Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 592/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2007-06-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6212 Równoważnik za brak lokalu mieszkalnego i za remont lokalu mieszkalnego
Skarżony organ: Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak - Sikora Sędziowie Sędzia WSA Adam Matuszak Asesor WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Protokolant Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2007 roku sprawy ze skargi W. G. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie równoważnika pieniężnego za remont mieszkania 1/ uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; 2/ orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia "[...]" nr "[...]" Komendant Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej przyznał od dnia 1 stycznia 2005r. W. G. równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego w kwocie 199,02zł. W decyzji podano, iż wypłata równoważnika następować będzie corocznie w terminie do 30 czerwca za cały rok kalendarzowy.

W dniu 1 stycznia 2006r. W. G. złożył Komendantowi Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej oświadczenie mieszkaniowe do ustalenia uprawnień do równoważnika za remont mieszkania. W oświadczeniu podał, iż jest emerytem Komendy Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej.

Decyzją z dnia "[...]" nr "[...]" Komendant Powiatowej Państwowej Straży Pożarnej wstrzymał od dnia wejścia w życie decyzji równoważnik pieniężny za remont lokalu mieszkalnego dla W. G.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji powołał się na wykładnię przepisów prawa regulujących uprawnienie strażaków do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego, a mianowicie art. 77-78 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2006r. .Nr 96, póz. 667 ze zm.) -w dalszej części uzasadnienia zwanej ustawą o PSP - oraz przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 listopada 2005r. w sprawie trybu przyznawania strażakowi Państwowej Straży Pożarnej równoważników pieniężnych za remont albo za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 241, poz.. 2033 ze zm.). Organ I instancji

w oparciu o powyższe uznał, że żądane świadczenie przysługuje wyłącznie strażakom pozostającym w służbie, a ponieważ W. G. jako emeryt nie pozostaje w służbie, równoważnik za remont mieszkania mu nie przysługuje. Swoje rozstrzygnięcie Komendant Powiatowy PSP poparł dodatkowo wyjaśnieniami Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 listopada 2006r. Podał ponadto, że przepisy ustawy z dnia 18 lutego 1994r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. Nr z 2004r. Nr 8,poz. 67 ze zm.) – w dalszej części uzasadnienia zwanej ustawą emerytalną - nie przewidują odesłania wprost do stosowania przepisów o równoważnikach pieniężnych przewidzianych w ustawie o PSP w odniesieniu do emerytowanych strażaków. W decyzji organ wskazał także, iż traci moc decyzja z "[...]".

Od decyzji z dnia "[...]" odwołanie złożył W. G., wnosząc o stwierdzenie jej nieważności. W uzasadnieniu odwołania wskazał, że decyzja organu I instancji wydana została bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa. Zarzucił odwołujący się naruszenie art. 77 ust. 4 ustawy o PSP, który reguluje sytuacje w jakich równoważnik za remont lokalu nie przysługuje. Zakwestionował na tle art. 87 ust. 1 Konstytucji RP powoływanie się przez organ I instancji dla wsparcia rozstrzygnięcia na wyjaśnienia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji.

Decyzją z dnia "[...]" Nr "[...]"Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Komendant Wojewódzki podzielił w pełni argumentację zawartą w decyzji organu

I instancji wskazując, iż równoważnik pieniężny za remont mieszkania przysługuje jedynie strażakom pozostającym w służbie nie zaś strażakom emerytom.

W. G. złożył na wymienioną decyzję Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu skargi podniósł, iż stanowiące podstawę podjęcia decyzji art. 77 i 78 ustawy o PSP są niczym innym jak tylko określeniem praw do uzyskiwania stosownego równoważnika i w żadnym, nawet najmniejszym stopniu nie ograniczają prawa do jego otrzymywania. Nadto ustawodawca w ustępie 4 art. 77 ustawy o PSP, enumeratywnie

i wyczerpująco wymienił przypadki w których i komu równoważnik nie przysługuje. Zatem ten katalog osób nieuprawnionych jest katalogiem zamkniętym i brak jest jakichkolwiek podstaw do jego rozszerzania w ramach błędnie dokonywanej wykładni art. 77 ust. 1 tejże ustawy.

Będące natomiast podstawą decyzji paragrafy 2 i 3 rozporządzenia z dnia 18 listopada 2005r. w sprawie trybu przyznawania strażakowi Państwowej Straży Pożarnej równoważników pieniężnych za remont albo brak lokalu mieszkalnego, określają w kolejności ich cytowania, sposób przyznawania oraz stawkę równoważnika pieniężnego za remont lub brak lokalu mieszkalnego i z pewnością również nie dają prawa do wstrzymania jego wypłaty jak określił to Komendant Powiatowy PSP, którego decyzję utrzymał w mocy Komendant Wojewódzki PSP.

Zarzucił skarżący, iż organ powołał się w treści decyzji na pismo Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, które nie jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa i treść pisma winna pozostawać bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Skarżący podniósł, iż podejmujący decyzję, w pierwszej instancji Komendant Powiatowy PSP a następnie w drugiej instancji rozpoznający odwołanie Komendant Wojewódzki PSP dokonali błędnej wykładni rozszerzającej ust. 1 art. 77 ustawy o PSP uznając, że świadczenie - równoważnik pieniężny za remont lokalu mieszkalnego dla strażaków PSP - przysługuje jedynie strażakom pozostającym w służbie. Tak rażąca obraza obowiązującego prawa nie powinna mieć miejsca i nie powinna była nastąpić, gdyż ustawodawca określił jasno i wyraźnie dysponenta świadczenia. Bez wątpienia jest nim strażak mianowany na stałe oraz strażak w służbie przygotowawczej. Skarżący powołał się również na art. 29 ustawy emerytalnej - którego treść wskazuje (w jego ocenia) na słuszność stanowiska zawartego w skardze, zaś wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 kwietnia 2003r., sygn. akt I SA 2246/2001 tak przyjęte stanowisko potwierdza pomimo, że przedmiotem rozpoznawania przez NSA był równoważnik za brak lokalu mieszkalnego to jednak tenże sąd jednoznacznie stwierdził, że stosowny równoważnik przysługuje uprawnionemu w wysokości jak w dniu zwolnienia ze służby. W ocenie skarżącego nie powinno budzić wątpliwości stanowisko ustawodawcy określone w zdaniu 2 art. 29 cytowanej wyżej ustawy emerytalnej,

w którym to ustawodawca odsyła do odpowiedniego stosowania przepisów dotyczących lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy, a zatem również art. 77 ustawy o PSP czy wreszcie norm określonych w rozporządzeniu z 2005 roku.

Zarzucił skarżący pominięcie treści art. 43 ustawy o PSP, który jasno i wyraźnie stanowi, że w chwili odejścia czy też przejścia na emeryturę wygasa tylko i wyłącznie stosunek służbowy. Przejście zatem na emeryturę nie ogranicza z pewnością, ale też

i nie pozbawia strażaka prawa do pobierania świadczenia jakim jest w wypadku skarżącego równoważnik za remont lokalu mieszkalnego. Kolejnym dowodem słuszności skargi jest również treść załącznika do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 listopada 2005 roku, tj. oświadczenia mieszkaniowego do ustalenia uprawnień do równoważnika za remont bądź równoważnika za brak mieszkania, a w nim Część I - Równoważnik pieniężny za remont lokalu mieszkalnego, tabela w której oświadczający deklaruje ilość osób z nim zamieszkujących, a w niej kolumna siódma - czy jest funkcjonariuszem (emerytem lub rencistą), podać jednostkę lub miejsce zatrudnienia.

Podniósł skarżący, iż wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 maja 2003r. sygn. akt

III RN 69/02 (OSNP 2004/9/147) na który powołał się organ odwoławczy

w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na poparcie słuszności prezentowanego tam stanowiska, dotyczył uprawnień do przedmiotowego równoważnika wdowy po strażaku, nie zaś uprawnień strażaka do tegoż równoważnika.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), Sąd kontroluje zaskarżone decyzje pod kątem ich zgodności z prawem. Zatem usunięcie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego może nastąpić tylko w przypadku, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organ naruszył prawo

w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).

Z treści art. 77 ust. 1 ustawy o PSP wynika, iż strażakowi mianowanemu na stałe oraz strażakowi w służbie przygotowawczej przysługuje równoważnik pieniężny za remont lokalu mieszkalnego lub domu, zajmowanego na podstawie przysługującego mu tytułu prawnego, zwany dalej "równoważnikiem za remont", z uwzględnieniem norm zaludnienia przysługujących strażakowi oraz członkom jego rodziny. Przywołany przepis wskazuje, iż wymienione w nim świadczenie przysługuje strażakowi - odpowiednio mianowanemu na stałe lub strażakowi w służbie przygotowawczej. Dokonując wykładni art. 77 ust. 1 ustawy należy więc ustalić, jaka osoba jest strażakiem mianowanym na stałe lub strażakiem w służbie przygotowawczej w rozumieniu ustawy.

Ustawa o PSP nie zawiera definicji legalnej strażaka, niemniej jednak z przepisów ustawy można ustalić, kto jest strażakiem w jej rozumieniu. Mianowicie art. 28 ustawy wskazuje, że służbę w Państwowej Straży Pożarnej może pełnić obywatel polski, niekarany za przestępstwo lub za przestępstwo skarbowe, korzystający z pełni praw publicznych, posiadający co najmniej średnie wykształcenie oraz zdolność fizyczną

i psychiczną do pełnienia tej służby. Strażak pełni służbę w jednostce organizacyjnej Państwowej Straży Pożarnej (art. 28a ust. 1 ustawy o PSP). Art. 31 ustawy stanowi zaś, iż stosunek służbowy strażaka powstaje z dniem mianowania na stanowisko służbowe, a w przypadku stanowisk, dla których przepisy ustawy przewidują powołanie - z dniem powołania na stanowisko. Strażak może pełnić służbę przygotowawczą lub być mianowany na stałe (art. 34 ustawy o PSP). Stosunek służbowy strażaka zostaje rozwiązany z dniem jego zwolnienia ze służby (art. 43 ust. 1 ustawy o PSP). Przytoczone przepisy stanowią więc, iż strażakiem jest osoba pełniąca służbę

w Państwowej Straży Pożarnej, która jest przydzielona do określonej jednostki organizacyjnej, jest mianowana na stanowisko służbowe, jest osobą w służbie przygotowawczej lub strażakiem mianowanym na stałe. Przepisy ustawy o PSP regulują prawa i obowiązki strażaków, które związane są z nawiązaniem, istnieniem lub rozwiązaniem stosunku służbowego strażaka. Ustawodawca w stosunku do strażaków z którymi został rozwiązany stosunek służbowy posługuje się określeniem "strażak zwolniony ze służby". W każdym przypadku wskazując jakie uprawnienia lub obowiązki posiada strażak, z którym został rozwiązany stosunek służbowy, np. art. art. 48, 49, 60a ust. 1, 61 ust. 8, 70 ust. 4, 84, 98. Reasumując – co do zasady – ustawa o PSP reguluje sytuację prawną strażaków pozostających w służbie, którzy są odpowiednio strażakami mianowanymi na stałe lub strażakami w służbie przygotowawczej, natomiast

w odniesieniu do strażaków zwolnionych ze służby ustawa ma zastosowanie jedynie

w konkretnych przypadkach wynikających wprost z jej przepisów. W takim kontekście należy także interpretować przepisy Rozdziału 8 ustawy o PSP.

Już sam tytuł Rozdziału 8 wskazuje, iż dotyczy on mieszkań strażaków w służbie państwowej. W rozdziale tym określono uprawnienia mieszkaniowe strażaków. Jak wyjaśniono wyżej art. 77 ust. 1 wskazuje, iż równoważnik pieniężny za remont lokalu przysługuje strażakowi mianowanemu na stałe lub strażakowi w służbie przygotowawczej. Z kolei § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych

i Administracji z dnia 18 listopada 2005r. w sprawie trybu przyznawania strażakowi Państwowej Straży Pożarnej równoważników pieniężnych za remont albo za brak lokalu mieszkalnego stanowi, że rozporządzenie określa tryb przyznawania strażakowi Państwowej Straży Pożarnej m.in. równoważników pieniężnych za remont lokalu. Rozporządzenie wskazuje więc także, iż świadczenie to przysługuje jedynie strażakom Państwowej Straży Pożarnej, a więc strażakom pozostającym w służbie. Na taką wykładnię przepisu art. 77 ust. 1 ustawy o PSP wskazuje także art. 83 ust. 5 ustawy

o PSP, który stanowi m.in, że przyznawanie, odmowa przyznania i zwrot równoważnika za remont następuje w drodze decyzji administracyjnej wydawanej przez właściwego przełożonego strażaków, w tym wydanej przez komendanta powiatowego (miejskiego) Państwowej Straży Pożarnej - w stosunku do podległych mu strażaków. Komendant Powiatowy PSP może więc przyznać przedmiotowy równoważnik jedynie podległemu strażakowi, a takim z pewnością nie jest osoba, która nie pozostaje w stosunku służbowym i przeszła na emeryturę. Powyższe przepisy przewidują więc,

iż równoważnik pieniężny przysługuje jedynie strażakom Państwowej Straży Pożarnej mianowanym na stałe oraz w służbie przygotowawczej, a więc strażakom pozostającym w służbie.

Skarżący, co wynika z akt sprawy jest obecnie funkcjonariuszem zwolnionym ze służby i posiada prawo do zaopatrzenia emerytalnego na zadach przewidzianych

w ustawie emerytalnej. Przepisy ustawy emerytalnej stanowią zaś, że w ramach zaopatrzenia emerytalnego przysługuje na zasadach określonych w tejże ustawie m.in. prawo do lokalu mieszkalnego albo do pomocy w budownictwie mieszkaniowym. W art. 29 ust. 1 ustawy emerytalnej ustawodawca wskazał, iż funkcjonariusze zwolnieni ze służby, uprawnieni do policyjnej emerytury lub renty, mają prawo do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych

w rozmiarze przysługującym im w dniu zwolnienia ze służby. Do mieszkań tych stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy. Przepis ten, choć wskazuje, że funkcjonariusz zachowuje prawo do lokalu mieszkalnego w rozmiarze przysługującym mu w dniu zwolnienia ze służby, to nie odsyła już do pozostałych uprawnień mieszkaniowych wymienionych w ustawie o PSP np. związanych z użytkowaniem lokalu. Oznacza to, iż strażakowi zwolnionemu ze służby nie przysługuje równoważnik pieniężny za remont lokalu mieszkalnego na podstawie ustawy emerytalnej, gdyż art. 29 ust. 1 nie nakazuje odpowiedniego stosowania art. 77 ustawy o PSP. Tak więc skarżącemu także na podstawie ustawy emerytalnej nie przysługuje prawo do przedmiotowego równoważnika.

Dotychczasowe orzecznictwo również potwierdza, iż równoważnik pieniężny za remont lokalu przysługuje strażakowi pozostającemu w służbie. Wbrew wywodom skargi Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 8 maja 2003r. sygn. akt III RN 69/02 (OSNP 2004/9/147) wskazał, iż "z ustawy o Państwowej Straży Pożarnej (...), wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że przedmiotowy równoważnik może otrzymać tylko strażak pozostający w służbie". Podobne stanowisko zajął w odniesieniu do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 czerwca 2000r. sygn. akt I SA 644/99 (nr lex 55285). Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko przyjęte w ww. orzeczeniach.

Reasumując Sąd podzielił pogląd organu, iż równoważnik pieniężny za remont lokalu mieszkalnego przysługuje jedynie strażakom mianowanym na stałe oraz strażakom

w służbie przygotowawczej, jakimi są strażacy pełniący służbę w Państwowej Straży Pożarnej, nie zaś strażacy zwolnieni ze służby.

Powyższe ustalenia nie mogły jednak skutkować oddaleniem skargi. Organ bowiem zaskarżoną decyzją wstrzymał wypłatę równoważnika pieniężnego. W ustawie o PSP brak jest podstawy prawnej do podjęcia takiego rozstrzygnięcia. Jak wskazano wyżej art. 83 ust. 5 ustawy określający rodzaje decyzji jakie mogą zapaść w sprawie przedmiotowego równoważnika nie wymienia wstrzymania jego wypłaty. Przepis upoważnia jedynie do przyznania lub odmowy przyznania równoważnika, ewentualnie orzeczenia o jego zwrocie. Podobnie w przepisach rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 listopada 2005r. brak jest podstawy prawnej do wstrzymania wypłaty równoważnika pieniężnego za remont lokalu. Podstawa prawna do wstrzymania wypłaty równoważnika pieniężnego nie znalazła się także w ustawie z dnia 6 maja 2005r. o zmianie ustawy o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. 100, poz. 836), którą to ustawą uchylono poprzednio obowiązujące rozporządzenie z dnia 10 stycznia 1998 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania strażakom Państwowej Straży Pożarnej równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego i równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz szczegółowych zasad ich wypłaty i zwrotu (Dz. U. Nr 15, poz. 67 ze zm.) regulujące sposób wypłaty równoważników za remont lokalu oraz dokonano zmian w ustawie

o PSP.

Ustawa o PSP, rozporządzenie z dnia 18 listopada 2005r. oraz ustawa zmianie ustawy z dnia 6 maja 2005r. nie zawierają także samoistnej podstawy do uchylenia bez zgody strony decyzji o przyznaniu równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego.

W sprawie niniejszej uprawnienie do równoważnika pieniężnego skarżący uzyskał na podstawie decyzji ostatecznej z dnia "[...]" nr "[...]", która pozostaje

w obrocie prawnym i w konsekwencji wywołuje skutki prawne. Pozbawienie skarżącego prawa do tego równoważnika może więc nastąpić jedynie poprzez wyeliminowanie decyzji ostatecznej z dnia "[...]" z obrotu prawnego na zasadach przewidzianych

w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: kpa). Działaniem niezgodnym z prawem było natomiast orzeczenie w uzasadnieniu decyzji organu

I instancji, że decyzja z dnia "[...]" traci moc. Brak jest bowiem przepisu, który uprawniałby do podjęcia takiego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.

Do czasu wyeliminowania decyzji z dnia "[...]" organ nie może także podjąć kolejnej decyzji na podstawie art. 83 ust. 5 ustawy orzekając np. o odmowie przyznania przedmiotowego równoważnika, wskutek rozpoznania złożonego oświadczenia mieszkaniowego. Decyzja z "[...]" przyznaje bowiem ten równoważnik skarżącemu wskazując, iż wypłata będzie następować corocznie w terminie do 30 czerwca za cały rok z góry, chyba że nastąpią zmiany w sytuacji skarżącego mające wpływ na uprawnienie do otrzymywanego równoważnika albo na jego wysokość. Dlatego też wydanie kolejnej decyzji na podstawie art. 83 ust. 5 ustawy (bez ww. zmiany sytuacji po stronie skarżącego) przyznającej lub odmawiającej przyznania równoważnika w wyniku rozpoznania złożonego oświadczenia mieszkaniowego za lata, na które świadczenie zostało już przyznane decyzją z "[...]" oznaczałoby, że w obrocie prawnym będą obowiązywały dwie decyzje w przedmiocie równoważnika pieniężnego za remont lokalu za dany rok, co byłoby sprzeczne z przepisami kpa.

Ponadto wskazać należy, iż organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu

I instancji, w której podano, że decyzja ta wchodzi w życie z dniem podpisania. Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje takiego sposobu wejścia w życie decyzji. Art. 108 § 1 kpa przewiduje jedynie możliwość nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności w przypadku: gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. Podzielić należy stanowisko, iż "w przypadku nadania rygoru natychmiastowej wykonalności przy wydawaniu decyzji rygor ten stanowi dodatkowy składnik decyzji, jest elementem merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, wymagającym umotywowania w uzasadnieniu decyzji" (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 7. wydanie, Wydawnictwo C.H.Beck str. 519). Skoro w sprawie niniejszej – jak należy rozumieć – intencją organu

I instancji było nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, to organ ten winien takie rozstrzygnięcie uzasadnić zgodnie z wymogami kpa. Brak takiego uzasadnienia przemawia dodatkowo za koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W tym stanie rzeczy, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzające ją decyzję organu I instancji. Z mocy art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, że zaskarżona decyzja nie może być wykonane do czasu uprawomocnienia się wyroku.