Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1647/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-02-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddala skargę kasacyjną, uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę
Powołane przepisy: article: art. 153, 11 i 170
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jerzy Płusa, Sędzia NSA Antoni Hanusz (sprawozdawca), Sędzia del. WSA Małgorzata Bejgerowska, Protokolant Ewa Morawska, po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2022 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skarg kasacyjnych 1) Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, 2) J. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 6 marca 2019 r., sygn. akt I SA/Łd 655/18 w sprawie ze skargi J.O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 3 sierpnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. 1) oddala skargę kasacyjną J. O., 2) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 3) oddala skargę, 4) zasądza od J. O. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi kwotę 2734 (słownie: dwa tysiące siedemset trzydzieści cztery) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z 6 marca 2019 r., I SA/Łd 655/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił zaskarżoną przez J. O. decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 3 sierpnia 2018 r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że zaskarżoną decyzją z 3 sierpnia 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w L. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. z 4 stycznia 2018 r. określającą skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 rok w kwocie 102.228,00 zł.

2. Na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 3 sierpnia 2018 r. pełnomocnik J. O. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, zarzucając naruszenie art. 2a, art. 70 § 1 w związku z art. 70 § 6 pkt 1, art. 70c, art. 212 i art. 235 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm., dalej: "o.p."), art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 127, art. 187 § 1, art. 191 o.p., art. 170 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (j.t. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm., dalej: "u.p.d.o.f."). Mając na uwadze powyższe, pełnomocnik wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zwrot kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podnosząc argumentację przedstawianą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

3. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, chociaż z innych powodów niż zostały w niej wskazane. Zarzut najdalej idący dotyczy przedawnienia omawianego zobowiązania podatkowego, a ściślej oceny czy bieg terminu przedawnienia uległ skutecznemu zawieszeniu z 17 października 2012 r., tj. z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe polegające m. in. na podaniu przez skarżącego nieprawdy w deklaracji PIT-36L za 2007 r.

Sąd odwołał się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 17 lipca 2012 r., P 30/11, i uznał zarzut dotyczący naruszenia art. 2a, art. 70 § 1 w związku z art. 70 § 6 pkt 1, art. 70c, art. 212 i art. 235 o.p. należy uznać za bezzasadny. Natomiast odnosząc się do merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji, Sąd przytoczył treść przepisów art. 153, i art. 170 p.p.s.a. i zważył, że w omawianej sprawie wiążą dwa prawomocne wyroki: NSA z 19 maja 2016 r., II FSK 902/14 i WSA w Łodzi z 14 października 2016 r., I SA/Łd 705/16. Oba dotyczyły wcześniejszej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z 16 maja 2013 r., kiedy nie zapadł jeszcze prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w K. z 18 maja 2015 r., [..., uznający oskarżonego J. O. za winnego popełnienia czynu polegającego m. in. na zawyżeniu w 2007 r. kosztów uzyskania przychodów na skutek zaliczenia do nich wydatków nie stanowiących takich kosztów, w tym faktur wystawionych przez I[...] P. K. dokumentujących fikcyjne transakcje gospodarcze. Wyrok ten ma bardzo istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia omawianej sprawy.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji jeżeli skarżący został skazany za zawyżenie kosztów uzyskania przychodów na skutek zaliczenia do nich wydatków wynikających z faktur wystawionych przez I[...] P. K., dokumentujących fikcyjne transakcje gospodarcze, a wyrok o tym stanowiący jako prawomocny funkcjonuje w obiegu prawnym, to oznacza to, że podmiot ten nie dostarczył skarżącemu wskazanych w tych fakturach towarów. W takim więc zakresie sąd administracyjny związany jest prawomocnym wyrokiem skazującym wydanym w postępowaniu karnym. Skutki zaś tego wyroku odnosiły się także do skarżącego na płaszczyźnie podatkowej

W aktach sprawy znajduje się akt oskarżenia oraz sentencja prawomocnego wyroku skazującego J. O., jednakże na tej podstawie nie można ustalić które spośród faktur wystawionych przez P. K. w 2007 r. na rzecz skarżącego, zostały zakwestionowane w niniejszej sprawie przez organy podatkowe. Zdaniem Sądu w odniesieniu do faktur uwzględnionych w wyroku skazującym nie ma już potrzeby prowadzenia dalszego postępowania, gdyż ustalenia prawomocnego wyroku karnego dotyczące strony podmiotowej i przedmiotowej przestępstwa wiążą sąd administracyjny, a w konsekwencji także organy podatkowe.

Sąd pierwszej instancji zwrócił również uwagę, że ustalenia wynikające z tego wyroku nie pozostają w najmniejszej sprzeczności z wiążącymi w sprawie prawomocnymi wyrokami NSA i WSA, zobowiązującymi organy do wskazania, które konkretnie z faktur wystawionych przez P. K. były puste, a jakie dotyczyły materiałów, które przez spółkę mogły być wykorzystane.

4. Na powyższy wyrok obie strony wniosły skargi kasacyjne. W skardze kasacyjnej pełnomocnik organu wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi bądź przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W oparciu o art. 174 pkt 1 p.p.s.a. autor skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 22 ust. 1 w zw. z art. 24a ust. 1 u.p.d.o.f., pomimo tego, że całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie wystarcza do podjęcia rozstrzygnięcia. W szczególności z akt sprawy wynika, że w 2007 r. P.B. - H. O[...] J. O., T. O., R. O. sp.j., której skarżący był udziałowcem, nie zaliczyła do kosztów uzyskania przychodów wydatków wynikających z wystawionych przez P. K. faktur, innych niż poddanych ocenie przez Sąd Rejonowy w K. II Wydział Karny w prawomocnym wyroku z 18 maja 2015 r., [...].

Autor skargi kasacyjnej na podstawie przepisu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucił także naruszenie przez Sąd pierwszej instancji przepisów o postępowaniu, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 121, art. 191 oraz art. 210 § 4 o.p. przez niezasadne uchylenie zaskarżonej decyzji wskutek nieuprawnionego przyjęcia:

a) że wymaga uzupełnienia postępowanie dowodowe, celem ustalenia, które spośród zakwestionowanych w sprawie przez organy faktur wystawionych przez

P. K. w 2007 r. na rzecz spółki jawnej, nie zostały uwzględnione w skazującym wyroku karnym z 18 maja 2015 r., [...], dla dokonania oceny rzetelności tychże faktur z uwzględnieniem zasady in dubio pro tributario, mając na względzie zwłaszcza upływ czasu zwalniający podmioty gospodarcze z obowiązku przechowywania dokumentacji podatkowej oraz zacierający ludzką pamięć. Podczas gdy organy nie kwestionowały innych faktur wystawionych przez P. K., oprócz tych, które zostały poddane ocenie w wyroku z 18 maja 2015 r., [...], i co dostatecznie wynika z akt sprawy. W związku z czym nie ma już potrzeby prowadzenia dalszego postępowania, ponieważ nierzetelność wszystkich faktur dokumentujących zakwestionowane transakcje została dostatecznie wykazana na podstawie prawomocnego wyroku karnego, i w tym zakresie stan faktyczny nie wymaga uzupełnienia zaś ustalenia dotyczące strony podmiotowej i przedmiotowej przestępstwa wiążą, na mocy art. 11 p.p.s.a.

b) że z uzasadnienia uchylonej decyzji wynika, iż organ z uchybieniem zasadom zaufania do organów podatkowych i swobodnej oceny dowodów, z

góry założył, że skoro nie ma wątpliwości, iż kontrahent spółki jawnej wystawiając większość faktur okazał się nierzetelny, to taka ocena determinuje

również ocenę faktur w odniesieniu do których nie ma absolutnej pewności

w tym zakresie. Ponadto na niekorzyść skarżącego interpretuje wszelkie

wątpliwości niedające się rozwikłać z uwagi na upływ czasu. Podczas gdy

skarżący został skazany za zawyżenie kosztów uzyskania przychodów na

skutek zaliczenia do nich wydatków wynikających z wszystkich faktur wystawionych w 2007 r. przez P. K. na rzecz skarżącego, dokumentujących fikcyjne transakcje, co powoduje, że w tym zakresie organ związany jest prawomocnym wyrokiem skazującym wydanym w postępowaniu karnym oraz prawomocnym wyrokiem WSA w Łodzi z 22 czerwca 2015 r. wydany wobec P. K. W związku z czym nie może być mowy w sprawie o istnieniu faktur w odniesieniu do których nie ma absolutnej pewności, że są nierzetelne,

co łącznie powoduje, że chybione są też, jako nie znajdujące umocowania w art. 141 § 4 p.p.s.a., wskazania Sądu co do dalszego postępowania organów w razie ponownego rozpatrzenia sprawy.

Natomiast skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika w swojej skardze kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz rozpoznanie sprawy, względnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W oparciu o art. 174 pkt 2 p.p.s.a. autor skargi kasacyjnej zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: naruszenie art. 153 oraz art. 170 i art. 11 pozostających w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i z art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez uznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, iż decydujące znaczenie z punktu widzenia kierunku rozstrzygnięcia sprawy podatkowej ma prawomocny wyrok kamy opierający się na nieprawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi i uznający skarżącego za winnego popełnienia czynu polegającego na zawyżeniu w 2007 r. kosztów uzyskania przychodów. W sytuacji gdy w sprawie podatkowej wydany został wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie uchylający wyrok sądu pierwszej instancji, który stanowił podstawę do skazania skarżącego, a następnie wyrok Sądu Administracyjnego w Łodzi uchylający pierwotną decyzję wymiarową, również stanowiącą podstawę skazania skarżącego przez sąd kamy.

Wskazane naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem doprowadziły do bezpodstawnego uznania przez Sąd, mimo uchylenia decyzji ze względów proceduralnych, że organy podatkowe wbrew jednoznacznej treści uzasadnień prawomocnych wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w odniesieniu do faktur uwzględnionych w wyroku skazującym sądu karnego nie powinny już prowadzić dalszego postępowania dowodowego, bowiem to wyłącznie ustalenia prawomocnego wyroku karnego dotyczące strony podmiotowej i przedmiotowej przestępstwa wiążą sąd administracyjny, a w konsekwencji także organy podatkowe.

Powyższe błędne zapatrywanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pomijające treść normatywną wydanych już po uprawomocnieniu się wyroku karnego sprzecznych z nim wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi umożliwi w konsekwencji organom podatkowym bezpodstawne nałożenie na skarżącego istotnego ciężaru podatkowego bez podjęcia przez organy w toku postępowania podatkowego czynności dowodowych nakazanych w prawomocnych orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.

Ponadto zarzucono naruszenie art. 141 § 4 w związku z art. 153 i art. 170 oraz art. 11 p.p.s.a. poprzez błędne uznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w treści uzasadnienia orzeczenia, iż ustalenia prawomocnego wyroku karnego wydanego wobec skarżącego, opierającego się w całości na decyzjach organów podatkowych oraz wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, które zostały następnie wyeliminowane z obrotu prawnego, nie pozostają w najmniejszej sprzeczności z wiążącymi w sprawie prawomocnymi wyrokami NSA i WSA zobowiązującymi organu do wskazania, które konkretnie z faktur wystawionych przez kontrahenta skarżącego były puste, a jakie dotyczyły materiałów, które mogły być przez spółkę skarżącego wykorzystane.

W ocenie skarżącego wskazane naruszenie miały istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem doprowadziły do bezpodstawnego uznania przez Sąd, mimo uchylenia decyzji ze względów proceduralnych, że organy podatkowe wbrew jednoznacznej treści uzasadnień prawomocnych wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi

w odniesieniu do faktur uwzględnionych w wyroku skazującym sądu karnego nie powinny już prowadzić dalszego postępowania dowodowego, co z kolei w konsekwencji umożliwia organom podatkowym bezpodstawne nałożenie na skarżącego istotnego ciężaru podatkowego bez podjęcia przez nie w toku postępowania podatkowego nakazanych przez Sądy czynności dowodowych.

5. Rozpoznając wniesione przez obie strony postępowania sądowego skargi kasacyjne Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna wniesiona przez Dyrektora Izby Skarbowej w Kielcach zasługuje na uwzględnienie. Natomiast skarga kasacyjna podatnika nie ma uzasadnionych podstaw wobec czego należało ją oddalić. Skarga kasacyjna organu podatkowego została wniesiona ze wskazaniem podstaw ujętych w przepisach art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a.

W pierwszej kolejności należy podkreślić, że w sprawie zasadniczą rolę odrywają trzy prawomocne wyroki:

- wyrok WSA w Łodzi z 14 października 2016 r., I SA/Łd 705/16 uchylający decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z 16 maja 2013 r., utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Łodzi z 16 października 2012 r., którą określono skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. w kwocie 102.228 zł i przekazujący sprawę do ponownego rozpatrzenia,

- wyrok Sądu Rejonowego w K. II Wydział Kamy z 18 maja 2015 r., [...], na mocy którego uznano skarżącego za winnego zarzucanych mu czynów, m. in. tego, że podał nieprawdę co do podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych w deklaracji PIT-36L za 2007 r., w tym przez zawyżenie kosztów uzyskania przychodów na skutek zaliczenia do nich wydatków udokumentowanych nierzetelnymi fakturami wystawionych przez P. K.,

-wyrok WSA w Łodzi z 22 czerwca 2015 r., I SA/Łd 406/15 wydany wobec P. K.

Wymienione powyżej wyroki, zgodnie odpowiednio z art. 153, 11 i 170 p.p.s.a. wiążą w sprawie strony i Sąd. W wyroku WSA w Łodzi z 14 października 2016 r., I SA/Łd 705/16, Sąd wskazał, że rolą organu jest wskazanie jedynie, które konkretnie z faktur wystawionych przez P. K. miałyby być puste, a jakie dotyczyły materiałów, które przez spółkę mogły być wykorzystane. Z kolei w wyroku Sądu Rejonowego w K. z 18 maja 2015 r., [...], Sąd stwierdził nierzetelność wszystkich faktur wystawionych przez P. K., którymi spółka jawna udokumentowała fikcyjne wydatki zaliczone w koszty uzyskania przychodów w 2007 r. Jakkolwiek tak sformułowanego stwierdzenia expressis verbis Sąd w wyroku tym nie zawarł, to wniosek taki jest absolutnie uprawniony biorąc pod uwagę, że sąd karny orzekł o uznaniu skarżącego m.in. za winnego zawyżania w deklaracji PIT-36L za 2007 r. kosztów uzyskania przychodów w działalności gospodarczej prowadzonej we własnym imieniu jak i w spółce jawnej w łącznej kwocie 1.074.358,15 zł przez zaliczenie do nich wydatków nie stanowiących takich kosztów, w tym poniesionych na zakup materiałów budowlanych nie związanych z osiągniętym w 2007 r. przychodem, w tym faktur wystawionych przez P. K. dokumentujących fikcyjne transakcje. Istotne jest, że w wyroku tym Sąd wskazał strukturę fikcyjnych wydatków w kwocie 1.074.358,15 zł oraz co na nie się składa. Po pierwsze, wydatki poniesione na zakup środków trwałych i inwestycyjnych w obcym środku trwałym. Po drugie, wydatki poniesione na zakup materiałów budowlanych nie związanych z przychodem 2007 r., w tym fikcyjne wydatki dokumentowane nierzetelnymi fakturami wystawionymi przez P. K.. Natomiast z zaskarżonej decyzji organu odwoławczego, opartej na ustaleniach organu kontroli skarbowej, które stanowiły podstawę ustalonej przez sąd karny struktury zawyżonych przez skarżącego kosztów uzyskania przychodów w kwocie 1.074.358,15 zł, wynika że na kwotę tę składają się zakwestionowane wydatki, na:

- zakup środków trwałych - 117.593,11 zł

- inwestycje w obcym środku trwałym - 35.909,43 zł

- materiały wskazane jako zużyte do Bazy G. - 46.791,42 zł

- pozostałe materiały wg zestawienia - 226.710,16 zł

- składki na ubezpieczenie społeczne właścicieli - 20.988,54

oraz faktury wystawione przez P. K. dla spółki jawnej - 626.365,49 zł

razem: 1.074.358,15 zł

Z powyższego jasno wynika, że przedmiotem oceny sądu karnego były wszystkie faktury wystawione przez P. K., którymi w 2007 r. posłużyła się spółka jawna. Z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika (s.[...]), że w rejestrach zakupu spółki jawnej ujęto 117 faktur wystawionych w 2007 r. przez P. K., o których mowa w uzasadnieniu wyroku karnego. Ponadto organ odwoławczy, zaznaczył, że z akt sprawy wynika (s. 9 decyzji organu I instancji), iż w dokumentacji księgowej P. K. stwierdzono, że omawiane faktury nie zostały ujęte w rejestrach zakupu spółki jawnej.

O wadliwości stanowiska WSA w Łodzi, że ocena karna sądu karnego może nie obejmować wszystkich zakwestionowanych od P. K. faktur, którymi posłużyła się spółka jawna dla celów podatku dochodowego za 2007 r., świadczy też pominięta przez Sąd okoliczność, że łączna wysokość uszczuplonego przez skarżącego podatku dochodowego od osób fizycznych w kwocie 93.329 zł wymieniona w sentencji wyroku karnego, jak i różnica pomiędzy określoną w decyzjach organów kwotą zobowiązania podatkowego, tj. 102.228 zł, a kwotą zobowiązania podatkowego wykazanego przez skarżącego w zeznaniu PIT-36L, tj. 8.899 zł

W trzecim ze wskazanych wyżej, jako istotnych w sprawie, orzeczeń sądowych, tj. wyroku WSA w Łodzi z 22 czerwca 2015 r., I SA/Łd 406/15 wydany wobec P. K., Sąd uznał, że organ kontroli skarbowej przeprowadził postępowanie kontrolne, w efekcie którego ustalił, że P. K. prowadził działalność gospodarczą, której przedmiotem był handel materiałami budowlanymi, oraz że w 2007 r. wystawił on 121 faktur o łącznej wartości 652.551,15 zł (netto) na rzecz spółki jawnej. Ich przedmiotem była głównie glazura i terakota oraz materiały niezbędne do jej położenia oraz inne materiały budowlane. Sąd stwierdzi też w tym wyroku, że okoliczności faktyczne ustalone przez inspektora kontroli skarbowej oraz argumenty wskazane przez organy podatkowe obu instancji, nie pozostawiają wątpliwości, że skarżący nie sprzedał spółce jawnej towarów wskazanych w fakturach, które wystawił na rzecz tej spółki. Również porównanie opisu towarów na fakturach wystawionych przez P. K. dla spółki jawnej, z opisem usług zawartym w fakturach wystawianych przez tę spółkę świadczy o tym, że przedmiotowe towary nie były wykorzystywane do świadczonych przez spółkę jawną usług. Podkreślić należy, że przyjęta w tym wyroku łączna wartość wystawionych przez P. K. faktur w kwocie 652.551,15 zł (netto) stanowi sumę wartości faktur którymi w 2007 r. posłużyła się spółka jawna tj. w kwocie (netto) 626.365,49 zł oraz faktur ujętych w dokumentacji księgowej P. K., których jednak nie stwierdzono w rejestrach zakupu spółki jawnej w kwocie (netto) 26.185,70 zł.

Wobec powyższego Sąd pierwszej instancji był związany ustaleniami ww. wyroków. W związku z tym uzasadniony jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 121, art. 191 oraz art. 210 § 4 o.p. w powiązaniu z art. 11, art. 153 i art. 170 p.p.s.a. Powodem takiej konstatacji jest uchylenie zaskarżonej decyzji wskutek nieuprawnionego uznania, że konieczne jest jeszcze dokonanie ustaleń, które spośród zakwestionowanych w sprawie przez organy faktur wystawionych przez P. K. w 2007 r. na rzecz spółki jawnej, nie zostały uwzględnione w skazującym wyroku karnym z 18 maja 2015 r., [...] celem oceny ich rzetelności bez uchybienia zasadom zaufania do organów.

W konsekwencji, brak było również podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji z powodu, zdaniem Sądu, wad jej uzasadnienia, wskutek interpretacji przez organy na niekorzyść skarżącego wszelkich niedających się rozwikłać wątpliwości z uwagi na upływ czasu, w tym wątpliwości Sądu czy przy realizacji usług na rzecz firm P[...] i E[...] była wykorzystana glazura i terakota zakupiona od P. K.

Wreszcie z podanych powodów, jawi się jako uzasadniony zarzut naruszenia art. 22 ust. 1 w zw. z art. 24a ust. 1 u.p.d.o.f., ponieważ całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie wystarczał do podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie i uzasadniał oddalenie skargi na decyzję organu odwoławczego.

Z tych względów zarzuty kasacyjne strony skarżącej okazały się bezzasadne i dlatego na podstawie art. 184 p.p.s.a. jej skargę kasacyjną należało oddalić. Stwierdzając natomiast, że ww. zarzuty skargi kasacyjnej organu są usprawiedliwione, Naczelny Sąd Administracyjny zadecydował o uchyleniu zaskarżonego wyroku, a uznając zarazem, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, działając na podstawie art. 188 p.p.s.a., rozpoznał również skargę strony i ją oddalił. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 203 pkt 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a.