Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 510/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 pkt 5, pkt 8; art. 107 ust. 1, ust. 2, ust. 4 pkt 1; art. 11; art. 109
journal: Dz.U. 2011 nr 227 poz 1367
law: Ustawa z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych.
article: art. 76 par. 1, art. 7, art. 77, art. 107 par. 1 i par. 3, art. 68
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2017 r. sprawy ze skargi Y. Sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Y. Sp. z o. o. z siedzibą w S. (dalej też jako "skarżąca" lub "spółka") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej też jako "GITD" lub "organ odwoławczy") z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...]. Zaskarżoną decyzją organ utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia na stronę skarżącą kary pieniężnej w wysokości 800 złotych.

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej tez jako "k.p.a."), art. 4, art. 11, art. 59 oraz art. 107 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych (tekst jedn. Dz. U z 2016 r., poz. 1834 ze zm.), przepisy: 1.2.1, 1.4.1.1, 1.4.2.1.1 lit. (c), 5.1.2.1 załącznika A do Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r. (Dz. U. z 2013 r., poz. 815) oraz lp. 4.2 załącznika do ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych.

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym:

W dniu [...] czerwca 2016 r., w miejscowości P., na drodze krajowej nr [...], zatrzymano do kontroli pojazd członowy składający się z ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] oraz z naczepy ciężarowej marki [...] o nr rej. [...], którym kierował I.. H.. W czasie kontroli ustalono, iż kontrolowanym pojazdem przewożono w sztukach przesyłki towar niebezpieczny [...[., III grupa pakowania, zapakowany w worki po 25 kilogramów, ułożone na paletach obciągniętych folią (opakowania zbiorcze), w ilości 24000 kg. Nadawcą ww. towarów niebezpiecznych była Y. Sp. z o. o. z siedzibą w S.. Ustalenia kontroli udokumentowano protokołem nr [...] z dnia [...] czerwca 2016 r.

Pismem z dnia 7 czerwca 2016 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił stronę skarżącą o wszczęciu postępowania administracyjnego związanego z przeprowadzoną kontrolą w zakresie naruszenia przepisów 1.4.2.1.1 załącznika A do Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR).

Następnie decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na stronę skarżącą karę pieniężną w wysokości 800 złotych. Organ podkreślił, że kontrola ładowni pojazdu wykazała, iż załadowane zostały na niego między innymi towary niebezpieczne UN 1479. Organ zaznaczył, że zostały one załadowane w opakowaniach zbiorczych - palety obciągnięte folią termokurczliwą. Podczas oględzin towarów niebezpiecznych stwierdzono, że opakowania zbiorcze nie zostały prawidłowo oznakowane, tzn. nie zostały oznakowane napisem "opakowanie zbiorcze" wymagane przepisami umowy ADR. W konsekwencji doszło do naruszenia, o którym mowa w lp. 4.2 załącznika do ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych.

W odwołaniu od powyższej decyzji strona skarżąca wniosła o jej uchylenie i umorzenie postępowania oraz ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, zarzucając:

1/ naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. a/ art. 7, art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności i wydanie decyzji, która poprzez swoją treść oraz jej uzasadnienie narusza zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz

b/ art. 77 § 1 k.p.a. w konsekwencji nierozpatrzenia w całości i w sposób wyczerpujący materiału dowodowego.,

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. przepisu 5.1.2.1 umowy ADR poprzez jego błędną interpretację polegająca na przyjęciu, iż w przedmiotowej sprawie, przewożone towary niebezpieczne powinny być oznakowane napisem "opakowanie zbiorcze".

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...]. Organ nie zgodził się z zarzutem strony skarżącej, że towary niebezpieczne nie tworzyły opakowania zbiorczego a definicja "opakowania", nie obejmuje terminu "opakowanie zbiorcze", gdyż w przepisie 1.4.2.1.1 lit. (c) umowy ADR mowa jest tylko o opakowaniach. Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z przytoczonym już powyżej przepisem 1.2.1 umowy ADR, ,,Opakowanie zbiorcze" oznacza opakowanie użyte (w przypadku materiału promieniotwórczego przez jednego nadawcę) w celu umieszczenia w nim jednej lub więcej sztuk przesyłki, zgrupowanych w jednostkę łatwiejszą do manipulowania i układania podczas przewozu. W przepisie tym wymieniono także przykłady opakowań zbiorczych, wśród których wskazano np. tacę ładunkową taką jak paleta, na której umieszczono kilka sztuk przesyłki lub spiętrzono je i zabezpieczono za pomocą folii rozciągliwych, termokurczliwych lub taśm, albo w inny odpowiedni sposób. Mając na uwadze powyższe organ uznał, że przewożone kontrolowanym pojazdem członowym towary niebezpieczne, zapakowane były w worki (sztuki przesyłki), a te z kolei w opakowania zbiorcze, które powinny zostać oznaczone zgodnie z przepisem 5.1.2.1 umowy ADR. Dodał także, że zgodnie z ww. definicją, opakowanie zbiorcze stanowi opakowanie, w tym opakowanie w rozumieniu przepisu 1.4.2.1.1 umowy ADR.

Na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...], Y. Sp. z o. o. z siedzibą w S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie:

1. prawa materialnego, tj.:

a/ postanowienia 5.1.2.1 Umowy ADR poprzez jego błędną interpretację polegającą na przyjęciu, iż w przedmiotowej sprawie przewożone towary niebezpieczne winny posiadać oznakowanie napisem "Opakowanie zbiorcze",

b/ art. 109 ust. 1 pkt 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych poprzez jego błędną interpretację polegającą na przyjęciu, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzą okoliczności, które wskazują na to, że skarżący nie miał wpływu na powstanie naruszenia oraz którym podmiot nie mógł zapobiec,

c/ postanowienia 1.4.2.2.3 Umowy ADR poprzez jego niezastosowanie,

2. przepisów postępowania, tj.:

1) art. 7 k.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności,

2) art. 8 k.p.a. poprzez wydanie decyzji, która poprzez swoją treść oraz jej uzasadnienie narusza zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa,

3) art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie w całości oraz w sposób wyczerpujący materiału dowodowego.

W uzasadnieniu skarżąca podkreśliła, że jako nadawca przewożonego towaru niebezpiecznego nie ma wpływu na to, w jaki sposób towar został załadowany do środka transportu i w jakim miejscu. W praktyce dokładne umiejscowienie towaru podczas załadunku ustala przewoźnik, a ściślej mówiąc kierowca ciężarówki. To właśnie od niego zależy, po której stronie zostanie umiejscowiona dana paleta z towarem, a w takim stanie rzeczy nadawca towaru ładując go do środka transportu wykonuje jedynie sugestie ze strony kierowcy, a co za tym idzie nie ma wpływu na to, po której stronie towaru zostanie umiejscowiona wymagana naklejka z oznakowaniem "OPAKOWANIE ZBIORCZE". Zatem może stać się tak, że naklejka zostanie przyklejona na tej ścianie palety, która będzie przysunięta do ściany np. naczepy ciężarówki,, czy kontenera, co uniemożliwi dokładne przeprowadzenie oględzin przez organ kontrolny, tak, jak miało to miejsce w tym przypadku. W ocenie skarżącej, dokonujący kontroli drogowej w dniu [...] maja 2016 roku, z której został spisany protokół, nie był w stanie prawidłowo stwierdzić, czy ładunek z przewożonym towarem był należycie zabezpieczony i oznakowany, gdyż byłoby to możliwe, jedynie, w sytuacji, w której towar zostałby w trakcie kontroli całkowicie wyładowany z ciężarówki, a osoba dokonująca oględzin miałaby dostęp do ładunku z każdej strony. Taka okoliczność nie daje w przedmiotowym postępowaniu pewności, co do nieoznakowania przewożonego towaru w sposób zgodny z ustawą o przewozie towarów niebezpiecznych i umową ADR. Ponadto postanowienia umowy ADR nakładają na kierowcę obowiązek upewnienia się, czy m.in. towar został zabezpieczony w sposób prawidłowy, a przez to też oznakowany. Gdyby towar rzeczywiście nie posiadał wymaganego oznakowania, kierowca nie powinien w ogóle przyjąć takiego towaru, a co za tym idzie rozpocząć przewozu.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2016, poz. 1066 j.t. z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity Dz. U z 2017 roku, poz. 1369, ze zm.; zwaną dalej "p.p.s.a.").

Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyń określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa.

Rozpoznając skargę Y. Sp. z o. o. z siedzibą w S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

W ocenie Sądu, Główny Inspektor Transportu Drogowego wydając skarżone rozstrzygnięcie nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego, jak też przepisów prawa materialnego.

Wskazać należy, że stosownie do treści art. 2 pkt 5 oraz pkt 8 ww. ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych przewóz drogowy towarów niebezpiecznych oznacza każde przemieszczenie towarów niebezpiecznych pojazdem po drodze publicznej lub po innych drogach ogólnodostępnych, z uwzględnieniem postojów wymaganych podczas przewozu oraz czynności związanych z tym przewozem. Uczestnikami przewozu towarów niebezpiecznych są podmioty wymienione w ADR, RID lub ADN lub jednostka wojskowa, prowadząca działalność związaną z przewozem towarów niebezpiecznych. Zgodnie z brzmieniem art. 107 ust. 1, ust. 2 oraz ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych, uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych, który narusza obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 zł do 10.000 zł. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ww. ustawy.

Kary pieniężne nakłada w drodze decyzji administracyjnej wojewódzki inspektor transportu drogowego, przy czym zgodnie z lp. 4.2 załącznika do ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, nadanie towaru niebezpiecznego bez wymaganego oznakowania sztuk przesyłki lub opakowania zbiorczego albo w nieprawidłowo oznakowanych sztukach przesyłki lub opakowaniach zbiorczych dla każdego numeru UN, sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 800 złotych.

W świetle art. 11 ww. ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, obowiązki uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych określają przepisy ustawy oraz przepisy umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r. Natomiast przepis art. 59 ww. ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych stanowi, że środki transportu przewożące towary niebezpieczne powinny być przystosowane, wyposażone i oznakowane zgodnie z ADR, RID lub ADN, z wyłączeniem pojazdów należących do sił zbrojnych wykonujących krajowy przewóz towarów niebezpiecznych. W myśl przepisu 1.4.1.1. Umowy ADR uczestnicy przewozu towarów niebezpiecznych powinni podejmować środki bezpieczeństwa odpowiednie do natury i zakresu dających się przewidzieć zagrożeń, w celu zapobieżenia szkodom i urazom oraz, jeżeli jest to wskazane, w celu zminimalizowania ich skutków. Uczestnicy przewozu powinni, w każdym wypadku, stosować się do odpowiednich wymagań ADR.

Zgodnie natomiast z postanowieniami umowy ADR zawartymi w lp. 1.4.2.1.1.c) do obowiązków nadawcy należy używanie wyłącznie opakowań posiadających m.in. oznakowanie wymagane przez ADR.

Z kolei w myśl przepisu 1.4.2.1.1 lit. (c) umowy ADR, nadawca towarów niebezpiecznych zobowiązany jest dostarczyć do przewozu tylko takie przesyłki, które spełniają wymagania ADR. W zakresie podanym pod 1.4.1, powinien w szczególności używać wyłącznie opakowań, dużych opakowań i dużych pojemników do przewozu luzem (DPPL) oraz cystern (pojazdów -cystern, cystern odejmowalnych, pojazdów-baterii, MEGC, cystern przenośnych i kontenerów-cystern), które są dopuszczone i odpowiednie do przewozu danych materiałów oraz posiadają oznakowanie wymagane przez ADR.

Jak przewiduje natomiast przepis 5.1.2.1 (a) ADR opakowanie zbiorcze powinno być:

(i) oznakowane napisem "OPAKOWANIE ZBIORCZE"; oraz

(ii) oznakowane numerem UN poprzedzonym literami "UN" tak, jak jest to wymagane dla sztuk przesyłki pod 5.2.1.1 i 5.2.1.2, nalepkami tak, jak jest to wymagane dla sztuk przesyłki pod 5.2.2 oraz znakiem dla materiałów zagrażających środowisku, jeżeli jest to wymagane dla sztuk przesyłki pod 5.2.1.8, w odniesieniu do każdego towaru niebezpiecznego znajdującego się w opakowaniu zbiorczym, o ile nie są widoczne numery UN, nalepki i znak dla materiałów zagrażających środowisku wymagane dla wszystkich towarów niebezpiecznych zawartych w opakowaniu zbiorczym, z zastrzeżeniem przepisów 5.2.2.1.11. Jeżeli dla różnych sztuk przesyłki wymagany jest ten sam numer UN, ta sama nalepka lub znak dla materiałów zagrażających środowisku, to jednokrotne ich umieszczenie na opakowaniu zbiorczym uważa się za wystarczające. Napis "OPAKOWANIE ZBIORCZE" powinien być dobrze widoczny i czytelny. Powinien on być sporządzony w języku urzędowym państwa nadania, a także, jeżeli nie jest to język angielski, francuski lub niemiecki, w języku angielskim, francuskim lub niemieckim, o ile umowy zawarte między zainteresowanymi państwami nie stanowią inaczej.

W myśl przepis 5.1.2.1 (b) ADR strzałki kierunkowe, określone pod 5.2.1.9, powinny być naniesione na dwóch przeciwległych bokach następujących opakowań zbiorczych:

(i) opakowań zbiorczych zawierających sztuki przesyłki, które powinny być oznakowane zgodnie z 5.2.1.9.1, jeżeli oznakowanie to nie jest widoczne; oraz

(ii) opakowań zbiorczych zawierających sztuki przesyłki z materiałami ciekłymi, które zgodnie z 5.2.1.9.2 nie wymagają oznakowania, a ich zamknięcia nie są widoczne.

Natomiast w myśl przepisu 1.2.1 umowy ADR: "Opakowanie zbiorcze" oznacza opakowanie użyte (w przypadku materiału promieniotwórczego przez jednego nadawcę) w celu umieszczenia w nim jednej lub więcej sztuk przesyłki, zgrupowanych w jednostkę łatwiejszą do manipulowania i układania podczas przewozu. Przykładami opakowań zbiorczych są:

(a) taca ładunkowa taka jak paleta, na której umieszczono kilka sztuk przesyłki lub spiętrzono je i zabezpieczono za pomocą folii rozciągliwych, termokurczliwych lub taśm, albo w inny odpowiedni sposób; lub

(b) zewnętrzne opakowanie ochronne takie jak skrzynia lub klatka.

"Opakowanie" oznacza jeden lub więcej pojemników oraz inne elementy lub materiały potrzebne do zapewnienia ich integralności oraz spełniania przez nie funkcji ochronnych wobec zawartości.

W świetle powyższego, w ocenie Sądu, organy prawidłowo ustaliły, że znajdujące się w kontrolowanym pojeździe towary niebezpieczne zostały załadowane w opakowaniach zbiorczych, którymi były palety obciągnięte folią termokurczliwą. Zostały one bowiem wprost wymienione w przepisie 1.2.1 umowy ADR, jako przykłady opakowań zbiorczych. Jako takie, w myśl przepisu 5.1.2.1 (a) ADR, powinny zostać oznakowane napisem "OPAKOWANIE ZBIORCZE". Tymczasem podczas oględzin towarów niebezpiecznych stwierdzono, że nie zostały oznakowane w ten sposób. W konsekwencji doszło do naruszenia, o którym mowa w lp. 4.2 załącznika do ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 109 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, Sąd zgadza się z oceną organów, że w przedmiotowej sprawie nie znajduje zastosowania art. 109 ust. 1 pkt 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, zgodnie z którym nie nakłada się kary pieniężnej, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że uczestnik przewozu nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek działania osób trzecich lub wskutek zdarzeń i okoliczności, którym podmiot nie mógł zapobiec.

Na gruncie zasad odpowiedzialności uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych określonych w art. 109 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych należy przede wszystkim rozumieć takie zjawiska, które występują rzadko, gwałtownie, niespodziewanie, których wystąpienie nie jest możliwe do zaplanowania i uniknięcia przy dołożeniu ze strony uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych należytej staranności przy prowadzeniu działalności gospodarczej. Zatem to na skarżącej, jako nadawcy, czyli uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych, spoczywa ciężar wykazania, że dołożyła należytej staranności i nie miała wpływu na naruszenie prawa. To jej sprawą, jako przedsiębiorcy, jest takie zorganizowanie działalności prowadzonego przez siebie przedsiębiorstwa, by nie dochodziło do naruszenia obowiązującego prawa.

Tymczasem skarżąca nie wskazała na żadne okoliczności, które uzasadniałyby zastosowanie art. 109 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych.

Sąd nie podziela nadto zarzutów, że oględziny dokonane przez organ kontrolny nie dają stuprocentowej pewności braku kwestionowanego oznaczenia. Otóż podkreślić należy, że ustalenia faktyczne organu były oparte głównie na protokole kontroli, będącym podstawowym dowodem w sprawie, sporządzonym przez organ kontrolny przy współudziale kierowcy. Protokół kontroli jest w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. dokumentem urzędowym. Dokument ten, sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w zakresie ich działania stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone (p. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 871/10, Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2008 r., sygn. akt. II GSK 50/08).

Protokół z kontroli ma walor dowodowy, w szczególności w związku z tym, iż jego treść wykorzystywana jest do formułowania wniosków o wszczęcie postępowania, zaś same ustalenia z protokołu z kontroli drogowej, wyznaczają granice przyszłego postępowania administracyjnego, pod względem stanu faktycznego i prawnego. Ma on cechy dokumentu urzędowego, w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. Protokół kontroli drogowej korzysta, jako dokument urzędowy, z domniemania wiarygodności zawartych w nim ustaleń z tego jeszcze względu, że sporządzony jest z udziałem kierowcy. Odpowiadający wymaganiom art. 68 k.p.a., sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy, w ich zakresie działania, protokół z kontroli drogowej stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone.

Na gruncie niniejszej sprawy istotnym jest, że kierowca potwierdził dane zawarte w protokole bez wnoszenia żadnych zastrzeżeń, a ponadto przesłuchany w charakterze świadka wprost odpowiedział, że opakowania zbiorcze nie pozsiadają stosownego oznaczenia zgodnego z umową ADR. Fakt ten potwierdza także dokumentacja fotograficzna.

Kwestia kluczową jest, że protokół kontroli obrazuje stan faktyczny, który mógłby być później trudny do odtworzenia. Protokół taki może być podważony jedynie przez konkretny dowód, iż dane w nim zgromadzone są nieprawdziwe (tak m.in. /w:/ wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2010 r., sygn. akt II GSK 1062/09). Tymczasem skarżąca nie przedstawiła dowodów, które mogłyby obalić wiarygodność tego dokumentu. Za taki nie można bowiem uznać jedynie wyrażonych w skardze przypuszczeń, że mogła mieć miejsce taka sytuacja, iż naklejka zostanie przyklejona na tej ścianie palety, która będzie przysunięta do ściany.

W konsekwencji, w ocenie Sądu, uznać należy za prawidłowe ustalenia poczynione przez organy inspekcji transportu drogowego, zgodnie z którymi kontrolowane towary niebezpieczne załadowane w opakowaniach zbiorczych, nie zostały oznakowane napisem "opakowanie zbiorcze" wymaganym przepisami umowy ADR, co skutkowało naruszeniem, o którym mowa w lp. 4.2 załącznika do ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych.

Brak jest więc usprawiedliwionych podstaw, aby podważać zasadność i prawidłowość wydanych w sprawie decyzji. Organy Inspekcji Transportu Drogowego obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej, co koresponduje z treścią art. 7 i art. 77 k.p.a. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane art. 107 § 1 k.p.a., w szczególności decyzja zawiera uzasadnienie prawne i faktyczne skonstruowane zgodnie z przepisem art. 107 § 3 k.p.a. Stan faktyczny opisany w decyzji nie wymagał czynienia dodatkowych ustaleń. Natomiast w uzasadnieniu prawnym przytoczono przepisy prawa i wyjaśniono podstawy prawne decyzji.

Z tych wszystkich powodów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.