Postanowienie NSA, sygn. akt I FSK 753/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-06-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: , Przewodniczący Sędzia NSA: Roman Wiatrowski (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku S. S. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej S. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 października 2014 r., sygn. akt I SA/Wr 1692/13 w sprawie ze skargi S. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 8 lipca 2013 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2007 r. postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 października 2014 r., sygn. akt I SA/Wr 1692/13 S. S.(dalej: "strona", "skarżący") zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 8 lipca 2013 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2007 r.

Uzasadniając wniosek skarżący podał, że poza niniejszą sprawą przed WSA we Wrocławiu ze skargi zarówno jego samego jak i jego małżonki toczy się jeszcze siedem innych postępowań, dotyczących podatku VAT i podatku dochodowego od osób fizycznych. W sześciu z nich oddalono skargi, co powoduje, że skarżący muszą zapłacić kwotę ponad 100.000 zł. Ponadto skarżący w ostatecznych decyzjach dotyczących podatku dochodowego od osób fizycznych zostali zobligowani do zapłaty kwoty kilkudziesięciu tysięcy złotych. Skarżącemu przysługuje nieuregulowana i wymagalna wierzytelność na kwotę ponad 1800000 zł w stosunku do inwestora realizującego inwestycję A.w W. Z uwagi na upadłość generalnego wykonawcy, który kwestionuje możliwość umieszczenia wierzytelności na liście wierzytelności i odmawia natychmiastowej zapłaty tej kwoty, jej wyegzekwowanie jest niemal niemożliwe. Skarżący podnosi również, że wytoczenie powództwa o zapłatę tej kwoty będzie wiązać się z koniecznością uiszczenia wpisu sadowego w wysokości około 90.000 zł, której to kwoty nie posiada. Konieczność natychmiastowego uiszczenia należności wynikających ze wszystkich decyzji podatkowych spowoduje, że skarżący pozbawiony zostanie jakichkolwiek środków pozwalających na dalsze prowadzenie dotychczasowej działalności gospodarczej, co w konsekwencji doprowadzi do zwolnienia pozostałych pracowników a ostatecznie spowoduje konieczność ogłoszenia jego upadłości uniemożliwiając tym samym całkowite zaspokojenie wszelkich należności publicznoprawnych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie jest zasadny.

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 61 § 1 P.p.s.a. wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Zatem zasadą jest wykonalność decyzji ostatecznej. Sąd jednak może, choć nie musi, stosownie do treści art. 61 § 3 P.p.s.a. na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Z treści art. 61 § 3 P.p.s.a. wynikają dwie przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji przez sąd: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sam fakt istnienia obowiązku wykonania aktu administracyjnego nie może stanowić podstawy uzasadniającej pozytywne rozpatrzenie wniosku o wstrzymanie wykonalności. Aby wniosek mógł być uwzględniony, strona musi wskazać konkretne zagrożenia płynące z wykonania decyzji.

Umknąć uwadze nie może, że skarżący już w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji składał wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W postanowieniu z dnia 19 maja 2014 r., sygn. akt I SA/Wr 1692/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyjaśnił skarżącemu, że nie jest wystarczająca dla uwzględnienia takiego wniosku ogólna argumentacja nie poparta żadnymi dokumentami źródłowymi. Naczelny Sąd Administracyjny podtrzymuje to stanowisko. Skarżący nie przedstawił dokumentów obrazujących sytuację jego firmy. Zatem w sytuacji, gdy to na wnoszącym o zastosowanie ochrony tymczasowej, uregulowanej w art. 61 § 3 P.p.s.a. spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie sposób uznać za spełniające tych przesłanek gołosłownych twierdzeń skarżącego o ryzyku upadłości jego firmy. Powyższe oznacza, że wniosek taki powinien zostać poparty stosownymi dokumentami źródłowymi pozwalającymi wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. W przypadku ich braku – tak jak w tej sprawie – samo stwierdzenie nie może stanowić podstawy dla wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu.

Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że z punktu widzenia uprawdopodobnienia wyrządzenia znacznej szkody czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, strona powinna wskazać na okoliczności, które w tym zakresie przemawiały za przyznaniem jej racji. Również w interesie skarżącego leży poparcie przedstawianych twierdzeń stosownymi dokumentami; sąd musi mieć wiedzę o okolicznościach uzasadniających wstrzymanie wykonania aktu oraz mieć możliwość zweryfikowania tejże wiedzy.

Końcowo odnotować należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela stanowisko tut. Sądu wyrażone w postanowieniach z dnia 14 maja 2015 r., sygn. akt: I FSK 588/15 oraz I FSK 449/15 (dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń NSA, www.orzeczenia.nsa.gov.pl), wydanych w tożsamych pod względem okoliczności faktycznych i stanu prawnego sprawach skarżącego.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 61 § 3 w zw. z art. 193 P.p.s.a. postanowił wniosek jako bezzasadny oddalić.