Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 703/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-10-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: uchylono postanowienie II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 par 1, art. 80, art.107 par 1, art. 124 par 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 1a pkt 12 lit a
journal: Dz.U. 2018 poz 1314
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art. 3 ust. 4, art. 7
journal: Dz.U. 2014 poz 1204
law: Ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych - tekst jednolity.
article: art. 70 par 1, par 4
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 145 par 1 pkt 1 lit c w zw z art. 135
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Wiesław Kuśnierz (spr.) Sędziowie: WSA Waldemar Michaldo WSA Jarosław Wiśniewski po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 października 2018 r. sprawy ze skargi K. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów na postępowanie egzekucyjne za nieuzasadnione I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji, II. uchyla postanowienie wierzyciela Poczty [...] S.A. z dnia 8 lutego 2018 r. Nr [...] oraz poprzedzające je postanowienie z dnia 2 czerwca 2016 r. nr [...] [...] III. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie [...]zł (sto złotych).


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. (dalej: NUS, organ egzekucyjny) prowadzi postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanego K. K. (dalej: Zobowiązany, Skarżący) na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 7 września 2015 r. o nr [...], wystawionego przez P. wierzyciela P. S. A. Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej (dalej: Poczta, Wierzyciel) obejmującego należności z tytułu opłat abonamentowych rtv za okres od stycznia 2010 r. do maja 2015 r. w łącznej kwocie należności głównych [...] zł. Organ egzekucyjny w dniu 19 listopada 2015 r. doręczył zobowiązanemu odpis ww. tytułu wykonawczego wraz z zawiadomieniem z dnia 12 listopada 2015 r. o zajęciu wynagrodzenia za pracę.

Zobowiązany pismem z dnia 24 listopada 2015 r. zgłosił do NUS zarzuty na podstawie art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1201, ze zm., obecnie t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1314; dalej: u.p.e.a.) i wniósł o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego do czasu rozstrzygnięcia wniosków złożonych w KRRiT.

Uzasadniając zarzuty Skarżący podniósł, że rozporządzenie Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 2007 r., nr 187, poz. 1342), nakazywało operatorowi pocztowemu nadanie każdemu posiadaczowi odbiornika radiowego lub telewizyjnego nowego numeru identyfikacyjnego. P. miała na to czas od listopada 2007 do listopada 2008 r. (po tym czasie stare numery traciły ważność) i musiała powiadomić każdego użytkownika o tym fakcie. Zobowiązany wskazał, że w stosunku do niego obowiązku P. tego nie dopełniła, zatem nie ma podstaw do ściągania zaległego abonamentu, gdyż kwota nie jest wymagalna.

Dalej Zobowiązany podniósł, że nastąpiło przedawnienie zaległości za rok 2010, 2011 i 5 miesięcy 2012 r., gdyż zgodnie z przepisem art. 7 ust. 4 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 1204, ze zm.; dalej: u.o.a.) w przypadku opóźnienia w uiszczaniu opłaty abonamentowej naliczane są odsetki w wysokości jak dla zaległości podatkowych w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749, ze zm.; obecnie . Dz.U. z 2018 r., poz. 800, ze zm.; dalej: O.p.). Zapis ten jednoznacznie wskazuje, że zakres stosowania O.p. został ograniczony wyłącznie do kwestii odsetek za zwłokę tym samym ustawodawca wyłączył stosowanie przepisów O.p. do przedawnienia. W tej sytuacji należy stosować w stosunku do opłat abonamentowych przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz.U. z 2014 r. poz. 121, ze zm., obecnie Dz.U. z 2018 r., poz. 1025 ze zm.; dalej: K.c.), a w szczególności przepis art. 118 K.c.

Dodatkowo Skarżący podniósł, że w 2008 r. władza publiczna, a konkretnie ówczesny premier, sugerował niepłacenie abonamentu radiowo-telewizyjnego.

Pismem z dnia 1 grudnia 2015 r. nr [...] organ egzekucyjny zwrócił się do P. o zajęcie stanowiska w kwestii zarzutu zgłoszonego na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.

Wierzyciel postanowieniem z 2 czerwca 2016 r. nr [...] uznał zgłoszone zarzuty za nieuzasadnione. Wierzyciel w postanowieniu wyjaśnił, iż "w rozpatrywanej sprawie nie zaistniały żadne z przedstawionych okoliczności, w związku z czym wniesiony zarzut nie może być rozpatrywany jako brak wymagalności obowiązku. W ocenie wierzyciela zarzut dotyczy nieistnienia obowiązku wskazanego w przedmiotowym tytule wykonawczym i w tym zakresie wierzyciel zajmie stanowisko".

Dalej Wierzyciel zwrócił uwagę, że Zobowiązany był zobligowany do regulowania opłaty abonamentowej na mocy u.o.a. Zdaniem Wierzyciela zarejestrowanie odbiornika bez jego późniejszego wyrejestrowania lub dopełnienia formalności dotyczących zwolnienia z opłat abonamentowych stanowi wystarczającą przesłankę do istnienia wynikającego z ustawy obowiązku dokonywania opłat abonamentowych. P. wskazała zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego abonenta 12601150, stanowiące dowód zarejestrowania odbiornika telewizyjnego i zastępujące dowód zarejestrowania w formie imiennej książeczki radiofonicznej numer [...], które zostało skierowane do Zobowiązanego w dniu 27 sierpnia 2008 r. i nie odnotowano zwrotu wysyłanej korespondencji.

Odnosząc się do zarzutu przedawnienia Wierzyciel stwierdził, że w tym zakresie mają zastosowanie przepisy O.p. i zobowiązania z tytułu abonamentu za rok 2010, 2011 i 5 miesięcy 2012 r. nie są przedawnione.

Wierzyciel wskazał również, że stanowisko polityków w przedmiocie poboru i egzekwowania opłat abonamentu nie ma znaczenia dowodowego i pozostaje poza zakresem analizy w postępowaniu egzekucyjnym.

Zobowiązany na powyższe postanowienie złożył zażalenie z dnia 9 czerwca 2016 r., w którym podtrzymał zarzut nieistnienia obowiązku w związku z wyrejestrowaniem w dniu 12 czerwca 2000 r. odbiorników rtv, przekazując na dowód dopełnienia formalności wyrejestrowania kserokopię odcinka "W" z książeczki radiofonicznej nr [...]

Wierzyciel postanowieniem z dnia 8 lutego 2018 r. utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia 2 czerwca 2016 r.

P. odnosząc się do zarzutu nieistnienia obowiązku w związku z wyrejestrowaniem w dniu 12 czerwca 2000 r. odbiorników rtv wskazała że zgodnie z § 11 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1676), użytkownik odbiorników niezwłocznie powiadamia operatora wyznaczonego o zmianie danych zawartych w zgłoszeniu, o zgubieniu lub zniszczeniu dowodu zarejestrowania odbiorników, przez złożenie w placówce pocztowej formularza wypełnionego w części dotyczącej zmiany danych wraz z podaniem indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownika lub z wykorzystaniem strony internetowej operatora wyznaczonego do wypełnienia zgłoszenia. W okresie wcześniejszym, zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, użytkownik zarejestrowanych odbiorników rtv zobowiązany był powiadomić placówkę pocztową o zmianie nazwiska albo nazwy (firmy), miejsca zamieszkania, albo siedziby, miejsca używania odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych, zgubieniu lub zniszczeniu książeczki oraz o zaprzestaniu używania odbiorników, niezwłocznie po powstaniu zmiany lub zaistnieniu zdarzenia. Przed wejściem w życie powyższego rozporządzenia zmianę danych zawartych we wniosku rejestracyjnym należało, zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2005 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2005 r., nr 141, poz. 1190) zgłosić na odcinku "Z" lub "W" stanowiących integralną część obowiązujących wówczas książeczek radiofonicznych, w terminie 7 dni od dnia powstania zmiany. Zasady postępowania w określonych sytuacjach, także w przypadku wyrejestrowania odbiorników rtv zawarte były w książeczce radiofonicznej. W przypadku zgłoszenia w urzędzie pocztowym jakichkolwiek zmian statusu formalno-prawnego abonenta, użytkownik odbiorników rtv, był zobowiązany do wypełnienia i przedłożenia w zależności od zaistniałego zdarzenia, odpowiednich odcinków "Z" (odcinek zmiany), "U" (odcinek wymiany książeczki), "W" (odcinek wyrejestrowania), znajdujących się w książeczce radiofonicznej, a w przypadku zagubienia książeczki rtv złożenia pisemnego oświadczenia.

Dalej Wierzyciel wskazał, że w każdej z przywołanych powyżej regulacji prawnych abonent otrzymywał dokument potwierdzający dokonanie zgłoszenia wyrejestrowania odbiorników rtv w placówce operatora wyznaczonego (urzędzie pocztowym). Odnosząc się do wyrejestrowania w dniu 12 czerwca 2000 r. odbiorników rtv, potwierdzonego przesłaną kserokopią odcinka "W" nr [...] wierzyciel wyjaśnia, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż przedmiotowy odcinek "W" nie dotyczy rejestracji odbiornika telewizyjnego dokonanej na imię i nazwisko Zobowiązanego pod adresem os. [...] [...], [...]. Przesłana kserokopia odcinka "W" nr [...] dotyczy rejestracji odbiornika telewizyjnego dokonanej przez Zobowiązanego w dniu 24 lutego1992 r. na adres os. [...] [...], [...]. Ponadto na odcinku "W" jako powód zaprzestania używania odbiornika telewizyjnego wskazano wymianę na nowy, co jednoznacznie wskazuje, iż ciążył na Zobowiązanym obowiązek rejestracji nowego odbiornika, a co za tym obowiązek wnoszenia opłat abonamentowych.

Ponadto Wierzyciel wskazał, iż prowadzone postępowanie egzekucyjne dotyczy braku wnoszenia opłat abonamentowych za odbiorniki rtv zarejestrowane przez Zobowiązanego pod adresem os. [...] [...], [...] i że w dniu 27 maja 2008 r. został Zobowiązanemu nadany indywidualny numer identyfikacyjny 12601150, który zastąpił ostatnią otrzymaną przez Zobowiązanego książeczkę opłat rtv nr [...]

W dalszej części uzasadnienia P. podtrzymała stanowisko przedstawione w postanowieniu z dnia 2 czerwca 2016 r.

NUS biorąc pod uwagę stanowisko wierzyciela, które jest dla organu egzekucyjnego wiążące, wydał w dniu 6 marca 2018 r. postanowienie nr [...] uznające zarzuty za nieuzasadnione.

Na postanowienie organu egzekucyjnego Zobowiązany wniósł zażalenie z dnia 29 września 2018 r., w którego uzasadnieniu zarzucił "podrobienie dokumentu, odcinka "W" z książeczki opłat o numerze [...] przez P. " oraz wskazał, że "Jedyną książeczką abonamentową jaką miałem to książeczka o nr [...], którą otrzymałem w Urzędzie P. w W. w dniu zarejestrowania odbiorników RTV pod adresem W. oś. [...] [...]. W 1993 roku zmieniłem adres na oś. [...] [...] i nadal kontynuowałem opłaty na tej książeczce, aż do 12.06.2000 roku, kiedy to wyrejestrowałem odbiornik RTV. Wg. P. ponownie zarejestrowałem odbiornik RTV. [...] co jest nieprawdą. Na odcinku "W" książeczki pracownik P. wpisał, jako powód wyrejestrowania "wymiana na nowy". P. na tej podstawie wysnuła wniosek, że musiałem kupić nowy TV co jest nieprawdą. Oświadczam że nie rejestrowałem ponownie odbiornika RTV w dniu 1.12.2000 r. nie otrzymałem w związku z tym nowej książeczki jak podaje P. o numerze [...]".

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. (dalej: DIAS, organ odwoławczy) postanowieniem z dnia 8 maja 2018 r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie NUS.

DIAS w uzasadnieniu postanowienia odnosząc się do zarzutu nieistnienia i przedawnienia części obowiązku wskazał, że organ odwoławczy nie ocenia zasadności tego zarzutu, co do którego wypowiada się wierzyciel. Prawomocne postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela wyklucza rozważanie przez organ egzekucyjny zasadności zarzutów z art. 33 § 1 pkt od 1-5 u.p.e.a. Organ egzekucyjny nie może badać zasadności i wymagalności obowiązku poddanego egzekucji - wyklucza to art. 29 u.p.e.a. Ograniczenie to dotyczy również organu odwoławczego od postanowień organu egzekucyjnego. Wierzyciel po analizie zgromadzonego materiału dowodowego decyduje o uznaniu lub nieuznaniu zgłoszonego zarzutu wydając w tej kwestii postanowienie, na które przysługuje stronie zażalenie. Nadzór organu nad wierzycielem jest również ustawowo ograniczony, na mocy art. 23 § 4 pkt 2 u.p.e.a., do kontroli przestrzegania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Końcowo DIAS stwierdził, że organ egzekucyjny rozpatrzył zarzut zgodnie z procedurą przewidzianą w u.p.e.a.

Zobowiązany wniósł na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w której podniósł, że pomimo pism wystosowywanych do P. o wydanie z akt sprawy uwierzytelnionych odpisów dokumentów, na podstawie których zastosowano wobec niego egzekucję zaległego abonamentu rtv, pomimo powołania się na art. 73 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U z 2017 r. poz. 1257, ze zm.; dalej: K.p.a.), P. nie wywiązała się z tego obowiązku.

Skarżący stwierdził, że dnia 12 czerwca 2000 r. wyrejestrował odbiornik rtv i na dowód tego posiada odcinek "W" książeczki rtv o nr. [...]. Dalej wskazał, że po tym czasie nie rejestrował odbiornika rtv ponownie, a twierdzenia P. , że ponownie zarejestrował odbiornik w grudniu tego samego roku, są niezgodne z prawdą. Od P. nie otrzymał też żadnego dokumentu potwierdzającego ten fakt.

Następnie podniósł, że P. opiera swoje twierdzenia o ponownej rejestracji odbiornika w grudniu tego samego roku "na podrobionym prze P. odcinku "W" książeczki numer [...] (odcinek jest niezgodny z oryginałem który posiadam. Na odcinku "W" przysłanym przez P. jest dopisane, że powodem wyrejestrowania jest wymiana na nowy odbiornik. Na tej podstawie domniemywa się iż musiałem rejestrować odbiornik ponownie, co jest niezgodne z prawdą. Oświadczam że nie rejestrowałem ponownie odbiornika RTV, nie otrzymałem i nie mam innej książeczki RTV jak pisze P. poza tą o nr. [...]"

Końcowo Skarżący wniósł o rzetelne rozpoznanie sprawy i wskazał, że chce wierzyć że, żyje w Państwie prawa, gdzie obywatel jest traktowany przez instytucje państwowe sprawiedliwie.

Ponadto Skarżący wskazał, że jako załączniki do skargi, przesyła oryginalny odcinek "W" jaki posiada i odcinek jaki przesłała mu P. .

W tym miejscu należy odnotować, że przy przesłanej, przy piśmie z dnia 29 czerwca 2018 r. nr [...], przez DIAS skardze wraz odpowiedzią na skargę i z aktami sprawy brak jest załączników do skargi.

DIAS w odpowiedzi na skargę podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302; dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przepis art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.

W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Na podstawie art. 135 P.p.s.a. Sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a P.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b P.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 P.p.s.a.).

Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest zasadność zarzutu nieistnienia obowiązku stwierdzonego tytułem wykonawczym, a kwestia ta jest ściśle związana z oceną zgodności z prawem działań Wierzyciela w zakresie uruchomienia wobec Skarżącego postępowania egzekucyjnego dotyczącego opłat abonamentowych rtv.

Organ egzekucyjny, jak również organ II instancji, wskazały, że nie miały podstaw do kwestionowania stanowiska wierzyciela w zakresie istnienia należności objętej tytułem wykonawczym, ponieważ to Wierzyciel prowadził postępowanie w celu wyjaśnienia, czy Zobowiązany dokonał skutecznego wyrejestrowania odbiorników i czy obowiązek określony w tytule wykonawczym istnieje. Organy wskazały, że w tym zakresie organ egzekucyjny, na podstawie art. 29 § 1 u.p.e.a., jest związany stanowiskiem wierzyciela.

Ocena legalności postanowień wydanych w niniejszej sprawie zależy więc od odpowiedzi na pytanie czy w rozpoznawanej sprawie istniały dostateczne podstawy do uznania w postępowaniu egzekucyjnym zarzutów Skarżącego wniesionych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. za nieuzasadnione.

Odpowiedź na tak sformułowaną kwestię poprzedzić muszą uwagi dotyczące reguł oraz trybu rozpoznawania zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym.

Przesłanki stanowiące podstawę wniesienia zarzutów enumeratywnie wymienia art. 33 u.p.e.a., zaś procedurę postępowania przy rozpatrywaniu zgłoszonych zarzutów regulują przepisy art. 34 u.p.e.a.

Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:

1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;

2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;

3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;

4) błąd co do osoby zobowiązanego;

5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;

6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;

7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;

8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;

9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;

10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy.

Z powyższego przepisu wynika, że podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej nie mogą być dowolne okoliczności, ale okoliczności wymienione w art. 33 u.p.e.a, czyli katalog możliwych zarzutów jest zamknięty.

Zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów. Z przywołanej regulacji wynika, że istotnym elementem omawianej procedury jest uzyskanie przez organ egzekucyjny wypowiedzi wierzyciela, który musi być powiadomiony o złożeniu zarzutów przez zobowiązanego. Wierzyciel zajmuje stanowisko w formie postanowienia, na które służy zażalenie. Organem właściwym do rozpoznania zażalenia na postanowienie wierzyciela wyrażające stanowisko w zakresie zarzutów jest właściwy dla tego wierzyciela organ wyższego stopnia, o którym mowa w art. 17 K.p.a.

Wypowiedź wierzyciela, w przypadku gdy zarzuty są oparte na przesłankach określonych w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 u.p.e.a., jest wiążąca dla organu egzekucyjnego, co oznacza, że organ ten nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego, w celu ustalenia istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutu i do obalenia w ten sposób stanowiska wierzyciela.

Należy podkreślić, iż funkcją zarzutów wnoszonych na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 u.p.e.a., jest doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia o charakterze merytorycznym, odnoszącego się bezpośrednio do zakresu obowiązków zobowiązanego.

Co ważne, odstąpienie przez organ egzekucyjny od obowiązku uzyskania wypowiedzi wierzyciela w sprawie zarzutów kwalifikowane jest jako naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik prowadzonego postępowania egzekucyjnego (por. wyrok NSA z dnia 20 lutego 1998 r., sygn. akt I SA/Łd 911/96; wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zgodnie art. 34 § 4 u.p.e.a. organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów (postanowienie o oddaleniu zarzutów, odmowie uznania zarzutów za uzasadnione lub o odmowie uwzględnienia zarzutów), a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego.

Rozpoznając zażalenie na postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie zarzutów, organ odwoławczy również jest związany stanowiskiem wierzyciela. Uprawnienie organu sprawującego nadzór nad egzekucją administracyjną (art. 23 § 2 u.p.e.a.) nie stwarza podstawy do kontroli przez egzekucyjny organ odwoławczy (organ nadzorujący) stanowiska wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym (art. 34 § 1 u.p.e.a.). W orzecznictwie wskazuje się wprost, że organ egzekucyjny nie jest i nie może być organem odwoławczym w stosunku do wierzyciela (por. postanowienie NSA z dnia 24 maja 2004 r., sygn. akt FW 4/04, wyroki NSA z dnia 17 czerwca 2009 r., sygn. akt II FSK 333/08, i z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FSK 1480/05).

Podsumowując, w świetle przepisu art. 33 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje, w określonym zakresie i terminie uprawnienie do zgłoszenia zarzutów, zaś na podstawie art. 34 u.p.e.a. na wierzycielu ciąży obowiązek wyrażenia, w przewidzianej do tego formie, swojego stanowiska w zakresie zgłoszonych zarzutów, przy czym co istotne postanowienie zawierające stanowisko wierzyciela co do zgłoszonych zarzutów musi mieć walor ostateczności.

Odnosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy należy wskazać, że organ egzekucyjny NUS zakwalifikował żądanie Skarżącego jako zarzut wymieniony w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., w stosunku do którego musiał wypowiedzieć się wierzyciel P. gdyż organ egzekucyjny nie był jednocześnie wierzycielem. Wierzyciel postanowieniem z dnia 2 czerwca 2016 r. uznał zarzuty za bezzasadne. Na postanowienie Wierzyciela Zobowiązany złożył zażalenie, w wyniku którego P. , działając jako organ II instancji, postanowieniem z dnia 8 lutego 2018 r. utrzymała w mocy postanowienie własne z dnia 2 czerwca 2016 r. Organ egzekucyjny po otrzymaniu ostatecznego stanowiska wierzyciela, którym był związany, postanowieniem z dnia 6 marca 2018 r. uznał wniesione zarzuty za bezzasadne. Z kolei DIAS działając jako organ II instancji postanowieniem z dnia 8 maja 2018 r. utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego. Element procesowy związania eksponował w postanowieniu zarówno organ egzekucyjny, jak i organ odwoławczy.

Rozpatrując zarzuty skargi należy stwierdzić, że zarzuty te w istocie są zarzutami sformułowanymi przeciwko stanowisku Wierzyciela zawartego w wymienionych postanowieniach. Jak już wskazano na wstępie postanowienia wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowienia, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu nie mogą być przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego, gdyż mają charakter incydentalny. W pełni skuteczna ochrona praw zobowiązanego w tym zakresie jest zapewniona przez możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego rozstrzygnięć wydanych w sprawie głównej, to jest postanowień organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów. Sąd administracyjny rozpoznający skargę na postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym w sprawie zarzutów na postępowanie egzekucyjne, ma obowiązek odnieść się również do treści rozstrzygnięcia wierzyciela dotyczącego stanowiska w sprawie zgłoszonego zarzutu.

Sąd stosując art. 134 i 135 P.p.s.a. dokonał oceny postanowień Wierzyciela i doszedł do przekonania, że postanowienia te naruszają przepisy postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Konsekwencją stwierdzonych nieprawidłowości związanych z postanowieniami P. było uchylenie postanowień organów egzekucyjnych jako wydanych w oparciu o ostateczne stanowisko Wierzyciela.

Przechodząc do przedstawienia stanu prawnego sprawy, należy zauważyć, że w dniu 1 marca 1993 r. weszła w życie ustawa z 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz.U. z 1993 r., nr 7, poz. 34). Jej przepisy regulowały problematykę opłat abonamentowych (art. 48) oraz obowiązek rejestracji odbiorników (art. 49). Zgodnie z zasadą natychmiastowego (bezpośredniego) działania prawa, nowe przepisy (jeśli brak przepisów szczególnych stanowiących inaczej) znajdują zastosowanie nie tylko do zdarzeń mających miejsce po wejściu w życie nowej ustawy, ale również do wszystkich sytuacji znajdujących się "w toku", które nie zostały jeszcze zakończone (zamknięte). Ponieważ w tej ustawie z faktem posiadania odbiornika, w stosunku do którego ciążył na posiadaczu obowiązek jego rejestracji, ustawodawca połączył obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych, pod rządami ustawy o radiofonii i telewizji obowiązek taki ciążył zarówno na osobach, w stosunku do których powstał on w okresie od wejścia w życie ustawy, jak i na osobach, które w dniu wejścia w życie tej ustawy spełniały wymogi objęcia obowiązkiem abonamentowym. W takiej sytuacji znajdowały się osoby, które w dniu wejścia w życie ustawy o radiofonii i telewizji miały zarejestrowane odbiorniki rtv.

Zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Łączności z 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U. z 1993 r., nr 70, poz. 338) posiadacz książeczki radiofonicznej był obowiązany powiadomić urząd pocztowy między innymi o zaprzestaniu używania odbiornika.

Z dniem 16 czerwca 2005 r. weszła w życie u.o.a. Również i ta ustawa nie zawiera przepisów intertemporalnych, a zatem znajduje bezpośrednie zastosowanie także do spraw "w toku". W tym stanie rzeczy obowiązek ponoszenia opłaty abonamentowej ciąży m.in. na podmiotach, które w dacie jej wejścia w życie miały zarejestrowany odbiornik.

Obowiązek uiszczania opłat abonamentowych wynika wprost z przepisu prawa – z art. 2 ust. 1 i 3 u.o.a. – powstaje on od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano rejestracji odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego i trwa do czasu ich wyrejestrowania lub dopełnienia w placówce pocztowej P. S.A. formalności związanych ze zwolnieniem od opłat abonamentowych. Z ustawy abonamentowej wynika zarówno wysokość należności z tytułu abonamentu, jak i termin płatności. Stwierdzenie zatem, że użytkownik zarejestrowanego odbiornika zalega z zapłatą abonamentu, pozwala na ustalenie kwoty zaległości i naliczenie stosownych odsetek podatkowych.

Kwestia opłat z tytułu abonamentu rtv była przedmiotem rozważań Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z 16 marca 2010 r., sygn. akt: K 24/08 (Dz.U. nr 48, poz. 285) orzekając o zgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej art. 7 ust. 1, 3, 5 i 6 u.o.a. wskazał, że "zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 u.o.a. na posiadaczu zarejestrowanego odbiornika ciąży ex lege obowiązek uiszczenia abonamentu, powstający z pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu rejestracji odbiornika". Art. 7 ustawy abonamentowej zawiera postanowienia, których celem jest umożliwienie kontroli wywiązywania się z obowiązku rejestracji odbiorników i uiszczania abonamentu. Kontrolę tę sprawuje P. , a nadzór nad jej działaniami sprawuje minister właściwy do spraw łączności (ust. 1 i 2). Nieuiszczone opłaty abonamentowe oraz opłaty karne mają być egzekwowane w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym (art. 7 ust. 3 u.o.a.). Ustawodawca przesądził też, że w razie opóźnień w uiszczaniu abonamentu naliczane będą odsetki w wysokości jak dla zaległości podatkowych w rozumieniu Ordynacji podatkowej (art. 7 ust. 4 ustawy abonamentowej).

Kolejno wyjaśnić należy, że P. zgodnie z obowiązkiem nałożonym na mocy § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, zastąpiła imienną książeczkę opłat indywidualnym numerem identyfikacyjnym. Należy także wskazać, że w myśl § 5 ust. 2 zdanie drugie powyższego rozporządzenia, P. była zobowiązana wyłącznie do powiadomienia użytkowników o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, poprzez przesłanie zawiadomienia w formie wzoru, stanowiącego załącznik nr 2 do rozporządzenia. Przywołany przepis mówi zatem o "powiadomieniu" użytkowników, a więc przesłanie przez P. zawiadomienia w zwykłej przesyłce listowej (bez potwierdzenia odbioru), na prawidłowy adres abonenta, czyniło zadość wymogom określonym we wskazanym wyżej przepisie rozporządzenia.

Reasumując, zarejestrowanie odbiornika pod rządami którejkolwiek z wymienionych ustaw bez jego późniejszego wyrejestrowania stanowi wystarczającą przesłankę istnienia wynikającego z ustawy obowiązku uiszczania opłat za jego używanie (aktualnie jest to opłata abonamentowa), który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym.

Przechodząc stanu faktycznego niniejszej sprawy, należy wskazać, iż Skarżący twierdzi, że w dniu 12 czerwca 2000 r. wyrejestrował odbiorniki rtv i po pierwsze na tę okoliczność przedkłada odcinek "W" książeczki radiofonicznej nr [...] Po drugie twierdzi, że na odcinku "W" z książeczki nr [...] będącym w posiadaniu p. (przekazanym do kartotek) dopisek o treści "wymiana na nowy ost. wpłata V 2000", został dopisany przez P. (został podrobiony). Po trzecie twierdzi, że po dacie 12 czerwca 2012 r. nie rejestrował odbiorników rtv, dlatego nie ciąży na nim w świetle przedstawionych powyżej przepisów obowiązek uiszczenia opłat za okres objęty tytułem wykonawczym z dnia 7 września 2015 r. Po czwarte odpowiadając na podnoszoną przez Wierzyciela okoliczność zmiany adresu zamieszkania w W. wskazuje, że książeczkę radiofoniczną nr [...] otrzymał w dniu zarejestrowania, odbiorników pod adresem oś. [...] [...], natomiast pod adresem oś. [...] [...] mieszka od 1993 r. i po zmianie adresu kontynuował wpłaty na tę książeczkę do dnia wyrejestrowania.

Z kolei Wierzyciel po pierwsze twierdzi, że Skarżący po wyrejestrowaniu w dniu 12 czerwca 2000 r. odbiornika rtv, dokonał ponownej rejestracji odbiornika rtv i otrzymał książeczkę radiofoniczną o numerze [...] i dlatego w dniu 27 maja 2008 r. nadany został Skarżącemu indywidualny numer identyfikacyjny 12601150, który zastąpił tę ostatnią książeczkę. Po drugie Wierzyciel twierdzi, że rejestracja dokonana w dniu 24 lutego 1992 r., w związku z którą Skarżący otrzymał książeczkę radiofoniczną nr [...], dokonana została na adres oś. [...] [...], natomiast książeczka radiofoniczna nr [...], dotyczy rejestracji odbiornika pod adresem oś. [...] [...].

W tym miejscu godzi się przypomnieć, że zgodnie z art. 133 § 1 P.p.s.a., Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Podstawą orzekania przez Sąd jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed organami. Kontrolując zaskarżoną decyzję czy postanowienie Sąd nie ogranicza się jedynie do tego aktu, lecz bada, czy okoliczności przedstawione w takiej decyzji znajdują odzwierciedlenie w dokumentacji zgromadzonej w nadesłanych aktach sprawy. To na organie ciąży obowiązek przedłożenia wraz ze skargą kompletnych akt, zawierających wszystkie dowody i dokumenty, które stały się podstawą wydanego przez niego aktu i które pozwolą sądowi dokonującemu kontroli na pełną ocenę jego zgodności z prawem rozumianym zarówno jako prawo procesowe jak i materialne (pokreślenie nie Sądu).

Sąd wskazuje, że jedynymi dowodami w przesłanych Sądowi aktach sprawy, które odnoszą się do podnoszonych przez strony okoliczności są: załączone przez Skarżącego do zażalenia z dnia 29 marca 2018 r. kserokopie odcinków "W" z książeczki radiofonicznej nr [...] będących odpowiednio w posiadaniu Skarżącego i Wierzyciela (karta 43 i 44 akt administracyjnych) oraz duplikat zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych będącym załącznikiem do pisma z dnia 7 marca 2018 r. skierowanego do Skarżącego przez Wierzyciela i przesłanego do organu egzekucyjnego do wiadomości (karta 33-35 akt administracyjnych).

Przedstawiony powyżej materiał dowodowy w żadnym wypadku nie pozwala Sądowi na ocenę zasadności stanowiska żadnej ze stron. Sąd nie może bazować na kserokopiach dostarczonych przez Skarżącego, obowiązek zgromadzenia dowodów ciąży na Wierzycielu, który wywodzi z tych dowodów określone konsekwencje dla Zobowiązanego.

Powyższe oznacza, że Wierzyciel naruszył stosowane w postępowaniu egzekucyjnym z mocy art. 18 u.p.e.a. przepisy art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a.

Stosownie do art. 7 K.p.a. - w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Powołany przepis formułuje naczelną zasadę postępowania jaką jest zasada prawdy obiektywnej, której realizacja ma ścisły związek z zasadą praworządności oraz wywiera zasadniczy wpływ na ukształtowanie całego postępowania administracyjnego, obligując organ administracji publicznej do wyczerpującego zbadania okoliczności faktycznych związanych z daną sprawą, na podstawie wszelkich dostępnych dowodów. Z zasady tej wynika między innymi rozwijany w art. 77 § 1 K.p.a. obowiązek organu administracji publicznej określenia w każdej sprawie jakie dowody są konieczne do wyjaśnienie stanu faktycznego, ich poszukiwania oraz realizacji. Konsekwencją obowiązywania zasad praworządności i prawdy obiektywnej jest także regulacja zawarta w art. 107 § 1 K.p.a., ustanawiającym obok innych wymogów decyzji obowiązek organu zawarcia w niej podstawy prawnej i uzasadnienia faktycznego. Uzasadnienie faktyczne w myśl § 3 tego artykułu powinno w szczególności obejmować wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Zbliżone wymogi ustawa przewiduje w odniesieniu do postanowienia – stosownie do art. 124 § 2 K.p.a. postanowienie powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, jeżeli służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz gdy wydane zostało na skutek zażalenia na postanowienie.

Odpowiednie ujawnienie procesu decyzyjnego w sferze podstawy faktycznej rozstrzygnięcia stanowi jedną z gwarancji prawidłowej realizacji zasady swobodnej oceny dowodów z art. 80 K.p.a., która winna uwzględniać wymogi logicznego rozumowania i zasady doświadczenia życiowego. Obowiązkiem organu rozstrzygającego sprawę - w ramach motywowania podjętej decyzji - jest ustosunkowanie się do wszystkich twierdzeń wniosku dotyczących istotnych okoliczności faktycznych czy prawnych, a także zarzutów podnoszonych przez strony w trakcie toczącego się postępowania, odzwierciedlenie tego winno znaleźć się w uzasadnieniu decyzji (postanowienia).

Naruszenie powyższych przepisów prowadzi również w efekcie do uchybienia zasadom praworządności (art. 6 K.p.a.) oraz budzenia zaufania obywateli do władzy publicznej (art. 8 K.p.a.).

Odnosząc się do poszczególnych kwestii, jakie zaistniały w rozpatrywanej sprawie należy podnieść, że Wierzyciel wskazując, że Skarżący ponownie zarejestrował odbiorniki rtv, powinien na podstawie dowodów wskazać, kiedy to nastąpiło i czy po ponownej rejestracji, Skarżący dokonywał jakichkolwiek wpłat. Tymczasem na powyższe okoliczności brak jest jakichkolwiek dowodów. Dokonanie ustaleń w zakresie ewentualnego uiszczania przez Skarżącego opłat abonamentowych po 12 czerwca 2000 r., jest jednym z podstawowych ustaleń jakich powinien dokonać Wierzyciel. Skoro Skarżący zdaniem Wierzyciela dokonał ponownej rejestracji, to oczywistym jest, że uczynił to w celu uiszczania opłaty.

Wierzyciel, kwestionując twierdzenie Skarżącego o wyrejestrowaniu odbiornika, również był obowiązany podać, na podstawie jakich rejestrów (zbiorów informacji) ustalił, że wyrejestrowanie nie nastąpiło. Nie uczynił tego; nie wskazał też jak odnotowuje wyrejestrowanie odbiornika (jaka jest procedura w tym zakresie). Podanie tych informacji umożliwiłoby ocenę, na jakiej podstawie Wierzyciel ustalił brak wyrejestrowania odbiornika i czy ustalenie to jest prawidłowe. Jeśli więc Zobowiązany kwestionował istnienie obowiązku zapłaty opłaty abonamentowej z uwagi na wyrejestrowanie odbiornika, Wierzyciel powinien załączyć do akt sprawy stosowne dowody, na podstawie których ustalono brak wyrejestrowania odbiornika. Również na powyższą okoliczność brak jest jakichkolwiek dowodów.

Wierzyciel jako argument pozwalający na uznanie zarzutu nieistnienia obowiązku za niezasadny, podniósł, że po wejściu w życie rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, Skarżący otrzymał zawiadomienie z dnia 27 sierpnia 2008 r. o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego 12601150. Wierzyciel wskazał jako dowód na duplikat tego zawiadomienia, który jak wynika z postanowienia z dnia 2 czerwca 2016 stanowi załącznik do tego postanowienia. Jednak w aktach sprawy brak jakiegokolwiek śladu, że takie zawiadomienie zostało nadane. Skoro wierzyciel dysponuje duplikatem postanowienia, to tym bardziej powinien dysponować jakimkolwiek dowodem wysłania pisma. Na marginesie należy również zaznaczyć, że w przesłanych Sądowi aktach sprawy znajduje się samo postanowienie bez załącznika.

Ustalenie wszystkich tych okoliczności determinuje obowiązek ponoszenia opłaty abonamentowej. Dopóki Wierzyciel jednoznacznie nie wykaże tych okoliczności, to nie posiada tytułu prawnego do przymusowego dochodzenia tej opłaty.

Ponadto należy wskazać, że zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, posiadacz książeczki radiofonicznej był obowiązany powiadomić urząd pocztowy m.in. o zaprzestaniu używania odbiornika. Rzeczone rozporządzenie obowiązywało w okresie 1 września 1993 r. do 16 czerwca 2005 r., tj. w okresie podnoszonego zarzutu wyrejestrowania odbiorników przez Skarżącego, dlatego też Wierzyciel powinien dokonać oceny dowodów – odcinków "W" w świetle powyższego rozporządzenia, a nie jak to uczynił - w świetle rozporządzenia z dnia 22 lipca 2005 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, które obowiązywało od dnia 29 lipca 2005 r.

Oceniając stanowisko Wierzyciela w zakresie zarzutu przedawnienia należności z tytułu opłat abonamentowych Sąd stwierdził, że jest ono prawidłowe. Oczywistym jest, że będzie ono istotne, o ile Wierzyciel rozpatrując ponownie zarzut nieistnienia obowiązku stwierdzi, że są podstawy do obciążenia Skarżącego należnością z tytułu opłaty abonamentowej.

Opłata abonamentowa rtv jest opłatą o charakterze administracyjnym, a nie jak twierdzi Skarżący o charakterze cywilnoprawnym. Obowiązek ten wynika z ustawy. Do przedawnienia opłat abonamentowych, stosować należy zatem przepisy art. 70 § 1 O.p., zgodnie z którym zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Decydujące w tym zakresie znaczenie ma charakter opłaty abonamentowej, a ten został przesądzony przez Trybunał Konstytucyjny w ww. wyroku. Jak stwierdził Trybunał Konstytucyjny we wskazanym powyżej orzeczeniu, jednym z obowiązków ciążących z mocy Konstytucji na "każdym" jest ponoszenie ciężarów i świadczeń publicznych określonych w ustawie (art. 84 Konstytucji). Natomiast nakładanie danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy (art. 217). Wyrażenie "ciężary i świadczenia publiczne" ma najszerszy zakres znaczeniowy, z kolei "daniny publiczne" są kategorią "świadczeń publicznych". Daniny te, to świadczenia powszechne, przymusowe, bezzwrotne, ustalane jednostronnie na rzecz podmiotu prawa publicznego w celu realizacji zadań publicznych, a zaliczają się do nich podatki, rozmaite opłaty oraz cła, a także abonament rtv.

W myśl z kolei art. 3 ust. 4 u.o.a. opłatę abonamentową uiszcza się z góry do 25 dnia miesiąca, za który opłata jest należna. Opłata może być uiszczona z góry za cały rok albo za wybrane miesiące. Tym samym przedawnienie zobowiązania z tytułu opłat abonamentowych rtv objętych tytułem wykonawczym nr [...] z dnia 7 września 2015 r. odpowiednio za:

- 2010 r., rozpoczęło swój bieg z upływem 31 grudnia 2010 r., natomiast pięcioletni okres upływał w dniu 31 grudnia 2015 r.,

- 2011 r. rozpoczęło swój bieg z upływem 31 grudnia 2011 r., natomiast pięcioletni okres upływał w dniu 31 grudnia 2016 r.,

- 2012 r. rozpoczęło swój bieg z upływem 31 grudnia 2012 r., natomiast pięcioletni okres upływał w dniu 31 grudnia 2017 r.,

- 2013 r. rozpoczęło swój bieg z upływem 31 grudnia 2013 r., natomiast pięcioletni okres upłynie w dniu 31 grudnia 2018 r.,

- 2014 r. rozpoczęło swój bieg z upływem 31 grudnia 2014 r., natomiast pięcioletni okres upłynie w dniu 31 grudnia 2019 r.,

- styczeń-maj 2015 r. rozpoczęło swój bieg z upływem 31 grudnia 2015 r., natomiast pięcioletni okres upłynie w dniu 31 grudnia 2020 r.

W myśl art. 70 § 4 O.p. dla przerwania biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego konieczne jest zastosowanie wobec zobowiązanego środka egzekucyjnego oraz poinformowanie go o jego zastosowaniu. W niniejszej sprawie w dniu 20 listopada 2015 r., skutecznie zastosowano środek egzekucyjny określony w art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a. - egzekucja z wynagrodzenia za pracę i poinformowano Skarżącego o tym fakcie, tym samym skutecznie przerwano bieg terminu przedawnienia, zatem Wierzyciel zasadnie nie uznał zarzutu przedawnienia.

Sąd odnosząc się do stwierdzenia Skarżącego zawartego w zażaleniu z dnia 29 marca 2018 r. oraz w skardze, dotyczącego ewentualnego podejrzenia popełnienia przestępstwa przez urzędników Wierzyciela, którzy zdaniem Skarżącego podrobili odcinek "W" książeczki numer [...], wskazuje, że okoliczności te powinien zgłosić odpowiednim organom ścigania, bowiem materia ta wykracza poza kognicję sądu administracyjnego.

Podsumowując, Sąd stwierdził, że Wierzyciel naruszył przepisy art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. Jako że organy egzekucyjne są związane stanowiskiem wierzyciela w zakresie podniesionego zarzutu, a mogło ono zostać skontrolowane przez Sąd dopiero na etapie skargi na postanowienie organu egzekucyjnego, wyrażone przez Wierzyciela stanowisko w postanowieniach z dnia 2 czerwca 2016 r. i z dnia 8 lutego 2018 r. należało uchylić na podstawie art. 135 P.p.s.a. W przeciwnym razie organy egzekucyjne, mimo wskazanych nieprawidłowości nie mogłyby ich wyjaśnić i naprawić w toku swojego postępowania, a tym samym nie byłyby uprawnione do podważenia stanowiska Wierzyciela. Wskazane naruszenia postępowania mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wobec tego Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 P.p.s.a. uchylił w pkt I sentencji zaskarżone postanowienie i postanowienie organu I instancji, a w pkt II sentencji - postanowienie wierzyciela z dnia 2 czerwca 2016 r. i z dnia 8 lutego 2018 r.

Ponownie rozpoznając sprawę Wierzyciel na podstawie art. 153 P.p.s.a. uwzględni przedstawioną przez Sąd ocenę i zgromadzi pełny materiał dowodowy, który pozwoli ocenić czy Skarżący zobowiązany jest do ponoszenia opłat abonamentowych wymienionych w tytule wykonawczym z dnia 7 września 2015 r. Wierzyciel zwróci szczególną uwagę na kwestię wyrejestrowania odbiorników rtv i ich ewentualnej ponownej rejestracji. Jeżeli ponownie uzna, że wyrejestrowanie nie nastąpiło, wskaże, na jakiej podstawie (na podstawie jakich dokumentów) ustalił tę okoliczność. Dokonując rekonstrukcji stanu faktycznego Wierzyciel powinien dokonać ustaleń w oparciu o wszystkie dostępne środki dowodowe przewidziane przepisami K.p.a. Ponadto Wierzyciel uwzględni obowiązujący stan prawny w dacie dokonywania czynności mających znaczenie dla sprawy.

O kosztach postępowania orzeczono w pkt III sentencji wyroku na podstawie art. 200 P.p.s.a., który stanowi, że w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.