Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 447/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-01-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 49 b art. 39 art. 29 ust. 4 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 22 stycznia 2019 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Barbara Adamiak Sędziowie sędzia NSA Robert Sawuła /spr./ sędzia del. WSA Jakub Zieliński Protokolant starszy inspektor sądowy Mariusz Szufnara po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2019 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 listopada 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 2582/15 w sprawie ze skargi P. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 4 listopada 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 2582/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej jako: WSA) w Warszawie oddalił skargę P. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (MWINB) z dnia [...] września 2015 r., nr [...], w przedmiocie nakazu rozbiórki. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (PINB) dla [...] decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...], na podstawie art. 49b ust. 1 w zw. z art. 49b ust. 3 i art. 83 § 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm., uPb) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., K.p.a.), nakazał P. K., A. K., K. K. i A. K. (w osnowie decyzji organ I instancji oczywiście błędnie organ powiatowy powołał nazwiska stron jako "[...]" – uwaga Sądu) dokonanie rozbiórki samowolnie wybudowanego wolnostojącego obiektu budowlanego o konstrukcji metalowej o wymiarach 3,0 m x 5,85 m i wys. 2,43 m, na terenie działki ewid. nr [...] z obrębu [...] położonej przy ul. [...] w [...].

Odwołanie od powyższej decyzji złożył P. K.

MWINB powołaną na wstępie decyzją na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 83 ust. 2 uPb, po rozpatrzeniu powyższego odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Sąd wojewódzki stwierdził dalej, że w motywach swej decyzji organ odwoławczy podał, iż przedstawiciel PINB dla m. st. [...] przeprowadził czynności kontrolne na terenie działki położonej przy ul. [...] w [...], podczas których stwierdzono fakt wybudowania na niej w sposób samowolny (bez wymaganego prawem zgłoszenia) obiektu budowlanego opisanego w w/w decyzji. Jego budowa wymagała, zgodnie z art. 30 ust. 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 2 uPb, w brzmieniu sprzed nowelizacji uPb z dnia 28 czerwca 2015 r., dokonania uprzedniego zgłoszenia właściwemu organowi, czego nie dopełniono.

Wobec powyższego organ I instancji wydał w dniu [...] kwietnia 2015 r. postanowienie nr [...], na mocy którego nałożył na podstawie art. 49b ust. 2 uPb na inwestorów – P. K., A. K. oraz K. i A. K. obowiązek przedstawienia w terminie 30 dni od dnia doręczenia tego postanowienia: 1) projektu zagospodarowania działki lub terenu, wykonanego ma aktualnej mapie geodezyjnej, 2) zaświadczenia właściwego organu o zgodności budowy z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 3) oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, 4) dokumentu określającego rodzaj obiektu z załączeniem odpowiedniego projektu budowlanego.

Z uwagi na nieprzedłożenie w wyznaczonym terminie powołanych dokumentów, organ powiatowy nakazał inwestorom dokonanie rozbiórki samowolnie wybudowanego ww. obiektu budowlanego. MWINB stwierdził, że wobec nieprzedłożenia przez zobowiązanych w wyznaczonym terminie dokumentów, o którym mowa w art. 49b ust. 2 uPb, wymienionych w postanowieniu organu powiatowego, PINB dla [...] był nie tylko uprawniony, ale i zobowiązany do nakazania całkowitej rozbiórki przedmiotowego obiektu.

Skargę na powyższą decyzję MWINB z dnia [...] września 2015 r. do WSA w Warszawie złożył P. K.

Skarżący podkreślił, że zaszły nowe fakty i okoliczności mające mieć niebagatelne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, jakim było zatwierdzenie i wprowadzenie do obrotu prawnego z dniem 10 lipca 2015 r. uchwały nr XI/195/2015 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 7 maja 2015 (publikacja w dniu 10 czerwca 2015 r.) – miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W ocenie skarżącego, w związku z powyższym postanowienie organu powiatowego ze swej treści zakreślonego terminu (30 dni) było niewykonalne, bowiem nie było możliwości, mając na uwadze art. 60 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. PINB dla [...] nie stosując zaś obligatoryjnie obowiązujących zasad wynikających z przepisów art. 76, art. 77 i art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., wydał swą decyzję w dacie [...] lipca 2015 r., nie czekając na upływ 30 dni od dnia uprawomocnienia się uchwały nr XI/195/2015 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 7 maja 2015 r. i dostarczenie zaświadczenia Prezydenta m. st. Warszawy o zgodności budowy z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z treścią swego postanowienia.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.

Opisanym na wstępie wyrokiem dnia 4 listopada 2016 r. WSA w Warszawie oddalił skargę.

Za niesporne w tym wyroku uznano, że obiekt objęty nakazem rozbiórki został wybudowany w 2010 r. bez wymaganego prawem, wynikającego z treści art. 30 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy uPb, uprzedniego zgłoszenia właściwemu organowi architektoniczno-budowlanemu zamiaru wykonania robót budowlanych związanych z jego realizacją. Z przywołanych przez ten sąd przepisów wynikać ma, że zgłoszenia wymagała "budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m²". Sąd pierwszej instancji za jak najbardziej zasadne uznał w tym przypadku wszczęcie procedury legalizacyjnej z art. 49b uPb, przytaczając treść jego przepisów.

Jak dalej w wyroku wskazano, skarżący ani pozostali współwłaściciele nieruchomości pomimo nałożenia na nich obowiązków wynikających z art. 49b ust. 2 uPb umożliwiających legalizację samowoli, nie podjęli próby zalegalizowania spornego obiektu budowlanego. Żaden z zobowiązanych nie wystąpił do Prezydenta [...] o wydanie zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Powyższe mogłoby być podstawą do ewentualnego zawieszenia postępowania w sprawie legalizacji samowoli budowlanej, o ile organ miałby wiedzę, że strona podjęła w tym zakresie jakiekolwiek działania. Podnoszenie na etapie odwołania od decyzji organu powiatowego i skargi zarzutu niewykonalności uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, gdy strona nawet nie podjęła działań w celu jej uzyskania, stanowił w ocenie sądu a quo, nieuzasadnioną polemikę z rozstrzygnięciem organu nadzoru budowlanego.

W dalszych motywach swego orzeczenia sąd wojewódzki stwierdził, że skoro zobowiązani nie wykonali nałożonego obowiązku wynikającego z art. 49b ust. 2 uPb, to organ nadzoru budowlanego niezależnie od tego, czy była możliwość zalegalizowania spornego obiektu, czy też takiej możliwości nie było, zobowiązany był wydać stosownie do treści art. 49b ust. 3 uPb nakaz rozbiórki. Podzielając przywołane przez skarżącego stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że organ odwoławczy obowiązany jest uwzględnić zmiany w stanie faktycznym i prawnym sprawy jakie zaszły po wydaniu rozstrzygnięcia przez organ I instancji, sąd wojewódzki zarazem zauważał, że na gruncie przedmiotowej sprawy nie sposób jest uznać, aby stan faktyczny i prawny sprawy na etapie rozpoznania sprawy przez organ II instancji zmienił się w taki sposób, który miałby wpływ na treść zaskarżonej decyzji. Na marginesie odnotowano, że – jak ma to wynikać z oświadczenia uczestniczki postępowania złożonego do protokołu z rozprawy – obiekt będący przedmiotem postępowania administracyjnego został rozebrany.

W konkluzji skargę uznano za nieusprawiedliwioną, oddalając ją.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł P. K., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając go w całości.

Zaskarżonemu orzeczeniu skarżąca kasacyjnie strona, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (wówczas: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., Ppsa), zarzuca:

1. "naruszenie prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. naruszenie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i b Ppsa mające istotny wpływ na wynik sprawy i dające podstawę do wznowienia postępowania" wobec zaniechania przez sąd pierwszej instancji wnikliwej kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz oddalenie skargi, pomimo że w toku postępowania administracyjnego nie uzyskano pozwolenia właściwego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (WKZ), ani uzgodnienia z WKZ wydanego na podstawie przepisów ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami wobec faktu, iż decyzją z dnia [...] października 1967 r. obszar ten wpisany jest do rejestru zabytków C-15, a w konsekwencji naruszenie art. 29 ust. 4 pkt 2 i art. 39 uPb i pozbawienie WKZ udziału w tym postępowaniu;

2. naruszenie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i pkt 3 Ppsa, tj.:

a/ zaniechania przez WSA wnikliwej kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz oddalenie skargi, pomimo że w toku postępowania administracyjnego nie zawieszono postępowania w celu uzyskania pozwolenia bądź dokonania uzgodnienia z WKZ zamiaru wydania decyzji o rozbiórce obiektu budowlanego mimo obowiązku wynikającego z ustawy, tj. naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a.,

b/ zaniechania przez WSA wnikliwej kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz oddalenie skargi, pomimo że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, a nadto jej wykonanie wywołało czyn zagrożony karą (naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 i 6 K.p.a.),

c/ zaniechania przez WSA wnikliwej kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz oddalenie skargi, pomimo że decyzja została wydana bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu,

d/ naruszenie art. 151 Ppsa w zw. z art. 106 § 1 K.p.a. poprzez oddalenie skargi, pomimo że ziściła się podstawa do jej uwzględnienia z uwagi na naruszenie prawa stanowiącego przesłankę wznowienia postępowania, a wskazane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z uwagi na powyższe strona skarżąca kasacyjnie wnosi o:

1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie,

2) rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie,

3) zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania wg norm przepisanych.

Strona skarżąca kasacyjnie, powołując podniesione wyżej zarzuty oraz przywołaną decyzję z dnia [...] października 1967 r., która – w jej ocenie – wymuszała udział WKZ w toku całego postępowania, co ujść miało uwadze WSA w Warszawie, uznała wniesienie skargi kasacyjnej za konieczne, a jej żądania za w pełni uzasadnione. Rozwijając zarzut naruszenia przepisów art. 156 § 1 pkt 2 i 6 K.p.a. naprowadzano w ten sposób, że wskazywano na groźbę zastosowania egzekucji administracyjnej oraz możliwość naruszenia w ten sposób art. 117 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, szczególnie wskutek pominięcia udziału w postępowaniu WKZ. W skardze zawarto także supozycję nieważności postępowania sądowego z art. 183 § 2 pkt 5 Ppsa (w skardze kasacyjnej użyto innego skrótu na oznaczenie tej ustawy – uwaga Sądu) wobec braku zawiadomienia WKZ o "skarżonym postępowaniu". Z tych przyczyn dojść miało także do naruszenia art. 2 Konstytucji RP – zasady demokratycznego państwa prawnego.

Na rozprawie pełnomocnik skarżącego kasacyjnie popierał skargę kasacyjną.

K. K. poparła skargę kasacyjną, wyjaśniła zarazem, że na realizację przedmiotowego obiektu nie uzyskano zgody konserwatora zabytków, uznając iż nie było takiej potrzeby z racji braku trwałego związania przedmiotowego obiektu z gruntem. W momencie budowy tego obiektu nie obowiązywał jeszcze miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W razie oddalenia skargi kasacyjnej, uzasadnienie wyroku zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej (art. 193 zd. 2 Ppsa).

Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.

A. Istota sprawy, biorąc pod uwagę treść wniesionej skargi kasacyjnej, sprowadza się do oceny trafności argumentacji środka zaskarżenia, w którym wywodzi się, że WSA w Warszawie naruszyć miał wszystkie tam wyłuszczone przepisy, bowiem oddalając skargę na decyzję wydaną w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego, nie uwzględniono koniecznego udziału w sprawie administracyjnej, jak i sądoeoadministracyjnej przez WKZ. Stanowisko skarżącego kasacyjnie Sąd Naczelny uznaje za nietrafne.

B. Podstawą materialnoprawną wydania w I instancji administracyjnej nakazu rozbiórki były przepisy art. 49b uPb. Uwzględniając ich treść w brzmieniu mającym zastosowanie w realiach temporalnych rozpoznawanej sprawy przez organy nadzoru budowlanego, a przytoczoną przez sąd wojewódzki, za niewątpliwe uznać wypadnie iż – co do reguły – istniał prawny obowiązek nakazania rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego, wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia. Niewątpliwe także jest, czego strona skarżąca nie podważa, że istniała możliwość podjęcia kroków zmierzających do ewentualnej legalizacji tej samowoli budowlanej, uwarunkowana wszak spełnieniem obowiązków nałożonych na podmioty wymienione w postanowieniu PINB dla [...] wydanym w granicach sprawy. Jest także niesporne, iż żadnego z tych obowiązków inwestorzy nie wykonali w wyznaczonym terminie. Z treści art. 49b ust. 3 uPb wynika jednoznacznie, że "W przypadku niespełnienia obowiązku, o którym mowa w ust. 2, stosuje się przepis ust. 1", zatem nakazuje się rozbiórkę obiektu. Z procedury ujętej w przepisach art. 49b ust. 1-3 uPb, których naruszenia nie podniesiono w zarzutach skargi kasacyjnej, wynika jednoznacznie, że wydanie decyzji o rozbiórce nie jest poprzedzane nakazem współdziałania z jakimkolwiek innym organem, w tym z WKZ. Nakaz rozbiórki orzekany na podstawie art. 49b ust. 3 uPb nie musi być również poprzedzony decyzją o pozwoleniu na dokonanie rozbiórki obiektu budowlanego, nie jest też nakaz rozbiórki pozwoleniem na rozbiórkę, o którym mowa w art. 39 ust. 1-3 uPb. Z tych zatem powodów nie mogą być uznane za trafne zarzuty naruszenia przepisów postępowania – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i pkt 3 Ppsa w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 oraz art. 106 § 1 K.p.a. Nie było bowiem przesłanek, aby uzależniać wydanie nakazu rozbiórki od zakończenia jakiegoś postępowania przed innym organem, niż PINB dla [...], a ponadto brak było przepisu obligującego ten organ do współdziałania przy wydaniu decyzji nakazowej z WKZ.

C. Zarzut naruszenia art. 39 uPb został sformułowany formalnie wadliwie, bowiem przepis ten jest rozbudowany i składa się z kilku mniejszych jednostek redakcyjnych (ustępów), w skardze kasacyjnej nie wyłuszczono, którego z przepisów dotyczy zarzut kasacyjny. Ponadto autor skargi kasacyjnej, wbrew nakazowi wynikającemu z art. 176 § 1 pkt 2 Ppsa nie uzasadnił podstawy kasacyjnej w tym zakresie, co pozwoliłoby ewentualnie usunąć jej wadliwość konstrukcyjną umożliwiając odniesienie się do niej przez Sąd.

D. Co się tyczy zarzutu naruszenia art. 29 ust. 4 pkt 2 uPb, to w petitum skargi kasacyjnej formalnie wskazano, że postacią naruszenia prawa materialnego, z którą strona wiąże ów zarzut jest niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego, autor skargi kasacyjnej w konsekwencji podnosi okoliczność pozbawienia WKZ udziału w postępowaniu. Zarzut ten jest jednak oczywiście nietrafny. Z przepisu art. 29 ust. 4 pkt 2 uPb wynika tyle, że roboty budowlane, o których mowa w ust. 1 i 2, wykonywane na obszarze wpisanym do rejestru zabytków - wymagają dokonania zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 ust. 1 - przy czym do wniosku o pozwolenie na budowę oraz do zgłoszenia należy dołączyć pozwolenie właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków wydane na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. W sprawie, którą kontrolował WSA w Warszawie nie chodziło ani o zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych, ani o pozwolenie na budowę. Ponadto w art. 29 uPb dodano ust. 4 w brzmieniu "Pozwolenia na budowę wymagają roboty budowlane wykonywane przy obiekcie budowlanym wpisanym do rejestru zabytków lub na obszarze wpisanym do rejestru zabytków" na mocy art. 1 pkt 7 lit. c ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 443). Rzecz jednak w tym, że z mocy art. 6 ust. 1 cyt. ustawy przesądzono, iż do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie tej ustawy decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe. Uwzględniając datę jej ogłoszenia (27 marca 2015 r.) ustawa ta weszła w życie 28 czerwca 2015 r. (por. art. 9 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw). Postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie wszczęto przed tą datą, przeto z przyczyn natury prawnej nie mógł mieć przed organami nadzoru budowlanego obu instancji zastosowanie przepis art. 29 ust. 4 uPb. Wypadnie zauważyć, że art. 29 ust. 4 uPb został następnie znowelizowany przepisem art. 29 pkt 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1265) w ten sposób, że otrzymał następującą treść: "Roboty budowlane, o których mowa w ust. 1 i 2, wykonywane: 1) Przy obiekcie budowlanym wpisanym do rejestru zabytków - wymagają pozwolenia na budowę, 2) na obszarze wpisanym do rejestru zabytków - wymagają dokonania zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 ust. 1 – przy czym do wniosku o pozwolenie na budowę oraz do zgłoszenia należy dołączyć pozwolenie właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków wydane na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami", a przepis w tym brzmieniu obowiązuje od dnia 15 września 2015 r. (art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych w związku z ogłoszeniem tej ustawy w dniu 31 sierpnia 2015 r.). Biorąc pod uwagę sposób skonstruowania podstawy kasacyjnej i powołanie w niej przepisu art. 29 ust. 4 pkt 2 uPb wypadnie zauważyć, że przepis o takiej strukturze nie obowiązywał w dacie podejmowania decyzji przez organ I instancji, formalnie zaczął obowiązywać dopiero w dniu wydania zaskarżonej decyzji, ale z przyczyn podanych powyżej w ogóle nie mógł w sprawie mieć zastosowania z uwagi na regułę intertemporalną (międzyczasową) unormowaną w art. 9 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw.

WKZ w sprawie rozstrzyganej zaskarżoną decyzją nie był zatem ani organem współdziałającym z organem nadzoru budowlanego, ani stroną postępowania w sprawie wydania nakazu rozbiórki. Z tych przyczyn za chybiony przyjdzie uznać także zarzut nieważności postępowania sądowego – art. 183 § 2 pkt 5 Ppsa – wyrażony w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, jakoby WKZ jako strona postępowania sądowego miał być pozbawiony ochrony swych praw.

E. Powyższe uwagi prowadzą do wniosku, że nie doszło zatem do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i b Ppsa, te przepisy wbrew formalnemu oznaczeniu w skardze kasacyjnej nie są przepisami prawa materialnego, a procesowego, mają charakter ogólny i wynikowy, określając oznaczone przypadki, kiedy skarga na decyzję lub postanowienie podlega uwzględnieniu przez sąd administracyjny (sąd uchyla wówczas zaskarżoną decyzję w całości lub w części, jeśli dopatrzy się naruszenia przepisów prawa materialnego, które miały w pływ na wynik sprawy względnie naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego). Skoro nie doszło do naruszeń przepisów prawa materialnego ani nie zaistniały przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego, podnoszone w skardze kasacyjnej, to zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i b Ppsa są chybione.

F. W konsekwencji nie jest zasadny zarzut naruszenia przepisów, sprowadzający się do imputowania sądowi pierwszej instancji wadliwego oddalenia skargi, w sytuacji, w której zaskarżona decyzja rażąco naruszać miała prawo, a ponadto prowadzić do tego, że jej wykonanie stanowić miało czyn zagrożony karą (art. 156 § 1 pkt 2 i 6 K.p.a.). Chybione jest wywodzenie, że rozbiórka obiektu budowlanego ujętego nakazem rozbiórki – zrealizowanego w 2010 r. blaszanego baraku zrealizowanego w warunkach samowoli budowlanej, mogłaby być traktowana jako czyn stypizowany przepisem art. 117 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2014 r., poz. 1446 ze zm.), skoro przepis ten odnosi się do zabytku wpisanego do rejestru zabytków.

G. W następstwie poprzednich uwag zupełnie nietrafny jest zarzut oczywistego naruszenia art. 2 Konstytucji RP – zasady demokratycznego państwa prawnego. Zaskarżony wyrok jest całkowicie zgodny z prawem. Oddalając skargę na decyzję wydaną w przedmiocie nakazu rozbiórki, skoro inwestorzy nie skorzystali z możliwości legalizacji popełnionej przez siebie samowoli budowlanej, sąd wojewódzki w żadnym razie prawa nie naruszył. Zauważyć przy tym przyjdzie, że z mocy art. 83 Konstytucji RP "Każdy ma obowiązek przestrzegania prawa Rzeczypospolitej Polskiej". Skoro inwestorzy, w tym i skarżący kasacyjnie, popełnili samowolę budowlaną – czego w skardze kasacyjnej w żadnym razie nie kwestionowano – to muszą się liczyć ze stosowaniem przez właściwe do tego organy tych procedur i środków, które ustawodawca w takim przypadku przewiduje.

H. Z powyższych względów i działając na podstawie art. 184 Ppsa skargę kasacyjną oddalono, jako nie opartą na usprawiedliwionych podstawach.