Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SAB/Gl 225/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-09-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Marszałek Województwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 13a ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik (spr.), Sędzia WSA Adam Gołuch, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 września 2022 r. sprawy ze skargi T. D. na bezczynność Marszałka Województwa Śląskiego w przedmiocie informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 12 maja 2022 r. skarżący T. D. złożył skargę na bezczynność Marszałka Województwa Śląskiego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Zarzucił naruszenie:

1. art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek;

2. art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej jako: "UDIP") w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieprawidłowym, gdyż tylko częściowym, zrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Wobec powyższego zażądał zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z:

1. 4 kwietnia 2022r. w zakresie nieudostępnionej informacji publicznej tj. ustosunkowanie się do pytania czy Komisja posiadała wytyczne odnośnie sposobu punktowania kandydatów. Jeżeli tak to zobowiązanie do ich udostępnienia, a jeżeli nie to określenie w jaki sposób Komisja przyznawała punkty oraz

2. 15 kwietnia 2022r. w zakresie nieudostępnionych informacji publicznych tj. udostępnienie karty punktów z rozmowy kwalifikacyjnej każdego członka Komisji w zakresie dotyczącym mojej osoby - a to na podstawie § 9 ust. 3-8 Regulaminu naboru na wolne stanowiska urzędnicze, w tym wolne kierownicze stanowiska urzędnicze w Urzędzie Marszałkowskim Województwa Śląskiego.

W uzasadnieniu podkreślił, że 4 kwietnia 2022r. złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie:

1) ile wynosiła minimalna punktacja zgodnie z art. 13a ust. 1 Ustawy o pracownikach samorządowych;

2) czy Komisja posiadała wytyczne odnośnie sposobu punktowania kandydatów. Jeżeli tak to proszę o ich udostępnienie, a jeżeli nie to w jaki sposób Komisja przyznawała punkty;

3) ile wynosiła minimalna oraz maksymalna ilość punktów poszczególnych etapów rozmowy kwalifikacyjnej;

4) udostępnienie protokołu z naboru w zakresie dotyczącym mojej osoby.

Natomiast 15 kwietnia 2022r. złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej:

zestawienia punktów z testu merytorycznego w zakresie dotyczącym mojej osoby - a to na podstawie § 7 ust. 5-7 Regulaminu naboru na wolne stanowiska urzędnicze, w tym wolne kierownicze stanowiska urzędnicze w Urzędzie Marszałkowskim Województwa Śląskiego oraz

karty punktów z rozmowy kwalifikacyjnej każdego członka Komisji w zakresie dotyczącym mojej osoby - a to na podstawie § 9 ust. 3-8 Regulaminu naboru na wolne stanowiska orzecznicze, w tym wolne kierownicze stanowiska urzędnicze w Urzędzie Marszałkowskim Województwa Śląskiego.

W obu przypadkach jako sposób i formę udostępnienia wnioskowanych informacji Strona wskazała przesłanie ich na podany adres e-mail .

W dniu 15 kwietnia 2022r. została udostępniona informacja publiczna w zakresie wnioskowanym z 4 kwietnia 2022r. w pkt. 1,3 i 4. W odniesieniu do pkt 2 organ wskazał jedynie na § 9 Regulaminu naboru na wolne stanowiska urzędnicze, w tym wolne kierownicze stanowiska urzędnicze w Urzędzie Marszałkowskim Województwa Śląskiego. Zdaniem Strony paragraf ten określa zakres zadawanych pytań, a nie sposób w jaki Komisja winna każdemu z kandydatów przyznać określoną liczbę punktów. Jest to o tyle ważne, iż bez tego typu wytycznych nie można w żaden sposób zbadać, czy Komisja w przypadku naboru na wolne stanowisko urzędnicze w Departamencie Transportu i Drogownictwa Urzędu Marszałkowskiego Województwa Śląskiego w Katowicach (Nr ewidencyjny naboru: [...]) nie dopuściła się naruszenia art. 13a ust. 2 Ustawy o pracownikach samorządowych oraz art. 18[3a] §1 Kodeksu pracy, tj. dyskryminacji ze względu na niepełnosprawność, poprzez zamierzone obniżenie punktacji w ten sposób, aby żaden z kandydatów nie osiągnął wymaganej ilości punktów wymaganej art. 13a ust. 1 Ustawy o pracownikach samorządowych. Doszło więc tylko do częściowego udostępnienia informacji publicznej.

Natomiast 27 kwietnia 2022 została udostępniona informacja publiczna w zakresie wnioskowanym z 15 kwietnia 2022r. Niemniej jednak w zakresie pkt 2 wniosku zostały udostępnione tylko 3 karty punktów, chociaż Komisja składała się z 4 członków; karty były niepodpisane, więc nie można w żaden sposób określić, który z członków Komisji przyznawał konkretne punkty. Zatem zdaniem Strony również w tym przypadku doszło tylko do częściowego udostępnienia informacji publicznej. Ponadto w obu odpowiedziach pliki typu word nie można było otworzyć.

W odpowiedzi na skargę organ poinformował, że jej żądanie jest nieuzasadnione tak z przyczyn faktycznych jak i prawnych, a okoliczności faktyczne dowodzą bezzasadności żądań Skarżącego.

W zakresie wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 4 kwietnia 2022 r., odnośnie pkt 2, informacja publiczna została udostępniona w całości. Skarżącemu wskazano przepisy § 9 Regulaminu naboru na wolne stanowiska urzędnicze, w tym wolne kierownicze stanowiska urzędnicze w Urzędzie Marszałkowskim Województwa Śląskiego, które stanowią wytyczne do procedury przeprowadzania rozmowy kwalifikacyjnej oraz przyznawania punktacji kandydatom. Regulamin jest załącznikiem do Zarządzenia nr 87/21 Marszałka Województwa Śląskiego z dnia 21 lipca 2021 r. w sprawie wprowadzenia "Regulaminu naboru na wolne stanowiska urzędnicze, w tym wolne kierownicze stanowiska urzędnicze w Urzędzie Marszałkowskim Województwa Śląskiego". Zatem odpowiedź udzielona Skarżącemu w tej kwestii była wyczerpująca, ponieważ Regulamin naboru na wolne stanowiska urzędnicze, w tym wolne kierownicze stanowiska urzędnicze w Urzędzie Marszałkowskim Województwa Śląskiego wskazuje, w jaki sposób przeprowadzana jest rozmowa kwalifikacyjna oraz na jakiej podstawie przyznawane są punkty kandydatom. Wyjaśniono, że członkowie komisji przyznają punkty kandydatom w skali od 0-10 biorąc pod uwagę odpowiedzi kandydatów, na podstawie swojej wiedzy merytorycznej i doświadczenia życiowego i nie są związani innymi wytycznymi niż te zawarte w Regulaminie naboru na wolne stanowiska urzędnicze.

Podsumowano, że kryteria oceny przez członków komisji zostały wskazane Skarżącemu i w związku z tym zarzut jest chybiony.

W zakresie wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 15 kwietnia 2022 r., odnośnie pkt 2, organ wskazał, że informacja publiczna została udostępniona w całości. Skarżącemu udostępniono 3 karty punktów z rozmowy kwalifikacyjnej przyznanych kandydatom przez członków komisji. Czwarta osoba pełniła funkcję obsługi procedury naboru, tym samym nie przyznawała punktów kandydatom. Wszystkie karty punktów zostały podpisane przez członków komisji, jednak biorąc pod uwagę opinię Inspektora Ochrony Danych Urzędu Marszałkowskiego Województwa Śląskiego uznano, że ujawnianie nawet samego wzoru podpisu może potencjalnie skutkować wpływem na prywatność członków komisji. Dlatego pracodawca podjął decyzję o anonimizacji podpisów pod kartami punktów, czego dokonano celem uniknięcia nieautoryzowanego użycia danych osobowych członków komisji. Wskazano także, że odręczny podpis może zostać zaliczony do danych osobowych i jako taki podlega szczególnej ochronie. O fakcie anonimizacji Skarżący został poinformowany w odpowiedzi na wniosek.

Ponadto Organ podkreślił, że przyjął, iż treścią żądania Skarżącego było uzyskanie informacji dot. ilości punktów przyznanych przez każdego członka komisji, a nie informacji dotyczących danych osobowych poszczególnych członków komisji. Skarżący nie wyartykułował w żadnym miejscu wniosku o udostępnieniu mu podpisów osób sporządzających kartę oceny. Udostępniono zatem Skarżącemu informację zgodnie z żądaniem.

Odnosząc się do zarzutu Skarżącego, iż "w obu odpowiedziach pliki typu word nie można było otworzyć", organ wyjaśnił, że zarówno dwie odpowiedzi, jak i załączniki do tych odpowiedzi były wysłane do Skarżącego poprzez System SOD-SEKAP na adres email: [...] w formacie PDF. Pliki PDF zostały prawidłowo wysłane, o czym świadczą załączone raporty i pliki otwierają się prawidłowo. W przypadku kłopotu z otwarciem plików Skarżący miał możliwość skontaktowania się z pracownikami Departamentu Zarządzania Zasobami Ludzkimi w Urzędzie Marszałkowskim Województwa Śląskiego, którzy pomogliby i wyjaśnili ewentualną problematyczną sytuację i gdyby wykazał się odrobiną dobrej woli i skontaktował się z Urzędem, z pewnością zostałyby wyjaśnione wątpliwości.

Organ zaakcentował, że żaden przepis prawa nie nakazuje, aby wnioskujący o udostępnienie informacji publicznej ponawiał wniosek o udostępnienie informacji, czy też np. wzywał do usunięcia naruszenia prawa, jednak praktyka urzędnicza wskazuje, że jeżeli danej osobie istotnie zależy na uzyskaniu danej informacji publicznej bardzo często podejmuje próbę kontaktu z Urzędem w celu wyjaśnienia wątpliwości.

Reasumując wskazano, że organ administracji udzielił Skarżącemu wszystkich żądanych informacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, że prawo do sądu określone zostało w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności sporządzonej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. (Dz.U. z 1993 r., nr 61, poz. 284 ze zm.), ratyfikowanej przez Rzeczypospolitą Polską (art. 9, art. 87 ust.1, art. 89 ust.1 pkt 2 Konstytucji RP). Nadto Trybunał Konstytucyjny w uchwale z dnia 25 stycznia 1995 r., sygn. akt W 14/94, (Dz.U. nr 14, poz. 67, OTK 1995/1/19) wskazał, że na prawo do sądu składa się także element materialny – możność prawnie skutecznej ochrony praw strony na drodze sądowej w ramach odpowiednio ukształtowanej procedury. Zgodnie natomiast z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 dalej: p.u.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Mocą art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje sprawy wymienione w tym przepisie. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, z zastrzeżeniem jej art. 57a. W świetle obowiązujących unormowań, w szczególności zgodnie z regulacją art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. sąd administracyjny, w zakresie swojej kognicji, orzeka między innymi w przedmiocie skarg na bezczynność organów administracji publicznej kontrolując postępowanie tych organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego.

Wyjaśnienia wymaga także, iż bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a ppsa. Zatem celem skargi na bezczynność jest wymuszenie na organie określonych w przepisach zachowań. Wniesienie tej skargi jest zatem czasowo ograniczone jedynie trwaniem niepożądanego stanu bezczynności, a więc np. do czasu wydania decyzji, postanowienia czy załatwienia wniosku strony. Takie stanowisko prezentowane jest konsekwentnie w judykaturze i w piśmiennictwie – por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lutego 2006 r. o sygn. akt II OSK 52/06, ONSAiWSA 2006, nr 4, poz. 100; postanowienia NSA: z dnia 13 marca 2009 r. o sygn. akt II FSK 2020/08; z dnia 19 lipca 2013 roku o sygn. akt I FSK 1325/13 oraz T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2005, s. 243; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Zakamycze 2005, s. 143.

Wskazać należy, że skarga Skarżącego w zakresie wniosku z 15 kwietnia 2022r. została wydzielona do odrębnego rozpoznania pod sygn. akt III SAB/Gl 226/22.

Natomiast rozpoznawana sprawa dotyczy skargi na bezczynność organu w załatwieniu wniosku strony z 4 kwietnia 2022 r. w zakresie udostępnienia informacji publicznej - czy Komisja posiadała wytyczne odnośnie sposobu punktowania kandydatów. Jeżeli tak to ich udostępnienie, a jeżeli nie to wyjaśnienie w jaki sposób Komisja przyznawała punkty.

Strona zarzuca, że informacja publiczna nie została udostępniona. Organ wskazał jedynie na § 9 Regulaminu naboru na wolne stanowiska urzędnicze, a norma ta określa jedynie zakres zadawanych pytań, a nie sposób w jaki Komisja winna każdemu z kandydatów przyznać określoną liczbę punktów; pliku nie można było otworzyć.

Organ ustosunkowując się do tych zarzutów wyjaśnił, że § 9 Regulaminu naboru na wolne stanowiska urzędnicze zawiera wytyczne do procedury przeprowadzania rozmowy kwalifikacyjnej oraz przyznawania punktacji kandydatom; punktacja jest na podstawie odpowiedzi kandydatów, wiedzy merytorycznej i doświadczenia życiowego członków komisji i nie są związani oni innymi wytycznymi niż te zawarte w Regulaminie naboru na wolne stanowiska urzędnicze.

Wobec tak określonej linii sporu należy podkreślić, że przepisy p.p.s.a. nie definiują pojęcia "bezczynności". Pojęcie to zostało jednakże zdefiniowane przez doktrynę i orzecznictwo. Jak już wspomniano, z bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął postępowania w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Instytucja skargi na bezczynność ma zatem na celu doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Jednak oceniając, czy organ pozostaje w bezczynności, co do sposobu procedowania w załatwieniu wniosku strony skarżącej Sąd bierze pod uwagę sytuację istniejącą w dacie orzekania. Tym samym, jeżeli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność, organ administracji publicznej wyda akt lub podejmie czynność, których domagała się strona, to przestaje on pozostawać w bezczynności.

Przechodząc zatem do merytorycznej kwestii zasadności skargi przede wszystkim wskazać należy, iż Konstytucja w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.

Prawo do informacji publicznej to zatem prawo do informacji o działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP i obejmuje informację o takiej aktywności tych podmiotów, która ukierunkowana jest na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych celów i interesów publicznych. Rezultaty wykładni językowej, celowościowej i systemowej art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP prowadzą zatem do wniosku, że prawo do informacji publicznej to prawo do informacji o działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP, tj. o takiej aktywności tych podmiotów, która ukierunkowana jest na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych, co nie jest tożsame z każdym przejawem aktywności tych organów, w tym aktywnością związaną z wewnętrzną organizacją funkcjonowania tych podmiotów (por. wyrok NSA z dnia 23 lutego 2018r. sygn. akt I OSK 1514/16).

Ustawodawca zdefiniował pojęcie "informacji publicznej" w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p., wskazując, że informacją taką jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ust. 1 i 2, przy czym dokumentem urzędowym, w rozumieniu przepisów u.d.i.p., jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Z kolei sprawa publiczna oznacza przejaw działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP w jej rozumieniu wynikającym z unormowań Konstytucji RP, tj. takiej aktywności tych podmiotów, która ukierunkowana jest na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych, co nie jest tożsame z każdym przejawem aktywności tych podmiotów, w tym aktywnością związaną z wewnętrzną organizacją ich funkcjonowania. Wykładnia prokonstytucyjna art. 6 u.d.i.p. prowadzi do wniosku, że informacją o sprawie publicznej jest więc również informacja o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy oraz zasadach ich funkcjonowania, jedynie w zakresie dotyczącym działalności tych podmiotów. Tak też należy rozumieć informację w zakresie organizacji tych podmiotów (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b u.d.i.p.), czy w zakresie prowadzonych przez nie rejestrów, ewidencji i archiwów (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. f u.d.i.p.) a także w zakresie danych publicznych (art. 6 ust. 4 u.d.i.p.) lub w zakresie polityki wewnętrznej i zagranicznej, w tym o zamierzeniach działań władzy ustawodawczej oraz wykonawczej (art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. a u.d.i.p.). Koresponduje z tą wykładnią treść art. 4 ust. 1 u.d.i.p. eksponująca element "wykonywania zadań publicznych" przez podmioty będące adresatami roszczeń o udostępnienie informacji publicznej, czyli zadań, które cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie (zob. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn akt. I OSK 851/10).

Powyższe rozumienie istoty sprawy publicznej, a w konsekwencji i informacji publicznej – odkodowywane z treści art. 61 Konstytucji RP i unormowań ustawy o dostępie do informacji publicznej – przyjmowane jest w orzecznictwie sądów administracyjnych. Zgodnie z ugruntowanymi już poglądami orzecznictwa, wypracowanymi na tle analizy art. 1 ust. 1, jak i precyzującego go art. 6 ust. 1 i 2 w związku z art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej, informacją taką jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Status informacji publicznej uzyskuje przy tym taka informacja, która związana jest z funkcjonowaniem wspólnoty publicznoprawnej (państwa). Wskazuje się zatem, że informacją publiczną są informacje dotyczące wykonywania zadań publicznych, w tym gospodarowania mieniem publicznym, utrwalone na nośniku w formie pisemnej, dźwiękowej, wizualnej lub audiowizualnej, eksponując powiązania informacji publicznej z dynamiczną działalnością państwa, jako organizatora życia społeczno-gospodarczego z jednoczesnym wskazaniem, że w demokratycznym państwie prawa jak najszerszy katalog informacji musi być przedmiotem kontroli społecznej (por. wyroki NSA z dnia 23 lutego 2018 r. sygn. akt I OSK 1514/16, z dnia 31 maja 2004 r., sygn. akt OSK 205/04.).

Przenosząc powyższe rozważania do oceny niniejszej sprawy należy wskazać, że organ udzielił odpowiedzi na wniosek w terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 u.d.i.p.

Po drugie żądana przez skarżącego we wniosku informacja dotycząca zasad, trybu, wytycznych i punktacji w procesie naboru na wolne stanowisko pracy w organie - miała charakter informacji publicznej jako dotycząca działalności organu władzy publicznej.

Natomiast przenosząc powyższe rozważania do oceny niniejszej sprawy należy wskazać, że organ udzielił odpowiedzi na wniosek w terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. informując o trybie prowadzenia naboru. Powołał się na przepisy (m.in. § 9) Regulaminu naboru na wolne stanowiska urzędnicze, który jest załącznikiem do Zarządzenia nr 87/21 Marszałka Województwa Śląskiego z dnia 21 lipca 2021 r. w sprawie wprowadzenia "Regulaminu naboru na wolne stanowiska urzędnicze, w tym wolne kierownicze stanowiska urzędnicze w Urzędzie Marszałkowskim Województwa Śląskiego" oraz wskazał, że to są wyłączne i jedyne wytyczne do procedury przeprowadzania rozmowy kwalifikacyjnej oraz przyznawania punktacji kandydatom. Podkreślił, że Regulamin ten wskazuje, w jaki sposób przeprowadzana jest rozmowa kwalifikacyjna oraz na jakiej podstawie przyznawane są punkty kandydatom. Członkowie komisji przyznają punkty kandydatom w skali od 0-10 biorąc pod uwagę odpowiedzi kandydatów. Członkowie komisji przyznają punkty na podstawie swojej wiedzy merytorycznej i doświadczenia życiowego i nie są związani innymi wytycznymi niż te zawarte w Regulaminie naboru na wolne stanowiska urzędnicze.

Skoro zatem nie istniała faktycznie żądana przez wnioskodawcę informacja, a oprócz niej organ uczynił zadość wnioskowi w pozostałym zakresie – to tym samym bezzasadny był zarzut bezczynności.

Również odnośnie twierdzenia Skarżącego o niemożności otworzenia przesłanego pliku organ uznał zasadnie brak podstaw do jego uwzględnienia i wyjaśnił, że Strona nie zgłaszała w żaden sposób tego faktu, a z systemu informatycznego organu wynikało, że plik został przesłany prawidłowo.

Biorąc zatem powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę uznając ją za bezzasadną.

-----------------------

5