Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 62/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-04-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: *Stwierdzono nieważność aktu prawa miejscowego w części
Powołane przepisy: article: art. 3, art. 28 ust. 1, art. 14 ust. 2 pkt 1, art. 65 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Sędziowie: Sędzia NSA Halina Kremis (spr.) Sędzia WSA Alicja Palus Protokolant: Starszy asystent sędziego Katarzyna Grott po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi Wojewody Dolnośląskiego na § 15 ust. 2 uchwały Rady Gminy Zawonia z dnia 15 listopada 2011 r. Nr IX/72/2011 w przedmiocie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego we wsi Zawonia, uchwalonego uchwałą Rady Gminy Zawonia Nr XXII/163/2009 z dnia 23 kwietnia 2009 r. dla działki nr 569/23 i działki nr 569/22 I. stwierdza nieważność § 15 ust. 2 zaskarżonej uchwały; II. orzeka, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu w zakresie wskazanym w pkt. I sentencji niniejszego wyroku; III. zasądza od Gminy Zawonia na rzecz strony skarżącej kwotę 240,00 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) tytułem zwrotu poniesionych kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewoda Dolnośląski, działając jako organ nadzoru, złożył skargę na uchwałę Rady Gminy Zawonia Nr IX/72/2011 z dnia 15 listopada 2011 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego we wsi Zawonia, uchwalonego Uchwałą Rady Gminy Zawonia Nr XXII/163/2009 z dnia 23 kwietnia 2009 r. dla działki nr 569/23 i części działki nr 569/22. Przywołując w podstawie prawnej skargi art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym t. j. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 wniósł o stwierdzenie nieważności § 15 ust. 2 uchwały Rady Gminy Zawonia Nr IX/72/2011 z dnia 15 listopada 2011 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego we wsi Zawonia, uchwalonego Uchwałą Rady Gminy Zawonia Nr XXIII 163/2009 z dnia 23 kwietnia 2009 r. dla działki nr 569/23 i części działki nr 569/22, z powodu istotnego naruszenia art. 28 ust. 1 w związku z art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) polegającego na naruszeniu zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie przeznaczenia terenów objętych planem, za zasądzeniem kosztów postępowania według norm przepisanych. Na uzasadnienie organ nadzoru wskazał, że na sesji dnia 15 listopada 2011 r., działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy o samorządzie gminnym, art. 20 ust. 1 i art. 27 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z uchwałą Nr 111/26/2011 Rady Gminy Zawonia z dnia 24 lutego 2011 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego we wsi Zawonia, uchwalonego uchwałą Rady Gminy Zawonia Nr XXII/I 63/2009 z dnia 23 kwietnia 2009 r., dla działki Nr 569/23 i części działki Nr 569/22 oraz po stwierdzeniu zgodności ze "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Zawonia" uchwalonego uchwałą Rady Gminy Zawonia Nr XXVII182/2009 z dnia 26 listopada 2009 r., zmienionego uchwałą Nr 111/16/2011 Rady Gminy Zawonia z dnia 24 lutego 2011 r., Uchwałą Nr IX/60/2011 Rady Gminy Zawonia z dnia 15 listopada 2011 r., Uchwałą Rady Gminy Zawonia z dnia 15 listopada 2011 r., Rada Gminy Zawonia podjęła uchwałę Nr IX/72/2011 z dnia 15 listopada 2011 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego we wsi Zawonia, uchwalonego Uchwałą Rady Gminy Zawonia Nr XXII/163/2009 z dnia 23 kwietnia 2009 r. dla działki nr 569/23 i części działki nr 569/22. W trakcie postępowania nadzorczego dotyczącego tej uchwały organ nadzoru stwierdził podjęcie § 15 ust. 2 uchwały z istotnym naruszeniem art. 28 ust. 1 w związku z art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Uchwalając uchwałę dotyczącą zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Rada Gminy Zawonia w § 15 ustaliła warunki, zasady i standardy zagospodarowania terenu dla infrastruktury technicznej - energetyki, oznaczonego symbolem 1 E. W myśl § 15 ust. 2 uchwały postanowiono - dopuszcza się, w sytuacji ustalenia innej lokalizacji stacji, zmianę przeznaczenia na zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Podjęcie wskazanego zapisu uchwały wiąże się de facto z ustaleniem dla terenu 1 E dwóch różnych przeznaczeń, a więc infrastruktury technicznej-energetyka oraz na podstawie § 15 ust. 2 - zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej.

Zdaniem Organu Nadzoru przytoczone postanowienie uchwały pozostaje w sprzeczności z zasadami sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego i narusza art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jak bowiem wynika z powołanego przepisu, w planie miejscowym określa się obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Z treści art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika ponadto, że przeznaczenie terenów powinno być ustalone jednoznacznie. Regulacja ta pozostaje w związku z treścią art. 4 ust. 1 tej ustawy, zgodnie z którym ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Niewątpliwie zatem to do właściwości organów gminy należy określenie przeznaczenia terenów objętych ustaleniami planu. Ponadto, określenie tego przeznaczenia może nastąpić w konkretnej regulacji, tj. w planie zagospodarowania przestrzennego.

Mając na uwadze racjonalność działania ustawodawcy, skoro powierzył on radzie gminy uchwalenie planu zagospodarowania przestrzennego i określenie w nim, jakie przeznaczenie będą miały określone tereny, dla których plan ten jest uchwalany, rada określając przeznaczenie tych terenów nie może ostatecznego ustalenia ich przeznaczenia pozostawiać innym, bliżej nieokreślonym podmiotom. W ocenie organu nadzoru, rada nie może wprowadzać w treści miejscowego planu rozwiązań alternatywnych, dopuszczających uznaniowe zmienienie przeznaczenia określonych terenów. Tym bardziej, gdy dopuszcza się tak różne i całkowicie odmienne przeznaczenie tych terenów.

Postanowienie § 15 ust. 2 skarżonej uchwały sugeruje możliwość zmiany obowiązującego ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego bez przeprowadzenia przewidzianej przez przepisy prawa procedury planistycznej. W myśl art. 27 ustawy, zmiana studium lub planu miejscowego następuje w takim trybie, w jakim są one uchwalane. Przepis ten wprowadza generalną zasadę, zgodnie z którą miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zmienia się w takim samym trybie, w jakim został on uchwalony. Procedurę zmiany miejscowego planu rozpocząć powinno podjęcie przez radę gminy uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany planu (art. 14 ust. 1 w zw. z art. 27 ustawy). Zmiana planu jest wyrazem samodzielności gminy w zakresie planowania przestrzennego i gmina może w każdym czasie przystąpić do zmiany planu. Jednakże do każdej zmiany miejscowego planu niezbędne jest podjęcie uchwały w sprawie przystąpienia do zmiany tego planu. Konieczne jest również odpowiednie stosowanie regulacji dotyczących trybu sporządzenia planu, w szczególności art. 17 ustawy. Nie oznacza to, iż zmiana planu musi obejmować nowelizację wszystkich merytorycznych treści planu określonych wart. 15 ust. 2 i 3 ustawy, a czynności przewidziane w art. 17 przeprowadza się w zakresie niezbędnym do dokonania tych zmian. W tym kontekście skarżący stwierdza, że ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wyraźnie stanowi w jakim trybie przeprowadza się zmianę miejscowego planu i nie daje radzie gminy kompetencji ani możliwości decydowania, czy przeprowadzenie procedury planistycznej jest w danym przypadku konieczne, zasadne i celowe, czy też nie. Za niedozwoloną należy uznać możliwość wprowadzenia zmiany przeznaczenia terenu bez zmiany ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w tym zakresie. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 czerwca 2009 r.( sygn. akt II OSK 1854/08):(. .. ) miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jako akt prawa miejscowego, stanowiący o ograniczeniach w sposobie wykonywania prawa własności winien stanowić o tym w sposób "czytelny i budzący jak najmniej wątpliwości interpretacyjnych". Jeżeli tego nie czyni, budząc wątpliwości zasadniczej natury co do przeznaczenia terenu, to rzeczywiście może stanowić zagrożenie dla standardów demokratycznego państwa, powielając wątpliwości na etapie rozstrzygnięć indywidualnych. W konsekwencji taki plan to prosta droga do niekończących się sporów interpretacyjnych. oczywiście nie chodzi tu o "zwykłe" wątpliwości interpretacyjne pojedynczych norm prawnych, poddające się wykładni, ale takie, które dotyczą kluczowych kwestii jak przeznaczenie terenu. Jeżeli tak, to tym bardziej plan nie może się ostać w obrocie prawnym i to w całości ze względu na to, że jak zasadnie podnosi się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, wady planu dotyczą przeważającej powierzchni planu, stanowiącej integralną całość planistyczną. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 2 czerwca 2011 r. (sygn. akt II SA/Wr 281/10) zważył, że o ile dopuszczalne jest ustalenie dla jednego terenu różnych funkcji terenu, tak aby nie wykluczały się one wzajemnie, to samo przeznaczenie terenu musi być określone w sposób jednoznaczny. Za ustalenie dla jednego terenu różnych funkcji terenu nie może być natomiast uznane dopuszczenie zmiany funkcji terenów w nieustalonym trybie i przez nieustalony podmiot, powodujące niedookreślenie przeznaczenia terenów. Podobne stanowisko Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyraził w wyroku z dnia 5 listopada 2010 r. (sygn. akt II SA/Wr 375/10), stanowiąc że brak jest możliwości określenia w planie przeznaczenia gruntów w sposób hipotetyczny, czy też alternatywny. Sąd w wyroku tym wskazał również, że niedopuszczalne jest umieszczanie w planie norm otwartych, umożliwiających przejęcie bądź uzupełnienie planistycznych kompetencji gminy przez organy właściwe do wydania decyzji związanych z realizacją inwestycji.

Podsumowując organ nadzoru podkreśla, że procedura uchwalania planu miejscowego jest ściśle wyznaczona przepisami ustawy. Natomiast zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym: "naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części ..."

W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę, udzielonej stosownie do art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Rada Gminy Zawonia uwzględniła skargę w całości. Na uzasadnienie strona przeciwna wskazała, że Rada Gminy Zawonia podjęła uchwałę Nr 1X/72/2011 z dnia 15 listopada 2011 roku w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego da terenu położonego we wsi Zawonia, uchwalonego uchwałą Rady Gminy Zawonia nr XXII/163/2009 z dnia 23 kwietnia 2009 r., dla działki nr 569/23 i części działki nr 569/22. W wyniku badania tej uchwały, Wojewoda Dolnośląski wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, wnosząc o stwierdzenie nieważności § 15 ust. 2 uchwały. Rada Gminy Zawonia zapoznała się z uzasadnieniem skargi i stwierdziła, że jest zasadna. Wnosi zatem o uwzględnienie skargi - stwierdzenie nieważności § 15 ust. 2 uchwały Nr 1X/72/2011 z dnia 15 listopada 2011 roku w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu położonego we wsi Zawonia, uchwalonego uchwałą Rady Gminy Zawonia nr XXII/163/2009 z dnia 23 kwietnia 2009 r., dla działki nr 569/23 i części działki nr 569/22.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) i art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Akty te są zgodne z prawem, jeżeli są zgodne z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Stosownie do art. 147 u.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 u.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały w całości lub w części.

Analizując zakwestionowaną przez Wojewodę Dolnośląskiego uchwałę sąd uznał, że skarga jest zasadna i podzielił w pełni zawartą w niej argumentację.

Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej uchwały (w zakresie zaskarżonym), w pierwszej kolejności wskazać należy, że do zadań własnych gminy należy kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (art. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym [Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.]- zwanej dalej u.p.z.p.). W planie miejscowym określa się obowiązkowo m.in. przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania.

Jednakże przyznana radzie gminy kompetencja w zakresie uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz samodzielność kształtowania i prowadzenia polityki przestrzennej na terenie gminy nie oznacza zupełnej dowolności. Akt prawa miejscowego organu jednostki samorządu terytorialnego stanowiony jest na podstawie upoważnienia ustawowego i winien być sporządzany tak, by przyjęte w oparciu o to upoważnienie normy uzupełniały wydane przez inne podmioty przepisy powszechnie obowiązujące kształtujące prawa i obowiązki ich adresatów. Ustawodawca formułując określoną delegację do wydania aktu wykonawczego przekazuje upoważnienie do uregulowania wyłącznie kwestii nie objętych dotąd żadną normą o charakterze powszechnie obowiązującym w celu ukształtowania stanu prawnego uwzględniającego m.in. specyfikę, możliwości i potrzeby środowiska, do którego właściwy akt wykonawczy jest skierowany. Akty te nie mogą zatem wykraczać poza jakiekolwiek unormowania ustawowe, czynić wyjątków od ogólnie przyjętych rozwiązań ustawowych, a także powtarzać kwestii uregulowanych w aktach prawnych hierarchicznie wyższych. Muszą zawierać sformułowania jasne, wyczerpujące, uniemożliwiające stosowanie niedopuszczalnego, sprzecznego z prawem luzu interpretacyjnego. Tylko w ustawie dozwolone jest ustalanie obowiązków i praw obywateli oraz określenie wyjątków władczej ingerencji w konstytucyjnie gwarantowane prawa i wolności obywateli. Również tylko w ustawie dopuszczalne jest określenie kompetencji organów administracji publicznej. Zakres upoważnienia winien być zawsze ustalany przez pryzmat zasad demokratycznego państwa prawnego, działania w granicach i na podstawie prawa oraz innych przepisów regulujących daną dziedzinę (art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej). Normy kompetencyjne powinny być interpretowane w sposób ścisły- zakaz dokonywania wykładni rozszerzającej przepisów kompetencyjnych oraz wyprowadzania kompetencji w drodze analogii (zob. wyrok WSA w Wrocławiu z dnia 26 stycznia 2005 r., IV SA/Wr 807/04, publ. OSS z 2005 r., nr 2, poz. 43).

W konsekwencji należy wskazać, że wprowadzenie przez Radę Gminy Zawonia w kontrolowanej uchwale o zmianie planu unormowania dopuszczającego, w sytuacji zmiany lokalizacji stacji transformatorowej, zmianę przeznaczenia działki dla infrastruktury technicznej (energetyki - 1E) na zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, należy uznać za istotne naruszenie art. 28 ust. 1 w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 1 powołanej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W istocie, bowiem takie unormowanie wiąże się z ustaleniem dla terenu 1 E dwóch innych przeznaczeń, a więc albo infrastruktury technicznej, a konkretnie energetyki; albo na podstawie § 15 ust. 2 - zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej.

Ustawodawca przyznając gminie uprawnienie do samodzielnego kształtowania przestrzeni i sposobu jej wykorzystania zagwarantował równocześnie możliwość przeciwdziałania takiemu sposobowi jej zagospodarowania, dopuszczonemu na podstawie decyzji, który nie odpowiada koncepcji przyjętej przez gminę w planie miejscowym. Celowi temu służy przepis art. 65 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nakazujący organowi, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego stwierdzenia jej wygaśnięcia, jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Ustalenia kontrolowanego planu, które dopuszczają możliwość zmiany przeznaczenia terenu bez zmiany uchwały w trybie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stoją w sprzeczności z postanowieniami ustawy obligującymi radę gminy do przeprowadzenia procedury planistycznej właściwej dla zmiany miejscowego planu, w każdym przypadku, gdy konieczność takiej zmiany zachodzi.

Regulacja zawarta w kwestionowanym unormowaniu wskazuje – jak prawidłowo stwierdza organ nadzoru – na naruszenie przez radę gminy zasady przyjętej w przepisie art. 27 powoływanej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez dopuszczenie możliwości zmiany ustaleń planu w zakresie przeznaczenia terenu bez jednoczesnego przeprowadzenia procedury zmieniającej plan miejscowy oraz w przepisie art. 15 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, nakazujących określenie obowiązkowo w planie miejscowym przeznaczenia terenów o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. W tym kontekście wskazać należy, iż możliwe jest ustanowienie w planie miejscowym mieszanego przeznaczenia konkretnych terenów w zależności od ich specyfiki, bowiem art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy nie wprowadza żadnych ograniczeń co do określenia rodzaju przeznaczenia terenu, a jedynie nakazuje określić linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 października 2008 r., sygn. akt IIOSK 567/08). Bezsporne jest, iż treść przepisów planu wespół z innymi przepisami determinują sposób wykonywania prawa własności, a w krańcowych przypadkach przy wykorzystaniu terenu przewidzianego w planie na cele publiczne może prowadzić do wywłaszczenia prawa własności. Takie alternatywne (i całkowicie rozłączne) określenia przeznaczenia jednego terenu w planie miejscowym powoduje, że konkretyzacja przeznaczenia takiego terenu odbywała by się nie w toku uchwalania planu miejscowego, lecz w jakimś innym, niezgodnym z obowiązującym prawem trybie, dodatkowo np. przez organ nie mający w tym zakresie kompetencji. Takie zaś formy działania administracji należy uznać za niedopuszczalne, wobec zasady legalizmu ujętej w art. 7 Konstytucji RP, stosownie do której organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa.

Jak bowiem wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 czerwca 2009 r., (sygn. akt II OSK 1854/08) "miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jako akt prawa miejscowego, stanowiący o ograniczeniach w sposobie wykonywania prawa własności, winien stanowić o tym w sposób czytelny i budzący jak najmniej wątpliwości interpretacyjnych. Jeżeli tego nie czyni, budząc wątpliwości zasadniczej natury co do przeznaczenia terenu, to rzeczywiście może stanowić zagrożenie dla standardów demokratycznego państwa, powielając wątpliwości na etapie rozstrzygnięć indywidualnych. W konsekwencji taki plan to prosta droga do niekończących się sporów interpretacyjnych. I oczywiście nie chodzi tu o zwykłe wątpliwości interpretacyjne pojedynczych norm prawnych, poddające się wykładni, ale takie, które dotyczą kluczowych kwestii jak przeznaczenie terenu".

Reasumując, powołane wcześniej postanowienie zaskarżonej uchwały planistycznej może prowadzić do zmiany przeznaczenia terenu bez przeprowadzenie wymaganej prawem procedury planistycznej, co doprowadziło by do sytuacji niezgodnej z prawem. Z tych względów kwestionowany zapis aktu planistycznego stanowi zagrożenie dla standardów demokratycznego państwa, bowiem w akcie stanowienia prawa normy prawne, które mogą być podstawą do podejmowania rozstrzygnięć indywidualnych powinny być ustalone jednoznacznie.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 147 § 1 u.p.p.s.a. orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. Podstawę dla orzeczenia zawartego w pkt II stanowił przepis art. 152 przywołanej ustawy, zaś orzeczenie zawarte w p. III orzeczenia znajduje swoje uzasadnienie w art. 200 tejże ustawy.