Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1241/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 21, art. 20 pkt 10 i 12, art. 39art. 43 ust. 1 lp. 3
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi T. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie wydania zezwolenia na lokalizację kablowej sieci telefonicznej w pasie drogowym oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad utrzymała w mocy swoją decyzję administracyjną T.S.A. z siedzibą w W., skarżącej w niniejszej sprawie zezwolenia na lokalizację kablowej sieci telefonicznej w pasie drogowym drogi krajowej nr [...].

Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2012 r. skarżąca wystąpiła do Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, Oddział w K., o wydanie zezwolenia na lokalizację kablowej sieci telefonicznej wraz z szafą 04DF i wymianą szafy 05DF w pasie drogowym drogi krajowej nr [...] (działki nr [...], [...] i [...])

w miejscowości K. Do wniosku skarżąca dołączyła mapę sytuacyjno - wysokościową z naniesioną na nią trasą przebiegu projektowanego kabla telekomunikacyjnego.

Decyzją z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad na podstawie art. 39 ust. 1, 1a i 3 oraz art. 43 ust. 1 Ip. 3a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. nr 19 poz. 115 ze zm.), § 140 pkt 1, 6 oraz pkt 9 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. (Dz. U. Nr 43, poz. 430) oraz art. 104 kpa, odmówił wydania zezwolenia na lokalizację przedmiotowej inwestycji.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż droga krajowa nr [...] jest drogą klasy technicznej G P (droga główna ruchu przyśpieszonego) o natężeniu ruchu na poziomie ok. 15 tys. pojazdów na dobę. Zdaniem organu, lokalizacja sieci w pasie drogowym drogi tej klasy skutkuje utrudnieniami w wykonywaniu zadań własnych zarządu drogi w przypadku przebudowy drogi, jej rozbudowy (budowy dodatkowego pasa ruchu) lub budowy w pasie drogowym urządzeń związanych z wyposażeniem drogi w postaci ekranów akustycznych, barier energochłonnych, elementów monitoringu ruchu itp. Organ wskazał, że jest planowana budowa preselekcyjnego sytemu ważenia pojazdów, polegającego na dynamicznym ważeniu pojazdów (będących w ruchu), obejmującym zabudowę bramek pomiarowych wraz z kamerami oraz systemem zasilania, istnieje więc możliwość kolizji projektowanej sieci telefonicznej z planowaną inwestycją drogową, a to stanowi przesłankę dla lokalizacji projektowanej sieci telefonicznej poza pasem drogowym drogi krajowej. Organ zwrócił ponadto uwagę, że z dołączonego do wniosku planu sytuacyjnego wynika, że w zdecydowanej większości działki przyległe do pasa drogowego drogi krajowej nr [...] na obszarze objętym wnioskiem nie są zabudowane na pełnej długości przy granicy pasa drogowego, co pozwala na lokalizację projektowanej sieci na działkach przyległych, bez konieczności ingerencji w pas drogowy.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy strona podniosła, że zaproponowana trasa projektowanego odcinka sieci telefonicznej częściowo po trasie istniejącej już sieci telefonicznej i częściowo po nowej trasie, jak i sposób jej umieszczenia na całej długości w rurze ochronnej na głębokości 1 m oraz równolegle w odległości 5,0 - 7,5 m od zewnętrznej krawędzi drogi w chodniku lub wzdłuż zewnętrznej krawędzi chodnika wzdłuż ogrodzeń na pewno nie spowoduje czasowego lub trwałego zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego ani zniszczenia drogi czy też zmniejszenia jej trwałości. Przyszłe prace remontowe, naprawcze oraz modernizacyjne związane z eksploatacją tego odcinka sieci telefonicznej będą polegały na wymianie kabla lub zaciągnięciu nowego do wybudowanych odcinków rurociągu kablowego i nie będą one miały wpływu na bezpieczeństwo ruchu drogowego.

Strona wskazała, że zgodnie z obecnym brzmieniem art. 39 ust. 6 ustawy o drogach publicznych, zarządca drogi w trakcie budowy lub przebudowy drogi jest obowiązany zlokalizować kanał technologiczny w pasie drogowym dróg krajowych. Ponadto zgodnie z art. 140 pkt. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo Telekomunikacyjne (Dz. U. z 2004 r. Nr 171 Poz. 1800) oraz art. 33 pkt. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych właściciel lub użytkownik wieczysty jest obowiązany umożliwić operatorom oraz podmiotom, o których mowa w art. 4 pkt 1, 2, 4, 5 i 8 ww. ustawy, instalowanie na nieruchomości urządzeń telekomunikacyjnych, przeprowadzanie linii kablowych pod, na albo nad nieruchomością oraz umieszczenie tabliczek informacyjnych o urządzeniach, a także ich eksploatację i konserwację, jeśli nie uniemożliwia to racjonalnego korzystania z nieruchomości.

W wyniku ponownej analizy sprawy, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] na podstawie art. 39 ust. 3 w związku z art. 39 ust. 1a i art. 39 ust. 1 ustawy o drogach publicznych oraz art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ uznał, iż w niniejszym stanie faktycznym nie występowały szczególne okoliczności uzasadniające zastosowanie art. 39 ust. 3 ww. ustawy. Podkreślił, iż w analizowanej sprawie projektowana inwestycja naruszałaby w niektórych miejscach stateczność skarpy drogi, co jest zabronione. Jednocześnie organ wskazał, że umieszczenie w pasie drogowym drogi krajowej nr [...] urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanej z drogą może przyczynić się do czasowego zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego. W przypadku awarii, konserwacji czy wymiany tych urządzeń, zachodzi konieczność ingerencji w pas drogowy z uwagi na potrzebę wykonania określonych robót (np. wykopu), a to z kolei może powodować zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego - z uwagi na przebywających w pasie drogowym pracowników wykonujących roboty, ustawione urządzenia techniczne lub pojazdy. W celu wyeliminowania takich sytuacji zarządca drogi nakazuje lokalizację wszelkich urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego poza pasem drogowym.

Zdaniem organu fakt, że strona zobligowana jest do podłączenia prywatnych odbiorców do sieci telekomunikacyjnej, nie może prowadzić do sytuacji, iż zarządca drogi ma obowiązek udostępnienia pasa drogowego w celu umieszczenia w nim linii kablowej.

Organ zaznaczył, iż nowelizacja art. 39 ustawy o drogach publicznych, wprowadzona ustawą z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnej zakładała uelastycznienie procedury wydawania zezwoleń na lokalizację w pasie drogowym urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, jednakże przy jednoczesnym zachowaniu wymogów określonych warunkami technicznymi.

W związku z zarzutem strony, że przedmiotowy planowany do ułożenia kabel telekomunikacyjny spełnia definicję kanału technologicznego w rozumieniu powołanej ustawy organ zwrócił uwagę na wskazaną w art. 4 pkt 15 a definicję kanału technologicznego i na to, że to zarządca drogi w trakcie budowy lub przebudowy drogi ma, stosownie do art. 39 pkt 6 zlokalizować kanał technologiczny w pasie drogowym i wówczas jest on udostępniany w drodze umowy bez konieczności wydawania zezwoleń.

W skardze na tę decyzję skarżąca odwołała się do art. 39 ust. 1a powołanej ustawy § 140 rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r., art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, art. 140 pkt 1 ustawy Prawo Telekomunikacyjne i przepisów ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, ponownie podnosząc, iż zaproponowana przez nią trasa projektowanego odcinka sieci telefonicznej częściowo po trasie istniejącej już sieci telefonicznej i częściowo po nowej trasie, jak i sposób jej umieszczenia na całej długości w rurach ochronnych (rurociągu kablowym) na głębokości 1 m oraz równolegle w odległości 5,0 - 7,5 m od zewnętrznej krawędzi drogi, poza rowem odwadniającym i poza linią drzew, w chodniku lub wzdłuż zewnętrznej krawędzi chodnika wzdłuż ogrodzeń, na pewno nie spowoduje czasowego lub trwałego zagrożenia bezpieczeństwa ruchu. Strona podkreśliła, że dużą część linii zamierza wykonać metodą poziomego wiercenia - bez konieczności prowadzenia wykopów liniowych, co ma zapewnić bezpieczeństwo i stabilność konstrukcji drogi, a przyszłe prace remontowe, naprawcze oraz modernizacyjne związane z eksploatacją tego odcinka sieci telefonicznej nie będą miały żadnego wpływu na bezpieczeństwo ruchu drogowego.

Ponownie podniosła, że właściciel lub użytkownik wieczysty jest obowiązany umożliwić operatorom oraz innym wskazanym w przepisach podmiotom, instalowanie na nieruchomości urządzeń telekomunikacyjnych, przeprowadzanie linii kablowych pod, na albo nad nieruchomością oraz umieszczenie tabliczek informacyjnych o urządzeniach, a także ich eksploatację i konserwację, jeśli nie uniemożliwia to racjonalnego korzystania z nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe argumenty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wnioskami i zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2004 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. p.p.s.a. – Dz. U. Nr 183, poz. 1270).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Zaskarżona decyzja nie nosi bowiem znamion wadliwości w rozumieniu art. 145 § 1 p.p.s.a.

Na wstępie podkreślić należy, że przepisy ustawy o drogach publicznych, regulując kwestie związane z korzystaniem z dróg publicznych różnych kategorii i zarządzaniem nimi, mają służyć ochronie samych dróg i urządzeń z drogą związanych oraz stworzeniu warunków bezpiecznego i wygodnego ruchu drogowego.

Ochronę drogi, rozumianą jako działania opisane w art. 4 pkt 21 ustawy o drogach publicznych (dalej u.d.p.) mające na celu niedopuszczenie do przedwczesnego zniszczenia drogi, obniżenia klasy drogi, ograniczenia jej funkcji, niewłaściwego jej użytkowania oraz pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu, sprawuje - zgodnie z art. 20 pkt 10 i 12 ustawy zarządca drogi, którym dla drogi krajowej jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad.

Działania stanowiące ochronę drogi realizowane są w obrębie pasa drogowego. Stosownie do treści art. 4 pkt 1 u.d.p., pas drogowy to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym zlokalizowane są droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Z cytowanego przepisu wynika zasada, w myśl której w obszarze pasa drogowego mogą znajdować się tylko obiekty i urządzenia służące drodze i odbywającemu się na niej ruchowi. Do tej zasady są konsekwentnie dostosowane dalsze regulacje ustawowe. Natomiast jako drogę ustawa określa budowlę wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiącą całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym (art. 4 pkt 2 u.d.p.). Jezdnia zaś, według definicji ustawowej jest częścią drogi przeznaczoną do ruchu pojazdów (art. 4 pkt 4 u.d.p.).

Do zarządcy drogi należą sprawy z zakresu planowania, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg, z którymi łączy się szereg obowiązków wymienionych w ustawie.

Odpowiedzialność zarządców dróg nie jest ograniczona do odpowiedzialności za ochronę bezpieczeństwa ruchu drogowego. Zasadą jest, że zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg może być dokonane tylko za zgodą zarządcy drogi, który ma prawo rozważenia (biorąc pod uwagę okoliczności istotne z punktu widzenia ochrony dróg publicznych) możliwości wyrażenia zgody na to zajęcie, a także określenia warunków zajęcia - odpowiednich do okoliczności.

Zgodnie z art. 39 u.d.p., zabronione jest dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. Art. 39 ust. 1 pkt 1-12 zawiera niezamknięty katalog czynności zabronionych.

Art. 39 ust. 1 pkt 1 zabrania lokalizacji obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego.

W myśl art. 39 ust. 1a ww. ustawy przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do umieszczania, konserwacji, przebudowy i naprawy infrastruktury telekomunikacyjnej w rozumieniu ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.) oraz urządzeń służących do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii elektrycznej oraz urządzeń związanych z ich eksploatacją, a także do innych czynności związanych z eksploatacją tej infrastruktury i urządzeń, jeżeli warunki techniczne i wymogi bezpieczeństwa na to pozwalają jednakże właściwy zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym urządzeń i infrastruktury, o których mowa w ust. 1a, jeżeli ich umieszczenie spowodowałoby zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych lub miałoby doprowadzić do utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie budowy, przebudowy lub remontu drogi.

Z powyższego, jak również z art. 39 ust. 3 u.d.p. wynika, iż ustawodawca dopuścił na zasadzie wyjątku możliwość zajęcia pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg i w przedmiocie takiego zezwolenia zarządca drogi orzeka w drodze decyzji administracyjnej.

W tym miejscu należy wskazać, że ust. 1a, a także zmiana ustępu 3 w art. 39 ustawy o drogach publicznych wprowadzone zostały ustawą z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z dnia 16 czerwca 2010r. Nr 106, poz. 675). Ustawą tą zmieniono także art. 39 ust. 6 ustawy o drogach publicznych, zgodnie z którym zarządca drogi w trakcie budowy lub przebudowy drogi jest obowiązany zlokalizować kanał technologiczny w pasie drogowym:

1) dróg krajowych;

2) pozostałych dróg publicznych chyba, że w terminie 60 dni od dnia ogłoszenia informacji, o której mowa w ust. 6a, nie zgłoszono zainteresowania udostępnieniem kanału technologicznego.

Zgodnie z uzasadnieniem projektu tejże ustawy (strony internetowe Sejmu (http://www.sejm.gov.pl) i Senatu (http://www.senat.gov.pl) Sejm RP VI kadencji

Nr druku: 2546) jednym z celów ustawy jest zniesienie barier dla inwestycji w infrastrukturę teleinformatyczną, by zapewnić ogólnopolski dostęp do Internetu szerokopasmowego. Wprowadzając do art. 39 ust. 6 w cytowanym wyżej brzmieniu ustawodawca potwierdził, iż w coraz szerszym zakresie dopuszcza możliwość korzystania z pasa drogowego na cele nie związane z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Wykładni przepisów wprowadzonych powołaną ustawą należy zatem dokonywać mając na względzie jej cele.

W przedmiotowej sprawie, w ocenie Sądu, organ takiej wykładni dokonał.

Decyzja administracyjna wydawana w trybie art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych ma charakter uznaniowy. Wyraźnie należy jednak podkreślić, iż nie oznacza to, że decyzja taka może być dowolna, a wybór rozstrzygnięcia musi wynikać z wszechstronnego i dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy (vide: m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 1996 r., sygn. akt II SA 2875/95, Wokanda 1996, Nr 6, s. 32; podobnie /w:/ wyrok NSA z dnia 19 lipca 1982r., II SA 883/82, PiP 1983, Nr 6, s. 141).

Kontrola decyzji uznaniowej przez sąd administracyjny polega w szczególności na sprawdzeniu, czy jej wydanie poprzedzone było prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem oraz wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy. Sąd administracyjny kontroluje, czy w toku postępowania administracyjnego podjęto wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy zebrano zatem wszystkie dowody w celu ustalenia istnienia bądź nieistnienia ustawowych przesłanek decyzji uznaniowej oraz czy podjęta na ich podstawie decyzja nie wykracza poza granice uznania administracyjnego, czyli nie nosi cech dowolności.

Przyjąć należy, że zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonywującej treści (tak m.in. /w:/ wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 1994 r., III ARN 55/94, OSNAPiUS 1995, Nr 7, poz. 83).

Należy stwierdzić, iż Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, jako zarządca drogi publicznej, wyjaśnił w sposób jednoznaczny, dlaczego odmawiając stronie skarżącej wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w celu lokalizacji kablowej sieci telefonicznej - uznał, iż interes społeczny w tej sytuacji jest na tyle ważny i znaczący, że bezwzględnie wymaga wydania przedmiotowej odmowy i ograniczenia tym samym uprawnień skarżącej. Organ ustalił bowiem, iż lokalizacja projektowanej kablowej sieci telefonicznej naruszałaby w niektórych miejscach stateczność skarpy, mogłaby także w wyniku potrzeby ingerencji w pas drogowy z uwagi na konieczność wykonania określonych robót, przyczynić się do czasowego zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego.

Nadto, w odniesieniu do względów technicznych organ orzekający w sprawie odwołał się do treści § 140 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, zgodnie z którym "umieszczenie w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanej z drogą, nie może naruszać elementów technicznych drogi oraz nie może przyczyniać się do czasowego lub trwałego zagrożenia bezpieczeństwa ruchu albo zmniejszenia wartości użytkowej drogi". Organ podkreślił, iż projektowana inwestycja może przyczynić się do zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego.

Co więcej, infrastruktura techniczna w pasie drogowym niezwiązana z drogą powinna być lokalizowana w odległościach od drogi określonych w przepisach o drogach publicznych, czyli umieszczenie linii kablowej powinno odpowiadać wymogom określonym w art. 43 ust. 1 Ip. 3 tabeli u.d.p. Zgodnie z ww. przepisem obiekty budowlane, a do takich należy linia kablowa, przy drogach krajowych, w terenie zabudowanym, powinny być usytuowane w odległości co najmniej 10,0 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi krajowej. Tym samym strona powinna tak zaplanować lokalizację omawianej linii, aby zachowany został wymóg, o którym mowa wyżej. W niniejszej sprawie przedmiotowa inwestycja przebiegałaby w odległości od 5 do 7,5 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi krajowej nr [...]. Kwestia ta została pominięta przez skarżącą, a jest okolicznością istotną.

Tych ustaleń skarżąca nie podważa, wyraża jedynie przekonanie, że planowana i wskazana we wniosku trasa projektowanego odcinka sieci telefonicznej na pewno nie spowoduje zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego ani zniszczenia drogi. Przekonanie strony nie jest jednak uzasadnieniem do odstąpienia od powyższego wymogu, a wymóg, ten, co nie jest przez stronę kwestionowane nie został spełniony.

Podnieść przy tym należy, iż stosownie do art. 39 ust. 17 u.d.p. niedozwolone jest niszczenie rozmów, skarg, nasypów i wykopów, a jak ustalił organ, a w tym zakresie strona wątpliwości nie podnosi projektowana inwestycja naruszałaby w niektórych miejscach stateczność skarpy, co w świetle powołanego przepisu czyni uzasadnionym przyjęcie, iż zachodzą przesłanki do odmowy udzielenia żądanego we wniosku zezwolenia.

Ponownego podkreślenia, w związku z zarzutami skargi wymaga, iż wprawdzie nowelizacja w szczególności art. 39 u.d.p. miała prowadzić do uelastycznienia procedury wydawania zezwoleń na lokalizację w pasie drogowym urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego jednakże taki kierunek zmiany przepisów nie oznacza zwolnienia organu od przeprowadzenia stosownego postępowania w kierunku ustalenia, czy zachodzą przesłanki do wydania żądanego zezwolenia. Zgodnie bowiem z powołanymi przepisami zarządca drogi ma obowiązek zbadanie, czy wydanie zezwolenia nie spowoduje w szczególności zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego, naruszenia wymagań wynikających z przepisów odrębnych. Taki zakres badania, co wynika z art. 39 ust. 1 a u.d.p. dotyczy również wniosku o wydanie zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym infrastruktury telekomunikacyjnej. W takim też zakresie organ przedmiotowy wniosek rozpoznał zasadnie w świetle niewadliwych ustaleń stwierdzając, iż warunki lokalizacji inwestycji i wymogi bezpieczeństwa nie pozwalają w świetle przepisów wskazanych w podstawie materialnoprawnej decyzji na wydanie żądanego zezwolenia. Nie ma zatem podstaw by uznać zarzuty skargi za uzasadnione.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.