Wyrok NSA, sygn. akt IV SAB 476/01
NSA w Warszawie (przed reformą)
Data orzeczenia: 2002-07-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Powołane przepisy: article: art. 26
journal: Dz.U. 1995 nr 74 poz. 368
law: Ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.
Teza: W żadnym wypadku nie jest możliwy do zaakceptowania fakt zwłoki w rozpoznaniu wniosku przez organ administracji z tego względu, iż akta administracyjne zostały przekazane do Sądu powszechnego. Zauważyć bowiem należy, iż przekazanie akt przez właściwy nie zwalnia tegoż organu z obowiązku rozpoznania wniosku do tego organu skierowanego.

TEZY

W żadnym wypadku nie jest możliwy do zaakceptowania fakt zwłoki w rozpoznaniu wniosku przez organ administracji z tego względu, iż akta administracyjne zostały przekazane do Sądu powszechnego. Zauważyć bowiem należy, iż przekazanie akt przez właściwy nie zwalnia tegoż organu z obowiązku rozpoznania wniosku do tego organu skierowanego.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Stanisława W. na bezczynność Wojewody M. z dnia (...), (...) w przedmiocie rozpatrzenia wniosku dotyczącego przyznania odszkodowania - zobowiązuje Wojewodę M. do rozpatrzenia wniosku Skarżącego Stanisława W. z dnia 6.03.1996 r. uzupełnionego pismem z dnia 9.05.1996 r. w terminie 1 /jednego/ miesiąca od daty doręczenia niniejszego wyroku, (...).


UZASADNIENIE

Stanisław W. pismem z dnia 12.12.2001 r. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Wojewody M.

W uzasadnieniu swej skargi skarżący stwierdził, iż pismem z dnia 6.03.1996 r., a również w kolejnych pismach zwracał się do organu o wydanie orzeczenia w przedmiocie przyznania na podstawie art. 160 par. 4 Kpa odszkodowania za straty poniesione wskutek stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę. Decyzją z dnia 29.03.1996 r. Wojewoda M. stwierdził nieważność pozwolenie budowlanego z dnia 15.12.1987 r. zezwalającego skarżącemu na budowę budynku gospodarczego, a następnie w wyniku tej decyzji wydana została w dniu 25.07.1996 r. decyzja nakazująca przymusową rozbiórkę przedmiotowego obiektu.

Pismem z dnia 9.10.2001 r. skarżący wniósł zażalenie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na bezczynność Wojewody M. i w związku z powyższym zażaleniem organ ten zwrócił się w dniu 29.10.2001 r. do Wojewody o informację dotyczącą aktualnego stanu sprawy w przedmiocie wniosku o przyznanie odszkodowania.

W odpowiedzi na powyższą skargę Wojewoda M. wniósł o jej oddalenie stwierdzając, iż akta sprawy znajdują się w Sądzie Okręgowym w W.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Na wstępie należy stwierdzić, iż Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrując skargę na bezczynność określono organu ogranicza się do kontroli, czy skarga została wniesiona w sprawie, o której mowa w art. 16 ust. 1 pkt 1-4 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./, czy strona wyczerpała środki przewidziane w art. 37 par. 1 Kpa oraz czy zwłoka w wydaniu decyzji przekroczyła terminy określone w art. 35 Kpa. W sprawie niniejszej nie budzi żadnych wątpliwości wystąpienie w odniesieniu do Wojewody M. przesłanek od spełnienia, których uwarunkowane jest zastosowanie dyspozycji art. 26 cyt. ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.

Przedmiotem postępowania objętego skargą na bezczynność jest rozpatrzenie wniosku strony skarżącej o przyznanie odszkodowania w wyniku stwierdzenia nieważności decyzji zezwalającej skarżącemu na budowę budynku gospodarczego.

W żadnym wypadku nie jest możliwy do zaakceptowania fakt zwłoki w rozpoznaniu powyższego wniosku przez organ z tego względu, iż akta administracyjne zostały przekazane do Sądu Okręgowego. Zauważyć bowiem należy, iż przekazanie akt przez organ właściwy nie zwalnia tegoż organu z obowiązku rozpoznania wniosku do tegoż organu skierowanego. W przedmiotowej sprawie należy podkreślić, że zwłoka w rozpoznaniu wniosku wniesionego przez stronę skarżącą jest znaczna i nie została żadną racjonalną przyczyną przez organ wyjaśniona.

Zważywszy na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny z mocy art. 26 i art. 55 ust. 1 cyt. ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym orzekł, jak w wyroku.