Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1353/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2016-03-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28, art. 134
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Anna Klotz Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant Starszy sekretarz sądowy Jakub Jagodziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 marca 2016 r. sprawy ze skargi J.W. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2015 r., nr [...], Prezydent [...], na wniosek [...] S.A. w [...], zmienił ostateczną decyzję własną z dnia [...] 2014 r. znak: [...], w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego obejmującego budowę bloków gazowych GT-50 z infrastrukturą towarzyszącą – 1 etap inwestycji, zlokalizowanego przy uli. [...] w [...], obejmującego działki geodezyjne nr [...] z obrębu [...] w ten sposób, iż zatwierdził zamienny projekt budowlany obejmujący budowę bloków gazowych GT-50 wraz z infrastrukturą na terenie działek nr [...] (powstała z podziału działki nr [...]), [...] z obrębu [...]. W związku ze zwiększeniem zakresu opracowania organ zmienił ustęp 4 punkt 2 decyzji "Szczegółowe wymagania dotyczące nadzoru na budowie" poprzez ustanowienie nadzoru inwestorskiego oraz zmienił obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, który obejmuje działki nr [...].

Postanowieniem z [...] 2015r. organ nadał powyższej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

Prezydent [...], na podstawie art. 72 ust. 6 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, informację o wydaniu ww. decyzji i możliwości zapoznania się z jej treścią podał do publicznej wiadomości.

Odwołanie od powyższej decyzji do Wojewody złożył J. W. (skarżący), wskazując, iż narusza ona istotne, obowiązujące akty prawa miejscowego, tzn. uchwałę nr [...] Rady [...] z [...] 2010 r. dotyczącej planu zagospodarowania przestrzennego terenów [...] S.A. oraz uchwały nr [...] Rady [...] z [...] 2010 r. dotyczącej założeń do planu zaopatrzenia miasta w ciepło, energię elektryczną i paliwa gazowe oraz przepisy ustaw Prawo energetyczne, o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, o gospodarce nieruchomościami. Odwołujący się podniósł, iż organ I instancji stosuje błędną wykładnię prawa energetycznego, zezwalając na budowę drogiej instalacji, a następnie obciążając kosztami ciepła odbiorców energii. Wskazał, że przy wydawaniu decyzji pominięto aspekt kosztów materialnych, jakie poniosą mieszkańcy w przyszłości, co przy realizacji inwestycji celu publicznego jest niedopuszczalne, tym bardziej, że inwestycja finansowana będzie w 50% ze środków publicznych. W kwestii uprawnień strony, regulowanych art. 28 K.p.a., podniósł, że jest podatnikiem i inżynierem z długoletnią praktyką przy realizacji inwestycji energetycznych, co w jego ocenie zobowiązuje go do występowania przeciwko marnotrawstwu środków publicznych. Wskazał ponadto, iż członkowie jego najbliższej rodziny są właścicielami mieszkania własnościowego przy ul. [...] w [...], a przedmiotowa inwestycja przynajmniej pośrednio wpłynie na ich obowiązki. Aktualnie przebywają na urlopie, w razie potrzeby ewentualne pełnomocnictwo przedstawi w terminie późniejszym.

Postanowieniem z dnia [...] 2015 r., nr [...], na podstawie art. 134 ustawy z dnia [...] czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. – dalej: "K.p.a."), Wojewoda stwierdził niedopuszczalność odwołania. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane wprowadza samodzielną regulację dotyczącą stron postępowania, jest przepisem szczególnym wobec art. 28 k.p.a., ograniczającym pojęcie strony w sprawach rozpatrywanych na gruncie prawa budowlanego. Zdaniem organu skarżący nie wykazał by był jedną z osób, którym prawo budowlane przyznaje status strony, a ponadto nie może występować jako pełnomocnik, ponieważ do kręgu stron określonego w art. 28 ust. 2 prawa budowlanego nie zaliczają się jego córka i zięć, którzy zgodnie z twierdzeniem skarżącego są właścicielami mieszkania przy ul. [...] w T..

Decyzją z dnia [...] 2015r. Prezydent [...], na podstawie art. 40 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane orzekł o przeniesieniu decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] 2014r. zmienionej decyzją z [...] 2015r. [...] na rzecz [...] sp. z o.o. w [...].

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy J. W., reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o uchylenie postanowienia Wojewody z [...] 2015r. stwierdzającego niedopuszczalność jego odwołania oraz o zasadzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego art. 28 ust. 2 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, iż nie jest stroną postępowania administracyjnego, w sytuacji, gdy zgodnie z art. 28 ust. 4 Prawa budowlanego przepisów ust. 2 i ust. 3 art. 28 nie stosuje się w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę wymagającym udziału społeczeństwa zgodnie z przepisami ustawy 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm. – dalej: "ustawa ocenowa"), której przepisom zgodnie z decyzją organu I instancji o zatwierdzeniu zamiennego projektu budowlanego oraz obwieszczeniem prezydenta z dnia [...] 2015 r. sprawa ta podlega. Nadto zarzucono naruszenie art. 6 ust. 1 w zw. z art. 1 pkt 6 b ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r., poz. 443) poprzez brak uwzględnienia okoliczności, iż art. 28 ust. 4 Prawa budowlanego miał zastosowanie w sprawie z racji na wejście w życie nowelizacji tego przepisu przed zainicjowaniem przedmiotowego postępowania administracyjnego.

W uzasadnieniu podniesiono, iż zmieniony art. 28 ust. 4 Prawa budowlanego odnosi się do wszystkich podmiotów prawa, a nie, jak wcześniej, tylko do organizacji ekologicznych, oraz że postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę, którego dotyczy zaskarżone postanowienie, stanowi postępowanie wymagające udziału społeczeństwa, co potwierdza także obwieszczenie organu I instancji dokonane na podstawie art. 72 ust. 6 ustawy ocenowej, informujące o wydaniu decyzji z dnia [...] 2015 r.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

P. z [...] 2015r. udział w postępowaniu w charakterze uczestnika na podstawie art. 33 § 2 P.p.s.a. zgłosiła [...] sp. z o.o., powołując się na okoliczność, że decyzją z dnia [...] 2015r. zostało na Spółkę przeniesione pozwolenie na budowę z [...] 2014r. zmienione sporną decyzją organu pierwszej instancji. Spółka wniosła o oddalenie skargi, z uwagi na brak interesu prawnego skarżącego w przedmiotowej sprawie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę czyli brak legitymacji do skutecznego wszczęcia postępowania odwoławczego. Nadto pismem z [...] 2016r. [...] sp. z o.o. przedłożyła na poparcie swego stanowiska dwie opinie prawne.

Na rozprawie w dniu 1 marca 2016r. Sąd dopuścił [...] sp. z o.o. w [...] do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika, jako następcę prawnego inwestora przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu bowiem zaskarżone postanowienie, mimo nieistotnego naruszenia przepisów postępowania, odpowiada prawu.

Zaskarżonym postanowieniem Wojewoda stwierdził niedopuszczalność wniesionego przez skarżącego odwołania od decyzji organu pierwszej instancji w przedmiocie zmiany decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie bloków gazowych z infrastrukturą towarzyszącą na terenie przy ul. [...] w [...].

Jako podstawę rozstrzygnięcia organ odwoławczy powołał art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm. – dalej: "K.p.a."). Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne i kończy postępowanie w sprawie, wobec czego podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego (art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a.).

Wyjaśniając powody uznania rozstrzygnięcia organu odwoławczego za naruszające przepisy postępowania wskazać należy, iż postępowanie odwoławcze wedle reguł K.p.a. obejmuje proces trójfazowy: faza pierwsza składa się z czynności wstępnych tj. badania odwołania pod względem formalnym, drugą fazą jest rozpoznanie odwołania pod względem merytorycznym, zaś ostatnią (trzecią) fazą to wydanie rozstrzygnięcia kończącego postępowanie odwoławcze. Powołany przepis art. 134 K.p.a. może znaleźć zastosowanie jedynie w pierwszej fazie postępowania odwoławczego, obejmującej wyłącznie czynności wstępne. Przypadki, kiedy w fazie wstępnej postępowania odwoławczego tj. badania dopuszczalności odwołania można przyjąć, iż jest ono niedopuszczalne na podstawie art. 134 K.p.a. i tym samym są powody do wydania, w oparciu o powołany przepis, stosownego postanowienia, obejmują sytuacje niedopuszczalności odwołania z przyczyn przedmiotowych i podmiotowych. Przyczyny przedmiotowe obejmują przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki braku możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji: odwołanie nie służy od decyzji, która nie weszła do obrotu prawnego lub, gdy czynność organu administracji państwowej nie jest decyzją administracyjną, a stanowi np. czynność materialno-techniczną, niedopuszczalne jest też odwołanie od decyzji wydanej w postępowaniu jednoinstancyjnym w trybach szczególnych przewidzianych przepisami prawa. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn podmiotowych obejmuje sytuacje wniesienia odwołania przez osobę niemającą legitymacji do wniesienia tego środka zaskarżenia.

Zakres zastosowania powołanego przepisu nie obejmuje natomiast stwierdzenia przez organ odwoławczy, że wnoszący odwołanie nie jest stroną postępowania administracyjnego, ponieważ takie stwierdzenie co do zasady powinno nastąpić w drodze decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. W razie, gdy ustalenie interesu prawnego wymaga podjęcia czynności dowodowych, to organ tych ustaleń nie może dokonywać poza formami postępowania administracyjnego bez zapewnienia udziału podmiotu powołującego się na własny interes prawny. W takim przypadku organ obowiązany jest przeprowadzić postępowanie, a w razie, gdy ustali, że podmiot wnoszący odwołanie nie ma interesu prawnego, powinien zakończyć postępowanie w formie decyzji o umorzeniu postępowania zainicjowanego odwołaniem. Dopiero taka decyzja może rozstrzygać o legitymacji podmiotu wnoszącego to odwołanie. Pogląd ten jest utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych (vide: uchwała siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 1999 r., OPS 16/98, ONSA 1999/4/119; wyrok NSA z dnia 15 lutego 2006 r., II OSK 514/05; wyrok NSA z dnia 22 grudnia 2008 r., II OSK 1109/07; wyrok NSA z dnia 9 lipca 2015 r., I OSK 2271/14; wyrok WSA w Bydgoszczy z 8 stycznia 2015 r., II SA/Bd 576/14; wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 7 maja 2014 r., II SA/Go 243/14; wyrok WSA w Gdańsku z 8 października 2014 r., II SA/Gd 336/14 – dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Równocześnie należy odnotować, że od powyższej zasady w orzecznictwie dopuszcza się wyjątek: stwierdzenie niedopuszczalności odwołania w trybie art. 134 K.p.a. jest możliwe tylko w sytuacji, gdy brak interesu prawnego po stronie wnoszącego odwołanie jest oczywisty i w sposób nie budzący wątpliwości wynika z tego odwołania (vide: wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2014 r., II OSK 1774/11 oraz wyrok NSA z dnia 31 marca 2015 r., II OSK 2027/13 orzeczenia.nsa.gov.pl).

Analiza zaskarżonego postanowienia prowadzi do wniosku, iż Wojewoda w istocie stwierdził brak interesu prawnego J. W. i w konsekwencji brak przymiotu strony postępowania administracyjnego w sprawie wszczętej wnioskiem [...] S.A. o zatwierdzenie projektu budowlanego zmian oraz zmianę pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego obejmującego budowę bloków gazowych GT-50 z infrastrukturą towarzyszącą przy ul. [...] w [...] (działki nr [...]). W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podniósł, iż skarżący nie wykazał, że jest stroną postępowania, a jednocześnie nie może on występować jako pełnomocnik, ponieważ do kręgu stron przedmiotowego postępowania nie zaliczają się jego córka i zięć: właściciele mieszkania przy ul. [...] w T.. Stwierdzić jednak przyjdzie, iż z akt sprawy nie wynika na jakiej podstawie organ poczynił ustalenia uzasadniające powyższe twierdzenia. Organ odwoławczy nie analizował w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, czy ewentualnie nieruchomość wskazywana w odwołaniu leży w obszarze oddziaływania zamierzonej inwestycji oraz nie ustalił zwrócił się do skarżącego o jednoznaczne określenie czy odwołanie wnosi w imieniu własnym, czy jako pełnomocnik innych osób. Organ ograniczył się do lakonicznego, ale jednak jak wynika z jego treści merytorycznego rozstrzygnięcia w przedmiocie nieistnienia statusu strony odwołującego się. Powtórzyć w związku z tym jeszcze raz przyjdzie, iż w przypadku, gdy odwołanie wniósł podmiot twierdzący, że zaskarżona decyzja dotyczy jego interesu prawnego lub obowiązku, albo na podstawie przepisów szczególnych powinna być uznana za stronę postępowania, organ odwoławczy obowiązany jest rozpatrzeć jego odwołanie. Jeżeli w wyniku rozpoznania odwołania organ stwierdzi, że podmiot ten nie ma w danej sprawie indywidualnego interesu prawnego lub obowiązku, wydaje wówczas decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a.

Jak jednak wskazano na początku niniejszych rozważań, stwierdzone naruszenie przepisów postępowania nie miało i nie mogło mieć wpływu na ostateczne rozstrzygnięcie sprawy. Z treści odwołania od decyzji I instancji wynika, iż istotą przedmiotowej interwencji skarżącego był protest społeczny względem zamierzonej inwestycji, a to ze względu na spodziewany przezeń wzrost opłat za energię cieplną, będący skutkiem realizacji tej inwestycji. Okoliczność ta, w żaden sposób zresztą nieuprawdopodobniona, nie mogłaby stanowić podstawy do uchylenia decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego oraz zmianę pozwolenia na budowę dla przedmiotowego zamierzenia budowlanego. Wskazać należy, że zarówno decyzja o pozwoleniu na budowę, jak i właściwa w niniejszym postępowaniu decyzja o zmianie pozwolenia na budowę nie ma charakteru uznaniowego. W sytuacji więc, gdy wnioskodawca wypełnia określone w przepisach p.b. warunki, właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej ma obowiązek wydać decyzję o pozwoleniu na budowę, bądź jego zmianie. Sama okoliczność sprzeciwu określonego podmiotu wobec legalnie prowadzonej inwestycji, ze względu na niepopartą uzasadnionymi okolicznościami niechęć do jej realizacji, nie stanowi skutecznej podstawy do zniweczenia tego zamierzenia. Powyższego nie zmienia też powoływany w odwołaniu fakt posiadania wykształcenia inżynieryjnego i status podatnika.

W okolicznościach niniejszej sprawy, jak wynika z akt sprawy oraz jednoznacznego oświadczenia skarżącego na rozprawie, nie posiada on przymiotu strony w przedmiotowej indywidualnej sprawie administracyjnej, ani wywodzonego z normy art. 28 Prawa budowlanego ani też z art. 28 K.p.a. Żaden bowiem z tych przepisów nie legitymuje do udziału w postępowaniu w charakterze strony wszystkich potencjalnie zainteresowanych sprawa podmiotów, czy też osób fizycznych, które chcą działać w interesie publicznym.

Zgodnie z art. 28 K.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Skarżący nawet nie wywodzi, że przedmiotowe postępowanie dotyczy jego interesu prawnego lub obowiązku, a nawet interesu prawnego lub obowiązku innej reprezentowanej osoby. W szczególności w toku postępowania nie podnosił aby sporna inwestycja w jakikolwiek sposób oddziaływała na nieruchomość do której posiada tytuł prawny. Podnoszone przez skarżącego hipotetyczne skutki opierają się wyłącznie na interesie faktycznym (ewentualne podwyższenie opłat). Bez znaczenia pozostaje również okoliczność, że skarżący jak wskazał na rozprawie zameldował się na terenie miasta [...] (stosunek najmu).

Z kolei zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, stanowiącego lex specialis wobec art. 28 K.p.a., stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Ustępu drugiego (i trzeciego, którego treść nie ma znaczenia w niniejszej sprawie) nie stosuje się jednak w przypadku postępowania w sprawie pozwolenia na budowę wymagającego udziału społeczeństwa zgodnie z przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.). Skarżący wywodzi, że przedmiotowe postępowanie stanowi postępowanie, o którym mowa w art. 28 ust. 4 p.b., w związku z czym przysługuje mu status strony. Z twierdzeniem tym nie można jednak się zgodzić.

Po pierwsze, w orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że postępowaniem wymagającym udziału społeczeństwa jest tylko takie postępowanie, co do którego wymóg zapewnienia udziału społeczeństwa jest przewidziany konkretnym przepisem administracyjnego prawa materialnego (vide: wyroki NSA z 1 lutego 2012 r., sygn. II OSK 2580/11, z 10 października 2012 r., sygn. II OSK 1085/11, wyrok WSA w Poznaniu z 8 października 2014 r., IV SA/Po 608/14, wyrok WSA we Wrocławiu z 17 marca 2015 r., II SA/Wr 72/15; dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Z analizy ustawy środowiskowej, w szczególności art. 88 ust. 1 i art. 90 ust. 2 pkt 1, a także z ustawy Prawo budowlane wynika, że w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przeprowadza się w ściśle określonych przypadkach. Zgodnie zaś z art. 61 ust. 1 pkt 2 i art. 88 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy ocenowej, ponowną ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę przeprowadza się:

- jeżeli konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko została stwierdzona przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach,

- na wniosek podmiotu planującego podjęcie realizacji przedsięwzięcia, złożony do organu właściwego do wydania decyzji lub

- jeżeli organ właściwy do wydania decyzji stwierdzi, że we wniosku o wydanie decyzji zostały dokonane zmiany w stosunku do wymagań określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Żaden z wyżej wymienionych przypadków nie miał miejsca w niniejszej sprawie. Powyższe znajduje potwierdzenie w decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] 2013 r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla ww. inwestycji ([...]) organ wyraźnie wskazał, że nie stwierdzono konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 u.u.i.ś, tj. w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji.

Niezależnie od powyższego wskazać przyjdzie, że zarzuty skargi oparte są na błędnej wykładni przepisów art. 28 Prawa budowlanego, która zdaje się pomijać konieczność wykazania własnego, indywidualnego, konkretnego interesu prawnego lub obowiązku znajdującego oparcie w powszechnie obowiązujących przepisach prawa. Nawet w przypadku postępowań wymagających udziału społeczeństwa, przepisy wskazanych ustaw nie dają podstawy do wywodzenia dla każdego członka społeczności lokalnej prawa do wniesienia odwołania od decyzji. Czym innym jest zrealizowanie ustawowych form udziału społeczeństwa, a czym innym prawo do wniesienia odwołania od decyzji. Wskazuje na to nadto treść art. 44 ust. 2 u.u.i.ś, który wprost przyznawał prawo do wniesienia odwołania dla organizacji ekologicznej, jeżeli jest to uzasadnione jej celami statutowymi. Wbrew sugestii skarżącego także eksponowana przez niego zmiana ustawy Prawo budowlane, nie wprowadziła w spornej kwestii takich modyfikacji jakich skarżący oczekuje. Okolicznością istotną z punktu widzenia prawa materialnego jest oddziaływanie inwestycji na środowisko.

Podkreślenia wymaga, że także dla ustalenia stron postępowania w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, innych niż wnioskodawca (podmiot planujący podjęcie realizacji przedsięwzięcia, o którym mowa w art. 73 ust. 1 ustawy), konieczne jest zatem ustalenie terenu objętego oddziaływaniem planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Stroną analizowanego postępowania jest więc właściciel nieruchomości położonej na terenie objętym tak rozumianym oddziaływaniem planowanego przedsięwzięcia.

Wobec powyższego, w sytuacji gdy skarżący w odwołaniu jednoznacznie wywodzi swój przymiot strony w postępowaniu z zupełnie innych okoliczności faktycznych i woli działania dla dobra społeczności lokalnej, czyli w interesie społecznym, z pewnością nie posiada legitymacji do bycia stroną postępowania administracyjnego w sprawie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę.

Z tych powodów, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu. Na podstawie art. 199 i art. 200 a contrario P.p.s.a., strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie.