Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1443/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6259 Inne o symbolu podstawowym 625
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1, ust. 2, ust. 4 i ust. 5; art. 5 ust. 1 i ust. 3; art. 7 ust. 1, ust. 2, ust. 6 i ust. 7
journal: Dz.U. 2005 nr 85 poz 728
law: Ustawa z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 10 listopada 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Sałek (spr.) Sędzia WSA Danuta Szydłowska po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi B. I. i J. I. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rejestracji i ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych: oddala skargę


UZASADNIENIE

B. I. i J. I.(dalej też jako: "skarżący") wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Infrastruktury (dalej też jako "Minister", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z dnia [...] kwietnia 2020 roku nr [...]. Zaskarżoną decyzją Minister Infrastruktury utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. (dalej też jak "Dyrektor" lub "organ I instancji") z dnia [...] lutego 2020 roku nr [...] nakazującą skarżącym rejestrację 11 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalającą opłatę za ich używanie w kwocie 7 491 złotych.

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 5 ust. 1 i ust. 3 oraz art. 7 ust. 7 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 1689 ze zm., dalej też jako "u.o.a.") oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 256, dalej też jako "k.p.a.").

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym:

W dniu 22 lipca 2019 roku upoważnieni przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. pracownicy, przeprowadzili kontrolę wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w O. "K.", prowadzonym przez skarżących w formie spółki cywilnej. Kontrola została przeprowadzona w obecności B. I.(określonej w protokole kontroli jako współwłaściciel). Jak wynika z zapisu protokołu z kontroli, złożyła ona oświadczenie, że na terenie ośrodka znajduje się 11 odbiorników telewizyjnych (marki SAMSUNG, MANTA, PHILIPS) a do odbiorników doprowadzone są dekodery DVBT. B. I. oświadczyła zarazem, że stwierdzony okres używania odbiorników w tym lokalu wynosi: "dwa miesiące". Do protokołu załączono oświadczenie B. I., iż wspomniane 11 odbiorników telewizyjnych jest w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Uruchomienie tych odbiorników, w celu stwierdzenia technicznej możliwości dostosowania do odbioru programu nie było jednak możliwe z uwagi na zajęcie pokoi przez gości.

W związku z ustaleniami kontroli, pismem z dnia 19 września 2019 r., organ I instancji zawiadomił skarżących o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych.

W toku postępowania J. I. oświadczył, że B. I. nie posiadała pełnej wiedzy na temat odbiorników telewizyjnych znajdujących się na terenie ośrodka wypoczynkowego. Zwracając uwagę na sezonowość funkcjonowania ośrodka, wskazał, że dokonał zakupu 7 używanych odbiorników w celu ich zainstalowania, załączając kopie dwóch umów sprzedaży. Jedna z nich zawarta była w dniu 15 lipca 2019 roku z A. G., która sprzedała skarżącym 4 sztuki używanych odbiorników telewizyjnych za kwotę 400 złotych. Druga umowa, zawarta została w dniu 10 lipca 2019 roku z A. B., która z kolei sprzedała skarżącym 3 używane telewizory za kwotę 300 złotych.

W związku z powyższymi wyjaśnieniami skarżącego, organ I instancji wezwał zarówno A. B., jak i A. G.do przekazania informacji odnośnie zawartych ze skarżącymi transakcji. I tak, w odpowiedzi A. B.wskazała, że sprzedane prze nią telewizory były stare, bez gwarancji, bez sprawdzenia technicznego i pilotów. Natomiast A. G. wyjaśniła, że dwa sprzedane przez nią telewizory były analogowe a dwa cyfrowe, przy czym ich stan techniczny nie był sprawdzony a piloty były dołączone tylko do dwóch odbiorników.

W odpowiedzi na wezwanie organu I instancji, dotyczące kwestii stanu technicznego nabytych na podstawie obu powyższych umów telewizorów (w tym wbudowania dekoderów dvbt), J. I.wyjaśnił, że zaistniała potrzeba zainstalowania kilku dodatkowych odbiorników TV oraz zostały one przez skarżących nas zakupione "na zapas i jakby to powiedzieć - na wszelki wypadek." Czyli, jak była potrzeba, aby w wynajmowanym pomieszczeniu był telewizor, to na bieżąco dokonywano jego instalacji, a jeżeli nie było takiej inicjatywy, to działań takich nie podejmowano.

Po przeprowadzeniu postępowania, w dniu [...] lutego 2020 r. organ I instancji wydał decyzję nakazującą rejestrację jedenastu niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalającą opłatę za ich używanie w kwocie 7 491 złotych.

W odwołaniu skarżący podkreślili, że dysponują po pierwsze dowodami na uiszczanie od trzech lat opłat za 4 odbiorniki, które znajdują się w obiekcie, a także na zakup 6 odbiorników TV.

Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] kwietnia 2020 roku utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. z dnia [...] lutego 2020 roku. Organ odwoławczy podkreślił, że ustalenia kontroli, stanowiące podstawę do wydania decyzji pierwszoinstancyjnej, oparto na wiedzy B. I.- współwłaścicielki, która przekazała spontaniczne, kompletne i jasne informacje, z których wynikało, że 11 odbiorników telewizyjnych znajduje się w pokojach do wynajęcia a okres używania odbiorników w lokalu to 2 miesiące. W ocenie Ministra nie ma podstaw, żeby kwestionować oświadczenie osoby uczestniczącej w kontroli, albowiem nie sposób zakładać, żeby wiedza współwłaściciela nie obejmowała tak elementarnych dla funkcjonowania lokalu wiadomości, jak rodzaj i standard oferowanych w nim usług, który wyznaczają m.in. składniki wyposażenia udostępnianych klientom pomieszczeń a telewizory są istotnym elementem tych składników. Odnosząc się do kwestii przedstawionych w toku postępowania umowy kupna 6 odbiorników telewizyjnych, organ II instancji wyjaśnił, że daje wiarę ich autentyczności. Aczkolwiek w żaden sposób to nie zaprzecza, iż na dzień kontroli w lokalu znajdowało się 11 odbiorników telewizyjnych, o których poinformowała uczestnicząca w kontroli B. I., która z uwagi na to, że jest współwłaścicielem miała pełną wiedzę w tej sprawie. Co do kwestii uiszczanej opłaty za 4 odbiorniki telewizyjne, organ odwoławczy wskazał, iż z bazy abonentów RTV wynika, że pod indywidualnym numerem identyfikacyjnym [...] widnieje rejestracja 4 odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych dokonana w dniu 8 lipca 2005 r. Jednakże skarżący dnia 31 sierpnia 2008 r. dokonali ich wyrejestrowania. Zatem w realiach niniejszej sprawy organ II instancji uznał, że na dzień kontroli skarżący nie posiadali rejestracji powyższych odbiorników. Natomiast wniesione przez nich w latach 2017 - 2019 opłaty w łącznej w wysokości 835,20 zł stanowią nadpłatę, o której zwrot mogą wystąpić.

W skardze na powyższą decyzję, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący ponowili argumentację dotyczącą zakupu przez nich wspomnianych siedmiu telewizorów, co oznaczało, że nie upłynął jeszcze czas ich rejestrację a także kwestię opłacania przez nich abonamentu za cztery odbiorniki.

W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2018, poz. 2107 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1392, dalej zwana "p.p.s.a."), sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem.

W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Zdaniem Sądu żadna z wyżej wskazanych przesłanek nie zaszła w sprawie a zaskarżona decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2020 roku oraz utrzymana przez nią w mocy decyzja Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. z dnia [...] lutego 2020 roku nie naruszają przepisów prawa. W ocenie Sądu, przy ich wydawaniu, organy nie naruszyły ani przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Należy podkreślić, że Sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie. W przedmiotowej sprawie Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej, albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010r., sygn. akt II FPS 8/09). Przesądzenie o prawidłowości przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia ustaleń faktycznych umożliwia ocenę procesu subsumcji tego stanu faktycznego pod mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego.

W ocenie Sądu, w stanie faktycznym ustalonym w niniejszej sprawie, organy miały w pełni uzasadnione podstawy do tego, aby nałożyć na skarżących obowiązek rejestracji niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oraz opłatę za używanie tych niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych.

Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 1 i ust. 2 u.o.a. za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Co do zasady opłatę abonamentową uiszcza się za każdy odbiornik radiofoniczny i telewizyjny (ust. 4 art. 2 u.o.a.). Modyfikację tej zasady ustawodawca wprowadza w ust. 5 art. 2 u.o.a. określając krąg podmiotów, które - niezależnie od liczby używanych odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, zobowiązane są do uiszczania tylko jednej z opłaty abonamentowej.

Z językowej wykładni powołanych przepisów wynika, że ich adresatem jest posiadacz odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, który w sytuacji jego używania, zobowiązany jest do uiszczania opłaty abonamentowej. Przy czym "używanie" objęte jest domniemaniem zakładającym, że w sytuacji, gdy odbiornik znajduje się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, to jest on używany przez jego posiadacza.

W myśl art. 7 ust. 1 i 2 u.o.a. kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej prowadzi operator publiczny, o którym mowa w art. 5 ust. 1, a nadzór nad wykonywaniem kontroli obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku pobierania opłaty abonamentowej sprawuje minister właściwy do spraw łączności. W przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego kierownik jednostki operatora publicznego, o którym mowa w art. 5 ust. 1, przeprowadzający kontrolę, wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiornika oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, o której mowa w art. 5 ust. 3. Od decyzji służy odwołanie do ministra właściwego do spraw łączności (ust. 6 i 7 art. 7 u.o.a.). Przy czym stosownie do treści art. 5 ust. 3 u.o.a. w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego pobiera się opłatę w wysokości stanowiącej trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika.

W przedmiotowej sprawie dniem stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników w niniejszej sprawie był dzień kontroli, tj. 22 lipca 2019 roku. Sama wysokość opłaty abonamentowej za używanie odbiornika telewizyjnego określona została w § 1 pkt 2 rozporządzenia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 10 maja 2018 r. w sprawie wysokości opłat abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz zniżek za ich uiszczanie z góry za okres dłuższy niż jeden miesiąc w 2019 r. (Dz. U. poz. 1013) i wynosi 22,70 zł za jeden miesiąc. Zatem trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w 2019 roku za jeden odbiornik wyniosła 681 złotych. Kwota to pomnożona przez ustaloną w trakcie kontroli liczbę 11 odbiorników telewizyjnych daje iloczyn 7 491 złotych i taką też opłatą organy obciążyły skarżących (jako wspólników spółki cywilnej) ze względu na stwierdzenie używania niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych.

Skarżący negują przy tym prawidłowość działania organów, w kontekście nieuwzględnienia zakupu przez nich 7 używanych odbiorników kolejno w dniach 10 i 15 lipca 2019. Skarżący zatem uważają, że w stosunku do siedmiu odbiorników, co do których została nałożona opłata, na dzień kontroli, tj. 22 lipca 2019 roku, nie upłynął jeszcze czternastodniowy termin na dokonanie ich rejestracji a co do pozostałych czterech wskazują na uiszczanie przez nich opłaty abonamentowej w poprzednich latach.

Zarzuty skarżących nie znajdują jednakże uzasadnienia, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego. Wynika z niego, w sposób niebudzący wątpliwości, że w O. "K." w M., w dniu kontroli znajdowało się 11 odbiorników, w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programów. Ustaleń tych organy dokonały na podstawie oświadczenia wiedzy złożonego przez B. I.– wspólnika spółki cywilnej, prowadzącej wraz J. I., ośrodek wypoczynkowy w M.. Przedmiotowe oświadczenie, opatrzone datą 22 lipca 2019 r., zostało załączone do protokołu kontroli a wynika z niego, że w kontrolowanym obiekcie znajduje się 11 odbiorników telewizyjnych w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Uruchomienie tych odbiorników, w celu stwierdzenia technicznej możliwości dostosowania do odbioru programu nie było natomiast możliwe z uwagi na udostępnienie pokoi gościom. Zdaniem Sądu ww. oświadczenie należy uznać za miarodajne źródło dowodowe. W ocenie Sądu, brak jest w niniejszej sprawie podstaw, by przyjąć tezę, iż obecny w ośrodku jeden ze współwłaścicieli nie posiadał wiedzy na temat standardu oferowanych w nim usług. Co istotne, skarżący nie przedstawili także, na etapie postępowania odwoławczego, żadnych dowodów mogących świadczyć, że ustalenia protokołu kontroli odnośnie funkcjonalności używanych odbiorników telewizyjnych, są nieprawidłowe. Oczywistym jest, że okazanie pomieszczeń i urządzeń w nich umieszczonych, byłoby najlepszym dowodem na ustalenie ilości odbiorników będących w stanie do natychmiastowego odbioru programu. Jednakże ustawa o opłatach abonamentowych nie daje kontrolerom prawa żądania wstępu do pomieszczeń celem sprawdzenia posiadania w nich urządzeń wymagających rejestracji i opłat. Skoro nie okazano pomieszczeń udostępnianych gościom, należy uznać, że organ w sposób wystarczający przeprowadził postępowanie dowodowe, opierając się przede wszystkim właśnie na oświadczeniu wiedzy obecnej w ośrodku, jego współwłaścicielki - B. I.. Co więcej, z oświadczenia B. I. jasno wynika, że wszystkie 11 odbiorników odbierało program za pomocą dekoderów dvbt. Bynajmniej nie wskazała w swym oświadczeniu, na mechanizm każdorazowego instalowania odbiorników telewizyjnych w pokojach, wyłącznie na żądanie gości, jaki opisywał w toku postępowania Janusz Iwanowski. Co istotne, B. I.oświadczyła przy tym, że odbiorniki używane są od dwóch miesięcy. Tymczasem zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 roku w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, rejestracji odbiorników dokonuje operator wyznaczony, w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (aktualnie tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2188), na podstawie zgłoszenia podmiotu posiadającego odbiorniki, w terminie 14 dni od dnia wejścia przez niego w posiadanie odbiorników. Tym samym organy prawidłowo ustaliły, że w niniejszej sprawie, bez wątpienia, upłynął czternastodniowy termin przewidziany na ich zarejestrowanie, skoro sama współwłaścicielka ośrodka przyznała, że okres używania odbiorników wyniósł dwa miesiące. Sąd zgadza się przy tym z organem odwoławczym, że kwestia kupna przez skarżących 7 używanych odbiorników, w dniach 10 i 15 lipca 2019 roku, nie wpływa na wynik ustaleń poczynionych w dniu 22 lipca 2019 roku podczas kontroli. Należy bowiem zauważyć, że B. I.była stroną każdej z powyższych umów, zawartych w bardzo krótkim odstępie czasu przed kontrolą. Oczywistym jest zatem, że gdyby to te odbiorniki, zakupione odpowiednio na 7 i 12 dni przed kontrolą, funkcjonowały w pokojach gościnnych oferowanych w ośrodku, to B. I. uwzględniłaby tą okoliczność w swym oświadczeniu lub uwagach do protokołu z kontroli rejestracji, czego jednakże nie uczyniła. Tymczasem, w zakresie rozstrzygnięcia w kwestii odpowiedzialności za używanie niezarejestrowanego odbiornika telewizyjnego, podstawowe znaczenie mają ustalenia dotyczące stanu faktycznego, stwierdzone w toku kontroli. Zasadniczo bowiem jedynie na tym etapie – kontroli, istnieje jedyna możliwość ustalenia czy istotnie w danym przypadku doszło do używania niezarejestrowanego odbiornika, czy też nie. Zauważyć należy przy tym, że protokół kontroli obrazuje stan faktyczny, który później może być trudny, lub wręcz niemożliwy do odtworzenia, i jako taki stanowi podstawowy dowód w sprawie ustalenia realizacji obowiązku abonamentowego, na podstawie którego wszczyna się postępowanie administracyjne. Stwierdzone podczas kontroli - znajdującej umocowanie w art. 7 ust. 1 u.o.a. - używanie niezarejestrowanego odbiornika, uzasadniające nałożenie opłaty, o której mowa w art. 7 ust. 6 u.o.a., kontrolujący utrwala w protokole kontroli, co stanowi następnie podstawę do wydania decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 7 ust. 6 u.o.a. Taki protokół kontroli obowiązku rejestracyjnego, zdaniem Sądu zaliczyć należy do kategorii dowodów wymienionych w art. 75 § 1 k.p.a., traktujących jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Obecna w trakcie kontroli B. I., jako sama współwłaścicielka ośrodka, nie negowała natomiast w żaden sposób prawidłowości informacji ujętych w protokole. Warto w tym miejscu przywołać stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, który uznał, że nie tylko właściciele danego obiektu, ale chociażby recepcjonistka hotelu, jest osobą upoważnioną i ma dostateczne informacje w kwestii, ile i jakie telewizory znajdują się hotelu (p. wyrok NSA z 11 sierpnia 2017 r. II GSK 3045/15; dostępny na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Co więcej, również z argumentacji podnoszonej przez skarżących w toku postępowania wynika, że zakupili oni od A. G.i A. B. odbiorniki "niejako za zapas" a więc, jak należy rozumieć, nie celem uzupełnienia brakujących odbiorników w oferowanych pokojach.

Z uwagi na powyższe oraz w związku ze znajdującymi się w aktach administracyjnych dowodami, Sąd stwierdził, że ustalony w sprawie stan faktyczny należało uznać za wiarygodny, tj. w dniu kontroli – 22 lipca 2019 roku, w ośrodku wypoczynkowym prowadzonym przez skarżących, jako wspólników spółki cywilnej, znajdowało się 11 odbiorników telewizyjnych, funkcjonujących od dwóch miesięcy, w stanie umożliwiającym odbiór na nich programów, które to odbiorniki nie były na dzień kontroli zarejestrowane. Na prawidłowość ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie wpływa przy tym opłacanie przez skarżących abonamentu za lata 2017, 2018 i 2019, z tytułu 4 odbiorników zarejestrowanych przez nich w dniu 8 lipca 2005 r., skoro skarżący wyrejestrowali je z dniem 31 sierpnia 2008 r. Od tego momentu zatem nie posiadali oni już zarejestrowanych odbiorników, a mimo to 11 odbiorników było przez nich używanych w dniu kontroli, tj. 22 lipca 2019 roku.

W konsekwencji powyższych ustaleń, organy prawidłowo zastosowały przepis art. 7 ust. 6 u.o.a., zgodnie z którym, w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego kierownik jednostki operatora wyznaczonego przeprowadzający kontrolę, wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiornika oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, o której mowa w art. 5 ust. 3.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które Sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku