Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 829/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2023-01-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2022 poz 615
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - tj.
article: art. 37 ust. 4
journal: Dz.U. 2021 poz 2268
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędziowie sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora asesor WSA Grzegorz Klimek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi W. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...], nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

W.P., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika [...] (dalej jako: "strona", "skarżący", "wnioskodawca"), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia 22 września 2022 r., nr [...]w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego.

Z akt sprawy i uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia wynika, że w dniu

21 listopada 2021 r. wnioskodawca wystąpił do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej

[...]z wnioskiem o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, w związku z opieką nad niepełnosprawną w stopniu znacznym matką – K.P.

Decyzją z 20 stycznia 2022 r., znak [...], działający z upoważnienia Burmistrza [...] (dalej: "organ I instancji") odmówił stronie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. W uzasadnieniu decyzji podano, że podstawą negatywnego rozstrzygnięcia jest fakt, że niepełnosprawność matki powstała w okresie innym niż wymieniony w art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych, a nadto wnioskodawca na podstawie ostatecznej decyzji administracyjnej jest uprawniony do zasiłku stałego i świadczenie to pobiera.

Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie, zarzucając naruszenie prawa materialnego, tj. art. 17 ust. 1b u.ś.r., polegające na oparciu wydanego rozstrzygnięcia o ten przepis w części, w jakiej został on uznany za sprzeczny z Konstytucją RP oraz błędną wykładnię art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r., polegającą na pominięciu celów ustawy i przyjęcie, że okoliczność pobierania przez stronę zasiłku stałego stanowi negatywną przesłankę do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie (dalej jako: "Kolegium", "organ odwoławczy") decyzją z 22 września 2022 r., [...], uchyliło decyzję organu I instancji w całości i orzekło o przyznaniu skarżącemu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawną w stopniu znacznym matką od dnia 1 lipca 2022 r. na stałe.

Uzasadniając swoje stanowisko, organ odwoławczy przytoczył treść przepisów mających zastosowanie w sprawie i opisał stan faktyczny sprawy. Dokonując wykładni przepisu art. 17 ust. 1b u.ś.r. oraz wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13 wskazano, że nie jest dopuszczalne oparcie decyzji odmawiającej przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na tej części przepisu, która uznana została za niezgodną z art. 32 ust. 1 Konstytucji. Dodano,

że na gruncie przedmiotowej sprawy nie budzi żadnej wątpliwości okoliczność, że skarżący jest uprawniony, jako syn, do świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaną opieką nad matką. Poza tym zakres sprawowanej opieki uniemożliwia mu podjęcie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Z akt sprawy nie wynika także aby w chwili orzekania przez Kolegium występowały jakiekolwiek negatywne przesłanki uniemożliwiające przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Wyjaśniono, że decyzja przyznająca stronie prawo do zasiłku stałego została bowiem uchylona na mocy ostatecznej decyzji organu I instancji z 27 czerwca 2022 r., a ostatni zasiłek stały został wypłacony w miesiącu czerwcu 2022 r. Wobec powyższego organ odwoławczy był zobligowany do uchylenia decyzji organu I instancji i orzeczenia co do istotny sprawy o przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego od dnia 1 lipca 2022 r. Podkreślono, że przyznając stronie prawo do wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego oparto się o przepis art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) oraz art. 24 ust. 2 i 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Wprawdzie wniosek o przyznanie świadczenia został złożony 24 listopada 2021 r., niemniej brak jest prawa do przyznania stronie świadczenia od 1 listopada 2021 r., tj. od pierwszego dnia miesiąca, w którym strona złożyła wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Wcześniej bowiem występowała negatywna przesłanka do przyznania świadczenia, skoro skarżący pobierał zasiłek stały. Przesłanka ta ustąpiła dopiero z chwilą uchylenia decyzji przyznającej zasiłek stały i zaprzestania jego wypłaty stronie. Z tego też powodu prawo do świadczenia pielęgnacyjnego przyznano dopiero od 1 lipca 2022 r., tj. od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym zaprzestano wypłaty zasiłku stałego.

W skardze do tutejszego Sądu, skarżący - reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika - wniósł o uchylenie decyzji organu odwoławczego w zakresie określenia daty początkowej przyznania świadczenia pielęgnacyjnego i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przyznanie skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego za okres od 1 listopada 2021 r., ewentualnie o przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów według norm przepisanych. Wniesiono o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na zasadzie art. 119 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r. poprzez jego nieprawidłową wykładnię, polegającą na uznaniu, że wyklucza on możliwość zbiegu uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego i zasiłku stałego. Podkreślono, że z dyspozycji art. 37 ust. 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2019 r. poz. 1507, ze zm), wynika, że w przypadku zbiegu uprawnień do zasiłku stałego i świadczenia pielęgnacyjnego zasiłek stały nie przysługuje. Tym samym w przypadku zbiegu uprawnień do zasiłku stałego i świadczenia pielęgnacyjnego zasiłek stały nie przysługuje. W doktrynie wypracowano pogląd, że w sytuacji nabycia uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego w czasie pobierania zasiłku stałego organ musi uchylić decyzję przyznającą ten zasiłek. Z licznych judykatów wynika, że sam wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego powinien być potraktowany jako skorzystanie przez stronę z prawa wyboru świadczenia korzystniejszego. Aby wybór mógł się dokonać nie zachodzi konieczność rezygnacji z przyznanego już świadczenia przed otrzymaniem zapewnienia organu, że drugie z tych świadczeń rzeczywiście zostanie przyznane (wyrok WSA w Krakowie z 10 czerwca 2020 r. sygn. III SA/Kr 504/20).

W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, w całości podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo podkreślono, ż treść art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) ustawy o świadczeniach rodzinnych ma za zadanie zapobiec kumulatywnemu pobieraniu wskazanych świadczeń. Tym samym nie jest możliwe przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego za okres, w którym skarżący posiadał określone wcześniejszą decyzją prawo do zasiłku stałego. Dopiero uchylenie decyzji przyznającej zasiłek stały pozwala na przyznanie w to miejsce świadczenia pielęgnacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje.

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2022 r. poz. 2492) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2023 r., poz. 259), dalej jako: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.

W przedmiotowej sprawie Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie,

a zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Na wstępie wyjaśnić należy, że skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna

z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Skarżący w skardze wniósł o rozpoznanie sprawy w postępowaniu uproszczonym, natomiast organ także w odpowiedzi na skargę zawnioskował o rozpoznanie niniejszej sprawy w trybie uproszczonym.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej do sądu decyzji stanowią przepisy ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jednolity Dz.U. z 2022 r. poz. 615) dalej jako : "u.ś.r.".

Na wstępie wskazać pozostaje, że prawidłowe jest stanowisko organu odwoławczego, zgodnie z którym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r., sygn. K 38/13, przepis art. 17 ust. 1b u.ś.r. uznany został za niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności. Wobec tego nie może powodować odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego moment powstania niepełnosprawności - po ukończeniu 18. lub 25. roku życia przez osobę podlegającą opiece, jeżeli wnioskodawca rezygnuje z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad taką osobą. W związku z powyższym art. 17 ust. 1b u.ś.r. nie mógł stanowić podstawy odmowy przyznania świadczenia.

W niniejszej sprawie istota sporu dotyczy kwestii uprawnienia skarżącego do świadczenia pielęgnacyjnego począwszy od miesiąca, w którym złożył on wniosek o przyznanie tego świadczenia, tj. od 1 listopada 2021 r., czy też jak ustaliło prawidłowo Kolegium - dopiero od dnia 1 lipca 2022 r., kiedy to skarżący zaprzestał pobierania zasiłku stałego. Organ odwoławczy uznał bowiem, że dopiero od dnia 1 lipca 2022 r. przestała istnieć negatywna przesłanka wyłączająca prawo do przedmiotowego świadczenia.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje jeżeli osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo do emerytury, renty, renty rodzinnej z tytułu śmierci małżonka przyznanej w przypadku zbiegu prawa do renty rodzinnej i innego świadczenia emerytalno-rentowego, renty socjalnej, zasiłku stałego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego lub rodzicielskiego świadczenia uzupełniającego, o którym mowa w ustawie z dnia 31 stycznia 2019 r. o rodzicielskich świadczeniach uzupełniających. W ocenie organu odwoławczego, niezbędne było zatem wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji przyznającej prawo do zasiłku stałego, o czym skarżący został poinformowany pismem z 16 maja 2022 r., bowiem dopóki w obrocie prawnym funkcjonować będzie decyzja przyznająca wnioskodawcy prawo do zasiłku stałego tj. decyzja z dnia 8 sierpnia 2019 r. [...] przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego nie będzie możliwe.

Kwestią bezsporną pozostaje, że w dacie złożenia wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego występowała negatywna przesłanka do przyznania wnioskowanego świadczenia, określona w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., dlatego nie mogło zostać przyznane skarżącemu świadczenie pielęgnacyjne z dniem 1 listopada 2021 r.

Z przekazanych akt administracyjnych tej sprawy wynika, że uchylenie decyzji przyznającej zasiłek stały dla skarżącego nastąpiło ostateczną decyzją organu I instancji z 27 czerwca 2022 r. nr [...], ze skutkiem na dzień uostatecznienia się wskazanej decyzji. Skarżącemu doręczono wskazaną decyzję 4 lipca 2022 r., nie wniesiono od niej odwołania. Decyzja ta uzyskała przymiot ostateczności i pozostaje w obrocie prawnym, zatem wiąże stronę i organy. Jest ona odrębnym aktem, podlegającym ewentualnemu odrębnemu zaskarżeniu (co nie nastąpiło), więc, jak wskazano wyżej, nie mogła stanowić przedmiotu kontroli sądu w niniejszym postępowaniu. Nadto ustalono z organem I instancji, że ostatni zasiłek stały został skarżącemu wypłacony za miesiąc czerwiec 2022 r.

Tutejszy Sąd stoi na stanowisku, że w świetle przepisu art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r. oraz art. 37 ust. 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jednolity Dz.U. z 2021 r. poz. 2268 ze zm) dalej jako:"u.p.s.", skarżącemu nie mogło zostać przyznane świadczenie pielęgnacyjne na okres, na który miał on już przyznane wcześniejszą decyzją ostateczną prawo do zasiłku stałego. Stosownie bowiem do art. 37 ust. 4 u.p.s. w przypadku zbiegu uprawnień do zasiłku stałego i renty socjalnej, świadczenia pielęgnacyjnego, specjalnego zasiłku opiekuńczego, dodatku z tytułu samotnego wychowania dziecka i utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych na skutek upływu ustawowego okresu jego pobierania lub zasiłku dla opiekuna, zasiłek stały nie przysługuje. Zatem z brzmienia powołanego przepisu wynika niezbicie, że posiadanie uprawnienia do zasiłku stałego i m.in. świadczenia pielęgnacyjnego powoduje że zasiłek stały nie przysługuje. Jednak powyższa regulacja wskazuje na okoliczność, kiedy to posiadanie uprawnienia do świadczenia pielęgnacyjnego skutkuje utratą prawa do zasiłku stałego. W rozpoznawanej zaś sprawie skarżący uzyskał prawo do zasiłku stałego decyzją z 8 sierpnia 2019 r., kiedy to nie posiadał uprawnienia do świadczenia pielęgnacyjnego, skoro z wnioskiem o takie świadczenie wystąpił dopiero w dniu 24.11. 2021 r.

Dopóki zatem w obrocie prawnym pozostawała ostateczna decyzja o przyznaniu zasiłku stałego (decyzja o uchyleniu z 27 czerwca 2022 r.), to w świetle art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r., nie było możliwe przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego za ten okres pobierania zasiłku stałego. Dopiero uchylenie decyzji przyznającej ten zasiłek pozwoliło na przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego od dnia, od którego zasiłek stały już nie przysługiwał. Prawidłowo zatem Kolegium świadczenie to przyznało od 1 lipca 2022 r. Okres, na jaki strona może ubiegać się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego nie jest determinowany tylko datą wpływu wniosku o przyznanie świadczenia, ale także uzależnione jest od terminu obowiązywania dotychczasowego uprawnienia, którego pobieranie uniemożliwia uwzględnienie wniosku (por. wyrok NSA z 3 sierpnia 2022 r., sygn. akt I OSK 211/21, wyrok WSA w Olsztynie z 1 września w2022 r. sygn. II SA/Ol 395/22, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, CBOSA),

Podkreślenia wymaga, że wolą ustawodawcy wyrażoną jednoznacznie w przytoczonym powyżej przepisie art. 37 ust. 4 u.p.s. jest przyznanie pierwszeństwa dla świadczenia pielęgnacyjnego, albowiem ujmując w normy związane ustalenie prawa do zasiłku stałego wskazał, że "w przypadku zbiegu uprawnień do zasiłku stałego i świadczenia pielęgnacyjnego zasiłek stały nie przysługuje". Zatem jak wskazano już powyżej osoba, która spełnia warunki do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego i chce je otrzymać, a pobiera zasiłek stały, powinna móc dokonać wyboru jednego z tych świadczeń, przez rezygnację z pobierania świadczenia niższego (zob. wyrok NSA z 18 maja 2021 r., sygn. I OSK 273/21, dostępny w CBOSA), jak miało to miejsce w stanie faktycznym niniejszej sprawy, gdyż skarżący 27 maja 2022 r. (wpływ do organu 30 maja 2022 r.) złożył oświadczenie o rezygnacji z zasiłku stałego, a następnie organ I instancji uchylił własną decyzję z 26 czerwca 2019 r. o przyznaniu zasiłku stałego. Podnoszony zatem w skardze zarzut naruszanie art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r. jest całkowicie niezasadny, gdyż organ I instancji postąpił wprost zgodne z jego dyspozycją, zresztą na wniosek skarżącego, odmawiając jednak uchylenia wskazanej decyzji z mocą wsteczną od dnia 1 listopada 2021 r.

W niniejszej sprawie skarżącemu przysługiwał zasiłek stały i decyzja w tym przedmiocie funkcjonowała w obrocie prawnym w dacie złożenia wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Z brzmienia przepisu art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r. natomiast wprost wynika, że fakt, iż osoba sprawująca opiekę ma ustalone prawo m.in. do zasiłku stałego wyklucza prawo do zasiłku pielęgnacyjnego. Wynika to również orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok NSA z 19 kwietnia 2019 r., sygn. akt I OSK 300/19, dostępny w CBOSA), gdzie wskazano, że "dla uniknięcia zbiegu świadczeń (dopuszczalny jest zbieg uprawnień, ale nie kumulatywne pobieranie świadczeń) możliwe jest wydanie decyzji ustalającej prawo do świadczenia pielęgnacyjnego pod warunkiem zrzeczenia się ustalonego już zasiłku dla opiekuna". Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy podkreślić, że skarżący – dopiero po pouczeniu organu odwoławczego – złożył oświadczenia, że zrezygnuje z pobierania zasiłku stałego. Nie można więc wymagać od organów, aby "domyślały" się one, czy wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego jest jednocześnie oświadczeniem w sprawie wyboru świadczenia korzystniejszego, tym bardziej, że już na etapie składania wniosku strona działała przez profesjonalnego pełnomocnika. Skład orzekający tutejszego sądu podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z 26 września 2017 r., sygn. akt II OSK 1071/16 (CBOSA), że organy są związane treścią żądania i niedopuszczalne jest, aby w drodze interpretacji treści żądania strony organ musiał ustalić cel wynikający z treści tego żądania. Stwierdzić więc należy, że organ odwoławczy prawidłowo przyznał skarżącemu świadczenie pielęgnacyjne od daty, gdy przestała istnieć negatywna przesłanka określona w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r.,

Podkreślić należy, że zakaz kumulowania świadczeń, o których mowa w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) u.ś.r. i art. 37 ust. 4 u.p.s. wyklucza sytuację, w której uprawnionemu przysługiwałoby więcej niż jedno - wybrane przez niego - świadczenie,

a więc w istocie wyłącza on możność przyznania osobie uprawnionej dwóch lub większej liczby świadczeń. Zatem, nie jest możliwe uzyskanie uprawnienia do świadczenia pielęgnacyjnego przy jednoczesnym posiadaniu prawa do innych tego typu świadczeń, w tym zasiłku stałego.

Przepis art. 24 ust. 2 u.ś.r. stanowi, że prawo do świadczeń ustala się

od miesiąca, w którym wpłynął wniosek. Sformułowanie "ustala się" można utożsamiać

z "przyznaje się", tylko w sytuacji stwierdzenia spełnienia w miesiącu złożenia wniosku wszystkich przesłanek pozytywnych i braku występowania przesłanek negatywnych. Skoro zaś nie jest możliwe kumulatywne pobieranie obu świadczeń, to warunkiem przyznania nowego świadczenia jest rezygnacja z uprzednio przyznanego świadczenia na ten sam cel, która nie może sprowadzać się tylko do deklaracji, ale jej wyrazem musi być ustanie dotychczasowego prawa poprzez uchylenie lub zmianę wcześniejszej decyzji. Okres na jaki strona może ubiegać się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego nie jest determinowany tylko datą wpływu wniosku o to świadczenie, ale też uzależniony jest od terminu przysługiwania dotychczasowego zbieżnego uprawnienia (por. wyrok WSA w Olsztynie z 21 stycznia 2020 r, sygn. akt II SA/Ol 995/19 oraz wyrok WSA w Olsztynie z 23 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Ol 67/20, CBOSA).

Tym samym prawidłowo Kolegium przyznało skarżącemu świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku ze sprawowaną opieką nad matką na okres od 1 lipca 2022 r. na stałe. Dopiero bowiem od tego miesiąca brak było przesłanek negatywnych do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, ponieważ z miesiącem czerwcem 2022 r. zakończył się okres na który strona miała przyznany zasiłek stały. Od tej daty nie występowały więc przesłanki negatywne do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. W wyroku z wyroku z 11 grudnia 2019 r., sygn. akt I OSK 3/19 (dostępny w CBOSA), Naczelny Sąd Administracyjny wprost stwierdził, że możliwość ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego wyrażona w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. b u.ś.r., wymaga zastrzeżenia, że korzystanie z tego prawa jest możliwe po zrzeczeniu się przez Stronę z wcześniej uzyskanego prawa do zasiłku dla opiekuna – zaś w przedmiotowej sprawie – prawa do zasiłku stałego.

Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie,

na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako bezzasadną.