Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 3625/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-07-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 5
journal: Dz.U. 2012 poz 1265
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Protokolant st. ref. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lipca 2014 r. sprawy ze skargi S. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] października 2013 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej GITD) utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej WITD) z [...] lipca 2013 r., którą nałożono na S. P. (dalej skarżąca) karę pieniężną w wysokości 8.000 złotych za naruszenie polegające na wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 o transporcie drogowym (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 1265 ze zm.), dalej u.t.d. Jako podstawę skarżonej decyzji podano art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 18 ust. 5, art. 92a ust. 1, 2 i 6 u.t.d. oraz lp. 2.9 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Dnia [...] listopada 2011 r. w W., na skrzyżowaniu ul. W. i ul. G. miała miejsce kontrola drogowa pojazdu marki F. o nr rej. [...], którą przeprowadził Funkcjonariusz Wydziału Ruchu Drogowego Komendy [...] Policji. Kontrolowanym pojazdem kierował C. L., który do kontroli okazał m.in. wypis z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób udzielonej na rzecz skarżącej oraz umowę o współpracy zawartą między nim, a skarżącą. Przebieg i wyniki kontroli utrwalono protokołem, którego kierowca odmówił podpisania. Podczas kontroli kierowca został przesłuchany w charakterze świadka i zeznał, że; "Przewożonym osobom drukuję paragon z kasy fiskalnej za wykonany przewóz. Sumę, jaką ma mi zapłacić osoba przewożona, biorę z wyświetlacza drogomierza (...). Na bokach pojazdu mam naklejone napisy "[...]" i numery "[...]". Na przedniej czołowej szybie mam naklejone numery i napis "[...] E. [...]". Na tylnej szybie pojazdu mam naklejone napisy "B.", "[...].pl [...]". Tak oklejony i wyposażony pojazd był warunkiem wykonywania przewozu osób na rzecz firmy "S." S. P. z siedzibą w W. (...)".

Komendant Rejonowy Policji [...] IV w oparciu o powyższe ustalenia zawiadomił skarżącą o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie naruszeń ujawnionych podczas ww. kontroli. Jednocześnie zwrócił się do Urzędu [...] W. Biura Działalności Gospodarczej i Zezwoleń (dalej Biuro) z zapytaniem, czy na dzień kontroli skarżąca posiadała licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób i czy ww. pojazd był zgłoszony do licencji w tym dniu.

W odpowiedzi Biuro poinformowało, że skarżąca na dzień kontroli posiadała licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, udzieloną w grudniu 2009 r. i na dzień kontroli ww. pojazd był zgłoszony do tej licencji.

W toku tego postępowania skarżąca wniosła o jego umorzenie jako że kontrola nie wykazała żadnych naruszeń.

W marcu 2012 r. akta sprawy zostały przekazano do [...] WITD, który nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 8.000 złotych. Jako powód organ wskazał, naruszenie polegające na wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5 u.t.d.

Od powyższej decyzji skarżąca w terminie złożyła odwołanie, w którym zarzuciła naruszenie prawa procesowego, błąd w ustaleniach faktycznych i naruszenie prawa materialnego. W oparciu o te zarzuty wniosła o uchylenie decyzji WITD i umorzenie postępowania w sprawie.

Skarżąca podniosła, że jej zdaniem organ niewłaściwie zawiadomił ją o wszczęciu postępowania, gdyż nie wskazał czego dotyczy sprawa. Nadto zakwestionowała fakt, że to ona jest adresatem ww. decyzji. Odnośnie samej decyzji uznała, że jej uzasadnienie jest niejasne i nie wynika z niego, że oznaczenia na ww. pojeździe mają związek z jej firmą. Podniosła przy tym, że cyfry [...] nie stanowią numeru telefonu, a urządzenie pomiarowe zamontowane w ww. pojeździe nie jest taksometrem.

GITD w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na wstępie przywołał treść przepisów mających zastosowanie w tej sprawie, tj. art. 18 ust. 5 oraz art. 92a ust. 1, ust. 2 i ust. 6 u.t.d. oraz lp. 2.9 załącznika do ustawy o transporcie drogowym.

Następnie wskazał, że w oparciu o zeznania kierowcy oraz okazany przez niego wypisu z licencji ustalił, że kontrolowany przewóz wykonywany był w imieniu i na rzecz skarżącej, a zatem uznał, że WITD właściwie przyjął, że stroną tego postępowania była skarżąca.

Dalej organ stwierdził, że okoliczności związane z samym przewozem zostały opisane w protokole kontroli, który stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., a tym samym stanowi on dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Z treści tego protokołu wynika, że w ww. pojeździe zamontowane było urządzenie pomiarowo-liczące marki P. nr [...] z funkcją przeliczania przejechanej drogi na kwot do zapłaty w złotówkach , a na jego przedniej szybie znajdował się napis "[...] E. [...]", na tylnej zaś umieszczono napis "B. [...].pl [...]". Na bokach tego pojazdu znajdowały się napisy "[...]" i "[...] zł/km" oraz numer telefonu "[...]".

Organ wyjaśnił, że istotą regulacji z art. 18 ust. 5 u.t.d. było to, aby pojazdy nie wyróżniały się względem pozostałych oraz, aby sposób oznakowania pojazdu nie wpływał na możliwość jego zatrzymania w celu zawarcia umowy przewozu. Dla skutecznej ochrony przewoźników taksówkowych, a także pasażerów korzystających z ich usług, ustawodawca wprowadził takie rozwiązanie legislacyjne, które nie pozwala podmiotom wykonującym przewozy okazjonalne potencjalnych klientów wprowadzać w błąd co do rodzaju przewozu. Nie ulega wątpliwości, że jedną z najbardziej charakterystycznych cech odróżniających taksówkę od innych pojazdów, dla przeciętnego pasażera, jest właśnie umieszczenie na dachu pojazdu dodatkowego podświetlenia napisu "TAXI". Z uwagi na powyższe okoliczności stworzono takie instrumenty prawne, aby całkowicie uniemożliwić podmiotom wykonującym przewozy okazjonalne upodabnianie ich pojazdu do pojazdów wykonujących transport drogowy osób taksówką.

Odnosząc się do naruszenia zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą lub telefonem przedsiębiorcy GITD uznał, że nie ma znaczenia fakt, iż umieszczona na ww. pojeździe nazwa "[...]" nie pokrywa się z firmą skarżącej. Podobnie – numer nie musi być zarejestrowany na kontrolowanego przedsiębiorcę - skarżącą. Na potwierdzenie powyższych wywodów odwołał się do wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 października 2010 r. (sygn. akt IIG SK 947/09) oraz z 13 maja 2009 r. (sygn. akt II GSK 911/08).

Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał, że w obecnym stanie prawnym nie istnieje rozróżnienie na trzy rodzaje naruszeń określonych w przepisie załącznika do u.t.d. czyli lp. 2.9, mianowicie na wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, z naruszeniem zakazu: umieszczenia lub używania w pojeździe taksometru (pkt 1), umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy (pkt 2) oraz umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych (pkt 3). Ustawą z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. nr 244, poz. 1454), dalej ustawa zmieniająca wprowadzono zmiany w zakresie wykazu naruszeń, który obowiązywał na dzień kontroli drogowej. W załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, pod lp. 2.9 wpisano naruszenie polegające na wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5 u.t.d., które sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 8.000 złotych. Zgodnie z art. 10 ustawy zmieniającej przepisy ustawy, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się w sprawach o nałożenie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, wszczętych i nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem jej wejścia w życie. Stosownie do art. 11 ustawy zmieniającej ustawa znowelizowana weszła w życie z dniem 1 stycznia 2012 r. Nadto organ odwoławczy wyjaśnił, że w stanie prawnym obowiązującym w chwili wydania przez niego decyzji art. 18 ust. 5 u.t.d. ma brzmienie: "Przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się:

1. umieszczania i używania w pojeździe taksometru;

2. umieszczania w' sposób widoczny i czytelny z zewnątrz pojazdu oznaczeń z nazwą, adresem, telefonem, adresem strony internetowej przedsiębiorcy lub innych oznaczeń mających na celu identyfikację przedsiębiorcy, a także reklam usług taksówkowych i przedsiębiorców świadczących takie usługi;

3. umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych."

Z tego wynika, że ustawodawca poszerzył zakres zakazu wynikającego z art. 18 ust. 5 pkt 2 (dotychczas: pkt b) ustawy o transporcie drogowym. W obecnym stanie prawnym sankcją wynikającą z lp. 2.9 załącznika nr 3 objęte są nie tylko zakazy dotyczące umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy, ale również oznaczenia zawierające adres strony internetowej oraz inne oznaczenia, mające na celu identyfikację przedsiębiorcy, a także reklamy usług taksówkowych i przedsiębiorców wykonujących te usługi. Podkreślił przy tym, że dla oceny naruszenia lp. 2.9 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, popełnionego przez stronę, istotne są przepisy obowiązujące w chwili kontroli drogowej. Wobec tego w ocenie GITD skarżąca naruszyła zakaz wynikający z art. 18 ust. 5 pkt b (obecnie: pkt 2) u.t.d. poprzez umieszczenie na ww. pojeździe numeru telefonu, nazwy (oznaczenia) przedsiębiorcy oraz art. 18 ust. 5 pkt a (obecnie: pkt 1) u.t.d. umieszczając i używając w tym pojeździe urządzenia pomiarowo-liczącego. Zarówno bowiem art. 18 ust. 5 u.t.d. w obecnie obowiązującym brzmieniu, jak i w stanie prawnym z dnia kontroli, pozwalają na zakwalifikowanie przewozu jako sprzecznego z powyższym przepisem.

Organ odwoławczy nie zgodził się z zarzutem skarżącej dotyczącym niewskazania przedmiotu sprawy w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania. Zawiadomienie o przystąpieniu do rozpatrzenia sprawy (pismo z [...] listopada 2011 r.) zawiera precyzyjne informacje na temat sprawy, której dotyczyło. Organ wskazał w tym zawiadomieniu numer protokołu kontroli, a także poinformował skarżącą, jakie naruszenia zostały podczas kontroli stwierdzone. Nadto organ stwierdził, że załącznikiem do odwołania był protokół kontroli, a zatem uznał, że skarżącą miała możliwość zapoznania się z wszystkimi okolicznościami związanymi z ww. kontrolą drogową. W ocenie organu przedmiot postępowania oraz podstawa jego wszczęcia, zostały wystarczająco i precyzyjnie opisane w zawiadomieniu o przystąpieniu do rozpatrzenia sprawy, w związku z czym zarzuty odwołania w tym zakresie uznał za bezzasadne.

Organ odwoławczy stwierdził, że w niniejszej sprawie nie zaistniały okoliczności uzasadniające zastosowanie art. 92c u.t.d., w myśl którego skarżąca mogłaby uwolnić się od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia. Podniósł, że skarżąca nie przedłożyła w toku postępowania administracyjnego żadnych dowodów na istnienie okoliczności wskazanych w art. 92c u.t.d., ograniczając się jedynie do przedstawienia w odwołaniu wyłącznie tez kwestionujących własną odpowiedzialność.

W skardze do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie S. P. wniosła o uchylenie zarówno decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego, jak i decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. W skardze zarzuciła:

1. naruszenie art. 8 i art. 61 § 4 k.p.a., poprzez wadliwe zawiadomienie jej o wszczęciu postępowania, polegające na:

a. niewskazaniu w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania przedmiotu sprawy;

b. niedopuszczalnym odesłaniu w treści zawiadomienia w zakresie opisu przedmiotu postępowania do odrębnego dokumentu, mającego wymieniać przepisy, które naruszyła;

w efekcie czego nie wiedziała czego konkretnie sprawa dotyczy, i jak ma się w związku z tym w sprawie bronić;

2. bezpodstawne uznanie jej za stronę postępowania, wobec braku podstaw do ustalenia, że wykonywała ona przewóz w okolicznościach, w których doszło do kontroli, a w efekcie skierowanie do niej decyzji nakładającej karę jako niebędącej stroną;

3. naruszenie art. 18 ust. 5 lit. b u.t.d.:

a. w zakresie odnoszącym się do umieszczania na pojeździe nazwy przedsiębiorcy, albowiem żadna treść umieszczona na pojeździe nie stanowi nazwy jakiegokolwiek przedsiębiorcy, ani też treść ta nie oznacza wydzielonej części przedsiębiorstwa przedsiębiorcy;

b. w zakresie odnoszącym się do umieszczania na pojeździe numeru telefonu, albowiem umieszczone na pojeździe cyfry 9666 nie stanowiły numer telefonu;

c. w zakresie odnoszącym się do umieszczenia i używania w kontrolowanym pojeździe taksometru, albowiem nie może być uznane za taksometr urządzenie ujawnione w sprawie, pomagające wprawdzie w rozliczeniach z klientami, ale nie będące taksometrem.

Skarżąca zarzuciła również braki dowodowe w postaci zaniechania przesłuchania kierowcy na okoliczność prowadzenia przez niego działalności gospodarczej.

W uzasadnieniu skargi skarżąca rozwinęła powyższe zarzuty i wskazała, że kontrolowany pojazd nie stanowi jej własności. Kierowca nie okazał, ani nie posiada umowy, na mocy której miałby przewozić klientów na jej rzecz. Wyjaśniła, że w ramach swojej działalności zajmuje się pośredniczeniem w zleceniach przewozowych, przy czym nie zleca wykonania przewozów, a jedynie przekazuje informacje o zleceniach klientów. Nie płaci kierowcy za przewóz, ani z jakiegokolwiek innego tytułu, za to kierowca płaci za zbieranie dla niego zleceń. Kontrolowany pojazd nie przewoził zatem pasażera, który byłby jej klientem.

Zdaniem skarżącej, oznaczenia umieszczone na pojeździe nie są związane z jej firmą, nazwą i używanymi przez nią oznaczeniami w ramach prowadzonej przez nią działalności.

Ponadto wskazała, że w protokole kontroli w sposób całkowicie dowolny wpisano (na stronie 1, w rubryce firma przedsiębiorcy/nazwa podmiotu wykonującego przewóz drogowy), jakoby to ona była tym podmiotem świadczącym przewóz. Nie wiadomo, kto tego wskazania dokonał i na jakiej podstawie. Zauważyła, że protokół kontroli nie został podpisany przez kierowcę, co pogłębia jej wątpliwości odnośnie tego, jakie jest źródło danych podawanych w tym protokole, a w szczególności kto wskazał na skarżącą jako stronę.

Skarżąca stwierdziła, że umieszczone na pojeździe cyfry nie stanowią numeru telefonu, a zamontowane w tym pojeździe urządzenie pomiarowe nie jest taksometrem. W kwestii owego urządzenia skarżąca odwołała się do rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 27 grudnia 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać taksometry elektroniczne oraz szczegółowy zakres sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. z 2008 r. nr 4, poz. 24).

W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jak i decyzja organu I instancji nie naruszają przepisów prawa materialnego na których zostały oparte, ani też nie zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia.

Zgodnie z art. 4 pkt 11 ustawy o transporcie drogowym przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego

Jak stanowi art. 5 ust. 1 u.t.d. wykonywanie transportu drogowego, który obejmuje także przewóz okazjonalny, wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Specjalnym rodzajem licencji, innym od przewidzianej w art. 5 ust. 1 u.t.d., jest licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką. udzielenie tej licencji wymaga spełnienia przez przedsiębiorcę dodatkowych wymagań określonych w art. 6 u.t.d. Licencji udziela się na pisemny wniosek przedsiębiorcy, który powinien zawierać m.in. rodzaj i liczbę pojazdów samochodowych, którymi dysponuje przedsiębiorca ubiegający się o udzielenie licencji. Do wniosku o udzielenie licencji należy dołączyć m.in. wykaz pojazdów samochodowych wraz z kserokopiami krajowych dokumentów dopuszczających pojazd do ruchu, a w przypadku gdy przedsiębiorca nie jest właścicielem tych pojazdów - również dokument potwierdzający prawo do dysponowania nimi (art. 8 ust. 1 i 2 pkt 4 oraz ust. 3 pkt 8 u.t.d.).

Kontrolowany podczas kontroli drogowej kierowca okazał m.in. wypis z licencji nr [...] na wykonywanie transportu drogowego osób udzielonej skarżącej a przesłuchiwany w charakterze świadka zeznał, że wykonuje przewozy w imieniu i na jej rzecz. Biuro Urzędu [...] W. Biura Działalności Gospodarczej i Zezwoleń poinformowało, że skarżąca na dzień kontroli posiadała licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, udzieloną w grudniu 2009 r. i na dzień kontroli ww. pojazd był zgłoszony do tej licencji.

Zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 244, poz. 1454) przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 roku w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się w sprawach o nałożenie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, wszczętych i nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem jej wejścia w życie. Ustawa weszła w życie w dniu 1 stycznia 2012 roku.

Stosownie do art. 18 ust. 5 ww. ustawy przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się:

umieszczania i używania w pojeździe taksometru;

- umieszczania w sposób widoczny i czytelny z zewnątrz pojazdu oznaczeń z nazwą, adresem, telefonem, adresem strony internetowej przedsiębiorcy lub innych oznaczeń mających na celu identyfikację przedsiębiorcy, a także reklam usług taksówkowych i przedsiębiorców świadczących takie usługi;

- umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.

Wprowadzenie ścisłego rozróżnienia transportu drogowego taksówką od transportu drogowego okazjonalnego polega na wyraźnym rozróżnieniu oznaczenia pojazdów, którymi mogą być wykonywane te dwa rodzaje przewozów. Art. 18 ust. 5 u.t.d. ma więc na celu przeciwdziałanie wprowadzaniu w błąd potencjalnych klientów, którzy mogą uważać, że odbywają podróż taksówką, a w istocie odbywają podróż pojazdem, który nie spełnia standardów wymaganych dla taksówki, zaś kierujący pojazdem nie ma kwalifikacji wymaganych przy transporcie drogowym taksówką. Orzecznictwo sądowe dopuszcza w tym zakresie wykładnię celowościowo – funkcjonalną art. 18 ust. 5 u.t.d.

Zgodnie z art. 18 ust. 5 pkt 2 u.t.d. przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się umieszczania w sposób widoczny i czytelny z zewnątrz pojazdu oznaczeń z nazwą, adresem, telefonem, adresem strony internetowej przedsiębiorcy lub innych oznaczeń mających na celu identyfikację przedsiębiorcy, a także reklam usług umieszczania w pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy.

Wprowadzając omawiany zakaz ustawodawca posłużył się m.in. pojęciami "nazwa, adres oraz telefon przedsiębiorcy" nie definiując tych pojęć. Należy przy tym zauważyć, że zakaz objęty art. 18 ust. 5 pkt 2 u.t.d. ( wcześniej art. 18 ust. 5 lit. a ) zostaje naruszony w przypadku umieszczenia na pojeździe nawet jednego ze wskazanych w tym przepisie elementów gdyż tylko takie rozumienie omawianego przepisu czyni zadość celowi, dla którego przepis ten został wprowadzony. Ustawodawca posłużył się określeniem nazwa, a nie firma. Zatem nie musi to być nazwa, pod którą przedsiębiorca prowadzi działalność gospodarczą. Zakaz obejmuje umieszczanie na pojeździe wszelkiej nazwy przedsiębiorcy, choćby była to tylko nazwa powszechnie używana, nie zaś nazwy np. wpisanej do rejestru (tak NSA w wyroku w sprawie sygn. akt II GSK 1316/11).

W tej sytuacji należało przyjąć, że umieszczone na bokach pojazdu napisy; "[...]" i numery "[...]", na przedniej szybie numery i napis "[...] E. [...]", na tylnej szybie pojazdu mam naklejone napisy "B.", "[...].pl [...]" miały potencjalnym klientom wskazywać jednoznacznie, że pojazd tak oznakowany należał do konkretnego przedsiębiorcy taksówkowego (w tym przypadku do skarżącej). W ocenie Sądu organy prawidłowo uznały, że stanowiły one oznaczenie nazwy przedsiębiorcy, przyjętej przez skarżącą na użytek wykonywanych przewozów. Niewątpliwie pod wskazanym numerem można zamówić usługi przewozu, które to usługi wykonuje skarżąca, o czym świadczy chociażby zawarta z kierowcą umowa o współpracy. Okoliczność ta została potwierdzona zeznaniami kierowcy, który co prawda odmówił podpisania protokołu kontroli, ale wskazywane przez niego fakty zostały ustalone także za pomocą innych dokumentów zgromadzonych w sprawie. Dotyczy to, oprócz umowy o współpracy zawartej z kierowcą, także wypisu z licencji wraz z potwierdzeniem zgłoszenia kontrolowanego pojazdu do tej licencji. Dowody te analizowane w ich całokształcie wzajemnie się uzupełniają i świadczą o tym, że to skarżąca była wykonawcą przewozu, który to przewóz miał charakter usług taksówkowych.

W konsekwencji, zdaniem Sadu, uzasadnione było nałożenie na skarżącą kary za wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5 pkt 2 w zw. z l.p. 2.9. załącznika nr 3 ustawy o transporcie drogowym.

Zasadnie organy uznały, że w sprawie doszło również do naruszenia polegającego na umieszczenie w pojeździe taksometru. Jak wynika z protokołu kontroli oraz zeznań przesłuchanego w sprawie kierowcy kontrolowanego pojazdu urządzenie pomiarowo-liczące marki P. nr [...] z funkcją przeliczania przejechanej drogi na kwotę do zapłaty w złotówkach, zamontowane w kontrolowanym pojeździe spełniało tę samą funkcję, co taksometr, mianowicie służyło do wyliczania należności za wykonywany taksówką przewóz osób. Podkreślenia wymaga, że drogomierz połączony z kasą fiskalną jest urządzeniem równoważnym dla taksometru w rozumieniu art. 18 ust. 5 pkt 1 u.t.d., gdyż służy temu samemu celowi co taksometr, a więc dla wyliczania, według ustalonej taryfy, należności za wykonywany taksówką przewóz osób (por. wyroki NSA: z 13 maja 2009 r. sygn. akt II GSK 911/08 i z 16 grudnia 2009 r. sygn. akt II GSK 202/09). W związku z tym należy uznać, że urządzenie zamontowane w pojeździe było urządzeniem przypominającym taksometr i organy miały w tej sytuacji prawo do zastosowania w sprawie art. 18 ust. 5 pkt 1 u.t.d.

Zdaniem Sąd również zarzuty naruszenia art. 8 i art. 61 § 4 ustawy o transporcie drogowym nie zasługują na uwzględnienie.

Jak wynika z akt sprawy skarżąca oraz jej pełnomocnik, którego pełnomocnictwo złożono do akt sprawy w dniu [...] grudnia 2012 r. byli powiadamiani przez organy o każdym stadium sprawy. I tak skarżąca pismem z dnia [...] listopada 2011 r., została powiadomiona o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie naruszeń przepisów ustawy o transporcie drogowym szczegółowo wymienionych w tym piśmie. Jak słuszne wskazał organ pismo to zawiera precyzyjne informacje na temat sprawy, której dotyczyło. Organ wskazał w tym zawiadomieniu numer protokołu kontroli, a także poinformował skarżącą, jakie naruszenia zostały podczas kontroli stwierdzone. Nadto organ stwierdził, że załącznikiem do odwołania był protokół kontroli, a zatem uznał, że skarżąca miała możliwość zapoznania się z wszystkimi okolicznościami związanymi z ww. kontrolą drogową.

Następnie skarżąca pismem z [...] stycznia 2012 r. została poinformowana o zakończeniu postępowania przez organy Policji, a następnie, wobec przekazania sprawy organom transportu drogowego przez organy Policji, pełnomocnik skarżącej pismem z dnia [...] czerwca 2013 r., został zawiadomiony o zakończeniu postępowania administracyjnego toczącego się w związku z protokołem kontroli z [...] listopada 2011 r. i o możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego w terminie 7 dni. W tej sytuacji należy uznać, że skarżąca miała świadomość, czego dotyczy toczące się postępowanie, a organy obu instancji zapewniły jej możliwość czynnego w nim udziału.

Odnosząc się do zarzutu bezpodstawnego uznania skarżącą za stronę postępowania należy uznać że jest on nietrafny.

Jak już wyżej wskazano ustalenia podmiotu realizującego transport zostało dokonane przez organ administracji prawidłowo, w oparciu o okazane w czasie kontroli dokumenty w postaci wypisu z licencji, umowy o współpracy z dnia [...] października 2010 r., wydruku z kasy fiskalnej oraz zeznania kontrolowanego kierowcy, który przesłuchany w dniu [...] listopada 2011 r. w charakterze świadka zeznał, że współpracuje z firmą skarżącej "S.", na rzecz której i w imieniu której wykonuje przewóz osób.

Natomiast zarzut braku przesłuchania funkcjonariuszy dokonujących kontroli został powołany dopiero w skardze. Skarżąca nie zgłosiła w toku postępowania takiego wniosku dowodowego.

W tej sytuacji Sąd nie znalazł podstaw aby zakwestionować czynności organów administracji podejmowane w toku sprawy, a zmierzające do jej wyjaśnienia. W szczególności zostały wyczerpująco zbadane istotne w sprawie okoliczności, przeprowadzono w tym celu dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i 77 § 1 k.p.a.). Z akt administracyjnych nie wynika, żeby skarżącej ograniczano możliwość wyrażania stanowiska w sprawie. Dokumentacja fotograficzna skontrolowanego pojazdu oraz utrwalone w protokole kontroli stwierdzenia osoby kontrolującej, wynikające z oględzin pojazdu, stanowią wystarczający materiał dowodowy dla wykazania naruszenia, o którym mowa w art. 18 ust. 5 u.t.d., bez konieczności potwierdzania ich innymi dowodami.

Reasumując, skoro przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą był wykonywany w dniu kontroli przez skarżącą z ewidentnym naruszeniem zakazu umieszczania w pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy jak również z naruszeniem zakazu umieszczania taksometru, organ administracji prawidłowo zastosował dyspozycję przepisu art. 92a ust. 1, 2 i 6 u.t.d. w zw. z lp. 2.9. załącznika nr 3 do tej ustawy, nakładając karę pieniężną w wysokości 8.000 zł.

Zdaniem Sądu organy oparły się na materiale prawidłowo i wyczerpująco zebranym w toku kontroli, dokonując jego odpowiedniej oceny, a swoje stanowisko uzasadniły zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. To, że ustalenia te skarżąca interpretuje odmiennie, nie może prowadzić do wniosku o ich braku lub wadliwości. Jest bowiem poza sporem, że pojazd był oznakowany w sposób wykazany ustaleniami kontroli. Zatem odmienna interpretacja przez skarżącą ustaleń, w świetle materiału dowodowego zebranego w sprawie, sprowadza się jedynie do polemiki z organem administracji publicznej co do ich rozumienia. Innymi słowy skarżąca swoimi zarzutami zmierzała do dokonania odmiennej wykładni rozumienia przesłanek wskazanych w przepisie art. 18 ust. 5 u.t.d., których rozumienie jest ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, a to, że nie jest ono zbieżne z poglądem skarżącej, nie mogło stanowić podstawy do uwzględnienia skargi.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia, 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.