Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 750/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2016-01-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 103 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2015 poz 155
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami
article: art. 7, art. 77 § 1, art. 80
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 182 § 1
journal: Dz.U. 1997 nr 90 poz 557
law: Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Robert Hałabis, Sędzia WSA Ewa Kowalczyk Protokolant Starszy asystent sędziego Małgorzata Olejowska po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 21 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi B. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz B. O. kwotę [...]zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] Prezydent Miasta orzekł o cofnięciu B. O. uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii A, B, C, B+E, C+E na okres od dnia 14 grudnia 2014 r. do dnia 14 grudnia 2015 r. Jako podstawę rozstrzygnięcia organ wskazał art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2015 r., poz. 155 z późn. zm.), dalej: ustawa o kierujących pojazdami.

W uzasadnieniu organ I instancji podniósł, że w dniu [...] listopada 2014 r. do Urzędu Miasta wpłynął wyrok Sądu Rejonowego z dnia 9 czerwca 2014 r., sygn. akt II K 911/13, w którym sąd orzekł wobec B. O. o zakazie prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 roku, licząc od dnia zatrzymania prawa jazdy, tj. od dnia 14 grudnia 2014 r. do dnia 14 grudnia 2015 r.

W odwołaniu od powyższej decyzji B. O. zarzucił organowi I instancji nieuwzględnienie wyroku Sądu Okręgowego z dnia 13 października 2014 r., sygn. akt II Ka 668/14, w którym to sąd zaliczył na poczet orzeczonego środka karnego okres od dnia 2 września 2013 r. do dnia 29 października 2013 r.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Z. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że wobec wątpliwości co do okresu obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, Prezydent Miasta zwrócił się do Sądu Rejonowego o rozstrzygnięcie wątpliwości. W postanowieniu z dnia 3 lutego 2015 r., sygn. akt VIII Ko 445/15 sąd stwierdził, że okres, na który orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych biegnie od dnia 14 grudnia 2014 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że powyższe postanowienie nie zostało zaskarżone i organ I instancji miał obowiązek zastosować się do tego postanowienia. Zarzut nieuwzględnienia wyroku Sądu Okręgowego powinien być zgłoszony w zażaleniu na postanowienie z dnia 3 lutego 2015 r., a nie w odwołaniu od decyzji administracyjnej.

W skardze sądowej B. O. zaskarżył powyższą decyzję w całości, wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ II instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżący zarzucił naruszenie art. 77 § 1 w związku z art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.), dalej: k.p.a.

W uzasadnieniu skargi skarżący zarzucił, że w zaskarżonej decyzji organ nie uwzględnił całego materiału dowodowego. Organ nie wziął pod uwagę okoliczności, że postanowienie z dnia 3 lutego 2015 r. rozstrzygało jedynie wątpliwości, od kiedy orzeczony zakaz biegnie. Zaskarżoną decyzją organ wydłużył zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych z 1 roku na 1 rok i 2 miesiące, co jest niezgodne z wyrokiem z dnia 9 czerwca 2014 r., sygn. akt II K 911/13.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego o cofnięciu B. O. uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii A, B, C, B+E, C+E na okres od dnia 14 grudnia 2014 r. do dnia 14 grudnia 2015 r.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami. Zgodnie z tym przepisem, starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów.

Z art. 182 § 1 ustawy z dnia z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy wynika, że w razie orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów, sąd przesyła odpis wyroku odpowiedniemu organowi administracji rządowej lub samorządu terytorialnego właściwemu dla miejsca zamieszkania skazanego. Jeżeli skazany prowadził pojazd wykonując pracę zarobkową, o orzeczeniu sąd zawiadamia ponadto pracodawcę, u którego skazany jest zatrudniony. Organ, do którego przesłano orzeczenie zawierające zakaz prowadzenia pojazdów, zobowiązany jest cofnąć uprawnienia do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie oraz nie może wydać tych uprawnień w okresie obowiązywania zakazu (§ 2).

Z przywołanych powyżej przepisów wynika, że decyzja o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami nie jest decyzją uznaniową ani też nie zezwala na żadną dowolność. Starosta zobowiązany jest do wydania decyzji o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku wystąpienia przesłanki, o której mowa w przepisie art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami – orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów.

Z akt sprawy wynika, że Sąd Rejonowy wyrokiem z dnia 9 czerwca 2014 r., sygn. akt II K 911/13 orzekł wobec skarżącego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 roku. Na poczet orzeczonego środka karnego zaliczono skarżącemu okres rzeczywistego zatrzymania prawa jazdy od dnia 2 września 2013 r. do dnia 9 czerwca 2014 r.

Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 13 października 2014 r., sygn. akt II Ka 668/14 zmienił ww. wyrok Sądu Rejonowego w ten sposób, że zaliczeniu na poczet orzeczonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych przyjął okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 2 września do dnia 29 października 2013 r.

Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest to, na jaki okres należy cofnąć skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami.

Zdaniem organów administracji, okres cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami należy liczyć od dnia 14 grudnia 2014 r. do dnia 14 grudnia 2015 r. Organy powołały się na postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 3 lutego 2015 r., sygn. akt VIII Ko 445/15, w którym sąd rozstrzygnął wątpliwości co do wykonania środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, orzeczonego wobec B. O. wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 9 czerwca 2014 r., w ten sposób, że stwierdził, że okres, na który orzeczono ww. zakaz biegnie od dnia 14 grudnia 2014 r., tj. od dnia zatrzymania skarżącemu prawa jazdy przez funkcjonariuszy Komendy Powiatowej Policji w P.

Skarżący zarzuca całkowite pominięcie przez organy wyroku Sądu Okręgowego z dnia 13 października 2014 r., w którym sąd orzekł o zaliczeniu skarżącemu na poczet środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych okresu rzeczywistego zatrzymania prawa jazdy od dnia 2 września 2013 r. do dnia 9 czerwca 2014 r. Zdaniem skarżącego, określając okres, na jaki powinno nastąpić cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami, organ powinien uwzględnić 2 miesiące zatrzymania prawa jazdy, które zostały zaliczone skarżącemu na poczet orzeczonego środka karnego.

Organy administracji w niniejszej sprawie prawidłowo wydały decyzję o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami, błędnie natomiast określiły okres, na jaki powinno nastąpić cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami. Organy nie uwzględniły wszystkich okoliczności sprawy i dokonały wybiórczej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Swoje rozstrzygnięcie oparły na postanowieniu Sądu Rejonowego z dnia 3 lutego 2015 r., sygn. akt VIII Ko 445/15, dotyczącym rozstrzygnięcia wątpliwości co do wykonania środka karnego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. Nie uwzględniły natomiast okoliczności, że w wyroku z dnia 13 października 2014 r. Sąd Okręgowy zaliczył skarżącemu na poczet orzeczonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 1 roku okres rzeczywistego zatrzymania prawa jazdy od dnia 2 września 2013 r. do dnia 9 czerwca 2014 r.

Podkreślić należy, że z ww. postanowienia Sądu Rejonowego wynika, jaką datę należy uznać za początek biegu zakazu prowadzenia pojazdów. Sąd nie podał daty końcowej okresu obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów. Zwrócić należy również uwagę, że w tym postanowieniu Sąd Rejonowy wskazał, że wyrok z dnia 9 czerwca 2014 r. uprawomocnił się w dniu 13 października 2014 r. oraz, że w tym wyroku zaliczono skarżącemu na poczet zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych okres zatrzymania prawa jazdy.

W myśl art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis ten wyraża zasadę prawdy obiektywnej, która oznacza, że na organ administracji publicznej nałożony jest obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą w celu ustalenia stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością.

Stosownie do przepisów art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona.

Zebranie całego materiału dowodowego to zebranie dowodów dotyczących wszystkich mających znaczenie prawne dla sprawy faktów. Organ administracji publicznej obowiązany jest z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Zaniechanie przez organ administracji podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza gdy strona powołuje się na określone i ważkie dla niej okoliczności, uznawane jest za uchybienie przepisom postępowania administracyjnego, powodującym wadliwość decyzji.

Ocena dowodów powinna być, zgodnie z art. 80 k.p.a., oparta o wszechstronną analizę całokształtu materiału dowodowego. Organ administracji publicznej zobowiązany jest na podstawie powołanych przepisów do podjęcia wszelkich niezbędnych czynności proceduralnych w celu zebrania pełnego materiału dowodowego, dopiero wówczas może ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. Obowiązki te ciążą zarówno na organie pierwszej, jak i drugiej instancji.

W niniejszej sprawie organy administracji nie wyjaśniły wszystkich okoliczności sprawy, naruszając tym samym powołane przepisy art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Ponownie rozpoznając sprawę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, mając na względzie powyższe uwagi, ponownie oceni zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i określi okres obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów.

Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), uchylił zaskarżoną decyzję.

O kosztach zwrocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.