Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 289/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2006-03-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 220 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak, , , po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania nakazu rozbiórki w zakresie dopuszczalności skargi p o s t a n a w i a odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 8 marca 2006 r. do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wpłynęła skarga A.P. reprezentowanej przez [...] A. L. na decyzję Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania nakazu rozbiórki.

Od powyższej skargi nie został uiszczony wpis sądowy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje :

Skarga podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej zwana "ppsa") pismo wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wzywania uiszczenia opłaty, jeżeli podlegają opłacie stałej.

Jak wynika z akt sądowych w dniu 23 marca 2006 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wpłynęła skarga na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., Nr [...] wniesiona przez reprezentującego skarżącego adwokata. Zaskarżona decyzja wydana została między innymi na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 207, poz. 2016 ze zm.) w związku, z czym rozstrzygana nią sprawa zalicza się do spraw z zakresu prawa budowlanego a zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003 r., Nr 221, poz. 2193) od skarg na akty administracyjne wydane w sprawach z zakresu budownictwa i architektury pobiera się wpis stały w kwocie 500 zł, wpis ten nie został uiszczony.

Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez Sąd na podstawie art. 220 § 3 ppsa. Przy czym, zgodnie z unormowaniem art. 221 ppsa w przypadku wnoszenia skargi, skargi kasacyjnej, zażalenia lub skargi o wznowienie postępowania przez adwokata lub radcę prawnego Sąd odrzuca skargę, skargę kasacyjną, zażalenie oraz skargę o wznowienie postępowania bez uprzedniego wzywania do uiszczenia wpisu sądowego o ile wpis ten jest wpisem stałym.

W sprawie niniejszej nie znajduje zastosowania § 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepis § 5 ust. 2 stanowiący, że wpis stały od skargi wnoszonej przez adwokata lub radcę prawnego uiszcza się na wezwanie w sposób określony w ust. 1, po przekazaniu skargi sądowi, pozostaje ewidentnie w sprzeczności z postanowieniem art. 221 ppsa. Okoliczność powyższa potwierdzona została w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 marca 2006 r., sygn. akt SK 11/05 (Dz. U. z 2006 r. Nr 45, poz.322) stwierdzającym, że § 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest niezgodny z art. 221 ppsa oraz art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej.

Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 220 § 3 ppsa orzekł, jak w sentencji.