Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1188/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2006-04-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Dnia 25 kwietnia 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Sędziowie: Asesor WSA Renata Kubot-Szustowska, Asesor WSA Ewa Cisowska-Sakrajda (spr.), Protokolant referent stażysta Jarosław Moraczewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2006 roku sprawy ze skargi K. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania usług opiekuńczych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej Filia Ł.-G. z dnia [...] znak [...]; 2. przyznaje i nakazuje wypłatę z funduszy Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz adwokata L. B. prowadzącego Indywidualną Kancelarię Adwokacką w Ł. Aleja A. 11 kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych wraz z należnym od tej kwoty podatkiem VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

II SA/Łd 1188/05

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. wyrokiem z dnia 10 maja 2005r. sygn. akt II S.A./Łd 208/05 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika MOPS Filii Ł. - G. z dnia [...] NR [...] odmawiającą przyznania K. J. pomocy społecznej w formie specjalistycznych usług opiekuńczych.

Uzasadniając ten wyrok Sąd zważył, iż pomoc świadczona w ramach pomocy społecznej w formie specjalistycznych usług opiekuńczych jest świadczeniem niepieniężnym, do którego prawo nie jest uzależnione od wysokości uzyskiwanego przez stronę dochodu w przeciwieństwie do świadczeń pieniężnych; odpowiadający charakterowi schorzenia bądź niepełnosprawności danego pacjenta zakres i rodzaj usług wskazuje lekarz, a dowodem w tym zakresie może być zaświadczenie lekarskie zawierające elementy opinii biegłego. Podkreślił nadto, iż do akt nie załączono podanej przez organy administracji publicznej i skarżącego orzeczenia o niepełnosprawności z dnia [...] Nr [...], jak również jakiegokolwiek innego zaświadczenia lekarskiego, z którego wynikałby zakres uzasadnionych potrzeb skarżącego z uwagi na jego stan zdrowia. Sąd zauważył nadto, iż w aktach sprawy brak jest jakiejkolwiek informacji o kwalifikacjach osób dotychczas świadczących usługi opiekuńcze u skarżącego, który przecież zarzucał, iż były to

osoby nie posiadające wymaganych do świadczenia tego rodzaju usług kwalifikacji wskazanych w rozporządzeniu. Zdaniem Sądu, organ winien także rozważyć możliwość zapewnienia stronie świadczenia pomocy w formie specjalistycznych usług opiekuńczych przez opiekuna będącego mężczyzną.

Ponownie rozpoznając sprawę działający z upoważnienia Prezydenta Miasta Ł. Kierownik Filii Ł. - G. Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej decyzją z dnia [...] Nr [...] odmówił przyznania K. J. pomocy społecznej w formie specjalistycznych usług opiekuńczych.

Powyższą decyzją, po rozpoznaniu odwołania K. J., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] Nr [...] utrzymało w mocy.

W uzasadnieniu swojej decyzji, poza obszernym przedstawieniem stanu faktycznego, powołało przepis art. 50 ust. 5, art. 11 ust. l, art. 2 ust. l i art. 3 ust. l ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 z póz. zm.), wywodząc, iż pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, powołaną do niesienia pomocy osobom i rodzinom, ma na celu pomoc w przezwyciężaniu trudnych sytuacji

życiowych w jakich się one znalazły. Zauważył nadto, iż osobie

samotnej, która z powodu wieku, choroby lub innych przyczyn

wymaga pomocy innych osób, a jest jej pozbawiona, przysługuje

pomoc w formie usług opiekuńczych lub specjalistycznych usług

opiekuńczych. Ośrodek, przyznając usługi opiekuńcze, ustala ich

zakres, okres i miejsce świadczenia, a pomocy tej może odmówić,

jeśli stwierdzi, że pomoc jest marnotrawiona. Powołując się na § 2 rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 22 września

2005r. w sprawie usług opiekuńczych (Dz. U. Nr 189, poz. 1598),

stwierdziło, że do usług specjalistycznych należy:

1) uczenie i rozwijanie umiejętności niezbędnych do samodzielnego życia, w tym zwłaszcza:

a)kształtowanie umiejętności zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych i umiejętności społecznego funkcjonowania, motywowanie do aktywności, leczenia i rehabilitacji, prowadzenie treningów umiejętności samoobsługi i umiejętności społecznych oraz wspieranie, •także w formie asystowania w codziennych czynnościach życiowych, w szczególności takich jak:

* samoobsługa, zwłaszcza wykonywanie czynności

gospodarczych i porządkowych, w tym umiejętność

utrzymania i prowadzenia domu,

* dbałość o higienę i wygląd,

* utrzymywanie kontaktów z domownikami, rówieśnikami, w

miejscu nauki i pracy oraz ze społecznością lokalną,

* wspólne organizowanie i spędzanie czasu wolnego,

* korzystanie z usług różnych instytucji,

b)interwencje i pomoc w życiu w rodzinie, w tym:

- pomoc w radzeniu sobie w sytuacjach kryzysowych -

poradnictwo specjalistyczne, interwencje kryzysowe,

wsparcie psychologiczne, rozmowy terapeutyczne,

-ułatwienie dostępu do edukacji i kultury,

-doradztwo, koordynacja działań innych służb na rzecz

rodziny, której członkiem jest osoba uzyskująca pomoc w

formie specjalistycznych usług,

* kształtowanie pozytywnych relacji osoby wspieranej z

osobami bliskimi,

* współpraca z rodziną - kształtowanie odpowiednich postaw

wobec osoby chorującej, niepełnosprawnej,

c)pomoc w załatwianiu spraw urzędowych, w tym:

-w uzyskaniu świadczeń socjalnych, emerytalno-rentowych,

- w wypełnieniu dokumentów urzędowych,

d)wspieranie i pomoc w uzyskaniu zatrudnienia, w tym zwłaszcza:

-w szukaniu informacji o pracy, pomoc w znalezieniu zatrudnienia lub alternatywnego zajęcia, w szczególności

uczestnictwo w zajęciach warsztatów terapii zajęciowej, zakładach aktywności zawodowej, środowiskowych domach samopomocy, centrach i klubach integracji społecznej, klubach pracy,

* w kompletowaniu dokumentów potrzebnych do zatrudnienia,

* w przygotowaniu do rozmowy z pracodawcą, wspieranie i

asystowanie w kontaktach z pracodawcą,

* w rozwiązywaniu problemów psychicznych wynikających z

pracy lub jej braku,

e)pomoc w gospodarowaniu pieniędzmi, w tym:

* nauka planowania budżetu, asystowanie przy ponoszeniu

wydatków,

* pomoc w uzyskaniu ulg w opłatach,

* zwiększanie umiejętności gospodarowania własnym budżetem

oraz usamodzielnianie finansowe;

2) pielęgnacja - jako wspieranie procesu leczenia, w tym:

a)pomoc w dostępie do świadczeń zdrowotnych,

b) uzgadnianie i pilnowanie terminów wizyt lekarskich, badań

diagnostycznych,

c)pomoc w wykupywaniu lub zamawianiu leków w aptece, d)pilnowanie przyjmowania leków oraz obserwowanie

ewentualnych skutków ubocznych ich stosowania,

e) w szczególnie uzasadnionych przypadkach zmiana opatrunków, pomoc w użyciu środków pomocniczych i materiałów medycznych, przedmiotów ortopedycznych, a także w utrzymaniu higieny,

f)pomoc w dotarciu do placówek służby zdrowia, g)pomoc w dotarciu do placówek rehabilitacyjnych;

3) rehabilitacja fizyczna i usprawnianie zaburzonych funkcji

organizmu w zakresie nieobjętym przepisami ustawy z dnia 27

sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej

finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. Nr 210, poz.

2135, z późn. zm.3)) :

a)zgodnie z zaleceniami lekarskimi lub specjalisty z zakresu

rehabilitacji ruchowej lub fizjoterapii,

b)współpraca ze specjalistami w zakresie wspierania

psychologiczno-pedagogicznego i edukacyjno-terapeutycznego

zmierzającego do wielostronnej aktywizacji osoby

korzystającej ze specjalistycznych usług; 4) pomoc mieszkaniowa, w tym:

a)w uzyskaniu mieszkania, negocjowaniu i wnoszeniu opłat,

b) w organizacji drobnych remontów, adaptacji, napraw,

likwidacji barier architektonicznych, c)kształtowanie właściwych relacji osoby uzyskującej pomoc z sąsiadami i gospodarzem domu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. zauważyło, iż organ pierwszej instancji ustalił, iż K. J. wymaga specjalistycznych usług opiekuńczych, a usługi te, jak wynika z dokumentów przekazanych do Ośrodka przez agencje realizujące pomoc usługową, świadczone były przez osoby posiadające wymagane w przypadku tego rodzaju usług kwalifikacje, przy czym podkreśliło, iż ustaleń tych dokonano na podstawie zaświadczeń lekarskich z lat 1999 - 2001 wobec braku aktualnych danych o stanie zdrowia K. J.. Wskazało nadto, iż ustaleń tych nie sposób dokonać bez udziału zainteresowanego, który nie udziela żadnych informacji w której poradni się leczy, a w doręczonym przez K. J. zaświadczeniu lekarza internisty (bez daty) z Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej "A." zawarto zwrot o następującej treści: "wskazana kontynuacja opieki codziennie, 8 godzin dziennie, opieka stała". Podkreśliło, iż fakt nie korzystania przez K. J. przez okres dwóch lat nie tylko z opieki specjalistycznej, lecz z żadnej opieki świadczy o tym, że nie są mu potrzebne specjalistyczne usługi opiekuńcze. Pomimo więc nie świadczenia tych usług skarżący jest bardzo samodzielny w samoobsłudze i wykonywaniu czynności, wydawałoby się niewykonalnych dla osoby, która według lekarza internisty

wymaga stałej 8 - godzinnej opieki. Powołując się na oświadczenia osób świadczących do 2003r. usługi opiekuńcze stwierdziło nadto, iż K. J. żądał zupełnie innego zakresu usług, np. dźwigania i przesuwania ciężkich mebli, podlewania i pielęgnowania kilkudziesięciu kwiatów w donicach ustawionych na wysokości, ręcznego wyrabiania makaronu, przygotowywania posiłków w ilościach przekraczających potrzeby jednej osoby, sprzątania piwnicy, przygotowywania przetworów na zimę. Wskazane okoliczności, zdaniem SKO w Ł., są sprzeczne ze stwierdzeniem lekarza, a organ pierwszej instancji we własnym zakresie nie może dokonać ustaleń, jaki jest obecnie stan zdrowia K. J., skoro ten nie udziela informacji, gdzie się leczy i czy w ogóle się leczy. Podkreśliło nadto, iż Ośrodek nie może przyznać jakichkolwiek usług opiekuńczych, zwykłych czy specjalistycznych z przyczyn leżących po stronie K. J., żadna z instytucji świadczących usługi opiekuńcze w Ł. nie chce się bowiem podjąć świadczenia tych usług u K. J., gdyż w czasie korzystania przez podopiecznego z tych usług uniemożliwiał on ich wykonanie 110 osobom. Takie zachowanie skarżącego, według organu, oznacza marnotrawienie przyznanych świadczeń, to zaś stanowi podstawę odmowy ich przyznania.

W skardze na powyższe rozstrzygnięcie K. J. podniósł, iż organy nie zastosowały się do wskazówek zawartych w wyroku WSA w Łodzi syg. akt 208/05, ponownie zakwestionował ustalenia tych organów co do jego stanu zdrowia i stopnia sprawności oraz samodzielności oraz nie przeprowadzenie dowodów w sprawie. Zauważył, iż jest okradany z usług specjalistycznych opiekuńczych przez Ośrodek, który to Ośrodek otrzymane od gminy pieniądze "wykorzystuje (...) na swoje potrzeby marnotrawi, robi karierę, kapitał na (...) usługach". Zarzucił organom korupcję i brak nadzoru nad ich działaniem. Oświadczył, iż może wskazać 20 chętnych bezrobotnych opiekunek do pracy. Wskazał, iż organy nie poczyniły w sprawie żadnych ustaleń z jego udziałem.

Oświadczył, iż nie jest właścicielem mieszkania, lecz posiada spółdzielcze prawo do lokalu, a od listopada 2000r. mieszka w tym mieszkaniu za odstępne. Skarżący wyjaśnił, że nie ma córek, a jedynymi jego córkami są Kierownik Ośrodka E. A. i jej zastępca M. W., które okradają go z usług, marnotrawią gotówkę, a on "kona". Wskazał, iż organ zaprzecza opinii lekarza co do stanu jego zdrowia, a przecież będąca w jego posiadaniu dokumentacja dowodzi o jego niezdolności do samodzielnej egzystencji.

Skarżący podniósł nadto, że MOPS Filia Ł.-G. świadczyła na jego rzecz usługi zwykłe, a nie specjalistyczne, do pomocy przysyłano bowiem będące emerytkami, rencistkami opiekunki bez kwalifikacji, bez kursu, chore, wulgarne, agresywne. Według jego oświadczenia, był bity przez opiekunki, a jedna z nich okradła go na kwotę 800 zł. Żadna z tych opiekunek nie miała prawa u niego pracować. Skarżący nie godzi się na to, by Ośrodek wskazywał mu miejsce leczenia. Wyjaśnił, iż lekarz raz w miesiącu jest u niego z wizytą domową, a pielęgniarka co dwa tygodnie. Zauważył, iż decyzja czy "pójdzie" do domu pomocy społecznej należy do niego, a nie do Ośrodka czy Kolegium. Podkreślił, iż ma wykształcenie prawnicze i prowadził własną kancelarię adwokacką.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, odwołując się do argumentów zawartych w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 3 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ppsa, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada

legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może uchylić ją, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), jeśli stwierdzi:

1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik

sprawy,

2. naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania

administracyjnego,

3. inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć

istotny wpływ na wynik sprawy.

W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § l, skarga zgodnie z art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlega oddaleniu.

Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżoną przez K. J. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Filii Ł. - G. Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej decyzją z dnia [...] Nr [...] odmówiającą przyznania K. J. pomocy społecznej w formie specjalistycznych usług opiekuńczych, Sąd dopatrzył się naruszenia przez organy obu instancji przepisów ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.)oraz ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000r., Nr 98, póz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a.

Przede wszystkim wskazać należy, iż przepis art. 2 ust. l ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, póz. 593 ze zm.) definiuje pomoc społeczną jako instytucję

polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne środki, możliwości i uprawnienia. Stosownie natomiast do ust. l art. 50 powołanej ustawy, osobie samotnej, która z powodu wieku, choroby lub innych przyczyn wymaga pomocy innych osób, a jest jej pozbawiona, przysługuje pomoc w formie usług opiekuńczych lub specjalistycznych usług opiekuńczych, zgodnie zaś z ust. 3 powołanego przepisu usługi opiekuńcze obejmują pomoc w zaspokajaniu codziennych potrzeb życiowych, opiekę higieniczną, zaleconą przez lekarza pielęgnację oraz, w miarę możliwości, zapewnienie kontaktów z otoczeniem. Szczegółowe warunki przyznawania i odpłatności za usługi opiekuńcze i specjalistyczne usługi opiekuńcze, z wyłączeniem specjalistycznych usług opiekuńczych dla osób z zaburzeniami psychicznymi, oraz szczegółowe warunki częściowego lub całkowitego zwalniania od opłat, jak również tryb ich pobierania określa, zgodnie z ust. 6 powołanego przepisu, rada gminy.

Udzielona pomoc w formie usług opiekuńczych powinna być zindywidualizowana i dostosowana do konkretnej sytuacji zdrowotnej i życiowej osoby korzystającej z tej formy pomocy społecznej, zaś od dochodu uzależniono odpłatność za pomoc w naturze (art. 50 ust. 6).

W rozpoznawanej sprawie, zdaniem Sądu, organy obu instancji nie zastosowały się do wiążących je w tej sprawie wytycznych, zawartych w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 10 maja 2005r. sygn. akt 208/05, na co wskazują załączone do skargi akta administracyjne. W aktach tych nie tylko brak jest zaświadczenia lekarskiego zawierającego elementy opinii biegłego co do stanu zdrowia K. J., ale nawet nie ma żadnego dokumentu z którego wynikałoby, iż organy w ogóle wzywały skarżącego do przedłożenia takiegoż zaświadczenia oraz

że wskazały, jakie to elementy zaświadczenie takie winno

zawierać. Znajdujące się natomiast w aktach, a powoływane w

uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zaświadczenie lekarskie bez

daty wystawione przez Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej

"A." zostało złożone do akt jeszcze przed datą podjęcia

wskazanego przez Sąd wyroku z dnia 10 maja 2005r., na co

wskazuje zamieszczenie tegoż zaświadczenia w tych aktach pod

pozycją 2, zaraz po wywiadzie środowiskowym z dnia [...]

a także wzmianka o tymże zaświadczeniu zawarta w uzasadnieniu wskazanego wyroku na str. 6, drugi akapit in fine. Nadto

gdyby nawet zaświadczenie to zostało złożone jako wynik

zaleceń Sądu, to i tak z zaświadczenia tego nie wynika, jaki

winien być zakres i sposób świadczonych na rzecz K. J. specjalistycznych usług opiekuńczych.

Pośrednim dowodem potwierdzającym odmowę poddania się przez

K. J. badaniom lekarskim nie może być także notatka

służbowa pracownika socjalnego, przede wszystkim dlatego, że

notatka ta została sporządzona w dniu [...], t j .

przed podjęciem wskazanego wyroku, a ponadto nie stanowi ona

żadnego dowodu w sprawie. Organy nie rozważyły nadto możliwości

zapewnienia świadczenia przedmiotowych usług przez mężczyznę,

jak i nie poczyniły starań co do skierowania K. J. do domu

opieki społecznej. Zauważyć nadto należało, iż organy nie

ustaliły, czy usługi opiekuńcze były świadczone przez osoby

posiadające stosowne kwalifikacje. Wprawdzie z załączonych do

akt kopii pism np. PCK z dnia [...], z dnia [...] wynika,

iż "u podopiecznego dyżurowało 12 opiekunek, posiadających

kwalifikacje do świadczenia specjalistycznych usług

opiekuńczych", z pisma A. z dnia [...] zaś wynika, że "Nasza Agencja dysponuje opiekunkami domowymi, które ukończyły kursy I i II stopnia, organozowane przez Wolną Wszechnicę Polską - Studium Edukacyjne w Ł. przy ul. A. 12, (...) reszta pracowników jest z co najmniej rocznym stażem pracy w środowiskach specjalistycznych", niemniej jednak u K. J. usługi świadczyły też opiekunki z innych agencji, co do których kwalifikacji brak informacji. To uniemożliwia Sądowi ustosunkowanie się do zarzutu skarżącego w tej kwestii. Zauważyć nadto należy, iż stwierdzenie o świadczeniu usług przez kwalifikowane opiekunki nie jest wystarczające do ustalenia w sposób nie budzący wątpliwości, że podopieczny otrzymywał specjalistyczne nie zaś zwykłe usługi opiekuńcze. Dowód taki bez wątpienia mogłoby stanowić np. zaświadczenie o ukończeniu stosownego kursu. Na marginesie podkreślić należy, iż załączone do akt kopie licznych dokumentów w sprawie są opatrzone datą wcześniejszą niż data podjęcia wskazanego wyroku, a nadto kopie, nie potwierdzone za zgodność z oryginałem, nie stanowią dokumentu urzędowego, w oparciu o który można byłoby oprzeć rozstrzygnięcie w sprawie. Z zaleconych przez Sąd wytycznych organy wykonały jedynie obowiązek przeprowadzenia wywiadu środowiskowego z córkami K. J. - A. J. i M. J. oraz przedłożyły orzeczenie o niepełnosprawności skarżącego.

Z tych względów trudno uznać, iż organy obu instancji prawidłowo oceniły sytuację rodzinną, materialną i zdrowotną skarżącego K. J. i w konsekwencji zasadnie uznały, iż są podstawy do odmowy przyznania specjalistycznych usług opiekuńczych. Tym samym nie tylko nie zastosowały się do wiążących w tej sprawie wytycznych Sądu, ale także naruszyły przepisy art. 7 i art. 77 k.p.a., a w konsekwencji wadliwie zastosowały wskazane przepisy ustawy o pomocy społecznej.

Problematykę zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej ponoszonej przez Skarb Państwa reguluje art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm. } . Stosownie do treści powołanego przepisu wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zgodnie z § 18 ust. l pkt l lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenie przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 20002r., Nr 163, poz. 1348) stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, w której przedmiotem nie jest należność pieniężna czy decyzja lub postanowienie Urzędu Patentowego 240 zł. Ponieważ w sprawie ustanowiono pełnomocnika z urzędu w osobie adwokata L. B., a koszty nieopłaconej pomocy prawnej nie zostały w całości lub części opłacone, należało zasądzić na rzecz adwokata L. B. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych wraz z należnym od tej kwoty podatkiem VAT tytułem zwrotu zastępstwa procesowego.

Jednocześnie z uwagi na brak przymiotu wykonalności zaskarżonej decyzji Sąd uznał wydanie rozstrzygnięcia w trybie art. 152 wskazanej ustawy za zbędne.

Mając na uwadze fakt, iż zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] oraz poprzedzająca ją decyzja Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej Filia Ł. - G. z dnia [...] nr [...] są niezgodne z przepisami prawa, na podstawie art. 145 § l lit. a i c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd skargę uwzględnił.