Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 76/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska,, Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.), Protokolant starszy referent Marta Zasoń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi R.M. i E. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu oddala skargę.


UZASADNIENIE

M. M. działająca jako pełnomocnik 20 osób złożyła w dniu 16 lipca 2010 r. w Urzędzie Miasta C. wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie zespołu 21 garaży blaszanych. Realizacja tych garaży w zamierzeniu inwestorów przewidziana została w sąsiedztwie zamieszkiwanych przez nich budynków wielomieszkaniowych na działkach położonych przy ul. [...] w C. Dodać należy, że działki te stanowiły własność Gminy pozostającą w zarządzie Miejskiego Przedszkola nr [...] w C.

Prezydent Miasta C. dwoma pierwszymi zapadłymi w sprawie decyzjami z dnia [...], nr [...] oraz z dnia [...] r., nr [...], odmówił ustalenia warunków zabudowy przedmiotowego terenu dla wskazanej inwestycji stwierdzając, że przeprowadzona przez niego analiza wykazała, iż w sąsiedztwie przewidzianych do zabudowy działek brak jest zabudowy pozwalającej na wydanie pozytywnej dla inwestorów decyzji.

Obie te decyzje nie utrzymały się obrocie prawnym, bowiem w wyniku odwołań wniesionych przez pełnomocnika inwestorów zostały one uchylone decyzjami Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C., a sprawę dwukrotnie przekazywano Prezydentowi Miasta C. do ponownego rozpatrzenia. Pierwsza z decyzji organu I instancji została uchylona decyzją SKO z dnia [...] r., nr [...], a druga decyzją z dnia [...] r nr [...]. W uzasadnieniu pierwszej z tych decyzji kasacyjnych Kolegium zakwestionowano prawidłowość wyznaczenia przez organ I instancji obszaru analizowanego oraz nakazało ustalenie sposobu obsługi komunikacyjnej budynku przedszkola oraz poradni logopedycznej dla dzieci, które funkcjonują na przewidzianej do zainwestowania nieruchomości. W drugiej swojej decyzji kasacyjnej Kolegium po zapoznaniu się z załącznikiem mapowym nr 1 do decyzji Prezydenta Miasta C. uznało, że wbrew twierdzeniom tego organu planowana inwestycja spełnia warunek wynikający z art. 61 ust. pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm. ze zm. – dalej zwana u.p.z.p), albowiem będzie ona zlokalizowana na terenie zabudowy mieszkaniowej z towarzyszącymi jej budynkami garaży oraz gospodarczo-garażowych. Organ odwoławczy wskazał także, że na objętej obszarem analizowanym działce nr [...] znajduje się zespół garaży blaszanych. W niedalekim zaś sąsiedztwie tej działki posadowiony został zespół 10 garaży murowanych. Przy czym dodał, żw zespoły tych garaży towarzyszą znajdującej się w ich sąsiedztwie zabudowie mieszkaniowej wielorodzinnej. SKO nie podzieliło ponadto argumentacji organu I instancji, że projektowana zabudowa nie koresponduje z zabudową istniejącą na przewidzianym do zainwestowania terenie i w związku z tym dojdzie do kolizji funkcji istniejącej na tym terenie z funkcją projektowaną. W przekonaniu organu odwoławczego tego rodzaju argumenty, w tym także wskazujące na naruszenie interesów właścicieli sąsiedniej nieruchomości zabudowanej budynkiem jednorodzinnym, nie mogą w świetle art. 61 ust. 1 u.p.z.p. uzasadniać odmowy ustalenia warunków zabudowy. SKO stwierdziło ponadto, że oddzielną sprawą jest czy zamierzona inwestycja dojdzie do skutku z uwagi na stanowisko gminy będącej właścicielem nieruchomości. Prezydent Miasta C., bowiem nie wyraził zgody na lokalizację zespołu garaży na przedmiotowym terenie ( pismo Urzędu Miasta z dnia 15 października 2010 r.).

Legalność decyzji SKO w C. z dnia [...] roku była kontrolowana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, który wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Gl 774/11, oddalił skargę wniesioną przez R. i E. M. W uzasadnieniu WSA zgodził się ze stanowiskiem Kolegium, że co do zasady funkcja garażowa może stanowić kontynuację funkcji mieszkaniowej, jako jej uzupełnienie. Sąd nie podzielił jednak stanowiska organu odwoławczego, że świetle zebranych dowodów planowana inwestycja spełnia warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., a w toku ponownego rozpatrzenia sprawy organ I instancji winien skoncentrować się jedynie na badaniu pozostałych przesłanek wskazanych w art. 61 ust. 1 ustawy. WSA podkreślił, że aby projektowana inwestycja spełniała warunki wynikające z zasady dobrego sąsiedztwa nie wystarczy ustalenie, iż będzie ona stanowić kontynuację funkcji istniejącej w terenie, ale także w ramach tej zasady winny zostać określone wymagania odnoszące się do nowej zabudowy w zakresie parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu.

Przed rozpoznaniem przez WSA w Gliwicach sprawy ze skargi R. i E. M. Prezydent Miasta C. wydał w kontrolowanej sprawie kolejną, trzecią już decyzję z dnia [...] r., nr [...], którą ustalił warunki zabudowy dla przedmiowej inwestycji. Także i ta decyzja została wyrugowana z obrotu prawnego, tym razem na skutek odwołania wniesionego przez pełnomocnika R. i E. M. Powodem uchylenia tej decyzji i kolejnego przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego jej rozpatrzenia był brak właściwego określenia w decyzji tego organu wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu, w tym udziału powierzchni biologicznie czynnej. W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy podtrzymał natomiast swoje poprzednie stanowisko odnoszące się do sposobu wyznaczenia obszaru analizowanego, a także, że planowana zabudowa pełnić będzie funkcję uzupełniającą dla unkcji mieszkaniowej.

W konsekwencji opisanych orzeczeń kasatoryjnych oraz po zapoznaniu się z wyrokiem WSA w Gliwicach Prezydent Miasta C. decyzją z dnia [...] r., nr [...], ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu obejmującego działki nr [...], [...] obr. [...] oraz nr [...] obr. [...] dla inwestycji polegającej na realizacji 21 blaszanych garaży , a także realizacji niezbędnych dla jej funkcjonowania urządzeń technicznych oraz innych elementów zagospodarowania terenu. W sentencji decyzji określone zostały ponadto warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu i jego zabudowy, w tym m.in.:

- szczegółowe warunki i wymagania z zakresu ochrony i kształtowania ładu przestrzennego,

- warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji,

- wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich ze wskazaniem, że ewentualne uciążliwości powstałe w trakcie realizacji i eksploatacji inwestycji nie mogą wykraczać poza granice terenu inwestora.

W załączniku graficznym nr 1 do tej decyzji wyznaczone zostały linie rozgraniczające teren inwestycji. W uzasadnieniu organ stwierdził, że zastosował się do dwóch ostatnich decyzji kasatoryjnych SKO w C. i przeprowadził analizę w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów i cech zabudowy oraz zagospodarowania terenu w nawiązaniu zespołu blaszanych boksów garażowych znajdujących się na objętej obszarem analizowanym działce nr [...].

Od decyzji tej odwołanie wnieśli R. i E. małżonkowie M., zastępowani przez radcę prawnego D. S. Domagali się oni uchylenia zaskarżonej decyzji zarzucając jej wydanie z naruszeniem art. 61 u.p.z.p. W uzasadnieniu skarżący wskazali, że jako swoje przyjmują stanowisko zajęte przez organ I instancji w jego decyzji nr [...] stwierdzającej brak możliwości zrealizowania przedmiotowej inwestycji na wnioskowanym terenie z uwagi na to, że został on przystosowany i jest wykorzystywany do pełnienia funkcji oświaty i ochrony zdrowia. Wnoszący odwołanie zakwestionowali także zasadność powołania się na zabudowę istniejąca na działce nr [...] wskazując, że stanowi ona wyodrębniony i ogrodzony teren przystosowany wyłącznie do pełnienia funkcji usługowej – wynajmu garaży. Organ nie ustalił także czy zabudowa przedmiotowej działki jest zgodna z prawem, bowiem na mapie ewidencyjnej uwidocznione zostały jedynie dwa garaże posadowione na tej działce. Odwołujący się podkreślili także, że w ich opinii brak jest podstaw do poszerzenia obszaru analizowanego o działkę nr [...], którą zagospodarowano w sposób analogiczny jak działkę nr [...]. Dodali następnie, że przewidziana pod zabudowę garażami nieruchomość stanowi zielony teren z budynkiem przedszkola wraz z przychodnią logopedyczną oraz niewielkim obiektem handlowym. Projektowane garaże mają zaś zostać zrealizowane w bezpośrednim sąsiedztwie placu zabaw dla dzieci oraz w miejscu, gdzie są aktualnie zlokalizowane parkingi wykorzystywane przez rodziców dzieci uczęszczających do przedszkola oraz pracowników przedszkola. Dojazd do garaży ma zostać natomiast usytuowany w miejscu gdzie znajduje się dojazd i dojście dla osób niepełnosprawnych. Tym samym projektowana zabudowa pozostaje w kolizji z aktualną funkcją tego terenu i stwarza zagrożenie dla bezpieczeństwa wychowanków przedszkola, małych pacjentów poradni oraz osób niepełnosprawnych. Wnoszący odwołanie wskazali wreszcie, że projektowana zabudowa narusza także ich interes. W ich przekonaniu projektowana zabudowa nie stanowi kontynuacji istniejącej zabudowy i nie stanowi zabudowy stanowiącej jej uzupełnienie. W szczególności nie można jej przypisać cechy uzupełniającej zabudowę mieszkaniową, gdyż z uwagi na projektowaną intensywność zabudowy należy ją uznać za zabudowę, której funkcją podstawową jest funkcja garażowa. Wnioskodawcy nie wskazali także dla jakiej zabudowy mieszkaniowej projektowana inwestycja ma pełnić funkcję uzupełniającą. Tymczasem nowa zabudowa powinna posiadać cechy zabudowy istniejącej w obszarze analizowanym i tworzyć harmonijną całość z dotychczasową zabudową oraz uwzględniać w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe i kompozycyjno-estetyczne.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., nr [...], SKO w C. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. nr [...]. W podstawie prawnej tej decyzji Kolegium wskazało art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i 4 oraz art. 61 ust. 1 u.p.z.p., a także art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W obszernym uzasadnieniu organ zreferował dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie. Następnie wskazał, że z analizy funkcji oraz cech zagospodarowania terenu przeprowadzonej w wyznaczonym obszarze wynika, że planowana inwestycja stanowić będzie kontynuację funkcji mieszkaniowej stanowiąc jej uzupełnienie. W obszarze analizowanym, bowiem występuje zarówno zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, jak i wielorodzinna, przy czym przeważa ten ostatni rodzaj zabudowy. SKO dodało, że zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna jest uzupełniona budynkami zarówno garażowymi jak i gospodarczo-garażowymi. Na działce nr [...] dostępnej z tej samej drogi publicznej (ul. [...]) znajduje się natomiast zespół garaży obsługujący zabudowę wielorodzinną, a w niedalekiej odległości od tego zespołu, na działce nr [...] znajduje się zespół garaży murowanych.

Odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego braku naniesienia na mapę zasadniczą znajdującego się na działce nr [...] zespołu garaży blaszanych Kolegium stwierdziło, że wedle jego oceny garaże te, w odróżnieniu od garaży murowanych znajdujących się na działce nr [...], nie podlegały inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej, gdyż nie są one trwale związane z gruntem. Zauważyło także, że przepisy u.p.z.p. nie nakładają na organy ustalające warunki zabudowy obowiązku zbadania, czy istniejąca w obszarze analizowanym zabudowa została wykonana zgodnie z prawem budowlanym. Brak jest także przepisów, które nakazywałyby wyłączenie z analizy urbanistycznej obiektów wykonanych niezgodnie z przepisami.

W końcowej części uzasadnienia swojej decyzji SKO wskazało, że organ I instancji wywiązał się z obowiązków nałożonych na niego poprzednio wydaną decyzją kasatoryjną i w sposób prawidłowy określił wymagania dotyczące nowej zabudowy nie tylko w zakresie kontynuacji funkcji, ale także w zakresie parametrów, cech i wskaźników kształtowania nowej zabudowy oraz zagospodarowania terenu.

W skardze na tę decyzję E. i R. M. , zastępowani przez radcę prawnego D. S., domagali się jej uchylenia, przy jednoczesnym umorzeniu postępowania w trybie art. 105 § 1 k.p.a. Zarzucili wydanie tej decyzji z naruszeniem art. 61 ust. 1 u.p.z.p. W uzasadnieniu skargi powtórzona, a częściowo wręcz przepisana została argumentacja podniesiona w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta C. Gliwicach z dnia 25 kwietnia 2012 r. II SA/Gl 774/11. Argumentacja ta dotyczyła zasadniczo kwestii spełniania przez projektowaną inwestycję warunku w zakresie kontynuacji funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu z uwagi na istniejącą zabudowę nieruchomości przewidzianej do zainwestowania. Skarżący zakwestionowali także prawidłowość wzięcia pod uwagę w przeprowadzonej przez organ I instancji analizie zabudowy działki nr [...] wskazując, że znajdujący się na tej działce zespół garaży blaszanych nie został w całości uwidoczniony na kopii mapy zasadniczej, na której wyznaczony został obszar analizowany.

W odpowiedzi na skargę SKO w C. wniosło o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi Kolegium podtrzymało swoje stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie mogła odnieść skutku albowiem zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają przepisów prawa materialnego oraz prawa procesowego w stopniu pozwalającym Sądowi na wzruszenie tych orzeczeń w oparciu o przepisy zamieszczone w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. 2012, poz. 270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) .

W pierwszej kolejności wskazać należy, że w ocenie Sądu Prezydent Miasta C. oraz SKO w C. zasadnie doszły do przekonania, iż w sprawie zostały spełnione wymogi pozwalające na ustalenie sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu 21 blaszanych garaży wraz z konieczną infrastrukturą na nieruchomości w C. przy ul. [...], w skład której wchodzą działki nr [...] i [...] obr. [...] i nr [...] , obręb [...]. W ocenie Sądu sprawie zostały spełnione bowiem, wszystkie przesłanki wskazane w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., gdyż zabudowa istniejąca na sąsiednich nieruchomościach, dostępnych z tej samej drogi publicznej (ul. [...]) pozwoliła organom na określenie wymagań dla planowanej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Teren planowanej inwestycji posiada także dostęp do drogi publicznej i zostały z niego urządzone dwa zjazdy na ul. [...]. Także istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Teren ten jako położony w granicach administracyjnych miasta C. nie wymagał również, stosownie do art. 5 b ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (j.t. Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 z późn. zm.) zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Wydana decyzja pozostawała wreszcie w zgodzie z przepisami odrębnymi.

W ocenie Sądu prawidłowo co do zasady wokół terenu planowanej inwestycji został wyznaczony obszar w ramach, którego przeprowadzona została analiza urbanistyczna. Stosownie do § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz. U. Nr 164, poz. 1588 dalej zwanego rozporządzeniem MI) obszar ten wyznacza się na kopii mapy zasadniczej w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem. Tym samym skoro przewidziana pod zabudowę przedmiotowa nieruchomość graniczy z ul. [...] na dwóch odcinkach o szerokości 30 m i każdy z tych odcinków posiada zjazd na tę ulicę to prawidłowo obszar analizowany został wyznaczony w odległości 180 m od granicy tej nieruchomości ( 3 X 60 m). Zauważyć jednakowoż trzeba, że w powołanym przepisie rozporządzenia MI jest mowa o odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki, a zatem nie było przeszkód do objęcia obszarem analizowanym nie tylko działki nr [...] zabudowanej garażami blaszanymi, ale także znajdującej się w jej sąsiedztwie, również przy ul. [...] działki nr [...] zabudowanej murowanymi garażami.

Odnosząc się do zasadniczego zarzutu skargi wskazującego, że projektowana zabudowa nie tylko nie koresponduje z istniejącą zabudową terenu przewidzianego do zainwestowania, a wręcz pozostaje z nią w kolizji wskazać należy, że zarzut ten był już podniesiony w skardze wniesionej do WSA w Gliwicach na decyzję kasacyjną SKO w C. z dnia [...] r., nr [...]. W wyroku z dnia 25 kwietnia 2012 r., II SA/Gl774/11, WSA w Gliwicach uznał zaś, że funkcja garażowa może stanowić kontynuację funkcji mieszkaniowej jako jej uzupełnienie. Sąd ten wytknął co prawda organowi odwoławczemu, że przedwcześnie przesądził on o spełnianiu przez planowaną inwestycję warunku wynikającego z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. lecz nie dotyczyło to kwestii związanych z kontynuacją funkcji zabudowy lecz braku określenia wymagań w zakresie gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, a także linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu.

Mając na uwadze treść art. 153 p.p.s.a. stwierdzić trzeba, że wyrażona w tym orzeczeniu ocena prawna, przez którą należy rozumieć wyjaśnienie ogólnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w rozpatrywanej sprawie wiązała w sprawie nie tylko organ ale także Sąd. Tym samym nie można podważać kolejny raz poglądu orzekających w sprawie organów twierdzących, że budowę garaży należy zaliczyć do zabudowy uzupełniającej zabudowę mieszkaniową zarówno jednorodzinną jak i wielorodzinną, a w szczególności, iż nie można jej traktować jako zabudowy podstawowej. Zwrócić należy także w tym kontekście uwagę, że z § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy ( Dz. U. Nr 164, poz. 1589) nie wynika aby w toku analizy zabudowy występującej w obszarze analizowanym należalo posługiwać się pojęciem zabudowy garażowej. W przepisie tym jest bowiem mowa jedynie o zabudowie mieszkaniowej, w tym zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej i wielorodzinnej, a także zabudowie usługowej, zabudowie zagrodowej i zabudowie produkcyjnej oraz obiektami takimi jak cmentarze, drogi publiczne, drogi wewnętrzne i obiekty infrastruktury technicznej. Tym samym stwierdzić trzeba, że wystarczającym dla uznania, iż spełniony został warunek kontynuacji funkcji zabudowy dla realizacji zespołu garaży jest aby w obszarze analizowanym o przeważającej funkcji mieszkaniowej wielorodzinnej i jednorodzinnej występowały garaże jako zabudowa uzupełniająca pozwalająca na określenie gabarytów i formy architektonicznej planowanych do realizacji garaży. Dodać należy, że z treści decyzji organu I instancji wynika, że pozostałe parametry i wskaźniki projektowanej zabudowy określone zostały także zgodnie z wymogami wynikającymi z przepisów rozporządzenia MI. I tak linię zabudowy organ ten ustalił jako przedłużenie linii zabudowy istniejącej na działkach sąsiednich, w tym linii zabudowy obowiązującej na działce skarżących ( § ust. 1 rozporządzenia MI). Wskaźnik wielkości nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu oraz udział powierzchni biologicznie czynnej ustalono nie w odniesieniu do terenu działki nr [...] lecz zgodnie z § 5 rozporządzenia MI, jako średni wskaźnik powierzchni zabudowy występujący w całym obszarze zabudowanym.

Przeprowadzone rozważania prowadzić muszą do wniosku, że bez znaczenia w kontrolowanej sprawie pozostaje zatem kwestia braku naniesienia ma mapę zasadniczą całego zespołu garaży znajdującego się na działce nr [...]. Na marginesie przyjdzie jedynie stwierdzić, że prawidłowo organ odwoławczy uznał, że najprawdopodobniej cześć tych garaży nie została objęta powykonawczą inwentaryzacją geodezyjną. Okoliczność ta nie może jednak przesądzać kwestii ich samowolnej realizacji. Część zespołu garaży zrealizowanego na działce nr [...] mogła bowiem nie zostać naniesiona na mapę zasadniczą z różnych przyczyn. Przyczyną taką mogło być chociażby przeprowadzenie inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej tych obiektów po dniu 9 maja 2010 r., a znajdująca się w aktach sprawy kopia mapy zasadniczej została opatrzona informacją Grodzkiego Ośrodka Informacji Geodezyjnej i Kartograficznej w C., że była zgodna z oryginałem przyjętym do państwowego zasobu na dzień 9 maja 2010 r. Za błędny co do zasady uznać trzeba jednak pogląd Kolegium, że garaże blaszane z uwagi na brak ich trwałego związania z gruntem nie podlegają inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej. Obowiązkiem wykonania inwentaryzacji geodezyjnej bowiem nie zostali obciążeni tylko inwestorzy, którzy zrealizowali obiekty budowlane nie wymagające uzyskania pozwolenia na budowę. Poglądu o braku konieczności objęcia inwentaryzacją geodezyjną powykonawczą przedmiotowych obiektów nie można wyprowadzać też z faktu, że obiekty tego rodzaju można wybudować w oparciu o zgłoszenie, gdyż aby do tego doszło muszą zostać spełnione wymogi wynikające z art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r Prawo budowlane (j. t. Dz. U. z 2010r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.).

Trafne było co do zasady twierdzenie zamieszczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że przepisy u.p.z.p. nie nakładają na organy wydające decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu obowiązku badania czy zabudowa istniejąca w obszarze analizowanym została wykonana zgodnie prawem. W uzupełnieniu tego stanowiska zwrócić trzeba uwagę, że samowolna realizacja obiektu budowlanego niekoniecznie musi naruszać przepisy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nie można jednak do końca zgodzić się z poglądem, że analizą urbanistyczną można objąć obiekty wykonane niezgodnie z przepisami, bowiem w analizie takiej z całą pewnością powinny zostać pominięte obiekty w stosunku, do których został orzeczony nakaz rozbiórki.

Przeprowadzona kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji prowadzić musi do wniosku, że aczkolwiek decyzja SKO nie była wolna od nietrafnych i uproszczonych twierdzeń zamieszczonych w jej uzasadnieniu to jednak uchybienia te pozostały bez wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c p.p.s.a.

W końcowej części uzasadnienia wskazać należy na bezzasadność zawartego w skardze wniosku o umorzenie postępowania administracyjnego w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a. W tym trybie – co już wcześniej wyjaśnił skarżącym WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 25 kwietnia 2012 r., II SA/Gl 774/11 - może być umorzone postępowanie przez organ administracyjny, nie zaś przez sąd administracyjny. Wskazanie takie Sąd mógłby też skierować do organu administracyjnego gdyby stwierdził wystąpienie w sprawie przesłanek wskazujących na bezprzedmiotowość prowadzonego postępowania, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. W ślad z powołanym wyrokiem powtórzyć też przyjdzie, że brak zgody właściciela nieruchomości objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy nie stanowi przeszkody do jego rozpatrzenia.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.