Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 192/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2013-05-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budżetowe prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 105 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 153, art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 16 maja 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Protokolant Sekretarz sądowy Anna Łyżwa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2013 roku przy udziale --- sprawy ze skargi M. D. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie rozbudowy i adaptacji istniejącego budynku gospodarczego na mieszkalny - oddala skargę. LS


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...], znak [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. po rozpatrzeniu odwołania M. D., reprezentowanej przez radcę prawnego U. T., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] z dnia [...] nr [...], znak: [...] w sprawie umorzenia postępowania administracyjnego dotyczącego rozbudowy i adaptacji istniejącego budynku gospodarczego na mieszkalny na działce nr ewid. 84 we wsi K. 10b, gmina R..

W toku postępowania administracyjnego ustalono, że pismami z dnia 26 i 29 maja 2009 r. M. D. zwróciła się do organu I instancji z wnioskiem

o sprawdzenie legalności budowy prowadzonej na nieruchomości we wsi K. 10b, działka nr ewid. 84. W trakcie oględzin w/w nieruchomości przeprowadzonych w dniu 16 lipca 2009 r. PINB stwierdził, że na działce prowadzone są roboty budowlane przy rozbudowie budynku mieszkalnego. Przedmiotem inwestycji jest rozbudowa i adaptacja budynku gospodarczego na mieszkalny. Roboty rozbiórkowe wykonano zgodnie

z projektem budowlanym, zatwierdzonym decyzją Starosty [...]

z dnia [...], nr [...] o udzieleniu M. i M. M. pozwolenia na rozbudowę i adaptację istniejącego budynku gospodarczego na mieszkalny oraz budowę szczelnego zbiornika na ścieki dla przedmiotowej nieruchomości. Sporządzona dokumentacja fotograficzna potwierdza zaawansowanie inwestycji, z widocznymi fragmentami istniejących uprzednio ścian rozbudowywanego budynku, w tym - ścianę znajdującą się w granicy nieruchomości.

Pismem z dnia 20 lipca 2009 r. PINB poinformował stronę o braku podstaw do ingerencji organów nadzoru budowlanego w ustalony stan faktyczny.

Kolejnym pismem z dnia 21 września 2010 r. M. D. zwróciła się do PINB, polemizując z zapisami rozstrzygnięć wydanych przez Starostę [...], Wojewodę [...], Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, podnosząc, że wykonane w trakcie inwestycji roboty rozbiórkowe, jak również roboty budowlane polegające na wykonaniu w granicy nieruchomości ściany, nie zostały objęte projektem budowlanym zatwierdzonym decyzją Starosty [...].

Pismem z dnia 12 listopada 2010 r. organ I instancji poinformował M. D. o braku podstaw do ingerencji organów nadzoru budowlanego w ustalony stan faktyczny, jak również o przyjętym bez uwag zawiadomieniu o zakończeniu budowy, stanowiącej przedmiot postępowania. Wskazał ponadto, że decyzja Starosty [...] o pozwoleniu na budowę, stanowiąca podstawę realizowanej inwestycji, była weryfikowana w trybie art. 156 k.p.a. i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 czerwca 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 180/10 oddalił skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...].

W wyniku rozpatrzenia zażalenia M. D. z dnia 29 listopada 2010 r., na niezałatwienie w terminie przez organ I instancji sprawy dotyczącej "samowoli budowlanej przy wykonywaniu robót budowlanych", [...]WINB zobowiązał organ I instancji do wydania rozstrzygnięcia zgodnego z przepisami procedury administracyjnej.

Decyzją z dnia [...] nr [...] PINB umorzył postępowanie administracyjne w tej sprawie. Powyższa decyzja, wobec rozpatrzenia odwołania wniesionego przez M. D., została utrzymana w mocy decyzją [...]WINB z dnia [...] nr [...].

Następnie wyrokiem z dnia 22 listopada 2011 r. sygn. akt II SA/Łd 823/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił rozstrzygnięcia organów nadzoru budowlanego obu instancji, wskazując na konieczność ustalenia, który konkretnie fragment fundamentu, czy też ściany zbliżonej do granicy jest przedmiotem zarzutów o samowolnym ich wykonaniu, jak również konieczność porównania parametrów obiektu budowlanego, jakie wynikały z zapisów projektu budowlanego z parametrami istniejącego budynku.

Prowadząc ponownie postępowanie administracyjne w dniu 16 marca 2012 r. organ I instancji przeprowadził oględziny nieruchomości nr 84, w ramach których stwierdzono, że w trakcie trwania budowy wprowadzone zostały zmiany nieistotne dotyczące wykonania dodatkowych otworów okiennych i przesunięcia komina nad kotłownią. Dokonano nadto pomiarów obiektu stanowiącego przedmiot niniejszego postępowania, zaś poczynione ustalenia w tym zakresie utrwalono w postaci szkicu. Organ stwierdził dodatkowo, iż na podstawie zgłoszenia z dnia 6 października 2011 r., przyjętego bez uwag w dniu 10 października 2011 r., na nieruchomości realizowana jest budowa ogrodzenia frontowego.

Wobec poczynionych ustaleń organ I instancji, decyzją z dnia [...] nr [...], w trybie art. 105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie wszczęte na wniosek M. D. w sprawie rozbudowy i adaptacji istniejącego budynku gospodarczego na mieszkalny na działce nr ewid. 84 we wsi K. 10b, gm. R.. Decyzją z dnia [...] nr [...] [...]WINB rozpatrując odwołanie M. D. uchylił w całości decyzję organu I instancji z uwagi na niezastosowanie się do wiążących wskazówek wyrażonych w wyroku WSA w Łodzi z dnia 22 listopada

2011 r., sygn. akt II SA/Łd 823/11, dotyczących ustalenia, który konkretnie fragment fundamentu, czy też ściany zbliżonej do granicy jest przedmiotem zarzutów

o samowolnym ich wykonaniu, porównania parametrów obiektu budowlanego, jakie wynikały z zapisów projektu budowlanego z parametrami istniejącego budynku.

W trakcie rozprawy administracyjnej przeprowadzonej w dniu 6 sierpnia 2012 r. pełnomocnik M. D. wniosła o przeprowadzenie oględzin celem wskazania dokładnego fragmentu fundamentu, który został samowolnie wykonany.

W dniu 10 września 2012 r. organ I instancji przeprowadził oględziny na nieruchomości, w toku których na szkicu, stanowiącym załącznik Nr 1 do protokołu, oznaczono wymiary rzutu poziomego obiektu, z zaznaczeniem fragmentu obiektu, co do którego M. D. podnosiła zarzut realizacji w warunkach samowoli budowlanej. Pełnomocnik M. D. oświadczył, że część nadbudowana łącznie z fundamentem (3,58m) stanowi samowolę budowlaną i nie jest ujęta w decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzja o pozwoleniu na budowę nie zawierała w sobie zgody na wykonanie jednej kondygnacji mieszkalnej nad istniejącym budynkiem gospodarczym. Pozwolenie na budowę zawierało w sobie wyłącznie przystosowanie istniejącego budynku gospodarczego do celów mieszkalnych, tj. nadbudowa do 2,60m. Nadto istniejący budynek mieszkalny został rozebrany mimo niezgodności z planem przestrzennym Gminy R.. Niezgodnie z pozwoleniem na budowę rozebrano wewnątrz budynku pierwotnie stojącego część ściany warstwowej, która wg projektu inwentaryzacyjnego posiadała grubość 40 cm, rozebrano część wewnętrzną o grubości 12cm + pustka szczelinowa. Wykonanie ścian adaptowanego budynku gospodarczego jest niezgodne z wydanym pozwoleniem na budowę i stanowi samowolę budowlaną. Skarżąca wskazała, że w planie zagospodarowania działki pod pozycja oznaczoną nr 1 jest ujęta rozbudowa budynku i wydane pozwolenie na budowę dotyczy adaptacji i rozbudowy bez nadbudowy adaptowanego budynku gospodarczego i nadbudowy części rozbudowanej.

Przy piśmie z dnia 12 września 2012 r. pełnomocnik M. D. dołączył do akt sprawy materiał fotograficzny, dokumentujący przebieg robót budowlanych przy inwestycji stanowiącej przedmiot niniejszego postępowania oraz kopię mapy ewidencyjnej bez wskazanej daty jej sporządzenia.

Decyzją z dnia [...] nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowalnego w Ł. dla Powiatu [...] w trybie art. 105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie rozbudowy i adaptacji istniejącego budynku gospodarczego na mieszkalny na działce nr ewid. 84 we wsi K. 10b, gm. R..

W uzasadnieniu wskazał, że wymiary przedmiotowego obiektu, określone

w zatwierdzonym projekcie budowlanym, są zgodne z wymiarami faktycznie zrealizowanej inwestycji, natomiast stwierdzone odstąpienia od zatwierdzonego projektu, polegające na wykonaniu dodatkowych otworów okiennych oraz przesunięciu komina nad kotłownią, mają w świetle przepisu art. 36 ust. 5 ustawy Prawo budowlane, charakter odstąpień nieistotnych. Dodatkowo organ I instancji wyjaśnił, że część obiektu wraz z fundamentem o długości 3,58m w granicy nieruchomości, która zdaniem M. D., została zrealizowana w warunkach samowoli budowlanej, jest zgodna z zatwierdzonym decyzją Starosty [...] z dnia [...] projektem budowlanym.

Nadto organ wyjaśnił, że stanowiąca podstawę prowadzonej inwestycji legalność decyzji Starosty [...] z dnia [...] była weryfikowana przez Wojewodę [...], Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie i nie stwierdzono wówczas podstaw do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Reasumując, organ I instancji stwierdził, że brak jest podstaw do prowadzenia postępowania w sprawie samowoli budowlanej, a tym samym postępowanie, jako bezprzedmiotowe, należało umorzyć.

W odwołaniu od tej decyzji M. D. reprezentowana przez radcę prawnego U. T. podniosła zarzut, że w zatwierdzonym projekcie budowlanym na arkuszu nr 9, 10, 17 rzut parteru adaptacja – oznaczone są ściany do nadbudowy i ocieplenia. Z rysunków tych wynika, że przedmiotem udzielonego pozwolenia na budową była tylko i wyłącznie nadbudowa ścian istniejącego budynku gospodarczego o długości 10,05m, po wspólnej granicy i docieplenie ściany już istniejącego budynku gospodarczego, a nie wybudowanie nowej ściany na istniejącym fundamencie budynku przewidzianego do adaptacji przy granicy z działką nr 83 oraz wybudowanie nowego fundamentu, który wcześniej nie istniał i wybudowaniu na nich nowych ścian, jako ściany projektowane na istniejącym fundamencie. Podkreśliła, że udzielone pozwolenie na budowę przewidywało jedynie nadbudowę istniejącego budynku mieszkalnego i jego adaptacją na budynek mieszkalny a nie jego całkowitą rozbiórką wraz z wykonaniem nowych fundamentów.

Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku

z art. 105 § 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, że kwestia pozornej rozbieżności między sentencją decyzji Starosty [...] z dnia [...] nr [...], a zakresem robót budowlanych zatwierdzonym tym rozstrzygnięciem projektem budowlanym, została w sposób ostateczny przesądzona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 czerwca 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 180/10. Zatem organy nadzoru budowlanego obu instancji nie mają możliwości prawnych odnoszenia się do tej kwestii. W szczególności WSA w Warszawie w uzasadnieniu wskazanego powyżej orzeczenia wskazał, że projekt budowlany zatwierdzony decyzją zezwalającą na budową, stanowi integralną część, tzn. stanowi on wraz z nią nierozerwalną całość. W związku z tym treść decyzji nie może zatwierdzać innego zakresu inwestycji niż opracowany w projekcie.

Analiza dokumentacji projektowej istniejącej w niniejszej sprawie wykazuje, że prace budowlane prowadzone przez M. i M. M. na podstawie decyzji Starosty [...] z dnia [...], nr [...] miały polegać na rozbudowie i nadbudowie budynku gospodarczego, przez które należy rozumieć powiększenie już istniejącego obiektu budowlanego (budynku gospodarczego) poprzez zwiększenie jego wysokości wraz z powiększeniem powierzchni zabudowanej. Nie może zatem odnieść zamierzonego skutku ponawiany zarzut M. D., iż udzielone pozwolenie na budowę przewidywało jedynie nadbudowę istniejącego budynku mieszkalnego i jego adaptację na budynek mieszkalny.

Zatwierdzony decyzją Starosty [...] z dnia [...] nr [...] projekt budowlany zawierał inwentaryzację stanu istniejącego - arkusz 9 - rzut parteru, na którym uwidoczniono część objętą zarzutem jej samowolnego wykonania, jako istniejącą. Natomiast arkusz 10 - rzut parteru (adaptacja) nie przewidywał zachowania omawianej części obiektu, jednocześnie przewidując ściany wewnętrzne do rozbiórki. W części projektowej omawianej dokumentacji, na arkuszu 16 - rzut fundamentów, uwidoczniono sporny fragment obiektu jako istniejące ściany, jednocześnie w odniesieniu do ścian wewnętrznych na omawianym arkuszu przewidziano realizację nowoprojektowanych ław fundamentowych.

Na arkuszu 17 - rzut parteru - zarówno ściany wewnętrzne jak i część obiektu objęta zarzutem jej samowolnego wykonania, oznaczona numerem 4 - kotłownia, zostały oznaczone jako ściany nowoprojektowane. Przeczy to więc tezie, że na arkuszu nr 9, 10, 17 rzut parteru adaptacja - są oznaczone ściany do nadbudowy i ocieplenia.

Z rysunków tych wynika, że przedmiotem udzielonego pozwolenia na budowę była tylko i wyłącznie nadbudowa ścian istniejącego budynku gospodarczego o długości 10,05m, po wspólnej granicy i docieplenie ściany już istniejącego budynku gospodarczego, a nie wybudowanie nowej ściany na istniejącym fundamencie budynku przewidzianego do adaptacji przy granicy z działką nr 83 oraz wybudowanie nowego fundamentu, który wcześniej nie istniał i wybudowaniu na nich nowych ścian, jako ściany projektowane na istniejącym fundamencie.

Według organu II instancji zgromadzony materiał dowodowy nie potwierdza tezy, że bezprawnie, niezgodnie z pozwoleniem na budowę rozebrano wewnątrz budynku pierwotnie stojącego część ściany warstwowej, która według projektu inwentaryzacyjnego posiadała grubość 40cm a rozebrano część wewnętrzną o grubości 12cm + pustka szczelinowa, jak również że część nadbudowana łącznie

z fundamentem (3,58m) stanowi samowolę budowlaną i nie jest ujęta w decyzji

o pozwoleniu na budowę, którą interpretują GINB i WSA w Warszawie.

Brak jest zatem uzasadnienia dla ingerencji organów nadzoru budowlanego w ustalony stan faktyczny w którymkolwiek z trybów postępowania określonych ustawą Prawo budowlane. Tym samym brak jest podstaw materialnoprawnych do wydania rozstrzygnięcia merytorycznego w niniejszym postępowaniu.

Sytuacja taka obliguje organy nadzoru budowlanego do wydania decyzji umarzającej postępowanie w trybie art. 105 § 1 k.p.a. z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Zasadne zatem było utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji. W tych okolicznościach WINB nie podzielił zarzutów odwołania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi M. D. wniosła o uchylenie decyzji organu II instancji oraz zwrot kosztów postępowania, podnosząc zarzuty naruszenia art. 7, art. 77, art. 105 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz art.153 p.p.s.a.

Odpowiadając na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego

w Ł. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Na rozprawie w dniu 16 maja 2013 r. stawiła się skarżąca wraz z pełnomocnikiem, który poparł skargę i wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę należało oddalić.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi, normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

Sądowa kontrola legalności zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] o umorzeniu postępowania administracyjnego dotyczącego rozbudowy i adaptacji istniejącego budynku gospodarczego na mieszkalny na działce nr ewid. 84 we wsi K. 10b, gmina R. nie wykazała istotnych naruszeń prawa materialnego i procesowego, które obligowałyby Sąd do usunięcia podjętych w tej sprawie rozstrzygnięć z obrotu prawnego.

W pierwszej kolejności godzi się wskazać, że w toku postępowania administracyjnego poprzedzającego wydanie wspomnianych decyzji organy obu instancji zobligowane były w myśl art. 153 p.p.s.a. uwzględnić ocenę prawną

i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w wyroku tutejszego Sądu z dnia 22 listopada 2011 r. sygn. akt II SA/Łd 823/11.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zwrócił bowiem uwagę na konieczność zweryfikowania parametrów istniejącego obiektu budowlanego z zapisami projektu budowlanego oraz ustalenia, który konkretnie fragment fundamentu, czy też ściany zbliżonej do granicy jest przedmiotem zarzutów skarżącej o samowolnym ich wykonaniu.

Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego świadczy

o prawidłowym wypełnieniu przez organy nadzoru budowlanego zaleceń wynikających

z prawomocnego orzeczenia sądowego.

Mianowicie w dniu 10 września 2012 r. organ I instancji przeprowadził oględziny działki nr ewid. 84, w trakcie których ustalono, który konkretnie fragment obiektu jest przedmiotem zarzutów skarżącej o jego realizacji w warunkach samowoli budowlanej, czego dowodem jest protokół z oględzin i załączony do niego szkic z wymiarami rzutu poziomego obiektu i zaznaczonym fragmentem obiektu kwestionowanym przez M. D..

Weryfikacji podległy również parametry istniejącego obiektu w kontekście zapisów decyzji Starosty [...] z dnia [...] o udzieleniu M. i M. małżonkom M. pozwolenia na rozbudowę i adaptację istniejącego budynku gospodarczego na mieszkalny, na budowę szczelnego zbiornika na ścieki i zatwierdzonego tą decyzją projektu budowlanego, który - jak trafnie argumentowały organy orzekające w sprawie - stanowi integralną część decyzji o pozwoleniu na budowę.

Z załączonej do sprawy dokumentacji wynika, że przedmiotem inwestycji małżonków M. była rozbudowa i nadbudowa budynku mieszkalnego, co jak trafnie ocenił WINB należy rozumieć jako powiększenie zarówno co do wysokości jak i powierzchni zabudowy już istniejącego obiektu budowlanego. Zatwierdzony decyzją Starosty [...] z dnia [...] projekt budowlany w części opisowej dotyczącej zakresu robót oraz kolejności realizacji poszczególnych obiektów (str. 3) wśród robót rozbiórkowych wyszczególnia rozbiórkę: pokrycia dachowego, konstrukcji stropodachu oraz częściową rozbiórkę ścian i ścianek murowanych. Następnie na str. 5 w pkt 2 wskazano, że na działce znajduje się przedmiotowy budynek mieszkalno-gospodarczy, fundamenty pod budynek mieszkalny przeznaczone do rozbiórki (...). Także w opisie o stanie technicznym istniejącego budynku mieszkalno-gospodarczego (str. 8) autor projektu stwierdził, że ze względu na zaprojektowaną funkcjonalność budynku część ścian należy rozebrać.

Analiza części graficznej projektu potwierdza, że zawiera on inwentaryzację stanu istniejącego (str. 9) - rzut parteru, na którym uwidoczniono część objętą zarzutem jej samowolnego wykonania jako istniejącą. Natomiast str. 10 - rzut parteru (adaptacja) nie przewidywał zachowania omawianej części obiektu, jednocześnie przewidując ściany wewnętrzne do rozbiórki. W części projektowej omawianej dokumentacji, na str. 16 - rzut fundamentów, uwidoczniono sporny fragment obiektu jako istniejące ściany, jednocześnie w odniesieniu do ścian wewnętrznych na omawianym arkuszu przewidziano realizację nowoprojektowanych ław fundamentowych. Na str. 17 - rzut parteru - zarówno ściany wewnętrzne jak i część obiektu objęta zarzutem jej samowolnego wykonania, oznaczona numerem 4 - kotłownia, zostały określone jako ściany nowoprojektowane.

Przeczy to więc tezie skarżącej, że na str. 9, 10, 17 rzut parteru adaptacja - są oznaczone ściany do nadbudowy i ocieplenia. Z rysunków tych wynika, że przedmiotem udzielonego pozwolenia na budowę była tylko i wyłącznie nadbudowa ścian istniejącego budynku gospodarczego o długości 10,05 m, po wspólnej granicy

i docieplenie ściany już istniejącego budynku gospodarczego, a nie wybudowanie nowej ściany na istniejącym fundamencie budynku przewidzianego do adaptacji przy granicy

z działką nr 83 oraz wybudowanie nowego fundamentu, który wcześniej nie istniał

i wybudowaniu na nich nowych ścian, jako ściany projektowane na istniejącym fundamencie.

W tych okolicznościach organy nadzoru budowlanego obu instancji doszły do słusznej konkluzji, że faktyczne wymiary obiektu budowlanego zrealizowanego przez małżonków M. są zgodne z wymiarami określonymi w zatwierdzonym decyzją Starosty [...] z dnia [...] projekcie budowlanym. Chybiony nadto okazał się zarzut strony skarżącej o samowolnym zrealizowaniu części obiektu wraz z fundamentem o długości 3,58 m w granicy nieruchomości.

W tej sytuacji wobec braku podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy niniejszej, a co za tym idzie jakiejkolwiek ingerencji ze strony organów nadzoru budowlanego, PINB prawidłowo orzekł o umorzeniu postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość.

W myśl art. 105 § 1 k.p.a. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części.

Bezprzedmiotowość postępowania oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez jej rozstrzygnięcie co do istoty. Umorzenie postępowania zamyka więc drogę do konkretyzacji praw i obowiązków strony oraz kończy postępowanie w danej instancji (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 marca 2011 r. sygn. akt I OSK 791/10 – Lex nr 1079828).

Postępowanie staje się bezprzedmiotowe także wtedy, gdy co prawda przyczyna bezprzedmiotowości istniała już w chwili jego wszczęcia, ale ujawniła się, bądź też organ administracji uświadomił sobie jej istnienie dopiero w toku tego postępowania.

W tym przypadku należy odstąpić od literalnego rozumienia zwrotu "stało się"

i rozumieć przepis, w którym jest on zawarty, z uwzględnieniem jego funkcji, która polega na tym, aby organy administracji nie prowadziły postępowań zbędnych lub niedopuszczalnych i to niezależnie od tego, kiedy powstały przyczyny tej zbędności lub niedopuszczalności (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 stycznia 2011 r. sygn. akt II OSK 151/10 - Lex nr 1152034).

Reasumując, Sąd doszedł do przekonania, że wobec niebudzących wątpliwości ustaleń organów obu instancji co do legalności wzniesionego obiektu, dalsze prowadzenie postępowania w tym przedmiocie było zbędne i uzasadniało jego umorzenie. Zaskarżona decyzja WINB jest zatem zgodna prawem i nie mogła zostać usunięta z obrotu prawnego. Podkreślić przy tym wypada, że w motywach rozstrzygnięcia organ II instancji szczegółowo wyjaśnił stronie okoliczności, które zadecydowały o umorzeniu spornego postępowania oraz ustosunkował się do zarzutów odwołania w kontekście zabranego materiału dowodowego, a przede wszystkim zapisów projektu budowlanego.

W świetle poczynionych wyżej uwag Sąd za bezpodstawne uznał zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 105 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a., czy też art. 153 p.p.s.a.

Z tych wszystkich powodów Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.

a.tp.