Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2425/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-12-19 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Zarządu Dróg [....] we W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [....] sierpnia 2017 r. znak: [....] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Strona skarżąca – Zarząd Dróg [....] we W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [....] sierpnia 2017 r., znak: [....], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [....] marca 2015 r. nr [....] nakazującej stronie skarżącej usunięcie nieodpowiedniego stanu technicznego kładki dla pieszych.

W skardze strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku strona skarżąca podniosła, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje nieodwracalne szkody stronie skarżącej, ponieważ usunięcie nieodpowiedniego stanu technicznego przedmiotowej kładki dla pieszych wymaga poniesienia znacznych nakładów finansowych związanych z potencjalnym remontem przedmiotowego obiektu. Ponadto, strona skarżąca wskazała, że [....] maja 2017 r. Gmina W. uzyskała pozwolenie na rozbiórkę kładki dla pieszych i wkrótce przystąpi do rozpoczęcia prac rozbiórkowych.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [....] października 2017 r., znak: [....], odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369), zwana dalej p.p.s.a., zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dotyczy także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (art. 61 § 3 p.p.s.a.).

Sąd rozpoznając wniosek w oparciu o treść art. 61 § 3 p.p.s.a. jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych, do których ustawa zalicza: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (postanowienia: z dnia 25 maja 2004 r., sygn. akt FZ 71/04 i sygn. akt FZ 87/04 oraz z dnia 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04; niepublikowane) przyjmuje się, że to na stronie ciąży obowiązek uzasadnienia wniosku, w tym wskazania okoliczności uzasadniających jego uwzględnienie. Sąd administracyjny nie dokonuje żadnych ustaleń faktycznych w sprawie o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Wnioskujący musi dokładanie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/2005). Uprawdopodobnienie zaś okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa na stronie skarżącej (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004).

Wskazać nadto należy, że przedmiotem ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania.

Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania (por. J.P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz, LexisNexis, Warszawa 2004, str. 122). Wykonaniu podlegają akty administracyjne, z którymi wiąże się dla strony obowiązek określonego działania, zaniechania lub nakaz znoszenia zachowania innych podmiotów.

W rozpoznawanej sprawie żądaniem wstrzymania wykonania została objęta decyzja – wydana w trybie nadzwyczajnym – odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [....] marca 2015 r. nr [.....] nakazującej stronie skarżącej usunięcie nieodpowiedniego stanu technicznego kładki dla pieszych.

Zaskarżona decyzja nie nakłada na stronę skarżącą żadnych obowiązków podlegających wykonaniu w sposób dobrowolny, czy też przymusowy, nie wykreowała również nowej sytuacji strony skarżącej w sferze jej obowiązków.

W świetle powyższego stwierdzić należy, iż w okolicznościach tej sprawy nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, a tym samym brak jest podstaw do zastosowania instytucji ochrony tymczasowej określonej w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Kierując się powyższym Sąd uznał, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł zostać uwzględniony, ponieważ zaskarżona decyzja ze swej istoty nie podlega wykonaniu.

Ponadto, stwierdzić należy, że strona skarżąca nie wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [....] marca 2015 r. nr [....] nakazującej stronie skarżącej usunięcie nieodpowiedniego stanu technicznego kładki dla pieszych, a Sąd nie mógł rozszerzyć zakresu tego wniosku z urzędu. Wobec takiego zakresu wniosku badanie okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji nakazującej stronie skarżącej usunięcie nieodpowiedniego stanu technicznego kładki dla pieszych było niezasadne.

Dodatkowo wskazać należy, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został prawidłowo uzasadniony. Strona skarżąca nie przedstawiła żadnych argumentów przemawiających za wystąpieniem niekorzystnych z punktu widzenia jej interesów następstw wykonania tej decyzji. Strona skarżąca ograniczyła się jedynie do twierdzenia, że wykonanie decyzji wyrządzi nieodwracalne szkody w majątku strony skarżącej, ponieważ usunięcie nieodpowiedniego stanu technicznego przedmiotowych obiektów wymaga poniesienia znacznych nakładów finansowych. Nie wskazała żadnych konkretnych okoliczności mogących świadczyć o istniejącej potencjalnie możliwości wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków związanych z wykonaniem zaskarżonej decyzji.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 1 sierpnia 2012 r. sygn. akt II OZ 667/12, samo powołanie się na konsekwencje w sferze finansowej nie uprawnia do oceny, iż wykonanie kwestionowanej decyzji skutkować może wyrządzeniem stronie znacznej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Dla spełnienia przesłanki warunkującej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji konieczne jest wykazanie, że uszczuplenie majątkowe będzie "znaczne" dla strony skarżącej. Sąd nie może domniemywać, że wykonanie określonego w zaskarżonej decyzji obowiązku wiąże się z zainwestowaniem kwoty, która będzie dla strony znacząca w kontekście jej ogólnej sytuacji majątkowej.

Na koniec, zauważyć należy, że Sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności; zaś kontroli zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia, a więc prawidłowości zastosowania przez organ przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni, Sąd dokona dopiero po przeprowadzeniu rozprawy.

Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.