Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1393/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par.1 pkt.1 lit. o i c, Art 161 par. 1 pkt 1, art 200 i 205 par 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Trochym (spr.), sędzia WSA Joanna Skiba, asesor WSA Mateusz Rogala, Protokolant referent Agata Szczepanik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2023 r. z udziałem Prokuratora delegowanego do Prokuratury Regionalnej we W. sprawy ze skarg Miasta Stołecznego Warszawy i [...] sp. z o.o. sp. komandytowej z siedzibą w Z. na decyzję Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich z dnia 13 kwietnia 2021 r. nr KR II R 44/19 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. umarza postępowanie sądowe ze skargi Miasta Stołecznego Warszawy; 3. zasądza od Komisji do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich na rzecz [...] sp. z o.o. sp. jawna z siedzibą w Z. 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 4. zwraca Miastu Stołecznemu Warszawie ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie 200 (dwieście) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

Stan sprawy.

Zaskarżoną decyzją z 13 kwietnia 2021 r., nr KR II R 44/19, Komisja do spraw reprywatyzacji nieruchomości warszawskich (dalej jako "Komisja"), działając na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 3a w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 4 i 4a w zw. z art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa (Dz. U. z 2018 r. poz. 2267, dalej jako "ustawa"), oraz w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, dalej jako "k.p.a."), stwierdziła nieważność decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 2 lutego 2012 r., nr [...] w całości.

Komisja wydała zaskarżoną decyzję w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Nieruchomość warszawska położona przy ul. [...] (dawna ul. [...], stanowiąca część dawnej nieruchomości hip. "Kolonia w [...] i [...] Nr [...] "), znajdowała się na terenie działania dekretu z 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279, dalej jako "dekret"). Obecnie stanowi działkę ewidencyjną nr [...] (powstałą z podziału działki nr [...] - na podstawie decyzji Wojewody Mazowieckiego z 29 maja 2006 r., nr [...]) o powierzchni 0,1944 ha, z obrębu [...], dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...].

Na podstawie umowy sprzedaży w formie aktu notarialnego z 20 marca 1948 r., nr Rep [...], W. W. i T. B. (następca prawny J. B.) sprzedali Z. W. i J. S. ([...]) udział 1/3 części nieruchomości "Kolonia w [...] i [...] ". Na podstawnie aktu notarialnego - umowy sprzedaży z 11 lutego 1949 r., nr Rep.[...], W. W., M. W. (następcy prawni M. W.) i T.B. (następca prawny J. B.) sprzedali Z. W.i J.S. ([...]) udział 2/3 części nieruchomości "Kolonia w [...] i [...] ".

Zgodnie z zaświadczeniem z Oddziału Ksiąg Wieczystych Sądu [...] w [...] z 12 lutego 1949 r., Nr [...], w dziale II wpłynęły wnioski w przedmiocie przepisania prawa własności w dniu 26 marca 1948 r., za nr [...], z W. W. na Z. W. i J. S., w częściach równych mianowicie 1/3 niepodzielnej części, na podstawie aktu sprzedaży 20 marca 1948 r., nr Rep [...]. W dniu 14 lutego 1949 r., za nr [...] do Oddziału Ksiąg Wieczystych Sądu Grodzkiego w Warszawie wpłynął wniosek w przedmiocie przepisania prawa własności z W. W., M. W. i T. B. - spadkobierców po J. B. i M. W. na Z. W. i J. S. odnośnie 2/3 przedmiotowej nieruchomości na podstawie aktu sprzedaży z 11 lutego 1949 r., nr Rep. [...].

Komisja ustaliła, że objęcie gruntu w posiadanie przez Gminę m.st. Warszawy nastąpiło 16 sierpnia 1948 r. tj. z dniem ukazania się ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym nr [...] Rady Narodowej i Zarządu Miejskiego m.st. Warszawy. W związku z tym termin do złożenia wniosku dekretowego upływał 16 lutego 1949 r.

Wniosek o przyznanie własności czasowej do gruntu nieruchomości warszawskiej położonego przy dawnej ulicy [...] ozn. nr hip. "Kolonia w [...] i [...] Nr [...]", złożyli J. S. i Z. W.

Decyzją z 30 kwietnia 1970 r., nr GKM-IW6210/87/70/JB, Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy Wydział Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej odmówiono Z.W. i J. S. ustanowienia użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości warszawskiej położonej przy ul. [...] nr hip. "Kolonia w [...] i [...] Nr [...]". Było to spowodowane tym, że teren ten został przeznaczony pod budownictwo mieszkaniowo-spółdzielcze, na podstawie decyzji lokalizacyjnej Nr [...] z 11 marca 1970 r., wydanej dla Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej "[...]".

Prawo własności przedmiotowej nieruchomości przeszło zatem na rzecz Gminy m.st. Warszawy, a po likwidacji gmin w 1950 r. – na własność Skarbu Państwa. Następnie grunt stał się własnością Dzielnicy-Gminy [...] z dniem 27 maja 1990 r., co potwierdził Wojewoda Warszawski decyzją z 25 września 1991 r., nr [...]. Obecnie stanowi własność Miasta Stołecznego Warszawy, a użytkownikiem wieczystym gruntu był [...] sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w [...] (następca prawny [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...]) – obecnie [...] sp. z o.o. sp. j. z siedzibą w [...].

Postanowieniem Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy, Wydział I Cywilny z 10 stycznia 1994 r., sygn. [...], spadek po Z. W. nabyła żona J. W. w 1/2 części i bratankowie W. W., Z.W. i S. W. po 1/18 części, siostrzenica J.D. w 1/6 części, siostrzeńcy Z. K. i L. K. po 1/18 części oraz B. L. i J. S. po 1/36 części.

Postanowieniem Sądu Rejonowego dla m.st Warszawy Wydział I Cywilny z 18 sierpnia 2004 r., sygn. akt [...], spadek po J. W. nabył w całości P. M.

Postanowieniem Sądu Rejonowego dla [...] Wydział II Cywilny z 5 sierpnia 1994 r., sygn. akt [...], spadek po S. W. nabyli bracia W. W. i Z. Wyczółkowski po 1/2 części.

Postanowieniem Sądu Rejonowego w [...] z 8 lipca 1993 r., sygn. akt [...], spadek po Z. W. nabył syn A.W. w całości.

Postanowieniem Sądu Rejonowego dla [...] Wydział I Cywilny z 8 kwietnia 1994 r., sygn. akt [...], spadek po J. D. nabyła córka B. B. w całości.

Postanowieniem Sądu Rejonowego dla [...] I Wydział I Cywilny z 8 kwietnia 1994 r., sygn. akt [...], spadek po L. K. nabyły żona N. K. i córka J. Z. po 1/2 części. Natomiast spadek po N. K. nabyła córka J. K. w całości.

Postanowieniem Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy z 24 sierpnia 1995 r., sygn. akt [...], spadek po Z. K. nabył syn B. K. w całości.

Na podstawie aktu notarialnego - umowy sprzedaży pod warunkiem z 29 września 2006 r., Rep. A Nr[...], sporządzonej przed notariuszem J. L. w [...], B. K., J. Z., W. W., B. B., A. W., B. L. i J. S., działający w imieniu własnym oraz B. L. sprzedali spółce [...]sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie własność udziałów łącznie wynoszących 18/72 (25%) w prawach i roszczeniach wynikających z dekretu w prawie przyszłym w nieruchomości w przedmiotowej nieruchomości. Zgodnie z protokołem z 31 października 2006 r., B. K., J. Z., W. W., B. B., A.W., B.L. i J. S. oraz prezes J. K.- prezes zarządu [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...], złożyli oświadczenia, mocą których nastąpiło spełnienie warunku zawartego w umowie sprzedaży z 29 września 2006 r, wobec czego ww. udziały przeszły w całości na spółkę [...] sp. z o.o.

Na podstawie aktu notarialnego z 4 grudnia 2007 r., Rep. A Nr [...], sporządzonego przed notariuszem S. O., P. M., sprzedał [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] udział wynoszący 74% w prawach i roszczeniach wynikających z dekretu.

Natomiast na podstawie aktu notarialnego z 29 lipca 2011 r., Rep. Nr [...] przed notariuszem S. O., P. M. sprzedał [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...], udział wynoszący 1%, w prawach i roszczeniach, w przysługującym mu udziale w nieruchomości wynikającego z dekretu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie (dalej jako "SKO") decyzją z 3 kwietnia 2003 r. sygn. akt KOC/241/Go/99, stwierdziło nieważność decyzji Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy Wydział Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej z 30 kwietnia 1970 r. nr [...], w takim zakresie, w jakim orzeczenie dotyczy gruntu stanowiącego własność komunalną. Decyzją z 18 czerwca 2003 r., nr KOC/1432/Go/03, SKO utrzymało w mocy własną decyzję z 3 kwietnia 2003 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 8 grudnia 2004 r., sygn. akt I SA 2290/03, uchylił zaskarżoną decyzję SKO z 18 czerwca 2003 r., nr KOC/1432/Go/03 i poprzedzającą ją decyzję SKO z 3 kwietnia 2003 r., nr KOC/241/Go/99.

Decyzją z 1 lutego 2008 r., nr KOC/1421/Go/05, SKO stwierdziło nieważność decyzji Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy z 30 kwietnia 1970 r., Nr [...] w części dotyczącej działek ewidencyjnych nr [...], a także odmówiło stwierdzenia nieważności w części dotyczącej działki ew. nr [...], stanowiącej drogę publiczną. Decyzją z 18 sierpnia 2008 r., nr KOC/1421/Go/05, SKO utrzymało w mocy własną decyzję z 1 lutego 2008 r., która stała się następnie prawomocna i podlega wykonaniu.

W dniu 3 kwietnia 2020 r., Prokurator Prokuratury Regionalnej we Wrocławiu wniósł sprzeciw od powyższych decyzji SKO z 1 lutego 2008 r. oraz 18 sierpnia 2008 r., który jednak do dnia wydania przez Komisję zaskarżonej decyzji nie został rozpatrzony.

Decyzja reprywatyzacyjna.

Decyzją z 2 lutego 2012 r., nr [...] (dalej jako "decyzja reprywatyzacyjna"), Prezydent m.st. Warszawy:

1) ustanowił na lat 99 prawo użytkowania wieczystego do niezabudowanego gruntu o powierzchni 1944 m2, oznaczonego jako działka ewidencyjna nr [...] z obrębu [...], położonego w [...] przy ul. [...], na rzecz: [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...] (poprzednik prawny [...] sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w [...]– obecnie [...] sp. z o.o. sp. j. z siedzibą w [...], dalej jako "Beneficjent");

2) ustalił czynsz symboliczny z tytułu ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do gruntu opisanego powyżej w wysokości 1944 zł netto płatny na konto Urzędu [...] m. st. Warszawy z góry w terminie do dnia 31 marca każdego roku;

3) oraz stwierdził m.in., że:

- w umowie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego zostanie ustanowiona służebność gruntowa, prawo przejścia i przejazdu, dostępu do drogi publicznej - ulicy [...]na działce ewidencyjnej nr [...] i na działce projektowanej [...] na rzecz każdoczesnego właściciela lub użytkownika wieczystego działek o numerach projektowanych [...] i [...]oraz na działce projektowanej nr [...] na rzecz każdoczesnego właściciela lub użytkownika wieczystego działki projektowanej nr [...] w obrębie [...], pasem gruntu o szerokości 5 m, zgodnie z graficznym przedstawieniem na mapie sytuacyjnej sporządzonej przez geodetę uprawnionego J. O. przyjętej w dniu 11 maja 2010 r. do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego pod nr [...] (pkt VII decyzji);

- nieprzestrzeganie przez użytkowników wieczystych warunku określonego w pkt. IV może skutkować rozwiązaniem umowy (pkt VIII decyzji);

- umowa o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste może ulec rozwiązaniu i grunt może być odebrany przed upływem określonego w niej terminu również w przypadku korzystania z gruntu oddanego w użytkowanie wieczyste w sposób oczywiście sprzeczny z jego przeznaczeniem lub naruszenia postanowień umowy (pkt IX decyzji);

- prawa i obowiązki użytkowników wieczystych nie wymienione w niniejszej decyzji regulują przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz kodeksu cywilnego (pkt XII decyzji).

Postępowanie oraz decyzja Komisji.

Postanowieniem z 3 grudnia 2019 r. Komisja wszczęła z urzędu postępowanie rozpoznawcze o sygn. akt KR II R 44/19 w sprawie decyzji reprywatyzacyjnej Prezydenta m.st. Warszawy dotyczącej nieruchomości położonej w [...]przy ul. [...] (dawna [...]). Pismami z tego samego dnia Komisja zawiadomiła zainteresowane strony o wszczęciu postępowania rozpoznawczego.

Zawiadomienie o wszczęciu ww. postępowania zostało ogłoszone w Biuletynie Informacji Publicznej w dniu 6 grudnia 2019 r.

W dniu 8 kwietnia 2021 r. Społeczna Rada przy Komisji wydała opinię w przedmiocie decyzji reprywatyzacyjnej Prezydenta m.st. Warszawy.

Zaskarżoną decyzją z 13 kwietnia 2021 r., nr KR II R 44/19, Komisja uznała, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki determinujące konieczność stwierdzenia nieważności decyzji reprywatyzującej Prezydenta m.st. Warszawy, wskazane w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., tj.:

1) wydanie decyzji bez podstawy prawnej w części dotyczącej ustalenia czynszu symbolicznego na rzecz Beneficjenta w sytuacji, gdy podmiot ten nie jest spadkobiercą pierwotnym dawnych właścicieli dekretowych nieruchomości warszawskiej;

2) wydanie decyzji bez podstawy prawnej w części, w której ukształtowano prawa i obowiązki przyszłego użytkownika wieczystego oraz wprowadzono sankcję umożliwiającą jej przedwczesne rozwiązanie, podczas gdy właściwą drogą do ich ukształtowania jest stosunek cywilnoprawny.

Pierwszym powodem stwierdzenia nieważności decyzji reprywatyzacyjnej była wskazana przez Komisję okoliczność braku podstaw prawnych do ustalenia czynszu symbolicznego. Komisja przyjęła bowiem, że uprawnienia dotychczasowego właściciela gruntu dekretowego (jego następców prawnych) do domagania się przyznania prawa użytkowania wieczystego (wcześniej wieczystej dzierżawy) gruntu na podstawie art. 7 dekretu było ściśle związane z samym wejściem w życie dekretu i skutkami prawnymi jego stosowania. Złożenie zatem wniosku w trybie art. 7 dekretu powodowało powstanie roszczenia, które może być przedmiotem obrotu cywilnoprawnego, jednakże w przypadku zbycia prawa użytkowania wieczystego na rzecz osoby trzeciej brak jest podstaw do utrzymywania czynszu symbolicznego. Czynsz symboliczny stanowi bowiem swoistą rekompensatę utraty prawa własności gruntu przez byłych właścicieli, w związku z czym nie może być utrzymywany wobec osób, które nie utraciły prawa własności nieruchomości wskutek wejścia w życie dekretu i nabyły prawo użytkowania wieczystego na warunkach rynkowych, tj. które wstąpiły w prawa poprzednich właścicieli w drodze sukcesji singularnej. Zdaniem Komisji, rekompensata w postaci czynszu symbolicznego możliwa jest zatem jedynie wobec osób, które wstąpiły w prawa poprzednich właścicieli w drodze spadkobrania, które stanowi sukcesję uniwersalną, polegającą na przejściu ogółu praw przysługujących poprzednikowi prawnemu. Komisja wskazała następnie, że Beneficjent decyzji reprywatyzacyjnej nie jest spadkobiercą pierwotnych właścicieli dekretowych, ponieważ nabył prawa i roszczenia wynikające z dekretu w stosunku do nieruchomości warszawskiej na podstawie umowy sprzedaży zawartej ze spadkobiercami pierwotnych właścicieli dekretowych. Wobec tego Komisja uznała, że w przypadku Beneficjenta nie zachodzi konieczność rekompensaty, skoro nie utracił on prawa własności nieruchomości. Nie jest on również sukcesorem uniwersalnym pierwotnych właścicieli dekretowych. W ocenie Komisji, decyzja reprywatyzacyjna obarczona jest zatem kwalifikowaną wadą prawną z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. skoro Prezydent m.st. Warszawy nie miał podstaw prawnych do tego, aby ustalić czynsz symboliczny na rzecz Beneficjenta.

Mając na uwadze powyższe Komisja uznała, że Prezydent m.st Warszawy wydając decyzję reprywatyzacyjną rażąco naruszył art. 7 ust 1 i 2 dekretu, z uwagi na to, że [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] nie był następcą prawnym zbywcy, lecz jedynie nabył roszczenia do przedmiotowego gruntu od poprzednich właścicieli w drodze sukcesji singularnej, co pociąga za sobą nieważność decyzji reprywatyzacyjnej.

W zakresie drugiej przesłanki nieważności decyzji reprywatyzacyjnej Komisja wyjaśniła, że ustanowienie prawa użytkowania wieczystego w trybie przepisów dekretu przebiega w dwóch etapach, co wynika pośrednio z regulacji art. 27 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Po pierwsze w toku postępowania administracyjnego organ bada materialnoprawne przesłanki ustanowienia tego prawa (art. 7 ust. 1 i ust. 2 dekretu) i w przypadku spełnienia tych przesłanek wydaje decyzję administracyjną o ustanowieniu tego prawa na rzecz oznaczonych w decyzji osób. Następny etap prowadzony jest na gruncie cywilnoprawnym i kończy się zawarciem stosownej umowy w formie aktu notarialnego, pomiędzy gminą i osobą uprawnioną z decyzji. Jak wskazała Komisja, przepisy dekretu nie zawierają jednak regulacji stanowiących podstawę do kształtowania w decyzji administracyjnej praw i obowiązków przyszłego użytkownika wieczystego jak też nie stanowią podstawy do określania innych warunków w zakresie przyszłej umowy ustanowienia użytkowania wieczystego, choćby dotyczących warunków jej rozwiązania. Skoro zatem normy prawa materialnego nie przewidziały w tym zakresie kompetencji orzeczniczych organów administracji publicznej to sprawa ta w myśl art. 2 § 3 k.p.c. należy do drogi postępowania cywilnoprawnego. Tym samym zdaniem Komisji, Prezydent m.st. Warszawy nie mając kompetencji wynikających z art. 6 k.p.a. ani podstaw w przepisach prawa materialnego ukształtował w decyzji reprywatyzacyjnej w sposób władczy istotne elementy przyszłego stosunku cywilnoprawnego, i dlatego decyzja ta obarczona jest kwalifikowaną wadą prawną z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jako wydana bez podstawy prawnej.

Jednocześnie Komisja uznała, że nie mamy do czynienia z tzw. nieodwracalnymi skutkami prawnymi decyzji reprywatyzacyjnej w rozumieniu art. 2 pkt 4 ustawy, ponieważ nadal przedmiotowa nieruchomość stanowi własność Miasta Stołecznego Warszawy.

Komisja uznała jednak, że decyzja reprywatyzacyjna Prezydenta m.st. Warszawy doprowadziła do skutków sprzecznych z interesem społecznym. Komisja wyjaśniła, że w wyniku wydania przedmiotowej decyzji reprywatyzacyjnej [...] im. [...] w [...] straciło jedyne boisko szkolne, które było zlokalizowane na przedmiotowym terenie działki nr [...]. Ponadto ustanowiona w decyzji służebność gruntowa prawa przejścia i przejazdu, dostępu do drogi publicznej - ulicy [...] na działkach ew. nr [...] i na dz. ew. projektowanej [...] na rzecz każdoczesnego właściciela lub użytkownika wieczystego działek o numerach projektowanych [...] i nr [...] oraz na działce projektowanej nr [...] na rzecz każdoczesnego właściciela lub użytkownika wieczystego działki projektowanej nr [...] w obrębie [...], pasem gruntu o szerokości 5 m, a także zabudowa działki ew. nr [...]z obrębu [...], sprzeciwia się interesowi społeczno-gospodarczemu, wyznaczonemu potrzebą ochrony bezpieczeństwa życia i zdrowia ludzi oraz przyrody, a także ochroną historycznego, przestrzennego i funkcjonalnego waloru V [...]. Natomiast zdaniem Komisji budowa apartamentowca i rozbudowa drogi dojazdowej do przedmiotowej działki doprowadzi do utraty cennego drzewostanu, zakłóci układ urbanistyczny i kameralność parku [...], a co za tym idzie doprowadzi do niemożliwości dalszego funkcjonowania tego miejsca w swej idei.

Zarzuty podniesione w skargach.

Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Komisji z 13 kwietnia 2021 r., nr KR II R 44/19 wywiedli: Beneficjent, reprezentowany przez radcę prawnego R. R. (w zakresie całości decyzji – skarga zarejestrowana pod sygn. akt I SA/Wa 1394/21) oraz Miasto Stołeczne Warszawa, reprezentowane przez adwokat E. B. (w zakresie uzasadnienia decyzji – skarga zarejestrowana pod sygn. akt I SA/Wa 1393/21).

Beneficjent w swojej skardze (sformułowanej w dwóch pismach z 25 maja 2021 r.) podniósł następujące zarzuty:

1) naruszenie art. 29 ust. 1 pkt 3 a w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 4 i 4 a w zw. z art. 38 ust. 1 ustawy w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez niewłaściwe zastosowanie i stwierdzenie, że decyzja reprywatyzacyjna jest nieważna jako wydana z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 7 ust. 1 i 2 dekretu, albowiem w pkt II decyzji reprywatyzacyjnej Prezydent m.st. Warszawy ustalił czynsz symboliczny z tytułu ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości, pomimo że poprzednik prawny Skarżącej nie był następcą prawnym dawnych właścicieli nieruchomości w drodze sukcesji uniwersalnej, podczas gdy:

a) ustanowienie na podstawie art. 7 ust. 1 dekretu prawa za "czynszem symbolicznym" bądź "opłatą symboliczną" na rzecz dawnych właścicieli i ich następców prawnych oraz osób prawa reprezentujące nie jest uzależnione od następstwa prawnego pod tytułem ogólnym bądź szczególnym, zaś art. 7 ust. 1 dekretu nie przewiduje możliwości ustanowienia prawa za opłatą roczną uzależnioną od wartości gruntu oraz aktualizowanie jej wartości (wyrok NSA, I OSK 622/06, zapadły na skutek skargi nabywcy roszczeń),

b) nabywca roszczeń wynikających ze złożenia wniosku dekretowego na podstawie art. 7 dekretu, na rzecz którego ustanowione zostało na podstawie decyzji reprywatyzacyjnej prawo wieczystego użytkowania w wyniku rozpoznania wniosku dekretowego nie stanowi nabywcy prawa wieczystego użytkowania gruntu pod tytułem szczególnym (o którym mowa w wyroku NSA, I SA 741/00), a zatem nie ustanawia się w stosunku do niego opłaty rocznej,

c) istnieje rozbieżność w orzecznictwie odnośnie do pojęcia "następcy prawnego" w ujęciu art. 5 ustawy przekształceniowej w kontekście następstwa pod tytułem ogólnym oraz szczególnym, a w konsekwencji przepisy te, nawet stosowane w drodze analogii, nie uzasadniają rażącego naruszania prawa, tj. art. 7 ust. 1 dekretu co do czynszu symbolicznego (opłaty symbolicznej) ustanawianej na rzecz nabywcy roszczeń dekretowych;

2) naruszenie art. 29 ust. 1 pkt 3 a w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 4 i 4 a w zw. z art. 38 ust. 1 ustawy w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 2 § 1 i 3 k.p.c. oraz art. 71-81 u.g.n. przez niewłaściwe zastosowanie poprzez stwierdzenie, że decyzja reprywatyzacyjna jest nieważna jako wydana z rażącym naruszeniem prawa, tj. art. 7 ust. 1 i 2 dekretu, albowiem w pkt II decyzji reprywatyzacyjnej Prezydent m.st. Warszawy ustalił czynsz symboliczny z tytułu ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości, pomimo że poprzednik prawny Skarżącej nie był następcą prawnym dawnych właścicieli nieruchomości w drodze sukcesji uniwersalnej podczas gdy Komisja nie jest uprawniona do stwierdzenia nieważności decyzji reprywatyzacyjnej z uwagi na rażące naruszenia prawa polegające na ustanowieniu prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości za czynszem symbolicznym na podstawie art. 7 ust 1 dekretu na rzecz Skarżącego nie będącego następcą prawnym dawnego właściciela pod tytułem ogólnym, albowiem jest to sprawa cywilna, a do rozpoznawania sporów w tym zakresie uprawnione są sądy cywilne;

3) naruszenie art. 29 ust. 1 pkt 3 a w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 4 i 4 a w zw. z art. 38 ust. 1 ustawy w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 7 ust. 3 dekretu w zw. z art. 6 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 110 k.p.a. w zw. z art. 130 § 1 k.p.a. i 16 § 1 k.p.a. poprzez bezzasadne stwierdzenie, że decyzja reprywatyzacyjna jest nieważna jako wydana bez podstawy prawnej albowiem:

a) w pkt VII tejże decyzji stwierdzono, że w umowie ustanowienia prawa wieczystego użytkowania zostanie ustanowiona służebność gruntowa, prawa przejścia i przejazdu, dostępu do drogi publicznej ul. [...] na działce ewidencyjnej nr [...] i na działce projektowanej nr [...] i [...] oraz na działce projektowanej nr [...] w obrębie [...],

b) w pkt VIII tejże decyzji stwierdzono, że nieprzestrzeganie przez użytkowników wieczystych warunku określonego w punkcie IV może skutkować rozwiązaniem umowy,

c) w pkt IX tejże decyzji wskazano, że umowa o oddanie gruntu w użytkownie wieczyste może uleć rozwiązaniu przed upływem terminu w wypadku korzystania z nieruchomości w sposób sprzeczny z przeznaczeniem lub naruszania postanowień umowy,

d) w pkt XII tejże decyzji wskazano, że prawa i obowiązki użytkowników wieczystych nie wymienione w niniejszej decyzji regulują przepisy o gospodarce nieruchomościami oraz kodeksu cywilnego,

co powoduje, że Prezydent m.st. Warszawy w decyzji reprywatyzacyjnej, nie mając kompetencji ani podstaw w przepisach administracyjnych prawa materialnego (art. 6 k.p.a. w zw. z 7 Konstytucji RP), ukształtował w sposób władczy elementy przyszłego stosunku cywilnoprawnego podczas gdy postanowienie zawarte w pkt VII-XII decyzji reprywatyzacyjnej nie stanowią merytorycznego rozstrzygnięcia wniosku dekretowego w trybie art. 7 ust. 1 i 2 dekretu i nie tworzą rozstrzygnięcia tejże decyzji, o którym mowa w przepisie art. 107 § 1 k.p.a., a zatem nie wiążę Prezydenta m.st. Warszawy na mocy przepisu art. 110 k.p.a. jak również w tym zakresie decyzja reprywatyzacyjna nie uzyskuje cechy ostateczności i wykonalności (art. 16 § 1 i art. 130 § 1 k.p.a.), lecz mają one charakter jedynie informacyjny i stanowią powtórzenie postanowień decyzji Prezydenta m.st. Warszawy Nr [...] w zakresie zatwierdzenia podziału nieruchomości (pkt VII) bądź też stanowią przywołanie przepisów prawa materialnego, które będą zastosowane przy zawarciu umowy o oddaniu gruntu w użytkownie wieczyste (pkt VIII-XII), co powoduje iż decyzja reprywatyzacyjna nie jest wydana bez podstawy prawnej w ujęciu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.;

4) naruszenia przepisów art. 107 § 3 w zw. z art. 6, art. 7, art. 8 § 1 k.p.a. oraz art. 7 ust. 2 dekretu w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 3a w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 6 ustawy poprzez zawarcie w pkt 4 uzasadnienia decyzji reprywatyzacyjnej (str. 40 i n.) bezpodstawnych wniosków, że wydanie decyzji reprywatyzacyjnej doprowadziło do skutków rażąco sprzecznych z interesem społecznym, w szczególności wobec błędnego przyjęcia, że skutki takie wystąpiły oraz wobec zastosowanie przesłanki, która w dacie wydania decyzji reprywatyzacyjnej nie mogła być zastosowana do decyzji o ustanowieniu użytkowania wieczystego, tj. decyzji o charakterze uznaniowym;

5) naruszenia szeregu przepisów proceduralnych (co miało istotny wpływ na wynik sprawy), w tym w szczególności:

a) naruszenia art. 10 k.p.a. oraz art. 8 k.p.a. poprzez zakończenie postępowania przed terminem do wypowiedzenia się Skarżącej co do zebranego materiału dowodowego, podczas gdy Skarżąca wykazała w swoim stanowisku z 13 kwietnia 2021 r., iż nie zaistniały żadne przesłanki uchylenia decyzji reprywatyzacyjnej lub stwierdzenia jej nieważności,

b) naruszenia art. 15 i 16 ustawy oraz art. 6, 9 i 10 k.p.a. poprzez wszczęcie przez Komisję postępowanie rozpoznawczego, pomimo iż nie przeprowadziła ona w pełni postępowania sprawdzającego, podczas gdy prawidłowe i pełne postępowanie sprawdzające wino zakończyć postępowanie wobec braku naruszeń uzasadniających prowadzenie postępowania rozpoznawczego;

c) naruszenia art. 81a § 1 k.p.a. poprzez pominięcie zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony i zastosowania przez Komisję jednej z możliwych wykładni przepisów, podczas gdy wszelkie wątpliwości, w szczególności w postępowaniu nadzwyczajnym, winny być interpretowane na korzyść Beneficjenta decyzji;

d) naruszenie art. 109 § 2 k.p.a. i 14 § 2 k.p.a. oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez nieprawidłowe ogłoszenie decyzji Komisji, w związku z upowszechnieniem informacji na temat kierunków orzeczenia na Twiterze Komisji na tydzień przed jej podpisaniem, jak również w związku z publikacją jedynie jej wersji zanonimizowanej, podczas gdy właściwe podjęcie i ogłoszenie decyzji administracyjnej wymaga jej podpisania oraz doręczenia stronom wersji pełnej - umożliwiającej zapoznanie się z całą jej treścią;

e) naruszenia art. 7 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 95 § 2 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania dowodowego pod z góry przyjętą tezę i dążenie przez Komisję do eliminacji decyzji reprywatyzacyjnej z obrotu;

f) naruszenia art. 8, 10, 31 ust. 1, art. 45 ust. 1 oraz art. 46 a także art. 64 Konstytucji RP a także art. 41 Karty Praw Podstawowych poprzez oparcie rozstrzygnięcia o niezgodne z przepisami Konstytucji artykuły ustawy a tym samym naruszeniu prawa do dobrej administracji;

g) naruszenia art. 80 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez dokonanie oceny zebranego materiału dowodowego w sposób dowolny i wybiórczy, co oprócz naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów było sprzeczne z naczelną zasadą postępowania dotyczącą jego prowadzenia w sposób budzący zaufanie do organów administracji publicznej;

h) naruszenia art. 11 i 107 § 3 k.p.a. poprzez niewystarczające i niepełne uzasadnienie decyzji Komisji, brak umieszczenia wymaganych przepisami elementów uzasadnienia decyzji.

Na podstawie art. 106 § 3 i 5 p.p.s.a. Beneficjent wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z:

1) zanonimizowanych decyzji zamieszonych na stronie BIP Urzędu m.st. Warszawa tj.:

a) decyzji Prezydenta m.st. Warszawa Nr [...] z dnia 17 grudnia 2014 r., dotycząca nieruchomości przy ul. [...];

b) decyzji Prezydenta m.st. Warszawa Nr [...] dnia 17 grudnia 2014 r., dotycząca nieruchomości przy ul. [...];

c) decyzji Prezydenta m.st. Warszawa Nr [...] z dnia 27 września 2013 r. dotycząca nieruchomości przy ul. [...];

d) decyzji Prezydenta m.st. Warszawa Nr [...] z dnia 27 czerwca 2013 r. dotycząca nieruchomości przy ul. [...];

e) decyzji Prezydenta m.st. Warszawa Nr [...] z dnia 27 czerwca 2013 r. dotycząca nieruchomości przy ul. [...];

na fakt standardowego zamieszczania w decyzjach reprywatyzacyjnych postanowień dotyczących służebności drogi koniecznej;

2) zdjęć wykonanych na terenie działki nr [...] z obrębu [...], przez którą przebiega służebność drogowa do nieruchomości, na której trwają obecnie prace budowalne na podstawie decyzji Prezydenta m.st. Warszawy Nr [...] z dnia 3 marca 2020 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej m.st. Warszawy Dzielnicy [...] pozwolenia na budowę (rozbudowę) przedszkola nr [...] wraz z zagospodarowaniem terenu (adres inwestycji: ul. [...], dz. ew. [...], [...], z obrębu [...]), na fakt braku negatywnych skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnej w związku z wyznaczeniem służebności drogowej poprzez teren ogrodu jordanowskiego, w związku z tym, że droga taka obecnie jest wykonywana przez m.st. Warszawa.

Mając na uwadze powyższe zarzuty, Beneficjent wniósł o uchylenie decyzji Komisji i umorzenie postępowania oraz zasądzenie na rzecz Beneficjenta kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Skarga Miasta Stołecznego Warszawy (pismo z 26 maja 2021 r.) dotyczy samego uzasadnienia decyzji Komisji z 13 kwietnia 2021 r. Zaskarżonej decyzji Miasto Stołeczne Warszawa zarzuciło naruszenie następujących przepisów, tj.:

1) art. 107 § 3 w zw. z art. 6, art. 7, art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 ust. 1 i 2 dekretu w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 3a w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 4 i 4a w zw. z art. 38 ust. 1 ustawy w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez zawarcie bezpodstawnych stwierdzeń w uzasadnieniu decyzji, tj. w tytule pkt.l. (str. 26-27.) w całości; w pkt.l. (str. 27-31.) w zakresie: "W ocenie Komisji decyzja Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 2 lutego 2012 r., nr [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w treści art 156 §1 pkt. 2 k.p.a., to jest z naruszeniem prawa materialnego w postaci art. 7 ust. 1 i 2 Dekretu, poprzez ustanowienie czynszu symbolicznego z tytułu ustanowienia prawa Użytkowania wieczystego do ww. nieruchomości w wysokości 1944 zł netto (1 zloty za 1 m2), w sytuacji gdy beneficjent decyzji nabył roszczenie dekretowe od następców prawnych dawnych właścicieli na podstawie umowy sprzedaży, natomiast nie był następcą prawnym w rozumieniu dekretu oraz § 3 uchwały Nr [...] Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 8 listopada 2007 roku." (str. 27.), "Wykładnia celowościowa art. 7 Dekretu, prowadzi do wniosku, iż symboliczny charakter przewidzianej w tym przepisie opłaty ma służyć temu, aby właściciele gruntów warszawskich, którzy utracili własność w imię wyższego celu, jakim była szybka i sprawna odbudowa Warszawy, nie musieli ponosić jeszcze dodatkowej dolegliwości w postaci obowiązku zapłaty za dalsze używanie zabranych im nieruchomości." (str. 27.), "W odniesieniu do ustalania czynszu symbolicznego na podstawie art. 7 Dekretu w zw. z § 3 uchwały Nr [...] Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 8 listopada 2007 roku zachodzi potrzeba wyjaśnienie znaczenia określenia "prawni następcy właściciela". Na skutek wejścia w życie dekretu byli właściciele gruntów warszawskich, utracili prawo własności swoich nieruchomości, zatem częściową rekompensatę poniesionego przez nich uszczerbku stanowiła właśnie możliwość ustanowienia na ich rzecz prawa użytkowania wieczystego skomunalizowanego gruntu za czynszem symbolicznym. W przypadku następców prawnych była to rekompensata za składniki majątku, które nie weszły do ich majątku w ramach spadkobrania po dekretowym właścicielu nieruchomości. W przypadku tych osób rekompensata ta miała częściowy charakter, gdyż w zamian za utracone prawo własności nieruchomości osoby te otrzymywały użytkowanie wieczyste tej nieruchomości. które jak wiadomo jest prawem którego treścią są uprawnienia słabsze niż w przypadku własności, przy czym rekompensacyjny efekt ustanowienia prawa użytkowania wieczystego gruntu w zamian za prawo własności został wzmocniony wprowadzeniem zamiast opłaty rocznej uzależnionej od wartości gruntu, właśnie czynszu symbolicznego. Przy czym pojęcie "następcy prawnego" właściciela dekretowego musi być interpretowane jako następstwo pod tytułem ogólnym." (str. 28-29.), "Wobec powyższego w ocenie Komisji oraz wyżej wskazanych orzeczeń sadów administracyjnych, czynsz symboliczny miał służyć temu, aby właściciele gruntów warszawskich, którzy utracili własność w imię szybkiej i sprawnej odbudowy Warszawy, nie musieli ponosić dodatkowej dolegliwości w postaci obowiązku zapłaty na ogólnych zasadach za dalsze użytkowanie odebranych im nieruchomości, Przedstawione argumenty z oczywistych względów nie dotyczą osób trzecich, które nabyły prawo użytkowania wieczystego gruntu od byłego właściciela lub jego spadkobiercy, z własnej woli i w wyniku czynności prawnej (nabycie singularne), jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie, gdyż w takim przypadku nie można było mówić o quasi -restytucyjnym i rekompensacyjnym charakterze nabycia prawa użytkowania wieczystego gruntu. W konsekwencji przyznanie [...] sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w [...] (jako nabywcy roszczeń) uprawnienia do opłacania jedynie czynszu symbolicznego, powodowałoby niczym nieuzasadnione uprzywilejowanie w stosunku do innych użytkowników wieczystych, którzy byli właścicielami gruntów warszawskich lub ich spadkobiercami. Ustalenie wysokości opłaty rocznej za przedmiotową nieruchomość powinno nastąpić na podstawie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, regulujących opłaty roczne za użytkowanie wieczyste." (str. 30.), "Komisja pragnie jednocześnie podkreślić, że na etapie postępowania dekretowego organ bada materialnoprawne przesłanki ustanowienia tego prawa, a w przypadku ich spełnienia organ administracyjny wydaje decyzję ustanawiającą to prawo na rzecz oznaczonych podmiotów i ustala czynsz symboliczny. Natomiast orzeczenie o czynszu symbolicznym, jest obligatoryjnym elementem decyzji, który zamieszcza się w rozstrzygnięciu decyzji. Wobec powyższego ustanowienie w decyzji czynszu symbolicznego z rażącym naruszeniem art. 7 ust 1 i 2 Dekretu, w związku § 3 uchwały Nr [...] Rody Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 8 listopada 2007 roku z pociąga za sobą nieważność całej decyzji reprywatyzacyjnej." (str. 30-31.), "Reasumując zaś powyższe, stwierdzić należy, że ustanowienie w decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 2 lutego 2012 r., nr [...] czynszu symbolicznego, nastąpiło z rażącym naruszeniem art. 7 ust. 1 i 2 Dekretu w zw. z § 3 uchwały Nr [...] Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 8 listopada 2007 r, ponieważ [...] sp. z o. o. sp. k. z siedzibą w [...], nabyła prawa poprzednich właścicieli, do przedmiotowej nieruchomości w drodze sukcesji singularnej a co za tym idzie było obarczone wadą przewidzianą w art. 156 § l pkt 2 k.p.a." (str. 31.); w pkt.3. (str. 36-40.) w zakresie: "W ocenie Komisji decyzja Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 2 lutego 2012 r nr [...] dotycząca nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1287, ze zm.; dalej: k.p.a.), znajdującym odpowiednie zastosowanie w niniejszej sprawie, wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, jako kwalifikowana wada prawna, stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności kontrolowanej decyzji." (str. 36.), "Zdaniem Komisji ustanowienia w umowie czynszu symbolicznego z tytułu ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do przedmiotowego gruntu, nastąpiło z rażącym naruszeniem art. 7 ust 1 i 2 Dekretu, z uwagi na to, że [...] sp. z o. o. nie był następcą prawnym zbywcy, lecz jedynie nabył roszczenia do przedmiotowego gruntu od poprzednich właścicieli w drodze sukcesji singularnej, co pociąga za sobą nieważność decyzji reprywatyzacyjnej." (str. 39-40.), "Wobec powyższego Komisja postanowiła o wyeliminowaniu decyzji w drodze stwierdzenia nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 38 ust. 1 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 3a w związku z art. 30 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. " (str. 40.); podczas gdy: (a) Komisja nie zakwestionowała ustaleń Prezydenta m.st. Warszawy przedstawionych w decyzji nr [...] z dnia 2 lutego 2012 r. w zakresie w jakim przyjął on, że w sprawie niniejszej ziściły się przesłanki uzasadniające ustanowienie prawa użytkowania wieczystego w trybie art. 7 dekretu, w szczególności tego, że beneficjentowi decyzji nr [...] przysługiwał w tym zakresie status "następcy prawnego" dotychczasowego właściciela nieruchomości; (b) skoro w realiach niniejszej sprawy następca singularny uzyskał prawo użytkowania wieczystego w trybie art. 7 ust. 1 dekretu, czego Komisja nie zakwestionowała, to nie tylko mógł on, lecz powinien, zostać obciążony czynszem symbolicznym, o którym mowa w art. 7 ust. 1 dekretu; (c) przedstawiona przez Komisję wykładania dekretu dokonana w powiązaniu z treścią uchwały Nr [...] Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 08 listopada 2007 r. jest sprzeczna z wykładnią literalną, jak też funkcjonalną i historyczną dekretu, z których wynika, że brak jest podstaw do różnicowania, także w zakresie czynszu symbolicznego, sytuacji następców prawnych dotychczasowego właściciela w zależności od tego, czy chodzi o następcę uniwersalnego, czy singularnego; (d) wykładnia przedstawiona przez Komisję pomija wieloletnią i powszechnie ugruntowaną w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wykładnię (oraz praktykę stosowania) art. 7 ust. 1 dekretu, która pod pojęciem następcy prawnego każe rozumieć zarówno następcę uniwersalnego, jak i singularnego; (e) brak jest podstaw prawnych do ustanowienia prawa użytkowania wieczystego w trybie art. 7 dekretu z równoczesnym obciążeniem użytkownika wieczystego opłatą roczną, o której mowa w przepisach u.g.n.; (f) nawet jeśli uznać za prawidłowe stanowisko Komisji jakoby niedopuszczalnym było ustanowienie czynszu symbolicznego na rzecz beneficjenta decyzji reprywatyzacyjne będącego następca singularnym, Komisja winna była rozważyć stwierdzenie nieważność decyzji Prezydenta m.st. Warszawy nr [...] z dnia 2 lutego 2012 r. jedynie w części, tj. wyłącznie w zakresie orzeczenia o czynszu symbolicznym, czego jednak - jak wynika z treści uzasadnienia tej decyzji - nie uczyniła;

2) naruszenie przepisów art. 107 § 3 w zw. z art. 6, art. 7, art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 ust. 1 i 2 dekretu w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 3a w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 4 i 4a w zw. z art. 38 ust. 1 ustawy w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez zawarcie bezpodstawnych stwierdzeń w uzasadnieniu decyzji, tj. w tytule pkt.2. (str. 31.) w całości; w pkt.2.1. (str. 32.-34.) w zakresie: "Z uwagi na powyższe w ocenie Komisji rozstrzygnięcie zawarte w punkcie VII decyzji reprywatyzacyjnej określające warunki ustanowienia służebności gruntowej należy traktować jako element rozstrzygnięcia merytorycznego, nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach prawa. Zgodnie z utrwaloną judykaturą ustanowione w dekrecie materialnoprawne przesłanki ustanowienia prawa użytkowania wieczystego ograniczone zostały od trzech elementów: złożenia wniosku w terminie 6 miesięcy od dnia objęcia gruntu w posiadanie przez gminę, zgodności użytkowania z planem zabudowy oraz posiadaniem gruntu." (str. 32.), "Wobec tego brak jest regulacji pozwalających na kształtowanie na etapie postępowania administracyjnego zagadnień cywilnoprawnych. Organ orzekający w decyzji o ewentualnych kwestiach cywilnoprawnych działu w tym zakresie bez podstawy prawnej, gdyż są to zagadnienia cywilistyczne i nic mogą być rozstrzygane w trybie administracyjno-prawnym, co wypełnia przesłankę rażącego naruszenia prawa określoną w art. 156 § I pkt 2 k.p.a. - prowadzącą do jej nieważności." (str. 33.), "Wobec powyższego, w ocenie Komisji ustanowienie przez miasto st. Warszawa służebności gruntowej na rzecz spółki [...] Sp. z o.o. w W. spowodowało wydanie bez podstawy prawnej, decyzji Prezydenta m.st. Warszawa z dnia 2 lutego 2012 r. nr [...]. " (str. 33.), "Wobec powyższego w ocenie Komisji ustanowienie przez m.st. Warszawa służebności gruntowej na rzecz spółki [...] Sp. z o. o. w W. spowodowało wydanie bez podstawy prawnej, decyzji Prezydenta m.st. Warszawa z dnia 2 lutego 2012 r., nr [...]. " (str. 34.); w pkt.3. (str. 40.) w zakresie: "Nadto brak było przepisu prawa powszechnie obowiązującego pozwalającego na orzeczenie w punkcie VII decyzji reprywatyzacyjnej o nieodpłatnej służebności gruntowej. " (str. 40.), " W ocenie Komisji przedmiotowa decyzja stanowi całość. Wyodrębnione punkty II-XIII nie mogą funkcjonować jako jej samodzielna część. Jak wynika z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 listopada 2014 r. (I SA/Wa 2490/14), wyodrębnione punkty III-XIII nie mogą funkcjonować jako jej samodzielna część. Nie bez znaczenia jest także, gdzie tzn. w którym fragmencie decyzji są te elementy zawarte. Są one wyodrębnione przed uzasadnieniem, a nic np. w pouczeniu, czy w treści uzasadnienia. Informacji nie zamieszcza się w rozstrzygnięciu (osnowie)." (str. 40.), "Wobec powyższego Komisja postanowiła o wyeliminowaniu decyzji w drodze stwierdzenia nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 38 ust. 1 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 3a w związku z art. 30 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 9 marca 2017 r." (str. 40.); podczas gdy: (a) ustanowienie służebności drogi koniecznej miało na celu zapewnienie dostępu do drogi publicznej i było warunkiem zamieszczonym w decyzji podziałowej Prezydenta m.st. Warszawy, której wydanie poprzedzało wydanie decyzji dekretowej nr [...] z dnia 2 lutego 2012 r. i którą organ dekretowy przy wydawaniu decyzji był związany, a nadto było zgodne ze wskazaniami sądów administracyjnych oraz ówczesną, powszechną i niekwestionowaną praktyką orzeczniczą organu dekretowego; (b) zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 Załącznika do Uchwały Nr [...] Rady miasta stołecznego Warszawy z dnia 15 kwietnia 2004 roku w sprawie zasad nabywania, zbywania i obciążania nieruchomości m.st. Warszawy oraz ich wydzierżawiania lub najmu na okres dłuższy niż trzy lata - dopuszczalne było nieodpłatne ustanowienie służebności na nieruchomości m.st. Warszawy w przypadku gdy było to niezbędne do realizacji roszczeń byłych właścicieli bądź ich następców prawnych, wobec czego za bezpodstawne uznać należy stanowisko Komisji jakoby brak było przepisu prawa powszechnie obowiązującego, pozwalającego na orzeczenie w punkcie VII decyzji reprywatyzacyjnej o nieodpłatnej służebności gruntowej; (c) nawet gdyby uznać, że decyzja Prezydenta m.st. Warszawy nr [...] z dnia 2 lutego 2012 r. winna ulec stwierdzeniu nieważności, z uwagi na "rozstrzygnięcie zawarte w punkcie VII decyzji reprywatyzacyjnej określające warunki ustanowienia służebności gruntowej", to w spawie niniejszej rozważyć należało możliwość stwierdzenia nieważności decyzji jedynie w tej części, czego Komisja nie uczyniła;

3) naruszenie przepisów art. 107 § 3 w zw. z art. 6, art. 7, art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 ust. 1 i 2 dekretu w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 3a w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 4 i 4a w zw. z art. 38 ust. 1 ustawy w zw. z art. 156 § I pkt 2 k.p.a., poprzez zawarcie bezpodstawnych stwierdzeń w uzasadnieniu decyzji, tj. w pkt. 3.3. (str. 35.) w zakresie: " Oznacza to, że Prezydent m.si. Warszawy nie mając kompetencji wynikających z art. 6 k.p.a. ani podstaw w przepisach administracyjnego prawa materialnego ukształtował w sposób władczy elementy przyszłego stosunku cywilnoprawnego." (str. 35.), "Z tego względu decyzja Prezydenta m.st. Warszawy obarczona jest kwalifikowaną wadą prawną z art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. (wydana została bez podstawy prawnej) skutkującą jej nieważnością. Prezydent w decyzji administracyjnej ukształtował prawa i obowiązki przyszłego użytkownika wieczystego oraz wprowadził sankcję umożliwiającą jej przedwczesne rozwiązanie, podczas gdy właściwą drogą do ich ukształtowania jest stosunek cywilnoprawny. " (str. 35.); w pkt.3. (str. 40.) w zakresie: "Ponadto w ocenie Komisji punkty VIII, IX i XII stanowią niedopuszczalne, w decyzji wydanej na podstawie art. 7 dekretu z 26 października 1945 r., zobowiązania i warunki, co wprost wynika z treści rozstrzygnięć zawartych w tych punktach. Komisja pragnie przypomnieć, iż decyzja powinna jednoznacznie określać uprawnienia i obowiązki stron wynikające z ustawy, aby adresaci decyzji nic mieli wątpliwości co do ich zakresu. Decyzja nie może wprowadzać stanu niepewności, nakładać nieuprawnionych warunków, po których spełnieniu, strona uzyska określoną korzyść. Istotne jest to, że decyzja dekretowa stanowi podstawę do zawarcia umowy cywilnoprawnej, w której strony tej umowy są równorzędnymi podmiotami i same określają wzajemne uprawnieniu i obowiązki. Wobec tego pozaprawne warunki dla przyszłych stron decyzją narusza ich równorzędność oraz może stanowić poważne utrudnienia dla notariusza do zawarcia umowy o treści odbiegającej od ściśle określonych warunków decyzji." (str. 40.), "W ocenie Komisji przedmiotowa decyzja stanowi całość. Wyodrębnione punkty II-XIII nie mogą funkcjonować jako jej samodzielna część. Jak wynika z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 listopada 2014 r. (I SA/Wa 2490/14), wyodrębnione punkty III-XIII nie mogą funkcjonować jako jej samodzielna część. Nie bez znaczenia jest także, gdzie tzn. w którym fragmencie decyzji są te elementy zawarte. Są one wyodrębnione przed uzasadnieniem, a nie np. w pouczeniu, czy w treści uzasadnienia. Informacji nie zamieszcza się w rozstrzygnięciu (osnowie)." (str. 40.), "Wobec powyższego Komisja postanowiła o wyeliminowaniu decyzji w drodze stwierdzenia nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 38 ust. 1 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 3a w związku z art. 30 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 9 marca 2017 r." (str. 40.); podczas gdy: (a) treści zwarte w pkt VIII, IX i XII decyzji Prezydenta m.st. Warszawy nr [...] z dnia 2 lutego 2012 r. nie kształtowały władczo przyszłego stosunku prawnego, a przez to sytuacji prawnej adresatów decyzji reprywatyzacyjnej, lecz miały charakter wyłącznie informacyjny; (b) treści zawarte w pkt VIII, IX i XII decyzji Prezydenta m.st. Warszawy nr [...] z dnia 2 lutego 2012 r. mają charakter ogólny i stanowią powtórzenie norm prawnych, wynikających z przepisów prawa powszechnie obowiązującego, wiążących adresata decyzji dekretowej niezależnie od ich powtórzenia w treści decyzji dekretowej, tj. przepisów Kodeksu cywilnego, ustawy o gospodarce nieruchomościami; (c) stwierdzenia zawarte w pkt VIII, IX i XII decyzji Prezydenta m.st. Warszawy nr [...] z dnia 2 lutego 2012 r. nie należą do osnowy decyzji wydawanej w trybie przepisu art. 7 ust. 1 i 2 dekretu i stanowią wypowiedź Prezydenta m.st. Warszawy podjętą poza granicami sprawy dekretowej, niemającą wpływu na istotę tej sprawy, zwłaszcza jej rozstrzygnięcie; (d) nawet jeśli uznać, że dodatkowe element treściowe z pkt VIII, IX i XII decyzji Prezydenta m.st. Warszawy nr [...] z dnia 2 lutego 2012 r. wykraczają poza elementy decyzji, o których mowa w art. 107 § 1 k.p.a., tego rodzaju naruszenie nie miało wpływu na wynik sprawy i nie może być kwalifikowane jako rażącego naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

W oparciu o tak sformułowany zarzut Miasto Stołeczne Warszawa wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji Komisji w części dotyczącej uzasadnienia we wskazanym zakresie i zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargi Komisja wniosła o oddalenie skarg Miasta Stołecznego Warszawy oraz Beneficjenta.

Pismem z 12 lipca 2021 r. Beneficjent wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Komisji.

Postanowieniem z 11 sierpnia 2021 r., sygn. akt I SA/Wa 1394/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Komisji.

Postanowieniem z 4 lutego 2022 r., sygn. akt I SA/Wa 1393/21, na podstawie art. 111 § 1 p.p.s.a., Sąd postanowił sprawy o sygn. akt I SA/Wa 1393/21 oraz I SA/Wa 1394/21 połączyć do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia i prowadzić pod sygn. akt I SA/Wa 1393/21.

Po rozpatrzeniu wniosku [...] – Stowarzyszenia Właścicieli Lokali w [...], zawartego w piśmie z 11 stycznia 2023 r., postanowieniem z 13 stycznia 2023 r. Sąd dopuścił do udziału w sprawie [...] – Stowarzyszenie Właścicieli Lokali w [...].

W piśmie z 23 stycznia 2023 r. pełnomocnik Miasta Stołecznego Warszawy cofnął skargę.

W trakcie rozprawy w dniu 25 stycznia 2023 r. pełnomocnik Miasta Stołecznego Warszawy wniósł o oddalenie skargi Beneficjenta, podobnie jak prokurator.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach kontroli działalności administracji publicznej sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, określającego prawa i obowiązki stron oraz prawa procesowego, regulującego postępowanie przed organami administracji publicznej.

Rozpoznając niniejszą sprawę według powyższych kryteriów Sąd doszedł do wniosku, że skarga Beneficjenta zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja Komisji narusza prawo w stopniu uzasadniającym jej uchylenie (punkt 1 sentencji wyroku).

W tym miejscu Sąd wyjaśnia, że w rozpoznawanej sprawie również Miasto Stołeczne Warszawa wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komisji 13 kwietnia 2021 r., nr KR VI R 44/19, jednakże pismem z dnia 23 stycznia 2023 r., Miasto Stołeczne Warszawa cofnęło skargę. Zgodnie z treścią art. 60 p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Skuteczność czynności procesowej cofnięcia skargi – zgodnie z dyspozycją art. 60 zdanie trzecie p.p.s.a. – uzależniona jest zatem od wyniku badania przez Sąd dopuszczalności cofnięcia skargi. W świetle materiału zebranego w niniejszej sprawie czynność procesowa skarżącego w postaci cofnięcia skargi nie budzi żadnych wątpliwości ani zastrzeżeń Sądu. Uznać zatem należało, że cofnięcie skargi jest dopuszczalne. Mając na względzie powyższe ustalenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł o umorzeniu postępowania sądowego ze skargi Miasta Stołecznego Warszawy (punkt 2 sentencji wyroku).

Ustosunkowując się w pierwszej kolejności do podniesionej przez pełnomocnika Komisji w trakcie rozprawy kwestii braku legitymacji nabywców roszczeń dekretowych (ich statusu jako strony) w postępowaniach o ustanowienie, na podstawie art. 7 dekretu, prawa użytkowania wieczystego, Sąd w składzie orzekającym wskazuje, że nie podziela poglądu wyrażonego w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 sierpnia 2022 r. (sygn. I OSK 707/20, I OSK 1717/20, I OSK 2034/20, I OSK 2875/20).

Nie kwestionując stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego, że źródłem interesu prawnego kreującego przymiot strony w postępowaniu administracyjnym są normy prawa materialnego (co potwierdził NSA w uchwale z 30 czerwca 2022 r. o sygn. akt I OPS 1/22), należy zauważyć, że już w latach 50. XX wieku Sąd Najwyższy zaakceptował praktykę obrotu przewidzianymi w dekrecie prawami i roszczeniami, na co zwrócił uwagę Sąd Najwyższy w uzasadnieniu uchwały z 1 marca 2003 r. (sygn. III CZP 6/03), w której poddano analizie charakter uprawnienia przewidzianego w art. 7 dekretu, przywołując w tym kontekście wyrok Sądu Najwyższego z 16 stycznia 1952 r. (sygn. C 650/50). Sąd Najwyższy wyjaśnił, iż jest to prawo majątkowe, dziedziczne i zbywalne.

To, że przewidziane w dekrecie uprawnienie do uzyskania przez byłego właściciela, prawa użytkowania wieczystego (pierwotnie wieczystej dzierżawy, zastąpionej następnie prawem własności czasowej) ma charakter prawa majątkowego, dziedzicznego i zbywalnego było zresztą powszechnie akceptowane w judykaturze.

Nie budziło również wątpliwości Trybunału Konstytucyjnego, czemu dał on wyraz m.in. w uzasadnieniu wyroku z 19 lipca 2016 r. (sygn. KP 3/15), gdzie odwołując się do poglądów prezentowanych w orzecznictwie jak też doktrynie zauważał: "Nie ulega wątpliwości, że prawo przyznane w art. 7 ust. 1 i 2 dekretu ma charakter majątkowy. O tym, że ustawodawca nie traktuje tego prawa jako ściśle związanego z osobą "dotychczasowego właściciela", bezpośrednio dotkniętego wywłaszczeniem, świadczy przyznanie uprawnienia jego "następcom prawnym", co znaczy, że prawo to jest zarówno dziedziczne, jak i zbywalne". Należy zwrócić uwagę, ze dekret nie różnicuje sytuacji prawnej dawnych właścicieli nieruchomości oraz ich następców prawnych tj. zarówno spadkobierców jak również nabywców nieruchomości czy też roszczeń wynikających z dekretu.

Należy szczególnie podkreślić, że charakter majątkowy oraz zbywalność owego uprawnienia usankcjonował również sam ustawodawca, co potwierdzają także wprowadzone w 2016 r. do ustawy o gospodarce nieruchomościami unormowania art. 111a, przewidujące z jednej strony formę szczególną zawieranych w tym przedmiocie umów (ust. 2), a z drugiej przyznające Skarbowi Państwa oraz miastu st. Warszawie prawo pierwokupu praw i roszczeń określonych w dekrecie w przypadku ich sprzedaży (ust. 1 pkt 1).

To, że nabywcy roszczeń dekretowych co do zasady mają interes prawny w sprawie dekretowej i mogą efektywnie ubiegać się o ukształtowanie ich sytuacji prawnej w postępowaniu administracyjnym w oparciu o unormowania dekretu, potwierdza także wprowadzona w 2020 r. do ustawy o gospodarce nieruchomościami dodatkowa negatywna przesłanka przyznania niektórym z nich prawa użytkowania wieczystego, związana z okolicznościami w jakich doszło do nabycia przez nich roszczeń. Na mocy ustawy z dnia 17 września 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich, wydanych z naruszeniem prawa, ustawy o komercjalizacji i niektórych uprawnieniach pracowników oraz ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2020 r., poz. 1709), w ustawie o gospodarce nieruchomościami po art. 214b dodano art. 214c, który stanowi, że "odmawia się oddania gruntu w użytkowanie wieczyste na rzecz osoby, która nabyła prawo lub roszczenie od kuratora reprezentującego osobę uprawnioną ustanowionego, dla osoby nieznanej z miejsca pobytu, jeżeli nie było podstaw do jego ustanowienia albo od kuratora spadku lub z naruszeniem przepisów o dziedziczeniu, w tym przepisów dotyczących dziedziczenia spadków wakujących lub nieobjętych.". Wprowadzenie na zasadzie wyjątku owej negatywnej przesłanki uzyskania prawa użytkowania wieczystego przez nabywcę roszczeń dekretowych, oznacza istnienie reguły, wedle której jest on uprawniony do uzyskania prawa użytkowania wieczystego w przypadkach, w których objęte wyjątkiem sytuacje nie miały miejsca. Podobne wnioski można wyprowadzić z przyjętego w ustawie o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych (...) unormowania przyznającego Komisji uprawnienie do uchylenia decyzji reprywatyzacyjnej nie w każdej sytuacji gdy beneficjentem decyzji jest nabywca roszczeń (jego następca prawny), ale jedynie wówczas, "gdy przeniesienie roszczeń do nieruchomości warszawskiej było rażąco sprzeczne z interesem społecznym, w szczególności jeżeli nastąpiło w zamian za świadczenie wzajemne rażąco niewspółmierne do wartości nieruchomości warszawskiej" (art. 30 ust. 1 pkt 5 ustawy).

Wychodząc z założenia racjonalnego ustawodawcy, będącego podstawą każdego systemu norm prawnych, nie sposób przyjąć, że wprowadzając ww. regulacje ustawodawca uczynił to bez dogłębnego rozważenia problematyki przenoszenia roszczeń dekretowych, w sposób przypadkowy, czego efektem miałoby być ustanowienie norm prawnych w istocie zbędnych.

Skoro zatem uprawnienie przewidziane w dekrecie ma charakter majątkowy, jest dziedziczne i zbywalne (czego nie podważył w istocie NSA w wyroku z 29 sierpnia 2022 r. sygn. I OSK 2034/20), a może być ono dochodzone jedynie w postępowaniu administracyjnym, to nie powinno budzić wątpliwości, że w przypadku jego nabycia w toku owego postępowania znajduje zastosowanie art. 30 § 4 k.p.a., przewidujący, że "w sprawach dotyczących praw zbywalnych lub dziedzicznych w razie zbycia prawa lub śmierci strony w toku postępowania na miejsce dotychczasowej strony wstępują jej następcy prawni". Następstwo procesowe uregulowane tym przepisem, jak wskazuje się z kolei w orzecznictwie, jest konsekwencją następstwa prawnego w prawie materialnym i polega na wstąpieniu do postępowania innego podmiotu na miejsce podmiotu, który dotychczas był jego stroną. Oznacza zatem, że poprzednik ustępuje z postępowania, a następca wstępuje w jego sytuację procesową, tak jakby od początku był stroną postępowania (por. wyrok NSA z 18 stycznia 2022 r., sygn. I OSK 3960/18).

W ocenie Sądu źródłem interesu prawnego, o którym mowa w art. 28 k.p.a., kreującym przymiot strony, w odniesieniu do nabywcy praw i roszczeń dekretowych jest w tym przypadku norma prawna zawarta w art. 7 ust. 1 i 2 dekretu (norma prawa materialnego – zob. uchwała z 30 czerwca 2022 r., sygn. I OPS 1/22). Tym bardziej, że jak zasadnie zauważał Sad Najwyższy w uzasadnieniu uchwały z [...] maja 2009 r. (sygn. [...]) użyta w art. 7 ust. 1 dekretu szeroka formuła "następca prawny" nie wyklucza tego, że następstwo prawne mogło także powstać na podstawie umowy. Ponadto Sąd zawraca uwagę, że uchwała składu 7 sędziów NSA I OPS 1/22 zapadła na kanwie sprawy odszkodowawczej i odnoszących się do tej problematyki unormowań ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wobec czego, w ocenie składu orzekającego, przyjęta w niej wykładnia przepisów nie jest wiążąca w sprawach rozstrzyganych na gruncie przepisów dekretu.

Mając powyższe na względzie Sąd uznał zarzuty Komisji w tym zakresie za pozbawione słuszności.

Końcowo w tej materii wskazać należy tylko, że orzekający w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z 30 kwietnia 1970 r., nr [...], Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy Wydział Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej, odmawiającej Z. W. i J. S. ustanowienia użytkowania wieczystego do gruntu nieruchomości warszawskiej położonej przy ul. [...] nr hip. "Kolonia [...] Nr [...]", Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (vide: wyrok z 8 grudnia 2004 r., sygn. akt I SA 2290/03) nie zakwestionował legitymacji Z. W. i J. S. w postępowaniu o ustanowienie, na podstawie art. 7 dekretu, prawa użytkowania wieczystego, chociaż ww. osoby, podobnie jak Beneficjent, również nabyli prawa i roszczenia z dekretu (vide: akt notarialny z 20 marca 1948 r., nr Rep 1041, oraz z 11 lutego 1949 r., nr Rep. 589).

Wskazać następnie należy, że materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji Komisji stanowiły przepisy ustawy z 9 marca 2017 r. o szczególnych zasadach usuwania skutków prawnych decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich (Dz. U. z 2018 r. poz. 2267). Ustawa ta ma na celu usuwanie skutków prawnych decyzji dotyczących nieruchomości dekretowych wydanych z naruszeniem prawa. Zadaniem Komisji jest wyjaśnianie nieprawidłowości i uchybień w działalności organów i osób prowadzących postępowania w przedmiocie wydawania decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich oraz występowanie do właściwych organów w razie stwierdzenia w toku postępowania przed Komisją istnienia okoliczności sprzyjających wydawaniu decyzji reprywatyzacyjnych z naruszeniem prawa lub popełnianiu przestępstw bądź utrudniających ich ujawnianie (art. 3 ust. 2 ustawy). Oznacza to, że Komisja powinna ocenić decyzję reprywatyzacyjną pod kątem ewentualnych naruszeń prawa przy jej wydawaniu. Ustawodawca przyznał Komisji m.in. prawo do orzekania o niezgodności z prawem decyzji reprywatyzacyjnych czy stwierdzania ich nieważności. Komisja jest bowiem organem administracji publicznej stojącym na straży interesu publicznego, w zakresie postępowań w przedmiocie wydania decyzji reprywatyzacyjnych dotyczących nieruchomości warszawskich (art. 3 pkt 3 ustawy). Przy czym pamiętać należy, że postępowanie przed Komisją jest nadzwyczajnym postępowaniem kontrolnym (nadzorczym), a przepisy tej ustawy stanowią lex specialis w stosunku do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Ustawodawca mocą ustawy szczególnej ustanowił więc Komisję jako organ specjalny do kontroli legalności decyzji reprywatyzacyjnych wydawanych w oparciu o przepisy dekretu, a w art. 30 zawarł przepisy określające przesłanki wadliwości decyzji dekretowych. Część z tych przesłanek, jako że zostały recypowane wprost z k.p.a., stanowi zespół norm stosowanych dotychczas przez organy nadzoru na zasadach ogólnych w stosunku do każdej decyzji administracyjnej wydawanej pod rządami przepisów k.p.a. (art. 30 ust. 1 pkt. 1 ustawy odpowiada art. 145 § 1 pkt. 1 k.p.a., art. 30 ust. 1 pkt. 2 ustawy odpowiada art. 145 § 1 pkt. 2 k.p.a., art. 30 ust. 1 pkt. 3 ustawy odpowiada art. 145 § 1 pkt. 5 k.p.a. a art. 30 ust. 1 pkt. 4 ustawy odpowiada art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a.).

Przepis art. 29 ust. 1 pkt 3a ustawy pozwala na stwierdzenie nieważności decyzji reprywatyzacyjnej lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przesłanki określone w art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego lub w przepisach szczególnych. Z kolei w art. 30 ust. 1 pkt 1-8 ustawy wskazano przesłanki pozwalające na wydanie przez Komisję decyzji, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2-4, tj.:

1) dowody na których podstawie ustalono istotne okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe;

2) decyzja została wydana w wyniku przestępstwa;

3) wyszły na jaw istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji reprywatyzacyjnej, nieznane organowi, który je wydał;

4) decyzja została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniu prawa;

4a) stwierdzono inne naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności jeżeli stroną postępowania o wydanie decyzji reprywatyzacyjnej była osoba, która nie była osobą uprawnioną w rozumieniu art. 7 ust. 1 dekretu, osobę uprawnioną reprezentował kurator ustanowiony dla osoby nieznanej z miejsca pobytu, a nie było podstaw do jego ustanowienia, ustanowiono kuratora spadku działającego w imieniu osoby nieżyjącej lub z naruszeniem przepisów o dziedziczeniu, w tym przepisów dotyczących dziedziczenia spadków wakujących lub nieobjętych, lub stwierdzono naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy;;

4b) decyzja reprywatyzacyjna została wydania mimo nieustalenia posiadania nieruchomości warszawskiej przez dotychczasowego właściciela lub jej następców prawnych, o których mowa w art. 7 ust. 1 dekrecie;

5) przeniesienie roszczeń do nieruchomości warszawskiej było rażąco sprzeczne z interesem społecznym w szczególności w zamian za świadczenie wzajemnie rażące niewspółmierne do wartości nieruchomości warszawskiej;

6) wydanie decyzji reprywatyzacyjnej doprowadziło do skutków rażąco sprzecznych z interesem społecznym lub skutków sprzecznych z celem, dla którego ustanowiono użytkowanie wieczyste, w szczególności do zastosowania uporczywie lub w sposób istotnie utrudniający korzystanie z lokalu w nieruchomości warszawskiej groźby bezprawnej, przemocy wobec osoby lub przemocy innego rodzaju w stosunku do osoby zajmującej ten lokal;

7) decyzja reprywatyzacyjna została wydana pomimo przyznania, na podstawie przepisów odrębnych, świadczenia w związku z przejściem własności nieruchomości;

8) decyzja reprywatyzacyjna dotyczy osoby prawnej powstałej przed dniem 1 września 1939 r., której akcje lub udziały objęto w sposób niezgodny z prawem.

W niniejszej sprawie Komisja, jako podstawę rozstrzygnięcia, wskazała m.in. art. 29 ust. 1 pkt 3a ustawy. Na tej podstawie Komisja stwierdziła nieważność decyzji reprywatyzacyjnej Prezydenta m.st. Warszawy. Powodem takiego rozstrzygnięcia było uznanie, że decyzja reprywatyzacyjna została wydana:

1) bez podstawy prawnej w części dotyczącej ustalenia czynszu symbolicznego na rzecz Beneficjenta w sytuacji, gdy nie jest spadkobiercą (pod tytułem ogólnym) dawnych właścicieli nieruchomości warszawskiej;

2) bez podstawy prawnej w części, w której ukształtowano prawa i obowiązki przyszłego użytkownika wieczystego oraz wprowadzono sankcję umożliwiającą jej przedwczesne rozwiązanie, podczas gdy właściwą drogą do ich ukształtowania jest stosunek cywilnoprawny.

Zdaniem Sądu, Komisja błędnie wywiodła, że decyzja reprywatyzacyjna Prezydenta m.st. Warszawy obarczona jest wadami kwalifikowanymi, skutkującymi koniecznością jej eliminacji z obrotu prawnego ze skutkiem z mocą wsteczną (ex tunc) poprzez stwierdzenie jej nieważności. W ocenie Sądu, żadna ze wskazanych w zaskarżonej decyzji Komisji wad nieważności nie potwierdziła się.

Pierwszym ze wskazanych powodów stwierdzenia przez Komisję nieważności decyzji reprywatyzacyjnej było uznanie przez Komisję, że ustalenie czynszu symbolicznego jest możliwe jedynie w stosunku do właścicieli nieruchomości bądź ich spadkobierców, a nie do nabywców roszczeń dekretowych. Dlatego też, zdaniem Komisji, decyzja reprywatyzacyjna określająca na rzecz Beneficjenta czynsz symboliczny z tytułu ustanowienia prawa użytkowania wieczystego, obarczona jest wadą nieważności, ponieważ została wydana bez podstawy prawnej w tym zakresie.

Zgodnie z przepisem art. 7 ust. 1 dekretu, dotychczasowy właściciel gruntu, jego prawni następcy będący w posiadaniu gruntu lub osoby jego prawa reprezentujące oraz użytkownicy gruntów oddanych w zarząd i użytkowanie mogli w ciągu 6 miesięcy od dnia objęcia w posiadanie gruntu przez gminę zgłosić wniosek o przyznanie na tym gruncie prawa wieczystej dzierżawy (obecnie użytkowanie wieczyste) z czynszem symbolicznym. Co istotne, przepisy dekretu nie zawierają przy tym definicji czynszu symbolicznego ani nie precyzują jego wysokości czy zasad przechodzenia tego uprawnienia na nabywców gruntu. Brak jest też zdefiniowania pojęcia "prawni następcy".

Powyższa kwestia zrodziła zatem w orzecznictwie sądów (szczególnie sądów powszechnych) rozbieżne poglądy związane z tym, czy nabycie prawa użytkowania wieczystego na warunkach rynkowych przez osoby trzecie, które nie utraciły prawa własności nieruchomości wskutek wejścia w życie dekretu, daje podstawy do ustalenia czynszu symbolicznego. Powyższe wynika z przyjętej koncepcji, że czynsz symboliczny stanowi swoistą rekompensatę utraty prawa własności gruntu przez byłych właścicieli, co oznacza, że nabywcom prawa użytkowania (w przypadku niniejszej sprawy - roszczeń dekretowych) nie trzeba niczego rekompensować, ponieważ nie utracili własności gruntu na skutek wejścia w życie dekretu. Prezentowany jest też pogląd, że czynsz symboliczny przysługuje również dalszym nabywcom prawa użytkowania wieczystego.

Abstrahując od rozbieżnych poglądów prezentowanych w orzecznictwie na tle zagadnienia ustanowienia czynszu symbolicznego dla nabywcy prawa użytkowania wieczystego, to za nieadekwatne do realiów niniejszej sprawy uznać należy przywołane przez Komisje orzeczenia sądów administracyjnych (wyroki w sprawie I SA/Wa 741/00 oraz w sprawie I SA/Wa 651/07) zapadłe na tle zupełnie odmiennych stanów faktycznych (dotyczyły one bowiem zbycia prawa wieczystego użytkowania ustanowionego na podstawie umowy w wykonaniu decyzji reprywatyzacyjnej, a nie nabycia roszczeń dekretowych jak w niniejszej sprawie) i prawnych, w szczególności dotyczących o wiele późniejszych niż dekret przepisów ustaw tj.: z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. U. nr 175 poz. 1459) oraz z dnia 4 września 1997 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego przysługującego osobom fizycznym w prawo własności (jednolity tekst ogłoszony w Dz. U. z 1999 r. Nr 65, poz. 746).

Odnosząc się z kolei do wskazanego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Komisji poglądu wyrażonego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z 21 lutego 2013 r. (sygn. akt I SA/Wa 1516/12), to Sąd orzekający wskazuje, że rozpoznając skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z 2 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1200/13 wyjaśnił, że: "Zbędne przeto były, z punktu widzenia oceny legalności przedmiotu zaskarżenia, te wywody sądu I instancji, abstrahując od oceny merytorycznej ich trafności, w których prezentowano stanowisko, wedle którego "w przypadku zbycia prawa użytkowania wieczystego na rzecz osoby trzeciej brak jest podstaw do utrzymywania czynszu symbolicznego", oraz że "czynsz symboliczny... nie może być utrzymywany wobec osób, które nie utraciły prawa własności nieruchomości wskutek wejścia w życie dekretu i nabyły prawo użytkowania wieczystego na warunkach rynkowych" (s. 5 i 6 uzasadnienia wyroku I SA/Wa 1516/12).".

Mając zatem na uwadze powyższe, Sąd nie podziela poglądu Komisji jakoby brak było podstawy prawnej do ustalenia czynszu symbolicznego na rzecz Beneficjenta – niewątpliwie istniała (w dacie wydania decyzji reprywatyzacyjnej), jak też istnieje nadal, norma prawna zawarta w art. 7 ust. 1 dekretu, dająca organowi możliwość ustalenia czynszu symbolicznego. W takiej zatem sytuacji, zdaniem Sądu, nawet w przypadku uznania, że Prezydent m.st. Warszawy zastosował powyższy przepis dekretu w sposób niewłaściwy (poprzez błędne ustalenie czynszu symbolicznego na rzecz Beneficjenta), nie oznacza to jednak, że decyzja reprywatyzacyjna została wydana bez podstawy prawnej. Błędna wykładnia przepisu prawa, w sytuacji gdy obowiązywał on w dacie wydania kwestionowanej decyzji, nie podpada bowiem pod stwierdzenie nieważności decyzji z tego powodu, że organ działał bez podstawy prawnej (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. in principio).

Ponadto, w przepisie art. 7 ust. 1 dekretu jest mowa o następcach prawnych właściciela nieruchomości (bez sprecyzowania o kogo dokładnie chodzi), także przyjmując powszechne znaczenie pojęcia "następstwo prawne", czyli wstąpienie w ogół praw i obowiązków poprzednika przez nabywcę na podstawie sukcesji uniwersalnej lub w część praw i obowiązków na podstawie sukcesji singularnej, nie sposób uznać, że Prezydent m.st. Warszawy działał poza zakresem przyznanej mu kompetencji (art. 6 k.p.a.). Brak jest przy tym przesłanek de iure do zawężenia pojęcia "następca prawny" w rozumieniu art. 7 ust. 1 dekretu jedynie do następstwa uniwersalnego, wyłączając zupełnie sukcesję singularną. Brak jest również jakichkolwiek podstaw do nadawania odmiennego znaczenia temu samemu zwrotowi (w tym przypadku "następcy prawni") w ramach jednego i tego samego przepisu dekretu. Ponadto, skoro następca singularny mógł skutecznie złożyć wniosek dekretowy i następnie ewentualnie uzyskać ówczesne prawo własności czasowej (obecne prawo użytkowania wieczystego), czego Komisja nie kwestionowała w zaskarżonej decyzji, to brak jest uzasadniony przyczyn do przyjęcia tezy, że nie mógł być na jego rzecz ustanowiony czynsz symboliczny. Taki sposób rozumienia przepisu art. 7 ust. 1 dekretu wymyka się bowiem logice. Co więcej, na podstawie przepisów dekretu nie ma prawnej możliwości ustanowienie prawa użytkowania wieczystego z pominięciem czynszu dekretowego (nie można zastąpić go opłatą roczną).

W konsekwencji powyższego należy uznać, że decyzja reprywatyzacyjna Prezydenta m.st. Warszawy nie została wydana bez podstawy prawnej w części związanej z ustanowieniem czynszu symbolicznego na rzecz Beneficjenta.

Kwestia natomiast ewentualnego rażącego naruszenia przepisu art. 7 ust. 1 oraz ust. 2 przez organ reprywatyzacyjny, traci na znaczeniu z uwagi na rozbieżność wykładni tego przepisu w zakresie ustalenia czynszu symbolicznego na rzecz następców prawnych dawnych właścicieli nieruchomości warszawskich pod tytułem szczególnym (singularnych). Wstępnym warunkiem uznania, że wystąpiło rażące naruszenie prawa jest bowiem stwierdzenie, że w zakresie objętym konkretnym orzeczeniem, obowiązywał niewątpliwy stan prawny. Stan ten powinien być możliwy do ustalenia na podstawie treści przepisów prawnych bez rozbieżności wykładni. Odmienność wykładni budzących wątpliwości przepisów prawa nie stanowi więc podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. in fine.

Drugim powodem stwierdzenia przez Komisję nieważności decyzji reprywatyzacyjnej było przyjęcie, że Prezydent m.st. Warszawy wydał ww. decyzję bez podstawy prawnej w zakresie w jakim ukształtował prawa i obowiązki przyszłego użytkownika wieczystego, w tym warunki rozwiązania umowy. Komisja uznała bowiem, że organ reprywatyzacyjny pominął właściwy tryb do ich ukształtowania, jakim jest droga cywilnoprawna.

Jak słusznie wskazała Komisja, ustanowienie prawa użytkowania wieczystego w trybie przepisów dekretu przebiega dwuetapowo. W pierwszym etapie (administracyjnym) organ bada materialnoprawne przesłanki ustanowienia tego prawa, a więc czy wniosek o przyznanie prawa użytkowania wieczystego został wniesiony przez osobę uprawnioną, w terminie przewidzianym art. 7 ust. 1 dekretu oraz czy wykorzystywanie nieruchomości przez dawnego właściciela (jego następcę prawnego) da się pogodzić z przeznaczeniem gruntu przewidzianym w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (art. 7 ust. 2 dekretu). W przypadku zaś spełnienia tych warunków wydaje decyzję administracyjną o ustanowieniu tego prawa na rzecz oznaczonych w decyzji osób i określeniu należnej z tego tytułu stawki czynszu symbolicznego. Kolejny etap prowadzony jest już na gruncie cywilnoprawnym i kończy się zawarciem stosownej umowy pomiędzy gminą a osobą uprawnioną z decyzji w formie aktu notarialnego. Przepisy dekretu, nie zawierają przy tym jakichkolwiek regulacji pozwalających na kształtowanie na etapie postępowania administracyjnego obowiązków przyszłego użytkownika wieczystego. Nie stanowi takiej regulacji zwłaszcza art. 7 ust. 3 in fine dekretu, który wprawdzie przewiduje, że w razie uwzględnienia wniosku gmina określi warunki, pod którymi umowa może zostać zawarta. Jednakże określenie tych "warunków" - uregulowanych obecnie w przepisach k.c. - odnosić należy do etapu postępowania cywilnego, które prowadzone jest po wydaniu ww. decyzji.

Sąd wskazuje zatem, iż zapisy decyzji reprywatyzacyjnej odnoszące się warunków wcześniejszego rozwiązania umowy, nie stanowią elementu ujętego w ww. decyzji rozstrzygnięcia. Stanowią bowiem część odrębną od rozstrzygnięcia, mają wyłącznie charakter informacyjny i w żaden sposób nie kształtują sytuacji prawnej strony. Za takim ich charakterem przemawia chociażby fakt umieszczenia tych punktów po słowach "oraz stwierdzam", a nie po słowie "orzekam" – poprzedzającym rozstrzygnięcie (por.: prawomocny wyrok WSA w Warszawie z 23 czerwca 2016 r., sygn. akt I SA/Wa 460/16, Lex nr 2438887, oraz prawomocny wyrok WSA w Warszawie z 21 maja 2021 r., sygn. akt I SA/Wa 1043/20, niepublikowany).

Niezasadnie więc przyjęła Komisja, że wskazane przez nią części decyzji reprywatyzacyjnej są obarczone wadą nieważności. Posłużenie się bowiem przez Prezydenta m.st. Warszawy zwrotem "stwierdzam, że" - właściwym dla wypowiedzi o charakterze opisowym, w odróżnieniu od typowego dla konstytutywnego aktu kreującego administracyjnoprawny stosunek sformułowania "orzekam", świadczy o tym, że punkty VIII, IX oraz XII decyzji reprywatyzacyjnej zawierają wypowiedź organu w istocie o charakterze informacyjnym, której trudno przypisać znaczenie dyspozytywne. Analiza ujętej w tej części decyzji materii prowadzi do wniosku, że Prezydent m.st. Warszawy przekazał informację, że: nieprzestrzeganie przez użytkowników wieczystych warunku określonego w pkt. IV może skutkować rozwiązaniem umowy (pkt VIII decyzji); umowa o oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste może ulec rozwiązaniu i grunt może być odebrany przed upływem określonego w niej terminu również w przypadku korzystania z gruntu oddanego w użytkowanie wieczyste w sposób oczywiście sprzeczny z jego przeznaczeniem lub naruszenia postanowień umowy (pkt IX decyzji); oraz że prawa i obowiązki użytkowników wieczystych nie wymienione w niniejszej decyzji regulują przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz kodeksu cywilnego (pkt XII decyzji).

Uwzględniając powyższe, zdaniem Sądu, jeżeli przedmiotowe zapisy decyzji reprywatyzacyjnej nie niosą z sobą jakiegokolwiek znaczenia normatywnego, to tym samym w zakresie pierwszej fazy postępowania o ustanowienia prawa użytkowania wieczystego, o którym była już mowa, należy je traktować wyłącznie jako niewiążącą informację, a nie władcze rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach stron, i z tych powodów nie ma żadnego uzasadnienia do stwierdzania nieważności przedmiotowej decyzji. A skoro tak, to zdaniem Sądu, wskazana przez Komisję cześć decyzji reprywatyzacyjnej nie może być dotknięta kwalifikowaną wadą określoną art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. być wydana bez podstawy prawnej, jak podniosła Komisja.

Reasumując Sąd uznał, że Komisja, wydając zaskarżoną decyzję, naruszyła również dyspozycję przepisów art. 29 ust. 1 pkt 3a ustawy w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a., w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Z powyższych względów Sąd uznał zarzuty skargi Beneficjenta w tym zakresie za uzasadnione, co skutkowało uchyleniem zaskarżonej decyzji w całości.

Odnosząc się z kolei do kwestii naruszenia szeregu przepisów proceduralnych, wskazanych w pkt 5 lit. a-h skargi Beneficjenta, w tym naruszenia przepisów Konstytucji RP oraz Karty Praw Podstawowych, w ocenie Sądu, należy uznać je za niezasadne. Sąd nie dopatrzył się bowiem opisanych w tej części skargi Beneficjenta naruszeń, a tym bardziej takich, które miały wpływ na wynik sprawy.

Sąd postanowił, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., nie uwzględnić wniosków dowodowych zawartych w skardze Beneficjenta dotyczących dopuszczenia uzupełniających dowodów z załączonych do skargi dokumentów – zanonimizowanych decyzji zamieszonych na stronie BIP Urzędu m.st. Warszawa oraz wydruków zdjęć. Sąd uznał bowiem powyższe dowody za nieistotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy oraz dodatkowo z uwagi na ich zakres – za wykraczające poza ramy postępowania dowodowego określonego na podstawie powyższego przepisu p.p.s.a.

Wskazać należy również, że zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 6 ustawy jedną z przesłanek pozwalających na wydanie przez Komisję decyzji, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2-4, jest sytuacja, w której wydanie decyzji reprywatyzacyjnej doprowadziło do skutków rażąco sprzecznych z interesem społecznym lub skutków sprzecznych z celem, dla którego ustanowiono użytkowanie wieczyste, w szczególności do zastosowania uporczywie lub w sposób istotnie utrudniający korzystanie z lokalu w nieruchomości warszawskiej groźby bezprawnej, przemocy wobec osoby lub przemocy innego rodzaju w stosunku do osoby zajmującej ten lokal. Literalna treść tego przepisu jednoznacznie przesądza, że znajduje on zastosowanie jedynie w takim przypadku, gdyby zaistniał związek przyczynowy pomiędzy tą decyzją, a opisanymi w ustawie skutkami rażąco sprzecznymi z interesem społecznym. Zasadnicze znaczenie w takiej sytuacji ma jedynie tzw. adekwatny związek przyczynowy, który wiąże zaistnienie ewentualnej odpowiedzialności sprawcy danego działania lub zaniechania tylko z normalnymi następstwami tego działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła.

Przede wszystkim jak wynika z akt sprawy, w szczególności z materiału dowodowego zgromadzonego przez Komisje (vide: zeznania J. M. z 28 stycznia 2020 r. – k.500-511, t. III akt Komisji, zeznania J.W. z 3 marca 2021 r. – k. [...], t. III akt Komisji), teren boiska szkolnego zlokalizowany na działce nr [...] był użytkowany przez uczniów[...]Liceum Ogólnokształcącego im. [...] w Warszawie do 2005 r. (potwierdza to również Komisja w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji), a po tej dacie, czyli na 7 lat przed wydaniem decyzji reprywatyzacyjnej w 2012 r., z uwagi na zły stan techniczny znajdujących się tam urządzeń, zdecydowano się przenieść zajęcia wychowania fizycznego uczniów liceum na obiekty sportowe zlokalizowane na terenie sąsiadującego ze szkołą [...], w tym na znajdujące się tam boiska do gier zespołowych (tzw. "Orlik"). Skutki opisane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jako rażąco sprzeczne z interesem społecznym - nie pozostają zatem w prawnie istotnym związku z wydaniem przez organ kwestionowanej decyzji reprywatyzacyjnej, lecz są następstwem niezależnych działań osób trzecich, która je podjęły na długo przed wydaniem decyzji reprywatyzacyjnej.

Zauważyć należy także, że wyznaczenie drogi dojazdowej do przedmiotowej nieruchomości warszawskiej (działki nr [...]) poprzez teren [...] przy ulicy [...] (działka nr [...]) nastąpiło wzdłuż granicy przedmiotowego ogrodu, w śladzie istniejącego już na tym terenie utwardzonego ciągu komunikacyjnego (vide: mapa sytuacyjna autorstwa geodety uprawionego J. O. z 10 kwietnia 2010 r., przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 11 maja 2010 r. pod nr [...]). Przeczy to zatem tezie Komisji jakoby przebieg służebności miał doprowadzić do wycięcia drzewostanu ogrodu, co zaburzy normalne korzystanie przez okolicznych mieszkańców z walorów ogrodu oraz negatywnie wpłynie na bezpieczeństwo korzystających z niego osób. Ponadto, po śladzie tej służebności wyznaczona została również droga dojazdowa do istniejącego w tym miejscu przedszkola. Nie można tu zatem mówić o naruszeniu interesu społecznego i to w stopniu rażącym, jak tego wymaga przepis art. 30 ust. 1 pkt 6 ustawy.

W trakcie ponownego rozpatrzenia sprawy Komisja będzie zobligowana wziąć pod uwagę ocenę prawną niniejszej sprawy wyrażoną w uzasadnieniu wyroku. O ile w sprawie nie ujawnią się inne niż dotychczas podnoszone przez Komisje okoliczności uzasadniające eliminację decyzji reprywatyzacyjnej z obrotu prawnego, Komisja rozważy zakończenie postępowania w inny niż przewidziany w art. 29 ust. 1 pkt 3a ustawy sposób.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., uchylił w całości zaskarżoną decyzję Komisji z 13 kwietnia 2021 r. (pkt 1 sentencji wyroku).

O umorzeniu postępowania sądowego ze skargi Miasta Stołecznego Warszawy Sąd orzekł, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 60 p.p.s.a., w punkcie 2 sentencji wyroku.

O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł w punkcie 3 sentencji wyroku, na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. 2018 r., poz. 265) - obciążając Komisję obowiązkiem zwrotu Beneficjentowi kosztów postępowania sądowego w kwocie 697 zł (wpis od skargi - 200 zł, wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika - 480 zł, opłata skarbowa od udzielenia pełnomocnictw - 17 zł).

W zakresie kosztów zwróconych w punkcie 4 wyroku, Sąd działał na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma cofniętego.