Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1590/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-11-21 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 września 2016 r. w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2016 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki nośnika reklamowego postanawia: 1. uchylić zaskarżone postanowienie na podstawie art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi 2. wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

[...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: "skarżąca"), wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzje [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "WINB") z dnia [...] maja 2016 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki nośnika reklamowego, w której zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżąca wskazała, że nakaz rozbiórki ze swej istoty wiąże się z powstaniem nieodwracalnych skutków i może stanowić podstawę do wstrzymania wykonania decyzji. Wykonanie nakazu rozbiórki wpłynie w sposób oczywisty na spadek dochodów osiąganych z tego tytułu i spowoduje utratę dotychczasowego udziału rynkowego skarżącej w rejonie przedmiotowego nośnika. Ponadto wskazała, na zawarte umowy z klientami o świadczenie usług reklamowych, realizowane przy użyciu ww. nośnika. Wskazała również, że wykonanie decyzji powodować będzie brak możliwości doprowadzenia nośnika reklamowego do stanu zgodnego z prawem.

Postanowieniem z dnia 22 września 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca wniosła zażalenie na ww. postanowienie. Wskazała na okoliczność, że rozbiórka w istocie wywołuje nieodwracalne skutki prawne, a późniejsze ew. przywrócenie obiektu budowlanego do stanu pierwotnego w znaczeniu faktycznym przez jego odbudowę nie oznaczałoby odwracalności skutku prawnego wykonania zaskarżonej decyzji. Odbudowa wymaga bowiem uzyskania pozwolenia na budowę, a roboty budowlane muszą być prowadzone w sposób zgodny z aktualnie obowiązującymi przepisami.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W przypadku, gdy – jak stanowi art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej zwanej "p.p.s.a.") – zażalenie jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie może na posiedzeniu niejawnym, nie przysyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Przepis ten, stanowiąc wyjątek od zasady dewolutywności i eliminując mnożenie instancji sądowych, służy racjonalizacji postępowania i realizacji nakazu rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki stosownie do art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Według wskazanego przepisu art. 195 § 2 P.p.s.a., uchylenie zaskarżonego postanowienia przez sąd, który je wydał, jest możliwe wtedy, gdy zażalenie jest "oczywiście uzasadnione". Tak określona podstawa uchylenia wskazuje, że mogą być nią objęte zarówno przyczyny formalne, które zadecydowały o wydaniu zaskarżonego postanowienia, jak i względy merytoryczne.

Z takim zażaleniem, które jest oczywiście uzasadnione, mamy do czynienia w niniejszej sprawie, bowiem żądaniem wstrzymania wykonania w niniejszym przypadku została objęta decyzja, którą nałożono na skarżącą nakaz rozbiórki przedmiotowego nośnika reklamowego.

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej jako p.p.s.a.), Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca mogła wnieść o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż akt ten nadaje się do wykonania.

Mając na uwadze charakter zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że jej wykonanie zrodzi przesłanki wskazane w treści art. 61 § 3 p.p.s.a. Z przeglądu orzecznictwa wypracowanego na tle omawianej instytucji wyłania się bowiem jednolite stanowisko, że nakaz rozbiórki przed zakończeniem sprawy sądowoadministracyjnej, ze swej istoty wiąże się z potencjalnym niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W sprawach rozbiórki, trwałe skutki wykonania decyzji administracyjnych są w zasadzie nieuniknione. Co do zasady bowiem wykonanie rozbiórki obiektu budowlanego pociąga za sobą trudne do odwrócenia skutki, bowiem najczęściej prowadzi do zniszczenia co najmniej części użytych do jego budowy materiałów budowlanych. Wykonanie rozbiórki może pociągnąć za sobą także niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w związku z koniecznością jego odbudowy, jeżeli okazałoby się, że w wyniku uwzględnienia skargi decyzja nakładająca obowiązek rozbiórki zostałaby uchylona. Wówczas udzielona ochrona sądowa może okazać się iluzoryczna (por. postanowienie NSA z dnia 19 września 2012 r. sygn. akt II OZ 785/12).

Wobec powyższego Sąd przyjął, że w istocie, w rozpoznawanej sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Dokonanie rozbiórki stanowiącego przedmiot decyzji nośnika reklamowego może spowodować bowiem trwałą zmianę, a przywrócenie stanu pierwotnego niewątpliwie wymagałoby znacznych nakładów, w tym także finansowych.

Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 195 § 2 P.p.s.a., w zw. z art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.