Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 682/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-03-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 66a ust. 2, art. 66a ust. 3
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 84 § 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rajewska Sędzia NSA Janina Antosiewicz Sędzia WSA del. Maria Werpachowska (spr.) Protokolant Barbara Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 grudnia 2008 r. sygn. akt III SA/Łd 432/08 w sprawie ze skargi P. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania cech identyfikacyjnych oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 9 grudnia 2008 r. sygn. akt III SA/Łd 432/08 oddalił skargę P. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji o nadaniu cech identyfikacyjnych.

Wyrok wydany został w następujących okolicznościach sprawy.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 roku Starosta Powiatu Zgierskiego odmówił wydania decyzji o nadaniu cech identyfikacyjnych w samochodzie ciężarowym marki [...] o nr rejestracyjnym [...], będącym własnością P. K. W uzasadnieniu organ wskazał, że nadanie na nadwoziu samochodu nowych (powiatowych) cech identyfikacyjnych może być dokonane tylko w przypadkach określonych w art. 66a ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Żaden z wymienionych w tym przepisie przypadków nie ma odniesienia do sytuacji występującej w pojeździe P. K. Przywołany przez stronę przepis art. 66a ust. 2 pkt 6 ustawy przewiduje nadanie tych cech, jeżeli cecha identyfikacyjna uległa skorodowaniu lub została zniszczona podczas wypadku drogowego albo podczas naprawy. Przepis ten nie przewiduje nadania cech identyfikacyjnych w przypadku gdy numer VIN został usunięty (zatarty lub sfałszowany) przez właściciela w warunkach art. 306 Kodeksu karnego.

Organ podał, że z ustaleń Prokuratury Rejonowej w Zgierzu wynika, iż P. K. wycinając pole numerowe swoim działaniem wypełnił dyspozycję art. 306 kk, co oznacza, że nadanie nowych cech identyfikacyjnych w takim przypadku jest niedopuszczalne.

Starosta Zgierski zakwestionował okoliczność, że element na którym znajdował się nr VIN był skorodowany, bowiem diagnosta przeprowadzając badanie techniczne w dniu [...] października 2004 r. nie stwierdził braku czytelności numeru ani jego skorodowania. Skorodowania numeru VIN i braku jego czytelności oraz skorodowania elementu, na którym znajdował się znak VIN nie stwierdził również biegły sądowy powołany przez prokuraturę.

W odwołaniu od powyższej decyzji P. K. stwierdził, że w przedmiotowej sprawie zachodzi przesłanka dająca podstawę do wydania decyzji, zgodnej z wnioskiem. Taką podstawą prawną jest art. 66a pkt 2 ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. Wnioskodawca załączył opinię sporządzoną przez rzeczoznawcę samochodowego, o którym mowa w art. 79a przywołanej ustawy. W treści opinii wskazano pierwotne cechy identyfikacyjne oraz wykluczono ingerencję w pole numerowe w celu umyślnego zniszczenia lub zafałszowania pierwotnego numeru. Rzeczoznawca samochodowy jednoznacznie również wskazał, że wnioskujący dokonał naprawy przedmiotowego pojazdu polegającej na wycięciu skorodowanego stopnia i wstawieniu na to miejsce nowej części. Odwołujący się podniósł, że powyższa opinia została w dniu [...] grudnia 2007 r. zmieniona przez biegłego, jednak po tej zmianie, jej zasadnicza treść w dalszym ciągu odpowiada dyspozycji przywołanego powyżej przepisu.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi obszernie przedstawiło stan faktyczny sprawy. Organ wskazał, że nie jest sporne, że postępowanie zostało wszczęte na wniosek P. K., który jako podstawę swojego żądania wskazał art. 66a ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Wnioskodawca przedstawił opinię nr [...], która to opinia została w dniu [...] grudnia 2007r. przez jej autora zmieniona.

Przedstawiona przez stronę opinia zawiera wskazanie pierwotnych cech identyfikacyjnych przedmiotowego pojazdu, lecz wskazanie to wynika wyłącznie z ustaleń, które nie uprawniają do sformułowania takiej tezy.

Organ wskazał, że P.K. samodzielnie wyciął pole numerowe nadwozia (z numerem VIN), a swoim działaniem wypełnił dyspozycję art. 306 kk. Niemożliwe jest wobec powyższego wybicie nowych cech identyfikacyjnych na pojeździe.

W skardze do Sądu P. K. zarzucił naruszenie art. 84 w związku z art. 75, art. 7, art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów w postaci opinii biegłego rzeczoznawcy, naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wskazanie nienależytych przyczyn, dla których organ odmówił opinii biegłego rzeczoznawcy wiarygodności i mocy dowodowej, naruszenie art. 84 oraz art. 77 k.p.a przez niezastosowanie i niedopuszczenie opinii biegłego rzeczoznawcy oraz naruszenie art. 66a ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez jego niezastosowanie. P. K. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalając wyrokiem z dnia 9 grudnia 2008 r. sygn. akt III SA/Łd 432/08, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę P. K. w uzasadnieniu stwierdził, że zaskarżona decyzja nie została wydana z uchybieniami, które spowodowałyby konieczność jej uchylenia.

Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 66a ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U.

z 2005 r., Nr 108, poz. 908). Stosownie do treści powyższego przepisu, starosta właściwy w sprawach rejestracji pojazdu wydaje decyzję o nadaniu cech identyfikacyjnych w ściśle określonych w ustawie przypadkach.

Sąd zwrócił uwagę na błędne sformułowanie przez organ rozstrzygnięcia stwierdzając jednak, że uchybienie to nie może być powodem uchylenia zaskarżonej decyzji, bowiem nie ma wpływu na wynik sprawy.

Sąd I instancji wskazał, że podstawą wydania decyzji określonej treści jest przepis prawa materialnego, który zakreśla ramy skonkretyzowania danego prawa czy obowiązku. W tym przypadku, zaistnienie przesłanek pozytywnych wskazanych w zamkniętym katalogu określonym w przepisie art. 66a § 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym skutkuje wydaniem decyzji o nadaniu pojazdowi cech identyfikacyjnych. Z kolei brak zaistnienia takich przesłanek, mimo braku wyraźnej regulacji ustawowej, skutkować musi wydaniem decyzji odmownej. W świetle powyższych rozważań nieuzasadnione staje się rozstrzygnięcie organów I i II instancji, które orzekły o odmowie wydania decyzji w przedmiocie nadania cech identyfikacyjnych. Rozstrzygnięcie to stoi w wyraźnej opozycji do zasady wynikającej z art. 104 k.p.a. Jednakże z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika wyraźnie, że organy rozpatrywały przesłanki wynikające z cytowanego przepisu, a zatem w istocie wydały decyzję odmawiającą nadania cech identyfikacyjnych. Mimo zatem błędnego sformułowania samego rozstrzygnięcia decyzja w tym zakresie odpowiada prawu.

W dalszej części uzasadnienia wyroku Sąd podał, że jako podstawę wniosku o nadanie cech identyfikacyjnych skarżący wskazał przepis pkt 6 katalogu przesłanek nadania cech przez organ administracji, zgodnie z którym wydanie takiej decyzji jest możliwe w przypadku, w którym cecha identyfikacyjna uległa skorodowaniu lub została zniszczona podczas wypadku drogowego albo podczas naprawy. Stosownie zaś do art. 66a ust. 3 okoliczności te powinny być stwierdzone pisemną opinią rzeczoznawcy samochodowego, o którym mowa w art. 79a; opinia powinna wskazywać pierwotne cechy identyfikacyjne lub jednoznacznie wykluczać ingerencję w pole numerowe w celu umyślnego ich zniszczenia lub zafałszowania. Cechą identyfikacyjną, o której mowa w cytowanym przepisie jest VIN (Vehicle Identification Number) - unikalny numer identyfikacyjny pojazdów mechanicznych. Co do zasady numer ten jest nadawany przez producenta. Jako podstawowe narzędzie identyfikacji pojazdu musi być niewątpliwie umieszczony w sposób trwały. Potwierdza to również zamknięty katalog przypadków, w których ponowne umieszczenie numeru VIN może nastąpić w drodze decyzji administracyjnej.

Nie ulega wątpliwości, że opinia biegłego składana na podstawie art. 66a ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym jest opinią biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a. i podlega rygorom i zasadom tegoż postępowania. W przypadku konieczności uzyskania wiadomości specjalnych opinia sporządzana przez biegłego winna zawierać wyjaśnienie okoliczności podlegających ustaleniu i uzasadnienie przyjętego sposobu rozumowania, podlega ona bowiem ocenie organu odnośnie prawidłowości jej sporządzenia. Specyfika opinii biegłego w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 66a ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, polega na tym, że sporządzana jest z inicjatywy strony, a nie organu. Powyższe nie ma jednak wpływu na postępowanie organu, który zobowiązany jest do dokonania oceny przedkładanej opinii zgodnie z zasadami wynikającymi z procedury administracyjnej, a więc potraktowania opinii nie jako dokumentu wiążącego, lecz dowodu w sprawie. W konsekwencji organ zobowiązany jest dokonać oceny opinii pod kątem jej prawidłowości.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy Sąd stwierdził, że organ wywiązał się z obowiązku rzetelnej i prawidłowej oceny składanej przez skarżącego opinii. Sąd podzielił pogląd organu II instancji, że oparcie stwierdzenia o pierwotnym numerze identyfikacyjnym na podstawie zgodności tego numeru z numerem na tabliczce znamionowej oraz zgodności numeru podanego w Datenkarcie z numerem skrzyni biegów jest niewystarczające. Nie ulega bowiem wątpliwości, że pojazd jest składakiem, natomiast tabliczka z umieszczonym na niej numerem nosi ślady ingerencji (nieoryginalne nity).

Ocena dokonana przez organ nie nosi cech oceny swobodnej. Zdaniem Sądu organ nie wkroczył w kompetencje zastrzeżone dla rzeczoznawcy, lecz odniósł się do zawartych w opinii twierdzeń i wniosków na ich podstawie wyciąganych.

Liczne wątpliwości dotyczące oznaczeń samochodu potwierdzają również badania prowadzone w toku postępowania prokuratorskiego.

W ocenie Sądu, przedłożona opinia nie spełnia warunków wynikających z art. 66a ust. 3 ustawy o ruchu drogowym. Organy prawidłowo uznały zatem, że nie zostały spełnione przesłanki do nadania przez organ cech identyfikacyjnych.

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia

9 grudnia 2008 r. sygn. akt III SA/Łd 432/08 skargę kasacyjną sporządzoną przez adwokata wniósł P. K. Zaskarżając wyrok w całości pełnomocnik wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów postępowania kasacyjnego oraz kosztów postępowania poniesionych przed Sądem I instancji.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

1. przepisów postępowania: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku

z art. 141 § 4 P.p.s.a. oraz art. 84 k.p.a., poprzez wskazanie nienależytych przyczyn, dla których odmówiono opinii biegłego rzeczoznawcy wiarygodności

i mocy dowodowej. Brak w uzasadnieniu Sądu I instancji gruntownej oceny wszystkich aspektów opinii biegłego rzeczoznawcy, co do którego Sąd I instancji ma wątpliwości, i których ustalenia są odmienne od wniosków i twierdzeń stron postępowania powoduje, że z uzasadnienia wyroku nie wynika, że wątpliwości zostały właściwie i jednoznacznie zinterpretowane z powołaniem się na konkretne przepisy prawa.

2. przepisów postępowania: art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. w związku z art. 80 k.p.a. poprzez uznanie, że ustalenia dokonane przez biegłego rzeczoznawcę, nie uprawniają go do sformułowania tezy końcowej opinii, w sytuacji gdy opinia biegłego została wydana nie tylko na podstawie zgodności numeru identyfikacyjnego z numerem na tabliczce znamionowej i zgodności z numerem podanym w Datenkarcie, ale również z numerem na tabliczce produkcyjnej na słupku przednim lewym pojazdu - która nie posiada żadnych śladów demontażu i powtórnego montażu tej tabliczki,

3. przepisów postępowania: art. 145 § 1 pk1 lit c P.p.s.a. w związku z art. 84 , 77 i 7 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, gdy dla wydania orzeczenia w sprawie niezbędne są wiadomości specjalne, poprzez brak dopuszczenia z urzędu dowodu z opinii innego biegłego rzeczoznawcy, lub uzupełniającej opinii biegłego, jeśli ujawniły się jakiekolwiek wątpliwości co do złożonej opinii biegłego, co powoduje nierozpatrzenie istoty sprawy.

W ocenie autora skargi kasacyjnej, stwierdzenie Sądu I instancji, że opinia sporządzona przez uprawnionego rzeczoznawcę samochodowego dotycząca pierwotnego numeru identyfikacyjnego opierająca się na podstawie zgodności tego numeru z numerem na tabliczce znamionowej oraz zgodności z numerem podanym w Datenkarcie z numerem skrzyni biegów jest niewystarczająca, jest przekroczeniem zasad oceny dowodów. Dodatkowo Sąd I instancji nie wziął w ogóle pod uwagę okoliczności, że biegły, jak wynika z jego opinii, wniosek dotyczący pierwotnego numeru identyfikacyjnego uzasadnił także zgodnością tego numeru z tabliczką produkcyjną, nie noszącą śladów demontażu i powtórnego montażu, umiejscowioną na słupku przednim lewym pojazdu będącego własnością skarżącego.

Kasator podniósł, że skarżący działając w zaufaniu do organów administracji posługiwał się w toku postępowania opinią uprawnionego rzeczoznawcy samochodowego, która jednoznacznie wskazywała pierwotny numer identyfikacyjny pojazdu oraz okoliczności jej zniszczenia. Organy administracyjne kwestionując tę opinię nie kwestionowały jej treści, lecz wskazywały, że opinie biegłego są bezprzedmiotowe, wobec faktu, że "przepis art. 66a w ust. 2 pkt 6 nie przewiduje możliwości nadania cech identyfikacyjnych w przypadku ich usunięcia przez właściciela w warunkach art. 306 k.k."

W dalszej części uzasadnienia kasator wskazał, że w orzecznictwie ukształtował się pogląd, zgodnie z którym jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści (art. 7 k.p.a.), (zob. wyrok SN z 23 listopada 14 r., III ARN 55/94, OSNAP 1995, nr 7, poz. 83; zob. także wyrok NSA z 4 lipca 2001 r., I SA 1768/99).

Ponadto, materiał dowodowy zebrany w sprawie powinien być kompletny, tj. dotyczący wszystkich okoliczności faktycznych, które mają znaczenie w sprawie. Z art. 77 § 1 k.p.a. wynika obowiązek organu administracji zgromadzenia całego materiału dowodowego, koniecznego do rozstrzygnięcia sprawy, co oznacza obowiązek podjęcia przez organ stosownych działań, między innymi przeprowadzenia z urzędu dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego sprawy, zażądania od strony przedstawienia dowodów na poparcie jej twierdzeń. W ocenie kasatora, uznanie wniosków opinii uprawnionego rzeczoznawcy za wystarczające, przy braku zażądania od skarżącego innych dowodów na poparcie jego twierdzeń, winno powodować przeprowadzenie z urzędu dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego sprawy - tj. dopuszczeniu z urzędu dowodu z opinii innego biegłego rzeczoznawcy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej P.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę kasacyjną, związany jest jej granicami. Z urzędu bierze pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie żadna z enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zachodzi, stąd NSA rozpoznał skargę kasacyjną w jej granicach.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Nadanie cech identyfikacyjnych może nastąpić jedynie w przepisanym w prawie trybie i przez uprawnione do tego podmioty. Co do zasady numery identyfikacyjne umieszczane są na pojeździe przez jego producenta – art. 66 a ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Tylko w ściśle określonych przypadkach uregulowanych w art. 66 a ust. 2 powołanej ustawy starosta właściwy w sprawach rejestracji pojazdu wydaje decyzję o nadaniu cech identyfikacyjnych pojazdu. W niniejszej sprawie podstawą o nadanie tych cech był przepis art. 66 a ust. 2 pkt 6 ustawy. Dotyczy on sytuacji, gdy cecha identyfikacyjna pojazdu uległa skorodowaniu lub została zniszczona podczas wypadku drogowego albo podczas naprawy. Okoliczności te powinny być stwierdzone pisemną opinią rzeczoznawcy samochodowego; opinia powinna wskazywać pierwotne cechy identyfikacyjne lub jednoznacznie wykluczać ingerencję w pole numerowe w celu umyślnego ich zniszczenia lub zafałszowania - art. 66 a ust. 3 ustawy. Przepis art. 66 a ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo o ruch drogowym jednoznacznie stanowi, że nowy numer VIN nadaje się, gdy cecha ta została zniszczona podczas naprawy. Z opinii biegłego rzeczoznawcy samochodowego wynika, że w następstwie dokonanej przez skarżącego naprawy zamontowano w pojeździe część zamienną bez cech identyfikacyjnych (bez numeru VIN). Z ustaleń (niespornych) dokonanych w sprawie wynika, że numer identyfikacyjny pojazdu został wycięty wraz z elementem podpory stopnia nadwozia pojazdu. Skarżący przedstawił rzeczoznawcy samochodowemu element stopnia podpory z umieszczonym na nim numerem identyfikacyjnym. Numer ten nie został zniszczony podczas naprawy, co więcej nie nosił on śladów ingerencji. Skoro tak to rzeczoznawca samochodowy powinien jednoznacznie ustalić, że przedstawiony przez skarżącego element z numerem VIN wycięty został z samochodu [...] o nr rejestracyjnym [...]. Przedstawiona opinia nie zawiera żadnych ustaleń w tym przedmiocie. Natomiast biegły sądowy w opinii z dnia [...] czerwca 2005 r. wykonanej na potrzeby prowadzonego postępowania prokuratorskiego stwierdził, że nie można jednoznacznie określić, czy ten element stopnia i podpory z umieszczonym numerem VIN pochodzi z badanego pojazdu. Tymczasem okoliczność ta ma istotne znaczenie dla ustalenia pierwotnego numeru VIN. Nie budzi wątpliwości, że pojazd jest składakiem. Oznacza to, że został złożony z różnych części poza wytwórnią producenta. Zatem tylko jednoznaczne ustalenie, że przedstawiony przez skarżącego element pochodził z nadwozia samochodu [...] nr rejestracyjnym [...] uprawniało rzeczoznawcę samochodowego do ustalenia pierwotnego numeru VIN pojazdu. Bez tego ustalenia oparcie stwierdzenia o pierwotnym numerze identyfikacyjnym pojazdu na podstawie zgodności numeru na przedstawionym przez skarżącego elemencie z numerem na tabliczce znamionowej noszącej ślady ingerencji (nieoryginalne nity) oraz zgodności numeru podanego w Datenkarcie z numerem skrzyni biegów i numerem na tabliczce znamionowej jest nieuprawnione.

Tym samym zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. w zw. z art. 84 k.p.a. i art. 80 k.p.a. należy uznać za chybione. Wprawdzie Sąd I instancji w uzasadnieniu orzeczenia nie odniósł się do kwestii zgodności numeru identyfikacyjnego z numerem na tabliczce produkcyjnej, czym dopuścił się naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. to jednak naruszenie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi trafnie bowiem uznał, że opinia rzeczoznawcy samochodowego nie spełnia warunków wynikających z art. 66 a ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, gdyż nie wystąpiły przesłanki do nadania przez organ cech identyfikacyjnych pojazdu.

Nie jest też zasadny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. w zw. z art. 84, 77 i 7 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, poprzez brak dopuszczenia z urzędu przez organ dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy lub uzupełniającej opinii biegłego, jeżeli ujawniły się jakiekolwiek wątpliwości co do złożonej opinii. Zgodnie z § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie szczegółowego sposobu oraz trybu nadawania i umieszczenia w pojazdach cech identyfikacyjnych (Dz. U. Nr 227, poz., 2249 ze zm.) starosta właściwy w sprawach rejestracji pojazdu na wniosek właściciela pojazdu wydaje decyzję o nadaniu cechy identyfikacyjnej. Do wniosku właściciel dołącza opinię rzeczoznawcy samochodowego, jeżeli jest wymagana. W niniejszej sprawie w myśl art. 66 a ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym opinia ta jest wymagana i sporządzana z inicjatywy strony. Zatem organ dokonuje jedynie oceny opinii złożonej przez wnioskodawcę jako dowodu w sprawie. W przypadku stwierdzenia, że opinia ta nie spełnia wymogów formalnych bądź merytorycznych tj. nie usuwa istniejących wątpliwości w sprawie, wydaje decyzję odmowną, podając w uzasadnieniu przyczyny, dla których odmówił wiarygodności zawartych w niej twierdzeń i wniosków na tej podstawie wyciąganych. Nie ma natomiast obowiązku działania z urzędu tj. powoływania innego biegłego rzeczoznawcy samochodowego. W niniejszej sprawie brak jest pozytywnych przesłanek do wydania przez starostę właściwego w sprawach rejestracji decyzji o nadaniu cech identyfikacyjnych, co prawidłowo zostało stwierdzone przez organ. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi odpowiada prawu.

Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.