Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1416/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 50 par. 1, art. 106 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Hauser Sędziowie sędzia del. NSA Zofia Flasińska sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.) Protokolant Katarzyna Latuszek po rozpoznaniu w dniu 29 września 2009 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej K.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 kwietnia 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 1057/07 w sprawie ze skargi A.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2008 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi A.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia [...] sierpnia2007 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie przyjął następujący stan faktyczny:

Decyzją Wójta Gminy Trzciana z dnia [...] maja 2007 r., po rozpatrzeniu wniosku K.W. w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji przedsięwzięcia pod nazwą "Budowa kurnika wraz ze zbiornikiem podziemnym na ścieki socjalno-technologiczne na działce nr [...] położonej w miejscowości Ł. w gminie T.", orzeczono o zgodności lokalizacji powyższego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego G.T., a także określono środowiskowe uwarunkowania jego realizacji. Na etapie uzgodnień inwestycji wpłynęły protesty od mieszkańców wsi Ł. A.K. jest właścicielem działki nr [...], na której jest zlokalizowany niezamieszkały budynek mieszkalny i gospodarczy, obecnie wykorzystywane jako pomieszczenia gospodarcze, usytuowane w odległości 56 metrów od kurnika w kierunku południowo-zachodnim. K.K. jest w trakcie budowy domu mieszkalnego na działce nr [...], oddalonego od projektowanego kurnika o 100 m w kierunku zachodnim (stan zaawansowania budowy – fundamenty). J.A. posiada zabudowania mieszkalne na działce nr [...], usytuowane w odległości 140 m od kurnika w kierunku północno-zachodnim. J.R. jest w trakcie budowy budynku mieszkalnego na działce nr [...] w odległości 260 m od kurnika, w kierunku północno-zachodnim. Od strony północnej znajdują się budynki mieszkalne oddalone od projektowanego kurnika w odległości 60 metrów i mieszkańcy akceptują przebudowę kurnika.

Do Urzędu Gminy wpłynęły pisma K.K., J.M. i J.A., J.R. oraz C.Z. w sprawie uznania ich za strony w toczącym się postępowaniu. Wójt Gminy poinformował wyżej wymienionych, że nie przysługują im takie uprawnienia. Ustalono bowiem, że nie figurują oni jako właściciele którejkolwiek z działek sąsiadujących bezpośrednio z terenem inwestycji, ani działek objętych strefą jej ponadnormatywnego oddziaływania na środowisko. Z treści raportu opracowanego przez biegłego z listy Wojewody Małopolskiego dr inż. Z.G. wynika, że oddziaływanie na środowisko mieści się w terenie, do którego inwestor ma tytuł prawny.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r., po rozpatrzeniu odwołania K.K. pełnomocnika A.K. od decyzji Wójta Gminy Trzciana z dnia [...] maja 2007 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Odnosząc się do zarzutów odwołania wskazano, że nie można uznać za zasadny zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., bowiem w każdym stadium postępowania strony miały możliwość zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, a ponadto uzasadnienie decyzji spełnia wymogi określone w art. 56 ust. 8 ustawy z dnia 27 kwietnia 2007 r. Prawo ochrony środowiska. Jeżeli chodzi o argumenty dotyczące prowadzenia jednego postępowania obejmującego zarówno budowę kurnika jak i budowę płyty do magazynowania obornika kurzego, organ odwoławczy wskazał, że K.W. wycofał wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na budowę płyty gnojowej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie A.K. domagał się uchylenia zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji jako naruszających jego interes prawny i powodujących ograniczenie prawa własności.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji orzekł, że w złożonym przez inwestora wniosku brak jest danych, czy trzy kurniki oraz płyta gnojowa to obiekty istniejące, czy również planowane do budowy, gdzie są lub mają być położone, jakie posiadają, albo będą posiadać parametry techniczne i skalę produkcji, kto jest podmiotem posiadającym do nich tytuł prawny, względnie mającym dopiero realizować te inwestycje. Ponadto Sąd orzekł, że stronami w sprawach wydania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych będą z reguły poza inwestorem, właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości stanowiącej teren inwestycji oraz nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie przedsięwzięcia lub także innych, które będą narażone na jego oddziaływanie. Wyznaczając obszar oddziaływania należy mieć na uwadze również te miejsca, gdzie uciążliwości związane z przedsięwzięciem mieszczą się w granicach norm określonych przez przepisy prawa lub decyzjach na ich podstawie wydanych. Ustalenia zakresu podmiotowego stron powinny być dokonywane na podstawie dołączonej do wniosku mapy ewidencyjnej z zaznaczonym przebiegiem granic terenu, którego dotyczy wniosek oraz obejmującej obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, a także danych z ewidencji gruntów, które organ prowadzący postępowanie powinien zgromadzić z urzędu.

W ocenie Sądu I instancji, inicjujący postępowanie administracyjne wniosek, w którym inwestor wskazał wprost na powiązania technologiczne pomiędzy przewidzianym do realizacji kurnikiem, a płytą gnojową, przy braku uprzednio wskazanych szczegółowych danych dotyczących płyty gnojowej i trzech innych kurników, nie stwarzał dostatecznych podstaw do prawidłowej kwalifikacji zamierzonego przedsięwzięcia. Brak koniecznych informacji, nie pozwalał także na stwierdzenie, czy wymaga ono sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko z uwagi na taki obowiązek wyprowadzony wprost z przepisów , czy też należy on do przedsięwzięć, dla których sporządzenie raportu może być wymagane. Wójt Gminy Trzciana nie żądał uzupełnienia tych istotnych danych w trybie art. 64 § 2 k.p.a. Ponadto brak jest w aktach administracyjnych przewidzianego w art. 61 § 4 k.p.a. zawiadomienia organu I instancji o wszczęciu postępowania administracyjnego, wypisów z ewidencji gruntów lub innych dokumentów dowodzących tytułu prawnego do gruntów, pozwalających na określenie zakresu podmiotowego stron, stosownie do wymogów wynikających z powyższego przepisu oraz art. 7 i art. 77 k.p.a.

Przedmiotem postępowań uzgodnieniowych w niniejszej sprawie było ostatecznie przedsięwzięcie polegające na budowie kurnika wraz ze zbiornikiem podziemnym na ścieki socjalno - technologiczne na działce nr [...] położonej w miejscowości Ł. w gminie T., a więc jedno z dwóch zamierzeń budowlanych planowanych równolegle przez jednego inwestora i powiązanych technologicznie, przy pominięciu płyty gnojowej, która ma znaczenie dla całego funkcjonującego na terenie Ł. gospodarstwa rolnego K.W. z uwagi na powiązania technologiczne z produkcją brojlerów w trzech dalszych kurnikach.

Wyżej wskazanych rozbieżności i niespójności w określeniu zakresu przedmiotowego oraz przebiegu postępowania nie dostrzegały w niniejszej sprawie, nie tylko organy uprawnione do opiniowania oraz uzgadniania warunków realizacji przedsięwzięcia, ale także organ pierwszej instancji wydający decyzję w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań. Oznacza to, że w podstawowej kwestii kwalifikacji zamierzeń objętych dwoma wnioskami inwestora jako jednego lub dwóch przedsięwzięć żaden z organów nie zajął stanowiska, nie przytoczył i nie podał wykładni art. 46 ust. 2, 2a i 3 p.o.ś., pomimo wielokrotnego wskazywania na istniejące pomiędzy nimi powiązania technologiczne.

W ocenie Sądu I instancji, decyzja organu pierwszej instancji nie spełnia zasadniczych wymogów z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zakresie uzasadnienia faktycznego oraz prawnego odnośnie istotnej dla oceny prawidłowości całego postępowania oraz kontrolowanego od strony merytorycznej danego aktu administracyjnego dla kwestii przedsięwzięcia, dla którego postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko przeprowadza się jednokrotnie, zaś jej treść zawiera – podobnie jak samo postępowanie – wewnętrzne sprzeczności. Analogiczne braki w zakresie uzasadnienia faktycznego i prawnego cechuje decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie. Organ II instancji nie zajmował stanowiska w kwestii zakresu podmiotowego stron, pozostawiając również poza rozważaniami skuteczność wniesionego przez A.K. odwołania.

Ponadto Sąd I instancji wskazał, że o ile uczestnik K.W. zarzuca brak legitymacji A.K. do złożenia skargi, zarzut ten należy uznać za bezzasadny. A.K. był stroną przedmiotowego postępowania administracyjnego, wydawane w jego ramach orzeczenia stwierdzają występowanie powiązań technologicznych pomiędzy planowanymi do realizacji zamierzeniami budowlanymi polegającymi na budowie kurnika oraz płyty gnojowej zaś przedłożony przez uczestnika raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie wyklucza jego normatywnego wpływu na nieruchomość skarżącego położoną w sąsiedztwie lokalizacji płyty gnojowej oraz bezpośrednim sąsiedztwie drogi, którą ma się odbywać transport obornika.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł K.W. reprezentowany przez fachowego pełnomocnika procesowego, wnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania – art. 50 § 1 w zw. z art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, a polegało na uwzględnieniu skargi, pomimo iż skarżący A.K. nie posiadał interesu prawnego w domaganiu się uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia [...] sierpnia2007 r., a co za tym idzie nie miał legitymacji skargowej. Ponadto wniósł zarzut naruszenia art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, a polegało na nieprzeprowadzeniu dowodu z decyzji o umorzeniu postępowania dotyczącego płyty gnojowej, które potwierdziłoby, że A.K., w dacie wydawania decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie, a przede wszystkim w dacie orzekania przez Sąd I instancji , nie miał legitymacji skargowej.

Jako ewentualny podniósł zarzut naruszenia przepisów postępowania – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym w zw. z art. 10 k.p.a., w zw. z art. 77 § 1 oraz w zw. z art. 107 § 1 k.p.a., które to naruszenie polegało na uwzględnieniu skargi chociaż postępowanie administracyjne nie było dotknięte wadami polegającymi na naruszeniu przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie skargi kasacyjnej bezzasadne jest stawianie przez Sąd organom administracyjnym następujących zarzutów:

Po pierwsze, naruszenia art. 10 k.p.a. poprzez pominięcie w niektórych fazach postępowania innych niż inwestor stron, w sytuacji gdy ze znajdującego się w aktach sprawy raportu środowiskowego i aneksów do niego wynika, iż negatywne oddziaływanie zarówno kurnika jak i płyty gnojowej ogranicza się do działek inwestora, a zatem – zgodnie z wykładnią przepisów wynikającą z orzecznictwa sądów administracyjnych, nikt poza inwestorem nie powinien być uznany za stronę przedmiotowych postępowań. Ponadto wobec rezygnacji przez inwestora z budowy płyty gnojowej obsługującej kilka kurników w okolicy i niekoniecznej dla kurnika objętego niniejszym postępowaniem, ustalanie przez organ stron postępowania w oparciu o jej oddziaływanie było bezprzedmiotowe.

Po drugie, naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niezebranie przez żaden z organów materiału dowodowego polegającego na ustaleniu zakresu podmiotowego stron postępowania, podczas gdy, znajdujący się w aktach sprawy raport oddziaływania na środowisko i aneksy do niego były w zupełności wystarczające dla rozstrzygnięcia powyższej kwestii i zbędne było sięganie np. do wypisów z rejestru gruntów dla działek sąsiednich, skoro negatywne oddziaływanie przedsięwzięcia zamykało się w granicach działek inwestora.

Po trzecie, naruszenia art. 107 § 1 k.p.a. poprzez brak analizy dotyczącej kwalifikacji przedsięwzięcia - budowy kurnika, jako powiązanego technologicznie z płytą gnojową obsługującą cztery kurniki, w sytuacji gdy wobec wycofania się przez inwestora z realizacji tej ostatniej inwestycji dokonywanie takiej analizy było całkowicie zbędne.

Z tych względów wniósł na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

W świetle art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeśli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.

Oceniając we wskazanych wyżej granicach zasadność wniesionej skargi kasacyjnej w przedmiotowej sprawie, trzeba stwierdzić, że zarzuty nie są zasadne. Wynika to z następujących przesłanek.

Po pierwsze, całkowicie chybiony jest zarzut ze skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 50 § 1 w związku z art. 151 p.p.s.a., polegającego na uwzględnieniu skargi przez Sąd I instancji, chociaż A.K. miał nie posiadać interesu prawnego w zakresie żądania uchylenia decyzji organu odwoławczego, gdyż nie miał legitymacji skargowej do Sądu I instancji. Wynika to z tego, że legitymacji skargowej do Sądu I instancji nie należy utożsamiać z dyspozycją art. 28 k.p.a., która stanowi, że stroną jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie lub kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Natomiast dyspozycja art. 50 § 1 p.p.s.a. stanowi tylko, że upoważnionym do wniesienia skargi jest każdy kto ma interes prawny w tym zakresie.

Należy stwierdzić, że naruszenie art. 50 § 1 p.p.s.a. nie może nastąpić przez oddalenie skargi nawet w sytuacji, gdyby podmiot wnoszący skargę nie miał interesu prawnego w jej wniesieniu.

Przepis art. 50 § 1 p.p.s.a. zawiera katalog podmiotów uprawnionych do zainicjowania postępowania sądowoadministracyjnego. Przepis ten nie może stanowić samodzielnej podstawy kształtowania treści rozstrzygnięć sądu administracyjnego. Uwzględnienie skargi, gdy brak przesłanek do jej uwzględnienia bądź oddalenie skargi, gdy brak podstaw do jej oddalenia narusza w pierwszym rzędzie bezpośrednio te przepisy ustawy p.p.s.a., które na gruncie tej ustawy dają sądowi administracyjnemu możliwość oddalenia bądź uwzględnienia skargi. Dlatego też powyższe przepisy mogą stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w sytuacji, w której zarzut ich naruszenia uzasadniany jest tym, że uwzględniono bądź oddalono skargę, gdy brak było przesłanek do uwzględnienia bądź oddalenia skargi. Ponadto jedynie one stanowić mogą podstawę rozstrzygnięcia sądu administracyjnego.

Natomiast przepis art. 50 § 1 p.p.s.a. może uzupełniać w określonym stanie sprawy zarzut naruszenia przepisu dającego sądowi administracyjnemu podstawę normatywną do kształtowania konkretnej treści rozstrzygnięcia np. do oddalenia skargi.

Z tych powodów Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 50 § 1 p.p.s.a. poprzez nieoddalenie skargi, z tych powodów, że wnoszący skargę nie miał interesu prawnego do jej wniesienia.

Oznacza to w tej sprawie, że chybiony jest zarzut kasacyjny, dotyczący rzekomego braku interesu prawnego A.K. jako strony postępowania administracyjnego, co miałoby automatycznie oznaczać także brak interesu prawnego koniecznego do wniesienia skargi do Sądu I instancji (brak legitymacji skargowej). Jest to błędny pogląd, ponieważ podmiotem, który jest uprawniony do wniesienia skargi na podstawie art. 50 § 1 p.p.s.a. jest ten kto wykaże związek pomiędzy swoją sytuacją prawną i normą prawa materialnego, procesowego lub ustrojowego. Natomiast w realiach przedmiotowej sprawy w świetle właściwych ustaleń prawnych i faktycznych dokonanych przez Sąd I instancji brak jest prawidłowej kwalifikacji projektowanych inwestycji jako ewentualnie jednego przedsięwzięcia – w świetle art. 3 pkt 6 lit. b/ cyt. ustawy Prawo ochrony środowiska – w ramach przeprowadzonego jednokrotnie postępowania w sprawie oddziaływania na środowisko co ma kluczowe znaczenie także dla prawidłowego ustalenia stron tego postępowania.

Ponadto jest to kwestia o podstawowym znaczeniu, ponieważ nawet z będącego w aktach sprawy raportu oddziaływania danego przedsięwzięcia na środowisko wynika, że przedmiotowa działka A.K. jest położona w sąsiedztwie projektowanej płyty gnojowej, do której miał być także przewożony i składowany obornik pochodzący również z przedmiotowego kurnika. Jednak w zasadniczej kwestii dotyczącej przyjęcia kwalifikacji przedmiotowych przedsięwzięć objętych dwoma wnioskami inwestora (nawet po cofnięciu wniosku przez inwestora w sprawie wydania decyzji środowiskowej dotyczącej płyty gnojowej) jako jednego lub dwóch przedsięwzięć, zarówno organ I jak i II instancji nie rozstrzygnęły tej kwestii w świetle art. 46 ust. 2, 2a i 3 p.o.ś. Stało się tak pomimo wystąpienia powiązania technologicznego tych przedsięwzięć, tj. projektowanego kurnika na 16 300 sztuk oraz płyty gnojowej.

Nie wyjaśniono bowiem dlaczego stwierdzając wystąpienie powiązań technologicznych pomiędzy projektowanymi równolegle do budowy obiektami, tj. płyty gnojowej oraz kurnika ze zbiornikiem na ścieki socjalno-technologiczne prowadzi się dla nich odrębne postępowania.

Po drugie, także chybiony jest zarzut ze skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji dyspozycji art. 106 § 3 p.p.s.a. z powodu nieprzeprowadzenia uzupełniającego dowodu z decyzji o umorzeniu postępowania dotyczącego płyty gnojowej. Wynika to z tego, że z określenia danego przedsięwzięcia w osnowie decyzji organu I instancji oraz ustalonych w niej warunków wynika, że jej zakres przedmiotowy dotyczy przedsięwzięcia polegającego na budowie kurnika wraz ze zbiornikiem podziemnym na ścieki socjalno-technologiczne na działce nr [...], położonej w miejscowości Ł., w gminie T.. Jednak z uzasadnienia tej decyzji może również wynikać – co słusznie stwierdza Sąd I instancji – iż tym przedsięwzięciem jest także budowa płyty gnojowej (str. 7 uzasadnienia decyzji). Wynika to także z tego, że Wójt Gminy Trzciana postanowieniem z dnia [...] marca 2006 r. znak [...] stwierdził, że przedmiotowa inwestycja wymaga sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko w zakresie jak w postanowieniach Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Bochni i Starosty Bocheńskiego, zaś w tym pierwszym uwzględniono budowę płyty gnojowej. W uzasadnieniu decyzji powołuje się także raport sporządzony dla jednego przedsięwzięcia obejmującego również budowę płyty gnojowej, która była także przedmiotem rozprawy administracyjnej.

Natomiast A.K. przysługuje przymiot strony – co nie budzi wątpliwości – ze względu na posiadany interes prawny, jeżeli jest właścicielem nieruchomości położonej w sąsiedztwie działki – przeznaczonej pod budowę płyty gnojowej – do której ma być przewożony i składowany obornik, który pochodzi także z przedmiotowego kurnika. Natomiast sąsiedztwo płyty gnojowej nawet w świetle ustaleń aneksu do raportu z czerwca 2006 r. dostarczonego przez inwestora (str. 14) ogranicza walory użytkowe sąsiednich działek z powodu występowania odorów jak i podwyższonych stężeń amoniaku. Należy także podkreślić, że również w uzasadnieniu prawnym i faktycznym decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia [...] sierpnia2007 r. – jako organu odwoławczego w tej sprawie – co trafnie podnosi Sąd I instancji, nie wyjaśniono spornej kwalifikacji projektowanych zamierzeń inwestora jako jednego przedsięwzięcia, chociaż było to sporne już w postępowaniu przed organem I instancji oraz podniesiono to jako jeden z zarzutów odwołania AK.. Ponadto, organ odwoławczy podnosi tylko argument o bezprzedmiotowości rozważania na tym etapie argumentów dotyczących kwalifikacji obu inwestycji jako jednego przedsięwzięcia, wobec umorzenia postępowania na skutek cofnięcia przez K.W. wniosku dotyczącego budowy płyty do magazynowania obornika (płyty gnojowej). Jednak w uzasadnieniu decyzji nie wskazano kiedy doszło do cofnięcia wniosku i umorzenia tego postępowania i nie rozważono, czy cofnięcie przez inwestora wniosku ma związek z objęciem niniejszym postępowaniem także płyty gnojowej, czyli czy można realizować przedmiotowe przedsięwzięcie bez budowy nowej płyt gnojowej. Dlatego też wbrew zarzutom zawartym w uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie nastąpiło także naruszenie przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 10 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a.

Stroną postępowania w sprawach zakończonych wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach są bowiem poza inwestorem przede wszystkim właściciele (współwłaściciele) i użytkownicy wieczyści (współużytkownicy wieczyści) nieruchomości stanowiącej teren inwestycji oraz nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie przedsięwzięcia lub także innych, które są objęte oddziaływaniem danego przedsięwzięcia.

Po trzecie, Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd Sądu I instancji, że ustalenie zakresu podmiotowego stron powyższego postępowania powinno także uwzględniać zgodnie z art. 46a ust. 4 p.o.ś. dołączony do wniosku wyrys z mapy ewidencyjnej z oznaczonym przebiegiem granic terenu, którego dotyczy wniosek o wydanie tej decyzji, jak i wyznaczać teren, na który będzie oddziaływać dane przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko jak i oczywiście dane z ewidencji gruntów, które powinien właściwy organ posiadać z urzędu. Natomiast uznanie danego podmiotu za stronę danego postępowania oznacza, że przysługują jej materialnoprawne jak i procesowe uprawnienia w postępowaniu administracyjnym (art. 28 k.p.a.) jak i – co słusznie Sąd I instancji orzekł, że A.K. posiada także legitymację skargową w tej sprawie w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Z tych względów i na podstawie art. 184 cyt. ustawy p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.