Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 605/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6365 Inne zezwolenia, zgody i nakazy z zakresu ochrony zabytków
Hasła tematyczne: Zabytki
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 36  ust. 1 pkt 1 i 2,  ust. 2 oraz 5 i 8
journal: Dz.U. 2003 nr 162 poz 1568
law: Ustawa z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami
article: art. 156 par. 1,  art. 16 par. 1,  art. 7, 10, 28, 77 i 79
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Kosińska (spr.) Sędziowie: WSA Daniela Kozłowska WSA Maria Tarnowska Protokolant Jolanta Dominiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2009 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o. o. z siedzibą w K. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. o ponowne rozpatrzenie sprawy, uchylił własną decyzję z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] dotyczącą odmowy stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...], w części odnoszącej się do skierowania jej do A. L. i A. L. Równocześnie orzekając w tym zakresie, Minister stwierdził nieważność wskazanej decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] czerwca 2006 r., w części odnoszącej się do skierowania jej do A. L. i A. L. W pozostałym zakresie organ nadzoru utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] marca 2007 r.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że [...] września 2006 r. spółka [...] z siedzibą w K., na podstawie art. 156 § 1 pkt 5 lub 6 kpa (jak to zostało określone we wniosku), złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z [...] czerwca 2006 r. nakazującej firmie [...] Sp. z o.o. doprowadzenie [...] budynku przy ul. [...] w K., w obrębie [...], do stanu zgodnego z projektem budowlanym i projektem zamiennym, stanowiącym podstawę wydania zezwoleń konserwatorskich, w terminie do [...] lipca 2006 r. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzją z [...] marca 2007 r. nie znajdując podstaw do uwzględnienia tego wniosku, odmówił stwierdzenia nieważności wskazanej decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków.

Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem spółka [...] wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy. Podniosła, że kwestionowana decyzja jest niewykonalna (art. 156 § 1 pkt 5 kpa), a jej wykonanie wywołałoby czyn zagrożony karą (art. 156 § 1 pkt 6 kpa). Ponadto została wydana z rażącym naruszeniem: art. 7, 10, 77 i 79 kpa, a zatem podstawą do stwierdzenia jej nieważności winien być art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Dodatkowo w piśmie z [...] lipca 2007 r. wnioskodawca skazał, że kwestionowana decyzja narusza także art. 45 ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568, ze zm.) i została skierowana do osób niebędących stroną postępowania, co wyczerpuje przesłanki z art. 156 § 1 pkt 4 kpa.

Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego rozpatrując złożony wniosek stwierdził, że nie może on zostać w zasadniczej części uwzględniony. W uzasadnieniu zajętego stanowiska organ nadzoru wyjaśnił, że przedmiotowa decyzja [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z [...] czerwca 2006 r. wymieniała jako strony postępowania A. L. i A. L. Stosownie natomiast do odpisu z księgi wieczystej [...], w dacie jej wydania osoby te nie były współwłaścicielami nieruchomości, na której znajduje się przedmiotowy budynek. Nie przysługiwał im zatem przymiot strony w postępowaniu zakończonym tą decyzją. Wobec powyższego organ nadzorczy podniósł, że zgodnie z art. 156 § 1 pkt 4 kpa organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie. Analizując powyżej wskazaną przesłankę stwierdzenia nieważności, Minister zauważył, że należy jednak uwzględnić okoliczności, które zgodnie z doktryną i orzecznictwem sądowoadministracyjnym mają wpływ na ocenę zaistnienia tej przesłanki. Decyzja [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków wymienia jednocześnie jako strony postępowania obok A. L. i A. L., czyli osób nieposiadających przymiotu strony, także podmioty będące stroną w sprawie tj. np. [...] Sp. z o.o. W takiej sytuacji organ nadzoru stanął na stanowisku, że poddana kontroli decyzja nie staje się nieważna w całości, a jedynie w stosunku do podmiotów niebędącego stroną w sprawie. Zatem decyzja taka jest nieważna w części dotyczącej osoby niebędącej stroną, o ile nie ma między prawami i obowiązkami podmiotu niebędącego stroną w sprawie a stroną wzajemnych powiązań. Na potwierdzenie swojego stanowiska Minister przywołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 października 2000 r. sygn. akt IV SA 1770/98 i odnosząc jego treść do niniejszej sprawy wyjaśnił, że decyzja [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków nakazywała Spółce doprowadzenie budynku przy ul. [...] w K. do stanu zgodnego z projektem budowlanym i projektem zamiennym, w obrębie [...], w terminie do [...] lipca 2006 r. Zatem oznaczenie w tej decyzji A. L. i A. L. jako stron postępowania nie powoduje, że nie może ona wywołać przewidzianych w niej skutków wobec podmiotów posiadających przymiot strony w tym postępowaniu.

Wobec powyższego Minister, działając jako organ drugoinstancyjny w tym zakresie uchylił własną decyzję z [...] marca 2007 r. i stwierdził nieważność decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w części dotyczącej skierowania jej do A. i A. L.

Równocześnie Minister uznał za bezzasadny zarzut [...] Sp. z o.o. dotyczący rażącego naruszenia art. 45 ust.1 pkt 2 ustawy o ochronie zabytków i opiece na zabytkami, czyli, że "[...] nie podpada pod żadną z wymienionych w ust. 1 art. 45 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami hipotez uzasadniających stosowania tego przepisu". Organ nadzoru wyjaśnił, że stosownie do przytoczonego przepisu wojewódzki konserwator zabytków wydaje decyzję w przypadku, gdy bez wymaganego pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków lub w sposób odbiegający od zakresu i warunków określonych w pozwoleniu wykonano przy zabytku wpisanym do rejestru prace konserwatorskie, restauratorskie, roboty budowlane, badania konserwatorskie, architektoniczne lub podjęto inne działania, o których mowa w art. 36 ust. 1 pkt 6-8 i 10-12 cytowanej ustawy. Minister zauważył, że sytuacja taka występuje w niniejszej sprawie. [...] Konserwator Zabytków stwierdził bowiem znaczne odstępstwa od projektów, stanowiących podstawę wydania zezwolenia konserwatorskiego z [...] listopada 2001 r. nr [...] oraz z [...] kwietnia 2002 r. Organ zauważył przy tym, że odstępstwa te polegają m. in. na wprowadzeniu [...] w miejsce [...]. Wobec czego, stosownie do art. 45 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, [...] Konserwator Zabytków w decyzji z [...] czerwca 2006 r. nakazał do doprowadzenia zabytku do jak najlepszego stanu w wskazany sposób i w określonym terminie. Określił ponadto stan, do którego ma zostać doprowadzony zabytek (tj. stan zgodny z projektem budowlanym i z projektem zamiennym, stanowiącymi podstawę wydania zezwolenia konserwatorskiego z [...] listopada 2001 r. nr [...] oraz z [...] kwietnia 2002 r.) wraz z zakresem prac oraz termin (do [...] lipca 2006 r.). W tej sytuacji Minister stwierdził, że w niniejszej sprawie [...] Konserwator Zabytków właściwie zastosował przywołany wyżej art. 45, a zatem jego decyzja z [...] czerwca 2006 r. nie została wydana z rażącym naruszeniem tego przepisu.

Odnosząc się do zarzutu niewykonalności decyzji [...] Konserwatora Zabytków oraz zarzutu, że jej wykonanie wywołałoby czyn zagrożony karą, organ nadzoru podtrzymał stanowisko wyrażone w decyzji z [...] marca 2007 r. Natomiast w odpowiedzi na zarzut naruszenia norm procesowych tj. art. 7, 77 i 107 § 1-3 kpa, Minister powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23 marca 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 1806/06 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 września 2007 r. sygn. akt II OSK 1212/06 poparł prezentowane w nich stanowisko, że stwierdzenie rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa w stosunku do przepisów prawa procesowego jest czymś wyjątkowym, a przypisanie decyzji wady nieważności w przypadku naruszenia przepisów proceduralnych dopuszczalne jest wyłącznie, gdy naruszenie tych przepisów ma charakter rażący i pozostaje w związku z ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy. W tej sytuacji organ nadzoru stanął na stanowisku, że w odniesieniu do powołanych przepisów można byłoby mówić o rażącym ich naruszeniu wówczas, gdyby w sposób niebudzący wątpliwości, a więc oczywisty, nie zastosowano ich w trakcie prowadzonego postępowania lub zastosowano je nieprawidłowo, a taka sytuacja w rozpatrywanej sprawie nie zaistniała. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 7 i 77 kpa, Minister podkreślił, ze [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków wydając kwestionowaną decyzję z [...] czerwca 2006 r. dokonał oceny niezgodności wykonywanych robót w budynku przy ul. [...] w K. z projektem budowlanym i projektem zamiennym, stanowiącym podstawę wydania zezwolenia konserwatorskiego nr [...]. Uczynił to dokonując kontroli przedmiotowego budynku w dniu [...] czerwca 2006 r. Mając ten fakt na uwadze, zdaniem Ministra nieuprawnione jest twierdzenie, że w sposób niebudzący wątpliwości, a więc oczywisty, nie zastosowano w trakcie prowadzonego postępowania przepisu art. 7 i 77 kpa. Zatem brak jest podstaw do postawienia [...] Wojewódzkiemu Konserwatorowi Zabytków zarzutu naruszenia wskazanych przepisów w sposób rażący. Dodatkowo Minister stwierdził, że w stosunku do badanej decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. z dnia [...] czerwca 2006 r. nie występują także pozostałe wady kwalifikowane wskazane w art. 156 § 1 kpa.

Mając powyższe na uwadze Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego uchylił własną decyzję z [...] marca 2007 r. w części odnoszącej się do skierowania jej do A. L. i A. L. i w tym zakresie stwierdził nieważność decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z [...] czerwca 2006 r., a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy własną decyzję z [...] marca 2007 r.

Na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego - w części utrzymującej w mocy decyzję z [...] marca 2007 r. - skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła spółka [...] z siedzibą w K. wnosząc o uchylenie w zaskarżonej części decyzji Ministra oraz decyzji ją poprzedzającej. W obszernym uzasadnieniu skarżąca Spółka zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 45 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 5 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami i art. 28 kpa poprzez uznanie, że nakazanie skarżącej doprowadzenia zabytku do stanu określonego w art. 45 ust. 2 pkt 2 wspomnianej ustawy, jako podmiotowi niewymienionemu w kręgu osób postępowania w przedmiocie ochrony zabytków (art. 5 ustawy) stanowiło rażące naruszenia prawa. Strona skarżąca wskazała na naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez niestwierdzenie nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. z [...] czerwca 2006 r., mimo że została ona wydana z rażącym naruszeniem: art. 7 kpa poprzez zaniechanie umożliwienia stronom zapoznania się z materiałami zebranymi przez organ I instancji w trakcie postępowania, art. 10 poprzez zaniechanie umożliwienia stronom wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, a w szczególności wyników oględzin z [...] czerwca 2006 r., art. 28 poprzez wadliwe ustalenie kręgu stron postępowania i nieskierowanie decyzji do wszystkich właścicieli przedmiotowej nieruchomości, art. 77 poprzez zaniechanie zebrania dowodów w trakcie prowadzonego postępowania, co powoduje, że dowody są zbierane obecnie oraz art. 79 kpa. Dodatkowo skarżąca Spółka podniosła naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 45 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami poprzez nieuznanie za rażące naruszenie prawa nakazania doprowadzenia zabytku do stanu, który za najlepszy być uznany nie może. Równocześnie strona skarżącą zarzuciła naruszenie art. 156 § 1 pkt 4 kpa poprzez częściowe tylko stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, pomimo że w ustawie taka możliwość nie została przewidziana, a także naruszenie art. 156 § 1 pkt 6 kpa poprzez zaniechanie stwierdzenia nieważności decyzji, pomimo że jej wykonanie wywołałoby czyn zagrożony karą. Powyższe zarzuty zostały omówione w obszernym uzasadnieniu skargi.

W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Należy stwierdzić, że omyłka organu zawarta w odpowiedzi na skargę (podanie błędnej daty i numeru zaskarżonej decyzji) pozostaje bez wpływu na sprawę, gdyż z treści uzasadnienia tego pisma jednoznacznie wynika, że dotyczy ono zaskarżonej decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z [...] lutego 2009 r. nr [...].

W dniu rozprawy, na pół godziny przed jej rozpatrzeniem, została faksem przesłana przez aplikanta adwokackiego M. R. informacja, że pełnomocnik skarżącej Spółki adwokat P. C. [...] i z tego powodu nie będzie w stanie stawić się na rozprawie. Wnosi zatem o jej odroczenie. Sąd, na podstawie art. 109 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), biorąc pod uwagę, że pismo to podpisał aplikant, który nie miał upoważnienia do działania w niniejszej sprawie w zastępstwie adwokata P. C., do wniosku nie zostały dołączone żadne dokumenty poświadczających fakt [...] pełnomocnika skarżącej Spółki, pełnomocnictwo zostało udzielone z prawem substytucji dla trzech adwokatów i z możliwością upoważnienia dwóch aplikantów adwokackich (k-19), a także fakt, że termin rozpatrzenia niniejszej sprawy był już odraczany (k-139), po wysłuchaniu stanowiska pełnomocnika Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w tej kwestii, postanowił wniosku zawartego w piśmie przesłanym faksem nie uwzględnić.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na niezasadność skargi. W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z [...] lutego 2009 r., wydana w wyniku przeprowadzenia postępowania nadzwyczajnego. Postępowanie to zostało wszczęte na skutek złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z [...] czerwca 2006 r., którą organ ten nakazał skarżącej firmie [...] Sp. z o.o. doprowadzenie zabytkowego budynku przy ul. [...] w K. do stanu zgodnego z projektem budowlanym i projektem zamiennym, stanowiącym podstawę wydania zezwoleń konserwatorskich, w terminie do [...] lipca 2006 r. Podkreślić należy, że decyzja [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z [...] czerwca 2006 r. jest ostateczną decyzją pierwszoinstancyjną. Podstawę formalnoprawną postępowania Ministra jako organu nadzoru stanowi zatem art. 156 § 1 kpa.

W tej sytuacji przede wszystkim należy podkreślić, że fundamentalną w polskiej procedurze administracyjnej zasadą, wynikającą z art. 16 § 1 kpa, jest zasada stabilności ostatecznych decyzji administracyjnych (wyrok Sądu Najwyższego z 11 stycznia 1991 r. sygn. akt III ARN 41/90 OSAP nr 11). Z zasady tej wynika, że wzruszenie każdej ostatecznej decyzji administracyjnej, niezależnie od trybu, w jakim ona zapadła, może nastąpić jedynie wyjątkowo, tylko w przypadkach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Zgodnie z jednolitym i utrwalonym orzecznictwem sądowym, postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji jest odrębnym, samodzielnym postępowaniem, którego przedmiotem jest zbadanie przez organ nadzoru zaistnienia przesłanek określonych w art. 156 § 1 kpa, który to przepis zawiera zamknięty katalog tych przesłanek i służy ono wyeliminowaniu z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc decyzji administracyjnych dotkniętych najcięższymi wadami wymienionymi w przywołanym przepisie. Organ orzekający w tzw. trybie nadzoru nie jest natomiast władny rozstrzygnąć sprawy zakończonej kontrolowaną decyzją co do jej istoty, gdyż postępowanie dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji nie może zastępować postępowania odwoławczego (które na skutek niezaskarżenia decyzji organu I instancji przez strony niniejszego postępowania administracyjnego nie było w ogóle przeprowadzone) lub go powtarzać. W dotychczasowym orzecznictwie oraz w doktrynie przyjmuje się również, że rażące naruszenie prawa następuje wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być zaakceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Z powyższego wynika, że stwierdzenie nieważności decyzji musi być poprzedzone niewątpliwym ustaleniem, że kwestionowana decyzja narusza rażąco prawo w stopniu uzasadniającym stwierdzenie jej nieważności, a ustalenia te oparte są na zebranym materiale dowodowym, który to w sposób oczywisty potwierdza. Podobne stanowisko zostało wypracowane w doktrynie, gdzie zgodnie przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa będzie miało miejsce w sytuacji, gdy w stanie prawnym niebudzącym wątpliwości co do jego zrozumienia zostaje wydana decyzja, która treścią swego rozstrzygnięcia stanowi negację całości lub części obowiązujących przepisów (Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz - J. Borkowski, J. Jendrośka, R. Orzechowski, A. Zieliński., Wydawnictwo Prawnicze, Warszawa 1985, także Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, A. Adamiak, J. Borkowski, Wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 1996, s. 716-721). Oznacza to, że rażące naruszenie prawa jest kwalifikowaną postacią naruszenia prawa i utożsamianie tego pojęcia z każdym, nawet oczywistym naruszeniem prawa jest wadliwe. O rażącym naruszeniu prawa można mówić jedynie wtedy, gdy niebudzące wątpliwości, stwierdzone przez organ nadzoru kwalifikowane naruszenie ma znacznie większą wagę aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej (np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 września 1998 r. sygn. akt II SA 1249/97, niepubl.).

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że podniesione w skardze zarzuty naruszenia przez organ nadzoru przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mającym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, sprowadzają się w istocie do zakwestionowania dokonanej przez organ administracji w postępowaniu zwykłym oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz poczynionych na tej podstawie ustaleń faktycznych, co zdaniem skarżącej Spółki winno prowadzić do stwierdzenia w całości nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z [...] czerwca 2006 r., którą organ ten nakazał skarżącej firmie [...] Sp. z o.o. do doprowadzenia zabytkowego budynku przy ul. [...] w K. do stanu zgodnego z projektem budowlanym i projektem zamiennym, stanowiącym podstawę wydania zezwoleń konserwatorskich, w terminie do [...] lipca 2006 r. Argumentacja zawarta w uzasadnieniu złożonej skargi sprowadza się w głównej mierze do formułowania zarzutów naruszenia przepisów art. 156 § 1 kpa w związku z przepisami ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568, ze zm.) poprzez niepodzielenie przez organ nadzoru zarzutów zawartych przez skarżącą Spółkę we wniosku o stwierdzenie nieważności kwestionowanej decyzji oraz wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Dotyczą one zatem bezpośrednio postępowania prowadzonego przez [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, a tylko pośrednio postępowania nadzorczego kontrolowanego przez Sąd. Dlatego też raz jeszcze podkreślić należy, że jak już wyżej było wyjaśniane w postępowaniu nadzorczym nie można rozpatrywać sprawy co do jej istoty, jak w postępowaniu zwykłym (odwoławczym), nie można również dokonywać nowych ustaleń faktycznych. Funkcjonująca w obrocie prawnym ostateczna decyzja administracyjna nie może być również podważona jedynie z przyczyn formalnych, gdyż godzi to nie tylko w zasadę stabilności decyzji ostatecznej, ale także w pewność obrotu prawnego.

W sprawie bezsporny jest fakt, że przedmiotowa kamienica znajdująca się przy ul. [...] w K. jest wpisana do rejestru zabytków pod numerem [...], leży w obrębie [...] w granicach [...] wpisanego do rejestru zabytków pod numerem [...] oraz na [...], a także znajduje się na obszarze uznanym [...]. Kamienica ta na dzień wydania przez [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków kwestionowanej decyzji (tj. [...] czerwca 2006 r.), zgodnie ze znajdującym się w aktach administracyjnych odpisem zupełnym z księgi wieczystej nr [...] z [....] listopada 2007 r., stanowiła współwłasność: W. L., T. L., A. L. i L. L. Umową darowizny z dnia [...] lutego 2007 r. W. L. darował swój udział A. i A. L. W tym samym dniu T. L. darował swój udział O. L., natomiast A. L. darowała swój udział A. L. Dnia [...] marca 2007 r. L. L. darował swój udział A. L. Oznacza to, że na dzień wydania odpisu z księgi wieczystej współwłaścicielami przedmiotowej nieruchomości byli: A. i A. L. oraz O., A. i A. L. Ze znajdującego się w aktach administracyjnych odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego nr [...] z [...] sierpnia 2006 r. (k-59 akt adm.) wynika także, że [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością stanowiła na ten dzień współwłasność W. L., T. L. oraz L. L. [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością był inwestorem przebudowy kamienicy przy ul. [...] w K. na [...] zgodnie z zatwierdzonym w decyzji z [...] maja 2002 r. pozwoleniem na budowę (przeniesionym na inwestora [...] decyzją z [...] marca 2004 r.) projektem budowlanym stanowiącym podstawę wydania zezwolenia konserwatorskiego z [...] listopada 2001 r. (przeniesionego na inwestora [...] decyzją z [...] kwietnia 2002 r.).

Przede wszystkim podkreślić należy, że wydanie przez [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków decyzji z [...] czerwca 2006 r. nakazującej firmie [...] Sp. z o.o. doprowadzenie zabytkowego budynku przy ul. [...] w K., w obrębie [...], do stanu zgodnego z zatwierdzonym projektem budowlanym i projektem zamiennym, stanowiącym podstawę wydania zezwolenia konserwatorskiego, w terminie do [...] lipca 2006 r. spowodowane było niezgodnymi z prawem działaniami samej strony skarżącej wykonanymi w zabytkowym budynku przy ul. [...] w K. Działania te polegały na wykonaniu określonych prac budowlanych (m. in. w obrębie [...]), na które skarżąca Spółka, jako inwestor, w ogóle nie posiadała wymaganego prawem pozwolenia na budowę, ponieważ nie były one objęte uzyskanym pozwoleniem na budowę z [...] maja 2002 r. ani uzyskanym zezwoleniem konserwatorskim z [...] listopada 2001 r. W dniu [...] czerwca 2006 r. inspektorzy Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego przy udziale przedstawicieli [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków przeprowadzili kontrolę przedmiotowej inwestycji, która ujawniła te nieprawidłowości. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał [...] czerwca 2006 r. (k-45 akt adm.) postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych wykonanych z istotnym odstępstwem od uzyskanego pozwolenia budowlanego, natomiast decyzją z [...] sierpnia 2006 r. nałożył na inwestora obowiązek wykonania dokumentacji tych robót.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał za chybione zawarte w skardze zarzuty. Skarżąca Spółka zarzuciła decyzji Ministra m.in. naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 45 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 5 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami i art. 28 kpa poprzez uznanie, że nakazanie stronie skarżącej doprowadzenia zabytku do stanu określonego w art. 45 ust. 2 pkt 2 wspomnianej ustawy, jako podmiotowi niewymienionemu w kręgu osób postępowania w przedmiocie ochrony zabytków (art. 5 ustawy) stanowiło rażące naruszenia prawa.

Zarzut ten jest niezasadny, ponieważ zgodnie z treścią art. 36 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 2 oraz ust. 5 i ust. 8 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568, ze zm.) pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków wymaga zarówno prowadzenie prac konserwatorskich, restauratorskich lub robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru, jak i wykonywanie robót budowlanych w otoczeniu zabytku. Pozwolenia wojewódzki konserwator zabytków wydaje na wniosek osoby fizycznej lub jednostki organizacyjnej posiadającej tytuł prawny do korzystania z zabytku wpisanego do rejestru, wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, trwałego zarządu albo ograniczonego prawa rzeczowego lub stosunku zobowiązaniowego. Przy czym uzyskanie pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków na podjęcie robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru nie zwalnia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, w przypadkach określonych przepisami Prawa budowlanego. Zgodnie zaś z treścią art. 45 przywołanej ustawy o ochronie zabytków w przypadku, gdy bez wymaganego pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków lub w sposób odbiegający od zakresu i warunków określonych w pozwoleniu wykonano przy zabytku wpisanym do rejestru prace konserwatorskie, restauratorskie, roboty budowlane, badania konserwatorskie, architektoniczne lub podjęto inne działania, o których mowa w art. 36 ust. 1 pkt 6-8 i 10-12, wojewódzki konserwator zabytków wydaje decyzję nakazującą przywrócenie zabytku do poprzedniego stanu lub uporządkowanie terenu, określając termin wykonania tych czynności, albo zobowiązującą do doprowadzenia zabytku do jak najlepszego stanu we wskazany sposób i w określonym terminie. Przepis art. 44 ust. 4 stanowiący, że osoba, która dopuściła się naruszenia przepisów o zabytkach lub naruszyła zakres i warunki określone w pozwoleniu, jest obowiązana na swój koszt wykonać czynności nakazane w decyzji, o której mowa w ust. 1 pkt 1 i 3 oraz w ust. 2 tego artykułu, stosuje się odpowiednio. Dokonując zatem wykładni art. 45 ust. 2 w związku z art. 44 ust. 4 stwierdzić należy, że skoro ustawodawca użył pojęcia "osoba" (a nie np. "posiadacz" lub "właściciel"), to w znaczeniu prawnym może być to osoba fizyczna lub osoba prawna, która dopuściła się naruszenia przepisów ustawy o ochronie zabytków lub naruszyła zakres i warunki określone w uzyskanym pozwoleniu. Skarżąca Spółka jako spółka z ograniczoną odpowiedzialnością jest spółką prawa handlowego, której funkcjonowanie regulowane jest przez Kodeks spółek handlowych i posiada osobowość prawną. W przedmiotowej sprawie [...] Sp. z o. o. była na skutek powołanych wyżej decyzji przenoszących na nią jako inwestora uzyskane uprawnienia, adresatem zarówno pozwolenia na budowę jak i zezwolenia konserwatorskiego z [...] listopada 2001 r. Na nią także jako inwestora i wykonawcę kwestionowanych robót budowlanych nałożony został zatem ostateczną decyzją z [...] czerwca 2006 r. obowiązek doprowadzenia budynku przy ul. [...] do stanu zgodnego z zatwierdzonym projektem budowlanym i projektem zamiennym, stanowiącym podstawę wydania zezwolenia konserwatorskiego.

Zdaniem Sądu prawidłowo organ nadzoru przyjął, że stroną postępowania prowadzonego w trybie art. 45 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami jest, poza właścicielem nieruchomości, inwestor. Jest to bowiem podmiot, który w niniejszej sprawie dopuścił się naruszenia przepisów ustawy o zabytkach poprzez naruszenie zakresu i warunków określonych w uzyskanym pozwoleniu i zezwoleniu konserwatorskim. Poprzez wiążącą go z właścicielem nieruchomości umowę (stosunek zobowiązaniowy), skarżąca Spółka posiada tytuł prawny do korzystania z zabytku wpisanego do rejestru i stała się podmiotem zobowiązanym w myśl art. 45 wymienionej wyżej ustawy. W postępowaniu opartym na tym przepisie organ administracji publicznej wydający decyzję ma prawo uwzględnić fakt, że określone obowiązki związane z przeprowadzeniem robót budowlanych zgodnie z uzyskanymi pozwoleniami ciążą bezpośrednio na inwestorze, nie zaś na właścicielu nieruchomości i wobec tego ma on prawo zobowiązać właśnie inwestora (do którego ostatecznie skierowane były pozwolenie na budowę oraz zezwolenie konserwatorskie) do przywrócenia budynku przy ul. [...] do stanu zgodnego z zatwierdzonym projektem budowlanym i projektem zamiennym, stanowiącym podstawę wydania zezwolenia konserwatorskiego z [...] listopada 2001 r. W szczególności, jak wynika z ustaleń stanu faktycznego, to inwestor naruszył przepisy ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami poprzez dokonanie określonych działań niezgodnie z posiadanym pozwoleniem na budowę oraz zezwoleniem konserwatorskim. Jego zatem, a nie właściciela, winien w pierwszej kolejności obciążać obowiązek doprowadzenia zabytkowego budynku do stanu zgodnego z zatwierdzonym projektem budowlanym i projektem zamiennym, stanowiącym podstawę wydania zezwolenia konserwatorskiego.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Ministra art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez niestwierdzenie nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, mimo że zdaniem strony skarżącej została ona wydana z rażącym naruszeniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 7, 10, 28, 77 i 79), które miało wpływ na wynik sprawy, Sąd uznał ten zarzut za całkowicie chybiony. Jak już wyżej było wyjaśnione, z uwagi na fakt, że stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych z art. 16 § 1 kpa, może mieć ono miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Z tego powodu oraz z uwagi na istnienie trybu wznowienia postępowania administracyjnego, zastosowanie art. 156 § 1 pkt 2 kpa w odniesieniu do prawa procesowego powoduje, że tylko niektóre przypadki mogą być kwalifikowane jako rażące naruszenie prawa. Zarzut naruszenia wymienionych w skardze przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczący zaniechania przez [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków umożliwienia stronom zapoznania się z materiałami zebranymi w trakcie postępowania, zaniechania umożliwienia stronom wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów, czy zaniechania zebrania dowodów w trakcie prowadzonego postępowania, stanowi w istocie zarzut dotyczący ewentualnej wadliwości przeprowadzonego przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków postępowania wyjaśniającego i dowodowego oraz niedostatecznego wyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności. Zdaniem Sądu tego rodzaju zarzuty mogą być podnoszone w postępowaniu zwykłym np. w odwołaniu od decyzji organu I instancji lub w skardze do sądu administracyjnego. W ocenie Sądu możliwe jest w szczególnych, wyjątkowych wypadkach stwierdzenie nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia przez organ administracji przepisów o charakterze proceduralnym, w tym także art. 7 i art. 77 § 1 kpa. Byłoby to możliwe gdyby np. organ administracji nie przeprowadził żadnego postępowania dowodowego lub dokonał ustaleń faktycznych całkowicie sprzecznych z zebranymi w sprawie dowodami. W niniejszej sprawie tego rodzaju sytuacja jednak nie miała miejsca. W oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy organy administracji dokonały ustaleń faktycznych, których skarżący nie kwestionuje. Nie sposób w tej sytuacji uznać, że w postępowaniu zwykłym organ administracji rażąco naruszył art. 7 i art. 77 § 1 kpa. Nadzwyczajny tryb, jakim jest stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej, nie może natomiast być wykorzystywany do odwrócenia skutków nieskorzystania przez stronę z drogi odwoławczej od wydanej przez organ I instancji decyzji. Nie może on również służyć za surogat postępowania odwoławczego i prowadzić do analizowania prawidłowości przeprowadzonego przez organ I instancji postępowania zwykłego przez organ nadzoru w niewłaściwym trybie. Należy mieć również na uwadze fakt, że w rozpatrywanej sprawie istniały ważkie przesłanki do jak najszybszego podjęcia działań przez służby konserwatorskie w celu natychmiastowej ochrony substancji zabytkowej naruszanej działaniami strony skarżącej.

Ponadto wyjaśnić należy, że w dniu [...] czerwca 2006 r. inspektorzy Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego przy udziale przedstawicieli [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków przeprowadzili kontrolę przedmiotowej inwestycji. Kontrola ta została dokonana na podstawie art. 38 i 39 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, które normują sposób i tryb przeprowadzenia przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków kontroli obiektu zabytkowego. W tym zatem zakresie, wobec istnienia odrębnej, szczególnej regulacji prawnej, nie miał w niniejszej sprawie w ogóle zastosowania przepis art. 79 kpa.

Dodatkowo wyjaśnić należy, że postawiony w skardze zarzut naruszenia przez [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków art. 28 kpa poprzez nieskierowanie decyzji do wszystkich właścicieli przedmiotowej nieruchomości nie może być skutecznie podniesiony w sprawie dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Jest to bowiem bez wątpienia wada przeprowadzonego postępowania, która z uwagi na jej zaistnienie może być konwalidowana w drodze wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 kpa), a nie w drodze stwierdzenia nieważności. Istniejący system weryfikacji decyzji na drodze administracyjnej oparty jest na zasadzie niekonkurencyjności, a to oznacza, że poszczególne tryby nadzwyczajne, jak stwierdzenie nieważności czy wznowienie postępowania mają na celu usunięcie tylko określonego rodzaju wadliwości decyzji i nie mogą być stosowane zamiennie. W sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie można powoływać się na podstawy wznowienia postępowania. Nie jest zatem dopuszczalne przyjęcie, że którakolwiek z podstaw wznowienia postępowania mogłaby stanowić zarazem jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji.

Strona skarżąca podniosła również zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 45 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami poprzez nieuznanie za rażące naruszenie prawa nakazania doprowadzenia zabytku do stanu, który za najlepszy być uznany nie może. Także ten zarzut jest całkowicie niezasadny. Przede wszystkim Wojewódzki Konserwator Zabytków w decyzji z [...] czerwca 2006 r. nie nakazał firmie [...], jak twierdzi skarżący, doprowadzenia obiektu zabytkowego do jak najlepszego stanu. Jak wynika z treści tej decyzji organ I instancji nakazał Spółce "doprowadzenie budynku przy ul. [...] w K. do stanu zgodnego z projektem budowlanym i projektem zamiennym, stanowiącymi podstawę wydania zezwolenia konserwatorskiego nr [...] z dnia [..].11.2001...". Czy doprowadzenie do stanu zgodnego z projektem budowlanym i projektem zamiennym może być uznane za doprowadzenie zabytku do jak najlepszego stanu jest rzeczą ocenną i subiektywną, zależną od poglądów i wiedzy osoby dokonującej oceny. Niewątpliwie jednak taki nakaz jest całkowicie uzasadniony w świetle obowiązujących przepisów prawa i bezpośrednio zmierza on do przywrócenia stanu zgodnego z prawem, który został naruszony działaniami skarżącej Spółki.

Również za całkowicie chybiony Sąd uznał postawiony w skardze zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 4 kpa poprzez częściowe tylko stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, pomimo że w ustawie taka możliwość nie została przewidziana, a także naruszenia art. 156 § 1 pkt 6 kpa poprzez zaniechanie stwierdzenia nieważności decyzji, pomimo że jej wykonanie wywołałoby czyn zagrożony karą.

W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 stycznia 1988 r. sygn. akt IV SA 895/87 zawarte jest stanowisko, które Sąd orzekający podziela, z którego wynika, że "Brak w kodeksie postępowania administracyjnego przepisu wyraźnie dopuszczającego stwierdzenie nieważności decyzji tylko w części dotkniętej wadą określoną w art. 156 § 1 kpa nie oznacza wyłączenia takiej możliwości. Stwierdzenie nieważności decyzji tylko w części dotkniętej kwalifikowaną wadliwością jest nie tylko dopuszczalne, lecz - jako zgodne z zasadami ogólnymi kodeksu postępowania administracyjnego - powinno być regułą działania organów nadzoru." W uzasadnieniu tego orzeczenia Sąd podzielił stanowisko Prokuratora, zgodnie z którym wobec brzmienia art. 16 § 1 kpa statuującego zasadę stabilności decyzji administracyjnych, zasada ta odnosi się nie tylko do decyzji administracyjnych w całości, lecz również do tych jej części, które nie są dotknięte żadną z wad dających podstawę ich wzruszenia. Nic bowiem nie przemawia za odmówieniem waloru trwałości takiej części decyzji administracyjnej, która w pełni odpowiada prawu. Stwierdzenie nieważności całej decyzji, gdy jest ona nieważna w odniesieniu do niektórych tylko stron, naruszałoby zatem prawa tych stron, co do których rozstrzygnięcie jest zgodne z prawem. Oznacza to, że jeżeli decyzja została jednocześnie skierowana do strony i do osoby niebędącej stroną (jak to miało miejsce w rozpatrywanej sprawie), nie powoduje to nieważności decyzji w całości, istnieje bowiem możliwość stwierdzenia nieważności części tej decyzji dotyczącej osób, którym nie służył przymiot strony (tak samo: M. Jaśkowska, A. Wróbel, Komentarz do Kodeksu postępowania administracyjnego, Zakamycze, 2005, wyd. II, a także G. Łuszczyca, M. Martysz, A. Matan, Komentarz do Kodeksu postępowania administracyjnego, publ. LEX system informacji prawnej, dział Komentarze, B. Adamiak, J. Borkowski - Kodeks postępowania administracyjnego - Komentarz, 3 wydanie, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2000). Unieważnienie części decyzji może więc nastąpić wtedy, gdy tylko część unieważniana zawiera wady z art. 156 § 1 kpa, a wadliwość rozstrzygnięcia nie wywiera wpływu na treść pozostałych rozstrzygnięć zawartych w decyzji. Ponadto wolny od wad fragment decyzji, któremu nie odmawia się skuteczności, powinien stanowić rozstrzygnięcie mogące samodzielnie funkcjonować w obrocie prawnym (wyrok Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2003 r. sygn. akt III RN 3/02, publ. OSNAPU 2004 nr 4 poz. 56 oraz wyrok Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2003 r. sygn. akt III RN 1/02).

Dla stwierdzenia, że dana decyzja w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą (art. 156 § 1 pkt 6 kpa), co strona skarżąca podnosi w skardze, wymagane byłoby wykazanie, że samo podjęcie wykonania tejże decyzji miałoby charakter przestępstwa lub wykroczenia. Tymczasem z akt sprawy nie wynika, by ktokolwiek do tej pory został z tego powodu ukarany przez sąd. Strona skarżąca zdaje się przy tym nie zauważać, że nakaz wykonania określonych prac, zawarty w decyzji wojewódzkiego konserwatora zabytków, nie zwalnia strony zobowiązanej od przestrzegania wymogów prawa budowlanego. Ewentualne prowadzenie prac budowlanych bez wymaganego prawem zezwolenia zawsze byłoby więc czynem zagrożonym karą, wynikającym z zaniechania strony, nie zaś z treści decyzji. Nadmienić należy, że kwestionowana decyzja [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] czerwca 2006 r. nakazująca doprowadzenie zabytkowego budynku przy ul. [...] w K., w obrębie [...], do stanu zgodnego z projektem budowlanym i projektem zamiennym, stanowiącym podstawę wydania zezwoleń konserwatorskich, wydana była przed postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2006 r. o wstrzymaniu robót budowlanych wykonanych z istotnym odstępstwem od uzyskanego pozwolenia budowlanego. Jej wykonanie nie mogło więc kolidować z postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Ponadto fakt wydania tej decyzji mógł być skutecznie podniesiony w trakcie postępowania prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego lub stanowić podstawę do złożenia wniosku o dokonanie zmiany terminu wykonania decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z [...] czerwca 2006 r. lub ewentualnie wniosku o zmianę postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w zakresie robót budowlanych w obrębie [...] niezbędnych do wykonania zapadłej decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Z akt sprawy nie wynika jednak, by strona skarżąca podjęła takie działania. Ponadto, jak wynika z dołączonej na rozprawie w dniu 13 listopada 2009 r. kserokopii postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z [...] listopada 2009 r., postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] czerwca 2006 r. zostało w całości uchylone postanowieniem [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z [...] grudnia 2006 r., w którym organ ten równocześnie sam orzekł reformacyjnie. Zwrócić jednak należy uwagę na fakt, że zgodnie z treścią art. 50 ust. 1 pkt 4, ust. 3 i ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. z 2006 r. Dz. U. Nr 156, poz. 1118, ze zm.) w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 tej ustawy właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach. W postanowieniu o wstrzymaniu robót budowlanych można nałożyć obowiązek przedstawienia, w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia, inwentaryzacji wykonanych robót budowlanych lub odpowiednich ocen technicznych bądź ekspertyz. Postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych traci ważność po upływie 2 miesięcy od dnia doręczenia, chyba że w tym terminie zostanie wydana decyzja, o której mowa w art. 50a pkt 2 albo w art. 51 ust. 1 tej ustawy. Z akt sprawy nie wynika aby w terminie 2 miesięcy od postanowienia [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] grudnia 2006 r. wydana została taka decyzja. W tej sytuacji po upływie zakreślonego w ustawie dwumiesięcznego terminu do jej wydania, postanowienie [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] grudnia 2006 r. wygasło. W tej sytuacji tym bardziej brak jest podstaw do uznania zasadności stawianego zarzutu dotyczącego zaistnienia w rozpatrywanej sprawie przesłanki określonej w art. 156 § 1 pkt 6 kpa.

Podsumowując powyższe wywody stwierdzić należy, że analiza przeprowadzonego postępowania nadzorczego zakończonego zaskarżoną decyzją Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego nie uzasadnia przyjęcia, że decyzja organu nadzoru z dnia [...] lutego 2009 r. dotknięta jest wadami, o których mowa w art. 156 § 1 kpa. Postępowanie nadzorcze w przedstawionej sprawie zostało prawidłowo przeprowadzone. Z całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego organ wywiódł logicznie uzasadnione wnioski, wspierając je argumentacją wynikającą z ustaleń poczynionych w sprawie. Wydane rozstrzygnięcie oparte zostało o prawidłowo zinterpretowane przepisy prawa oraz właściwą analizę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, co znalazło odzwierciedlenie w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu wydanego orzeczenia.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) orzekł jak w sentencji.