Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 300/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2020-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 22 lit. y); art. 74 ust. 1,2,3; art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. c) ; art. 92a ust. 1, 6; art. 92c
journal: Dz.U. 2019 poz 2140
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
article: art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 w zw. z art. 6, art. 7, art. 8 i art. 15, art. 75, art. 81 oraz art. 156 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Tchórzewska Sędziowie Sędzia WSA Robert Hałabis (sprawozdawca) Sędzia WSA Anna Strzelec Protokolant Asystent sędziego Arleta Bednarczyk-Chagowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2020 r. sprawy ze skargi G. J. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją Dyrektor Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] (nr [...]) – po rozpoznaniu odwołania skarżącego G. J. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą ""A"" w K. – utrzymano w całości w mocy decyzję Naczelnika L. Urzędu Celno-Skarbowego w B. z dnia [...] listopada 2019 r. (nr [...]) w przedmiocie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej za wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego niezgodnie z przepisami ustawy, umową międzynarodową lub warunkami określonymi w zezwoleniu, to jest za brak wymaganego świadectwa ATP.

Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

W dniu 17 sierpnia 2018 r. funkcjonariusze Oddziału Celnego w L. przeprowadzili kontrolę dokumentów, o których mowa w art. 87 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Podczas kontroli skarżący G. J. kierujący ciągnikiem samochodowym marki [...] o nr rej. [...] z naczepą ciężarową, chłodnią [...] o nr rej. [...], okazał: dowód rejestracyjny ciągnika samochodowego, dowód rejestracyjny naczepy, zgłoszenie celne, niemieckie świadectwo ATP, międzynarodowy list przewozowy CMR (bez numeru) oraz wypis z licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy wystawionej dla niego jako przewoźnika. Z okazanych do kontroli dokumentów wynikało, że skarżący wykonywał transport mrożonych truskawek do Norwegii. Zgodnie z międzynarodowym listem przewozowym (CMR) towar powinien być przewożony w temperaturze -22 şC, którą zapewniają specjalne środki transportu przeznaczone do przewozu szybko psujących się artykułów żywnościowych. Do kontroli okazano certyfikat ATP dotyczący naczepy (nr [...]) wydany przez administrację niemiecką, z okresem ważności do września 2019 roku. Jak zaś wynikało z dowodu rejestracyjnego, naczepa ciężarowa została zarejestrowana w Polsce w dniu 26 stycznia 2018 r. Ponieważ certyfikat ATP powinien zostać wydany przez władze polskie, to jest władze kraju, w którym zarejestrowano naczepę, to w toku kontroli stwierdzono naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym określone w lp. 3.3. załącznika nr [...] do tej ustawy, polegające na wykonywaniu międzynarodowego przewozu drogowego niezgodnie z przepisami ustawy, umową międzynarodową lub warunkami określonymi w zezwoleniu, zagrożone karą pieniężną w wysokości 8.000 zł, gdyż skarżący w istocie nie posiadał wymaganego świadectwa ATP.

Z uwagi na powyższe okoliczności Naczelnik L. Urzędu Celno-Skarbowego w B. P. decyzją z dnia [...] listopada 2019 r. nałożył na skarżącego przewoźnika administracyjną karę pieniężną w wysokości 8.000 zł.

Od wskazanej decyzji skarżący wniósł odwołanie, po rozpoznaniu którego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w całości w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że w niniejszej sprawie znajdują zastosowanie przepisy umowy ATP, a tym samym występuje określony w art. 4 tej umowy obowiązek przewozu artykułów żywnościowych z zastosowaniem środka transportu wymienionego w art. 1 umowy, dobranego i używanego w taki sposób, aby w ciągu całego przewozu mogła być utrzymana temperatura ustalona w załączniku nr 2 do umowy, oraz obowiązek określony w art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. c) ustawy o transporcie drogowym, to jest posiadania przez kierowcę pojazdu samochodowego przy sobie i okazywania na żądanie uprawnionego organu kontroli świadectwa wymaganego zgodnie z umową ATP. Wskazana umowa przyjmuje jako generalną zasadę, obowiązek przewozu szybko psujących się artykułów żywnościowych odpowiednimi środkami transportu, to jest takimi, które posiadają stosowne świadectwo potwierdzające spełnienie określonych norm. Postanowienie art. 2 umowy ATP ustanawia ogólną zasadę uznawania świadectw zgodności, odsyła jednak równocześnie do pkt 3 dodatku 1 załącznika 1, który pod lit. b) stanowi, że w przypadku przeniesienia środka transportu do innego kraju konieczne jest wydanie nowego certyfikatu przez upoważnioną jednostkę kraju, do którego środek transportu został przeniesiony, a certyfikat wcześniej wystawiony w innym kraju uznaje się za warunkowy i ważny tylko przez okres sześciu miesięcy. Jak zaś wynika z dowodu rejestracyjnego wydanego w dniu 7 lutego 2018 r. przez Prezydenta Miasta B. , naczepa została zarejestrowana przez władze polskie w dniu 26 stycznia 2018 r., dlatego też skarżący w toku kontroli powinien legitymować się polskim świadectwem ATP. Tymczasem podczas kontroli w dniu 17 sierpnia 2018 r. kierowca pojazdu wykonując przewóz mrożonych artykułów żywnościowych, pomimo ciążącego na nim obowiązku, nie przedłożył świadectwa ATP wydanego przez władze polskie. Dlatego zaistniały podstawy do nałożenia na skarżącego przewoźnika kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł, bowiem kierowca nie został wyposażony we właściwe świadectwo ATP wydane przez władze polskie.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarżący [...] wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz umorzenie postępowania administracyjnego przed organem II instancji oraz zarzucił organom naruszenie:

1) prawa materialnego, poprzez błędne zastosowanie się przez organ I i II instancji przepisów ustawy o transporcie drogowym;

2) prawa procesowego, poprzez naruszenie:

. art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 w zw. z art. 6, art. 7, art. 8 i art. 15, art. 75, art. 81 oraz art. 156 § 1 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na nie poczynieniu ustaleń oraz nie zebraniu materiału dowodowego niezbędnego do wydania decyzji oraz poczynieniu ustaleń niezgodnych z zebranym w sprawie materiałem dowodowym;

. art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak należytego uzasadnienia faktycznego decyzji, które powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej – w przypadku, gdy organ pominął milczeniem fakty i dowody zebrane w toku postępowania administracyjnego.

W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że organy obu instancji wydając swoje decyzje uczyniły to bezpodstawnie, gdyż nieprawidłowo określiły wysokość kary w międzynarodowym transporcie drogowym, ponieważ ustawa stanowiąca podstawę nałożenia kary została kilkukrotnie znowelizowana i zmianie uległy zapisy oraz wysokość kar, którymi można obciążyć przewoźników w takich sytuacjach.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

W świetle przepisów art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167, z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm. – dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla je w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Według zaś art. 145 § 1 pkt 2 i 3 p.p.s.a., sąd stwierdza także nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 ustawy dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, z późn. zm.) lub w innych przepisach, albo też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Dodatkowo stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji determinowane jest uznaniem, że w realiach danej sprawy zachodzi sytuacja szczególna, tzw. "wada kwalifikowana" określona w art. 156 § 1 k.p.a. Z kolei decyzja może ulec uchyleniu jedynie wówczas, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozstrzygając zatem sprawę w powyżej wskazanych granicach na wstępie jednoznacznie stwierdzić należy, iż żadna z wymienionych podstaw do wzruszenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji w sprawie niniejszej nie zaistniała.

Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji, jak również decyzji ją poprzedzającej, stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (wcześniej: Dz. U. z 2017 r. poz. 2200, z późn. zm.; obecnie: Dz. U. z 2019 r. poz. 2140, z późn. zm. – dalej jako "ustawa" lub "u.t.d."), w brzmieniu obowiązującym w dacie przeprowadzonej kontroli, w toku której na podstawie prawidłowo zgromadzonych i należycie ocenionych dowodów ustalono, że doszło do stwierdzonego w protokole kontroli naruszenia przepisów wskazanej ustawy.

Zgodnie z treścią art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie. Według zaś art. 92a ust. 2 tej ustawy, suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10 000 złotych.

Przepis powyższy ustanawia zatem odpowiedzialność administracyjną m.in. podmiotu wykonującego przewóz, która ma charakter obiektywny. Oznacza to, że tego rodzaju odpowiedzialność jest niezależna od winy takiego podmiotu, czy też jego dobrej lub złej woli. Dla jej poniesienia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu nieprzestrzegania obowiązującego prawa, w tym nałożonych na taki podmiot obowiązków lub warunków przewozu drogowego wynikających z ustawy.

W okolicznościach tej sprawy nie było sporne, że przedstawione podczas kontroli w dniu 17 sierpnia 2018 r. przez skarżącego przewoźnika świadectwo ATP nie mogło zostać uznane za spełniające wymogi posiadania i okazania w czasie kontroli ważnego świadectwa ATP. We wniesionej skardze skarżący nie zakwestionował w istocie poczynionych w tym zakresie ustaleń, a z jej uzasadnienia wynika raczej, że kwestionuje jedynie prawidłowość zastosowania przepisów w zakresie wysokości nałożonej na niego administracyjnej kary pieniężnej.

Dlatego należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 87 ust. 1 u.t.d., w brzmieniu obowiązującym w dniu kontroli, podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto stosownie do art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. c) u.t.d., wykonując przewóz drogowy rzeczy – dokumenty związane z przewożonym ładunkiem, a także: m.in. świadectwo wymagane zgodnie z Umową o międzynarodowych przewozach szybko psujących się artykułów żywnościowych i o specjalnych środkach transportu przeznaczonych do tych przewozów (ATP), sporządzonej w Genewie dnia 1 września 1970 r. (Dz. U. z 2015 r. poz. 667). Według legalnej definicji zawartej w art. 4 pkt 22 lit. y) u.t.d., obowiązki lub warunki przewozu drogowego to obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz z wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych w zakresie przewozu drogowego. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d. oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 u.t.d.). Wśród przewidzianych nim kar, pod pozycją lp. 3.3. wymienione zostało naruszenie opisane jako: "Wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego niezgodnie z przepisami ustawy, umową międzynarodową lub warunkami określonymi w zezwoleniu", za które przewidziano administracyjną karę pieniężną w wysokości 8.000 zł. Przypomnieć bowiem należy, że było to brzmienie przepisu obowiązującego w dniu kontroli drogowej i ujawnienia tego naruszenia, a zatem w dniu 17 sierpnia 2018 r.

Tymczasem argumentacja skarżącego zmierzająca do uzasadnienia, że w sprawie niniejszej powinny znaleźć zastosowanie przepisy prawa materialnego w obecnym brzmieniu, a nie w brzmieniu na dzień stwierdzenia naruszenia, albo te przepisy, które wprowadziły za tego rodzaju naruszenie karę pieniężną w mniejszej wysokości – jest chybiona. Wbrew stanowisku strony organ nie mógł nałożyć na nią kary pieniężnej w innej wysokości, niż kara w kwocie 8.000 zł za stwierdzone naruszenie, gdyż przepisy zarówno intertemporalne, jak też zasady wynikające z przepisów ustawy o transporcie drogowym nie przydają organowi nakładającemu karę żadnego luzu decyzyjnego w kwestii ustalenia wysokości kary. Nie ma również racji skarżący twierdząc, że w dacie nałożenia na niego kary wynosiła ona 5.000 zł. Stanowisko to jest błędne. Trzeba zwrócić uwagę, że w dniu 3 września 2018 r. weszła w życie ustawa z dnia 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 1481 – dalej jako "ustawa zmieniająca"), która istotnie zmieniła wysokość administracyjnej kary pieniężnej za naruszenie, którego dopuścił się skarżący. W okolicznościach tej sprawy nie miało to jednak żadnego znaczenia dla oceny, że kara nałożona na stronę określona została w prawidłowej wysokości. Zgodnie bowiem z art. 5 ust. 1 tej ustawy, do spraw dotyczących naruszeń:

1) obowiązków lub warunków przewozu drogowego określonych w załączniku nr 3 do ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy,

2) o których mowa w art. 140aa ust. 1 ustawy zmienianej w art. 2,

3) określonych w załączniku do ustawy zmienianej w art. 4 w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy

. sankcjonowanych administracyjnymi karami pieniężnymi, powstałych i ujawnionych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe.

Według zaś art. 5 ust. 2 ustawy zmieniającej, w przypadku gdy postępowanie administracyjne prowadzone w sprawach dotyczących naruszeń, o których mowa w ust. 1, zostało wszczęte po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, a naruszenie lub naruszenia powstały przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy i zostały ujawnione po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy nowe, chyba że przepisy dotychczasowe są względniejsze dla strony. Natomiast zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy zmieniającej, w przypadku gdy w postępowaniu administracyjnym, o którym mowa w ust. 2, ujawniono naruszenia powstałe przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy oraz naruszenia powstałe po dniu jej wejścia w życie, do ustalenia sumy administracyjnych kar pieniężnych stosuje się przepisy nowe.

Mając wskazane uregulowania intertemporalne na uwadze stwierdzić trzeba, że w przypadku skarżącego przepisy art. 5 ust. 2 i 3 ustawy zmieniającej nie znajdują w ogóle zastosowania w niniejszej sprawie. Skoro wprawdzie postępowanie w niniejszej sprawie organ wszczął dopiero w dniu 29 sierpnia 2019 r., to jednak bezsporne naruszenie, do którego doszło, ujawnione zostało w dniu przeprowadzenia kontroli pojazdu, czyli w dniu 17 sierpnia 2018 r., a więc przed wejściem w życie ustawy zmieniającej w dniu 3 września 2018 r. Protokół kontroli przedstawił przebieg dokonanych czynności kontrolnych oraz ich wyniki. Protokół kontroli to dokument sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w zakresie ich działania. Stanowi on dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone (art. 76 § 1 k.p.a.). Skarżący uczestniczący w przebiegu czynności kontrolnych nie wniósł żadnych do nich uwag, a jedynie odmówił podpisania protokołu kontroli korzystając z przysługującego mu uprawnienia. Odmowa podpisania protokołu przez kierowcę to uprawienie wynikające z przepisów ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z tymi przepisami w brzmieniu obowiązującym w dniu kontroli, Z przeprowadzonych czynności kontrolnych inspektor sporządza protokół kontroli (art. 74 ust. 1 u.t.d.). Protokół podpisują inspektor i kontrolowany. Odmowę podpisania protokołu przez kontrolowanego kontrolujący odnotowuje w protokole kontroli i podaje jej przyczynę (art. 74 ust. 2 u.t.d.). Oryginał protokołu kontroli zatrzymuje kontrolujący, a kopię doręcza się kontrolowanemu kierowcy, przedsiębiorcy lub podmiotowi wykonującemu przewóz drogowy (art. 74 ust. 3 u.t.d.). Do protokołu kontroli kontrolowany może wnieść zastrzeżenia (art. 74 ust. 4 u.t.d.). W niniejszej sprawie skarżący takich zastrzeżeń nie złożył, a tym samym nie miał uwag do jej przebiegu, a jedynie odmówił podpisania protokołu. Konkludując, za naruszenie przepisu określone w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym opisane pod lp. 3.3., w jego brzemieniu obowiązującym w dacie kontroli, przewidziano karę za wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego niezgodnie z przepisami ustawy, umową międzynarodową lub warunkami określonymi w zezwoleniu w wysokości 8.000 zł, co oznacza, że karę nałożono w prawidłowej wysokości.

Sąd podziela także stanowisko organów o braku podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie art. 92c ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z jego treścią nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń lub okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ. Jak zasadnie przyjął organ, zgromadzony w tej sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że do naruszenia doszło na skutek zaniedbania skarżącego, bowiem dokonywał on przewozu szybko psujących się artykułów żywnościowych nie posiadając wymaganego polskiego świadectwa ATP, kraju rejestracji naczepy-chłodni, które było wymagane z przyczyn wyraźnie opisanych przez organy obu instancji.

W konsekwencji powyższych rozważań należało za w pełni prawidłowe uznać stanowisko organów, że wobec stwierdzenia wykonywania międzynarodowego przewozu drogowego niezgodnie z międzynarodową umową ATP – z uwagi na brak polskiego świadectwa ATP – organ obowiązany był nałożyć na przewoźnika administracyjną karę pieniężną w wysokości 8.000 zł. Taka wysokość kary wynikała z treści obowiązującego wówczas załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który pod pozycją 3.3. przewidywał taką właśnie karę za naruszenie polegające na wykonywaniu międzynarodowego przewozu towarów szybko psujących się pojazdem nie spełniającym warunków określonych w umowie o międzynarodowych przewozach szybko psujących się artykułów żywnościowych i o specjalnych środkach transportu przeznaczonych dla tych przewozów (ATP).

Wbrew twierdzeniom skarżącego oraz wbrew podniesionym przez niego w skardze zarzutom, organy w tej sprawie prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy i prawidłowo zastosowały właściwe przepisy prawa materialnego. Zebrany w toku postępowania materiał dowodowy był kompletny i został poddany przez organy należytej i wszechstronnej analizie, a wyprowadzone wnioski okazały się spójne i logiczne. Organy w sposób wyczerpujący uzasadniły też wydane przez siebie decyzje, przedstawiając istotę sprawy (podstawy prawne i faktyczne), nie naruszając przy tym w toku postępowania jego reguł proceduralnych. Stosownie do tego, w sprawie nie zostały naruszone przepisy art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 w zw. z art. 6, art. 7, art. 8 i art. 15, art. 75, art. 81 oraz art. 156 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. Ponadto skarżący mógł się wypowiedzieć co do zebranego materiału dowodowego na etapie postępowania administracyjnego, czego jednak nie zrobił, stosownie do pisma z dnia 4 października 2019 r. doręczonego stronie w dniu 11 października 2019 r. Także organ odwoławczy postanowieniem z dnia 3 lutego 2020 r. również wyznaczył skarżącemu 7-dniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego, czego także tym razem skarżący nie uczynił.

Reasumując, w okolicznościach tej sprawy mając wskazane wyżej motywy na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie obowiązany był – na podstawie art. 151 p.p.s.a. – oddalić skargę, o czym orzekł w sentencji wyroku.