Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1563/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-09-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 53 ust. 4 pkt 8, art. 60 ust 1, art. 64 ust 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Łuczaj Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj sędzia WSA Katarzyna Golat (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi H. O. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...], 2. zasądza od Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska na rzecz skarżącego H. O. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] marca 2018 r., nr [...], Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, z późn. zm.), określanej dalej jako K.p.a., art. 60 ust. 1, w związku z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073, z późn. zm.), powoływanej dalej jako u.p.z.p., po rozpatrzeniu zażalenia H. O. na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] stycznia 2018 r., znak: [...], którym odmówiono uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, wraz z urządzeniami budowlanymi, na działce nr [...], obręb [...], gmina [...], postanowił utrzymać w mocy postanowienie organ I instancji.

W uzasadnieniu przedstawiono następujący stan sprawy.

Pismem z dnia [...] stycznia 2018 r., znak: [...], Wójt Gminy [...] zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji, polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, wraz z urządzeniami budowlanymi na działce nr [...], obręb [...], gmina [...].

Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...], postanowieniem z dnia [...] stycznia 2018 r., znak: [...], odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji, wskazując iż realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia naruszy zakaz, określony w § 3 ust. 1 pkt 3 Uchwały nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. w sprawie: Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] (Dz. Urz. Woj.[...] z [...] r. nr [...] poz. [...], z późn. zm.), dalej jako "Uchwała", stanowiący, iż na omawianym obszarze chronionym zakazuje się likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych. Organ I instancji wskazał ponadto, iż nie jest możliwe zastosowanie odstępstw od ww. zakazu.

Na ww. postanowienie odmawiające uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, pismem z dnia [...] lutego 2018 r., zażalenie wniósł H.O. W zażaleniu zarzucono, że organ I instancji nie rozpatrzył wpływu inwestycji na cały obszar chroniony, lecz jedynie na teren objęty projektem decyzji. Ponadto skarżący wskazał, że organ I instancji nie odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla działki nr [...], która jest zlokalizowana w tym samym obszarze chronionym, co przedmiotowa działka.

Organ II instancji wskazał, że realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia naruszy zakaz określony w § 3 ust. 1 pkt 3 Uchwały, stanowiący, iż na omawianym obszarze chronionym zakazuje się likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych.

Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wyjaśnił, że zgodnie z danymi dostępnymi na Geoportalu powiatu [...], przedmiotowa działka ma powierzchnię 1163 m² i w całości stanowi jeden klasoużytek - grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych VI klasy bonitacyjnej. Zgodnie z załącznikiem nr 6 do rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów" budynków (Dz. U. z 2016 r. poz. 1034, z późn. zm.), do gruntów zadrzewionych i zakrzewionych na użytkach rolnych zalicza się grunty, będące enklawami lub półenklawami użytków rolnych, na których znajdują się śródpolne skupiska drzew i krzewów lub tylko drzew, w wieku powyżej 10 lat, niezaliczone do lasów lub sadów. Charakter terenu opisany w ewidencji gruntów odpowiada zagospodarowaniu działki widocznemu na zdjęciach, dostępnych na stronie www.geoportal.gov.pl – tj. cała działka jest pokryta zadrzewieniami.

Dalej organ wskazał, że zgodnie z art. 5 pkt 27 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2018 r., poz. 142, z późn. zm.), pod pojęciem "zadrzwienia" należy rozumieć pojedyncze drzewa, krzewy albo ich skupiska niebędące lasem w rozumieniu ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2017 r., poz. 788) lub plantacją, wraz z terenem, na którym występują, i pozostałymi składnikami szaty roślinnej tego terenu. Kierując się wyżej przywołaną definicją zadrzewienia, należy stwierdzić, że zadrzewieniami są nie tylko drzewa czy krzewy jako takie, ale także teren, na którym występują wraz z pozostałymi składnikami szaty roślinnej tego terenu. Realizacja budynku mieszkalnego na działce pokrytej zadrzewieniami środpolnymi, będzie wiązała się z likwidacją tych zadrzewień, co jest niezgodne z zakazem likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, wymienionym w § 3 ust. 1 pkt 3 Uchwały.

Odnosząc się do treści zażalenia organ wskazał, że skarżący zgłosił do usunięcia występujących na działce samosiejek, na dowód czego przedstawił protokół z oględzin drzew zgłoszonych do usunięcia, sporządzony przez pracownika Urzędu Gminy [...] w dniu [...] października 2017 r. W protokole wskazano, iż w wyniku oględzin stwierdzono wnioskowane do wycinki drzewa - 42 sztuki gatunku sosna, o obwodach pni, mierzonych na wysokości 5 cm od ziemi, wynoszących od 65 cm do 147 cm. W protokole zapisano także, że wycinka drzew jest podyktowana uporządkowaniem terenu - ogrodzenie działki i przygotowanie terenu pod budowę budynku mieszkalnego. W zażaleniu skarżący wskazał, że działka została uporządkowana pod teren budowy, gdyż Wójt Gminy [...] nie wniósł sprzeciwu wobec planowanej wycinki drzew.

Analizując treść protokołu z oględzin drzew zgłoszonych do usunięcia, załączonego do zażalenia, organ doszedł do wniosku, że Wójt Gminy [...] nie wziął pod uwagę zgodności planowanej wycinki drzew z zakazem likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, obowiązującym w omawianym obszarze chronionym, czego skutkiem był brak sprzeciwu dla tej wycinki. Organ ocenił, że zezwolenie na wycinkę zadrzewień śródpolnych w Obszarze Chronionego Krajobrazu [...] było niedopuszczalne, gdyż kwestia ta została już przesądzona przez prawodawcę lokalnego, który inkorporował ustawowy zakaz do uchwały.

Skoro – jak dalej wywodził organ - usunięcie zadrzewień z terenu przedmiotowej działki, będące przygotowaniem do inwestycji, jest niezgodne z zakazem likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, wymienionym w § 3 ust. 1 pkt 3 Uchwały, to organ I instancji słusznie odmówił uzgodnienia projektu decyzji w sytuacji, w której naruszenie zakazu likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, umożliwiłoby realizację inwestycji. Dlatego też, przedłożony do uzgodnienia projekt decyzji o warunkach zabudowy nie mógł zasługiwać na pozytywne uzgodnienie, albowiem uzgodnienie warunków zabudowy w przypadku zniszczenia przedmiotu ochrony stanowiłoby legalizację działań, naruszających zakaz z § 3 ust. 1 pkt 3 Uchwały. Organ odwołał się do orzecznictwa, przywołując: wyrok NSA z dnia 5 lipca 2017 r., sygn. akt II OSK 1894/16 oraz wyroki WSA w Warszawie: z dnia 28 sierpnia 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 544/14 i z dnia 31 stycznia 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 2720/12.

Dalej organ wywodził, że ze względu na charakter inwestycji, nie jest możliwe zastosowanie odstępstw od ww. zakazu, określonych w drugiej części § 3 ust. 1 pkt 3 oraz § 3 ust. 3 Uchwały, dopuszczających odpowiednio: prowadzenie działań wynikających z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej i zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego lub budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych oraz wykonywanie prac na potrzeby ochrony przyrody.

Organ nadmienił, że przedmiotowa inwestycja nie dotyczy wykonywania zadań na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa, prowadzenia akcji ratowniczej oraz działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym, a także realizacji inwestycji celu publicznego, w związku z czym nie zachodzi żadne z odstępstw wymienionych w art. 24 ust. 2 ustawy o ochronie przyrody.

Odnosząc się do zarzutu, iż organ zobowiązany był do dokonania oceny wpływu inwestycji na cele utworzenia obszaru chronionego, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wskazał, iż stwierdzenie to jest co do zasady błędne. W przypadku projektów decyzji o warunkach zabudowy podstawę uzgadniania w zakresie ochrony przyrody stanowią jedynie zakazy obowiązujące w granicach danej formy ochrony przyrody, a nie cele, dla których została ona utworzona. Odmienne stanowisko prowadziłoby wprost do naruszenia podstawowych praw i wolności obywatela wyrażonych w Konstytucji RP. Organ, wydając decyzję o odmowie ustalenia warunków zabudowy, powinien w sposób niebudzący wątpliwości wykazać niezgodność zamierzeń wnioskodawcy z przepisami odrębnymi. Wszelkie rozwiązania sprzeczne z wnioskiem organ powinien oprzeć na wyraźnej sprzeczności z przepisem nakładającym expressis verbis ograniczenia. Analiza, przez organ uzgadniający, wpływu planowanej inwestycji na cele lub ustalenia ochrony czynnej obszaru, określone w Uchwale, stanowiłaby wykroczenie poza delegację ustawową lub jej nieuprawnione zawężenie i oznaczałaby naruszenie art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, a także doprowadziłaby do rozszerzenia lub zawężenia normy ustawowej (niedopuszczalny wpływ aktu prawa miejscowego na normy ustawowe). Taki sposób postępowania prowadziłby również do podważenia decyzji prawodawcy lokalnego.

W zażaleniu skarżący wskazał, iż organ nie odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla działki nr [...], która jest zlokalizowana w tym samym obszarze chronionym, co przedmiotowa działka. Odnosząc się do powyższego zarzutu, organ zauważył, iż działka nr [...] została podzielona na mniejsze działki, w tym m.in. na przedmiotową działkę nr [...]. W piśmie przekazującym zażalenie, organ I instancji wyjaśnił, iż uzgodnił projekt decyzji dla działki nr [...], gdyż w jej granicach występowały bezdrzewne enklawy. Ponadto projekt decyzji dla ww. działki, zawierał zapisy, mające na celu ochronę zadrzewień śródpolnych. W związku z powyższym organ I instancji uzgodnił projekt decyzji dla działki nr [...], co nie oznacza, że projekt decyzji dla działki wydzielonej z ww. nieruchomości również zostanie uzgodniony, gdyż uwarunkowania mniejszej działki, takie jak na przykład występowanie zadrzewień, mogą na to nie pozwolić.

Argumenty dotyczące decyzji o warunkach zabudowy dla działek sąsiednich organ ocenił, jako niemające znaczenia w sprawie.

W skardze na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2018 r. H. O. zarzucił naruszenie:

1) naruszenie przepisu art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483, ze zm.), poprzez ograniczenie prawa jednostki do równej ochrony prawa własności,

2) art. 7 i art. 80 K.p.a. poprzez brak ustalenia stanu faktycznego sprawy,

3) art. 6 - 9, art. 10 § 1, art. 11 i art. 12 K.p.a., poprzez niewysłuchanie stron postępowania administracyjnego, uniemożliwienie stronom wypowiedzenia się co do materiału dowodowego, niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, nie działanie w sposób wnikliwy,

4) błędne zastosowanie § 3 ust. 1 pkt 3 Uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...], poprzez błędne przyjęcie, że planowana budowa narusza zakaz likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych i nie jest możliwa do zrealizowania bez naruszania terenu,

5) art. 80 i art. 77 § 4 K.p.a., poprzez niewskazanie żadnych okoliczności stanowiących przesłankę wydania kwestionowanego postanowienia oraz zaniechanie zakomunikowana stronie faktów znanych organowi z urzędu przed wydaniem rozstrzygnięcia.

Na podstawie powyższych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...].

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz.U. z 2017 r., poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenia albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty.

Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Sąd, badając legalność zaskarżonego postanowienia, w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, uwzględnił skargę. Uznał, iż postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2018 r., nr [...], oraz postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] stycznia 2018 r., znak: [...] naruszają prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia [...] marca 2018 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] stycznia 2018 r., którym odmówiono uzgodnienia w zakresie ochrony przyrody projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji, polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z urządzeniami budowlanymi na działce nr ewid. [...] obręb [...] gm. [...].

Zdaniem organu zabudowa terenu budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym wraz z urządzeniami budowlanymi stanowić będzie naruszenie zakazu zawartego w § 3 ust. 1 pkt 3 Uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] tj. likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych.

Organ uznał również, iż budowa domu zarówno w fazie realizacji, jak też eksploatacji bez naruszania terenu nie jest możliwa.

Zgodnie z art. 54, w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., decyzja o warunkach zabudowy określa rodzaj inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, dotyczące m.in. infrastruktury technicznej i komunikacyjnej. W przepisie tym ustawodawca określił zakres ingerencji organu w sferę praw inwestora przez przedstawienie zasad i warunków przedsięwzięcia projektowanego na danym terenie, co oznacza zakaz umieszczania w treści decyzji innych warunków niż w nim wymienionych. Jednocześnie organ administracji prowadzący takie postępowanie jest związany treścią wniosku inwestora.

Zgodnie z art. 60 ust. 1 u.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi (w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.). Oznacza to, iż postępowanie uzgadniające jest prowadzone w ramach postępowania "głównego", czyli postępowania zmierzającego do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Uzgodnień dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a. (art. 53 ust. 5 u.p.z.p.). Dotyczą one oceny zgodności decyzji z przepisami prawa regulującymi konkretną sprawę, w związku, z którą ustawodawca nakłada obowiązek uzgodnienia. Zatem organ uzgadniający działa, opierając się na stosownych przepisach, normujących przedmiotowy zakres uzgodnienia. Organem uzgadniającym jest najczęściej wyspecjalizowany organ właściwy w sprawach będących przedmiotem uzgodnienia, stąd też do jego właściwości przechodzi kontrola zgodności zamierzenia inwestycyjnego z daną regulacją materialnego prawa administracyjnego. Organ uzgadniający nie może wyjść poza ustawowo określony zakres uzgodnienia, a oceny dokonuje z punktu widzenia przepisów prawa powszechnie obowiązującego, regulującego daną kwestię. Uzgodnienie jest formą wiążącego wpływu jednego organu na drugi, przez uzależnienie możliwości wydania aktu od akceptacji jego treści przez organ uzgadniający (por. wyrok NSA z dnia 9 maja 2001 r., IV SA 2255/99, LEX nr 55769). Organ może odmówić uzgodnienia tylko wtedy, gdy przedstawiony projekt decyzji jest sprzeczny, z wyraźnie wskazanym przepisem prawnym.

Sporne między stronami jest zastosowanie § 3 ust. 1 pkt 3 Uchwały nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r., stanowiącego, iż na omawianym obszarze chronionym zakazuje się likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych.

W tych okolicznościach zadaniem organu uzgadniającego było rozważenie, czy na działce istniejąc zadrzewienia śródpolne, przydrożne i nadwodne. Na podstawie § 3 ust. 1 pkt 3 Uchwały, ochronie nie podlega bowiem ekosystem jako całość. Dokumentacja zgromadzona w sprawie nie potwierdza natomiast, ażeby stanowisko organów uzgadniających oparto na wynikach prawidłowo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego.

Organ uzgadniający jest uprawniony, a zarazem zobowiązany, do wszechstronnego rozważenia uwarunkowań planowanej inwestycji. Nie można poprzestać na analizie zdęć z Geoportalu, bez wizji w terenie, tym bardziej, że skarżący wywodził, że działka nie posiada zadrzewień. W okolicznościach niniejszej sprawy sprawdzenie czy zostanie naruszona uchwała, wymagało zweryfikowania warunków panujących na przedmiotowej działce.

Jednocześnie za przedwczesne należy uznać stwierdzenie, że nie ma znaczenia dla rozpatrzenia sprawy, iż skarżący zgłosił do usunięcia występujące na działce samosiejki, na dowód czego przedstawił protokół z oględzin drzew zgłoszonych do usunięcia z [...] października 2017 r. W protokole wskazano, iż w wyniku oględzin stwierdzono wnioskowane do wycinki drzewa - 42 sztuki gatunku sosna, o obwodach pni, mierzonych na wysokości 5 cm od ziemi, wynoszących od 65 cm do 147 cm. W protokole zapisano także, że wycinka drzew jest podyktowana uporządkowaniem terenu - ogrodzenie działki i przygotowanie terenu pod budowę budynku mieszkalnego. W zażaleniu skarżący wskazał, że działka została uporządkowana pod teren budowy, gdyż Wójt Gminy [...] nie wniósł sprzeciwu wobec planowanej wycinki drzew.

Analizując treść protokołu z oględzin drzew zgłoszonych do usunięcia, organ doszedł do wniosku, że Wójt Gminy [...] nie wziął pod uwagę zgodności planowanej wycinki drzew z zakazem likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, obowiązującym w omawianym obszarze chronionym, czego skutkiem był brak sprzeciwu dla tej wycinki. W ocenie organów orzekających w sprawie zezwolenie na wycinkę zadrzewień śródpolnych w Obszarze Chronionego Krajobrazu [...] było niedopuszczalne, gdyż kwestia ta została już przesądzona przez prawodawcę lokalnego, który inkorporował ustawowy zakaz do uchwały.

Takie stanowisko Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, zaaprobowane przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska jest równoznaczne z uznaniem milczącego przyjęcia zgłoszenia za niebyłe. Tym czasem jest to instytucja, stosowana przez inny organ, niż organy wyspecjalizowane w ochronie środowiska, a weryfikacja jej zastosowania leży poza kognicją Regionalnego i Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska.

Pogląd o konieczności uznania, iż doszło do milczącego przyjęcia zgłoszenia (tj. instytucji obecnej w różnych aktach prawnych, wobec której poglądy można stosować per analogiam), w sytuacji, gdy inny organ uważa je za błędnie dokonane, obecna jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Gwoli przykładu można przytoczyć twierdzenie, iż nie sposób podzielić poglądu, zgodnie z którym jeżeli organ administracji architektoniczno-budowlanej nie zdąży przed rozpoczęciem robót budowlanych poinformować zgłaszającego o konieczności uzyskania pozwolenia na budowę, to inwestor narusza przepis art. 28 i musi się liczyć z konsekwencjami wynikającymi z art. 48 (por. wyrok WSA w Warszawie z 18.06.2004 r., IV SA 162/03, LEX nr 158969). Akceptacja takiego stanowiska byłaby niedopuszczalnym przerzucaniem na inwestora skutków zaniedbań organów oraz naruszeniem ogólnych zasad uregulowanych zarówno w Kodeksie postępowania administracyjnego (art. 7–9), jak i w Konstytucji RP (art. 2 i 7) – tak A. Kosicki, Komentarz do art. 30 ustawy - Prawo budowlane, Lex.

Jedynie dodatkowo zatem Sąd zaznacza, że organy te nie dokonały analizy stanu faktycznego w kontekście innych przepisów niż Uchwała, tj. przepisy wyższego rzędu, które w trakcie dokonywania zgłoszenia obowiązywały.

Rolą Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska nie była zatem ocena zasadności przyjęcia zgłoszenia, lecz zbadanie, czy na nieruchomości istnieją zadrzewienia śródpolne, przydrożne i nadwodne.

Brak przeprowadzenia przez organy uzgadniające obu instancji postępowania wyjaśniającego we wskazanym kierunku, stanowi o naruszeniu przepisów art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a., które doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych i niewłaściwego zastosowania przepisów art. 53 ust. 4 pkt 8, zw. z art. 64 u.p.z.p., w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 135 p.p.s.a. i 119 pkt 3 tej ustawy, uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie.

Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy, organ uzgadniający winien mieć na względzie ocenę prawną i wskazania, co do dalszego postępowania, wyrażone w niniejszym orzeczeniu. W szczególności ma zgromadzić materiał dowodowy, który umożliwi zweryfikowanie planowanego rozwiązania. Organ rozważy potrzebę dokonania oględzin w terenie.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżącego kwotę 100 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania, na które składa się uiszczony wpis sądowy od skargi.