Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2097/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-11-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Minister Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 53 ust. 4 pkt 11
journal: Dz.U. 2016 poz 778
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Zyglewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Anna Sękowska Sędzia WSA Alina Balicka po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 listopada 2017 r. sprawy ze skargi A. W. i A. M. na postanowienie Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [..] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego postanowieniem z [...] czerwca 2017 r. nr [...] Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Krajowej, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., dalej "k.p.a.") w związku z art. 53 ust. 4 pkt 11 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r. poz. 778 ze zm., dalej "u.p.z.p."), utrzymał w mocy postanowienie z [...] stycznia 2017 r. Nr [...] Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania kondygnacji lI i III oraz IV wraz przebudową budynku produkcyjno-biurowo-magazynowego z usługami na cele mieszkalne wielorodzinne oraz zmianie sposobu użytkowania parteru na funkcję parkowania pojazdów (parking), na działce nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...] (dalej również "inwestycja").

Powyższe postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] (dalej również "Dyrektor RZGW", "organ I instancji"), po rozpatrzeniu wniosku Burmistrza Miasta [...], postanowieniem z [...] grudnia 2016 r. odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji. Następnie postanowieniem z [...] stycznia 2017 r. Dyrektor RZGW sprostował powyższe postanowienia w zakresie daty jego wydania (zamiast "[...] grudnia 2016 r." wpisano "[...] stycznia 2017 r."), znaku sprawy (zamiast "[...]" wpisano "[...]") oraz numeru postanowienia (zamiast "[...]" wpisano "[...]").

W piśmie z 23 stycznia 2017 r. A. W. i A. M., wspólnicy spółki cywilnej "[...]" (dalej również "skarżący") wnieśli zażalenia na postanowienie Dyrektora RZGW z [...] stycznia 2017 r. Skarżący podnieśli w szczególności, że w sprawie nie ma zastosowania ani art. 40, ani też art. 88l ustawy Prawo wodne. W ocenie skarżących inwestycja nie jest ujęta w katalogu przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, nie będzie również polegać na zmianie ukształtowania terenu. Miasto [...] na tym obszarze posiada pełną infrastrukturę kanalizacyjną, nie ma zatem mowy o gromadzeniu ścieków. Ponadto zaznaczono, że mapy opublikowane na Hydroportalu Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej, na które się powołał organ I instancji, są niedokładne i nie pozwalają na potwierdzenie - ani przez stronę postępowania, ani przez organ - faktu polegającego na tym, czy dana nieruchomość znajduje się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, czy nie. Zdaniem skarżących brak dokładności prowadzi do nadużyć nadinterpretacji przepisów ustawy Prawo wodne przez regionalne zarządy gospodarki wodnej. Wyjaśniono, iż działka nr [...] w rzeczywistości znajduje się ok. 1 m powyżej otaczającego terenu, a w szczególności powyżej terenu przyległego bezpośrednio patrząc od strony koryta rzeki Rokitnicy. Rzędna terenu na działce nr [...] jest nawet wyższa niż rzędna terenu przylegającego do działki nr [...] od strony południowo-wschodniej, a teren od strony południowo-wschodniej nie jest w całości objęty obszarem szczególnego zagrożenia powodzią. W ocenie skarżących podstawą odmowy uzgodnienia projektu decyzji, nie może być błędne zakwalifikowanie terenu oraz brak podstawy prawnej dla takiego rozstrzygnięcia.

Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej (dalej również "Prezes KZGW", "organ") postanowieniem z [...] czerwca 2017 r. utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora RZGW.

Jednocześnie zgodnie z art. 17 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2011 r. Nr 32, poz. 159), Obszary bezpośredniego zagrożenia powodzią określone przez właściwego dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej na podstawie przepisów dotychczasowych uwzględnia się przy sporządzaniu koncepcji przestrzennego zagospodarowania kraju, planu zagospodarowania przestrzennego województwa, miejscowego planu Zagospodarowania przestrzennego, decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy, do dnia przekazania map zagrożenia powodziowego organom sporządzającym te dokumenty i uznaje się za obszary szczególnego zagrożenia powodzią, w rozumieniu art. 9 ust. 1 pkt 6c ustawy Prawo wodne.

Studium ochrony przeciwpowodziowej, sporządzone przez właściwego dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej, zgodnie z przepisem art. 14 ww. ustawy z 5 stycznia 2011 r., zachowuje ważność do dnia sporządzenia mapy zagrożenia powodziowego.

W pierwszej kolejności organ wyjaśnił, że teren na, którym planowana jest inwestycja znajduje się w rejonie km 20+650 rzeki [...]. Dla rzeki [...] nie wykonano map zagrożenia powodziowego i map ryzyka powodziowego w I cyklu planistycznym, w związku z czym, zgodnie z art. 14 ww. ustawy z 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2011 r. Nr 32, poz. 159), na obszarze tym nadal obowiązuje sporządzone w 2006 r. przez Dyrektora RZGW w [...], na podstawie art. 79 ustawy Prawa wodnego, "Studium dla potrzeb planów ochrony przeciwpowodziowej - Etap II - Rzeka [...]". Zgodnie z tym Studium teren działki [...], na której znajduje się przewidziany do przebudowy i zmiany sposobu użytkowania budynek produkcyjno-biurowo-magazynowy, w całości znajduje się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią od rzeki [...], w strefie płytkiego zalewu (0,5 m) od wody o prawdopodobieństwie wystąpienia 1%.

W ocenie organu teren inwestycji znajduje się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią. Lokalizacja tej inwestycji wymaga, zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 11 u.p.z.p., uzgodnienia z dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej, który powinien ocenić projektowaną inwestycję pod względem ochrony ludzi i mienia przed powodzią. Organ wskazał, że kolejne dokonywane zmiany przepisów ustawy z o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustawy Prawo wodne, w zakresie ochrony przed powodzią, kładą nacisk na zabezpieczenie przed skutkami powodzi między innymi poprzez odpowiednie zagospodarowanie obszarów narażonych na niebezpieczeństwo powodzi ustalonych zgodnie z przepisami Prawa wodnego.

Prezes KZGW w pełni zaakceptował stanowisko organu I instancji, że na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią obowiązują zakazy określone w art. 40 ust. 1 pkt 3 oraz art. 88l ust. 1 ustawy Prawo wodne i skarżący powinni uzyskać decyzję zwalniającą z ww. zakazów. Z przedłożonego do uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy wynika, że w ramach inwestycji planowana jest nie tylko zmiana sposobu użytkowania budynku produkcyjno-biurowo-magazynowego, ale także jego przebudowa oraz budowa ogrodzenia (pkt 2 ppkt 2 projektu decyzji). Roboty i czynności będą wykonywane na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, dlatego wymagane jest uprzednie uzyskanie decyzji zwalniającej od zakazów dla tej inwestycji. Ponadto zmiana sposobu użytkowania budynku produkcyjno-biurowo-magazynowego na cele mieszkalne wielorodzinne wpłynie na zwiększenie ryzyka powodziowego i strat powodziowych. Budynek przeznaczony na cele mieszkalne cechuje się całorocznym przebywaniem w nim ludzi oraz zwiększeniem wartości majątku zgromadzonego na stałe. W związku z tym w przypadku wystąpienia powodzi ryzyko jej skutków odnosi się nie tylko do mienia, ale przede wszystkim do ludzi, a co za tym idzie, zwiększa nakłady akcji przeciwpowodziowych oraz utrudnia zarządzanie ryzykiem powodziowym.

Zdaniem Prezesa KZGW postępowanie o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy nie może zastępować postępowania, o którym mowa w art. 88l ust. 2 ustawy Prawo wodne. Ustawa przewiduje odrębny tok postępowania, w którym w przypadku odstąpienia od zakazów, określa się warunki niezbędne dla ochrony przed powodzią, postępowanie kończy się decyzją administracyjną, i organ - inaczej niż w postepowaniu uzgodnieniowym - nie jest związany projektem decyzji o warunkach zabudowy i postpowanie nie być przeprowadzone w ograniczonym czasowo przedziale (organ uzgodnieniowy ma dwa tygodnie na zajęcie stanowiska). Dlatego ewentualne pozytywne uzgodnienie planowanej inwestycji uzależnione jest w pierwszej kolejności od uzyskania przez skarżących decyzji zwalniającej od zakazów określonych w art. 88l ust. 1 ustawy Prawa wodnego. Taka decyzja w niniejszej sprawie nie została wydana.

W świetle art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia kilku warunków, w tym warunku, że decyzja ta będzie zgodna z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 pkt 5). Tymi odrębnymi przepisami są m. in. przepisy ustawy Prawo wodne.

Prezes KZGW zaakcentował również, że przesłany do uzgodnienia projekt decyzji o warunkach zabudowy nie uwzględnia ustaleń związanych z obszarami narażonymi na niebezpieczeństwo powodzi zgodnie z § 2 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1589), tj. ustaleń dotyczących granic i sposobów zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie ustalonych na podstawie odrębnych przepisów, w tym narażonych na niebezpieczeństwo powodzi w zakresie nakazów, zakazów, dopuszczenia i ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. W projekcie decyzji (pkt 2 ppkt 1 lit. j) wskazano, że teren objęty wnioskiem znajduje się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, ale pominięto przy tym, że na takim obszarze obowiązują zakazy wynikające z art 40 ust. 1 pkt 3 oraz z art. 88l ust. 1 ustawy Prawo wodne.

W odniesieniu do ogólnie sformułowanego zarzutu, podnoszącego, że stan faktyczny sprawy nie został dostatecznie wyjaśniony, organ uznał, że wobec nie przedstawienia innych dowodów, zarzut ten stanowi jedynie polemikę skarżących z ustaleniami organu. Jednocześnie podkreślił, że w postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada, że ciężar dowodu spoczywa na tym, kto z określonego faktu wyprowadza skutki prawne.

Skargę na postanowienie Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z [...] czerwca 2017 r. wywiedli A. W. i A. M. Skarżący wnieśli o uchylenie postanowień organów obu instancji w całości oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Uzasadniając zarzuty skargi podniesiono, że w sprawie postanowienie prostujące zawiera istotny błąd formalny, albowiem "sprostowanie" następuje w uzasadnieniu tego postanowienia, a nie w jego sentencji. Postanowienie to nie zawiera zatem rozstrzygnięcia w przedmiocie sprostowania, w rozumieniu art. 113 § 1 k.p.a. w związku z art. 124 § 1 k.p.a. Skarżący wyraził przekonanie, że nie dokonano skutecznego sprostowania postanowienia Regionalnego Dyrektora Zarządu Gospodarki Wodnej i zawiera ono zasadnicze niezgodności, dotyczące daty wydania i identyfikacji sprawy, którą rozstrzyga.

Dalej odnosząc się do zasadności stanowiska organu w zakresie wymogu uzyskania decyzji dyrektora regionalnego gospodarki wodnej o zwolnieniu z zakazów określonych w art. 40 ust. 1 pkt 3 oraz 88I ustawy Prawo wodne, skarżący podnieśli, że organ I instancji powołał się ogólnikowo na zapisy powyższych przepisów, naruszając jednocześnie art. 7 k.p.a. W ocenie skarżących Dyrektor RZGW całkowicie zaniechał przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i nie uwzględnił okoliczności, iż wniosek o warunki zabudowy nie przewiduje w ogóle "gromadzenia ścieków", ani budowy obiektów budowlanych. Błąd ten powtórzył Prezes KZGW, który również nie uwzględnił przedmiotu inwestycji. Co więcej, pominął okoliczność, że przesłankami zakazów określonych w art. 40 ust. 1 pkt 3, oraz w art. 88I Prawa wodnego są ochrona jakości wód, utrudnienia w ochronie przed powodzią lub zwiększenie zagrożenia powodziowego. Ustawa nie zalicza do przesłanek zastosowania tych przepisów wysokości strat materialnych powstałych na skutek ewentualnej powodzi.

Zdaniem skarżących Prezes KZGW nie odniósł się do zarzutu, iż mapa zagrożenia powodziowego, na podstawie której rozstrzygano sprawę jest na tyle nieprecyzyjna, że nie można na jej podstawie ustalić, czy nieruchomość objęta wnioskiem rzeczywiście znajduje się na takim obszarze. Pouczono strony, iż same powinny przeprowadzić dowody na okoliczność argumentów, które podnoszą. W ocenie skarżących powyższe uchybienia wskazują na istotne naruszenia art. 40 ust. 3 i art. 88l ust. 2 ustawy Prawo wodne przez ich niewłaściwe zastosowanie w sprawie nie wymagającej uzyskania decyzji o zezwoleniu z zakazów, o których mowa w art. 40 ust. 1 pkt 3 i art. 88I ust. 1 tej ustawy.

Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. dalej "p.p.s.a."), uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej ma stwierdzić, że doszło nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Stosownie zaś do treści art. 119 pkt 3 p.p.s.a, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).

Mając na uwadze powyższe kryteria Sąd stwierdził, że postanowienie Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z [...] czerwca 2017 r. oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z [...] stycznia 2017 r., nie naruszają prawa.

Postępowanie uzgodnieniowe dotyczyło inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania kondygnacji lI i III oraz IV wraz przebudową budynku produkcyjno-biurowo-magazynowego z usługami na cele mieszkalne wielorodzinne oraz zmianie sposobu użytkowania parteru na funkcję parkowania pojazdów (parking), na działce nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...].

Burmistrz Miasta Milanówka, mając na uwadze fakt, że teren objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy położony jest na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią w rozumieniu art. 9 ust. 1 pkt 6c ustawy z 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2015 r. poz. 469 ze zm.), zwrócił się do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] o uzgodnienie projektu decyzji o ustalenie warunków zabudowy. Zgodnie bowiem z treścią art. 53 ust. 4 pkt 11 w związku art. 60 ust. 1 u.p.z.p., decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej - w odniesieniu do: (a) przedsięwzięć wymagających uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, do wydania którego organem właściwym jest marszałek województwa lub dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej, (b) obszarów, o których mowa w art. 88d ust. 2 ustawy Prawo wodne, w zakresie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

Stosownie do treści art. 88d ust. 1 i 2 ustawy Prawo wodne dla obszarów narażonych na niebezpieczeństwo powodzi wskazanych we wstępnej ocenie ryzyka powodziowego, sporządza się mapy zagrożenia powodziowego. Na mapach zagrożenia powodziowego przedstawia się w szczególności: obszary, na których prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest niskie i wynosi raz na 500 lat lub na których istnieje prawdopodobieństwo wystąpienia zdarzenia ekstremalnego, obszary szczególnego zagrożenia powodzią, obszary obejmujące tereny narażone na zalanie w przypadku zniszczenia lub uszkodzenia wału przeciwpowodziowego czy wału przeciwsztormowego.

Zdaniem Sądu organy orzekające w sprawie prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, mając na względzie treść art. 7 i art. 77 § k.p.a. Teren na którym ma być zrealizowana inwestycja znajduje się w rejonie rzeki [...]. Zgodnie ze "Studium dla potrzeb planów ochrony przeciwpowodziowej - Etap II [...] - Rzeka [...]" z 2006 r. inwestycja znajduje się w zasięgu obszaru szczególnego zagrożenia powodzią, tj. zasięgu zalewu bezpośredniego wodą o prawdopodobieństwie 1%. Inwestycja znajduje się w km 20+650 rzeki [...], dla którego rzędna zalewu wód o prawdopodobieństwie występowania powodzi raz na 100 lat wynosi 103 m n.p.m. Znajdująca się w aktach sprawy mapa jest dostatecznie czytelna, aby w połączeniu z treścią ww. Studium okoliczność tę odczytać. Skarżący ani na etapie postępowania administracyjnego, ani postępowania sądowoadministracyjnego nie podważyli, że teren inwestycji znajduje się poza obszarem zagrożonym powodzią.

Sąd nie podzielił również stanowiska skarżących, że organy bezpodstawnie uznały, że realizacja inwestycji wiązać się będzie z gromadzeniem ścieków czy budową obiektów budowlanych. Twierdzenie to w zestawieniu z treścią projektu decyzji o ustalenie warunków zabudowy czyni je niezrozumiałym. Okolicznością bezsporną jest, że na terenie działki jest budynek produkcyjno-biurowo-magazynowy z usługami, który po przebudowie ma służyć celom mieszkaniowym dla bliżej nieokreślonej liczby osób (cele mieszkalne wielorodzinne). Z treści projektu decyzji wynika również, że zmianie może ulec infrastruktura techniczna, w tym sposób odprowadzania ścieków sanitarnych do kanalizacji gminnej. W tym celu zgodnie z pkt 2 ppkt 4 lit.e projektu decyzji od skarżących wymaga się uzyskania warunków technicznych wydanych przez przedsiębiorstwo wodociągów i kanalizacji. Z projektu tej decyzji wynika ponadto, że na terenie inwestycji zaplanowano parking i ogrodzenie, które niewątpliwie są obiektami budowalnymi.

W ocenie Sądu organy orzekające zasadnie zatem uznały, w oparciu o zebrany materiał dowodowy, że skoro teren planowanej inwestycji znajduje się w obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, to na etapie postępowania uzgodnieniowego wykluczona jest ocena, czy istnieje możliwość odstępstwa od zakazów związanych z ochroną wód (art. 40 ust.1 ustawy) i ochroną przed powodzią (art. 88l ust. 1 ustawy Prawo wodne). Ustawodawca przewidział odrębny tryb postępowania dla ustalenia warunków zabudowy i odrębny dla zwolnienia od zakazów przewidzianych w ustawie Prawo wodne. Z racji położenia nieruchomości i charakteru planowanej inwestycji zasadne jest przeprowadzenie postępowania w trybie przepisów ustawy Prawo wodne, aby uczynić zadość art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., a mianowicie aby decyzja o warunkach zabudowy była zgodna z przepisami odrębnymi. Tym samym organy orzekające w sprawie, działając w granicach art. 53 ust. 4 pkt 11 w zw. z 60 ust. 1 u.p.z.p. i art. 106 k.p.a., zasadnie odmówiły uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji.

Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego sprostowania postanowienia organu I instancji przypomnieć należy, że określony w art. 113 § 1 k.p.a. tryb postępowania dotyczy prostowania błędów i omyłek orzeczeń organów administracji. W postępowaniu tym, zgodnie z art. 113 § 1 k.p.a., dopuszczalna jest kontrola postanowienia "prostującego" niezależnie od kontroli orzeczenia "prostowanego". Z akt sprawy wynika, że skarżący zostali prawidłowo pouczenie o dopuszczalności i trybie zaskarżenia postanowienia z [...] stycznia 2017 r. Dyrektora RZGW, ale z tej kontroli nie skorzystali. Sąd stanął na stanowisku, że mimo, że postanowienie z [...] stycznia 2017 r. Dyrektora RZGW pozostaje w związku ze sprawą, to jego kontrola wykracza poza zakresem kognicji sądu administracyjnego na etapie kontroli legalności postępowania w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy.

Dokonując z urzędu kontroli prawidłowości zaskarżonych aktów administracyjnych, Sąd nie dostrzegł uchybień tego rodzaju, by uzasadniały one uchylenie zaskarżonych postanowień.

W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.