Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 240/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-06-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 92 a  ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 180
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) Sędziowie : SWSA Jakub Makuch ASR WSA Marta Kisielowska po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi [...] D. K. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 7 grudnia 2021 r. znak [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie decyzją z dnia 7 grudnia 2021 r., znak 1201-IOC.48.29.2021, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 6, art. 7, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735) oraz art. 1 ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 2 lit. a, art. 4 pkt 1, pkt 3 i pkt 22 lit. v, art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. f, art. 92a, art. 93 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 919 ze zm.) oraz na podstawie art. 24, art. 50 ust. 1, art. 67 ust. 1, art. 69 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 779 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Naczelnika Małopolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Krakowie numer: 358000-COC2.48.127.2021 z dnia 29 września 2021 r. w sprawie nałożenia kary pieniężnej w wysokości: 3.000,00 zł. za niezgłoszenie wykonywania przewozu drogowego odpadów w sytuacji gdy na przewóz nie jest wymagane zezwolenie – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.

Powyższa decyzja, która jest przedmiotem skargi, zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

W dniu 7 sierpnia 2021 r. (godz. 10:30) w miejscowości K, funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej Małopolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Krakowie zatrzymali do kontroli ciągnik samochodowy marki [...] o nr rejestracyjnym [...] wraz z naczepą marki S o nr rejestracyjnym [...], którymi wykonywano przewóz w ramach działalności gospodarczej prowadzonej przez D Spółka z o.o. w K. Zestawem pojazdów kierował R. K. W wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych stwierdzono transport odpadów o kodzie 19 12 10 – odpady palne (paliwo alternatywne). Podczas kontroli kierujący ww. zestawem pojazdów okazał kontrolującym: potwierdzenie wystawienia karty przekazania odpadów KPO w systemie Baza danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami BDO (z 06.08.2021), dokument WZ, kwit wagowy, wypis z Licencji nr [...], uprawniającej przedsiębiorcę do wykonywania międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy, dokumenty rejestracyjne ww. pojazdów. Podczas kontroli ustalono, że towar został dostarczony do przejmującego odpady tj. C S.A. (K [...], O), a następnie po jego rozładunku oraz po pobraniu próbek przekazany z powrotem do przekazującego odpady: P Sp. z o.o. w R. C S.A. nie przyjęła całości towaru z uwagi na zbyt wysoką zawartość chloru (informacja na WZ nr [...], potwierdzona przez kierowcę). Na te okoliczności została sporządzona notatka służbowa. Kontrolujący ustalili, że kierowca nie posiada potwierdzenia dokonania zmiany w systemie BDO w związku z powrotnym transportem nieprzyjętych odpadów. Wobec powyższego kontrolujący stwierdzili niezgłoszenie wykonywania przewozu drogowego odpadów w sytuacji, gdy na przewóz nie jest wymagane zezwolenie. Wyniki kontroli zostały ujęte w protokole kontroli drogowej nr [...] z 7 sierpnia 2021 r., a kierowca kontrolowanego środka transportu – R. K. – nie wniósł żadnych zastrzeżeń i podpisał go bez uwag.

Naczelnik Małopolskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Krakowie, decyzją z dnia 29 września 2021 r., znak 358000-COC2.48.127.2021, działając na podstawie art. 105 § 1 w związku z art. 104 § 1 i 2 oraz art. 107 § 1 i 3, art. 130 § 1 k.p.a., art. 49, art. 64, art. 198, art. 238 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 779 ze zm.), art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 919 ze zm.) orzekł o nałożeniu na D Spółka z o.o. w K karę pieniężną w wysokości 3.000,00 zł.

Na skutek odwołania D Spółka z o.o. w K Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia 7 grudnia 2021 r., którą utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy zreferował przebieg postępowania, przytoczył przepisy stanowiące podstawę rozstrzygnięcia, w tym art. 92a ust. 1 i 3, art. 4 pkt 22 lit. v., art. 87 ust. 31 pkt 3 lit. f, art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym – i wskazał, że analiza akt przedmiotowej sprawy potwierdza, iż zatrzymanym przez kontrolujących 7 sierpnia 2021 r. (o godzinie 10:30) pojazdem, kierowanym przez R. K. (ciągnik samochodowy marki [...], o nr rejestracyjnym [...], z naczepą o nr rejestracyjnym [...]) wykonywany był przewóz drogowy odpadów, w ramach działalności gospodarczej prowadzonej przez D Spółka z o.o. w K. Według okazanych do przedmiotowej kontroli dokumentów oraz wyjaśnień kierowcy ww. zespołem pojazdów przewożone były odpady palne, o kodzie 19 12 10 (paliwo alternatywne) z miejscowości K (O) docelowo do R. Jak bowiem okazało się podczas rozładunku tego towaru w firmie C S.A., dostarczonego wg KPO nr [...] w systemie BDO odpad palny (paliwo alternatywne) nie został przyjęty z uwagi na zbyt wysoką zawartość chloru. Wobec powyższego musiał być zwrócony i przetransportowany z powrotem do R. Jednakże z uwagi na niezgłoszenie tego zwrotu odpadu w BDO Naczelnik MUCS w Krakowie nałożył na transportującego (odwołującego) karę za naruszenie polegające na niezgłoszeniu wykonywania przewozu drogowego odpadów w sytuacji, gdy na przewóz nie jest wymagane zezwolenie - zgodnie z L.p. 4.4.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, że przy wydaniu rozstrzygnięcia Naczelnik MUCS w Krakowie słusznie brał pod uwagę nie tylko przepisy ustawy o transporcie drogowym, ale także przepisy oraz cel ustawy o odpadach. Cel ten unormowany został w art. 1 ustawy o odpadach. Art. 24 ust. 1 ustawy o odpadach reguluje także problematykę ich transportu. Transport odpadów odbywa się zgodnie z wymaganiami w zakresie ochrony środowiska oraz bezpieczeństwa życia i zdrowia ludzi, w szczególności w sposób uwzględniający właściwości chemiczne i fizyczne odpadów, w tym stan skupienia, oraz zagrożenia, które mogą powodować odpady, w tym zgodnie z wymogami określonymi w przepisach wydanych na podstawie ust. 7. Na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy o odpadach została wydana delegacja ustawowa, na podstawie której minister właściwy do spraw środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu oraz ministrem właściwym do spraw żeglugi śródlądowej, określił, w drodze rozporządzenia, szczegółowe wymagania dla transportu odpadów, w tym dla środków transportu i sposobu transportowania, oraz oznakowanie środków transportu, biorąc pod uwagę właściwość odpadów i ich wpływ na środowisko oraz bezpieczeństwo życia i zdrowia ludzi. Na podstawie § 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 7 października 2016 r. w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów (Dz. U. z 2016 r., poz. 1742) w akcie tym określono szczegółowe wymagania dla transportu odpadów, w tym dla środków transportu i sposobu transportowania oraz oznakowanie środków transportu. Zgodnie z art. 24 ust. 4 ustawy o odpadach transportujący odpady wykonujący usługę transportu odpadów jest obowiązany dostarczyć odpady do miejsca przeznaczenia odpadów i przekazać je posiadaczowi odpadów, o którym mowa w ust. 3. W przypadku transportu odpadów bez wymaganych dokumentów, w których wskazany jest posiadacz odpadów przekazujący odpad oraz posiadacz odpadów, do którego należy dostarczyć odpady, posiadaczem tych odpadów jest transportujący (art. 24 ust. 4a ustawy).

Organ odwoławczy wskazał dalej, że odpowiedzialność za odpady ponosi podmiot przekazujący odpady kolejnemu posiadaczowi do momentu przejęcia tych odpadów przez kolejnego posiadacza odpadów i potwierdzenia przez niego tego faktu w systemie BDO. W związku z tym, odrzucenie karty przekazania odpadów – KPO – przez przejmującego odpady nie zwalnia podmiotu je przekazującego z odpowiedzialności za właściwe gospodarowanie tymi odpadami. KPO ze statusem "odrzucone" wymaga wprowadzenia korekty i przekazania jej ponownie do podmiotu przejmującego odpady. Gdy podmiot przejmujący potwierdzi przejęcie odpadów wtedy dopiero będzie możliwość zaewidencjonowania takiego KPO w karcie ewidencji odpadów. Zgodnie z art. 69 ust. 1 ustawy o odpadach, KPO sporządza posiadacz odpadów, który przekazuje odpady do następnego posiadacza odpadów albo do prowadzonych przez siebie miejsc zbierania odpadów lub miejsc przetwarzania odpadów, przed rozpoczęciem ich transportu. Brak wystawienia KPO przez przekazującego odpady, jest jednoznaczne z brakiem możliwości realizacji transportu i przekazania odpadów do następnego posiadacza odpadów albo do prowadzonych przez siebie miejsc zbierania odpadów lub miejsc przetwarzania odpadów. Kierowca powinien zatem okazać funkcjonariuszom potwierdzenie wygenerowane z Bazy danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami (BDO), umożliwiające weryfikację informacji zawartych w karcie przekazania odpadów ze stanem rzeczywistym – dopuszczalna jest forma elektroniczna na urządzeniu mobilnym. Nie oznacza to jednak, że to kierowca ma generować takie potwierdzenie z BDO. Może to zrobić na przykład dyspozytor/pracownik biura w firmie transportującej, albo podmiot przekazujący odpady, następnie należy przekazać wygenerowanie potwierdzenie kierowcy transportującemu odpad. Kierowca – R. K. – powinien okazać funkcjonariuszom KPO ze statusem "odrzucone" lub inny dokument potwierdzający odrzucenie towaru oraz potwierdzenie jego powrotnego przejęcia. Z uwagi na brak okazania ww. dokumentów wymiar kary pieniężnej należy uznać za zasadny.

Organ odwoławczy podkreślił, że przepis art. 92a ust. 1 ustawy transportowej określa odpowiedzialność podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, która w odróżnieniu od odpowiedzialności określonej w art. 92 u.t.d. oparta jest na zasadach odpowiedzialności administracyjnej. Znajduje ona zastosowanie do podmiotu wykonującego transport drogowy w przypadku wystąpienia zakazanego ustawą skutku (i to niezależnie od tego, kto prowadził pojazd samochodowy). Za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi odpowiedzialność to przedsiębiorstwo, na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje. Powołany przepis stwarza domniemanie odpowiedzialności przedsiębiorcy. Dlatego też, co do zasady, bez znaczenia są okoliczności, w jakich doszło do powstania naruszeń u przedsiębiorcy. Przy czym, ustawodawca umożliwił obalenie tego domniemania w sytuacji spełnienia przesłanek z art. 92b ust. 1 i art. 92c ust. 1 ustawy, których – jako stanowiących wyjątek od generalnej zasady odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz – nie można interpretować rozszerzająco. Zdaniem organu odwoławczego, argumentacja zawarta w odwołaniu nie daje podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji. W postępowaniach z zakresu naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym organy administracji ustalają jedynie czy doszło czy nie doszło do naruszenia tych przepisów. W przypadku stwierdzenia naruszeń, po stronie organu powstaje obowiązek nałożenia stosownej kary pieniężnej i od obowiązku tego organ administracyjny odstąpić nie może. Zdaniem organu odwoławczego, w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki zastosowania regulacji art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d.; nie doszło również do naruszenia zasad postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7, art. 77 §, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a.

Pismem z dnia 16 grudnia 2021 r. D Spółka z o.o. w K wniosła skargę na powyższą decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji:1) naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to: a) art. 69 ust. 1 ustawy o odpadach poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że podmiot transportujący miał możliwość sporządzenia Karty przekazania odpadów, a także przyjęcie, że możliwe było dokonanie zmiany w KPO poprzez zgłoszenie zwrotu odpadów do przekazującego; b) art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym poprzez jego niezastosowanie i nieumorzenie postępowania w sprawie mimo iż okoliczności sprawy i zgromadzony materiał dowodowy wskazują, że skarżący nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których skarżący nie mógł przewidzieć, w szczególności: skarżący zachował należytą staranność przy wykonywaniu zlecenia transportu odpadów; c) art. 92a ustawy o transporcie drogowym poprzez jego zastosowanie i nałożenie na stronę kary pieniężnej w kwocie 3.000 zł mimo występowania w sprawie przesłanek uzasadniających umorzenie postępowania; 2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to: a) art. 7 w zw. z art. 77 i 80 k.p.a. poprzez nierozważanie w całości zebranego materiału dowodowego wyrażające się w: – pominięciu przez organ, iż skarżący nie dokonał odrębnego przewozu odpadów bez wymaganych dokumentów, ale zwracał je do przekazującego na podstawie pierwotnie wystawionej KPO; – przyjęciu, że skarżący nie dochował należytej staranności organizując przewóz odpadów w sytuacji, gdy przewóz wykonywany był na podstawie KPO, a po odmowie przyjęcia odpadu przez przejmującego zgodnie z ustaleniami z przekazującym towar wracał do nadawcy na tej samej KPO; – dowolne ustalenie, że strona miała możliwość sporządzenia Karty przekazania odpadów lub przyjęcie, że możliwe było dokonanie zmiany w KPO poprzez zgłoszenie zwrotu odpadów do przekazującego; b) art. 7a k.p.a. poprzez wydanie decyzji z pominięciem zasady rozstrzygania wątpliwości prawnych na korzyść strony; c) art. 6 k.p.a. w zw. z art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym poprzez wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów prawa; d) art. 8 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania oraz uzasadnienie wydanej decyzji w sposób naruszający zasadę pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej oraz zasady przekonywania; e) art. 15 k.p.a. poprzez brak powtórnego merytorycznego rozpoznania niniejszej sprawy i bezrefleksyjne przyjęcie jako własnych ustaleń poczynionych przez organ I instancji, a co miało istotny wpływ na wynik sprawy; f) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez bezzasadne utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ja decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżąca przedstawiła argumentację na poparcie sformułowanych zarzutów i wniosków.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi, w pełni podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy ustosunkował się także do zarzutów skargi, uznając je za niezasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z prawem.

Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że odpowiada ona prawu i nie ma podstaw do pozbawienia jej mocy wiążącej. Zarzuty skargi okazały się niezasadne.

Zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 180 ze zm., dalej u.t.d.), podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie. Art. 92a ust. 3 u.t.d., zastrzega przy tym, że suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 12.000 złotych. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy o transporcie drogowym (art. 92a ust. 7 u.t.d.). Za naruszenie polegające na niezgłoszeniu wykonywania przewozu drogowego odpadów w sytuacji, gdy na przewóz nie jest wymagane zezwolenie, przewidziana jest kara w wysokości 3 000 zł (Lp. 4.4.1). Podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, m.in. kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto, wykonując przewóz drogowy rzeczy - dokumenty związane z przewożonym ładunkiem, a także dokumenty wymagane przy przewozie odpadów, w tym w odniesieniu do transportującego odpady wydane przez właściwy organ potwierdzenie posiadania numeru rejestrowego, o którym mowa w ustawie z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, o ile wpis do rejestru jest wymagany (art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. u.t.d.).

Ustalony w niniejszej sprawie stan faktyczny, w ocenie Sądu, nie budzi wątpliwości. Z akt sprawy, a w szczególności z protokołu kontroli drogowej wynika, że zatrzymanym przez kontrolujących w dniu 7 sierpnia 2021 r. (o godzinie 10:30) pojazdem, kierowanym przez R. K. (ciągnik samochodowy marki [...], o nr rejestracyjnym [...], z naczepą o nr rejestracyjnym [...]) wykonywany był przewóz drogowy odpadów, w ramach działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącą. Zespołem pojazdów przewożone były odpady palne, o kodzie 19 12 10 (paliwo alternatywne) z miejscowości K (O) docelowo do R. Jak bowiem okazało się podczas rozładunku tego towaru w firmie C S.A., dostarczonego wg KPO nr [...] w systemie BDO, odpad palny (paliwo alternatywne) nie został przyjęty z uwagi na zbyt wysoką zawartość chloru i z tej przyczyny musiał być zwrócony i przetransportowany z powrotem do R.

Zdaniem Sądu, organ dokonał prawidłowej kwalifikacji prawnej ustalonego stanu faktycznego, a w szczególności prawidłowo przyjął, że skarżąca nie zgłosiła wykonywania przewozu drogowego odpadów w sytuacji, gdy na przewóz nie jest wymagane zezwolenie – co wyczerpuje hipotezę statuowanej powołanymi wyżej przepisami normy sankcjonującej. Norma ta została w zaskarżonej decyzji prawidłowo skonkretyzowana przez nałożenie kary w określonej przez prawo wysokości.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprawdza się do pytania, czy wykonanie przewozu odpadów na powrót do R wymagało nowego zgłoszenia, czy też mogło nastąpić na podstawie zgłoszenia obejmującego wykonanie przewozu do O. Zdaniem Sądu, rację w tej mierze ma organ. Nie ulega bowiem wątpliwości, że transport powrotny zwróconych odpadów – bez względu na to czy jest wykonywany od razu, czy też po jakimś czasie – nie jest elementem czy kontynuacją przewozu do miejsca pierwotnie docelowego. Powinien być zatem zgłoszony. Zgodzić się zatem trzeba z oceną, że kierowca powinien okazać podczas kontroli kartę przekazania odpadów ze statusem "odrzucone" lub inny dokument potwierdzający odrzucenie towaru oraz potwierdzenie jego powrotnego przejęcia. Jak wynika z wyjaśnień skarżącej złożonych w toku postępowania (pismo z dnia 6 września 2021 r.), skarżąca w istocie miała świadomość takiego stanu rzeczy, bowiem zwracała się w odnośnej kwestii do zleceniodawcy, jednak "samochód nie mógł czekać (...) na zmianę i kartę BDO" ("kazano nam wracać na tym samym BDO").

W ocenie Sądu, organ zasadnie wskazał, że odpowiedzialność przewidziana w ustawie o transporcie drogowym ma w dużej mierze charakter zobiektywizowany. Nie ma też podstaw do kwestionowania stanowiska organu o braku przesłanek do zastosowania regulacji z art. 92c u.t.d., w myśl którego: "1. Nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. 1a. Przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio w sprawach o nałożenie kary pieniężnej wobec osób, o których mowa w art. 92a ust. 2. 2. Przepisy ust. 1 pkt 2 stosuje się odpowiednio w przypadku nałożenia kary przez uprawniony zagraniczny organ".

W szczególności w niniejszej sprawie nie ma okoliczności ani dowodów wskazujących na to, by skarżąca nie miała wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Do takich zdarzeń i okoliczności nie można bowiem zaliczyć ani sugestii kontrahenta, by wykonać przewóz "na tym samym numerze BDO", ani uwarunkowań wynikających z przepisów o czasie pracy kierowców.

Powyższe rozważania zawierają już w dużej mierze odniesienie się do zarzutów skargi, które Sąd uznał za niezasadne. Dodatkowo wskazać należy, że dopełnienie obowiązków z art. 69 ust. 1 ustawy o odpadach – choć wymagało współdziałania ze zleceniodawcą – było możliwe, na co wskazał organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji; ewentualny brak wspomnianego współdziałania – jak już wyżej zaznaczono – nie usprawiedliwia wykonania przewozu odpadów bez zgłoszenia. Skarżąca w swoich wyjaśnieniach również przyznaje, że o braku zgłoszenia zadecydował tak naprawdę czynnik czasu. Zdaniem Sądu, art. 92a u.t.d. został prawidłowo zastosowany; nie było też podstaw do umorzenia postępowania na podstawie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności faktyczne zostały należycie wyjaśnione i nie doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego statuujących zasadę prawdy obiektywnej (art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a.) ani innych zasad ogólnych postępowania administracyjnego (w tym art. 6, art. 8, art. 11 k.p.a.). W sprawie nie wystąpiły wątpliwości, o których mowa w art. 7a k.p.a. Organ odwoławczy rozpoznał sprawę po raz drugi i uczynił zadość wymogom wynikającym z zasady dwuinstancyjności (art. 15 k.p.a.). Nie doszło również do naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., określającego sposób rozstrzygnięcia organu odwoławczego.

W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a w szczególności nie narusza przepisów powołanych w skardze.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.