Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1081/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-08-07 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 260, art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Zielińska – Baran po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 3 lipca 2014 r. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił przyznania A. S. prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

W piśmie z dnia 25 lipca 2014 r. zatytułowanym "zażalenie" skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, złożył sprzeciw od powyższego postanowienia. W jego uzasadnieniu wskazał, że skarżący jest przetrzymywany w strzeżonym ośrodku dla cudzoziemców, wobec czego kontakt z nim jest utrudniony. Dlatego żądanie dostarczenia wyciągów bankowych musiało spotkać się o z odmową. W dodatku pełnomocnik oświadczył, że skarżącego nie stać na uiszczenie kosztów sądowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego, przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.

Stosownie zaś do treści art. 246 § 1 tej ustawy prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie całkowitym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), zaś w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2).

W nadesłanym formularzu PPF pełnomocnik skarżącego wskazał, że cudzoziemiec nie posiada żadnych oszczędności a ni innego majątku i przebywa w strzeżonym ośrodku.

Z akt sprawy wynika jednak, że skarżący posiada konto bankowe w [...]. Z zaświadczenia z dnia 7 czerwca 2013 r. wynika, że saldo na dzień 6 czerwca 2013 r. wynosiło 8372,80 zł. Mimo wezwania pełnomocnika skarżącego do nadesłania aktualnego salda z posiadanego przez cudzoziemca rachunku bankowego wezwanie to nie zostało wykonane. Pełnomocnik tłumaczy taki stan rzeczy utrudnionym kontaktem ze skarżącym z powodu jego przebywania w strzeżonym ośrodku.

W ocenie Sądu nieprzedłożenie stosownego zaświadczenia z banku, z potwierdzeniem wysokości aktywów nie pozwalana na rzeczywistą ocenę możliwości płatniczych skarżącego.

W dobie komunikacji elektronicznej, uzyskanie stosowanego wyciągu z rachunku bankowego nie wymagało większego wysiłku, a mimo to nie został on nadesłany w wyznaczonym terminie. Wobec tego sytuacji gdy strona nie wywiązuje się w sposób należyty z ciążących na niej powinności podawaniu informacji na temat stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz w dostarczaniu wszelkich dokumentów źródłowych pozwalających na weryfikację składanego oświadczenia, przyznanie prawa pomocy nie jest dopuszczalne. Tym bardziej, że z treści art. 255 powoływanej na wstępie ustawy wynika jednoznacznie, że odpowiednich informacji czy też dokumentów strona musi dostarczyć sama. Jej bierność w tym zakresie musi być postrzegana jako nienależyte wykazanie przewidzianej w art. 246 § 1 pkt 2 ustawy przesłanki przyznania prawa pomocy (por. postanowienie NSA z dnia 1 marca 2006 r., sygn. akt II OZ 235/06,). Ustawodawca wyraźnie użył zwrotu "wykaże". Słowo "wykazać" wskazuje, że to skarżący ma przekonać sąd, iż znajduje się w takiej sytuacji, która uniemożliwia mu poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania. Do oceny sądu należy uznanie, czy skarżący ubiegający się o takie zwolnienie rzeczywiście spełnia ustawowe przesłanki. Podstawę orzekania w tej sprawie stanowią oświadczenia i dokumenty złożone przez skarżącego (por. postanowienie NSA z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. II FZ 67/14).

W niniejszej sprawie skarżący nie wykazał, że znajduje się w takiej sytuacji majątkowej, która pozwalałaby na przyznanie mu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.

Z tych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 260 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.