Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1277/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-11-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w części
Powołane przepisy: article: art 96
journal: Dz.U. 2001 nr 62 poz 627
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.
article: art 15 ust 2 pkt 3 i pkt 10
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędziowie: WSA Magda Froncisz (spr.) WSA Mirosław Bator Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2018 r. sprawy ze skargi Wojewody Małopolskiego na uchwałę Nr XLV/470/2017 Rady Miasta Nowego Sącza z dnia 17 października 2017 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Nowego Sącza "Nowy Sącz – 24" stwierdza nieważność § 7 ust. 5 pkt 3 zaskarżonej uchwały.


UZASADNIENIE

Wojewoda Małopolski wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Nr XLV/470/2017 Rady Miasta Nowego Sącza z dnia 17 października 2017 w sprawie: uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Nowego Sącza "Nowy Sącz - 24", wnosząc o stwierdzenie jej nieważności w części, tj. w zakresie § 7 ust. 5 pkt 3. Uchwale zarzucono istotne naruszenie prawa, w szczególności: art. 96 ust. 1 i ust. 6-9 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 519, dalej upoś) oraz art. 15 ust. 2 pkt 3 i pkt 10 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1073, dalej upzp) poprzez określenie rodzajów paliw jakie nie mogą być wykorzystywane do zaopatrywania w ciepło obiektów budowlanych na obszarze objętym planem.

W uzasadnieniu szczegółowo wskazano na zarzucane naruszenie podając argumentację strony przeciwnej wyrażoną w toku postępowania nadzorczego. Wojewoda Małopolski podkreślił powody uznania zarzucanego naruszenia za istotne.

W odpowiedzi na skargę Rada Miasta Nowego Sącza pozostawiła sprawę do uznania Sądu, mając na uwadze zapadłe rozstrzygnięcie w analogicznej sprawie o sygn. akt II SA/Kr 373/18.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia, czy w określonym przypadku jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, zwana dalej p.p.s.a.) stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Z punktu widzenia powyższego należy stwierdzić, że skarga okazała się być zasadna w zakresie kwestionowanego uregulowania § 7 ust. 5 pkt 3 zaskarżonej uchwały.

W planie miejscowym zgodnie z uregulowaniami upzp obowiązkowo określa się zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego, a także zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej (art. 15 ust. 2 pkt 3 i pkt 10 upzp). Uregulowania te nie dają organom gminy kompetencji do wykluczenia możliwości stosowania systemów grzewczych z wykorzystaniem paliw stałych. Również przepisy upoś nie dają gminie takich uprawnień. Zgodnie bowiem z art. 96 ust. 1 upoś, sejmik województwa może, w drodze uchwały, w celu zapobieżenia negatywnemu oddziaływaniu na zdrowie ludzi lub na środowisko, wprowadzić ograniczenia lub zakazy w zakresie eksploatacji instalacji, w których następuje spalanie paliw. W art. 96 ust. 6 pkt 3 tej ustawy określono, że uchwała o której mowa w ust. 1, między innymi określa rodzaje lub jakość paliw dopuszczonych do stosowania lub których stosowanie jest zakazane lub parametry techniczne, rozwiązania techniczne, parametry emisji instalacji, w których następuje spalanie paliw, dopuszczonych do stosowania na obszarze określonym w tej uchwale. Ustalanie zakazów w zakresie eksploatacji instalacji oraz określanie paliw należy zatem do kompetencji sejmiku województwa, a nie do kompetencji rady gminy. Z uwagi na to wadliwe są nie tylko te ustalenia planu, które wprost naruszają przepisy prawa, ale także te, które są wynikiem nadużycia przysługujących gminie uprawnień.

Przepisy gminne mogą być wydawane wyłącznie w ramach obowiązujących przepisów wyższego rzędu i w zakresie upoważnień wyraźnie tam przyznanych organom gminy. Akty prawa miejscowego nie mogą regulować materii należących do przepisów wyższego rzędu i nie mogą stać z nimi w sprzeczności. W analogicznej sprawie (stwierdzając nieważność w części uchwały w zakresie słów "zakaz stosowania węgla") wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z 21 kwietnia 2016 r., sygn.. akt. IV SA/Po 98/16 (oraz wyrok NSA z 24 maja 2018 r., sygn. akt II OSK 1707/16) stwierdzając, że zakres przedmiotowy uchwały o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego określa art. 15 upzp, wyczerpująco wymieniając obligatoryjne (ust. 2) i fakultatywne (ust. 3) elementy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oznacza, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego rada nie może określić takich wymagań dotyczących zagospodarowania i zabudowy terenu objętego planem, jakie nie wynikają z art. 15 ust. 2 i 3 upzp. Brak jest podstawy prawnej dla ustalenia w miejscowym planie zakazu stosowania węgla. Brak bowiem w art. 15 upzp, jak i w pozostałych przepisach ustawy, normy kompetencyjnej pozwalającej Radzie Miejskiej na wprowadzenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zakazu stosowania węgla.

Nadto Sejmik Województwa przyjął tzw. uchwałę antysmogową dla Małopolski. W dacie uchwalania przedmiotowego planu miejscowego obowiązuje uchwała Nr XXXIII/452/17 z 23 stycznia 2017 r., w której wprowadzono zakaz stosowania: paliw, w których udział masowy węgla kamiennego lub węgla brunatnego o uziarnieniu 0-3 mm wynosi powyżej 15%, paliw zawierających biomasę o wilgotności w stanie roboczym powyżej 20%. W uchwale tej nie zakazano bezwzględnego stosowania paliw stałych, a wprowadzono ograniczenia stosowania miałów, mułów i flotów węglowych (czyli paliw, gdzie drobnego węgla kamiennego lub brunatnego - ziarno 0-3 mm - jest więcej niż 15%), wilgotnego drewna (o wilgotności powyżej 20%). Kwestionowany przepis planu miejscowego nie jest zbieżny z normami, jakie wprowadził Sejmik Województwa Małopolskiego.

Zatem Rada Miasta Nowego Sącza wprowadzając zapisami planu zakaz stosowania paliw stałych wysokoemisyjnych w obiektach budowlanych na cele grzewcze przekroczyła swoje kompetencje, czym naruszyła art. 96 upoś oraz art. 15 ust. 2 pkt 3 i pkt 10 upzp.

Tym samym Sąd w pełni podziela stanowisko tut. Sądu wyrażone w analogicznej sprawie w prawomocnym wyroku z 8 maja 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 373/18.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., orzeczono jak sentencji wyroku.