Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1429/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-11-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 1
journal: Dz.U. 1958 nr 17 poz 70
law: Ustawa z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska - Jaroszewicz Sędziowie: Sędzia WSA Elżbieta Lenart Sędzia WSA Maria Tarnowska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2012 r. sprawy ze skargi R. L., P. L., A. L., P. L. i M. L. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę.


UZASADNIENIE

I. Stan faktyczny

1. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku R. L., P. L., A. L., M. L. i P. L. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2011 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 1972 r. nr [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej Wydział Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w S. z dnia [...] czerwca 1972 r. nr [...], w części dotyczącej wywłaszczenia nieruchomości położonej w R., oznaczonej jako działka [...], stanowiącej własność S. L. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

2. W uzasadnieniu decyzji Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej podał, że decyzją z dnia [...] czerwca 1972 r. Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej Wydział Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w S. orzekło o wywłaszczeniu za odszkodowaniem nieruchomości położonej w R., oznaczonej jako działka [...], stanowiącej własność S. L.

Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy decyzją Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 1972 r.

Pismem z dnia 27 lutego 2007 r., uzupełnionym pismem z dnia 8 grudnia 2010 r., z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] czerwca 1972 r. oraz z dnia [...] grudnia 1972 r. wystąpili następcy prawni S. L.: R. L., P. L., A. L., M. L. i P. L.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. Minister Infrastruktury odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 1972 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia [...] czerwca 1972 r., w części dotyczącej przyznania odszkodowania.

Decyzją z dnia [...] września 2011 r. Minister Infrastruktury odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 1972 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia [...] czerwca 1972 r., w części dotyczącej wywłaszczenia.

3. W uzasadnieniu decyzji Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej stwierdził, że wywłaszczenia przedmiotowej nieruchomości dokonano na podstawie przepisów ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1961 r. Nr 18, poz. 94 ze zm.), zatem w aspekcie zgodności z tymi przepisami oraz stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie orzekania należało ocenić zaskarżone decyzje.

Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej stwierdził, że z orzeczeń z dnia [...] grudnia 1972 r. i z dnia [...] czerwca 1972 r. wynika, iż wywłaszczona nieruchomość była niezbędna pod rozbudowę zakładowego ośrodka kolonijno - wczasowego, zgodnie z zatwierdzonymi planami inwestycyjnymi Okręgowego Zarządu Lasów Państwowych w P. na lata [...] r., co potwierdzało pismo Naczelnego Zarządu Lasów Państwowych w W. z dnia [...] listopada 1971 r. Z pisma zaś Wojewódzkiej Komisji Planowania Gospodarczego w P. z dnia [...] grudnia 1971 r. oraz wniosku Okręgowego Zarządu Lasów Państwowych w P. z dnia 17 listopada 1971 r., wynika iż rozbudowa ośrodka wypoczynkowego w R. została ujęta w 5-letnim planie inwestycyjnym. Inwestycja była zgodna z Planem Ogólnym Zagospodarowania Przestrzennego miejscowości R., co wynika z pisma Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w G. z dnia 6 czerwca 1972 r.

Organ stwierdził, że w 1972 r., gdy nastąpiło wywłaszczenie przedmiotowej nieruchomości, każde zadanie gospodarcze, a przede wszystkim inwestycyjne - w świetle dekretu z dnia 1 października 1947 r. o planowej gospodarce narodowej (Dz. U. Nr 64, poz. 373), mogło być realizowane wyłącznie w ramach narodowego planu gospodarczego, przyjętego na dany rok czy na okresy dłuższe (plany roczne i wieloletnie). Nabycie zatem nieruchomości niezbędnej dla realizacji zadania gospodarczego następowało dla potrzeb wykonywanego w ramach planu gospodarczego zadania, dla realizacji którego nastąpiło wywłaszczenie. A zatem nie doszło do rażącego naruszenia art. 3 ust. 1 ustawy z 1958 r., a wywłaszczenie przedmiotowej nieruchomości zostało dokonane zarówno na cele użyteczności publicznej, jak i dla wykonania zadań określonych w zatwierdzonych planach gospodarczych.

Na podstawie art. 6 ust. 1 i 4 ustawy ubiegający się o wywłaszczenie obowiązany był przed wszczęciem postępowania wywłaszczeniowego wystąpić do właściciela o dobrowolne odstąpienie nieruchomości, jednakże mógł od tego odstąpić, jeżeli prowadzenie rokowań z właścicielem natrafiłoby na przeszkody trudne do pokonania, w szczególności jeżeli osoba właściciela lub miejsce jego pobytu były nieznane.

Organ stwierdził, że z akt archiwalnych niniejszej sprawy wynika, że wymóg przeprowadzenia rokowań odnośnie umownego nabycia nieruchomości został spełniony, gdyż wnioskodawca - Okręgowy Zarząd Lasów Państwowych w P. złożył stosowną ofertę S. L., co wynika z pisma z dnia 21 stycznia 1970 r. Zgodnie z treścią protokołu spisanego na posiedzeniu w dniu 17 lutego 1970 r., pismem z dnia 26 lutego 1970 r. S. L. wyraziła zgodę na dobrowolną sprzedaż nieruchomości. Do zawarcia umowy jednakże nie doszło, gdyż jak wynika z wniosku Okręgowego Zarządu Lasów Państwowych w P. z dnia 17 listopada 1971 r., S. L. wyraziła zgodę na sprzedaż działki za [...] zł, a biegły wycenił przedmiotową nieruchomość na [...] zł. Tym samym, zdaniem organu, niezasadne są argumenty skarżących, iż nieruchomość wywłaszczono bez zastosowania trybu ofertowego, gdyż powierzchnię nieruchomości przeznaczonej do wywłaszczenia określało pismo (oferta) z dnia 21 stycznia 1970 r., natomiast cena - jak wynika z wniosku z dnia 17 listopada 1971 r. - była przedmiotem negocjacji, które jednakże nie doprowadziły do zawarcia umowy.

Zdaniem organu, zawarcie umowy sprzedaży za cenę proponowaną przez S. L., w świetle art. 6 ustawy nie było możliwe, a w związku z niekompletnością akt archiwalnych trudno jest określić, jaki stopień zaawansowania osiągnęły prowadzone między stronami rokowania i czy nie nastąpiła kolejna wymiana korespondencji dotyczącej oferty złożonej S. L., w tym uzupełniającej ją o konkretną cenę.

Organ wskazał, że zgodnie z orzecznictwem sądowo-administracyjnym, brak wskazania ceny w ofercie dotyczącej dobrowolnego odstąpienia nieruchomości, nie stanowi rażącego naruszenia prawa (por. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2008 r. I OPS 2/08, publ. LexPolonica nr 1893188).

W związku z tym należy przyjąć, zdaniem organu, że wniosek Okręgowego Zarządu Lasów Państwowych w P. z dnia 17 listopada 1971 r. złożony w trybie art. 15 ustawy o wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego przedmiotowej nieruchomości, był uzasadniony; spełniał wymogi formalne określone w przepisach ustawy.

Na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy na właściwym organie spoczywał obowiązek zawiadomienia właściciela (posiadacza) nieruchomości o wszczęciu postępowania. Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej Wydział Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w S. pismem z dnia 24 lutego 1972 r. poinformowało strony o wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego; zdaniem organu, zawiadomienie to spełniało wymogi określone w art. 16 ustawy.

Organ zauważył, że w aktach sprawy brak jest protokołu rozprawy i wezwania na rozprawę skierowanego do S. L., jednakże, zdaniem organu, brak ten nie może być dowodem rażącego naruszenia art. 16 ustawy.

Zgodnie z poglądem wyrażonym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, brak akt archiwalnych powoduje, iż nie można przeprowadzić oceny postępowania wywłaszczeniowego i ustalić, czy było ono przeprowadzone w sposób prawidłowy, a tym samym nie można stwierdzić, czy zaszły przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonych decyzji (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 lipca 2005 r. sygn. akt I SA/Wa 170/04, nie publ., wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 lipca 2009 r. sygn akt I SA/Wa 540/09, publ. LEX nr 552557).

Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej podtrzymał argumentację przedstawioną w decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2011 r., iż mimo że w aktach sprawy nie zachowało się wezwanie skierowane bezpośrednio do S. L., to z faktu wezwania [...] z dnia [...] maja 1972 r., dotyczącego zarówno wywłaszczenia nieruchomości stanowiącej własność T. S., jak i nieruchomości stanowiącej własność S. L., można wnioskować wezwanie na rozprawę w dniu 17 maja 1972 r. również S. L., bowiem obie sprawy wywłaszczeniowe prowadzone były łącznie.

W związku z powyższym organ uznał, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 1972 r. oraz decyzji z dnia [...] czerwca 1972 r., w części dotyczącej wywłaszczenia.

Zdaniem organu, w sprawie nie można stwierdzić naruszenia przesłanek ustawowych wymogów wywłaszczenia. Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, jako wyjątek od określonej w art. 16 § 1 kpa ogólnej zasady stabilności decyzji administracyjnych, następuje tylko wtedy, gdy bezspornie ustalone zostało istnienie przyczyny nieważności określonej w art. 156 § 1 kpa (por. wyrok NSA z dnia 19 maja 1989 r. IV SA 90/89, publ. ONSA 1989/1/49).

4. Zdaniem Sądu, stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia nie budzi wątpliwości.

II. Zarzuty zawarte w skardze i stanowisko organu

1. Skargę na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli: R. L., P. L., A. L., M. L. i P. L.;

zarzucając:

(1) sprzeczność istotnych ustaleń poczynionych przez organ z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, tj. naruszenie art. 7, 77 i 80 kpa na skutek przyjęcia, iż pismo z dnia 21 lutego 1970 r. skierowane do właścicielki nieruchomości S. L. stanowiło ofertę dobrowolnego odstąpienia, o jakiej mowa w art. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. (Dz. U. 17 poz. 70, zwanej dalej "ustawą wywłaszczeniową"), mimo iż pismo to nie nosiło cech oferty;

(2) błędną wykładnię art. 3 ustawy wywłaszczeniowej poprzez przyjęcie, iż cel wywłaszczenia określony jako "rozbudowa ośrodka kolonijno-wczasowego" spełniał wskazaną w tym przepisie przesłankę użyteczności publicznej;

(3) naruszenie art. 7 i 77 kpa na skutek rozstrzygnięcia pojawiających się w sprawie wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy na korzyść organu, gdy tymczasem takie wątpliwości należało rozstrzygnąć na korzyść strony, co zostało potwierdzone w ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych –

- wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpatrzenia.

2. W odpowiedzi na skargę Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

III. Uzasadnienie prawne

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

2. Zaskarżoną decyzją Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej utrzymał w mocy decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] września 2011 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 1972 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej Wydział Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w S. z dnia [...] czerwca 1972 r., w części dotyczącej wywłaszczenia nieruchomości położonej w R., oznaczonej jako działka l. kat. nr [...], stanowiącej własność S. L.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Sąd podziela stanowisko organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

3.1 Należy stwierdzić, iż postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest postępowaniem nadzwyczajnym i stanowi formę nadzoru. Przedmiotem tego postępowania jest ustalenie, czy ostateczna decyzja administracyjna poddana nadzorowi w nadzwyczajnym trybie jest dotknięta którąkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa, oraz, czy nie zachodzą przesłanki negatywne do stwierdzenia nieważności, o których mowa w art. 156 § 2 kpa. Oznacza to, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej obowiązkiem organu jest rozpatrywanie sprawy wyłącznie w granicach określonych przez art. 156 kpa, w postępowaniu tym organ nie może rozpatrywać sprawy co do jej istoty, jak w postępowaniu odwoławczym.

Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 kpa organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 1992 r. V SA 86/92, publ.: ONSA 1993, Nr 1, poz. 23).

Organ orzekający, sprawdzając istnienie przesłanek z art. 156 § 1 kpa do stwierdzenia nieważności decyzji, bada w tym zakresie stan faktyczny i prawny z daty wydania decyzji, w stosunku do której toczy się postępowanie administracyjne o stwierdzenie jej nieważności (por: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 września 2003 roku sygn. akt: IV SA 99/02 publ. LEX nr 103195, Wspólnota 2004/10/55).

3.2 W niniejszej sprawie przedmiotem oceny legalności w trybie art. 156 § 1 kpa jest decyzja Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 1972 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej Wydział Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w S. z dnia [...] czerwca 1972 r. - w części dotyczącej wywłaszczenia nieruchomości położonej w R., oznaczonej jako działka [...], stanowiącej własność S. L.

Słusznie Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej uznał, że skoro wywłaszczenia przedmiotowej nieruchomości dokonano na podstawie przepisów ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1961 r. Nr 18, poz. 94 ze zm.), w aspekcie zgodności z tymi przepisami oraz według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie orzekania należało ocenić zaskarżone decyzje.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, wywłaszczenie było dopuszczalne, jeżeli wywłaszczana nieruchomość była ubiegającemu się o wywłaszczenie niezbędna na cele użyteczności publicznej, na cele obrony Państwa albo dla wykonania zadań określonych w zatwierdzonych planach gospodarczych.

Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 7 maja 2004 r. III CK 188/03 (LEX nr 500187) stwierdził, że budowa zakładowego ośrodka wczasowego mieści się w ramach pojęcia użyteczności publicznej, ze względu na które mogło nastąpić wywłaszczenie (art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r.) - a jak wynika z akt sprawy - w niniejszej sprawie celem wywłaszczenia było przeznaczenie przedmiotowej nieruchomości pod rozbudowę zakładowego ośrodka kolonijno - wczasowego, co, jak słusznie zauważył organ, mieściło się w pojęciu użyteczności publicznej. Wywłaszczenie zaś pod rozbudowę zakładowego ośrodka kolonijno - wczasowego nie oznaczało braku powszechności i ogólnej dostępności dla całego społeczeństwa, ponieważ żadne przepisy nie wykluczały możliwości korzystania z ośrodków zakładowych przez osoby trzecie, tj. nie przynależące do określonej grupy zawodowej.

Z akt sprawy wynika, że przedmiotowa nieruchomość została zgodnie z zatwierdzonymi planami inwestycyjnymi Okręgowego Zarządu Lasów Państwowych w P. na lata [...] r. przeznaczona pod rozbudową zakładowego ośrodka kolonijno - wczasowego, co potwierdza pismo Wojewódzkiej Komisji Planowania Gospodarczego w P. z dnia 8 grudnia 1971 r., z którego wynika, że w planie 5 letnim jest ujęta rozbudowa ośrodka wypoczynkowego w R., jak również pismo Naczelnego Zarządu Lasów Państwowych w W. z dnia [...] stycznia 1971 r. Z pisma natomiast Okręgowego Zarządu Lasów Państwowych w P. z dnia [...] czerwca 1972 r. wynika, że planowana inwestycja była w granicach planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości R. Ponadto, dla przedmiotowej inwestycji w dniu [...] grudnia 1969 r. Prezydium Rady Narodowej w G. Wydział Budownictwa Urbanistyki i Architektury wydało zgodę na lokalizację szczegółową.

Skoro więc w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, wskazano, że wywłaszczenie było dopuszczalne, jeżeli wywłaszczana nieruchomość była ubiegającemu się o wywłaszczenie niezbędna na cele użyteczności publicznej, na cele obrony Państwa albo dla wykonania zadań określonych w zatwierdzonych planach gospodarczych - przyjąć więc należy, że wywłaszczenie przedmiotowej nieruchomości stanowiącej własność S. L. było dopuszczalne, ponieważ wywłaszczenie przedmiotowej nieruchomości pod rozbudowę ośrodka kolonijno - wypoczynkowego stanowiło cel użyteczności publicznej, wskazany w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r., a ponadto, nieruchomość ta była ubiegającemu się o wywłaszczenie niezbędna "dla wykonania zadań określonych w zatwierdzonych planach gospodarczych".

Z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości wynika, że przed wszczęciem postępowania wywłaszczeniowego ubiegający się o wywłaszczenie zobowiązany był wystąpić do właściciela o dobrowolne odstąpienie nieruchomości za cenę ustaloną w oparciu o opinię biegłych z listy właściwego Prezydium Rady Narodowej. Sąd podziela stanowisko organu, że znajdująca się w aktach archiwalnych niniejszej sprawy oferta Okręgowego Zarządu Lasów Państwowych w P. z dnia [...] stycznia 1970 r. o dobrowolne odstąpienie nieruchomości skierowana do ówczesnej właścicielki nieruchomości, oznacza, że spełniona została przesłanka określona treścią art. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości.

Zgodnie z treścią protokołu z posiedzenia z dnia 17 lutego 1970 r., pismem z dnia 26 lutego 1970 r. S. L. wyraziła zgodę na dobrowolną sprzedaż nieruchomości, lecz do zawarcia umowy nie doszło, ponieważ, jak wynika z wniosku Okręgowego Zarządu Lasów Państwowych w P. z dnia 17 listopada 1971 r., S. L. wyraziła zgodę na sprzedaż działki za [...] zł, a biegły wycenił przedmiotową nieruchomość na [...] zł.

Słusznie więc organ uznał, że niezasadne są argumenty skarżących, iż nieruchomość wywłaszczono bez zastosowania trybu ofertowego, gdyż powierzchnię nieruchomości przeznaczonej do wywłaszczenia określało pismo (oferta) z dnia 21 stycznia 1970 r., natomiast cena - jak wynika z wniosku z dnia 17 listopada 1971 r. - była przedmiotem negocjacji, które jednakże nie doprowadziły do zawarcia umowy.

Organ wskazał, że zgodnie z orzecznictwem sądowo-administracyjnym, brak wskazania ceny w ofercie dotyczącej dobrowolnego odstąpienia nieruchomości, nie stanowi rażącego naruszenia prawa (por. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2008 r. I OPS 2/08, publ. LexPolonica nr 1893188).

W związku z tym należy przyjąć, zdaniem organu, że wniosek Okręgowego Zarządu Lasów Państwowych w P. z dnia 17 listopada 1971 r. złożony w trybie art. 15 ustawy o wszczęcie postępowania wywłaszczeniowego przedmiotowej nieruchomości, był uzasadniony; spełniał wymogi formalne określone w przepisach ustawy.

Zgodnie z art. 16 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o wszczęciu postępowania zawiadamiano za dowodem doręczenia właściciela (posiadacza) nieruchomości i osoby, którym służą na nieruchomościach prawa rzeczowe ograniczone. Odpis zawiadomienia wywieszano na tablicy ogłoszeń urzędu gminy (miejskiego). Zawiadomieniem z dnia 24 lutego 1972 r. Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w S. Urząd Spraw Wewnętrznych zawiadomiło strony o wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego odnośnie nieruchomości [...] położonej w R., stanowiącej własność S. L. oraz sąsiedniej nieruchomości o powierzchni [...] stanowiącej własność T. S.

W aktach archiwalnych znajduje się też wezwanie na rozprawę wyznaczoną na dzień 17 maja 1972 r., które dotyczy wywłaszczenia gruntu stanowiącego własność S. L. i T. S., skierowane do T. S.

Słusznie organ uznał, że postępowanie w sprawie wywłaszczenia sąsiadujących z sobą nieruchomości było prowadzone łącznie.

Ponadto, zdaniem Sądu, brak części akt archiwalnych powoduje, że nie można przeprowadzić oceny postępowania wywłaszczeniowego w pełnym zakresie, ale również, nie można stwierdzić, tylko z tego powodu, że nie zachowały się akta sprawy - nieważności przeprowadzonego postępowania administracyjnego.

IV. Zdaniem Sądu postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane.

Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.

V. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.