Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2503/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-02-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska-Szary Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Gliniecki (spr.) Sędzia del. WSA Sławomir Wojciechowski Protokolant starszy inspektor sądowy Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej D. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 czerwca 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 713/15 w sprawie ze skargi J. B. i E. B. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od D. W. na rzecz J. B. i E. B. solidarnie kwotę 260 (dwieście sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 8 czerwca 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 713/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi J. B. i E. B. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego, udzielenia pozwolenia na wznowienie prac, w pkt I uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.

Jak wynika z akt sprawy, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Żyrardowie na wniosek E. B. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie wiaty, usytuowanej na działce nr ew. [...], położonej w M. przy ul. [...].

Powiatowy Inspektor Nadzoru budowlanego w Żyrardowie postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) nakazał D. i D. W. wstrzymać prowadzenie robót budowlanych przy budynku mieszkalnym na działce nr [...] położonej w M. przy ul. [...]. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy przez Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...]. Następnie decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Żyrardowie, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego nałożył na D. i D. W. obowiązek sporządzenia i przedstawienia 4 egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego budynku mieszkalnego, usytuowanego na działce nr ew. [...], uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz w razie potrzeby – wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem. Powyższa decyzja stała się ostateczna. Po wykonaniu obowiązków nałożonych decyzją z dnia [...] lutego 2012 r.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Żyrardowie, decyzją z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...], na podstawie art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego zatwierdził projekt budowlany zamienny przedmiotowego budynku mieszkalnego jednorodzinnego i jednocześnie udzielił pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy budowie ww. budynku oraz nałożył obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowego budynku mieszkalnego.

W uzasadnieniu powyższej decyzji organ wskazał, że inwestorzy, w związku z powadzonym postępowaniem naprawczym w trybie art. 50–51 Prawa budowlanego, w dniu 27 kwietnia 2012 r. złożyli projekt budowlany zamienny budynku mieszkalnego jednorodzinnego, usytuowanego na działce nr ew. [...] w M. Odnosząc się do braku zgody J. B. na lokalizację wiaty, która jest usytuowana przy granicy działki, organ wyjaśnił, że przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie mają zastosowanie do odległości pomiędzy zewnętrznymi ścianami budynków, względnie odległości pomiędzy budynkami a granicą sąsiedniej działki budowlanej. Wiata, jako obiekt niebędący budynkiem w rozumieniu Prawa budowlanego, nie podlega regulacji zawartej w tych przepisach. Wynika to z treści art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którym budynek jest to obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiadający fundamenty i dach. Tak więc wiata w żadnej mierze za budynek uznana być nie może. Podobnie w stosunku do wiat nie stosuje się postanowień dotyczących lokalizacji budynków na działce budowlanej wynikających z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych. Zatem możliwe jest sytuowanie wiaty o konstrukcji: murowane słupy, dach drewniany z dachem dwuspadowym, skierowanym w stronę działki inwestora, na granicy z inną działką budowlaną.

Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania J. B. oraz E. B. od decyzji organu pierwszej instancji, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, iż z uwagi na odstąpienie od warunków pozwolenia na budowę i zatwierdzonego projektu budowlanego konieczne było sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych. Przedłożenie w PINB w Żyrardowie projektu budowlanego zamiennego pozwoliło na ocenę prawidłowości wykonanych robót budowlanych pod kątem zgodności ze sztuką budowlaną i przepisami oraz umożliwiło legalizację wykonanych samowolnie zmian. Analiza przedłożonej dokumentacji w świetle art. 35 Prawa budowlanego nie wykazała naruszenia przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak też przepisów szczególnych. Wykonane w ramach odstępstw roboty budowlane czynią zadość przepisom techniczno-budowlanym. W świetle powyższego możliwe stało się zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego.

Organ odwoławczy wskazał, iż na dalszym etapie na inwestorze ciąży obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie inwestycji. Przedłożony przez inwestorów projekt budowlany zamienny sporządzony został przez osoby ze stosownymi uprawnieniami i zgodnie z wymogami określonymi w przepisach Prawa budowlanego. Ponadto autorzy projektu złożyli oświadczenie, że projekt został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Organ wskazał, że jak wynika z dokumentacji zamiennej, wprowadzone w trakcie budowy zmiany polegały na pozyskaniu pomieszczeń gospodarczych na poziomie piwnicy, pomniejszeniu kuchni na parterze i wykonaniu w.c., zmian w niektórych ściankach działowych w budynku, zmianie wysokości kondygnacji, zabudowaniu części tarasu na piętrze i pozyskaniu jadalni, zmianach w stolarce. Ponadto rozpoczęto dobudowę wiaty od strony elewacji bocznej. Zmiany te nie naruszają w sposób zasadniczy układu konstrukcyjnego budynku, nie zwiększają rozpiętości konstrukcji stropów i nie mają dużego wpływu na zmianę konstrukcji dachu. Roboty budowlane wykonano zgodnie ze sztuką budowlaną, budynek jest w dobrym stanie technicznym. Ponadto organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji w kwestii wiaty budowanej na przedmiotowej działce od strony elewacji bocznej.

J. i E. B. zaskarżyli powyższą decyzję z dnia [...] sierpnia 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 marca 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 2189/12 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 6 lutego 2015 r., sygn. akt II OSK 1648/13, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej D. W. i D. W., uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

Po ponownym rozpoznaniu skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 czerwca 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 713/15, na podstawie art. 145 § pkt 1 lit. a/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. w pkt I uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję PINB w Żyrardowie z dnia [...] lipca 2012 r.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że Naczelny Sąd Administracyjny zakwestionował stanowisko zaprezentowane w uprzednio wydanym wyroku, iż organy wydały decyzje niezawierające rozstrzygnięć w zakresie wiaty, wskazując na ustalenia organu powiatowego wprost podnoszącego, że "wiata, jako obiekt niebędący budynkiem w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane nie podlega regulacji zawartej w tych przepisach" oraz że "w stosunku do wiat nie stosuje się postanowień dotyczących lokalizacji budynków na działce budowlanej wynikających z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych. Tym samym (...) możliwe jest sytuowanie wiaty o konstrukcji: murowane słupy, dach drewniany z dachem dwuspadowym, skierowanym w stronę działki inwestora, na granicy z inną działkę budowlaną". Tym samym ustalenia, że sporna wiata nie jest budynkiem i w związku z tym nie podlega przepisom prawa odnoszącym się do budynków, nie można było traktować jako braku rozstrzygnięcia w kwestii wiaty. W konsekwencji stwierdził, że nie było podstaw do uchylenia decyzji organów obu instancji z uwagi na naruszenie art. 104 k.p.a.

W uzasadnieniu powyższego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny podał ponadto, że w części opisowej do zamiennego projektu zagospodarowania przestrzennego działki wprost wskazano, że "(...) inwestorzy rozpoczęli budowę wiaty połączonej z budowanym budynkiem mieszkalnym". Na tej samej stronie wskazano również, że powierzchnia zabudowy pod projektowaną wiatą wynosi 35,48 m2. Podobnie, w opisie technicznym szczegółowo określono roboty wykonane oraz roboty do wykonania w zakresie przedmiotowej wiaty. W zgodzie z częścią opisową projektu w jego części graficznej budynek mieszkalny objęty pozwoleniem na budowę oraz przedmiotową wiatę przedstawiono zatem jako jedną całość.

Zdaniem Sądu organy obu instancji błędnie potraktowały istotne odstępstwo, w części dotyczącej wiaty, jako budowę odrębnego, niż budynek mieszkalny obiektu budowlanego (budowli) i – w konsekwencji – dokonały sprawdzeń z obowiązującymi przepisami tylko w tym zakresie. Z projektu budowlanego zamiennego wynika natomiast, że wiata wraz z budynkiem mieszkalnym stanowi konstrukcyjną całość, a więc powinna być traktowana jako rozbudowa budynku mieszkalnego. Oznacza to, że w tej części organy winny dokonać ponownej oceny zgodności rozbudowy budynku mieszkalnego, jako całości (wraz z wiatą) z obowiązującymi przepisami, w tym zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Mszczonowa zatwierdzonego uchwałą nr XIX/151/04 Rady Miejskiej w Mszczonowie z dnia 28 maja 2004 r. oraz przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

W ocenie Sądu organy obu instancji takiej analizy nie dokonały, co winno być przedmiotem analizy przy ponownym rozpoznaniu sprawy.

Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie z dnia 8 czerwca 2015 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł D. W. zaskarżając wyrok w całości i na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zarzucił naruszenie:

I. prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy – art. 3 pkt 2 i 2a Prawa budowlanego w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego wg stanu prawnego na dzień 27 czerwca 2015 r. przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie wskutek uznania, że dobudowana do budynku mieszkalnego wiata stanowi jego część, a nie jest odrębnym obiektem budowlanym (budowlą);

II. prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy – art. 3 pkt 3 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego wg stanu prawnego na dzień 27 czerwca 2015 r. przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, wobec uznania, że wiata dobudowana do budynku nie stanowi odrębnej budowli lecz jest częścią budynku mieszkalnego;

III. prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy – art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, wobec uznania, że dobudowanie do istniejącego budynku mieszkalnego wiaty stanowi rozbudowę budynku mieszkalnego;

IV. przepisów postępowania które miało istotny wpływ na wynik sprawy – art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez błędne ustalenie stanu faktycznego, polegające na przyjęciu, że wiata wraz z budynkiem mieszkalnym stanowi konstrukcyjną całość;

V. przepisów postępowania które miało istotny wpływ na wynik sprawy – art. 133 § 1 oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. wskutek braku wnikliwego i kompleksowego przeanalizowania materiału dowodowego zebranego w sprawie.

Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania.

W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, chociaż z niektórymi argumentami dotyczącymi ustaleń stanu faktycznego w sprawie należy się zgodzić.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżone rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu (art. 184 p.p.s.a.).

W zaskarżonym wyroku Sąd na wstępie powołał się na art. 190 p.p.s.a., jednak nie wskazał jakiej to wykładni i dotyczącej jakich przepisów dokonał NSA w wyroku sygn. akt II OSK 1648/13 z dnia 6 lutego 2015 r. Sąd w powyższym wyroku odwołał się do fragmentów uzasadnienia decyzji organów pierwszej i drugiej instancji wskazując tym samym, że organy orzekające w sprawie zajęły stanowisko w sprawie przedmiotowej wiaty. Poza tym zaakceptował pogląd organów, że przedmiotowa wiata nie jest budynkiem i w związku z tym nie podlega przepisom prawa odnoszącym się do budynków, co również zdaniem Sądu nie można traktować jako braku rozstrzygnięcia w kwestii wiaty.

W zaskarżonym wyroku Sąd przyjął, "że organy obu instancji błędnie potraktowały istotne odstępstwo, w części dotyczącej wiaty, jako budowę odrębnego, niż budynek mieszkalny obiektu budowlanego (budowli) i – w konsekwencji – dokonały sprawdzeń z obowiązującymi przepisami tylko w tym zakresie. Z projektu budowlanego zamiennego wynika natomiast, że wiata wraz z budynkiem mieszkalnym stanowi konstrukcyjną całość, a więc winna być traktowana jako rozbudowa budynku mieszkalnego".

Z powyższym poglądem nie można się zgodzić, gdyż nie znajduje on uzasadnienia w całokształcie sprawy, nawet jeżeli można by taki wniosek wysnuć na podstawie projektu budowlanego zamiennego, pogląd ten nie wynika też z wyroku NSA z dnia 6 lutego 2015 r. sygn. akt II OSK 1648/13. Trafnie więc kwestionuje się ten pogląd Sądu pierwszej instancja w pkt I, II i III skargi kasacyjnej, chociaż zapomina się o oświadczeniu D. W. złożonym w piśmie z dnia 29 listopada 2011 r., skierowanym do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Żyrardowie, w którym ww. stwierdził: "oświadczam, iż prowadzę rozbudowę budynku mieszkalnego, dobudowując do niego wiatę od strony wnioskodawcy P. E. B.". Nie można jednak zgodzić się z pozostałymi zarzutami zamieszczonymi w pkt I, II i III skargi kasacyjnej, gdyż z faktu, że wiata nie ma definicji ustawowej nie wypływa wniosek, że zostały naruszone wskazane tam przepisy i nie ma wątpliwości, że wiata jest też obiektem budowlanym, chociaż nie jest budynkiem. W tym przypadku do przedmiotowej wiaty z uwagi na jej wielkość nie mógł mieć zastosowania art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Należy zgodzić się z tym, że wiaty mogą być obiektami wolnostojącymi, jak i konstrukcyjnie związanymi z innym obiektem, jednak to samo w sobie, nie stanowi rozstrzygnięcia w tej sprawie, gdyż należy ocenić całokształt stanu faktycznego w ujęciu historycznym biorąc pod uwagę następujące okoliczności.

Decyzją z dnia [...] września 1992 r. udzielono D. i D. W. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego (1/2 bliźniaka) wg projektu indywidualnego.

Natomiast jak wynika z pisma E. B. z dnia 13 października 2011 r. rozpoczęto w tym czasie budowę wiaty od wzniesienia w granicy działki słupów betonowych.

Powyższe pismo spowodowało przeprowadzenie kontroli (oględzin) przez organy nadzoru budowlanego i wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie wiaty (zawiadomienie z dnia 15 listopada 2011 r.).

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] PINB w Żyrardowie, wydanym na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego nakazał D. i D. W. wstrzymać prowadzenie robót budowlanych przy budynku mieszkalnym zlokalizowanym na działce o nr ewid. [...]. W uzasadnieniu postanowienia odnotowano rozpoczęcie budowy spornej wiaty.

Decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r. na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego nałożono na D. i D. W. obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Z powołanej podstawy prawnej, jak i z treści uzasadnienia wynika, że organ nadzoru budowlanego potraktował nielegalną budowę wiaty jako istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego.

Decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. PINB w Żyrardowie na podstawie art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego zatwierdził projekt budowlany zamienny budynku mieszkalnego jednorodzinnego, udzielił pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy budynku i nałożył obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odnotowano zmiany wprowadzone w trakcie budowy w budynku mieszkalnym, jak i rozpoczęcie dobudowy wiaty od strony elewacji bocznej.

Wydane w tej sprawie postanowienia i decyzje przez organy nadzoru budowlanego i powołane w nich przepisy (art. 50 ust. 1 pkt 4, art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego) nie dają jednoznacznej odpowiedzi na czym polegało istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego, czy była to jedynie budowa wiaty, która powstała nielegalnie (bez pozwolenia, bez zgłoszenia) po prawie 20 latach od wydania pozwolenia na budowę (wyłącznie) budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Nie wyjaśniono też dlaczego budowę wiaty objęto postępowaniem naprawczym, skoro obiekt ten nie był objęty pozwoleniem na budowę z dnia [...] września 1992 r.

Można się zgodzić z poglądem, że budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] nie jest samowolą budowlaną, bo była wcześniej wydana na budowę tego obiektu decyzja o pozwoleniu na budowę, ale co z tym wspólnego ma budowa wiaty, na budowę której nie było wydane wymagane pozwolenie na budowę. Sam fakt połączenia konstrukcji wiaty z budynkiem mieszkalnym, nie może decydować o przyjętej kwalifikacji prawnej. Poza tym zgodnie z art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego właściwy organ uchyla decyzję o pozwoleniu na budowę, w przypadku wydania decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Z przekazanych akt sprawy nie wynika czy decyzja z dnia [...] września 1992 r. została uchylona.

Reasumując należy stwierdzić, że skarga kasacyjna jest zasadna tylko w tej części, w której kwestionuje się przyjęty pogląd, iż dobudowana do budynku mieszkalnego wiata stanowi z nim jedną całość oraz w tej części, w której podnosi się, że nie ustalono prawidłowo stanu faktycznego sprawy, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jednak nie dyskwalifikuje to samego rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji, gdyż pozwoli ono na dokładne wyjaśnienie całej sprawy i ewentualną weryfikację przyjętej kwalifikacji prawnej.

Postępowanie naprawcze (art. 50 i 51 Prawa budowlanego) z istoty swej powinno dotyczyć tego co było przedmiotem wydanego wcześniej pozwolenia na budowę lub dokonanego zgłoszenia, nie powinno natomiast stanowić konkurencji dla postępowania legalizacyjnego (art. 48, 49, 49b Prawa budowlanego), które dotyczy innych stanów faktycznych.

Można ostatecznie zgodzić się z wyrażonym w tej sprawie poglądem, że ponieważ wiata nie jest budynkiem to nie mają zastosowania wprost przepisy np. § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich sytuowanie. Nie można jednak w związku z tym przyjąć poglądu, że wiatę można dowolnie sobie usytuować w każdym miejscu na działce, gdyż w takim razie należy brać pod uwagę chociażby przepisy § 13, § 60 ww. rozporządzenia oraz przepisy określające wymagania przeciwpożarowe (np. § 270 i następne rozporządzenia) i to do jakich celów faktycznie wykorzystywana jest dana wiata.

Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.