Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1391/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2007-05-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska Sędziowie: Sędzia NSA Henryk Dolecki ( spr.) Sędzia WSA Maria Mysiak Protokolant Joanna Białas - Gołąb po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2007r. sprawy ze skargi A. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] . Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy I. u c h y l a zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...].Nr [...], II. stwierdza , że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 59 - 64 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80 poz.717 ze zm.), art. 1, art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania A. H, od decyzji z dnia [...]. Burmistrza Miasta i Gminy [...], wydanej na wniosek W. B, ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie i zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego w zakresie przełożenia drzwi garażowych, na działkach nr [...] przy ul. [...]- utrzymał

w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji podano, że A. H, wnosząc o uchylenie decyzji organu I instancji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz błędne ustalenia faktyczne mające istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia, polegające na przyjęciu, że realizacja planowanego zamierzenia jest kontynuacją tego co znajduje się już na przedmiotowej działce oraz, że działka nr [...] posiada dostęp do drogi publicznej. W odwołaniu strona podniosła, iż działka nr [...], przez którą przejeżdżać będzie wnioskodawca, stanowi współwłasność czterech podmiotów. Trzech współwłaścicieli sprzeciwiło się planowanej przez W. B. zmianie zagospodarowania wspólnej działki. Poza tym wydanie decyzji o warunkach zabudowy w tej sprawie jest bezprzedmiotowe, bowiem to rozstrzygniecie pozostanie "w próżni" gdyż inwestor nie uzyska pozwolenia na budowę nie mogąc wykazać się prawem do dysponowania nieruchomością. Dlatego, zdaniem odwołującej się, przedmiotową decyzję należy uznać za sprzeczną z odrębnymi przepisami. Ponadto zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wydanie decyzji jest możliwe, jeżeli zostaną łącznie spełnione warunki określone w tym przepisie, których jest pięć, a w sprawie niespełnione są dwa warunki z pkt l i pkt 2. Warunki te stanowią, iż decyzję wydać można, jeśli co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w ten sam sposób, a na przedmiotowej działce nie ma żadnego innego obiektu garażowego. Musi być też spełniony warunek dostępu terenu do drogi publicznej, a działka nr [...] nie posiada dostępu do ul. [...] ponieważ współwłaściciele działki nr [...], przez którą ten dostęp jest możliwy, nie wyrażają na to zgody.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] odnosząc się do podniesionych zarzutów powołało się na treść art. 59 – 64 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i stwierdziło, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia 5 warunków wymienionych w art. 6 1 ust. 1 cyt. ustawy, a mianowicie: 1/ co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu 2/ teren ma dostęp do drogi publicznej

3/ istniejące lub projektowane uzbrojenie jest wystarczające dla projektowanego zamierzenia, 4/ teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych, 5/ decyzja jest zgodna z odrębnymi przepisami do których zalicza się w szczególności - Prawo ochrony środowiska, Prawo wodne, ustawa o ochronie przyrody , ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych, ustawa o odpadach, ustawa o lasach, Prawo geologiczne i górnicze, ustawa o drogach publicznych, ustawa o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, Prawo geodezyjne i kartograficzne, ustawa o własności lokali, itp.

Analiza zgromadzonego w sprawie materiału procesowego dała, zdaniem organu odwoławczego, podstawę do przyjęcia, że zostały spełnione zostały wszystkie przesłanki do wydania przedmiotowej decyzji. Dokonano bowiem analizy stanu faktycznego i prawnego terenów działek nr [...] i nr [...] obr. [...], objętych planowanym zamierzeniem zmiany sposobu użytkowania istniejącego budynku gospodarczego przez przełożenie drzwi garażowych. Poza tym na podstawie art. 53 ust. 4 cyt. ustawy organ dokonał uzgodnienia z Dyrektorem [...] Parku [...] (postanowienie z dnia [...]r., ponieważ planowane zamierzenie zlokalizowane jest w otulinie [...] Parku [...] oraz z Gminą [...], zarządcą drogi publicznej - ul. [...] (postanowienie z dnia [...]r.). Organ w myśl art. 61 § 4 kpa zawiadomił wszystkie strony postępowania o jego wszczęciu, jak również o zakończeniu i możliwości wypowiedzenia się, co do zebranego materiału dowodowego. Ponadto w postępowaniu odwoławczym zbadano, czy planowana inwestycja spełnia łącznie wszystkie pięć warunków z art. 61 ust. 1 ustawy i stwierdzono, że wydanie przedmiotowej decyzji było możliwe, ponieważ planowane przełożenie drzwi garażowych ma nastąpić w istniejącym już budynku, użytkowanym przez wnioskodawcę, który jako współwłaściciel gruntów działki nr [...] posiada dostęp do drogi publicznej - do ul. [...]. Inwestycja nie wymaga zaopatrzenia w media, bo teren działki nr [...], na której usytuowany jest budynek gospodarczy, jest terenem zabudowanym, nie wymagana jest więc zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze i zamierzenie nie narusza przepisów odrębnych.

Organ odwoławczy podkreślił, że istotnym aktem prawnym mającym zastosowanie w sprawie jest ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 80 poz. 903 ze zm.), określająca m.in. prawa i obowiązki współwłaścicieli zarządzających nieruchomością wspólną. Przepis art. 3 tej ustawy stanowi, że każdemu właścicielowi lokalu przysługuje udział w nieruchomości wspólnej jako prawo związane z własnością lokalu; nieruchomość wspólną stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właściciela lokalu. Natomiast art. 12 przyznaje właścicielowi lokalu prawo do współkorzystania z nieruchomości wspólnej zgodnie z jej przeznaczeniem.

W rozpatrywanej sprawie wnioskodawca zamierza zmienić sposób użytkowania istniejącego już budynku gospodarczego na działce nr [...] poprzez przełożenie drzwi garażowych. Planowana inwestycja nie jest związana ze zmianą sposobu zagospodarowania działki nr [...], stanowiącej współwłasność zarówno wnioskodawcy jak i pozostałych trzech współwłaścicieli (w tym odwołującej się). Z materiału procesowego zebranego w sprawie wynika, iż wnioskodawca korzysta już z przedmiotowego budynku gospodarczego, a więc ma od dawna dojście przez działkę nr [...], korzystając z niej w myśl ustawy o własności lokali, na zasadzie współwłasności jako właściciel lokalu w budynku przy ul. [...] nr [...]. Nie można zatem zgodzić się z twierdzeniem odwołującej się, że teren, na którym znajduje się budynek gospodarczy, nie posiada dostępu do drogi publicznej, którą jest ul. [...]. Ten dostęp istnieje a wnioskodawca jako współwłaściciel z niego korzysta.

Natomiast osobną kwestią w sprawie jest uzyskanie pozwolenia na budowę, ponieważ inwestor, aby uzyskać stosowną decyzję musi wykazać się prawem do terenu. Niezbędna będzie więc zgoda pozostałych współwłaścicieli. Natomiast na etapie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, zgoda pozostałych współwłaścicieli nie jest wymagana. Wynika to z art. 63 ust. 1 i ust. 2 cyt. ustawy, który stanowi, że w odniesieniu do tego samego terenu decyzję o warunkach zabudowy można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy, bo decyzja ta nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Zgodnie z ugruntowaną linią orzecznictwa, decyzja o warunkach zabudowy dla inwestora jest tylko swoistą informacją, że planowany obiekt może być realizowany na danym terenie. Wydanie tej decyzji nie przesądza jeszcze o tym, że dojdzie do realizacji obiektu. Na przeszkodzie mogą stanąć bowiem warunki wynikające z Prawa budowlanego jak i z przepisów wykonawczych.

Odwołująca się podniosła również zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stwierdzając, że decyzję można wydać tylko wtedy, jeśli co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w ten sam sposób, a na przedmiotowej działce nie ma innego obiektu garażowego. Zdaniem organu odwoławczego warunek ten miałby zastosowanie, gdyby wniosek dotyczył budowy nowego obiektu, a nie jedynie przełożenia drzwi garażowych w użytkowanym przez wnioskodawcę budynku.

Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Szczecinie złożyła A. H, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przez wydanie decyzji pomimo braku przesłanek określonych w powołanych przepisach. Skarżąca zarzuciła nadto błąd w ustaleniach faktycznych mający istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia, polegający na przyjęciu, że działka Nr [...] posiada dostęp do drogi publicznej umożliwiający wjeżdżanie pojazdami samochodowymi w sytuacji, gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy powinien prowadzić do odmiennych wniosków. Wskazując na powyższe podstawy skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi A. H. podkreśliła, iż nie zgadza się ze stwierdzeniem organ odwoławczego, że spełnione zostały wszystkie przesłanki o których mowa w art. 61 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza innych przepisów prawa i interesów osób trzecich. W toku postępowania dokonano niewłaściwych ustaleń, a to spowodowało naruszenie przepisów prawa materialnego, ponieważ działka nr [...], przez którą miałby przejeżdżać wnioskodawca stanowi współwłasność 4 osób. Każdy ze współwłaścicieli pisemnie wypowiedział się w sprawie ewentualnej inwestycji Jak wynika z treści zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności uzasadnienia zaskarżonej decyzji wszyscy pozostali współwłaściciele nieruchomości tj. A. H, S. G. i A. K. wyrazili sprzeciw w odniesieniu do proponowanych przez inwestora warunków zagospodarowania wspólnej działki. Pomimo wskazania tej okoliczności organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zmiany decyzji organu I instancji. Takie rozstrzygnięcie wiąże się ze zmianą przeznaczenia wspólnej działki numer [...]. Dotychczas inwestor przechodził przez tą działkę, aby dostać się do pomieszczenia gospodarczego położonego na działce numer [...] Ewentualny ,,korytarz" na przejazd pojazdem do tego pomieszczenia będzie znacznie szerszy (zaznaczony na mapie linią przerywaną) niż dotychczasowe przejście dla pieszych. To już wiąże się ze zmianą przeznaczenia, co najmniej części wspólnej nieruchomości tj. działki numer [...], na co żaden z właścicieli zgody nie wyraził.

Zgodnie z art. 19 ustawy z dnia 24 czerwca 2006 r. o własności lokali (Dz. U. 2090, Nr 80, poz. 903 ze zm.), jeżeli liczba lokali nie jest większa niż siedem, do zarządu nieruchomością wspólna mają odpowiednie zastosowanie przepisy kodeksu cywilnego i kodeksu postępowania cywilnego. W rozpoznawanej sprawie jest czterech współwłaścicieli, czyli tzw. mała wspólnota. Tymczasem zgodnie z art. 199 kc do dokonania czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu potrzebna jest zgoda wszystkich współwłaścicieli. Niewątpliwie przez taką czynność przekraczającą zakres zwykłego zarządu należy rozumieć zmianę przeznaczenia sposobu zagospodarowania, nawet części gruntu wspólnej działki numer [...] Zatem doszło do naruszenia art. 199 kc w zw. z art. 19 ustawy o własności lokali. Z tych powodów w sprawie winien mieć zastosowanie art. 206 kc, a nie art. 12 ustawy o własności lokali. Stosownie do treści art. 206 kc każdy ze współwłaścicieli jest uprawniony do współposiadania rzeczy wspólnej oraz do korzystania z niej w takim zakresie, jaki daje się pogodzić ze współposiadaniem i korzystaniem z rzeczy przez pozostałych współwłaścicieli. Tego ostatniego warunku nie spełniono, bowiem proponowana zmiana sposobu użytkowania działki numer [...] nie daje się pogodzić z normalnym, spokojnym korzystaniem z działki przez skarżącą. Planowana inwestycja wiązać będzie się z koniecznością przejeżdżania przez inwestora tuż obok okien domu skarżącej, a w bezpośrednim sąsiedztwie będzie zalegało błoto, związane z użytkowaniem części wspólnego podwórka na przejazd do garażu.

Pojęcie drogi koniecznej rozumiane jest jako służebność przechodu lub przejazdu, przy czym posiadanie pierwszej z tych służebności nie oznacza posiadania także drugiej. Ujęty w przepisie art. 61 ust 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym warunek posiadania dostępu do drogi koniecznej należy rozumieć tak, iż musi to być dostęp do drogi koniecznej umożliwiające korzystanie z nieruchomości w sposób przewidziany w decyzji ustalającej warunek zabudowy danego terenu. W tej konkretnej sytuacji musiałby to być taki dostęp, który umożliwiałby wjeżdżanie samochodem do pomieszczenia położonego na działce [...] przez wspólną działkę numer [...]. Takiego dostępu (służebności przejazdu) inwestor nie posiada. Wynika z tego, że zaskarżone rozstrzygnięcie narusza art. 61 ust l pkt 2 ustawy o planowaniui zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem przedmiotowe pomieszczenie nie posiada odpowiedniego dostępu do drogi publicznej a na obciążenie tego rodzaju służebnością nieruchomości stanowiącej współwłasność skarżąca nie zgadza się. Pomimo takiej sytuacji wydano przedmiotową decyzję, co jest całkowicie niezrozumiałe i bezprzedmiotowe, a także sprzeczne z odrębnymi przepisami.

Zgodnie z art. 61 ust 1 pkt 1 cyt. ustawy decyzję o warunkach zabudowy wydaje się jeżeli, co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczącej nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. W przedmiotowej sprawie warunek ten nie został spełniony. Na tej samej działce nie ma żadnego innego obiektu o podobnym przeznaczeniu. Jest to tylko "widzi mi się" inwestora, że istniejące pomieszczenie gospodarcze zamierza przerobić na garaż. Dotychczas to pomieszczenie przeznaczone było na chów zwierząt domowych. Inwestor kupił przedmiotowy obiekt jako budynek gospodarczy za kwotę [...] zł. w [...] r. Niejasne jest na jakiej podstawie doszło do zmiany przeznaczenia pomieszczenia i gruntu z gospodarczego na garaż zwłaszcza, że w planach miasta obiekt ten nie figuruje jako garaż. Nadto w decyzjach organów administracyjnych obu instancji doszło do poważnej nieścisłości. Mowa jest bowiem o przełożeniu drzwi garażowych w pomieszczeniu gospodarczym. Jest to niekonsekwencja, gdyż prawo budowlane rozróżnia wyraźnie pojęcia "garaż" i "pomieszczenie gospodarcze". Niewątpliwie nie są to pojęcia tożsame. Dzieje się tak być może dlatego, aby w ten sposób "ukryć" faktyczną poważną przebudową i zmianę przeznaczenia obiektu, który dotychczas był pomieszczeniem gospodarczym a stać się ma garażem. Niezależnie od tego wydanie decyzji o warunkach zabudowy terenu powinno być poprzedzone ustaleniem zakresu posiadania wspólnej nieruchomości przez wszystkich współwłaścicieli. Takie rozstrzygnięcie możliwe jest tylko w drodze sądowej. Jest to istotne, bowiem z mapy zasadniczej wynika, że droga przejazdu do ewentualnego garażu może przebiegać przez działkę numer [...] lub z wykorzystaniem wjazdu obok szkoły przez działkę numer [...]. Dokonując ustalenia warunków zabudowy organy administracyjne tej okoliczności nie wzięły pod uwagę. Ważne przy tym, że przejazd do drogi publicznej przez działki numer [...] albo [...] byłby znacznie krótszy aniżeli drogą obecnie proponowaną.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swego stanowiska.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie. Postępowanie w sprawie decyzji o warunkach zabudowy prowadzone jest według przepisów kodeksu postępowania administracyjnego i zgodnie z treścią art. 1 pkt 1 kpa jest to sprawa indywidualna rozpatrywana w drodze decyzji administracyjnej przez właściwy organ administracji publicznej.

Na podstawie art. 52 ust. 1 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) wszczęcie postępowanie w sprawie decyzji o warunkach zabudowy następuje na wniosek inwestora. Oznacza to, że osoba, która wszczyna postępowanie określa jego granice przedmiotowe i podmiotowe. W razie wątpliwości w tym zakresie obowiązkiem organu administracji publicznej jest udzielenie stronie stosownych informacji w ramach obowiązków wynikających z art. 9 k.p.a. Jeżeli więc treść wniosku budzi wątpliwości organ powinien kwestię tę wyjaśnić zwracając się do strony, która ostatecznie decyduje, jakie żądanie skierowała do organu administracji.

W rozpoznawanej sprawie W. B. we wniosku wszczynającym postępowanie wskazał, że "ubiega się o wyrażenie zgody na przestawienie drzwi garażowych istniejącego budynku gospodarczego...". Ponadto stwierdził, że po uzyskaniu zgody i przestawieniu drzwi zamierza użytkować budynek jako garaż (k. 3 akt administracyjnych).

Treść wniosku, uwzględniając użyte w nim sformułowania wskazuje, że inwestor zamierza zmienić dotychczasowy sposób użytkowania budynku gospodarczego na garaż i w związku z tym chce przestawić "drzwi garażowe" w inne miejsce.

Natomiast z treści analizy stanu faktycznego i prawnego terenu sporządzonego na podstawie art. 53 ust. 3 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (k. 5 akt administracyjnych) wynika, że obecnie inwestor, po zmianie samochodu, nie może wjeżdżać do środka i garażować pojazdu, bo od strony dotychczasowej bramy obiekt jest zbyt krótki. Poza tym w analizie stwierdzono, że działka [...], na której znajduje się przedmiotowy obiekt użytkowana jest jako ogrodnicza działka przydomowa i ma ona bezpośredni dostęp do drogi publicznej przez działkę nr [...].

W sentencji decyzji z dnia [...]r. organ I instancji ustalając warunki zabudowy określił rodzaj inwestycji dla terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej jako – przebudowa i zmiana sposobu użytkowania budynku gospodarczego w zakresie przełożenia drzwi garażowych od strony ul. [...]. Stanowisko organu I instancji podzielił organ odwoławczy przyjmując, że planowane zamierzenie polega na przełożeniu drzwi garażowych.

Takie rozstrzygnięcie nie odpowiada treści wniosku złożonego przez inwestora, który, jak pisze zamierza użytkować budynek gospodarczy jako garaż, a zmianę sposobu użytkowania ma ułatwić przestawienie drzwi. Oznacza to, że organ odniósł się tylko do części wniosku, nie uwzględniając jego rzeczywistej treści. Już z tego powodu należało przyjąć, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ja decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem prawa. Poza tym organ pominął tę część analizy sporządzonej na podstawie art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, z której wynika, że wnioskodawca użytkuje już przedmiotowy obiekt jako garaż, a potrzeba przesunięcia drzwi wynika, ze zmiany samochodu na większy. W toku postępowania w ogóle pominięto te fragmenty analizy. Z jej treści można bowiem wyprowadzić, wniosek, że inwestor już korzysta z przejazdu przez sąsiednią działkę nr [...], jadąc do budynku gospodarczego (garażu). Niewyjaśniona jest więc kwestia dostępu terenu do drogi publicznej, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W myśl art. 2 pkt 14 cyt. ustawy dostęp do drogi publicznej oznacza albo bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Działka nr [...], na której znajduje się budynek gospodarczy ma bezpośredni dostęp do drogi gminnej – ul. [...]. Z treści zebranych w sprawie dokumentów, w tym ze wskazanej wcześnie analizy wynika, że działka ta jest wykorzystywana jako ogrodnicza działka przydomowa, a użytkownicy mają do niej dostęp od strony działki nr [...]. Tak więc w rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z taka sytuacją, w której działka [...] ma bezpośredni dostęp do drogi publicznej, ale organ przyjął, że ma ona dostęp pośredni poprzez teren działki [...], jednocześnie nie wyjaśniając czy proponowana droga ma charakter drogi wewnętrznej. Tak więc, organ przyjął, że inwestor ma dostęp do drogi publicznej, przez działkę sąsiednią stanowiącą współwłasność kilku osób, nie biorąc pod uwagę, że w takiej sytuacji przejazd byłby możliwy, po uprzednim ustanowieniu służebności w drodze czynności cywilnoprawnej bądź orzeczenia sądowego, bądź decyzji administracyjnej. Należy zwrócić uwagę, że nie ma znaczenia w takim wypadku, że inwestor jest jednym ze współwłaścicieli działki nr [...]

Wobec powyższego, przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien przede wszystkim zanalizować dokładnie treść wniosku inwestora, a następnie mając określony przedmiot postępowania dokonać należytych ustaleń faktycznych oraz prawnych i stosownie do ich wyniku wydać odpowiednia decyzję.

Skoro zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a oraz lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.