Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 679/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2017-09-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art 149 par. 1 i art 77 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur - Selwa /spr./ Sędziowie WSA Marcin Kamiński WSA Maciej Kobak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 12 września 2017 r. sprawy ze skargi B. W. i T. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego I. uchyla zaskarżone postanowienie i postanowienie Burmistrza Gminy i Miasta w U. z dnia [...] października 2016 r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących B. W. i T. W. solidarnie kwotę 780 zł /słownie: siedemset osiemdziesiąt złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza Gminy i Miasta z dnia [...] października 2016 r., nr [...] w sprawie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wydaną w dniu [...] marca 2016 r., nr [...] przez Burmistrza Gminy i Miasta ustalającą dla B. K. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowo – produkcyjnego w ramach rozbudowy istniejącego zakładu obróbki drewna na terenie działki nr 1766/3 w W.gm. [...]..

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 126 i art. 149 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.; dalej: "K.p.a.").

Z uzasadnienia postanowienia i akt sprawy wynika, że w dniu 24 czerwca 2016 r. B. i T. W. zwrócili się do Urzędu Gminy i Miasta [...] z prośbą o udostępnienie decyzji o warunkach zabudowy wydanej w dniu 22 marca 2016 r., nr [...]. W odpowiedzi na to pismo Burmistrz Miasta i Gminy wskazał, że prawo do otrzymania decyzji przysługuje wyłącznie stronom postępowania.

Kolejnym wnioskiem B. i T. W. reprezentowani przez pełnomocnika J. J. zwrócili się "o doręczenie decyzji stronie postępowania i udzielenie informacji zawierającej aktualną wiedzę o sprawach publicznych".

W odpowiedzi na wezwanie organu o sprecyzowanie wniosku, pełnomocnik Skarżących wniósł "o doręczenie decyzji stronie postępowania".

Pismem z dnia 29 lipca 2016 r. organ poinformował, że wniosek o doręczenie decyzji nie może zostać uwzględniony, a następnie pismem z dnia 1 sierpnia 2016 r. przekazał wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji, z dnia [...] lipca 2016 r., do rozpoznania Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu.

Ponownie wnioskiem skierowanym do Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia 3 sierpnia 2016 r. Skarżący reprezentowani przez fachowego pełnomocnika zwrócili się o stwierdzenie nieważności decyzji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze pismem z dnia 16 sierpnia 2016 r. wezwało pełnomocnika o wskazanie w terminie 7 dni przesłanki do stwierdzenia nieważności w oparciu o art. 156 K.p.a. wskazując, że bezskuteczny upływ wyznaczonego terminu spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania.

W piśmie z dnia 13 września 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze przekazało Burmistrzowi Gminy i Miasta wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] marca 2016 r., nr [...] W piśmie tym Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że przedmiotem żądania jest zarzut pozbawienia czynnego udziału reprezentowanych stron w postępowaniu administracyjnym, który może być rozważany wyłącznie na gruncie przesłanek wznowienia postępowania- art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.

W piśmie tym organ wskazał, że wezwany o uzupełnienie wniosku pełnomocnik wnioskodawców nie powołał przesłanki stwierdzenia nieważności, wskazując jako ewentualny wniosek o wznowienie postępowania i na podstawie art. 150 § 1 K.p.a. przekazało wniosek do rozpatrzenia Burmistrzowi.

Postanowieniem z dnia 4 października 2016 r. Burmistrz Miasta i Gminy odmówił wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3, art. 145 § 1 pkt 4, art. 147 i art. 148 § 2 K.p.a.

Przyjmując, że Skarżący informację powzięli w dniu 24 czerwca 2016 r. stwierdził, że wniosek o wznowienie postępowania został wniesiony z uchybieniem miesięcznego terminu. Ponadto nie stwierdził by wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy nastąpiło z pozbawieniem ich prawa do czynnego udziału w postępowaniu. Na podstawie analizy akt w sprawie warunków zabudowy stwierdził, że nieruchomość Skarżących nie znajdowała się w zasięgu oddziaływania inwestycji, przez co nie przysługiwał im przymiot strony.

W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik Skarżących zarzucił rażące naruszenie art. 7 K.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie sprawy, art. 9 K.p.a. poprzez nie udzielenie informacji stronom oraz art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez zastosowanie terminu art. 35 K.p.a. podczas gdy zdaniem pełnomocnika powinno się stosować 14 dniowy termin. Zarzucił również, że organ powinien był zbadać z urzędu przesłanki wznowienia postępowania oraz stwierdzenia nieważności ujęte w art. 156 K.p.a., a także ustalić kto jest stroną postępowania. W dalszej części zarzuty dotyczą wymogów formalnych treści postanowienia ( określonego przez pełnomocnika decyzją) w odniesieniu do wymogów jakim winno odpowiadać zgodnie z brzmieniem art. 107 § 3 K.p.a.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie podzieliło powyższych zarzutów w całości podtrzymując ustalenia jak i wnioski organu I instancji. Odnosząc się do zarzutów zażalenia stwierdziło, że przeprowadzone postępowanie czyni zadość wymogom procesowym a wydane postanowienie odpowiada wymogom formalnym. Powołany natomiast w zażaleniu art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej nie miał w sprawie zastosowania.

W skardze do Sądu pełnomocnik Skarżących zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie art. 77-80 w zw. z art. 145 K.p.a. Wskazał, że organ odwoławczy powinien przeanalizować wszystkie przesłanki z art. 145 K.p.a. w tym z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. badając oddziaływanie planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie.

Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia je poprzedzającego oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu wskazał, że organ nie ustalił faktycznej daty powzięcia wiadomości o decyzji. To że Skarżący dowiedzieli się o wydaniu decyzji nie oznacza powzięcia wiedzy na jej temat, skoro nie mieli wiedzy na temat treści decyzji. Termin ten nie może również rozpocząć swojego biegu od daty, w której o decyzji dowiedział się pełnomocnik Skarżących, w innym postępowaniu

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia i postanowienia organu I instancji Sąd doszedł do przekonania, że ustalenia organów w tej sprawie są wątpliwe.

Powodem odmowy wznowienia postępowania w odpowiedzi na wniosek skarżących z dnia 3 sierpnia 2016 r. było uchybienie 1 – miesięcznemu terminowi z art. 148 § 1 K.p.a. Istotny jest moment dowiedzenia się o decyzji, gdyż podstawą podania o wznowienie był art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.

Organy przyjęły, że datą dowiedzenia się przez skarżących o decyzji był 24 czerwca 2016 r., tj. data złożenia przez nich pisma o udostępnienie decyzji z podaniem jej daty, numeru, przedmiotu rozstrzygnięcia. Stanowisko to Sąd w całości akceptuje. Słusznie wskazało SKO w uzasadnieniu swojej decyzji, że "z analizy materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że 24 czerwca 2016 roku B. i T. W. zwrócili się z wnioskiem o udostępnienie decyzji o warunkach zabudowy z dnia 22 marca 2016 roku znak [...] z wniosku Pana B. K. Opisana decyzja jest to decyzja której dotyczy rozpoznawany wniosek o wznowienie postępowania. Uznać zatem należy, iż dnia 24 czerwca 2016 roku Państwo W. wiedzieli o decyzji.

Zgodnie z art. 148 § 2 k.p.a. ustawodawca liczy bieg terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania nie od daty doręczenia decyzji, lecz od dnia, w którym strona dowiedziała się o danej decyzji, tj. powzięła wiadomość o istnieniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu. Takie stanowisko utrwalone jest w orzecznictwie Sądów administracyjnych i doktrynie (por między innymi wyrok WSA w Opolu II SA/Op 576/14, z 15 .01.2015 roku LEX nr 1649912) W wyroku z dnia 06.08.2014 roku sygn. Akt II UK 525/13 Sąd Najwyższy wskazał, że: "Powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co mogłoby nastąpić dopiero po doręczeniu decyzji. W pierwszym przypadku chodzi tylko o informację o wydaniu decyzji, w drugim o czynność jej doręczenia. Artykuł 148 § 2 k.p.a. nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. dopełnienia wymogu doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Bieg tego terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie od źródła, z którego pochodzi informacja". W przypadku niezachowania terminu określonego w art. 148 § 2 k.p.a. prowadzenie dalszego postępowania zmierzającego do merytorycznego rozpatrzenia sprawy jest niedopuszczalne w odniesieniu do tych przesłanek, które pozwalają na wznowienie postępowania tylko na wniosek strony, a taki przypadek zachodzi właśnie, między innymi, gdy podstawę wznowienia postępowania ma stanowić art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (por. art. 147 k.p.a.).

Zatem organ I instancji zasadnie przyjął początek biegu terminu na datę złożenia wniosku przez strony, w którym prawidłowo identyfikują decyzję czyli powzięli wiadomość o decyzji, której sprawa dotyczy".

Wątpliwa jest jednak data złożenia przez skarżących podania o wznowienie. Faktycznie 3 sierpnia 2016 r. (karta 24 akt I instancji – tj. koperta) skarżący złożyli pismo, w którym zażądali stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy z dnia 22 marca 2016 r. wydanej przez Burmistrza Miasta i Gminy [...] na rzecz B. K., uzasadniając go pozbawieniem możliwości udziału w postępowaniu mimo posiadania interesu prawnego i przez to naruszeniem ich praw. Pismo to z powodu jego uzasadnienia zostało zakwalifikowane przez SKO jako wniosek o wznowienie postępowanie (karta 24 akt organu I instancji).

Sąd tą ocenę akceptuje.

Istotna jest jednak okoliczność, że jak wynika z treści w/w pisma z dnia 3 sierpnia 2016 r. wniosek taki został przez pełnomocnika skarżących złożony po raz drugi passus "niniejszym, w imieniu mandantów (pełn. w załączeniu), po raz drugi".

W aktach - na karcie 21 akt organu I instancji - zalega pismo Burmistrza Gminy i Miasta [...] z dnia 1 sierpnia 2016 r., którym m.in. przekazujeon wniosek adwokata J. J., działającego jako pełnomocnik B. i T. W. akta do decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] marca 2016 r., znak [...] wydanej przez Burmistrza Gminy i Miasta [...] na rzecz wnioskodawcy B. K. z dnia 26 lipca 2016 r. o stwierdzenie nieważności decyzji wydanej na rzecz w/w wnioskodawcy. Oznaczałoby to, że wniosek o prawdopodobnie identycznej treści złożony został przed 3 sierpnia 2016 r. do organu. W aktach sprawy zalega na karcie 19 pismo skarżących do Burmistrza – data wpływu 26 lipca 2016 r. – o rozstrzygnięcie wniosku o doręczenie decyzji stronie postępowania, nadane pocztą 18 lipca 2016 r. (koperta). Pisma o stwierdzenie nieważności z 26 lipca 2016 r., o którym pisał Burmistrz Gminy i Miasta [..] do Samorządowego Kolegium Odwoławczego 1 sierpnia 2016 r. brak. Nie wiadomo też, czy ewentualnie nie zostało ono wysłane w takiej dacie, że termin 1 miesięczny liczony od 24 czerwca 2016 r. byłby zachowany.

Rzeczą organów będzie więc odnalezienie tegoż pisma, ustalenie daty jego wniesienia do organu, treści, ustalenia czy ewentualnie nie można potraktować go jako podania o wznowienie postępowania.

Wskazane wątpliwości przesądzają o naruszeniu przez organu art. 7, art. 77, art. 107 § 3 K.p.a. w stopniu, który mógł przełożyć się na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. i art. 135 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800).

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy będą miały na względzie treść niniejszego uzasadnienia.