Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 318/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2011-06-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art.26 ust. 1 pkt 9 lit.b, ust.7.
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity
article: art. 55 ust.7
journal: Dz.U. 1989 nr 29 poz 154
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia WSA Irena Wesołowska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz sądowy Agnieszka Rupińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 2 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi K.L. i S.L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 24 stycznia 2011 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w G. na rzecz strony skarżącej kwotę 3843 (trzy tysiące osiemset czterdzieści trzy) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu 27 kwietnia 2007 r. S. i K.L. złożyli w Urzędzie Skarbowym zeznanie podatkowe o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2006. Następnie w dniu 25 lipca 2007 r. podatnicy złożyli korektę zeznania.

Według złożonej korekty, w roku 2006 S.L. osiągnął dochód ze stosunku pracy, emerytury oraz z działalności wykonywanej osobiście w łącznej kwocie [...], a K.L. osiągnęła dochód ze stosunku pracy w kwocie [...] zł. Od dochodu przed opodatkowaniem S.L. odliczył pobrane przez płatników składki na ubezpieczenie społeczne oraz kwotę [...] zł z tytułu dokonanej darowizny wynikającej z innych ustaw. K.L. odliczyła od dochodu przed opodatkowaniem pobrane przez płatnika składki na ubezpieczenie społeczne w wysokości oraz kwotę [...] zł z tytułu dokonanej darowizny wynikającej z innych ustaw. Obliczony podatek na imię obojga małżonków według skali podatkowej w wysokości [...] zł pomniejszono o kwotę składek na powszechne ubezpieczenie zdrowotne w łącznej wysokości [...] zł. Po uwzględnieniu powyższych odliczeń należny podatek dochodowy zadeklarowano w kwocie [...] zł, który następnie pomniejszono o kwotę [...] zł z tytułu wpłaty 1% na rzecz organizacji pożytku publicznego. Podatnicy wykazali w zeznaniu nadpłatę w wysokości [...] zł.

Odpowiadając na wezwanie do przedłożenia dokumentacji potwierdzającej prawo do skorzystania z ulg i odliczeń podatnicy przedłożyli przelew bankowy wskazujący na fakt dokonania darowizny (określający przeznaczenie darowizny na cele charytatywno-opiekuńcze kościoła) na kwotę [...] zł oraz pismo zatytułowane "Zaświadczenie-sprawozdanie" wystawione przez proboszcza Parafii Rzymsko-Katolickiej w S. W piśmie tym wskazano, że wpłacona przez podatników kwota została przeznaczona na cele kultu religijnego związanego z budową świątyni ([...] zł), pomoc ubogim i biednym ([...] zł), organizację wypoczynku dzieci i młodzieży ([...] zł), wsparcie imprez charytatywnych ([...] zł). Powyższy dokument nie zawierał daty jego sporządzenia.

Po przeprowadzeniu postępowania podatkowego, Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia 30 września 2010 r. określił podatnikom wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 rok w wysokości [...] zł. Organ I instancji uznał, że S. i K.L. nie spełnili ustawowych warunków, uprawniających ich do wyłączenia z podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych darowizn odliczanych na podstawie odrębnych ustaw.

W następstwie wniesionego od powyższej decyzji odwołania Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia 24 stycznia 2011 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wskazał, że podatnikom nie przysługiwało prawo do skorzystania z odliczenia darowizny uczynionej na rzecz kościoła. W ocenie organu, nie został bowiem spełniony warunek przedstawienia przez kościelną osobę prawną sprawozdania z przeznaczenia otrzymanej darowizny na cele charytatywno-opiekuńcze. Wprawdzie zostało złożone pismo, które nazwane zostało sprawozdaniem, to jednak w ocenie organu stanowi ono w istocie oświadczenie, w którym potwierdza się, że przekazana przez podatników darowizna w kwocie [...] zł została przeznaczona na określone cele. Sprawozdanie to nie zostało jednak opatrzone datą jego sporządzenia, nie zawiera ani dat wykorzystania darowizny, ani nie wskazuje danych osób, do których skierowana została pomoc sfinansowana z tej darowizny. Tym samym dokument ten, jako nie posiadający waloru sprawozdania, nie mógł stanowić podstawy do wykazania przez podatników faktu wykorzystania darowizny na cele charytatywno-opiekuńcze.

Jednocześnie organ odwoławczy stwierdził, że braki zawarte w sprawozdaniu nie mogą zostać uzupełnione za pomocą innych dowodów, w tym przykładowo zeznaniami świadków. Skutek w postaci przyznania prawa do odliczenia darowizny może bowiem nastąpić jedynie po złożeniu sprawozdania umożliwiającego zweryfikowanie celów, na które przeznaczone zostały środki pieniężne. Dodatkowo sprawozdanie to winno zostać złożone w oznaczonym terminie tj. w okresie dwóch lat od dnia przekazania darowizny. Tym samym przeprowadzenie dowodów z zeznań świadków po upływie tego terminu nie ma żadnego wpływu na ocenę spełnienia ustawowych przesłanek ulgi podatkowej.

Dyrektor Izby Skarbowej uznał również, że nie można utożsamiać darowizny na cele charytatywno opiekuńcze z darowizną uczynioną na cele kultu religijnego. Działalność charytatywno opiekuńcza to działalność mającą na celu niesienie pomocy osobom potrzebującym i wspieranie ludzi. Natomiast pojęcie "cele kultu religijnego" należy rozumieć jako środki przeznaczone dla kościołów, związków religijnych i kościelnych osób prawnych tj. wydatków bezpośrednio związanych z obrzędami religijnymi.

Organ odwoławczy nie stwierdził również naruszenia wskazywanych przez strony przepisów art. 121, art. 122, art. 199a i 210 § 4 Ordynacji podatkowej.

Od powyższej decyzji S. i K.L. złożyli skargę do tutejszego Sądu wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji organu I instancji. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucili naruszenie art. 55 ust. 7 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Rzymskokatolickiego w Rzeczypospolitej (Dz.U. z 1989 r., nr 29, poz. 154 ze zm.) – dalej w skrócie zwana Ustawą, art. 26 ust. 1 pkt 9 lit. b) i art. 26 ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 j.t.) – zwana dalej u.p.d.o.f. Skarżący zarzucili również naruszenie art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 199a § 1, art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej.

W uzasadnieniu skargi podkreślono, że sprawozdanie złożone przez podatników spełnia wszelkie wymogi niezbędne do tego, aby wykazać, że darowizna uczyniona na rzecz kościoła była przeznaczona na działalność charytatywno opiekuńczą i na ten cel została wykorzystana. Zdaniem stron, sprawozdanie nie musi zawierać szczegółowych informacji o tym, na jakie cele zostały przeznaczone darowane środki; wystarczające jest bowiem, aby wskazywało na fakt uczynienia darowizny oraz określało wysokość przekazanej kwoty.

Skarżący nie zgodzili się przy tym z twierdzeniem, że zweryfikowanie faktu przekazania i wykorzystania darowizny może odbywać się wyłącznie w oparciu o sporządzone sprawozdanie. Sprawozdanie stanowi jedynie dowód na okoliczność wykorzystania udzielonej darowizny, nie kreuje natomiast samego prawa do skorzystania z ulgi podatkowej. Tym samym zdaniem podatników dopuszczalna jest sytuacja, w której okoliczność ta zostanie wykazana za pomocą innych źródeł dowodowych. Skarżący zarzucili przy tym organowi odwoławczemu, że zaniechał dokładnego ustalenia stanu faktycznego i nie usunął istniejących wątpliwości co do treści sprawozdania za pomocą innych dowodów.

W ocenie podatników rozstrzygnięcie organów podatkowych jest nieprawidłowe również z tej przyczyny, że nie uwzględniono w rozliczeniu kwoty, która została wydatkowana na cele kultu religijnego. Możliwość takiego odliczenia wynikała bowiem z art. 26 ust. 1 pkt 9 lit. b) u.p.d.o.f. Tymczasem organy podatkowe błędnie uznały, że darowizna została dokonana wyłącznie na cele charytatywno opiekuńcze podczas, gdy choćby ze złożonego sprawozdania wynikało, iż została przeznaczona również na cele kultu religijnego.

Skarżący zarzucili również, że Dyrektor Izby Skarbowej przy ustalaniu stanu faktycznego pominął szereg dowodów, które potwierdzały fakt wykorzystania darowizny na cele charytatywno opiekuńcze w tym m.in. zeznania proboszcza parafii.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja jako wydana z naruszeniem prawa podlegała uchyleniu, aczkolwiek nie wszystkie z podniesionych przez skarżących zarzutów zasługiwały na aprobatę.

W przedmiotowej sprawie istotę sporu stanowiło to, czy podatnicy byli uprawnieni do skorzystania z ulgi w postaci odliczenia darowizny uczynionej na rzecz kościelnej osoby prawnej.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że w stanie prawnym obowiązującym na dzień dokonania darowizny, obowiązywały dwie odmienne regulacje prawne odnoszące się do możliwości odliczania darowizn czynionych na rzecz kościelnych osób prawnych. Regulacje te wprowadzały istotne różnice w zakresie sposobu dokumentowania zdarzeń uzasadniających prawo do zastosowania ulgi podatkowej.

Zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 9 lit. b) u.p.d.o.f. podstawę obliczenia podatku stanowił dochód, po odliczeniu kwot darowizn na cele kultu religijnego łącznie do wysokości nie przekraczającej 6 % dochodu. Odliczenie stosuje się, jeżeli wysokość darowizny jest udokumentowana dowodem wpłaty na rachunek bankowy obdarowanego, a w przypadku darowizny innej niż pieniężna - dokumentem, z którego wynika wartość tej darowizny, oraz oświadczeniem obdarowanego o jej przyjęciu (art. 26 ust. 7 pkt 2 u.p.d.o.f.).

Art. 55 ust 7 Ustawy stanowił natomiast, że darowizny na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą są wyłączone z podstawy opodatkowania darczyńców podatkiem dochodowym i podatkiem wyrównawczym, jeżeli kościelna osoba prawna przedstawi darczyńcy pokwitowanie odbioru oraz - w okresie dwóch lat od dnia przekazania darowizny - sprawozdanie o przeznaczeniu jej na tę działalność.

Warunkiem uzyskania ulgi przewidzianej w art. 55 ust. 7 Ustawy – o jaką ubiegają się podatnicy, dającej możliwość wyłączenia całości darowizny z podstawy opodatkowania, jest kumulatywne spełnienie dwóch przesłanek: po pierwsze kościelna osoba prawna przedstawi darczyńcy pokwitowanie odbioru kwoty darowizny oraz w okresie dwóch lat od przekazania darowizny - sprawozdanie o przeznaczeniu jej na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą. Realizacja przedmiotowej ulgi podatkowej nie następuje zatem z mocy samego prawa, przez sam fakt zawarcia i wykonania umowy darowizny na cel wskazany w powołanym przepisie. Dla osiągnięcia zamierzonego celu podatkowego niezbędne jest spełnienie wszystkich wymogów i przesłanek określonych w statuujących daną ulgę przepisach prawa podatkowego, tak aby uwzględnienie jej przez podatnika w podatku było zgodne z tym prawem.

Naczelny Sąd Administracyjny, w wyroku z dnia 8 października 2009 r., sygn. akt II FSK 758/08 wskazał, że sprawozdanie obdarowanej kościelnej osoby prawnej o przeznaczeniu wartości otrzymanej darowizny na jej działalność charytatywno - opiekuńczą jest w rozumieniu prawa dokumentem prywatnym. Dokument taki, na podstawie art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej może stanowić dowód w postępowaniu podatkowym. Zważyć jednak należy, że dokument prywatny nie jest wyposażony w domniemanie zgodności z prawdą złożonych w nim oświadczeń, lecz jedynie w domniemanie wyłączające potrzebę dowodu, że osoba, która dokument podpisała, złożyła w nim oświadczenie. Formalna moc dowodowa dokumentu prywatnego nie przesądza tak zwanej mocy materialnej dokumentu, w tym przede wszystkim prawdziwości oświadczenia, które zawiera; dokument prywatny nie jest sam przez się dowodem rzeczywistego stanu rzeczy.

Sprawozdanie, o którym mowa w art. 55 ust. 7 Ustawy, powinno zawierać zatem dane na tyle dokładne i konkretne, aby umożliwić podatnikowi samoobliczenie podatku, a następnie organowi podatkowemu w późniejszym (ewentualnym) postępowaniu podatkowym ustalenie, sprawdzenie, zweryfikowanie danych o przeznaczeniu darowizny na działalność charytatywno - opiekuńczą. Jeżeli natomiast przyjąć, że sam fakt otrzymania przez darczyńcę - podatnika rozważanego sprawozdania, niezależnie od jego merytorycznej treści, uzasadnia zastosowanie ulgi podatkowej z art. 55 ust. 7 Ustawy, oznaczałoby to, że podstawą analizowanej ulgi byłby tylko, wbrew treści powołanego przepisu prawa, udowodniony dokumentem prywatnym fakt złożenia oświadczenia przez kościelną osobę prawną nie zaś rzeczywisty - sprawozdany stan rzeczy zrelacjonowanego zgodnie z prawdą przeznaczenia darowizny na działalność charytatywno - opiekuńczą (por. wyroki NSA: z dnia 23 marca 2006 r., sygn. II FSK 1405/05, Lex nr 261089; z dnia 19 lipca 2007 r. sygn. II FSK 569/06, niepubl.).

Podobne zapatrywanie na powyższe zagadnienie zaprezentował NSA w wyroku z 3 listopada 2009 r., sygn. akt II FSK 858/08, Lex nr 588992. Sąd ten wskazał, że pojęcie "sprawozdanie", oparte na wykładni językowej tego wyrażenia oznacza, "ustne lub pisemne przedstawienie przebiegu jakiejś działalności, szczegółowe zdanie sprawy z czegoś, opis jakichś zdarzeń, wypadków, relacja, raport" (Słownik języka polskiego pod red. M. Szymczaka, Warszawa 1978, t. III, s. 305). "Przebieg", to zgodnie ze słownikowym znaczeniem tego słowa, "odbywanie się czegoś, rozwijanie się w czasie, rozwój, tok, proces" (Słownik języka polskiego pod. red. W. Szymczaka. Warszawa 1979, t. II, s. 953). Jeżeli zatem uwzględni się to, że ów proces, raport, szczegółowy przebieg zdarzenia rozwijającego się w czasie ma dotyczyć przeznaczenia świadczenia pochodzącego z dokonanej darowizny, to nie można mieć wątpliwości, że ten szczegółowy proces ma mieć nie tylko przedmiotowy, ale i podmiotowy charakter. Nie można przecież twierdzić, że proces, tok, przebieg jakiegoś zdarzenia będzie miał wymiar szczegółowy wówczas gdy ograniczy się tylko do przedmiotowego aspektu jego opisu. "Szczegółowo" oznacza bowiem "z dokładnym uwzględnieniem szczegółów, drobiazgowo, skrupulatnie" (Słownik języka polskiego pod. red. W. Szymczaka. Warszawa 1981, t. III, s. 398). Sprawozdanie nie będzie więc szczegółowe, drobiazgowe, skrupulatne wówczas, gdy ograniczy się tylko do opisu przedmiotowego. Zatem sprawozdanie z art. 55 ust. 7 Ustawy powinno odzwierciedlać nie tylko to co, ale i komu przeznaczono przedmiot świadczenia darowizny w taki sposób, aby w toku postępowania podatkowego było możliwe dokładne zweryfikowane spełnienia celu charytatywno-opiekuńczego zrealizowanego przez kościelne osoby prawne.

Za niekwestionowane w przedmiotowej sprawie uznać należy, że darowizna została przez podatników przekazana na rzecz Parafii Rzymsko-Katolickiej w S. oraz, że przedstawiono pokwitowanie jej odbioru i sprawozdanie o jej przeznaczeniu. Niemniej jednak znajdujące się w aktach sprawozdanie nie spełnia koniecznego stopnia szczegółowości pozwalającego na dokładne zweryfikowanie danych o przeznaczeniu darowizny na działalność charytatywno - opiekuńczą. Odnosi ono wprawdzie wykorzystanie darowizny na zapewnienie wypoczynku dzieci i młodzieży, pomoc ubogim i wsparcie imprez charytatywnych, jednakże nie zawiera ono jakichkolwiek konkretnych danych, chociażby - w jakich konkretnych formach i datach oraz na jakich zasadach pomocy tej udzielano, na czym ona polegała, jak liczna grupa dzieci skorzystała z wypoczynku w ramach udzielonej pomocy, itp. Brak także listy osób korzystających z pomocy. Dane sprawozdania są na tyle ogólnikowe, że nie jest możliwe ich zweryfikowanie.

Sąd nie podziela przy tym zapatrywań stron skarżących co do tego, że dla wykazania faktu wykorzystania darowizny na cele charytatywno opiekuńcze dopuszczalne jest posłużenie się źródłami dowodowymi innymi niż sprawozdanie wymagane przepisem Ustawy. Podkreślenia wymaga to, że ustawodawca w art. 55 ust. 7 Ustawy przewidział szczególny tryb wykazywania okoliczności uzasadniających prawo do skorzystania z ulgi podatkowej, poprzez ustanowienie obowiązku przedłożenia sprawozdania. Dodatkowo należy zauważyć, na co słusznie zwrócił uwagę Dyrektor Izby Skarbowej, że złożenie sprawozdania zostało ograniczone nieprzekraczalnym, dwuletnim terminem. Wnioskować z tego należy, że wolą ustawodawcy było, aby wszelkie informacje o wykorzystaniu darowizny, uzasadniające prawo do skorzystania z ulgi podatkowej zawarte zostały sprawozdaniu, przedstawionym podatnikowi w ściśle oznaczonym, nieprzekraczalnym terminie. Nie można bowiem przy dokonywaniu wykładni treści tegoż przepisu zapominać, że wszelkie normy dotyczące zwolnień podatkowych winny być interpretowane w sposób ścisły, gdyż stanowią wyjątek od ustanowionej w art. 84 Konstytucji RP zasady powszechności i równości opodatkowania. Skoro zatem ustawodawca ustanowił określone wymogi dla zachowania prawa do skorzystania z ulgi to muszą one zostać spełnione, a wszelkie odstępstwa od ustanowionych zasad uznać należy za niedopuszczalne.

Niezależnie od powyższego nie można organom podatkowym postawić zarzutu zaniechania przeprowadzenia postępowania dowodowego w sprawie. Należy zauważyć, że również informacje uzyskane w toku postępowania podatkowego od proboszcza parafii (dowód z przesłuchania świadka, k. 153-160 akt administracyjnych), nie zawierały danych, na podstawie których można było zweryfikować i potwierdzić konkretne działania charytatywno - opiekuńcze ze środków z darowizny przekazanej przez skarżących. Świadek przytoczył bowiem jedynie dane orientacyjne i szacunkowe, których nie mógł poprzeć należytą dokumentacją. To właśnie brak możliwych do dowodowego sprawdzenia i weryfikacji danych sprawozdania uniemożliwił potwierdzenie wykorzystania darowizny na kościelną działalność charytatywno - opiekuńczą.

Mając na uwadze powyższe rozważania stwierdzić należy, że podniesione w skardze zarzuty w zakresie, w jakim odnoszą się do kwestii związanych z koniecznością wypełnienia wymogów ustanowionych w art. 55 ust. 7 Ustawy, nie zasługują na uwzględnienie.

Trafnie natomiast podatnicy dostrzegli, że o wadliwości zaskarżonej decyzji decyduje naruszenie art. 26 ust. 1 pkt 9 lit. b) u.p.d.o.f. W ocenie Sądu, Dyrektor Izby Skarbowej odmawiając podatnikom prawa do skorzystania z ulgi na podstawie przywoływanego przepisu uczynił to z naruszeniem prawa. Niedopuszczalne było bowiem jednoznaczne przesądzenie, że przeciwko prawu podatników do skorzystania z przedmiotowego odliczenia przemawia treść przelewu, z którego w ocenie organu wynika, iż darowizna została uczyniona wyłącznie na działalność charytatywno- opiekuńczą.

Niewątpliwie trafnie organ podatkowy dostrzega, że w pojęciu darowizny przeznaczonej na działalność charytatywno-opiekuńczą nie mieści się pojęcie darowizny uczynionej na cele kultu religijnego.

Leksykalne znaczenie słowa "charytatywny" oznacza tyle co "dobroczynny", "przynoszący ulgę", "niosący pomoc potrzebującym", natomiast "opiekuńczy" to "wyrażający czyjąś dbałość", "troskliwość". Działalność charytatywno – opiekuńcza w swej istocie zakłada więc bezpośrednie wspieranie czynnika ludzkiego w niesieniu ulgi, działania mające na celu udzielanie pomocy osobom potrzebującym i wspieranie ludzi, a więc taką, której bezpośrednim adresatem jest człowiek. Takie rozumienie znaczenia słów charytatywno – opiekuńczy jest również uzasadnione w świetle wskazań zawartych w art. 39 Ustawy, zawierającym przykładowe zestawienie tego rodzaju działalności. Darowizna uczyniona na cele kultu religijnego związana jest natomiast z możliwościami wyznawania wiary, wypełniania praktyk religijnych. Przykładowo za darowiznę uczynioną na ten cel uznać należy przeznaczenie jej na nabycie przedmiotów służących wyznawaniu wiary, budowę, remont, rozbudowę obiektów sakralnych.

Niemniej jednak, kategoryczne stwierdzenie o niedopuszczalności skorzystania przez podatników z prawa do doliczenia części darowizny, zwłaszcza wobec treści zgromadzonego materiału dowodowego, nie było prawidłowe. Organ podatkowy pominął bowiem istotną informację, ujawnioną w trakcie prowadzonego postępowania podatkowego, że część z darowanej przez podatników kwoty została przeznaczona na cele kultu religijnego. Wynika to wprost ze złożonego sprawozdania.

Należy w tym miejscu zauważyć, że w przeciwieństwie do ulgi z art. 55 ust. 7 Ustawy, wystarczającym warunkiem skorzystania z odliczenia o jakim mowa w art. 26 ust. 1 pkt 9 lit. b) u.p.d.o.f. jest przeznaczenie darowizny na określony w ustawie cel oraz wykazanie faktu jej poniesienia odpowiednim dokumentem. W przypadku darowania środków pieniężnych będzie to dowód ich przelewu na rachunek bankowy, w przypadku darowizny niepieniężnej - dokument, z którego wynika wartość tej darowizny, oraz oświadczeniem obdarowanego o jej przyjęciu.

W rozpoznawanej sprawie nie kwestionowane jest to, że środki pieniężne zostały wpłacone na rzecz parafii, a ich przekazanie udokumentowane w formie przelewu bankowego. Konieczne zatem pozostawało zbadanie tego, czy w istocie część darowizny została przekazana z przeznaczeniem na cele kultu religijnego. Dopiero stwierdzenie, że uczyniona przez podatników darowizna nie służyła temu celowi, uprawniało organ podatkowy do zakwestionowania prawa podatników do odliczenia kwoty darowizny na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 9 lit. b) u.p.d.o.f.

Dyrektor Izby Skarbowej, przy ponownym rozpoznaniu sprawy uwzględni stanowisko Sądu zaprezentowane w niniejszym rozstrzygnięciu.

Reasumując, stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w zakresie, w jakim odmówił skarżącym prawa do skorzystania z ulgi na podstawie art. 55 ust. 7 Ustawy jest prawidłowe. W sposób wadliwy organ odwoławczy rozstrzygnął natomiast kwestię odliczenia części darowizny w oparciu o art. 26 ust. 1 pkt 9 lit. b) u.p.d.o.f.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – dalej zwana p.p.s.a. skargę uwzględnił i uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a., zaś rozstrzygnięcie w przedmiocie stwierdzenia niemożności wykonania zaskarżonej decyzji wydano na podstawie art. 152 p.p.s.a.