Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 468/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-05-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6293 Przejęcie gospodarstw rolnych
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 2
journal: Dz.U. 1957 nr 39 poz 174
law: Ustawa z dnia 13 lipca 1957 r. o zmianie dekretu z dnia 18 kwietnia 1955 r. o uwłaszczeniu i o uregulowaniu innych spraw, związanych z reformą rolną i osadnictwem rolnym.
article: art. 7,  art. 77  par. 2 i  art. 138  par. 1  pkt 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 156  par. 2  pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Miernik Sędziowie: WSA Joanna Skiba WSA Bożena Marciniak (spr.) Protokolant specjalista Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2014 r. sprawy ze skargi A. G. i Z. Ł. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz skarżących A. G. i Z. Ł. solidarnie kwotę 474 (czterysta siedemdziesiąt cztery) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] czerwca 2013 r. znak: [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1977 r. znak : [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Naczelnika Gminy w F. z dnia [...] października 1977 r. nr [...], orzekającej o przejęciu na rzecz Państwa jako opuszczonego gospodarstwa [...] bez zabudowań o powierzchni [...] ha, położonego we wsi [...], gmina F., województwo [...], stanowiącego własność Z. Ł. s. A.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją z dnia [...] października 1977 r. Naczelnik Gminy w F. orzekł o przejęciu na rzecz Państwa jako opuszczonego gospodarstwa rolnego oznaczonego w ewidencji gruntów wsi S. pod pozycją rejestrową [...], o pow. [...] ha, stanowiącego własność Z. Ł. Decyzja została utrzymana w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1977 r.

Z wnioskami o stwierdzenie nieważności ww. decyzji administracyjnych wystąpili spadkobiercy Z. Ł. – A. G. oraz Z. Ł. W dniu [...] czerwca 2013 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wydał decyzję o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [..] z dnia [...] grudnia 1977 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Naczelnika Gminy w F. z dnia [...] października 1977 r.

W uzasadnieniu wskazał, iż zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 13 lipca 1957 r., gospodarstwa rolne i działki określone w art. 15 ust. 1 dekretu z dnia 18 kwietnia 1955 r. o uwłaszczeniu i o uregulowaniu innych spraw związanych z reformą rolną i osadnictwem rolnym oraz wszelkie inne gospodarstwa rolne opuszczone przez właścicieli mogły być przejęte na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń. Z kolei § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 sierpnia 1961 r. w sprawie opuszczonych gospodarstw rolnych zawierał definicję gospodarstwa opuszczonego, w myśl której za gospodarstwo takie uważano gospodarstwo, na którym nie zamieszkiwał właściciel ani jego małżonek, dzieci lub rodzice, a przy tym gospodarstwo to nie było w całości lub w większej części uprawiane oraz poddawane zabiegom agrotechnicznym przez właściciela bądź użytkownika albo dzierżawcę.

Przejęta na własność Państwa ww. nieruchomość stanowiła gospodarstwo rolne w rozumieniu § 2 ust. 1 wydanego na podstawie Kodeksu cywilnego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 listopada 1964 r. w sprawie przenoszenia własności nieruchomości rolnych, znoszenia współwłasności takich nieruchomości oraz dziedziczenia gospodarstw rolnych.

Warunkiem przejęcia na własność Państwa gospodarstwa rolnego na podstawie przytoczonych powyżej przepisów było łączne spełnienie dwóch warunków: (i) opuszczenie gospodarstwa przez właściciela, jego małżonka, dzieci lub rodziców; (ii) zaniechanie uprawy gospodarstwa w całości lub większej jego części.

Organ podniósł, iż rzeczą bezsporną jest, że na kwestionowanym gospodarstwie we wsi S. ani Z. Ł. ani nikt z członków jego rodziny nie mieszkał, nie uprawiano gruntów, nie opłacano podatku gruntowego i nie wykazywano żadnego zainteresowania tym gospodarstwem. W wyniku odłogowania gruntów i braku odpowiedniej pielęgnacji lasu, na części gruntów powstał samosiew. Zgodnie z protokołem z oględzin opuszczonego gospodarstwa rolnego położonego we wsi S., gmina F. z dnia [...] lipca 1977 r. ww. gospodarstwo leży całkowicie odłogiem a grunty częściowo porosły samosiewem. Właściciel Z. Ł. mieszka w Z. w woj. [...] a przedmiotowe gospodarstwo we wsi S. opuścił w 1957 r. W gospodarstwie nie ma żadnych zabudowań, gdyż zostały rozebrane przez właściciela. W konkluzji organ wskazał, iż objęte wnioskiem gospodarstwo rolne spełniało wszystkie przesłanki wymienione w § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 sierpnia 1961 r. do zakwalifikowania go jako gospodarstwa opuszczonego, a zatem podlegało ono przejęciu na rzecz Państwa. W omawianym przypadku nie było więc podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji.

Po rozpatrzeniu wniosku A. G., w dniu [...] grudnia 2013 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wydał decyzję o utrzymaniu w mocy swojej decyzji z dnia [...] czerwca 2013 r.

W uzasadnieniu tej decyzji wskazał, iż ze znajdujących się w zgromadzonym materiale dowodowym akt archiwalnych (protokół z lustracji gospodarstwa w dniu [...] lipca 1977r., zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia [...] lipca 1977 r., decyzja Gminy F. z dnia [...] października 1977 r.) wynika, iż gospodarstwo rolne zostało opuszczone przez właściciela w 1957 r., który wraz z całą rodziną wyjechał na Ziemie do województwa [...]. W protokole z przeprowadzonych oględzin ww. gospodarstwa rolnego zapisano, że gospodarstwo w całości leży odłogiem. Z treści zawiadomienia o wszczęciu postępowania wynika natomiast, że Z. Ł. nie wywiązał się ze złożonego zobowiązania zawartego w piśmie z dnia 4 lutego 1977r. Zwrócił się on bowiem w tym piśmie do Urzędu Gminy w F. o wstrzymanie uprzednio wszczętego postępowania w sprawie, Wniosek uzasadnił tym, że zięć uczęszcza do ostatniej klasy technikum rolniczego i po ukończeniu szkoły będzie prowadził to gospodarstwo. Jak ustalono w lipcu 1977 r., grunty w dalszym ciągu nie zostały poddane żadnym zabiegom agrotechnicznym, a Z. Ł. rozebrał istniejące tam zabudowania.

Organ odwoławczy wskazał, iż nie zasługuje także na uwzględnienie dołączona do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy opinia sporządzona przez inż. H. P., specjalistę prowadzącego działalność w zakresie urządzania lasu i wydawania ekspertyz o stanie lasu. Z opinii tej wynika, jakoby w skład gospodarstwa rolnego Z. Ł. Wchodziło [...] ha lasu, podczas, gdy z materiału archiwalnego, w tym decyzji Naczelnika Gminy w F. z dnia [...] października 1977 r. wynika, iż las i grunty leśne w tym gospodarstwie stanowiły [...] ha, a ustaleń zawartych w decyzji o przejęciu gospodarstwa Z. Ł. nie kwestionował. Odnosząc się zaś do zarzutu, że przejęcie przedmiotowego gospodarstwa nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ Z. Ł. nie był właścicielem przedmiotowego gospodarstwa a jedynie posiadaczem samoistnym, organ wskazał, iż przepis § 6 ust. 2 rozporządzenia z dnia 5 sierpnia 1961 r. stanowił, że ilekroć jest mowa o właścicielu gospodarstwa, rozumie się przez to posiadacza gospodarstwa w dobrej wierze. Zarzut ten zdaniem organu nie zasługiwał na uwzględnienie.

Skargę na powyższą decyzję wnieśli A. G. i Z. Ł. reprezentowani przez pełnomocnika. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów postępowania, to jest:

- art. 156 §1 pkt 2 kpa poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem przepisów prawa - art. 2 ustawy z dnia 13 lipca 1957 roku o zmianie dekretu z dnia 16 kwietnia 1955 roku o uwłaszczeniu i o uregulowaniu innych spraw związanych z reformą rolną i osadnictwem rolnym oraz §1 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie opuszczonych gospodarstw rolnych poprzez przejęcie na własność Skarbu Państwa gospodarstwa rolnego użytkowanego rolniczo - na którego terenach prowadzono gospodarkę leśną tj. wbrew oczywistej treści powołanego wyżej przepisu prawa materialnego;

- art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 73 §1 i 2 oraz art. 62 §2 pkt 3 i art. 63 §1 kpa (w brzmieniu na dzień 8 grudnia 1977 roku) przez niewzięcie pod uwagę rażącego naruszenia prawa przy sporządzaniu podstawowego dowodu w sprawie, jakim jest protokół "z przeprowadzonych oględzin opuszczonego gospodarstwa [...] położonego we wsi S., gmina F." z dnia [...] lipca 1977 roku.

- art. 156 §1 pkt 2 i 4 kpa poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem przepisów prawa - art. 2 ustawy o zmianie dekretu o uwłaszczeniu i o uregulowaniu innych spraw związanych z reformą rolną i osadnictwem rolnym oraz §1 i §6 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie opuszczonych gospodarstw rolnych poprzez przejęcie na własność Skarbu Państwa gospodarstwa rolnego bez ustalenia czy władający jest właścicielem lub posiadaczem dobrej wierze oraz w konsekwencji przez skierowanie decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie.

- art. 156 § 1 pkt 1 kpa poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z naruszeniem przepisów o właściwości tj. podpisanej przez osobę nieupoważnioną do jej wydania - Sekretarza Biura.

- art. 7 oraz 77 §1 kpa poprzez nie podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz nie rozpatrzenia całości materiału dowodowego polegające na pominięciu okoliczności co do funkcjonowania w obrocie prawnym dwóch różnych decyzji Naczelnika Gminy w F. z dnia [...] października 1977 roku nr [...], w jednym wypadku podpisanej przez referenta ds. Gospodarki Ziemią, w drugim przypadku przez Sekretarza Biura.

- art. 7, 77 §1 i §3, art. 78 §1, art. 80 oraz 107 §3 kpa poprzez nie podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz nie rozpatrzeniu całości materiału dowodowego polegające na pominięciu niewyczerpującym ustosunkowaniu się do treści opinii biegłego dotyczącej otaksowania i opisu lasu znajdującego się na działkach nr [..] we wsi S., gmina F.

Ponadto wnieśli o przeprowadzenie dowodu z dokumentu prywatnego - uzupełniającej opinii biegłego inż. H. P. na okoliczność prowadzenia na terenie gospodarstwa rolnego, w roku 1977, gospodarki leśnej – a zatem jego uprawiania oraz poddawania go właściwym zabiegom agrotechnicznym, co ma istotny wpływ na wynik sprawy albowiem świadczy o rażącym naruszeniu przepisu art. 2 ustawy o zmianie dekretu o uwłaszczeniu i o uregulowaniu innych spraw związanych z reformą rolną i osadnictwem rolnym.

W uzasadnieniu skargi podnieśli, iż § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 listopada 1964 r. w sprawie przenoszenia własności nieruchomości rolnych, znoszenia współwłasności takich nieruchomości oraz dziedziczenia gospodarstw rolnych nakładał na organy administracji dodatkowy obowiązek ustalenia przede wszystkim tego, czy grunty, grunty leśne oraz nieużytki wchodzące w skład wywłaszczonej nieruchomości były lub mogły stanowić zorganizowaną całość gospodarczą z pozostałymi gruntami. Miało to o tyle znaczenie, iż lasy - jak wynika z opinii biegłego inż. H. P. – zajmowały w obrębie nieruchomości powierzchnię [...] ha.

Skarżący podnieśli też, iż z treści protokołu z dnia [...] lipca 1977 roku wynika, że o czynności oględzin gospodarstwa nie był zawiadomiony Z. Ł. oraz że nie brał on udziału w oględzinach. Zatem, protokół ten nie mógł być dowodem w sprawie. Wskazali ponadto, iż organ nie zbadał kwestii przyjęcia w treści decyzji obu instancji, że Z. Ł. jest właścicielem przejmowanego gospodarstwa rolnego oraz nie ustalił, iż Z. Ł. był samoistnym posiadaczem w złej wierze, a zatem nie był właścicielem gospodarstwa w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie opuszczonych gospodarstw rolnych.

Wskazali ponadto, iż Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi nie rozpatrzył istotnego zagadnienia, jakim jest fakt funkcjonowania w obrocie prawnym dwóch różnych wersji decyzji Naczelnika Gminy w F. z dnia [...] października 1977 roku nr [...], w jednym wypadku podpisanej przez Referenta ds. Gospodarki Ziemią B. K., w drugim przypadku przez Sekretarza Biura K. P. W ocenie skarżących, skoro decyzja doręczona stronie została podpisana przez Sekretarza Biura, to w kontekście podpisania innego egzemplarza tej samej decyzji przez Referenta ds. Gospodarki Ziemią, tę pierwszą decyzję należy uznać za wydaną bez upoważnienia tj. w warunkach o jakich mowa w art. 156 § 1 pkt 1 kpa a więc z naruszeniem przepisów o właściwości i taką właśnie nieważną decyzję doręczono Z. Ł.

W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie wskazując, iż strony nie wykazały, że zaskarżone decyzje rażąco naruszają prawo. Odnosząc się zaś do załączonej do skargi kserokopii decyzji Naczelnika Gminy w F. z dnia [...] października 1977 r. o tym samym numerze i dacie lecz podpisanej przez referenta ds. gospodarki ziemią Minister wskazał, iż fakt jej istnienia nie był znany organowi w toku postępowania. Akt archiwalne zawierają oryginalną decyzję podpisaną przez K. P. Sekretarza Biura i decyzja ta nie wzbudza żadnych wątpliwości co do jej wiarygodności, tym bardziej że jest identyczna w swojej treści z decyzją podpisaną przez Sekretarza Biura. Minister wskazał, iż strona nie przedstawiła żądnego dowodu, że Sekretarz Biura nie mógł podpisać decyzji w zastępstwie Naczelnika Gminy F.

W dniu 21 maja 2014 r. do akt sądowych wpłynęło pismo procesowe pełnomocnika skarżących. W ww. piśmie skarżący zarzucili zaskarżonej decyzji - ponad podniesione w skardze zarzuty - naruszenie art. 156 §1 pkt 2 kpa w związku z art. 2 ustawy z dnia 13 lipca 1957 roku o zmianie dekretu z dnia 16 kwietnia 1955 roku o uwłaszczeniu i o uregulowaniu innych spraw związanych z reformą rolną i osadnictwem rolnym poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem przepisów prawa tj. podpisanej przez osoby nieupoważnione do jej wydania – sekretarza Biura i Referenta ds. Gospodarki Ziemią. Skarżący wnieśli ponadto o o przeprowadzenie dowodu z dokumentu – zarządzenia nr [...] Naczelnika Gminy w F. z [...] listopada 1975 r., w sprawie zakresów czynności dla pracowników Urzędu Gminy, Referenta ds. Gospodarki Ziemią B. K. oraz Sekretarza Biura K. P., na okoliczność podpisania decyzji Naczelnika Gminy w F. z dnia [...] października 1977 r. przez osoby nieuprawnione. W uzasadnieniu wskazali, powołując się na wskazane zarządzenie nr [...], iż Minister nie rozpatrzył istotnego zagadnienia, jakim jest fakt, że obie funkcjonujące w obrocie prawnym, wersje decyzji Naczelnika Gminy z dnia [...] października 1977 r. zostały podpisane przez osoby nieupoważnione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).

Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych powyżej kryteriów Sąd uznał, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu, rozpoznając przedmiotową sprawę organy obu instancji naruszyły przepisy postępowania polegające na obowiązku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego zgodnie z art. 7 i 77 § 1 kpa w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto, organ drugiej instancji naruszył art. 138 § 1 pkt 1 kpa w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wskazać trzeba, iż w art. 7 kpa została sformułowana jedna z fundamentalnych zasad postępowania administracyjnego – zasada prawdy obiektywnej. Wyraża się ona w tym, iż w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zgodnie zaś z art. 77 § 1 kpa, organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Z powyższego wynika, iż w toku prowadzonego postępowania administracyjnego organy administracji publicznej podejmują wszelkie kroki zmierzające do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz do podjęcia rozstrzygnięcia, a nadto zobligowane są do zebrania w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i do wnikliwego jego rozpatrzenia (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 2 czerwca 2011 r., sygn. akt IV SA/Gl 683/10, Lex nr 821599). Oznacza to, że organ ten jest obowiązany rozpatrzyć wszystkie dowody zgromadzone lub odzwierciedlone w aktach sprawy oraz że organ powinien rozpatrzyć te dowody w ich wzajemnej łączności. Dla każdego postępowania kluczowe znaczenie ma ustalenie stanu faktycznego sprawy, bowiem tylko w takim przypadku możliwe jest prawidłowe ustalenie praw i obowiązków strony tego postępowania. Inaczej rzecz ujmując, tylko dla prawidłowo ustalonego stanu faktycznego można zastosować przepisy prawa materialnego skutkujące powstaniem praw i obowiązków strony postępowania administracyjnego.

Analiza akt administracyjnych niniejszej sprawy prowadzi do wniosku, iż w aktach tych znajdują się dwie decyzje administracyjne Naczelnika Gminy F. wydane w tym samym dniu ([...] października 1977 r.), zawierające tę samą treść i opatrzone tym samym numerem ([...]) – lecz podpisane przez dwie różne osoby.

W aktach administracyjnych sprawy znajduje się bowiem oryginał decyzji Naczelnika Gminy w F. z dnia [..] października 1977 r., [...], o przejęciu na własność Skarbu Państwa, jako mienia opuszczonego, gospodarstwa rolnego stanowiącego własność Z. Ł., podpisanej przez K. P., Sekretarza Biura.

Jednocześnie, do skargi skierowanej do Sądu skarżący dołączyli kserokopię decyzji Naczelnika Gminy w F. z dnia [...] października 1977 r., [...], o przejęciu na własność Skarbu Państwa, jako mienia opuszczonego, gospodarstwa rolnego stanowiącego własność Z. Ł., podpisaną przez referenta ds. gospodarki ziemią, B. K. Jak wynika z adnotacji na ww. kserokopii - została ona poświadczona przez Starostwo Powiatowe w K. za zgodność z dokumentem znajdującym się w aktach Kw. [...].

W odpowiedzi na skargę Minister wskazał, iż fakt istnienia decyzji podpisanej przez referenta ds. gospodarki ziemią, B. K., nie był organowi znany w toku niniejszego postępowania. Analiza akt administracyjnych sprawy prowadzi jednak do odmiennego wniosku. W powołanych aktach znajduje się bowiem decyzja Naczelnika Gminy w F. z dnia [....] października 1977 r. podpisana przez referenta ds. gospodarki ziemią – B. K. Poświadczona za zgodność z dokumentem znajdującym się w aktach Kw.[...]– k. 2. kserokopia tej decyzji została załączona do pisma skarżących z dnia [...] stycznia 2012 r. skierowanego do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Zgodnie z prezentatą Kancelarii Ogólnej Ministerstwa powołane pismo skarżących wpłynęło do Ministerstwa w dniu 15 stycznia 2013 r.

Z powyższego wynika, iż w aktach sprawy, którymi dysponował Minister rozpoznając niniejszą sprawę, de facto znajdowały się dwie decyzje administracyjne o tej samej treści, opatrzone tą samą datą i tym samym numerem. Obie powołane decyzje zostały ponadto opatrzone klauzulą prawomocności o następującej treści "decyzja niniejsza uprawomocniła się i podlega wykonaniu od dnia 8 grudnia, F. dnia [...]12.1977 r." W obu przypadkach powołana klauzula prawomocności została podpisana przez B. K, i opatrzona pieczęcią: "z upoważnienia Naczelnika Gminy, B. K., Referent ds. Gospodarki Ziemią.

Wskazane powyżej decyzje Naczelnika Gminy w F. z dnia [...] października 1977 r. zostały jednak podpisane przez dwie różne osoby: na jednej decyzji znajduje się podpis działającej z upoważnienia Naczelnika Gminy B. K., Referenta ds. Gospodarki Ziemią, a druga decyzja została opatrzona podpisem działającego w zastępstwie Naczelnika Gminy – K. P., Sekretarza Biura.

W ocenie Sądu, skoro w aktach administracyjnych znajdują się dwie decyzje pierwszoinstancyjne podpisane przez dwie różne osoby, to rolą organu w postępowaniu nadzorczym było wyjaśnienie tej okoliczności. Podkreślić trzeba, iż decyzja Naczelnika Gminy w F. jest decyzją pierwszoinstancyjną, utrzymaną w mocy decyzją Wojewody [...], które to decyzje kontrolowane są w niniejszym postępowaniu nadzorczym. Z tego powodu kluczowe znaczenie ma jednoznaczne ustalenie, która decyzja Naczelnika Gminy znajdująca się w aktach sprawy jest przedmiotem weryfikacji w niniejszym postepowaniu. Rozpoznanie w postępowaniu nadzorczym wniosku o stwierdzenie nieważności nieprawidłowej decyzji powodowałoby bowiem, iż rozstrzygnięcie Ministra zostałoby wydane z naruszeniem prawa.

Podsumowując, niewyjaśnienie tej okoliczności stanowi naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 7 i 77 § 1 kpa, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Ponownie rozpoznając sprawę organ w sposób prawidłowy podejmie czynności mające na celu zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego w sprawie, a w szczególności wyjaśni okoliczność znajdowania się w aktach sprawy dwóch decyzji Naczelnika Gminy w F. podpisanych przez dwie różne osoby oraz jednoznacznie ustali, która decyzja jest decyzją pierwszoinstancyjną podlegającą weryfikacji w postępowaniu nadzorczym. Dopiero po wyjaśnieniu tej kwestii możliwe będzie prawidłowe przeprowadzenie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Gminy w F. utrzymanej w mocy decyzją Wojewody [...].

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 152 i 200 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.