Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 159/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-05-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Andrzej Kuba po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Z. R. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 12 marca 2017 r. sygn. akt II SA/Bk 45/18 w zakresie odrzucenia skargi oraz zwrotu wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi Z. R. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 12 marca 2018 r., sygn. akt II SA/Bk 45/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odrzucił skargę Z. R. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2017 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 22 stycznia 2018 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 450 złotych, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, do pod rygorem odrzucenia skargi, a zarządzeniem z dnia 24 stycznia 2018 r. wezwano do usunięcia braków formalnych skargi przez jej podpisanie w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Przedmiotowe wezwania doręczono Skarżącemu w dniu 25 stycznia 2018 r. W wyznaczonym terminie Skarżący uiścił wpis sądowy natomiast nie podpisał skargi. W związku z powyższym skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący, zarzucając zaskarżonemu rozstrzygnięciu błąd w ustaleniach faktycznych polegających na przyjęciu, że doręczono mu w dniu 25 stycznia 2018 r. zarządzenie z dnia 24 stycznia 2018 r. o wezwaniu do usunięcia braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie. Skarżący przyznał, że w dniu 25 stycznia 2018 r. doręczono mu przesyłkę, która zawierała zarządzenie z dnia 22 stycznia 2018 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu wraz z pouczeniem, oraz odpis pisma Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z dnia 8 listopada 2017 r., stanowiącego odpowiedź na skargę. Przesyłka ta nie zawierała zarządzenia z dnia 24 stycznia 2018 r. o wezwaniu do usunięcia braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie w wyznaczonym do tego terminie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Jak słusznie zauważył Sąd I instancji, zgodnie z art. 46 § 1 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać m.in. podpisy strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Zgodnie zaś z art. 49 § 1 p.p.p.s. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. W przypadku zaś skargi, niewykonanie w wyznaczonym terminie wezwania do uzupełnienia jej braków obliguje sąd do jej odrzucenia, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.p.s.a.

Jak wynika z akt sprawy, w związku z wniesieniem przez skarżącego skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego, zarządzeniami z dnia 22 stycznia 2018 r. Przewodniczący Wydziału II WSA w Białymstoku wezwał skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia poprzez podpisanie skargi, zarządził doręczenie skarżącemu odpisu odpowiedzi na skargę, a także – odrębnym zarządzeniem z tego samego dnia – wezwał do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Powyższe wezwania, wraz z pismami przewodnimi datowanymi na dzień 24 stycznia 2018 r., zostały nadane w jednej przesyłce, co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, i zostały doręczone w dniu 25 stycznia 2018 r. W terminie do uzupełnienia tych braków skarżący jedynie uiścił wpis od skargi. Nie ulega wątpliwości, że znajdujące się w aktach sprawy zwrotne potwierdzenie odbioru jest dokumentem urzędowym – korzystającym z domniemania prawdziwości. Domniemanie to może być jednak podważone, przy czym ustawa – Kodeks postępowania administracyjnego nie wprowadza ograniczeń, co do środków dowodowych, zmierzających do obalenia domniemania zgodności takich dokumentów z prawdą. Jak wynika z akt sądowych sprawy, wezwania do usunięcia braków formalnych skargi przesłano w jednej przesyłce, co z uwagi na potrzebę ograniczania kosztów funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości uznać należy za działanie zrozumiałe. Skarżący twierdzi jednak, że w kopercie doręczonej w dniu 25 stycznia 2018 r. nie zawierała zarządzenia o wezwaniu braków formalnych skargi poprzez jej podpisanie. Wskazał też, że przesyłka ta w opisie swojej zawartości nie wskazywała, że zawiera to zarządzenie. Podkreślił ponadto, że nieprawdopodobne byłoby doręczenie mu zarządzenia z dnia 24 stycznia 2018 r. w dniu następnym, tj. 25 stycznia 2018 r. Tymczasem, jak to wynika z akt sprawy, wprawdzie zarządzenia zostały wydane w dniu 22 stycznia 2018 r., to pisma przewodnie zostały sporządzone w dniu 24 stycznia 2018 r. i wraz z zarządzeniami zostały skarżącemu doręczone w dniu 25 stycznia 2018 r. Zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki z adnotacją o jej zawartości zawiera datę i podpis odbiorcy, stanowi więc dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone, korzystając z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone, a skarżący skutecznie tego domniemania – w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego – nie podważył.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.