Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 475/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-09-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzające ją postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 11 ust. 1, art. 12 ust. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Małgorzata Jarecka, Sędzia WSA Lidia Ciechomska-Florek (sprawozdawca) Asesor WSA Jarosław Trelka, Protokolant Robert Powojski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2008 r. sprawy ze skargi S. S.A. [...] z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzające ją postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] września 2007 r. nr [...], 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz S. S.A. [...] z siedzibą w W. kwotę 440 zł (słownie: czterysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 28 czerwca 2007r. S. S.A. z/s w W., wystąpiło do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z zapytaniem:

"Czy opłacanie przez Spółkę świadczeń medycznych w firmie medycznej za wynagrodzeniem liczonym jako iloczyn liczby pracowników i stawki miesięcznej ryczałtowej dla 1-go uprawnionego stanowi nieodpłatne świadczenie dla pracownika w wysokości stawki miesięcznej ryczałtowej, które należy doliczyć do przychodu ze stosunku pracy opodatkowanego podatkiem dochodowym od osób fizycznych, mimo że pracownik nie zawsze w danym miesiącu korzystał ze świadczeń medycznych?".

Strona przedstawiła stan faktyczny, z którego wynika, że zgodnie z Zakładowym Układem Zbiorowym Pracy finansuje koszt usług medycznych, z których korzystają pracownicy, emeryci i renciści. Skarżąca zawarła z przychodniami lekarskimi umowy na udzielanie świadczeń zdrowotnych pracownikom Spółki, członkom ich rodzin, uczniom oraz emerytom. Za korzystanie z tych usług ponosi koszty w postaci opłaty ryczałtowej za każdą uprawnioną osobę. Z załącznika do jednej z tych umów wynika, iż opłata ryczałtowa za usługi medyczne obejmuje zakres medycyny pracy oraz badania, wizyty lekarskie i rehabilitację. Raz w roku podaje przychodniom lekarskim imienny wykaz osób uprawnionych do korzystania z ich usług. W przypadku wystąpienia zmian aktualizuje przekazane dane. Przychodnie lekarskie wystawiają fakturę, której wartość stanowi iloczyn ryczałtu i podanej liczby osób uprawnionych.

Zdaniem Spółki z racji tego że przedmiotowe wydatki są finansowane w formie ryczałtu za jednego pracownika, bez względu na to czy korzysta on ze świadczeń czy nie, wydatki te nie stanowią dla pracowników przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. W ocenie Spółki sama możliwość skorzystania ze świadczeń nie stanowi wartości otrzymanych, nieodpłatnych świadczeń, bowiem brak jest możliwości określenia podmiotowego i przedmiotowego zakresu świadczeń medycznych – nie można "przypisać" przychodu na podstawie art. 11 i 12 ustawy z dnia 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. Dz. U. z 2000r. nr 14, poz. 176 z późn. zm.) – dalej "u.p.d.o.f." . Spółka wskazała również, że z ryczałtu nie ma możliwości wydzielenia wartości świadczeń wynikających z Kodeksu pracy.

Po rozpatrzeniu powyższego wniosku Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. postanowieniem z dnia [...] września 2007r. uznał stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe. Wskazał, że argumentacja Spółki, iż w opisanym stanie faktycznym nie można określić wartości faktycznie otrzymanych świadczeń całkowicie pomija specyfikę świadczeń ryczałtowych. Zdaniem organu I instancji, wartość świadczeń otrzymanych nieodpłatnie przez osobę uprawnioną jest równa wartości przekazanego danej osobie pakietu, a faktyczne przekazanie tego pakietu danej osobie, udokumentowane jest umieszczeniem jej imienia i nazwiska na liście osób uprawnionych do korzystania z usług medycznych przekazanej Spółce przez świadczącego usługi medyczne.

Organ wskazał również, że wartość ryczałtu jest stała i ponoszona za gotowość świadczenia usług objętych pakietem na rzecz danej osoby w okresie za który została zapłacona. Koszt pakietu ponoszony przez Skarżącą na rzecz pracowników, członków ich rodzin, emerytów oraz uczniów stanowi przychód tych osób podlegający opodatkowaniu. W przypadku pracowników i ich rodzin świadczenia te stanowią przychód ze stosunku pracy o jakim mowa w art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f., w przypadku emerytów są związane ze wcześniejszym zatrudnieniem z Spółce i podlegają opodatkowaniu wg zasad określonych w art. 30 ust. 1 pkt u.p.d.o.f., zaś w przypadku uczniów świadczenia te stanowią przychód z innych źródeł, o którym mowa w art. 20 ust. 1 u.p.d.o.f. o ile z uczniami nie zawarto umów o pracę. Organ wskazał również, iż jeżeli nie wyodrębniono w umowie wartości pakietu dotyczącego usług wchodzących w zakres medycyny pracy, nie jest możliwe zastosowanie do tej wartości zwolnienia przedmiotowego określonego w art. 21 ust. 1 pkt 11 u.p.d.o.f.

W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnicy Spółki zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 12 ust.1 i ust. 3 w związku z art. 11 ust. 1-2b oraz art. 21 ust. 1 pkt 11 u.p.d.o.f. ze względu na ich błędną interpretację oraz naruszenie przepisów postępowania podatkowego, tj. art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn.zm.) - dalej powoływanej jako "Ordynacja podatkowa", ze względu na zastosowanie przy dokonywaniu interpretacji przepisów zasady "in dubio pro fisco".

Dyrektor Izby Skarbowej w W., nie podzielił argumentów przedstawionych w zażaleniu i decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że o powstaniu przychodu ze stosunku pracy nie przesądza fakt skorzystania przez pracownika z konkretnej usługi medycznej, lecz samo otrzymanie przez pracownika pakietu medycznego (o określonej wartości pieniężnej), dającego prawo do usług medycznych w ramach wykupionego pakietu. Nieodpłatnym świadczeniem – w ocenie organu odwoławczego – nie jest w tym przypadku korzystanie przez pracowników z konkretnych usług medycznych lecz wartość świadczenia w postaci możliwości skorzystania z takich usług. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, należy uznać, iż w przedmiotowym przypadku u pracowników powstaje przychód ze stosunku pracy w postaci świadczenia w naturze. Zgodnie z art. 11 ust. 2a pkt 2 u.p.d.o.f. - wartość pieniężną świadczeń - jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione, ustala się według cen zakupu. Z tego wynika, iż przychodem każdego z pracowników będzie cena zakupu usługi objęcia go opieką medyczną.

Dyrektor Izby Skarbowej podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, iż niewyodrębnienie w umowie wartości pakietu dotyczącego usług w zakresie medycy pracy uniemożliwia zastosowanie zwolnienia podatkowego wynikającego z art. 21 ust 1 pkt 11 cyt. ustawy. Jednocześnie wskazał, iż Skarżąca miała w tym zakresie swobodę ukształtowania umowy w taki sposób by móc skorzystać z ww. zwolnienia, co czyni – w jego ocenie - niezasadnym zarzut Spółki, iż interpretacja organu I instancji pozbawia ją tego prawa.

Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej niesłuszny był również zarzut zażalenia dotyczący nie dokonania przez organ I instancji dostatecznie wnikliwej analizy zagadnień związanych z nieodpłatnym świadczeniem i możliwością jego otrzymania przez pracownika oraz zarzut naruszenia przepisu art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości na niekorzyść podatnika. W ocenie organu odwoławczego, takie wątpliwości w rozpatrywanej sprawie nie zaistniały.

W skardze wniesionej na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnicy Spółki zarzucili, iż narusza ona przepisy prawa materialnego tj. art. 12 ust. 1 i ust. 3 w zw. z art. 11 ust. 1-2b oraz art. 21 ust. 1 pkt 11 u.p.d.o.f. ze względu na dokonanie błędnej ich interpretacji oraz wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu powyższej decyzji pełnomocnicy Spółki wskazali, iż pracownik uzyskując dostęp do świadczeń medycznych nie otrzymuje ich ale są one jedynie stawiane mu do dyspozycji. Sytuacja ta dotyczy około 1920 pracowników, co do których Spółka jako pracodawca ma obowiązek zapewnić im świadczenia wynikające z Kodeksu pracy, przepisów BHP jak też z Układów Zbiorowych Pracy. Pełnomocnicy Skarżącej wyjaśnili przy tym, iż art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. wiąże przychód w tym zakresie z faktycznym otrzymaniem świadczenia, a nie potencjalną możliwością skorzystania z niego.

Z tych względów dokonana przez organ odwoławczy rozszerzająca interpretacja art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f., jak też art. 12 ust. 1 i 3 tej ustawy, w efekcie prowadzi do rozciągnięcia obowiązku podatkowego także na stany faktyczne nieokreślone przez ustawodawcę, z naruszeniem zasady wynikającej z art. 216 Konstytucji RP zgodnie z którą nakładanie podatków oraz określenia przedmiotu opodatkowania następuje w drodze ustawy.

W ocenie pełnomocników Skarżącej gdyby racjonalny ustawodawca chciał opodatkować tego typu zdarzenia gospodarcze to wobec faktu zawierania przez pracodawców podobnych umów od wielu lat, już by to uczynił. Ich zdaniem, równomierne rozłożenie kwoty ryczałtu na wszystkich pracowników godziłoby w zasady współżycia społecznego, dochodziłoby bowiem do opodatkowania nie objętych ustawą stanów faktycznych, przy założeniu równego korzystania ze świadczenia przez każdego z pracowników. W ocenie pełnomocników Spółki, organ nie dał odpowiedzi na kluczowe w tym zakresie pytanie czy i w jaki sposób dokonać rozliczenia podatkowego pracownika, który z różnych względów nie korzysta z pakietu medycznego. Nie uwzględnił również faktu, iż jednym z głównych celów zawartych umów o świadczenia zdrowotne było spełnienie przez Spółkę jako pracodawcę wymogów w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy. Z tych względów pracownicy winni korzystać ze zwolnienia przewidzianego w art. 21 ust. 1 pkt 11 u.p.d.o.f., a podejście zaprezentowane przez organ w zupełności pomija tę okoliczność pozbawiając pracowników prawa do skorzystania ze zwolnienia z opodatkowania.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Rozstrzygnięcia będące przedmiotem oceny Sądu, podjęte zostały w ramach postępowania o wydanie pisemnej interpretacji co do sposobu i zakresu zastosowania przepisów prawa podatkowego. Z uwagi na istotę tego postępowania, uregulowanego przepisami art. 14a – 14e Ordynacji podatkowej, wyznaczyć należało zakres, jakiego dotyczyć może wypowiedź organów podatkowych co do treści wniosku o interpretację.

W art. 14a § 2 Ordynacji podatkowej ustawodawca określił warunki formalne wniosku o udzielenie interpretacji. Zgodnie z tym przepisem, wniosek składa się do właściwego naczelnika urzędu skarbowego, naczelnika urzędu celnego lub wójta, burmistrza (prezydenta miasta), starosty albo marszałka województwa. Składający wniosek jest obowiązany do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego oraz przedstawienia własnego stanowiska w sprawie. Wymagane tym przepisem warunki zostały przez Spółkę dochowane.

Specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega między innymi na tym, że właściwy organ podatkowy rozstrzyga tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej. Organ podatkowy nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych tylko okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę (art. 14a § 3 Ordynacji podatkowej).

Przedstawione przez wnioskodawcę własne stanowisko sprawie, w której żąda on udzielenia pisemnej interpretacji, zakreśla ramy wypowiedzi organów podatkowych. Rozstrzygnięcie podjęte przez organ podatkowy pierwszej instancji jest bowiem oceną tego stanowiska, które uznaje on za prawidłowe lub nieprawidłowe. W przypadku niewydania postanowienia zawierającego interpretację w ustawowym terminie, to właśnie stanowisko przedstawione we wniosku, wiąże organy podatkowe (art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej).

Także Sąd ocenia zgodność stanowiska organów podatkowych z przepisami prawa w odniesieniu do stanu faktycznego oraz stanowiska wnioskodawcy zawartego tylko i wyłącznie we wniosku.

Dysponując stanowiskiem wnioskodawcy, jednoznacznie wyrażonym na tle przedstawionego przezeń stanu faktycznego, organ podatkowy związany jest jego zakresem. Oznacza to, że nie jest uprawniony do wyjścia poza ramy sprawy zakreślone przez wnioskodawcę w treści wniosku o interpretację – w odniesieniu do stanu faktycznego, wskazania przepisów, które podlegają interpretacji oraz własnego stanowiska wnioskodawcy. Stwierdzić należy, że wskazane wcześniej swoiste "związanie" stron postępowania treścią wniosku o interpretację, tj. przedstawionym stanem faktycznym oraz stanowiskiem wnioskodawcy, dotyczy nie tylko organów podatkowych (w zakresie orzekania o prawidłowości stanowiska podatnika), ale też samego wnioskodawcy.

W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Przechodząc do oceny jej zgodności z prawem przypomnieć należy, że spór sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii czy świadczenie Skarżącego na rzecz pracowników polegające na uzyskaniu przez nich dostępu do świadczeń medycznych finansowanego w postaci opłaty ryczałtowej za każdą uprawnioną osobę stanowi nieodpłatne świadczenie dla pracownika w wysokości stawki miesięcznej ryczałtowej, które należy doliczyć do przychodu ze stosunku pracy opodatkowanego podatkiem dochodowym od osób fizycznych, mimo, że pracownik nie zawsze w danym miesiącu korzystał ze świadczeń medycznych.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f. za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń,

a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za nie wykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

W przepisie tym zostały wskazane - co jest istotne w rozpoznanej sprawie - jako przychody: wypłaty pieniężne, świadczenia w naturze, inne nieodpłatne świadczenia lub świadczenia częściowo odpłatne. Konsekwencją takiego zróżnicowania przychodów jest wskazanie w kolejnych przepisach sposobu obliczania wartości pieniężnej świadczeń w naturze, innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych.

Ustawodawca w odmienny sposób określił sposób obliczania wartości dla każdej z tych kategorii świadczeń, czemu dał wyraz w ust. 2 i 3 art. 12 oraz ust. 2, 2a i 2b art. 11 u.p.d.o.f. Zatem dla potrzeb wykazania, iż dane świadczenie jest przychodem, o którym mowa w art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f. konieczne jest jego przyporządkowanie do jednej z kategorii świadczeń wymienionych w tym przepisie i zastosowanie właściwej metody obliczenia jego wartości. W tym miejscu trzeba podkreślić, iż ustawodawca nie przewidział możliwości ustalania wartości ww. świadczeń w inny sposób niż określony w przepisach u.p.d.o.f. Inaczej mówiąc, jeśli nie jest możliwe obliczenie wartości świadczenia według metod określonych przepisami tej ustawy, nie można pracownikowi przypisać przychodu podlegającego opodatkowaniu.

W niniejszej sprawie, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że objęcie pracowników opieką medyczną stanowi ich przychód ze stosunku pracy w postaci świadczenia w naturze wskazując przy tym, iż wartość takiego świadczenie oblicza się zgodnie z art. 11 ust. 2a pkt 2 u.p.d.o.f. Tymczasem przepis ten reguluje sposób określania wartości innych nieodpłatnych świadczeń, stanowi on bowiem, że wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się, jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu. Do ustalania wartości pieniężnej świadczeń w naturze odnoszą się natomiast przepisy art. 11 ust. 2 lub 12 ust. 2 u.p.d.o.f. w zależności od podstawy tych świadczeń. Jest to istotny błąd organu podatkowego bowiem, jak już wcześniej powiedziano, w świetle regulacji prawnych zawartych w u.p.d.o.f., właściwa kwalifikacja świadczenia, determinuje sposób obliczenia jego wartości. Niedopuszczalne jest stosowanie metody obliczania wartości świadczenia w inny sposób niż przewidziany dla danego świadczenia w u.p.d.o.f.

Kolejną, istotną kwestią jest możliwość ustalenia wartości nieodpłatnego świadczenia, zapłaconego za poszczególnego pracownika w kontekście ryczałtowego sposobu rozliczania się przez Spółkę z podmiotami świadczącymi usługi medyczne. Rozważania te poprzedzić należy ustaleniem, czy w realiach tej sprawy, świadczeniem jest - jak twierdzą organy podatkowe - uprawnienie do skorzystania z usług medycznych, czy też usługi medyczne, z których pracownik skorzystał. Ustalenie to, jest bowiem kluczowe dla prawidłowej interpretacji omawianego zagadnienia. Konieczne jest też sięgnięcie do treści art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f., który stanowi, iż przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-16, art. 17 ust. 1 pkt 6 i 9, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Według regulacji zawartej w przytoczonym przepisie, ażeby pieniądze i wartości pieniężne mogły być traktowane jako przychód - wystarczy, by były one postawione do dyspozycji podatnika, natomiast świadczenia w naturze i inne nieodpłatne świadczenia mogą być uznane za przychód, jedynie po otrzymaniu tych świadczeń przez podatnika.

Ze stanu faktycznego przedstawionego przez Skarżącą wynika, iż zakupiła ona świadczenia medyczne, za które ponosi opłatę ryczałtowo za wszystkich uprawnionych pracowników, bez względu na to czy pracownicy z usług skorzystali. Zatem świadczenia medyczne zostały postawione do dyspozycji pracowników. Nie ma żadnych informacji, czy dana osoba z tego świadczenia skorzystała, a nawet jeśli - to w jakim zakresie. Nie można wykluczyć, że nie każdy pracownik ze świadczenia skorzysta, a to z różnych przyczyn. Jak już wcześniej wspomniano, według organów podatkowych, opodatkowaniu podlega prawo do skorzystania ze świadczeń medycznych, bez względu na to czy pracownik z tego świadczenia skorzystał.

W ocenie Sądu stanowisko to jest nieuprawnione w świetle postanowień 11 ust. 1 u.p.d.o.f.. Przepis ten bowiem bezwzględnie warunkuje możliwość uznania za przychód wartości nieodpłatnego świadczenia otrzymaniem tego świadczenia. Inaczej mówiąc, w przypadku świadczeń nieodpłatnych opodatkowaniu może podlegać tylko przychód rzeczywiście otrzymany, a nie możliwy do otrzymania (wartość otrzymanego świadczenia, a nie możliwość skorzystania z świadczenia). Zatem, o przychodzie pracownika można by mówić, gdyby korzystał z postawionych do dyspozycji świadczeń medycznych, a ponadto możliwe byłoby ustalenie wartości tego świadczenia według metod określonych w u.p.d.o.f.

Reasumując stwierdzić należy, że w przypadku, gdy wartości świadczeń medycznych nie można przyporządkować do świadczeń uzyskiwanych przez konkretnego pracownika ( jak to ma miejsce w rozpoznawanej sprawie), gdzie opłata jest wnoszona ryczałtowo bez względu na to, czy pracownik z usług korzystał, czy też nie korzystał, brak jest podstaw do ustalenia dla konkretnego pracownika kwoty przychodu uzyskanego z tytułu finansowania przez pracodawcę kosztów usług medycznych. Nie sposób bowiem stwierdzić, czy pracownik rzeczywiście otrzymał owo świadczenie i jaka jest jego wartość.

Sąd pragnie podkreślić, że stanowisko powyższe nie jest odosobnione i było wyrażane już w odniesieniu do kwestii opodatkowania świadczeń medycznych (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 sierpnia 2008 r. sygn. akt III SA/Wa 625/08 publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej NSA) jak również innych świadczeń udostępnionych pracownikom, za które pracodawca ponosi odpłatność w formie ryczałtowej (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 stycznia 2008 r. sygn. akt III SA/Wa 1476/07 publ. ibidem).

W ocenie Sądu, stanowisko organów podatkowych, iż finansowanie przez Spółkę świadczeń medycznych w formie ryczałtowej prowadzi do powstania przychodu ze stosunku pracy u uprawnionych pracowników, jest nieprawidłowe bowiem nie ma umocowania w obowiązujących przepisach prawa.

Sądowi rozpoznającemu niniejszą sprawę znany jest pogląd Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego we Wrocławiu, wyrażony w uzasadnieniu do wyroku tegoż Sądu z dnia 4 kwietnia 2008 r. , w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 383/08, w którym Sąd stwierdził m.inn. " w następstwie już samego zawarcia na rzecz pracowników umowy o świadczenie usług medycznych ( obejmującej świadczeniami także członków ich rodzin), bez względu na to, czy osoby uprawnione skorzystają z tych usług, czy też nie, powstanie u pracowników przychód ze stosunku pracy, stanowiący nieodpłatne świadczenie." Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, poglądu tego nie podziela z przyczyn podniesionych powyżej.

Rozstrzygnięcie powyższej kwestii zgodnie ze stanowiskiem Skarżącej czyni zarazem bezprzedmiotowym odnoszenie się do zarzutu dotyczącego uniemożliwienia pracownikom skorzystania ze zwolnienia przewidzianego w art. 21 ust. 1 pkt 11 u.p.d.o.f. w zakresie usług dotyczących medycyny pracy. Przyjęcie bowiem, że po stronie pracownika nie powstaje podlegający opodatkowaniu przychód powoduje, iż nieaktualna pozostaje kwestia zwolnienia tego przychodu od opodatkowania.

Z tych względów, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej jako "p.p.s.a.") orzekł jak w sentencji. Wobec uwzględnienia skargi, na podstawie art. 152 p.p.s.a., Sad w wyroku określił, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzające ją postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. nie mogą być wykonane w całości. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. w związku z § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu ( Dz.U. Nr. 212, poz. 2075 ).