Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 468/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2006-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6411 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące gminy; skargi organów gminy na czynności nadzorcze
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony akt

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Stanisław Małek Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Protokolant Sekretarz sądowy Katarzyna Bela po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2006 r. przy udziale sprawy ze skargi Gminy na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego; I. uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze, II. określa, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej kwotę 240,- zł (dwieście czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu sądowoadministracyjnym. /-/ W.Batorowicz /-/ A.Łaskarzewska /-/ St.Małek


UZASADNIENIE

W dniu [...] listopada 2005r. Rada Miejska podjęła, na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 i art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) i art. 27 w związku z art. 12 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003r. Nr 80, p[oz. 717 ze zm.), uchwałę w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy K. , obejmującego zmiany w miejscowości: C., R., B., K., K., S., M. (obręb geodezyjny S.).

Rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] maja 2006r. Wojewoda , w oparciu o przepis art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) orzekł nieważność opisanej powyżej uchwały ze względu na istotne naruszenie przepisów obowiązującego prawa.

W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, iż treść projektu zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy K., który został przekazany do uzgodnień i opiniowania różni się od treści uchwały będącej przedmiotem rozstrzygnięcia nadzorczego. W szczególności w projekcie zmiany Studium brakuje obszaru nazwanego w uchwalonym Studium jako "tereny objęte uchwałą o przystąpieniu do sporządzenia mpzp dla wyznaczenia trasy przebiegu czterotorowej dwunapięciowej linii elektroenergetycznej WN 2x220 + 2x400kV ze strefą ograniczonego użytkowania – obszar możliwy do wyznaczenia linii. Wprowadzenie do Studium tak znaczącej zmiany jak wyznaczenie trasy czterotorowej dwunapięciowej linii elektroenergetycznej WN 2x220 + 2x400kV z wytyczoną strefą ograniczonego użytkowania, co w istocie uniemożliwia organom uzgadniającym opiniującym przedmiotowe Studium odniesienie się do planowanej inwestycji. Ponadto uchwałą o zmianie Studium objęto inny teren niż określony w projekcie dotyczący jeziora w pobliżu miejscowości S. oraz znacznych obszarów leśnych w południowej części obszaru objętego planowana zmianą. Zgodnie z treścią § 8 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (Dz. U. Nr 118, poz. 1233), w przypadku potrzeby uzupełnienia studium o pojedyncze ustalenia, wyłożenie projektu studium do publicznego wglądu musi nastąpić w formie ujednoliconego projektu studium z wyróżnieniem projektowanej zmiany. Tymczasem Rada Gminy K. podjęła trzy uchwały o przystąpieniu do sporządzenia zmiany przedmiotowego studium Gminy K. (nr [...]z dnia [...], nr [...] z dnia [...] . oraz nr [...] z dnia [...].). Dla każdej z wymienionych uchwał przeprowadzono odrębną procedurę planistyczną, dotyczących tego samego Studium, przeprowadzono odrębną procedurę planistyczną, wykładając poszczególne projekty zmian studium w trzech różnych terminach. Tym samym, prowadzenie odrębnych procedur dla poszczególnych części jednego Studium uniemożliwiło przedstawienie do publicznego wglądu, wymaganego treścią § 8 ust. 2 cytowanego wyżej rozporządzenia, ujednoliconego projektu zmian przedmiotowego Studium, który na podstawie ust. 3 rozporządzenia stanowi załącznik do uchwały o uchwaleniu studium, co jest wymagane treścią art. 12 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Wojewoda w swym rozstrzygnięciu wskazał również, że w przedstawionej do stwierdzenia zgodności z prawem dokumentacji prac planistycznych brak kompletu dowodów doręczenia zawiadomień o przystąpieniu do sporządzenia zmiany dla miejscowości S.-M., R. i C. do instytucji i organów właściwych do uzgadniania i opiniowania projektu studium oraz kompletu dowodów przekazania projektu zmian studium do zaopiniowania dla miejscowości S.-M. oraz C., które zgodnie z § 9 rozporządzenia stanowią wymaganą prawem dokumentację prac planistycznych i udokumentowanie wykonania czynności określonych w dyspozycji art. 11 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto jak wynika z treści trzech protokołów z posiedzeń Gminnej Komisji Urbanistyczno-Architektonicznej projekt zmiany studium faktycznie nie uzyskał wymaganej opinii Komisji. Jednocześnie z treści protokołów z posiedzeń Komisji nie wynika, aby przedłożono jej aktualne – na dzień przystąpienia do sporządzania projektu studium – opracowanie fizjograficzne. Opracowanie to powinno, zgodnie z art. 10 ust. 1 w związku z art. 9 ust. 1 i 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, obejmować obszar całej gminy, ponieważ uwarunkowania i diagnoza stanu z niego wynikająca może wpłynąć na zapisy polityki przestrzennej na obszarach objętych proponowaną zmianą.

W rozstrzygnięciu nadzorczym stwierdzono, że uchwała o zmianie Studium narusza § 6 pkt 3 rozporządzenia. Wskazano również, że niezgodnie z zakresem przedmiotowym wskazanym w uzasadnieniu do uchwały z dnia [...] marca 2004r. o przystąpieniu do zmiany SUiKZP Gminy K., czynnościami procedury planistycznej dotyczącej studium bezzasadnie objęto obszar poszerzony o tereny w miejscowości K.. Ponadto Burmistrz Gminy K. bez wymaganej uchwały Rady Miejskiej w K. o przystąpieniu do sporządzenia zmiany studium, zawiadomieniem prasowym z dnia [...] lipca 2004r. wszczął procedurę planistyczną dla miejscowości C., co stanowi istotne naruszenie właściwości organów gminy w przedmiocie podejmowania procedury planistycznej określonej w art. 9 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Z wymienionych względów organ nadzoru stwierdził, że wymienione wyżej wady uchwały stanowią istotne naruszenie przepisów obowiązującego prawa, co powoduje, iż konieczne i uzasadnione stało się stwierdzenie jej nieważności.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze wniosła Gmina K., która domagała się jego uchylenia.

Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj.:

- art. art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm. – dalej u.s.g.) poprzez orzeczenie nieważności uchwały po upływie 30-dniowego terminu,

- art. 10 kpa w związku z art. 91 ust. 5 u.s.g. poprzez uniemożliwienie organom Gminy K. czynnego udziału w toczącym się postępowaniu nadzorczym,

- art. 24 § 1 pkt 1 i 5 kpa w związku z art. 91 ust. 5 u.s.g. poprzez niewyłącznie z postępowania pracownika biorącego udział w procedurze będącej przedmiotem rozstrzygnięcia nadzorczego, a następnie biorącego udział w postępowaniu zakończonym rozstrzygnięciem nadzorczym.

Skarżąca podkreśliła, że organ nadzoru powinien zapewnić organom Gminy K. możliwość czynnego udziału w toczącym się postępowaniu, czego nie uczynił. Ponadto w postępowaniu nadzorczym nie powinna uczestniczyć Vice-Wojewoda E. K., która uprzednio była członkiem Gminnej Komisji Urbanistyczno-Architektonicznej w K. . Jako członek tej Komisji była ona przeciwna rozwiązaniom przyjętym w uchwale, będącej przedmiotem rozstrzygnięcia nadzorczego. W tym stanie rzeczy zastosowanie powinien znaleźć art. 24 kpa w związku z art. 91 ust 5 u.s.g., przewidujący wyłączenie pracownika z prowadzonego postępowania nadzorczego. Naruszenie tych przepisów w niniejszej sprawie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zdaniem skarżącej organ nadzoru w uzasadnieniu rozstrzygnięcia nadzorczego nie wykazał naruszenia zasad sporządzania studium, istotnego naruszenia trybu sporządzania studium, ewentualnie naruszenia właściwości organów (art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Stwierdził jedynie, że brak było kompletu dowodów doręczenia zawiadomień o przystąpieniu do sporządzenia zmiany studium do instytucji i organów właściwych do uzgodnienia i opiniowania projektu studium oraz kompletu dowodów przekazania projektu zmian studium do zaopiniowania.

Odnosząc się do kwestii rozbieżności pomiędzy treścią projektu uchwały o zmianie studium a uchwałą, wskazano, że zgodnie z art. 11 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, burmistrz wprowadza zmiany wynikające z uzyskanych opinii i dokonanych uzgodnień.

Ponadto w rozstrzygnięciu nadzorczym niesłusznie przyjęto, ze Gminna Komisja Urbanistyczno-Architektoniczna Gminy K. nie zaopiniowała projektu studium. Komisja na swych posiedzeniach zajmowała się projektem studium, a braku pisemnej opinii nie można uznać za negatywną opinię. Przeciwnie, niewyrażenie na piśmie opinii równoznaczne jest z zaopiniowaniem projektu.

Odnosząc się do tezy, iż do przeprowadzenia procedury zmiany studium w C. brak było podstawy prawnej wskazano, że podstawą jej podjęcia była ogólna uchwała o zmianie studium Gminy K..

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi oraz podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i argumentację zawartą w rozstrzygnięciu nadzorczym. Ponadto podniósł zarzut braku legitymacji Burmistrza Gminy K. do wniesienia skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze oraz udzielenia pełnomocnictwa procesowego do reprezentowania Gminy K. przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Zgodnie bowiem art. 98 ust. 3 u.s.g. do złożenia skargi uprawniona jest gmina na podstawie uchwały rady gminy, w której powinno był zawarte umocowanie dla przewodniczącego rady lub radcy prawnego do jej wniesienia.

Organ nadzoru wskazał również, że bezzasadny jest zarzut niewyłączenia z postępowania pracownika biorącego udział w procedurze związanej z podjęciem uchwały, bowiem zgodnie z art. 86 u.s.g. organem nadzoru jest Wojewoda , który podpisał zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna, choć nie z przyczyn wskazanych w skardze.

Na wstępie należy stwierdzić, iż w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia 30-dniowego terminu do wydania przez Wojewodę rozstrzygnięcia nadzorczego (art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm. – dalej u.s.g.). Stosownie do art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003r. Nr 80, poz. 717 ze zm. – dalej upzp) burmistrz miasta przedstawia wojewodzie uchwałę o uchwaleniu studium wraz z załącznikami, o których mowa w ust. 1, oraz dokumentacją prac planistycznych w celu oceny ich zgodności z przepisami prawa. Obowiązek ten dotyczy również sytuacji podjęcia uchwały o zmianie studium (art. 27 upzp). Z powyższego wynika, ze termin do wydania przez wojewodę rozstrzygnięcia nadzorczego zaczyna biec od dnia doręczenia uchwały oraz zbioru dokumentów stanowiących wymaganą dokumentację prac planistycznych, określoną w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 118, poz. 1233). Z akt sprawy wynika, że dokumentacja planistyczna została doręczona Wojewodzie, po jej uzupełnieniu, w dniu [...] kwietnia 2006r. (k. 33 akt sądowych), zaś zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze podjęto w dniu [...] maja 2006r. tj. z zachowaniem 30-dniowego terminu.

Odnosząc się do zarzutu Wojewody, iż Burmistrz Gminy K. nie posiada legitymacji do wniesienia niniejszej skargi wskazać należy, iż w przedmiotowej sprawie Burmistrz Gminy K. składając skargę działał w imieniu Gminy, jako organ upoważniony do reprezentowania jej na zewnątrz.

Upoważnienie do reprezentowania Gminy stanowi przepis art. 31 ustawy z dnia 08 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001r. Nr 142 poz. 1591 ze zm.) .

Z kolei legitymację Gminy do wniesienia skargi na rozstrzygnięcie nadzoru wywieść należy z art. 98 ust. 3 tejże ustawy o samorządzie gminnym.

Wniesienie skargi poprzedziła uchwała Rady Miejskiej w K. z dnia [...] maja 2006r. nr [...] , podjęta w myśl art.. 98 ust. 3 zd. 2 cytowanej ustawy o samorządzie gminnym.

Nie można zatem zgodzić się z zarzutem, co do niedopuszczalności skargi z powodu braku legitymacji do jej wniesienia.

Sąd nie podzielił również zarzutu skarżącej gminy naruszenia art. 24 § 1 pkt 1 i 5 kpa, które w ocenie Gminy K. polegało na niewyłączeniu z postępowania nadzorczego pracownika biorącego udział w procedurze związanej z podjęciem uchwały będącej przedmiotem rozstrzygnięcia nadzorczego, a następnie biorącego udział w postępowaniu zakończonym rozstrzygnięciem nadzorczym. W istocie bowiem, w myśl art. 24 § 1 pkt 1 i 5 kpa, pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której jest stroną, albo pozostaje z jedną ze stron w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy może mieć wpływ na jego prawa lub obowiązki, w której brał udział w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji. W przedmiotowej sprawie nie zaistniały przesłanki stanowiony tym przepisem.

Organem nadzoru jest Wojewoda i to on wydał zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze.

E.K. pełniła w chwili rozstrzygania sprawy przez organ odwoławczy funkcję II Vice Wojewody . Stronami przedmiotowego postępowania są zaś wyłącznie Wojewoda , ówcześnie był nim T. D., oraz Gmina K..

Zdaniem Sądu zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody wydane zostało z naruszeniem procedury nadzorczej, którą reguluje przepis art. 91 ust. 5 ustawy o samorządzie gminnym i art. 28 ustawy o planowaniu przestrzennym. Zgodnie z powołanymi przepisami, postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności uchwały organu gminy organ nadzoru wszczyna z urzędu, o czym zawiadamia organ gminy. W aktach administracyjnych niniejszej sprawy brak dowodu potwierdzającego, że Wojewoda zawiadomił Radę Gminy w K. o wszczęciu postępowania nadzorczego. Fakt zaniechania zawiadomienia był pomiędzy stronami bezsporny.

Stosownie do treści art. 91 ust. 1 u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90 u.s.g. Rozstrzygnięcie nadzorcze powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne (art. 91 ust. 3 u.s.g.).

Przesłanką stwierdzenia nieważności uchwały organu gminy jest istotna sprzeczność uchwały z prawem. Zgodnie bowiem z art. 91 ust. 4 u.s.g. w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę wydano z naruszeniem prawa.

Przesłanki stwierdzenia nieważności szczególnego rodzaju uchwały jakim jest uchwała w przedmiocie studium, zostały skonkretyzowane, w stosunku do generalnej reguły wprowadzonej w ustawie o samorządzie gminnym, przez przepis art. 28 ust. 1 upzp. Stosownie do tego przepisu, nieważność uchwały rady gminy powoduje naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzenia, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie.

Podkreślenia wymaga, że orzeczenie o stwierdzeniu nieważności uchwały rady gminy może być wydane przez wojewodę tylko wtedy, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym i gdy wynika to wprost z treści tego przepisu (por. wyrok NSA z dnia 22 sierpnia 1990r., SA/Gd 796/90, OSP 1991, nr 3, poz. 129). Dodatkowo pogląd ten znajduje uzasadnienie w tym, iż Europejska Karta Samorządu Terytorialnego wymaga, aby nadzór nad komunalnymi korporacjami samorządowymi był wykonywany zgodnie z zasada proporcjonalności, czyli w sposób gwarantujący zachowanie równowagi miedzy stosowanymi środkami nadzoru a chronionymi przez ten nadzór wartościami. Dlatego sprzeczność uchwały organu gminy z przepisami prawa musi być oczywista i bezpośrednia. Sprzeczności takiej nie ma, jeżeli określone rozstrzygnięcie podjęte przez organ gminy nie jest wyraźnie zakazane przez ustawodawcę i mieści się w granicach swobodnego uznania (P. Chmielnicki [w:] Komentarz do ustawy o samorządzie gminnym, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2006, s. 637).

Stwierdzając nieważność uchwały w przedmiocie studium organ nadzoru zobowiązany jest określić, czy doszło do:

- naruszenia zasad sporządzania studium,

- istotnego naruszenia trybu jego sporządzania,

- naruszenia właściwości organów w tym zakresie.

Przy czym stwierdzając naruszenia z powyższego przepisu organ nadzoru zobowiązany jest w sposób szczegółowy określić, na czym ono polegało, jak norma prawa została przekroczona, jaki rodzaj naruszenia z art. 28 organ nadzoru stwierdza .

W przypadku naruszenia trybu sporządzania, rozstrzygnięcie winno zawierać wywód, co do jego istotności.

Rozstrzygnięcie nadzoru nie odnoszące się do powyższych okoliczności pozostaje w sprzeczności z art. 28 ustawy o planowaniu. Ponadto czyni kontrolę sądowoadministracyjne niemożliwą do przeprowadzenia. Do Sądu nie należy bowiem czynienie ustaleń w tym zakresie.

Zdaniem Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, Wojewoda nie uczynił zadość omawianym wymogom rozstrzygnięcia nadzorczego.

badane rozstrzygnięcie nie odwołuje się do zasadniczego w tym wypadku przepisu stanowiącego podstawę stwierdzenia nieważności uchwały Rady, tj. do art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Wojewoda stwierdzając nieważność uchwały oparł się jedynie na art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, który w niniejszym wypadku nie jest przesłanką decydująca o nieważności aktu planistycznego. Wojewoda winien był bowiem w swym rozstrzygnięciu, stwierdzając naruszenie przez Radę Gminy określonych przepisów wskazać, czy w jego ocenie stanowi ono naruszenie zasad sporządzania studium, czy też istotne naruszenie trybu ich sporządzania.

Nadto rozstrzygnięcie Wojewody, wbrew przedstawionym wyżej wymogom, nie wskazuje także naruszenia jakich przepisów dopuściła się Rada w procesie stanowienia studium. I tak, Wojewoda zarzuca Radzie, iż treść projektu zmiany studium gminy K. przekazany do uzgodnień i opiniowania odbiega od treści zaskarżonej uchwały, wskazuje różnicę. Brak jednak jakiegokolwiek w tym względzie odniesienia do przepisu, który poprzez taki stan rzeczy został naruszony. Tymczasem zaś przepis art. 11 ustawy o planowaniu nie przewiduje w ramach stanowienia studium, czy też jego zmiany obowiązku ponowienia uzgodnień i opinii, w wypadku, gdy wskutek uprzednio dokonanych czynności, przewidzianych w ramach procedury planistycznej, zaistniała potrzeba wprowadzenia zmian do treści uchwały.

Szczegółowego rozważenia wymaga zatem dostrzeżona przez organ różnica na tle uregulowania w art. 11.

Rozważaniami w tym względzie objąć należało także przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (Dz.U. z 2004r. Nr 118 poz. 1233) w szczególności zaś jego § 9 pkt 15., który sugerowałby wbrew literalnemu brzmieniu art. 11, konieczność dokonania w takiej sytuacji ponownie uzgodnień i opinii.

Zdaniem Sądu Wojewoda niedostatecznie rozważył dopuszczalność prowadzenia zmiany studium w oparciu o trzy uchwały o przystąpieniu do zmiany studium, dla których przeprowadzono odrębnie trzy procedury planistyczne.

Zabrakło bowiem rozważań na tle ustawy regulującej procedurę w zakresie planowania, w szczególności zaś nie wskazano w rozstrzygnięciu konkretnej normy, która poprzez taki sposób procedowania została naruszona.

Zdaniem Sądu, Wojewoda czyniąc swe rozważania w odniesieniu do § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, winien był także odnieść się do pojęcia zamieszczonego w tym przepisie, oznaczonego jako "... pojedyncze ustalenia ...". Czyniąc Radzie zarzut, co do niespełnienia tego wymogu należało najpierw rozważyć , czy dokonywane zmiany mają w istocie charakter takich "pojedynczych ustaleń". Zdaniem Sądu przepisu ust. 2 § 8 rozporządzenia nie można bowiem interpretować w oderwaniu od ust. 1 tegoż paragrafu.

Za niedostatecznie wyartykułowany, a przez to nie nadający się do kontroli sądowoadministracyjnej uznać należało także zarzut, iż w dokumentacji planistycznej brak kompletu dowodów doręczenia. Wojewoda winien zdaniem Sądu określić precyzyjnie, poprzez wskazanie braku dowodów doręczenia, względem konkretnie wymienionych z nazwy organów i instytucji. Do Sądu nie należy bowiem czynienie samodzielnie w tym względzie ustaleń. Bez uszczegółowienia nie sposób ocenić rodzaju naruszenia w świetle art. 28 ustawy planistycznej.

Do Wojewody zaś należy ustalenie, czy brak określonego uzgodnienia, bądź też opinii stanowi naruszenie trybu, czy też zasad procedury planistycznej.

W wypadku przyjęcia, iż w istocie doszło do naruszenia trybu, organ nadzoru rozważyć winien, czy miało ono charakter istotny.

Pamiętać przy tym należy, iż istotne naruszenie trybu postępowania należy rozumieć jako takie naruszenie trybu, które prowadzi w konsekwencji do sytuacji, w której przyjęte ustalenia planistyczne są odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono trybu sporządzania aktu planistycznego.

Zdaniem Sądu rozważania Wojewody, co do opinii komisji urbanistyczno-architektonicznej z art. 11 ust. 1 pkt 5 odbiegają od istoty tego wymogu.

W rzeczywistości bowiem Wojewoda winien badać, czy wystąpienie do komisji miało miejsce poprzez analizę dowodu doręczenia, a także czy w aktach znajduje się opinia. Brak opinii, o którą się zwrócono, skutkować winien uznaniem, iż projekt został zaopiniowany (teza 9 do art. 11 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – Komentarz pod nd. prof.zw.dr hab. Zygmunta Niewiadomskiego, Wyd. C.H.Beck, W-wa 2000).

Konieczność sporządzenia aktualnego opracowania ekofizjograficznego Wojewoda winien ocenić w świetle § 3 ust. 1 i 2 cyt, rozporządzenia z dnia 28 kwietnia 2004r, a także art. 72 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. prawo ochrony środowiska, w odniesieniu do art. 28 ustawy o planowaniu.

Zarzut Wojewody, co do bezzasadnego poszerzenia procedury planistycznej w zakresie przedmiotowym o miejscowości K. i C., z uwagi na niekompletność dokumentacji planistycznej nadesłanej do Sądu, nie jest możliwy do zanalizowania.

O ile Wojewoda w istocie nie dysponował szerszym materiałem dowodowym, co zważywszy na sprzeczne oświadczenia jego pełnomocnika nie zostało jednoznacznie wyjaśnione Sądowi, to w oparciu o znajdującą się w aktach dokumentację, zważywszy w szczególności na brak części graficznej uchwał o przystąpieniu do zmiany studium, nie sposób jednoznacznie tej okoliczności wyjaśnić.

Zdaniem Sądu jedynie analiza tak części graficznej, jak i tekstowej uchwały o przystąpieniu do zmiany studium może w sposób pełny obrazować zakres planowanej zmiany.

Zdaniem Sądu powyżej opisane uchybienia, jak to zostało już wywiedzione wyżej, naruszają przepis art. 28 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 91 ust. 1-5 ustawy o samorządzie gminnym. Stanowią także naruszenie fundamentalnych zasad procedury administracyjnej określonych w art. 7, 8, 10, 11, 77 § 1 kpa.

Wskazane naruszenia wyczerpują przepis art. 145 § 1 pkt 1 ppkt "a" i "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) i dlatego orzeczono jak w punkcie I sentencji.

Jak w punkcie II orzeczono na zasadzie art. 152 powyższej ustawy.

O kosztach rozstrzygnięto w oparciu o art. 200 tejże ustawy.

/-/ W.Batorowicz /-/ A.Łaskarzewska /-/ St.Małek

MarK