Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 559/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2016-10-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 116 par. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Polańska, Sędziowie Sędzia WSA Kazimierz Maczewski, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 października 2016 r. sprawy ze skargi P. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 31 marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu spółki akcyjnej za zaległości w podatku od towarów i usług za kwiecień 2010 r. i grudzień 2014 r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w S. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia 29 grudnia 2015 r. orzekającą o solidarnej odpowiedzialności P.B. (dalej: "podatnik", "skarżący"), jako członka zarządu za zaległości P. S.A. z siedzibą w K. (dalej: "Spółka") w podatku od towarów i usług za kwiecień 2010 r. - w kwocie [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie [...] zł (na dzień wydania decyzji) oraz kosztami postępowania egzekucyjnego w wysokości [...] zł i za grudzień 2014 r. - w kwocie [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie [...] zł (na dzień wydania decyzji) oraz kosztami postępowania egzekucyjnego w wysokości [...] zł.

Z ustalonego stanu faktycznego wynika, co następuje.

Spółka powstała na mocy statutu sporządzonego w formie aktu notarialnego w dniu 13.05.2000 r., Rep. A nr [...] . W skład pierwszego jednoosobowego zarządu Spółki został powołany K.J., który był jednoosobowym reprezentantem Spółki do dnia 30.11.2001 r. Następnie, od 1.12.2001r. do dnia wydania zaskarżonej decyzji funkcję prezesa Spółki pełnił P.B.

Organ podatkowy pierwszej instancji ustalił, że Spółka posiadała zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za:

- kwiecień 2010 r. w kwocie [...] zł (termin płatności: 25.05.2010 r.),

- grudzień 2014 r. w kwocie [...] zł (termin płatności: 26.01.2015 r.).

Organ ten stwierdził, że prowadzone wobec Spółki postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych: nr [...] z dnia 23.07.2013r. (obejmującego zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za kwiecień 2010r.) oraz nr [...] z dnia 10.02.2015r. (obejmującego zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2014r.) okazało się bezskuteczne. Ustalono zarówno brak środków pieniężnych na rachunkach bankowych należących do Spółki, jak również brak majątku (nieruchomego i ruchomości), z którego można prowadzić skuteczną egzekucję. Spółka wyjaśniła w dniu 27 sierpnia 2013 r., że nie ma majątku przedstawiającego jakąkolwiek wartość handlową. Ze sporządzonych w dniach 5 października 2013 r. i 29 czerwca 2015 r. protokołów o stanie majątkowym wynikało, że Spółka nie prowadzi działalności gospodarczej, nie posiada żadnego majątku ruchomego przedstawiającego wartość handlową, nie posiada nieruchomości, ani wierzytelności.

Organ ten ustalił nadto, że w dniu 28 września 2015 r. zarząd Spółki złożył wniosek o ogłoszenie upadłości, który to wniosek Sąd Rejonowy w K. Wydział [...] postanowieniem z dnia 21 października 2015 r., sygn. akt [...] oddalił.

Postanowieniem z dnia 10 listopada 2015 r., organ pierwszej instancji wszczął wobec P.B. - członka zarządu Spółki, postępowanie podatkowe zmierzające do orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej za zaległości Spółki w zakresie podatku od towarów i usług za kwiecień 2010 r. oraz grudzień 2014 r.

Decyzją z dnia [...] znak: [...] Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. orzekł o solidarnej odpowiedzialności podatnika za zaległości podatkowe Spółki z tytułu podatku od towarów i usług za:

1) kwiecień 2010 r. w kwocie [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości [...] zł oraz kosztami postępowania egzekucyjnego w kwocie [...] zł,

2) grudzień 2014 r. w kwocie [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości [...] zł oraz kosztami postępowania egzekucyjnego w kwocie [...] zł.

Organ stwierdził, że podatnik pełnił funkcję członka zarządu Spółki w okresie, kiedy powstały przedmiotowe zobowiązania (tj. 25.05.2010 r. oraz 26.01.2015 r.), postępowanie egzekucyjne prowadzone przeciwko Spółce okazało się bezskuteczne, Spółka nie prowadzi już działalności gospodarczej i nie posiada żadnego mienia mogącego zaspokoić roszczenia wierzyciela. W sprawie nie zaistniały okoliczności wyłączające odpowiedzialność podatnika za zaległości podatkowe spółki - w toku prowadzonego postępowania członek zarządu nie wskazał mienia, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie przedmiotowych zaległości.

W odwołaniu od tej decyzji podatnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia i zarzucił naruszenie:

1) przepisów prawa materialnego, tj. art. 116 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r. poz. 613 ze zm., dalej: "O.p.") przez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. orzeczenie o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe Spółki, w sytuacji gdy w sprawie wystąpiły przesłanki wyłączające orzeczenie takiej odpowiedzialności - podatnik wskazał mienie, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych Spółki co najmniej w znacznej części,

2) przepisów prawa procesowego, tj.:

- art. 120, art. 122 O.p. przez wydanie decyzji w wyniku niewłaściwego zastosowania przepisów prawa i niewyjaśnienie stanu faktycznego oraz art. 191 O.p., przez orzeczenie o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe Spółki, podczas gdy skarżący wskazał mienie Spółki w postaci wierzytelności wobec B.S.A. z siedzibą w K., z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych co najmniej w znacznej części.

W uzasadnieniu odwołania podatnik wyjaśnił, że w toku postępowania poinformował organ I instancji, iż Spółce przysługuje od B. S.A. z siedzibą w K. wierzytelność w kwocie [...] zł. Zdaniem podatnika, wierzytelność ta stanowi mienie Spółki (jej aktywa), które istnieje, przedstawia konkretną wartość majątkową i w stosunku do której może być prowadzone skuteczne postępowanie egzekucyjne, a jej wysokość jest na tyle duża, że pozwoli na zaspokojenie zaległości podatkowych Spółki co najmniej w znacznej części.

Podatnik zwrócił uwagę, że organ podatkowy pierwszej instancji pismem z dnia 7 grudnia 2015 r. (tj. 22 dni przed wydaniem zaskarżonej decyzji) wezwał dłużnika zajętej wierzytelności, aby należnej od niego kwoty z tytułu wzajemnych rozliczeń ze Spółką bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczał Spółce. W odpowiedzi na powyższe B.S.A. z siedzibą w K. uznała zajętą wierzytelność w całości i poinformowała, że przedmiotowa wierzytelność stanie się wymagalna w dniu 31 grudnia 2015 r. i będzie regulowana sukcesywnie w miarę pozyskiwania środków.

Dyrektor Izby Skarbowej w S. utrzymał zaskarżoną w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Wyjaśnił w uzasadnieniu decyzji treść mającego zastosowanie w sprawie przepisu art. 116 § 1 O.p. określającego przesłanki odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe Spółki i stwierdził, że poza sporem pozostawała okoliczność pełnienia przez podatnika funkcji członka zarządu spółki w okresie kiedy powstały zaległości podatkowe Spółki.

Organ ten wskazał, że zaległości podatkowe Spółki wynikały z decyzji ostatecznej Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r., znak: [...], określającej zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za kwiecień 2010 r. oraz z deklaracji dla podatku od towarów i usług VAT-7 za grudzień 2014 r. złożonej w dniu 22.01.2015 r.

Powołując dalej przepis art. 108 O.p regulujący kwestie związane z prowadzeniem postępowania w zakresie odpowiedzialności za zaległości, organ odwoławczy stwierdził, że podstawą do wszczęcia postępowania w sprawie odpowiedzialności podatkowej członka zarządu za zaległości podatkowe Spółki z tytułu podatku od towarów i usług za kwiecień 2010 r. była decyzja Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] znak: [...], natomiast za grudzień 2014 r. tytuł wykonawczy nr [...] z dnia 10 lutego 2015 r. wystawiony na podstawie deklaracji VAT-7 z dnia 22 stycznia 2015 r.

Organ odwoławczy stwierdził, że organ egzekucyjny podejmował liczne działania zmierzające do ustalenia majątku Spółki i wyegzekwowania należności budżetu państwa, które to działania okazały się bezskuteczne.

Wskazując następnie na przewidziane w przepisie art. 116 O.p. negatywne przesłanki odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe Spółki, stwierdził, że nie wystąpiły one w sprawie. Wyjaśnił, że ze znajdujących się w aktach sprawy sprawozdań finansowych Spółki wynikało, że utraciła ona swoją płynność finansową już w 2010 r. Ze sprawozdania "Rachunek zysków i strat" oraz "Bilansu" sporządzonych według stanu na 31 grudnia 2010 r. wynikało, że w 2009 r. i 2010 r. zobowiązania Spółki ("Zobowiązania i rezerwy na zobowiązania") stanowiły kwotę odpowiednio: [...] zł i [...] zł, podczas gdy wartość jej majątku ("Aktywa razem") wynosiła odpowiednio: [...] zł i [...] zł. W rezultacie za wyżej przywołane okresy rozliczeniowe Spółka wygenerowała stratę ("Zysk(strata)netto") w wysokości odpowiednio: (-)[...] zł i(-)[...] zł. Z kolei ze sprawozdań finansowych sporządzonych według stanu na 31 grudnia 2014 r. wynikało, że w 2013 r. i 2014 zobowiązania Spółki wynosiły odpowiednio: [...] zł i [...] zł, podczas gdy wartość jej majątku odpowiednio: [...] zł i [...] zł. W konsekwencji za wyżej wymienione lata Spółka poniosła stratę w wysokości odpowiednio: (-)[...]zł i (-)[...] zł.

W świetle powyższego organ odwoławczy uznał, że już po sporządzeniu sprawozdań finansowych za 2010 r. wystąpiła przesłanka do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki, ponieważ była ona już wtedy niewypłacalna. Zwrócił uwagę, że zarząd Spółki złożył wniosek o ogłoszenie upadłości w dniu 28 września 2015 r. oraz że Sąd Rejonowy w K. [...] postanowieniem z dnia 29 września 2015r., sygn. akt [...] dokonał zabezpieczenia majątku dłużnika, tj. Spółki, przez ustanowienie tymczasowego nadzorcy sądowego w celu utrzymania majątku dłużnika w stanie niepogorszonym, a następnie postanowieniem z dnia 21 października 2015 r., sygn. akt [...] oddalił wniosek Spółki o ogłoszenie upadłości z uwagi na brak wystarczającego majątku dłużnika.

W ocenie organu, w sprawie nie zachodziła również druga z wymienionych przesłanek egzoneracyjnych, tj. wskazanie mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.

W tym zakresie organ wskazał, że możliwość uwolnienia się przez członka zarządu od odpowiedzialności za zobowiązania spółki istnieje, gdy taka osoba wskaże na istnienie takiego majątku, który pozwoli na faktyczne i skuteczne zaspokojenie należności Skarbu Państwa, a nie przypuszczalne. Nadto wskazanie mienia, z którego możliwa jest egzekucja, by skutecznie ochronić od odpowiedzialności członka zarządu spółki, musi nastąpić w chwili, w której toczy się postępowanie w kwestii odpowiedzialności. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, organ wskazał, że wskazane mienie musi więc spełniać następujące warunki: faktycznie istnieć i nadawać się do egzekucji pozytywnie rokującej na wyegzekwowanie znacznych kwot w odniesieniu do wysokości zaległości podatkowych, przedstawiać realną wartość finansową, co jest niezbędne dla oceny, czy egzekucja z danego mienia umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych.

W świetle powyższego organ nie uznał twierdzenia strony o istnieniu majątku Spółki w postaci przysługujących jej wierzytelności, za wystarczające dla zwolnienia się z odpowiedzialności. Wyjaśnił, że w toku postępowania prowadzonego w sprawie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległości Spółki, podatnik poinformował organ podatkowy pierwszej instancji, iż Spółce przysługuje od B. S.A. z siedzibą w K. wierzytelność w kwocie [...] zł. Organ stwierdził, że bezspornym jest dokonanie zajęcia przedmiotowej wierzytelności pieniężnej przez organ I instancji zawiadomieniem z dnia 7 grudnia 2015r. Dodatkowo zwrócił uwagę, że B. S.A. w odpowiedzi na przedmiotowe zajęcie poinformowała w piśmie z dnia 16 grudnia 2015 r., że uznaje zajętą wierzytelność wobec Spółki do kwoty [...] zł. Wskazała jednak również, że przedmiotowa wierzytelność na dzień sporządzenia pisma nie jest jeszcze wymagalna, gdyż termin jej płatności upływa w dniu 31 grudnia 2015 r. i będzie sukcesywnie regulowana w miarę pozyskiwania środków. Wobec powyższego, organ stwierdził, że wierzytelność Spółki nie spełniała warunku realnego, dostępnego do natychmiastowego wyegzekwowania mienia, o wiarygodnej, nie budzącej wątpliwości wartości pieniężnej, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części. Organ zwrócił również uwagę, że do dnia 21 marca 2016 r. B. S.A. nie przekazała na konto organu egzekucyjnego żadnej kwoty wynikającej z wierzytelności wobec Spółki, co potwierdziły informacje uzyskane w toku prowadzonego postępowania odwoławczego.

W dalszej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że zarzuty odwołania odnoszące się do naruszenia przepisów postępowania podatkowego również nie zasługują na uwzględnienie.

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skardze na opisaną wyżej decyzję, skarżący P.B. zarzucił naruszenie:

- art. 116 § 1 O.p. przez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. orzeczenie solidarnej odpowiedzialności skarżącego ze Spółką w sytuacji, gdy w sprawie zachodziły okoliczności wyłączające orzeczenie takiej odpowiedzialności - skarżący wskazał mienie, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych Spółki co najmniej w znacznej części; :

- art. 120 i 122 O.p. przez wydanie zaskarżonej decyzji w wyniku niewłaściwego zastosowania przepisów prawa oraz niewyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności przez orzeczenie solidarnej odpowiedzialności skarżącego ze Spółką w sytuacji, gdy w niniejszej sprawie zachodziły okoliczności wyłączające taką odpowiedzialność - skarżący wskazał mienie Spółki (wierzytelność wobec B. S.A. z siedzibą w K.), z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych Spółki co najmniej w znacznej części;

- art. 191 O.p. przez ustalenie, że skarżący nie wskazał mienia Spółki, z którego może być prowadzona egzekucja umożliwiająca zaspokojenie zaległości podatkowych;

- art. 210 § 1 i 4 O.p. przez niewyjaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, dlaczego organ administracji uznał, że wskazywana przez skarżącego wierzytelność należna Spółce od B. S.A. nie spełnia warunku realnego, dostępnego do natychmiastowego wyegzekwowania mienia, o wiarygodnej, nie budzącej wątpliwości wartości pieniężnej, z którego egzekucja umożliwiałaby zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części, w sytuacji gdy wierzytelność ta została uznana przez B. S.A. do kwoty [...] zł;

- art. 118 § 1 O.p. przez wydanie decyzji orzekającej

o odpowiedzialności skarżącego za zaległości Spółki w podatku od towarów i usług za kwiecień 2010 r., doręczonej w dniu 4 stycznia 2016 r., a więc po upływie 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość podatkowa;

- art. 120, 122 i 191 O.p. w zw. z art. 11 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. -Prawo upadłościowe poprzez przyjęcie, iż już po sporządzeniu sprawozdań finansowych za 2010 r. wystąpiła przesłanka do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości bez rzeczywistej oceny przez organy administracji kondycji finansowej Spółki.

Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu skargi zwrócił m.in. uwagę, że B. S.A. uznała przedmiotową wierzytelność. W ocenie skarżącego nie pozbawia przymiotu "realności" fakt, iż "mienie" jest jeszcze niewymagalne, szczególne w sytuacji - jak ma to miejsce w niniejszej sprawie - gdy termin płatności upływał w niedalekiej przyszłości (data wystawienia zawiadomienia o zajęciu wierzytelności – 7 grudnia 2015 r., data wymagalności 31 grudnia 2015 r.). Okoliczność ustalenia terminu płatności wierzytelności w dniu 31 grudnia 2015 r. nie mogła - w jego ocenie - powodować, że wierzytelność ta traktowana będzie jako wierzytelność nieistniejąca. Zdaniem skarżącego, uznanie wierzytelności przez B. S.A. świadczyło o tym, że wskazana przez niego wierzytelność była realna.

O braku możliwości wyegzekwowania należności nie mógł świadczyć powołany przez organ administracji fakt, że do dnia 21 marca 2016 r. B. S.A. nie przekazała na konto organu egzekucyjnego żadnej kwoty wynikającej z wierzytelności, o której mowa wyżej, skoro organ egzekucyjny nie skorzystał z instrumentów, jakie w takiej sytuacji, przyznaje mu ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Dalej skarżący wskazał w uzasadnieniu skargi, że decyzja organu I instancji w sprawie została mu doręczona w dniu 4 stycznia 2016 r. Decyzją tą została objęta zaległość podatkowa z tytułu podatku od towarów i usług za IV 2010 r. Mając na uwadze datę powstania zaległości podatkowej i datę doręczenia decyzji, skarżący stwierdził, że organ orzekł o odpowiedzialności skarżącego w tym zakresie po upływie 5 lat, o których mowa w przepisie art. 118 § 1 O.p.

Wyjaśnił też w uzasadnieniu skargi, że organ dokonał błędnych ustaleń w zakresie czasu powstania prawnego obowiązku zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości; zwrócił uwagę, że zaległość podatkowa za 2010 r. obejmuje wyłącznie miesiąc kwiecień, w pozostałych miesiącach zaległości takie nie wystąpiły, co świadczy o regulowaniu zobowiązań.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Odnosząc się do zarzutu wydania decyzji po upływie 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość podatkowa, powołując się na uchwałę siedmiu sędziów NSA sygn. akt I FPS 5/07 z dnia 17 grudnia 2007 r. oraz wyroku sądów administracyjnych, wskazał, że pojęcie "wydanie decyzji" nie oznacza jej doręczenia.

Skarżący, w piśmie procesowym z dnia 5 października 2016 r., złożył wniosek

o dopuszczenie dowodu z potwierdzeń przelewów wykonanych przez B. S.A. jako dłużnika zajętej wierzytelności na rachunek bankowy wskazany w "zawiadomieniu o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej" z dnia 7 grudnia 2015 r. na pokrycie należności objętych tytułami wykonawczymi SM [...] oraz SM [...], zrealizowanych w okresie od dnia 1 marca 2016 r. do dnia 28 września 2016 r. na łączną kwotę [...] zł, na okoliczności dokonywania przez B. S.A. systematycznej spłaty wierzytelności Spółki, zajętej przez organ egzekucyjny, a w konsekwencji systematycznego uzyskiwania przez wierzyciela zaspokojenia z majątku dłużnika; istnienia realnego majątku Spółki w postaci bezspornej wierzytelności wobec B. S.A., z którego wierzyciel może uzyskać zaspokojenie.

Na rozprawie w dniu 12 października 2016 r. pełnomocnik organu przedłożył zestawienie nadpłat i zaległości na kartach kontowych Spółki i złożył wniosek

o dopuszczenie jako dowód z dokumentów w sprawie.

Sąd dopuścił dowody z dokumentów zawnioskowane zarówno przez pełnomocnika skarżącego jak i przez organ.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Skarga nie była zasadna. Zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu podatkowego pierwszej instancji odpowiadały prawu.

Przedmiotem w sprawie była ocena czy prawidłowo organy podatkowe stwierdziły, że w 2015 r. zaistniały podstawy do orzeczenia odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe Spółki z tytułu podatku od towarów i usług za kwiecień 2010 r. i grudzień 2014 r., to jest: czy uprawnienie organu do wydania decyzji w sprawie nie uległo przedawnieniu; kiedy wystąpiła po stronie Spółki przesłanka zgłoszenia wniosku o jej upadłość oraz czy Spółka wskazała w toku postępowania mienie Spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.

Na wstępie przypomnieć wypada, że zgodnie z art. 107 § 1 O.p. za zaległości podatkowe podatnika odpowiadają całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem również osoby trzecie. Jeżeli dalsze przepisy nie stanowią inaczej, osoby trzecie odpowiadają również za odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych (art. 107 § 2 pkt 2 O.p.) oraz koszty postępowania egzekucyjnego (art. 107 § 2 pkt 4 O.p.).

Przesłanki odpowiedzialności członka zarządu spółki za zaległości podatkowe Spółki określone są w przepisie art. 116 O.p. I tak, zgodnie z art. 116 § 1 O.p. w brzmieniu obowiązującym w 2015 roku (data wydania decyzji organu I instancji w sprawie), za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu:

1) nie wykazał, że:

a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo

b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy;

2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.

Stosownie do art. 116 § 2 O.p. odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu oraz zaległości wymienione w art. 52 powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu.

Dla orzeczenia o odpowiedzialności członków zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za zaległości podatkowe tej spółki konieczne jest wykazanie istnienia przesłanek pozytywnych, natomiast wykazanie istnienia którejkolwiek z przesłanek negatywnych wyklucza możliwość orzeczenia o tej odpowiedzialności. Przesłanki pozytywne to, po pierwsze, pełnienie funkcji przez członka zarządu w okresie, kiedy powstało zobowiązanie podatkowe spółki oraz, po drugie, całkowita lub częściowa bezskuteczność egzekucji zaległości podatkowej z majątku spółki (art. 116 § 1 O.p.). Przesłanki negatywne to, po pierwsze, wykazanie, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe), albo, po drugie, wykazanie, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez winy członka zarządu, albo też, po trzecie, wskazanie mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, należy uznać, że organy podatkowe prawidłowo wskazały w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji kiedy powstały zaległości podatkowe oraz kiedy stwierdzono bezskuteczność egzekucji, co pozostawało poza sporem w sprawie. Bezspornym było także to, że orzeczona odpowiedzialność skarżącego obejmowała, stosownie do przepisu art. 116 § 2 O.p. zaległości podatkowe Spółki, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez skarżącego obowiązków członka zarządu Spółki.

Przechodząc do oceny zarzutów skarżącego Sąd stwierdził, że prawidłowo organy podatkowe ustaliły, że nie doszło w sprawie do przedawnienia uprawnienia organu podatkowego pierwszej instancji do wydania opisanej wyżej decyzji.

Zagadnienie to reguluje art. 118 § 1 O.p. Zgodnie z jego brzmieniem, według stanu na 2015 rok, nie można wydać decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość podatkowa, upłynęło 5 lat, a w przypadku, o którym mowa w art. 117b § 1 - jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym miała miejsce dostawa towarów, upłynęły 3 lata. Przepis art. 117b §1 O.p. nie miał zastosowania w sprawie, gdyż odnosi się do solidarnej odpowiedzialności nabywcy towarów za zobowiązania podatkowe ich zbywcy.

Należy przypomnieć, że orzeczona odpowiedzialność skarżącego obejmowała zaległości podatkowe Spółki z tytułu podatku od towarów i usług za kwiecień 2010 r. i grudzień 2014 r. Jak prawidłowo ustaliły organy w sprawie, termin płatności zobowiązania podatkowego za kwiecień 2010 r. upływał 25 maja 2010 r., natomiast za grudzień 2014 r. w dniu 26 stycznia 2015 r., zatem zaległości podatkowe powstały w latach 2010 i 2015, a uprawnienie organu do wydania decyzji w sprawie przedawniło się z dniem 31 grudnia 2015 r. w odniesieniu do pierwszego okresu, natomiast w odniesieniu do zaległości podatkowej za grudzień 2014 r., ww. uprawnienie organu przedawni się dopiero z końcem 2020 roku.

Organ pierwszej instancji wydał decyzję w sprawie w dniu 29 grudnia 2015 r., a jej doręczenie nastąpiło dniu 4 stycznia 2016 r.

Spór między stronami sprowadza się do oceny, czy przez pojęcie "wydanie", o którym mowa w przepisie art. 118 § 1 O.p. należy rozumieć także doręczenie decyzji, jak twierdzi skarżący; czy też pojęcie to należy odróżnić od pojęcia "doręczenie" i w konsekwencji przyjąć, że wydanie decyzji nastąpiło w dniu 29 grudnia 2015 r., to jest przed upływem terminu przedawnienia określonego w art. 118 § 1 O.p., jak wskazał organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę.

W ocenie Sądu, zarzut naruszenia art. 118 § 1 O.p. nie zasługiwał na uwzględnienie. Zdaniem Sądu, pojęcie wydania decyzji określonej w art. 118 § 1 O.p. nie oznacza jej doręczenia.

Należy w tym zakresie przywołać treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 grudnia 2007 r. sygn. akt I FPS 5/07, w której Sąd stwierdził, że "W stanie prawnym obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2003 r. pojęcie wydania decyzji określone w art. 118 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926, ze zm.) nie oznaczało jej doręczenia".

W uzasadnieniu tej uchwały podkreślono, że przepis art. 118 § 1 O.p. bezpośrednio kształtuje uprawnienia organu podatkowego. Z tego względu należy uznać, że pojęcie to odnosi się do sporządzenia aktu zawierającego elementy, o których mowa w art. 210 O.p. Wyrazem sporządzenia decyzji jest m.in. jej podpisanie przez osobę upoważnioną i opatrzenie datą wydania (art. 210 § 1 pkt 2 i 8). Potwierdza to brzmienie art. 212 O.p. Wynika z niego jednoznacznie odmienność instytucji wydania i doręczenia decyzji, a także sekwencja tych czynności, z których pierwszą jest wydanie poprzedzające doręczenie. Podkreślono również, że przy redagowaniu aktu normatywnego obowiązuje zasada, że do oznaczania jednakowych pojęć używa się jednakowych określeń, a różnych pojęć nie oznacza się tymi samymi określeniami. Okoliczność, że zarówno w przepisach procesowych, jak i w materialnoprawnych zawartych w O.p. jest mowa o wydaniu, ale i o doręczeniu decyzji, potwierdza (przy założeniu racjonalności ustawodawcy), że pojęcia te mają odmienne znaczenia i pełnią różne funkcje. Wskazano także, że możliwość odstąpienia od jednoznacznych wyników wykładni literalnej budzi wątpliwości przede wszystkim z tego względu, że przepis art. 118 § 1 O.p. ma charakter przepisu kompetencyjnego, wprowadzającego zakaz dokonania określonej w nim czynności po upływie wskazanego w nim czasu. Przy interpretowaniu przepisów kompetencyjnych obowiązuje nakaz dokonywania ścisłej ich wykładni. Przyjęcie, że wydanie decyzji, o której mowa w art. 118 § 1 O.p., obejmuje także jej doręczenie, oznacza zawężenie kompetencji przyznanych przez ustawodawcę organom podatkowym w wyniku skrócenia czasu działania określonego w tym przepisie, co przy dokonywaniu wykładni tego rodzaju przepisów jest niedopuszczalne. Ponadto wiązanie uprawnienia organów do wydania decyzji odnoszących się do odpowiedzialności osób trzecich z ich doręczeniem mogłoby także oznaczać naruszenie konstytucyjnej zasady równości wobec prawa, gdy taka odpowiedzialność dotyczy kilku osób, wobec których doręczenie w jednym terminie okazałoby się niemożliwe, na skutek czego wobec niektórych z nich mogłoby dojść do przedawnienia prawa do orzekania.

Ponieważ w tezie wyżej cytowanej uchwały wskazano zastrzeżenie, że dotyczy stanu prawnego obowiązującego przed dniem 1 stycznia 2003 r., uchwała ta w niniejszej sprawie nie korzysta z mocy ogólnie wiążącej, wynikającej z art. 269 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Dlatego też Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie jest wprawdzie związany uchwałą z dnia 17 grudnia 2007 r., zważywszy jednak na jej znaczenie dla stosowania prawa, wynikające z autorytetu składu siedmiu sędziów oraz na fakt, że przepis art. 118 § 1 O.p. w tej części pozostaje w niezmienionym brzmieniu od chwili uchwalenia O.p., Sąd w pełni akceptuje stanowisko zaprezentowanej w tej uchwale. Należy zresztą podkreślić, że stanowisko to jest aktualnie konsekwentnie prezentowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przykładowo można wskazać na wyroki tego Sądu z dnia: 23 lutego 2011 r., sygn. akt I FSK 292/10; 4 listopada 2011 r., sygn. akt I FSK 1675/10, z 24 stycznia 2013 r., sygn. akt II FSK 1122/11, z 20 sierpnia 2013 r., sygn. akt II FSK 2436/11, z 23 sierpnia 2016 r., sygn. akt I FSK 212/15, z 9 września 2016 r., sygn. akt I FSK 330/15, z dnia 20 listopada 2015 r., sygn. akt I GSK 569/14 - dostępne w bazie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl.

Pogląd, że pojęcie wydania decyzji określonej w art. 118 § 1 O.p. nie oznacza jej doręczenia, utrwalony jest również w orzecznictwie Sądu Najwyższego (por. postanowienie SN z dnia 3 lutego 2012 r., sygn. akt II UK 263/11, LEX nr 1215441, wyroki SN z: 7 kwietnia 2010 r., I UK 340/09; z 16 listopada 2009 r., II UK 111/09; z 4 sierpnia 2009 r., I UK 85/09; z 22 listopada 2010 r., III UK 27/10, LEX nr 786815; z 16 marca 2011 r., I UK 330/10, LEX nr 848138). We wszystkich tych orzeczeniach akcentuje się, że określone w przepisie art. 118 § 1 O. p. przedawnienie wiąże się tylko z wydaniem, a nie z doręczeniem decyzji.

Zatem, skoro zaskarżona decyzja dotycząca zaległości podatkowych powstałych w 2010 r. oraz w 2015 r. została wydana przed upływem 5-letniego terminu przewidzianego dla tej czynności (29 grudnia 2015 r.), to sam fakt jej doręczenia już w roku 2016 r., nie może stanowić naruszenia prawa.

Przechodząc następnie do oceny zarzutu naruszenia art. 120, 122, 191 O.p. w związku z art. 11 ustawy Prawo upadłościowe, przez przyjęcie, że już po sporządzeniu sprawozdań finansowych za 2010 rok wystąpiła przesłanka do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości bez rzeczywistej oceny przez organy kondycji finansowej Spółki, należy przypomnieć obowiązujący w tym zakresie stan prawny.

Z treści przywołanego wyżej przepisu art. 116 §1 pkt 1 O.p. wynika, że jedną z przesłanek wyłączających odpowiedzialność członka zarządu spółki za jej zaległości jest wykazanie przez członka zarządu, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy.

Na kanwie przywołanych przepisów Sąd podziela prezentowany w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, że orzekając o odpowiedzialności członka zarządu spółki kapitałowej organ podatkowy jest zobowiązany wykazać jedynie okoliczności pełnienia obowiązków członka zarządu w czasie powstania zobowiązania podatkowego, które przerodziło się w dochodzoną zaległość podatkową spółki oraz bezskuteczność egzekucji przeciwko spółce, zaś wykazanie zaistnienia którejkolwiek z przesłanek egzoneracyjnych spoczywa na członku zarządu. W tej kwestii poglądy orzecznictwa i doktryny są zbieżne i utrwalone (por. dla przykładu wyrok NSA z dnia 6 marca 2003 r., sygn. akt SA/Bd 85/03 – publ. "Przegląd Orzecznictwa Podatkowego" 2003 nr 4, poz. 93; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 24 marca 2005 r. sygn. akt I SA/Ol 345/04 - publ. ZNSA 2005/1/98; A. Mariański i A. Karolak, Odpowiedzialność członków zarządu za zobowiązania spółki z o.o., Warszawa 2004, s. 234-236; S. Babiarz i in. Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2004, s. 402; B. Adamiak i in. Ordynacja podatkowa. Komentarz 2004, Wrocław 2004, s. 433).

Zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. Nr 60, poz. 535 ze zm., dalej: "u.p.u.n.") upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny. Z treści art. 11 ust. 1 u.p.u.n. wynika, iż dłużnik jest niewypłacalny, jeżeli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań. Przepis art. 11 ust. 2 tej u.p.u.n. stanowi, że dłużnika będącego osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, uważa się za niewypłacalnego także wtedy, gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje. Stosownie do art. 21 ust. 1 u.p.u.n., dłużnik jest obowiązany, nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości. W sytuacji, gdy dłużnikiem jest osoba prawna, obowiązek ten spoczywa na każdym, kto ma prawo go reprezentować sam lub łącznie z innymi osobami -w niniejszej sprawie podmiotem takim jest członek zarządu spółki. Moment ziszczenia się choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 11 u.p.u.n. jest tym czasem, kiedy to członek zarządu, chcący uwolnić się od odpowiedzialności z art. 116 O.p., powinien złożyć wniosek o upadłość bądź wszczęcie postępowania układowego.

W ocenie Sądu, trafnie organy uznały w sprawie, na podstawie znajdujących się w aktach sprawy sprawozdań finansowych Spółki, że utraciła ona swoją płynność finansową już w 2010 r. Organ prawidłowo zwrócił uwagę, że ze znajdujących się w aktach sprawy sprawozdania "Rachunek zysków i strat" oraz "Bilansu" sporządzonych według stanu na 31.12.2010 r. wynika, że w 2009 r. i 2010 r. zobowiązania Spółki ("Zobowiązania i rezerwy na zobowiązania") stanowiły kwotę odpowiednio: [...] zł i [...] zł, podczas gdy wartość jej majątku ("Aktywa razem") wynosiła odpowiednio: [...] zł i [...] zł, Spółka za wyżej przywołane okresy rozliczeniowe wygenerowała stratę ("Zysk(strata)netto") w wysokości odpowiednio: (-)[...] zł i(-)[...] zł. Sąd zwraca uwagę, że zgodnie z opinią niezależnego biegłego rewidenta dla walnego zgromadzenia akcjonariuszy i rady nadzorczej Spółki z dnia 5 września 2011 r. (k.41-42 i n. t. I), w 2009 roku Spółka utraciła płynność finansową. W I kwartale 2010 r. banki kredytujące Spółkę wypowiedziały umowy kredytowe a firmy leasingowe wycofały sprzęt oddany w leasing, wobec zaprzestania spłat rat leasingowych. Brak środków pieniężnych spowodował, że w 2010 r. praktycznie ustała działalność produkcyjno-usługowa. Zobowiązania nie mające pokrycia w majątku Spółki na dzień 31 grudnia 2010 r. wyniosły [...] zł. Na dzień zakończenia badania zarząd nie złożył wniosku o ogłoszenie upadłości oraz nie zwołał walnego zgromadzenia akcjonariuszy w celu podjęcia decyzji dotyczącej dalszego istnienia Spółki, czym naruszył art. 21 u.p.u.n. oraz art. 397 Kodeks spółek handlowych. Podobną opinię wydał biegły rewident odnośnie do sprawozdania finansowego Spółki za 2011 r. (k.73-74 t. I).

Z kolei ze sprawozdań finansowych sporządzonych według stanu na 31.12.2014r. wynikało, że w 2013 r. i 2014 zobowiązania Spółki wynosiły odpowiednio: [...] zł i [...] zł, podczas gdy wartość jej majątku odpowiednio: [...] zł i [...] zł. W konsekwencji za wyżej wymienione lata Spółka poniosła stratę w wysokości odpowiednio: (-)[...] zł i (-)[...] zł.

W ocenie Sądu, powyższe ustalenia uprawniały organ do stwierdzenia, że już po sporządzeniu sprawozdań finansowych za 2010 r. wystąpiła przesłanka do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki, ponieważ była ona już wówczas niewypłacalna. Organ prawidłowo zwrócił uwagę, że z akt sprawy wynikało, iż zarząd Spółki złożył wniosek o ogłoszenie upadłości dopiero w dniu 28.09.2015 r., Sąd Rejonowy w K. [...] postanowieniem z dnia 29.09.2015r., sygn. akt [...] dokonał zabezpieczenia majątku dłużnika P. S. A. poprzez ustanowienie tymczasowego nadzorcy sądowego w celu utrzymania majątku dłużnika w stanie niepogorszonym, a następnie postanowieniem z dnia 21.10.2015r., sygn. akt [...] oddalił wniosek Spółki o ogłoszenie upadłości z uwagi na brak wystarczającego majątku dłużnika.

Zdaniem Sądu, niezasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 116 § 1 O.p. w związku z art. 120, 122, 191, 210 § 1 i 4 O.p. Twierdzenie skargi opiera się na założeniu, że skarżący wskazał mienie, którego egzekucja miała umożliwić zaspokojenie zaległości podatkowych Spółki co najmniej w znacznej części.

Ustosunkowując się do tego zarzutu należy przypomnieć, że zgodnie z art.116 §1 pkt 2 O.p. członek zarządu może uwolnić się od odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki, jeżeli wskaże mienie spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Ordynacja podatkowa nie definiuje pojęcia "zaspokojenie w znacznej części", pozostaje to zatem zagadnieniem podlegającym ukształtowaniu przez orzecznictwo i literaturę. "Znaczny" zgodnie z powszechnym rozumieniem oznacza "dość duży pod względem liczby, ilości, natężenia, pokaźny, niemały, spory" (Uniwersalny słownik języka polskiego, PWN, Warszawa 2003r., tom 5, str.722). Należy zwrócić uwagę, że określenie "znaczna część" odnosi się do zaspokojenia zobowiązań podatkowych, a nie mienia spółki. W art. 116 §1 pkt 2 O.p. mowa jest o mieniu spółki (bez dookreślenia), które pozwoli na zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części. Ustawodawcy nie chodziło o znaczny majątek, ale taki, który da realne zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej (dość dużej) części (por. B. Draniewicz , Wskazanie majątku spółki jako przesłanka egzoneracyjna, Prawo spółek nr 6/2010). Wskazanie przez członka zarządu mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części – stanowi co do charakteru jak i skutków taką samą przesłankę egzoneracyjną jak zgłoszenie we właściwym czasie wniosku o upadłość (wszczęcie postępowania zapobiegającego upadłości), bądź brak winy w niezgłoszeniu wniosku (niewszczęciu postępowania układowego). W rozwiązaniu tym można dostrzec element nagrody za wskazanie majątku spółki. W tym miejscu podkreślić należy, że zarówno w doktrynie, jak i judykaturze ugruntowany jest pogląd, że możliwość uwolnienia się przez członka zarządu od odpowiedzialności za zobowiązania spółki na podstawie tej przesłanki, istnieje wówczas, gdy wskaże on istnienie takiego majątku spółki, który pozwoli na faktyczne i skuteczne zaspokojenie należności Skarbu Państwa. Wymóg z art. 116 § 1 pkt 2 O.p. dotyczy bowiem wskazania mienia, z którego egzekucja jest faktycznie możliwa, co w praktyce oznacza, iż egzekucja ta musi być realna do przeprowadzenia i skutkująca zaspokojeniem wierzyciela (por. wyrok NSA z 15 lipca 2011 r., sygn. akt I FSK 899/10). Dla wypełnienia ww. przesłanki nie jest zatem wystarczające wskazanie jakiegokolwiek mienia, co do którego istnieje potencjalna możliwość jego przejęcia. Z przywołanego przepisu jednoznacznie bowiem wynika, że wskazane przez członka zarządu mienie, po pierwsze musi być rzeczywistym i istniejącym mieniem Spółki, po wtóre zaś musi istnieć duża doza pewności, że egzekucja z tego mienia będzie skuteczna i doprowadzi do wyegzekwowania należności.

Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy należy przypomnieć, że toku postępowania skarżący poinformował organ podatkowy pierwszej instancji, iż Spółce przysługuje od B. S.A. z siedzibą w K. wierzytelność w kwocie [...] zł. Bezspornym jest, że Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. zawiadomieniem z dnia 7.12.2015r., nr [...] dokonał zajęcia przedmiotowej wierzytelności pieniężnej oraz to, że w odpowiedzi na przedmiotowe zajęcie B. S.A. pismem z dnia 16 grudnia 2015 r. poinformowała, że uznała zajętą wierzytelność. Dłużnik Spółki wskazał dodatkowo, że przedmiotowa wierzytelność nie była jeszcze wymagalna na dzień 16 grudnia 2015 r., ponieważ termin jej płatności upływał w dniu 31 grudnia 2015 r. i zapewnił, że będzie ona sukcesywnie regulowana w miarę pozyskiwania środków. Prawidłowo zatem stwierdziły organy podatkowe w sprawie, szczegółowo przedstawiając swoją argumentację w uzasadnieniu decyzji stosownie do art. 210 § 4 O.p., że podnoszona przez stronę okoliczność, iż Spółka ma wierzytelności w stosunku do swojego kontrahenta, nie spełniała warunku realnego, dostępnego do natychmiastowego wyegzekwowania mienia, o wiarygodnej, nie budzącej wątpliwości wartości pieniężnej, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części. Należy dodatkowo zwrócić uwagę, że organ odwoławczy wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że B.S.A. do dnia 21 marca 2016 r. nie przekazała na rachunek organu żadnych wpłat.

Z przedłożonych potwierdzeń przelewów bankowych wynikało, że do dnia wydania decyzji organu pierwszej instancji (tj. do dnia 29 grudnia 2015 r.) nie wpłynęły od wierzyciela jakiekolwiek środki na rachunek bankowy Spółki; pierwsze dwa przelewy o wartości po [...] zł każdy (k. 61,62), zostały dokonane w dniach 1 i 22 marca 2016r., tj. przed wydaniem decyzji organu drugiej instancji (tj. przed dniem 31 marca 2016 r.). Kolejne przelewy na łączną kwotę [...] zł zostały dokonane w dniach 31 marca – 28 września 2016 r.

Z kolei z przedłożonego przez organ zestawienia nadpłat i zaległości na kartach kontowych Spółki wynikało, że Spółka w okresie od 1 stycznia do 31 marca 2016 r. posiadała zaległość na kwotę [...] zł (k.77), a pierwsza wpłata została zaksięgowana na karcie kontowej Spółki dotyczącej należności podatkowych za 2014 r. w dniu 30 czerwca 2016 r., a na karcie dotyczącej 2010 r. - 25 marca 2016 r.

W ocenie Sądu, organ odwoławczy nieprawidłowo wskazał, że na dzień 21 marca 2016 r. dłużnik Spółki nie dokonał żadnych wpłat. Jednakże ta okoliczność nie miała znaczenia w sprawie. Dokonywane wpłaty przez dłużnika Spółki świadczyły, że stara się on uregulować posiadany dług wobec Spółki. Zdaniem Sądu, nie oznaczało to, że na dzień wydania decyzji przez organ pierwszej instancji wierzytelność ta była wymagalna i realna. Zwrócić należy uwagę, że w przyszłości może dojść do ewentualnego zaprzestania regulowania tej wierzytelności przez dłużnika Spółki z różnych przyczyn np. złej sytuacji finansowej, upadłości.

Zdaniem Sądu, przeprowadzone dowody bez żadnych wątpliwości potwierdzają zasadność opisanych wyżej ustaleń organu co do tego, że na dzień wydania decyzji, zarówno przez organ I jak i II instancji, skarżący nie wskazał mienia Spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych Spółki w znacznej części, głównie z tego powodu, że termin płatności należności (ww. wierzytelności na kwotę [...] zł) upływał w dniu 31 grudnia 2015 r. Przedstawione wyżej dowody potwierdziły, że dwie pierwsze wpłaty, zaspokajające zaległości Spółki w niewielkiej części (łącznie w wysokości [...] zł) zostały dokonane dopiero w dniach 1 i 22 marca 2016 r.

Podkreślić należy, że wpłaty dokonywane przez dłużnika Spółki zmniejszają zaległość posiadaną przez Spółkę, co oznacza, że organ zobowiązany jest wziąć pod uwagę ten fakt w przypadku ewentualnego postępowania egzekucyjnego wobec skarżącego. Organ nie będzie dochodził tej części zaległości od skarżącego, która została uiszczona przez wpłaty dłużnika Spółki.

Dodać jeszcze trzeba, że Sąd nie stwierdził w sprawie naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Prowadzone postępowanie podatkowe nie naruszało, wbrew zarzutom skargi zasady praworządności (art. 120 O.p.). W toku postępowania organy podatkowe, zgodnie z art. 122 O.p., podejmowały wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Z kolei zebrane w sprawie dowody – dokumenty, prawidłowo oceniły, dając podstawę do ustalenia właściwego stanu faktycznego, ocenionego zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów wyrażoną w art. 191 O.p. W ocenie Sądu, organy podatkowe rozpoznające sprawę i wydające zaskarżone decyzje kierowały się i przestrzegały zasad ogólnych postępowania stanowiących integralną część przepisów regulujących procedurę w sprawach podatkowych.

W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja była zgodna z prawem. Z tych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę jako niezasadną.