Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 89/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-03-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 30
journal: Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Leszek Kamiński, Asesor WSA Dariusz Turek, Protokolant Dorota Bartelik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2008r. sprawy ze skargi A. M. [...] S.A. w P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru realizacji nośnika reklamowego skargę oddala


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2007 r., Nr [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 ust. 1 w związku z art. 104 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, po rozpatrzeniu odwołania A. [...] S.A. od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r., Nr [...], wnoszącej sprzeciw wobec zgłoszenia wykonania urządzenia reklamowego na działce nr ew. [...] przy ul. R. [...] w W., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r.

Stan sprawy przedstawiał się następująco:

W dniu 18 lipca 2007 r. A. [...] S.A. zgłosiła zamiar wykonania urządzenia reklamowego o wymiarach tablicy 6,16 x 3,16 m oraz całkowitej wysokości 9,16 m na terenie działki nr ew. [...] przy ul. R. [...] w W.

Prezydent [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r., Nr [...], na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 w zw. z art. 28 i 29 Prawa budowlanego, wniósł sprzeciw w sprawie zgłoszenia przedmiotowych robót budowlanych uzasadniając, iż zamierzona inwestycja jest sprzeczna z założeniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Odwołanie od w/w decyzji złożyła A. [...] S.A., zarzucając jej, iż została ona wydana z naruszeniem art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, gdyż sprzeciw został wniesiony po upływie 30 dni od dnia dokonania zgłoszenia.

Po rozpatrzeniu odwołania A. [...] S.A. zapadła zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2007 r., Nr [...].

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przywołał przepis art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego oraz wskazał, iż na terenie przedmiotowej inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenu osiedla Z. uchwalony [...] października 2006 r. przez Radę Miasta [...] (ogłoszony w dniu [...] listopada 2006 r. w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] - Dz. Urz. Woj. [...]. z 2006 r. nr [...] poz. [...]).

Wyżej wymieniony plan w § 5 określa zasady rozmieszczenia reklam i znaków informacyjno-plastycznych, wskazując, iż wysokość urządzenia reklamowego nie może przekraczać 5 m liczonych od istniejącego terenu, a powierzchnia płaszczyzny ekspozycyjnej nie może przekraczać 12 m2. Równocześnie plan ustala, iż odległość urządzeń reklamowych od skrzyżowań ulic nie może być mniejsza niż 50 m, a nośniki reklamowe mogą być lokalizowane wyłącznie na terenach przeznaczonych pod usługi - bez przesądzania ich profilu (UU) oraz usługi różne, w tym produkcyjno-techniczne (UPT). Tymczasem przedstawiony przez inwestora projekt zakłada wysokość 9,16 m, a płaszczyzna ekspozycyjna wynosi 19,5 m2.

Ponadto Wojewoda [...], wskazując, iż przedmiotowe urządzenie reklamowe posadowione jest na fundamencie nieprzestawnym, trwale z gruntem związanym oraz powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2007 r., sygn. akt II OSK 1509/06, uznał, iż dany obiekt nie jest objęty dyspozycją przepisu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, zatem wymaga uzyskania pozwolenia na budowę.

Organ stwierdził ponadto, iż zarzut niezachowania przez organ trzydziestodniowego terminu na doręczenie sprzeciwu jest bezzasadny, bowiem zgłoszenie inwestycji wymagającej pozwolenia na budowę nie wywołuje skutków przewidzianych w przepisie art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego.

Skargę na powyższą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2007r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła A. [...] S.A.

Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji skarżąca Spółka zarzuciła jej naruszenie: art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane, poprzez zaakceptowanie przez organ II instancji, że organ

I instancji wniósł sprzeciw po upływie 30 dni od dnia dokonania zgłoszenia; art. 30 ust. 6 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane, poprzez uznanie, że istnieje

podstawa do wniesienia sprzeciwu z uwagi na to, że wykonanie zgłoszonych robót budowlanych nie jest instalacją urządzenia reklamowego w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6; art. 7, art. 77 i art. 107 k.p.a., poprzez niewłaściwe prowadzenie postępowania dowodowego i niewłaściwe uzasadnienie decyzji.

W uzasadnieniu swojej skargi A. [...] S.A. powołała się na liczne orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak również Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, które w jej ocenie, przemawia za uwzględnieniem skargi oraz za uznaniem, iż zapadłe rozstrzygnięcia organów administracji publicznej, naruszają prawo.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego w/w przepisu, do kompetencji sądu administracyjnego należy badanie aktów administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd uwzględnia skargę tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym.

Wykładania przepisu art. 30 Prawa budowlanego wskazuje, iż zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1 art. 30 Prawa budowlanego, należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu.

Organowi, do którego wpłynęło zgłoszenie przysługuje, zatem termin 30 dni na zgłoszenie sprzeciwu

Oznacza to, że jeżeli organ do końca 30-dniowego terminu nie wniesie sprzeciwu lub nie wyda postanowienia w przedmiocie uzupełnienia braków zgłoszenia, traci z tą chwilą kompetencję do działania w sprawie. Termin określony w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego jest terminem prawa materialnego. Termin ten jest terminem do załatwienia sprawy, a nie do wydania decyzji. Termin ten jest dla organu aby wniósł sprzeciw. Nie jest to termin dla strony ani dla doręczyciela.

Wniesienie sprzeciwu w rozumieniu art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego należy rozumieć jako sporządzenie i wysłanie decyzji przez organ, nie można utożsamiać tego terminu z doręczeniem decyzji o wniesieniu sprzeciwu. Albowiem od chwili wysłania pisma organ traci wpływ na dalsze losy pisma. Zatem nie można wymagać od organu aby wniesienie decyzji o sprzeciwie obejmowało zarówno działania organu jak i działania, np. poczty polskiej oraz stron, które również mogą również wpływać na losy pisma.

Nie można więc podzielić stanowiska skarżącej Spółki, że "wniesienie sprzeciwu" stanowi data doręczenia decyzji stronie, takiego wymogu bowiem omawiany przepis na organ nie nakłada. Gdyby przyjąć, że termin upływa z chwilą doręczenia stronie decyzji w której zgłoszono sprzeciw, mogłoby dojść do sytuacji, że organ miałby zaledwie kilka dni do wydania takiej decyzji np. w przypadku doręczenia zastępczego, czy też w przypadku konieczności awizowania przesyłki.

Dlatego też dla określenia daty z jaką termin uważa się za zachowany należałoby sięgnąć do zasad określonych w art. 57 § 5 k.p.a. W myśl art. 57§ 5 k.p.a. termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo, a tym w sprawie będzie decyzja wnosząca sprzeciw, zostało np. nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego. Nawiązanie do treści art. 57 § 5 k.p.a. przy ocenie, czy organ zachował termin 30-dniowy do wniesienia sprzeciwu z jednej strony zobliguje organ do terminowego podejmowania czynności, z drugiej zaś będzie niezależne od strony, która może podejmować starania, aby na przykład nie odbierać korespondencji, czy też czynić to ze zwłoką, która będzie z kolei skutkowała uchybieniem tegoż terminu przez organ. Jednocześnie taki sposób obliczania terminu 30-dniowego pozwoli na zachowanie dla organu stosownego czasu dla podjęcia określonej decyzji, a inwestorowi nie przedłuży to ponad dopuszczalną miarę okresu oczekiwania dla ewentualnego wniesienia sprzeciwu przez organ, a tym samym nie wpłynie na przedłużenie procesu inwestycyjnego, co jest zresztą podstawowym celem, dla którego wprowadzono w ogóle możliwość dokonywania zgłoszenia w sytuacjach ustawą przewidzianych (zobacz wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 grudnia 2006 r., sygn. akt II OSK 79/06).

W niniejszej sprawie zgłoszenia dokonano w dniu 18 lipca 2007 r., decyzja z dnia [...] sierpnia 2007 r. zgłaszająca sprzeciw została nadana w dniu 2 sierpnia 2007 r., zatem sprzeciw wniesiony został w terminie przewidzianym w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego.

Przechodząc do merytorycznego odniesienia się do kontrolowanych decyzji, wskazać należy, iż wniesienie sprzeciwu było zasadne.

Zgodnie z art. 30 ust 6 pkt 2 Prawa budowlanego, właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy.

Na terenie przedmiotowej inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenu osiedla Z. uchwalony [...] października 2006 r. przez Radę Miasta [...] (ogłoszony w dniu [...] listopada 2006 r. w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] - Dz. Urz. Woj. [...]. z 2006 r. nr [...] poz. [...]).

Wyżej wymieniony plan w § 5 określa zasady rozmieszczenia reklam i znaków informacyjno-plastycznych, wskazując, iż wysokość urządzenia reklamowego nie może przekraczać 5 m liczonych od istniejącego terenu, a powierzchnia płaszczyzny ekspozycyjnej nie może przekraczać 12 m2. Równocześnie plan ustala, iż odległość urządzeń reklamowych od skrzyżowań ulic nie może być mniejsza niż 50 m, a nośniki reklamowe mogą być lokalizowane wyłącznie na terenach przeznaczonych pod usługi - bez przesądzania ich profilu (UU) oraz usługi różne, w tym produkcyjno-techniczne (UPT).

Przedstawiony przez inwestora projekt zakłada wysokość 9,16 m, płaszczyzna ekspozycyjna określona została zaś na 19,5 m2, co stoi w sprzeczności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Tym samym wniesienie sprzeciwu do zamiaru wykonania określonych robót budowlanych, należy uznać za zasadne.

Jednocześnie Sąd wskazuje, na błędną argumentację organu II instancji, iż przedmiotowa inwestycja wymaga pozwolenia na budowę a nie zgłoszenia.

Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków oraz z wyjątkiem reklam świetlnych podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Wykonanie powyższych robót obciążone zostało obowiązkiem zgłoszenia (art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy).

Z powyżej zacytowanych przepisów jednoznacznie wynika, że instalacja tablic i urządzeń reklamowych nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, przy czym ustawodawca nie uzależnił wyjątku wyszczególnionego w art. 29 ust. 2 pkt 6 ani od wielkości tablic i urządzeń reklamowych, ani też od tego czy są to tablice lub urządzenia wkopane w ziemię, a więc trwale związane z gruntem, które można uznać za budowle w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. b oraz art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, czy też są to tablice lub urządzenia reklamowe ustawione na konstrukcji naziemnej. Przepisy Prawa budowlanego w żaden sposób nie łączą tej kwestii z wymogiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę.

W ocenie Sądu brzmienie przepisu art. 29 ust. 2 pkt 6 jednoznacznie wskazuje, iż pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem okoliczności wskazanych w tym przepisie, a więc sytuowania ich na obiektach wpisanych do rejestru zabytków oraz z wyjątkiem reklam świetlnych podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym, a więc bez względu na ich kwalifikację.

Powyższy pogląd został wyrażony i ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 maja 2005 r., sygn. akt VII Sa/Wa 1311/04, wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 maja 2005 r. sygn. akt VII SA/Wa 903/04, wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 czerwca 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 1182/04).

Reasumując, Sąd ocenia jako błędny, wyrażony w zaskarżonej decyzji, pogląd o bezwzględnej konieczności uzyskania pozwolenia na budowę na wykonanie przedmiotowych robót budowlanych.

Podkreślić należy jednak, że zwolnienie od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę poprzez dokonanie zgłoszenia co do zamierzeń wymienionych w art. 30 ust. 1 ustawy nie ma charakteru bezwzględnego. Organ dysponuje stosownie do treści art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego instrumentem umożliwiającym powrót w konkretnym przypadku do zasady wyrażonej w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego.

Powyższe błędne stanowisko organu w zakresie kwalifikacji przedmiotowej inwestycji jako wymagającej pozwolenia na budowę pozostaje bez wpływu na ocenę zgodności z przepisami prawa zaskarżonej decyzji.

W okolicznościach niniejszej sprawy co zostało wyżej omówione zgłoszenie przez organ sprzeciwu było zasadne w świetle przepisu art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę jako bezzasadną oddalił.