Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 405/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2009-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 220 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Apollo po rozpoznaniu w dniu 5 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W piśmie z [...] r. pełnomocnik skarżącej, radca prawny E. G. zaskarżył opisaną wyżej decyzję. Do skargi dołączył wniosek o prawo pomocy.

Postanowieniem z 10 sierpnia 2009 r. referendarz sądowy odmówił prawa pomocy. Postanowienie to doręczono radcy prawnemu E. G. w dniu [...] r. Nie został od niego złożony sprzeciw.

W piśmie z [...] r., nadanym w urzędzie pocztowym w dniu [...] r. skarżąca poinformowała o zmianie pełnomocnika i wniosła o kierowanie korespondencji na adres adwokata J. M.

Zarządzeniem z [...] r., doręczonym w dniu [...] r., pełnomocnik skarżącej został wezwany do uiszczenia wpisu. W dniu [...] r. złożył on pismo, w którym zażądał rozpoznania wniosku dołączonego do skargi i uznał wezwanie do uiszczenia wpisu za przedwczesne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2002, Nr 153, poz.1270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. – Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata.

Z kolei stosownie do art. 220 § 3 P.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.

W przedmiotowej sprawie pełnomocnikowi strony skarżącej doręczono zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego w dniu [...] r. zatem termin do uiszczenia wpisu upływał w dniu [...] r. ([...]). W terminie tym pełnomocnik skarżącej mógł również złożyć zażalenie na powyższe zarządzenie lub kolejny wniosek o prawo pomocy, z zastrzeżeniem faktu, że wniosek taki byłby rozpoznawany w aspekcie art. 165 P.p.s.a.

Natomiast pismo z [...] r. nie może być uznane ani za zażalenie ani za kolejny wniosek. Zwrócić należy uwagę, że pełnomocnik skarżącej jest adwokatem a zatem wymagana jest od niego większa staranność, przy uwzględnieniu zawodowego charakteru jego działalności. Sąd nie może domniemywać innego charakteru pisma procesowego niż wynika to z jego treści. W istocie jasno wyrażoną wolą pełnomocnika było rozpoznanie wniosku dołączonego do skargi, który rozpoznany był, jak to wykazano wyżej, w dniu [...] r., przez referendarza sądowego.

Sprawą wymagającą szerszej analizy jest kwestia doręczenia ww. postanowienia referendarza pierwszemu pełnomocnikowi skarżącej, radcy prawnemu E. G. Otóż zwrócić należy uwagę, że adwokat J. M. zgłosił się do udziału w postępowaniu w dniu [...] r., uzupełniając jednocześnie braki wniosku o prawo pomocy. Jednakże z treści jego pisma w żaden sposób nie wynika by pełnomocnictwo dla radcy pranego E. G. zostało skutecznie wypowiedziane. Zatem zasadne było uznanie przez referendarza, że w sprawie występuje dwóch pełnomocników. Stosownie do art. 76 § 3 P.p.s.a. jeżeli jest kilku pełnomocników jednej strony sąd doręcza pismo tylko jednemu z nich. Przy czym o ile mocodawca nie wskaże jednego pełnomocnika jako właściwego do odbioru korespondencji sąd ma możliwość wyboru któregokolwiek z nich i takie doręczenie uznać należy za skuteczne wobec strony.

Zwrócić należy uwagę, że skarżąca wskazała adwokata J. M. jako właściwego do odbioru korespondencji dopiero w piśmie nadanym w dniu [...] r. Ponieważ z treści rzeczonego pisma można wywnioskować, że pełnomocnictwo dla radcy prawnego E. G. zostało skutecznie wypowiedziane, dopiero z tą datą wypowiedzenie odnosi skutek w stosunku do Sądu (art. 42 § 1 P.p.s.a.). Oznacza to także, że oświadczenie skarżącej z [...] r. nie ma wpływu na skuteczność czynności procesowych dokonanych względem radcy prawnego E. G. wcześniej, co obejmuje także doręczenie postanowienia referendarza sądowego z [...] r.

Uznać zatem należy, że w zakreślonym ustawą siedmiodniowym terminie, który upłynął w dniu [...] r. ([...]) nie wniesiono sprzeciwu od ww. postanowienia, przez co stosownie do art. 259 P.p.s.a. ma ono skutki prawomocnego orzeczenia sądu. Tym samym nie sposób podzielić poglądu wyrażonego w piśmie z [...] r., że wezwanie pełnomocnika skarżącej o wpis w dniu [...] r. było przedwczesne

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. Sąd skargę odrzucił.