Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1940/00
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2004-02-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ: Izba Skarbowa

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień, Sędziowie NSA Ewa Kwarcińska (spr.), NSA Zbigniew Romała, Protokolant Monika Orska, po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi E. C. na decyzję Izby Skarbowej z dnia 31 lipca 2000 r. Nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności za zaległości podatkowe A, spółki z o.o., obecnie "A" spółki z o.o. /w likwidacji/. Oddala skargę


UZASADNIENIE

I SA/Gd 1940/00

UZASADNIENIE

Urząd Skarbowy, decyzją z dnia 4 maja 2000 r., kierując się art. 40 w związku z art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 19 grudnia 1980 r. o zobowiązania podatkowych ( Dz. U. Nr 108, poz. 486 ze zm. ) orzekło odpowiedzialności skarżącej E. C. za zaległe zobowiązania podatkowe A, spółki z o.o. ( obecnie: A, spółki z o.o. w likwidacji,), w wysokości [...],- zł z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za rok 1995.

Skarżąca jako jedyny wspólnik tej spółki miała prawo uczestniczyć w jej zyskach w 100 % i w tej samej wysokości, zgodnie z art. 47 ust. 2 cyt. ustawy o zobowiązaniach podatkowych ponosi ona, zdaniem organu I instancji, odpowiedzialność za zaległości podatkowe spółki wobec budżetu Państwa. Zaległość podatkowa określona została prawomocną decyzją Urzędu Skarbowego z dnia 1 lutego 1999 r. ( decyzją z dnia 31 grudnia 1999r. Izba Skarbowa utrzymała w mocy decyzję organu I instancji ). Zdaniem organu I instancji ustawa o zobowiązaniach podatkowych nie wymaga aby decyzja o odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe były uzależnione od prowadzonej egzekucji z majątku podatnika. Sytuacja materialna skarżącej nie daje podstaw do odstąpienia od wydania podmiotowej decyzji. Skarżąca jest współwłaścicielką budynku mieszkalnego i gruntu; w I kwartale 2000 r. z prowadzonej działalności gospodarczej uzyskała średnie dochody brutto w wysokości [...],- zł miesięcznie.

Od decyzji tej skarżąca złożyła odwołanie wnosząc o jej uchylenie. Zarzucono naruszenie dyspozycji art. 108 Ordynacji podatkowej. Ponadto nową okolicznością sprawy jest fakt, że Sąd Okręgowy Wydział IV Karny wydał w dniu 18 maja 2000 r. w sprawie IV K [...] postanowienie o zwrocie akt Prokuratorowi Rejonowemu celem uzupełnienia śledztwa z uwagi na istotne braki postępowania ( ... ) dla przedmiotowej sprawy dużej wagi znaczenie ma wskazanie dotyczące powołania biegłych specjalistów z zakresu księgowości podatku VAT ( ... ). Ponadto decyzja organu podatkowego z dnia 1 lutego 1999 r.. określająca zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 1995 w kwocie [...],- zł nie może być traktowana jako decyzja prawomocna. Od ostatecznej decyzji Izby Skarbowej skarżąca złożyła bowiem skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Toczące się ww. postępowania stanowią zagadnienie wstępne, a to uzasadnia zawieszenie postępowania w przedmiotowej sprawie ( art. 201 § 1 pkt. 2 Ordynacji podatkowej ). Poza tym organ I instancji nie przeanalizował sytuacji majątkowej i rodzinnej skarżącej oraz nie wziął pod uwagę, że jest matką samotnie wychowującą dziecko.

Izba Skarbowa, decyzją z dnia 31 lipca 2000 r., utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję, podtrzymując wywody organu I instancji w zakresie stanu faktycznego i prawnego sprawy. W uzasadnieniu organ odwoławczy podkreślił, iż bezsporną okolicznością jest fakt, że zaległości podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 1995 powstały w trakcie, gdy skarżąca była współwłaścicielem spółki, będąc w posiadaniu 100% udziałów. Decyzja organu I instancji w sprawie z zakresu podatku dochodowego od osób prawnych za rok 1995, wbrew twierdzeniom skarżącej, była ostateczna. Charakteru ostateczności decyzje organu podatkowego nie tracą z uwagi na wniesienie skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Organ podatkowy I instancji prawidłowo przeprowadził dowody mające na celu ustalenie, w rozumieniu art. 40 ust. 2 ustawy o zobowiązaniach podatkowych, ustalenie sytuacji majątkowej oraz zdolności zarobkowania strony. Było to związane z tym, że art. 40 ust. 2 cyt. ustawy przesądzają o zasadności obciążenia osoby trzeciej zaległością podatkową, zaś dyspozycja art. 41 - 48 a/ cyt. ustawy normują jedynie zakres tej odpowiedzialności. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że skarżąca uzyskuje dochody znacznie przekraczające średnią krajową. Złożone za miesiąc marzec 2000 r. zeznania podatkowe PIT-5 potwierdza fakt, żre podatniczka osiągnęła w okresie od stycznia do marca 2000 r. przychód w wysokości [...] zł ( w tym dochód po odliczeniach – [...] zł ), za miesiąc kwiecień 2000 r. z zeznania podatkowego PIT-5 wynika, że skarżąca za okres od I do IV.2000 r. osiągnęła przychód w wysokości [...] zł ( w tym dochód [...] zł. Posiada nieruchomość ( współwłasność domu mieszkalnego – rok budowy 1961 r. i ½ gruntu klasy IV o pow. 1,5 ha. Forma ich nabycia, umiejscowienie oraz sposób jego użytkowania nie mają, zdaniem organu odwoławczego znaczenia dla sprawy. Ponadto skarżąca pozyskuje dodatkowe dochody z umów zleceń zawartych z Urzędem Zamówień Publicznych i B S.A. Należy w związku z taki ustaleniami podzielić ocenę organu I instancji, że nie zostały wyczerpane przesłanki art. 40 ust. 2 ustawy o zobowiązaniach podatkowych.

Tok postępowania karnego nie ma dla tej sprawy znaczenia ( aktem oskarżenia objęto zarzut wyłudzenia na szkodę Skarbu Państwa podatku od towarów i usług ). Podkreślono ponadto, że skarżąca nie może skutecznie powołać się na art. 108 Ordynacji podatkowej. Na mocy art. 332 Op do odpowiedzialności osób trzecich z tytułu zaległości podatkowych powstałych przed dniem wejścia w życie Ordynacji podatkowej stosuje się przepisy ustawy o zobowiązaniach podatkowych. Ustawa weszła w życie z dniem 1 stycznia 1998 r.

Od decyzji tej skarżąca złożyła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jej uchylenie, podtrzymując swe stanowisko zaprezentowane w odwołaniu.

W uzasadnieniu skarżąca podkreśliła, że dokonując oceny sytuacji majątkowej oraz zdolności zarobkowania strony, organ podatkowy uznał, że dochody strony znacznie przewyższają tzw. średnią krajową. Skarżąca nie podważa dochodu osiągniętego w wykazanego w deklaracjach PIT – 5 z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej, zarzuca jednak organom podatkowym pominięcie jej statusu jako matki samotnie wychowującej dziecko na które nie otrzymuje alimentów. Ponadto wysokość dodatkowych dochodów z umów zleceń z Urzędu Zamówień Publicznych i B S.A. nie rzutuje na zdolność zarobkowania strony. Skarżąca nie zgadza się również z oceną stanu faktycznego nieruchomości. Zebrany materiał dowodowy wskazuje jej zdaniem na wadliwe rozumienie przez organy podatkowe pojęcia ważne względy społeczno-gospodarcze. Ponadto nie wzięto pod uwagę wyniku postępowania egzekucyjnego prowadzonego z majątku spółki.

W piśmie z dnia 18 września 2000 r. skarżąca wskazała, że jej dochód za I półrocze 2000 r. kształtuje się w wysokości [...] zł i środki te pochodzą z prowadzonej przez nią działalności gospodarczej ( C s.c. ). Dołączono m. in. deklaracje PIT-5.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Pełnomocnik skarżącej, na rozprawie w dniu 11 lutego 2004 r. złożył pismo procesowe uzupełniające skargę. Zarzucił zaskarżonej decyzji jej nieważność w wyniku wydania decyzji bez podstawy prawnej, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności. Dodatkowo zarzucił ww. decyzji naruszenie art. 187, 180, 122, 194 § 1, 191, 192, 210 § 1 pkt. 6 w związku z § 4 Ordynacji podatkowej oraz naruszenie art. 40 ust. 2 ustawy o zobowiązaniach podatkowych. Podkreślono, szeroko przywołując poglądy doktryny w zakresie m. in. przepisów Ordynacji podatkowej i ustawy o zobowiązaniach podatkowych, że organy podatkowe mogą orzekać jedynie o prawach i obowiązkach adresatów ich decyzji tylko w stosunku do takich stanów faktycznych, które są przewidziane hipotezą normy materialnego prawa podatkowego. Organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji przywołuje jedynie dyspozycję art. 332 Op. W tej sprawie, wobec treści art. 332 Op należy zdaniem autora pisma wskazać, że odpowiedzialność osoby trzeciej powstaje dopiero z chwilą wydania konstytutywnej decyzji w tym przedmiocie, a skoro art. 332 Op traktuje o odpowiedzialności osób trzecich może on znaleźć zastosowanie jedynie do tych osób trzecich, w stosunku do których wydano decyzje konstytuujące ich odpowiedzialność przed terminem w tym zakresie wskazanym. Odpowiedzialność osoby trzeciej nie powstaje bowiem z mocy prawa, a wyłącznie na skutek wydania przez właściwy organ stosownego orzeczenia o odpowiedzialności, adresowanego do osoby trzeciej. Decyzja organu II instancji wydana została w dniu 31 lipca 2000 r., a więc po wejściu w życie Ordynacji podatkowej.

Niezależnie jednak od tego czy przyjmie się, że art. 332 Op traktuje o odpowiedzialności osoby trzeciej za ich zaległości podatkowe czy za zaległości podatkowe podatników im przypisane na podstawie decyzji właściwych organów podatkowych pewne jest, zdaniem autora pisma, że art. 332 Op ma zastosowanie wyłącznie do zaległości podatkowych powstałych przed dniem wejścia w życie Ordynacji podatkowej. W tej sprawie zaległość podatkowa nie powstała przed dniem 1. I. 1998 r. – poza sporem bowiem jest fakt, że decyzja Urzędu Skarbowego określająca zaległość podatkową w podatku dochodowym od osób prawnych za rok 1995 spółki została wydana w dniu 1 lutego 1999 r.

Ponadto pełnomocnik skarżącej wskazał, że w aktach postępowania podatkowego brak jest dowodu na potwierdzenie, że skarżąca była wspólnikiem tej spółki.

Zdaniem pełnomocnika, Izba Skarbowa winna ulec refleksji czy aby na pewno można w roku 2000 orzekać o odpowiedzialności wspólników spółki z o.o. za jej zaległości podatkowe, skoro ustawodawca w Ordynacji podatkowej z tej instytucji zrezygnował. Należało w związku z tym uzasadnić stronie przyczyny reaktywowania tej instytucji prawa w stosunku do niej. Na zakończenie wskazano, że ważną przyczyną społeczno-gospodarczą przemawiającą za odstąpieniem od orzeczenia należy uznać zakaz stosowania prawa, które w sposób oczywisty narusza podstawowe zasady funkcjonowania spółek kapitałowych.

Zgodnie z art. 97 § 1ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153/02, poz. 1271 ze zm. ) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153/02, poz. 1270 ).

Przeprowadzono dowód z akt Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. I SA/Gd 199/00 wraz z wyrokiem z dnia 15 maja 2003 r. oddalającym skargę A, spółki z o.o. w likwidacji na decyzję Izby Skarbowej w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za rok 1995.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Po pierwsze:

podzielić należy pogląd wyrażony przez organy podatkowe obu instancji, iż w sprawie niniejszej zastosowanie mają następujące przepisy prawne:

1/ art. 47 ust. 2 ( w brzmieniu od 24.08.1995 r. ) ustawy o zobowiązaniach podatkowych, zgodnie z którym wspólnik spółki z ograniczona odpowiedzialnością odpowiada całym swoim majątkiem za zobowiązania spółki z tytułu podatków w takiej części, w jakiej mają prawo uczestniczyć w podziale zysku;

2/ art. 40 ust. 2 ustawy o zobowiązaniach podatkowych ( w brzmieniu obow. od 1.01.1994r. ), w którym ustawodawca postanowił, że organ podatkowy odstąpi od orzeczenia odpowiedzialności podatkowej ze względu na zasady współżycia społecznego lub inne ważne względy społeczno-gospodarcze;

3/ art. 332 Ordynacji podatkowej wskazujący na zasadę, iż do odpowiedzialności osób trzecich, o których mowa w ustawie o zobowiązaniach podatkowych, z tytułu zaległości podatkowych powstałych przed dniem wejścia w życie Ordynacji podatkowej ( tj. przed dniem 1 stycznia 1998 r. – art. 344 Op ) stosuje się przepisy ustawy o zobowiązaniach podatkowych.

Zgodnie z art. 51 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej ( d. art. 19 ustawy o zobowiązaniach podatkowych ), zaległością podatkową jest podatek nie zapłacony w terminie płatności; za zaległość podatkową uważa się także nie zapłaconą w terminie płatności zaliczkę na podatek.

Wobec powyższego, gdy zobowiązanie podatkowe nie zostanie zrealizowane w terminie, dochodzi do powstania zaległości podatkowej;

Na podstawie art. 25 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych podatnicy są zobowiązani bez wezwania składać deklaracje o wysokości dochodu / straty / osiągniętym od początku roku podatkowego i wpłacać na rachunek urzędu skarbowego zaliczki miesięczne w określonej wysokości. Podatnicy, na podstawie art. 27 ww. ustawy są zobowiązani składać urzędom skarbowym zeznania podatkowe o wysokości dochodu / straty / osiągniętego w roku podatkowym, wstępnie do końca trzeciego miesiąca roku następnego i w tym terminie wpłacić podatek należny.

Powstanie zobowiązania podatkowego z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa to wiąże ( art. 21 § 1 pkt. 1 Ordynacji podatkowej ) wymaga od podatnika ( tu: podatku dochodowego ) ustalenia obowiązującego stanu prawnego, ustalenia stanu faktycznego występującego w konkretnym przypadku a następnie ukształtowanie treści zobowiązaniowego stosunku prawnego. Tym samym, wbrew stanowisku pełnomocnika skarżącej, zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym powstaje bez uprzedniego doręczenia podatnikowi decyzji podatkowej, bowiem jest wymagalne w terminie wskazanym w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych. Do powstania zaległości podatkowej może dojść w takim przypadku w wyniku nie zapłacenia w terminie płatności całości prawidłowo określonej przez podatnika należnego zobowiązania podatkowego lub też uiszczenia go w nieprawidłowo ustalonej wielkości. Decyzja wymiarowa ma charakter deklaratoryjny a nie konstytutywny, określający jedynie wysokość zobowiązania już istniejącego, będącego już w tym momencie zaległością podatkową. Moment doręczenia decyzji wymiarowej skarżącej stanowi jedynie początek biegu terminów do wniesienia odwołania.

Reasumując: organy podatkowe zasadnie zastosowały w niniejszej sprawie art. 47 ust. 2, art. 40 ust. 2 ustawy o zobowiązaniach podatkowych w związku z art. 332 Ordynacji podatkowej, wbrew bowiem twierdzeniom pełnomocnika skarżącej, zaległość podatkowa spółki powstała przed dniem 1 stycznia 1998 r.

Po drugie:

Skarżąca była, w okresie powstania zaległości podatkowej, jedynym wspólnikiem A, spółki z o.o. ( obecnie: A, spółki z o.o. w likwidacji,), co wynika również wprost z treści pism jakie składane były w toku postępowania podatkowego przez samą skarżącą. Twierdzenie przeciwne pełnomocnika skarżącej złożone w dniu rozprawy uznać należy za nieuzasadnione.

Poza sporem jest również fakt, iż spółka j.w. z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za rok 1995 jest obciążona zaległością podatkową w kwocie [...] ,- zł ( I SA/Gd 199/00; wyrok NSA z dnia 15 maja 2003 r. ).

Postanowieniem z dnia 12 kwietnia 2000 r. Urząd Skarbowy umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone do majątku spółki powołując się na art. 61 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( Dz. U. Nr 36/91, poz. 61 ze zm. ), iż wszczęcie ponownej egzekucji może nastąpić wówczas, gdy zostanie ujawniony majątek lub źródła dochodu zobowiązanej spółki.

Powyższe stanowiło podstawę do przeniesienia odpowiedzialności za to zobowiązanie spółki na jej wspólnika – w takiej części w jakiej wspólnik ten miał prawo uczestniczyć w zysku ( art. 47 ust. 2 ustawy o zobowiązaniach podatkowych w związku z art. 332 Op ).

Ustawa o zobowiązaniach podatkowych ( art. 40 - 48a ) regulowała kwestię odpowiedzialności osób trzecich z tytułu cudzych zaległości podatkowych, przy czym art. 40 tej ustawy miał charakter normy ogólnej ( lec generalis ), a przepisy art. 41-48a/ normujące szczegółowo odpowiedzialność poszczególnych grup osób trzecich pozostawały w stosunku do niego jako unormowanie szczególne ( lex specialis ). Oznacza to, że każdy stan faktyczny rozpatrywany przez organy podatkowe, w aspekcie art. 41-48a/ ustawy o zobowiązaniach podatkowych musi być rozpatrywany w korelacji z art. 40 tej ustawy. Organy podatkowe obu instancji zasadzie powyższej nie uchybiły. Dyspozycja art. 40 ust. 1 ustawy o zobowiązaniach podatkowych wskazuje jednoznacznie, że ustanawiała ona podstawy odpowiedzialności podatkowej podatnika; za zaległości podatkowe podatnika ( art. 19 ustawy o zobowiązaniach podatkowych ) odpowiadają osoby trzecie, jeżeli zachodzą przewidziane w ustawach okoliczności; o odpowiedzialności tych osób orzeka organ podatkowy w odrębnej decyzji.

Zgodnie z art. 40 ust. 2 ustawy o zobowiązaniach podatkowych, mającego zastosowanie również do sytuacji o jakiej mowa w art. 47 ust. 2 cyt. ustawy, organ podatkowy odstąpi od orzeczenia odpowiedzialności podatkowej ze względu na zasady współżycia społecznego lub inne ważne względy społeczno-gospodarcze. Przepis ten, mający charakter szczególnej ochrony przed odpowiedzialnością podatkową przenoszoną na zasadach art. 41-48 a/ cyt. ustawy, zobowiązuje organ podatkowy do rozważenia, czy przeniesienie odpowiedzialności podatkowej nie naruszy zasad współżycia społecznego lub nie powinno nastąpić z innych ważnych względów społeczno-gospodarczych. Ocenie tej powinny podlegać przede wszystkim fakty podane przez samą stronę na obronę przed przeniesieniem odpowiedzialności.

W tej sprawie skarżąca ani jej pełnomocnik nie wskazali jednak na takie fakty ani okoliczności, które mogłyby uzasadniać jej obronę. Nie stanowi tej obrony ani sytuacja materialna ustalona szczegółowo przez organ I instancji, uzupełniona następnie twierdzeniami samej skarżącej, ani jej sytuacja rodzinna ani też okoliczność przywołana przez pełnomocnika skarżącej, iż aktualnie obowiązujące przepisy Ordynacji podatkowej nie przewidują odpowiedzialności, za zaległości podatkowe spółki z o.o., jej wspólników.

Zasady, w myśl której postępowanie toczy się na podstawie aktualnie obowiązujących przepisów, nie wyłącza odesłanie zamieszczone w art. 332 Op. Przepis ten nakazujący stosowanie do odpowiedzialności osób trzecich za zaległości powstałe przed dniem 1 stycznia 1998 r. przepisów ustawy o zobowiązaniach podatkowych odnosi się wyłącznie do materialnoprawnych przepisów określających zasady tej odpowiedzialności ( art. 40-47 ustawy o zobowiązaniach podatkowych ) co nie oznacza, wbrew stanowisku pełnomocnika skarżącej, reaktywowania nieobowiązujących w dniu wydania decyzji przepisów, wbrew woli ustawodawcy wyrażonej w Ordynacji podatkowej - w art. 107 i nast.

Nie ma też wpływu na odmienną od akceptującej stanowisko organów podatkowych obu instancji okoliczność toczącego się postępowania karnego zakończonego na jednym z etapów aktem oskarżenia skierowanym przeciwko skarżącej i M. B. oskarżonym o przestępstwo z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 278 § 1 kk zarzucającym wyłudzenie kwoty [...] zł ( podatek VAT ).

Po trzecie:

Sąd nie stwierdza w tej sprawie naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej, w tym naruszenia art. 187, 180, 122, 194 § 1, 191, 192, 210 § 1 pkt. 6 w związku z § 4.

Zdaniem Sądu, organy w zakresie wystarczającym dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy zebrały materiał dowodowy, który następnie, bez przekroczenia ustawowych granic poddały szczególnie wnikliwej analizie, wyciągając logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione wnioski.

W tej sprawie podkreślenia wymaga to, iż przedmiotem postępowania w sprawach odpowiedzialności osób trzecich za zobowiązania podatkowe są wyłącznie kwestie związane z odpowiedzialnością tych osób, celem zaś, jak słusznie podkreśla organ odwoławczy, wydanie decyzji w trybie art. 40 ust. 1 ustawy o zobowiązaniach podatkowych. W tymże postępowaniu nie rozstrzyga się już kwestii związanych z ustaleniem obowiązku podatkowego oraz wysokością zobowiązania podatkowego; odpowiedzialność osoby trzeciej dotyczy należnych podatków, a nie ustalania ich wysokości ( wyrok NSA z dnia 13 czerwca 1986r. w sprawie III SA 1123/85, opubl. w ONSA 2/87, nr 2 poz. 45 ).

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny, którego kognicja ustalona w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) ogranicza się do badania zaskarżonych decyzji pod względem ich legalności, a więc zgodności z powszechnie obowiązującym prawem materialnym i procesowym, nie stwierdzając naruszenia przy wydaniu zaskarżonej decyzji prawa mającego wpływ na wynik sprawy, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153/02, poz. 1270 ) skargę oddalił.