Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 832/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Skarżony organ: Minister Energii
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Agnieszka Góra – Błaszczykowska (spr.), Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Protokolant specjalista Monika Gieroń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2019 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Ministra Energii z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] stycznia 2019 r., 2. zasądza od Ministra Energii na rzecz skarżącego [...] kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...], Minister Energii (dalej także: "organ") - działając na podstawie przepisów art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm. - dalej: "k.p.a.") oraz art. 16 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1330 i 166. - dalej także: "u.d.i.p."), po rozpoznaniu wniosku F. B. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Energii z dnia [...] stycznia 2019r., nr [...], w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej dotyczącej wyroku Instytutu Arbitrażowego S. Izby Handlowej z dnia [...] grudnia 2009 r. oraz wyroku z Instytutu Arbitrażowego S. Izby Handlowej z dnia [...] grudnia 2011 r. - utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] stycznia 2019r.

Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym:

W piśmie z dnia [...] lutego 2014 r. skarżący F. B., powołując się na ustawę z dnia [...] września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, wniósł do Ministra Gospodarki o udostępnienie informacji publicznej poprzez przesłanie w formie pisemnej, na wskazany we wniosku adres poczty elektronicznej (ujawniony w treści wniosku) lub też w formie wydruku kopii dokumentów (na adres podany we wniosku) w zakresie: "wyroku trybunału arbitrażowego w zakresie jurysdykcji, wydanego w sprawie [...] Group Ltd przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej, toczącego się na podstawie Traktatu Karty Energetycznej w 2009 r. wyroku końcowego wydanego przez trybunał arbitrażowy w sprawie [...] Group Ltd przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej, toczącego się na podstawie Traktatu Karty Energetycznej w 2011 r."

W wyniku rozpatrzenia wniosku skarżącego, Minister Gospodarki decyzją z dnia [...] maja 2014 r., nr [...], odmówił udostępnienia informacji publicznej.

Skarżący pismem z dnia [...] czerwca 2014 r. zwrócił się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Minister Gospodarki decyzją z dnia [...] lipca 2014., nr [...], utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] maja 2014r., nr [...]odmawiającą udostępnienia informacji publicznej dotyczącej wyroku dnia [...] grudnia 2009r. w zakresie jurysdykcji oraz wyroku z dnia [...] grudnia 2011r.

Skarżący zaskarżył w.w. decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] lipca 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 1690/14 uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku WSA w Warszawie złożył Minister Gospodarki, zarzucając wyrokowi Sądu pierwszej instancji naruszenie art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 11 ust. 4 ustawy o zakazie nieuczciwej konkurencji, art. 26 ust. 3 lit. a Traktatu Karty Energetycznej oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., a także art. 33 p 1 p.p.s.a.

Wyrokiem z dnia [...] kwietnia 2017r., sygn. akt I OSK 1164/15 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę Ministra Gospodarki.

Decyzją z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...], Minister Energii- działając na podstawie przepisów art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 16 ust. 2 pkt 1 u.d.i.p., po rozpoznaniu wniosku F. B. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Energii z dnia [...] września 2017 r., nr [...], w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej dotyczącej wyroku Instytutu Arbitrażowego S. Izby Handlowej z dnia [...] grudnia 2009 r. oraz wyroku z Instytutu Arbitrażowego S. Izby Handlowej z dnia [...] grudnia 2011 r. - utrzymał w mocy w.w. decyzję z dnia [...] września 2017 r.

Wyrokiem z dnia 28 czerwca 2018 r. wydanym w sprawie II SA/Wa 103/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił opisaną wyżej decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Ministra Energii z dnia [...] września 2017 r. nr [...].

Zaskarżoną w sprawie niniejszej decyzją z dnia [...] stycznia 2019r. Minister Energii odmówił udostępnienia informacji publicznej dotyczącej wyroku Instytutu Arbitrażowego S. Izby Handlowej z dnia [...] grudnia 2009 r. oraz wyroku z Instytutu Arbitrażowego S. Izby Handlowej z dnia [...] grudnia 2011 r. w następujących częściach:

1) wyrok Instytutu Arbitrażowego S. Izby Handlowej z dnia [...] grudnia 2009 r. w zakresie:

• występujących na pierwszej stronie danych stron postępowania arbitrażowego i składu orzekającego;

• punktów 1, 6, 8, 10, 11, 13, 14, 15, 17, 19, 20, 22, 24, 25, 26, 27, 28, 29, 30, 31, 32, 45, 46, 47, 71, 72, 74, 75, 81, 85, 86, 90, 94, 98, 100, 106, 107, 108 pkt d;

2) wyrok z Instytutu Arbitrażowego S. Izby Handlowej z dnia [...] grudnia 2011 r. w zakresie:

• danych stron postępowania arbitrażowego i składu orzekającego, występujących na pierwszej i drugiej stronie

• danych składu orzekającego na stronie 7 i 8,

• danych stron postępowania arbitrażowego na stronie 5 w spisie treści pkt B,

• punktów 23, 27, 35, 36, 38, 40, 41, 42, 43, 44, 54, 55, 56, 57, 65, 67, 69, 70, 74, 77, 78, 79, 80, 81, 82, 83, 85, 86, 88, 89, 90, 91, 93, 95, 96, 97, 98, 99, 100, 101, 102, 103, 104, 105, 106, 107, 108, 109, 110, 111, 113, 115, 116, 117, 118, 119, 120, 121, 122, 123, 124, 125, 126, 128, 129, 130, 131, 132, 133, 134, strona 30 pkt b, 135 - 150, 153 pkt f, 155, 168, 185, 190, 194, 195, 198, 200, 201, 204, 216, 231, 233, 236, 239, 241, 242, 244, 245, 247, 249, 250, 251, 252, 253, 254, 255, 257, 262, 263, 265, 266, 267, 268, 269, 273 - 282, 284, 285, 287 - 296, 298, 301, 303, 304, 305, 307, 308, 309, 313, 314, 315, 316, 317, 318, 319, 321, 322, 323, 324, 325 - 331, 333, 335, 336, 337, 338, 339, 340, 341, 342, 343, 349- 359, 358, 359, 362, 363, 365 - 369, 372, 373 - 376, 378 -382, 384, 385, 386, 387, 388, 389, 391, 392, 393, 397, 402, 405-408, 411, 413, 415 - 417, 420, 422, 423, 424, 427, 430 - 433, 438, 440 -445, 447, 448, 449, 451 - 454, 455, 456, 457, 458, 459, 461, 462 - 464, 466 - 473, 474, 475, 477, 479, 480, 481, 482, 488- 490, 492, 493, 495 - 504, 506 - 509, 513, 514, 519, 521, 523, 525, 527, 528, 530 - 532, 535 - 540, 542 - 555, 557 - 559, 561 - 563, 566, 568, 609, 612, 614, 616 - 624, 626 - 628, 631- 638, 639, 640 - 645, 647, 648, 649, 650, 651, 652 - 659, 660, 661 - 668, 670 - 672, 673, 675, 676 - 679, 680, 681 - 689, 691, 693 - 706, 707, 711, 712, 713, 716, 717, 718, 720 - 722, 724 - 752, 754, 755, 758 - 765, 766, 767, 769, 770, 771 - 773, 775, 776, 777 - 782, 784, 798, 800, 802, 805, 815, 817.

W uzasadnieniu decyzji Minister Energii stwierdził, że analiza treści obu wyroków Instytutu Arbitrażowego S. Izby Handlowej prowadzi do wniosku, iż w wyrokach tych znajdują się informacje spełniające przesłanki wskazane w powołanym przepisie cyt. ustawy.

Odwołując się do zaleceń Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartych w wyroku z dnia 12 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1164/15, organ stwierdził, iż odmowa udzielenia informacji publicznej, aby była skuteczna i legalna, musi wystąpić po spełnieniu dwóch przesłanek: formalnej i materialnej.

Mając to na względzie, organ zauważył, że w zakresie przesłanki formalnej przedsiębiorca musi zamanifestować w sposób zewnętrzny wolę zachowania określonych informacji w poufności. Rozpatrując w niniejszej sprawie istnienie przesłanki formalnej odmowy udzielenia informacji publicznej, Minister Energii wskazał, iż MEG Ltd. w piśmie z dnia [...] marca 2014 r. wyraziła kategoryczny brak zgody na ujawnienie jakiejkolwiek treści obu spornych wyroków. Tym samym, zdaniem organu, spełniona została przesłanka formalna odmowy, bowiem powód (inwestor) jednoznacznie, jasno i wyraźnie wyraził wolę zachowania treści wyroków w poufności.

Analizując materialną przesłankę odmowy udzielenia informacji publicznej, organ opisał szczegółowo poszczególne rodzaje informacji niepodlegających udostępnieniu i uznał, że podlegają one ochronie przed udostępnieniem. Powołał się na konieczność ochrony informacji dotyczących prywatności osób fizycznych, tajemnicy przedsiębiorcy, osób trzecich oraz sygnatur akt spraw sądowo-administracyjnych, prowadzonych w związku z zaskarżeniem przez inwestora decyzji Prezesa Agencji Rezerw Materiałowych.

W piśmie z dnia [...] stycznia 2019r. skarżący wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Minister Energii - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 16 ust. 2 pkt 1 u.d.i.p. - decyzją z dnia [...] lutego 2019r., utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] stycznia 2019r. odmawiającą udostępnienia skarżącemu informacji publicznej dotyczącej wyroku Instytutu Arbitrażowego S. Izby Handlowej z dnia [...] grudnia 2009 r. oraz wyroku z Instytutu Arbitrażowego Sztokholmskiej Izby Handlowej z dnia [...] grudnia 2011 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie F. B. zaskarżył w całości decyzję Ministra Energii z dnia [...] lutego 2019r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] stycznia 2019r.

Skarżący zarzucił decyzjom:

1. naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej - poprzez brak zastosowania oraz nieudostępnienie informacji publicznej w postaci wskazanej we wniosku o udostępnienie informacji publicznej;

2. naruszenie art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 10 oraz art. 13 u.d.i.p. - poprzez ich niewłaściwe zastosowanie oraz nieudostępnienie informacji publicznej w postaci wskazanej we wniosku o udostępnienie informacji publicznej;

3. naruszenie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. oraz art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (tekst jednolity Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1503 ze zm.) - poprzez ich niewłaściwe zastosowanie oraz nieudostępnienie informacji publicznej w postaci wskazanej we wniosku o udostępnienie informacji publicznej;

4. naruszenie art.8 § 1 k.p.a. poprzez brak zastosowania tj. obniżanie zaufania do organów władzy publicznej;

5. naruszenie art. 153 w zw. z art. 193 p.p.s.a. - poprzez zignorowanie wytycznych Naczelnego Sadu Administracyjnego zawartych w wyroku z dnia 12 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1164/15 oraz wytycznych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawartych w wyroku z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 1690/14 oraz jedynie pozorne wykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 czerwca 2018r. w sprawie o sygn. II SA/Wa 103/18.

W odpowiedzi na skargę Minister Energii wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje wcześniejsze stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Dokonuje bowiem kontroli aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a.").

W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga F. B. zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...], oraz utrzymana nią w mocy decyzja Ministra Energii z dnia [...] stycznia 2019r., nr [...], odmawiającą udostępnienia stronie skarżącej informacji publicznej, dotyczącej wyroku Instytutu Arbitrażowego S. Izby Handlowej z dnia [...] grudnia 2009 r. oraz wyroku z Instytutu Arbitrażowego S. Izby Handlowej z dnia [...] grudnia 2011 r. - naruszają przepisy prawa.

Przede wszystkim podkreślenia wymaga, że organy naruszyły art. 107 § 3 k.p.a. stanowiący, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

Wypełnienie powyższego obowiązku w niniejszej sprawie powinno nastąpić z uwzględnieniem faktu, że organ związany był- z mocy art.153 p.p.s.a. – wydanym w sprawie wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1164/15 oraz wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 1690/14, jak też wyrokiem z dnia 28 czerwca 2018r., wydanym w sprawie o sygn. II SA/Wa 103/18.

Tymczasem wydając zaskarżone decyzje organ zignorował fakt, że Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 12 kwietnia 2017 r. wyraźnie wskazał, że "wydając na podstawie art. 16 w zw. z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej decyzję administracyjną organ administracji nie jest zwolniony z obowiązku wynikającego z art. 7 i art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. samodzielnego i obiektywnego ustalenia stanu faktycznego sprawy. W sprawie udostępnienia informacji publicznej w postaci wyroku zapadłego w arbitrażu inwestycyjnym powinno polegać to na zweryfikowaniu przez organ administracji, czy stanowisko Spółki – z natury subiektywne – odpowiada rzeczywistości, logice oraz doświadczeniu życiowemu oraz posiadanej przez organ wiedzy, jak też czy ma odniesienie do całości czy jedynie części żądanej informacji. Wbrew stanowisku Ministra Gospodarki, posiada on wynikającą z przywołanych przepisów kompetencję, a nawet zobowiązanie, do oceny tego, które z informacji zawartych w obu wyrokach stanowią tajemnicę przedsiębiorcy, a które mogą zostać upublicznione. Wniosek jest bowiem skierowany do Ministra Gospodarki, nie zaś do spółki, zatem to adresat wniosku obowiązany jest obiektywnie zweryfikować istnienie przesłanek odmowy udostępnienia określonej informacji, gdyż to on posiada kompetencję do zastosowania art. 5 ust. 2. Przepis ten zawiera normę kompetencyjną do odmowy udostępnienia informacji publicznej z uwagi m.in. na tajemnicę przedsiębiorcy. Godzi się przy tym zauważyć, że jeżeli organ (jego aparat pomocniczy) nie posiada specjalnej wiedzy koniecznej do oceny tego, czy poszczególne fragmenty wyroku zapadłego w arbitrażu inwestycyjnym rzeczywiście zawierają informacje w sposób obiektywny spełniające przesłankę uznania za tajemnicę przedsiębiorcy, to powinien był na podstawie art. 84 § 1 k.p.a. zwrócić się do biegłego lub biegłych posiadających wiadomości specjalne z tego zakresu o wydanie opinii we wskazanym przedmiocie. Tego jednak w sprawie Minister Gospodarki nie uczynił, niezasadnie polegając jedynie na stanowisku Spółki."

Tymczasem na s.3 zaskarżonej decyzji organ stwierdza tylko, że MEG Ltd. wyraziła kategoryczny brak zgody na ujawnienie jakiejkolwiek treści wyroków, czym spełniono formalną przesłankę odmowy udostępnienia informacji. Dalej organ powołuje wyrok NSA w zakresie dotyczącym przesłanki materialnej i przechodzi do omówienia zagadnienia udostępniania informacji, chronionych ze względu na prywatność osób fizycznych.

Zdaniem Sądu, orzekającego w sprawie niniejszej, organ w rzeczywistości nie wypełnił wytycznych NSA, dla pozoru tylko się do nich odwołując. Jeśli chodzi o dane dotyczące osób fizycznych, organ pisze w dalszym ciągu decyzji (s.4) o tym, że informacje o osobach fizycznych pozwalają na ustalenie ich tożsamości oraz umożliwiają przypisanie im konkretnych cech fizycznych, zdrowotnych, ekonomicznych i społecznych. Tymczasem analiza wyroków w odpowiednich punktach w ogóle nie wskazuje na możliwość wystąpienia tego rodzaju zagrożenia.

W szczególności, dla przykładu tylko podając punkt 802 wyroku z dnia 22.12.2011r., Sąd orzekający nie widzi żadnego związku pomiędzy zasądzoną w wyroku kwotą kosztów na rzecz uczestników "według ich twierdzeń", a "przypisaniem konkretnych cech fizycznych, zdrowotnych, ekonomicznych i społecznych" w sensie ujawnienia poufnych informacji o osobach fizycznych. Zdaniem Sądu tak daleko posunięta ostrożność nie ma nic wspólnego z rzeczywistą chęcią ochrony informacji o osobach trzecich a przede wszystkim z celami tej ochrony.

Organ zanonimizował również np. punkt 41 tegoż samego wyroku, w którym mowa jest tylko o tym, że jeden z uczestników "ze względu na chorobę" nie może złożyć zeznań w określonym miejscu; punkt ten nie zawiera bez żadnych szczegółowych danych o chorobie, czy innych, które można byłoby uznać za podlegające ochronie. Zdaniem Sądu, informacja, że ktoś jest chory, sama w sobie nie narusza niczyjej prywatności, póki nie zostanie doprecyzowana (o jaką chorobę chodzi, ewentualnie np. jakie jej stadium lub jakie dolegliwości powodującą itp.).

Dalej Sąd stwierdza, iż brak w uzasadnieniu decyzji przekonującego wyjaśnienia, dlaczego anonimizacji podlega "historia powstania powoda", albo opis "przebiegu negocjacji" i "planów inwestycyjnych" sprzed 10 lat.

Zupełnie niezrozumiałe jest zanonimizowanie przez organ sygnatur spraw sądowych, które w polskim porządku prawnym są jawne. Bezpodstawne było również zanonimizowanie informacji o "innych prowadzonych postępowaniach związanych z działalnością inwestora czy też podjętych wobec niego czynnościach kontrolnych, sprawdzających czy śledczych przez ABW lub organy ścigania". Nie wiadomo jaką "wartość gospodarczą dla inwestora" mogą one posiadać.

Również niezrozumiałe jest zanonimizowanie punktów wyroku, dotyczących wykładni przepisów (np.80, 81 wyroku z 17.12.2009r.) czy przyczyn oddalenia wniosku o zawieszenie postępowania (pkt 108 wyroku z 17.12.2009r.).

Po analizie całości obu wyroków Sąd stwierdza, że analogiczne uwagi można mieć do wszystkich punktów, co do których odmówiono udostępnienia wyroków, co powoduje, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja musiały zostać uznane za wadliwe, gdyż organ nie wyjaśnił przekonująco przyczyn odmowy.

Znowu wypada powołać wytyczne, zawarte w wyroku NSA w sprawie I OSK 1164/15, w którym wskazano: "Jednocześnie, co przyznaje sam skarżący kasacyjnie, odnoszenie cechy poufności arbitrażu do arbitrażu inwestycyjnego jest dyskusyjne, gdyż arbitraż handlowy i arbitraż inwestycyjny są odmiennymi rodzajami arbitrażu. W tym drugim przypadku stroną sporu jest bowiem państwo. A zatem spór nie ma charakteru wyłącznie prywatnego. Rzeczpospolita Polska jest dobrem wspólnym wszystkich obywateli i władzę zwierzchnią w niej sprawuje Naród (art. 1 i 4 ust. 1 Konstytucji), zatem jego członkowie mają prawo do wiedzy o treści rozstrzygnięć odnoszących się do Rzeczpospolitej Polskiej".

Oceniając zatem zaskarżone decyzje z tego punktu widzenia- wiążącego zarówno organ jak i Sąd Administracyjny art.153 p.p.s.a. - trzeba uznać, że organ nie wypełnił wytycznych Naczelnego Sądu Administracyjnego, ignorując fakt, że decyzje dotyczą wyroków w sprawie nie mającej wyłącznie prywatnego charakteru, gdyż stroną sporu było państwo polskie.

Wydając po raz kolejny decyzje w sprawie, organ powinien mieć zatem na uwadze powyższe wytyczne, a nie powielać własnego stanowiska, wyrażonego w pierwotnej decyzji (z 10 lipca 2014 r.).

Z tego punktu widzenia oceniane decyzje nie są przekonująco umotywowane, naruszają art.107 § 3 k.p.a.; organ nie zrealizował wytycznych Naczelnego Sądu Administracyjnego, przez co naruszył art.153 p.p.s.a. Nadto organ naruszył art.8 § 1 k.p.a. poprzez brak jego zastosowania tj. obniżanie zaufania do organów władzy publicznej. Mimo dwukrotnego już orzekania w sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny i wydania orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny, organ tylko pozornie wypełnił swoje obowiązki, w rzeczywistości jednak zignorował nie tylko obowiązujące go przepisy, ale przede wszystkim wytyczne, zawarte w wymienionych wyrokach.

Z tej przyczyny Sąd, orzekający w sprawie niniejszej, obowiązany był uchylić zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję, na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie przepisu art. 200 p.p.s.a.