Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 576/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2014-09-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność aktu prawa miejscowego w części
Powołane przepisy: article: art. 94
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art. 11 a
journal: Dz.U. 2013 poz 594
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Trzecki Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędzia WSA Sławomir Pauter (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Monika Walentynowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2014 r. sprawy ze skargi Wojewody na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 25 marca 2014 r. nr XXXIX/241/14 w sprawie przyjęcia programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie Gminy w 2014 roku I. stwierdza nieważność § 2 ust. 1 pkt 5 i 6, § 3, § 4 ust. 1 pkt 1, § 4 ust.1 pkt 2 w części dotyczącej zwrotu "w terminie kilkunastu dni od umieszczenia go w miejscu tymczasowego przetrzymywania", § 4 ust. 1 pkt 8 w części dotyczącej zwrotu "w zakresie opieki weterynaryjnej udzielanej zwierzętom bezdomnym i kotom wolnożyjącym", zawartych w załączniku wymienionym w § 1 zaskarżonej uchwały, II. stwierdza, że zaskarżona uchwała w zakresie wskazanym w punkcie I wyroku nie podlega wykonaniu, III. w pozostałej części skargę oddala, IV. zasądza od Rady Miejskiej na rzecz skarżącego Wojewody kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.


UZASADNIENIE

Uchwałą z dnia 25 marca 2014 roku Nr XXXIX/241/14 podjętą na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym ( tj. Dz.U. z 2013r., poz. 594) i art. 11a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o ochronie zwierząt (tj. Dz.U. z 2013r., poz. 594) Rada Miejska przyjęła program opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie Gminy w 2014 roku.

W § 1 powyższej uchwały Rada postanowiła przyjąć program opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobieganiu bezdomności zwierząt na terenie Gminy w 2014 roku w brzmieniu określonym w załączniku. W przedmiotowym załączniku w § 1 wskazano jakich grup zwierząt dotyczy uchwalony program, a w § 3 wskazano cele przyjętego programu opieki nad zwierzętami. Paragraf § 2 programu zawiera tzw. słowniczek czyli definicję pojęć używanych w programie. W § 2 ust. 1 w pkt 5 i 6 zawarto definicję pojęcia ,,zwierząt bezdomnych" oraz ,,kotów wojno żyjących", w punkcie 2, 3 i 4 wskazano jakie konkretnie podmioty pełnią funkcję miejsca tymczasowego przetrzymywania, schroniska i stowarzyszenia podając obok pełnej nazwy ich adres, a w pkt 1 zawarto wyjaśnienie co należy rozumieć pod używanym w uchwale pojęciem ,,program". W § 4 wskazano wykonawców programu w zakresie zapewnienia opieki bezdomnym zwierzętom i zwierzętom gospodarskim z terenu gminy, sprawowania opieki nad kotami wolno żyjącymi, odławiania bezdomnych zwierząt z terenu gminy oraz kto wykonuje obowiązkową sterylizację, kto jest odpowiedzialny za poszukiwanie nowych właścicieli dla bezdomnych zwierząt, usypianie ślepych miotów, wskazano gospodarstwo rolne którego obowiązkiem jest zapewnienie miejsca dla zwierząt gospodarskich oraz wskazano konkretny gabinet weterynaryjny zobowiązany do zapewnienia całodobowej opieki weterynaryjnej w przypadkach zdarzeń drogowych z udziałem zwierząt. W § 5 wskazano wysokość środków finansowych przeznaczonych na realizację zadań wynikających z programu oraz sposób ich wydatkowania.

Skargę na powyższą uchwałę wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Wojewoda domagając się stwierdzenia jej nieważności w całości. W uzasadnieniu skargi organ podkreślił, że program opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobieganiu bezdomności zwierząt nie może być lakoniczny i ograniczać się do ogólnego wskazania działań wymaganych przez ustawę z dnia 21 sierpnia 1997 roku o ochronie zwierząt. Skoro zgodnie z treścią art. 30 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym wójt, burmistrz, prezydent miast wykonują uchwały rady gminy czy też miasta, to tym samym do tych organów wykonawczych należy wykonanie uchwały w sprawie opieki nad zwierzętami bezdomnymi i zapobieganiu bezdomności zwierząt. Stąd w programie nie można wskazywać jako wykonawców poszczególnych jego punktów podmiotów, które nie są w żaden sposób podporządkowane gminie, pomimo że organ wykonawczy gminy zawarł już z nimi umowy cywilnoprawne na wykonywanie przez nie określonych usług. W związku z tym błędem, zdaniem skarżącego, jest wskazywanie przez Radę Miejską jako realizatorów poszczególnych zadań programu konkretnego miejsca tymczasowego przetrzymywania zwierząt czy też schroniska. Nadto podniesiono zarzut zbyt ogólnego wskazania zamierzonych czynności, działań mających na celu wykonanie w graniach określonych przez art. 11a ustawy o ochronie zwierząt założeń tej ustawy. Z treści programu musi wynikać w sposób nie budzący wątpliwości jakie są rzeczywiste zamierzenia i kierunki działania gminy. Właściwym wydaje się umieszczenie w programie bardziej szczegółowych zapisów dotyczących odławiania bezdomnych zwierząt np. czy odławianie będzie prowadzone stale czy też sezonowo. Podobny zarzut skierowano odnośnie regulacji dotyczącej usypiania ślepych miotów zwierząt. Zdaniem skarżącego postanowienia zaskarżonej uchwały nie zapewniają realizacji przez gminę obowiązku zapewnienia bezdomnym zwierzętom miejsca w schroniskach. Dopuszcza ona bowiem możliwość przetrzymywanie zwierząt bezdomnych przez kilkanaście dni od ich odłowienia w miejscu tymczasowego przetrzymywania. Natomiast z treści art. 11a ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie zwierząt wynika, że zapewnienie opieki bezdomnym zwierzętom polega na zapewnieniu im miejsca w schronisku. Tym samym nie jest dopuszczalnie przechowywanie odłowionych bezdomnych zwierząt przez kilkanaście dni w miejscu innym niż schronisko. Tylko nad schroniskami lekarze weterynarii sprawują nadzór umożliwiający kontrolę sprawowanej opieki nad umieszczonymi w nich zwierzętami, co stanowi gwarancję właściwego wykonywania tej opieki. Podniesiono nadto zarzut przekroczenia delegacji ustawowej poprzez zamieszczenie w § 2 pkt 5 i 6 programu definicji ,,zwierząt bezdomnych" oraz ,,kotów wolno żyjących", z uwagi na definicje legalne określające znaczenie tych pojęć zawarte w ustawie o ochronie zwierząt tj. w art. 4 pkt 16, w którym zdefiniowano pojęcie ,,zwierząt bezdomnych oraz w art. 4 pkt 21, w którym zdefiniowano pojęcie ,,zwierząt wolno żyjących". Kolejny zarzut dotyczył § 3 pkt 4 uchwały określającego cele programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi i zapobiegania bezdomności zwierząt. Celem programu opieki nad tym zwierzętami nie jest i nie może być zapewnienie bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zgodnie z ustawą jest nim zapewnienie opieki nad bezdomnymi zwierzętami i zapobieganie bezdomności. Zdaniem skarżącego powyższe zarzuty winny skutkować stwierdzeniem nieważności całej uchwały.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz Gminy i Miasta reprezentujący Gminę wnosił o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a.). Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.).

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest uchwała Rady Miejskiej Nr XXXIX/241/14 z dnia 25 marca 2014 r. w sprawie przyjęcia programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie w 2014 roku. Uchwała ta została podjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym i art. 11a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o ochronie zwierząt dalej określanej jako u.o.z.

Zgodnie z art. 11 ust. 1 u.o.z. zapewnianie opieki bezdomnym zwierzętom oraz ich wyłapywanie należy do zadań własnych gmin. W myśl art. 11a ust. 1 u.o.z rada gminy wypełniając obowiązek, o którym mowa w art. 11 ust. 1, określa, w drodze uchwały, corocznie do dnia 31 marca, program opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt. Stosownie do ust. 2 tego artykułu program, o którym mowa w ust. 1, obejmuje:

1) zapewnienie bezdomnym zwierzętom miejsca w schronisku dla zwierząt;

2) opiekę nad wolno żyjącymi kotami, w tym ich dokarmianie;

3) odławianie bezdomnych zwierząt;

4) obligatoryjną sterylizację albo kastrację zwierząt w schroniskach dla zwierząt;

5) poszukiwanie właścicieli dla bezdomnych zwierząt;

6) usypianie ślepych miotów;

7) wskazanie gospodarstwa rolnego w celu zapewnienia miejsca dla zwierząt gospodarskich;

8) zapewnienie całodobowej opieki weterynaryjnej w przypadkach zdarzeń drogowych z udziałem zwierząt.

Dokonując wykładni ww. przepisów nie może budzić wątpliwości konieczność wskazania w uchwale podmiotów realizujących zadania wymienione w programie. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że wykładnia celowościowa przepisu art. 11 a u.o.z, który należy interpretować w powiązaniu z art. 11 tej ustawy, prowadzi do wniosku, że dla skutecznej realizacji zadań własnych gminy polegających na zapewnieniu opieki nad bezdomnymi zwierzętami oraz ich wyłapywaniu właściwym jest określenie w sposób konkretny sposobu realizacji tych zadań. Dlatego też uchwała podejmowana na podstawie art. 11a u.o.z powinna zawierać elementy wskazane w art. 11a ust. 2 pkt 1-8, jako obligatoryjne i ze skonkretyzowaniem ich treści. Ponadto powinna wskazywać sposób postępowania w określonych sytuacjach, podmioty odpowiedzialne za realizację poszczególnych zadań, a także sposób i źródła finansowania, a to wobec brzmienia przepisu art. 11a ust. 5 u.o.z (wyrok WSA w Opolu z 31.07.2014 r., sygn. akt II SA/Op 325/14, wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 28 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SA/Go 389/14). Sąd orzekający w niniejszej sprawie w całości podziela pogląd, że uchwały podejmowane na podstawie w/w przepisów przez radę gminy jako akty planowania mają zróżnicowany charakter prawny. Do istotnych cech aktów planowania należy zaliczyć to, że w ich treści obok postanowień o generalno-abstrakcyjnym charakterze znajdują się postanowienia o charakterze indywidualno-konkretnym. Pogląd, że uchwała stanowiąca przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie ze swej istoty jest przede wszystkim aktem planowania wzmacnia fakt, iż rada gminy uchwala go tylko na okres jednego roku. Zważywszy na ów krótki okres obowiązywania planu winien on określać w sposób szczegółowy i bezpośredni metody realizacji ustawowo określonych celów, niewymagających podejmowania kolejnych działań mających za zadanie określenie sposobu realizacji tych celu. Plan winien również określać wielkości środków finansowych przeznaczonych na jego realizację. W konsekwencji akt ten ma również charakter wykonawczy do ustawy o ochronie zwierząt. Tak uchwalony program ma także istotne znaczenie informacyjne dla mieszkańców, którzy w ten sposób mogą dowiedzieć się m.in. kto na terenie gminy prowadzi schroniska, gospodarstwo rolne w celu zapewnienia miejsca dla zwierząt gospodarskich, czy też jest podmiotem zobowiązanym do całodobowej opieki weterynaryjnej w przypadku zdarzeń drogowych z udziałem zwierząt. Celem programu jest więc określenie w sposób konkretny zasad działania gminy, w tym wskazania podmiotów wykonujących zadania wskazane w uchwale ( wyrok WSA w Krakowie z dnia 3.12.2013r., sygn. akt II SA/Kr 852/13).

Stąd też systemowo poprawna, a celowościowo jedynie właściwa jest taka wykładnia przepisu art. 11a u.o.z. która odczytuje zawartą tam delegację ustawową -upoważnienie jako kompetencję rady gminy do wskazania konkretnego schroniska, celem zapewnienia bezdomnym zwierzętom miejsca w schronisku, wskazanie gospodarstwa rolnego, w którym zapewnione będzie miejsce dla zwierząt gospodarskich oraz wskazanie konkretnego podmiotu, który będzie zajmował się odławianiem zwierząt bezdomnych, obowiązkową sterylizacją oraz usypianiem ślepych miotów zwierząt. Nie można w niniejszej sprawie podzielić poglądu skarżącego, iż rada gminy jako organ stanowiący gminy w uchwalonym programie opieki nad zwierzętami bezdomnymi i oraz zapobiegania bezdomności zwierząt nie może wskazać konkretnych z nawy podmiotów realizujących poszczególne zadania wskazane w tym programie. Skarżący uzasadniając swoje stanowisko powołał się na treść art. 30 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym zgodnie z którym wójt (burmistrz, prezydent miasta) wykonuje uchwały rady. Wskazanie w programie opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobieganiu bezdomności zwierząt konkretnych podmiotów wykonujących poszczególne zadania nie tylko nie narusza kompetencji poszczególnych organów gminy, a wręcz jest wymagane z uwagi na charakter prawny powyższego aktu prawnego. Tym samym wskazanie przez Radę Miejską w zaskarżonej uchwale podmiotów wykonujących poszczególne zadania z zakresu opieki nad zwierzętami i zapobieganiu ich bezdomności nie stanowi naruszenia prawa. W konsekwencji brak jest podstaw do stwierdzenia w tym zakresie nieważności zaskarżonej uchwały ( w szczególności § 2 ust. 1 pkt 2,3,4 programu).

Dokonując oceny zasadności pozostałych zarzutów należy mieć na uwadze, że art. 11a ustawy o ochronie zwierząt przyznaje radzie gminy kompetencje do uchwalenia corocznego programu opieki nad zwierzętami. Mimo że zadanie to należy do zadań własnych gminy, nie oznacza to jednak pełnej dowolności organu stanowiącego gminy w tym zakresie, a przyjęte w uchwalonym planie regulacje prawne winny uwzględniać unormowania zawarte w obowiązujących aktach prawnych wyższego rzędu. Regulacje zawarte w akcie prawa miejscowego nie mogą wykraczać poza jakiekolwiek unormowania ustawowe, nie mogą wprowadzać wyjątków od ogólnie przyjętych rozwiązań ustawowych, nie mogą zawierać postanowień sprzecznych z tymi regulacjami, a także nie powinny powtarzać kwestii uregulowanych w aktach prawnych hierarchicznie wyższych. Akty prawa miejscowego winny zawierać sformułowania jasne, wyczerpujące, uniemożliwiające stosowanie niedopuszczalnego, sprzecznego z prawem luzu interpretacyjnego. Tylko w ustawie dozwolone jest określenie kompetencji organów administracji publicznej. Zakres upoważnienia winien być zawsze ustalony przez pryzmat zasad demokratycznego państwa prawnego, działania w granicach i na podstawie prawa oraz na podstawie przepisów regulujących daną dziedzinę ( art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Norma kompetencyjna powinna być interpretowana w sposób ścisły- zakaz jest dokonywania wykładni rozszerzającej przepisów kompetencyjnych oraz wyprowadzania kompetencji w drodze analogii. Należy nadto wskazać, że w myśl art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej organy samorządowe wydają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie. Konstytucyjna zasada praworządności wyrażona w art. 7 w zw. z art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej wymaga, by materia regulowana wydanym aktem normatywnym wynikała z upoważnienia ustawowego i nie przekraczała jego zakresu.

Tym samym za zasadny należy uznać zarzut, iż § 2 ust. 1 pkt 5 programu zawierający definicję pojęcia ,,zwierząt bezdomnych" narusza prawo. Takiej samej treści definicja pojęcia ,,zwierzęta bezdomne" zawarta jest 4 pkt 16 ustawy o ochronie zwierząt. Zgodnie z dyrektywą sformułowaną w § 137 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 roku w sprawie ,,Zasady techniki prawodawczej" ( Dz.U. z 2002r., Nr 100, poz. 908)- który stosuje się odpowiednio do aktów prawa miejscowego ( § 143 rozporządzenia)- w uchwale nie powtarza się przepisów ustaw, ratyfikowanych umów międzynarodowych i rozporządzeń. Naruszenie tej zasady techniki prawodawczej stanowi przede wszystkim nieuprawnione wejście rady gminy jako prawodawcy miejscowego w sferę kompetencji zastrzeżonych wyłącznie dla ustawodawcy. Może to wywołać u adresatów normy wadliwe przekonanie, że transponowane na grunt lokalny normy prawa powszechnego są jedynie normami prawa miejscowego, które wiążą wyłącznie na obszarze właściwości lokalnego prawodawcy ( wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 21.11.2012 r., sygn. akt II SA/Go 778/12 Lex 1249004).

Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd uznał, że również za zasadny zarzut naruszenia prawa przez przepis zawarty w § 3, w którym rada określiła cele programu. Cel opracowania programu został określony w art. 11 ustawy o ochronie zwierząt, którym jest zapewnienie opieki bezdomnym zwierzętom oraz ich wyłapywanie. Odmienne określenie celów w programie może doprowadzić do odmiennej interpretacji przepisów niż było to zamiarem ustawodawcy.

Za uzasadniony Sąd uznał nadto zarzut naruszenia prawa przez § 2 ust. 1 pkt 6 programu. W przepisie tym rada gminy zawarła definicję pojęcia ,,koty wolno żyjące", ustalając, że należy przez o rozumieć koty urodzone lub żyjące na wolności (żyjące w otoczeniu człowieka w stanie dzikim). W art. 4 pkt 21 ustawy o ochronie zwierząt ustawodawca zawarł definicję pojęcia ,,zwierząt wolno żyjących" (dzikich), przez które rozumie się zwierzęta nieudomowione żyjące w warunkach niezależnych od człowieka. Nie może budzić wątpliwości, że koty wolno żyjące stanowią zgodnie z wolą ustawodawcy jedną z grup zwierząt wolno żyjących ( każdy kot jest zaliczany do zwierząt). Tym samym rada gminy z przekroczeniem delegacji ustawowej odmiennie zdefiniowała pojęcie ,,koty wolno żyjące", niż to uczynił ustawodawca, mimo braku wyraźnej do tego delegacji ustawowej. Zgodnie z poglądem wyrażonym w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2013 roku w sprawie II GSK 2114/11 ( Lex 1337122), powszechnie obowiązujący porządek prawny narusza w stopniu istotnym nie tylko regulowanie przez radę gminy raz jeszcze tego co już zostało uregulowane w źródle prawa powszechnie obowiązującego, lecz również modyfikowanie przepisu ustawowego przez akt wykonawczy niższego rzędu, co możliwe jest tylko w granicach wyraźnie przewidzianego upoważnienia ustawowego.

Zasadnie skarżący podniósł w skardze, że przepis zawarty w § 4 ust. 1 pkt 1 narusza prawo z uwagi na zbyt ogólne wskazania realizacji obowiązku określone w art. 11a ust. 2 pkt 3 który dotyczy kwestii odławiania bezdomnych zwierząt. W tym miejscu należy odwołać się do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 26 sierpnia 1998 roku w sprawie zasad i warunków wyłapywania bezdomnych zwierząt wydanego na podstawie delegacji ustawowej zawarte w art. 11 ust. 2 ustawy o ochronie zwierząt. ( Dz.U. z 1998r., nr 116, poz. 753). Jest to akt prawny wyższego rzędu, z którym zaskarżona uchwała musi być zgodna. Z § 2 tegoż rozporządzenia wynika, że wyłapywanie zwierząt ma charakter stały lub okresowy, w zależności od treści uchwały podjętej przez radę gminy, o której mowa w art. 11 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt. Natomiast art. 11 ust. 3 w/w ustawy odsyła do uchwały o której mowa w art. 11a, czyli programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt. Z powyższej regulacji ustawowej wynika, że w tym zakresie rada gminy uchwalając program wina określić między innymi czy odławianie zwierząt bezdomnych na terenie gminy ma charakter stały czy okresowy. Jest to istotne odnośnie przekazywania tych informacji mieszkańcom gminy, zwłaszcza będących właścicielami zwierząt. Zapewnia to należyte wykonanie tego obowiązku.

Uznając za naruszający prawo § 4 ust. 1 pkt 2 programu w części dotyczącej zwrotu ,,w terminie kilkunastu dni od umieszczenia go w miejscu tymczasowego przetrzymywania", a który to przepis dotyczy umieszczania w schronisku uprzednio wyłapanych zwierząt bezdomnych, Sąd stwierdził, że jest on w tym zakresie zbyt ogólnikowy z uwagi na użycie terminu, którego nie można nawet w przybliżeniu określić, a nadto taka regulacja może uniemożliwić zapewnienie wyłapanym zwierzętom należytej opieki w rozumieniu ustawy o ochronie zwierząt. Tak jak to podkreślił skarżący, art. 11a ust. 2 pkt 1 u.o.z. nakłada na gminę obowiązek zapewnienia zwierzętom bezdomnym miejsce w schronisku dla zwierząt. Nie jest dopuszczalne przetrzymywanie zwierząt bezdomnych przez kilkanaście dni od ich odłowienia w miejscu tymczasowego przetrzymywania. Zgodnie z art. 4 pkt 25 ustawy o ochronie zwierząt przez ,,schronisko" rozumie się miejsce przeznaczone do opieki nad zwierzętami domowymi spełniające warunki określone w ustawie z dnia 11 marca 2004 roku o ochronie zdrowia zwierząt. Tylko nad schroniskami lekarz weterynarii sprawuje nadzór umożliwiający kontrolę sprawowanej opieki nad umieszczonymi w nich zwierzętami, a co za tym idzie stanowi to gwarancję właściwego wykonywania tej opieki, trzymania zwierząt w odpowiednich warunkach do życia. Żaden przepis ustawy o ochronie zwierząt nie zezwala na przetrzymywanie wyłapanych zwierząt bezdomnych przez kilkanaście dni w miejscu tymczasowego przetrzymywania. Nadto użycie tak niedookreślonego zwrotu jakim jest zwrot ,,w terminie kilkunastu dni od umieszczenia w miejscu tymczasowego przetrzymywania" nie można uznać za regulację prawną stanowiącą wykonanie obowiązków określonych w art. 11a ustawy o ochronie zwierząt odpowiadającą wymogom jakim winien odpowiadać sporny program z uwagi na swój charakter, a które w niniejszym uzasadnieniu wskazano.

Odnośnie zapisu § 4 ust. 1 pkt 8 programu dotyczącego zapewnienia całodobowej opieki weterynaryjnej w przypadkach zdarzeń drogowych, sąd uznał za naruszające prawo ograniczenie tej opieki w zakresie opieki weterynaryjnej udzielanej zwierzętom bezdomnym i kotom wolno żyjącym. Przepis art. 11a pkt 8 ustawy o ochronie zwierząt nakazuje objęcie programem w tej części wszystkich zwierząt. Ustawodawca stwierdził, że program obejmuje zapewnienie całodobowej opieki weterynaryjnej w przypadkach zdarzeń drogowych z udziałem zwierząt. Nie ograniczył zakresu tej opieki tylko do zwierząt bezdomnych oraz kotów wolno żyjących. W powyższych zdarzeniach mogą uczestniczyć również zwierzęta nie zaliczane do żadnej z tych dwóch grup, a w szczególności zwierzęta gospodarcze w rozumieniu ustawy, a którym właściciel z różnych powodów w danej chwili takiej opieki nie może zapewnić. Unormowanie zawarte w § 4 ust. 1 pkt 8 stanowi więc bezpodstawne zawężenie wykonania obowiązku nałożonego na gminę przez ustawodawcę w tym zakresie.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał za zasadne stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały § 2 ust. 1 pkt 5 i 6, § 3, § 4 ust. 1 pkt 1, § 4 ust. 1 pkt 2 w części dotyczącej zwrotu ,,w terminie kilkunastu dni od umieszczenia go w miejscu tymczasowego przetrzymywania", § 4 ust. 1 pkt 8 w części dotyczącej zwrotu ,,w zakresie opieki weterynaryjnej udzielanej zwierzętom bezdomnym i kotom wolno żyjącym" zawartym w załączniku wymienionym w § 1 zaskarżonej uchwały (art. 147 p.p.s.a.).

W oparciu o art.. 152 p.p.s.a stwierdzono, że zaskarżona uchwała w zakresie w jakim stwierdzono jej nieważność tj. w zakresie wskazanym w punkcie I sentencji wyroku nie podlega wykonaniu.

W pozostałej części skargę oddalono uznając, że nie ma podstaw do stwierdzenia jej nieważności w całości tak jak wnosił skarżący. Nie wszystkie zarzuty podniesione w skardze okazały się bowiem zasadne.

O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. Zasądzono od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sadowoadministracyjnego obejmujących wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego będącego radcą prawnym w wysokości 240 złotych (rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( t.j. Dz.U. z 2013r., poz. 490).