Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1516/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6461 Wynalazki
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 141 par. 4.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 89 ust. 1 pkt 1, art. 24.
journal: Dz.U. 2013 poz 1410
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia WSA (del.) Jacek Czaja Protokolant Mateusz Rogala po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2022 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skarg kasacyjnych Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej i F. B. "Ł." – R. Sp. z o.o. w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 listopada 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 2689/16 w sprawie ze skargi J. W. i I. M. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] października 2016 r., nr [...] w przedmiocie unieważnienia patentu na wynalazek 1. uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania; 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 20 listopada 2017 r. uwzględnił skargi J. W. i I. M. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] października 2016 r. w przedmiocie unieważnienia patentu na wynalazek, uchylając zaskarżoną decyzję i orzekając o kosztach postępowania sądowego.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

F. B. "Ł." sp. z o.o. w R. wystąpiła do Urzędu Patentowego RP, działającego w trybie postępowania spornego, z wnioskiem o unieważnienie patentu pt.: "Łoże broni automatycznej" nr [...], udzielonego dnia 30 marca 2010 r. na rzecz J. W. i I. M., z pierwszeństwem od dnia 29 sierpnia 2005 r. Interes prawny wnioskodawca wywodził z okoliczności, że jest konkurentem uprawnionych w zakresie produkcji łoża broni automatycznej o cechach według spornego patentu, które produkuje według swojego wzoru przemysłowego [...], a który według uprawnionych narusza sporny patent.

Jako podstawę swojego żądania wnioskodawca wskazał przepisy art. 24, art. 25 ust. 1-3, art. 26 ust. 1 i art. 27 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 1410 ze zm., dalej: p.w.p.), podnosząc brak nowości, brak poziomu wynalazczego spornego wynalazku, oraz że sporny wynalazek nie nadaje się do stosowania ze względu na jego niedostateczne ujawnienie, a w szczególności brak ujawnienia sposobu mocowania łoża do broni. Na dowód braku zdolności patentowej spornego wynalazku wnioskodawca przedstawił szereg dowodów branżowych z zakresie broni i amunicji.

Skarżący ustosunkowując się do przedłożonego przez wnioskodawcę materiału dowodowego stwierdzili, że nie wskazywał on na brak nowości lub poziomu wynalazczego spornego wynalazku; przy czym podważali wiarygodność materiałów stanowiących wydruki internetowe. W szczególności, ich zdaniem, żaden z materiałów dowodowych nie przedstawiał wszystkich zastrzeganych cech spornego wynalazku.

Objętą skargą decyzją Urząd Patentowy RP unieważnił patent pt.: "Łoże broni automatycznej" nr [...] oraz przyznał F. B. "Ł." sp. z o.o. w R. zwrotu kosztów postępowania w sprawie. Organ uznał, że wnioskodawca ma interes prawny w domaganiu się unieważnienia spornego patentu wobec okoliczności, że jest konkurentem uprawnionych w zakresie produkcji łoża broni automatycznej o cechach według spornego patentu, które produkuje według swojego wzoru przemysłowego [...], a który według uprawnionych narusza sporny patent.

Organ stwierdził, że przedłożone przez wnioskodawcę materiały dowodowe dowodziły braku poziomu wynalazczego spornego wynalazku. Wskazał, że część niezamienna zastrzeżenia spornego wynalazku (w tym przypadku jedynego zastrzeżenia) określa znany uprawnionym stan techniki - znane im rozwiązanie. Na poparcie tego stanowiska organ wskazał na artykuł pt. "Beryl - jak daleko do ideału?", czasopismo RAPORT Wojsko Technika Obronność nr [...] zawierające zdjęcie fińskiego karabinka SAKO M92. W oparciu o zdjęcie tego karabinku uznał, że ujawniało ono wszystkie cechy znamienne zastrzeżenia spornego patentu, a co najmniej wskazywało na przystosowanie pokazanego łoża do ich realizacji. Wobec znajomości rozwiązania zastrzeganego w części niezamiennej zastrzeżenia spornego patentu, tj. rozwiązania obejmującego łoże broni automatycznej składające się z korpusu o kształcie litery U do bocznych ścianek którego, trwale przymocowane są boczne szyny montażowe, na których suwliwie mocowane są uchwyty wyposażenia oraz rękojeści blokowanej przy pomocy wkręcanego do jej obudowy trzpienia z gwintem i uszczelką zakończonego w górnej części bolcem lub blokowanej przy pomocy przelotowego otworu wykonanego w górnej części rękojeści, zdjęcie to, w ocenie organu, stanowiło wystarczający dowód braku poziomu wynalazczego spornego wynalazku w rozumieniu art. 26 p.w.p.

W ocenie organu pozostałe materiały przedłożone przez wnioskodawcę również potwierdzały brak poziomu wynalazczego spornego wynalazku. W szczególności opis amerykańskiego patentu [...] z dnia 21 stycznia 2003 r., dowodził powszechnej znajomości w tej dacie cech wskazanych jako "łoże broni automatycznej składające się z korpusu o kształcie litery U do bocznych ścianek którego, trwale przymocowane są boczne szyny montażowe, na których suwliwie mocowane są uchwyty wyposażenia" oraz "do poziomej ścianki korpusu trwale przymocowana jest dolna szyna montażowa". Także cechy zastrzegane jako "rękojeść blokowana przy pomocy wkręcanego do jej obudowy trzpienia z gwintem i uszczelką zakończonego w górnej części bolcem lub blokowanej przy pomocy przelotowego otworu wykonanego w górnej części rękojeści" znane były między innymi z wydruku internetowego rysunku bloku I systemu SOPMOD M4, gdzie wskazano rękojeść (w tłumaczeniach określaną jako "chwyt") firmy K. M. C. (KAC), która, jak wynika ze zdjęć pokazujących jej konstrukcję, była blokowana przy pomocy wkręcanego do jej obudowy trzpienia z gwintem i uszczelką zakończonego w górnej części bolcem lub blokowana przy pomocy przelotowego otworu wykonanego w górnej części rękojeści.

Wobec tego organ uznał, że brak nieoczywistości był wystarczającą przesłanką do unieważnienia spornego patentu.

Sąd I instancji uwzględniając skargę na tą decyzję podkreślił, że przyczyną unieważnienia spornego patentu było stwierdzenie przez Urząd Patentowy, że nie spełniał on przede wszystkim przesłanki nieoczywistości oraz że nie spełniona została przesłanka stosowalności, określona w art. 27 p.w.p.

W ocenie Sądu organ przyjął niewłaściwą metodę badania patentowalności wynalazku. Przed oceną poziomu wynalazczego rozwiązania organ powinien w pierwszym rzędzie zbadać, czy wynalazek jest nowy. Sąd wskazał, że o ile przy badaniu nowości porównuje się zgłoszony wynalazek z poszczególnymi konkretnymi rozwiązaniami zawartymi w stanie techniki, a przedmiot zgłoszenia należy uznać za nowy, jeżeli różni się od znanych rozwiązań, o tyle badanie nieoczywistości wymaga porównania przedmiotu zgłoszenia z całą zawartością stanu techniki.

Sąd I instancji stwierdził, wobec powyższego, że organ ponownie rozpatrując sprawę w pierwszym rzędzie, uwzględniając materiały złożone przez wnioskodawcę zbada, czy wynalazek, na który udzielono patent spełniał przesłankę nowości, tj. czy nie stanowił stanu techniki. Jeżeli rozwiązanie okaże się nowe zasadną będzie ocena, czy spełniona została przesłanka nieoczywistości.

W podstawie prawnej wyroku podano art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej, skargą kasacyjną zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji, zarzucając mu naruszenie:

1. Prawa materialnego, tj. art. 24, art. 25 ust. 1 – 3, art. 26 i art. 27 w zw. z art. 89 ust. 1 p.w.p. poprzez błędną wykładnię, tj. przyjęcie, że "podstawowym z warunków udzielenia ochrony patentowej na wynalazek jest jego nowość" (s. 8 wyroku) i ta przesłanka jako pierwsza powinna być badana w sprawie o unieważnienie, chociaż:

- zakres postępowania w sprawie i unieważnienie patentu jest ograniczony ramami wniosku o unieważnienie i nie obejmuje zbadania "od podstaw" istnienia ustawowych przesłanek do udzielenia patentu na wynalazek;

- patenty udzielane są na wynalazki, które są nowe, posiadają poziom wynalazczy i nadają się do przemysłowego stosowania, każda z tych przesłanek jest równorzędna i samodzielna, a brak którejkolwiek z nich uzasadnia unieważnienie patentu;

2. Przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 24, art. 25 ust. 1 – 3, art. 26, art. 27 w zw. z art. 89 p.w.p. poprzez bezpodstawne przyjęcie, że rozpatrując wniosek o unieważnienie patentu, Urząd w pierwszej kolejności miał obowiązek ustalić, czy wynalazek jest nowy i dopiero po potwierdzeniu nowości rozwiązania, przystąpić do badania przesłanki poziomu wynalazczego, prowadzące do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji, podczas gdy zakres badania zdolności patentowej wynalazku w ramach postępowania spornego jest ograniczony ramami wniosku o unieważnienie, każda z przesłanek stanowi równorzędną i samodzielną podstawę unieważnienia, wobec powyższego ustalenie, że sporne rozwiązanie nie spełnia przesłanki poziomu wynalazczego stanowiło wystarczającą podstawę do unieważnienia spornego patentu i nawet gdyby Urząd ustalił, że sporne rozwiązanie jest nowe ale nie posiada poziomu wynalazczego, patent zostałby unieważniony i wydano by decyzję tożsamą z decyzją uchyloną;

3. Przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez ograniczenie uzasadnienia do wskazania, że przesłanki nowości i braku poziomu wynalazczego są badane w odmienny sposób oraz zarzucenia Urzędowi, że rozpatrując w pierwszej kolejności zarzut braku poziomu wynalazczego przyjął niewłaściwą metodę badania patentowaloności wynalazku nie wskazując dlaczego w postępowaniu o unieważnienie patentu przesłanka nowości powinna być badana w pierwszej kolejności i fakt zbadania jako pierwszej przesłanki braku poziomu wynalazczego spornego wynalazku stanowił naruszenie przepisów postępowania uzasadniające uchylenie zaskarżonej decyzji oraz jaki to mogło mieć wpływ na wynik sprawy, przy czym Sąd nie ocenił nawet prawidłowości dokonanych przez Urząd ustaleń w zakresie zarzutu braku poziomu wynalazczego, co uniemożliwia odtworzenie rozumowania Sądu i ustalenia rzeczywistych przyczyn uchylenia zaskarżonej decyzji.

Podnosząc te zarzuty organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania ewentualnie uchylnie wyroku i rozpoznanie sprawy co do istoty. Kasator wniósł również o zwrot niezbędnych kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

F. B. "Ł." sp. z o.o. w R., również zaskarżyła kasacyjnie w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu:

1) Naruszenie prawa materialnego, tj:

i) Art. 89 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 24 p.w.p. polegające na błędnej wykładni ww. przepisów, przejawiające się wadliwym przyjęciem, że organ badając czy zachodzą przesłanki do unieważnienia patentu powinien przyjąć identyczną metodę badania patenetowalności wynalazku, jaką przyjmuje się przy badaniu zdolności patentowej w postępowaniu zgłoszeniowy (co do kolejności badania przesłanek), a zatem, że w pierwszej kolejności, przed oceną poziomu wynalazczego rozwiązania organ powinien (rzekomo) ustalić czy sporne rozwiązanie spełnia przesłankę nowości, podczas gdy prawidłowa wykładnia ww. przepisów powinna prowadzić do uznania, że od wydania decyzji unieważniającej prawo wyłączne (patent) wystarczające jest (tak jak przyjął organ), by nie został spełniony choćby jeden warunek wymagany do uzyskania patentu, a zatem ustalenie przez organ w niniejszej sprawie, że sporny patent nie spełnia przesłanki nieoczywistości (bez uprzedniego zbadania czy spełniona jest przesłanka nowości) było wystarczające do wydania decyzji i rozstrzygnięcia sprawy i nie powodowało braku poczynienia istotnych dla sprawy ustaleń – jak błędnie przyjął WSA w zaskarżonym wyroku.

Podnosząc ten zarzut strona skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz rozpoznanie skargi poprzez jej oddalenie w całości, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie. Strona wniosła również o zasądzenie zwrotu niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

J. W. i I. M., w odpowiedzi na skargi kasacyjnej wnieśli o ich oddalenie jako bezzasadnych oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny bada bowiem legalność wyroku Sądu I instancji jedynie w zakresie zakwestionowanym przez autora skargi kasacyjnej, a nie rozpoznaje sprawy ponownie w jej całokształcie.

Obie skargi kasacyjne wywiedzione w niniejszej sprawie mają usprawiedliwione podstawy, aczkolwiek nie wszystkie pomieszczone w nich zarzuty są zasadne.

W skardze kasacyjnej organu (Urzędu Patentowego RP) najdalej idącym zarzutem naruszenia przepisów postępowania przez Sąd I instancji, jest zarzut pomieszczony w punkcie 3 petitum skargi kasacyjnej, tj zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. "poprzez ograniczenie uzasadnienia do wskazania, że przesłanki nowości i braku poziomu wynalazczego są badane w odmienny sposób oraz zarzucenia Urzędowi, że rozpatrując w pierwszej kolejności zarzut braku poziomu wynalazczego przyjął niewłaściwą metodę badania patentowaloności wynalazku nie wskazując dlaczego w postępowaniu o unieważnienie patentu przesłanka nowości powinna być badana w pierwszej kolejności i fakt zbadania jako pierwszej przesłanki braku poziomu wynalazczego spornego wynalazku stanowił naruszenie przepisów postępowania uzasadniające uchylenie zaskarżonej decyzji" .

NSA zwraca uwagę, że tak ujęty zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie może być podstawą skutecznej skargi kasacyjnej. Artykuł 141 § 4 p.p.s.a. określa formalne wymogi uzasadnienia wyroku. Stanowi on, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Analiza treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, że uzasadnienie zawiera wszystkie prawem określone elementy. To oznacza, że WSA w Warszawie nie naruszył treści art. 141 § 4 p.p.s.a. Wniosek taki wynika z tego, że skoro przepis objęty zarzutem odnosi się do formalnych wymogów uzasadnienia, to jego naruszenie może mieć miejsce wówczas gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera prawem określonych elementów. Zarzutu takiego nie można postawić uzasadnieniu wyroku w sytuacji, gdy strona twierdzi, że wadą formalną uzasadnienia jest sposób ujęcia elementów określonych przez art. 141 § 4 p.p.s.a., albo brak zgody strony, co do sposobu realizacji dyspozycji art. 141 § 4 p.p.s.a. przez sąd. NSA zaznacza i podkreśla, że prawidłowe od strony formalnej uzasadnienie wyroku ma zawierać wszystkie elementy wymienione w art. 141 § 4 p.p.s.a., natomiast ich realizacja pozostawiona jest w dyspozycji sądu sporządzającego uzasadnienie wyroku, bowiem przepisy prawa w tym zakresie nie wprowadzają formalizacji, zatem nie opisują strony formalnej realizacji wymogów formalnych uzasadnienia. Wymogi w zakresie konstrukcji treści uzasadnienia są pozostawione sądowi. Ważne jest tylko to, by sąd sporządzając uzasadnienie czynił to w sposób na tyle jasny, aby możliwa była do przeprowadzenia kontrola kasacyjna wyroku.

W rozpoznawanej sprawie, poza sporem jest, że z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób jednoznaczny wynika stanowisko Sądu I instancji, zarówno w zakresie podstawy prawnej orzekania, jak i motywacji, która legła u podstaw rozstrzygnięcia przyjętego przez WSA. Zatem z tych powodów rozpoznawany zarzut należało uznać za niezasadny.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej Urzędu Patentowego pomieszczonych w punktach 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej to sposób ich sformułowania i uargumentowania powoduje, iż trzeba je rozpatrywać łącznie. Niewątpliwie rację ma skarżący kasacyjnie organ oraz skarżąca kasacyjnie Spółka (F. B. "Ł." sp. z o.o. w R.), iż Sąd I instancji naruszył art. 89 ust. 1 pkt 1 p.w.p. w zw. z art. 24 p.w.p. poprzez błędna wykładnię tych przepisów, polegającą na przyjęcie, że: "podstawowym z warunków udzielenia ochrony patentowej na wynalazek jest jego nowość" (s. 8 wyroku) i ta przesłanka jako pierwsza powinna być badana w sprawie o unieważnienie, chociaż:

- zakres postępowania w sprawie i unieważnienie patentu jest ograniczony ramami wniosku o unieważnienie i nie obejmuje zbadania "od podstaw" istnienia ustawowych przesłanek do udzielenia patentu na wynalazek;

- patenty udzielane są na wynalazki, które są nowe, posiadają poziom wynalazczy i nadają się do przemysłowego stosowania, każda z tych przesłanek jest równorzędna i samodzielna, a brak którejkolwiek z nich uzasadnia unieważnienie patentu".

Przypomnieć należy, iż art. 24 p.w.p. stwierdza, że: "Patenty są udzielane – bez względu na dziedzinę techniki – na wynalazki, które są nowe, posiadają poziom wynalazczy i nadają się do przemysłowego stosowania." Stosownie do treści art. 89 ust. 1 pkt 1 p.w.p. (w stanie prawnym obowiązującym w niniejszej sprawie: "Patent może zostać unieważniony w całości lub w części na wniosek osoby, która ma w tym interes prawny, jeżeli wykaże ona, że: 1) nie zostały spełnione warunki wymagane do uzyskania patentu." Rację mają skarżący kasacyjnie (organ – UP RP i Spółka), iż z przepisów art. 89 ust. 1 pkt 1 p.w.p. nie wynika, że w trakcie postępowania w sprawie unieważnienia patentu UP RP ma obowiązek badania spełniania przez opatentowany wynalazek przesłanek decydujących o udzieleniu ochrony patentowej w określonej kolejności, ani obowiązek badania czy wynalazek posiada wszystkie cechy wynalazku patentowalnego, wymienione w art. 24 p.w.p. Zaakcentować należy, iż wszystkie przesłanki z art. 24 p.w.p. są ważne, równorzędne, samodzielne i brak którejkolwiek z nich prowadzi do konieczności unieważnienia udzielonego patentu, w świetle treści art. 89 ust. 1 pkt 1 p.w.p. Stwierdzenie Sądu I instancji, iż: "Według Sądu, organ przyjął niewłaściwą metodę badania patentowalności wynalazku. Przed oceną poziomu wynalazczego rozwiązania powinien bowiem w pierwszym rzędzie zbadać, czy wynalazek jest nowy. Gdyby zgłoszone rozwiązanie miało swój (taki sam) odpowiednik w stanie techniki, brak będzie cechy nowości, wówczas analiza poziomu wynalazczego jest zbyteczna..."(s. 6-7 uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA), nie znajduje potwierdzenia ani w treści art. 89 ust. 1 pkt 1 p.w.p., ani w treści innych przepisów tej ustawy. Podnieść należy, iż w toku postępowania o unieważnienie patentu na wynalazek wszczętego przez wnioskodawcę - UP RP rozstrzyga sprawy w trybie postępowania spornego w granicach wniosku i jest związany podstawa prawną wskazana przez wnioskodawcę.

W analizowanej sprawie wprawdzie wnioskodawca (skarżąca kasacyjnie Spółka "Ł.") jako podstawę swojego żądania wskazała art. 24, art. 25 ust. 1-3, art. 26 ust. 1 i art. 27 p.w.p., podnosząc brak nowości, brak poziomu wynalazczego spornego wynalazku oraz to, że sporny wynalazek nie nadaje się do stosowania ze względu na jego niedostateczne ujawnienie, a w szczególności brak ujawnienia sposobu mocowania łoża do broni, a Urząd Patentowy RP, po przeprowadzeniu postępowania, uznał iż sporny wynalazek nie posiada poziomu wynalazczego wymaganego od wynalazku patentowalnego i w związku z tym niecelowe jest rozpatrywanie pozostałych zarzutów sformułowanych we wniosku wobec spornego wynalazku, ponieważ to wystarczy do unieważnienia spornego patentu, to, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie czyni zasadną ocenę dokonaną przez Sąd I instancji, iż Urząd Patentowy RP naruszył takim działaniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy. W konsekwencji za niezasadne należy uznać uchylenie decyzji organu w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny, nie może się natomiast odnieść się merytorycznie do prawidłowości dokonanej przez Urząd Patentowy oceny spełnienia lub niespełnienia przez sporny wynalazek przesłanki poziomu wynalazczego, ponieważ od takiej oceny, niezasadnie, uchylił się, w analizowanej sprawie, Sąd I instancji. Ponownie rozpatrując sprawę WSA skupić się winien na wnikliwej ocenie decyzji Urzędu Patentowego RP i poprzedzającego wydanie tej decyzji postępowania, we wskazanym przez NSA zakresie.

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o treść art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. W oparciu o treść art. 207 § 2 p.p.s.a., który stanowi, iż: " W przypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może odstąpić od zasadzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości lub w części", w punkcie 2 sentencji NSA orzekł od odstąpieniu od zasądzenia tych kosztów w niniejszej sprawie, uznając iż przyczyną wniesienia skarg kasacyjnych (organu i Spółki Ł.) była wadliwość orzeczenia Sądu I instancji, a zatem nie ma dostatecznych podstaw do tego, aby obciążyć stronę, która wniosła skargę do Sądu I instancji kosztami postępowania kasacyjnego.