Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 551/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-11-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celnych
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Sędzia WSA - Marek Krawczak, Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 listopada 2020 r. sprawy ze skargi [...] z siedzibą w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia zgłoszenia celnego wywozowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi I. S.A. w W. (dalej: spółka, skarżąca lub strona) jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W (dalej: Dyrektor IAS, organ odwoławczy lub II instancji) z (...) grudnia 2019 r. nr (...) utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego w W. (dalej: Naczelnik UCS lub organ I instancji) z (...) lipca 2019 r. nr (...) w przedmiocie unieważnienia zgłoszenia celnego wywozowego M(...) z (...) czerwca 2015 r. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.

Skarżąca reprezentowana przez Agencję Celną (...)S.C. (...) czerwca 2015 r. dokonała w systemie kontroli eksportu (ECS) elektronicznego zgłoszenia celnego nr (...) w procedurze wywozu na U. towaru w postaci m. in: olejów silnikowych, mas uszczelniających, preparatów smarowych stosowanych w pojazdach, płynów zapobiegających zamarzaniu, wyposażenia nadwozi z tworzyw sztucznych, paska rozrządu, części gumowo- metalowych stosowanych w pojazdach, złączek metalowych do pojazdów, śrub metalowych do samochodów, sprężyn śrubowych do pojazdów, części do silników benzynowych, części do silników diesla i innych elementów o łącznej masie brutto 110.000 kg i wartości 6 074,55 EUR. Towar zwolniono do wnioskowanej procedury celnej bez przeprowadzania rewizji celnej. Deklarowanym urzędem wyprowadzenia był urząd celny (...), zmieniony na (...), a odbiorcą towaru R., ul. (...), U.. Ostatnim dniem dostarczenia przedmiotowego towaru do urzędu wyprowadzenia był (...) września 2015 r. Zgodnie z wydrukiem ECS w dniu (...) czerwca 2015 r. potwierdzono wyprowadzenie towaru z obszaru celnego Unii Europejskiej.

W piśmie z (...) maja 2017 r. administracja W. poinformowała urząd Polski, że towary objęte, m.in. ww. zgłoszeniem nie opuściły terytorium UE. Dlatego oświadczyła, że wycofuje wyprowadzenie towaru i nie potwierdza takiego wyprowadzenia. Komunikaty nie powinny być bowiem wygenerowane. Ustalono też, że rzeczone towary zostały na W. objęte kolejną procedurą celną – tranzytu do T., jednak na W., gdzie zakończono procedurę wywozu, nie opuściły granicy UE. Objęto je tylko nową procedurą – tranzytem, z zamiarem wywozu do T., ale administracja celna B. poinformowała, że procedury tranzytu nie zostały prawidłowo zamknięte. B. administracja celna poinformowała stronę węgierską, że zgodnie z ustaleniami ekspertów informatycznych w systemach b. administracji celnej nastąpiła ingerencja zewnętrzna. W związku z tym procedury tranzytowe T1 będące przedmiotem kontroli zostały zakończone w sposób nieprawidłowy, komunikaty elektroniczne dotyczące zmiany zadeklarowanego urzędu przeznaczenia (IE002), przedstawienia towarów w urzędzie przeznaczenia (IE006), przeprowadzonej kontroli i zakończenia operacji (IE018) zostały przesłane do urzędu celnego (HU 106200) bez jakiejkolwiek ingerencji funkcjonariuszy celnych.

Pismem z (...) lipca 2017 r. organ I instancji wezwał spółkę (eksportera) do dostarczenia oryginałów dokumentów, w szczególności faktur i protokołów załadunku do wskazanych zgłoszeń celnych wywozowych, w tym m.in. z (...) czerwca 2015 r. W odpowiedzi na powyższe strona przesłał, m.in. faktury VAT E., raporty kasowe dot. wpłat gotówkowych, protokół załadunku z (...) czerwca 2015 r.

Pismem z (...) października 2017r. Naczelnik UCS zwrócił się do u. administracji celnej o udzielenie pomocy w zakresie przeprowadzenia weryfikacji dokumentów dotyczących eksportu towarów przez firmę I. S.A. realizowanego na rzecz nabywcy: R., ul. (...), (...), (U.).

W odpowiedzi na u. administracja celna pismem z 26 lipca 2018 r. poinformowała, że w rezultacie kontroli ustalono, iż firma R., ul. (...), L., jako podmiot gospodarczy nie jest zarejestrowana w Państwowym Jednolitym Rejestrze Przedsiębiorców i Organizacji, oraz że bazach danych Państwowej Służby Fiskalnej brak informacji o wwozie na U. i odprawie celnej towarów wskazanych we wniosku (w niniejszej sprawie dot. (...) z dnia (...).06.2015 r.).

Pismem z (...) kwietnia 2019 r. organ I instancji powiadomił skarżącą o podstawach, na których zamierza oprzeć swoją decyzję oraz wyznaczył 30 dniowy termin na przedstawienie przez ww. swojego stanowiska w przedmiotowej sprawie.

Decyzją z (...) lipca 2019 r. Naczelnik UCS unieważnił zgłoszenie celne nr (...) z dnia (...) czerwca 2015 r. Organ I instancji wyjaśnił, że to obowiązkiem strony jest wykazanie, że towar zgłoszony do procedury wywozu to ten sam towar i w takiej samej ilości, który następnie opuścił obszar celny Wspólnoty. Skarżąca natomiast nie przedstawiła wiarygodnych dowodów potwierdzających fakt opuszczenia przez towar obszaru celnego Wspólnoty, gdyż przedstawione dokumenty nie potwierdzają w sposób jednoznaczny, że ten sam towar i w tej samej ilości, który był objęty określonym zgłoszeniem celnym wywozowym, został wyprowadzony poza obszar celny Wspólnoty. Naczelnik UCS zauważył, że w sprawie, towar został zgłoszony do procedury wywozu (...) czerwca 2015 r. i urząd celny wyjścia otrzymał od urzędu celnego wyprowadzenia komunikat IE599 w systemie elektronicznym ECS przed upływem terminu wynikającego z art. 796e ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.Urz.UE L Nr 253, str. 1, z 11 października 1993 r. ze zm., dalej: "RWKC") o jego wyprowadzeniu z obszaru celnego Wspólnoty. Jednakże z odpowiedzi ukraińskiej administracji celnej wynika, że towar nie wjechał na terytorium U., a tym samym nie opuścił obszaru celnego Unii Europejskiej. Ustalenia te są spójne z informacjami uzyskanymi od władz celnych W.. Uzasadnione jest zatem twierdzenie, że towar nie opuścił obszaru celnego Unii Europejskiej.

Skarżąca złożyła odwołanie wnosząc o uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania w sprawie.

Pismem z (...) sierpnia 2019 r. Dyrektor IAS wezwał stronę do nadesłania alternatywnych dowodów potwierdzających wyprowadzenie z obszaru celnego Unii Europejskiej towaru objętego przedmiotowym zgłoszeniem celnym wywozowym. W odpowiedzi pismem z dnia (...) września 2019 r. pełnomocnik skarżącej poinformował, iż Spółka nie posiada innych dokumentów w sprawie, niż te przedłożone w dniu (...) sierpnia 2017 r.

Decyzją z (...) grudnia 2019 r. Dyrektor IAS utrzymał w mocy ww. decyzję Naczelnika UCS. W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył przepisy mające zastosowanie w sprawie z których wynika, że procedura wywozu pozwala na wyprowadzenie towaru wspólnotowego poza obszar celny UE. Zwolnienie do wywozu jest udzielane pod warunkiem, że towary opuszczą obszar celny UE w tym samym stanie i ilości, jak w dniu przyjęcia zgłoszenia do wywozu. Ostatecznej weryfikacji dokonuje urząd celny wyprowadzenia. Zasadniczo procedura wywozu kończy się z chwilą otrzymania przez urząd celny wywozu stosownego komunikatu od urzędu celnego wyprowadzenia, ale warunkiem koniecznym zwolnienia towaru do wywozu jest opuszczenie obszaru UE. Tymczasem administracja celna B. poinformowała, że rzeczone towary nie opuściły obszaru celnego UE, a stosowne komunikaty zostały wygenerowane na skutek zewnętrznej ingerencji w system teleinformatyczny. Procedury tranzytu T1 nie zostały zakończone prawidłowo, a elektroniczne komunikaty z prośbą o zmianę urzędu przeznaczenia, odnośnie przedstawienia towarów w urzędzie celnym przeznaczenia oraz przeprowadzonej kontroli i zakończenia operacji zostały przesłane bez jakiegokolwiek zaangażowania urzędników celnych. Administracja celna W. ustaliła z kolei, że w przypadku 31 przesyłek środki transportu zawierały towary uprzednio objęte ww. procedurami wywozu. Po zamknięciu procedur wywozowych towary zostały przeładowane na t. środek transportu, a przedstawiciel u. firmy, który miał prawo rozporządzania towarami, zawnioskował dla nich o procedurę tranzytu do T.. Towary objęte ww. zgłoszeniami nie opuściły terytorium UE i dlatego organ w. wycofał potwierdzenie wywozu. Dodatkowo organa I instancji ustalił również, na podstawie odpowiedzi u. służb celnych, że na terytorium U. nie dokonano zgłoszenia celnego towaru na podstawie faktur objętych zgłoszeniem celnym wywozowym nr (...) z (...) czerwca 2015 r. oraz eksportowych deklaracji celnych. Jednocześnie ukraińskie organy celne ustaliły, że iż firma R., ul. (...) , L., jako podmiot gospodarczy nie jest zarejestrowana w Państwowym Jednolitym Rejestrze Przedsiębiorców i Organizacji, oraz że w bazach danych Państwowej Służby Fiskalnej brak informacji o wwozie na U. i odprawie celnej towarów wskazanych we wniosku.

Dyrektor IAS podkreślił, że powyższe pisma administracji celnej W, oraz U. zostały wykorzystane jako materiał dowodowy w postępowaniu celnym w sprawie unieważnienia przedmiotowego zgłoszenia celnego. Ustalenia faktyczne wskazują, że procedura wywozu nie została zakończona zgodnie z przepisami prawa wyprowadzeniem towaru z obszaru celnego UE, a pisma tych organów stanowią dowód w postaci dokumentów urzędowych.

W ocenie organu II instancji wskazane dokumenty jednoznacznie wskazują, że towar nie opuścił granic Unii Europejskiej, a wygenerowane elektroniczne potwierdzenie wywozu przez węgierską administrację nie odzwierciedlenia rzeczywistości, gdyż nastąpiła ingerencja zewnętrzna (bez udziału służb celnych), o której poinformowała b’ administracja celna. Informacja, iż towar nie opuścił obszaru UE jest spójna z ustaleniami dokonanymi przez u. administrację celną. Natomiast sama skarżąca nie przedstawiła dowodów z których wynikałoby, iż informacje zawarte ww. pismach są niezgodne ze stanem faktycznym. Ponadto strona nie przedstawiła innych dokumentów potwierdzających dokonanie odprawy celnej przedmiotowego towaru na terenie U. (np. pisma władz tego kraju). Zdaniem Dyrektora IAS skoro w. administracja celna zaprzecza dokonaniu wywozu z terytorium UE towarów, o których mowa w unieważnionym zgłoszeniu celnym, a strona nie przedstawiła wiarygodnych dowodów, które mogłyby zostać uznane za uzasadniające jego twierdzenia, iż towar opuścił UE brak było podstaw do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego. W szczególności brak jest podstaw do wystąpienia do węgierskiej administracji celnej z żądaniem potwierdzenia tego, co już wynika z treści informacji spontanicznej Administracji Celnej W..

W ocenie organu odwoławczego z dowodów przedstawionych przez stronę nie wynika, że przedmiotowy towar został wywieziony z obszaru celnego Unii Europejskiej. Nie wynika to z kserokopii zgłoszenia celnego (...) z (...) czerwca 2015 r., gdyż brak jest na nim potwierdzenia wywozu towaru przez urząd wyprowadzenia. Dokument ten potwierdza jedynie zgłoszenie towaru do procedury wywozu przez skarżącą oraz wskazuje odbiorcę towaru. Przedłożone faktury eksportowe nie mogą być uznane za alternatywny dowód potwierdzający faktyczny jego wywóz z obszaru celnego Unii Europejskiej, gdyż potwierdzają jedynie przeprowadzenie transakcji pomiędzy stroną, a podmiotem mającym siedzibę na Ukrainie i nie stanowią jednoznacznego dowodu potwierdzającego wywóz towaru z obszaru celnego Unii Europejskiej. Również raporty kasowe dot. wpłat gotówkowych nie stanowią dowodów potwierdzających fatyczny wywóz towaru z obszaru celnego Unii Europejskiej. Dokumenty te potwierdzają jedynie dokonanie operacji finansowej co nie jest równoznaczne z wyprowadzeniem towaru poza obszar celny Unii Europejskiej. W ocenie organu II instancji z protokołu załadunku z (...) czerwca 2015 r. wynika jedynie, że w dniu (...) czerwca 2015 r. na terenie skarżącej został załadowany wskazany towar o określonej wadze.

Pismem z (...) lutego 2020 r. spółka złożyła skargę wnosząc o uchylenie decyzji organów obydwu instancji i zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie:

I. przepisów postępowania:

1) art. 191, art. 192 oraz art. 194 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r. poz. 900 ze zm., dalej: op), w związku z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz.U. z 2019 r. poz. 1169 ze zm., dalej: Prawo celne) poprzez błędną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego skutkującą uznaniem przez Dyrektora IAS za prawidłowe stanowiska organu I instancji, jakoby dokument elektroniczny lE599 wystawiony w systemie ECS, nie dokumentował przemieszczenia towarów poza Wspólnotowy Obszar Celny;

2) art. 180 § 1 oraz art. 187 § 1 op w związku z art. 73 ust. 1 Prawa celnego poprzez uznanie jakoby organ I instancji w całości zgromadził niezbędny materiał dowodowy w przypadku gdy Naczelnik UCS nie podjął jakichkolwiek czynności niezbędnych do ustalenia okoliczności faktycznych (takich jak np. miejsc, do których został sprzedany przez spółkę towar), w szczególności nie podjął własnych ustaleń mających na celu weryfikację doniesień organów w. administracji skarbowej wskazujących na domniemany brak przemieszczenia towarów poza obszar celny Wspólnoty, co spowodowało wydanie decyzji przez organ I instancji wyłącznie w oparciu o pismo przekazane przez organy węgierskiej administracji skarbowej.

II. przepisów prawa materialnego:

1) art. 796e, art. 796da oraz art. 251 RWKC w związku z art. 161 oraz 162 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. UE L 302 z 19 października 1992 r. ze zm., dalej: WKC) poprzez ich błędne zastosowanie w stanie faktycznym, w którym nie powinny mieć łącznego zastosowania.

W uzasadnieniu Spółka rozwinęła powyższe zarzuty.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie sąd wyjaśnia, że z uwagi na objecie Warszawy strefą czerwoną z tytułu panującej pandemii i wydaniem zarządzeń przez Prezesa NSA nr 39 z dnia 16 października 2020 r. i Prezesa WSA z dnia 16 października 20 r. nr 21 o odwołaniu rozpraw i kontynuowaniu działalności orzeczniczej w trybie posiedzeń niejawnych, sprawę przekazano do rozpoznania w trybie niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020 r., poz. 374). Przepis ten stanowi, że przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Skarga okazała się niezasadna.

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: "ppsa"), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ppsa, sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 ppsa, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonego postanowienia ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu (patrz: T. Woś - Postępowanie sądowo-administracyjne, Warszawa 1996 r., str. 224). W tym celu sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia (art. 135 ppsa).

W rozpoznawanej sprawie sąd uznał, że Dyrektor IAS nie naruszył przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, jak również przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przechodząc do merytorycznej analizy sprawy sąd zauważa, że w sprawie spór sprowadza się do oceny, czy przedłożone przez skarżącą dokumenty dokumentują wywóz towaru poza obszar celny Unii Europejskiej. Zdaniem skarżącej złożone dokumenty w postaci: 1) dokumentu urzędowego w formie komunikatu elektronicznego lE 599 oraz dokumenty dodatkowe w postaci: 2) faktur sprzedaży; 3) potwierdzenia płatności; 4) potwierdzenia załadunku; 5) specyfikacji towarowych dokumentują przemieszczenie towarów poza obszar celny Wspólnoty, co powoduje, że wydana decyzja unieważniająca zgłoszenie celne wywozowe jest nieprawidłowa. Przeciwnego zdania są organy celne, które wskazują, że elektroniczny komunikat IE 599 ze względu na zewnętrzną ingerencję po stronie b. - bez jakiejkolwiek ingerencji funkcjonariuszy celnych - został wygenerowany nieprawidłowo i w związku z tym administracja celna W. wycofała wyprowadzenie towarów i nie potwierdza końcowego wywozu tych towarów z obszaru Wspólnoty. Ponadto organy celne ustaliły, że towar eksportowany do U. nigdy tam nie dotarł, gdyż towary ujęte we wskazanych fakturach eksportowych wystawionych na łączną kwotę 6.074,55 EUR nie zostały objęte zgłoszeniem celnym na terenie U. oraz że nabywca towarów przedsiębiorstwo ul. (...) , L., jako podmiot gospodarczy nie jest zarejestrowana w Państwowym Jednolitym Rejestrze Przedsiębiorców i Organizacji, oraz że w bazach danych Państwowej Służby Fiskalnej brak informacji o wwozie na U. i odprawie celnej towarów wskazanych we wniosku.

Rozstrzygając powyższy spór sąd podziela stanowisko organów celnych i stwierdza, że w sprawie brak jest jakichkolwiek dowodów, które potwierdzałyby wyprowadzenie towarów poza obszar celny Unii Europejskiej.

Z akt sprawy wynika, że skarżąca dokonała zgłoszenia celnego towarów i objęcia ich procedurą wywozu. Zgłoszenie celne w procedurze wywozu miało miejsce w dniu (...) czerwca 2015 r. Ostatnim dniem dostarczenia przedmiotowego towaru do urzędu wyprowadzenia był dzień (...) września 2015 r. Zgodnie z wydrukiem ECS (system kontroli eksportu) w dniu (...) czerwca 2015 r. potwierdzono wyprowadzenie towaru z obszaru celnego Unii Europejskiej. Towar miał zostać wywieziony na U. przez przejście graniczne na W.. Urząd celny wywozu znajdował się w Polsce ((...) ), urząd celny wyjścia również w Polsce ((...) ). Procedura wywozu została zamknięta przez urząd celny inny, niż pierwotnie określony przez eksportera ((...) ), a organy nie dysponują dokumentem zgłoszenia zmiany organu wyprowadzenia. Ustalono, że 42 różne przesyłki zostały dostarczone z W., z Oddziału Punkt (...) Odpraw Celnych M. (M. ((...) )), według dokumentów tranzytowych T1 do b. Urzędu Celnego MP K.. Zgodnie z posiadanymi danymi, w przypadku wyżej wymienionych przesyłek procedury tranzytu zostały zakończone w b. Urzędzie Celnym K. ((...) ). Rzeczone towary zostały następnie objęte procedurą tranzytu do T., na podstawie zgłoszenia celnego dokonanego przez inny podmiot, który według organów posiadał prawo dysponowania towarem. Według informacji przekazanych przez administrację celną B. procedury tranzytu w B. miały zostać zamknięte w nieprawidłowy sposób, bez udziału funkcjonariuszy celnych, ponieważ stwierdzono zewnętrzną ingerencję w systemy teleinformatyczne administracji celnej. B. administracja celna poinformowała, że komunikaty elektroniczne dotyczące zmiany zadeklarowanego urzędu przeznaczenia (IE002), przedstawienia towarów w urzędzie przeznaczenia (IE006), przeprowadzenia kontroli i zakończenia operacji (IE018) zostały przesłane do węgierskiego urzędu celnego ((...) ) bez ingerencji funkcjonariuszy celnych. W związku z informacjami uzyskanymi od administracji celnej B. organy administracji celnej W. podały w wątpliwość, czy towary objęte ww. procedurami wywozu opuściły terytorium Wspólnoty. Ostatecznie w. organy celne wycofały wyprowadzenie towarów i nie potwierdziły końcowego wywozu towarów z obszaru Wspólnoty. Polskie organy celne wezwały eksportera do przedłożenia alternatywnych dowodów opuszczenia przez towar granic UE, o których mowa w art. 796da ust. 4 RWKC, a także wystąpiły do administracji celnej U. o informację, czy towary wskazane w konkretnych fakturach objętych przedmiotowym zgłoszeniem celnym wywozowym zostały dopuszczone do obrotu na terenie U.. W odpowiedzi na powyższe skarżąca nadesłała żądane dokumenty. Z kolei ukraińskie organy celne poinformowały, że towary nie zostały zgłoszone do odprawy celnej na terenie U. oraz że u. nabywca towarów (R. ze L.) jako podmiot gospodarczy nie jest zarejestrowana w Państwowym Jednolitym Rejestrze Przedsiębiorców i Organizacji, oraz że w bazach danych Państwowej Służby Fiskalnej brak informacji o wwozie na U. i odprawie celnej towarów wskazanych we wniosku.

Wobec powyższych informacji polskie organy celne uznały, że zaistniały podstawy do unieważnienia zgłoszenia celnego.

Z uwagi na datę dokonanego zgłoszenia celnego zastosowanie znajdą przepisy rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny oraz rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny. Zgodnie bowiem z art. 67 WKC, jeżeli szczególne przepisy nie stanowią inaczej, datą, którą należy uwzględniać przy stosowaniu wszelkich przepisów regulujących procedurę celną, do której zgłaszane są towary, jest data przyjęcia zgłoszenia przez organy celne.

Zgodnie z art. 161 ust. 1 WKC procedura wywozu pozwala na wyprowadzenie towarów, posiadających status towarów wspólnotowych, poza obszar celny Wspólnoty. Dokonanie wywozu wymaga spełnienia formalności dla niego przewidzianych (...).

Formalności dokonuje się w urzędzie celnym wywozu (art. 4 pkt 4c WKC). Natomiast przedstawienie towarów przed opuszczeniem obszaru celnego Wspólnoty i poddanie ich kontroli celnej (art. 4 pkt 14 WKC) związanej z formalnościami wyjazdowymi należało dokonać w urzędzie celnym wyjazdu (art. 4 pkt 4d WKC). Towary wspólnotowe traciły swój status celny z chwilą opuszczenia obszaru celnego Wspólnoty (art. 4 pkt 8 WKC).

Co do zasady stosownie do art. 161 ust. 5 WKC zgłoszenie do wywozu musi zostać złożone w urzędzie celnym właściwym dla dozoru miejsca gdzie osoba dokonująca wywozu ma swoją siedzibę lub gdzie towary zostały zapakowane bądź załadowane do transportu wywozowego.

Zgodnie z art. 59 ust. 2 w związku z art. 162 WKC towary objęte procedurą wywozu pozostają pod dozorem celnym od chwili przyjęcia zgłoszenia celnego aż do czasu opuszczenia obszaru celnego Wspólnoty i muszą opuścić ten obszar w takim samym stanie, w jakim znajdowały się w chwili przyjęcia zgłoszenia do wywozu.

Prawidłowo Dyrektor IAS wyjaśnił, że z powyższych regulacji wynika, iż zwolnienie do wywozu udzielane jest pod warunkiem, że towary opuszczą obszar celny Wspólnoty w tym samym stanie, w jakim znajdowały się w chwili przyjęcia zgłoszenia do wywozu.

Zgodnie z art. 796d ust. 2 zdanie pierwsze RWKC urząd celny wyprowadzenia przesyła do urzędu celnego wywozu komunikat zawierający wyniki kontroli przeprowadzonej w urzędzie celnym wyprowadzenia najpóźniej w dniu roboczym następującym po dniu, w którym towary opuściły obszar celny Wspólnoty.

W sprawie zgłoszenie celne zostało dokonane w Systemie Kontroli Eksportu ECS i dowodem potwierdzającym wywóz towarów poza terytorium Wspólnoty jest komunikat IE-599 podpisany przez system ECS przy użyciu klucza do bezpiecznej transmisji danych. Komunikat IE-599 jest wysyłany do zgłaszającego przez urząd celny wywozu.

W myśl art. 796da ust. 1 RWKC jeżeli po upływie 90 dni od zwolnienia towarów do wywozu urząd celny wywozu nie otrzyma komunikatu "Wyniki kontroli w urzędzie celnym wyprowadzenia", o którym mowa w art. 796d ust. 2, urząd celny wywozu może w razie potrzeby zażądać od eksportera lub zgłaszającego, by wskazał datę, w której towary opuściły obszar celny Wspólnoty, oraz urząd celny, przez który to nastąpiło. W ust. 2 tego przepisu wyjaśniono, że eksporter lub zgłaszający, z własnej inicjatywy lub na żądanie sporządzone zgodnie z ust. 1, mogą poinformować urząd celny wywozu, że towary opuściły obszar celny Wspólnoty, podając datę, w której towary opuściły obszar celny Wspólnoty oraz urząd celny, przez który to nastąpiło, oraz zażądać od urzędu celnego wywozu potwierdzenia wyprowadzenia towarów. W takim przypadku urząd celny wywozu żąda od urzędu celnego wyprowadzenia przekazania komunikatu "Wyniki kontroli w urzędzie wyprowadzenia" a urząd celny wyprowadzenia udziela odpowiedzi w ciągu 10 dni. Jeżeli w przypadkach, o których mowa w ust. 2, urząd celny wyprowadzenia nie potwierdzi wyprowadzenia towarów w terminie określonym w ust. 2, urząd celny wywozu informuje o tym eksportera lub zgłaszającego. Eksporter lub zgłaszający mogą przekazać urzędowi celnemu wywozu dowód, że towary opuściły obszar celny Wspólnoty (art. 792da ust. 3 RWKC).

Przepisy także wskazują na alternatywne sposoby udokumentowania wywozu. I tak zgodnie z art. 792da ust. 4 RWKC dowód, o którym mowa w ust. 3 (alternatywny dowód potwierdzający wyprowadzenie towaru z obszaru celnego Wspólnoty) może w szczególności stanowić jeden z następujących dokumentów lub kilka z nich:

a) kopia potwierdzenia dostawy podpisana lub uwierzytelniona przez odbiorcę spoza obszaru celnego Wspólnoty;

b) dowód zapłaty, faktura lub potwierdzenie dostawy należycie podpisane lub uwierzytelnione przez przedsiębiorcę, który wyprowadził towary poza obszar celny Wspólnoty;

c) oświadczenie podpisane lub uwierzytelnione przez przedsiębiorstwo, które wyprowadziło towary poza obszar celny Wspólnoty;

d) dokument poświadczony przez organy celne państwa członkowskiego lub kraju spoza obszaru celnego Wspólnoty.

Ze względu na użycie przez prawodawcę unijnego terminu "w szczególności" katalog powyższy jest otwarty. Innymi słowy dowodem może być wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 op). Słusznie Dyrektor IAS wyjaśnił, że dowód musi pozwalać na identyfikację towaru, aby można było stwierdzić, że jest to ten sam towar, który został zgłoszony do procedury wywozu.

Podkreślenia wymaga, że konsekwencją nie przedstawienia wiarygodnych dowodów potwierdzających wywóz towaru poza obszar Wspólnoty jest unieważnienie zgłoszenia celnego. Zgodnie z art. 251 pkt 2 lit. b RWKC, zgłoszenie celne może zostać unieważnione po zwolnieniu towarów w przypadku towarów, w odniesieniu do których urząd celny wywozu został poinformowany, zgodnie z art. 792a ust. 1, lub uznaje on, zgodnie z art. 796e ust. 2, że zgłoszone towary nie opuściły obszaru celnego Wspólnoty. Stosownie do postanowień art. 796e ust. 2 RWKC jeżeli w ciągu 150 dni od daty zwolnienia towarów do wywozu urząd celny wywozu nie otrzymał komunikatu "wyniki kontroli w urzędzie wyprowadzenia" z urzędu wyprowadzenia ani dostatecznych dowodów zgodnie z art. 796da ust. 4, urząd celny wywozu może uznać to za informację, że towary nie opuściły obszaru celnego Wspólnoty.

W sprawie organ celny I instancji unieważnił zgłoszenie celne do procedury wywozu stosując art. 251 pkt 2 lit. b w związku z art. 796e ust. 2 RWKC. Wbrew bowiem twierdzeniom strony skarżącej w sprawie zaistniały wszystkie przesłanki określone dyspozycją tych przepisów. Strona skarżąca nie zwraca bowiem uwagi, że mimo, iż pierwotnie urząd celny wyprowadzenia potwierdził urzędowi wywozu wyprowadzenie towarów poza obszar Wspólnoty, to potwierdzenie to okazało się niezgodne z rzeczywistością, gdyż było skutkiem zewnętrznej ingerencji w b. system teleinformatyczny, a więc komunikaty elektroniczne generowane były bez jakiejkolwiek ingerencji b. organów celnych. Innymi słowy wygenerowany przez w. służby celne komunikat oparty na wadliwych komunikatach przekazywanych przez b. służbę celną (w której systemie nastąpiła zewnętrzna ingerencja) nie odpowiadał rzeczywistości i ostatecznie w. administracja celna wycofała wyprowadzenie towarów i nie potwierdziła końcowego wywozu towarów poza Unię Europejską. Tym samym zupełnie bezzasadny okazał się zarzut naruszenia art. 251 w zw. z art. 296e ust. 2 RWKC, gdyż mimo pierwotnego otrzymania stosownego komunikatu w terminie 150 dni, to istotne jest, że komunikat ten okazał się nieprawidłowy. W spawie zatem został przekroczony 150 dniowy termin warunkujący zastosowanie art. 296e ust. 2 RWKC, gdyż po unieważnieniu pierwotnego komunikatu urząd celny wywozu nie dysponuje zarówno komunikatem urzędu celnego wyprowadzenia "wyniki kontroli w urzędzie wyprowadzenia" jak i dostatecznymi dowodami wskazanymi w art. 796da ust. 4 RWKC. Podkreślenia także wymaga, że w świetle art. 78 ust 1 WKC (po zwolnieniu towarów organy celne mogły z urzędu lub na wniosek zgłaszającego dokonać kontroli zgłoszenia) i art. 78 ust 3 WKC (jeżeli z kontroli zgłoszenia lub kontroli po zwolnieniu towarów wynikało, że przepisy regulujące właściwą procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane, organy celne obowiązane były podjąć niezbędne działania w celu uregulowania sytuacji, biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponują) nawet okoliczność wygenerowania wskazanego komunikatu nie wyłączała prawa organu celnego do następczej kontroli prawidłowości zamknięcia procedury wywozu.

Dodatkowo zauważyć należy, że zwolnienie do wywozu miało charakter warunkowy i wymagało faktycznego wyprowadzenia towaru poza obszar celny Wspólnoty, o czym wprost stanowi art. 162 WKC wskazujący, że zwolnienie do wywozu udzielane jest pod warunkiem, że towary opuszczą obszar celny Wspólnoty w tym samym stanie, w jakim znajdowały się w chwili przyjęcia zgłoszenia do wywozu. Innymi słowy wyprowadzenie towaru powinno nastąpić w ramach procedury wywozu, do zamknięcia której konieczne było dopełnienie wymagań formalnych (art. 161 ust. 1 zdanie drugie WKC) oraz faktyczne opuszczenie towaru obszaru celnego Wspólnoty w tym samym stanie, w jakim się on znajdował w chwili przyjęcia do wywozu (art. 162 WKC). Samo formalne zamknięcie procedury i wygenerowanie ww. komunikatów z systemu teleinformatycznego, bez fizycznego opuszczenia przez towar obszaru celnego Wspólnoty, nie świadczyło o dopełnieniu wszystkich warunków przewidzianych dla tej procedury celnej.

W sprawie, o czym już była mowa wyżej brak jest dowodu świadczącego o wyprowadzeniu towaru poza obszar Wspólnoty, gdyż komunikat o tym świadczący okazał się nieprawidłowy, a strona mimo, iż przedstawiła określone dokumenty, które mogłyby świadczyć o wyprowadzeniu towarów poza obszar Wspólnoty, to w kontekście dodatkowych ustaleń organów celnych dowody te mimo formalnej poprawności nie wskazują na fizyczne wyprowadzenie towarów poza obszar Wspólnoty. Natomiast, zgodnie z tym co zostało wskazane wyżej do prawidłowego zwolnienia do wywozu konieczne jest opuszczenie przez towary obszaru celnego Wspólnoty. Brak dowodów na to, że dany towar opuścił obszar Wspólnoty w stanie, w jakim opisano go w zgłoszeniu celnym, stanowi podstawę do unieważnienia tego zgłoszenia, a to wobec braku dowodów na dopełnienie wymagań (formalnych i materialnych) tej procedury.

W odniesieniu do dowodów przedstawionych przez skarżącą, to należy wskazać, że są to dowody wskazane w art. 792da ust. 4 RWKC. Jednakże załączone dowody wprost nie potwierdzają opuszczenia przez towary obszaru Wspólnoty i co najważniejsze organ poczynił dodatkowe ustalenia, z których wynika, że towar nie został dopuszczony do obrotu na terytorium U.. W sprawie bowiem skarżąca nie zauważa, że organy celne dysponują dowodem z dokumentu urzędowego jakim jest pismo u. administracji celnej, która jednoznacznie podała, że towary wskazane na fakturach eksportowych spółki objęte spornym zgłoszeniem celnym nie zostały zgłoszone do odprawy celnej na terenie U. oraz że nabywca (R. ze L.) jako podmiot gospodarczy nie jest zarejestrowana w Państwowym Jednolitym Rejestrze Przedsiębiorców i Organizacji, oraz że w bazach danych Państwowej Służby Fiskalnej brak informacji o wwozie na Ukrainę i odprawie celnej towarów wskazanych we wniosku.

Pisma administracji celnej W. oraz U. prawidłowo zostały wykorzystane jako materiał dowodowy w postępowaniu celnym w sprawie unieważnienia zgłoszenia celnego. Ustalenia faktyczne zawarte w powyższych pismach potwierdzają fakt, że procedura wywozu nie została zakończona zgodnie z przepisami prawa. Powołane pisma, jak prawidłowo zauważył organ II instancji stanowią dowód z dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 § 1 op (dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone). Słusznie podkreślono w sprawie, że dokumentom urzędowym przyznaje się zwiększoną moc dowodową w zakresie tego co zostało w nich urzędowo stwierdzone, jeżeli dokumenty sporządzone zostały w przepisanej formie przez powołane do tego organy władzy publicznej. Sąd w tym miejscu nie będzie rozwijał wątku wskazującego podstawy prawne dla których dokumenty te zostały uznane za dokumenty urzędowe i jedynie wskaże, że wątek ten został prawidłowo wyjaśniony w zaskarżonej decyzji. Zwiększona moc dowodowa dokumentu urzędowego sprowadza się do przyjęcia dwóch domniemań: prawdziwości (autentyczności) oraz zgodności z prawdą twierdzeń w nim zawartych (wiarygodności). W sprawie należy wyjaśnić, że pierwotnie komunikat IE599 także korzystał ze zwiększonej mocy dowodowej, gdyż był dokumentem urzędowym. Jednakże w sprawie domniemanie zgodności z prawdą twierdzenia w nim zawartego zostało obalone przez ustalenia w. administracji celnej, które znalazły odzwierciedlenie w piśmie skierowanym do polskiej administracji celnej. Dowód z węgierskiego dokumentu, także został potwierdzony dowodem z ukraińskiego dokumentu i tym samym w sprawie organ jest w posiadaniu dwóch niezależnych od siebie dowodów, które jednoznacznie wskazują, że towary objęte zgłoszeniem celnym nie opuściły obszaru celnego Wspólnoty. Informacje nadesłana przez administrację W. są spójne z dokumentami przekazanymi przez u. władze. W związku z powyższym organ odwoławczy nie naruszył art. 191, art. 192 oraz art. 194 op w związku z art. 73 ust. 1 Prawa celnego poprzez błędną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego skutkującą uznaniem przez organ za prawidłowe stanowiska Naczelnika UCS, jakoby dokument elektroniczny lE599 wystawiony w systemie ECS, nie dokumentował przemieszczenia towarów poza Wspólnotowy obszar celny.

Wbrew twierdzeniom skarżącej, spółka nie przedstawiła dowodu z którego wynikałoby, że informacje zawarte ww. pismach są niezgodne ze stanem faktycznym. W sprawie prawidłowo organ odwoławczy wyjaśnił skarżącej, że brak jest podstaw do wystąpienia do w. administracji celnej z dalszymi żądaniami. Skoro w. administracja jednoznacznie wskazała, że towar nie opuścił obszaru celnego Unii Europejskiej, to brak jest podstaw do dalszych ustaleń i to obecnie ewentualnie rolą strony będzie przedstawienie dowodów wskazujących, że towar opuścił obszar celny Unii Europejskiej i został, np. dopuszczony do obrotu na terytorium U.. To w interesie strony jest wykazanie, że towar objęty ww. zgłoszeniem celnym wywozowym został wyprowadzony poza obszar celny Wspólnoty i ciężar obecnie udowodnienia tego faktu spoczywał na spółce. Podkreślenia wymaga, że spółka takimi dokumentami powinna dysponować, także dla potrzeb realizacji obowiązków dokumentacyjnych związanych z podatkiem od towarów i usług (por. art. 41 ust. 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, według stanu prawnego na czerwiec 2015 r.), a obowiązek ten ciążył na niej także na podstawie przepisów prawa celnego. Termin do przechowywania takich dokumentów wynosił 5 lat (patrz art. 9 Prawa celnego). Jednakże tego nie uczyniła poprzestając jedynie na przesłaniu: 1) dokumentu urzędowego w formie komunikatu elektronicznego lE 599, 2) zgłoszenia celnego do procedury wywozu, 3) faktur sprzedaży; 4) potwierdzenia załadunku, 5) potwierdzenia płatności.

Odnośnie pierwszych dwóch dowodów, to nie potwierdzają one opuszczenia terytorium Wspólnoty przez towary nabyte przez u. kontrahenta skarżącej. Pierwszy dokument sąd już omówił wyżej i dla przypomnienia należy jedynie wskazać, że domniemanie prawdziwości treści tego dowodu zostało skutecznie obalone informacją pochodzącą od w. administracji celnej, która to informacja został uzupełniona informacją ukraińskich władz celnych. Z kolei zgłoszenie celne do procedury wywozu potwierdza jedynie, że skarżąca w określonym dniu zgłosiła do procedury wywozu określony towar, o określonej masie i cenie oraz wskazuje odbiorcę towaru. Dokument ten nie potwierdza, że przedmiotowy towar został wywieziony z obszaru celnego Unii Europejskiej (brak jest na nim potwierdzenia wywozu towaru przez urząd wyprowadzenia).

Słusznie także organ II instancji zauważył, że przedłożone przez skarżącą faktury eksportowe nie mogą być uznane za alternatywny dowód potwierdzający faktyczny jego wywóz z obszaru celnego Unii Europejskiej. Faktury te potwierdzają jedynie przeprowadzenie transakcji pomiędzy stroną, a podmiotem mającym siedzibę na U. i nie stanowią jednoznacznego dowodu potwierdzającego wywóz towaru z obszaru celnego Unii Europejskiej. Sam fakt, że druga strona umowy wskazała w fakturze miejsce siedziby znajdujące się poza obszarem Unii nie może w braku innych dowodów przesądzać, że towar został wyprowadzony z jej obszaru. Zasadnie organ w tym zakresie wyjaśnił, że dowody alternatywne o których mowa w powołanym art. 796da ust. 4 RWKC oprócz tego, że muszą mieć określoną formę (oryginał lub potwierdzona za zgodność z oryginałem kserokopia), to także muszą w sposób jednoznaczny pozwalać na identyfikację wywiezionego towaru w taki sposób, by można było bez żadnych wątpliwości stwierdzić, że dotyczy tego samego towaru, który został zgłoszony do procedury wywozu. Co więcej przedstawienie wymienionych w art. 796da ust. 4 RWKC dokumentów, którymi strona może udowodnić fakt wyprowadzenia towaru z obszaru Wspólnoty, nie oznacza, że przedstawienie jednego z nich oznacza udowodnienie wyprowadzenia. Ustawodawca unijny wskazuje bowiem, że w oparciu o przedstawione dokumenty organ ma być przekonany o tym, że dowody te są dostateczne dla uznania faktu wywozu towaru poza obszar celny Wspólnoty. Dokonując oceny dowodów alternatywnych organ zawsze musi mieć na względzie fakt, że aby uznać, iż procedura wywozu odbyła się zgodnie z regulacjami, to muszą być dopełnione warunki formalne oraz towar musi opuścić obszar celny Wspólnoty. Zatem aby dokument alternatywny mógł być uznany za dowód potwierdzający wyprowadzenia towarów, to musi w sposób niewątpliwy wskazywać, że towar nie znajduje się na obszarze celnym Unii Europejskiej (opuścił obszar celny Wspólnoty).

Prawidłowo również Dyrektor IAS dokonał oceny pozostałych dowodów i stwierdził, że również raporty kasowe dot. wpłat gotówkowych nie stanowią dowodów potwierdzających fatyczny wywóz towaru z obszaru celnego Unii Europejskiej. Dokumenty te potwierdzają jedynie dokonanie operacji finansowej co nie jest równoznaczne z wyprowadzeniem towaru poza obszar celny Unii Europejskiej. Również protokół załadunku z (...) czerwca 2015 r. wskazuje jedynie, że w określonym dniu ((...) czerwca 2015 r.) na terenie firmy I. S.A. zostało załadowanych 5 colli części samochodowych o łącznej wadze 110 kg do samochodu. Dlatego też niezasadne okazały się zarzuty strony wskazujące na naruszenie przez Dyrektora IAS art. 796e, art. 796da, art. 251 RWKC w związku z art. 161 i 162 WKC. Pomimo zatem tego, że spółka przedstawiła dowody, z których część mogła być uznana za spełniające wymagania dowodów alternatywnych, o których mowa w art. 796da ust. 4 RWKC, to jednak na podstawie całokształtu materiału dowodowego nie były to dowody wystarczające, które pozwoliłyby organom przyjąć, że eksporter udowodnił fakt wywozu towaru poza granice Wspólnoty.

W ocenie sądu organy wbrew twierdzeniom strony w sposób kompleksowy dokonały oceny całego materiału dowodowego. Podkreślenia wymaga, że ustaleń tych dokonały na podstawie dowodów urzędowych pochodzących od w. i u. władz celnych. Ustalenia w. władz celnych zapoczątkowała informacja o nieprawidłowościach w procedurach tranzytowych podana przez władze celne B.. Informacja ta stanowiła impuls do weryfikacji prawidłowości zamknięcia procedur wywozowych dokonanych przez spółkę. W sprawie brak było potrzeby dokonywania dalszych ustaleń ze strony w. organów celnych, gdyż one jednoznacznie podały, iż towar nie opuścił obszaru celnego Wspólnoty. Krajowe organy celne, wbrew twierdzeniom spółki prowadziły dodatkowe czynności zmierzające do ustalenia okoliczności związanych z wyprowadzeniem towaru poza Unię Europejską (patrz pismo do władz celnych Ukrainy i odpowiedź tych władz), a więc podjęły próbę ustalenia, czy towar objęty zgłoszeniem wywozowym został przez eksportera faktycznie wywieziony poza terytorium Wspólnoty, a więc czy ziściły się materialnoprawne warunki prawidłowego zamknięcia procedury wywozu. W wyniku tych działań m.in. ustaliły, że towar nie dotarł na teren U., a więc na terytorium państwa na którym miało zostać dokonane zgłoszenie celne dopuszczające towar do obrotu, gdyż u. władze celne w stosunku do tego towaru nie przyjęły zgłoszenia celnego. W ten sposób podważono zasadność wystawionych komunikatów elektronicznych, które dla oceny procedury wywozu mają tylko znaczenie formalne. Jeżeli bowiem towar faktycznie nie został wywieziony w procedurze wywozu, to zgłoszenie celne, które tę procedurę otwarło, musi zostać unieważnione, ponieważ nie dopełniono warunków prawnych dla uznania tej procedury za prawidłowo zamkniętą, tj. zgodnie z odnośnymi przepisami prawa celnego. Tak więc dokonywanie przez organy celne ustaleń dotyczących procedury tranzytu nie miałoby bezpośredniego przełożenia na kontrolę procedury wywozu, ponieważ nie pozostaje z nią w bezpośrednim związku. Słusznie organ odwoławczy zauważył, że dla instytucji unieważnienia zgłoszenia celnego nieistotne jest kto nie dopełnił obowiązku wywozu towaru oraz w jakim zakresie przyczynił się (lub nie) do tego faktu zgłaszający. Wystarczającym jest ustalenie faktu, iż wywóz nie nastąpił, a zatem towar pozostał na obszarze UE, aby zgłoszenie wywozowe zostało unieważnione.

W związku z powyższym wbrew twierdzeniom spółki Dyrektor IAS nie naruszył art. 180 § 1 oraz art. 187 § 1 op w związku z art. 73 ust. 1 Prawa celnego.

Sąd nie stwierdził ponadto żadnego innego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź innych przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności.

Mając powyższe na względzie sąd oddalił skargę jako niezasadną na podstawie art. 151 ppsa.