Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2976/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-01-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędzia del. WSA Marta Laskowska-Pietrzak Protokolant asystent sędziego Joanna Drapczyńska po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2020 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 16 maja 2019 r. sygn. akt IV SA/Po 251/19 w sprawie ze skargi M.W. na postanowienie Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego 1. prostuje oczywistą omyłkę w rubrum zaskarżonego wyroku w ten sposób, że w miejsce "na decyzję" wpisuje "na postanowienie"; 2. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 16 maja 2019 r. sygn. akt IV SA/Po 251/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił w całości skargę M.W. na postanowienie Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego.

Wyrok ten został wydany w następującym stanie sprawy:

Decyzją z dnia [...] września 2016 r. nr [...] Starosta K. zatwierdził projekt budowlany i udzielił M.W. pozwolenia na rozbudowę bazy skupu zbóż o stację paliw płynnych i gazowych LPG wraz z infrastrukturą towarzyszącą w miejscowości [...] ul. [...] na działce nr ewid. [...].

Pismem z dnia 16 listopada 2016 r. (złożonym 2 grudnia 2016 r.) K.W. (zwany dalej także "wnioskodawcą") złożył wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją. W jego uzasadnieniu wskazał, że "do czasu ustanowienia pełnomocnika nie posiadał informacji o wydaniu decyzji".

Postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r. Starosta K. odmówił wznowienia postępowania podnosząc, że z wniosku jasno wynika, iż wnioskodawca nie wykazał by zachował termin do skutecznego złożenia podania. W zażaleniu na powyższe postanowienie wyjaśniono, że wnioskodawca o decyzji dowiedział się w połowie listopada 2016 r., a zatem podanie o wznowienie zostało wniesione w terminie. Na skutek tego zażalenia Wojewoda Wielkopolski postanowieniem z dnia [...] lipca 2017 r. uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.

Pismem z dnia 16 sierpnia 2017 r. skarżąca oraz R.W. poinformowali organ, że o decyzji objętej wnioskiem o wznowienie wnioskodawca dowiedział się już wcześniej – albowiem o przedmiotowej decyzji został przez nich poinformowany w pierwszym tygodniu października 2016 r.

W kolejnym piśmie wnioskodawca podtrzymał swoje stanowisko, że o decyzji o pozwoleniu na budowę dowiedział się w połowie listopada 2016 r.

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2017 r. Starosta K. odmówił wznowienia postępowania w sprawie.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł wnioskodawca.

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2018 r. Wojewoda Wielkopolska uchylił w całości postanowienie Starosty K. z dnia [...] listopada 2017 r. i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Na skutek sprzeciwu od tego postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2018 r. sygn. akt IV SA/Po 311/18 uchylił postanowienie Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] lutego 2018 r. i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia.

Następnie postanowieniem z dnia [...] czerwca 2018 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4, art. 147, art. 148, art. 149 § 1 i art. 150 § 1 oraz art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), zwanej dalej "k.p.a." w zw. z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 935), Wojewoda Wielkopolski uchylił w całości postanowienie Starosty K. z dnia [...] listopada 2017 r. i orzekł o wznowieniu postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Starosty K. nr [...] z dnia [...] września 2016 r.

Skargę na postanowienie Wojewody Wielkopolskiego wniosła M.W. wskazując na naruszenie art. 148 § 1 i 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, że K.W. dochował terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, a także naruszenie art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Żądaniem skargi objęto uchylenie postanowienia Wojewody i wniosek o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Wielkopolski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu złożona skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Podstawę oddalenia skargi w całości stanowił przepis art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302) - zwanej w dalszej części tego uzasadnienia w skrócie "p.p.s.a.". W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił, iż istota sporu sprowadza się do oceny zasadności wznowienia postępowania w niniejszej sprawie. Kwestią sporną pozostaje bowiem zachowanie przez K.W. terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Następnie Sąd przytoczył przepisy art. 148 § 1 i 2, art. 145 § 1 pkt 4 oraz art. 149 k.p.a. (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257) i wskazał, że w jego ocenie wiarygodność oświadczenia złożonego przez wnioskodawcę nie została w toku postępowania podważona. Wnioskodawca podał, że o wydaniu przedmiotowej decyzji dowiedział się w połowie listopada 2016 r., zaś wniosek o wznowienie postępowania został złożony [...] grudnia 2016 r. Wnioskodawca wskazał, że w połowie listopada 2016 r. o fakcie wydania decyzji Starosty K. z dnia [...] września 2016 r. żonie K.W. powiedział klient, który akurat korzystał z usług prowadzonego przez niego Zakładu [...], wskazując, że niedługo po sąsiedzku pojawi się konkurencja. K.W. podniósł, że żona przekazała mu tę informację jeszcze tego samego dnia. Wnioskodawca dodał, że akurat "załatwiał sprawy z elektrykiem", stąd pamiętał, że była to połowa listopada 2016 r. Elektryk polecił mu adwokata, do którego wnioskodawca zgłosił się niezwłocznie i któremu udzielił pełnomocnictwa w dniu 17 listopada 2016 r. Dalej Sąd wyjaśnił, że wobec faktu, iż dla biegu terminu określonego w art. 148 § 2 k.p.a. znaczenie ma moment, w którym strona pozbawiona udziału w postępowaniu dowiedziała się – o wydaniu decyzji – bez wpływu na wynik sprawy pozostają takie okoliczności jak choćby fakt rozpoczęcia robót budowlanych i ich zakres. Dowiedzenie się o rozstrzygnięciu oznacza pozyskanie wiadomości o tym, jakiej sprawy dotyczyła decyzja, czy była to decyzja pozytywna bądź negatywna, czy też w inny sposób kończąca postępowanie.

Powyższe jest istotne w okolicznościach badanej sprawy, bowiem skarżąca zmierzała w toku postępowania administracyjnego do wykazania, że wnioskodawca miał możliwość i dowiedział się o wydaniu decyzji z dnia [...] września 2016 r. nr [...] wcześniej niż w listopadzie 2016 r. Swoje stanowisko skarżąca opierała na: oświadczeniu o udzieleniu wnioskodawcy ustnej informacji o wydaniu decyzji; fakcie wywieszenia tablicy informacyjnej; rozpoczęciu robót, dokonaniu przez wnioskodawcę w maju 2015 r. zgłoszenia do inspektoratu budowlanego.

Sąd pierwszej instancji dokonał oceny przeciwstawnych oświadczeń świadków A.W. i K.S. oraz wnioskodawcy i jego żony A.W. Wskazani wyżej świadkowie – A.W. i K.S., zeznali, że informowali wnioskodawcę o wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę w październiku 2016 r. oraz iż o wydanej decyzji skarżący dowiedział się z wywieszonych tablic informacyjnych, z którymi się zapoznawał. Świadek K.S. dodatkowo wskazywał, że "gdy w czerwcu była kontrola to wisiały tablice i obok tej powieszonej była kolejna tablica i że wnioskodawca musiał je widzieć. Jednakże Sąd pierwszej instancji podkreślił, że w jego ocenie nie wykazano by wnioskodawcza o wydanej decyzji z dnia [...] września 2016 r. dowiedział się z treści tablicy informacyjnej, ani tym bardziej kiedy to ewentualnie nastąpiło.

W odniesieniu do powyższego Sąd wyjaśnił, że rozpoczęcie robót budowlanych i wywieszenie przez inwestora tablicy informacyjnej tylko wtedy świadczy o powzięciu przez stronę wiadomości o decyzji o pozwoleniu na budowę - gdy strona nie kwestionuje – wywieszenia tablicy informującej o udzielonym pozwoleniu na budowę – i zapoznania się – z informacjami zawartymi na tej tablicy. Powiązanie umieszczenia tablicy informacyjnej z przepisem art. 148 § 2 k.p.a. jest takie, że do strony musi dotrzeć wiadomość – o wydaniu decyzji i udzielonym w niej pozwoleniu – niezależnie od źródła, z którego pochodzi informacja (por. wyrok NSA z dnia 10 marca 2006 r., sygn. akt II OSK 622/05). Natomiast w tej sprawie nie wykazano, aby - wbrew złożonemu przez wnioskodawcę oświadczeniu - zapoznał się on z treścią tablicy informującej m.in. o wydaniu decyzji z dnia [...] września 2016 r. nr [...].

Sąd zaznaczył także, że pismo wnioskodawcy datowane na 20 maja 2015 r. (wpływ do organu 23 maj 2016 r.), które ten skierował do organu nadzoru budowlanego, a dotyczące prośby o kontrolę rozbudowy bazy skupu zbóż nawozów o stację paliw płynnych i gazowych LPG, nie dowodzi faktu pozyskania wiedzy na temat decyzji z dnia [...] września 2016 r. Pismo to wpłynęło do organu nadzoru wcześniej, aniżeli inwestorzy złożyli wniosek o pozwolenie na realizację omawianej inwestycji (data złożenia wniosku o pozwolenie na rozbudowę - 8 lipiec 2016 r.). Bez znaczenia jest także kwestia rozpoczęcia robót budowlanych. Znaczenie ma bowiem moment uzyskania wiedzy o wydanej decyzji, a nie okoliczność powzięcia wiedzy o fakcie rozpoczęcia robót.

W ocenie Sądu, mając na uwadze realia tej sprawy prawidłowo Wojewoda Wielkopolski ocenił materiał dowody. W toku postępowania nie wykazano, by wnioskodawca wiedzę o wydaniu przedmiotowej decyzji uzyskał w innym terminie niż deklaruje. Sąd wskazał także, że na spornej działce inwestor realizuje kilka inwestycji i w jednym momencie wywieszone były trzy tablice informacyjne. Skoro zatem na nieruchomości objętej pozwoleniem na budowę trwały już wcześniej prace budowlane, a wnioskodawca interesował się nimi, skoro zainicjował w maju 2016 r. postępowanie przed nadzorem budowlanym, a jednocześnie nie był on stroną wydanej w dniu [...] września 2016 r. decyzji nr [...], to Sąd uznał, iż – w świetle poczynionych ustaleń faktycznych – za wiarygodne należało uznać złożone przez niego oświadczenie, że o wydaniu tej decyzji dowiedział się w połowie listopada 2016r. Finalnie należy wskazać, że prowadzone ponad 2 lata postępowanie, doprowadziło Wojewodę do trafnych wniosków i nie ma wpływu na tę ocenę sposób uzasadnienia przez ten organ swojego stanowiska.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła skarżąca, zaskarżając przedmiotowy wyrok w całości oraz wnosząc o uchylenie tego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi skarżąca zarzuciła naruszenie:

1/ art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 oraz art. 148 § 1 i 2 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie skargi wniesionej przez skarżącą w związku z błędnym przyjęciem, że wnioskodawca udowodnił, iż dochował miesięcznego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania;

2/ art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 2107) w zw. z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie błędnej oceny zebranego materiału dowodowego i w konsekwencji niezasadne przyjęcie, że wnioskodawca dochował miesięcznego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania;

W uzasadnieniu skarżąca podniosła argumenty na poparcie powyższego stanowiska.

Pismem z dnia 21 sierpnia 2019 r. uczestnik postępowania R.W. oświadczył, iż popiera skargę kasacyjną. Jednocześnie wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych, zaś tak rozpoznawana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przystępując do wyjaśnienia przesłanek nieuwzględnienia wniesionego środka odwoławczego skarżącej zaznaczyć należy, iż wbrew zarzutom skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji przeprowadził właściwą kontrolę legalności zaskarżonego postanowienia Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] czerwca 2018 r. w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego, zaś kwestionowany wyrok odpowiada prawu. Wprawdzie w rubrum zaskarżonego wyroku błędnie wskazano jako zaskarżone do Sądu pierwszej instancji rozstrzygnięcie oznaczając je jako decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...], gdy tymczasem tak oznaczone wyżej wymienioną datą jak i numerem jest postanowienie Wojewody Małopolskiego, stąd też zachodziła potrzeba sprostowania tej oczywistej omyłki pisarskiej w rubrum zaskarżonego wyroku. Tym samym w pkt 1 wyroku Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 156 § 3 p.p.s.a., sprostował oczywistą omyłkę pisarską w wyroku Sądu pierwszej instancji, w którego rubrum wskazano w sposób wadliwy formę załatwienia przedmiotowej sprawy przez Wojewodę Wielkopolskiego, który wydał zaskarżone postanowienie, a nie decyzję.

Natomiast odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej należy jednoznacznie podkreślić, iż w okolicznościach rozpoznawanej sprawy Sąd pierwszej instancji, oceniając całokształt zebranego materiału dowodowego, słusznie przyjął, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, iż K.W. wykazał, że dochował miesięcznego terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Starosty K. z dnia [...] września 2016 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu skarżącej pozwolenia na rozbudowę bazy skupu zbóż o stację paliw płynnych i gazowych LPG wraz z infrastrukturą towarzyszącą w miejscowości [...] ul. [...] na działce nr ewid. [...].

Nie jest sporne w tej sprawie, iż pismem sporządzonym dnia 16 listopada 2016 r. (złożonym w dniu 2 grudnia 2016 r., co wynika z prezentaty Starostwa Powiatowego w K.) K.W. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ww. decyzją Starosty K. Jako przesłankę wznowienia wskazał normę art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. podnosząc, że nie brał udziału w ww. postępowaniu o pozwolenie na budowę, a jednocześnie zaznaczył, iż do czasu ustanowienia pełnomocnika nie posiadał informacji o wydaniu decyzji. Ponadto wnioskodawca w toku przedmiotowego postępowania konsekwentnie twierdził, iż o wydaniu przedmiotowej decyzji dowiedział się w połowie listopada 2016 r. Wnioskodawca zauważył, że w połowie listopada 2016 r. o fakcie wydania decyzji Starosty K. z dnia [...] września 2016 r. jego żonie powiedział klient, który akurat korzystał z usług prowadzonego przez niego Zakładu [...], wskazując, że niedługo po sąsiedzku pojawi się konkurencja. Wnioskodawca zaznaczył, że żona przekazała mu tę informację jeszcze tego samego dnia, a że akurat "załatwiał sprawy z elektrykiem", stąd pamiętał, że była to połowa listopada 2016 r. Elektryk polecił mu adwokata, do którego wnioskodawca zgłosił się niezwłocznie i któremu udzielił pełnomocnictwa w dniu 17 listopada 2016 r.

Istotne w niniejszej sprawie pozostaje to, że tryb i termin wniesienia podania o wznowienie postępowania reguluje art. 148 k.p.a. (§ 1- miesiąc od dnia w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia). Termin ten należy liczyć odrębnie dla każdej z podstaw wznowienia, wymienionych w art. 145 § 1, art. 145a i art. 145b k.p.a. Dla oceny dochowania terminu istotna jest zatem treść wniosku oraz powołana w nim przesłanka wznowienia. W niniejszej sprawie, jak już wyżej zaznaczono, wnioskodawca jako podstawę żądania powołał art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Zgodnie z treścią art. 148 § 2 k.p.a. termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 liczy się od dnia w którym strona dowiedziała się o decyzji. Przy czym zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi o takie dane jak nazwa organu oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Jeśli chodzi o tę ostatnią informację, to nie jest tu konieczne, aby strona dokładnie poznała treść rozstrzygnięcia, wystarczy, jeżeli posiadła informację, czego dana decyzja dotyczy (vide wyrok NSA z dnia 6 maja 2009 r. II OSK 714/08). Pamiętać przy tym należy, że powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest tożsame z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co może mieć miejsce dopiero po jej doręczaniu (vide wyrok NSA z dnia 19 sierpnia 2010 r. II OSK 1296/09). Trafnie zatem uznał organy odwoławczy, a co zasadnie zaakceptował Sąd pierwszej instancji, że przez dowiedzenie się o decyzji należy rozumieć uzyskanie informacji o fakcie jej wydania, a więc wiedzy co do organu, od którego pochodzi oraz istotnej treści rozstrzygnięcia. Nie ma zaś żadnego znaczenia fakt, od kogo strona uzyskała powyższe informacje. Do złożenia podania o wznowienie w pełni była zatem wystarczająca wiedza, jaką wnioskodawca uzyskał właśnie w połowie listopada 2016 r. Oznacza to, że już w połowie listopada 2016 r. wnioskodawca wiedział o wydaniu decyzji z dnia [...] września 2016 r. w przedmiocie udzielenia pozwoleniu na budowę tj. dysponował informacją co do organu, który ją wydał oraz istotnej treści rozstrzygnięcia. Taka wiedza była równoznaczna z dowiedzeniem się o decyzji w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., skoro decyzja ta nie została doręczona wnioskodawcy.

Stąd też zaskarżone postanowienie dotyczące wszczęcia postępowania z wniosku K.W. o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. należy uznać za zgodne z prawem. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, to organ odwoławczy ponownie oceniając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy zgodnie z wymogami z art. 7, 77 § 1 i 78 § 1 k.p.a. właściwie uznał, że postanowienie Starosty K. o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej przedmiotową decyzją z dnia [...] września 2016r. narusza prawo, co doprowadziło do wydania rozstrzygnięcie w trybie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylającego zaskarżone postanowienie i orzekającego o wznowieniu przedmiotowego postępowania, a które zasadnie w konsekwencji uznane zostało przez Sąd pierwszej instancji za odpowiadające prawu. Przedmiotowe postanowienie stanowi zatem podstawę do przeprowadzenia właściwego postępowania rozpoznawczego w przedmiocie wznowienia postępowania.

Sąd pierwszej instancji mając na uwadze realia tej sprawy słusznie podkreślił w motywach zaskarżonego wyroku, iż prawidłowo Wojewoda ocenił zgromadzony materiał dowody. Należy zgodzić się z argumentacją Sądu pierwszej instancji, że w toku postępowania nie wykazano, by wnioskodawca wiedzę o wydaniu przedmiotowej decyzji uzyskał w innym terminie niż deklaruje. Skarga kasacyjna w żaden sposób nie podważyła prezentowanego przez Sąd pierwszej instancji stanowiska w powyższym zakresie, a powielenie tych samych argumentów, które były wskazane na wcześniejszych etapach postępowania i zostały właściwie ocenione, nie mogło wpłynąć na zmianę wyrażonego w zaskarżonym wyroku stanowiska o legalności zaskarżonego postanowienia Wojewody Wielkopolskiego.

W skardze kasacyjnej ponownie podnoszone są bowiem argumenty, którymi skarżąca zmierzała w toku postępowania administracyjnego do wykazania, że wnioskodawca miał możliwość i dowiedział się o wydaniu decyzji z dnia [...] września 2016 r. wcześniej niż w listopadzie 2016 r., a to oświadczeniach o udzieleniu wnioskodawcy ustnej informacji o wydaniu decyzji (tutaj przez A.W. i K.S.); fakcie wywieszenia tablicy informacyjnej; rozpoczęciu robót, w tym przedłożenia dziennika budowy, dokonaniu przez wnioskodawcę w maju 2015 r. zgłoszenia do inspektoratu budowlanego podania z wnioskiem o przeprowadzenie kontroli terenu obejmującej rozbudowę bazy skupu zbóż i nawozów o stacje paliw płynnych i gazowych LPG.

Natomiast Sąd pierwszej instancji w sposób przekonujący odniósł się do tych zarzutów, dokonał przede wszystkim szczegółowej i pełnej analizy oświadczeń świadków: A.W. i K.S., którzy wskazywali na wiedzę wnioskodawcy o przedmiotowej decyzji z wywieszonej tablicy informacyjnej oraz informacji ustnych i skonfrontował je z oświadczeniami wnioskodawcy i jego żony A.W., która w połowie listopada 2016 r. poinformowała męża o wydaniu przedmiotowej decyzji o pozwoleniu na budowę, a informację tę pozyskała od klienta.

Treść oświadczeń ww. świadków A.W. i K.S. słusznie, w ocenie Sądu pierwszej instancji, nie podważyła wiarygodności oświadczenia złożonego przez wnioskodawcę w tej sprawie, w szczególności gdy uwzględni się fakt, iż na terenie zainwestowanym prowadzono w dłuższym odstępie czasu szereg prac budowlanych związanych z różnymi inwestycjami.

Niewątpliwie trafnie Sąd pierwszej instancji zaznaczył, że rozpoczęcie robót budowlanych i wywieszenie przez inwestora tablicy informacyjnej tylko wtedy świadczy o powzięciu przez stronę wiadomości o decyzji o pozwoleniu na budowę, gdy strona nie kwestionuje wywieszenia tablicy informującej o udzielonym pozwoleniu na budowę i zapoznania się z informacjami zawartymi na tej tablicy. Zaś w okolicznościach tej sprawy nie wykazano, aby wnioskodawca zapoznał się z treścią tablicy informującej m.in. o wydaniu decyzji z dnia [...] września 2016 r., nie wykazano również kiedy to ewentualnie nastąpiło. Poza tym ważne jest również i to, na co Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę, że na spornej działce inwestor realizuje kilka inwestycji i w jednym momencie wywieszone były trzy tablice informacyjne. Nadto właściwie uznano w zaskarżonym wyroku, że nie ma, w świetle przepisów rozporządzenia z dnia 26 czerwca 2002 r. w sprawie dziennika budowy, montażu i rozbiórki tablicy informacyjnej oraz ogłoszenia zawierającego dane dotyczące bezpieczeństwa pracy i ochrony zdrowia (Dz.U. Nr 108, poz. 953), podstaw do domniemania, że dzień wywieszenia tablicy informacyjnej jest dniem dowiedzenia się o decyzji, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a.

Niewątpliwie prawidłowo również Sąd pierwszej instancji uznał, iż pismo wnioskodawcy datowane na 20 maja 2015 r. (wpływ do organu 23 maj 2016 r.), które wnioskodawca skierował do organu nadzoru budowlanego, a dotyczące prośby o kontrolę rozbudowy bazy skupu zbóż nawozów o stację paliw płynnych i gazowych LPG, nie dowodzi faktu pozyskania wiedzy na temat decyzji Starosty K. z dnia [...] września 2016 r. Pismo to wpłynęło do organu nadzoru wcześniej, aniżeli inwestorzy złożyli wniosek o pozwolenie na realizację omawianej inwestycji (data złożenia wniosku o pozwolenie na rozbudowę - 8 lipiec 2016 r.). Prawidłowo także uznano w realiach tej sprawy, że bez znaczenia jest kwestia rozpoczęcia robót budowlanych, w tym przedstawienie dziennika budowy. Znaczenie ma bowiem moment uzyskania wiedzy o wydanej decyzji, a nie okoliczność powzięcia wiedzy o fakcie rozpoczęcia robót.

Z przedstawionych w skardze kasacyjnej zarzutów oraz jej motywów w żaden sposób nie wynika by skarżąca wykazała, że wnioskodawca wcześniej niż w połowie listopada 2016 r. uzyskał informacje pozwalające zidentyfikować decyzję z dnia [...] września 2016 r., której mu nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Zatem za prawdziwe uznano oświadczenie K.W., że wiedzę o wydaniu decyzji pozyskał w połowie listopada 2016 r., za pośrednictwem żony, od klienta korzystającego z jego usług (a więc od osoby anonimowej), to udowodnienie tej okoliczności nie jest możliwe. W toku postępowania nie udowodniono natomiast w wymagany sposób, aby wnioskodawca wiedzę o wydaniu decyzji z dnia [...] września 2016 r. pozyskał wcześniej niż sam deklaruje. Dlatego też podzielono stanowisko Sądu pierwszej instancji, że ustalenia faktyczne poczynione w niniejszej sprawie nie podważają wiarygodności oświadczenia K.W. Zatem właściwie przyjęto w ramach sądowej kontroli legalności zaskarżonego postanowienia, iż w pełni odpowiada ono prawu. Z tych powodów trafnie więc zastosowano konstrukcję prawną oddalenia wniesionej skargi w trybie art. 151 p.p.s.a., albowiem nie zasługiwała ona na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie, wbrew stanowisku skarżącej, nie doszło więc do naruszenia wskazanych w petitum wniesionego środka odwoławczego norm art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 oraz art. 148 § 1 i 2 k.p.a. Nie jest także usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. gdyż co już wyżej wykazano nie można w realiach przedmiotowej sprawy skutecznie zarzucić organowi odwoławczemu naruszenia przywołanych wyżej norm procedury administracyjnej. Z kolei powołany w powiązaniu z ww. przepisami procedury administracyjnej przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych ma charakter ustrojowy. Określa on jedynie kryterium, pod jakim sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej. Wydanie wyroku niezgodnie z oczekiwaniem strony nie może być utożsamiane z uchybieniem powołanej normie. Nie ma bowiem żadnych podstaw do przyjęcia, że Sąd pierwszej instancji nie dokonał kontroli działalności administracji publicznej oraz że badanie to przeprowadził w innym aspekcie niż zgodność z przepisami, które w sprawie miały zastosowanie. Niezależnie od tego zauważyć należy, że powołany wyżej art. 1 § 1 i 2 wyznacza jedynie ramy sądowej kontroli.

Przede wszystkim jednak zauważyć należy, iż Sąd pierwszej instancji przeprowadził kontrolę legalności zaskarżonego postanowienia, a to, iż wydał wyrok, który został następnie zakwestionowany skargą kasacyjną, nie oznacza naruszenia ww. normy ustrojowej.

Dotąd powiedziane nakazywało uznać wniesioną skargę kasacyjną za nieposiadającą usprawiedliwionych podstaw. To zaś uzasadniało oddalenie wniesionej skargi kasacyjnej, co też uczyniono na podstawie art. 184 p.p.s.a.

Z tych powodów orzeczono jak w sentencji.