Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SAB/Gl 2/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-03-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. na bezczynność Prezydenta Miasta C. w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów zobowiązanego postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 26 marca 2015 r. A. M., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. na podstawie tytułów wykonawczych obejmujących należności z tytułu opłat dodatkowych za nieuiszczenie opłat za parkowanie pojazdu w strefie płatnego parkowania.

Następnie pismem z dnia 11 września 2015 r. pełnomocnik strony wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. zażalenie na niezałatwienie przez Prezydenta Miasta C. ww. sprawy w terminie, które organ uznał za zasadne

i m.in. wyznaczył Prezydentowi Miasta C. dodatkowy termin załatwienia sprawy do dnia 7 grudnia 2015 r.

Postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Miejskiego Zarządu Ulic

i Mostów w C., działający z upoważnienia Prezydenta Miasta C., na podstawie art. 34 § 1 i § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1619) uznał zarzuty wniesione w piśmie z dnia 26 marca 2015 r. za bezzasadne.

Na powyższe postanowienie pełnomocnik zobowiązanego w piśmie z dnia

28 stycznia 2016 r. wniósł zażalenie.

Następnie w piśmie z dnia 3 lutego 2016 r. A. M., reprezentowany przez pełnomocnika, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Prezydenta Miasta C. zarzucając organowi rażące przekroczenie terminów do załatwienia ww. sprawy i wniósł m.in. o zobowiązanie Prezydenta Miasta C. do wydania postanowienia w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów zobowiązanego.

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi w całości jako bezzasadnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "ppsa", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U.

z 2015 r. poz. 613) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia

14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Z powyższego wynika, że do kognicji sądów administracyjnych należy m.in. rozpatrywanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Jednakże należy mieć na uwadze, że zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 1 - 4 tej ustawy. Zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest zatem dopuszczalne w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest z mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności. W myśl art. 3 § 2 pkt 3 ppsa wyłączone spod kontroli sądowoadministracyjnej zostały zaś postanowienia, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Jeżeli zatem na postanowienia w tym przedmiocie nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, to w ocenie Sądu niedopuszczalne jest również wniesienie skargi na bezczynność organu w tym zakresie. Mając powyższe na uwadze, skargę na bezczynność wniesioną w niniejszej sprawie należy uznać za niedopuszczalną. Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne i dlatego na podstawie tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.