Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 930/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-03-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 173
law: Ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju  Obszarów Wiejskich - tekst jednolity.
article: par. 3 ust. 1,
journal: Dz.U. 2009 nr 40 poz 329
law: Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania  pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach  gospodarowania (ONW)" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka (spr.) Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2016 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w S. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie płatności obszarowych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją dnia [...] Nr [...] Dyrektor Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. – działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., dalej Kpa), art. 10 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz.U. Nr 98, poz. 634 ze zm.), art. 7 ust. lit a oraz art. 19 ust. 3, 4 i 5 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 1164 ze zm., dalej także: ustawa) – po rozpatrzeniu odwołania A Sp. z o.o, od decyzji wydanej przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. z dnia [...] Nr [...] w sprawie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2014 – decyzję pierwszoinstancyjną utrzymał w mocy.

Uzasadniając rozstrzygnięcie, organ odwoławczy przybliżył dotychczasowy przebieg postępowania, według chronologii zdarzeń, wskazując przy tym prawne regulacje przedmiotu. W tych ramach – w pierwszej kolejności – odnotował, że analiza danych zebranych w sprawie Nr [...] wykazała, że ubiegając się o płatności na rok 2014 A Spółka z o.o. (dalej: wnioskodawca, A, spółka, strona) złożyła do Biura Powiatowego ARiMR w W. w dniu [...] wniosek o przyznanie płatności na rok 2014 podpisany przez reprezentanta spółki M.P., w którym zadeklarowała do płatności cztery działki rolne oznaczone literami C, D, E i F zlokalizowane w obrębie działek ewidencyjnych nr: [...], [...], [...] obręb: Ł., gmina: O., powiat: [...], woj. [...] oraz dla działki nr [...] obręb: G., gmina: K., powiat: [...], woj. [...]. Ze względu na właściwość miejscową zgodnie z adresem siedziby A Spółka z o.o. wniosek został przekazany do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w B. W ramach tego wniosku do Jednolitej Płatności Obszarowej (JPO) zgłoszona została powierzchnia [...]ha użytków rolnych. Dane wniosku zgodnie z obowiązującymi ARiMR przepisami i procedurą obsługi poddane zostały kontroli zgodności, kompletności oraz kontroli administracyjnej z wykorzystaniem systemu informatycznego ZSZiK (Zintegrowany System Zarządzania i Kontroli), które nie stwierdziły nieprawidłowości skutkujących wezwaniem do złożenia wyjaśnień.

Kontrola administracyjna – jak kontynuował organ drugoinstancyjny –polega na sprawdzeniu danych wniosku wnioskodawcy z danymi istniejącymi już w systemie ZSZiK dla danego podmiotu oraz bazą ewidencji gruntów i budynków oraz z danymi złożonymi przez inne podmioty, w celu uniknięcia nienależnego wielokrotnego przyznania tej samej pomocy w odniesieniu do tego samego roku gospodarczego oraz w celu zapobieżenia nienależnej kumulacji pomocy przyznanej na podstawie odrębnych schematów pomocowych, np. programy rolno-środowiskowe, zalesienia, renty strukturalne. W ramach tej kontroli obowiązkowo przeprowadzana jest kontrola wizualna dostępnych załączników graficznych polegająca na sprawdzeniu czytelności wprowadzonych przez rolnika oznaczeń i adnotacji, przylegania działek ewidencyjnych, na których zadeklarowano działkę rolną oraz weryfikacji czy zadeklarowane działki leżą na terenach kwalifikujących się do płatności. Kontrola ta wspierana jest nadto przez zaimplementowane w systemie informatycznym dane przestrzenne, tzn. dane wektorowe granic działek ewidencyjnych, dane wektorowe granic pól zagospodarowania oraz ortofotomapy cyfrowe z wykorzystaniem technologii geograficznych systemów informacyjnych (GIS). Kontrola administracyjna przebiega w oparciu o dane wektorowe PEGJPO, UPO. Powierzchnia PEGJPO jest to powierzchnia ewidencyjno-gospodarcza wyliczana na podstawie danych wektorowych pozyskanych z obrazu ortofotomapy.

Zaakcentował, że w sprawie o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2014 A Spółka z o.o. wystąpiło podejrzenie, iż jej reprezentant uczestniczy w procederze tworzenia sztucznych warunków wymaganych do otrzymania płatności aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia mając na uwadze art. 30 Rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz.Urz. UE L 30 z 31 stycznia 2009 r., str. 16, ze zm.). Przypomniał, że artykuł 30 – klauzula dotycząca przypadków obchodzenia prawa, nie naruszając szczególnych przepisów odnoszących się do poszczególnych systemów wsparcia – stanowi, iż nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów, w odniesieniu do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia. Podniósł przy tym, że dokonując obszernej weryfikacji sprawy oraz spraw spółek powiązanych organ pierwszej instancji ustalił, iż w przypadku prowadzonych spraw o przyznanie płatności na rok 2014 A Spółka z o.o. można przypisać działania, o których mowa w art. 30 Rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009.

Biorąc to pod uwagę, jak zaznaczył organ drugiej instancji, organ pierwszoinstancyjny (Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B.) przytoczoną na wstępie decyzją z dnia [...] nr [...] odmówił stronie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2014.

Następnie organ odwoławczy wyjaśnił, że dane zadeklarowane przez stronę we wniosku o przyznanie płatności podlegają weryfikacji przez organ prowadzący postępowanie przy zastosowaniu min. ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 7 ust. 1 i 2 oraz art. 19 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego i przepisów prawa unijnego, tj.: rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z dnia 2 grudnia 2009 r. str. 1, ze zm.), czy rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz.Urz. UE L 30 z 31 stycznia 2009 r., str. 16, ze zm.).

Zgodnie z art. 7 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego – rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009, jeżeli:

1) posiada w tym dniu działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr VII do rozporządzenia nr 1121/2009, z tym że w przypadku zagajników o krótkiej rotacji działka rolna powinna obejmować jednolitą gatunkowo uprawę o powierzchni co najmniej 0,1 ha;

2) wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności;

2a) przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności;

3) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.

1a. Jednolita płatność obszarowa przysługuje do powierzchni gruntów rolnych nie większej niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 1122/2009, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.

Zatem warunki otrzymania płatności bezpośrednich w roku 2014 – jak podniósł – określa ustawa o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Jednakowoż podkreślił, że środki pomocowe pochodzące z budżetu Unii Europejskiej podlegają ochronie zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE, EURATOM) NR 2988/95. Stosownie do tegoż rozporządzenia środki te muszą być wydatkowane zgodnie z zasadami rzetelnego zarządzania finansami, ogólną zasadą słuszności i proporcjonalności. Prawo wspólnotowe nakłada na Komisję Europejską i Kraje Członkowskie obowiązek badania, czy środki z budżetu Wspólnoty są wykorzystywane zgodnie z ich przeznaczeniem, przy uwzględnieniu pojęć zawartych w przepisach UE min. tj.:

a) "Gospodarstwo" (zgodnie z art. 2 lit. a i b rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009) oznacza wszystkie jednostki produkcyjne zarządzane przez rolnika znajdujące się na terytorium tego samego państwa członkowskiego,

b) "Gospodarstwo rolne" lub "gospodarstwo" (zgodnie z art. 2 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1166/2008) oznacza wyodrębnioną jednostkę zarówno pod względem technicznym jak i ekonomicznym, która posiada oddzielne kierownictwo i prowadzi działalność rolniczą wymienioną w załączniku I na terytorium gospodarczym Unii Europejskiej jako działalność podstawową lub drugorzędną.

Jednocześnie wyjaśnił, że organy zobowiązane są każdorazowo, mocą art. 30 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009, do zaniechania płatności na rzecz beneficjentów, w odniesieniu do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia.

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy uznał, że – dla wykazania istoty, mając na uwadze prowadzone postępowanie odnośnie stworzenia sztucznych warunków celem otrzymania dopłat w wyższej kwocie – koniecznym jest przedstawienie spółki A w powiązaniu z pozostałymi spółkami tj.: spółki B, C, D oraz E, które również w 2014 roku wystąpiły o przyznanie płatności. Tym samym wyeksponował, że ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2014 A Spółka z o.o. (wraz z dokumentacją włączoną do postępowania), a także informacji zawartych w Zintegrowanym Systemie Zarządzania i Kontroli (ZSZiK) wynika, iż reprezentant spółki A M.P. jest umocowany do reprezentowania innych jednoosobowych podmiotów, są to spółki zarówno zorganizowane, jak i te w organizacji, do których brak jest wpisów w KRS, tj.:

1) A Sp. z o.o., nr ID [...], obsługiwana przez Biuro Powiatowe ARiMR w B. nr [...], jak wynika z Krajowego Rejestru Sądowego nr [...] według stanu na dzień [...] spółka została wpisana do KRS dnia [...], osoby wchodzące w skład organu uprawnionego do reprezentacji to M.P.; przedmiot działalności to uprawa zbóż, roślin strączkowych i roślin oleistych na nasiona, z wyłączeniem ryżu oraz pozostałe uprawy rolne inne niż wieloletnie;

2) B Sp. z o.o., nr ID [...], obsługiwana przez Biuro Powiatowe ARiMR w P. nr [...], jak wynika z Krajowego Rejestru Sądowego nr [...] według stanu na dzień [...] spółka została wpisana do KRS dnia [...], dowody włączone do sprawy na podstawie postanowienia Nr [...] z dnia [...], postanowienia Nr [...] z dnia [...], postanowienia Nr [...] z dnia [...] w sprawie dopuszczenia dowodu, osoby wchodzące w skład organu uprawnionego do reprezentacji to M.P.; przedmiot działalności to uprawa zbóż, roślin strączkowych i roślin oleistych na nasiona, z wyłączeniem ryżu oraz pozostałe uprawy rolne inne niż wieloletnie;

3) C Sp. z o.o., nr ID [...], obsługiwana przez Biuro Powiatowe ARiMR w W. nr [...], jak wynika z Krajowego Rejestru Sądowego nr [...] według stanu na dzień [...] spółka została wpisana do KRS dnia [...], dowody włączone do sprawy na podstawie postanowienia Nr [...] z dnia [...], postanowienia Nr [...] z dnia [...], postanowienia Nr [...] z dnia [...] w sprawie dopuszczenia dowodu, osoby wchodzące w skład organu uprawnionego do reprezentacji to M.P.; przedmiot działalności to uprawa zbóż, roślin strączkowych i roślin oleistych na nasiona, z wyłączeniem ryżu oraz pozostałe uprawy rolne inne niż wieloletnie; oraz pozostałe spółki są w organizacji, brak do nich założonego KRS tj.:

4) F Sp. z o.o. w organizacji, nr ID [...], obsługiwana przez Biuro Powiatowe ARiMR w K. nr [...]; producent nie składał wniosków o przyznanie płatności na rok 2014;

5) D Sp. z o.o. w organizacji, o nr ID [...], obsługiwana przez Biuro Powiatowe ARiMR w P. nr [...]; dowody włączonych do sprawy na podstawie postanowienia Nr [...] z dnia [...], postanowienia Nr [...] z dnia [...], postanowienia Nr [...] z dnia [...] w sprawie dopuszczenia dowodu;

6) E Sp. z o.o. w organizacji, nr ID [...] obsługiwana przez Biuro Powiatowe ARiMR w Z. nr [...]; dowody włączonych do sprawy na podstawie Postanowienia Nr [...] z dnia [...], postanowienia Nr [...] z dnia [...], postanowienia Nr [...] z dnia [...] w sprawie dopuszczenia dowodu, nowa spółka utworzona w roku [...].

Jednocześnie wskazał, że – na podstawie dokumentów włączonych do postępowania mocą postanowień w sprawie dopuszczenia dowodów z dnia [...], tj.: akty notarialne założenia spółek uzyskanych od wskazanych biur powiatowych – dokonano następujących ustaleń. Spółka A Sp. z o.o., powstała na podstawie Aktu Notarialnego nr Rep. A nr [...] z dnia [...]. Wynika z niego, że – co uwypuklił – M.P. obejmuje [...] udziałów po [...] zł każdy o łącznej wartości [...] zł oraz zarząd spółki jest jednoosobowy a przedmiotem działalności spółki jest uprawa zbóż, roślin strączkowych i roślin oleistych na nasiona, z wyłączeniem ryżu oraz pozostałe uprawy rolne inne niż wieloletnie. Z kolei B Sp. z o.o., powstała na podstawie Aktu Notarialnego nr Rep. A nr [...] z dnia [...]. M.P. objął [...] udziałów po [...] zł każdy o łącznej wartości [...] zł oraz zarząd spółki jest jednoosobowy a przedmiotem działalności spółki jest uprawa zbóż, roślin strączkowych i roślin oleistych na nasiona, z wyłączeniem ryżu oraz pozostałe uprawy rolne inne niż wieloletnie. Natomiast C Sp. z o.o., powstała na podstawie Aktu Notarialnego nr Rep. A nr [...] z dnia [...]. Z jego treści wynika, iż M.P. obejmuje [...] udziałów po [...] zł każdy o łącznej wartości [...] zł oraz zarząd spółki jest jednoosobowy a przedmiotem działalności spółki jest uprawa zbóż, roślin strączkowych i roślin oleistych na nasiona, z wyłączeniem ryżu oraz pozostałe uprawy rolne inne niż wieloletnie. D Sp. z o.o. w organizacji powstało na podstawie Aktu Notarialnego nr Rep. A nr [...] z dnia [...]. M.P. objął [...] udziałów po [...] zł każdy o łącznej wartości [...] zł. Wynika z niego, że – na co także zwrócił uwagę organ – zarząd spółki jest jednoosobowy a przedmiotem działalności spółki jest uprawa zbóż, roślin strączkowych i roślin oleistych na nasiona, z wyłączeniem ryżu oraz pozostałe uprawy rolne inne niż wieloletnie. E Sp. z o.o. w organizacji powstała na podstawie Aktu Notarialnego Rep. A numer [...] z dnia [...]. Wynika, iż M.P. obejmuje [...] udziałów po [...] zł każdy o łącznej wartości [...] zł oraz, że zarząd spółki jest jednoosobowy, a przedmiotem działalności spółki jest uprawa zbóż, roślin strączkowych i roślin oleistych na nasiona, z wyłączeniem ryżu oraz pozostałe uprawy rolne inne niż wieloletnie.

W dalszej kolejności organ drugoinstancyjny zaznaczył, że analizie podlegała także powierzchnia deklarowana przez poszczególne spółki, mając na uwadze ewentualne zastosowanie modulacji podczas naliczania w przypadku, gdy deklaracja wszystkich płatności nastąpiłaby w jednym wniosku. Tym samym na podstawie informacji zawartych w dokumentacji posiadanej przez Biuro Powiatowe ARiMR w B. w tym dokumentów włączonych na podstawie tych postanowień z dnia [...] w sprawie dopuszczenia dowodów, ustalono, iż:

po pierwsze – spółka A Sp. z o.o., ubiegała się o płatności, tj.: jednolita płatność obszarowa (tzw. płatność JPO) na powierzchnię [...]ha, w ramach płatności z tytułu niekorzystnych warunków gospodarowania, tzw. płatność ONW na powierzchnię [...] ha oraz o płatności rolnośrodowiskowe tzw. płatność PRŚ na powierzchnię [...]ha dla wariantu 2.3 oraz powierzchnię [...]ha dla wariantu 3.1.2;

po drugie – B Sp. z o.o. w organizacji, ubiegała się o jednolitą płatność obszarową, na powierzchnię [...]ha, a także płatności z tytułu niekorzystnych warunków gospodarowania na powierzchnię [...]ha oraz PRŚ na powierzchnię [...]ha dla wariantu 2.1, nowy wniosek 2014;

po trzecie – C Sp. z o.o. ubiegała się o płatności: JPO na powierzchnię [...]ha, ONW na powierzchnię [...]ha oraz PRŚ na powierzchnię [...]ha dla wariantu 2.1, powierzchnię [...]ha dla wariantu 2.3 oraz powierzchnię [...]ha dla wariantu 3.1.2;

po czwarte – D Sp. z o.o. w organizacji ubiegała się o płatności: JPO na powierzchnię [...]ha, ONW na powierzchnię [...] ha oraz PRŚ na powierzchnię [...] ha dla wariantu 2.3 oraz powierzchnię [...] ha dla wariantu 3.1.2., oraz

po piąte – E Sp. z o.o. w organizacji ubiegała się o płatności: JPO na powierzchnię [...]ha, ONW na powierzchnię [...]ha oraz PRŚ na powierzchnię [...] ha dla wariantu 2.4 oraz powierzchnię [...] ha dla wariantu 3.1.2.

Argumentując podkreślił nadto, że na podstawie dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy o przyznanie płatności za rok 2013 ustalono, iż podmioty: A, B i F zostały założone w roku [...] i powstały na gruntach przejętych od osób fizycznych tj.: A.W., M.P. i P.P. Zaznaczył przy tym, iż z pisma z dnia [...] wynika, że osoby te składały uprzednio wnioski o przyznanie płatności w Biurze Powiatowym ARiMR we W., przy czym Kierownik tamtejszego Biura Powiatowego ARiMR zawiesił postępowanie w sprawach rolnośrodowiskowych za lata 2008, 2009 dla tych wniosków ze względu na niezakończone postępowanie za rok 2007. W roku 2010 A.W., M.P. i P.P., podjęli decyzję o przekazaniu prowadzenia gospodarstw, jednoosobowym spółkom prawa handlowego, w którym jedynym wspólnikiem i zarządem będzie M.P. i ustanowieniu ich siedziby poza właściwością miejscową dotychczasowego organu, czyli Biura Powiatowego ARiMR we W. Równocześnie zaakcentował, że z akt sprawy wynika, iż reprezentantem spółek został M.P., ponieważ – jak podał – jest on najbardziej doświadczony, ma wykształcenie prawnicze ze specjalizacją w zakresie prawa rolnego i postępowania administracyjnego odnośnie dopłat rolniczych. Wskazał, że spółki bez trudności uzyskały płatności w latach: 2010, 2011, 2012, co – jak podał organ odwoławczy – w ocenie M.P. "jest potwierdzeniem faktu, iż uzyskanie płatności poza organem [...] ARiMR było jedynym możliwym rozwiązaniem".

Ponadto wyjaśnił, że strona stwierdziła, iż:

po pierwsze – nie doszło do sztucznego podziału gospodarstwa ponieważ gospodarstwa spółek były utworzone na tych samych działkach co pierwotnie deklarowały osoby, tj.: A.W., M.P. i P.P., a także, że

po drugie – spółka B została założona w roku [...] w celu przejęcia gruntów uprzednio deklarowanych w ramach spółki F, która nie uzyskała wpisu do KRS i koniecznym stało się przeprowadzenie jej likwidacji.

W dalszych motywach ujął, że M.P. w piśmie z dnia [...] wyjaśnił tak kryteria wyboru lokalizacji siedziby spółek, jak i typ, czy też ich formę czyli spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, co – jak podał – miało na celu unikniecie bądź zminimalizowanie skutków niezgodnego z prawem działania organów rolnych i ograniczenie ryzyka prawnego, a co za tym idzie ograniczenie ryzyka windykacji spółki. Ponadto, na co także zwrócił uwagę, decydującym kryterium wyboru lokalizacji spółek było to, aby nie miały siedziby w granicach właściwości miejscowej [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa i nie miały siedziby w granicach właściwości jednego biura powiatowego ARiMR. Z treści tegoż pisma z dnia [...] – zdaniem organu odwoławczego – jednoznacznie wypływają powody, dla których M.P. zakładał spółki w różnych województwach, a mianowicie uniknięcie rozpatrywania spraw o przyznanie płatności poszczególnych spółek przez jednego Kierownika Biura Powiatowego ARiMR. Podkreślił, że M.P. podniósł, iż nie miał miejsca żaden podział gruntów między spółki, gdyż nigdy nie stanowiły one jednej całości gospodarczej, a także, że Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. ustalił, iż działki użytkowane przez spółki, których jest reprezentantem były deklarowane w roku 2009 przez niego oraz A.W. i P.P. Mając na uwadze te ustalenia Biuro Powiatowe ARiMR w B. wystosowało do reprezentanta spółki A Sp. z o.o. – M.P. wezwanie do złożenia wyjaśnień. Organ pierwszej instancji wezwał beneficjenta do uszczegółowienia następujących kwestii:

1. Kto prowadził działalność rolniczą na zadeklarowanych przez spółki działkach, których reprezentantem jest M.P.;

2. Kto jest odpowiedzialny za ustalenie z doradcą rolnośrodowiskowym zakresu działalności w spółkach, w których reprezentantem jest M.P.;

3. Kto finansował sporządzenie planów działalności rolnośrodowiskowej w spółkach, w których reprezentantem jest M.P.;

4. Kto decydował o wyborze rodzaju upraw oraz wykonywał niezbędne czynności dla prawidłowego funkcjonowania gospodarstwa;

5. Kto rozliczał się za usługi wykonywane na gruntach, prosząc o przedstawienie np.: faktur, rachunków;

6. Jaki był cel podziału gruntów pomiędzy spółki jednoosobowe, w których M.P. jest reprezentantem;

7. Kryteria wyboru lokalizacji siedziby spółek nie mających powiązania z lokalizacją gruntów;

8. Przedstawienie umów dzierżawy oraz aktów notarialnych na grunty użytkowane przez spółki, których M.P. jest reprezentantem.

W odpowiedzi z dnia [...] M.P. podniósł, iż jest ono adresowane do spółki A sp. z o.o. i powołując się na zasadę odrębności podmiotów posiadających osobowość prawną odpowiada jedynie w kwestii dot. A sp. z o.o., oświadczając zarazem, że:

a) działalność rolnicza na zadeklarowanych działkach prowadziła strona;

b) plan rolnośrodowiskowy był sporządzany około [...] lat temu i jest w stanie precyzyjnie przedstawić okoliczności sporządzenia;

c) plan rolnośrodowiskowy był zamówiony u doradcy prywatnie, który nie wystawił faktury oraz pokwitowania zapłaty;

d) zabiegi agrotechniczne na działkach zadeklarowanych do płatności w roku 2014 nadzorował ich wykonawca W.P.;

e) deklaracja TUZ oraz ugory nie wymagają decyzji jakie rośliny uprawiać;

f) strona nie finansowała pracowników najemnych;

g) wynagrodzenie za wykonane usługi miało formę częściowo pieniężną częściowo w naturze;

h) strona wyczerpująco złożyła wyjaśnienia dot. wyboru lokalizacji siedzib spółek w postępowaniu prowadzonym za rok 2013;

i) strona zaprzecza jakoby dokonywała podziału gruntów;

j) strona nie posiada aktów notarialnych ani umów dzierżawy.

W dalszej kolejności organ wskazał, że na podstawie informacji zawartych w dokumentacji sprawy o przyznanie A Spółka z o.o. płatności za rok 2014, jak również wniosków o przyznanie płatności na ten rok pozyskanych z akt spraw prowadzonych przez Biura Powiatowe ARiMR w P., W., P., Z. i akt włączonych postanowieniami z dnia [...] w sprawie dopuszczenia dowodu ustalono, iż:

po pierwsze – działki ewidencyjne deklarowane w ramach wniosku spółki A, tj.:

a) działka ewidencyjna o nr TERYT: [...], położona w województwie [...], powiat [...], gmina O., obręb Ł., nr obrębu geodezyjnego [...], nr działki [...],

b) działka ewidencyjna o nr TERYT: [...], położona w województwie [...], powiat [...], gmina O., obręb Ł., nr obrębu geodezyjnego [...], nr działki [...],

c) część działki ewidencyjnej o nr TERYT: [...], położonej w województwie [...], powiat [...], gmina K., obręb G., nr obrębu geodezyjnego [...], nr działki [...],

po drugie – działki ewidencyjne deklarowane w ramach wniosku spółki C, tj.:

a) działka ewidencyjna o nr TERYT: [...], położona w województwie [...], powiat [...], gmina M., obręb W., nr obrębu geodezyjnego [...], nr działki [...],

b) działka ewidencyjna o nr TERYT: [...], położona w województwie [...], powiat [...], gmina M., obręb W., nr obrębu geodezyjnego [...], nr działki [...],

po trzecie – działki ewidencyjne deklarowane w ramach wniosku spółki B, tj.:

a) działka ewidencyjna o nr TERYT: [...], położona w województwie [...], powiat [...], gmina R., obręb B., nr obrębu geodezyjnego [...], nr arkusza mapy [...], nr działki [...],

b) działka ewidencyjna o nr TERYT: [...], położona w województwie [...], powiat [...], gmina R., obręb B., nr obrębu geodezyjnego [...], nr arkusza mapy [...], nr działki [...],

c) działka ewidencyjna o nr TERYT: [...], położona w województwie [...], powiat [...], gmina R., obręb B., nr obrębu geodezyjnego [...], nr arkusza mapy [...], nr działki [...],

d) działka ewidencyjna o nr TERYT: [...], położona w województwie [...], powiat [...], gmina R., obręb K., nr obrębu geodezyjnego [...], nr arkusza mapy [...], nr działki [...],

po czwarte – działki ewidencyjne deklarowane w ramach wniosku spółki D, tj:

a) działka ewidencyjna o nr TERYT: [...], położona w województwie [...], powiat [...], gmina G., obręb O., nr obrębu geodezyjnego [...], nr arkusza mapy [...], nr działki [...],

b) działka ewidencyjna o nr TERYT: [...], położona w województwie [...], powiat [...], gmina G., obręb P., nr obrębu geodezyjnego [...], nr arkusza mapy [...], nr działki [...],

c) część działki ewidencyjnej o nr TERYT : [...], położonej w województwie [...], powiat [...], gmina K., obręb G., nr obrębu geodezyjnego [...], nr działki [...],

po piąte – działki ewidencyjne deklarowane w ramach wniosku spółki E, tj.:

a) działka ewidencyjna o nr TERYT: [...], położona w województwie [...], powiat [...], gmina L. obręb U., nr obrębu geodezyjnego [...], nr działki [...];

b) działka ewidencyjna o nr TERYT: [...], położona w województwie [...], powiat [...], gmina L., obręb U., nr obrębu geodezyjnego [...], nr działki [...];

c) działka ewidencyjna o nr TERYT: [...], położona w województwie [...], powiat [...], gmina L., obręb U., nr obrębu geodezyjnego [...], nr działki [...];

d) działka ewidencyjna o nr TERYT: [...], położona w województwie [...], powiat [...], gmina L., obręb U., nr obrębu geodezyjnego [...], nr działki [...];

e) działka ewidencyjna o nr TERYT: [...], także położona w województwie [...] w U., nr obrębu geodezyjnego [...], nr działki [...];

f) działka ewidencyjna o nr TERYT: [...], położona w województwie [...], powiat [...], gmina L. nr działki [...], obręb U. nr obrębu geodezyjnego [...];

g) działka ewidencyjna o nr TERYT: [...], położona w województwie [...], powiat [...], gmina L., obręb U., nr obrębu geodezyjnego [...], nr działki [...].

Uwypuklił także, że F Sp. z o.o. w organizacji nie złożyła w 2014 roku wniosku o przyznanie płatności.

Zdaniem organu odwoławczego zasadnie organ pierwszej instancji uznał, że – co jednoznacznie wynika z akt sprawy – działka ewidencyjna o nr TERYT: [...] była deklarowana w roku 2013 przez F, natomiast w roku 2014 przez spółkę B.

Biorąc pod uwagę cały materiał dowodowy zebrany w sprawie o przyznanie płatności A Spółka z o.o. na rok 2014 Biuro Powiatowe ARiMR w B. uznało iż, zasadnym jest uzupełnienie materiału dowodowego w ramach treści zawartych w pismach z Agencji Nieruchomości Rolnych W. i Z. w zakresie praw do użytkowania gruntów przez poszczególne spółki. W związku z tym Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. pismami z dnia [...] wystąpił do tych instytucji o podanie informacji, kto ma prawo do użytkowania działek ewidencyjnych w roku 2014.

Na podstawie informacji uzyskanych z Agencji Nieruchomości Rolnych (ANR) właściwych miejscowo pod kątem położenia działek ewidencyjnych zadeklarowanych we wnioskach o przyznanie płatności znajdujących się w teczce aktowej spraw o przyznanie płatności za lata 2013 i 2014 spółki A ustalono, że:

1) działka ewidencyjna [...] położona w obrębie G., gmina K. jest objęta umową dzierżawy zawartą z C,

2) działka ewidencyjna [...] położona w obrębie W., gmina M. oraz działka [...] położna w obrębie W. gmina M. zostały sprzedane w roku [...] na rzecz M.P.,

3) działki ewidencyjne [...], [...], [...] położone w obrębie B., gmina R. położone w obrębie K., gmina R. od dnia [...] są bezumownie użytkowane przez A.W., ponadto ANR stwierdziło, iż działki te od [...] r. pozostawały przedmiotem umów dzierżawy zawartych z A.W., umowy te wygasły z dniem [...],

4) działka ewidencyjna [...] położona w obrębie K., gmina R. nie jest obciążona umową dzierżawy, dnia [...] został spisany protokół zdawczo- odbiorczy,

5) działka ewidencyjna [...] położona w obrębie O. gmina G. oraz działka [...] położona w obrębie P., gmina G. od dnia [...] są bezumownie użytkowane przez A.W. oraz osoby trzecie. ANR W. zaznaczyło, iż działki te od [...] r. pozostawały przedmiotem umów dzierżawy zawartych z tymi podmiotem i umowy te zostały rozwiązane z dniem [...],

6) działki ewidencyjne [...] i [...] położone w obrębie Ł., gmina O. są bezumownie użytkowane przez A.W., umowa dzierżawy została wypowiedziana z dniem [...].

Ponadto wyjaśniał, że do strony wysłano w dniu [...] wezwanie w trybie art. 50 § 1 Kpa, celem przedłożenia dokumentów finansowo-księgowych potwierdzających ponoszenie kosztów związanych z prowadzeniem działalności rolniczej jak również przedstawienia sprawozdania finansowego spółki. W odpowiedzi z dnia [...] M.P. poinformował pytającego, iż sprawozdanie spółki nie zostało zatwierdzone. Do pisma, na co zwrócił uwagę organ, został dołączony jedynie dokument kasowy KW dotyczący rozliczenia koszenia i zbioru siana na działkach ewidencyjnych zadeklarowanych przez A Sp. z o.o.

Tym samym, podsumowując, podał, że – w kontekście tworzenia sztucznych warunków do uzyskania płatności – ustalono, iż M.P. reprezentujący spółkę A jest również umocowany do reprezentowania innych jednoosobowych spółek z ograniczoną odpowiedzialnością zorganizowanych i tych w organizacji. Spółki te zostały utworzone na terenie granic sześciu jednostek samorządu terytorialnego (województw i powiatów), natomiast grunty deklarowane do płatności zlokalizowane są w większości na terenie województwa [...] oraz dwie działki na terenie województwa [...], czyli poza siedzibami spółek, które są zarejestrowane w województwach: [...], [...], [...], [...], [...] i [...].

Toteż – zdaniem organów pierwszej i drugiej instancji – istniejące pomiędzy spółkami powiązania osobowe, funkcjonalne i kapitałowe pozwalają jednoznacznie uznać, iż celem działania tychże podmiotów było pobieranie pomocy finansowej wypłacanej przez ARiMR w odniesieniu do gruntów zadeklarowanych we wnioskach o przyznanie płatności na rok 2014. Utworzenie spółek, jest w ich ocenie, jedynie wewnętrznym (sztucznym) podziałem gospodarstwa rolnego zarządzanego przez M.P. – reprezentanta spółek, które nie stanowią podmiotów odrębnych technicznie i gospodarczo.

W dalszej kolejności organ drugoinstancyjny podniósł, że z danych zawartych w Krajowym Rejestrze Sadowym oraz umów spółek wynika, że M.P. jest jedynym udziałowcem i osobą uprawnioną do ich reprezentacji, a Spółki: A, B, C, D oraz E posiadają tożsamy przedmiot działalności, tj.: uprawa zbóż, roślin strączkowych i roślin oleistych na nasiona, z wyłączeniem ryżu oraz pozostałe uprawy rolne inne niż wieloletnie.

Podsumowując organ drugoinstancyjny aprobując stanowisko organu pierwszej instancji uznał, że prowadzenie działalności rolniczej na działkach deklarowanych w ramach wniosków poszczególnych spółek, które są zlokalizowane w ramach dwóch województw, mogą stanowić zorganizowaną całość, natomiast ich podział był dokonany sztucznie w celu maksymalizacji zysków, czego może dowodzić także podział działki ewidencyjnej o nr TERYT: [...], położonej w województwie [...], powiat [...], gmina K., obręb G., nr obrębu geodezyjnego [...], nr działki [...], pomiędzy dwie spółki tj.: A i D. Odwołując się do informacji uzyskanych z Agencji Nieruchomości Rolnych z Z. i z W. – że deklarowane w ramach wniosków spółek działki ewidencyjne w części są przedmiotem bezumownego użytkowania przez A.W., będącą jednocześnie żoną M.P., a część jest własnością M.P. – skonstatował, że "w takim zestawieniu faktów trudno dopatrzeć się realnego celu gospodarczego takiego podziału gospodarstwa, które z logicznego punktu widzenia nie są możliwe do uzasadnienia".

Deklarowana do jednolitej płatności obszarowej przez A Sp. z o.o. we wniosku z dnia [...] łączna powierzchnia użytków rolnych wynosi [...]ha. Zaś łączna powierzchnia gruntów zgłoszonych przez spółki będące w zarządzie M.P. deklarowana do płatności JPO wynosi [...]ha.

Odnosząc poczynione ustalenia do regulacji prawnych przedmiotu wskazał, że w związku z art. 11 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 oraz zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym w sprawie ustalenia współczynnika korygującego do płatności bezpośrednich przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 73/2009 w odniesieniu do roku kalendarzowego 2014, w przypadku, gdy łączna kwota płatności bezpośrednich finansowanych z budżetu wspólnotowego (jednolita płatność obszarowa, płatność do krów i owiec, specjalna płatność obszarowa do powierzchni upraw roślin strączkowych i motylkowatych drobnonasiennych uprawianych w plonie głównym, płatność do tytoniu, płatność cukrowa, płatność do pomidorów oraz oddzielna płatność z tytułu owoców miękkich), w danym roku jest wyższa od równowartości 2 000,00 euro, przeliczonej na złote według kursu euro ustalonego zgodnie z art. 3 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1913/2006 z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania agromonetarnego systemu dla euro w rolnictwie i zmieniającego niektóre rozporządzenia (Dz.Urz. UE L 365 z 21 grudnia 2006 r., str. 52, z późn. zm.) kwotę płatności bezpośrednich przekraczającą 2 000,00 euro zmniejsza się w wyniku zastosowania współczynnika korygującego o 1,30221400%. Zgodnie z art. 79 ust 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 współczynnik korygujący stosuje się do sumy płatności bezpośrednich przysługujących rolnikowi w danym roku po uwzględnieniu zmniejszeń płatności, o których mowa w art. 78 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009, czyli po uwzględnieniu zmniejszeń z tytułu przedieklarowania powierzchni, złożenia wniosku lub zmiany do wniosku po terminie oraz zmniejszenia z tytułu niezgłoszenia wszystkich gruntów rolnych będących w posiadaniu rolnika na dzień 31 maja roku składania wniosku. Zgodnie z § 13 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 marca 2014 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r., poz. 302 z późn. zm.) w przypadku stosowania współczynnika korygującego, każda płatność bezpośrednia (finansowana z budżetu wspólnotowego) jest zmniejszana proporcjonalnie do udziału tej płatności w całkowitej kwocie wszystkich płatności bezpośrednich.

Sztuczny podział dużego gospodarstwa między podmioty deklarujące do płatności mniejsze powierzchnie prowadzi do uzyskania sumarycznej płatności większej niż wynika to z przepisów o przyznaniu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Przeprowadzona analiza wartości współczynników korygujących dla wstępnie naliczonych jednolitych płatności obszarowych do łącznej powierzchni gruntów wskazanych pięciu podmiotów oraz odrębnie dla każdej ze spółek będących w zarządzie M.P. wykazała, iż wartość modulacji w sytuacji występującego podziału gruntów na pięć podmiotów będzie niższa niż gdyby grunt ten został zgłoszony do płatności w całości przez jednego producenta. Jednocześnie organ odwoławczy stwierdził, że nie można pominąć faktu, iż złożony w dniu [...] wniosek o przyznanie płatności na rok 2014 przez A Sp. z o.o. wykazuje oprócz wnioskowania spółki o jednolitą płatność obszarową także o pomoc finansową z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) oraz płatność rolnośrodowiskową (PRS). W przypadku pomocy finansowej ONW oraz płatności PRŚ występują bardziej widoczne przesłanki opłacalności podziału jednego dużego gospodarstwa na kilka mniejszych. Przesłanki te wynikają z przepisów prawa a mianowicie:

1) dla płatności PRŚ, zgodnie z § 20 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. z 2013 r., poz. 361 z późn. zm.) płatność rolnośrodowiskową jest przyznawana w wysokości:

a) 100% stawki płatności - za powierzchnię od 0,1 ha do 100 ha;

b) 50 % stawki płatności - za powierzchnię powyżej 100 ha do 200 ha;

c) 10 % stawki płatności - za powierzchnię powyżej 200 ha.

W niniejszym przypadku łączna powierzchnia gruntów zgłoszonych przez spółki będące w zarządzie M.P., deklarowana do płatności PRŚ wynosi [...] ha, a kwota płatności PRS – w pakiecie rolnictwo ekologiczne, wyliczona na podstawie tych deklaracji wynosi [...] zł. W sytuacji gdyby te same grunty deklarowane były przez jeden podmiot w ramach jednego gospodarstwa rolnego wysokość tej kwoty, po zastosowaniu degresji, wyniosłaby [...] zł.

2) dla płatności ONW, zgodnie z § 3 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)", objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. z 2009, Nr 40, poz. 329 ze zm.), płatność ONW do powierzchni działek rolnych lub ich części położonych na obszarach ONW przekraczającej 50 ha jest przyznawana w wysokości:

a) 50 % stawki podstawowej – za powierzchnię powyżej 50 ha do 100 ha;

b) 25 % stawki podstawowej – za powierzchnię powyżej 100 ha do 300 ha.

Wyjaśnił przy tym, że w przypadku deklaracji przez rolnika do płatności ONW powierzchni większej niż 50 ha, stawka płatności maleje, a powyżej 300 ha płatność nie przysługuje (§ 2 ust. 3 rozporządzenia ONW), zatem – jak wywiódł –sztuczny podział dużego gospodarstwa między podmioty deklarujące do płatności ONW mniejsze powierzchnie prowadzi do uzyskania sumarycznej płatności większej niż wynika to z przywołanych przepisów.

Pomimo odrębności tych trzech programów i rozpatrywania każdego z nich na podstawie odrębnych przepisów prawa – jak stwierdził – należy mieć na uwadze, iż działki rolne C i D (dz.ew. nr [...]) deklarowane przez producenta we wniosku są deklarowane do jednolitej płatności obszarowej, pomocy finansowej ONW oraz płatności PRŚ.

Nadto zwrócił uwagę na treść art. 2 lit. b rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009, z którego, jak zaznaczył, wynika, że "gospodarstwo" oznacza wszystkie jednostki produkcyjne zarządzane przez rolnika znajdujące się na terytorium tego samego państwa członkowskiego. Z kolei w myśl art. 2 lit a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1166/2008 "gospodarstwo rolne" lub "gospodarstwo" oznacza wyodrębnioną jednostkę, zarówno pod względem technicznym, jak i ekonomicznym, która posiada oddzielne kierownictwo i prowadzi działalność rolniczą wymienioną w załączniku I na terytorium gospodarczym Unii Europejskiej jako działalność podstawową lub drugorzędną. Tymczasem w rozpatrywanej sprawie żaden z podmiotów deklarujących grunty do płatności nie spełnia kryteriów zawartych w wyżej przytoczonych definicjach. Nie są to bowiem jednostki wyodrębnione pod względem technicznym (różne siedziby i brak zaplecza technicznego), a cechuje je ta sama działalność wpisana w KRS i w umowach spółek, jedność ekonomiczna, czyli powiązania osobowe i kapitałowe, m.in. jeden numer rachunku bankowego dla spółek B i C, nie posiadają odrębnego kierownictwa, wszak w rzeczywistości zarządzane są przez tę samą osobę. Potwierdza to również fakt, iż F Sp. z o.o. w organizacji nie złożyła w roku 2014 wniosku o przyznanie płatności. Jak wynika z akt sprawy działka ewidencyjna o nr TERYT: [...] była deklarowana w roku 2013 przez F, natomiast w roku 2014 działka ta została zadeklarowana we wniosku o przyznanie płatności przez spółkę B.

Prowadzenie działalności rolniczej na działkach ewidencyjnych deklarowanych w ramach wniosków poszczególnych spółek, zlokalizowanych w większości na terenie województwa dolnośląskiego zdaniem organu pierwszej i drugiej instancji mogą stanowić zorganizowaną całość zarządzaną przez jedną osobę M.P., co potwierdza to, iż jest on jedynym właścicielem i reprezentantem tych spółek i decyduje o zwykłych czynnościach zarządczych w nich. Ponadto, strona nie przedstawiła żadnych dokumentów mających świadczyć, iż każda ze spółek prowadzi na własny rachunek i ryzyko działalność rolniczą i wszelkie czynności gospodarcze na zadeklarowanych do płatności działkach.

W trakcie postępowania – co uwypuklił organ odwoławczy – podjęto czynności w celu ustalenia czy M.P. posiada i faktycznie użytkuje działki ewidencyjne deklarowane w ramach wniosków poszczególnych spółek poprzez zebranie takich dokumentów jak: dowody zakupu środków produkcji (np. nawozów lub nasion), dowodów potwierdzających wykonywanie prac agrotechnicznych (np. protokoły odbioru, faktury), potwierdzenie opłaty podatku rolnego, faktury ze sprzedaży uzyskanych w roku 2014 płodów rolnych przez spółkę. Tymczasem to właśnie reprezentant tych podmiotów w tym strony w żaden sposób nie odniósł się do stawianego przez organ zarzutu sztucznego tworzenia warunków i nie przedstawił w tym zakresie żadnych argumentów, kwestionując jedynie uprawnienie organu do prowadzenia postępowania w takim zakresie. Wszelkie odpowiedzi na wezwanie organu były jedynie polemiką, co do zasadności i prawidłowości wystosowanego przez organ wezwania.

W oparciu o zgromadzoną dokumentację ustalono w sposób bezsporny, iż M.P. jako jedyny reprezentant i udziałowiec w sześciu spółkach z siedzibą na terenie kraju posiada szeroką wiedzę i wszelkie dokumenty Spółek: A Sp. z o.o., B Sp. z o.o., C Sp. z o.o., F Sp. z o.o. w organizacji, D Sp. z o.o. w organizacji, E Sp. z o.o. w organizacji i ma bezpośredni wpływ na funkcjonowanie spółek i nieograniczoną decyzyjność. Samodzielne zarządza on gruntami poszczególnych spółek, co potwierdza też przedłożona przez stronę umowa z roku [...] podpisana przez niego z W.P. na koszenie, grabienie i prasowanie siana na części działki nr [...] obręb G., gmina K. Nadto, na co także zwrócił uwagę, w roku [...] za pismem z dnia [...] do Biura Powiatowego ARiMR w B. został przekazany podpisany przez niego dowód wpłaty potwierdzający rozliczenie koszenia i zbioru siana na działce [...] zgłaszanej do płatności przez A Sp. z o.o. oraz D Sp. z o.o. w organizacji jak również koszenie ugorów na działkach ewidencyjnych [...] i [...] obręb Ł.

Podsumowując organ odwoławczy wywiódł, że okolicznością potwierdzającą, iż spółki będące we władaniu M.P. można uznać za jedno przedsiębiorstwo-gospodarstwo, jest to, że jako jedyny reprezentant może:

po pierwsze –większością praw głosu akcjonariuszy i wspólników lub członków w spółkach odwoływać członków organu zarządzającego lub nadzorującego,

po drugie – wywierać dominujący wpływ na jednostki gospodarcze będące w jego zarządzie,

po trzecie – samodzielnie kontrolować poczynania wszystkich spółek będących w jego zarządzie.

Spółki pozostające w jakimkolwiek z tych stosunków są uznawane za jedno przedsiębiorstwo.

Na zakończenie podkreślił, iż działki zadeklarowane do płatności przez spółki, których M.P. jest reprezentantem w części są przedmiotem bezumownego użytkowania przez A.W., będącą jednocześnie żoną M.P., a część jest własnością reprezentanta spółek. Jak wynika z uzyskanej informacji z ANR filia w Z. działki ewidencyjne [...] i [...] położone w obrębie Ł., gmina O., zadeklarowane do płatności w roku 2014 przez spółkę A są przedmiotem bezumownego użytkowania przez A.W. Umowa dzierżawy na przedmiotowe działki była zawarta z na okres od [...] do [...]. Natomiast działka ewidencyjna [...] położona w obrębie G., do której spółka A oraz D Sp. z o.o. w organizacji podjęła zobowiązanie do prowadzenia działalności rolnośrodowiskowej w ramach wariantu 2.3 i 3.1.2 i działki te zostały zadeklarowane we wnioskach o przyznanie płatności na rok 2014 przez te spółki są przedmiotem dzierżawy spółki C.

Zdaniem organu w tym przypadku mamy do czynienia z podziałem dużego gospodarstwa na mniejsze części. Gospodarstwa utworzone w ramach spółek są zarządzane przez jedną osobę, w tym przypadku przez M.P. oraz zgodnie z definicją "gospodarstwa" w myśl art. 2 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1166/2008, można – w jego opinii – również ponad wszelką wątpliwość postawić tezę, że podzielone gospodarstwa są spójne zarówno pod względem ekonomicznym jak i technicznym oraz zarządzane przez tożsame kierownictwo. Natomiast sztuczny podział gospodarstwa poprzez utworzenie spółek kapitałowych miał na celu zwiększenie maksymalnego limitu pomocy przysługującego jednemu beneficjentowi mając na uwadze art. 11 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 w związku z rozporządzeniem wykonawczym w sprawie ustalenia współczynnika korygującego do płatności bezpośrednich przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 73/2009 w odniesieniu do roku kalendarzowego 2014.

Mając powyższe na uwadze za WSA w Warszawie wyjaśnił, że pomimo, iż istnieje swoboda układania określonych stosunków gospodarczych, to jednak organy są zobowiązane do badania, czy stosunki te nie są układane w sposób sztuczny w celu uzyskania korzyści finansowej i w wypadku stwierdzenia takiego faktu, organ winien odmówić przyznania dofinansowania – tak wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 grudnia 2011 r. sygn. akt V SA/Wa 1659/11, wszystkie przywoływane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl.

Resumując, organ odwoławczy stwierdził, iż A Sp. z o.o. nie wykazała, że posiada odrębne zaplecze techniczne, co uzasadniałoby odrębne gospodarowanie, a M.P. nie wykazał, aby którakolwiek ze spółek będących w jego zarządzie wymagała wyodrębnienia ze względu na szczególny tego wymóg np. odmienny profil działalności czy konieczność zapewnienia odmiennego rynku zbytu. Z akt sprawy nie wynika, aby w imieniu konkretnych spółek zaciągane były zobowiązania.

Powyższe – jak stwierdził – wskazuje, że jednoosobowa spółka A po pierwsze: nie stanowi jednostki wyodrębnionej pod względem technicznym i ekonomicznym, a Prezes zarządu spółki oraz jedyny udziałowiec – M.P. jest również właścicielem i zarządzającym spółkami E Sp. z o.o. w organizacji, B Spółka z o.o., C Spółka z o.o., F Sp. z o.o. w organizacji oraz D Sp. z o.o.;

po drugie – jest częścią składową gospodarstwa zarządzanego przez niego.

Odnosząc się z kolei do argumentu strony, iż w latach wcześniejszych organy ARiMR wydały 12 decyzji przyznających płatności nie dopatrując się tworzenia sztucznych warunków – podał, iż postępowania w sprawach o przyznanie płatności na inne lata mają charakter odrębny, są inicjowane odrębnym dokumentem wniosku, w ich toku dane podlegają procesowi weryfikacji z uwzględnieniem zmian stanu faktycznego i prawnego i kończą się rozstrzygnięciem w formie decyzji administracyjnej. Przyznanie czy też odmowa płatności w danym roku (oprócz płatności PRŚ) nie przesądza o wynikach postępowania na kolejne lata.

Powoływanie się przez zatem na inne postępowania toczące się w analogicznych sprawach nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy z roku 2014 ponieważ każda ze spraw administracyjnych rozpatrywana jest indywidualnie. Okoliczności pomimo pozornego podobieństwa mogą się różnić w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie – stanowisko zbieżne z prezentowany, jak wskazał, wyraził NSA w wyroku z dnia 6 grudnia 2011 r., sygn. akt IIGSK 1251/10. Płatności ze środków publicznych, funduszy unijnych czy krajowych na rzecz producentów rolnych mają być przeznaczone dla wsparcia rzeczywistych producentów rolnych i faktycznie przez nie prowadzonej działalności rolniczej, a nie dla fikcyjnych posiadaczy lub podmiotów formalnie powołanych tylko w celu osiągnięcia korzyści finansowych.

Środki pomocowe, jak dalej argumentował, pochodzące z budżetu Unii Europejskiej podlegają ochronie zgodnie z rozporządzeniem Rady (WE, EURATOM) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich. Zgodnie z tym rozporządzeniem wydatkowanie środków własnych przez Wspólnotę jest centralnie zarządzane oraz monitorowane. We wszystkich dziedzinach należy przeciwstawiać się działaniom przynoszącym szkodę interesom finansowym Wspólnot. Artykuł 4 rozporządzenia nr 2988/95 stanowi, iż "działania skierowane na pozyskanie korzyści w sposób sprzeczny z odpowiednimi celami prawa wspólnotowego mającymi zastosowanie w danym przypadku poprzez sztuczne stworzenie warunków w celu uzyskania tej korzyści, prowadzą do nieprzyznania lub wycofania korzyści". Natomiast odwołując się do art. 7 tego rozporządzenia podał, że "środki administracyjne i kary Wspólnoty mogą być stosowane wobec podmiotów gospodarczych wymienionych w art. 1 tzn. wobec osób fizycznych lub prawnych i innych jednostek posiadających zdolność prawną na mocy prawa krajowego, które popełniły nieprawidłowość. Mogą być także stosowane wobec osób, które uczestniczyły w nieprawidłowości oraz wobec tych osób, na których ciąży obowiązek poniesienia odpowiedzialności za nieprawidłowości (...)". Z kolei zgodnie z art. 2 pkt 5 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego nieprawidłowości w rozumieniu art. 2 pkt 10 rozporządzenia nr 1122/2009 – oznaczają każdy przypadek nieprzestrzegania stosownych zasad przydzielania przedmiotowej pomocy. Zaś zgodnie z art. 30 Rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów, w odniesieniu do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia. Rozporządzenie nie definiuje pojęcia "sztucznych" warunków, ale kwestia wykładni tego pojęcia była przedmiotem rozważań Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 12 września 2013r. w sprawie C-434/12. Przedmiotowy wyrok określa prawidłowy sposób postępowania przez organy ARiMR w temacie uznania sztucznych warunków dla otrzymania płatności. Do stwierdzenia stworzenia przez beneficjenta sztucznych warunków uzasadniających odmowę przyznania płatności konieczne jest wykazanie łącznego wystąpienia elementu:

a) obiektywnego, ogółu obiektywnych okoliczności, z których wynika, że pomimo formalnego poszanowania przesłanek przewidzianych w stosownych uregulowaniach, cel realizowany przez te uregulowania nie został osiągnięty i

b) subiektywnego, wola uzyskania korzyści wynikającej z uregulowań Unii Europejskiej poprzez sztuczne stworzenie wymaganych dla jej uzyskania przesłanek.

Zdaniem organu odwoławczego w rozpatrywanej sprawie wystąpiły te dwa elementy, zatem należało orzec jak w sentencji.

Od powyższej decyzji, tj. decyzji Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego strona złożyła skargę do tut. Sądu kwestionując ją w całości wniosła o:

1. Uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

2. Zasądzenie od organu kosztów procesu.

3. Rozpoznanie skargi w postępowaniu uproszczonym, z oświadczeniem, że skarżący zrzeka się rozprawy.

W jej motywach autor skargi zanegował, stanowisko organów, że strona dokonała sztucznego podziału gospodarstwa celem uniknięcia degresji powierzchniowej płatności systemów wsparcia bezpośredniego stwarzając tym samym sztuczne warunki dla uzyskania nienależnie zwiększonych płatności. Zaakcentował, iż płatności systemów wsparcia bezpośredniego JPO w zakresie w jakim ubiegały się o nie spółki wymienione przez organ w uzasadnieniu decyzji, w ogóle nie podlegają modulacji powierzchniowej. Tym samym – jak stwierdził – pogląd organu jakoby nastąpił podział gospodarstwa celem uzyskania zwiększonych płatności jest w świetle obowiązującego stanu prawnego niemożliwy do realizacji. Nie ma bowiem możliwości uzyskania większych płatności JPO poprzez hipotetyczny podział gospodarstwa, ponieważ są one niezależne od powierzchni gospodarstwa. Podkreślił, iż płatności systemów wsparcia bezpośredniego i płatności ONW oraz PRŚ są to różne płatności, z odmiennymi warunkami ich przyznawania i przyznawane w odrębnych postępowaniach. W jego ocenie brak jest podstaw prawnych dla stosowania sankcji do płatności systemów wsparcia bezpośredniego wobec stwierdzenia mniej lub bardziej uzasadnionych nieprawidłowości w ramach płatności ONW i PRŚ. Zaznaczył, że w przedmiocie płatności systemów wsparcia bezpośredniego dla Spółek C sp. zo.o., E sp. z o.o. i B sp. z o.o. odpowiednie organy ARiMR wydały za rok 2014 siedem (7) decyzji (jak i w poprzednich) przyznających wnioskowane płatności i mimo wystąpień organu [...] nie dopatrzyły się stwarzania przez nie sztucznych warunków czy sztucznego podziału gospodarstwa. Tymczasem, na co zwrócił uwagę, organ mając wiedzę o tym z urzędu w ogóle nie dokonał oceny tych okoliczności. Naruszył tym samym obowiązek dokonania wyczerpującej oceny materiału dowodowego. Ponadto orzekając wbrew ostatecznym decyzjom innych organów ARiMR naruszył zasadę res iudicata, jako że zagadnienie wstępne w zakresie tych spółek zostało uprzednio odmiennie rozstrzygnięte przez uprawnione organy AKiMR. Co równie istotne, jak kontynuował, organ podstawowy naruszył zasadę budowania zaufania do organów państwa, orzekając w sposób oczywiście sprzeczny z orzeczeniami innych organów ARiMR. Jego zdaniem, to samo naruszenie ma miejsce również wobec tego, iż organ podstawowy w latach 2011-2013 wydał stronie dwanaście (12) decyzji administracyjnych przyznających stronie wnioskowane płatności i nie dopatrując się sztucznego podziału gospodarstwa. Na zakończenie podniósł, iż podtrzymuje przy tym argumenty podniesione w odwołaniu od decyzji organu podstawowego.

W odpowiedzi na skargę organ drugoinstancyjny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane w sprawie stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: Ppsa), wynika, iż sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto, stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kpa lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa. Zgodnie natomiast z art. 151 Ppsa w razie nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala. Sąd nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją, czy decyzja wiąże się z negatywnymi skutkami dla strony i im podobnych. Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przy tym z mocy art. 134 § 1 przywołanej powyżej ustawy Ppsa tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotowa skarga nie mogła odnieść skutku, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza prawa.

W tym miejscu wskazać należy, iż stan faktyczny sprawy jest w zasadniczej części bezsporny i został zaprezentowany przy okazji omawiania dotychczasowego przebiegu postępowania. W ocenie Sądu brak jest zatem podstaw do jego ponownego przedstawiania w tej części uzasadniania.

Na wstępie Sąd wskazuje, że stanowisko zbieżne z prezentowanym w przedmiotowej sprawie wyraził tut. Sąd w wyroku z dnia 23 września 2015 r. sygn. akt III SA/Gl 509/15. Wyrażone tam argumenty skład orzekający w pełni akceptuje i popiera.

Jednocześnie Sąd stwierdza, że ustalenia organu tak pierwszej, jak i drugiej instancji, znajdują pełne potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, który został prawidłowo oceniony, a wnioski przekonująco uzasadnione. W szczególności, organ odwoławczy w sposób uzasadniony uznał, że podział gospodarstwa rolnego miał sztuczny charakter, a jedynym powodem takiego stanu rzeczy było uzyskanie korzyści sprzecznych z istotą płatności. Mechanizm podziału gruntu i dzierżawy mniejszych jego działek sprawił, że doszło do obejścia kryteriów dostępu do pomocy w zakresie maksymalnego limitu pomocy dla jednego wnioskodawcy.

Zdaniem organów pierwszej i drugiej instancji, z czym nie sposób polemizować, istniejące pomiędzy spółkami powiązania osobowe, funkcjonalne i kapitałowe pozwalają jednoznacznie uznać, iż celem działania tychże podmiotów było pobieranie pomocy finansowej wypłacanej przez ARiMR w odniesieniu do gruntów zadeklarowanych we wnioskach o przyznanie płatności na rok 2014. Utworzenie spółek, jest jedynie wewnętrznym (sztucznym) podziałem gospodarstwa rolnego zarządzanego przez M.P. – reprezentanta tych spółek, wszak nie stanowią one podmiotów odrębnych technicznie i gospodarczo. Jednoznacznie, gdyż expressis verbis, w Krajowym Rejestrze Sadowym oraz w umowach spółek ujęto, że jedna, ta sama osoba, czyli M.P. jest ich jedynym udziałowcem oraz osobą uprawnioną do ich reprezentacji. Nadto Spółki te posiadają tożsamy przedmiot działalności, tj.: uprawa zbóż, roślin strączkowych i roślin oleistych na nasiona, z wyłączeniem ryżu oraz pozostałe uprawy rolne inne niż wieloletnie. Prowadzenie działalności rolniczej na działkach deklarowanych w ramach wniosków poszczególnych spółek, które są zlokalizowane w ramach dwóch województw, mogą stanowić zorganizowaną całość, natomiast ich podział był dokonany sztucznie w celu maksymalizacji zysków, czemu – jak słusznie wskazały organy – dowodzi chociażby podział działki ewidencyjnej o nr TERYT: [...], położonej w województwie [...], powiat [...], gmina K., obręb G., nr obrębu geodezyjnego [...], nr działki [...], pomiędzy dwie spółki tj.: A i D. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że deklarowana do jednolitej płatności obszarowej przez A Spółka z o.o. we wniosku z dnia [...] łączna powierzchnia użytków rolnych wynosi [...]ha, zaś łączna powierzchnia gruntów zgłoszonych przez spółki będące w zarządzie M.P. deklarowana do płatności JPO wynosi [...]ha.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wielokrotnie wskazywano, że dla prawa do otrzymania płatności istotne jest faktyczne korzystanie z gruntów. Idea płatności obszarowych wynika ze wspólnotowej polityki wspierania dochodów rolników i dotyczy, co wynika bezpośrednio z prawa wspólnotowego, pomocy finansowej udzielanej tylko tym podmiotom, które są faktycznymi użytkownikami gruntów rolnych – zob. wyrok NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1034/10. Dla potrzeb rozpatrywanego przypadku istotne znaczenie ma regulacja zawarta w art. 30 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009, wprowadzająca klauzulę generalną przeciwdziałającą obejściu prawa przez podmioty chcące uzyskać korzyści wbrew intencjom ustawodawcy unijnego. Przepis ten stanowi, że nie naruszając szczególnych przepisów odnoszących się do poszczególnych systemów wsparcia, nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów, w odniesieniu do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia. Identyczna klauzula wprowadzona została w art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz.Urz. UE L 25 z 28 stycznia 2011 r., s. 8 ze zm.). Interpretacja wskazanej regulacji rozporządzenia nr 65/2011 była przedmiotem rozważań Trybunału Sprawiedliwości UE, który w wyroku z dnia 12 września 2013 r. w sprawie C-434/12 wskazał, że dowód w zakresie praktyki stanowiącej nadużycie ze strony potencjalnego beneficjenta takiego wsparcia wymaga, po pierwsze, zaistnienia ogółu obiektywnych okoliczności, z których wynika, że pomimo formalnego poszanowania przesłanek przewidzianych w stosownych uregulowaniach cel realizowany przez te uregulowania nie został osiągnięty, a po drugie, wystąpienia subiektywnego elementu w postaci woli uzyskania korzyści wynikającej z uregulowań Unii poprzez sztuczne stworzenie wymaganych dla jej uzyskania przesłanek. Trybunał stwierdził, że do sądu odsyłającego należy rozważenie obiektywnych dowodów pozwalających na stwierdzenie, że poprzez sztuczne stworzenie warunków wymaganych do otrzymania płatności z sytemu wsparcia EFRROW ubiegający się o taką płatność zamierzał wyłącznie uzyskać korzyść sprzeczną z celami tego systemu. W tym względzie sąd odsyłający może oprzeć się nie tylko na elementach takich jak więzi prawna, ekonomiczna lub personalna pomiędzy osobami zaangażowanymi w podobne projekty inwestycyjne, lecz także na wskazówkach świadczących o istnieniu zamierzonej koordynacji pomiędzy tymi osobami. Ze względu na tożsamość obu regulacji, wskazówki zawarte w przywołanym orzeczeniu Trybunału należy w pełni odnieść do znajdującego w tej sprawie zastosowanie art. 30 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009.

W rozpatrywanej sprawie organy uznały, że M.P., jako reprezentant a zarazem jedyny wspólnik Spółki w sposób sztuczny i pozorny stworzył warunki do przyznania pomocy, a otrzymanie w takiej sytuacji przez niego pomocy finansowej oznaczałoby uzyskanie korzyści sprzecznych z celami systemu wsparcia i doprowadziłoby do naruszenia celów i istoty działania, wynikających z art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.

Należy przy tym zauważyć, że organ wobec biernej postawy skarżącej poczynił bardzo szczegółowe ustalenia co do stanu posiadania i użytkowania wszystkich działek zadeklarowanych do płatności przez wszystkie spółki z jego udziałem, w których notabene jest ich udziałowcem i jednoosobowym zarządem. W szczególności ustalił: czas powstanie tych spółek, identycznie określony przedmiot ich działalności, ich siedziby w różnych regionach kraju (województwach) a także lokalizację gruntów. Uwypuklając, że wszystkie spółki są reprezentowane przez jednoosobowy zarząd, wykonywany przez jedynego udziałowca M.P., powiązanego więzami rodzinnymi z osobami, które przed założeniem Spółek były użytkownikami gruntów i samodzielnie występowały o przyznanie płatności.

Sąd w pełni podziela ustalenia organu i stwierdza, że znajdują one potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, który został prawidłowo oceniony, a wnioski przekonująco uzasadnione. W szczególności, organ w sposób uzasadniony uznał, że podział gospodarstwa rolnego, miał sztuczny charakter, a jedynym powodem takiego stanu rzeczy było uzyskanie korzyści sprzecznych z istotą płatności. Mechanizm podziału gruntu i dzierżawy mniejszych jego działek sprawił, że doszło do obejścia kryteriów dostępu do pomocy w zakresie maksymalnego limitu pomocy dla jednego wnioskodawcy. Organy prawidłowo ustaliły, że prowadzenie działalności rolniczej na działkach deklarowanych w ramach wniosków poszczególnych spółek, które są zlokalizowane w ramach dwóch województw, mogą stanowić zorganizowaną całość, natomiast ich podział był dokonany sztucznie w celu maksymalizacji zysków, czego może dowodzić także podział działki ewidencyjnej o nr TERYT: [...], położonej w województwie [...], powiat [...], gmina K., obręb G., nr obrębu geodezyjnego [...], nr działki [...], pomiędzy dwie spółki tj.: A i D. Odwołując się do informacji uzyskanych z Agencji Nieruchomości Rolnych z Z. i z W. – że deklarowane w ramach wniosków spółek działki ewidencyjne w części są przedmiotem bezumownego użytkowania przez A.W., będącą jednocześnie żoną M.P., a część jest własnością M.P. – zasadnie organ drugiej instancji stwierdził, że "w takim zestawieniu faktów trudno dopatrzeć się realnego celu gospodarczego takiego podziału gospodarstwa, które z logicznego punktu widzenia nie są możliwe do uzasadnienia".

Deklarowana do jednolitej płatności obszarowej przez A Sp. z o.o. we wniosku z dnia [...] łączna powierzchnia użytków rolnych wynosi [...]ha. Zaś łączna powierzchnia gruntów zgłoszonych przez spółki będące w zarządzie M.P. deklarowana do płatności JPO wynosi [...]ha.

Odnosząc poczynione ustalenia do regulacji prawnych przedmiotu słusznie wskazał, że w związku z art. 11 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 oraz zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym w sprawie ustalenia współczynnika korygującego do płatności bezpośrednich przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 73/2009 w odniesieniu do roku kalendarzowego 2014, w przypadku, gdy łączna kwota płatności bezpośrednich finansowanych z budżetu wspólnotowego (jednolita płatność obszarowa, płatność do krów i owiec, specjalna płatność obszarowa do powierzchni upraw roślin strączkowych i motylkowatych drobnonasiennych uprawianych w plonie głównym, płatność do tytoniu, płatność cukrowa, płatność do pomidorów oraz oddzielna płatność z tytułu owoców miękkich), w danym roku jest wyższa od równowartości 2 000,00 euro, przeliczonej na złote według kursu euro ustalonego zgodnie z art. 3 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1913/2006 z dnia 20 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania agromonetarnego systemu dla euro w rolnictwie i zmieniającego niektóre rozporządzenia (Dz.Urz. UE L 365 z 21 grudnia 2006 r., str. 52, z późn. zm.) kwotę płatności bezpośrednich przekraczającą 2 000,00 euro zmniejsza się w wyniku zastosowania współczynnika korygującego o 1,30221400%. Zgodnie z art. 79 ust 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 współczynnik korygujący stosuje się do sumy płatności bezpośrednich przysługujących rolnikowi w danym roku po uwzględnieniu zmniejszeń płatności, o których mowa w art. 78 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009, czyli po uwzględnieniu zmniejszeń z tytułu przedeklarowania powierzchni, złożenia wniosku lub zmiany do wniosku po terminie oraz zmniejszenia z tytułu niezgłoszenia wszystkich gruntów rolnych będących w posiadaniu rolnika na dzień 31 maja roku składania wniosku. Zgodnie z § 13 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 marca 2014 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r., poz. 302 z późn. zm.) w przypadku stosowania współczynnika korygującego, każda płatność bezpośrednia (finansowana z budżetu wspólnotowego) jest zmniejszana proporcjonalnie do udziału tej płatności w całkowitej kwocie wszystkich płatności bezpośrednich.

Sztuczny podział dużego gospodarstwa między podmioty deklarujące do płatności mniejsze powierzchnie prowadzi do uzyskania sumarycznej płatności większej niż wynika to z przepisów o przyznaniu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Przeprowadzona analiza wartości współczynników korygujących dla wstępnie naliczonych jednolitych płatności obszarowych do łącznej powierzchni gruntów wskazanych pięciu podmiotów oraz odrębnie dla każdej ze spółek będących w zarządzie M.P. wykazała, iż wartość modulacji w sytuacji występującego podziału gruntów na pięć podmiotów będzie niższa niż gdyby grunt ten został zgłoszony do płatności w całości przez jednego producenta. Jednocześnie organ odwoławczy stwierdził, że nie można pominąć faktu, iż złożony w dniu [...] wniosek o przyznanie płatności na rok 2014 przez A Sp. z o.o. wykazuje oprócz wnioskowania spółki o jednolitą płatność obszarową także o pomoc finansową z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) oraz płatność rolnośrodowiskową (PRS). W przypadku pomocy finansowej ONW oraz płatności PRŚ występują bardziej widoczne przesłanki opłacalności podziału jednego dużego gospodarstwa na kilka mniejszych. Przesłanki te wynikają z przepisów prawa a mianowicie, po pierwsze – dla płatności PRŚ, zgodnie z § 20 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. z 2013 r., poz. 361 z późn. zm.) płatność rolnośrodowiskowa jest przyznawana w wysokości:

a) 100% stawki płatności - za powierzchnię od 0,1 ha do 100 ha;

b) 50 % stawki płatności - za powierzchnię powyżej 100 ha do 200 ha;

c) 10 % stawki płatności - za powierzchnię powyżej 200 ha.

W przedmiotowej sprawie łączna powierzchnia gruntów zgłoszonych przez spółki będące w zarządzie M.P., deklarowana do płatności PRŚ wynosi [...] ha, a kwota płatności PRŚ – w pakiecie rolnictwo ekologiczne, wyliczona na podstawie tych deklaracji wynosi [...] zł. W sytuacji gdyby te same grunty deklarowane były przez jeden podmiot w ramach jednego gospodarstwa rolnego wysokość tej kwoty, po zastosowaniu degresji, wyniosłaby [...] zł.

Po drugie, na co także zwrócił uwagę organ odwoławczy, dla płatności ONW, zgodnie z § 3 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)", objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. z 2009, Nr 40, poz. 329 ze zm.), płatność ONW do powierzchni działek rolnych lub ich części położonych na obszarach ONW przekraczającej 50 ha jest przyznawana w wysokości:

a) 50 % stawki podstawowej – za powierzchnię powyżej 50 ha do 100 ha;

b) 25 % stawki podstawowej – za powierzchnię powyżej 100 ha do 300 ha.

Zatem w przypadku deklaracji przez rolnika do płatności ONW powierzchni większej niż 50 ha, stawka płatności maleje, a powyżej 300 ha płatność nie przysługuje (§ 2 ust. 3 rozporządzenia ONW). Sztuczny podział dużego gospodarstwa między podmioty deklarujące do płatności ONW mniejsze powierzchnie prowadzi do uzyskania sumarycznej płatności większej niż wynika to z przywołanych przepisów. Pomimo odrębności tych trzech programów i rozpatrywania każdego z nich na podstawie odrębnych przepisów prawa poza jakimikolwiek wątpliwościami – co także zasadnie wyeksponował organ – należy mieć na uwadze, iż działki rolne C i D (dz.ew. nr [...]) deklarowane przez producenta we wniosku są deklarowane do jednolitej płatności obszarowej, pomocy finansowej ONW oraz płatności PRŚ. Z art. 2 lit. b rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009, wynika, że "gospodarstwo" oznacza wszystkie jednostki produkcyjne zarządzane przez rolnika znajdujące się na terytorium tego samego państwa członkowskiego. Z kolei w myśl art. 2 lit a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1166/2008 "gospodarstwo rolne" lub "gospodarstwo" oznacza wyodrębnioną jednostkę, zarówno pod względem technicznym, jak i ekonomicznym, która posiada oddzielne kierownictwo i prowadzi działalność rolniczą wymienioną w załączniku I na terytorium gospodarczym Unii Europejskiej jako działalność podstawową lub drugorzędną. Tymczasem w rozpatrywanej sprawie żaden z podmiotów deklarujących grunty do płatności nie spełnia kryteriów zawartych w wyżej przytoczonych definicjach. Nie są to bowiem jednostki wyodrębnione pod względem technicznym (różne siedziby i brak zaplecza technicznego), a cechuje je ta sama działalność wpisana w KRS i w umowach spółek, jedność ekonomiczna, czyli powiązania osobowe i kapitałowe, m.in. jeden numer rachunku bankowego dla spółek B i C, nie posiadają odrębnego kierownictwa, wszak w rzeczywistości zarządzane są przez tę samą osobę. Potwierdza to również fakt, iż F Sp. z o.o. w organizacji nie złożyła w roku 2014 wniosku o przyznanie płatności. Jak wynika z akt sprawy działka ewidencyjna o nr TERYT: [...] była deklarowana w roku 2013 przez F, natomiast w roku 2014 działka ta została zadeklarowana we wniosku o przyznanie płatności przez spółkę B.

Prowadzenie działalności rolniczej na działkach ewidencyjnych deklarowanych w ramach wniosków poszczególnych spółek, zlokalizowanych w większości na terenie województwa [...] zdaniem organu pierwszej i drugiej instancji mogą stanowić zorganizowaną całość zarządzaną przez jedną osobę M.P., co potwierdza to, iż jest on jedynym właścicielem i reprezentantem tych spółek i decyduje o zwykłych czynnościach zarządczych w nich, Ponadto, strona nie przedstawiła żadnych dokumentów mających świadczyć, iż każda ze spółek prowadzi na własny rachunek i ryzyko działalność rolniczą i wszelkie czynności gospodarcze na zadeklarowanych do płatności działkach.

Materiał dowodowy sprawy pozwalał przyjąć, że owo formalnoprawne wyodrębnienie kilku spółek, w tym strony skarżącej (na bazie gruntów, którymi wcześniej dysponował autor skargi i członkowie jego rodziny) mogło być uznane za wyodrębnienie sztuczne, dokonane w celu uzyskania płatności nienależnych w świetle postanowień art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r.

Sąd w pełni akceptuje stanowisko prezentowane w objętej skargą decyzji, że w toku postępowania Spółka nie przedstawiła żadnych wiarygodnych dowodów potwierdzających, że była faktycznym użytkownikiem zadeklarowanych do płatności działek i faktycznie prowadziła działalność rolniczą. Ustalenia organu dotyczące stworzenia sztucznych warunków do otrzymania płatności nie zostały zresztą skutecznie zakwestionowane przez stronę skarżącą. Organ logicznie i przekonująco ocenił przedłożone dokumenty, jak też wyjaśnienia i twierdzenia zawarte w pismach strony składanych w toku postępowania. Skoro zatem działania skierowane na pozyskanie korzyści w sposób sprzeczny z celami prawa wspólnotowego mającymi zastosowanie w danym przypadku poprzez sztuczne stworzenie warunków w celu uzyskania takiej korzyści (co wcześniej wykazano), prowadzą do nieprzyznania korzyści (wedle art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE, EURATOM) Nr 2988/95 oraz art. 30 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. UE L 30 z 31 stycznia 2009 r., str. 16), przeto jest oczywiste, że organy działały zgodnie z przywołanymi przepisami prawa wspólnotowego, co w zupełności, bez odwoływania się do pozostałych argumentów, w pełni uzasadniało odmowę przyznania skarżącej spółce wsparcia, o które wnioskowała. W przedmiotowej sprawie słusznie organy wywiodły, że mamy do czynienia z podziałem dużego gospodarstwa na mniejsze części. Gospodarstwa utworzone w ramach spółek są zarządzane przez jedną osobę, czyli M.P. Ponadto podzielone gospodarstwa – co wymaga podkreślenia – są spójne zarówno pod względem ekonomicznym jak i technicznym. Sztuczny podział gospodarstwa poprzez utworzenie spółek kapitałowych miał na celu zwiększenie maksymalnego limitu pomocy przysługującego jednemu beneficjentowi mając na uwadze art. 11 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 w związku z rozporządzeniem wykonawczym w sprawie ustalenia współczynnika korygującego do płatności bezpośrednich przewidzianych w rozporządzeniu (WE) nr 73/2009 w odniesieniu do roku kalendarzowego 2014. Zadaniem organów jest każdorazowe badanie, czy stosunki pomiędzy powiązanymi podmiotowo i przedmiotowo osobami są układane w sposób sztuczny w celu uzyskania korzyści finansowej. W wypadku stwierdzenia takiego faktu, organ zobowiązany jest odmówić przyznania dofinansowania.

Zdaniem Sądu organy wyjaśniły dlaczego, pomimo poprawności formalnej wniosku o płatność, stworzone zostały warunki umożliwiające uzyskanie korzyści sprzecznych z celami systemu wsparcia. Zweryfikowały, czy wnioskująca o płatność Spółka prowadziła na deklarowanych gruntach działalność rolniczą. Mając powyższe na uwadze Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi. Zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Organy w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy. Ocena dowodów oraz wnioski z niej wynikające odpowiadają zasadom logiki i doświadczenia życiowego.

O prawidłowości podjętego rozstrzygnięcia przekonuje uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Ustalenie istnienia przesłanek z rozporządzenia nr 73/2009 skutkowało odmową przyznania płatności i brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na mocy art. 151 Ppsa skargę oddalił jako niezasadną.