Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 1183/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2018-03-16 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu
Powołane przepisy: article: 68 § 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Zbigniew Kruszewski po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.T. o przywrócenie terminu w sprawie ze skargi M.T. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia zażalenie na postanowienie z dnia 18 stycznia 2018 r.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 18 stycznia 2018 r. tutejszy Sąd odmówił M.T. (Skarżącemu) przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu oraz uzupełnienia braków formalnych skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego szczegółowo opisaną w sentencji niniejszego postanowienia.

Jak wynika z zapisów na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, odpis postanowienia z 18 stycznia 2018 r. doręczono 25 stycznia 2018 r. na ręce dorosłego domownika Skarżącego – M.T..

Pismem z [...] lutego 2018 r., wniesionym tego samego dnia za pośrednictwem poczty, Skarżący wniósł zażalenie na ww. postanowienie (mylnie określając datę zaskarżonego orzeczenia jako 23 stycznia 2018 r.). W zażaleniu zawarł również wniosek o przywrócenie terminu do złożenia tego środka zaskarżenia. Żądanie wniosku uzasadnił tym, iż odpis postanowienia z 18 stycznia 2018 r. doręczono osobie nieuprawnionej. Stwierdził również, iż nie odebrał przesyłki osobiście ponieważ był chory. Na wezwanie Sądu Skarżący oświadczył, iż o uchybieniu terminu dowiedział się 10 lutego 2018 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek Skarżącego nie mógł zostać uwzględniony.

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. - określanej dalej skrótem "p.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego (art. 86 § 2 p.p.s.a.). Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Wnosząc o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w jego uchybieniu (art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a.).

Należy podkreślić, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy. Jej celem jest ochrona jednostki przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu do podjęcia czynności procesowej przez stronę (strony) lub uczestników postępowania. Z treści przywołanych przepisów wynika, że uchybiony termin do dokonania czynności należy przywrócić, jeśli łącznie zostaną spełnione następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu; wniosek ten zostanie wniesiony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi; jednocześnie z wnioskiem zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin; we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu oraz powstaną ujemne dla strony skutki w zakresie postępowania sądowego.

W sprawie nie budzi wątpliwości, iż skarżący uchybił termin, którego przywrócenia się domagał, ponieważ zażalenie na postanowienie doręczone mu 25 stycznia 2018 r. wniósł dopiero 12 lutego 2018 r., podczas gdy termin do zaskarżenia tego orzeczenia wynosi 7 dni (art. 194 § 2 p.p.s.a.).

Nie ma również podstaw do kwestionowania jego oświadczenia, iż przyczyna uchybienia terminu ustała 10 lutego 2018 r., w związku z czym za zachowany należy uznać termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu wynikający z art. 87 § 1 p.p.s.a.

Wniosek nie wskazywał jednak na okoliczności potwierdzające brak winy w uchybieniu terminu.

Skarżący żądanie oparł w pierwszej kolejności o twierdzenie o doręczeniu postanowienia z 18 stycznia 2018 r. osobie nieuprawnionej. I choć taka okoliczność nie może być podstawą przywrócenia terminu, ponieważ przywrócić można termin który został uchybiony przez stronę, a brak skutecznego doręczenia powoduje, iż termin w ogóle nie zacząłby biec, to jednak Sąd zobligowany był do oceny prawidłowości doręczenia. Uznał jednak, że twierdzenia Skarżącego o nieprawidłowości doręczenia nie potwierdza jednak dokument zwrotnego potwierdzenia odbioru. Zostało ono wypełnione przez pracowników operatora pocztowego w zgodzie z przepisami rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 12 października 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym (Dz. U. z 2015 r. poz. 1222 ze zm.). Wynika z niego, iż postanowienie doręczono na ręce dorosłego domownika Skarżącego, co jest zgodne z art. 72 § 1 p.p.s.a. Skarżący tej okoliczności nie podważa w sposób konkretny. Kwestionując prawidłowość doręczenia ogranicza się wyłącznie do wyłącznie hasłowego oświadczenia o doręczeniu przesyłki zawierającej odpis postanowienia z 18 stycznia 2018 r. osobie nieuprawnionej. Oświadczenie takie nie jest jednak wystarczające do podważenia zapisów zwrotnego potwierdzenia odbioru, które - jak wskazuje się w orzecznictwie jest dokumentem urzędowym, chronionym przez domniemanie zgodności z prawdą zawartych w nim zapisów (zob. np. post. NSA: z 26 lipca 2017 r. II GZ 569/17, z 14 lipca 2017 r. I GZ 217/17, z 18 stycznia 2018 r. II GZ 947/17, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl - w skrócie: "CBOSA"). I choć obalenie tego domniemania jest możliwe, to jednak nie miało ono miejsca w niniejszej sprawie, ponieważ Skarżący nie wykazał dlaczego osoba, która odebrała przesyłkę była do tego nieuprawniona.

Za nieuprawododobnioną należy również uznać drugą z przyczyn uchybienia terminu, którą powoływał się Skarżący, a mianowicie chorobę uniemożliwiającą osobisty odbiór przesyłki.

Jest oczywiste, iż choroba może stanowić okoliczność świadczącą o niezawinionym uchybieniu terminu w dokonaniu czynności procesowej, lecz nie jest okolicznością automatycznie przesądzającą o konieczności przywrócenia terminu. Powołując się na taką przeszkodę w uchybieniu terminu należy uprawdopodobnić, iż choroba była tego rodzaju, iż uniemożliwiała terminowe dokonanie czynności procesowej i to wyłącznie w przypadku niemożności skorzystania z pomocy domowników (zob. post. NSA z 29 stycznia 2015 r. II OZ 60/15, CBOSA) bądź wyręczenia się innymi osobami (zob. post. NSA z 23 września 2014 r. II GZ 540/14, CBOSA). Samo powołanie się na chorobę nie świadczy jeszcze, iż strona była obiektywnie pozbawiona możliwości dochowania terminu. Skarżący takiej okoliczności nie uprawdopodobnił, tzn. nie uzasadnił w sposób wiarygodny okoliczności, które spowodowały niemożność dokonania czynności w terminie (zob. post. NSA z 5 października 2011 r. I OZ 745/11). Nie przedstawił bowiem żadnych dowodów i argumentów świadczących o niemożliwości terminowego wniesienia zażalenia.

Z powyższych przyczyn Sąd, na podstawie art. 68 § 1 p.p.s.a., odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z 18 stycznia 2018r.