Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1294/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-12-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 39 ust. 1 i 2,  art. 8 ust. 1 pkt 1, art. 7, art. 3
journal: Dz.U. 2021 poz 2268
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej
article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędziowie Asesor WSA Aneta Majowska (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Nowak, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi J. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 24 czerwca 2022 r. nr SKO.PS/41.5/536/2022/8498 w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 29 kwietnia 2022 r. nr [...] wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta Z. (dalej: "organ", "organ I instancji"), działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 z późn. zm., dalej: "k.p.a."), art. 8, art. 39, art. 106 ust. 1 i art. 110 ust. 7 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 2268 z późn. zm., dalej: "u.p.s."), po rozpatrzeniu wniosku z dnia 9 marca 2022 r. przyznano J. T. (dalej: "Strona" "Skarżący") pomoc w formie zasiłku celowego w łącznej wysokości 150,00 zł w następującym zakresie:

- w pkt 1 – zasiłek celowy w miesiącu marcu 2022 r. w wysokości 150,00 zł na częściowe pokrycie kosztów zakupu i montażu muszli klozetowej, poprawę odpływu wody z wanny, deski sedesowej oraz wymianę elementu baterii kuchennej tzw. wylewki (przekazem pocztowym),

- w pkt 2 – odmówiono pokrycia całości przedsięwzięcia włącznie z przelaniem środków bezpośrednio na podmiot oraz przyznania powyższego świadczenia na podstawie art. 40 u.p.s.

W uzasadnieniu organ podał, że Strona zwróciła się z wnioskiem z dnia 9 marca 2022 r. i 20 marca 2022 r. o przyznanie zasiłku celowego na opisaną powyżej pomoc. Na podstawie wywiadu środowiskowego z dnia 26 kwietnia 2022 r. ustalono, że Strona jest osobą samotną, dochód wynosi 764,10 zł (zasiłek stały 504,06 zł, dotacja do czynszu przyznana od marca do sierpnia 2022 r. 260,04 zł), różnica pomiędzy kryterium dochodowym wynoszącym 776,00 zł a dochodem Strony wynosi 11,90 zł, zatem Strona spełnia wymogi określone w ustawie o pomocy społecznej. Pomoc przyznano ze względu na: niski dochód lub brak dochodu (ubóstwo) – art. 7 pkt 1., niepełnosprawność w stopniu umiarkowanym – art. 7 pkt 5, długotrwałą lub ciężką chorobę – art. 7 pkt 6, zdarzenie losowe i sytuację kryzysową – art. 7 pkt 14 u.p.s.

Następnie organ wyjaśnił, iż odmówiono pomocy w części dotyczącej pokrycia całego przedsięwzięcia z uwagi na ograniczone środki budżetowe. Środki finansowe na realizację zadań własnych gminy z przeznaczeniem na wypłatę zasiłków celowych w roku 2022 wynoszą 1.443.625,00 zł i kwota ta jest przeznaczona na wypłatę zasiłków celowych w szczególnie uzasadnionych przypadkach dotyczących zakupu lekarstw ratujących życie, pomocy w formie zakupu obuwia lub odzieży adekwatnej do pory roku, opału w sezonie zimowym, a średnia kwota w skali kraju przeznaczana na zasiłki celowe na opał wynosi 700.000,00 zł. W roku 2021 liczba osób korzystających z zasiłków celowych wyniosła 1.844, i organ szacuje, że również w 2022 nie ulegnie zmianie. Organ odmówił również przyznania powyższego świadczenia na podstawie art. 40 ust. 1 u.p.s., ze względu na ograniczone środki budżetowe, oraz ze wskazaniem, że dochód Strony nie przekracza kryterium dochodowego i Strona kwalifikuje się do pomocy na podstawie art. 39 u.p.s. Końcowo podał, iż art. 7 ust. 14 u.p.s. powołany w uzasadnieniu decyzji również wymienia wskazaną przez Stronę przesłankę zdarzenia losowego. Z oświadczenia Strony wynika, że utraciła środki przeznaczone na ten cel.

Strona wniosła odwołanie od opisanej wyżej decyzji wyrażając niezadowolenie z zapadłego rozstrzygnięcia. W ocenie Strony działania organu polegają na dyskryminowaniu Strony, co zmusza do składania kolejnych odwołań. W uzasadnieniu wyrażono brak zaufania do rozstrzygnięć organu I instancji z uwagi na uwzględnienie części z licznych odwołań Strony przez organ odwoławczy. Podniesiono, iż w dniu 17 maja 2022 r. doręczono Stronie dziewięć decyzji organu przez co Strona nie jest w stanie szczegółowo odnieść się do każdej z nich. Doręczenie w jednej kopercie Strona uważa za świadome i złośliwe działanie organu. W dalszej kolejności zwrócono uwagę, że organ zna sytuację majątkową i osobista Strony i posiada wiedzę, że zgłaszane żądania nie są wygórowane i odpowiadają rzeczywistym potrzebom, dlatego organ winien działać z urzędu. Większość dowodów znajduje się w posiadaniu organu, a sytuacja Strony ulega stałemu pogorszeniu, jako osoba niepełnosprawna od 2017 r. ma trudności w codziennym funkcjonowaniu i sporządzeniu odwołań.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy"), na podstawie art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz. U. 2018 r., poz. 540) i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., decyzją nr SKO.PS/41.5/536/2022/8498 z dnia 24 czerwca 2022 r., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił dotychczas przeprowadzone w sprawie czynności, ustalił stan faktyczny - zbieżny z ustaleniami poczynionymi przez organ I instancji, następnie przywołał treść art. 39 ust. 1 i 2, art. 40, art. 2 ust. 1 u.p.s., a następnie stwierdził, że rozstrzygnięcie organu I instancji zapadłe w ramach uznania administracyjnego nie nosi cech dowolności, organ poczynił prawdziwe ustalenia faktyczne, zastosował właściwe przepisy prawa, rozważył możliwość przyznania pomocy w oparciu o art. 40 u.p.s., a po analizie stanu faktycznego nie znalazł podstaw do jego zastosowania co mieści się w granicach obowiązujących przepisów. Zdarzenie losowe będące podstawą udzielenia pomocy w trybie art. 40 u.p.s. legło u podstaw przyznanej Stronie pomocy zgodnie z art. 39 ust. 1 i 2 w zw. z art. 7 pkt 14 u.p.s. Następnie organ odwoławczy wyjaśnił, że zasiłek celowy nie posiada charakteru publicznego prawa podmiotowego, czyli bezwzględnie należnego, a pomoc społeczna nie jest bezwzględnie zobowiązana do zaspokojenia wszystkich zgłaszanych potrzeb, a jedynie do tych, które są niezbędne i odpowiadają możliwościom finansowym pomocy społecznej. Ośrodek pomocy społecznej musi bowiem ze wspólnych środków zaspokoić także pilne potrzeby innych podopiecznych. Organ odwoławczy podzielił słuszność ustaleń organu I instancji i stwierdził, że sytuacja Strony jest trudna i złożona. Jednocześnie jednak wyjaśnił, iż organ I instancji przedstawił, że przeznaczono pomoc zgodnie z możliwościami finansowymi ośrodka. W związku z powyższym Kolegium stwierdziło, że zaskarżona decyzja jako zgodna z prawem zasługiwała na utrzymanie w mocy.

Z rozstrzygnięciem nie zgodził się Skarżący wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W uzasadnieniu skargi sformułował tożsame stanowisko z przedstawionym na etapie złożonego odwołania. Nadto wniósł o przyznanie pełnomocnika z urzędu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie z uzasadnieniem jak w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach z dnia 28 września 2022 r. sygn. II SPP/Gl 234/22 w pkt 1 umorzono postępowanie w zakresie zwolnienia Skarżącego od kosztów sądowych, w pkt 2 ustanowiono dla Skarżącego adwokata z urzędu.

Podczas rozprawy pełnomocnik Skarżącego podtrzymał skargę, uzupełnił, iż w jego ocenie w sprawie doszło do naruszenia art. 3 u.p.s., oraz wskazał, że wniosek dotyczył podstawowych potrzeb Skarżącego (poprawa warunków sanitarnych) i powinien być zaspokojony w całości (protokół rozprawy z dnia 28 grudnia 2022 r.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Przystępując do rozpoznania sprawy, Sąd miał na uwadze, iż zgodnie z regulacją art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1).

Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części - art. 151 p.p.s.a.

Uwzględniając tak zakreśloną kognicję sądów administracyjnych oraz przyczyny wzruszenia decyzji organów administracji publicznej Sąd uznał, że decyzje organów I i II instancji odpowiadają prawu. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z przepisami ustawy 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, a także przepisami kodeksu postępowania administracyjnego.

Przedmiotem kontroli rozpoznawanej sprawy, w oparciu o wymienione powyżej kryteria, stała się decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach nr SKO.PS/41.5/536/2022/8498 z dnia 24 czerwca 2022 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji – Prezydenta Miasta Z. z dnia 29 kwietnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego.

Podstawę materialnoprawną wydanego w sprawie rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy o pomocy społecznej. Stosownie do treści art. 39 ust. 1 tej ustawy w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy. Zasiłek celowy może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, ogrzewania, w tym opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu (ust. 2).

Zgodnie z brzmieniem art. 8 ust. 1 pkt 1 omawianej ustawy prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40, art. 41, art. 53a i art. 91, przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 776,00 zł, przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 pkt 2-15 lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej. Z kolei zgodnie z art. 40 ust. 1 u.p.s. zasiłek celowy może być przyznany również osobie albo rodzinie, które poniosły straty w wyniku zdarzenia losowego.

Stosownie do ustaleń wywiadu środowiskowego Skarżący pozostaje osobą samotnie gospodarującą, a jego dochód wynosi 764,10 zł, na który składa się zasiłek stały w wysokości 504,06 zł (decyzja Prezydenta Miasta Z. z dnia 11 stycznia 2022 r. nr [...], karta nr 3 akt administracyjnych), oraz dodatek mieszkaniowy na okres 6 miesięcy od 1 marca 2022 r. do 31 sierpnia 2022 r. w wysokości 260,04 zł (decyzja Prezydenta Miasta Z. z dnia 15 marca 2022 r. nr [...], karta nr 15 akt administracyjnych). Ustalenia te nie pozostawały w sprawie sporne. Natomiast okoliczności powołane przez organ administracji publicznej uzasadniające udzielenie pomocy to: ubóstwo (art. 7 pkt 1 u.p.s.), niepełnosprawność (art. 7 pkt 5 u.p.s.), długotrwała lub ciężka choroba (art. 7 pkt 6 u.p.s.), zdarzenie losowe i sytuacja kryzysowa (art. 7 pkt 14 u.p.s.).

W rozpatrywanej sprawie organy uznały, że w przypadku Skarżącego zaistniały przesłanki określone w art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s., a ograniczone środki przeznaczone na tego rodzaju świadczenia uniemożliwiły przyznanie wnioskowanego świadczenia w pełnej wysokości.

Istota sporu sprowadza się zatem do kwestii czy organy orzekające w sprawie prawidłowo przyznały Skarżącemu zasiłek celowy tylko częściowo zaspokający jego wniosek o przyznanie świadczenia.

Zasiłek celowy przyznawany jest w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej. Przez to pojęcie należy rozumieć potrzebę usprawiedliwioną ze względu na zachowanie życia, zdrowia, a także odgrywania ról społecznych, możliwości zarobkowania i pełnienia funkcji członka rodziny. Jest to potrzeba uzasadniona podstawowym katalogiem dóbr zasługujących na ochronę, z założenia konsumująca się jednorazowo, której zadość czyni zaspokojenie jej w minimalnym standardzie (zob. W. Maciejko [w:] W. Maciejko, P. Zaborniak, Ustawa o pomocy społecznej. Komentarz, s. 192 w: I. Sierpowska, Pomoc społeczna. Komentarz, wyd. VI, Lex el. 2021). Niezbędna potrzeba to taka, bez zaspokojenia której osoba nie może egzystować, to potrzeba związana z codziennym funkcjonowaniem każdego człowieka i niezbędna do normalnej, godnej egzystencji na poziomie elementarnym" (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 4 września 2014 r. II SA/Go 482/14).

Rozstrzygnięcie w sprawie zasiłku celowego zapada w ramach uznania przyjmującego postać decyzji administracyjnej. Uznaniowość przejawia się w możliwości wyboru treści rozstrzygnięcia w zależności od okoliczności sprawy, a w szczególności od dochodów uzyskiwanych przez osoby starające się o pomoc, wielkości i rodzaju ich potrzeb, a także od posiadanych przez organy środków na świadczenia i liczby ubiegających się o nie osób. W ramach uznania organ decyduje zarówno o przyznaniu zasiłku celowego, jak i o jego formie i wysokości. Uznaniowy charakter decyzji powoduje możliwość odmowy świadczenia również wtedy, gdy osoba ubiegająca się o nie spełnia warunki do otrzymania pomocy (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 kwietnia 2015 r., I SA/Wa 3236/14, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 marca 2015 r., IV SA/Gl 348/14; I. Sierpowska, Pomoc społeczna. Komentarz, wyd. VI, Lex el. 2021).

Kontrola sądowoadministracyjna decyzji opartej na uznaniu administracyjnym ogranicza się zatem do sprawdzenia, czy nie zostały przekroczone jego granice. Sąd powinien zbadać czy w toku postępowania w sposób wyczerpujący zebrano materiał dowodowy, czy dokładnie zostały wyjaśnione istotne w sprawie okoliczności, oraz czy organ dokonał prawidłowej oceny istnienia przesłanek warunkujących zastosowanie danego przepisu (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 sierpnia 2021 r. I OSK 447/21).

Dokonując wskazanej kontroli Sąd, w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie, uznał, że w niniejszej sprawie nie doszło do przekroczenia granic uznania administracyjnego.

Analiza sprawy doprowadziła bowiem do wniosku, iż organ administracji publicznej poczynił niezbędne ustalenia w zakresie przesłanek, o których mowa w art. 39 ust. 1 u.p.s., a także potrzeb Skarżącego, stwierdzając, że Skarżący spełnia warunki określone wskazaną regulacją. Jednocześnie organ wyjaśnił, że wysokości środków finansowych, którymi dysponuje, przeznaczonych na świadczenia z zakresu pomocy społecznej, uniemożliwia przyznanie Skarżącemu zasiłku w pełnej wysokości.

Organ w ramach przysługującego uznania administracyjnego dokonuje oceny hierarchii zgłaszanych potrzeb, którą obowiązany jest ustalać w odniesieniu do ogólnej liczby osób ubiegających się o pomoc oraz zgłoszonych przez te osoby żądań oraz przy uwzględnieniu wysokości środków finansowych przeznaczonych na ten cel.

Nie ulega bowiem wątpliwości, iż organ nie może zabezpieczyć wszystkich potrzeb osób ubiegających się o pomoc ani udzielać świadczeń w oczekiwanej przez te osoby wysokości. Działanie organu w ramach uznania administracyjnego oznacza zatem załatwienie sprawy zgodnie ze słusznym interesem obywatela, o ile nie stoją temu na przeszkodzie interes społeczny i możliwości organu w zakresie posiadanych uprawnień i środków (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lipca 2007 r., I SA/Wa 786/07; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwcac2007 r., I OSK 1464/06). Uznaniowy charakter decyzji w przedmiocie zasiłku celowego powoduje, że nawet w przypadku spełnienia wszystkich ustawowych przesłanek organ pomocy społecznej może orzec o odmowie jego przyznania, bądź przyznać go w wysokości, jaką uzna za zasadną.

Organy administracji publicznej wyjaśniły sytuację Skarżącego, do których to ustaleń Skarżący nie wnosił uwag czy zastrzeżeń, nie sygnalizował również konieczności przeprowadzenia dodatkowych dowodów w sprawie. Organy nie negowały trudnej sytuacji materialnej Skarżącego, jednak sytuacja ta nie stanowi wystarczającej przesłanki do niejako automatycznego przyznawania zasiłku celowego na zaspokojenie wszystkich zgłaszanych potrzeb czy zaspokajanie ich w oczekiwanej wysokości.

Sąd również dostrzegł potrzebę udzielania wsparcia w przedmiotowym zakresie, lecz odmowa przyznania świadczenia bądź przyznanie go w niepełnej wysokości może być, zdaniem Sądu, podyktowana brakiem dostatecznych środków finansowych.

Analizując podstawę rozstrzygnięcia należy mieć bowiem na uwadze, że stosownie do art. 2 ust. 1 u.p.s., pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Jednocześnie nie można również pomijać tego, że organy administracji działają w oparciu o środki finansowe, których wysokość jest ściśle określona. Zatem tylko w tak wyznaczonych granicach muszą i mogą realizować cele powierzone im w ustawie o pomocy społecznej (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2018 r. I OSK 2502/18, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 czerwca 2020 r. II SA/Gl 84/20).

Zdaniem Sądu w uzasadnieniach wydanych rozstrzygnięć wskazane zostały wyraźnie powody zajętego stanowiska i wydanego rozstrzygnięcia (str. 1 uzasadnienia organu I instancji, str. 3-4 uzasadnienia zaskarżonej decyzji). W tym kontekście należy odnotować, że organy wyjaśniły, iż środki te nie są wystarczające do zaspokojenia wszystkich zgłaszanych potrzeb w pełnej wnioskowanej wysokości, a Ośrodek musi zaspokoić także pilne potrzeby innych podopiecznych. Ponadto pomimo, iż w przepisach ustawy o pomocy społecznej nie przewidziano obligatoryjnego obowiązku zawarcia w uzasadnieniu decyzji szczegółowych danych dotyczących możliwości finansowych organu pomocy społecznej oraz ilości środków finansowych, jakimi organ dysponuje w skali miesiąca, wysokości zasiłków udzielanych na jednego uprawnionego i ilości osób korzystających z tej formy pomocy (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2016 r. I OSK 698/16, z dnia 26 sierpnia 2021 r. I OSK 447/21, z dnia 4 marca 2022 r. I OSK 1156/21), okoliczności te zostały przedstawione przez organy orzekające w sprawie (str. 1 uzasadnienia organu I instancji, str. 4 uzasadnienia zaskarżonej decyzji).

Zasadnie zatem organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podkreślił konieczność ochrony interesów innych osób uprawnionych do uzyskania wsparcia ze środków pomocy społecznej. Powyższe jest bowiem istotne także z punktu widzenia realizacji celów pomocy społecznej.

Na gruncie niniejszej sprawy, Sąd uznał, że kontrolowane rozstrzygnięcie nie nosi cech dowolności, organ zastosował właściwą podstawę materialnoprawną do prawidłowo ustalonych, niekwestionowanych okoliczności sprawy. Organy podjęły wszystkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego.

Z przyczyn wskazanych powyżej, w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów ustawy o pomocy społecznej, w tym art. 3 u.p.s.

Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów postępowania mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie. Analiza dokonana przez Sąd prowadzi do wniosku, że postępowanie zostało przeprowadzone w sposób zgodny z regułami wynikającymi z przepisów postępowania. Motywy podjętych rozstrzygnięć zostały uzasadnione stosownie do wymogów określonych w art. 107 § 3 k.p.a., obejmując uzasadnienie faktyczne oraz prawne decyzji.

W sprawie brak było podstaw do przyjęcia, że organy orzekające w sprawie dopuściły się przekroczenia granic uznania administracyjnego.

Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi, dokonując kontroli w granicach danej sprawy, ale poza granicami zarzutów, także nie dopatrzył się przyczyn mogących stanowić podstawę do zastosowania kompetencji kasacyjnych.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

Orzeczenia przywołane w treści niniejszego uzasadnienia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych.