Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 604/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-09-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 74 ust. 3a,  art. 81 ust. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 247
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 14 września 2022 r. sprawy ze skargi G. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 16 lutego 2022 r. nr SKO.OS/41.9/86/2022/16424/BL w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w przedmiocie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach nr [...] z dnia 12 października 2021 r., wydaną w wyniku ponownego rozpoznania sprawy (w następstwie uchylenia wcześniejszej decyzji przez organ odwoławczy) na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 72 ust. 1 pkt 1, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b, art. 84 ust. 1 i art. 85 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2021 r., poz. 247 ze zm.) oraz w oparciu o § 3 ust. 1 pkt 54 lit. b wydanego na podstawie tej ustawy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839) Wójt Gminy W., po rozpatrzeniu wniosku F Sp. z o.o. w W., orzekł - w pkt I - stwierdzić brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia pod nazwą "Budowa hali produkcyjno-logistyczno-magazynowej z zapleczem socjalno-biurowym oraz infrastrukturą techniczną i drogową na działce nr [...] , obręb [...] , gmina [...], powiat [...]", w pkt II - określić istotne warunki i wymagania korzystania ze środowiska dotyczące planowanego przedsięwzięcia zarówno na etapie jego realizacji jak i na etapie eksploatacji oraz - w pkt III - ustalić charakterystykę planowanego przedsięwzięcia zawartą w załączniku nr 1 stanowiącym integralną część niniejszej decyzji.

Odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego złożył G. C., reprezentowany w sprawie przez radcę prawnego, domagając się uchylenia powyższego rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Odwołujący się podkreślił, że jest właścicielem nieruchomości położonej w S. składającej się z działek o nr: [...], [...] oraz [...] i [...] podkreślając, że chociaż nieruchomości te znajdują się około 600 m od planowanej inwestycji, to stosownie do argumentów oraz dowodów przedstawionych w toku postępowania, znajdują się w obszarze jej oddziaływania, co sprawia, że posiada on status strony niniejszego postępowania z mocy art. 74 ust. 3a pkt 2 i 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Pomimo to jednak został on pozbawiony przez organ możliwości aktywnego uczestnictwa w postępowaniu, wskutek czego nie zostały mu doręczone żadne pisma, dokumenty, postanowienia ani decyzje oraz odmówiono mu możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Nadto decyzja pierwszoinstancyjna jest w jego ocenie oczywiście wadliwa także z tego powodu, że inwestycja powinna być uznana jako znacząco oddziałująca na środowisko i objęta obowiązkiem przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - z wymogiem sporządzenia raportu w pełnym zakresie, podczas gdy organ pierwszej instancji oparł się wyłącznie na Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia czyli dokumencie prywatnym, zawierającym twierdzenia inwestora i nie mającym waloru dowodowego.

Decyzją z dnia 16 lutego 2022 r. nr SKO.OS/41.9/86/2022/16424/BL wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach umorzyło postępowanie odwoławcze jako bez przedmiotowe. W uzasadnieniu organ odwoławczy powołał się na art. 73 ust. 3a ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku wywodząc, że stroną postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wnioskodawca oraz podmiot, któremu przysługuje rzeczowe prawo do nieruchomości znajdującej się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie w wariancie zaproponowanym przez wnioskodawcę, z zastrzeżeniem art. 81 ust. 1, przy czym przez obszar ten rozumie się - po pierwsze: przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie oraz obszar znajdujący się w odległości 100 m od granic tego terenu, po drugie - działki, na których w wyniku realizacji, eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia zostałyby przekroczone standardy jakości środowiska lub po trzecie - działki znajdujące się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem. Mając na względzie powyższe Kolegium wywiodło, że wnoszący odwołanie nie jest stroną niniejszego postępowania w rozumieniu art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie bowiem z treścią tego przepisu, stroną postępowania jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo, kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Istotą interesu prawnego jest związek z konkretną normą prawa materialnego czyli taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Od interesu prawnego należy natomiast odróżnić interes faktyczny, to jest w sytuację, w której dany podmiot jest wprawdzie zainteresowany sposobem rozstrzygnięcia danej sprawy, jednak nie może tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa mającymi stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracyjny. Tymczasem zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że odwołujący się nie może wywodzić swojego interesu prawnego z przepisów obowiązującego prawa, a w szczególności z powołanego wyżej art. 73 ust. 3a ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Z mapy ewidencyjnej obejmującej zaznaczony obszar oddziaływania przedsięwzięcia wynika bowiem, iż nieruchomości stanowiące jego własność znajdują się w odległości przekraczającej ustawowe kryterium wynoszące 100 m od terenu planowanej inwestycji, a równocześnie akta sprawy nie potwierdzają, aby na nieruchomościach tych miało dojść do przekroczenia standardów jakości środowiska (między innymi w zakresie poziomów emisji hałasu i oddziaływania zanieczyszczeń) ani też, aby wspomniane nieruchomości znajdowały się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które spowodowałoby ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości zgodnie z ich aktualnym przeznaczeniem.

W tym stanie rzeczy organ drugiej instancji zakwestionował twierdzenia wnoszącego odwołanie, jakoby należące doń nieruchomości znajdowały się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji. Ze sporządzonej na zlecenie inwestora Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia wynika bowiem między innymi, że wody opadowe i roztopowe z dachu, dróg i parkingów odprowadzane będą do projektowanego zbiornika retencyjno-odparowującego o pojemności 2.118 m3 i będą one w całości wykorzystywane na potrzeby własne na etapie eksploatacji inwestycji (np. do zraszania terenów zielonych), zaś w przypadku przepełnienia zbiornika będą wywożone pojazdami asenizacyjnymi do oczyszczalni ścieków na podstawie stosownej umowy. Wskazano tam również, że eksploatacja inwestycji nie wpłynie negatywnie na jednolite części wód powierzchniowych i nie zwiększy ryzyka nieosiągnięcia określonych celów środowiskowych. Inwestycja nie będzie także wywierać wpływu na główny zbiornik wód podziemnych nr [...] - zbiornik G., w obszarze którego się znajduje. Tym samym, eksploatacja przedsięwzięcia w zakresie zagospodarowania wód nie wpłynie na nieruchomości znajdujące się w odległości około 600 m od jego terenu. W dalszej części uzasadnienia Kolegium przyznało, że we wspomnianej Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia wskazano, że źródłem niezorganizowanej emisji zanieczyszczeń powietrza będzie proces spalania paliw w silnikach samochodów osobowych i ciężarowych oraz praca ładowarki. Podkreśliło jednak, że przeprowadzona analiza uciążliwości w stosunku do powietrza wykazała, że emisji substancji takich jak pył zawieszony PM10, dwutlenek siarki, tlenek węgla, węglowodory oraz kwas siarkowy nie będzie powodować przekroczenia 10% wartości odniesienia poza terenem inwestycji, zaś emisja dwutlenku azotu nie będzie powodować przekroczeń stężeń średniorocznych. Nadto istnieje nieznaczący, w granicach dopuszczalnych poziomów emisji, wpływ w postaci wzrostu emisji hałasu oraz zanieczyszczeń powietrza powodowanych przez ruch powyższych pojazdów, jednak oddziaływanie to ograniczać się będzie jedynie do obszaru znajdującego się w odległości 100 m od granic terenu, na którym inwestycja ma być realizowana. W zakresie emisji hałasu do środowiska dokonano analizy obliczeń akustycznych, mając na uwadze najgorszy możliwy wariant pracy w porze dnia oraz w porze nocy uwzględniający równoczesną pracę wszelkich kluczowych źródeł hałasu, zaś tak obliczony poziom hałasu nie przekracza wartości dopuszczalnych rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Dokonano także analizy oddziaływań skumulowanych i nie wykazano przekroczenia dopuszczalnych norm zarówno w zakresie hałasu, jak i w ramach standardów jakości powietrza. Nieznaczna kumulacja oddziaływań w zakresie hałasu i zanieczyszczeń powietrza nie będzie wykraczać poza dopuszczalne poziomy i mieści się w zasięgu do 100 m od granic terenu inwestycji. Wskazano także, że nie nastąpi kumulacja w zakresie zagospodarowania wód opadowych i roztopowych. W świetle zaprezentowanych wyżej ustaleń Kolegium wywiodło, że nie wykazano, aby na należących do odwołującego się nieruchomościach miało dojść do przekroczenia standardów jakości środowiska, a równocześnie nieruchomości te nie znajdują się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, co mogłoby spowodować ograniczenia w zagospodarowaniu tych nieruchomości zgodnie z ich aktualnym przeznaczeniem. W rezultacie wnoszącemu odwołanie nie przysługuje status strony w postępowaniu, co w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego jest równoznaczne z bezprzedmiotowością postępowania odwoławczego, która obliguje organ administracji publicznej do umorzenia postępowania na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w związku z art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach G. C., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o uchylenie decyzji organu odwoławczego podnosząc zarzut naruszenia art. 73 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 74 ust. 3a pkt. 2 i 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, poprzez brak stwierdzenia wskazanych tam, a istniejących w sprawie przesłanek uznania go za stronę postępowania administracyjnego, a także art. 7, art. 8 i art. 11 K.p.a., poprzez niedostateczne wyjaśnienie sprawy, a w szczególności podstaw i przesłanek wydania zaskarżonej decyzji. Skarżący przyznał, że odległość planowanego przedsięwzięcia od należących doń działek jest większa niż 100 m, a tym samym nie ma tu zastosowania art. 74 ust. 3a pkt 1 powyższej ustawy. Podkreślił jednak, że sporządzona w sprawie Karta Informacyjna Przedsięwzięcia jest dokumentem "jednostronnie i arbitralnie przygotowanym przez inwestora pod "z góry przyjętą tezę, że brak jest oddziaływania powyżej ustawowego minimum jakim jest 100 m od inwestycji" oraz zaznaczył, że wywodzi swój interes prawny z art. art. 74 ust. 3a pkt 2 i 3 przywołanej regulacji, a to między innymi z uwagi na oddziaływanie wody opadowej, która ma być w toku eksploatacji inwestycji odprowadzana do pobliskiego rowu melioracyjnego i dalej na stanowiące jego własność działki co grozi ich zalewaniem. Zdaniem wyżej wymienionego organ bezkrytycznie przyjął twierdzenia inwestora zawarte w powyższej Karcie i nie przeprowadził żadnych własnych analiz zmierzających do ustalenia, czy oddziaływanie na należące doń działki, także skumulowane, w zakresie hałasu, zanieczyszczeń i wód opadowych, będzie miało miejsce. W tym miejscu skarżący powołał się na dołączony do akt sprawy przeciwdowód, a mianowicie na przedstawioną przez Stowarzyszenie [...] opinię biegłych z sierpnia 2021 r., gdzie jednoznacznie zaprzeczono twierdzeniom inwestora, jakoby pojemność planowanego zbiornika retencyjnego była wystarczająca dla zakładanej do odprowadzania ilości wód opadowych i nie spowoduje zalania terenów sąsiednich. Jak bowiem wskazano w treści tej opinii, już po krótkim okresie intensywnych opadów zbiornik o planowanej pojemności się napełni zaś jego ewentualne sukcesywne skuteczne opróżnianie wozami asenizacyjnymi (nawet największymi o pojemności 20 m3) będzie niemożliwe z uwagi na zbyt długi czas podjazdu, załadunku i odjazdu, który trwałby około 15 minut. Dodatkowo w opinii tej biegli zwrócili uwagę na powielenie dotychczasowych błędów zawartych zarówno w pierwotnej jak i w zmodyfikowanej Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia, polegających po pierwsze - na nieuwzględnieniu faktu kumulacji oddziaływań z inwestycją już istniejącą (zespołem hal M / Z) jak i równolegle planowanym przez tego samego inwestora przedsięwzięciem na działkach o nr [...] i [...] (stanowiącą przedmiot odrębnego postępowania prowadzonego przez Wójta Gminy [...]), po drugie - na braku prawidłowych analiz i wniosków odnośnie presji na środowisko w zakresie wód opadowych i roztopowych i po trzecie - oczywiście wadliwe ustalenie obszaru oddziaływania na środowisko jako 100 m od granicy terenu, a to wyłącznie w celu arbitralnego i nieuprawnionego ograniczenia przez inwestora liczby stron postępowania zgodnie z treścią art. 74 ust. 3a pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach wniosło o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany zajętego w sprawie stanowiska. Organ drugiej instancji podtrzymał argumentację wyrażoną w swoim rozstrzygnięciu. Podkreślił przy tym, że postępowanie prowadzone było w oparciu o stosowny materiał dowodowy, w tym o dołączoną do wniosku mapę z zaznaczonym obszarem oddziaływania przedsięwzięcia zaś w jego toku dokonano weryfikacji danych przedstawionych przez inwestora ujętych w Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia i nie stwierdzono podstaw do ich zakwestionowania ani też nie dopatrzono się sprzeczności zarówno z jej ustawową treścią jak i ze stanem faktycznym, w związku z czym zarzuty podniesione w skardze nie są zasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy podnieść, że po myśli art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Zgodnie zaś z treścią art. 134 § 1 przywołanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Z brzmienia art. 145 § 1 powyższej ustawy wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zatem ulec uchyleniu wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy też procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie może natomiast kierować się tu względami słuszności czy zasadami współżycia społecznego.

W tym kontekście uznano, że skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Sądowa kontrola legalności, przeprowadzona stosownie do wskazań zawartych w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) nie wykazała bowiem, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zatem należało ją wyeliminować z obrotu prawnego.

Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 2 w związku z art. 120 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z uwagi na złożony przez organ administracyjny wniosek w tym zakresie przy równoczesnym braku zgłoszenia przez skarżącego żądania przeprowadzenia rozprawy.

Przedmiotem skargi jest w niniejszej sprawie decyzja umarzająca postępowanie odwoławcze zainicjowane odwołaniem od decyzji Wójta Gminy W. rozstrzygającej o stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla realizacji planowanego przedsięwzięcia pod nazwą: "Budowa hali produkcyjno-logistyczno-magazynowej z zapleczem socjalno-biurowym wraz z infrastrukturą techniczną na działce nr [...] obręb [...] , gmina [...], powiat [...] " oraz wskazującej warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia. Powodem umorzenia postępowania było przyjęcie przez Kolegium, że Skarżący nie jest stroną w powyższym postępowaniu, a co za tym idzie nie miał legitymacji do wniesienia odwołania od wydanej decyzji administracyjnej.

W tym stanie rzeczy, w pierwszej kolejności należy przywołać zasadę sformułowaną w art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którą stroną postępowania jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowania albo, kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Istotą interesu prawnego jest przy tym związek z konkretną normą prawa materialnego czyli taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Równocześnie trzeba zaznaczyć, że w przypadku postępowania administracyjnego, którego przedmiotem jest wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia przepisem określającym krąg stron postępowania jest przepis art. 74 ust. 3a ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku stanowiący, że stroną postępowania jest tu wnioskodawca oraz podmiot, któremu przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości znajdującej się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie w wariancie zaproponowanym przez wnioskodawcę, z zastrzeżeniem art. 81 ust. 1. Przez obszar ten rozumie się: po pierwsze - przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie oraz obszar znajdujący się w odległości 100 m od granic tego terenu; po drugie - działki, na których w wyniku realizacji, eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia zostałyby przekroczone standardy jakości środowiska, lub po trzecie - działki znajdujące się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem. Jak zatem wynika z powyższego, krąg stron takiego postępowania jest limitowany definicją pojęcia obszaru oddziaływania, który należy zgodnie z przywołanymi w tym przepisie regułami wyznaczyć. Trzeba przy tym dodać, że art. 74 ust. 3a ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku stanowi lex specialis względem przywołanego art. 28 powyższego Kodeksu, przy czym nie wyłącza zastosowania tego przepisu. Podstawę do ustalenia kręgu stron stanowi bowiem wspomniany art. 74 ust. 3a, z kolei art. 28 powoływanego Kodeksu może być stosowany jedynie pomocniczo (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 stycznia 2020 r. II OSK 3964/19 - dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - zwanej dalej CBOSA).

W niniejszej sprawie jest poza sporem, że działki, których skarżący jest właścicielem są położne w odległości przekraczającej 100 m od granic terenu planowanej inwestycji, a tym samym nie budzi wątpliwości, że nie zachodzi przesłanka określona w art. 74 ust. 3a pkt 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Skarżący wywodzi natomiast status strony z art. 74 ust. 3a pkt 2 i 3 tej regulacji. Odnosząc się do pierwszej z tych przesłanek (pkt 2) Kolegium opierając się na zgromadzonym materiale dowodowym, a w szczególności na danych ujętych Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia przyjęło, że na działkach należących do G. C., w wyniku realizacji, eksploatacji lub użytkowania planowanego przedsięwzięcia nie dojdzie do przekroczenia standardów jakości środowiska.

W tym miejscu wypada zwrócić uwagę, że pojęcie standardów jakości środowiska nie zostało zdefiniowane w przywołanej ustawie z dnia 3 października 2008 r. a wobec tego zasadnym jest odwołanie się do definicji sformułowanej w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. 2021 r., poz. 1973 ze zm.), która w art. 3 pkt 34 określa, że przez standard jakości środowiska rozumie się poziomy dopuszczalne substancji lub energii oraz pułap stężenia ekspozycji, które muszą być osiągnięte w określonym czasie przez środowisko jako całość lub jego poszczególne elementy przyrodnicze.

Skarżący powołuje się przede wszystkim na "oddziaływanie wodą opadową", która ma być jego zdaniem przez inwestora "odprowadzana do pobliskiego rowu melioracyjnego i dalej na niżej położone nieruchomości", co grozi ich zalewaniem. Poza tym wskazuje również na brak uwzględnienia oddziaływania skumulowanego w zakresie hałasu i zanieczyszczeń atmosferycznych.

Odnosząc się do tej argumentacji godzi się zaznaczyć, że jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wody opadowe i roztopowe nie będą odprowadzane do rowu melioracyjnego, lecz do szczelnego zbiornika retencyjno-odparowującego, na etapie eksploatacji inwestycji będą wykorzystywane na potrzeby własne, np. do zraszania terenów zielonych, natomiast w przypadku zapełnienia zbiornika, wody w nim zgromadzone będą wywożone pojazdami asenizacyjnymi do oczyszczalni ścieków na podstawie stosownej umowy. Wskazano również, że eksploatacja inwestycji nie wpłynie negatywnie na jednolite części wód powierzchniowych i nie zwiększy ryzyka nieosiągnięcia określonych celów środowiskowych ani też nie będzie wywierać wpływu na Główny Zbiornik Wód Podziemnych nr [...] - Zbiornik G.

Z kolei w odniesieniu do czynników w postaci hałasu i emisji zanieczyszczeń powietrza Kolegium przyznało, że istnieje tu nieznaczny, w granicach dopuszczalnych poziomów określonych przepisami prawa, wpływ na środowisko spowodowany przez ruch pojazdów w związku z planowanym przedsięwzięciem. Powołując się jednak na Kartę Informacyjną Przedsięwzięcia podkreśliło, że będą one ograniczać się do obszaru znajdującego się w odległości 100 m od granic terenu, na którym realizowane będzie przedsięwzięcie, bowiem w wyniku jego realizacji nie zostaną przekroczone standardy jakości środowiska i nie nastąpi znaczące oddziaływanie przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem.

Dokonana przez organ odwoławczy ocena koresponduje z treścią dołączonej do akt administracyjnych Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia sporządzonej w maju 2020 r. (nr [...] jak również zaktualizowanej Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia nr [...] - tekst jednolity sporządzony w lutym 2021 r.). W treści tych dokumentów wskazano mianowicie, że wody opadowe i roztopowe będą odprowadzane do projektowanego szczelnego zbiornika retencyjno-odparowującego o pojemności 2.118 m3, a pojemność ta została wyliczona w oparciu o normę PN-EN 752 i będzie wystarczająca dla zakładanej do odprowadzenia ilości wód opadowych i roztopowych i nie spowoduje zalania terenów sąsiednich. Wody opadowe i roztopowe będą w całości wykorzystywane na potrzeby własne na etapie eksploatacji inwestycji, np. do zraszania terenów zielonych. W przypadku zapełnienia zbiornika, wody opadowe i roztopowe w nim zgromadzone, będą wywożone wozami asenizacyjnymi do oczyszczalni ścieków na podstawie stosownej umowy (str. 59-62 ujednoliconej KIP). Analiza w tym zakresie obejmuje szczegółowe obliczenia maksymalnych i średnich spływów z powierzchni cząstkowych, z uwzględnieniem m.in. natężenia deszczu, rodzaju terenu utwardzonego i nieutwardzonego, terenów dachów, zbiornika retencyjno-odparowującego, zaś dla współczynnika spływu powierzchniowego powołano literaturę fachową. Przy doborze wielkości zbiornika retencyjnego uwzględniono prawdopodobieństwo, czas trwania, natężenie i wysokość opadu oraz powierzchnię zredukowaną zlewni.

Odnosząc się natomiast do emisji hałasu wypada zaakcentować, że ujednolicona Karta Informacyjna Przedsięwzięcia, poza dopuszczalnymi wartościami poziomów hałasu, przyjętymi założeniami do obliczeń akustycznych, charakterystyką źródeł hałasu i danymi do obliczeń, w tym punktowych i liniowych źródeł hałasu, obliczeniami emisji hałasu do środowiska (str. 50-58), w odniesieniu do obliczeń akustycznych związanych z ruchem samochodów dodatkowo wskazuje, że ruch samochodów ciężarowych typu TIR (przyjęty w obliczeniach) obejmuje: wjazd na teren inwestycji, przejazd do odpowiedniego doku, rozładunek/załadunek i wyjazd z terenu inwestycji (str. 55), zaś w konkluzji stwierdza, że stosownie do wyników obliczeń akustycznych, w których, uwzględniono najgorszy możliwy wariant pracy w porze dnia oraz w porze nocy, w tym równoczesną pracę wszystkich kluczowych źródeł hałasu, stan ten nie przekracza wartości dopuszczalnych i pozostaje zgodny z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Powołując się przy tym na fachową literaturę przedmiotu skonkludowano, że planowana inwestycja, przy uwzględnieniu rozwiązań wskazanych w powyższym dokumencie, nie będzie obiektem uciążliwym dla środowiska również pod względem akustycznym.

Co się zaś tyczy emisji zanieczyszczeń do powietrza atmosferycznego zarówno w pierwotnej jak i w ujednoliconej Karcie Informacyjnej Przedsięwzięcia powołano się na stosowne analizy, z których wynika, że zachowane są standardy określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu. Wskazano tam mianowicie, że substancji takich jak pył zawieszony PM10, dwutlenek siarki, tlenek węgla, węglowodory alifatyczne i węglowodory aromatyczne nie będzie powodować przekroczenia 10% wartości odniesienia poza terenem inwestycji, zatem emisja ta nie stanowi istotnego wpływu na jakość powietrza (str. 46-50 ujednoliconej KIP). Wyniki tej analizy zostały poparte stosownymi obliczeniami, natomiast wydruki danych wejściowych i obliczeń rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń oraz graficzne przedstawienie wyników tych obliczeń zawarto odpowiednio w załącznikach nr 4 i 5. Powyższe informacje zostały przedstawione szczegółowo wraz z obliczeniami oraz przyjętymi założeniami i zdaniem Kolegium upoważniały one do stwierdzenia, że w zakresie wpływu źródeł emisji na stan zanieczyszczenia powietrza realizacja planowanego przedsięwzięcia nie spowoduje wystąpienia na trenie działek Skarżącego sytuacji, o której mowa w art. 74 ust. 3a pkt 2 i 3 ustawy.

Warto tu dodać, że w niniejszej sprawie zajmowały stanowisko wyspecjalizowane w danej dziedzinie organy opiniujące, a mianowicie Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K., Dyrektor Zarządu Zlewni w G. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie oraz Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w G. i wszystkie one w swoich opiniach odnośnie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia (vide: karty nr 233-240 akt administracyjnych) wypowiedziały się zgodnie o braku konieczności przeprowadzenia takiej oceny, przy jednoczesnym wskazaniu przez dwa pierwsze z wymienionych organów warunków realizacji spornej inwestycji. Co więcej, w toku aktualizacji Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia dokonanej w związku z wytycznymi zawartymi w uzasadnieniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 25 stycznia 2021 r., nr SKO.OS/41.9/513/2020/13575/KK, organ pierwszej instancji ponownie zwrócił się o wyrażenie w powyższym zakresie opinii i zarówno Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. (postanowieniem nr [...] z dnia 1 marca 2021 r.) jak i Dyrektor Zarządu Zlewni w G. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (opinią z dnia 19 lutego 2021 r. nr [...]) ponownie jednoznacznie wypowiedziały się o braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz określiły stosowne warunki, które należało wprowadzić do decyzji. (vide: karty nr 158-162 akt administracyjnych).

Powyższe oznacza, że zarówno pierwotna Karta Informacyjna Przedsięwzięcia jak również Karta ujednolicona stanowiły przedmiot oceny wskazanych wyżej organów opiniujących, jak również przedmiot badania organów orzekających w sprawie i trzeba przyznać, że fakt ten istotnie wzmacnia prawidłowość przyjętych tam obliczeń.

W tym miejscu wypada podkreślić, że zgodnie z poglądem wyrażonym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, że Karta Informacyjna Przedsięwzięcia stanowi dowód, który zgodnie z art. 75 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego jest dokumentem prywatnym o szczegółowej oraz specjalistycznej treści, stanowiącym szczególne źródło ustaleń faktycznych. Dokumentowi temu przysługuje szczególna wartość dowodowa, która wynika z kompleksowego charakteru analizy planowanego do realizacji przedsięwzięcia. Podważenie jego ustaleń mogłoby nastąpić jedynie, co do zasady, poprzez przedstawienie nowej analizy uwarunkowań środowiskowych (sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autorzy karty informacyjnej przedsięwzięcia), z której wynikałyby wnioski pozostające w sprzeczności do tych zawartych w karcie informacyjnej przedsięwzięcia (zob. wyroki NSA: z 19 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 713/16, oraz z 20 kwietnia 2021 r., sygn. akt III OSK 1538/21, podobnie wyrok tutejszego Sądu z 23 września 2021 r., sygn. akt II SA/Gl 611/21 - orzeczenia dostępne w CBOSA). Weryfikacja wiarygodności Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia i jej mocy dowodowej wymaga zatem przeprowadzenia co najmniej porównywalnych pod względem fachowości i specjalistycznej analizy dowodów.

W tym kontekście należy przyznać, że organ odwoławczy uzasadnił swoją decyzję w sposób szczegółowy opierając swoje stanowisko na obszernym i wyczerpującym przytoczeniu ustaleń i wniosków wynikających z obu wersji Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia.

W polu widzenia należy mieć dwie opinie uprawnionych specjalistów przedłożone przez skarżącego, których podstawowe konkluzje pozostają w rozbieżności z wersjami Kart Informacyjnej Przedsięwzięcia. Jak wspomniano powyżej Karta Informacyjna Przedsięwzięcia stanowi szczególny dowód w sprawie i przysługuje jej określony status, natomiast opracowania przedłożone przez skarżącego legitymują się wyłącznie statusem dokumentu prywatnego, które nie dają podstaw dla zaliczenia go do stron przedmiotowego postępowania. Podkreślić trzeba,, że tutejszy Sąd w wyroku z 9 czerwca 2022 r. sygn. akt II SA/Gl 1502/21 nie przydał wskazanym opracowaniom waloru dokumentu analogicznego do Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia.

Przeprowadzone powyżej rozważania nie dają podstaw dla uwzględnienia zarzutów podniesionych przez skarżącego co do naruszenia przepisów prawa materialnego, jak też przepisów postępowania mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Wypowiadające się w sprawie organy dokonały prawidłowego zastosowania przepisów normujących zasady związane z prowadzeniem postępowania wyjaśniającego oraz oceną zgromadzonego materiału dowodowego.

Przeprowadzone powyżej rozważania pozwalają stwierdzić, że wypowiadający się w sprawie organ odwoławczy nie dopuścił się naruszenia postanowień art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Przeprowadzona analiza wykazała bowiem, że skarżącemu nie przysługuje w ramach przedmiotowego postępowania przymiot strony postepowania administracyjnego, a tym samym wyczerpana została przesłanka umorzenia postępowania odwoławczego. Wydanie takiego rozstrzygnięcia wynika z tego, że dla oceny występowania przesłanek umorzenia postępowania odwoławczego wykorzystuje się regulacje zawarte w przywołanym powyżej art. 105.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że skarga jest niezasadna, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę i na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.