Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 618/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-02-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym; Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Asesor WSA Piotr Borowiecki Protokolant Aleksandra Borowiec-Krawczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2005 r. sprawy ze skargi B. J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2004 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za brak wykresówek 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu


UZASADNIENIE

W dniu [...] lutego 2003 r. w miejscowości B., na drodze krajowej nr [...], około godz. 19:15, zatrzymano do kontroli samochód ciężarowy marki [...] o nr rej. [...], będący własnością skarżącego, kierowany przez P. T. G. Podczas kontroli kierowca nie okazał wykresówek za bieżący tydzień w wymaganej ilości 4 sztuk i za ostatni dzień poprzedniego tygodnia, w którym prowadził pojazd - 1 sztuka.

W konsekwencji ustaleń dokonanych w toku powyższej kontroli [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] wydał w dniu [...] lutego 2003 r. decyzję, na podstawie której – działając w oparciu o przepis art. 92 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym w związku z Lp. 10.8. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym oraz art. 15 ustawy o czasie pracy kierowców – nałożył na skarżącego B. J. w wysokości 2.500,- złotych za nieokazanie 5 wykresówek.

Skarżący w piśmie z dnia [...] lutego 2003 r. odwołał się od w/w decyzji organu I instancji do Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Zarzucił organowi I instancji, iż kara pieniężna nałożona została bezpodstawnie z pominięciem wyjaśnień złożonych przez kierowcę w trakcie kontroli. Wyjaśnił, że kontrolowany samochód w dniach od [...] lutego 2003 r. do [...] lutego 2003 r. miał postój w miejscu garażowania, zaś wcześniej skarżący kierował pojazdem osobiście, co wynika z wykresówek załączonych do odwołania.

W wyniku rozpatrzenia odwołania strony skarżącej Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lutego 2004 r., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i nałożył karą pieniężną w wysokości 1.000,- złotych. W uzasadnieniu tej decyzji organ II instancji stwierdził, iż bezsporne jest, że w dniu kontroli kierowca nie okazał wykresówki z urządzenia samoczynnie rejestrującego prędkość jazdy i czas postoju z dni : 10,11, 12, 13 luty 2003 r. oraz za ostatni dzień poprzedniego tygodnia, w którym prowadził pojazd, co zostało odnotowane w protokole kontroli. Zdaniem Głównego Inspektora przyczyny nieokazania wykresówek muszą być udowodnione także w czasie kontroli. Organ wyjaśnił, iż zmiana wysokości kary pieniężnej wynika z lp. 1.11.11. pkt 1 lit b) załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym w związku z przepisem art. 8 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2003 r. Nr 149, poz. 1452).

W skardze do Sądu strona zarzuca, że nałożona kara pieniężna nie znajduje jakiejkolwiek podstawy w obowiązujących przepisach prawa. Podtrzymując argumenty zawarte w odwołaniu ponosi, iż w czasie kontroli obowiązywało rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2002 r. w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym, które nie przewidywało obowiązku okazywania przez kierowcę oświadczenia w sprawie dni wolnych.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej także: p.p.s.a.).

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga zasługuje na uwzględnienie albowiem decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego narusza przepisy prawa.

Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym stanowi w art. 92 ust. 1 pkt 2, iż kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o czasie pracy kierowców - podlega karze pieniężnej.

Zgodnie z przepisem art. 15 ustawy o czasie pracy kierowców, w brzmieniu obowiązującym w dniu kontroli, kierowca na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli zobowiązany był przedstawić zapisy przyrządu kontrolnego za bieżący tydzień i za ostatni dzień poprzedniego tygodnia, w którym prowadził pojazd. Przepis ten uległ zmianie na podstawie art. 6 pkt 9 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw. Od dnia 28 września 2003 r. według znowelizowanego przepisu art. 15 cyt. ustawy kierowca zobowiązany jest okazać za dzień, w którym pojazdu nie prowadził zaświadczenie potwierdzające fakt nieprowadzenia pojazdu.

Z tej przyczyny należy uznać, że skoro obowiązek dokumentowania nieprowadzenia pojazdów w drodze stosownego zaświadczenia wprowadzono dopiero z dniem 28 września 2003 r., natomiast kontrola miała miejsce przed tą datą (w dniu [...] lutego 2003 r.), to strona skarżąca do nieobowiązujących jeszcze regulacji prawnych zastosować się nie mogła, a więc nie można jej również czynić z tego powodu zarzutu. Strona podniosła, iż zatrudniony kierowca nie wykonywał w dniach poprzedzających kontrolę transportu zaś pojazd pozostawał w garażu. Niewątpliwie obowiązek posiadania stosownych wykresówek nie zależy od stosunku pracy z danym podmiotem gospodarczym, lecz przypisany jest do danego kierowcy wykonującego transport drogowy. Niemniej jednak poprzestano jedynie na wadliwym - zdaniem Sądu - uznaniu, iż kierowca winien w dniu kontroli wykazać przyczyny braku wykresówek (co miało potwierdzać fakt nieprowadzenia pojazdu), pomimo że taki wymóg nie wynikał z ustawy. W ocenie Sądu działanie takie nosi znamiona poważnego uchybienia przepisów postępowania administracyjnego, w tym art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. – poprzez niewłaściwe wyjaśnienie sprawy i wadliwe, niepełne przeprowadzenie postępowania dowodowego, co w konsekwencji mogło mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.

Z tej przyczyny Sąd uznał, iż należy uchylić zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w całości.

Konsekwencją uchylenia decyzji organu II instancji jest konieczność ponownego rozpatrzenia odwołania strony od decyzji organu I instancji, nakładającej karę pieniężną w kwocie 2.500,- złotych. we wskazanym wyżej kierunku. Organ odwoławczy powinien zatem poddać analizie zarzuty i wyjaśnienia zawarte w odwołaniu strony i ocenić czy w zaistniałym stanie faktycznym i prawnym zasługują one na uwzględnienie.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jednocześnie rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania uchylonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku, Sąd oparł się na przepisie art. 152 p.p.s.a.