Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 624/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-01-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 133 § 1, art. 134, art. 135 i art. 184
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 107 § 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 124 ust. 1 i 3
journal: Dz.U. 2015 poz 1774
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) Sędzia del. WSA Mirosław Wincenciak Protokolant starszy asystent sędziego Joanna Ukalska po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 listopada 2016 r. sygn. akt II SA/Gd 458/16 w sprawie ze skargi M. N. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 23 listopada 2016 r. sygn. akt II SA/Gd 458/16 na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016, poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) oddalił skargę M. N. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Na mocy tej decyzji w oparciu o art. 9a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r., poz. 1774 ze zm.), zwanej dalej u.g.n. uchylono w całości decyzję Starosty [...] wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej z dnia [...] maja 2015 r. i orzeczono o ograniczeniu sposobu korzystania z części nieruchomości stanowiącej działkę nr [...], położonej w gminie C., obręb [...], dla której V Wydział Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego w C. prowadzi księgę wieczystą nr [...], będącej własnością M. N., poprzez udzielenie A. Sp. z o.o. na założenie i przeprowadzenie:

a) linii kablowej SN o długości 14 m, przebiegającej na trasie 8 m, która posadowiona będzie pod powierzchnią ziemi na głębokości 0,8 m i szerokości 15 cm. Całkowita powierzchnia zajęcia wynosić będzie 1,2 m²;

b) linii kablowej nn o długości 10 m, przebiegającej na trasie 8 m, która posadowiona będzie pod powierzchnią ziemi na głębokości 0,8 m i szerokości 4 cm. Całkowita powierzchnia zajęcia wynosić będzie 0,3 m2

c) oraz posadowienie słupowej stacji transformatorowej SN/nn z szafką kablową SK, zajmującą powierzchnię 0,7 m2.

Skargę kasacyjną od tego wyroku złożyła M. N., zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, względnie rozpatrzenie sprawy przy uwzględnieniu art. 188 p.p.s.a., a ponadto zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj.:

- błędną wykładnię art. 124 ust. 1 u.g.n. w zw. z § 5 ust. 12 pkt 5a i § 5 ust. 12 pkt 5b uchwały Rady Gminy w Chojnicach nr XV/256/08 z dnia 27 czerwca 2008r., w zw. z art. 21 i art. 64 ust 2 Konstytucji RP poprzez niewłaściwe uznanie, że budowa infrastruktury technicznej dotyczącej zaopatrzenia w energię elektryczną poprzez budowanie sieci elektroenergetycznych w granicach dróg publicznych i wewnętrznych jest "dopuszczalne" a nie "prawnie nakazane", tzn. że stanowi nadrzędny model realizowania inwestycji celu publicznego; zdaniem autora skargi kasacyjnej ograniczanie prawa własności winno mieć charakter subsydiarny i stanowić ostateczność, jedynie gdy realizacja celu publicznego nie może być zrealizowana w inny sposób, zaś zarówno Wojewoda [...], jak też Sąd I instancji w żaden sposób nie odnoszą się do faktu, że realizacja przedmiotowej inwestycji jest możliwa w oparciu o sąsiednią działkę stanowiącą nieużytek nr [...] należącą do "ANRSP" (obecnie: Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa), a znajdującą się w zarządzie Starosty [...];

- art. 124 ust. 1 u.g.n. w zw. z § 5 ust. 12 pkt 5a i § 5 ust. 12 piet 5b uchwały Rady Gminy w Chojnicach nr XV/256/08 z dnia 27 czerwca 2008 r. przez brak ścisłego i jednoznacznego określenia przebiegu i lokalizacji inwestycji na działce skarżącej, gdzie załącznik graficzny do decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. nie jest tożsamy z terenem KI usytuowanym stosownie do planu gospodarowania przestrzennego na działce nr [...] oraz nie zawiera stref ochronnych i oddziaływania planowanej inwestycji energetycznej; w ocenie autora skargi kasacyjnej samo odwołanie się do planu zagospodarowania bez jednoznacznej konkretyzacji zamierzenia inwestycyjnego jest niewystarczające;

- ar. 124 ust. 3 u.g.n. poprzez błędne uznanie, że jakakolwiek forma podjęcia rokowań przez inwestora, również pozorna, gdzie przedstawiona propozycja nie zostałaby przyjęta przez jakąkolwiek osobę, co można stwierdzić w oparciu o zwykłą logikę życiową (oczywista pozorność), wywołuje skutki prawne; podniesiono, że brak możliwości sądowej weryfikacji ziszczenia się przesłanki podjęcia próby rokowań pozbawia wywłaszczanego właściciela nieruchomości ochrony prawnej we wskazanym zakresie.

Ponadto zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. poprzez oddalenie skargi, pomimo oczywistego stwierdzenia przez WSA w Gdańsku naruszenia przez organ administracji przepisów kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie elementów składowych decyzji (brak podstawy prawnej merytorycznego rozstrzygnięcia); wskazano, że Wojewoda [...], uchylając decyzję Starosty [...] z dnia [...] maja 2015 r. wyeliminował ją z obrotu prawnego w całości, tym samym merytoryczna i jedyna obowiązująca decyzja Wojewody [...] winna stanowić autonomiczną całość i zawierać wszelkie składowe elementy decyzji administracyjnej, w tym w szczególności zawierać podstawę prawną merytorycznego rozstrzygnięcia;

- art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez podjęcie zaskarżonego rozstrzygnięcia z pominięciem całokształtu okoliczności sprawy, tj. tego, że decyzja Wojewody [...] zawiera istotne nieścisłości i niedokładności, co w dodatkowy sposób ogranicza i narusza prawo własności skarżącej - w lit. b) skarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] wskazano na całkowitą powierzchnię ujęcia, która wynosić będzie 0,3 m2, podczas gdy powinno być 0,32 m2, a ponadto decyzja w żaden sposób nie określa faktycznego ograniczenia uprawnień skarżącej jako właściciela przedmiotowej działki, gdyż nie może ona bezpośrednio przy liniach kablowych czy też stacji transformatorowej SN/nn z szafka kablową SK wykonywać swoich uprawnień właścicielskich, m.in. przez dokonanie podziału nr [...] na działki budowlane, gdzie w przypadku zrealizowania inwestycji straty wyniosą c/a 50.000,00 zł.;

- art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez brak zbadania przez Sąd meriti wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w tym racjonalności i konieczności ograniczenia prawa własności skarżącej, a tym samym brak rozpoznania istoty sprawy; zdaniem autora skargi kasacyjnej Sąd I instancji błędnie uznał, że spełnienie przesłanek (również pozorne spełnienie) do wydania decyzji przez Wojewodę [...] ograniczającej sposób korzystania z części nieruchomości (wydanej bez wskazania podstawy prawnej merytorycznego rozstrzygnięcia), w sytuacji gdy decyzja ta prowadzi do nadmiernej ochrony interesu publicznego i stoi w sprzeczności z wartościami konstytucyjnymi wskazanymi w art. 21 i art. 64 ust 2 Konstytucji RP - jest prawidłowe, a skarga M. N. podlegała oddaleniu;

- art. 135 p.p.s.a. przez marginalne odniesienie się do powyższych kwestii lub ich przemilczenie, podczas gdy m.in. wykazano naruszenie art. 107 § 1 k.p.a., który określa niezbędne elementy decyzji administracyjnej. Podkreślono, że każda decyzja organu administracji publicznej - bez względu na to, czy jest to decyzja organu pierwszej instancji, czy też jest to decyzja organu drugiej instancji - powinna zawierać wszystkie elementy określone wprost w art. 107 § 1 k.p.a., co stanowi gwarancję zgodności z przepisami prawa procesowego (wyrok WSA w Warszawie z 8.11.2005r., sygn. akt VII SA/Wa 431/05, publ. Lex nr 199039), w tym podstawę prawną, gdzie winny być powołane wszystkie powszechnie obowiązujące przepisy, które legły u podstaw wydania decyzji, czyli przepisy prawa materialnego oraz prawa procesowego. Zaznaczono, że bezspornym w sprawie jest fakt, że w zaskarżonej decyzji brak podstawy prawa materialnego, na którym oparto rozstrzygnięcie w sprawie co do istoty - tym samym doszło do ewidentnego naruszenia art. 107 § 1 i 3 w związku z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że rozpoznając skargę kasacyjną – po myśli art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 roku, poz. 1302 ze zm.) – Naczelny Sąd Administracyjny czyni to w granicach zakreślonych przez ramy tego środka odwoławczego, gdyż jest nimi związany, biorąc pod rozwagę z urzędu tylko nieważność postępowania. Przy braku przesłanek nieważnościowych w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania.

Nie można zgodzić się z zarzutem naruszenia art. 107 § 1 k.p.a., który skarżąca kasacyjnie opiera na twierdzeniu, że w zaskarżona decyzja nie zawiera podstawy prawej. Nie budzi wątpliwości, że z art. 107 § 1 k.p.a. wynika wprost, iż decyzja powinna zawierać powołanie podstawy prawnej. Co prawda w komparycji decyzji jako podstawę prawną powołano tylko art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 9a ustawy o gospodarce nieruchomościami, które to przepisy dają kompetencje wojewodzie jako organowi wyższego stopnia do rozstrzygnięcia sprawy zainicjowanej odwołaniem i do uchylenia zaskarżonej decyzji i orzeczenia co do istoty sprawy. Niemniej jednak, w uzasadnieniu na stronie drugiej zaskarżonej decyzji Wojewoda [...] uznał na podstawie art. 6 pkt 2 u.g.n., że przedmiotem sprawy jest inwestycja celu publicznego i w związku z jej realizacją koniecznym było ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości skarżącej na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. Zatem nie można uznać, że organ odwoławczy procedował bez podstawy prawnej. Zarówno ją wskazał jak i ją wyjaśnił. Nie budzi wątpliwości w judykaturze, że taka sytuacja, jest uchybieniem organu, które nie ma jednak wpływu na wynik sprawy. A tylko uchybienie przepisom postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, mogło stosownie do treści art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a., skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji.

Nie jest trafny zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że Sąd orzeka na podstawie akt sprawy. Zatem trudno doszukać się powiązania z tą regulacją zarzutu naruszenia tego przepisu przez pominięcie przez Sąd całokształtu okoliczności sprawy. Tak sformułowany zarzut należałoby raczej powiązać z naruszeniem przepisów regulujących postępowanie dowodowe prowadzone przez organy administracji. Odnosząc się jednak do tego zarzutu trzeba przypomnieć, że skarżąca kasacyjnie upatruje go w dwóch uchybieniach. Po pierwsze niedokładnego określenia powierzchni zajęcia a po drugie, że decyzja w żaden sposób nie określa faktycznego ograniczenia uprawnień skarżącej jako właściciela nieruchomości. Z kwestionowanego punktu B zaskarżonej decyzji wynika, że zezwala się inwestorowi na założenie i przeprowadzenie "linii kablowej nn o długości 10 m, przebiegającej na trasie 8 m, która posadowiona będzie pod powierzchnią ziemi na głębokości 0,8 m i szerokości 4 cm. Całkowita powierzchnia zajęcia wynosić będzie 0,3 m²". Skarżąca zarzuca, że powierzchnia zajęcia wynosi dokładnie 0,32 m². Zatem twierdzi, że obszar zajęcia ustalono o 2 cm² za mały. Z przepisu art. 124 ust. 1 u.g.n. nie wynika z jaką dokładnością należy określić powierzchnię zajęcia nieruchomości. Skarżąca nie podaje innych przepisów prawa, z których wynikałby stopień tej dokładności. Racjonalność postępowania w sprawach dotyczących ograniczenia sposobu użytkowania nieruchomości spowodowanego inwestycjami budowlanymi i związanymi z nimi pracami budowlanymi, nakazuje przyjąć, że dokładność określenia powierzchni zajęcia przyjęta przez organ tj. w zaokrągleniu do dziesiątych części m², jest wystarczająca. Wbrew twierdzeniom skarżącej, decyzja w sposób precyzyjny określa faktyczne ograniczenie uprawnień skarżącej jako właściciela nieruchomości. Z załącznika (mapy sytuacyjno-wysokościowej w skali 1:500) do zaskarżonej decyzji szczegółowo wynika jak na działce skarżącej ma być zrealizowana inwestycja. Podano przebieg kabli, umiejscowienie słupowej stacji transformatorowej i szafki kablowej. W załączniku tym podano wymiary urządzeń i odległości od granic geodezyjnych działki. Zatem spełnione zostały wymogi z art. 124 ust. 1 u.g.n. Z przepisu tego wynika, że ograniczenie korzystania z nieruchomości następuje zgodnie z planem miejscowym. Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że część działki skarżącej nr [...] objęta jest planem miejscowym a teren ten oznaczony jest w nim jako "K1". Przeznaczenie tego terenu w planie miejscowym pozwala na zlokalizowanie inwestycji będącej przedmiotem niniejszej sprawy, o czym będzie poniżej. Kwestia szczegółowej lokalizacji inwestycji na terenie K1 nie została w tym planie ustalona. Wobec tego, jak już wskazywał Sąd pierwszej instancji powołując się na doktrynę i orzecznictwo, im bardziej ogólne są postanowienia planu miejscowego w zakresie dopuszczalności inwestycji o charakterze publicznym, tym większy margines dla starosty w toku postępowania z art. 124 u.g.n. Starosta przychylił się do wniosku inwestora. Natomiast skarżąca skupiając się na podważaniu możliwości lokalizacji inwestycji na jej działce, nie podważała jej szczegółowej lokalizacji na terenie K1. Skarżąca nie wskazała umiejscowienia inwestycji na terenie K1 bardziej korzystnego dla niej niż zaaprobowane przez Starostę. Zaznaczyć tu należy oczywiście, że kwestia wskazywania lokalizacji inwestycji poza jej nieruchomością jest kwestia odrębną, niż poruszana w tym miejscu.

Niezasadny jest też zarzut naruszenia art. 134 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Autor skargi kasacyjnej twierdzi, że Sąd nie zbadał wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Tymczasem uzasadnia to uchybienie tym, iż Sąd błędnie uznał, że zostały spełnione przesłanki do wydania decyzji. Zdaniem Naczelnego Sądu administracyjnego Sąd zastosował się do uregulowania z art. 134 p.p.s.a. Rozpoznał wszystkie istotne okoliczności sprawy. W szczególności wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, Sąd wypowiedział się szczegółowo co do zarzucanej pozorności rokowań i zarzucanego braku wskazania podstawy prawnej w zaskarżonej decyzji. Sąd wskazał, także na związanie organu miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, jako aktem prawa miejscowego, który zgodnie z art. 87 ust 2 Konstytucji RP należy do systemu źródeł powszechnie obowiązującego prawa. Skarżąca nie zakwestionowała planu miejscowego w odrębnym trybie na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r., poz. 446). Jednak nawet w skardze kasacyjnej swoje zarzuty nadal kieruje do organów i Sądu orzekających w tej sprawie nieuwzględniając tego, że te podmioty były związane prawem miejscowym jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Choć z art. 21 i art. 64 ust. 2 Konstytucji RP wynika, że Rzeczpospolita Polska chroni własność a wywłaszczenie jest dopuszczalne jedynie wówczas gdy dokonywane jest na cele publiczne i za słusznym odszkodowaniem oraz, że własność podlega równej ochronie, to nie można nie dostrzegać, że z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP wynika, iż własność może być ograniczona w drodze ustawy. Takie ograniczenie, jak to wskazał Sąd pierwszej instancji, wynika np. z przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199 ze zm.). Stosownie do treści art. 6 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz interesów osób trzecich. Takim ograniczeniem jest również zastosowany w niniejszej sprawie art. 124 ust. 1 u.g.n. Skarżąca nie zarzucała w skardze że zaskarżona decyzja prowadzi do nadmiernej ochrony interesu publicznego i stoi w sprzeczności z wartościami konstytucyjnymi wskazanymi w art. 21 i art. 64 ust. 2 Konstytucji RP. Zatem Sąd nie był zobowiązany do szczegółowego odniesienia się do tej kwestii.

Za niezrozumiały należy uznać zarzut naruszenia art. 135 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Tymczasem uzasadnienie tego zarzutu wskazuje na marginalne odniesienie się do kwestii podniesionych w skardze w szczególności do kwestii braku wskazania podstawy prawnej w zaskarżonej decyzji. Zatem argumentacja wskazana w tym zarzucie nie ma związku z regulacją zawartą w art. 135 p.p.s.a., co czyni ten zarzut nieskutecznym.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 124 ust. 1 u.g.n. w zw. z § 5 ust. 12 pkt 5 a i § 5 ust. 12 pkt b uchwały Rady Gminy w Chojnicach nr XV/256/08 w zw. z art. 21 i 64 ust. 2 Konstytucji RP. Jak już wyżej podano, z przepisów art. 21 i 64 ust. 2 Konstytucji RP wynika, że prawo własności nie ma charakteru absolutnego, ponieważ może być ograniczone w drodze ustawy. Takimi ustawami są ustawa o z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i ustawa o gospodarce nieruchomościami. Na podstawie tej pierwszej uchwalono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (m.p.z.p.), będący prawem miejscowym, w oparciu o który na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. wydano zaskarżoną decyzję. Ocena tego zarzutu sprowadzała się do ustalenia, czy ustanowione ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości miało podstawę w zapisach m.p.z.p.

W ogólnych ustaleniach planu w zakresie zaopatrzenia w energię elektryczną, zgodnie z § 5 ust. 12 pkt 5a m.p.z.p. zezwala się na zasilanie w energię elektryczną siecią elektroenergetyczną zasilaną ze stacji napowietrznych zlokalizowanych na terenach 1K i 2K. Natomiast stosownie do § 5 ust. 12 pkt 5b m.p.z.p. sieć elektroenergetyczną projektować w granicach dróg publicznych i wewnętrznych, zgodnie z warunkami określonymi przez gestora sieci. Mimo jednak dopuszczenia w ogólnych ustaleniach planu budowy systemów infrastruktury technicznej dotyczącej zaopatrzenia w energię elektryczną poprzez budowanie sieci elektroenergetycznych w granicach dróg publicznych i wewnętrznych, dla terenu 1K stosownie do § 8 pkt 1 m.p.z.p. ustalono przeznaczenie tego terenu, jako przeznaczonego do urządzeń odprowadzania ścieków - przepompowni ścieków i dla słupowej stacji transformatorowej z zasilaniem kablowym. Zatem na części działki nr [...] objętej zapisem w m.p.z.p. jako teren K1, możliwe jest zarówno umiejscowienie urządzeń odprowadzania ścieków, w tym przepompowni ścieków, ale też słupowej stacji transformatorowej z zasilaniem kablowym. A skoro tak, to zasilanie w energię elektryczną terenów objętych przedmiotowym m.p.z.p. jest możliwe również ze stacji napowietrznej zlokalizowanej na działce nr [...] na części oznaczonej K1. Z ustaleń m.p.z.p. wynika bowiem, że budowa infrastruktury technicznej dotyczącej zaopatrzenia w energię elektryczną jest "prawnie nakazana" zarówno w granicach dróg publicznych i wewnętrznych jak i w granicach terenów oznaczonych K1 i K2. Skarżąca dopiero w skardze kasacyjnej podnosi, że realizacja przedmiotowej inwestycji jest możliwa w oparciu o sąsiednią działkę nr [...] stanowiącą nieużytek. Nie podaje jednak szczegółów tej propozycji. Zatem nie sposób jej uwzględnić na etapie rozpoznania skargi kasacyjnej, tym bardziej, że działka nr [...] znajduje się w znacznej odległości od terenu oznaczonego K1 i z nim nie graniczy. Na terenie K1 m.p.z.p. przewiduje umiejscowienie przepompowni ścieków zasilanej w energię elektryczną ze słupowej stacji transformatorowej również znajdującej się na tej działce. Zatem racjonalne wydaje się wykorzystanie tej stacji transformatorowej także do zasilania w energię elektryczną działek sąsiednich, co zapewne zmniejszy koszty takiej inwestycji. Jednak najważniejsze jest to, że stosownie do treści art. 124 u.g.n. ograniczenie korzystania z nieruchomości następuje zgodnie z planem miejscowym. Nie budzi wątpliwości, że sposób zrealizowania inwestycji jest zgodny z m.p.z.p. Natomiast propozycja skarżącej zmierza do naruszenia praw innych osób i podmiotów korzystających z rozwiązań przyjętych w tym planie miejscowym. Zatem jak już wskazano wyżej, realizacja postulatów skarżącej winna ewentualnie nastąpić w odrębnym trybie przewidzianym w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Skoro skarżąca z tego trybu nie skorzystała, to kontrola realizacji inwestycji będącej przedmiotem niniejszej sprawy pod kątem jak najmniejszej uciążliwości tej inwestycji dla skarżącej jako właścicielki nieruchomości, na której będzie realizowana ta inwestycja, odbywać się może jedynie w granicach ustaleń obowiązującego m.p.z.p. Natomiast szczegółowego posadowienia kabla i stacji słupowej oraz skrzynki kablowej we wskazanym miejscu na części jej działki określonej jako K1, skarżąca kasacyjnie nie neguje. Można tu dodatkowo wskazać, że jeżeli skarżąca uzna, iż realizacja inwestycji uniemożliwia jej prawidłowe korzystanie z nieruchomości w sposób dotychczasowy, albo w sposób zgodny z jej dotychczasowym przeznaczeniem, to może skorzystać z uprawnienia wynikającego z art. 124 ust. 5 u.g.n.

Nie można też się zgodzić z zarzutem naruszenia art. 124 ust. 1 u.g.n. w zw. z § 5 ust. 12 pkt 5 a i § 5 ust. 12 pkt b uchwały Rady Gminy w Chojnicach nr XV/256/08 poprzez brak ścisłego i jednoznacznego określenia przebiegu i lokalizacji inwestycji na działce skarżącej. Zarzutowi temu przeczy treść załącznika do zaskarżonej decyzji. Załącznik ten stanowi mapę sytuacyjno-wysokościową w skali 1:500, na której oznaczono szczegółowo położenie kabli, słupowej stacji transformatorowej i skrzynki kablowej, podano ich wymiary i odległości od granic działki skarżącej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie budzi wątpliwości, że określone w załączniku do zaskarżonej decyzji miejsce położenia kabli, słupowej stacji transformatorowej i skrzynki kablowej znajduje się na części działki nr [...], na terenie, który w m.p.z.p. oznaczony został jako K1. Odmienne twierdzenia skarżącej kasacyjnie nie zostały w jakkolwiek sposób uzasadnione. Należy zatem uznać je za gołosłowne. Jak już podano wyżej przepis art. 124 u.g.n. nie nakazuje w decyzji wydanej na jego podstawie określenia stref ochronnych i oddziaływania planowanej inwestycji energetycznej. Kwestia ta może być przedmiotem odrębnego postępowania związanego z realizacją tej inwestycji.

Nie jest też trafny zarzut naruszenia art. 124 ust. 3 u.g.n. poprzez uznanie przez Sąd pozornych rokowań za wywołujących skutki prawne. Skarżąca nie kwestionuje, że inwestor przedłożył dokument potwierdzający fakt rozpoczęcia rokowań poprzez przesłanie skarżącej pisma z dnia [...] lutego 2013 r., w którym zwrócił się o wyrażenie zgody na budowę elektroenergetycznej linii kablowej nN-0,4kV, stacji transformatorowej 15/0,4kV oraz szafki kablowej SKV, wraz z oświadczeniem, na określonych warunkach. Dokumenty zostały przesłane i odebrane, jak wynika z akt administracyjnych, przez ojca skarżącej, natomiast skarżąca nie udzieliła na nie żadnej odpowiedzi, nawet nie przedstawiła własnych warunków co do udzielenia zgody na przedmiotową budowę. Słusznie zatem Sąd pierwszej instancji uznał, że rokowania zakończyły się fiaskiem. Trudno w tej sytuacji wymagać od inwestora ponownego przesyłania do skarżącej tych samych propozycji lub podejmowania w tym zakresie jeszcze jakichkolwiek innych czynności. Nie sposób było bowiem uznać, że istnieje jakakolwiek szansa na porozumienie się stron. W tej sytuacji zbędne jest odnoszenie się do kwestii zaproponowanego przez inwestora, rażąco niskiego (zdaniem skarżącej) odszkodowania za ograniczenie sposobu użytkowania nieruchomości. Wskazane okoliczności uprawniały inwestora do wystąpienia z wnioskiem w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n., bowiem wyczerpane zostały możliwości uzyskania zgody skarżącej na wykonanie na jej działce prac związanych z realizacją inwestycji energetycznej.

W konsekwencji powyższego należało uznać, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.