Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Ka 9/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2004-06-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 630  Obrót towarami z zagranicą, należności celne i ochrona przed nadmiernym  przywozem towaru na polski obszar celny
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo, Sędzia NSA Henryk Wach (spr.), Asesor WSA Małgorzata Walentek, Protokolant Magdalena Kurpis, po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2004 r. sprawy ze skargi J. S. -Transport Międzynarodowy w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w C. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie opłaty manipulacyjnej dodatkowej oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] r. nr [...] Dyrektor Urzędu Celnego w C. określił J.S. prowadzącemu firmę "A" opłatę manipulacyjną dodatkową w kwocie [...] zł. Jako podstawę prawną wskazał art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), art. 39, art. 231 § 1, art. 276 § 2, art. 277 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny ( tekst jednolity Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 ze zm.). W uzasadnieniu wyjaśnił, że [...] 2001 r. kierowca – pracownik firmy transportowej dysponujący międzynarodowym listem przewozowym CMR nr [...] zgłosił towar w postaci parasoli do procedury tranzytu w ramach karnetu TIR. Podczas kontroli ujawniono [...] sztuk nie zgłoszonych parasoli. Następnie organ I instancji powołując się na Konwencję TIR przypomniał, jakie obowiązki ciążą na przewoźniku w ramach procedury tranzytu. W szczególności, przewoźnik winien posiadać pełną wiedzę o przewożonych towarach oraz dokumentach potwierdzających ich ilość. Natomiast art. 8 Konwencji drogowej CMR stanowi, że przewoźnik obowiązany jest sprawdzić dokładność danych listu przewozowego, co do ilości sztuk, jak również cech i numerów oraz widoczny stan towaru i jego opakowań. Jeżeli przewoźnik nie ma możliwości sprawdzenia w wystarczający sposób ścisłości tych danych, powinien wpisać do listu przewozowego zastrzeżenia. W tej sprawie, kierowca działający w imieniu przewoźnika nie sprawdził towaru podczas załadunku. Dyrektor Urzędu Celnego wyraził pogląd, że każda osoba zajmująca się transportem towarów winna znać obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa. Kierowca T. R. przedłożył organowi celnemu dokumenty, w których nie uwzględniono ujawnionych podczas kontroli towarów, brak było również w tych dokumentach zastrzeżeń. W polu 18 drogowego dokumentu przewozowego CMR przeznaczonym do umieszczenia zastrzeżeń widnieje zdanie, że jakość i stan towarów nie jest sprawdzany przez przewoźnika, a za rzeczywistą zawartość ładunku przewoźnik nie bierze odpowiedzialności. Jednakże art. 8 ust. 1 i 2 Konwencji drogowej CMR określa obowiązki ciążące na przewoźniku, który winien przestrzegać przepisy Konwencji TIR, Konwencji CMR oraz ustawy Kodeks celny. W tej sprawie, wobec niedochowania obowiązków wynikających z art. 35 § 2, art. 36, art. 37, art. 39, art. 180 § 2 ustawy Kodeks celny – wprowadzenie towaru nastąpiło nielegalnie.

Organ I instancji podkreślił, że to stwierdzenie wynikające z prawa celnego nie oznacza przesądzenia o winie lub karze. Wobec tych ustaleń, zgodnie z art. 276 § 2 ustawy Kodeks celny należało pobrać opłatę manipulacyjną dodatkową w wysokości wartości towaru odpowiadającej różnicy.

W odwołaniu pełnomocnik strony wniósł o uchylenie tego rozstrzygnięcia oraz o umorzenie postępowania. W uzasadnieniu zarzucił organowi celnemu postępowanie niezgodne z prawem. Powołując się na art. 8 Konwencji o Umowie Międzynarodowego Przewozu Drogowego Towarów – CMR ( Dz. U. z 1962 r. Nr 49, poz. 238 ze zm.) stwierdził, że na przewoźniku ciąży obowiązek sprawdzenia zgodności z listem przewozowym widocznego stanu towaru i jego opakowania. Ta regulacja prawna nie nakłada na przewoźnika obowiązku sprawdzenia ilości towaru znajdującego się wewnątrz opakowań. W związku z tym, nie może on ponosić odpowiedzialności za rozbieżności, co do ilości ujawnionej wewnątrz opakowań. Organ I instancji naruszył art. 276 § 1 i art. 277 ustawy Kodeks celny poprzez uznanie przewoźnika za osobę wprowadzającą towar na polski obszar celny. Przewoźnik jest jedynie usługodawcą na rzecz importera, faktycznego właściciela towaru, który winien być stroną tego postępowania.

Zaskarżoną tu decyzją z [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w C. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji powołując się na art. 233 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa, art. 39, art. 276

§ 2, art. 277 ustawy Kodeks celny, art. 3, art. 8, art. 9 Konwencji o umowie międzynarodowego przewozu drogowego CMR ( Dz. U. z 1962 r. ze zm.). W uzasadnieniu stwierdził, że reprezentujący przewoźnika kierowca nie wykonał ciążących na nim obowiązków i nie sprawdził widocznego stanu towaru i jego opakowania, nie sprawdził tożsamości towaru. Również zapis w polu 18 listu przewozowego świadczy o tym, że przewoźnik nie kontrolował jakości ( tożsamości) i stanu towarów, co jest niezgodne z Konwencją. Organ odwoławczy zwrócił uwagę na to, że art. 8 Konwencji jest jednoznaczny w swej wymowie, ponieważ bezwzględnie zobowiązuje przewoźnika do sprawdzenia widocznego stanu towaru ( jego tożsamości ). W razie wątpliwości – do umieszczenia zapisu w polu 18 listu przewozowego CMR. Zgodnie z art. 9 Konwencji, w braku przeciwnego dowodu list przewozowy stanowi dowód zawarcia umowy przewozu oraz przyjęcia towaru przez przewoźnika. W przypadku uzasadnionych zastrzeżeń przewoźnika winien je wpisać w polu 18 listu przewozowego, tę adnotację powinien również potwierdzić nadawca towaru. W braku przeciwnego dowodu istnieje domniemanie, że towar i jego opakowanie były widoczne w dobrym stanie w chwili przyjęcia przez przewoźnika i że ilość sztuk, jak również ich ceny i numery były zgodne z oświadczeniami w liście przewozowym. W rozpoznawanej sprawie, list przewozowy CMR stanowi dowód zawarcia umowy przewozu oraz dowód przyjęcia towaru bez zastrzeżeń co do ilości, opakowań i jego widocznego stanu.

Dyrektor Izby Celnej zgodził się ze stroną, że organ I instancji nie przedstawił sposobu wyliczenia kwoty opłaty manipulacyjnej dodatkowej. W związku z tym zaprezentował wyliczenie kwoty [...] zł.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów organ odwoławczy powołując się na art. 2 § 2, art. 35, art. 36, art. 37, art. 39, art. 180 § 2, art. 9 § 1, art. 3 pkt 14 ustawy Kodeks celny przedstawił zawarte tam regulacje prawne stwierdzając, że sporny towar został wprowadzony na polski obszar celny w sposób nielegalny. Bez znaczenia dla tej kwalifikacji jest to, czy strona wiedziała, czy też nie o stwierdzonej nadwyżce towaru. Art. 39 ustawy Kodeks celny jednoznacznie wskazuje, że zawiadomienie dotyczy całości wprowadzanego na polski obszar celny towaru. Prawidłowo zatem pobrano opłatę manipulacyjną dodatkową.

Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, że decydującym momentem dla ustalenia granic odpowiedzialności przewoźnika jest chwila dokonania przez organ celny rewizji celnej towaru. Zobowiązanym do uiszczenia opłaty manipulacyjnej dodatkowej jest osoba odpowiedzialna za towar w chwili przeprowadzania rewizji celnej, w wyniku której stwierdzono niezgodność deklarowanej ilości towaru z ilością rzeczywistą. Jeśli przewoźnik posługuje się przy wykonywaniu obowiązków wynikających z procedury tranzytu innymi osobami ponosi odpowiedzialność wynikającą z art. 276 § 2 ustawy Kodeks celny za niewykonanie obowiązków przez te osoby. Art. 3 Konwencji wskazuje krąg osób, za które odpowiada przewoźnik – za czynności i zaniedbania swoich pracowników i wszystkich innych osób, do których usług odwołuje się w celu wykonania przewozu, kiedy ci pracownicy lub te osoby działają w wykonaniu swych funkcji. Bezspornie w tym kręgu mieści się kierowca.

W skardze do NSA pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu powtórzył argumentację odwołania powołując się dodatkowo na wyrok NSA z 6 stycznia

1997 r., sygn. akt SZ/Sz 2841-2842/95. Wyraził przy tym pogląd, że przewoźnik nie ma obowiązku sprawdzenia ilości sztuk w opakowaniu. W tej sprawie, przewoźnik nie miał możliwości takiego sprawdzenia, ponieważ towar był zapakowany w kartony. Pełnomocnik zarzucił, że dopiero organ odwoławczy przedstawił sposób wyliczenia opłaty manipulacyjnej dodatkowej. Stwierdził, że przewoźnik nie jest osobą wprowadzającą towar na polski obszar celny, co wynika z art. 36 i art. 39 ustawy Kodeks celny. Stroną postępowania winien być importer towaru, a nie usługodawca. Pełnomocnik skarżącego stwierdził, że organ celny nie wskazał wartości towaru na podstawie której ustalił wymiar opłaty manipulacyjnej dodatkowej, co stanowi naruszenie art. 210 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa. Wyraził pogląd, że przypisywanie przewoźnikowi winy w wypadku ujawnienia różnicy pomiędzy deklarowaną ilością towaru, a ujawnioną w środku przewozowym jest sprzeczne z art. 2 i art. 42 ust. 3 Konstytucji RP. Zaskarżoną decyzję wydał organ niewłaściwy, który podlegał wyłączeniu z mocy art. 130 § 5 ustawy Ordynacja podatkowa.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w C. wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Odnosząc się do zarzutów wyjaśnił, że art. 8 Konwencji CMR wskazuje obowiązki przewoźnika, z których skarżący nie wywiązał się. Sposób wyliczenia opłaty manipulacyjnej dodatkowej zaprezentowano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W rozumieniu art. 39 ustawy Kodeks celny, przewoźnik był osobą, która wprowadziła towar na polski obszar celny. Importer nie mógł zostać zobowiązany do uiszczenia opłaty manipulacyjnej dodatkowej, ponieważ nie przejął jeszcze odpowiedzialności za importowany towar. Importer towaru był stroną postępowania celnego, w którym organ celny stwierdził powstanie długu celnego w związku z nielegalnym wprowadzeniem na polski obszar celny towaru w postaci nadwyżki parasoli ujawnionej podczas rewizji celnej. Opłata manipulacyjna nie była elementem długu celnego, lecz była przedmiotem odrębnego aktu administracyjnego. Elementem kalkulacyjnym była wartość towaru wynikająca z faktury, natomiast rozstrzygnięcie co do istoty i kwoty zawarto w sentencji. Decyzję drugoinstancyjną wydał organ właściwy w sprawie, ponadto w obu instancjach decyzje wydawały różne osoby.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja lub postanowienie zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji lub postanowienia ( art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c tej ustawy ).

Skarga J. S. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż, wbrew zawartym w niej zarzutom, zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Art. 276 § 2 ustawy Kodeks celny, stanowi: "Jeżeli po przedstawieniu towaru organ celny wykaże różnicę między towarem przedstawionym a ujawnionym w wyniku rewizji celnej, to od osoby, o której mowa w art. 39, pobiera się opłatę manipulacyjną dodatkową w wysokości wartości towaru odpowiadającej różnicy".

W tej sprawie bezspornym jest, że [...] 2001 r, kierowca T. R. zatrudniony w firmie J. S. "A" w Ł. zgłosił do procedury tranzytu towar, który wiózł z Austrii z zastosowaniem karnetu TIR. Przesyłce towarzyszył międzynarodowy samochodowy list przewozowy CMR nr [...] oraz faktura nr [...] i specyfikacja, z których wynikało, że w 485 kartonach miało znajdować się po 5 sztuk parasoli. Towar został objęty procedurą tranzytu i zarejestrowany w ewidencji urzędu celnego.

W trakcie rewizji celnej towaru organ celny wykazał różnicę, o jakiej mowa we wskazanym przepisie, a polegającą na tym, że ujawniono [...] sztuk parasoli nie zgłoszonych do procedury tranzytu. Funkcjonariusze celni zatrzymali nadwyżkę towaru do sprawy karnej skarbowej przekazując ją do magazynu likwidacyjnego.

Wartość nadwyżki w kwocie [...] zł ustalono na podstawie danych wynikających z faktury i specyfikacji, a także według tabeli kursu walut obowiązującej 12 lipca 2001 r. W tej też kwocie pobrano opłatę manipulacyjną dodatkową od osoby określonej w art. 39 ustawy Kodeks celny, za którą uznano przewoźnika – stronę skarżącą.

Wobec niespornego stanu faktycznego sprawy ocena legalności zaskarżonej decyzji sprowadza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy prawidłowo wskazano osobę, o jakiej mowa w art. 276 § 2 ustawy Kodeks celny.

Zgodnie z art. 3 § 1 pkt 10 tej ustawy, osoba to: osoba fizyczna, osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej.

Natomiast według art. 2 § 1, wprowadzenie towaru na polski obszar celny następuje w chwili faktycznego przywozu towaru na polski obszar celny. Wprowadzenie towaru związane jest z terytorium kraju, a przez to z przekroczeniem granicy. Wprowadzenie nie jest jednak tożsame ze zgłoszeniem celnym, które oznacza czynność w wymaganej formie, oznaczającą zamiar objęcia towaru określoną procedurą celną, ani też z przedstawieniem towarów organowi celnemu, które polega na zawiadomieniu organu celnego w wymaganej formie o dostarczeniu towarów do urzędu celnego – art. 3 § 1 pkt 14.

Zgodnie z art. 6 § 1 i 2 ustawy Kodeks celny, organ celny może wykonywać wszelkie czynności kontroli celnej, które uzna za stosowne według przepisów prawa celnego, w każdym miejscu znajdującym się na polskim obszarze celnym. Organ celny może również w każdym czasie podejmować czynności z zakresu kontroli celnej wobec towaru znajdującego się na polskim obszarze celnym w celu ustalenia, czy towar został wprowadzony na polski obszar celny zgodnie z przepisami prawa. Według art. 9 § 1 tej ustawy, nielegalnym wprowadzeniem towaru jest wprowadzenie dokonane z naruszeniem między innymi przepisu art. 39 polegające na zaniechaniu przedstawienia organowi celnemu towaru, który został dostarczony do granicznego urzędu celnego.

Towary wprowadzone na polski obszar celny podlegają, od chwili ich wprowadzenia dozorowi celnemu i mogą podlegać kontroli celnej. Pozostają pod dozorem tak długo, jak jest to niezbędne do określenia ich statusu celnego, a w przypadku towarów niekrajowych – aż do czasu, kiedy ich status celny zostanie zmieniony ( art. 35 § 1 i 3). nNależy również przypomnieć, że zgodnie z art. 36 ust. 1 pkt 1, osoba wprowadzająca towary na polski obszar celny jest zobowiązana do niezwłocznego ich dostarczenia trasą określoną przez organ celny i zgodnie z jego instrukcjami ( droga celna ) do granicznego urzędu celnego. Według art. 39 tak dostarczone towary, powinny zostać przedstawione organowi celnemu przez osobę, która wprowadziła je na polski obszar celny, lub przez osobę, która przejęła odpowiedzialność za te towary po ich wprowadzeniu, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.

Jak to już wskazano, przedstawienie towarów polega na zawiadomieniu organu celnego w wymaganej formie o dostarczeniu towarów do urzędu celnego albo miejsca wyznaczonego lub uznanego przez organ celny.

Wymaganej formie czyni zadość deklaracja skrócona, w której towary przedstawione organowi celnemu powinny być ujęte ( art. 41 ). Deklaracja skrócona powinna zostać złożona przez osobę, która wprowadziła towary na polski obszar celny ( art. 42 ). Zgodnie zaś z art. 47 ustawy Kodeks celny, towary przedstawione organowi celnemu powinny otrzymać przeznaczenie celne dopuszczalne dla tych towarów. Przeznaczeniem celnym jest między innymi objęcie towaru procedurą celną będącą sposobem postępowania obejmującym między innymi tranzyt. Każdy towar, który ma być objęty procedurą celną, powinien zostać zgłoszony do tej procedury

( art. 60). Należy ponadto przypomnieć, że zgodnie z art. 98 ustawy Kodeks celny, procedura tranzytu zostaje zakończona, gdy towary i odpowiednie dokumenty zostaną przedstawione w urzędzie celnym przeznaczenia, zgodnie z przepisami tej procedury.

Przepis art. 55 ustawy Kodeks celny stanowi, że do towarów, które w chwili wprowadzania na polski obszar celny są już objęte procedurą tranzytu, nie stosuje się przepisów dotyczących drogi celnej, przedstawienia towarów, rozładunku towarów, obowiązku dostarczenia dokumentów niezbędnych do nadania przeznaczenia celnego i czasowego składowania towarów, jednakże stosuje się art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy Kodeks celny, który stanowi, że osoba wprowadzająca towary na polski obszar celny jest zobowiązana do niezwłocznego ich dostarczenia trasą określoną przez organ celny i zgodnie z jego instrukcjami ( droga celna ) do granicznego urzędu celnego albo miejsca wyznaczonego lub uznanego przez organ celny.

Natomiast według art. 56 tej ustawy, jeżeli towary te osiągnęły już miejsce przeznaczenia na polskim obszarze celnym i zostały przedstawione organom celnym zgodnie z przepisami regulującymi tranzyt, stosuje się przepisy dotyczące deklaracji skróconej, rozładunku towarów, obowiązku dostarczenia dokumentów niezbędnych do nadania przeznaczenia celnego i czasowego składowania towarów. Należy podkreślić, że wskazane przepisy uwzględniają dostosowanie do umów międzynarodowych, na podstawie których towar został objęty procedurą tranzytu. Jednym z takich aktów jest Konwencja celna dotycząca międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR ( Konwencja TIR ), sporządzona w Genewie dnia 14 listopada1975 r. ( Dz. U. z 1984 r. nr 17, poz. 76).

Dla rozpoznawanej sprawy istotne znaczenie ma § 173 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 10 listopada 1999 r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych ( Dz. U. Nr 104, poz. 1193), wydanego między innymi na podstawie delegacji z art. 97 § 5 ustawy Kodeks celny, który stanowi: W urzędzie celnym wyjściowym lub urzędzie celnym przejściowym przy wjeździe należy przedstawić karnet TIR wraz z przewożonymi towarami oraz:

1) dokument przewozowy – do wglądu,

2) pozwolenie na przywóz towarów, jeżeli jest wymagane – z wyłączeniem pozwoleń na kontyngenty taryfowe,

3) inne dokumenty, jeżeli są wymagane na podstawie odrębnych przepisów.

Należy przypomnieć, że zgodnie z Konwencją TIR:

- określenie "wyjściowy urząd celny" oznacza każdy urząd celny Umawiającej

się Strony, w którym zaczyna się przewóz międzynarodowy całości lub

części ładunku, zgodnie z procedurą TIR;

- określenie "docelowy urząd celny" oznacza każdy urząd celny Umawiającej

się Strony, w którym kończy się przewóz międzynarodowy całości lub części

ładunku, zgodnie z procedurą TIR;

- określenie "przejściowy urząd celny" oznacza każdy urząd celny

Umawiającej się Strony, przez który pojazd drogowy, zespół pojazdów lub

kontener jest przywożony lub wywożony w czasie operacji TIR.

W rozpoznawanej sprawie przewóz międzynarodowy całości ładunku w ramach operacji TIR rozpoczął się w Austrii, co oznacza, że wyjściowym urzędem celnym był właściwy urząd administracji celnej tego kraju, natomiast docelowym urzędem celnym był właściwy urząd polskiej administracji celnej, w którym miał zakończyć się przewóz międzynarodowy. Według informacji zawartej w polu 2 listu CMR odbiorcą towaru była spółka "B" z siedzibą w W.. Natomiast przejściowym urzędem celnym był między innymi – Urząd Celny w C., przez który pojazd drogowy był przewożony w ramach operacji TIR. Osobą, która wprowadziła towary na polski obszar celny była osoba fizyczna – kierowca T. R., który dostarczył je do granicznego urzędu celnego, będącego również urzędem celnym przejściowym w rozumieniu Konwencji TIR i zgodnie z § 173 ust. 1 wskazanego już rozporządzenia przy wjeździe przedstawił karnet TIR wraz z przewożonymi towarami – oraz dokument przewozowy, fakturę, specyfikację – które objęto procedurą tranzytu.

Jednocześnie – z naruszeniem art. 39 ustawy Kodeks celny – T. R. nie przedstawił organowi celnemu wprowadzonych przez siebie na polski obszar celny i dostarczonych do granicznego urzędu celnego towarów w postaci [...] sztuk parasoli. Nie zawiadomił bowiem w wymaganej formie o dostarczeniu tych towarów do tego urzędu celnego.

Wobec tych okoliczności należy stwierdzić, że na gruncie art. 276 § 2 ustawy Kodeks celny doszło do przedstawienia towaru w postaci 485 kartonów parasoli po 5 sztuk przez osobę, o jakiej mowa w art. 39 tj. osobę, która wprowadziła towary na polski obszar celny i przedstawiła je w ilości wynikającej z dokumentacji.

Jednakże organ celny wykazał różnicę między towarem przedstawionym a ujawnionym w wyniku rewizji celnej, przez co miał obowiązek pobrania opłaty manipulacyjnej dodatkowej od osoby, o której mowa w art. 39.

Dokonując wykładni użytego w art. 276 § 2 ustawy Kodeks celny pojęcia osoby wprowadzającej towar na polski obszar celny należy stwierdzić, że w tym wypadku był nią przewoźnik, który odwołał się w celu wykonania przewozu do usług swojego pracownika działającego w wykonaniu swej funkcji ( art. 3 Konwencji CMR).

Nie doszło bowiem do przejęcia odpowiedzialności za towary przez inną osobę ( spedytora, agencję celną) po ich wprowadzeniu na polski obszar celny.

Organy celne prawidłowo zatem ustaliły osobę zobowiązaną.

Mając na uwadze powyższe, należało w oparciu o przepis art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2001 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1271 ) skargę jako nieuzasadnioną oddalić.