Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 642/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-07-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś – Dębecka (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędzia WSA Maria Jagielska Protokolant Łukasz Poprawski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lipca 2006 r. sprawy ze skargi I. sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 2005 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] nałożył na "I." Spółkę z o.o. w P. (zwaną dalej skarżącą) karę pieniężną w łącznej wysokości 8.200 zł w tym: kwotę 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek oraz kwotę 200 zł za używanie nieprawidłowych wykresówek.

Podstawę faktyczną decyzji stanowiły wyniki kontroli zespołu pojazdów marki [...] wraz z naczepą o numerach rejestracyjnych [...] i [...] przeprowadzonej w dniu [...] kwietnia 2005 r. Podczas tej kontroli kierowca T. K. okazał m.in. wypis zaświadczenia na wykonywanie transportu drogowego na potrzeby własne wydane "I." Spółce z o.o w P.

Po dokonaniu oględzin okazanych wykresówek z dni [...] kwietnia 2005 r. i [...] kwietnia 2005 r. oraz tachografu ujawniono, iż zainstalowane w pojeździe urządzenie jest typu : 1318.26 85 46 i posiada znak typu el 62 natomiast okazane wykresówki tego oznaczenia nie miały. Jednocześnie inspektorzy przesłuchali jako świadka kierowcę kontrolowanego pojazdu T. K., który zeznał, że ze spółką "I." współpracuje od [...] marca 2005 r. ale nie jest pracownikiem spółki lecz prowadzi własną działalność gospodarczą.

W trakcie postępowania strona w piśmie z dnia 15 czerwca 2005 r. przedstawiła swoje stanowisko w sprawie kwestionując wymóg posiadania licencji w sytuacji, gdy kiewowca spełnia wszystkie wymogi określone w art.7 a i w art. 39 f pkt 2 ustawy z dnia 21 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz przewóz jest wykonywany na podstawie umowy cywilnej. Do pisma strona dołączyła kserokopię swego wniosku o udzielenie licencji na wykonwanie transportu drogowego złożonego w Urzędzie Miasta P. w dniu 13 czerwca 2005 r. , umowę o świadczenie usług zawartą w dniu 16 lutego 2005 r. z T. K., zaświadczenie o wpisie T. K. do ewidencji działalności gospodarczej.

Podstawę prawną tej decyzji stanowiły przepisy art. 5 ust. 1, art. 92 ust. 1, art. 92 ust. 4, art. 92 ust.1 pkt 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2004r. Nr 204, poz. 2088), lp. 1.11.10 ust. 2 lit c i lp. i lp. 1.1.1 załącznika o ustawy o transporcie drogowym oraz art. 14 ust .1 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE nr L 370 z 31.12.1985 r. - dalej jako rozporządzenie Rady EWG Nr 3821/85).

Powołując się na definicję niezarobkowego przewozu drogowego - przewozu na potrzeby własne -, zawartą w przepisie art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym organ wskazał, że pojazd nie był kierowany przez pracownika kontrolowanej firmy w rozumieniu przepisów kodeksu pracy. Konsekwencją tego jest konieczność posiadania odpowiedniej licencji, której spółka "I." w toku postępowania administracyjnego nie przedłożyła.

W odwołaniu od tej decyzji strona podniosła, iż nie ma podstaw, aby w sposób automatyczny stosować definicję "pracownika" wskazaną w innym akcie prawnym - tj. kodeksie pracy, o ile przepisy ustawy nie odsyłają do niego wprost w szczególności, jeśli ustawa o transporcie drogowym nakazuje odpowiednie stosowanie przepisów o pracownikach do osób zatrudnionych na podstawie innych umów cywilnoprawnych.

Zdaniem strony, skoro T. K. świadczy pracę na jej rzecz na zasadach wyłączności, jest zobowiązany do osobistego świadczenia usługi transportowej, ponosi pełną odpowiedzialność za powierzone mu środki transportu, a za wykonaną pracę otrzymuje wynagrodzenie, to wszystkie te argumenty przemawiają za tym, żeby uznać, stosunek prawny pomiędzy T. K., a "I." jako stosunek pracy zaś przewóz taki - za przewóz na potrzeby własne. Dalej strona w odwołaniu wywodziła, że ratio legis zapisów ustawy o transporcie drogowym, dotyczących przewozu na potrzeby własne, jest takie, aby odróżnić go od świadczenia usług transportowych w sposób zawodowy, na rzecz wielu podmiotów. Intencją ustawodawcy było nie dopuścić do sytuacji, gdy jeden przedsiębiorca legitymujący się zaświadczeniem pozwalającym na przewóz własny świadczy usługi na rzecz innych przedsiębiorców, co pozwoliłoby im uniknąć obowiązku uzyskania stosownych zaświadczeń. O takim kierunku legislacji świadczyć może projektowana zmiana w ustawie o transporcie drogowym, dzięki której za transport drogowy uznawana będzie jednoznacznie działalność gospodarcza w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy (nr druku 3930, www.sejm.gov.pl). Ponadto, pomijając te okoliczności, strona twierdzi, iż organ nie mógł się uchylić od dokonania dokładnej analizy umowy bowiem, zgodnie kodeksem pracy, świadczenie pracy w warunkach odpowiadających kodeksowej definicji stosunku pracy uznaje się za zatrudnienie na podstawie stosunku pracy. Skoro zatem T. K. świadczył pracę w warunkach zbliżonych do zatrudnienia na podstawie umowy o pracę powinien być traktowany analogicznie jak pracownik zatrudniony na podstawie umowy o pracę (por. wyrok SN z 6 października 1998r., I PKN 389/98, OSNAPiUS 1999, nr 22, poz. 718, wyrok SN z 21 kwietnia 1999 r., I PKN 33/99, OSNAPiUS 2000, nr 13, poz. 506 i przytoczone tam orzecznictwo, uchwała SN z 12 kwietnia 1994 r. I PZP 13/94, PiZS 1994, nr 7, s.79). Dodatkowo, w ocenie strony, oryginalne tłumaczenie ang. słowa "employer" z art. 14 rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 jednoznacznie wskazuje na pracodawcę. Inne wojewódzkie inspektoraty transportu drogowego - np. inspektorat w Gdańsku na swoich oficjalnych stronach internetowych (www.witd.gdansk.pl) posługują się (prawidłowo) wyrażeniem "pracodawca". W tej sytuacji nakładając karę pieniężną w kwocie 200 zł organ potraktował stronę jako "pracodawcę", zaś co do kierowcy odmówił uznania go pracownikiem. Konsekwencją uznania przez organ, że T. K. jest przedsiębiorcą w rozumieniu przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, nie zatrudnionym u skarżącego, jest stwierdzenie, iż to T. K. wykonywał transport drogowy bez licencji.

Na skutek rozpoznania odwołania strony decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego, wskazując dodatkowo przepisy art. 4 pkt 3 i pkt 4, art. 87 ustawy o transporcie drogowym, art 15 ust. 7 rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85, art. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady (EWG) 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.Urz. WE L 370 z 31 grudnia 1985 r. str. 1-7 ze zmianami - dalej jako rozporządzenie Rady EWG nr 3820/85), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W ocenie Głównego Inspektora działanie organu pierwszej instancji było zgodne z prawem.

W uzasadnieniu podkreślono, że zarzuty skarżącej są niezasadne. Organ wskazał, że zastosowano niewłaściwy dla tachografu zamontowanego w kontrolowanym pojeździe typ wykresówek. Znak zatwierdzenia typu przyrządu kontrolnego umieszczony na tabliczce znamionowej tachografu to (e1) 62, natomiast na stosowanym typie wykresówek z dni [...] i [...] kwietnia 2005r., oznaczenia (e1) 62 nie było. Potwierdza to protokół kontroli nr [...] podpisany przez kontrolowanego kierowcę oraz dokumentacja kserograficzna w sprawie. Natomiast, w ocenie organu, prawnie irrelewantne są argumenty pełnomocnika strony wskazujące na prawidłowość działania przyrządu kontrolnego, ze względu na to, że żaden przepis prawa nie łączy z zaistnieniem powyższej okoliczności możliwości uchylenia czy zmniejszenia nałożonej kary pieniężnej. Ponadto, kara za omawiane naruszenie jest sztywno określona w załączniku do ustawy o transporcie drogowym i organ nie ma możliwości swobodnego obniżania kary, bądź jej anulowania. Za oczywiście bezzasadne organ uznał argumenty strony, że obowiązujące przepisy prawa nie nakazują by znak zatwierdzenia typu na stosowanych wykresówkach odpowiadał znakowi umieszczonemu na tabliczce znamionowej tachografu, jak również argumenty, iż obowiązek stosowania właściwych wykresówek należy odnosić jedynie do przypadków, gdy pojazdem kieruje osoba będąca pracownikiem wykonującego transport drogowy. Zdaniem organu nie znajdują one potwierdzenia w obowiązującym porządku prawnym. Odnosząc się do pozostałych zarzutów strony organ wskazał, że z materiału dowodowego wyraźnie wynika, że kierowca T. K. nie był zatrudniony w spółce "I.". Brak definicji pracownika w ustawie o transporcie drogowym powoduje konieczność stosowania definicji prawnej zawartej w kodeksie pracy, która za pracownika uznaje jedynie osoby zatrudnione na podstawie umowy o pracę, powołania, mianowania, wyboru, spółdzielczej umowy o pracę, dlatego też kwalifikacja dokonana przez organ I instancji musi być uznana za słuszną. Nie ulega też wątpliwości, że w dniu kontroli transport drogowy wykonywała strona, a nie kierowca, dlatego też organ uznał zasadność nałożenia na stronę kary pieniężnej w wysokości 8000 złotych.

W skardze do Sądu, spółka "I." wnosząc o uchylenie decyzji podtrzymała w całości swoje stanowisko zajęte w odwołaniu zarzucając:

1. naruszenie przepisów postępowania:

- art. 7 i art. 11 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających wpływ na wynik postępowania, a w konsekwencji przyjęcie, iż przewóz dokonywany przez skarżącą w dniu [...] kwietnia 2005 r. nie był przewozem na potrzeby własne,

- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie przedstawienie merytorycznego uzasadnienia dla zaskarżonej decyzji,

2. naruszenie norm prawa materialnego:

- art. 14 ust 1 Rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 poprzez przyjęcie, iż wykresówki, w które powinien być wyposażony kierowca muszą odpowiadać symbolem urządzeniu kontrolnemu, nie wystarczy zaś gdy są dla niego odpowiednie,

-art. 4 pkt. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j. Dz. U. z 2004 r., nr 204, poz.2088), poprzez przyjęcie, iż przewóz dokonywany przez skarżącą nie był przewozem na potrzeby własne strony,

- art. 4 pkt. 4 lit. a) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j. Dz. U. z 2004 r., nr 204, poz.2088), poprzez przyjęcie, iż kierowca wykonujący przewóz na rzecz skarżącej nie był jej pracownikiem, przy jednoczesnym przyjęciu, iż skarżąca jest pracodawcą kierowcy,

- art. 39 f ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j. Dz. U. z 2004 r., nr 204, poz.2088) poprzez nie zastosowanie odpowiednio wymagań dotyczących kierowców zatrudnionych na podstawie stosunku pracy do osób wykonujących osobiście przewozy na rzecz tego przedsiębiorcy,

- art. 4 pkt. 17 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j. Dz. U. z 2004 r., nr 204, poz.2088) poprzez przyjęcie, iż skarżący powinien posiadać licencję na transport drogowy, pomimo nie wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego.

W obszernym uzasadnieniu skargi strona szczegółowo przedstawia swoją argumentację popierającą podniesione zarzuty.

Odnośnie naruszenia przepisów postępowania skarżąca podkreśla, że organy w żaden sposób nie wyjaśniły przesłanek, którymi kierowały się dokonując odmiennej oceny, poza ogólnikowym stwierdzeniem, iż argumenty strony są nieprawdziwe a także nie wyjaśniły należycie zastosowanej podstawy prawnej.

Skarżąca wskazuje, że rozdział 7a ustawy o transporcie drogowym określa wymagania dotyczące kierowców zatrudnionych przez przedsiębiorców wykonujących transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne natomiast przepis art. 39 f zamieszczony w tym rozdziale, wyraźnie nakazuje stosowanie wymagań dotyczących kierowców zatrudnionych na podstawie stosunku pracy do osób wykonujących osobiście przewozy na rzecz tego przedsiębiorcy. Skarżąca zwraca uwagę, iż przepis art. 4 pkt lit a) ustawy o transporcie drogowym nie mówi, na podstawie jakiego stosunku mają być zatrudnieni "pracownicy". Wymagania, jakie muszą oni spełniać są określone w rozdziale 7 a ustawy, który jednocześnie nakazuje stosować je do osób wykonujących osobiście przewozy na rzecz przedsiębiorcy. Skoro zatem osoby trzecie nie zatrudnione na podstawie stosunku pracy dokonujące przewozu na rzecz innych przedsiębiorców, mają spełniać określone prawem wymagania dla kierowców, to, a contrario, osoby spełniające przewidziane prawem wymagania dla kierowców mogą dokonywać przewozu na rzecz innych przedsiębiorców nie będąc zatrudnionymi na podstawie stosunku pracy. Zdaniem strony Pan T. K., spełnia określone prawem wymagania.

Organ nie wyjaśnił przy tym skąd zaczerpnął przekonanie o aksjologicznej wyższości przepisów kodeksu pracy nad ustawą o transporcie drogowym, która w art. 39 f nakazuje odpowiednie stosowanie przepisów o pracownikach do osób świadczących usługi na podstawie umów cywilnoprawnych. Art. 87 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej statuujący hierarchię źródeł prawa w polskim systemie legislacyjnym, nie przyznaje prymatu kodeksów nad innymi ustawami, a w szczególności ustawie kodeks pracy nad ustawą o transporcie drogowym. Skarżąca podkreśla, iż ustawa o transporcie drogowym w niejednolity sposób określa, kiedy przedsiębiorca musi posiadać licencję na dokonywanie transportu drogowego. Przepis art. 4 pkt 17) ustawy o transporcie drogowym zawiera definicję licencji na transport drogowy, art. 9 ustawy nakłada obowiązek uzyskania licencji w każdym przypadku podejmowania i wykonywania transportu drogowego, art. 5 stanowi, iż przedsiębiorca zamierzający podjąć działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego może ubiegać się o przyrzeczenie udzielenia licencji. Ponieważ ustawa o transporcie drogowym zdaje się zamiennie posługiwać pojęciem działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego oraz pojęciem transportu drogowego, a pojęcia te nie są tożsame, skarżąca odwołuje się do wykładni systemowej jej przepisów dokonanej na podstawie ustawy o swobodzie działalności, która zawiera regulację dotyczącą wszelkich form reglamentacji działalności gospodarczej. Ustawa w art. 15, wskazuje, że zezwolenie (licencja) nie może dotyczyć innej działalności niż działalność gospodarcza. Przewóz wykonywany przez skarżącą nie miał charakteru działalności gospodarczej, bowiem był przewozem związanym wyłącznie z potrzebami własnymi przedsiębiorstwa skarżącej.

Zdaniem skarżącej, pracodawca ma obowiązek wydać pracownikom wykresówki, których wzór otrzymał zatwierdzenie, nie muszą to być zatem wykresówki odpowiadające symbolem urządzeniu kontrolnemu, ale dla tego urządzenia odpowiednie.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego nie podzielił zarzutów strony i wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270).

Rozpoznając zatem sprawę pod tym kątem stwierdzić należy, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie gdyż zaskarżone decyzje nie naruszają prawa materialnego i procesowego w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

W przedmiotowej sprawie organy obu instancji uznały, iż wykonywany w dniu [...] kwietnia 2005 r. przejazd nie spełniał przesłanek niezarobkowego przewozu na potrzeby własne określonych w art. 4 ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym ( tekst jednolity Dz.U.04.204.2088 z późn. zm.) i z tego tytułu obciążyły skarżącego karą pieniężną w wysokości 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji.

Zgodnie z treścią powołanego przepisu niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki:

a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników,

b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi,

c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin,

d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej

w zakresie usług turystycznych.

Z cytowanego przepisu wynika, iż dla uznania przewozu za przejazd na potrzeby własne konieczne jest spełnienie wszystkich wskazanych powyżej przesłanek.

W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, iż wykonywany w dniu [...] kwietnia 2005r. przewóz samochodem należącym do skarżącej był wykonywany przez osobę nie będącą pracownikiem spółki "I.". Bezsporna bowiem w sprawie była okoliczność, że kierowcę T. K. ze skarżącą łączyła umowa z dnia 16 lutego 2005 r. o "świadczenie usług związanych z przewozem środkami transportu Zleceniodawcy i sprzedażą gazu płynnego propan-butan"(vide § 1 pkt 1 umowy). Umowa ta miała charakter umowy cywilnej i słuszne jest stanowisko organu, iż w takiej sytuacji brak było jakichkolwiek podstaw do uznania, że treść tej umowy mogła by wskazywać na stosunek pracy łączący kierowcę ze skarżącą. Potwierdzają to także zeznania samego kierowcy oraz fakt wystawienia przez kierowcę faktury za "wykonanie przewozu według umowy ".

Zdaniem Sądu, słusznie organy obu instancji interpretując pojęcie pracownika, odwołały się do ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy. Zgodnie z definicją zawartą w art. 2 kodeksu pracy pracownikiem jest osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę.

W ocenie Sądu powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie. Trybunał Konstytucyjny w orzeczeniu z dnia 18.10.1994r. K 2/94; OTK 1994/2/36 podkreślił, iż kodeksom przysługuje szczególne miejsce w systemie prawa ustawowego i dlatego terminy i pojęcia używane przez kodeksy traktuje się jako wzorcowe i istnieje domniemanie, iż inne ustawy nadają im takie samo znaczenie. Jest niesporne, że zarówno aksjologia, jak i technika tworzenia prawa traktuje kodeksy w sposób szczególny. Również Sąd Najwyższy w orzeczeniu z dnia 15 stycznia 1993 r. (III ARN 89/32, POP 1393/4/70) wyraził pogląd, że " uznaną regułą wykładni jest odstępowanie od potocznego znaczenia słów i pojęć, gdy ustawodawca słowa lub pojęcia (terminy) definiuje w języku prawnym, tworząc tzw. definicje normatywne." Jednocześnie należy podkreślić, że wskazane wyżej reguły wykładni znalazły swoje potwierdzenie w treści postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 13 kwietnia 2005 II KK 23/05 (Wokanda 2006/4/18), zgodnie z którym "Pracownikiem w rozumieniu art. 220 § 1 k.k. jest osoba określona w art. 2 Kodeksu pracy."

Takie też prawidłowe rozwiązanie przyjęto w rozpoznawanej sprawie, uznając iż skoro ustawodawca nie zdefiniował pojęcia pracownika na gruncie ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym - zasadne jest odwołanie się do legalnej definicji pojęcia pracownika sformułowanej w kodeksie pracy.

Powyższe nie zmienia jednak faktu, iż w art.4 ust 4 lit a) ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym ustawodawca posłużył się pojęciem pracownika, nie zaś np. osoby zatrudnionej wobec czego nie można uznać, iż wykonywany w dniu kontroli przejazd pojazdem będącym w posiadaniu skarżącej spełniał warunki, o których mowa w ustawie, a zatem zasadne było nałożenie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. Wbrew twierdzeniom skarżącej nie można też przyjąć, iż pojazd był kierowany przez przedsiębiorcę (osobę prawną), skoro w przepisie tym chodzi o stan faktyczny stwierdzony w toku kontroli.

Ponadto w ocenie Sądu, tak precyzyjne określenie warunków jakim ma odpowiadać przewóz na potrzeby własne miało na celu z jednej strony opisanie sytuacji, w której przedsiębiorca realizuje nieodpłatnie przewóz na własne potrzeby, jako działalność pomocniczą w stosunku do podstawowej działalności nie wykonując go w celach zarobkowych i dlatego nie musi ubiegać się o licencję na wykonywanie transportu drogowego, z drugiej natomiast zapobiec sytuacjom gdy osoba pod pozorem wykonywania przewozów na potrzeby własne w rzeczywistości świadczy usługi transportowe. Tym samym przyjąć należy, iż również na przedsiębiorcy, który bez konieczności uzyskiwania licencji może przewozić wyprodukowane, wynajęte ,wydzierżawione czy też przez siebie zakupione towary - ciąży obowiązek szczególnego przestrzegania warunków, jakimi ustawodawca obwarował wykonywanie przewozów na potrzeby własne.

Nie można podzielić argumentów skarżącej odnośnie swobody w interpretacji przepisu art. 14 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85, pozwalającej na używanie wykresówek z innym oznaczeniem nie odpowiadającym oznaczeniu umieszczonemu na tachografie byleby tylko wykresówka była "odpowiednia" dla urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe, czyli urządzenie prawidłowo rejestrowało zapisy na wykresówkach Zdaniem Sądu interpretacja tego przepisu dokonana przez organ jest prawidłowa bowiem uwzględnia nie tylko podstawowe zasady wykładni ale także treść przepisów zawartych w rozdziale II cytowanego rozporządzenia, z których wynika obowiązek sprawowania ścisłego nadzoru nad typami urządzeń rejestrujących i wzorami wykresówek przez Państwo Członkowskie. Przykładowo w myśl art. 5 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 " Państwo Członkowskie przyznaje homologację typu EWG każdemu urządzeniu rejestrującemu lub wzorowi wykresówki, które spełniają wymagania podane w załączniku I do niniejszego rozporządzenia, pod warunkiem że państwo to jest w stanie sprawdzić, iż produkowane urządzenia lub wykresówki odpowiadają zatwierdzonemu wzorowi. Jakakolwiek zmiana lub uzupełnienie zatwierdzonego wzoru muszą uzyskać dodatkowe homologację typu EWG w Państwie Członkowskim, które przyznało pierwotną homologację typu". Jednocześnie zastosowany przez organy przepis lp. 1.11.10 ust. 2 lit c wyraźnie stanowi, iż karę wymierza się za zastosowany typ wykresówki nie zatwierdzony i nie przeznaczony do danego typu przyrządu kontrolnego. Wyklucza to możliwość zakwalifikowania jako zgodnego z prawem używania jakichkolwiek wykresówek nie odpowiadających typowi urządzenia rejestrującego. W tej sytuacji nałożenia kary pieniężnej w kwocie 200 zł było również prawidłowe.

Nie są zasadne twierdzenia skarżącej dotyczące rozumienia pojęcia "pracodawca"("employer"), użytego w treści rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 i utożsamianie tego pojęcia z pojęciem pracodawcy, które występuje w przepisach art. 34 i art. 39 e ustawy o transporcie drogowym. Słusznie organ powołał się w tej mierze na treść art. 87 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, który stanowi, że przedsiębiorca lub podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 2, wykonujący przewozy na potrzeby własne, odpowiedzialni są za wyposażenie kierowcy wykonującego transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne w wymagane dokumenty. Ustawa zatem w tym zakresie nie posługuje się sformułowaniem "pracodawca" co oznacza, że pojęcia tego nie należy rozumieć nie tak szeroko jak ma to miejsce w przypadku przepisów rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85.

W tym stanie rzeczy pozostałe argumenty strony skarżącej, podnoszone w skardze, a dotyczące wadliwości uzasadnienia decyzji oraz naruszenia przepisów postępowania, nie miały istotnego wpływu na ostateczne rozstrzygnięcie.

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270), orzekł jak na wstępie.