Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 53/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi kasacyjnej
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 151a § 1 i 3, art. 184, art. 197 § 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. w A. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 7 lutego 2019 r.; sygn. akt III SA/Łd 717/18 w zakresie odrzucenia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 listopada 2018 r.; sygn. akt III SA/Łd 717/18 w sprawie ze sprzeciwu A. w A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, objętym zażaleniem postanowieniem z dnia 7 lutego 2019 r. sygn. akt III /SA Łd 717/18 odrzucił skargę kasacyjną A. w A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 listopada 2018 r., sygn. akt III SA/Łd 717/18. Wyrokiem tym WSA w Łodzi, uwzględnił na podstawie art. 151a § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; w skrócie: p.p.s.a.), sprzeciw wniesiony przez A. w A. i uchylił - wydaną na podstawie art. 138 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257; w skrócie: k.p.a.) - decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] lipca 2018 r., którą SKO uchyliło decyzję Prezydenta Miasta A. z dnia [...] kwietnia 2018 r. o nałożeniu kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

Sąd I instancji powołując się na treść art. 151a § 3 p.p.s.a. wskazał, że od wyroków wydanych na podstawie art. 151a § 1 p.p.s.a., za wyjątkiem zawartych w wyroku postanowień w przedmiocie grzywny, nie przysługuje środek odwoławczy. W związku z powyższym Sąd stwierdził, że złożona skarga kasacyjna jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu na podstawie art. 178 p.p.s.a.

Zażalenie na ww. postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej wniosło A. w A., domagając się jego uchylenia w całości i podnosząc zarzuty dotyczące naruszenia art. 178 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że złożenie środka odwoławczego jest w przedmiotowej sprawie niedopuszczalne.

SKO w Łodzi nie wniosło odpowiedzi na zażalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Na wstępie przypomnienia wymaga, że z dniem 1 czerwca 2017 r. mocą art. 9 pkt 11 w związku z art. 17 ust. 1 i art. 18 ustawy z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935) uległa zmianie treść ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, m.in. poprzez wprowadzenie do niej art. 151a p.p.s.a. Zgodnie z treścią § 1 tego przepisu, Sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. Sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Z kolei § 2 przewiduje, że w przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw. Natomiast art. 151a § 3 p.p.s.a. stanowi, że od wyroku, o którym mowa w § 1, nie przysługuje środek odwoławczy, z tym że na zawarte w wyroku postanowienie w przedmiocie grzywny przysługuje zażalenie.

W okolicznościach tej sprawy skarga kasacyjna została wniesiona właśnie od wyroku wydanego na podstawie art. 151a § 1 p.p.s.a., czyli wyroku uwzględniającego sprzeciw od decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Należy wskazać, że art. 151a § 3 p.p.s.a. stanowi względem art. 173 § 1 p.p.s.a. normę o charakterze ogólnym, ponieważ dotyczy wszelkich środków zaskarżenia, a nie tylko skargi kasacyjnej, jak przewiduje art. 173 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. postanowienie NSA z 14 marca 2018 r. sygn. akt II OZ 251/18, publ. w CBOSA). W tych warunkach Sąd I instancji prawidłowo zastosował art. 178 p.p.s.a., który stanowi, że wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. WSA zasadnie stwierdził, że nie jest dopuszczalne wniesienie skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Łodzi z dnia 20 listopada 2018 r., sygn. akt III SA/Łd 717/18, który zapadł na podstawie art. 151a § 1 p.p.s.a.

Należy dodać, że przepis art. 151a § 3 p.p.s.a. stanowi wyjątek od wprowadzonej przepisami art. 77 ust. 2 i art. 176 ust. 1 Konstytucji zasady dwuinstancyjności postępowania będącej wyrazem konstytucyjnej gwarancji praw procesowych. Konstytucja w art. 78 dopuszcza możliwość odstąpienia od tej zasady w drodze wyjątku. Celem normy z art. 151a § 3 p.p.s.a. jest realizacja zasady szybkości postępowania, która ma swoje źródło w art. 45 ust. 1 Konstytucji. Przewidziany w art. 151a § 3 p.p.s.a. wyjątek dotyczy decyzji kasatoryjnej, która nie rozstrzyga merytorycznie sprawy administracyjnej, lecz dotyczy stwierdzenia wad w zakresie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego.

Należy podkreślić, że według ustawodawcy sprzeciw jako środek zaskarżenia uruchamia postępowanie sądowe zawężone do formalnej kontroli legalności decyzji kasatoryjnej w świetle przesłanek z art. 138 § 2 k.p.a., a więc bez badania meritum sprawy administracyjnej. Natomiast szersza kontrola sądowa, mająca wpływ na prawa i obowiązki stron w danej sprawie jest możliwa dopiero w postępowaniu ze skargi na decyzję ostateczną, kończącą postępowanie administracyjne, w którym zagwarantowane jest prawo do sądu wszystkim stronom sprawy administracyjnej oraz pełna dwuinstancyjność postępowania sądowego (por. postanowienie NSA z 18 października 2018 r., sygn. akt II OZ 960/18; opubl. w CBOSA).

W tych okolicznościach stanowisko autora zażalenia, że wyrok WSA w Łodzi uwzględniający sprzeciw od decyzji SKO winien być poddany kontroli instancyjnej, w szczególności z uwagi na pominięcie argumentacji skarżącego A. i uchylenie zaskarżonej decyzji z przyczyn innych niż wskazywane w sprzeciwie, z czym strona skarżąca całkowicie się nie zgadza i co - jej zdaniem - doprowadziło do naruszenia art. 178 p.p.s.a., należało uznać za błędne.

Merytoryczny wynik postępowania administracyjnego zawarty w przyszłej ostatecznej decyzji administracyjnej zostanie poddany kontroli sądowoadministracyjnej w ramach dwuinstancyjnego postępowania sądowoadministracyjnego jakie, co do zasady, przewiduje ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zob. cyt. postanowienie NSA z 14 marca 2018 r. sygn. akt II OZ 251/18).

Z tych względów, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.