Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 52/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Stwierdzono bezczynność postępowania i że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędzia WSA Joanna Kube, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 kwietnia 2020 r. sprawy ze skargi E. P. na bezczynność Krajowej Rady [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] września 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. stwierdza, że Krajowa Rada [...] dopuściła się bezczynności w rozpoznaniu wniosku z dnia [...] września 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie punktów 2 i 3 wniosku; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Krajowej Rady [...] na rzecz E. P. kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez E. P. (dalej: "wnioskodawczyni", "skarżąca"), reprezentowaną przez profesjonalnego pełnomocnika, jest bezczynność Krajowej Rady [...] (dalej: "KR[...]", "organ"), reprezentowanej przez Prezesa KR[...], polegająca na nierozpatrzeniu wniosku z dnia [...] września 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej.

Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Pismem z dnia [...] września 2019 r., na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r, poz. 1429 ze zm.), dalej: "u.d.i.p.", wnioskodawczyni zwróciła się do Prezesa KR[...] (omyłkowo adresując wniosek do "Prezesa Krajowej Izby [...]") o udostępnienie:

1) dokumentacji dotyczącej audytu zarządzania finansami [...] Kadencji KR[...], tj. w latach 2015-2018, przeprowadzonego na mocy uchwały KR[...] [...] z dnia [...] czerwca 2019 r., którego wyniki zostały zatwierdzone uchwałą nr [...] KR[...] podczas posiedzenia z dnia [...] września 2019 r. wraz z ww. uchwałą zatwierdzającą;

2) wszelkiej pozostałej dokumentacji dotyczącej przeprowadzanych od dnia [...] grudnia 2018 r. do dnia [...] września 2019 r. audytów, kontroli oraz badań prawidłowości funkcjonowania Krajowej Izby [...] (dalej: "KI[...]") w okresie od dnia [...] stycznia 2015 r. do [...] grudnia 2018 r.;

3) treści wszelkich skarg i zażaleń dotyczących sposobu prowadzenia spraw przez E. B. w okresie pełnienia przez nią funkcji Rzecznika Dyscyplinarnego KI[...], które wpłynęły do Biura KI[...], Sądów Dyscyplinarnych oraz Rzecznika Dyscyplinarnego.

Wnioskodawczyni zwróciła się do przekazanie skanów powyższych dokumentów na podany adres mailowy.

Pismem z dnia [...] października 2019 r. organ poinformował wnioskodawczynię, że dokumenty określone we wniosku z dnia [...] września 2019 r. nie podlegają udostępnieniu w trybie u.d.i.p. Jednocześnie organ przesłał wnioskodawczyni pełny tekst raportu z audytu finansów KI[...] za lata 2015 - 2018, tj. za okres, w którym wnioskodawczyni pełniła funkcję Prezesa KR[...]. Nadto poinformował, że teksty wszelkich uchwał dostępne są na stronie internetowej KI[...].

Pismem z dnia [...] stycznia 2020 r. E. P. wniosła skargę na bezczynność Prezesa KR[...] (błędnie wskazując organ, tj. "Prezesa KI[...]") w zakresie rozpoznania wniosku z dnia [...] września 2019 r. zarzucając organowi naruszenie art. 4 ust. 1 pkt 5 w związku z art. 1 ust. 1 oraz art. 3 ust. 1 i art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Wobec powyższych zarzutów skarżąca wniosła o:

- stwierdzenie, że Prezes KR[...] dopuścił się bezczynności w zakresie rozpoznania ww. wniosku,

- zobowiązanie Prezesa KR[...] do rozpatrzenia ww. wniosku w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku,

- zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała w szczególności, iż zgodnie z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o diagnostyce laboratoryjnej (Dz. U. z 2019 r., poz. 849), dalej: "u.d.l.", Krajowa Izba [...] jest podmiotem publicznym, na który ustawodawca nałożył obowiązek udostępniania informacji publicznej, natomiast przedmiot wniosku - w świetle art. 3 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 6 ust. 2 i 3 u.d.i.p. - stanowi informację publiczną. W związku z powyższym stanowisko organu zawarte w piśmie z dnia [...] października 2019 r. jest nieprawidłowe.

Dalej skarżąca podniosła, że bezczynność organu na gruncie u.d.i.p. zachodzi nie tylko wówczas, gdy organ nie podejmuje żadnej czynności w celu udzielenia odpowiedzi na wniosek, ale także wówczas, gdy organ udziela informacji niepełnej, wymijającej, a także gdy nie wydaje decyzji w przypadku odmowy udostępnienia informacji publicznej, co bez wątpienia miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Na poparcie ww. stanowiska skarżąca powołała liczne orzeczenia sądów administracyjnych. Zaznaczyła również, że ustawodawca przewidział środki karne w sytuacji bezczynności organu lub celowego wprowadzania w błąd podmiotu wnoszącego o udostępnienie informacji publicznej, o czym stanowi art. 23 u.d.i.p.

Końcowo skarżąca wskazała, że skoro w niniejszej sprawie organ nie podjął żadnych działań w celu rozpoznania wniosku, tj. nie udostępnił informacji publicznej, nie wydał decyzji o odmowie udzielenia tej informacji, ani nie powiadomił o niemożności udostępnienia informacji w ustawowym terminie, zarzut bezczynności jest w pełni uzasadniony.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi w całości z uwagi na udostępnienie skarżącej wszelkich dokumentów, o które wnioskowała.

Odnośnie punktu 1 wniosku z dnia [...] września 2019 r. organ wskazał, iż w dniu [...] października 2019 r. Prezydium KR[...] zdecydowało o udostępnieniu i przesłaniu skarżącej na piśmie pełnego tekstu raportu (wszystkich materiałów) z audytu finansów Krajowej Izby [...] za lata 2015 - 2018 przeprowadzonego na mocy uchwały KR[...] nr [...] r. z dnia [...] czerwca 2019 r., którego wyniki zostały zatwierdzone uchwałą nr [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. Skarżąca odebrała tekst audytu w dniu [...] listopada 2019 r .

Organ zaznaczył, iż audyt finansowy został przeprowadzony przez biegłego rewidenta na zlecenie KR[...]. Całość materiałów przygotowanych przez biegłego rewidenta została przesłana skarżącej. W posiadaniu KI[...] nie znajdują się żadne dodatkowe dokumenty związane z ww. audytem finansowym. Natomiast wszystkie uchwały samorządu są podawane do publicznej wiadomości poprzez ich publikowanie na stronie internetowej KI[...] pod adresem: [...]

Odnośnie punktu 2 ww. wniosku organ stwierdził, iż w okresie wskazanym przez skarżącą przeprowadzany był tylko jeden audyt, tj. audyt z zakresu finansów, którego całkowita treść została udostępniona skarżącej.

KR[...] nie prowadziła jakichkolwiek badań dotyczących prawidłowości funkcjonowania KI[...] w okresie od dnia [...] stycznia 2015 r. do dnia [...] grudnia 2018 r.

Komisja Rewizyjna KI[...] została zobowiązana uchwałą nr [...][...] Krajowego Zjazdu [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. w sprawie programu działania Krajowej Izby [...] w latach 2019-2022 do sprawdzenia działalności finansowej KI[...] od dnia [...] października 2018 r. do dnia [...] grudnia 2018 r.

Jednocześnie organ wskazał, iż zgodnie z art. 36 ust. 1 pkt 3 u.d.l. organami samorządu (Krajowej Izby [...]) są: Krajowa [...], Komisja Rewizyjna, Sąd Dyscyplinarny i Wyższy Sąd Dyscyplinarny. Do zakresu działania Komisji Rewizyjnej należy kontrola działalności finansowej i gospodarczej KR[...]. Pracami Komisji Rewizyjnej kieruje jej Przewodniczący (§ 29 ust. 3 Statutu Krajowej [...] stanowiącego załącznik do Uchwały Nr [...][...] Krajowego Zjazdu [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. w sprawie Statutu Krajowej Izby [...]). Komisja Rewizyjna jest więc jednym z organów KI[...] działającym niezależnie od innego ustawowego organu, tj. Krajowej Rady [...] , której pracami, zgodnie z § 23 Statutu, kieruje Prezes Krajowej Rady [...].

Prezes KR[...] nie jest uprawniony do udostępniania materiałów związanych kontrolą przeprowadzaną przez Komisję Rewizyjną, która de facto kontroluje prace Krajowej Rady [...] i Prezesa KR[...]. W oczekiwanym przez skarżącą zakresie Prezes KR[...] posiada wyłącznie protokół z posiedzenia Komisji Rewizyjnej z dnia [...] stycznia 2019 r., który został przesłany skarżącej w dniu [...] stycznia 2020 r.

Prezes KR[...] nie jest osobą uprawnioną do udostępniania dokumentacji i materiałów z kontroli Komisji Rewizyjnej KI[...], ponieważ nie znajduje się w jej posiadaniu. Skarżąca powinna zwrócić się do Przewodniczącego Komisji Rewizyjnej analogicznie, jak to uczyniła wobec Rzecznika Dyscyplinarnego KI[...] oraz Sądu Dyscyplinarnego KI[...] (pismo z dnia [...] grudnia 2019 r.). Ponadto, Prezes KR[...] nie posiada dostępu i nie jest uprawniony do zajmowania stanowiska i udostępniania informacji (dokumentacji znajdującej się aktach spraw) związanych z prowadzonymi postępowaniami przez organy dyscyplinarne samorządu zawodowego.

Odnośnie punktu 3 wniosku organ stwierdził, iż zażalenia na prawidłowość postępowań prowadzonych przez Rzecznika Dyscyplinarnego KI[...] wnosi się do Sądu Dyscyplinarnego KI[...].

Nadto organ podał, że kwerenda dokumentacji za okres [...] Kadencji znajdującej się w biurze Prezesa KR[...] wykazała, że skargę na Rzecznika Dyscyplinarnego kierowała jedna osoba, która w tym czasie była stroną w postępowaniu wyjaśniającym prowadzonym przez Rzecznika Dyscyplinarnego (zanonimizowana treść skargi została przesłana skarżącej w dniu [...] stycznia 2020r.).

Wszelkie zażalenia były przekazywane zgodnie z właściwością do Sądu Dyscyplinarnego KI[...] celem ich rozpatrzenia.

Końcowo organ wskazał, iż w przedmiotowej sprawie skarżąca zwróciła się do Sądu Dyscyplinarnego, a jej wnioski są rozpatrywane.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.

W myśl art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W sprawie niniejszej, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na względzie przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r., poz. 1429 ze zm.), która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania. Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p.

Jak stanowi art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). Skarga na bezczynność ma na celu zwalczenie zwłoki w załatwieniu sprawy poprzez spowodowanie wydania przez organ oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Przy czym Sąd kontrolując działania organu bierze pod uwagę stan danej sprawy istniejący w dacie wyrokowania.

Ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat działalności organów władzy publicznej, osób pełniących funkcje publiczne, organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (art. 61 ust. 1 Konstytucji RP). Używając w art. 2 ust. 1 u.d.i.p. pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy samorządów gospodarczych i zawodowych.

Stosownie do art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o diagnostyce laboratoryjnej (Dz. U. z 2019 r., poz. 849 ze zm.), diagności laboratoryjni zorganizowani są na zasadach samorządu zawodowego, który jest niezależny w wykonywaniu swoich zadań i podlega wyłącznie przepisom ustawy. Jednostką organizacyjną samorządu, posiadającą osobowość prawną, jest Krajowa Izba [...] z siedzibą w [...] (ust. 3).

W myśl art. 34 ust. 1 u.d.l. Krajową Izbę [...] tworzą zamieszkali na terenie kraju [...]. Do zadań samorządu należy w szczególności: 1) sprawowanie nadzoru nad należytym wykonywaniem czynności [...]; 2) reprezentowanie [...] oraz ochrona ich interesów zawodowych; 3) działanie na rzecz stałego podnoszenia kwalifikacji zawodowych przez [...]; 4) udział w ustalaniu standardów i zasad oceny pracy w [...]; 5) integrowanie środowiska [...]; 6) prowadzenie badań w zakresie ochrony zdrowia (art. 35 u.d.l.).

Przepis art. 36 ust. 1 u.d.l. stanowi, że organami samorządu są: 1) Krajowy Zjazd [...]

; 2) Krajowa Rada [...]; 3) Komisja Rewizyjna; 4) Wyższy Sąd Dyscyplinarny; 5) Sąd Dyscyplinarny.

Krajową Radę [...] stanowią Prezes Krajowej Rady i członkowie wybrani przez Krajowy Zjazd (art. 46. 1 u.d.l.).

Do zakresu działania Krajowej Rady należy m.in.: 1) reprezentowanie samorządu wobec organów państwowych i samorządowych, sądów, Narodowego Funduszu Zdrowia, instytucji i organizacji; 2) wykonywanie uchwał Krajowego Zjazdu; 3) udzielanie opinii o projektach aktów prawnych oraz przedstawianie wniosków dotyczących unormowań prawnych z zakresu ochrony zdrowia; 4) opiniowanie programu studiów wyższych i studiów podyplomowych z zakresu diagnostyki laboratoryjnej; 5) uchwalanie budżetu Krajowej Rady i zatwierdzanie sprawozdań z jego wykonania oraz rozpatrywanie wniosków Komisji Rewizyjnej; 6) wybór Prezesa Krajowej Rady oraz Rzecznika Dyscyplinarnego, jeżeli ich mandat wygasł w okresie pomiędzy Krajowymi Zjazdami; 7) wybór przewodniczącego Zespołu Wizytatorów, jego zastępcy i członków; 8) koordynowanie doskonalenia zawodowego diagnostów laboratoryjnych; 9) uchwalanie regulaminów: działalności samorządu i jego organów; zakresu i zasad działania wizytatorów; prowadzenia listy diagnostów laboratoryjnych; prowadzenia ewidencji (art. 47 u.d.l.).

Z powyższego wynika, że Krajowa Rada [...] jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej w świetle art. 4 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p., a informacje będące przedmiotem wniosku z dnia [...] września 2019r., dotyczące w istocie działalności samorządu zawodowego [...], są informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c i f, pkt 3 lit. d, pkt 4 lit. a u.d.i.p. Zarówno bowiem dokumentacja dotycząca audytów, przeprowadzonych kontroli, jak również pisma dotyczące działalności Rzecznika Dyscyplinarnego KI[...] posiadają walor informacji publicznej. Dokumenty te dotyczą bezpośrednio działalności organów KI[...] w tym: gospodarki budżetowej, organizacji, sposobu załatwiania spraw w zakresie skarg i zażaleń na działalność Rzecznika Dyscyplinarnego KI[...].

Z akt sprawy wynika, że w odpowiedzi na ww. wniosek, pismem z dnia [...] października 2019 r. KR[...] udostępniła informację publiczną obejmującą wyłącznie punkt 1 wniosku. Przekazała bowiem skarżącej pełny tekst raportu z audytu finansów KI[...] za lata 2015 - 2018. Dokument ten, jak dodatkowo wskazała KR[...] w odpowiedzi na skargę, obejmował wszystkie materiały związane z audytem finansowym jakimi dysponowała KR[...]. Jednocześnie KR[...] poinformowała skarżącą, która w ww. okresie pełniła funkcję Prezesa KR[...], że wszystkie uchwały tego organu są zamieszczone na stronie internetowej KI[...].

W związku z powyższym brak jest podstaw faktycznych i prawnych do uznania, że w dacie wniesienia skargi do Sądu KR[...] pozostawała w bezczynności względem punktu 1 wniosku skarżącej. Tym samym brak było podstaw do uwzględnienia skargi w ww. zakresie zgodnie z wnioskiem skarżącej.

Istniały natomiast przesłanki do uznania, że organ dopuścił się bezczynności względem punktów 2 i 3 wniosku, bowiem w piśmie z dnia [...] października 2019 r. błędnie uznał, że wnioskowana w tym zakresie informacja nie stanowi informacji publicznej i z tego względu nie podlega udostępnieniu w trybie u.d.i.p. Dopiero za pismem z dnia 31 stycznia 2020 r. organ przesłał skarżącej dokumenty, znajdujące się w jego posiadaniu, odpowiadające zakresowi przedmiotowemu tej części wniosku. Zatem stan bezczynności organu, istniejący w dacie wniesienia skargi, ustał przed dniem wyrokowania w sprawie.

Zaznaczyć w tym miejscu należy, że z art. 4 ust. 3 u.d.i.p. wynika zasada, zgodnie z którą do udzielania informacji publicznej zobowiązane są podmioty będące w ich posiadaniu. Przesłanką zaistnienia obowiązku udostępnienia informacji jest więc określony stan faktyczny, tj. posiadanie żądanej informacji przez podmiot zobowiązany. Zatem adresat wniosku o udostępnienie informacji publicznej jest zwolniony z obowiązku jej udzielenia w przypadku, gdy nie dysponuje żądaną informacją publiczną. W sytuacji, gdy adresat wniosku nie jest w posiadaniu żądanej informacji, powinien poinformować o tym wnioskodawcę w drodze zwykłego pisma i nie spoczywa na nim obowiązek poszukiwania informacji na użytek przedmiotowego wniosku (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2016, s. 259; wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2010r. sygn. akt I OSK 1557/09, publ. LEX nr 1264573).

Skoro zatem, jak podkreślała KR[...] w piśmie z dnia [...] stycznia 2020 r. oraz w odpowiedzi na skargę, udostępniła skarżącej wszelką posiadaną dokumentację dotyczącą punktów 2 i 3 wniosku, Sąd nie miał podstaw do zobowiązania KR[...] do rozpoznania wniosku z dnia [...] września 2019 r. stosownie do dyspozycji art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd stwierdził jednak, że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku - zgodnie z art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Bezczynność ta, pomimo że ustała do dnia wydania przez Sąd rozstrzygnięcia w sprawie, to jednak istniała w dacie wniesienia skargi.

Jednocześnie Sąd uznał, że stwierdzona bezczynność organu (w zakresie punktów 2 i 3 wniosku) nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być szczególnie znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 24 lipca 2015 r., sygn. akt II OSK 3237/14, publ. LEX nr 1803268; wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012r., sygn. akt I OSK 675/12, publ. CBOSA).

W niniejszej sprawie bezczynność KR[...] w zakresie rozpoznania wniosku skarżącej nie miała postaci kwalifikowanej w powyższym rozumieniu tego pojęcia. W szczególności nie wynikała ona z celowego zaniechania organu, czy lekceważącego traktowania wnioskodawczyni, lecz z błędnej kwalifikacji żądanej informacji na gruncie przepisów u.d.i.p., które w istocie mogą nasuwać wątpliwości interpretacyjne. Dla oceny charakteru bezczynności istotny jest również fakt, że na datę wyrokowania dokumentacja znajdująca się w posiadaniu KR[...] została skarżącej udostępniona.

W świetle powyższego Sąd nie stwierdził podstaw do zastosowania z urzędu wobec organu żadnej z instytucji określonych w art. 149 § 2 p.p.s.a., zaś skarżąca o to nie wnioskowała.

Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a., orzekł jak w punktach 1 i 2 sentencji wyroku. Sąd oddalił skargę w pozostałym zakresie w oparciu o art. 151 p.p.s.a. jak w punkcie 3 sentencji. O kosztach postępowania obejmujących wpis od skargi (100 złotych) oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej w stawce minimalnej (480 złotych) wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa, Sąd postanowił w oparciu o art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018r., poz. 265), jak w punkcie 4 sentencji wyroku.