Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 1557/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-03-21 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i § 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego w kwestii wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 4 listopada 2014 r. B.K. wniósł do tutejszego Sądu skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r., nr [...].

Następnie pismem procesowym z dnia 5 stycznia 2015 r. złożył także wniosek o wstrzymanie w całości wykonania zaskarżonej decyzji z powołaniem się na niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadniając swoje stanowisko podniósł, że czynności egzekucyjne utrzymają stan blokady jego rachunków bankowych, co będzie oznaczało faktyczną likwidację prowadzonej przez niego działalności gospodarczej.

W ocenie skarżącego ewentualna odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jednoznacznie uniemożliwi mu dalsze prowadzenie działalności gospodarczej oraz wykluczy go z rynku. Poniesiona zaś szkoda będzie dotyczyć utraconych korzyści, w tym licznych kontraktów handlowych, wizerunku oraz uznanej na rynku pozycji, które trudno wycenić. Tym samym skarżący utraci podstawowe źródło utrzymania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej – "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu.

Na stronie, która wnosi o udzielenie jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa obowiązek przedstawienia Sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. został bowiem tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (por. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r., o sygn. akt II FZ 460/10, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl.

To od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków zależy orzeczenie Sądu. W przypadku braku dokumentów potwierdzających okoliczności wskazane we wniosku, czy to w aktach sprawy, czy też na skutek niedołączenia ich do wniosku, sąd administracyjny nie jest władny, przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności, aby wzywać stronę do ich przedłożenia (zob. postanowienie NSA z dnia 4 listopada 2013 r., sygn. akt I FZ 404/13, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Odnosząc powyższe rozważania prawne do przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że skarżący nie wykazał, aby zaistniały ustawowe przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Przedstawił opisowo perspektywę zamknięcia swojej działalności gospodarczej, jednak nie poparł tego żadnymi szczegółowymi danymi, przez co weryfikacja podniesionych przez niego okoliczności stała się niemożliwa. Godzi się podnieść nadto, że w postępowaniu wpadkowym w przedmiocie prawa pomocy skarżący podniósł, że jego działalność została zawieszona w dniu 11 marca 2014 r. a wcześniej przynosiła straty. Należy zauważyć, że faktyczne zawieszenie działalności gospodarczej oznacza zaprzestanie bieżącego funkcjonowania na danym rynku (w wypadku skarżącego jest to rynek usług budowlanych), który to skutek jest zbieżny z potencjalnymi konsekwencjami wykonania zaskarżonej decyzji, podanymi we wniosku. Trudno zatem stwierdzić, aby – skoro skarżący sam zdecydował się przerwać wykonanie działalności – czynności egzekucyjne mogły w tym zakresie coś zmienić.

Sąd w przedmiotowej sprawie nie znalazł przesłanek przemawiających za słusznością wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ten zawiera co prawda uzasadnienie, ale nie przedłożono również żadnych dokumentów na jego poparcie, natomiast te, które zostały przedłożone w toku postępowania w przedmiocie prawa pomocy były związane z bieżącą sytuacją majątkową skarżącego, trudno na ich podstawie ocenić wpływ wykonania decyzji na majątek wnioskodawcy. Ponadto zwrócić należy uwagę, że wniosek był złożony w dniu 5 stycznia 2015 r. i skarżący nie uaktualnił podanych w nim informacji. W takiej sytuacji Sąd nie może przeprowadzać postępowania wyjaśniającego z urzędu w poszukiwaniu przyczyn ubiegania się skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w postępowaniu sądowym, ani tym bardziej domniemywać okoliczności, które przemawiałyby za pozytywnym rozpatrzeniem wniosku strony.

W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.