Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 709/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2012-11-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6049 Inne o symbolu podstawowym 604
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1a, art. 135, art. 152, art. 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 14 ust. 1, art. 117 ust. 1, art. 121, art. 129, art. 48 ust. 2,
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.
article: art. 36 ust. 5,
journal: Dz.U. 2004 nr 4 poz 27
law: Ustawa z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędziowie Sędzia NSA Anna Żak, Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 listopada 2012 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w sprawie zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku III. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz A. Sp. z o.o. w R. kwotę 474 (czterysta siedemdziesiąt cztery) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] znak: [...] Dyrektor Izby [...] po rozpatrzeniu odwołania A. Sp. z o.o. z siedzibą w R., na podstawie art. 221, art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, art. 2 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej, art. 129 ust. 1, art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby [...] z [...] stwierdzającą wygaśnięcie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z [...] ze zmianami, na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie woj. Świętokrzyskiego, w związku z nierozpoczęciem działalności objętej ww. zezwoleniem w części dotyczącej pkt II – poz. 4, 6, 18, 30, 32, 35, 37, 52, 68 załącznika nr 1 do zezwolenia, poprzez wykreślenie wyżej wymienionych pozycji.

W uzasadnieniu organ podał, że decyzją z [...] Dyrektor Izby Skarbowej udzielił A. Sp. z o.o. zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie urządzania gier na automatach o niskich wygranych w 81 punktach gier zlokalizowanych na terenie województwa świętokrzyskiego. W decyzji tej określono nieprzekraczalny termin rozpoczęcia działalności w ww. punktach na 12 miesięcy od dnia otrzymania zezwolenia, tj. 30 maja 2008 r. Następnie decyzjami Dyrektora Izby Skarbowej:

- z 27 maja 2008 r. termin ten został zmieniony na dzień 30 maja 2009 r.

- z 29 maja 2009 r. termin ten został zmieniony na dzień 30 maja 2010 r.

W dniu 31 maja 2010 r. A. Sp. z o.o. złożyła do Dyrektora Izby Celnej

wniosek o przedłużenie terminu rozpoczęcia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na dzień 30 listopada 2011 r. Decyzją z [...] organ odmówił przedłużenia ww. terminu, a skarżąca spółka wniosła od tego rozstrzygnięcia odwołanie. Po jego rozpoznaniu Dyrektor Izby [...] decyzją z [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z 30 marca 2011 r. sygn. akt II SA/Ke 91/11 oddalił skargę spółki na tę decyzję. Od wyroku tego strona wniosła skargę kasacyjną.

Po wszczęciu w dniu 19 lipca 2011 r. postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia w części zezwolenia udzielonego A. Sp. z o.o., Dyrektor Izby Celnej

ustalił, że spółka w terminie określonym w zezwoleniu ze zmianami tj. na dzień 30 maja 2010 r. na 81 punktów gier na automatach o niskich wygranych,

w następujących 9 punktach gier nigdy nie rozpoczęła działalności:

1. [...], poz. 4 zał. Nr 1 do zezwolenia;

2. [...] , poz. 6 zał. Nr 1 do zezwolenia;

3. [...] zał. Nr 1 do zezwolenia;

4. [...] zał. Nr 1 do zezwolenia;

5. [...] zał. Nr 1 do zezwolenia;

6. [...] zał. Nr 1 do zezwolenia;

7. [...], poz. 37 zał. Nr 1 do zezwolenia;

8. [...] zał. Nr 1 do zezwolenia;

9. [...].

W dniu 19 września 2011 r., po wezwaniu przez organ, spółka poinformowała, że nie prowadzi obecnie działalności w żadnych z punktów wskazanych w wezwaniu

z przyczyn od niej niezależnych. Odnosząc się do punktów gier wymienionych w poz. 4, 6, 18, 30, 32, 35 zał. Nr 1 do zezwolenia spółka wskazała, że nie uruchomiła nigdy działalności w tych punktach z powodu rezygnacji właścicieli lokali, w których działalność miała być prowadzona. Natomiast w punktach gier wymienionych w poz. 37, 52 i 68 zał. Nr 1 do zezwolenia po modyfikacji decyzji z [...] w zakresie zmiany lokalizacji miejsca urządzania gier spółka nie uruchomiła tam działalności. Spółka odniosła się również do zasadności zastosowania art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych. Jej zdaniem organ stosując ww. przepis winien uwzględnić przesłankę - czy doszło do podjęcia działalności objętej zezwoleniem w terminie jednego roku od dnia udzielenia zezwolenia, nie zaś czy spółka obecnie prowadzi we wskazanych punktach działalność.

Decyzją z [...] Dyrektor Izby [...] stwierdził wygaśnięcie w części zezwolenia z [...] ze zmianami poprzez wykreślenie poz. 4, 6, 18, 30, 32, 35, 37, 52, 68 załącznika Nr 1 do zezwolenia.

W odwołaniu skarżąca spółka wniosła o uchylenie decyzji zarzucając jej rażące naruszenie prawa - art. 8, art.36 ust. 5, oraz art. 48 ust. 1, art. 129 ust. 1, art. 135 ust. 1 w związku z art. 118 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, poprzez ich błędną wykładnię i na tej podstawie przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie skarżąca nie rozpoczęła działalności w terminie określonym w zezwoleniu we wszystkich wskazanych punktach.

Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym organ stwierdził, że nie odniesie się do naruszenia art. 36 ustawy o grach hazardowych, dotyczącego wniosku o udzielenie zezwolenia na prowadzenie salonu gry bingo pieniężne lub urządzania zakładów wzajemnych, bowiem nie ma on związku z przedmiotową sprawą.

Odnosząc się do wskazanego w odwołaniu zarzutu naruszenia art. 48 ust. 1 ustawy

o grach hazardowych Dyrektor Izby [...] zauważył, iż zaskarżona decyzja została wydana na podstawie innego przepisu tj. art. 48 ust. 2 tej ustawy. Organ II instancji nie odniósł się również do zarzutu naruszenia art. 135 ust. 1 w związku z art. 118 ustawy o grach hazardowych, bowiem ww. artykuły nie zostały w sprawie zastosowane.

Organ podniósł, że strona uzyskując zezwolenie na prowadzenie działalności

w zakresie urządzania gier na automatach o niskich wygranych nabyła prawo do swobodnego prowadzenia działalności objętej zezwoleniem na okres 6 lat.

W zezwoleniu organ określił termin rozpoczęcia działalności we wszystkich punktach gier, zgodnie z wnioskiem, na 12 miesięcy od dnia wydania zezwolenia. Spółka nie rozpoczęła działalności we wszystkich punktach gier w terminie wskazanym

w zezwoleniu i dwukrotnie wnosiła o przedłużenie tego terminu. Pomimo dwukrotnego przedłużania terminu nie rozpoczęła działalności objętej zezwoleniem w ww. punktach gier. Zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie urządzania gier na automatach o niskich wygranych strona uzyskała [...] Zezwolenie to było modyfikowane w zakresie zmian miejsc urządzania gier. Organ stwierdził, że spółka po dokonanych zmianach zezwolenia miała wystarczająco dużo czasu na uruchomienie wszystkich punktów.

Organ nie zgodził się z zarzutem błędnego ustalenia stanu faktycznego poprzez przyjęcie, że spośród 9 punktów gier spółka nie rozpoczęła działalności w punktach określonych pod poz. 37, 52, 68 i wskazał, że Spółka rozpoczęła wprawdzie w nich działalność, ale następnie zaprzestała ją prowadzić występując z wnioskiem

o dokonanie zmian w zezwoleniu. Na skutek uwzględnienia tego wniosku, punkty wpisane pod w/w pozycjami zostały wykreślone z zezwolenia, a w ich miejsce wpisane nowe.

Reasumując organ stanął na stanowisku, iż prawidłowo oparł swoje rozstrzygnięcie na podstawie art. 48 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, gdyż stan faktyczny w niniejszej sprawie jednoznacznie wskazywał, że w punktach gier objętych sentencją decyzji będącej przedmiotem odwołania strona nie podjęła działalności objętej zezwoleniem.

Dyrektor Izby [...] stwierdził, że spółka dysponowała wystarczająco długim okresem na rozpoczęcie działalności we wszystkich punktach gier objętych zezwoleniem, bo aż do dnia 31 grudnia 2009 r., zanim przepisy ustawy

o grach hazardowych zaczęły obowiązywać. Zmiany zezwolenia w zakresie lokalizacji punktów gier wymienionych w poz. 37, 52, 68 organ dokonał w czerwcu, sierpniu

i wrześniu 2009 roku, zaś ostateczny termin rozpoczęcia działalności we wszystkich punktach gier upływał w dniu 30 maja 2010 r. Zatem spółka miała możliwość uruchomienia tych punktów gier w terminie określonym w zezwoleniu i zmianach do zezwolenia.

Odnosząc się do stanowiska, że punkty gier na automatach o niskich wygranych znajdujące się pod pozycjami 37, 52, 68 zostały uruchomione, organ podkreślił, że "uruchomienie numeru pozycji załącznika" nie jest tożsame z uruchomieniem danego punktu gier. Numer pozycji jest elementem technicznym zezwolenia niezbędnym do celów porządkowych. Uruchomienie punktu gier poprzedzone jest urzędowym sprawdzeniem lokalu i zatwierdzeniem akt weryfikacyjnych przez właściwego naczelnika urzędu celnego. Następnie spółka posiadająca zezwolenie uruchamia punkt i w cyklach miesięcznych rozlicza go sporządzając informację o osiągniętych przychodach oraz odprowadza podatek od gier od automatów zainstalowanych

w punktach gier. W pierwszych dwóch lokalach, o których mowa wyżej, nie zostało przeprowadzone urzędowe sprawdzenie, a spółka nie zgłosiła ich nawet w tym celu. Jednocześnie spółka wnioskując o przedłużenie terminu rozpoczęcia działalności sama potwierdziła fakt nieruchomienia ww. punktów gier.

Skargę na decyzję Dyrektora Izby [...] z [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach złożyła A. Sp. z o.o. wnosząc

o uchylenie jej oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania wg. norm przepisanych. Rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie:

- prawa procesowego – art. 191 ordynacji podatkowej, zgodnie z którym organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona,

- prawa procesowego – art. 233 § 1 pkt 1 ordynacji podatkowej poprzez utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy i bezpodstawne przyjęcie, że nie podlega ona uchyleniu pomimo, że została wydana z rażącym naruszeniem prawa,

- prawa materialnego – art. 129 ust. 1, art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych poprzez ich błędną wykładnię i na tej podstawie przyjęcie, że skarżąca spółka nie rozpoczęła działalności we wszystkich punktach w terminie określonym w zezwoleniu, co winno skutkować wygaśnięciem zezwolenia w tej części, podczas gdy termin do rozpoczęcia działalności w tych punktach zezwolenia nie został ostatecznie określony.

Spółka wniosła również o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania toczącego się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym na skutek skargi kasacyjnej wniesionej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Kielcach z dnia 30 marca 2011 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Ke 91/11.

A. Sp. z o.o. nie zgodziła się z założeniem leżącym u podstaw zaskarżonej decyzji, że nigdy nie uruchomiła działalności w wymienionych w petitum punktach gier.

W odwołaniu wskazała bowiem, że trzy (oznaczone w zezwoleniu pod poz. 37, 52, 68) spośród 9 punktów gier zostały uruchomione, co potwierdził w swoich ustaleniach zarówno organ I jak i II instancji. Jednakże nie można uznać, ze zmiana lokalizacji punktu (miejsca urządzania gier) determinuje automatycznie powstanie nowego punktu. W ocenie spółki zmiana adresu jest tylko jednym z elementów identyfikujących dany punkt gier, co znajduje swoje potwierdzenie w oznaczeniu w zezwoleniu danego punktu pozycją, jak również w procedurze dokonania zmian danych dotyczących tego punktu. Gdyby uznać, że zmiana lokalizacji punktu implikuje uznanie go za nowy punkt, to należałoby przyjąć odmienny tryb dokonywania zmiany zezwolenia, tj. podmiot prowadzący działalność winien wnosić o wykreślenie danego punktu i wpisanie innego - nowego. Tym samym, zdaniem skarżącego, art. 48 ust. 2 ustawy o grach hazardowych nie znajduje zastosowania w odniesieniu do ww. punktów, gdyż działalność w nich została uruchomiona.

Spółka wskazała, że termin do rozpoczęcia działalności w danych punktach nie został jeszcze ostatecznie określony, a postępowanie w sprawie przedłużenia określonego w zezwoleniu terminu jest w toku – na etapie rozpatrywania skargi kasacyjnej przed NSA. Skoro zatem ostateczny termin rozpoczęcia działalności we wszystkich punktach objętych zezwoleniem nie został jeszcze oznaczony, termin 12 miesięcy przewidziany na uruchomienie działalności nie rozpoczął biegu.

Spółka zwróciła uwagę, że czas prowadzenia postępowania przez organy i sądy pozostaje poza jej wpływem, zatem nie może ona ponosić negatywnych skutków z tego tytułu, że postępowanie w przedmiocie przedłużenia terminu na rozpoczęcie działalności nie zostało ostatecznie rozstrzygnięte zanim organ wszczął postępowanie w oparciu o art. 48 ust. 2 ustawy o grach hazardowych. Postępowanie to toczy się od przeszło dwóch lat, organ natomiast miał wiedzę w tym przedmiocie, o czym świadczy szczegółowe rozpisanie etapów tego postępowania w uzasadnieniu pierwszej

z zaskarżonych decyzji. Pomimo tego w miesiąc po wniesieniu skargi kasacyjnej wszczął postępowanie w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia w części,

w jakiej działalność nie została uruchomiona.

Zdaniem spółki przesłanka, w oparciu o którą organy obu instancji wydały zaskarżone decyzje, nie zachodzi w niniejszej sprawie. Stwierdzenie bezskutecznego upływu dwunastomiesięcznego terminu do rozpoczęcia działalności będzie możliwe dopiero po prawomocnym zakończeniu postępowania w sprawie o przedłużenie tego okresu. Wówczas organ będzie dysponował możliwością prawidłowego ustalenia ostatecznego terminu rozpoczęcia działalności, a co za tym idzie sprawdzenia czy spółka dopełniła obowiązku uruchomienia działalności w tych punktach. Niniejsze postępowanie jest więc, jej zdaniem, przedwczesne.

Uzasadniając wniosek o zawieszenie postępowania spółka podniosła, że wynik wskazanego wyżej postępowania przed NSA będzie mieć znamienny w skutkach wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, bowiem jego przedmiotem jest zbadanie przesłanek podlegających ocenie także w sprawie niniejszej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego

i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że w niekwestionowanym stanie faktycznym sprawy organy obu instancji dopuściły się naruszenia prawa materialnego, co miało bezpośredni wpływ na jej wynik (art. 145 § 1 pkt 1a p.p.s.a.).

Okolicznością bezsporną jest to, że skarżąca prowadziła (i nadal prowadzi) działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na podstawie decyzji wydanej pod rządem poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 29 lipca 1992r.

o grach i zakładach wzajemnych (tekst jedn. Dz. U. Nr 2004r. Nr 4, poz. 27 ze zmianami), uchylonej z dniem 1 stycznia 2010r. przez ustawę z 19 lipca 2009r.

o grach hazardowych (Dz.U.2009.201.1540 ze zm.). Ustawa ta zniosła możliwość uzyskania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach, gdyż urządzanie tych gier dozwolone jest wyłącznie w kasynach (art. 14 ust.1 nowej ustawy). Jednocześnie w rozdziale 12 ustawy o grach hazardowych ustawodawca zawarł szereg przepisów przejściowych i dostosowujących dotyczących działalności prowadzonej w oparciu o dotychczas obowiązujące przepisy.

Jak wynika z uzasadnienia projektu ustawy o grach hazardowych, regulując na nowo obszar gier i zakładów wzajemnych, ustawodawca założył stopniowe wygasanie zezwoleń udzielonych dla podmiotów prowadzących salony gier na automatach wraz z upływem określonego w tych zezwoleniach terminu. W treści art. 117 ust.1 postanowił, że udzielone przed dniem wejścia w życie ustawy zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier i zakładów wzajemnych zachowują ważność do czasu ich wygaśnięcia. Działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie dotychczas udzielonych zezwoleń jest natomiast prowadzona, do czasu ich wygaśnięcia, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej (art. 129 ust.1). Zgodnie zaś z art. 121, do wygaśnięcia, w związku

z nierozpoczęciem działalności, zezwoleń udzielonych przed wejściem w życie ustawy stosuje się art. 36 ust. 5 ustawy o grach i zakładach wzajemnych.

W orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych przeważa pogląd akceptujący w takim stanie faktycznym, jak w niniejszej sprawie, zastosowanie art. 48 ust.2 ustawy o grach hazardowych, a co za tym idzie praktykę wygaszania zezwoleń udzielonych pod rządami ustawy o grach i zakładach wzajemnych

w części, w jakiej działalność nie została podjęta w terminie określonym

w zezwoleniu (por. prawomocny wyrok WSA w Kielcach z 3 listopada 2011r. sygn. akt II SA/Ke 488/11 oraz nieprawomocne wyroki WSA w Gdańsku z 13 czerwca 2012r. sygn. akt III SA/Gd 54/12 i WSA w Kielcach z 8 sierpnia 2012r. sygn. akt II SA/Ke 454/12).

Na poparcie takiego stanowiska Sądy przedstawiają następującą argumentację prawną:

Pod rządami poprzednio obowiązującej ustawy o grach i zakładach wzajemnych (art. 36 ust. 5) zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier urządzanych

w kasynie gry, w salonie gier na automatach, w salonie gry bingo pieniężne oraz

w zakresie zakładów wzajemnych i gier na automatach o niskich wygranych (ust. 1) oraz zezwolenia na urządzenie loterii fantowej, gry bingo fantowe, loterii promocyjnej oraz loterii audioteksowej (ust. 2) wygasały, jeżeli w terminie jednego roku od dnia ich udzielenia nie podjęto działalności objętej zezwoleniem. W intencji ustawodawcy podjęcie działalności i rozpoczęcie działalności to pojęcia tożsame. W art. 121 nowej ustawy ustawodawca w związku z "nierozpoczęciem" działalności odsyła do przepisu, który mówi o "niepodjęciu" działalności, z kolei w art. 48 ust. 2 nowej ustawy postanawia, że w przypadku "nierozpoczęcia" działalności koncesja lub zezwolenie wygasa w całości lub w części, w której "nie podjęto" działalności.

W świetle powyższego przepis art. 121 ustawy może mieć zastosowanie tylko

i wyłącznie w stosunku do podmiotów, które w ogóle nie podjęły (nie rozpoczęły) działalności w zakresie objętym ustawą o grach hazardowych (zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w wyroku z 20 stycznia 2009r., sygn. II GSK 480/08, zgodnie z którym pojęcie "podjęcia działalności" użyte w art. 36 ust. 5 ustawy o grach i zakładach wzajemnych należy rozumieć jako zainicjowanie działalności gospodarczej chociażby w jednym punkcie objętym zezwoleniem). Sądy podkreślały, że skoro w stanach faktycznych rozpoznawanych spraw skarżący podmiot uruchomił już część punktów gier objętych zezwoleniem, nie ma do niego zastosowania przepis art. 36 ust. 5 starej ustawy

w z zw. z art. 121 ustawy nowej, a organ prawidłowo zastosował do częściowego wygaszenia zezwolenia art. 48 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, poprzednia regulacja nie przewidywała bowiem możliwości wygaszenia zezwolenia w części.

Znając stanowisko zajęte w powyższych wyrokach oraz argumentację prawną leżącą u jego podstaw, Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie wyraża jednak pogląd odmienny, zgodny z zaprezentowanym w zdaniu odrębnym zgłoszonym do wyroku w sprawie II SA/Ke 454/12.

Zdaniem Sądu, z regulacji art. 121 i 129 ustawy o grach hazardowych wynika, że wygaszenie działalności prowadzonej na automatach o niskich wygranych na podstawie zezwoleń wydanych przed 1 stycznia 2010r. może nastąpić tylko na podstawie art. 36 ust. 5 ustawy z 1992r., a więc wyłącznie przy zaistnieniu przesłanek określonych w tym przepisie. Zawarte w art. 129 ust.1 nowej ustawy zastrzeżenie "o ile ustawa nie stanowi inaczej" nie może przy tym stanowić podstawy do zastosowania art. 48 ust. 2 tylko dlatego, że poprzednia ustawa nie przewidywała – w razie nie podjęcia działalności - możliwości wygaśnięcia zezwolenia w części. Przepis art. 129 ust. 1 ustawy z 2009r. reguluje kwestię prowadzenia działalności przewidując, że generalnie działalność ta jest prowadzona według przepisów ustawy z 1992r., nie otwiera natomiast drogi do zastosowania art. 48 ust. 2 obecnie obowiązującej ustawy, skoro kwestia wygaszania pozwolenia została uregulowana

w innym przepisie przejściowym – tj. w art. 121 ustawy z 2009r. Poza tym, akceptując w całości stanowisko, że w intencji ustawodawcy "podjęcie działalności"

i "rozpoczęcie działalności" to pojęcia tożsame, takiej interpretacji przepisu art. 121 trudno się doszukać analizując motywy, jakimi kierował się ustawodawca wprowadzając w życie nową regulację, która – co należy jeszcze raz podkreślić – zakłada stopniowe i niejako "naturalne" wygasanie zezwoleń udzielonych dla podmiotów prowadzących salony gier na automatach, a mianowicie wraz z upływem określonego w tych zezwoleniach terminu. Taka myśl prawodawcy wydaje się być jasna i logiczna, a ponadto znajduje potwierdzenie w uzasadnieniu projektu ustawy

o grach hazardowych. Gdyby ustawodawca chciał wprowadzić możliwość częściowego wygaszenia zezwoleń wydanych przed 1 stycznia 2010r., nie nakazywałby stosować przepis art. 36 ust. 5, ale wprost wskazałby, że do spraw związanych z wygaszeniem takich zezwoleń mają zastosowanie w całości nowe przepisy, a więc art. 48 ust. 2 obecnie obowiązującej ustawy, który podobnie jak art. 36 ust. 5 ustawy z 1992r. daje także możliwość wygaszenia zezwolenia w całości. Przyjęcie innego założenia interpretacyjnego (polegającego na możliwości zastosowania do zezwoleń udzielonych przed 1 stycznia 2010r. art. 48 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, ale tylko w zakresie wygaśnięcia zezwolenia

w części) pozbawia przepis art. 121 jakiegokolwiek ratio legis, skoro ten sam zabieg legislacyjny ustawodawca osiągnąłby w przypadku braku odesłania do art. 36 ust.5.

Skoro zatem wprost wskazał, że do wygaszenia działalności prowadzonej na podstawie zezwoleń udzielonych przed 1 stycznia 2010r. należy stosować art. 36 ust. 5 ustawy z 1992r. oznacza to, że tylko w sytuacji spełnienia przesłanek z art. 36 ust. 5 działalność może być wygaszona.

Pogląd wyrażony wyżej powoduje przyjęcie, że stosując w stanie faktycznym sprawy art. 48 ust.2 ustawy o grach hazardowych, organ naruszył prawo materialne w sposób mający wpływ na wynik sprawy, co powoduje konieczność uchylenia zarówno zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji z 20 stycznia 2012r.,

o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a

w zw. z art. 135 p.p.s.a.

Orzeczenie zawarte w pkt II wyroku zostało oparte na art. 152 p.p.s.a., zaś

o kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 200 p.p.s.a. Na zasądzone koszty składają się: 200 zł tytułem uiszczonego wpisu od skargi, 17 zł uiszczonej opłaty od prokury, 17 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz 240 zł wynagrodzenia dla pełnomocnika procesowego obliczonego na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.).

Pogląd prawny przedstawiony wyżej organ będzie miał na uwadze przy ponownym rozpoznaniu sprawy.

Należy także wyjaśnić, że powody, dla których uchylone zostały obie decyzje organu celnego powodują, że traci rację bytu wniosek o zawieszenie postępowania, gdyż prawomocne rozstrzygnięcie w sprawie II SA/Ke 91/11 pozostaje w tej sytuacji bez wpływu na wynik niniejszej sprawy.