Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SAB/Wa 425/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
658
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Małgorzata Boniecka – Płaczkowska po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpoznania zażalenia postanawia 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić [...] solidarnie z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100 (sto) zł tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi.


UZASADNIENIE

Skarżący: [...] pismem z [...] czerwca 2017 r. wnieśli skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w sprawie: "zażalenia z dnia [...] czerwca 2015 r. na nierozpatrzenie przez Prezydenta [...] wniosku o przyznanie prawa własności czasowej do nieruchomieli niehipotekowanej, zapisanej pod nr [...] tabeli włościańskiej we wsi [...], położonej w obrębie ul. [...] w [...], w części dotyczącej stwierdzenia, że niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, w tym również wniosku z dnia [...] lutego 2016 r. o uzupełnienie postanowienia i sprostowanie oczywistej omyłki". Zażalenie złożone zostało w trybie art. 37 § 1 kpa.

Skarżący wnieśli o zobowiązanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w ww. wskazanej sprawie w terminie dwutygodniowym, stwierdzenie, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] dopuściło się bezczynności w prowadzonym postępowaniu, zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w zażaleniu z [...] czerwca 2015 r. skarżący wnieśli o wyznaczenie Prezydentowi [...] terminu do rozpatrzenia wniosku S.S. z [...] lutego 1949 r. o przyznanie prawa własności czasowej (użytkowania wieczystego) do nieruchomości niehipotekowanej, zapisanej pod Nr [...] (omyłkowo w zażaleniu określoną jako Nr [...], a nie prawidłowym Nr [...]) tabeli włościańskiej we wsi [...], położonej w obrębie ulic [...] w [...] i nieruchomości opisanej w postanowieniu Sądu Powiatowego [...] z [...] marca 1974 r., sygn. akt [...] o zasiedzeniu oraz o stwierdzenie, że niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Postanowieniem z [...] stycznia 2016 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] rozpoznało zażalenie z [...] czerwca 2015 r. Jednak postanowienie to zawiera jedynie rozstrzygnięcie dotyczące zobowiązania Prezydenta [...] do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. Nie zawiera natomiast rozstrzygnięcia dotyczącego drugiego z żądań zażalenia, tj. stwierdzenia, że niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Podnieśli, że w piśmie z [...] lutego 2016 r. - na podstawie art. 111 § 1 kpa w zw. z art. 126 kpa skarżący wnieśli o uzupełnienie postanowienia Kolegium z [...] stycznia 2016 r. w ten sposób, że otrzyma ono następujące brzmienie: "postanawia zobowiązać Prezydenta [...] do rozpoznania i rozstrzygnięcia powyższej sprawy w terminie 2 miesięcy od daty otrzymania niniejszego postanowienia oraz stwierdza, że niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa." W piśmie z [...] lutego 2016 r. skarżący wnieśli również o sprostowanie oczywistej omyłki polegającej na błędnym oznaczeniu nieruchomości objętej wnioskiem.

W następnym piśmie, tj. z [...] września 2016 r. zwrócono się do organu o jak najszybsze rozpoznanie wniosku z [...] lutego 2016 r. w sprawie uzupełnienia postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] stycznia 2016 r. Pismem z [...] kwietnia 2017 r. wezwano organ do usunięcia naruszenia prawa.

Skarżący powołując się na treść art. 35 kpa zarzucili, że pomimo upływu prawie dwóch lat od otrzymania przez organ zażalenia z [...] czerwca 2015 r. oraz ponad roku od otrzymania pisma z [...] lutego 2016 r. w sprawie uzupełnienia postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego i sprostowania oczywistej omyłki nie wydano rozstrzygnięcia w tej sprawie. Zdaniem skarżących zażalenie z [...] czerwca 2015 r. nie zostało do dnia dzisiejszego rozpoznane w całości.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie i załączyło kopię postanowienia z [...] czerwca 2017 r. w przedmiocie sprostowania błędu pisarskiego i odmowy uzupełnienia postanowienia we wskazany we wniosku sposób.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga polega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8) i 9) ppsa kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; oraz bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Skarżący zarzucili Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w [...] bezczynność w sprawach: zażalenia z [...] czerwca 2015 r., w części dotyczącej stwierdzenia, że niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wniosku z [...] lutego 2016 r. o uzupełnieni postanowienia z [...] stycznia 2016 r. i sprostowania oczywistej omyłki w tym postanowieniu.

Zażalenie z [...] czerwca 2015 r. zostało złożone przez skarżących w trybie art. 37 § 1 kpa - w brzmieniu przed zmianą dokonaną 1 czerwca 2017 r., na podstawie ustawy z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks Postępowania Administracyjnego oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. 2017 poz. 935).

Należy wskazać, że zażalenie wnoszone przez stronę w trybie art. 37 kpa nie ma charakteru środka zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym, lecz służy jedynie zakwestionowaniu przekroczenia ustawowego maksymalnego terminu załatwienia sprawy (art. 35 i art. 36 kpa). Przepis art. 37 kpa nie określał w jakiej formie organ administracji publicznej wyższego stopnia ma zażalenie to rozstrzygnąć. Natomiast zgodnie z utrwalonym poglądem prezentowanym zarówno w literaturze jak i orzecznictwie stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 2 kpa przyjmuje formę postanowienia. Wydane na skutek tego zażalenia postanowienie ma charakter incydentalny, nie rozstrzyga sprawy co do istoty, a także nie kończy postępowania w sprawie. Na postanowienie takie nie przysługuje zażalenie, co wynika z art. 141 § 1 w zw. z art. 37 kpa. Nie podlega ono także zaskarżeniu do sądu administracyjnego, albowiem taki przedmiot zaskarżenia nie mieści się w katalogu spraw podlegających kontroli sądowej.

Niezależnie od pozytywnego bądź negatywnego stanowiska organu wyższego stopnia, strona mogła wnieść skargę na bezczynność organu, gdy spełniła warunek formalny określony w art. 37 § 1 kpa. W sprawach bezczynności organu istotne znaczenie miał nie tyle sposób rozpatrzenia zażalenia złożonego w trybie art. 37 kpa, ale sam fakt dopełnienia takiej czynności przez stronę. Złożenie zażalenia wywiera jedynie skutek wyczerpania przez stronę przysługujących jej środków zaskarżenia (art. 52 § 1 ppsa), a tym samym umożliwia skuteczne wniesienie skargi na bezczynność organu pozostającego w zwłoce. W niniejszej sprawie, w ocenie skarżących, w zwłoce pozostawał Prezydent [...], który nie rozpatrzył wniosku złożonego w 1949 r. Aby zwalczać zwłokę Prezydenta skarżący złożyli zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...].

Jednakże niedopuszczalna jest skarga na bezczynność organu polegającą na nierozpoznaniu zażalenia (w całości lub w części) wniesionego w trybie art. 37 § 1 kpa oraz na bezczynność polegającą na niewyrażeniu stanowiska przez organ w formie postanowienia (por. postanowienia NSA: z 13 III 2001 r., sygn. akt I SAB 246/00 i z 8 II 1994 r., sygn. akt I SAB 86/94). Bezczynność taka nie mieści się w katalogu przewidzianym w art. 3 § 2 pkt 8) i 9) ppsa. Z tych samych przyczyn nie przysługuje skarga na bezczynność w przedmiocie żądania uzupełnienia postanowienia wydanego w wyniku rozpatrzenia zażalenia złożonego na podstawie art. 37 § 1 kpa. Na postanowienie wydane na podstawie art. 111 § 1 kpa nie służy zażalenie, a ponadto jak wyżej zaznaczono postanowienie wydane w trybie art. 37 § 2 kpa, którego dotyczył wniosek o uzupełnienie, nie jest objęte kognicją sądu. Z kolei na postanowienie wydane w trybie art. 113 § 1 kpa wprawdzie przysługuje zażalenie (art. 113 § 3 kpa), jednakże w niniejszej sprawie postanowienie wydane na tej podstawie dotyczyło aktu, na który nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Zatem niedopuszczalna jest skarga na bezczynność w przedmiocie żądania sprostowania oczywistej pomyłki w postanowieniu wydanym na postawie art. 37 § 2 kpa.

Mając na uwadze wszystkie wyżej wskazane okoliczności stwierdzić należy, że skarga jest niedopuszczalna. Dlatego Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia z mocy art. 58 § 1 pkt 6 ppsa.

O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1pkt 1ppsa.