Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SAB/Po 105/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-10-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: Umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1330
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski Sędzia WSA Izabela Bąk - Marciniak Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska-Cybulska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 03 października 2018 r. sprawy ze skargi [...] na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy Jaraczewo w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. umarza postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku [...] z dnia 28 maja 2018 r.; 2. stwierdza, że Burmistrz Miasta i Gminy Jaraczewo dopuścił się bezczynności w zakresie załatwienia wniosku [...] z dnia 28 maja 2018 r., która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałej części; 4. zasądza od Burmistrza Miasta i Gminy Jaraczewo na rzecz Skarżącego [...] kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

T. W. w dniu 18 czerwca 2018 r. złożył w Urzędzie Miasta i Gminy J. skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy J. wskazując, że w dniu 28 maja 2018 r. za pośrednictwem platformy ePUAP złożył on podanie o udostępnienie decyzji znak [...] z dnia 20 sierpnia 2010 r. o środowiskowych uwarunkowaniach stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia "Przebudowa ulicy [...] i [...] w J. ". Skarżący wyjaśnił, że od dnia złożenia wniosku organ ani nie udostępnił mu żądanej informacji, ani nie wydał decyzji odmownej. W tej sytuacji Skarżący wniósł o zobowiązanie Burmistrza Miasta i Gminy J. do udzielenia żądanej informacji, a także o wymierzenie organowi grzywny i o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wyjaśnił, że na skutek złożonej przez T. W. skargi ustalono, że faktycznie nie doręczono mu żądanej informacji publicznej. Wskazano, że do nieudostępnienia informacji doszło na skutek nieporozumienia pomiędzy pracownikami, przy czym pracownik odpowiedzialny za udostępnienie informacji przebywał na urlopie. W następstwie wniesionej skargi podjęto czynności wyjaśniające i w dniu 22 czerwca 2018 r. udostępniono Skarżącemu wnioskowaną informację.

Do odpowiedzi na skargę załączono notatki służbowe: z dnia 19 czerwca 2018 r. – sporządzoną przez informatyka oraz z dnia 02 lipca 2018 r. – sporządzoną przez inspektora ds. drogownictwa, zawierające wyjaśnienia dotyczące wniosków Skarżącego z dnia 14 maja i 28 maja 2018 r. oraz opis sekwencji zdarzeń, które doprowadziły do zwłoki w załatwieniu wniosku Skarżącego z dnia 28 maja 2018 r. Do skargi załączono również wydruk korespondencji mailowej z dnia 22 czerwca 2018 r. na dowód załatwienia wniosku Skarżącego (w tym przesłane skany) oraz notatkę służbową z tej czynności, sporządzoną w dniu 28 czerwca 2018 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Przystępując do oceny zasadności przedmiotowej skargi wskazać należy, że w myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018, poz. 1302 – dalej jako: ppsa), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty i czynności wskazane w art. 3 § 2 pkt 1–7 i § 3 ppsa, a także, jak wynika z art. 3 § 2 pkt 8 ppsa, na bezczynność organów administracji publicznej lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a ppsa. Wyjaśnić należy, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie - ale mimo zaistnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu albo nie podjął stosownych czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określona decyzja, postanowienie lub inny akt nie zostały dokonane, a w szczególności czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu.

Przedmiotem skargi złożonej w badanej sprawie jest bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy J. w sprawie udzielenia informacji publicznej. Udostępnianie zaś informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni - art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 – dalej również jako: udip), za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2. Ponadto trzeba mieć na uwadze, że zgodnie z art. 16 ust. 1 udpi odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji.

Należy wskazać, że o zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu ustawy, decyduje kryterium rzeczowe, a więc treść i charakter informacji. Analiza treści art. 6 udip wskazuje na to, że przedmiotem wniosku może być jedynie informacja o zaistniałych faktach, a także o niektórych zamierzeniach organu odnoszących się do projektowania konkretnych aktów normatywnych. Za informację publiczną uznaje się zatem m.in. treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, lecz wykonującego zadania publiczne. Są nią zarówno dokumenty bezpośrednio przez podmioty te wytworzone, jak i te, których używają one przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od nich. Wnioskiem o udostępnienie informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej może być objęte pytanie o określony stan istniejący na dzień udzielania odpowiedzi, skierowane do podmiotu zobowiązanego według tej ustawy.

Na gruncie niniejszej sprawy Skarżący wystąpił o przekazanie mu wskazanej decyzji administracyjnej. W piśmiennictwie i orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że decyzja administracyjna stanowi informację publiczną (por. wyrok NSA z dnia 09 grudnia 2016 r. sygn. I OSK 522/15, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Nie ulega więc wątpliwości, że T. W. złożył w dniu 28 maja 2018 r. wniosek o udzielenie informacji publicznej. Fakt i data złożenia wniosku pozostają bezsporne. Nie ulega również wątpliwości, że w ustawowym terminie 14 dni, Skarżącemu nie udzielono żądanej informacji, ani nie wydano decyzji odmawiającej jej udzielenia. Z tej przyczyny T. W. złożył w dniu 18 czerwca 2018 r. skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy J.. Jak wskazują przekazane Sądowi dokumenty bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy J. istniała w dniu wniesienia przez T. W. skargi do sądu. Dopiero po wniesieniu skargi do Sądu, tj. w dniu 22 czerwca 2018 r. organ załatwił wniosek Skarżącego. Niewątpliwie zatem w dacie wyrokowania przez Sąd, organ nie pozostawał już w bezczynności w odniesieniu do wspomnianego wniosku. Zaistniała więc przesłanka do umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ppsa, jako bezprzedmiotowego, o czym orzeczono w pkt. 1 sentencji wyroku.

Jak stwierdza się w orzecznictwie, załatwienie sprawy przez organ po wniesieniu przez stronę do Sądu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego, nie powoduje, stosownie do art. 149 § 1 ppsa, że w zakresie rozstrzygnięcia o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa, postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 pkt 3 tej ustawy (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1360/12, ONSA i WSA 2013/1/7, Lex nr 1271778). Z tego względu należało ocenić, czy bezczynność organu miała postać kwalifikowaną. Zdaniem Sądu okoliczności faktyczne niniejszej sprawy nie dają podstawy do przyjęcia, że bezczynność miała charakter rażący. Przyjmuje się, że rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1 ppsa, jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań możemy powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, LEX nr 1218894). Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r., OSK 468/13, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014 r., II SAB/Wr 14/14; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 11 października 2013 r., II SAB/Po 69/13 i z dnia 11 marca 2015 r., IV SAB/Po 19/15, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie taka sytuacja nie zaistniała. W okolicznościach badanej sprawy, nie sposób zarzucić organowi lekceważenia strony. Jak wynika z odpowiedzi na skargę, złożenie przez T. W. skargi na bezczynność organu wywołało natychmiastową reakcję organu, który podjął niezwłocznie czynności mające na celu wyjaśnienie przyczyn niezałatwienia w terminie wniosku Skarżącego z dnia 28 maja 2018 r. Skargę złożono 18 czerwca 2018 r., a notatka służbowa informatyka służąca wyjaśnieniu okoliczności sprawy sporządzona została już następnego dnia. W dniu 22 czerwca 2018 r. przesłano Skarżącemu na wskazany przez niego adres wskazaną przez niego we wniosku z dnia 28 maja 2018 r. decyzję. Udokumentowano fakt przeprowadzenia postępowania w celu ustalenia i wyjaśnienia przyczyn bezczynności.

Jakkolwiek, zatem Sąd stwierdził, że w sprawie doszło to bezczynności, to nie miała ona charakteru rażącego, o czym na podstawie art. 149 § 1a ppsa orzeczono w pkt. 2 sentencji wyroku.

W konsekwencji, skoro stwierdzona po stronie organu bezczynność nie została uznana za mającą charakter rażącego naruszenia prawa, to nie było też zasadne wymierzenie organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ppsa. Trzeba również podkreślić, że zastosowanie tego środka przez sąd ma charakter fakultatywny. Podejmując rozstrzygnięcie w tym zakresie Sąd miał na uwadze, że celem skargi na bezczynność jest zwalczenie bezczynności organów oraz doprowadzenie do zakończenia postępowania w sprawie. W tym kontekście widzieć także należy dyscyplinowanie organu (por. wyrok NSA z dnia 20 lipca 2018 r. sygn. II OSK 54/18, orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając zatem na uwadze, że choć z uchybieniem terminu, to jednak wniosek Skarżącego został załatwiony, a także mając na uwadze wymiar przekroczenia terminu (10 dni) do rozpoznania wniosku, Sąd na podstawie art. 151 ppsa w pkt. 3 sentencji wyroku orzekł o oddaleniu skargi w pozostałym zakresie.

O kosztach postępowania rozstrzygnięto w pkt 4 sentencji wyroku, na podstawie art. 200 ppsa, zasądzając na rzecz Skarżącego ich zwrot, obejmujący wpis stały w wysokości [...] zł.