Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1898/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak (spr.) Sędzia WSA Izabela Głowacka – Klimas Protokolant Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2007 r. sprawy ze skargi T. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2006r. Główny Inspektor Transportu Drogowego na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. ze zm.), art. 4 pkt 4, art. 33 ust. 1, art. 42, art. 87 ust. 1 i 2, art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2088 ze zm.), lp. 1.6.1.3, 1.6.1.6, 1.6.2.2, 1.6.2.3, 1.6.4.5, 1.6.4.4, 1.6.3.5, 1.1.7, 1.4.1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie i drogowym (Dz. U. z 2004 r., Nr 204, poz. 2088 ze zm.), § 5 ust. 2-4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. Nr 150, poz. 1684 ze zm.), przepisów 5.4.0, 5.4.1.1.1, 3.1.2, 8.1.2.1 b, 5.4.3.1, 5.4.3.8, 8.1.5, 5.3.2.1.1, 5.3.2.2.1, 5.3.2.2.2, 5.2.2.1.1, 5.2.2.2.1.1, 5.2.1.1, 7.5.7.1 umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR) sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r. (Dz. U. z 2005 r., Nr 178, poz. 1481), art. 3 oraz art. 28 ustawy z dnia 28 października z 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych (Dz. U. z 2002 r., Nr 199, poz. 1671 ze zm.), uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2006 r. nakładającą na T. W. karę pieniężną w wysokości 15.000 zł w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 3000 zł za wykonywanie transportu drogowego lub przewozy na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych i w tym zakresie umorzył postępowanie, natomiast utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w pozostałej części.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym.

Kontrola drogowa, której rezultaty stanowiły podstawę nałożenia kary pieniężnej została przeprowadzona w dniu [...] grudnia 2002 r. W jej wyniku stwierdzono 9 naruszeń. Pierwsze z nich to wykonywanie przewozu towarów niebezpiecznych z nieprawidłowo sporządzonym dokumentem przewozowym. Pojazdem przewożony był materiał niebezpieczny UN 1202. Okazany do kontroli dokument przewozu nie zawierał liczby i określenia sztuk przesyłki oraz całkowitej ilości przewożonego towaru. Natomiast przedstawiony w toku postępowania administracyjnego dokument [...] nie zawierał prawidłowego określenia nadawcy towaru. Te braki dokumentów - w ocenie organu - stanowią naruszenie przepisów prawa i dlatego też nałożona kara pieniężna jest zasadna.

Kolejne naruszenie to wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych bez posiadania w pojeździe wymaganych instrukcji pisemnych dla kierowcy, bez wyposażenia awaryjnego, tj. dwóch kamizelek ostrzegawczych i dwóch latarek. Braki te uzasadniają nałożenie kary pieniężnej odpowiednio 200 zł i 400 zł (100 zł za każdy brakujący element). Następne stwierdzone w trakcie kontroli naruszenie to wykonywanie przewozu towarów niebezpiecznych pojazdem nieoznakowanym w prawidłowy sposób tablicami barwy pomarańczowej. Rolą tych tablic jest informowanie o przewożeniu materiału niebezpiecznego. Konsekwencją naruszenia przepisów obowiązujących w tym zakresie jest kara pieniężna w wysokości 700 zł. Podczas kontroli ustalono również, że 170 sztuk przesyłki zawierających materiał niebezpieczny nie było oznaczonych nalepkami ostrzegawczymi oraz numerem UN. Za brak każdej nalepki przewidziana jest kara 50 zł, co łącznie daje karę 8500 zł. Sztuki przesyłki nie były również oznakowane numerami rozpoznawczymi zawartych w nich towarów niebezpiecznych, które to naruszenie - w ocenie - uzasadniało nałożenie kary pieniężnej w wysokości 34000 zł (po 200 zł za każdą sztukę przesyłki).

Ze względu na to, że organ I instancji nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 200 zł, organ II instancji, mając na względzie brzmienie art. 139 k.p.a. zakazujące wydania decyzji mniej korzystnej dla strony, postanowił utrzymać decyzję organu I instancji w omawianym zakresie w mocy.

Naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego towarów niebezpiecznych z naruszeniem przepisów dotyczących rozmieszczania i mocowania ładunków stanowiło podstawę do nałożenia kary pieniężnej w wysokości 700 zł. Organ uznał, że zabezpieczenie przed przesuwaniem się na boki nie jest wystarczającym zabezpieczeniem, albowiem przesyłki mogą się przesuwać w tylnej części przestrzeni ładunkowej. W trakcie kontroli nie okazano również zaświadczenia o przewozach drogowych na potrzeby własne, czego konsekwencją była kara w wysokości 2000 zł.

Powyższe naruszenia zostały stwierdzone w oparciu o sporządzony podczas kontroli protokół nr [...], dokumentację fotograficzną, dokument przewozowy WZ nr [...]. Organ nie uznał za wiarygodne dowodów ze zdjęć nadesłanych przez T.W., gdyż nie zostały one wykonane podczas kontroli i nie mogą stanowić dowodu na istniejący w trakcie kontroli stan faktyczny. Odnosząc się do wykazywanej nieporadności kierowcy stwierdził, że nie może ona stanowić podstawy uchylenia decyzji administracyjnej.

Jeżeli chodzi o naruszenie polegające na nieuiszczeniu opłaty za przejazd po drogach krajowych Główny Inspektor Transportu Drogowego uznał, że w niniejszej sprawie nie sposób stwierdzić, że strona w dniu kontroli tj. [...] grudnia 2002 r. nie uiściła opłaty za przejazd po drodze krajowej nr [...]. W aktach brak kart opłaty drogowej o seriach i numerach [...], które zostały okazane w dniu kontroli tj. [...] grudnia 2002 r. Nie ma zatem możliwości zweryfikowania twierdzeń, wskazujących na to, że ww. karty opłaty drogowej nie stanowiły dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drodze krajowej nr [...] w dniu [...] grudnia 2002 r.

W skardze na powyższą decyzję w części odnoszącej się do jej pkt 2, skarżący T. W. wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2006 r., ewentualnie o stwierdzenie nieważności decyzji jako wydanej bez podstawy prawnej i zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżący zwrócił uwagę na kilkakrotną nowelizację ustawy o transporcie drogowym i uznał, że w stosunku do niego, przy założeniu nieistnienia przepisów intertemporalnych, mogłyby mieć zastosowanie przepisy art. 92 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym w jej pierwotnym brzmieniu. Jednakże w tym przypadku o odpowiedzialności skarżącego należałoby orzec negatywnie, bowiem przesłanką odpowiedzialności było łączne naruszenie przepisów dotyczących materiałów niebezpiecznych i odpadów, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca. Mając na uwadze przepisy intertemporalne, podstawę prawną ewentualnego orzeczenia kary pieniężnej mógłby stanowić art. 92 ustawy o transporcie drogowym w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 23 lipca 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw. Skarżący podniósł również, że siedem opisów naruszeń jako podstawę prawną wskazuje art. 92 ust. 1 pkt 1, a więc naruszenie przepisów ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych. W dniu kontroli ustawa ta nie obowiązywała i skarżący nie mógł naruszyć jej przepisów. Wskazał także na brak podania przez organ I instancji podstawy prawnej, jak również na nieprawidłowe wskazanie tej podstawy przez organ II instancji.

Odnosząc się do stwierdzonych przez organ naruszeń skarżący podał, iż organ nie wyjaśnił dlaczego odmówił wiarygodności złożonemu w toku postępowania dokumentowi przewozowemu, który posiadał wszystkie konieczne zapisy dotyczące przewożonego towaru. Niezrozumiały był również dla niego wywód na temat możliwości wykonania fotografii w dowolnej chwili po kontroli. Podniósł, że twierdzenia organu nie są poparte żadnymi dowodami, a to przecież na organie ciąży obowiązek zgromadzenia dowodów istotnych w sprawie. Podkreślił, że organ nie poczynił żadnych ustaleń dotyczących momentu złożenia zaświadczenia, w sytuacji gdy zaświadczenie ma charakter deklaratoryjny i potwierdza jedynie fakt zgłoszenia, który to powinien być istotny dla oceny, czy jakiekolwiek naruszenie nastąpiło.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o oddalenie skargi, podtrzymując swoją argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Sąd administracyjny wykonuje wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli decyzje wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego oraz przestrzegano przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym. Tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa Sąd władny jest wzruszyć zaskarżoną decyzję. Nie każde wszak naruszenie prawa przez organy administracji publicznej daje Sądowi podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako p.p.s.a.) stanowi kiedy decyzje lub postanowienia podlegają uchyleniu. Wymieniona kontrola następuje wedle stanu prawnego i na postawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji.

Analizując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powołanych wyżej kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż w zaskarżonej decyzji nie można dopatrzyć się naruszenia prawa, przynajmniej w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji.

Zgodnie z zasadą wyprowadzoną w orzecznictwie z art. 6 i 138 k.p.a., organ administracji publicznej wydając decyzję administracyjną, stosuje przepisy prawa materialnego obowiązujące w dniu wydania decyzji (wyrok NSA z dnia 7 lipca 1988 r. IV SA 451/88, GAP 1988, nr 22, s. 43; wyrok NSA z dnia 7 września 1994 r. III SA 1111/93, ONSA 1995, nr 3, poz. 120; wyrok NSA z dnia 24 lutego 1992 r. II SA 49/92, niepubl.; wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 1983 r., II SA 163/82 RNGA 1985, nr 3, s. 47). Konieczne jest jednak uwzględnienie wyjątków, powstających wówczas, gdy brak jest przepisów przejściowych.

W przedmiotowej sprawie podstawą nałożenia kar pieniężnych były przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (dalej jako t.d.), która od daty kontroli do daty wydania decyzji ostatecznej była kilkakrotnie nowelizowana. W poszczególnych nowelizacjach zawarte były jednak przepisy przejściowe, rozstrzygające, które przepisy powinny mieć zastosowanie w sprawie.

W dacie kontroli, tj. [...] grudnia 2002 r. art. 92 t.d., na podstawie którego możliwe było nałożenie kary pieniężnej, przewidywał taką możliwość, m.in. w przypadku naruszenia przepisów dotyczących przewozu materiałów niebezpiecznych i odpadów. Dokonując interpretacji tego przepisu nie można zgodzić się z jego rozumieniem przedstawionym przez skarżącego. Literalna jego wykładnia prowadziłaby do wyników sprzecznych z celami i funkcją ustawy o transporcie drogowym. Inne są przepisy regulujące przewóz materiałów niebezpiecznych, a inne zajmują się odpadami. Najczęściej również podmioty gospodarcze nie zajmują się jednocześnie działalnością w zakresie przewozu materiałów niebezpiecznych i działalnością w zakresie przewozu odpadów, a wobec tego mają do ich działalności zastosowanie różne przepisy. A zatem gdyby zastosować literalną wykładnię art. 92 ust. 1 pkt 7 t.d. to odpowiadałyby tylko podmioty, które jednocześnie prowadząc określony rodzaj działalności, np. przewóz towarów niebezpiecznych naruszałyby zarówno przepisy dotyczące przewozu towarów niebezpiecznych i przepisy dotyczące odpadów. W ocenie Sądu nie takie było ratio legis tego przepisu. Przewóz towarów niebezpiecznych, z racji na jego charakter jest bardzo szczegółowo regulowany przez odpowiednie akty prawne. Takie szczególne wymagania nie są przewidziane dla żadnego innego rodzaju transportu. Nie można zatem uznać, że odpowiedzialność za niepodporządkowanie się tym regulacjom, które mają na celu zapewnienie bezpieczeństwa nie tylko użytkowników dróg, byłaby możliwa jedynie w sytuacji jednoczesnego naruszenia przepisów odnoszących się do innego rodzaju działalności.

W ocenie Sądu pierwotne brzmienie art. 92 ust. 1 pkt 7 t.d. należy interpretować mając na względzie wykładnię funkcjonalną, która prowadzi do wniosku, że karze pieniężnej podlega ten, kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne naruszając przepisy dotyczące przewozu materiałów niebezpiecznych. Trafność takiej interpretacji wskazanego przepisu potwierdza nowelizacja dokonana z dniem 1 stycznia 2003 r. (Dz. U. 02.199.1671 art. 36), zgodnie z którą spójnik "i" został zastąpiony spójnikiem "lub".

W dacie kontroli przewozy materiałów niebezpiecznych regulowane były przez Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 15 czerwca 1999 r. w sprawie przewozu drogowego materiałów niebezpiecznych (Dz. U. 99.57.608). Przepisy tego rozporządzenia wskazywały w § 3, iż do przewozu drogowego materiałów niebezpiecznych stosuje się postanowienia załączników A i B do umowy ADR, czyli do Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu, która to umowa weszła w życie w stosunku do Polski dnia 6 czerwca 1975 r.

Wysokość kar pieniężnych za poszczególne rodzaje naruszeń przepisów związanych z wykonywaniem transportu drogowego lub przewozów na potrzeby własne określona była w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym (Dz. U. 02.115.999). W lp. 7 załącznika do tego rozporządzenia wskazane zostały poszczególne rodzaje naruszeń w nawiązaniu do przepisów umowy ADR i określone dla nich kary pieniężne.

W protokole kontroli z dnia [...] grudnia 2002 r. poszczególne naruszenia stwierdzone w jej trakcie zostały również przyporządkowane określonym przepisom z umowy ADR i w oparciu o powyższe przepisy została nałożona, decyzją Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] z dnia [...] grudnia 2002 r., kara pieniężna.

Z dniem 28 września 2003 r. ustawą z dnia 23 lipca 2003 r. o transporcie drogowym oraz niektóre inne ustawy (Dz. U. 03.149.1452) nastąpiła kolejna nowelizacja ustawy o transporcie drogowym. W jej wyniku zmianie uległa treść przepisu art. 92 t.d. Zgodnie z jego nowym brzmieniem karze pieniężnej podlega ten, kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów m.in. ustawy z dnia 28 października 2002 r. o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych (Dz. U. Nr 199, poz. 1671) lub też wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych.

Zgodnie z art. 8 ww. ustawy do postępowań administracyjnych w sprawach objętych przepisami niniejszej ustawy wszczętych, a niezakończonych przed dniem jej wejścia w życie, stosuje się przepisy tej ustawy. Przy kolejnych nowelizacjach ustawy o transporcie drogowym przepisy intertemporalne stanowiły, iż do postępowań administracyjnych wszczętych, a niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Mając powyższe zasady na względzie uznać należy, iż Główny Inspektor Transportu Drogowego wydając zaskarżoną decyzję, winien stosować przepisy ustawy w wersji na dzień 28 września 2003 r. Analiza zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że organ tak uczynił, a zatem powołał właściwe przepisy stanowiące podstawę nałożenia kary pieniężnej (w komparycji decyzji został powołany Dziennik Ustaw zawierający tekst jednolity ustawy o transporcie drogowym).

Wskazując, przy omawianiu poszczególnych naruszeń, na przepisy ustawy o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych, organ przywoływał jednocześnie stosowne przepisy umowy ADR, które w sposób szczegółowy określają obowiązki i warunki nałożone na podmiot wykonujący przewozy towarów niebezpiecznych.

Naruszenie tych obowiązków znajduje odzwierciedlenie w załączniku do ustawy o transporcie drogowym, określającym wykaz naruszeń obowiązków lub warunków oraz wysokość kar za poszczególne naruszenia. Kary pieniężne nałożone na skarżącego wynikają ze wskazanego załącznika do ustawy o transporcie drogowym.

Jednocześnie podkreślić należy, iż art. 92 t.d. w brzmieniu obowiązującym od dnia 28 września 2003 r., a więc mającym zastosowanie w przedmiotowej sprawie, określa, iż karze pieniężnej podlega m.in. naruszenie przepisów ustawy o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych (art. 92 ust. 1 pkt 1) oraz naruszenie wiążących Polskę umów międzynarodowych (art. 92 ust. 1 pkt 6).

Nie ulega wątpliwości, że w dacie kontroli obowiązywała umowa ADR i skarżący, co jednoznacznie wynika z protokołu kontroli, naruszył postanowienia tej umowy. Na naruszenie tych przepisów wskazuje również Główny Inspektor Transportu Drogowego w zaskarżonej decyzji. Określając podstawę prawną nałożenia kary pieniężnej organ nie zawsze przywołuje pkt 6 ust. 1 art. 92 t. d. co zapewne stanowi uchybienie, które jednak nie jest na tyle istotne, aby mogło skutkować uchyleniem decyzji, czy wręcz stwierdzeniem jej nieważności. Ugruntowane orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje, iż błędne bądź niepełne powołanie podstawy prawnej w decyzji administracyjnej nie prowadzi automatycznie do uchylenia decyzji, jeżeli podstawa taka istnieje (por. wyrok NSA z 16 kwietnia 1997 r. I SA/Kr 970/96 Lex nr 29336; wyrok NSA z 6 maja 1999 r. II SA/Gd 134/97, Lex nr 44166; wyrok NSA z 27 czerwca 2000 r. III SA 1422/99, Lex nr 44394; wyrok NSA z 26 stycznia 2001 r., I SA 1425/99 Lex nr 54161; wyrok NSA z 14 sierpnia 2001 r. I SA 556/00, Lex nr 55754).

Reasumując tę część rozważań i odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, że w dacie kontroli zostały naruszone przepisy umowy ADR, które to naruszenia zarówno wówczas, jak i na datę wydania zaskarżonej decyzji, były sankcjonowane karą pieniężną. Uznać zatem należy, że istniały podstawy do nałożenia kary pieniężnej.

Przechodząc do zarzutów skargi odnoszących się do poszczególnych naruszeń uznać - w ocenie Sądu - należy, iż nie zasługują one na uwzględnienie.

W postępowaniu administracyjnym wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku powinno poprzedzać dokładne ustalenie i rozważenie stanu faktycznego sprawy stosownie do art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. decyzja powinna być należycie uzasadniona z wymieniem m.in. materiału dowodowego, na którym oparto rozstrzygnięcie i podaniem analizy poczynionych ustaleń w świetle mających w sprawie zastosowań przepisów prawa.

W rozpoznawanej sprawie organ zebrał materiał dowodowy, który uzasadniał nałożenie kar pieniężnych za poszczególne naruszenia. W toku postępowania dowodowego skarżący miał prawo do prezentowania własnego stanowiska i przedkładania dowodów. W zaskarżonej decyzji organ wskazał, dlaczego dowody nadesłane przez skarżącego nie mogły zostać uznane za wiarygodne i wpłynąć na zmianę stanu faktycznego stanowiącego podstawę nałożenia kary pieniężnej.

Z przeprowadzonej kontroli został sporządzony protokół, w którym wyszczególniono stwierdzone naruszenia. Protokół ten, nie zgłaszając żadnych uwag, podpisał kierowca obecny podczas kontroli. W trakcie kontroli zostały również wykonane zdjęcia odzwierciedlające stan faktyczny istniejący w dacie kontroli.

Zrozumiałe jest zatem stanowisko organu, który odmawia wiarygodności dowodom w postaci zdjęć wykonanych przez skarżącego już po kontroli i przedstawiających inny stan faktyczny niż wynikający ze zdjęć i protokołu sporządzonych w trakcie kontroli. Podkreślić należy, że organ I instancji w sposób przekonywujący, logiczny i zgodny z zasadami doświadczenia życiowego uzasadnił dlaczego odmówił wiarygodności dowodom w postaci zdjęć wykonanych przez skarżącego, a organ II instancji taką ocenę zaaprobował. Dotyczy to również oceny zachowania kierowcy, który protokół podpisał bez uwag i mimo stwierdzonego uchybienia, nie okazał stosownych nalepek na kanistrach. Zasady doświadczenia życiowego wskazują, że gdyby nalepki oraz pozostałe elementy oznakowania były na kanistrach, to kierowca z pewnością okazałby je. Powyższe uwagi odnoszą się do naruszeń polegających na braku nalepek ostrzegawczych, braku oznakowania sztuk przesyłki oraz naruszeniu przepisów dotyczących rozmieszczenia i mocowania ładunków. Odnośnie tego ostatniego naruszenia skarżący zarzucił, iż w tym zakresie nie przeprowadzono żadnego postępowania dowodowego. Tymczasem organ I instancji wskazał w oparciu o jakie dowody to naruszenie zostało stwierdzone, a organ II instancji ustalenia te również zaaprobował.

Odnosząc się do zarzutu skargi w przedmiocie wykonywania przewozu z nieprawidłowo sporządzonym dokumentem przewozowym zwrócić uwagę należy na obowiązujące w tym zakresie regulacje umowy ADR. Wynika z nich, iż każdemu przewozowi podlegającemu przepisom ADR powinny towarzyszyć dokumenty przewozowe zawierające określone w przepisach dane. Oznacza to, że ocenie organu kontrolującego podlega dokumentacja przedstawiona podczas kontroli. Ta przedstawiona przez kierowcę nie zawierała szeregu wymaganych danych tj. liczy i określenia sztuk przesyłki, całkowitej ilości przewożonego towaru. Znajdowały się one w dokumencie WZ, który jednak został nadesłany już po kontroli. On również nie odpowiadał wymaganiom stawianym tego typu dokumentom, albowiem nie zawierał pełnej nazwy nadawcy. Nadawcą był skarżący, natomiast na dokumencie znajdowała się jedynie nazwa, pod którą prowadzi on działalność gospodarczą. Prawidłowo zatem organ przyjął, że takie dane nie wypełniają obowiązku wskazania nazwy i adresu nadawcy, abstrahując, iż dokument ten został przedstawiony po kontroli.

Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego braku zaświadczenia zauważyć trzeba, iż od początku obowiązywania ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z art. 33 przewozy na potrzeby własne mogły być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej.

Zgodnie z przepisem art. 87 ust. 2 t. d. podczas przewozu drogowego wykonywanego na potrzeby własne kontrolowany jest obowiązany mieć przy sobie i okazać na żądanie uprawnionego organu kontroli m.in. zaświadczenie lub wypis z zaświadczenia, o którym mowa w art. 33.

W rozpoznawanej sprawie wymagane przepisami prawa zaświadczenie nie zostało przedstawione do kontroli. Z nadesłanych przez skarżącego dokumentów wynika, że dopiero w dniu kontroli został złożony wniosek o wydanie zaświadczenia, zaś wypis z zaświadczenia został wydany w dniu 7 stycznia 2003 r. Z powyższego płynie oczywisty wniosek, że w dacie kontroli skarżący stosownym zaświadczeniem nie dysponował. Wbrew twierdzeniom skargi nie jest istotny moment dokonania zgłoszenia, a jedynie zgodnie z regulacją zawartą w art. 87 ust. 2 t. d. okazanie zaświadczenia podczas kontroli. Omawiane naruszenie było sankcjonowane od początku obowiązywania ustawy o transporcie drogowym początkowo na mocy art. 92 ust. 1 pkt 1 t. d., a następnie na podstawie art. 92 ust. 1 t. d.

Reasumując wskazać należy, iż organ prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy, w oparciu o omówione szczegółowo w decyzji dowody. Ocena dowodów dokonana przez organ była swobodna, lecz nie dowolna, zaś odmowa dania wiary poszczególnym dowodom został prawidłowo uzasadniona, z uwzględnieniem doświadczenia życiowego. Nie można więc postawić organowi zarzutu, że swoje rozstrzygnięcie oparł jedynie na przypuszczeniach, a nie dowodach. Nie można postawić mu też zarzutu, że nie poszukiwał i nie przeprowadził jeszcze innych dowodów, skoro te którymi dysponował były wiarygodne i wzajemnie się uzupełniały. Do dowodów zgłoszonych przez stronę organ odniósł się w sposób prawidłowy w uzasadnieniu decyzji.

Dlatego też, mając wszystkie powyższe okoliczności na uwadze, Sąd na zasadzie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.