Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1175/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6201 Prawo wykonywania zawodu lekarza, aptekarza pielęgniarki, położnej
Hasła tematyczne: Służba zdrowia
Skarżony organ: Rada Lekarska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 12 ust. 1-3
journal: Dz.U. 2016 poz 522
law: Ustawa z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Smołucha, , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Protokolant sekr. sąd. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi Z. T. na uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia prawa wykonywania zawodu lekarza na czas trwania niezdolności oddala skargę


UZASADNIENIE

Sygnatura akt VII SA/Wa 1175/18

UZASADNIENIE

Okręgowa Rada Lekarska w K. uchwałą z dnia [...] grudnia 2017 r., Nr [...], na podstawie art. 12 ust. 1 - 3 i 5 w zw. z art. 57 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (tekst jednolity - Dz. U. 2017r., poz.125 ze zm.) i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, art. 5 pkt 6 i art. 25 pkt 4 ustawy z dnia 2 grudnia 2009r. o izbach lekarskich ( tekst jednolity, Dz. U. 2016r., poz. 522 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 3 listopada 2011 r. w sprawie trybu powoływania i sposobu działania komisji orzekającej w przedmiocie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu albo ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych oraz trybu orzekania o niezdolności do wykonywania zawodu lekarza albo ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych (Dz. U. z 2011 r., Nr 246, poz. 1475) - zawiesiła lekarzowi Z. T. prawo wykonywania zawodu lekarza na okres trwania niezdolności.

W uzasadnieniu uchwały wskazano, że do zadań powierzonych jednostkom organizacyjnym samorządu lekarskiego ustawą z dnia 2 grudnia 2009 roku o izbach lekarskich należy w szczególności prowadzenie postępowań w przedmiocie niezdolności do wykonywania zawodu lekarza (art. 5 pkt 6).

Zgodnie z art. 25 pkt 4 w zw. z art. 5 pkt 6 ww. ustawy działalnością okręgowej izby w zakresie orzekania o niezdolności do wykonywania zawodu lekarskiej kieruje właściwa okręgowa rada lekarska.

Zgodnie z art. 12 ust. 1-5 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty, jeżeli okręgowa rada lekarska stwierdzi, że istnieje uzasadnione podejrzenie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu lub ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych ze względu na stan zdrowia uniemożliwiający wykonywanie zawodu lekarza, powołuje komisję złożoną z lekarzy specjalistów z odpowiednich dziedzin medycyny.

Komisja wydaje orzeczenie w przedmiocie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu albo ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych.

Lekarz ma obowiązek stawienia się przed komisją, poddania się niezbędnym badaniom. Okręgowa rada lekarska na podstawie orzeczenia komisji może podjąć uchwałę o zawieszeniu prawa wykonywania zawodu na okres trwania niezdolności albo o ograniczeniu wykonywania określonych czynności medycznych na okres trwania niezdolności.

Lekarz, w stosunku do którego podjęto uchwałę o zawieszeniu prawa wykonywania zawodu lub ograniczeniu wykonywania określonych czynności medycznych, może wystąpić do okręgowej rady lekarskiej o uchylenie uchwały, jeżeli ustaną przyczyny zawieszenia lub ograniczenia, nie wcześniej jednak niż po upływie 6 miesięcy od podjęcia uchwały okręgowej rady lekarskiej.

W świetle art. 57 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty do uchwał samorządu lekarzy w sprawach orzekania o niezdolności do wykonywaniu zawodu, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego odnoszące się do decyzji administracyjnych, lekarzowi, którego dotyczy postępowanie, przysługuje odwołanie do Naczelnej Rady Lekarskiej, a ww. uchwały podpisują prezes lub wiceprezes i sekretarz okręgowej rady lekarskiej.

Tryb powołania komisji oraz sposób jej działania określa Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 3 listopada 2011 r. w sprawie trybu powoływania i sposobu działania komisji orzekającej w przedmiocie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu albo ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych oraz trybu orzekania o niezdolności do wykonywania zawodu lekarza albo ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych.

Komisja w celu wydania orzeczenia przeprowadza badanie lekarskie, a także może skierować lekarza na niezbędne badania lub obserwację w podmiocie leczniczym lub wystąpić o wydanie dodatkowej opinii lekarza specjalisty w odpowiedniej dziedzinie medycyny.

Okręgowa Rada Lekarska w K. stwierdzając, iż istnieje uzasadnione podejrzenie niezdolności do wykonywania zawodu lekarza przez Z. T.- uchwałą z dnia [...].06.2014r., Nr [...], powołała Komisję Orzekającą do oceny zdolności do wykonywania zawodu przez skarżącego.

Lekarz odwołał się od powyższej uchwały, a po jej utrzymaniu przez Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej (uchwała Nr [...] z dnia [...] września 2014 roku) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 1 czerwca 2015 roku (sygn. akt. VII SA/Wa 2673/14) - wniesioną skargę oddalił.

W toku postępowania prowadzonego w zakresie niezdolności do wykonywania zawodu wpłynęła informacja z oddziału NFZ w K. o stwierdzonych nieprawidłowościach w ordynacji leków przez lek. Z. T.

Okręgowa Rada Lekarska w K. Uchwałą Nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. ograniczyła Z. T. prawo wykonywania zawodu lekarza w części dotyczącej ordynacji leków, do czasu zakończenia postępowania, prowadzonego w przedmiocie niezdolności do wykonywania zawodu.

W dalszym toku postępowania w przedmiocie niezdolności do wykonywania zawodu, Komisja Orzekająca, przeprowadziła w dniu 29.01.2016 r. badanie Z. T. stwierdzając, podejrzenie zespołu psychotycznego. W orzeczeniu wskazano jednocześnie, że "w związku z wątpliwościami diagnostycznymi wnioskujemy o skierowanie badanego do szpitala psychiatrycznego celem pogłębienia diagnostyki."

Przewodnicząca Komisji zwróciła się do Dyrekcji [...] Centrum Psychiatrii w M. o przyjęcie lek. Z. T. i przeprowadzenie zaleconej obserwacji. Lekarz do ww. palcówki nie stawił się.

Ostatecznie zalecone przez Komisję badania lek. Z. T., przeprowadzone zostały przez zespół lekarzy psychiatrów oraz psychologa z Oddziału Psychiatrii Dorosłych Szpitala [...] w K..

W opinii psychologicznej sporządzonej przez specjalistę psychologii klinicznej mgr A. T. (badania z 24.04.2017r., 6.07.2017r., 10.07.2017r.) wskazano, że "Badany zorientowany prawidłowo auto i allopsychicznie, w dobrym kontakcie werbalnym, w kontakcie napięty, z podejrzliwym nastawieniem wobec badającego (prosi o zniszczenie notatek, ponieważ obawia się, że będzie w związku z nimi nękany), starający się "dobrze wypaść" i próbujący w związku z tym wymóc na badającym drobne manipulacje wynikami. Badany jest lekarzem pediatrą, skierowanym na konsultację psychiatryczną oraz badanie psychologiczne celem orzeczenia jego zdolności do wykonywania zawodu lekarza lub ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych ... . Wg relacji badanego, jest on od 2013 roku nękany i szantażowany, groźby dotyczyły również jego córki. Nasyłane kontrole, sprawdzanie gabinetu, dokumentacji, dokonywane wielokrotnie przez Izby Lekarskie, Sanepid, Urząd Skarbowy, a nawet Ministerstwo, trwały wg badanego do połowy lipca 2015 roku, poskutkowały decyzją wstrzymania prawa wykonywania zawodu (później odwołaną) oraz dwoma zawałami (pierwszy z powikłaniami - sepsą, śpiączką). Obecnie badany nadal pracuje, będąc na emeryturze i nie zamierza przerywać praktyki lekarskiej. Zaprzecza jakimkolwiek poważniejszym chorobom, urazom, bólom głowy, utratom przytomności, zatruciom, spożywaniu alkoholu, paleniu papierosów. Przebadany Testem TYM, Testem Zegara, wybranymi próbami Zestawu do badania zaburzeń funkcji poznawczych Łuckiego oraz Skalą Wechsler Wais-R(PL). Podczas badania widoczne kłopoty z koncentracją, niewielkie problemy z rozumieniem poleceń testu, dziwaczne uwagi, opuszczanie niektórych zadań. Podczas badania Skalą Wechslera badany jest natarczywy w stosunku do badającego, próbuje wymóc na nim nie zapisywanie złych wyników, lub korektę uzyskanych, łącznie z przekraczaniem granic cielesnych (łapie za rękę z długopisem badającego). Nie reaguje również na kolejne prośby ograniczenia takich działań, wymagając natarczywie po każdej kolejnej swojej odpowiedzi, aby badający potwierdzał jej poprawność bądź niepoprawność, co w znacznej mierze zaburza proces badania i przedłuża jego czas. W związku z tym, a także ze spowolnieniem procesów poznawczych badanego - nie udaje mu się wykonać badania podczas jednej sesji (1,5h), przez co konieczne jest kolejne spotkanie, aby badanie dokończyć.

Wyniki badań:

TYM - badany uzyskał wynik 41 pkt., miał duże problemy z narysowaniem zegara (zarówno z prawidłowym rozmieszczeniem cyfr, jak i zaznaczeniem wskazówek) oraz z zadaniem połączenia kropek w odpowiedni kształt (nie mógł zrozumieć polecenia). Widoczne również problemy z pamięcią, zarówno świeżą, jak i dawną. Test Zegara - wykonany powtórnie (po Teście TYM), celem weryfikacji wyniku - pokazał również problemy - pacjent nadal nie jest w stanie zaznaczyć prawidłowo godziny, rysuje tylko jedną wskazówkę (nie potrafi skorygować błędu mimo posłużenia się swoim zegarkiem jako pomocą - wbrew zaleceniu badającego). Próby Łuckiego - pokazują zaburzenia w zakresie : pamięci świeżej, zarówno wzrokowej (zapamiętuje 2-4 elementów), jak i słuchowo-werbalnej (zniekształcanie treści); praksji (dynamicznej i przestrzennej), liczenia (3 błędy w odejmowaniu po 1) oraz niewielkie w próbie rytmu.

Gnozja wzrokowa, stereognozja, kategoryzowanie, myślenie abstrakcyjne, fluencja słowna - pozostają na dobrym poziomie.

Krzywa uczenia - widoczne duże kłopoty z koncentracją uwagi, jednak badany z powodzeniem uczy się 10 wyrazów w 4 próbach; po dystrakcie wynik spada do 9. Wyniki powyższych testów wskazują na istnienie zaburzeń funkcji poznawczych, sugerując otępienny charakter zmian.

Wechsler Wais - badany uzyskał w skali pełnej wynik 114 pkt, w skali słownej 117 pkt., w skali bezsłownej 109 pkt.

Wyniki czynnikowe kształtują się następująco : Rozumienie werbalne -126 pkt., Organizacja percepcyjna - 108 pkt., Pamięć i odporność na dystraktory - 102 pkt.

Analiza wyników pokazuje raczej nierównomierne obniżenie w zakresie większości funkcji oraz pozwala domyślać się degradacji funkcji poznawczych, czego wskaźnikiem jest prawdopodobnie obniżony w stosunku do posiadanego wcześniej wynik IQ (114 pkt ) - odpowiadający inteligencji przeciętnej, u badanego, którego iloraz inteligencji najprawdopodobniej odpowiadał w przeszłości wartościom przynajmniej wysokim.

Skala bezsłowna jest obniżona w stosunku do skali słownej, co sugeruje organiczny charakter zmian, podobnie jak wyniki czynnościowe, gdzie wynik Rozumienia werbalnego (126) znacznie przewyższa wyniki Organizacji percepcyjnej (108) oraz Pamięci i odporności na dystraktory (102), które jednoznacznie pokazują obniżenie w zakresie wielu funkcji poznawczych wrażliwych na degradację związaną z wiekiem bądź procesami chorobowymi. Podtesty, w których widoczne jest największe obniżenie to Powtarzanie cyfr (10), Arytmetyka (9), Układanki (8), Symbole cyfr (12) i Klocki (11), które odpowiadają za zdolności skupiania uwagi, pamięć bezpośrednią, odporność na dystraktory, a także myślenie abstrakcyjne, proces planowania i zdolności do analizy i syntezy, konceptualizm oraz możliwości uczenia się nowych informacji i utrzymywania ich w pamięci krótkotrwałej.

Zmiany te sugerują prawdopodobną lokalizację uszkodzeń jako korowe struktury płatów czołowych oraz okolic ciemieniowo-skroniowo-potylicznych półkuli prawej i lewej i wskazują na istotną utratę możliwości poznawczych badanego."

W opinii lekarskiej sporządzonej przez specjalistów z zakresu psychiatrii wskazano, że "Opinia została przygotowana w oparciu o dostarczoną dokumentację medyczną i przeprowadzone w dniach 20.04 2017r. i 11.05.2017r. badanie psychiatryczne na terenie Poradni Terapii Rodzin Szpitala [...] w K. przez specjalistów z zakresu psychiatrii dr hab. n. med. M.F. i dr n. med. W. R. przy wykorzystaniu równolegle sporządzonej opinii neuropsychologicznej mgr A.T. (badania psychologiczne przeprowadzone w dniach: 27.04.2017r., 06.07.2017r., 10.07.2017r.).

Przygotowanie opinii dotyczącej lekarza Z. T. zostało zlecone wyżej wymienionym lekarzom przez dr. hab. n. med. M. P., ordynatora Oddziału Klinicznego Klinik Psychiatrii Dorosłych i Dzieci i Młodzieży.

W oparciu o dokumentację dostarczoną przed badaniem przez żonę badanego oraz rozmowy z dr n. med. J. H. i dr. n. med. A. W., ustaliliśmy, że chodzi o określenie zdolności Badanego do wykonywania zawodu lekarza. Badany Z. T. potwierdził taki cel. Przed drugą częścią badania otrzymaliśmy z Okręgowej Izby Lekarskiej na naszą prośbę sformułowane pisemnie określenie celu badania - określenie zdolności do wykonywania przez Badanego zawodu lekarza. Nie mieliśmy informacji dotyczących przyczyn na podstawie których Okręgowa Izba Lekarska w K. podjęła decyzję o badaniu oraz obserwacji psychiatrycznej. Nie mieliśmy wglądu do opisu wcześniejszego badania psychiatrycznego (badań pierwszego etapu), dysponowaliśmy jedynie informacją, że lekarz Z. T.kierowany był przez Komisję Okręgowej Izby Lekarskiej w K. na obserwację psychiatryczną do szpitala w M., do której nie doszło z powodu problemów zdrowotnych - dolegliwości bólowych kręgosłupa (informacja uzyskana od Badanego w trakcie badania). Badany Z. T. stawił się w wyznaczonym terminie (20 kwietna 2017 r.), w towarzystwie żony, która udzieliła w trakcie badania krótkiego wywiadu na temat okoliczności związanych ze stanem zdrowia Badanego. Po pierwszym badaniu miało miejsce drugie (11 maja 2017 r.), już po uzyskaniu doprecyzowania celu badania z OIL w K. jak również po pierwszej części badania psychologicznego. Dodatkowo w przebiegu badania dochodziło do kilku spotkań i kontaktów telefonicznych i osobistych z inicjatywy badanego bądź jego żony. W dwóch spotkaniach z żoną Badanego mających miejsce 20.04.2017r. oraz 11.05.2017r. zapewniała nas Ona o bardzo dużej sprawności zawodowej i poznawczej męża. wyraźnie podkreślając dobre cechy i zaprzeczając negatywnym, nawet drobnym powszechnie spotykanym. Prezentowała sylwetkę męża jako wspaniałego człowieka i znakomitego lekarza. Po drugim badaniu miało miejsce spotkanie Badanego i jego żony z dr hab. M. F. w celu uzyskania informacji, kiedy będą dostępne wyniki badania i wnioskowania o przyśpieszenie prac nad opinią. Ponaglanie motywowali Oni pragnieniem Badanego by udać się na urlop, pierwszy od pięciu lat i niepewnością czy nie będzie on kolidował z terminami ew. dodatkowych badań. W rozmowie tej Badany z żoną próbowali także wywrzeć nacisk by odsunąć od dalszego badania mgr A. T.(podobnie jak w czasie wcześniejszego badania), dostarczając opinię sporządzoną 06.06.2017r. przez psychologa A. M. R. Opinia ta formułuje zalecenia wypoczynku oraz utrzymania właściwej równowagi między życiem zawodowym i prywatnym jako kluczową i orzeka zdolność Badanego do pracy zawodowej. Powołano się w niej na wykonane badanie przesiewowym testem ACE, nie wymieniając innych narzędzi diagnostycznych. Nie dostarczono także wyników źródłowych dla przyjętych interpretacji. W czasie tej rozmowy dr hab. F. odebrał ustną skargę na zachowanie drugiego badającego psychiatry dr. R., Badany stwierdził, że "dr R. sugerował, że jego ojciec mógł nadużywać alkoholu w związku z tym, że to zachowanie jest często spotykane na P.". Badany uznał, że takie pytanie w wywiadzie psychiatrycznym dotyczące możliwości przyjmowania alkoholu w rodzinie "uwłacza dobrej pamięci jego Ojca". Druga skarga dotyczyła zachowania dr. R. w czasie jedynego fragmentu badania somatycznego mającego ocenić charakter blizny na czole, w celu obejrzenia której należało odsunąć włosy. Badany twierdził, że "dr R. szarpał go wtedy za perukę w upokarzający i poniżający go sposób, co uważa za zachowanie niedopuszczalne przy badaniu". Badany zgłaszając tą skargę wydawał się przy tym w żaden sposób nie odnosić do faktu, że dr hab. F. uczestniczył w tym badaniu obserwując go z bliskiej odległości i nie stwierdził zdarzenia opisanego przez Badanego. Sytuacja taka nie miała miejsca w trakcie badania. 12 lipca miał miejsce kontakt telefoniczny Badanego z dr. hab. F. Miał on na celu upomnienie się o szybką i pozytywną opinię. Ponadto Badany po mającym miejsce wcześniej badaniu psychologicznym kwestionował wartość użytego w badaniu narzędzia (WAIS) mówiąc, że Jest przestarzałe i wycofywane", powołując się na rzekome opinie autorytetów. Miało miejsce także kilka innych, kontaktów telefonicznych i osobistych dr. hab. M. F. z Badanym, Jego żoną i jeden raz siostrą. Tematyką tych kontaktów było głównie naciskanie na przyśpieszenie badań, upominanie się o korzystną opinię i próby kwestionowania badania psychologicznego a w szczególności przeprowadzającej go osoby. Żona i siostra Badanego przekonywały w czasie tych spotkań o wyjątkowych przymiotach badanego jako lekarza i próbowały nalegać na sformułowanie opinii zgodnie z oczekiwaniami Badanego.

Pan Z. T. lał 71, żonaty, jest lekarzem pracującym w prywatnej praktyce lekarskiej na terenie własnego domu w K. Obecnie badany pracuje, będąc na emeryturze i nie ma planów zakończenia praktyki lekarskiej. Wg relacji badanego, jest on od 2013 roku "nękany poprzez nasyłane kontrole jego gabinetu lekarskiego dokonywane przez NFZ, Izbę Lekarską, Sanepid, Urząd Skarbowy oraz Izbę Skarbową". Kontrole te wg Badanego spowodowały decyzję wstrzymania prawa wykonywania zawodu (później odwołaną). Według badanego silny stres przeżyty w związku z tą sytuacją doprowadził u niego do znacznego pogorszenia stanu zdrowia, w tym dwóch zawałów serca.... .

Badany Z. T. wyraził zgodę na przeprowadzenie badania psychiatrycznego oraz przygotowanie opinii i udzielenie jej Okręgowej Izbie Lekarskiej. Badany był świadomy, prawidłowo zorientowany auto i allopsychicznie, w dobrym kontakcie werbalnym, w zachowaniu w miarę spokojny. Nastawienie do badania prezentowane przez badanego było nieufne, momentami wydawał się podejrzliwy. Stwierdził na początku badania, że w marcu 2013 roku ktoś z Izby Lekarskiej oświadczył mu "mamy zaufanych psychiatrów, którzy zrobią co chcemy". Próbował przejąć w rozmowie inicjatywę na jej początku próbując od badających wymóc odpowiedź lub potwierdzenie kwestii dotyczących Przysięgi Hipokratesa, jak się później okazało, by argumentem etycznym uzasadnić konieczność kontynuowania przez niego pracy lekarza. Innym uzasadnieniem domagania się oczekiwanej przez siebie opinii o możliwości braku przeciwwskazań do wykonywania zawodu było twierdzenie, że "uzasadnia to rekomendacja pacjentów, którzy są kompetentni ocenić jakość pracy lekarza chcąc przychodzić do Niego na wizyty". Podawał również inne argumenty odnoszące się do swoich dokonań na polu medycyny, także niedawnych. Był bardzo zmotywowany do przedstawiania swojej przydatności zawodowej w korzystnym świetle co skutkowało brakiem ujawniania możliwości krytycznej oceny swoich możliwości zawodowych, a wręcz ich idealizowaniem. Pacjent przejawiał nastrój chwiejny, w większości wyrównany, czasem przechodzący w umiarkowanie dysforyczny. W wypowiedziach widoczne jest zaleganie afektu i drobiazgowość. Prezentował nastawienia prześladowcze, co jednak w kontekście podawanych przez niego okoliczności - uciążliwych, wielomiesięcznych, niezrozumiałych dla niego kontroli - można by uznać za objaw reaktywny w stosunku do przeżywanym doświadczeń. Pacjent nie zgłaszał poważniejszych objawów psychopatologicznych poza związanymi z poczuciem przewlekłego silnego stresu i obciążenia związaną z sytuacją kontroli, badań, zagrożenia bliżej nieokreślonymi karami i konsekwencjami. W trakcie badania zaprzeczał występowaniu urojeń i halucynacji. Nie wypowiadał wprost treści urojeniowych. Zaprzeczał objawom lękowym, depresyjnym i psychotycznym. Zaprzeczał myślom i tendencjom samobójczym. Swój stan psychiczny ocenia jako dobry. W badaniu widoczne są zaburzenia funkcji poznawczych najprawdopodobniej związane ze zmianami organicznymi w centralnym systemie nerwowym, w szczególności zaburzenia pamięci świeżej przy dobrze zachowanej pamięci dawnej. Wypowiedzi Badanego są w zasadzie spójne jednak obserwowano nadmierną dygresyjność, wielowątkowość, rozwlekłość w wypowiedziach. Pojawiają się pomyłki związane z pogorszeniem sprawności funkcji poznawczych w zakresie używanego słownictwa np. "postępowania w Izbie Przyjęć", zamiast "w NFZ". Pan Z. T. miał wykonane badanie neuropsychologiczne przez mgr A. T., specjalistę psychologii klinicznej w dniach: 27.04.2017, 06.07.2017, 10.07.2017 (opinia psychologiczna w załączeniu). Został przebadany Testem TYM, Testem Zegara, wybranymi próbami Zestawu do badania zaburzeń funkcji poznawczych Łuckiego oraz Skalą WAIS-R (PL).

W badaniu neuropsychologicznym stwierdzono zaburzenia funkcji poznawczych w zakresie pamięci świeżej zarówno wzrokowej jak i słuchowo-werbalnej, praksji, liczenia, koncentracji, uwagi, planowania, analizy, myślenia abstrakcyjnego, zdolności uczenia się.

W opinii psychologicznej mgr A. T. stwierdzono "Badany miał duże problemy z narysowaniem zegara (zarówno z prawidłowym rozmieszczeniem cyfr, jak i zaznaczeniem wskazówek) oraz z zadaniem połączenia kropek w odpowiedni kształt (nie mógł zrozumieć polecenia). Test Zegara - wykonany powtórnie (po Teście TYM), celem weryfikacji wyniku - pokazał również problemy - pacjent nadal nie był w stanie zaznaczyć prawidłowo godziny, rysował tylko jedną wskazówkę (nie potrafił skorygować błędu mimo posłużenia się swoim zegarkiem jako pomocą - wbrew zaleceniu badającego)."

Analiza wyników WAIS w badaniu przeprowadzonym przez mg A. T. "pokazuje raczej nierównomierne obniżenie w zakresie większości funkcji oraz pozwala wnioskować o degradacji funkcji poznawczych, czego wskaźnikiem jest prawdopodobnie obniżony w stosunku do posiadanego wcześniej wynik IQ (114 pkt.) - odpowiadający inteligencji przeciętnej, u badanego, którego iloraz inteligencji najprawdopodobniej odpowiadał w przeszłości wartościom przynajmniej wysokim".

Skala bezsłowna była obniżona w stosunku do skali słownej, co sugeruje organiczny charakter zmian. Podobnie wyniki czynnościowe, jednoznacznie pokazują obniżenie w zakresie wielu funkcji poznawczych wrażliwych na degradację związaną z wiekiem bądź procesami chorobowymi.

Zmiany stwierdzane w badaniu psychologicznym sugerują prawdopodobną lokalizację uszkodzeń jako korowe struktury płatów czołowych oraz okolic ciemieniowo-skroniowo- potylicznych półkuli prawej i lewej. Wskazują na istotną utratę możliwości poznawczych badanego. Wyniki powyższych testów wskazują na istnienie zaburzeń funkcji poznawczych, sugerując otępienny charakter zmian. Niezależnie od deficytów poznawczych Badany prezentuje organiczne zaburzenia osobowości. Stwierdza się u Badanego zmniejszony krytycyzm, zmniejszenie kontroli emocji i zachowań, zmienność stanów emocjonalnych, skłonność do interpretowania wydarzeń przeciwko sobie, nieufność, podejrzliwość, nastawienie ksobne, impulsywność, agresywność, przekraczanie granic i norm (np. w zachowaniu do mgr A. T., psycholog przeprowadzającej badanie). W opinii psychologicznej czytamy "badany jest natarczywy w stosunku do badającego, próbuje wymóc na nim nie zapisywanie złych wyników, lub korektę uzyskanych, łącznie z przekraczaniem granic cielesnych (łapie za rękę z długopisem badającego). Nie reaguje również na kolejne prośby ograniczenia takich działań, wymagając natarczywie po każdej kolejnej swojej odpowiedzi, aby badający potwierdzał jej poprawność bądź niepoprawność". Zachowania łączące się z organicznymi zaburzeniami osobowości korespondują przede wszystkim z lokalizacją uszkodzeń w obrębie korowych struktur płatów czołowych półkuli prawej i lewej opisanych w opinii psychologicznej.

W oparciu o przeprowadzone badanie stanu psychicznego oraz dane z dokumentacji medycznej stwierdzamy, że: u opiniowanego Z. T. z wysokim prawdopodobieństwem rozwija się zespół otępienny prawdopodobnie głównie na tle naczyniowym i organiczne zaburzenia osobowości.

Badany ujawnia w kontakcie zaburzenia poznawcze, które po bliższej analizie w badaniu neuropsychologicznym mogą odpowiadać rozwijającemu się otępieniu najprawdopodobniej na tle naczyniowym. Pacjent jest schorowany somatycznie - choroba wieńcowa - stan po dwóch zawałach serca, niewydolność serca, nadciśnienie tętnicze, zaburzenia metaboliczne (zaburzenia lipidowe, nietolerancja glukozy, otyłość). Stan po wszczepieniu z powikłaniami zastawki aortalnej i implantacji stentu, co uprawdopodabnia naczyniopochodny charakter zmian organicznych."

Zdaniem lekarzy specjalistów z zakresu psychiatrii badany obecnie może wykonywać zawód lekarza, zakładając, że jeszcze jest w stanie krytycznie podejmować decyzje w dziedzinie, w której ma wieloletnie doświadczenie, co może do pewnego stopnia równoważyć deficyty poznawcze. Jednak wobec wysokiego prawdopodobieństwa progresji procesu otępiennego możliwość ta jest ograniczona w czasie i powinna być raczej wykorzystania dla zakończenia niezbędnych procesów leczniczych i przekazania pacjentów. Zagrożenie dla bezpieczeństwa pacjentów mogą w niedalekiej przyszłości powodować rozwijające się zaburzenia poznawcze, jak również impulsywność, przekraczanie granic, bezkrytyczny stosunek do własnych możliwości, wielokrotnie obserwowane w czasie badania. Badany w związku z rozwijającymi się zaburzeniami krytycyzmu może nie być w stanie krytycznie ocenić spadku swoich możliwości i postępu procesu chorobowego. Wskazali, że po okresie roku badany wymaga ponownej oceny zdolności do wykonywania zawodu.

Z wynikami tych badań Komisja zapoznała się na posiedzeniu w dniu 21 listopada 2017 r., stwierdzając, że treść badania i opinii są zbieżne z wnioskami z badania przeprowadzonego przez Komisję w dniu 29 stycznia 2016 r.

Nadto Komisja zapoznała się z korespondencję skierowaną elektronicznie (7.10.2017 r.) przez lek. Z. T. do dr hab. med. M. F. członka zespołu psychiatrów przeprowadzającego badanie.

Zdaniem Okręgowej Rady Lekarskiej w K. zgromadzony w sprawie materiał w sposób nie budzący wątpliwości wskazuje na niezdolność lek. Z. T. do wykonywania zawodu, co w konsekwencji, uzasadnia podjęcie decyzji o zawieszeniu mu prawa wykonywania zawodu lekarza na okres trwania niezdolności.

Przesądzającym jest jednoznaczna i bezsporna merytorycznie opinia Komisji Orzekającej oparta, na obszernym i wszechstronnie zanalizowanym materiale.

Opiniujący jednoznacznie wskazali, iż u lek. Z. T. występuje naczyniopochodny proces organicznego uszkodzenia CUN, który jest chorobą postępującą, co więcej mającą poważne rokowanie nieodwracalne. Stan ten nie rokuje poprawy.

W ocenie Komisji stopień zaburzenia funkcji poznawczych, oceniany jako znaczny, brak krytycyzmu związany z procesem organicznego uszkodzenia CUN, nie mogą być zrekompensowane jedynie doświadczeniem zawodowym badanego.

Komisja stwierdziła jednoznacznie, iż aktualne nasilenie procesu organicznego u badanego lek. Z. T. uniemożliwia mu wykonywanie zawodu lekarza.

Zdaniem Okręgowej Rady Lekarskiej w K. zawieszenie lek. Z.T. prawa wykonywania zawodu, ma w świetle zgromadzonych dowodów i poczynionych ustaleń charakter jedyny i adekwatny.

Konieczność jego zastosowania wynika z zagrożenia jakie dla zdrowia i życia pacjentów stwarzałoby wykonywanie zawodu w sytuacji stwierdzonej niezdolności spowodowanej zdiagnozowanym stanem zdrowia.

Decyzja w zakresie zawieszenia prawa wykonywania zawodu nie ma charakteru nieograniczonego w czasie, tzn. nie eliminuje lekarza z działalności zawodowej dożywotnio. Lekarz może zwrócić się do Rady o jej uchylenie, jednakże nie wcześniej jednak niż po upływie 6 miesięcy od podjęcia uchwały.

Przedmiotem badania przez Komisję oraz podstawą decyzji Rady, nie były - podnoszone w toku postępowania kwestie prawidłowości ordynacji przez lekarza leków, czy kwestia profesjonalizmu zawodowego, a jedynie stwierdzony stan zdrowia odniesiony do zdolności wykonywania zawodu lekarza.

Z. T.wniósł odwołanie od Uchwały Okręgowej Rady Lekarskiej w K. z dnia [...] grudnia 2017 r., zarzucając jej naruszenie:

1) art. 12 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty - poprzez bezpodstawne przyjęcie, że istnieje uzasadnione podejrzenie niezdolności do wykonywania zawodu

2) art. 107 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego, w związku z art. 57 ust. 1 i 2 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty poprzez wydanie uchwały nie zawierającej podstawy faktycznej i prawnej,

3) art. 107 § 2 k.p.a., w związku z art. 57 ust. 1 i 2 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty, poprzez wydanie uchwały, bez uzasadnienia faktycznego i prawnego.

4) art. 57 ust. 1a ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty, poprzez brak podpisów wszystkich członków Okręgowej Rady Lekarskiej biorącej bezpośredni udział w podjęciu uchwały

5) rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 3 listopada 2011 r. w sprawie trybu powoływania i sposobu działania komisji orzekającej, poprzez wybranie przewodniczącego komisji, który nie posiada specjalizacji w odpowiedniej dziedzinie medycyny, nieuzgodnienie terminu badań, przekroczenie terminu wydania opinii, nieprawidłowe przeprowadzenie badania, brak rozwiązania komisji w związku z wydaniem przez nią prawomocnej uchwały,

6) art. 271, 272 i 273 k.k. poprzez poświadczenie nieprawdy,

7) art. 233 § 1 k.k. poprzez składanie zeznań mających służyć za dowód,

8) art. 190a § 1 k.k. poprzez uporczywe nękanie jego osoby,

9) art. 216 kk poprzez zniewagę jego osoby.

Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej uchwałą z dnia [...] marca 2018 r. Nr [...]., na podstawie art. 40 ust. 4 ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich (Dz. U. z 2018 r., poz. 168), uchwały Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia [...] lutego 2010 r. w sprawie upoważnienia Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej do działania w imieniu Naczelnej Rady Lekarskiej oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - utrzymało w mocy uchwałę Okręgowej Rady Lekarskiej w K. z dnia [...] grudnia 2017 r. Nr [...] w sprawie zawieszenia lekarzowi Z. T. prawa wykonywania zawodu na okres trwania niezdolności

W uzasadnieniu uchwały wskazano, że Okręgowa Rada Lekarska w K. zawiesiła lekarzowi Z.T. prawo wykonywania zawodu na okres trwania niezdolności, powołując się na orzeczenia komisji orzekającej w przedmiocie niezdolności lekarza Z. T. do wykonywania zawodu.

Po przeprowadzeniu w dniu 29 stycznia 2016 r. badania lekarza Z. T. komisja stwierdziła podejrzenie zespołu psychoorganicznego i w związku z wątpliwościami diagnostycznymi, zawnioskowała o skierowanie Z. T. do szpitala psychiatrycznego w celu pogłębienia diagnostyki.

Na posiedzeniu w dniu 21 listopada 2017 r. komisja zapoznała się z badaniem neuropsychologicznym oraz z opinią psychiatryczną, sporządzoną przez lekarzy Szpitala [...] w K., Oddziału Klinicznego i Psychiatrii Dorosłych, Dzieci i Młodzieży.

Komisja uznała treść badania i opinii za zbieżną z wnioskami z poprzedniego badania w dniu 29 stycznia 2016 r. Z uwagi na znaczące zaburzenia funkcji poznawczych, brak krytycyzmu u opiniowanego związane z procesem organicznego uszkodzenia CUN, które zdaniem komisji nie mogą być zrekompensowane doświadczeniem zawodowym, zadecydowała o zawieszeniu prawa wykonywania zawodu lekarza.

U Z. T. stwierdzono naczynio-pochodny proces organicznego uszkodzenia CUN, co jest chorobą postępującą i nie rokuje poprawy. Obecne nasilenie procesu organicznego uniemożliwia wykonywanie zawodu lekarza.

Zdaniem Okręgowej Rady Lekarskiej w K. zgromadzony w sprawie materiał nie budził wątpliwości i wskazuje na niezdolność lek. Z. T. do wykonywania zawodu.

Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej nie znalazło podstaw do uchylenia zaskarżonej uchwały.

Właściwą do oceny stanu zdrowia lekarza pod kątem zdolności do wykonywania zawodu jest powołana w trybie art. 12 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty komisja, która wydaje orzeczenie o stanie zdrowia lekarza i zdolności do wykonywania przez niego zawodu.

Okręgowa Rada Lekarska w K. podjęła uchwałę w sprawie zawieszenia lek. Z.T. prawa wykonywania zawodu, w związku z orzeczeniem komisji, powołanej uchwałą Okręgowej Rady Lekarskiej powołanej uchwałą Nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r.

Komisja po przeprowadzeniu badania w dniu 29 stycznia 2016r. stwierdziła u lek. Z. T. podejrzenie zespołu psychoorganicznego. Jednocześnie w związku z wątpliwościami diagnostycznymi zawnioskowała o skierowanie Z. T. do szpitala psychiatrycznego w celu pogłębienia diagnostyki.

Ze sporządzonej na podstawie badania oraz danych z dokumentacji medycznej przez zespół lekarzy Szpitala [...] w K. Oddziału Klinicznego i Psychiatrii Dorosłych, Dzieci i Młodzieży opinii psychiatrycznej z dnia 28 września 2017 r. wynika, że u lek. Z. T. z wysokim prawdopodobieństwem rozwija się zespół otępienny prawdopodobnie głównie na tle naczyniowym i organiczne zaburzenia osobowości.

W opinii tej wskazano, że Z. T. może wykonywać zawód lekarza, zakładając, że jest jeszcze w stanie krytycznie podejmować decyzje w dziedzinie, w której ma wieloletnie doświadczenie, co może do pewnego stopnia równoważyć deficyty poznawcze. Jednak wobec wysokiego prawdopodobieństwa progresji procesu otępiennego możliwość ta jest ograniczona w czasie i powinna być raczej wykorzystana dla zakończenia niezbędnych procesów leczniczych i przekazania pacjentów. Zagrożenie dla bezpieczeństwa jego pacjentów mogą w niedalekiej przyszłości powodować rozwijające się zaburzenia poznawcze, jak również impulsywność, przekraczanie granic, bezkrytyczny stosunek do własnych możliwości, wielokrotne obserwowane w czasie badania.

Z kolei w badaniu neuropsychologicznym przeprowadzonym przez specjalistę psychologii klinicznej Szpitala [...] w K. Oddziału Klinicznego i Psychiatrii Dorosłych, Dzieci i Młodzieży, stwierdzono istotną utratę możliwości poznawczych.

Na ponownym posiedzeniu w dniu 21 listopada 2017 r., po zapoznaniu się z badaniem neuropsychologicznym oraz z opinią psychiatryczną, komisja stwierdziła naczynio-pochodny proces organicznego uszkodzenia CUN, co jest chorobą postępującą i nie rokuje poprawy, nasilenie procesu organicznego uniemożliwia mu wykonywanie zawodu lekarza.

Zdaniem Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej zaistniały podstawy do zawieszenia lekarzowi Z.T. prawa wykonywania zawodu lekarza na okres trwania niezdolności do jego wykonywania.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 12 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty przez brak jakichkolwiek dowodów i przesłanek uzasadniających zaskarżone orzeczenie, organ wskazał, że zarzut ten był przedmiotem rozważań w postępowaniu odwoławczym od uchwały Okręgowej Rady Lekarskiej w K. Nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. w sprawie powołania komisji orzekającej i nie może być przedmiotem rozważań w postępowaniu odwoławczym od uchwały w sprawie zawieszenia prawa wykonywania zawodu.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 107 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez wydanie uchwały nie zawierającej podstawy prawnej i faktycznej wskazano, że zaskarżona uchwała zawiera podstawę prawną oraz szczegółowe uzasadnienie rozstrzygnięcia.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 57 ust. 1a pkt 1 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty, poprzez brak podpisów wszystkich członków Okręgowej Rady Lekarskiej w K. biorących udział w podjęciu zaskarżonej uchwały wskazano, że zgodnie art. 57 ust. 1 ustawy od uchwał okręgowych rad lekarskich lub Wojskowej Rady Lekarskiej w sprawach, o których mowa w art. 5, 6, 7 ust. 1-5, art. 8 ust. 1, art. 9 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 11 ust. 1, 2 i 4, art. 12 ust. 1 i 3-5 i art. 14, lekarzowi przysługuje odwołanie do Naczelnej Rady Lekarskiej. Uchwały te podpisują prezes lub wiceprezes i sekretarz okręgowej rady lekarskiej.

W przedmiotowej sprawie uchwała została podpisana zgodnie z dyspozycją tego przepisu przez Prezesa Okręgowej Rady Lekarskiej w K. - prof. dr n. med. A. M. oraz przez Sekretarza Okręgowej Rady Lekarskiej w K. - dr K. T.-F.

Z. T.wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na Uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia [...] marca 2018 r. Nr [...].

Zaskarżonej uchwale zarzucił naruszenie:

- art. 12 ust. 3 ustawy o zawodzie lekarza i lekarza dentysty, poprzez orzeczenie o zawieszeniu prawa wykonywania zawodu, w sytuacji, gdy nie wystąpiły ustawowe przesłanki, nie zaistniała niezdolność do wykonywania zawodu lekarza, z opinii lekarzy psychiatrów wynika, że skarżący może wykonywać zawód lekarza, a badający go lekarze zalecili dokonanie ponownej oceny zdolności do wykonywania zawodu lekarza po okresie roku,

- art. 57 ust. 1 i ust. 2 ustawy o zawodzie lekarza i lekarza dentysty oraz art. 15 k.p.a., poprzez:

- zaniechanie pełnego, merytorycznego rozpoznania sprawy przez Naczelną Radę Lekarską, jako organ drugiej instancji,

- oparcie się na stanowisku wyrażonym w Uchwale Okręgowej Rady Lekarskiej w K., bez dokonania merytorycznej analizy tej uchwały,

- zaniechanie rozpoznania istotnej części zarzutów podniesionych w odwołaniu,

- naruszenie art. 7 k.p.a. - zasady prawdy obiektywnej, polegające w szczególności na:

- zaniechaniu podjęcia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym ustalenia rzeczywistego stanu zdrowia skarżącego,

- zaniechanie badań diagnostycznych (w szczególności badania tomografii komputerowej mózgu), które byłyby dowodami adekwatnymi,

- przyjęciu, że zgromadzono adekwatne dowody pozwalające na ustalenie, że u skarżącego wystąpiły znaczące zaburzenia funkcji poznawczych,

- brak uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli,

- brak merytorycznych przesłanek zawieszenia prawa wykonywania zawodu lekarza,

- brak uwzględnienia, że skarżący ma grupę pacjentów, których z powodzeniem leczył i nigdy nie popełnił błędu w sztuce,

- brak możliwości uzyskiwania przez pacjentów świadczeń zdrowotnych wykonywanych przez skarżącego,

- art. 8 § 1 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie skarżącego do Naczelnej Rady Lekarskiej, z naruszeniem zasady proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania,

- art. 75 § 1 k.p.a., poprzez pominięcie, że organ pierwszej instancji nie przeprowadził badania tomografii komputerowej mózgu skarżącego,

- art. 77 § 1 k.p.a., poprzez zaniechanie wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego,

- art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a., poprzez zaniechanie sporządzenia uzasadnienia faktycznego, które prezentowałoby ustalenia poczynione przez Naczelną Radę Lekarską (organ drugiej instancji),

Skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej Uchwały Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia [...] marca 2018 r.,

W uzasadnieniu skargi wskazał, że Naczelna Rada Lekarska naruszyła przepis art. 12 ust. 3 ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty, poprzez dokonanie błędnej jego wykładni, a także poprzez błędne jego zastosowanie.

Błędnie zaakceptowała zawieszenie prawa wykonywania zawodu lekarza pomimo tego, że nie zaistniały ustawowe przesłanki do takiej decyzji, w szczególności skarżący nie znajduje się w stanie niezdolności do wykonywania zawodu lekarza. Niezdolność taka nie wynika z materiału dowodowego.

Z opinii lekarzy badających skarżącego wynika jedynie przypuszczenie, że w przyszłości (a nie obecnie) może (ale nie musi) wystąpić niezdolność do wykonywania zawodu i w związku z tym zalecona jest ponowna kontrola po upływie roku.

Naczelna Rada Lekarska błędnie oceniła, że okręgowa rada lekarska jest bezwzględnie związana orzeczeniem komisji orzekającej o stanie zdrowia lekarza i musi - niejako automatycznie - podjąć uchwałę o zawieszeniu prawa wykonywania zawodu lekarza, wykonując orzeczenie komisji.

Przepis art. 12 ust. 3 ustawy o zawodzie lekarza i lekarza dentysty stanowi, że okręgowa rada lekarska na podstawie orzeczenia komisji może podjąć uchwałę o zawieszeniu prawa wykonywania zawodu na okres trwania niezdolności albo o ograniczeniu wykonywania określonych czynności medycznych na okres trwania niezdolności.

Decyzja o zawieszeniu prawa wykonywania zawodu lekarza należy do okręgowej rady lekarskiej, a nie do komisji orzekającej powołanej przez tę radę. Komisja orzekająca ma charakter pomocniczy, a nie decyzyjny. Organem wydającym decyzję (uchwałę) o zawieszeniu prawa wykonywania zawodu lekarza jest okręgowa rada lekarska, co wynika z ustawy.

Orzeczenie komisji podlega ocenie okręgowej rady lekarskiej, która na podstawie oceny tego orzeczenia i całego pozostałego materiału dowodowego (w tym także opinii lekarzy badających zainteresowanego lekarza) może wydać uchwałę o zawieszeniu prawa wykonywania zawodu, ale jednocześnie może i powinna takowej uchwały nie podejmować, gdy w wyniku analizy całokształtu materiału dowodowego (a nie jedynie orzeczenia komisji) pozostaną wątpliwości.

Decyzja nie może opierać się na podejrzeniach lub przypuszczeniach i nie może być wydana na zasadzie "na wszelki wypadek".

Doszło do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania. Przejawiło się to w szczególności zaniechaniem pełnego, merytorycznego rozpoznania sprawy przez Naczelną Radę Lekarską, jako organ drugiej instancji.

Naczelna Rada Lekarska nie przeprowadziła samodzielnej kontroli instancyjnej sprawy i nie dokonała jej samodzielnego rozpatrzenia, poprzez autonomiczną analizę okoliczności faktycznych sprawy, zgromadzonych dowodów i stanu prawnego sprawy.

O dobrym stanie zdrowia i zdolności skarżącego do wykonywania zawodu lekarza świadczą dowody, które zostały pominięte przez Naczelną Radę Lekarską - opinia psychologa A.M. R. z dnia [...] czerwca 2017 r.

Opinia ta stwierdza, że pacjent jest zdolny do wykonywania pracy zawodowej, W zakresie funkcji poznawczych wynik mieścił się w normie.

Z badania skarżącego przeprowadzonego przez dr hab. n. med. M. F. i dr n. med. W. R. wynika, że skarżący może wykonywać zawód lekarza, a zalecane jest jedynie wykonanie ponownej oceny zdolności do wykonywania zawodu po okresie roku.

Orzeczenie komisji w oczywisty sposób sprzeczne jest z treścią opinii dr hab. n. med. M. F. i dr n. med. W. R.

Naruszenie prawdy obiektywnej przejawiło się zaniechaniem wykonania badań diagnostycznych - tomografii komputerowej mózgu, które byłyby dowodami ustalającymi rzeczywisty stan zdrowia skarżącego, w tym występowanie organicznego uszkodzenia centralnego układu nerwowego.

Naruszenie art. 7 k.p.a. polegało też na błędnym przyjęciu, że w postępowaniu przed organem pierwszej instancji zgromadzono adekwatne dowody pozwalające na ustalenie, że u skarżącego wystąpiły znaczące zaburzenia funkcji poznawczych wywołane procesem organicznego uszkodzenia centralnego układu nerwowego.

Dowody wskazywane przez organ pierwszej instancji były uzyskiwane w wyniku czynności, które wywoływały u skarżącego duży poziom stresu. Dowody te mają charakter silnie subiektywny i polegają na osobistych relacjach lekarzy, psychologa i komisji orzekającej.

Nie uwzględniono słusznego interesu skarżącego. Skarżący nigdy nie popełnił błędu w sztuce medycznej.

W odpowiedzi na skargę Naczelna Rada Lekarska wniosła o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). W rozpatrywanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie występują.

Skarga nie jest zasadna.

Materialnoprawną podstawę uchwały Okręgowej Rady Lekarskiej w K., którą zawieszono skarżącemu prawo wykonywania zawodu lekarza, stanowił przepis art. 12 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (tekst jednolity - Dz. U. 2017r., poz.125 ze zm.).

Zgodnie z tym przepisem, jeżeli okręgowa rada lekarska stwierdzi, że istnieje uzasadnione podejrzenie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu lub ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych ze względu na jego stan zdrowia ma obowiązek powołać komisję lekarską, która po przeprowadzeniu niezbędnych badań wyda orzeczenie w przedmiocie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu albo ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych.

Stosownie zaś do ust. 3 przepisu okręgowa rada lekarska na podstawie orzeczenia komisji może podjąć uchwałę o zawieszeniu prawa wykonywania zawodu na okres trwania niezdolności.

Tryb działania komisji uregulowany jest w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 3 listopada 2011 r. w sprawie trybu powoływania i sposobu działania komisji orzekającej w przedmiocie niezdolności lekarza do wykonywania zawodu albo ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych oraz trybu orzekania o niezdolności do wykonywania zawodu lekarza albo ograniczenia w wykonywaniu ściśle określonych czynności medycznych (Dz. U. z 2011 r., Nr 246, poz. 1475), które zostało wydane na podstawie delegacji ustawowej.

Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia komisja w celu wydania orzeczenia przeprowadza badanie lekarskie, a także może skierować lekarza na niezbędne badania lub obserwację w podmiocie leczniczym lub wystąpić o wydanie dodatkowej opinii lekarza specjalisty w odpowiedniej dziedzinie medycyny. Z § 5 ust. 1 rozporządzenia wynika, że komisja wydaje orzeczenie na podstawie przeprowadzonego badania i zgromadzonej w toku postępowania dokumentacji medycznej.

Komisja przeprowadziła badania i stwierdziła u skarżącego zaburzenia osobowości. Zawnioskowała do Okręgowej Rady Lekarskiej w K. o zawieszenie prawa wykonywania zawodu ustalając, że u Z. T.występuje naczyniopochodny proces organicznego uszkodzenia CUN, który jest chorobą postępującą. Stan ten nie rokuje poprawy.

W ocenie Komisji stopień zaburzenia funkcji poznawczych, oceniany jako znaczny, brak krytycyzmu związany z procesem organicznego uszkodzenia CUN, nie mogą być zrekompensowane jedynie doświadczeniem zawodowym badanego.

Komisja stwierdziła jednoznacznie, iż nasilenie procesu organicznego u badanego lek. Z. T. uniemożliwia mu wykonywanie zawodu lekarza.

Natomiast z opinii lekarzy specjalistów z zakresu psychiatrii (która była jednym z dowodów jakie oceniała Komisja, a potem Okręgowa Rada Lekarska) wynikało, że "badany obecnie może wykonywać zawód lekarza, zakładając, że jeszcze jest w stanie krytycznie podejmować decyzje w dziedzinie, w której ma wieloletnie doświadczenie, co może do pewnego stopnia równoważyć deficyty poznawcze. Jednak wobec wysokiego prawdopodobieństwa progresji procesu otępiennego możliwość ta jest ograniczona w czasie i powinna być raczej wykorzystania dla zakończenia niezbędnych procesów leczniczych i przekazania pacjentów. Zagrożenie dla bezpieczeństwa pacjentów mogą w niedalekiej przyszłości powodować rozwijające się zaburzenia poznawcze, jak również impulsywność, przekraczanie granic, bezkrytyczny stosunek do własnych możliwości, wielokrotnie obserwowane w czasie badania. Badany w związku z rozwijającymi się zaburzeniami krytycyzmu może nie być w stanie krytycznie ocenić spadku swoich możliwości i postępu procesu chorobowego." Psychiatrzy wskazali, że po okresie roku badany wymaga ponownej oceny zdolności do wykonywania zawodu.

Z wynikami badań skarżącego, Komisja zapoznała się na posiedzeniu w dniu 21 listopada 2017 r., stwierdzając, że ich treść jest zbieżna z wnioskami jakie wynikają z badania przeprowadzonego przez Komisję w dniu 29 stycznia 2016 r.

Natomiast w uchwale Okręgowej Rady Lekarskiej w K., wskazano że ze zgromadzonego w sprawie materiału, w sposób nie budzący wątpliwości, wynikała niezdolność Z. T. do wykonywania zawodu, co uzasadniało podjęcie decyzji o zawieszeniu mu prawa wykonywania zawodu lekarza na okres trwania niezdolności.

Najistotniejszym dla Okręgowej Rady Lekarskiej w K. dowodem, była jednoznaczna i bezsporna merytorycznie opinia komisji orzekającej oparta na obszernej i wszechstronnie analizie materiału dowodowego.

W ocenie Sądu działanie Komisji Orzekającej w zakresie przeprowadzonych badań nie było ani pobieżne ani pochopne, co wynika choćby z faktu, że stwierdzając podejrzenie zespołu psychotycznego, Komisja zawnioskowała o skierowanie badanego do szpitala psychiatrycznego w celu pogłębienia diagnostyki.

Podkreślić należy, że w skład Komisji wchodzili dwaj lekarze psychiatrzy i specjalista chorób wewnętrznych, a więc skład był zgodny z wymogami § 1 ww. rozporządzenia. Protokół z prac Komisji zawiera wszystkie elementy określone w § 7, został prawidłowo podpisany przez wszystkich członków Komisji.

W ocenie Sądu, nie są uzasadnione zarzuty dotyczące nierzetelności opinii Komisji oraz twierdzenie, że Okręgowa Rada Lekarska w K., dokonała wadliwej interpretacji art. 12 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty.

Nie ma też podstaw do uznania, że Okręgowa Rada Lekarska w K. nie dokonała samodzielnej oceny materiału dowodowego sprawy, choć niewątpliwie z istoty przedmiotowego postępowania, dowód w postaci merytorycznej opinii Komisji Orzekającej, miał zasadnicze znaczenie dla rodzaju rozstrzygnięcia podjętego przez organ samorządu lekarskiego.

Rada nie była formalnie związana wnioskami komisji, a z uzasadnienia uchwały Okręgowej Rady Lekarskiej w K. wynika, że podstawą zawieszenia skarżącego w prawie wykonywania zawodu były nie tylko wnioski Komisji, ale także pozostała znajdująca się w aktach sprawy dokumentacja – w tym opinia psychologiczna, psychiatryczna, dokumentacja lekarska związana z pobytami skarżącego w szpitalu oraz inne informacje uzyskane w toku postępowania.

Wbrew zarzutom skargi wystąpiły ustawowe przesłanki, do stwierdzenia niezdolność skarżącego do wykonywania zawodu lekarza.

Natomiast w odniesieniu do zarzutów skierowanych do uchwały Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej, wskazać należy, iż treść jej uzasadnienia obrazuje, że organ dokonał merytorycznej analizy stanu zdrowia skarżącego i jego wpływu na możliwość wykonywania zawodu lekarza. Tym samym nie doszło do naruszenia art. 15 k.p.a., ani art. 7 , 77 oraz 107 § 3 k.p.a.

Nie można zgodzić się z zarzutami skarżącego wskazującymi na naruszenie przepisów procesowych, poprzez wadliwe ustalenie stanu faktycznego wynikające z niewłaściwej oceny dowodów, przede wszystkim zaświadczeń złożonych w toku postępowania przez skarżącego oraz brak określenia stanu zdrowia na dzień podejmowania uchwały.

Psychiatrzy M. F. i W. R. wydający swoją opinię dysponowali już przedłożoną przez skarżącego opinią psychologa A. M.R. - sporządzoną 6.06.2017r., która wskazywała na jego zdolność do pracy zawodowej.

Mimo to, na podstawie przeprowadzonych badań stanu psychicznego oraz danych z dokumentacji medycznej stwierdzili, że u Z. T. z wysokim prawdopodobieństwem rozwija się zespół otępienny prawdopodobnie głównie na tle naczyniowym i organiczne zaburzenia osobowości.

Zatem istniały silne dowody pozwalające na ustalenie, że u skarżącego wystąpiły znaczące zaburzenia funkcji poznawczych.

Niewątpliwie inną wagę dowodową w toku podejmowania uchwały organu I instancji, miała opinia Komisji, a inną zaświadczenia wydawane w oparciu o udzielone przez zainteresowanego informacje.

Zdaniem Sądu opinia Komisji jako dowód zasadniczy była sporządzona rzetelnie i korespondowała z pozostałymi dowodami.

Nie było również zarzuconych w skardze rozbieżności w materiale dowodowym, albowiem w opinii psychiatrycznej biegli wskazali, że w oparciu o badanie stanu psychicznego oraz dane z dokumentacji medycznej u Z. T. z wysokim prawdopodobieństwem rozwija się zespół otępienny prawdopodobnie głównie na tle naczyniowym i organiczne zaburzenia osobowości. Natomiast dalsza konstatacja lekarzy psychiatrów, że skarżący "może wykonywać zawód lekarza, zakładając, że jeszcze jest w stanie krytycznie podejmować decyzje w dziedzinie, w której ma wieloletnie doświadczenie, co może do pewnego stopnia równoważyć deficyty poznawcze", nie była wiążąca dla Komisji, stanowiąc jeden z argumentów, które musiały być wzięte pod uwagę przy ocenie sprawy.

Poza tym, lekarze psychiatrzy zastrzegli, że wobec wysokiego prawdopodobieństwa progresji procesu otępiennego możliwość ta (dalszego wykonywania zawodu) "jest ograniczona w czasie i powinna być raczej wykorzystania dla zakończenia niezbędnych procesów leczniczych i przekazania pacjentów".

Podkreślenia wymaga, że ani komisja ani Rada Lekarska nie były zobowiązane do sprecyzowania konkretnej jednostki chorobowej jaka zawiązana była ze stwierdzeniem, iż Z. T. jest niezdolny do wykonywania zawodu, co w konsekwencji, uzasadniało podjęcie decyzji o zawieszeniu prawa wykonywania zawodu lekarza na okres trwania niezdolności.

Tym samym argumentacja, że nie wykonano badania tomografii komputerowej mózgu, nie mogła osiągnąć zamierzonego skutku, także dlatego, że sposób diagnozowania pozostawiony jest kompetencji i wiedzy orzekających lekarzy.

Przedstawienie zgromadzonego materiału dowodowego, w uchwale Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej, jako organu orzekającego w drugiej instancji, który doprowadził do wydania zaskarżonej uchwały, było w istocie wskazaniem na przesłanki merytoryczne podjętego rozstrzygnięcia. Dlatego twierdzenie o braku dokonania własnych ustaleń organu odwoławczego (naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania) było bezzasadne.

W świetle powyższych okoliczności należy uznać, że kontrolowana przez Sąd uchwała jest prawidłowa, a orzeczenie o zawieszeniu skarżącego w prawach wykonywania zawodu lekarza, w realiach niniejszej sprawy uzasadnione.

Zaprezentowany w uchwałach organów obu instancji materiał dowodowy oraz zawarta tam argumentacja, które doprowadziły do zawieszenia lekarzowi prawa wykonywania zawodu, Sąd w całości podziela.

W przypadku uzasadnionego podejrzenia niezdolności lekarza do wykonywania zawodu, Rada Lekarska kierować się musi przede wszystkim dobrem pacjenta. Zatem nie było podstaw do twierdzenia, że zawieszenie skarżącego w prawie wykonywania zawodu lekarza było nieuzasadnioną szykaną i naruszało jego słuszny interes .

Mając na uwadze powyższe rozważania Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.