Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 190/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2004-04-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Sędzia WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2004r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 lutego 2004 r. Nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 lutego 2004 r., którą uchylono decyzję Wójta z dnia 16 maja 2003 r. w przedmiocie dodatku mieszkaniowego.

Skarżąca Gmina, reprezentowana przez Wójta, zarzuca naruszenie przepisu art. 138 § 2 k.p.a. Nadto skarżąca wskazała, iż zgodnie z ustawą o samorządzie gminnym do niej należy zaspokajanie potrzeb wspólnoty samorządowej, w tym w ramach zadań własnych między innymi wypłata dodatków mieszkaniowych i w związku z tym Gmina ma interes prawny w tym by pochodzące z jej budżetu środki finansowe na wypłatę dodatków mieszkaniowych były wypłacane osobom spełniającym przewidziane prawem warunki do ich otrzymania i nie były wypłacane osobom, które takich warunków nie spełniają. Jednocześnie skarżąca powołała się na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 czerwca 2001 r., IIIRN 104/00, który uznał, że podmiotem uprawnionym w rozumieniu art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym jest gmina, która ma interes prawny we wniesieniu skargi do sądu administracyjnego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej odrzucenie, stwierdzając, iż gmina nie ma interesu prawnego we wniesieniu skargi do sądu administracyjnego. Na poparcie swojego stanowiska organ odwoławczy powołał się na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Gdańsku z dnia -18 lutego 2003 r., sygn. akt IISA/Gd 175/03.

Wobec powyższego w przedmiotowej sprawie w pierwszej kolejności rozstrzygnięcia wymagała kwestia dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego przez Gminę .

W wyroku powołanym przez skarżącą Sąd Najwyższy faktycznie przyjął, że gmina jest uprawniona do wniesienia skargi na decyzję organu drugiej instancji, który rozpatrzył odwołanie od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez organ tej gminy. Jednakże stanowisko takie nie oznacza, że automatycznie w każdej sprawie gmina jest legitymowana do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję organu drugiej instancji, wydaną po rozpatrzeniu odwołania od decyzji wydanej przez organ gminy. Uprawnienie takie zależy bowiem od tego czy jednostka samorządu terytorialnego ma interes prawny we wniesieniu skargi (art. 50 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Interes prawny, ujmowany w kategoriach obiektywnych, istnieje wówczas, kiedy można wskazać przepis prawa materialnego, z którego można wywieść dla danego podmiotu określone prawa lub obowiązki (zob. J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Polskie postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 1996, s. 78 i n.).

Z przepisów ustawy z dnia 28 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn.: Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) wynika, że do gminy należy wykonywanie zadań publicznych, obejmujące przede wszystkim sprawowanie administracji publicznej zarówno w zakresie zadań własnych, jak i zleconych zadań administracji rządowej (art. 2 ust. 1, art. 6 i art. 8).

W myśl art. 9a ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.) wypłata dodatków mieszkaniowych jest zadaniem własnym gminy. Jest to zadanie publiczne nałożone na gminę przez ustawodawcę. Wykonując zadania publiczne gmina może korzystać z prawnych form działania o charakterze władczym. Podmiotem administrującym jest bowiem gmina, zaś wójt jest organem gminy, uprawnionym z mocy przepisu szczególnego do wydawania decyzji administracyjnych w indywidualnych sprawach dotyczących dodatków mieszkaniowych. W tym przypadku działanie gminy, jakim jest wypłata dodatków mieszkaniowych, zamyka się w sferze prawa publicznego i w żaden sposób nie jest związane ze sferą prawa prywatnego tej jednostki samorządu terytorialnego jako osoby prawnej.

W sprawie, której przedmiot stanowi prawo do dodatku mieszkaniowego, gmina nie jest podmiotem żądającym czynności właściwego organu administracji publicznej, jak też nie występuje w takiej sprawie w roli podmiotu administrowanego. W takiej sprawie gmina jest podmiotem, który wykonując zadania własne, jest podmiotem administrującym.

Wyrok Sądu Najwyższego, na który powołuje się skarżąca zapadł w sprawie, w której gmina występowała jako właściciel budynku i jej działanie znajdowało oparcie w sferze prawa prywatnego - prawa własności. Dlatego też sformułowanej w nim tezy nie można przyjmować jako rozstrzygającej o zdolności skargowej gminy w oderwaniu od konkretnej sprawy, w której gmina wnosi skargę do sądu administracyjnego na decyzję organu odwoławczego wydanej w sprawie, w której w pierwszej instancji decyzję wydał wójt tej gminy.

Wobec powyższego należy stwierdzić, że gmina nie jest stroną postępowania administracyjnego w indywidualnej sprawie dotyczącej przyznania osobie trzeciej prawa do dodatku mieszkaniowego. W konsekwencji gmina nie ma również interesu prawnego w zaskarżeniu decyzji organu drugiej instancji, który rozpatrzył odwołanie od decyzji wydanej przez wójta tej gminy w sprawie dodatku mieszkaniowego.

Brak po stronie gminy legitymacji skargowej czyni skargę niedopuszczalną, co skutkować musi jej odrzuceniem.

Mając powyższe na względzie Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.

Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) postanowił jak

w sentencji.