Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 904/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2009-01-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6157 Opłaty związane ze wzrostem wartości nieruchomości
Hasła tematyczne: Gospodarka gruntami
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 98a ust. 1, 1a
journal: Dz.U. 2004 nr 261 poz 2603
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Włodarska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant Katarzyna Kloska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 stycznia 2009r. sprawy ze skargi Z. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2008 r. nr SKO[...] w przedmiocie opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

II SA/Bd 904/08

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] r. Prezydent Miasta B., po rozpatrzeniu wniosku Z. R. zatwierdził projekt podziału nieruchomości będącej jej własnością położonej w B., przy ul. P., składającej się z działek o nr 73,113 i 114, o łącznej powierzchni 13 762 m ². Decyzja ta stała się ostateczna w dniu 6 listopada 2007 r. Następnie Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] r. ustalił opłatę adiacencką w wysokości 21.500 zł, stanowiącą 50 % wzrostu wartości nieruchomości wskazanej powyżej, spowodowanej jej podziałem. Do jej uiszczenia zobowiązał skarżącą Z. R. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 98a ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj. Dz. U. z 2004 r., Nr 261, poz. 2603; ze zm.), dalej zwaną "ustawą o g.n." oraz § 1 pkt 1 Uchwały Rady Miasta B. z dnia [...] r. Nr XXVII/ 835/2000, w sprawie ustalenia stawki procentowej opłaty adiacenckiej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości powstałej w wyniku jej podziału. Wskazano także, że wzrost wartości nieruchomości skarżącej oraz wielkość tego wzrostu wynika z operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego A. B.

W odwołaniu od tej decyzji skarżąca podniosła, że wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej, zgodnie z brzmieniem art. 98a ust. 1 ustawy o .g. n. na dzień 18 kwietnia 2008 r. mogła wynosić nie więcej niż 30 % różnicy wartości nieruchomości.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO) w B. decyzją z dnia [...]r., po rozpatrzeniu odwołania skarżącej, utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta B.z dnia [...] r. w sprawie wysokości opłaty adiacenckiej. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano przede wszystkim na art. 98a ust. 1a ustawy o g.n., zgodnie z którym do ustalenia opłaty adiacenckiej przyjmuje się stawkę procentową obwiązującą w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale nieruchomości stało się prawomocne. W rozpatrywanej sprawie decyzja zatwierdzająca projekt podziału nieruchomości stała się ostateczna w dniu 6 listopada 2007 r., a w tym czasie obowiązywała uchwała Rady Miejskiej B. z dnia [...] r. ustalająca 50 % stawkę opłaty adiacenckiej, więc słusznie zdaniem SKO organ I instancji w zaskarżonej decyzji przyjął stawkę właśnie w tej wysokości.

W skardze na powyższą decyzję SKO w B. Z. R. podniosła, że w dniu 22 października 2007 r. weszła w życie ustawa o zmianie ustawy o g.n., którą znowelizowano w szczególności art. 98a ust. 1 w ten sposób, że wskazano, iż wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej ustalonej przez radę gminy w drodze uchwały nie może być większa niż 30 % różnicy wartości nieruchomości. Zdaniem skarżącej w dniu 22 października 2007 r. utraciła moc prawną uchwała Rady Miasta B. z dnia [...] r. wprowadzająca stawkę w wysokości 50% różnicy pomiędzy wartością nieruchomości przed i po podziale. Nową stawkę Rada Miasta B. uchwaliła dopiero w dniu 27 marca 2008 r. – w wysokości 30 %. Wobec tego w okresie od 22 października 2007r. do 27 marca 2008 r. na terenie miasta B. nie było zgodnej z prawem uchwały w sprawie naliczania opłaty adiacenckiej. W ocenie skarżącej, w tej sytuacji nie można było w ogóle naliczać opłaty adiacenickiej związanej ze wzrostem wartości nieruchomości spowodowanym jej podziałem, który ostatecznie dokonał się w dniu 6 listopada 2007 r., tj. w okresie gdy nie obwiązywała uchwała w sprawie wysokości stawki procentowej opłaty adiacenckiej.

W odpowiedzi na skargę SKO w B. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i podkreślając, że w dniu wydania decyzji zatwierdzającej projekt podziału- 16 października 2007 r., a także w dniu gdy decyzja ta stała się ostateczna tj. 6 listopada 2007 r. obowiązywała uchwała Rady Miejskiej B. z dnia [...]r. ustalająca 50 % stawkę opłaty adiacenckiej i słusznie organ I instancji tę stawkę w zaskarżonej decyzji zastosował w oparciu o art. 98a ust. 1a ustawy o g. n.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Kontrola sądu administracyjnego, stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270; ze zm.), dalej zwana "ustawą p.p.s.a.", polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych decyzji administracyjnych. Kontrola ta ogranicza się więc do zbadania, czy w toku rozpoznawania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Przy czym Sąd nie może oprzeć kontroli o kryterium słuszności ani poczucie sprawiedliwości społecznej. Wskazać także należy, że sąd administracyjny dokonuje tej kontroli według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Rozstrzygając skargę w powyższym zakresie, Sąd uznał, że organy administracji, orzekając w niniejszej sprawie, prawidłowo ustaliły stan faktyczny i prawidłowo zastosowały do niego przepisy prawa materialnego. Organy nie naruszyły ponadto przepisów prawa procesowego. Zatem skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Istotą sporu pomiędzy stronami postępowania w niniejszej sprawie jest wysokość opłaty adiacenckiej, ustalonej w związku ze wzrostem wartości nieruchomości spowodowanym jej podziałem. Kwestię tą niewątpliwie reguluje przepis art. 98a ust. 1 i ust. 1a ustawy o g.n. w brzmieniu obowiązującym w chwili wydania zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 98a ust. 1, jeżeli w wyniku podziału nieruchomości dokonanego na wniosek właściciela, wzrośnie jej wartość, prezydent miasta może ustalić, w drodze decyzji opłatę adiacencką z tego tytułu. Wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej ustala rada gminy, w drodze uchwały, w wysokości nie większej niż 30 % różnicy wartości nieruchomości. Ustalenie opłaty adiacenckiej może nastąpić w terminie 3 lat od dnia, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale stało się prawomocne. Stosownie zaś do treści art. 98a ust. 1a, ustalenie opłaty adiacenckiej może nastąpić, jeżeli w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale nieruchomości stało się prawomocne, obowiązywała uchwała rady gminy, o której mowa w ust. 1. Do ustalenia opłaty adiacenckiej przyjmuje się stawkę procentową obwiązującą w dniu, w którym decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale nieruchomości stało się prawomocne.

Wskazać należy w tym kontekście, że w dniu 6 listopada 2007 r., kiedy to stała się ostateczna decyzja Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r., zatwierdzająca projekt podziału nieruchomości, będącej własnością skarżącej, obowiązywała 50% stawka opłaty adiacenckiej wynikająca z uchwały Rady Miasta B. z dnia [...] r. Wysokość tej stawki została zmieniona na 30 % dopiero uchwałą Rady Miasta B. z dnia [...]r. Ustawa z dnia 24 sierpnia 2007 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 173, poz. 1218), która weszła w życie 22 października 2007 r., wbrew twierdzeniom skarżącej nie spowodowała utraty mocy prawnej uchwały Rady Miasta B. z dnia [...] r. Wszystkie uchwały określające stawkę opłaty adiacenckiej podjęte do 21 września 2004 r. w trybie art. 98 ust. 4 ustawy o g.n. zachowały swą aktualność. Wskazać należy, że art. 98a dodany został z dniem 22 września 2004 r. przez art. 1 pkt 62 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 141, poz. 1492), która to ustawa nie zwiera przepisów przejściowych dotyczących ewentualnej utraty mocy prawnej dotychczas obowiązujących uchwał. Poza tym do utraty mocy prawnej aktu prawa miejscowego, jakim niewątpliwie jest uchwała Rady Miasta w sprawie stawki opłaty adiacenckiej, co do zasady dochodzi wskutek podjęcia stosownego aktu prawa miejscowego, lub gdy wynika to wprost z przepisu prawa powszechnie obowiązującego.

Żadna z ustaw zmieniających ustawę o g.n. nie zawierała przepisu skutkującego utratę mocy prawnej tych uchwał rad gminy, którymi ustalono wyższe stawki opłaty adiacenckiej. Tak więc wprawdzie uchwała Rady Miasta B. z dnia [...] r. została podjęta w oparciu o nieobowiązujący już obecnie art. 98 ust. 4 ustawy o g.n. i określa stawkę opłaty adiacenckiej w wysokości wyższej niż pozwala na to obecnie przepis art. 98a ust. 1 tej ustawy, jednakże nie oznacza to, iż uchwała ta nie mogła stanowić podstawy ustalenia wysokości opłaty adiacenckiej. Wynika to wprost - jak słusznie uznały organy obu instancji – z treści przytoczonego powyżej art. 98a ust. 1a ustawy o u.g. obowiązującego od dnia 22 października 2007 r., w którym to przepisie ustawodawca po tym jak obniżył wysokość stawki procentowej opłaty adiacenckiej, ustalił jednocześnie zasady jej naliczania w stosunku do nieruchomości, których podziału dokonano przed wejściem w życie uchwał obniżających stawki.

Mając powyższe na uwadze, uznając że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, orzeczono na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a, jak w sentencji wyroku.

G. Saniewski M. Włodarska W. Jarzembski