraz z budynkiem ich zaplecza (...) na powierzchni 3337,17 m2 ". Powyższy zapis zawiera jednoznaczną ocenę Sądu orzekającego, że skarżący posiadają przymiot strony w niniejszym postępowaniu.

Dla oceny czy prawidłowo Sąd pierwszej instancji uznał, że wykonanie przez organy administracji pomiarów natężenia oświetlenia oraz hałasu emitowanego do środowiska było zbędnymi czynnościami procesowymi (...) przesądzające znaczenie miał natomiast wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2014r., w sprawie II OSK 662/14, w którym Sąd ten oddalając skargę od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie stwierdzającego przewlekłe prowadzenie postępowania ocenił, że zbędne były czynności Starosty polegające na zwróceniu się do Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Lublinie o przeprowadzenie pomiaru hałasu oraz natężenia oświetlenia wywołanego użytkowanym już boiskiem sportowym". Tym stanowiskiem, w oparciu o art. 170 p.p.s.a. również związany był Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekając w niniejszej spraw.

Konkludując nie ma racji skarżący kasacyjnie twierdząc, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 153 p.p.s.a.

Konsekwencją powyższego była również ocena, że nie doszło w sprawie do naruszenia art. 133 § 1 zd. 1 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji ocenił całokształt materiału dowodowego oraz dokumentów, które miały wpływ na wynik sprawy. Jedynie na marginesie przypomnieć należy, że zgodnie z treścią ww. przepisu Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy, na podstawie akt sprawy (...). Z protokołu rozprawy wynika, że Przewodniccy składu orzekającego zamknął rozprawę dnia 27 stycznia 2014 r. i odroczył publikację orzeczenia, które we wskazanym dniu zostało ogłoszone. Nie można również zarzucić skutecznie Sądowi, iż nie orzekał w oparciu o akta sprawy. Sąd oceniał bowiem trafność dokonanych przez organy administracji ocen z uwzględnieniem materiału dowodowego oraz rozstrzygnięć wiążących Sąd w niniejszej sprawie. Te ostatnie w sprawie miało priorytetowe znaczenie w świetle treści art. 153 oraz 170 p.p.s.a., co zwalniało Sąd od szczegółowej oceny pozostałych dowodów znajdujących się w aktach sprawy.

W świetle powyższego nie budzi wątpliwości, że wbrew twierdzeniom skarżącego prawidłowo Sąd pierwszej instancji uznał, że skarżącym przysługiwał przymiot strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę boisk sportowych z oświetleniem, a skoro w postępowaniu tym nie brali udziału to zaistniała przesłanka wznowieniowa określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. zarzut wadliwego zastosowania tego ostatniego przepisu w zw. z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego nie znajduje zatem oparcia w aktach sprawy. Jedynie na marginesie raz jeszcze przypomnieć należy, że kwestie związane z brakiem potrzeby dokonywania stosownych pomiarów zostały wskazane w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2014 r., co oznacza, że powyższa ocena musiała zostać uwzględniona w orzeczeniach wydawanych po tej dacie.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi kasacyjnej za nieusprawiedliwione.

Rozpoznając sprawę organy administracji zobligowane będą uwzględnić wskazania zawarte w zaskarżonym orzeczeniu oraz przedstawioną wyżej ocenę prawną, co do tego, iż ustalenie, że nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji samo przez się nie przesądza o naruszeniu przepisów Prawa budowanego i norm techniczno – budowlanych.

Z tych wszystkich względów - działając w oparciu o art. 184 p.p.s.a. - Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił.