Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 477/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2009-06-04 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kowalik - Grzanka po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. K. i W. K. – wspólników spółki cywilnej "A" w G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 30 września 2008 r. nr [...] w przedmiocie długu celnego postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

G. K. i W. K. – wspólnicy spółki cywilnej "A" w G. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 30 września 2008 r. nr [...] w przedmiocie długu celnego.

Skarżący wnieśli nadto w trybie zabezpieczenia powództwa o wydanie postanowienia o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych [...], [...], [...], [...] i pozbawienie ich wykonalności, uzasadniając swój wniosek uciążliwością prowadzonego wobec nich administracyjnego postępowania egzekucyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Wskazać należy, iż rozpoznanie wniosku o treści przytoczonej wyżej nie może nastąpić w postępowaniu przed sądem w którym kontroli sądu poddano legalność decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 23 listopada 2007 roku nr [...] oraz utrzymującej ją w mocy decyzji z dnia 30 września 2008 roku organu drugiej instancji. Natomiast przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) z mocy art. 61 § 3 tej ustawy dają sądowi administracyjnemu możliwość wstrzymania wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Badaniu przez sąd administracyjny podlegają zatem przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W toku tego badania uwzględnieniu podlegają wszystkie istotne w tej materii okoliczności, nawet te niepodniesione we wniosku, o ile są możliwe do wyinterpretowania na podstawie akt sprawy.

Należy nadto zauważyć, że rozpatrzenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego wymaga rozważenia zarówno prawnych oraz faktycznych skutków jego wykonania. Zaznaczyć przy tym należy, iż dla spełnienia przesłanek z powołanego przepisu wystarczające jest prawdopodobieństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się jednakże brak podstaw do oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu pod kątem zasadności wniesionej skargi. W postanowieniu z dnia 28 kwietnia 2005 r. (sygn. II OZ 184/05, baza Lex nr 302251) Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, iż niezgodność decyzji z prawem, która będzie przedmiotem oceny Sądu I instancji w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi to dwie różne kwestie. O ile bowiem pierwsza z nich (kontrola legalności aktu) jest celem postępowania sądowoadministracyjnego, to druga - jako poprzedzająca merytoryczne rozstrzygnięcie sądu - ma odmienną funkcję. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcie Sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności zaskarżonej decyzji administracyjnej.

Oceniając złożony wniosek w oparciu o wszystkie powyższe przesłanki Sąd uznał, że skarżący wykazali w sposób dostateczny, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować skutki, o których mowa w powołanym wyżej przepisie.

Wykonanie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej oznaczające w istocie konieczność uiszczenia należności celnych w wysokości określonych w toku prowadzonego postępowania w pełnej wysokości doprowadzić może do niemożliwości zaspokajania bieżących potrzeb życiowych oraz do definitywnego unicestwienia stosunku prawnego, w oparciu o który skarżący prowadzą działalność gospodarczą.

Wobec powyższych okoliczności, Sąd na mocy art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.