Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 110/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2014-10-08 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Odrzucenie zażalenia
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono zażalenie
Powołane przepisy: article: 220 § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Rischka po rozpoznaniu w dniu 8 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia K. S. na postanowienie z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I SA/Gd 110/11 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi K. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 17 listopada 2010 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego postanawia: odrzucić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wnioskiem złożonym na formularzu PPF w dniu 14 sierpnia 2012 r. skarżąca zwróciła się o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych

Postanowieniem z dnia 9 października 2012 r. referendarz sądowy, a po rozpatrzeniu sprzeciwu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 21 listopada 2012 r., odmówił skarżącej przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.

Zażalenie strony skarżącej na powyższe rozstrzygnięcie zostało oddalone przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 20 marca 2013 r., sygn. akt II FZ 109/13 wobec czego postanowienie tutejszego Sądu stało się prawomocne.

Zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 kwietnia 2013 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem jej odrzucenia.

Zażalenie skarżącej na powyższe zarządzenie zostało odrzucone przez NSA postanowieniem z dnia 26 lipca 2013 r., sygn. akt II FZ 554/13.

Kolejnym zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału WSA w Gdańsku z dnia 9 sierpnia 2013 r. ponownie wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem jej odrzucenia oraz poinformowano, że wezwanie to nie podlega zaskarżeniu, zaś wniesione środki zostaną odrzucone.

Z uwagi na nieuiszczenie wpisu w terminie zażalenie skarżącej zostało odrzucone postanowieniem tut. Sądu z dnia 6 listopada 2013 r.

Pismem z dnia 3 grudnia 2013 r. skarżąca wniosła kolejne zażalenia na:

- postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 6 listopada 2013 r., w/s odrzucenia zażalenia z dnia 14 sierpnia 2012 r., na postanowienie Sądu z dnia 11 lipca 2012 r., w/s oddalenia wniosku skarżącej o wyłączenie sędziego,

- zarządzenie o wpisie od zażalenia.

Postanowieniem z dnia 18 grudnia 2013 r. tut. Sąd odrzucił ww. zażalenie na zarządzenie w przedmiocie wpisu od zażalenia. Na to postanowienie strona skarżąca złożyła zażalenie, a następnie zażalenie na zarządzenie z dnia 30 stycznia 2014 r. o wezwaniu do uiszczenia od niego wpisu.

Naczelny Sąd Administracyjny odpowiednio postanowieniem z dnia 11 czerwca 2014 r., sygn. akt II FZ 514/14 oddalił zażalenie skarżącej na postanowienie tut. Sądu z dnia 6 listopada 2013 r. w przedmiocie odrzucenia zażalenia, postanowieniem z dnia 11 czerwca 2014 r., sygn. akt II FZ 515/14 oddalił zażalenie strony na postanowienie tut. Sądu z dnia 4 czerwca 2012 r. w przedmiocie odrzucenia zażalenia oraz postanowieniem z dnia 19 sierpnia 2014 r., sygn. akt II FZ 1302/14 oddalił zażalenie na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału WSA w Gdańsku z dnia 30 stycznia 2014 r. w zakresie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia.

W związku z powyższym zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału WSA w Gdańsku z dnia 12 września 2014 r. wezwano skarżącą do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 30 stycznia 2014 r. w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia na postanowienie z dnia 18 grudnia 2013 r. w kwocie 100 zł, doręczonego skarżącej w dniu 25 lutego 2014 r. – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia w przypadku nieuiszczenia wpisu we wskazanym terminie, oraz poinformowano, że wezwanie nie podlega zaskarżeniu, zaś wniesione środki zaskarżenia zostaną odrzucone.

Przesyłka zawierająca powyższe wezwanie została doręczona stronie skarżącej w dniu 22 września 2014 r. W zakreślonym terminie wpisu nie uiszczono, skarżąca złożyła natomiast kolejny wniosek o zwolnienie z kosztów sądowych, przedstawiając identyczną argumentację jak we wniosku z dnia 14 sierpnia 2012 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej w skrócie p.p.s.a.), skarga, od której pomimo wezwania, nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez Sąd.

W niniejszej sprawie skarżąca została wezwana do uiszczenia należnego wpisu i pouczona o skutkach nie zastosowania się do tego wezwania. Przesyłka zawierająca zarządzenie wzywające do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 30 stycznia 2014 r. w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego, przesłana na prawidłowy adres, została doręczona dnia 22 września 2014 r. Wpis nie został uiszczony w zakreślonym terminie, który upłynął bezskutecznie z dniem 29 września 2014 r. W dniu 29 września 2014 r. skarżąca złożyła natomiast kolejny wniosek o zwolnienie z kosztów sądowych nie przedstawiając żadnych nowych okoliczności uzasadniających przyznanie prawa pomocy.

Oceniając zaistniałą sytuację faktyczną przez pryzmat obowiązującego porządku prawnego należy stwierdzić, że po zakończeniu postępowania z wniosku o przyznanie prawa pomocy sąd ma obowiązek, stosownie do art. 220 § 1 p.p.s.a., ponownie wezwać stronę skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi (zażalenia) i wyznaczyć ustawowy termin do dokonania tej czynności oraz wskazać rygor jej niewykonania. Jak trafnie podnosi się w orzecznictwie sądowym, jeżeli strona skarżąca po doręczeniu jej takiego wezwania, a przed upływem siedmiodniowego terminu do zapłacenia należnych kosztów postępowania, wystąpi do sądu z ponownym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, wówczas bieg terminu do opłacenia skargi (zażalenia) nie zostaje przerwany. Prawomocność postanowienia w sprawie odmowy zwolnienia od kosztów sądowych oznacza obowiązek strony uiszczenia wymaganego wpisu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 2012 r., sygn. akt II GZ 95/12; postanowienie Sądu Najwyższego z 9 grudnia 2002 r., III RN 144/02, niepubl.). Od obowiązku tego nie zwalnia strony ponowne złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy, do czego strona ma prawo w związku z art. 165 p.p.s.a.

Stanowisko takie Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela. Należy zatem w konsekwencji uznać, że ponowne złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy nie uchyla skutków tego prawomocnego rozstrzygnięcia dla toczącego się postępowania, nawet jeśli zostało dokonane w terminie określonym w ponownym wezwaniu do uiszczenia wpisu wystosowanym do skarżącej po wydaniu prawomocnego postanowienia (por. postanowienie NSA z 10 maja 2010 r., sygn. akt II FZ 115/10).

Ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony w sytuacji, gdy Sąd wydał uprzednio prawomocne postanowienie w tym przedmiocie, nie przerywa biegu terminu do uiszczenia wpisu. Odmienne procedowanie mogłoby doprowadzić do uniemożliwienia prowadzenia postępowania wskutek rozpoznawania kolejnych wniosków strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy. Co za tym idzie, skutkować by to mogło nieuzasadnionym wydłużeniem postępowania i trudnością w jego zakończeniu orzeczeniem rozstrzygającym sprawę co do istoty (w niniejszej sprawie postępowanie sądowe z uwagi na składane środki zaskarżenia toczy się od 8 lutego 2011 r.).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej obecnie sprawy, Sąd odrzucił zażalenie, ponieważ wymagany wpis sądowy nie został uiszczony w terminie, a zatem zażalenie nie mogło zostać merytorycznie rozpoznana. W związku z tym, Sąd na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.