Postanowienie NSA, sygn. akt I GZ 115/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-04-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono zażalenie

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Grzelak po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Fundacji A w S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 grudnia 2021 r., sygn. akt III SA/Wr 370/21 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi Fundacji A w S. na czynność Wójta Gminy w Domaniowie w przedmiocie nieprzekazania dotacji oświatowej dla uczniów oddziału przedszkolnego postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z 21 grudnia 2021 r. odrzucił skargę Fundacji A w S. na czynność Wójta Gminy w Domaniowie w przedmiocie nieprzekazania dotacji oświatowej dla uczniów oddziału przedszkolnego.

Sąd I instancji wskazał, iż w skardze złożonej na powyższą czynność nie podano wartości przedmiotu zaskarżenia. W związku z tym, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III z 29 czerwca 2021 r. wezwano stronę skarżącą do usunięcia braku formalnego skargi, w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia przez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia. Przesyłka z wezwaniem nie została podjęta przez adresata, a po jej zwrocie do nadawcy - tutejszego Sądu - przesyłkę pozostawiono w aktach ze skutkiem doręczenia na dzień 28 października 2021 r. Termin do usunięcia braku formalnego skargi upłynął bezskutecznie.

Powołując się na treść art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a.") Sąd I instancji odrzucił skargę.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca wniosła o jego uchylenie w całości, ewentualnie uchylenie postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, a to art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a., wyrażające się w błędnym w okolicznościach niniejszej sprawy przyjęciu, jakoby skarżąca miała nie dokonać w terminie czynności uzupełnienia skargi bez swojej winy, podczas gdy kierowana do niej korespondencja z Sądu w niniejszej sprawie nie została nigdy doręczona (brak pozostawienia awizo, w tym w sposób taki, który dawałby możliwość odbioru kierowanego do Fundacji wezwania, brak możliwości powzięcia wiedzy o w/w korespondencji, mimo zachowania wymaganej w sprawie staranności], co zostało na obecnym etapie postępowania nie tylko uprawdopodobnione, ale wręcz udowodnione, w tym za pomocą wnioskowanych w piśmie skarżącej dowodów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

Przepis art. 215 § 1 p.p.s.a. nakłada na podmiot wszczynający postępowanie sądowe w danej instancji obowiązek podania wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Obowiązek taki spoczywa m.in. na stronie wnoszącej skargę do sądu administracyjnego (por. art. 230 i ar. 231 p.p.s.a.). Jak wskazuje się w piśmiennictwie, niedochowanie wymogu podania w skardze wartości przedmiotu zaskarżenia stanowi brak formalny, do którego uzupełnienia wzywa stronę przewodniczący (art. 49 § 1 p.p.s.a.). Nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie takiego braku obliguje sąd do odrzucenia wniesionej skargi (por. Małgorzata Niezgudka-Medek, Komentarz do art. 215 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w: Dauter B., Gruszczyński B., Kabat A., Niezgódka-Medek M., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., Lex, 2011).

Na gruncie rozpoznawanej sprawy, bezsporną okolicznością jest, że strona mimo wezwania, nie uzupełniła braku formalnego skargi, polegającego na podaniu w ww. piśmie wartości przedmiotu zaskarżenia. W zażaleniu strona skarżąca twierdzi, że nie otrzymała wezwania do uzupełnienia ww. braku od skargi. Z akt sprawy wynika wprawdzie, że przesyłka nie została podjęta przez adresata (skarżącą Fundację), jednak nie oznacza to nieprawidłowości jej doręczenia.

Jak stanowi art. 73 § 1- 4 p.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1.

Z adnotacji pracownika Poczty Polskiej widniejących na kopercie zawierającej sporne wezwanie (k. 32 akt sądowych) wynika, że przesyłkę pozostawiono w placówce pocztowej, o czym w dniu 14 października 2021 r. umieszczono zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej. Powtórne awizo miało miejsce 22 października 2021 r., po czym w związku niepodjęciem przesyłki z placówki pocztowej, w dniu 29 października 2021 r. zwrócono ją do nadawcy. Zarządzeniem z 6 grudnia 2021 r. uznano ww. przesyłkę za doręczoną w dniu 28 października 2021 r. – zgodnie z art. 73 § 1-4 p.p.s.a., czyli z upływem 14 dni od dnia pierwszego awizo (14 października 2021 r.). Twierdzenie skarżącej, że nie otrzymała żadnego zawiadomienia o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej, nie ma oparcia w aktach sprawy. Przeciwnie, z dokumentu urzędowego, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru, wynika, że przesyłka była dwukrotnie awizowana. W ocenie NSA, strona skarżąca w żaden sposób nie podważyła wiarygodności tego dokumentu.

W tych okolicznościach NSA stwierdził, że doręczenie wezwania z

5 października 2021 r. do wykonania zarządzenia z 29 czerwca 2021 r. było prawidłowe, w związku z czym Sąd I instancji prawidłowo odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., wobec niepodania wartości przedmiotu zaskarżenia.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.