Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 325/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2013-05-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatki inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 2, art. 2 ust. 1 pkt 3, art. 3 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Maria Serafin-Kosowska Sędziowie WSA Małgorzata Niedobylska /spr./ WSA Jarosław Szaro Protokolant sekr. sąd. Eliza Kaplita- Wójcik po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 23 maja 2013 r. sprawy ze skargi "A" S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2010r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 rok - oddala skargę-


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] listopada 2009 r., Nr [...] w sprawie określenia "A" S.A. (dalej:

Skarżącej ) wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005r. Nr 8, poz.60, ze zm., dalej w skrócie O.p.) oraz art. 1a ust. 1 pkt 2, art. 2 ust. 1 pkt 3, art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm., dalej w skrócie u.p.o.l. ) oraz w zw. art. 3 pkt 1 lit. b), pkt 3 i pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm., dalej w skrócie P.b.).

Z uzasadnienia decyzji i akt administracyjnych wynika, że w styczniu 2007 r. "A" SA złożyła deklarację dotyczącą podatku od nieruchomości za 2007 r. określając w niej wartość budowli na kwotę 2.403.981,00 zł. Z kolei w deklaracji złożonej w styczniu 2008 r. określiła wartość budowli na kwotę 1.484.544,00 zł, wyłączając spod opodatkowania linie kablowe ułożone w kanalizacji kablowej, jako niepodlegające podatkowi od nieruchomości.

W tym stanie rzeczy organ podatkowy I instancji wszczął postępowanie podatkowe celem określenia zobowiązania podatkowego. Kwestią sporną było ustalenie czy do wartości budowli podlegającej opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości należy wliczać wartość linii kablowej ułożonej w kanalizacji.

Powołując się kolejno na przepisy u.p.o.l. oraz w zakresie przez nie odsyłającym do P.b. wskazał, że sporna kanalizacja kablowa/techniczna, jak i znajdujące się w niej kable, stanowią całość techniczno użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami albo urządzeniami budowlanymi, tj. podlegającą podatkowi od nieruchomości budowlę na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

W uzasadnieniu decyzji organ zwrócił uwagę na związek funkcjonalno – użytkowy występujący pomiędzy obiektem budowlanym, a jego elementami i związanymi z nim urządzeniami technicznymi. W ocenie organu kanalizacja kablowa, wraz z ułożonymi w niej liniami kablowymi służącymi do przesyłania sygnału telekomunikacyjnego, stanowi kompleksową, funkcjonalną i skończoną całość użytkową. Na poparcie powyższego stanowiska powołał wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2009 r. sygn. akt II FSK 564/08 i z dnia 27 stycznia 2006 r. sygn. akt FSK 2316/04,( www.orzeczenia.nsa.gov.pl.).

Dokonując w tym kierunku wykładni przepisów prawa, organ nie zgodził się z podnoszoną przez Skarżącą koniecznością odniesienia się do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie ( Dz.U. Nr 219, poz. 1864 ). Jak wskazał, jest to rozporządzenie wykonawcze do ustawy P.b., a nie dla celów podatkowych. Przy określaniu przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości, przepisy prawa budowlanego mają charakter jedynie pomocniczy i sprowadzają się do definicji budowli i urządzeń budowlanych związanych z obiektem budowlanym. Na podstawie tych samych argumentów organ odwoławczy nie uwzględnił wyjaśnień zawartych w piśmie Dyrektora Departamentu Podatków i Opłat Lokalnych Ministerstwa Finansów z dnia 31 stycznia 2007 r., które, jak podkreślił, nie stanowi źródła prawa.

Odnosząc się do zarzutu nieustalenia wartości budowli w roku 2008, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że Skarżąca w latach ubiegłych zadeklarowała do opodatkowania, stanowiące jej własność i wykorzystywane w działalności gospodarczej, budowle sieci telekomunikacyjnych, składające się z kanalizacji wraz z umieszczonymi w niej liniami telekomunikacyjnymi jako całość.

Natomiast w 2008r. wskazała do opodatkowania wartość budowli z pominięciem wartości linii telekomunikacyjnych umieszczonych w tej kanalizacji. Jak wynikało z wyjaśnień Spółki złożonych w postępowaniu przed organem I instancji, różnica pomiędzy wartością budowli wykazaną w deklaracji za ten rok, w porównaniu do deklaracji za 2007r., polegała jedynie na wyeliminowaniu wartości sieci. Skoro dane zawarte w deklaracjach, co do wartości sieci, nie budziły wątpliwości odnośnie ich zgodności z rzeczywistością, to zarzut nieprzeprowadzenia w tym zakresie postępowania dowodowego i nie wyjaśnienia stanu faktycznego należało uznać za chybiony. W istocie rzeczy organ podatkowy ustalił wartość linii kablowej na podstawie danych wskazanych przez podatnika.

Z powyższych względów, postanowieniem z dnia [...] marca 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, odmówiło przeprowadzenia zawnioskowanego przez Skarżącą dowodu z księgi podatkowej tj. ewidencji środków trwałych "A".

W skardze złożonej do tutejszego Sądu, Skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy z dnia [...] listopada 2009 r., Nr [...] oraz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: art. 122 w zw. z art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, polegające na nieprzeprowadzeniu dowodu, że linie kablowe położone w kanalizacji kablowej spełniają cechy budowli w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz, że ich wartość odpowiada wartości wykazanej przez podatnika w deklaracji za poprzedni rok podatkowy. Kolejny zarzut dotyczył art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej w związku z art. 2 ust. 1 pkt 3 oraz art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. i dotyczył wadliwości uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji, polegającej na błędnej interpretacji przepisów prawa budowlanego przy ocenie, czy obiekt jest budowlą w rozumieniu u.p.o.l.

Postawiono również zarzut naruszenia art. 21 § 3 oraz art. 207 w zw. z art. 165 § 1 i § 4 oraz w zw. z art. 151 i art. 151 a Ordynacji podatkowej, polegające na wydaniu decyzji poza postępowaniem podatkowym. W uzasadnieniu tego zarzutu wskazano, że postanowienie o wszczęciu postępowania zostało skierowane na niewłaściwy adres i nie miało skutku doręczenia. Postanowienie doręczono na adres, który nie jest siedzibą Skarżącej.

W obszernej części uzasadnienia skargi wskazano na konieczność dokonania prawidłowych ustaleń faktycznych, które powinny poprzedzać wydanie decyzji określającej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości. Tymczasem jak wskazuje Skarżąca, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, przecząc twierdzeniom Skarżącej, nie przeprowadziło żadnego dowodu zmierzającego do ustalenia czy sporne linie kablowe, położone w kanalizacji kablowej wypełniają definicję budowli w rozumieniu u.p.o.l., ani też nie ustaliło wartości tych linii.

Podstawą ustaleń nie mogły być w ocenie Skarżącej dane pochodzące z deklaracji podatkowej za poprzedni okres rozliczeniowy. Nie mają one bowiem takiej mocy jak zapisy w księgach podatkowych i nie ma do nich zastosowania art. 193 § 1 Ordynacji podatkowej, przez co nie można przyjąć, że stanowią dowód tego, co z nich wynika. Ponadto, nawet jeśli przyjąć, że dane ujawnione w deklaracji na 2007 r. były poprawne, to nie są aktualne na nowy rok podatkowy, chociażby z tego powodu, że w stanie środków trwałych "A" S.A. następują ciągłe zmiany, polegające na likwidacji niektórych środków trwałych, jak i na ich wytworzeniu lub nabyciu. Zgodnie zaś z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., podstawa opodatkowania budowli odpowiada wartości stanowiącej podstawę amortyzacji, aktualną na 1 stycznia roku podatkowego, nie zaś na 1 stycznia poprzedniego roku podatkowego.

Nieustalenie stanu faktycznego w zakresie podstawy opodatkowania jest następstwem nieuwzględnienia wniosku strony o przeprowadzenie dowodu

z ewidencji środków trwałych, co oznacza, że zaskarżona decyzja została wydana

z naruszeniem art. 188 Ordynacji podatkowej.

Uzasadniając zarzut wadliwości uzasadnienia prawnego wskazano, że organ odwoławczy ograniczył się wyłącznie do przytoczenia art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., a także art. 3 pkt 3 P. b., nie dokonując wykładni tych przepisów.

Za nieprawidłowością przyjętego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze stanowiska przemawia treść przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r., zgodnie z którym linie kablowe położone w kanalizacji kablowej nie są telekomunikacyjnym obiektem budowlanym. Spółka dołączyła do skargi "Opinię prawną w sprawie niektórych aspektów interpretacji przepisów dotyczących zakresu przedmiotowego podatku od nieruchomości", która miała potwierdzać zajęte przez nią stanowisko.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które stanowiły podstawę wydania zaskarżonej decyzji. Odnośnie nieustalenia wartości nieruchomości organ wskazał, że skarżąca pomimo kierowanego do niej wezwania nie przedstawiła dodatkowych dokumentów dotyczących obiektów zadeklarowanych przez podatnika jako przedmiot opodatkowania, wskazując jednocześnie, że nie ma obowiązku składania żadnych innych zeznań deklaracji, wykazów, zestawień dotyczących podatków od nieruchomości.

Odnosząc się do zarzutu nieprawidłowego doręczenia postanowienia o wszczęciu postępowania organ wskazał, że skarżąca ustanowiła pełnomocnika, w związku

z czym zgodnie z art. 145 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej wszystkie pisma należało doręczać pełnomocnikowi, jak zrobiono to w niniejszej sprawie.

Ustosunkowując się z kolei do dołączonej do skargi opinii, organ wskazał, że nie może ona stanowić dowodu w sprawie. Została bowiem sporządzona przez nieuprawnioną osobę, a ponadto interpretacje indywidualne wydają jedynie organy określone przez art. 14 j Ordynacji podatkowej i tylko wówczas gdy nie toczy się postępowanie podatkowe.

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r. tutejszy Sąd zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne z uwagi na uprzednie złożenie przez Skarżącą wniosku

o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z dnia 8 lutego 2011 r., sygn. akt I SA/Rz 821/10 tutejszy Sąd oddalił skargę Spółki na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego

z dnia [...] sierpnia 2010 r., Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję własną organu z dnia [...] czerwca 2010 r., Nr [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji będącej przedmiotem niniejszego postępowania.

Mając to na uwadze Sąd, postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2013 r., sygn. akt I SA/Rz 376/10 podjął zawieszone postępowanie sądowoadministracyjne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2).

Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, uwzględnienie skargi następuje w przypadku: a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Nie można zarzucić organom naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, jak też naruszenia prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Spór w niniejszej sprawie dotyczył opodatkowania podatkiem od nieruchomości linii kablowych, położonych w kanalizacji kablowej i w zasadzie dotyczył prawa, a nie stanu faktycznego.

Skarżąca stała na stanowisku, że linie kablowe umieszczone w kanalizacji kablowej nie stanowią części składowej kanalizacji, ani nie są urządzeniami budowlanymi związanymi z obiektem budowlanym zapewniającymi jego użytkowanie zgodnie

z przeznaczeniem, a tym samym nie stanowią budowli w rozumieniu ustawy

o podatkach i opłatach lokalnych, i nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Tymczasem organy podatkowe określając wysokość zobowiązania w tym podatku wskazały, że zarówno kanalizacja kablowa/techniczna, jak i znajdujące się w niej kable telekomunikacyjne, stanowią całość techniczno – użytkową niezbędną do zapewnienia łączności telefonicznej i w związku z tym podlegają opodatkowaniu.

W sporze tym rację należy przyznać organowi. Zaprezentowane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze stanowisko jest wyrazem wypracowanego i powszechnie akceptowanego orzecznictwa sądów administracyjnych, które doprecyzowało pojęcie budowli jako przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Z kolei w myśl art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane

w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem.

Przez urządzenie budowlane - należy rozumieć, zgodnie z art. 3 pkt 9 P.b. urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki;

Powoływane przez Skarżącą rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz.U. nr 219 poz. 1864) – dalej: Rozporządzenie, zawiera definicję telekomunikacyjnego obiektu budowlanego jako, między innymi:

- linii kablowej czyli ciągu połączonych kabli,

- kanalizacji kablowej czyli ciągu rur osłonowych i związanych z nimi pomieszczeń podziemnych dla kabli i ich złączy oraz urządzeń telekomunikacyjnych (§ 3 pkt 2, 5 i 6).

Jeśli chodzi o linię kablową podziemną, to zdefiniowano ją jako umieszczoną bezpośrednio w ziemi, ale z zastrzeżeniem, że powinna być umieszczona w kanalizacji kablowej (§ 3 pkt 8, § 4).

Z powyższych regulacji, wbrew stanowisku Skarżącej, nie można wyprowadzić wniosku, że - odnośnie linii kablowych podziemnych - telekomunikacyjnym obiektem budowlanym jest wyłącznie linia kablowa ułożona bezpośrednio w ziemi.

W niniejszej sprawie, co jest okolicznością niekwestionowaną, przedmiotowa linia kablowa umieszczona była w kanalizacji.

W okolicznościach niniejszej sprawy nie budzi też wątpliwości kwestia, że "sporne" linie kablowe nie są ani budynkiem, ani obiektem małej architektury i w związku z tym, ze względu na cyt. art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust.1 pkt 2 u.p.o.l., decydujące znaczenie ma okoliczność, czy stanowią one budowlę lub jej część albo urządzenie budowlane (związek tych linii z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą nie budzi wątpliwości).

W ocenie Sądu, skoro przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jako przedmiot opodatkowania wskazują budowle lub ich części i w zakresie definicji budowli odsyłają do przepisów prawa budowlanego, to ostatecznie decydujące znaczenie mają definicje z art. 3 P.b. Powołany przepis wymienia - jako budowle – m.in. sieci techniczne i siecią taką niewątpliwie są linie kablowe umieszczone pod ziemią, niezależnie od tego czy ułożone są bezpośrednio w ziemi, czy w kanalizacji kablowej. Wprawdzie przepisy prawa budowlanego, ani też przepisy podatkowe, nie definiują pojęcia "sieci technicznych", jednakże w ocenie Sądu, nie budzi wątpliwości okoliczność, że powszechnie przyjmuje się, iż są to wszelkiego rodzaju sieci utworzone z kabli, przewodów itd. tworzące pewną całość dla możliwości przesyłania różnych postaci energii, sygnałów itd.

W wyroku z dnia 4 stycznia 2011r. sygn. akt II FSK 1572/09 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wykorzystanie określeń i pojęć normatywnych prawa geodezyjnego i kartograficznego do zdefiniowania terminu "sieci uzbrojenia terenu", który jako oznaczający budowle ma znaczenie dla prawa budowlanego, a przez zapis art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. również dla prawa podatkowego, uzasadnione jest tym, że ani ustawa o podatkach i opłatach lokalnych, ani też ustawa prawo budowlane, wymienianego w nich i w zdaniu niniejszym nazwania nie wyjaśniają. Ważne jest również, że definicja sieci uzbrojenia terenu przewidziana w prawie geodezyjnym i kartograficznym jest na tyle ogólna, że można ją stosować do różnych przedmiotowo sieci.

Na podstawie art. 2 pkt 11 ustawy z dnia 17 maja 1989r. - Prawo geodezyjne

i kartograficzne (Dz. U. Nr 240 z 2005r., poz.2027 ze zm.) – dalej: p.g.i k., przez sieć uzbrojenia terenu rozumieć należy wszelkiego rodzaju nadziemne, naziemne

i podziemne przewody i urządzenia: wodociągowe, kanalizacyjne, gazowe, cieplne, telekomunikacyjne, elektromagnetyczne i inne, z wyłączeniem urządzeń melioracji szczegółowych, a także podziemne budowle, jak: tunele, przejścia, parkingi, zbiorniki itp. Zauważyć należy, że przytoczony przepis tworzy otwarte określenie pojęcia

i przedstawia przykładowe wymienienie rodzajów sieci uzbrojenia terenu, obejmując nim także poszczególne budowle.

Z powyższego wynika, że wszelkiego rodzaju przewody, również i te, które służą celom telekomunikacyjnym, bo przepis art. 2 pkt 11 p.g.i k. o tym stanowi

i jakichkolwiek wyłączeń w tym przedmiocie nie przewiduje, stanowią sieci uzbrojenia terenu. Z kolei, sieć uzbrojenia terenu jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego.

Przedmiotowym kablem telekomunikacyjnym doprowadzany jest stosowny sygnał do różnych odbiorców, rozgałęzienia kabla zapewniające łączność telekomunikacyjną tworzą sieć techniczną, przy czym w niniejszym przypadku ta sieć "kablowa" zainstalowana jest w kanalizacji kablowej stanowiącej rodzaj zabezpieczenia (osłony) dla przewodów. Złożona z tych składników (tj. kabli

i kanalizacji kablowej) budowla stanowi funkcjonalną całość, jest przykładem rozwiązania techniczno-użytkowego umożliwiającego przesyłanie sygnałów telekomunikacyjnych bez kolizji z innymi urządzeniami i instalacjami. Trzeba przy tym zauważyć, że sama kanalizacja techniczna bez umieszczenia w niej kabli przesyłowych, w istocie nie spełnia żadnej funkcji, zaś wykonywanie działalności gospodarczej przez skarżącą Spółkę wiąże się z czynieniem użytku zarówno z kabli przesyłowych, jak i kanalizacji stanowiącej osłonę (zabezpieczenie) dla tych kabli. Możliwość demontażu całej konstrukcji poprzez usunięcie kabli z kanalizacji bez ich uszkodzenia, nie pozbawia kabli ich podstawowej cechy tj. urządzenia przesyłającego impulsy telekomunikacyjne. Opodatkowaniu podlegać będą elementy składające się na tę sieć, a więc zarówno kable – przewody, jak i kanalizacja.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 maja 2010r., sygn. akt II FSK 1675/2010 wskazał, że tworzenie całości techniczno - użytkowej należałoby rozumieć jako połączenie poszczególnych elementów w taki sposób, aby zgodnie z wymogami techniki nadawały się one do określonego użytku. Nie można przy tym wykluczyć, iż każdy z tych elementów może być samodzielnym obiektem, choć nie zawsze samodzielnie wykorzystywany będzie mógł być do określonego celu, budowla stanowić ma zaś całość techniczno - użytkową. Jako przykład takiego obiektu, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał właśnie kanalizację kablową. Jest ona samodzielnym obiektem budowlanym, jednakże bez wypełnienia jej kablami nie pełni ona żadnej konkretnej funkcji użytkowej (poza możliwym jej użyciem jako osłony kabli). Dopiero kanalizacja kablowa i położone w niej (zgodnie z warunkami technicznymi - § 4 powołanego Rozporządzenia, zalecającym układanie kabli pod ziemią przede wszystkim w kanalizacji kablowej, a wyjątkowo – bez tej osłony) kable i pozostałe elementy, stanowią pewną całość użytkową, pozwalającą na prowadzenie działalności gospodarczej w postaci świadczenia usług telekomunikacyjnych (por. R. Dowgier, Sieć techniczna jako przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, Finanse Komunalne z 2004 r., nr 12, s. 26; L. Etel, B. Pahl, Opodatkowanie linii kablowych ułożonych w kanalizacji kablowej, Prawo i podatki z 2009 r., nr 4, s 34). Stanowią one zatem (w całości) budowlę sieciową (sieć techniczną), o której mowa w art. 3 pkt 3 P.b. Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyrokach z dnia 13 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 1932/09, II FSK 2142/09, II FSK 2167/08, II FSK 1117/09, II FSK 1581/09, II FSK 858/09, II FSK 1119/09, II FSK 1066/09, II FSK 252/09, II FSK 1584/09, II FSK 1931/09, II FSK 2143/09, II FSK 2168/08 – Centralna Baza Orzeczeń i Informacji

o Sprawie).

Przedstawiona powyżej analiza stanu prawnego i orzecznictwa sądowoadministracyjnego pozwala stwierdzić, że linie kablowe ułożone w kanalizacji kablowej wraz z tą kanalizacją tworzą urządzenie budowlane związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem i jako całość podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Tym samym stanowisko Skarżącej, która w deklaracji na 2008r. podatkiem od nieruchomości obejmuje jedynie kanalizacją kablową, wyłączając spod opodatkowania linie kablowe, nie znajduje oparcia w przepisach prawa, ani

w przedstawionym wyżej orzecznictwie.

Problem opodatkowania linii kablowych, wbrew twierdzeniom Skarżącej dotyczył prawa, a nie faktów. Bezsporna okoliczność położenia tych kabli w kanalizacji kablowej, czyni zarzut braku dodatkowych ustaleń faktycznych w tym zakresie całkowicie nieuzasadnionym.

Podobnie należy ocenić zarzut braku dokonania ustaleń w przedmiocie wartości linii kablowych.

Według przepisów powołanej u.p.o.l., Skarżąca miała obowiązek złożyć stosowną deklarację odnośnie podatku od nieruchomości na dany rok i wskazać

w niej podstawę opodatkowania, którą dla budowli lub ich części związanych

z prowadzeniem działalności gospodarczej, stanowi wartość będąca podstawą obliczania amortyzacji, a jeśli takie odpisy amortyzacyjne nie są dokonywane, to podatnik sam określa wartość rynkową tej budowli na dzień powstania obowiązku podatkowego (art. 6 ust.9 pkt.1, art. 4 ust.1 pkt.3, ust.6 u.p.o.l.). W niniejszej sprawie Spółka taką deklarację złożyła, ale wykazała w niej wartość budowli znacznie niższą, niż wynikająca z deklaracji za 2007r.

Na wezwania organu I instancji o udzielenie wyjaśnień odnośnie stwierdzonych różnic, Spółka odpowiedziała, że zmiana wartości budowli wynika z faktu, iż w 2008r. wyłączone zostały z podstawy opodatkowania obiekty nie będące budowlami

w rozumieniu przepisów prawa budowlanego i że Spółka w poprzednich latach błędnie deklarowała do opodatkowania wartość linii kablowych położonych

w kanalizacjach kablowych (pismo z dnia 3 marca 2008r.). Wzywana do złożenia wyjaśnień i przedstawienia dowodów w sprawie wartości budowli wyłączonych

z opodatkowania, a położonych na terenie gminy J., Spółka wskazała, że podatnik ma tylko obowiązek złożenia stosownej deklaracji w podatku od nieruchomości, nie ma natomiast obowiązku przedstawiania dodatkowych dokumentów dotyczących zadeklarowanego przedmiotu opodatkowania, ani obowiązku składania innych zeznań, deklaracji, wykazów, zestawień dotyczących podatku od nieruchomości (pisma z dnia 1 marca 2008r. i 14 lipca 2008r.).

W tej sytuacji, organ I instancji określił wysokość zobowiązania podatkowego przyjmując - odnośnie budowli - wartość podaną w deklaracji za 2007r., a więc wartość łącznie z liniami kablowymi.

W ocenie Sądu, stanowisko takie nie narusza obowiązującego prawa, bo skoro przyczyną zmiany ogólnej wartości budowli zadeklarowanej do opodatkowania, nie była zmiana wartości poszczególnych budowli, a tylko usunięcie części z nich spod opodatkowania, to przyjęcie wartości wskazanej w deklaracji za 2007r. było dopuszczalne.

Wbrew podniesionym zarzutom organy podatkowe nie miały obowiązku przeprowadzenia postępowania dowodowego w celu ustalenia wartości podlegających opodatkowaniu przedmiotów. Prawidłowo przyjęły tę wartość

w oparciu o deklarację złożoną w 2007r., przyjmując, zgodnie z resztą ze złożonym przez Skarżącą pismem, że deklaracja z 2008r. różniła się od deklaracji z 2007r. jedynie wartością wyeliminowanych z podstawy opodatkowania linii kablowych. Jak wiadomo składana deklaracja jest oświadczeniem wiedzy podatnika i jego obowiązkiem jest złożenie deklaracji odpowiadającej prawdzie. W ocenie Sądu, podnoszone przez Skarżącą w postępowaniu odwoławczym okoliczności i wniosek

"o przeprowadzenie dowodu z księgi podatkowej tj. ewidencji środków trwałych" "A" S.A., nie zobowiązywało organu do dokonywania w tym zakresie samodzielnych ustaleń, skoro Skarżąca nie wskazała, czy i jak zmieniła się w 2008r. wartość poszczególnych budowli położonych na terenie gminy J. Wskazać należy za organem, że to Skarżąca powinna była przedstawić dowody, na podstawie których można byłoby ustalić czy w rzeczywistości wartość zadeklarowana w 2007r. jest inna, niż w 2008r. Tymczasem Skarżąca, powołując się jedynie ogólnie na księgi podatkowe, nie spełniła tego wymogu. Sąd z urzędu wie, iż posiadane przez Spółkę księgi podatkowe i ewidencja środków trwałych są obszerne

i zidentyfikowanie określonego środka trwałego na ich podstawie, a następnie wskazanie jego wartości - bez aktywności Spółki w tym zakresie - jest nader utrudnione, jeśli nie niemożliwe. Zatem ogólnikowe twierdzenia Skarżącej, że stan środków trwałych co roku podlega zmianom (powiększeniu, zmniejszeniu), nie może stanowić podstawy do zmiany przyjętych ustaleń i musi być oceniony jako niepoparta żadnymi dowodami polemika z prawidłowymi ustaleniami organów.

Bezzasadny okazał się również zarzut wydania decyzji poza postępowaniem podatkowym, który w ocenie Skarżącej polegał na doręczeniu postanowienia

o wszczęciu postępowania na adres nie będący siedzibą Spółki.

Jak wynika z akt sprawy w dniu 25 stycznia 2008r. Skarżąca udzieliła pełnomocnictwa do reprezentowania jej przed organami podatkowymi oraz sądami administracyjnymi, w sprawach z zakresu podatku od nieruchomości - doradcy podatkowemu A.C. Wyżej wymieniony, pismem z dnia 23 września 2008r. poinformował Wójta Gminy, że z dniem 29 września 2008r. nastąpi zmiana adresu do doręczeń w sprawie podatku od nieruchomości należnym od "A" S.A. na adres: "B" S.A., ul. B. w W. Na ten adres zostało skierowane, wydane w dniu [...] października 2009r. postanowienie o wszczęciu przedmiotowego postępowania, co odbyło się w zgodzie z art. 145 § 1 Ordynacji podatkowej.

Sąd podziela również wnioski organu dotyczące złożonej do akt opinii. Opinia ta stanowi jedynie dokument prywatny i jak każdy dowód podlega ocenie. Zawarte

w niej stanowisko może być oceniane jako pogląd wyrażony w sprawie, z którym organ miał prawo się nie zgodzić.

Reasumując stwierdzić należy, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca są wynikiem dokonania prawidłowych ustaleń i zastosowania przepisów prawa, co znalazło wyraz w sporządzonym uzasadnieniu. Organ II instancji, wbrew postawionym zarzutom, przedstawił w nim zarówno dokonane ustalenia, jak i przyjętą interpretację przepisów.

Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 P.p.s.a.