Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2800/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-10-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Prokurator
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.), Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, , Protokolant referent stażysta Magdalena Morawiec, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2020 r. sprawy ze skargi D. G. na decyzję Prokuratora Generalnego z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie przyznania dodatku wyrównawczego uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prokuratora Generalnego z dnia [...] września 2019 r.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2019 r., nr [...], Prokurator Generalny (dalej także: "organ"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm. - dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy D.G. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") zakończonej decyzją tego organu z dnia [...] września 2019 r., nr [...] w przedmiocie przyznania dodatku wyrównawczego w kwocie 12.846,70 złotych w związku z przeniesieniem na stanowisko prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...] - utrzymał w mocy w/w decyzję z dnia [...] września 2019 r.

Zaskarżona decyzja Prokuratora Generalnego wydana została w następującym stanie faktycznym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 9 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 1759/16, rozstrzygając sprawę zainicjowaną skargą D.G. na decyzję Prokuratora Generalnego z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie dodatku wyrównawczego, stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...].

W uzasadnieniu wyroku, Sąd stwierdził, iż właściwym organem, który właściwy był do wydania w pierwszej instancji decyzji administracyjnej w przedmiocie przyznania [...] D.G. dodatku wyrównawczego, był Prokurator Generalny, a nie Sąd Okręgowy w [...].

W tej sytuacji, z uwagi na brzmienie przepisu art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej także: "P.p.s.a."), organ administracji publicznej, rozstrzygając ponownie w niniejszej sprawie, związany był oceną prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażonymi w powyższym orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W tym stanie rzeczy, Prokurator Generalny - działając na postawie art. 104 k.p.a. oraz art. 80 ust. 2-4 i art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r., poz. 1414 ze zm.), a także art. 32 i art. 36 § 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze (Dz. U. z 2016 r., poz. 178) - w związku z wyznaczeniem prokuratora będącego żołnierzem zawodowym na stanowisko służbowe prokuratora prokuratury okręgowej w Wydziale do spraw Wojskowych Prokuratury Okręgowej w [...], przyznał [...] D.G. od dnia [...] maja 2016 r. dodatek wyrównawczy w kwocie 12.846,70 złotych miesięcznie brutto.

W uzasadnieniu decyzji Prokurator Generalny wskazał, że decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., działając na podstawie art. 36 § 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 roku Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze, przeniósł skarżącego z dniem [...] kwietnia 2016 r. na stanowisko prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...], z zachowaniem tytułu "prokuratora byłej Naczelnej Prokuratury Wojskowej" oraz prawa do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku. Organ stwierdził jednocześnie, że data początkowa do dodatku za długoletnią pracę liczona jest od dnia [...] września 1982 r.

Ponadto, organ zauważył, że na mocy decyzji Ministra Sprawiedliwości - Prokuratora Generalnego nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...], skarżący został wyznaczony na stanowisko służbowe prokuratora prokuratury okręgowej w Wydziale do spraw Wojskowych Prokuratury Okręgowej w [...], zaszeregowane do stopnia etatowego pułkownika i grupy uposażenia U:16. Organ wskazał, że data początkowa służby wojskowej do dodatku za długoletnią służbę wojskową ustalona została na dzień [...] września 1982 r.

Powołując się na uregulowania prawne zawarte w przepisach art. 78 ust. 1 i 3 oraz art. 80 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, § 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 18 grudnia 2015 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2015 r., poz. 2213), § 28 ust. 1 pkt 5 i ust. 2 oraz § 29 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 listopada 2014 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1618 ze zm.), organ wskazał, że miesięczna kwota uposażenia należna skarżącemu na zajmowanym stanowisku służbowym wynosi 9.123,80 złotych, a jej składnikami są: stawka uposażenia zasadniczego dla grupy uposażenia U:16 w wysokości 6.860,00 złotych oraz dodatek za długoletnią służbę wojskową w wysokości 33% należnego uposażenia zasadniczego w wysokości 2.263,80 złotych.

Powołując się z kolei na art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, Prokurator Generalny podniósł, że w przypadku, gdy miesięczne uposażenie żołnierza zawodowego pełniącego zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym prokuratora do spraw wojskowych jest niższe od miesięcznego wynagrodzenia prokuratora na takim samym stanowisku i pełnionej funkcji, żołnierzowi przysługuje dodatek wyrównawczy w wysokości różnicy między tym wynagrodzeniem a uposażeniem należnym na zajmowanym stanowisku służbowym.

Uwzględniając powyższe, organ podniósł, że w oparciu o § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 kwietnia 2010 r. w sprawie wynagrodzenia zasadniczego prokuratorów oraz wysokości dodatków funkcyjnych przysługujących prokuratorom (Dz. U. z 2010 r. Nr 56, poz. 339), z dniem przeniesienia na stanowisko prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...] skarżący posiadał prawo do wynagrodzenia zasadniczego na stanowisku prokuratora Prokuratury Generalnej w stawce awansowej, tj. 115% stawki podstawowej dla sędziów Sądu Najwyższego z zastosowaniem mnożnika 4,13 do podstawy ustalenia wynagrodzenia zasadniczego prokuratora. Organ zauważył jednocześnie, że zgodnie z art. 36 § 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze, wynagrodzenie skarżącego zostało zachowane.

Ponadto, Prokurator Generalny stwierdził, że zgodnie z treścią art. 123 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. - Prawo o prokuraturze i Komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 11 sierpnia 2015 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w drugim kwartale 2015 r. (M. P. z 2015 r., poz. 720), podstawą ustalenia wynagrodzenia zasadniczego prokuratora w 2016 r. jest przeciętne wynagrodzenie w drugim kwartale 2015 roku, które wyniosło 3.854,88 złotych.

W tej sytuacji, organ wskazał, że w świetle przytoczonych unormowań prawnych ustalono, że kwota łącznego uposażenia, należna skarżącemu od dnia [...] maja 2016 r., jest tożsama kwocie wynagrodzenia prokuratora wynikającej z zachowania prawa do wynagrodzenia na dotychczas zajmowanym stanowisku prokuratora, w skład której wchodzą: wynagrodzenie zasadnicze w kwocie wynikającej z ostatnio przysługującej stawki wynagrodzenia zasadniczego na stanowisku prokuratora w zniesionej Naczelnej Prokuraturze Wojskowej, tj. stawki awansowej - 115% stawki podstawowej dla sędziów Sądu Najwyższego z zastosowaniem mnożnika 4,13 do podstawy ustalenia wynagrodzenia zasadniczego w wysokości 18.308,75 złotych oraz dodatek za długoletnią pracę w wysokości 20% wynagrodzenia zasadniczego w wysokości 3.661,75 złotych.

Organ zauważył, że skarżący otrzymał uposażenie za kwiecień, płatne z góry, wypłacone przez Jednostkę Wojskową [...] w [...] - oddział gospodarczy, na którego zaopatrzeniu finansowym pozostawała zniesiona Naczelna Prokuratura Wojskowa.

W związku z powyższym, Prokurator Generalny stwierdził, że kwota dodatku wyrównawczego przysługującego skarżącemu od dnia [...] maja 2016 r. stanowi różnicę pomiędzy kwotami wynagrodzenia 21.9750,50 złotych, a należnego uposażenia na zajmowanym stanowisku służbowym 9.123,80 złotych i wynosi 12.864,70 złotych.

W piśmie z dnia [...] września 2019 r. skarżący wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Wnosząc o uchylenie spornej decyzji i ponowne rozpatrzenie sprawy, skarżący zarzucił organowi obrazę przepisu art. 36 § 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze - poprzez obniżenie dodatku wyrównawczego przysługującego prokuratorom byłych wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury z kwoty 14.773,70 złotych należnej z tytułu ostatnio zajmowanego w resorcie MON stanowiska służbowego "wizytatora - prokuratora Naczelnej Prokuratury Wojskowej" w sytuacji, gdy powołany przepis ustawy przyznał skarżącemu prawo do wynagrodzenia na ostatnio zajmowanym wskazanym stanowisku służbowym, nie zaś - jak to przyjął organ decyzyjny - na innym stanowisku służbowym, którego wówczas skarżący nie zajmował, a prawo do zachowania wynagrodzenia - niezależnie od postanowień powołanej ustawy - potwierdził w odpowiednim skierowaniu Prokurator Generalny (pismo z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...]), mocą którego skarżący został wyznaczony na określone stanowisko w niższej rangi prokuraturze powszechnej, co miało miejsce w związku z likwidacją Naczelnej Prokuratury Wojskowej.

W uzasadnieniu środka zaskarżenia skarżący stwierdził, że z niezrozumiałych dla niego powodów przyznano mu od dnia [...] maja 2016 r. dodatek wyrównawczy w kwocie 12.846,70 złotych zamiast dodatku wyrównawczego w kwocie 14.773,70 złotych, jaki skarżący otrzymywał do chwili likwidacji Naczelnej Prokuratury Wojskowej, z tytułu zajmowanego tam wówczas stanowiska służbowego.

Skarżący wskazał, że organ nie zna zasad kadrowych obowiązujących w Siłach Zbrojnych RP, a zwłaszcza kwestii etatowych i nie zwrócił uwagi na występujące w owym czasie różnice w stanowiskach i funkcjach - pomiędzy wojskowymi a powszechnymi jednostkami organizacyjnymi prokuratury - w konsekwencji czego uznał, że zajmowane wówczas zgodnie z decyzją personalną MON i siatką etatową stanowisko służbowe "wizytator - prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej", gdyż w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury nie ma stanowiska służbowego wizytatora, a jedynie występuje taka funkcja.

Skarżący wyraźnie podkreślił, że do dnia [...] kwietnia 2016 r., tj. do czasu skierowania go przez Prokuratora Generalnego na stanowisko prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...], zajmował on stanowisko służbowe "[...] - prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej", zgodnie z decyzją personalną Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] września 2012 r.

Skarżący zauważył, że wyznaczenie na stanowisko służbowe "[...] - prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej" było zgodne z art. 111 ówcześnie obowiązującej ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze.

Jednocześnie, skarżący zwrócił uwagę, że stanowisko służbowe żołnierza zawodowego nie jest rozumiane, jako funkcja, i każdorazowo jego zmiana wymaga określonej decyzji personalnej, z którą związane jest również prawo do wynagrodzenia.

Skarżący wskazał, że w związku z zajmowanym ostatnio stanowiskiem służbowym "[...] - prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej" przysługiwało mu do dnia [...] kwietnia 2016 r. wynagrodzenie w kwocie 23.897,50 złotych przyznane na mocy decyzji finansowej Naczelnego Prokuratora Wojskowe nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r., w tym dodatek do uposażenia wojskowego określony także w tej decyzji w kwocie 14.773,70 złotych.

Tymczasem, jak zauważył skarżący, z niewiadomych dla niego przyczyn jego wynagrodzenie zostało po raz kolejny obniżone o kwotę 1.927,00 złotych, gdyż na mocy kwestionowanej decyzji Prokuratora Generalnego z dnia [...] września 2019 r. skarżącemu przyznano dodatek wyrównawczy do uposażenia wojskowego w wymiarze 12.846,70 złotych, co jest sprzeczne zarówno z treścią art. 36 § 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze i stanowiskiem Ministra Sprawiedliwości - Prokuratora Generalnego z dnia 4 kwietnia 2016 r. wyrażonym w dokumencie przenoszącym skarżącego na stanowisko prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...], w którym również zachowano skarżącemu prawo do ostatnio otrzymywanego wynagrodzenia.

Skarżący podkreślił, że przenosząc go do pełnienia służby zawodowej poza resortem Obrony Narodowej, zwolniono skarżącego ze stanowiska "[...] - prokuratora w Naczelnej Prokuraturze Wojskowej", a nie ze stanowiska "Prokuratora w Naczelnej Prokuraturze Wojskowej", do którego z niewiadomych powodów skarżący został zaszeregowany pod względem wynagrodzenia i którego nie zajmował od dnia [...] maja 2009 r.

W wyniku rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Prokurator Generalny, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy w/w decyzję z dnia [...] września 2019 r., nr [...] przyznającą skarżącemu dodatek wyrównawczy w kwocie 12.846,70 złotych.

W uzasadnieniu decyzji Prokurator Generalny wskazał na wstępie, że zgadza się z argumentacją skarżącego przedstawioną w uzasadnieniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, że z punktu widzenia przepisów wojskowych skarżący zajmował do dnia [...] kwietnia 2016 r., tj. do dnia przeniesienia na stanowisko prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...] stanowisko służbowe "[...] - prokuratora Naczelnej Prokuratury Wojskowej".

Organ zauważył, że stanowisko to zostało zaszeregowane do grupy uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych U:16, co powoduje, że łączna wysokość wojskowego uposażenia skarżącego wynosiła 9.123,80 złotych (stawka dla grupy uposażenia U:16 - 6.860,00 złotych + dodatek za długoletnią służbę wojskową w wysokości 33% uposażenia zasadniczego - 2.263,80 złotych). Organ stwierdził, że należność ta została w pełnej wysokości uwzględniona przy określaniu jego wynagrodzenia jako prokuratora. W tym zakresie, jak podniósł organ, miał zastosowanie przepis art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, który stanowi, iż w przypadku, gdy miesięczne uposażenie żołnierza zawodowego pełniącego zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym prokuratora do spraw wojskowych jest niższe od miesięcznego wynagrodzenia prokuratora na takim samym stanowisku i pełnionej funkcji, żołnierzowi przysługuje dodatek wyrównawczy w wysokości różnicy między tym wynagrodzeniem a uposażeniem należnym na zajmowanym stanowisku służbowym.

Zdaniem organu, dopiero tak ustalone wynagrodzenie podlegało zachowaniu na mocy art. 36 § 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze.

Prokurator Generalny wyjaśnił, że pojęcie "z zachowaniem prawa do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku", zawarte w treści przywołanego wyżej przepisu art. 36 § 1 cyt. ustawy, oznacza zachowanie przez przenoszonego w tym trybie prokuratora Naczelnej Prokuratury Wojskowej prawa do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku prokuratorskim w kwocie wynikającej z przysługującej mu w dniu przeniesienia stawki oraz dodatku za długoletnią pracę, co oznacza, że w przypadku skarżącego jest to kwota 21.970,50 złotych.

Mając powyższe na względzie, Prokurator Generalny stwierdził, że po dokonanej analizie powodów, z jakich decyzją z dnia [...] września 2019 r. przyznał skarżącemu dodatek wyrównawczy od dnia [...] maja 2016 r. w kwocie 12.846,70 złotych, a także po analizie obowiązujących przepisów prawa, na których oparł swoje rozstrzygnięcie, uznać należy, że sporna decyzja jest uzasadniona pod względem zarówno faktycznym, jak i prawnym.

W piśmie z dnia [...] listopada 2019 r. skarżący, działając za pośrednictwem organu, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Prokuratora Generalnego z dnia [...] października 2019 r.

Wnosząc w petitum skargi o uwzględnienie skargi i uchylenie w całości zarówno zaskarżonej decyzji Prokuratora Generalnego, jak i utrzymanej nią w mocy decyzji tego organu z dnia [...] września 2019 r., jako wydanych niezgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, skarżący zarzucił organowi:

- obrazę przepisu art. 36 § 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze - poprzez obniżenie dodatku wyrównawczego przysługującego prokuratorom byłych wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury - z kwoty 14.773,70 złotych należnej z tytułu ostatnio zajmowanego w resorcie MON stanowiska służbowego "[...] - prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej" do kwoty 12.846,70 złotych (różnica 1.927 zł) - w sytuacji, gdy powołany przepis ustawy przyznał skarżącemu prawo do wynagrodzenia na ostatnio zajmowanym wskazanym stanowisku służbowym, nie zaś - jak to przyjął organ - na innym stanowisku służbowym, którego wówczas skarżący nie zajmował, a prawo do zachowania wynagrodzenia niezależnie od postanowień powołanej ustawy potwierdził w odpowiednim skierowaniu Prokurator Generalny (pismo z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...]), mocą którego skarżący został wyznaczony na określone stanowisko w niższej rangi prokuraturze powszechnej, co miało miejsce w związku z likwidacją Naczelnej Prokuratury Wojskowej, a tym samym

- naruszenie przepisów postępowania, w tym art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a, zwłaszcza w sytuacji, gdy skarżącego skierowano z niewiadomych powodów do pracy w prokuraturze niższego szczebla równocześnie obniżając mu ostatecznie niezgodnie z ustawą w sposób znaczny dotychczasowe wynagrodzenie z kwoty 23.897,50 złotych do kwoty 21.970,50 złotych, powodując tym samym przeświadczenie o bliżej nieokreślonej reakcji dyscyplinarnej, która nie mogła być w inny sposób prawnie uzasadniona ani dopuszczalna.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca zauważyła na wstępie, że Prokurator Generalny, ponownie rozpatrując sprawę związaną z przyznaniem dodatku wyrównawczego i tym samym sprawę wysokości wynagrodzenia, jakie powinno zostać skarżącemu zachowane - w świetle postanowień art. 36 § 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. - uznał, że powinno być zachowane wynagrodzenie ze "stanowiska prokuratora Naczelnej Prokuratury Wojskowej", którego wówczas skarżący nie zajmował, a nie ze stanowiska "[...] - prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej", jakie to stanowisko było jego ostatnim stanowiskiem służbowym w strukturze i etacie wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury.

Na marginesie, skarżący podniósł, że organ posługuje się nieznanym ustawie pojęciem: "stanowisko prokuratorskie", nie określając przy tym definicji takiego stanowiska.

Skarżący zarzucił ponadto, że Prokurator Generalny nie wskazał także, na jakiej to podstawie prawnej odmawia uznania wynagrodzenia wynikającego z wyodrębnionego w etacie MON w strukturze Naczelnej Prokuratury Wojskowej stanowiska służbowego "[...] - prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej" i to w dodatku w sytuacji, gdy dotychczasowe orzecznictwo sądowoadministracyjne jednoznacznie wskazuje, że ostatnio zajmowanym stanowiskiem służbowym jest stanowisko, które żołnierz zajmował zgodnie z rozkazem personalnym Ministra Obrony Narodowej, co w przypadku skarżącego miało miejsce.

Skarżący ponownie podkreślił, że do dnia [...] kwietnia 2016 r., tj. do czasu skierowania go przez Prokuratora Generalnego na stanowisko prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...] zajmował stanowisko służbowe "[...] - prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej", zgodnie z decyzją personalną Ministra Obrony Narodowej Nr [...] z dnia [...] września 2012 r.

W tej sytuacji, skarżący stwierdził, że w związku z zajmowanym ostatnio stanowiskiem służbowym "[...] - prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej" przysługiwało mu do dnia [...] kwietnia 2016 r. wynagrodzenie w kwocie 23.897,50 złotych przyznane na mocy decyzji finansowej Naczelnego Prokuratora Wojskowego Nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r., w tym dodatek do uposażenia wojskowego określony także w tej decyzji w kwocie 14.773,70 złotych.

Tymczasem, jak podkreślił skarżący, organ - nie znając zasad kadrowych obowiązujących w Siłach Zbrojnych RP, a zwłaszcza kwestii etatowych - nie zwrócił uwagi na występujące w owym czasie różnice w stanowiskach i funkcjach pomiędzy wojskowymi a powszechnymi jednostkami organizacyjnymi prokuratury w konsekwencji czego niewłaściwie uznał, że zajmowane wówczas - zgodnie z decyzją personalną MON i siatką etatową - stanowisko służbowe "wizytator - prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej" jest tożsame ze stanowiskiem "prokuratora Naczelnej Prokuratury Wojskowej", gdy tymczasem w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury nie ma stanowiska służbowego wizytatora, a jedynie występuje taka funkcja.

Według skarżącego, niezrozumiałe jest stanowisko organu w zakresie dowolnego ustalania, co jest a co nie jest stanowiskiem służbowym prokuratora byłej wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury.

Skarżący stwierdził, że z niewiadomych powodów jego wynagrodzenie zostało obniżone o kwotę 1.927 złotych, gdyż na mocy zaskarżonej decyzji z dnia [...] października 2019 r. przyznano mu dodatek wyrównawczy do uposażenia wojskowego w wymiarze 12.846,70 złotych, co jest sprzeczne zarówno z treścią art. 36 § 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze i stanowiskiem Ministra Sprawiedliwości - Prokuratora Generalnego z dnia 4 kwietnia 2016 r. wyrażonym w dokumencie przenoszącym skarżącego na stanowisko prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...], w którym potwierdzono zachowani skarżącemu prawa do ostatnio otrzymywanego wynagrodzenia.

Skarżący zarzucił, że przenosząc go do pełnienia służby zawodowej poza resortem Obrony Narodowej, zwolniono go ze stanowiska służbowego "[...] - prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej", a nie ze stanowiska "prokuratora Naczelnej Prokuratury Wojskowej", do którego z niewiadomych powodów został zaszeregowany pod względem wynagrodzenia, a którego nie zajmował od dnia [...] maja 2009 r. Skarżący zauważył jednocześnie, że zwolnienie go ze stanowiska służbowego "[...] - prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej" zostało również potwierdzone decyzją personalną Ministra Obrony Narodowej Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r.

Skarżący zaznaczył ponadto, że zgodnie z ówcześnie obowiązującą ustawą z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze, uposażenie prokuratorów i asesorów wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury, będących oficerami, określają przepisy o uposażeniu żołnierzy (vide: art. 116 ust. 4 cyt. ustawy).

Uposażenie to, jak podniósł skarżący, było w owym czasie równe z wynagrodzeniem prokuratorów oraz asesorów w równorzędnych powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury (vide: art. 116 ust. 5 cyt. ustawy), przy czym - jak zauważył skarżący - przepis ten stanowił wyłącznie o równorzędności odpowiednich jednostek organizacyjnych prokuratury, nie zaś o równorzędności stanowisk służbowych i funkcji, gdyż te zostały określone w odrębnych przepisach.

W odpowiedzi na skargę Prokurator Generalny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Ustosunkowując się do zarzutów strony skarżącej, Prokurator Generalny zauważył na wstępie, iż w zaskarżonej decyzji podniesiono, iż przed przeniesieniem do Prokuratury Okręgowej w [...], z punktu widzenia przepisów wojskowych, skarżący zajmował stanowisko służbowe "[...] - prokuratora Naczelnej Prokuratury Wojskowej", a więc nie ma w tym przypadku mowy o jakiejkolwiek funkcji. Organ podniósł, że była to zatem nazwa stanowiska wojskowego, dla którego został określony stopień etatowy "pułkownik" oraz grupa uposażenia U: 16. Organ wskazał, że należność wynikająca z zaszeregowania do wspomnianej grupy uposażenia wraz dodatkiem za długoletnią służbę wojskową stanowiły uposażenie skarżącego D.G., jako żołnierza zawodowego. Organ stwierdził, że gdyby skarżący był tylko żołnierzem zawodowym, byłoby to jego pełne uposażenie. Zdaniem organu, po przeniesieniu do Prokuratury Okręgowej w [...] parametry zajmowanego przez niego stanowiska wojskowego nie uległy zmianie, albowiem nadal było ono zaszeregowane do stopnia etatowego "pułkownik" i grupy uposażenia U: 16, a zatem skarżący zachował, pomimo przeniesienia, uposażenie w pełnej wysokości.

Organ wskazał, że z uwagi na fakt, iż skarżący był jednocześnie prokuratorem, tym samym była to jedynie składowa jego łącznego uposażenia. Organ stwierdził bowiem, że w przypadku skarżącego miał zastosowanie także art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

W związku z powyższym, organ stwierdził, że realizując dyspozycję przepisu art. 80 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, należało przede wszystkim ustalić wysokość wynagrodzenia przysługującego prokuratorowi powszechnych jednostek organizacyjnych na równorzędnym stanowisku. W tym miejscu, organ zauważył, że zgodnie z art. 116 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze, takim równorzędnym stanowiskiem dla prokuratora w Naczelnej Prokuraturze Wojskowej było stanowisko prokuratora w Prokuraturze Generalnej.

Według organu, kolejnym krokiem było ustalenie, czy dany prokurator wojskowy istotnie pełnił funkcję, którą sugerowała nazwa jego stanowiska wojskowego, zaś w przypadku, gdy takiej funkcji nie pełnił, nie miał prawa do dodatku funkcyjnego. W tym miejscu, organ podniósł, że skarżący wspomnianą funkcję wizytatora pełnił, tym samym jego łączne uposażenie obejmowało w sumie jego uposażenie wojskowe (grupa uposażenia U:16 + dodatek za długoletnią służbę wojskową) oraz dodatek wyrównawczy (niwelujący różnicę między jego uposażeniem żołnierza zawodowego a wynagrodzeniem prokuratora w Prokuraturze Generalnej + dodatek funkcyjny). Organ wskazał, że tak ustalone uposażenie łączne równało się wynagrodzeniu prokuratora w Prokuraturze Generalnej pełniącemu funkcję [...].

W tej sytuacji, Prokurator Generalny zwrócił uwagę, że w przedmiotowej sprawie istota sporu sprowadza się do ustalenia, czy użyte przez ustawodawcę w powołanym przepisie określenie "z zachowaniem prawa do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku" obejmuje swym zakresem także kwotę odpowiadającą dodatkowi funkcyjnemu, czy też nie.

Mając powyższe na względzie, organ zauważył, że kwestia określenia, co należy rozumieć pod pojęciem "wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku" była przedmiotem wnikliwej analizy Sądu Najwyższego w wyroku z dnia 30 października 2012 r., sygn. akt II PK 70/12, w którym to orzeczeniu Sąd Najwyższy jednoznacznie stwierdził, że to wyrażenie językowe jest ograniczone wyłącznie do dwóch składników wynagrodzenia, to jest wynagrodzenia zasadniczego oraz dodatku za wysługę lat bez uwzględnienia dodatku funkcyjnego. Organ wskazał, że wyrok ten bazował na wcześniejszej uchwale Sądu Najwyższego z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt I PZP 3/10, dotyczącej analogicznej kwestii odnoszącej się do stanowisk sędziowskich. Ponadto, organ wskazał, że również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 5 września 2018 r., sygn. akt II SA/Po 170/18, jednoznacznie przyjął, że przez omawiane pojęcie należy rozumieć zachowanie prawa do wynagrodzenia na stanowisku rozumianym, jako pełnienie służby na określonym szczeblu w wojskowej prokuraturze (w niniejszej sprawie – Naczelnej Prokuraturze Wojskowej).

W tej sytuacji, zdaniem organu, uznać należy, iż ochroną została objęta jedynie ta część wynagrodzenia prokuratora, która posiada cechę trwałości, zaś dodatek funkcyjny takiej cechy nie posiada, gdyż z natury rzeczy jest przypisany do określonej funkcji, która pełniona jest czasowo.

Ponadto, Prokurator Generalny - odnosząc się do stanowiska strony skarżącej - wskazał, że na podkreślenie zasługuje okoliczność, iż inne są zasady zachowania wynagrodzenia określone w ustawie z dnia 28 stycznia 2016 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze w związku z przeniesieniem na stanowisko prokuratorskie, a inne dotyczące wyliczenia podstawy wymiaru emerytury [pic]wojskowej, przewidziane w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 289 ze zm.). Organ wskazał bowiem, że przepis ten generalnie stanowi, że podstawę wymiaru emerytury lub renty inwalidzkiej stanowi uposażenie należne żołnierzowi zawodowemu w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej. W konsekwencji, organ przyjął, że wobec zupełnie różnych treści przepisów przywołanego wyżej art. 5 ust. 1 wojskowej ustawy emerytalnej oraz wskazanego wcześniej art. 36 § 1 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze, należy stwierdzić, że przywołany przez skarżącego przykład dotyczący zwolnienia do rezerwy w niniejszej sprawie nie ma żadnego znaczenia prawnego.

W piśmie procesowym z dnia [...] lutego 2020 r. skarżący, ustosunkowując się do stanowiska organu zawartego w odpowiedzi na skargę - wskazał, że z nieznanych mu przyczyn organ powołał się na treść wyroku Sądu Najwyższego z dnia 30 października 2012 r., sygn. akt II PK 70/12. Tymczasem, jak zauważył skarżący, przedmiotem jego skargi nie była kwestia ustalenia wynagrodzenia w stanie spoczynku tylko kwestia ustalenia wysokości zachowanego wynagrodzenia w okresie wykonywania obowiązków prokuratora w sytuacji, o jakiej mowa w art. 36 § 1 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze.

Skarżący zwrócił jednocześnie uwagę, że dodatek wyrównawczy i dodatek funkcyjny to są dwa różne pojęcia ustawowe i dotyczą dwóch różnych kwestii prawnych.

Skarżący podkreślił, że stanowisko służbowe "[...] - prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej" było to jego ostatnie stanowisko służbowe w wojskowych jednostkach organizacyjnych prokuratury przed dniem ich zniesienia. Skarżący wskazał, że z tego stanowiska służbowego otrzymywał określone jedno świadczenie pieniężne.

Skarżący zaznaczył ponadto, że w ówczesnym czasie w Naczelnej Prokuraturze Wojskowej było 7 etatowych rodzajowo oficerskich stanowisk służbowych (w tym stanowisko "[...] - prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej") oraz 3 funkcje sprawowane przez oficerów - prokuratorów, przy czym tylko wyznaczenie na etatowe stanowisko służbowe wymagało określonej decyzji personalnej Ministra Obrony Narodowej.

Skarżący stwierdził, że w ówczesnym stanie prawnym, nie tylko w sytuacji zwolnienia skarżącego z zawodowej służby wojskowej do rezerwy z określonego etatowo stanowiska służbowego w Naczelnej Prokuraturze Wojskowej z dniem [...] kwietnia 2016 r. byłoby brane pod uwagę wynagrodzenie w pełnej wysokości, o czym skarżący wspomniał w swojej skardze i czego organ nie kwestionuje w odpowiedzi na skargę.

W ocenie skarżącego, również w wyniku reorganizacji, jaka miała miejsce po 4 kwietnia 2016 r., powinno zostać zachowane pełne wynagrodzenie z określonego etatowego stanowiska służbowego "[...] - prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej", co jednoznacznie wynika z powołanego w skardze przepisu art. 36 § 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze.

W piśmie procesowym z dnia [...] maja 2020 r. Prokurator Generalny, reprezentowany przez radcę prawnego, odnosząc się do stanowiska wyrażonego w piśmie procesowym skarżącego z dnia [...] lutego 2020 r. - stwierdził, że kwestia dotycząca specyfiki ustalenia wysokości wynagrodzenia prokuratora będącego żołnierzem zawodowym została w wystarczającym zakresie opisana i wyjaśniona w odpowiedzi na skargę, więc uwagi skarżącego w tym zakresie są nieuzasadnione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej także: "P.p.s.a.").

W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga D.G. zasługuje na uwzględnienie, albowiem Prokurator Generalny, wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] października 2019 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzją z dnia [...] września 2019 r., nr [...] w przedmiocie przyznania skarżącemu dodatku wyrównawczego w kwocie 12.846,70 złotych miesięcznie brutto w związku z przeniesieniem na stanowisko służbowe prokuratora Prokuratury Okręgowej w [...] - dopuścił się istotnego naruszenia obowiązujących przepisów prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że Prokurator Generalny, wydając obie sporne decyzje, dopuścił się - mogącego mieć zasadniczy wpływ na wynik sprawy - naruszenia przepisów procedury administracyjnej, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., polegającego przede wszystkim na braku wyjaśnienia w uzasadnieniu tych decyzji, dlaczego przyznano skarżącemu dodatek wyrównawczy do uposażenia wojskowego w wymiarze 12.846,70 złotych, pomimo treści art. 36 § 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze, a także pomimo faktu, iż przenosząc skarżącego do pełnienia służby zawodowej poza resortem Obrony Narodowej, zwolniono go ze stanowiska "[...] - prokuratora w Naczelnej Prokuraturze Wojskowej", a nie - jak sugeruje organ - ze stanowiska "Prokuratora w Naczelnej Prokuraturze Wojskowej", do którego z niewiadomych powodów skarżący został zaszeregowany pod względem wynagrodzenia, a którego nie zajmował przed dniem [...] kwietnia 2016 r.

Według Sądu, Prokurator Generalny, wydając sporne rozstrzygnięcia, dopuścił się jednocześnie naruszenia przepisu prawa materialnego wyrażonego w art. 36 § 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze, które polegało na jego niewłaściwym zastosowaniu w niniejszej sprawie i w konsekwencji obniżeniu dodatku wyrównawczego przysługującego prokuratorom byłych wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury z należnej z tytułu ostatnio zajmowanego w resorcie MON stanowiska służbowego "[...] - prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej", w sytuacji, gdy powołany przepis cyt. ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. przyznał skarżącemu prawo do wynagrodzenia na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym w Naczelnej Prokuraturze Wojskowej, nie zaś - jak to przyjął organ - na innym stanowisku służbowym, którego wówczas skarżący nie zajmował.

Tym samym, Sąd stwierdził, że organ administracji publicznej, wydając zaskarżoną decyzję administracyjną z dnia [...] października 2019 r. utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] września 2019 r. - dopuścił się w powyższym zakresie istotnego naruszenia zasady praworządności wyrażonej w przepisach art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP.

Zdaniem Sądu, zarówno naruszenie powołanych wyżej przepisów procedury administracyjnej, jak i związana z tym uchybieniem niewłaściwa ocena prawidłowości zastosowania kluczowych dla rozstrzygnięcia sprawy przepisów prawa materialnego, miały istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, a więc stanowią dostateczną podstawę prawną do uchylenia zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji wydanej przez Prokuratora Generalnego w dniu [...] września 2019 r.

Przechodząc do oceny legalności obu spornych decyzji Prokuratora Generalnego, należy zauważyć na wstępie, iż - w świetle wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2019 r., sygn. akt I OSK 1570/17 - nie ulega wątpliwości, że przepis art. 32 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze przesądza jednoznacznie, że Prokurator Generalny ma wyłączną kompetencję do wydania decyzji w sprawach wynikających z ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, do których należy m.in. sprawa przyznania żołnierzowi zawodowemu pełniącemu zawodową służbę wojskową na wyznaczonym stanowisku służbowym - w komórce organizacyjnej właściwej do spraw wojskowych w powszechnej jednostce organizacyjnej prokuratury - w wydziale do spraw wojskowych Prokuratury Okręgowej w [...] dodatku wyrównawczego. Podstawę materialnoprawną decyzji w tym przedmiocie stanowiły przepisy art. 80 ust. 2 i ust. 4 w zw. z art. 104 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. We wspomnianym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny przesądził jednocześnie, że - wbrew stanowiskowi prezentowanemu przez Prokuratora Generalnego w skardze kasacyjnej od wyroku WSA w Warszawie z dnia 9 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 1759/6 - przepis art. 13 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. - Prawo o prokuraturze nie mógł stanowić podstawy prawnej do przeniesienia przez Prokuratora Generalnego jego kompetencji ustawowych przyznanych mu w art. 32 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze na niższy szczebel decyzyjny, tj. prokuratorów okręgowych. Tym samym, NSA stwierdził wyraźnie, iż w oparciu o przepis art. 13 § 3 cyt. ustawy nie jest możliwe delegowanie kompetencji Prokuratora Generalnego - w zakresie przyznania skarżącemu D.G. dodatku wyrównawczego - na Prokuratora Okręgowego w [...].

Jeśli chodzi o stan faktyczny sprawy, to należy zauważyć, że z akt sprawy wynika jednoznacznie, iż skarżący D.G. do dnia [...] kwietnia 2016 r., tj. do czasu skierowania go przez Prokuratora Generalnego na stanowisko prokuratora w Wydziale do spraw Wojskowych Prokuratury Okręgowej w [...], zajmował stanowisko służbowe "[...] - prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej", zgodnie z decyzją personalną Ministra Obrony Narodowej Nr [...] z dnia [...] września 2012 r. Wcześniej skarżący zajmował stanowisko służbowe "[...] - prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej" na mocy decyzji personalnej Ministra Obrony Narodowej Nr [...] z dnia [...] maja 2009 r., zaś w okresie do dnia [...] maja 2009 r. zajmował stanowisko "prokuratora Naczelnej Prokuratury Wojskowej".

W tym miejscu należy dodać, że wyznaczenie na stanowisko służbowe "[...] - prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej" było zgodne z postanowieniem ówcześnie obowiązującego art. 111 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze, i - co istotne - odpowiadało ono wykazowi oficerskich etatowych stanowisk służbowych obowiązujących w Naczelnej Prokuraturze Wojskowej. Stanowisko zajmowane przez skarżącego nie miało również swojego odpowiednika w Prokuraturze Generalnej (w której była funkcja "wizytatora w Prokuraturze Generalnej").

W związku z zajmowanym stanowiskiem służbowym "[...] - prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej" skarżącemu przysługiwało do dnia [...] kwietnia 2016 r. wynagrodzenie w kwocie 23.897,50 złotych, przyznane na mocy decyzji finansowej Naczelnego Prokuratora Wojskowego Nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r., w tym dodatek do uposażenia wojskowego określony w tej decyzji w kwocie 14.773,70 złotych.

Tymczasem, organ - posługując się w obu spornych decyzjach wydanych w niniejszej sprawie nieznanym ustawie pojęciem "stanowisko prokuratorskie" - przyjął w sposób bliżej niewyjaśniony, że zajmowane wówczas przez skarżącego, zgodnie z decyzją personalną Ministra Obrony Narodowej i siatką etatową, stanowisko służbowe "[...] - prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej" jest tożsame ze stanowiskiem "prokuratora Naczelnej Prokuratury Wojskowej", prawdopodobnie mylnie uznając, że jest to prawidłowe z uwagi na fakt, iż w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury nie ma stanowiska służbowego [...], a jedynie występuje taka funkcja. W ocenie Sądu, wynika to być może nie tyle z intencjonalnego działania Prokuratora Generalnego, lecz wyłącznie z błędu wynikającego z braku uwzględnienia zasad kadrowych obowiązujących w Siłach Zbrojnych RP, a zwłaszcza kwestii etatowych obowiązujących w tej formacji mundurowej, co doprowadziło w konsekwencji do tego, iż organ nie zwrócił uwagi na występujące w owym czasie różnice w stanowiskach i funkcjach zachodzące pomiędzy wojskowymi a powszechnymi jednostkami organizacyjnymi prokuratury.

Zdaniem Sądu, organ nie wyjaśnił w żaden sposób w uzasadnieniu obu spornych decyzji, dlaczego - pomimo, iż stanowisko służbowe "wizytator - prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej" było ostatnim stanowiskiem zajmowanym przez skarżącego w wojskowych jednostkach organizacyjnych prokuratury przed dniem ich zniesienia, z którego to stanowiska służbowego skarżący otrzymywał określone jedno świadczenie pieniężne - jego wynagrodzenie zostało na mocy decyzji 6 września 2019 r. obniżone o kwotę 1.927 złotych z uwagi na przyznanie mu dodatku wyrównawczego do uposażenia wojskowego w wymiarze 12.846,70 złotych. Brak owego wyjaśnienia jest o tyle istotny dla sprawy, o ile zważy się fakt, iż takie działanie organu było - według skarżącego - sprzeczne z dyspozycją art. 36 § 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze, zgodnie z którym to przepisem strona skarżąca, w związku ze zmianą ustroju prokuratury, miała mieć zagwarantowane wynagrodzenie nabyte na dotychczas zajmowanym stanowisku, które piastowała w wojskowych jednostkach organizacyjnych prokuratury.

Tym samym, z uwagi na niespójność argumentacji organu, nie sposób wywieść z uzasadnienia zarówno zaskarżonej decyzji, jak i utrzymanej nią w mocy decyzji Prokuratora Generalnego z dnia [...] września 2019 r., dlaczego organ ten nie uwzględnił tego, iż przenosząc skarżącego do pełnienia służby zawodowej poza resortem Obrony Narodowej, zwolniono go ze stanowiska służbowego "[...] - prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej", a nie ze stanowiska "prokuratora Naczelnej Prokuratury Wojskowej", do którego to stanowiska z niewyjaśnionych w decyzji powodów został on zaszeregowany pod względem wynagrodzenia, a którego to stanowiska służbowego nie zajmował od dnia [...] maja 2009 r. do dnia [...] kwietnia 2016 r.

Według Sądu, nie sposób również zrozumieć, dlaczego Prokurator Generalny w odpowiedzi na skargę powołuje się w niniejszej sprawie na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 30 października 2012 r., sygn. akt II PK 70/12, stwierdzając w konsekwencji, że pojęcie "zachowanie prawa do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku" należy rozumieć w ten sposób, że "(...) ochroną została objęta jedynie ta część wynagrodzenia prokuratora, która posiada cechę trwałości, zaś dodatek funkcyjny takiej cechy nie posiada, gdyż z natury rzeczy jest przypisany do określonej funkcji, która pełniona jest czasowo". Jest to o tyle niezrozumiałe, jeśli zważy się, że oczywistym jest to, iż - w świetle przywołanego wyroku Sądu Najwyższego z dnia 30 października 2012 r. - ochroną, o której mowa w art. 36 § 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze, nie jest objęty dodatek funkcyjny, co przecież nie było w niniejszej sprawie istotą sporu.

W tej sytuacji, uznać należy, że Prokurator Generalny, wydając obie decyzje w przedmiocie przyznania dodatku wyrównawczego, nie wyjaśnił w sposób właściwy, dlaczego w wyniku reorganizacji i zmian w ustroju prokuratury, jakie miały miejsce po dniu [...] kwietnia 2016 r., nie zostało zachowane pełne wynagrodzenie z tytułu zajmowanego przez skarżącego określonego etatowego stanowiska służbowego "[...] - prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej", pomimo, że obowiązek taki wynikał z powołanego wyżej przepisu art. 36 § 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze.

Z tych wszystkich względów, Sąd uznał, że wydając sporne decyzje, Prokurator Generalny dopuścił się mającego istotny wpływ na wynik sprawy naruszenia zarówno przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a., jak również błędnego zastosowania przepisów prawa materialnego wyrażonych w art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w związku z art. 36 § 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze.

W tej sytuacji, rozpatrując ponownie sprawę, organ zastosuje się do dokonanej przez Sąd oceny prawnej, a następnie wyda należycie i przekonująco umotywowaną decyzję administracyjną.

Rozstrzygając sprawę, Prokurator Generalny zobowiązany będzie, kierując się stosownymi dyrektywami postępowania administracyjnego, przeprowadzić tak postępowanie w sprawie, aby jednoznacznie wykazać w uzasadnieniu ponownie wydanej decyzji kryteria przyjętego rozstrzygnięcia, którymi organ kierował się, przyznając dodatek wyrównawczy należny skarżącemu w związku z wyznaczeniem go, jako prokuratora będącego żołnierzem zawodowym, na stanowisko służbowe prokuratora w Wydziale do spraw Wojskowych Prokuratury Okręgowej w [...].

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. a i c P.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji wyroku.