Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 59/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 9 lutego 2012 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2012 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 listopada 2011 roku, sygn. akt IV SA/Wa 1620/11 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R.K. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] sierpnia 2011 roku Nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 21 listopada 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił R.K. wstrzymania zaskarżonej przez niego decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] sierpnia 2011 r. w przedmiocie wymeldowania.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zaskarżona decyzja dotyczyła wymeldowania skarżącego z lokalu mieszkalnego nr [...] znajdującego się w budynku przy [...].

W piśmie procesowym z dnia 3 listopada 2011 r. skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazał, że jest kierowcą taksówki, a orzeczenie wymeldowujące go z pobytu stałego wyrządziło mu znaczną szkodę i spowodowało trudne do odwrócenia skutki. Brak stałego zameldowania pozbawił go dokumentów, a co za tym idzie źródła zarobku i utrzymania.

Odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Sąd I instancji wyjaśnił, że celem decyzji o wymeldowaniu jest doprowadzenie do zgodności faktycznego miejsca pobytu osoby z miejscem rejestracji, ma więc ona charakter ewidencyjny i służy jedynie aktualizacji oraz doprowadzeniu do zgodności miejsca zamieszkania z miejscem zameldowania. Decyzja ta nie powoduje powstania ani utraty jakichkolwiek praw, w związku z czym nie może powodować negatywnych skutków. Potwierdza jedynie, że stałe miejsce pobytu osoby, niezależnie od przyczyn zmiany tego miejsca, jest inne niż dotychczas.

Ustalenie, że miejsce stałego pobytu osoby jest inne niż ujawnione w ewidencji rodzi konieczność wymiany dowodu osobistego. Nie oznacza to, że w sytuacji braku zameldowania na pobyt stały pod innym adresem, strona nie uzyska nowego dokumentu tożsamości. W sytuacji braku zameldowania na pobyt stały oraz braku zameldowania na pobyt czasowy trwający ponad 3 miesiące, w dowodzie osobistym nie zamieszcza się danych o adresie. Konieczność wymiany posiadanego dowodu osobistego (jako skutek zaskarżonej decyzji), w sytuacji gdy istnieje możliwość uzyskania nowego (zawierającego aktualne dane osobowe) nie oznacza, że skarżącego pozbawiono dokumentów. Brak jest również podstaw do przyjęcia, że zaniechanie wymiany dowodu osobistego lub niedokonanie aktualizacji informacji o miejscu stałego pobytu w innych zbiorach danych (np. ewidencji działalności gospodarczej) pozbawia skarżącego źródła zarobkowania.

Skarżący złożył zażalenie na powyższe postanowienie. Wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wyjaśnił, że w miejscu obecnego pobytu nie może się zameldować, nawet czasowo. W jego ocenie, wymeldowanie go z dotychczasowego adresu wyrządziło mu znaczną szkodę i spowodowało trudne do odwrócenia skutki.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. - wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast § 3 tego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie ma okoliczność, że skarżący nie uprawdopodobnił w sposób wystarczający zaistnienia przesłanek wskazanych w cytowanym przepisie. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Brak dokładnego wskazania przesłanek wymaganych przez przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. uniemożliwia Sądowi ocenę zasadności złożonego przez stronę skarżącą wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04, nie publ.). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Tylko uzasadniony wniosek może zostać rozpoznany zgodnie z intencją strony, bowiem brak uzasadnienia czy też uzasadnienie niepełne nie pozwalają na ocenę, czy opisane powyżej przesłanki w danej sprawie zachodzą. Sąd administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego formułowania argumentów uzasadniających wniosek o wstrzymanie, a obowiązek w tym zakresie spoczywa na wnioskodawcy. W treści zażalenia skarżący poprzestał w zasadzie na stwierdzeniu, że wymeldowanie go z dotychczasowego adresu wyrządziło mu znaczną szkodę i spowodowało trudne do odwrócenia skutki i pozbawiło go zarobków. Skarżący nie wyjaśnił przy tym związku między pozbawieniem go zarobków, a wymeldowaniem. Warto przy tym zaznaczyć, że na aprobatę zasługuje argumentacja Sądu I instancji odnosząca się do skutków i znaczenia prawnego instytucji wymeldowania. Oznacza to, że Sąd I instancji prawidłowo uznał, iż skarżący nie uprawdopodobnił przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, a więc brak było podstaw do orzeczenia zgodnie z wnioskiem strony.

Z powyższych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.