Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SAB/Wa 53/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-09-25 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
658
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Dyrektor Zakładu Karnego
Treść wyniku: Odmówiono przyznania pełnomocnikowi wynagrodzenia za zastępstwo prawne
Powołane przepisy: article: art. 250
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Karolina Kisielewicz-Malec po rozpoznaniu w dniu 25 września 2014r. na posiedzeniu niejawnym wniosku r.pr. K. K. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi A. K. na bezczynność Dyrektora Generalnego Służby Więziennej w przedmiocie podjęcia czynności w celu warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbywania kary pozbawienia wolności postanawia: - odmówić przyznania koszów udzielonej pomocy prawnej.


UZASADNIENIE

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z 11 sierpnia 2014r. sygn. akt IV SAB/Wa 53/14 wydanym w sprawie ze skargi A. K. na bezczynność Dyrektora Generalnego Służby Więziennej w przedmiocie podjęcia czynności w celu warunkowego przedterminowego zwolnienia z odbywania kary pozbawienia wolności, przyznał skarżącemu prawo pomocy w formie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowił dla skarżącego radcę prawnego z urzędu. W wykonaniu tego postanowienia Okręgowa Izba Radców Prawnych w W. wyznaczyła pełnomocnikiem skarżącego r.pr. K. K.

Pełnomocnik skarżącego w piśmie z dnia 10 września 2014r. poinformował Sąd, że sporządził opinię o braku podstaw do złożenia skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 maja 2014r. o odrzuceniu skargi i przesłał ją stronie skarżącej. Za tę czynność pełnomocnik domaga się przyznania kosztów zastępstwa prawnego z urzędu według norm przypisanych.

Referendarz sądowy zważył, co następuje:

Radcy prawnemu ustanowionemu w postępowaniu o przyznanie prawa pomocy należy się wynagrodzenie od Skarbu Państwa. Jest ono wypłacane na wniosek. Podstawą prawną orzeczenia o wysokości wynagrodzenia należnego pełnomocnikowi z urzędu jest art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) oraz przepisy wykonawcze właściwe dla danej korporacji zawodowej pełnomocników, które w sposób precyzyjny określają sposób wyliczenia wynagrodzenia. Wysokość wynagrodzenia należnego radcom prawnym reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2013r., poz. 490).

Zgodnie z § 16 powołanego rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.

Referendarz sądowy stwierdza, że wniosek radcy prawnego K. K. nie spełnia wymagań określonych w tym przepisie rozporządzenia. Wniosek nie zawiera bowiem oświadczenia, z którego wynikałoby, że koszty nie zostały zapłacone w całości lub części. Zdaniem referendarza sądowego wysoki stopień rygoryzmu z jakim należy oceniać wnioski o przyznanie wynagrodzenia należnego pełnomocnikom z urzędu jest uzasadniony faktem, że wynagrodzenie pełnomocnika obciąża Skarb Państwa zaś wszelkie wydatki z tego źródła winny być dokonywane ze szczególną ostrożnością.

Ponieważ oświadczenie, o którym mowa jest niezbędnym elementem wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, jego brak powoduje wydanie postanowienia o odmowie przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej a limine (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 14 października 1998 r., II CKN 687/98, OSNC 1999/3/63, postanowienie NSA z 18 czerwca 2008 r., I OZ 390/08, LEX nr 493827).

W związku z powyższym na podstawie 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a. referendarz postanowił jak w sentencji.