Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 178/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 180 par 1 w zw. z art. 194 par 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Trelka, Sędziowie sędzia WSA Ewa Izabela Fiedorowicz (sprawozdawca) asesor WSA Agnieszka Sułkowska, Protokolant starszy referent Anna Skorupska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2021 r. sprawy ze skargi K.B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2018 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi K.B. (dalej: strona lub skarżąca) jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej Dyrektor IAS lub organ odwoławczy) z [...] listopada 2020 r., dotycząca odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2018 r.

Organy podatkowe ustaliły w sprawie poniższy stan faktyczny.

30 kwietnia 2019 r. do Urzędu Skarbowego w P. wpłynęło zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2018 (PIT-37), w którym strona wykazała:

przychód ze stosunku pracy: 2.520,00 zł,

koszty uzyskania ww. przychodu: 1.335,00 zł,

dochód ze stosunku pracy: 1.185,00 zł,

pobrana zaliczka na podatek: 0,00 zł,

przychody, od których zastosowano koszty na podst. art. 22 ust. 9 pkt 1-3 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (obecnie t. j. Dz.U.2021.1128, dalej ustawa o PIT): 2.198,00 zł,

koszty uzyskania przychodów z praw autorskich: 1.099,00 zł,

dochód z praw autorskich: 1.099,00 zł,

zaliczka od przychodów z praw autorskich: 198,00 zł,

razem przychody: 4.718,00 zł,

razem koszty uzyskania przychodu: 2.434,00 zł,

razem dochód: 2.284,00 zł,

razem pobrana zaliczka: 198,00 zł,

składka na ubezpieczenie społeczne: 345,60 zł,

dochód po odliczeniach: 1.938,40 zł,

podstawa opodatkowania: 1.938,00 zł,

podatek według skali: 0,00 zł,

składki na ubezpieczenie zdrowotne: 0,00 zł,

podatek po odliczeniach: 0,00 zł,

podatek należny: 0,00 zł,

suma zaliczek pobranych przez płatników: 198,00 zł,

nadpłata: 198,00 zł.

Natomiast 9 grudnia 2019 r. do Urzędu Skarbowego w P. wpłynął wniosek strony o stwierdzenie nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 2015-2018. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że nadpłata podatku wystąpiła w związku ze zwrotem przez nią kwoty 204.000,00 zł tytułem nienależnie pobranych świadczeń, które uprzednio zwiększały dochód podlegający opodatkowaniu za 2015 r. i 2016 r. W związku z powyższym, w korekcie PIT-36 za 2016 r. rozliczono kwotę 148.521,36 zł, w korekcie PIT-37 za 2017 r. rozliczono kwotę 19.328,46 zł, a w korekcie PIT-37 za 2018 r. rozliczono kwotę 1.938.40 zł, tj. łącznie za trzy lata rozliczono kwotę 169.788,22 zł; do rozliczenia pozostaje kwota 34.211.78 zł.

Ponadto we wniosku wskazano, że strona przez najbliższe dwa lata nie przewiduje dochodów, które umożliwiałyby rozliczenie powyższej kwoty, a tym samym zwrot nadpłaconego podatku.

Wraz z ww. wnioskiem strona złożyła korektę zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2018 (PIT-37), w której wykazała:

przychód ze stosunku pracy: 2.520,00 zł,

koszty uzyskania ww. przychodu: 1.335,00 zł,

dochód ze stosunku pracy: 1.185,00 zł,

pobrana zaliczka na podatek: 0,00 zł,

przychody, od których zastosowano koszty na podstawie art. 22 ust. 9 pkt 1-3 ustawy o PIT: 2.198.00 zł

koszty uzyskania przychodów z praw autorskich: 1.099,00 zł,

dochód z praw autorskich: 1.099,00 zł,

zaliczka od przychodów z praw autorskich: 198,00 zł,

razem przychody: 4.718,00 zł,

razem koszty uzyskania przychodu: 2.434,00 zł,

razem dochód: 2.284,00 zł,

razem pobrana zaliczka: 198,00 zł,

składka na ubezpieczenie społeczne: 345,60 zł,

odliczenia wykazane w PIT/O (zwrot nienależnie pobranych świadczeń): 1.938,40 zł,

podstawa opodatkowania: 0,00 zł,

podatek według skali: 0,00 zł,

podatek należny: 0,00 zł,

suma zaliczek pobranych przez płatników: 198,00 zł,

nadpłata: 198,00 zł.

W uzupełnieniu powyższego wniosku strona wskazała, że wnosi o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2018 r. w kwocie 198,00 zł.

Po przeprowadzeniu postępowania podatkowego, wszczętego wskutek powyższego wniosku, Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. (dalej Naczelnik US lub organ pierwszej instancji) decyzją z [...]sierpnia 2020 r., odmówił stronie stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowego od osób fizycznych za 2018 r. w kwocie 198,00 zł. Wskazał, że w 2016 r. skarżąca dokonała zwrotu wynagrodzenia w łącznej kwocie 204.000,00 zł (tj. 102.000,00 zł za 2015 r. i 102.000,00 zł za 2016 r.). Ponadto, w korekcie zeznania PIT-36 za 2016 r., strona odliczyła od dochodu kwotę 148.521,36 zł, jako kwotę zwróconych nienależnie pobranych świadczeń, natomiast w korekcie zeznania PIT-37 za 2017 r. odliczyła kwotę 19.328,46 zł, jako kwotę zwróconych nienależnie pobranych świadczeń. W rezultacie, mając na uwadze przepis art. 26 ust. 1 pkt 5 ustawy o PIT, organ ten stwierdził, że strona prawidłowo odliczyła od dochodu kwotę zwróconego w 2016 r. wynagrodzenia nienależnie wypłaconego w 2015 r. i 2016 r.

Naczelnik US wskazał też, że w korekcie zeznania PIT-37 za 2018 r., złożonej wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty za 2018 r., strona odliczyła kwotę 1.938,40 zł, jako zwrot nienależnie pobranych świadczeń i wykazała nadpłatę w wysokości 198,00 zł, tj. w takiej samej wysokości, jak w pierwszym zeznaniu PIT-37 za 2018 r. złożonym 30 kwietnia 2019 r. zatem faktyczna nadpłata wynikająca z przedmiotowej korekty PIT-37 za 2018 r. z 9 grudnia 2019 r. wynosi 0,00 zł.

W konsekwencji organ pierwszej instancji odmówił stwierdzenia ww. nadpłaty w kwocie 198,00 zł, argumentując, że nadpłata w wysokości 198,00 zł - wykazana w zeznaniu PIT-37 za 2018 r. złożonym 30 kwietnia 2019 r. - została zwrócona na rachunek bankowy strony 29 maja 2019 r. Zatem złożona 9 grudnia 2019 r. korekta zeznania PIT-37 za 2018 r. jest prawidłowa pod względem formalnym (dochód po odliczeniach wynosi 0,00 zł, a zobowiązanie podatkowe nie powstało). Wnioskowana kwota nadpłaty jest nieprawidłowa, wobec powyższego organ odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2018 r. w wysokości 198,00 zł, gdyż faktyczna nadpłata wynikająca z tej korekty wynosiła 0,00 zł.

Od powyższej decyzji, skarżąca wniosła odwołanie, zarzucając - mające wpływ na wynik sprawy - naruszenie art. 180 § 1 w zw. z art. 194 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (obecnie t.j. Dz.U.2020.1325 z późn. zm.; dalej: Ordynacja podatkowa), poprzez nieprzeanalizowanie całego materiału dowodowego i niewzięcie pod uwagę dokumentu urzędowego z 29 stycznia 2020 r., w wyniku czego stwierdzono zaległość podatkową w 2015 r., która stanowiła podstawę do dokonania wszelkich obliczeń organów.

Zdaniem skarżącej, żadna zaległość za 2015 r. nie wystąpiła. Organ błędnie stwierdził w poprzednich decyzjach za lata 2016-2017, że istniała zaległość w 2015 r. Tymczasem decyzje wydane za lata 2016-2017 są błędne i zostały zaskarżone odrębnymi odwołaniami, niemniej te błędne decyzje stały się podstawą błędnych obliczeń za 2018 r.

Strona podniosła, że dysponuje pismem Naczelnika US z 29 stycznia 2020 r. skierowanym do podatnika, w którym w sposób szczegółowy wymieniono wszystkie wpłaty, jakich dokonała ona na poczet zobowiązania podatkowego za 2015 r. Przy czym, wszystkie wymienione w ww. piśmie kwoty (wpłaty) zostały w całości pominięte w tej sprawie. Zatem, dopiero po uwzględnieniu całości materiału dowodowego, tj. z uwzględnieniem dokonanych przez stronę wpłat wymienionych w piśmie z 29 stycznia 2020 r., można dokonać prawidłowych obliczeń nadpłaty. Ponadto, strona poświadczyła, że dokonała wpłat, wynikających z ww. pisma.

Wymienioną na wstępie decyzją z [...] listopada 2020 r., Dyrektor IAS utrzymał w mocy orzeczenie organu pierwszej instancji.

Powołując się, w szczególności na art. 26 ust. 1 pkt 5 ustawy o PIT, organ odwoławczy wskazał, że powodem złożenia przez stronę 9 grudnia 2019 r. korekty zeznania podatkowego PIT-37 za 2018 r. wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2018 r. w wysokości 198,00 zł, było odliczenie od dochodu kwoty dokonanych w 2016 r. zwrotów nienależnie pobranych świadczeń, które uprzednio zwiększyły dochód podlegający opodatkowaniu za 2015 r. i 2016 r. w łącznej wysokości 204.000,00 zł. W związku z powyższym, w korekcie PIT-36 za 2016 r. rozliczono kwotę 148.521,36 zł, w korekcie PIT-37 za 2017 r. rozliczono kwotę 19.328.46 zł, a w korekcie PIT-37 za 2018 r. rozliczono kwotę 1.938,40 zł. Powodem zaś odmowy stwierdzenia ww. nadpłaty było dokonanie 29 maja 2019 r. zwrotu nadpłaty w ww. wysokości, tj. w kwocie 198,00 zł, wynikającej z pierwszej wersji zeznania PIT-37 za 2018 r. złożonego 30 kwietnia 2019 r. na rachunek bankowy strony.

Odwołując się następnie do art. 76 §1 ordynacji podatkowej, Dyrektor IAS uznał, że nadpłata wykazana w pierwszej wersji zeznania PIT-37 za 2018 r., złożonej 30 kwietnia 2019 r. w wysokości 198,00 zł, prawidłowo została zwrócona 29 maja 2019 r. na rachunek bankowy strony.

Organ odwoławczy zauważył także, że w ww. zeznaniu PIT-37 za 2018 r. z 30 kwietnia 2019 r. strona wykazała dochód po odliczeniach w wysokości 1.938,40 zł, tj. w tzw., kwocie wolnej od podatku, co oznacza, że podatek należny z ww. zeznania wynosił 0,00 zł. Z powyższego wynikało zatem, że niezależnie od tego, czy od powyższego dochodu (tj. wykazanego w pierwszej wersji zeznania PIT-37 za 2018 r.) strona dokona w korekcie z 9 grudnia 2019 r. odliczenia zwróconych w 2016 r. nienależnie pobranych świadczeń, czy też nie, to i tak podatek należny nie ulega zamianie i wynosi 0,00 zł. Tak samo nadpłata wykazana w ww. zeznaniu z 30 kwietnia 2019 r., w wyniku złożenia korekty z 9 grudnia 2019 r., nie ulega zmianie, a tym bardziej zwiększeniu. Brak jest zatem podstaw do jej ponownego zwrotu, którego dokonano już 29 maja 2019 r., tj. na podstawie pierwotnego zeznania z 30 kwietnia 2019 r. Natomiast powołany dowód w postaci pisma Naczelnika US z 29 stycznia 2020 r. w sprawie dokonanych przez stronę wpłat na poczet zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 r., nie ma znaczenia w sprawie.

Strona zaskarżyła powyższą decyzję w całości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji ją poprzedzającej oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, a także o zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie art. 180 § 1 w zw. z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez nieprzeanalizowanie całego materiału dowodowego i niewzięcie pod uwagę dokumentu urzędowego z 29 stycznia 2020 r., w wyniku czego stwierdzono zaległość podatkową w 2015 r., która stanowiła podstawę do dokonania wszelkich obliczeń.

Strona podtrzymała zarzuty z odwołania, że żadna zaległość 2015 r. nie wystąpiła, co skutkowało błędnym obliczeniem w decyzji nadpłaty za kolejne lata w tym 2018 r. Strona argumentowała, że organ odwoławczy na skutek trzech decyzji wydanych za lata 2016, 2017 i 2018, uchylił decyzję za 2016 i 2017 rok. Natomiast wydana za rok 2018 decyzja została utrzymana w mocy. W ocenie skarżącej, "postępowania za 2016 i 2017 rok mają wpływ na 2018 r. Jeśli zostaną zmienione na korzyść podatnika, a podatnik nie zaskarży decyzji za 2018 r. nie będzie już mógł w przyszłości skutecznie wzruszyć decyzji za 2018 rok". Skarżąca – jak wyjaśniła - decyzję za 2018, jako że postępowanie za 2017 i 2016 nie zostały jeszcze prawomocnie zakończone.

Skarżąca podtrzymała, że dysponuje pismem z 29 stycznia 2020 r. Naczelnika US, w którym organ w sposób szczegółowy wymienił wszystkie wpłaty, jakich dokonała na poczet zobowiązania podatkowego w 2015 r. Wszystkie wymienione tam cztery kwoty w całości zostały pominięte w tej decyzji. Do kwoty wymienionej w decyzji należy dodać cztery kwoty wymienione w piśmie z 29 stycznia 2020 r. Dopiero po uwzględnieniu całości materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie z uwzględnieniem czterech dokonanych wpłat, można przystąpić do dokonania odliczenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych. Organ nie wziął pod uwagę wszystkich czterech wymienionych kwot w zaświadczeniu z 29 stycznia 2020 r. Zaświadczenie to spełnia wszystkie elementy urzędowego dokumentu i powinno zostać wzięte pod uwagę w całości, co skutkować powinno bądź uchyleniem decyzji w całości do ponownego rozpoznania przez organ odwoławczy bądź dokonaniem własnych obliczeń przez Dyrektora IAS. Materiał dowodowy został bowiem zgromadzony w całości i pozwala na prawidłowe obliczenie nadpłaty oraz dokonanie zwrotu na konto podatnika.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Spór w sprawie dotyczył kwestii, czy skarżącej przysługuje prawo do stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2018 r. w kwocie 198,00 zł, zadeklarowanej w korekcie zeznania podatkowego PIT-37 za 2018 r. z 9 grudnia 2019 r., tj. złożonej wraz z wnioskiem z 6 grudnia 2019 r.

Zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Sąd w całości podziela stanowisko Dyrektora IAS wyrażone w sprawie. Nadpłata w wysokości 198,00 zł wykazana w zeznaniu PIT-37 za 2018 r. złożonym 30 kwietnia 2019 r. została już skarżącej zwrócona na rachunek bankowy 29 maja 2019 r.

Przede wszystkim należy wskazać, że zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o PIT, w brzmieniu obowiązującym w 2017 r., opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. W myśl art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o PIT, źródłami przychodów są inne źródła. Natomiast art. 20 ust. 1 ww. ustawy, wymienia, co uważa się za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9.

W myśl art. 26 ust. 1 pkt 5 ustawy o PIT, podstawę obliczenia podatku, z zastrzeżeniem art. 29-30c. art. 30e i art. 30f, stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9. art. 24 ust. 1, 2, 3b-3e, 4-4e i 6 lub art. 24b ust. 1 i 2, lub art. 25, po odliczeniu kwot dokonanych w roku podatkowym zwrotów nienależnie pobranych świadczeń, które uprzednio zwiększyły dochód podlegający opodatkowaniu, w kwotach uwzględniających pobrany podatek dochodowy, jeżeli zwroty te nie zostały potrącone przez płatnika. Przy czym w myśl art. 26 ust. 7h ww. ustawy kwota, o której mowa w ust. 1 pkt 5, przekraczająca kwotę dochodu, o którym mowa w ust. 1, może być odliczona od dochodu uzyskanego w najbliższych kolejno po sobie następujących 5 latach podatkowych.

Natomiast stosownie do art. 72 § 1 pkt 1 i pkt 2 Ordynacji podatkowej, za nadpłatę uważa się kwotę: nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku (pkt 1); podatku pobraną przez płatnika nienależnie lub w wysokości większej od należnej (pkt 2). Zgodnie zaś z art. 73 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej, nadpłata powstaje z dniem złożenia zeznania rocznego - dla podatników podatku dochodowego.

Z art. 74a ww. ustawy wynika, że w przypadkach niewymienionych w art. 73 § 2 pkt 1 i art. 74, wysokość nadpłaty określa organ podatkowy. Stosownie do art. 81 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, podatnicy, płatnicy i inkasenci mogą skorygować uprzednio złożoną deklarację (§ 1). Skorygowanie deklaracji następuje przez złożenie korygującej deklaracji (§ 2). Z kolei w myśl art. 75 § 1 § 2, § 3 i § 4 ww. ustawy, jeżeli podatnik kwestionuje zasadność pobrania przez płatnika podatku albo wysokość pobranego podatku, może złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku (§ 1). Uprawnienie do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty przysługuje podatnikom, płatnikom i inkasentom oraz osobom, które były wspólnikami spółki cywilnej w momencie rozwiązania spółki w zakresie zobowiązań spółki. Płatnik lub inkasent jest uprawniony do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty, jeżeli wpłacony podatek nie został pobrany od podatnika (§ 2). Jeżeli z przepisów prawa podatkowego wynika obowiązek złożenia zeznania (deklaracji), to podatnik, płatnik lub inkasent równocześnie z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty jest obowiązany złożyć skorygowane zeznanie (deklarację) (§ 3). Jeżeli prawidłowość skorygowanego zeznania (deklaracji) nie budzi wątpliwości, organ podatkowy zwraca nadpłatę bez wydawania decyzji stwierdzającej nadpłatę. W takim przypadku korekta wywołuje skutki prawne (§ 4).

Stosownie natomiast do art. 76 § 1 Ordynacji podatkowej, nadpłaty wraz z ich oprocentowaniem podlegają zaliczeniu z urzędu na poczet zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę, odsetek za zwłokę od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek, kosztów upomnienia oraz bieżących zobowiązań podatkowych, a w razie ich braku podlegają zwrotowi z urzędu, chyba że podatnik złoży wniosek o zaliczenie nadpłaty w całości lub w części na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych.

Zgodnie z art. 76a § 1 Ordynacji podatkowej, w sprawach zaliczenia nadpłaty na poczet zaległych oraz bieżących zobowiązań podatkowych, wydaje się postanowienie, na które służy zażalenie. W przypadku zaliczenia nadpłaty na poczet zaległości podatkowych przepisy art. 55 § 2 i art. 62 § 1 stosuje się odpowiednio. Natomiast w myśl art. 76a § 2 ww. ustawy, zaliczenie nadpłaty na poczet zaległości podatkowych następuje z dniem:

1) powstania nadpłaty - w przypadkach, o których mowa w art. 73 § 1 pkt 1-3 i 5 oraz § 2;

2) złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty.

Stosownie do art. 77 § 2 pkt 3 Ordynacji podatkowej, nadpłata wynikająca ze skorygowanej deklaracji podlega zwrotowi w terminie 3 miesięcy od dnia jej skorygowania. Przy czym, w myśl art. 81b § 2a ww. ustawy, korekta złożona wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty nie wywołuje skutków prawnych w razie odmowy stwierdzenia nadpłaty w całości lub w części oraz w razie umorzenia postępowania w związku z wycofaniem wniosku. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ podatkowy wskazuje bezskuteczność takiej korekty. Nadto, zgodnie z art. 77c Ordynacji podatkowej, nadpłata wynikająca z korekty zeznania w podatku dochodowym od osób fizycznych jest pomniejszana o kwotę odpowiadająca nadwyżce kwoty przekazanej na rzecz organizacji pożytku publicznego zgodnie z wnioskiem podatnika, o którym mowa w odrębnych przepisach, ponad zaokrągloną do pełnych dziesiątek groszy w dół kwotę 1% podatku należnego wynikającego z tej korekty. Przepis art. 79 § 1 § 2 i § 3 Ordynacji podatkowej, stanowi natomiast, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty nie może zostać wszczęte w czasie trwania postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej - w zakresie zobowiązań podatkowych, których dotyczy postępowanie lub kontrola. W razie wszczęcia z urzędu postępowania podatkowego w sprawie, w której został złożony wniosek o stwierdzenie nadpłaty, żądanie zawarte we wniosku o stwierdzenie nadpłaty podlega rozpatrzeniu w tym postępowaniu (§ 1).

Z powyższego wynika zatem, że samo złożenie przez stronę korekty deklaracji oraz wniosku o stwierdzenie nadpłaty nie obliguje organu podatkowego do jej zwrotu. Organ podatkowy jest uprawniony, ale także zobowiązany podjąć stosowne czynności mające na celu ustalenie, czy w korekcie deklaracji nadpłata została wykazana w prawidłowej kwocie.

W sprawie bezspornym było, że w 2016 r. skarżąca dokonała zwrotu wynagrodzenia w łącznej kwocie 204.000,00 zł (102.000,00 zł z tytułu zwrotu wynagrodzenia za 2015 r. oraz 102.000.00 zł z tytułu zwrotu wynagrodzenia za 2016 r.), tj. na podstawie wskazanych przez organy podatkowe dowodów (Dyrektor IAS wymienił te dokumenty na str. 7 zaskarżonej decyzji, k.54 akt administracyjnych).

Zdaniem sądu, organy podatkowe uwzględniły wszystkie istotne okoliczności sprawy. Podkreślić należy, że nadpłata wykazana w pierwszej wersji zeznania PIT-37 za 2018 r. złożonej 30 kwietnia 2019 r. w wysokości 198,00 zł, stosownie do powołanego powyżej art. 26 ust. 1 pkt 5 oraz art. 76 § 1 Ordynacji podatkowej, została prawidłowo zwrócona 29 maja 2019 r. na rachunek bankowy skarżącej. W ww. zeznaniu skarżąca wykazała dochód po odliczeniach w wysokości 1.938,40 zł, tj. w tzw., kwocie wolnej od podatku, co oznacza – jak trafnie zaznaczył Dyrektor IAS - że podatek należny z ww. zeznania wynosił 0,00 zł. Z powyższego wynika zatem, że niezależnie od tego, czy od powyższego dochodu (tj. wykazanego w pierwszej wersji zeznania PIT-37 za 2018 r.) skarżąca dokona w korekcie z 9 grudnia 2019 r. odliczenia zwróconych w 2016 r. nienależnie pobranych świadczeń, czy też nie, to i tak podatek należny nie ulega zamianie i wynosi 0,00 zł. Tak samo nadpłata wykazana w zeznaniu z 30 kwietnia 2019 r., w wyniku złożenia korekty z 9 grudnia 2019 r. nie ulega zmianie, a tym bardziej zwiększeniu. Organy podatkowe zatem prawidłowo uznały, że brak było w tych okolicznościach podstaw do zwrotu kwoty 198,00 zł, którego dokonały już wcześniej, mianowicie 29 maja 2019 r., tj. na podstawie pierwotnego zeznania z 30 kwietnia 2019 r. Zwrotu nadpłaty, którego w tej sprawie domaga się skarżąca, byłby zwrotem ponownym.

Podkreślić należy, że powodem odmowy stwierdzenia nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych za 2018 r. w kwocie 198.00 zł było dokonanie 29 maja 2019 r. zwrotu nadpłaty w tej właśnie kwocie, tj. 198.00 zł, wynikającej z pierwotnego zeznania PIT-37 za 2018 r., złożonego 30 kwietnia 2019 r., a nie zaległość w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 r. Tym samym powołany w odwołaniu oraz w skardze dowód w postaci pisma Naczelnika US 29 stycznia 2020 r. w sprawie dokonanych przez skarżącą wpłat na poczet zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 r., pozostawał w istocie bez znaczenia dla rozstrzygnięcia w tej sprawie.

Chybione w rezultacie okazały się podniesione w odwołaniu oraz skardze zarzuty dotyczące zarówno braku, zdaniem skarżącej, zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 r., jak i w konsekwencji naruszenia art. 180 § 1 w zw. z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez nieprzeanalizowanie całego materiału dowodowego oraz pominięcie powyższego pisma Naczelnika US, dotyczącego wysokości dokonanych wpłat na poczet zobowiązania podatkowego za 2015 r.

Zgodnie z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W myśl natomiast art. 194 § 1 ww. ustawy, dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone.

Niewątpliwie, dowody zaczerpnięte z innych postępowań mogą, w świetle art. 180 § 1 oraz art. 181 Ordynacji podatkowej, zostać wykorzystane w postępowaniu prowadzonym przez organy podatkowe, bowiem w postępowaniu podatkowym (kontrolnym) obowiązuje zasada otwartego katalogu środków dowodowych, dopuszczająca jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.

Niemniej, co wskazano już powyżej i co zasadnie także przyjęły organy podatkowe, powoływane przez skarżącą pismo Naczelnika US z 29 stycznia 2020 r., dotyczące wysokości wpłat dokonanych przez skarżącą na poczet zaległości podatkowych za 2015 r., nie mają żadnego wpływu na rozstrzygnięcie w tej sprawie. Nie stanowiły okoliczności istotnych w sprawie. Dlatego też pismo to zasadnie nie było przedmiotem rozpatrywania przez organy podatkowe. Powtórzyć należy, że powodem odmowy stwierdzenia nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych za 2018 r. w kwocie 198,00 zł było dokonanie zwroty tej nadpłaty 29 maja 2019 r., wynikającej z pierwotnego zeznania PIT-37 za 2018 r. złożonego 30 kwietnia 2019 r.

Dyrektor IAS wydał w sprawie prawidłowe orzeczenie, wykazując że wnioskowana przez skarżącą nadpłata w wysokości 198,00 zł (którą skarżąca wykazała także w korekcie zeznania PIT-37 za 2018 r. złożonej już 9 grudnia 2019 r., nie jest należna, gdyż została zwrócona 29 maja 2019 r. Tym samym brak było podstaw do stwierdzenia nadpłaty wskutek wniosku strony z 6 grudnia 2019 r.

W tym stanie sprawy, uznając wszystkie podniesione w skardze zarzuty za niezasadne, orzeczono jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019.2325).