Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1786/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-01-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.6, art.7, art.8, art.77w zw. z art.80, art.39-40, art,138§1pkt2
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art.20 i art.21 ust.1
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art.140
journal: Dz.U. 2020 poz 1740
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny - t.j.
article: art.66 ust. 1 pkt 5 lit.a, art.74 ust.3, art.80 ust.1 w zw.  z art. 71 §1
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko

SENTENCJA

Warszawa, 8 stycznia 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Barszcz Sędzia WSA Kaja Angerman (spr.) asesor WSA Paweł Dańczak po rozpoznaniu 8 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia oddala skargę.


UZASADNIENIE

IV SA/Wa 1786/20

UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją [...] z [...] lipca 2020 r. po rozpatrzeniu odwołania A. S. od decyzji Wójta Gminy [...] z [...] kwietnia 2018 r. nr [...] określającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na rozbudowie budynku chlewni z obecnej obsady 61,6 DJP do planowanej 107,8 DJP na działce nr [...] położonej w miejscowości [...] gm. [...], uchylił zaskarżoną decyzję w całości i odmówiło ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanej inwestycji.

Decyzja była wynikiem następujących ustaleń faktycznych i oceny prawnej:

Na wniosek M. Z. zostało wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia.

Decyzją z [...] maja 2018 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] po rozpatrzeniu odwołania A. S. od decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. Nr [...] określającej środowiskowe uwarunkowania dla tego przedsięwzięcia orzekło o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Od decyzji organu odwoławczego sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył wnioskodawca. WSA w Warszawie wyrokiem z 5 września 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 1945/18 sprzeciw oddalił.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 24 maja 2019 r., sygn. akt II OSK 1215/19, uchylił zaskarżony wyrok oraz decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Zdaniem NSA zgromadzony materiał dowodowy dał organowi odwoławczemu możliwość samodzielnej oceny dowodów i wydania (zamiast decyzji kasacyjnej) decyzji reformatoryjnej. NSA wskazał, że jeżeli w ocenie organu odwoławczego dane zawarte w raporcie były niewystarczające do oceny wariantu inwestorskiego oraz wariantu alternatywnego realizacji przedsięwzięcia, to należało skorzystać z możliwości przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego. Organ odwoławczy formułując zastrzeżenia co do braku raportu w zakresie analizy oddziaływania planowanej inwestycji na tereny chronione akustycznie (emisja hałasu) powinien zażądać przedstawienia dodatkowych informacji i wyjaśnień od inwestora oraz wykonawcy raportu. Następnie wyjaśnił, że rzeczą organu odwoławczego było konkretne wypowiedzenie się czy wystąpiły uchybienia związane z zapewnieniem uprawnionym podmiotom możliwości czynnego udziału w postępowaniu, jak też określenie ewentualnych konsekwencji stwierdzonych uchybień proceduralnych.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że wykonując wyrok sądu administracyjnego (po wyroku uchylającym wyrok WSA i decyzję Kolegium uchylającą decyzję organu I instancji i przekazującą sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia) zaistniała konieczność ponownego rozpatrzenia odwołania A. S. od decyzji Wójta Gminy [...] z [...] kwietnia 2018 r. Dlatego organ wystąpił w piśmie z 25 września 2019 r. do inwestora o uzupełnienie raportu w zakresie oddziaływań akustycznych (działka skarżącej oznaczona w ewidencji gruntów numerem [...] leży na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, a zatem stanowi teren ochrony akustycznie). Inwestorowi został wyznaczony termin 30 dni od dnia doręczenia pisma na dokonanie wskazanych wyżej uzupełnień.

W dniu 26 września 2019 r. Kolegium działając w trybie art. 136 Kpa wystąpiło do organu I instancji o uzupełnienie dowodów w sprawie w zakresie stron postępowania. Organ odwoławczy podkreślił, iż stronami postępowania o wydanie decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania są właściciele (lub osoby legitymujące się innym prawem rzeczowym) wszystkich nieruchomości położonych w zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji. Zdaniem Kolegium na podstawie zebranych dowodów można stwierdzić, iż zasięg oddziaływania w rozpatrywanej sprawie wykroczy poza teren działki inwestycyjnej (o czym świadczy fragment mapy zasadniczej z zaznaczonymi kolorem żółtym izofonami). Planowane przedsięwzięcie będzie również oddziaływać na nieruchomości położone za drogą gminną, tj. działki o numerach [...],[...] i [...]. W związku z powyższym Kolegium zobowiązało organ I instancji do nadesłania w terminie 14 dni od dnia doręczenia postanowienia o uzupełnienie, wypisów z rejestrów poświadczających, czyją własność stanowią wskazane nieruchomości. Kolegium uznało również za konieczne wyjaśnienie przez Wójta Gminy [...] w wyznaczonym terminie 14 dni następujących spraw: własności działki nr [...] (a więc czy właścicielką wskazanej nieruchomości jest wyłącznie skarżąca, czy też także spadkobiercy zmarłego w dniu [...] marca 2017 r. P.S.) oraz prawidłowego adresu jednej ze stron postępowania, tj. Z. K. (korespondencja nie była bowiem przez wskazaną osobę podejmowana).

Odpowiadając na powyższe Wójt Gminy [...] nadesłał w dniu 8 października 2019 r. : informacje o działkach ( w tym o działkach oznaczonych numerami [...],[...] i [...], tj. działkach, na które planowane przedsięwzięcie będzie również oddziaływać akustycznie) , wyjaśnienie , że Z. K. zmarł w dniu [...] lipca 2018 r., a stronami postępowania będą osoby wymienione w załączniku (spadkobiercy po zmarłym) oraz kserokopię aktu notarialnego w sprawie dziedziczenia po zmarłym P. S. W związku z powyższym Kolegium w dniu 18 listopada 2019 r. poinformowało M. Z. i W. D., że są stronami toczącego się postępowania. Jednocześnie Kolegium wystąpiło do organu I instancji o dokonanie doprecyzowania co do spadkobierców po zmarłej stronie. Na powyższe Wójt Gminy [...] udzielił odpowiedzi 5 grudnia 2019 r. nadsyłając postanowienie Sądu Rejonowego w [...] [...] Wydział Cywilny z [...] października 2019 r., sygn. akt [...] o nabyciu spadku po Z. K.

Jako że inwestor pomimo prawidłowego doręczenia wezwania nie uzupełnił w wyznaczonym terminie raportu w żądanym przez Kolegium zakresie, organ odwoławczy ponownie wystąpił w dniu 18 listopada 2019 r. do inwestora o uzupełnienie raportu w zakresie oddziaływań akustycznych. Jednocześnie przesłane mu zostało pismo skarżącej z 4 listopada 2019 r. z wnioskiem o ustosunkowanie się do przedstawionych w nim zarzutów. Powyższe wezwanie również nie doczekało się odpowiedzi. Kolejne pismo w tej sprawie Kolegium wystosowało do inwestora 4 lutego 2020 r. wskazując, iż nadal (pomimo wezwań) raport w żądanym zakresie nie został uzupełniony. Wskazano, o jaki zakres raportu chodzi (nieścisłości w raporcie w zakresie oddziaływań akustycznych). Również na to o wezwanie inwestor nie zareagował.

Rozpatrując przedmiotową sprawę w trybie odwoławczym Kolegium wskazało, że podstawę materialno - prawną do rozpoznania przedmiotowej sprawy stanowią przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Kolegium przypomniało, że raport oddziaływania na środowisko, będący kluczowym dowodem w sprawie, jest jednym z najważniejszych elementów postępowania w sprawach "środowiskowych". Na podstawie tego dokumentu jest możliwe ustalenie wszelkich ewentualnych zagrożeń związanych z realizacją planowanej inwestycji. To na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek dokonania samodzielnej oceny, czy raport, który przedłożył inwestor jest zgodny z obowiązującymi przepisami, logiczny, spójny, nie zawierający błędów, czy też niedomówień.

Organ odwoławczy podkreślił, że tylko raport zawierający wszelkie wymagane ustawowo elementy może stanowić dowód w sprawie "środowiskowej". Wymagania formalne raportu zostały określone w art. 66 uioś. Ustawodawca (co znajduje również potwierdzenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym) przewidział w przepisie art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy, iż raport oddziaływania na środowisko powinien zawierać opis co najmniej trzech analizowanych wariantów realizacji planowanego przedsięwzięcia - wariant proponowany przez wnioskodawcę (wariant inwestorski), racjonalny wariant alternatywny oraz wariant najkorzystniejszy dla środowiska, a także uzasadnienie ich wyboru. Żaden ze wskazanych wariantów nie może być w raporcie pominięty, czy też przedstawiony w sposób skrótowy czy pozorny. W art. 66 ust. 1 pkt 6 uioś przewidziano, iż należy w raporcie określić przewidywane oddziaływania na środowisko w aspekcie każdego z analizowanych wariantów.

W przedmiotowej sprawie Kolegium uznając raport za niepełny kilkukrotnie wzywało inwestora do jego uzupełnienia w następującym zakresie kompletności raportu stanowiącego koronny dowód w rozpatrywanej sprawie. Organ wskazał w wezwaniach, że z rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2014 r., poz. 112), dopuszczalny poziom hałasu w środowisku powodowanego przez poszczególne grupy źródeł hałasu, z wyłączeniem hałasu powodowanego przez starty, lądowania i przeloty statków powietrznych oraz linie elektroenergetyczne wynika, że dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wynosi - dla pory dnia 50 dB, zaś dla pory nocnej 40 dB. Zarówno z przedłożonego raportu, jak i uzupełnienia do niego wynika, iż poziom hałasu na granicy działki inwestycyjnej w porze dziennej będzie wynosił od 35,7 dB do 51,8 dB, natomiast poziom hałasu przy budynku mieszkalnym będącym własnością skarżącej (na działce nr [...]) w porze dnia wyniesie 46,2 dB, zaś w porze nocy 39,4 dB. Na podstawie tak sformułowanych informacji nie da się ustalić, czy emisje hałasu generowanego przez planowane przedsięwzięcie nie przekroczą dopuszczalnych norm, tj. dopuszczalnego poziomu hałasu dla terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (także w wariancie proponowanym do realizacji przez inwestora). Teren chroniony akustycznie to cały teren zabudowy mieszkaniowej, nie zaś tylko budynek mieszkalny - dlatego też za niewystarczające należy uznać stwierdzenie, że przy ścianie budynku dopuszczalne poziomy hałasu nie zostaną przekroczone, konieczne jest bowiem ustalenie, czy owe dopuszczalne poziomy hałasu nie zostaną przekroczone dla całego terenu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (tj. cała działka wraz z zabudową). Organ zawarł także stwierdzenie, że wątpliwości organu odwoławczego wzbudziła także zaproponowana w wariancie alternatywnym (hodowla na płytkiej ściółce) ładowarka do codziennego zbierania obornika - w przypadku jej zastosowania emisje hałasu do środowiska zwiększyłyby się do poziomu mocy akustycznej 96,10 dB.. W raporcie nie przedstawiono, jaki poziom hałasu emitowałoby planowane przedsięwzięcie w wariancie alternatywnym na tereny chronione akustycznie (w tym działkę skarżącej), a tym samym, czy dopuszczalne poziomy hałasu nie zostaną przekroczone.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że zastosował się do wyrażonych w wyroku NSA zaleceń i przeprowadził postępowanie uzupełniające, tj. zwrócił się tak do organu I instancji - Wójta Gminy [...], jak i do inwestora o uzupełnienie materiału dowodowego (zastosowano wskazany przez Sąd tryb, o którym stanowi przepis art. 136 Kpa). Organ I instancji udzielił wszelkich niezbędnych wyjaśnień, natomiast inwestor, mimo że Kolegium kilkukrotnie kierowało do Niego wezwania (doręczone prawidłowo, o czym świadczą zwrotne potwierdzenia odbioru, podpisane osobiście przez inwestora oraz przez matkę inwestora, a więc dorosłego domownika) nie udzielił jakichkolwiek odpowiedzi, tj. nie uzupełnił na wezwanie organu odwoławczego raportu w żądanym zakresie. Organ odwoławczy nie mógł zatem jednoznacznie, bez jakichkolwiek wątpliwości stwierdzić, iż inwestycja, którą inwestor planuje zrealizować (rozbudowa budynku chlewnie z obsady 61,6 DJP do obsady 107,8 DJP na działce nr [...] położonej w [...]) istotnie będzie zgodna z wymogami ustawy (raport oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, a więc podstawowy, kluczowy dowód w sprawie pomimo wezwań nie została uzupełniony w żądanym zakresie).

Kolegium uznało zatem, iż zaskarżoną decyzję organu I instancji należało uchylić (gdyż niekompletny i budzący wątpliwości jest materiał dowodowy, na podstawie którego decyzja ta, tj. decyzja określająca środowiskowego uwarunkowania dla planowanej inwestycji została wydana) i odmówić określenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia. Wobec takiego rozstrzygnięcia Kolegium postanowiło nie odnosić się do zarzutów strony skarżącej.

M. Z. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżając w całości decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] i wniósł o jej uchylenie w całości.

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

a) naruszenie przepisu art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i prowadzenie postępowania administracyjnego nie w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa; brak ustalenia rzeczywistego i zgodnego z prawdą stanu faktycznego; prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania obywatela do organu administracji w związku z wydaniem decyzji nie w oparciu o przepisy prawa, a subiektywną ocenę stanu faktycznego zaprezentowaną przez A. S.;

b) naruszenie przepisu art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na dokonaniu oceny materiału dowodowego nie biorąc pod uwagę całokształtu okoliczności sprawy, w tym oparcie zaskarżonej decyzji wyłącznie na podstawie niczym niepopartych argumentów A. S., a nie na opiniach sporządzonych przez uprawnione osoby (raport oddziaływania na środowisko) oraz Organu (Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny i Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...]);

c) naruszenie przepisu art. 39, art. 40 i nast. k.p.a. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie i uznanie za doręczone korespondencji kierowanej do Skarżącego w dniach 25 września 2019 roku , 18 listopada 2019 roku i 4 lutego 2020 roku pomimo nieotrzymania ani razu przez Skarżącego zawiadomienia o kierowaniu do niego jakiejkolwiek korespondencji związanej z przedmiotową sprawą,

d) naruszenie przepisu art. 20 i 21 ust 1 Konstytucji RP w zw. z art. 140 k.c. poprzez ich niezastosowanie które doprowadziło do naruszenia prawa własności nieruchomości przysługujących Skarżącemu oraz ograniczenia jego podstawowych swobód zagwarantowanych w normach Konstytucyjnych.

e) Naruszenie przepisu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i uchylenie prawidłowo wydanej decyzji administracyjnej o ustaleniu środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia i przy spełnieniu wszelkich obligatoryjnych przesłanek prawem przewidzianych do wydania takiej decyzji jednocześnie Organ odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia;

f) naruszenie przepisu art. 66 ust. 1 pkt 5 lit a) ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (dalej ustawa) poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i stwierdzenie wad w wykonanym raporcie oddziaływania na środowisko podczas gdy brak jest takich wad, raport zawierał przedstawienie racjonalnego wariantu alternatywnego;

g) naruszenie przepisu art. 74 ust. 3 ustawy w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie polegające na przyjęciu za nieprawidłowo ustalony krąg stron postępowania, który został prawidłowo ustalony, ponieważ w kręgu oddziaływania przedsięwzięcia znajdują się wyłącznie nieruchomości sąsiednie;

h) naruszenie przepisu art. 74 ust. 3 w zw. z art. 49 k.p.a. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie i uznanie doręczenia zawiadomienia na rzecz Z. K. za wadliwe, podczas gdy w niniejszej sprawie wystarczające było obwieszczenie zawiadomień w sposób uregulowany w art. 49 k.p.a., a w przypadku doręczenia nie przez obwieszenie zostały spełnione wszelkie przesłanki art. 44 k.p.a. do uznania doręczenia Panu K. za prawidłowe;

i) naruszenie przepisu art. 80 ust. 1 w zw. z art. 71 § 1 ustawy poprzez ich niezastosowanie i uchylenie prawidłowo wydanej decyzji o środowiskowych warunkach realizacji przedsięwzięcia na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego;

Z ostrożności procesowej skarżący wniósł o przywrócenie terminu do uzupełnienia raportu oddziaływania na środowisko zgodnie z wezwaniami z 25 września 2019 r., 18 listopada 2019 r. i 4 lutego 2020 r., ponieważ bez swojej winy Skarżący nigdy nie otrzymał tych wezwań ani awiz na okoliczność pozostawienia korespondencji w zakresie przedmiotowej sprawy.

Jednocześnie wniósł o przyjęcie załączonego uzupełnienie raportu oddziaływania na środowisko i przeprowadzenie dowodu na okoliczność sporządzenia prawidłowego raportu oddziaływania na środowisko zgodnie z wymaganiami NSA i WSA, a co za tym idzie prawidłowości uprzednio wydanej [...] kwietnia 2018 r. decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że zaskarżona decyzja została wydana wyłącznie w związku z tym, iż nieprawidłowo doręczana korespondencja kierowana przez organ do skarżącego nie została nigdy doręczona do skarżącego, a co za tym idzie nie mógł on uzupełnić materiału dowodowego zgodnie ze wskazaniami z wyroku NSA.

To na organie administracji spoczywa obowiązek prawidłowego doręczania korespondencji kierowanej do skarżącego, a sam skarżący jako osoba najbardziej zainteresowana pozytywnym rozstrzygnięcie, gdyby otrzymał jakąkolwiek korespondencję lub awizo o jej pozostawieniu w urzędzie pocztowym, bezsprzecznie odebrałby ją i wykonał postanowienia organu.

Tym samym wniosek o przywrócenie terminu jest w pełni uzasadniony i konieczny, ponieważ naruszenie terminu nastąpiło bez winy skarżącego.

W trakcie postępowania administracyjnego uprawnione na podstawie art. 80 ust 1 pkt 1 i 2 ustawy organy pozytywnie zaopiniowały planowane przedsięwzięcie, a co za tym idzie w ocenie skarżącego brak jest podstaw do uchylenia prawidłowo wydanej decyzji ustalającej środowiskowych uwarunkowań planowanego przedsięwzięcia.

Organ nieprawidłowo zastosował i zinterpretował szereg przepisów wskazanych powyżej aktów prawnych, co doprowadziło organ do uchylenia prawidłowo wydanej decyzji administracyjnej wydanej przez Wójta Gminy [...]. Organ rażąco naruszył przepisy art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez oparcie swojej decyzji wyłącznie na głosie społeczeństwa, zupełnie pomijając raport oddziaływania na środowisko sporządzony przez profesjonalistę jak i opinie uprawnionych organów. Nie sposób stwierdzić, że raport został sporządzony nieprawidłowo. W szczególności należy zauważyć, iż art. 66 ust 1 pkt 5 lit a) wskazuje na przedstawienie alternatywnego rozwiązania realizacji planowanego przedsięwzięcia, który to został przedstawiony i w opinii osoby sporządzającej ten raport, takie alternatywne rozwiązanie jest mniej korzystne dla środowiska, a co za tym idzie wariant przedstawiony pierwotnie przez inwestora jest znacznie lepszym rozwiązaniem. Racjonalność tego raportu nie może być arbitralnie rozstrzygnięta przez organ, ponieważ ustawodawca nie przewidział takiej możliwości. Z raportu dobitnie wynika, iż koncepcja inwestora jest lepsza niż koncepcja alternatywna, nie mniej jednak obie koncepcje są racjonalne, tzw. mogą być zrealizowane ze względów technologicznych, technicznych, ekonomicznych i prawnych.

Wbrew wskazanym zarzutom wariant alternatywny przedstawiony w dokumentacji posiada cechy wyraźnie odróżniające go od wariantu zaproponowanego przez inwestora, bowiem wariantowano planowane rozwiązania technologiczne, tj. system hodowli. Możliwa byłaby także jego realizacji zarówno pod względem organizacyjnym, technologicznym czy finansowym.

Warto zauważyć, że planowane przedsięwzięcie jest przedsięwzięciem wysoko zaawansowanym technicznie oraz technologiczne i posiada szereg maszyn i urządzeń redukujących lub w ogóle niwelujących emisję hałasu do środowiska związanego z planowaną hodowlą. Powyższe podkreślone zostało w raporcie oddziaływania na środowisko oraz w opiniach i uzgodnieniach uprawnionych Organów. Dodatkowo w raporcie prawidłowo ustalono przypuszczalne normy hałasu oraz ich emisję do środowiska. Z dokumenty tego bezspornie wynika, iż emisja hałasu w wariancie inwestorskim jest znacznie niższa, niż w racjonalny wariancie alternatywnym, przez co wariant inwestorki jest znacznie lepszy dla środowiska i nie narusza żadnych norm. Przyjęcie terenu zabudowy jednorodzinnej zostało wykonane w oparciu o istniejące zabudowania, a nie można przypuszczać, że w przyszłości jakieś zabudowania typowo mieszkaniowe powstaną w najbliższym sąsiedztwie. Planowanie zabudowy mieszkaniowej na terenie zabudowy zagrodowej - typowo rolniczej - w ocenie skarżącego jest błędem. Organ drugiej instancji w żaden sposób nie wskazał, że dla przedmiotowych nieruchomości obowiązuje plan miejscowy przeznaczający je pod budownictwo mieszkaniowe, a co za tym idzie te twierdzenia organu są błędne.

Analizę akustyczną skorygowano w oparciu o wytyczne wskazane wezwaniem z 01.08.2016 r. Zgodnie z żądaniem wysuniętym pismem z dnia 01.08.2016 r. w obliczeniach emisji hałasu uwzględniono źródło budynek - tj. budynki inwentarskie. Wbrew wskazanym zarzutom uwzględniono odgłosy całodobowe zwierząt - z większą aktywnością w porze dnia - poziom dźwięku A wewnątrz budynku Lwew = 67 dB (odgłosy przyjęto jak dla innych budynków inwentarskich tabela nr 3.44 str. 136 oprać. Zintegrowane Zapobieganie i Kontrola Zanieczyszczeń Dokument Referencyjny o Najlepszych Dostępnych Technikach dla Intensywnego Chowu Drobiu i Świń - MINISTERSTWO ŚRODOWISKA, Warszawa 2005 r.). Przeprowadzono ponowne obliczenia z wykorzystaniem programu komputerowego LEQ Professional. Graficzne i tabelaryczne wyniki obliczeń zawarto w zał. nr 2 do uzupełnienia. W uzupełnieniu z grudnia 2016, w związku z wezwaniem Wójta Gminy [...] z dnia 02.12.2016 r. ponownie uzupełniono analizę akustyczną. W obliczeniach uwzględniono dodatkowo emisję hałasu z przeładunku pasz. Przeprowadzono ponowne obliczenia z wykorzystaniem programu komputerowego LEQ Professional.

Przesłany w załączeniu raport oddziaływania na środowisko stanowi uzupełnienie poprzednio złożonego raportu zgodnie z wytycznymi NSA.

Sądownictwo administracyjne wskazało zamknięty katalog sytuacji w których może dochodzić do odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, które to zdaje się organ II instancji chce przeforsować. Przesłanki odmowy zgody polegać przy tym mogą wyłącznie na: niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (art. 80 ust. 2 powyższej ustawy), odmowie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający (art. 80 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 77 ust. 1 tej ustawy), braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w innym wariancie proponowanym przez wnioskodawcę, w sytuacji, gdy organ skorzysta z możliwości określonej w art. 81 ust. 1 ustawy, wykazaniu znaczącego negatywnego oddziaływania na obszar Natura 2000 przy jednoczesnym braku spełnienia przesłanek z art. 34 u.o.p. (art. 81 ust. 2 ustawy), wykazaniu, że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza, przy jednoczesnym braku spełnienia przesłanek z art. 38j p.w. (art. 81 ust. 3 ustawy). Jeśli więc żadna z wymienionych wyżej okoliczności nie zachodzi, organ jest obowiązany do określenia środowiskowych uwarunkowań. Żadna z powyżej wskazanych okoliczności w niniejszej sprawie nie zachodzi, w związku z czym organ winien wydać decyzję zgodną z wnioskiem skarżącego.

Zaskarżone rozstrzygnięcie organu narusza w znaczny sposób podstawowe normy konstytucyjne. Normy te wskazują na ochronę prawa własności i możliwość jej dowolnego zagospodarowania o ile zagospodarowanie to nie narusza obowiązujących przepisów prawa. W związku z brakiem naruszenia jakichkolwiek przepisów prawa organ winien oddalić odwołanie i wydać środowiskowe uwarunkowania przedsięwzięcia, których to wydanie jest niezbędne do wykonania planowanej przez skarżącego inwestycji. Organ nieprawidłowo ustalił przesłanki do zastosowania przepisu art. 138 § 2 k.p.a., przez co naruszył ten przepis.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Uczestniczka postępowania A. S. w piśmie procesowym z 30 października 2020 r. wniosła o oddalenie skargi. W swoim stanowisku podniosła min., że przedstawiony przez inwestora raport nie zawiera szczegółowej i rzetelnej analizy zakresu emisji zanieczyszczeń do powietrza oraz zawiera braki w zakresie analizy oddziaływań akustycznych. Dodatkowo wskazał, że dołączenie przez inwestora na etapie postępowania sądowego dowodu w postaci uzupełnienia raportu jest spóźnione i nie może być brane pod uwagę przy ocenie decyzji organu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] lipca 2020 r. w przedmiocie uchylenia decyzji Wójta Gminy [...] z [...] kwietnia 2018 roku [...] i odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanej inwestycji nie narusza przepisów prawa, w stopniu który uzasadniałby konieczność wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego.

Dostrzeżone przez sąd naruszenie związane jest z nieuwzględnieniem przez organ odwoławczy wszystkich wad raportu przedstawionego przez inwestora, co jednak nie miało wpływu na wynik sprawy, ponieważ wskazane przez organ wątpliwości i wadliwość raportu w tym zakresie były wystarczające do oceny o braku możliwości wydania pozytywnej decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla planowanego przedsięwzięcia.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2018 r. poz. 2081) zwanej dalej ustawą lub ustawą u.o.u.i.ś., w brzmieniu sprzed wejścia w życie zmiany dokonanej ustawą z 9 października 2015 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r., poz.1936).

Według art. 6 ust. 2 ustawy zmieniającej do spraw wszczętych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1, dla których przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy przedłożono raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko lub wydano postanowienie określające zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, a więc pozytywna decyzja wskazująca, że planowane przez inwestora przedsięwzięcie może być realizowane na warunkach w niej określonych jest wydawana wówczas, gdy zostaną spełnione wymogi określone w art. 80 ust. 1 ustawy u.o.u.i.ś.

Stosownie do treści art. 80 ust. 1 ustawy jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę:

1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1;

2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko;

3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa;

4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone.

Według wymagań określonych przez ustawodawcę organ wydający decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach ma obowiązek wziąć pod uwagę m.in. ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

Organ wydający decyzję środowiskową opiera więc swoje ustalenia i oceny w zakresie wyznaczonym w art. 62 ust. 1 ustawy właśnie na treści raportu. Raport jest najważniejszym dowodem w sprawie i jego racjonalność, logiczność, obiektywizm przedstawionej przez inwestora argumentacji powinien być poddany wnikliwej analizie organu wydającego decyzję, w szczególności pod kątem zawartości wyszczególnionej w art. 66 ustawy. Raport powinien uwzględniać wszystkie potencjalne zagrożenia środowiskowe związane z realizacją planowanej inwestycji. Raport powinien być wszechstronnie przeanalizowany przez organ decyzyjny, a pojawienie się wątpliwości co do jego kompletności czy rzetelności ocen w nim przedstawionych zobowiązuje organ prowadzący postępowanie w pierwszej kolejności do uzupełnienia materiału dowodowego w celu rozważenia wszelkich niejasności w stanie faktycznym sprawy.

W ocenie sądu, inaczej niż zakłada skarżący, określone wprost w ustawie podstawy do odmowy wydania decyzji środowiskowej (art. 80 ust. 2, art. 81 ustawy) nie mają charakteru wyczerpującego. Dotyczą one przypadków, gdy decyzja negatywna wydawana jest mimo tego, że nie ma wątpliwości co do kompletności wniosku i stanowiącego jego podstawę raportu oddziaływania na środowisko. W przypadku więc, gdy ustalenia raportu są niekompletne i nie pozwalają wyjaśnić charakteru oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko (w każdym z trzech obowiązkowo przedstawianych wariantów), zachodzi zdaniem sądu samoistna przesłanka do odmowy wydania pozytywnej decyzji środowiskowej, jeżeli wnioskodawca nie uzupełni raportu na wezwanie organu.

Taki przypadek wystąpił w przedmiotowej sprawie. Inwestor co prawda uzupełniał raport na wezwania organu I instancji (przede wszystkim ze względu na braki raportu wskazane przez organ uzgadniający RDOŚ), jednak nie uczynił tego, gdy został wezwany do wyjaśnienia istotnych kwestii i uzupełnienia informacji, które organ odwoławczy uznał za niewystarczające do dokonania oceny oddziaływania na środowisko. Wątpliwości organu odwoławczego dotyczyły, i słusznie, oddziaływania akustycznego zarówno w wariancie inwestorskim, jak też w wariancie wskazanym przez inwestora jako alternatywny racjonalny wariant oddziaływania na środowisko.

Skarżący nie ma racji co do wiążącego charakteru uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez RDOŚ w takim znaczeniu, w jakim przedstawił to w stanowisku wyrażonym w skardze. Uzgodnienie ma charakter wiążący w odniesieniu do warunków określonych przez organ uzgadniający, które powinny znaleźć odzwierciedlenie w wydawanej pozytywnej decyzji. Nie oznacza jednak, że organ główny prowadzący postępowanie ocenowe z chwilą dokonania uzgodnienia przez RDOŚ traci swoje kompetencje do rozpatrzenia wniosku i samodzielnej oceny czy możliwe i dopuszczalne jest wydanie pozytywnej decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania. Takie rozumienie roli organu uzgodnieniowego jest sprzeczne z treścią przytaczanego art. 80 ust. 1 ustawy. Organ główny i właściwy do prowadzenia postępowania o ustalenie środowiskowych uwarunkowań jest upoważniony do samodzielnej oceny kompletności i merytorycznej zawartości raportu złożonego przez wnioskodawcę.

Stanowisko organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie w tym zakresie było więc słuszne i organ prawidłowo wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia raportu, zanim wydane zostało rozstrzygnięcie. W ocenie sądu tej konkretnej sprawie pozytywne stanowisko organu uzgodnieniowego nie mogło być traktowane jako rezultat wnikliwej analizy raportu.

Przedstawiony przez wnioskodawcę raport wraz z dokonanymi uzupełnieniami nie spełnia wszystkich obowiązkowych wymogów określonych w art. 66 ustawy, w związku z czym nie jest dokumentem wiarygodnym i mogącym stanowić podstawę oceny o zakresie i przewidywanych skutkach korzystania ze środowiska w wyniku realizacji planowanego przedsięwzięcia. Raport nie zawierał niebudzących wątpliwości informacji i obliczeń dotyczących oddziaływania akustycznego w wariancie inwestorskim. Zawarte w nim wnioski o braku negatywnego oddziaływania na teren zabudowy mieszkaniowej podlegający ochronie ograniczyły się do analizy oddziaływania opartej na wyniku uzyskanym przy ścianie budynku (z prawej strony), a pominęły zupełnie okoliczność, że ochronie akustycznej podlega cały teren zabudowy mieszkaniowej, nie zaś jedynie budynek mieszkalny. Pominięto w nich zatem potrzebę ustalenia oddziaływania akustycznego na całym chronionym terenie, mimo, że z mapy z zaznaczonymi izofonami oddziaływania wynikało, że na granicy z działką nr [...] oddziaływanie przekracza dopuszczalną normę 50 dB w ciągu dnia, jak też, że lewa strona budynku wyraźnie znajduje się między izofonami 55 i 50 dB (inaczej niż prawa strona budynku na mapie stanowiącej załącznik do uzupełnienia raportu, t. II)

Raport nie przedstawia także wariantu, który mógłby zostać oceniony jako racjonalny wariant alternatywny wobec wariantu inwestorskiego. Opis oddziaływania proponowanego przez inwestora jako alternatywnego wariantu realizacji przedsięwzięcia nie zawiera informacji na temat jego rzeczywistego oddziaływania, a tylko wyraża przekonanie inwestora, że z uwagi na konieczność użytkowania ładowarki do codziennego zbierania obornika nastąpiłby wzrost emisji hałasu, gdyż urządzenie wykazuje moc akustyczną na poziomie 96,10 dB. Organ odwoławczy trzykrotnie wzywał inwestora do uzupełnienia raportu wskazując na niedostateczność informacji zarówno dotyczącej wariantu inwestorskiego, jak też wątpliwości co do tego czy przedstawiony jako alternatywny wariant realizacji przedsięwzięcia, rzeczywiście może być za taki uznany, skoro przewiduje większe oddziaływanie akustyczne od wariantu inwestorskiego, którego oddziaływanie na teren chroniony tj. zabudowy mieszkaniowej również nie zostało rzetelnie przedstawione.

Organ słusznie zauważył, że teren chroniony akustycznie to cały teren zabudowy mieszkaniowej, a nie tylko budynek mieszkalny.

W art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska określono sześć rodzajów terenów faktycznie zagospodarowanych objętych ochroną akustyczną, dla których w rozporządzeniu wykonawczym określone zostały dopuszczalne poziomy hałasu z uwzględnieniem m.in. charakteru występującej na terenie zabudowy. Nie może być więc wątpliwości, że ochrona przed hałasem uzależniona jest przede wszystkim od zagospodarowania nieruchomości, a także od sposobu jej zagospodarowania.

Negatywne oddziaływanie na środowisko przed którym służy ochrona polega na oddziaływaniu przekraczającym standardy jakości środowiska, a więc w przypadku ochrony przed hałasem, na oddziaływaniu przekraczającym dopuszczalny poziom hałasu określony w rozporządzeniu Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku.

Przepisy ustawy mają na celu przyporządkowanie projektowanych terenów o różnych funkcjach lub różnych zasadach zagospodarowania do poszczególnych rodzajów terenów określonych w art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy (art. 114 ust. 1 ), ustalenie kryteriów tego przyporządkowania w przypadku występowania różnych funkcji na tym samym terenie (art. 114 ust. 2), ustalenie kryterium przyporządkowania do podlegających ochronie terenów, w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego (art. 115). W każdym z tych przypadków nie ma wątpliwości, że punktem odniesienia jest art. 113 ust. 2 pkt 1 ustawy i określona w tym przepisie zasada ochrony przed hałasem terenów faktycznie zagospodarowanych.

Według art. 115 ustawy w razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oceny, czy teren należy do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, właściwe organy dokonują na podstawie faktycznego zagospodarowania i wykorzystywania tego i sąsiednich terenów; przepis art. 114 ust. 2 stosuje się odpowiednio.

Dlatego wbrew twierdzeniu skarżącego i autora raportu nie może być wątpliwości, że ta część działki nr ew. [...], która stanowi teren zabudowy mieszkaniowej jest terenem chronionym akustycznie.

Zasadne były zastrzeżenia organu odwoławczego dotyczące zarówno braku opisu oddziaływania akustycznego w tym wariancie realizacji przedsięwzięcia, jak też wyrażona wątpliwość co do tego czy wariant ten nie doprowadzi do przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu, a tym samym czy można go uznać za racjonalny wariant alternatywny dla planowanego przedsięwzięcia. Organ odwoławczy ma rację, że tylko taki wariant, który jest możliwy do zrealizowania również z prawnego punktu widzenia, może stanowić racjonalny wariant alternatywny, który inwestor ma obowiązek przedstawić w raporcie. Wariant alternatywny ma przecież stanowić jedną z trzech opcji poddawanych analizie w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, spośród których właściwy organ dokonuje wyboru oceniając który wariant przedsięwzięcia może być realizowany.

Postępowanie w przedmiocie oceny oddziaływania na środowisko służy znalezieniu równowagi pomiędzy planowaną działalnością, a bezpieczeństwem środowiska. Przedstawienie rzetelnych informacji o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia służy oczywiście bezpieczeństwu środowiska, ale też wnioskodawcy, ponieważ ustalenie rzeczywistego oddziaływania na tym etapie tj. planowania dopiero przedsięwzięcia pozwala na określenie wymogów, które pozwolą wykluczyć lub ograniczyć negatywne oddziaływanie do poziomu akceptowalnego. Ujawnienie negatywnego oddziaływania dopiero w przyszłości może być z pewnością bardziej dolegliwe dla inwestora, aniżeli ustalenie warunków realizacji przedsięwzięcia w wariancie innym niż planowany przez niego. Wskazuje na to zakres odpowiedzialności określony w art. 363 i art. 364 ustawy Prawo ochrony środowiska, a więc wynikający z tych przepisów obowiązek ograniczenia oddziaływania na środowisko i jego zagrożenia, przywrócenia środowiska do stanu właściwego, czy też w skrajnych przypadkach wstrzymania działalności w zakresie, w jakim jest to niezbędne dla zapobieżenia pogarszaniu stanu środowiska.

Sąd wskazuje, że o braku rzetelności opracowanego raportu świadczy chociażby to, że autor raportu w jego ostatnim uzupełnieniu przedstawionym w toku postępowania (dowód z sierpnia 2017 r.) zawarł w istocie sprzeczne ze sobą wnioski. Autor raportu twierdzi, że wariant inwestorski nie będzie powodować przekroczenia dopuszczalnych normatywów immisji hałasu, zaś wariant alternatywny ze względu na pracę ładowarki będzie od niego pod tym względem mniej korzystny (str. 12-13 i 19 uzupełnienia raportu, t. III). Z kolei w dalszej części tego dokumentu twierdzi, że wariant inwestorski byłby korzystniejszy ze względu na oddziaływanie na ludzi (str. 29 uzupełnienia raportu, t. III), z drugiej zaś, że emisja hałasu dla wariantu alternatywnego byłaby niższa, jednak i tak byłyby dotrzymane normatywne wartości. Wydaje się więc, że sam autor raportu nie do końca wie, który wariant byłby korzystniejszy pod względem oddziaływania hałasowego na środowisko. Co więcej twierdzenia o oddziaływaniu na ludzi hałasu odnoszone są tylko do zabudowy zagrodowej, a niewątpliwie zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna jest zabudową najbliżej usytuowaną (działka nr [...]).

Złożony na etapie postępowania sądowego dowód w postaci kolejnego uzupełnienia raportu (sporządzonego w listopadzie 2020 r.) nie mógł wpłynąć na ocenę prawidłowości działania organu odwoławczego, ponieważ dokument ten został opracowany już po wydaniu decyzji przez organ odwoławczy, a więc nie był dowodem istniejącym w toku postępowania. Wbrew twierdzeniu skarżącego dowód ten utwierdza tylko w przekonaniu o braku rzetelności ocenianego przez organy raportu. Przedstawione w nim informacje i mapy odziaływania akustycznego przedstawiają inne dane, aniżeli zawarte w dotychczasowym raporcie dla wariantu inwestorskiego. Z kolei dane dla wariantu alternatywnego wskazują, że realizacja inwestycji w tym wariancie powodowałaby przekraczanie dopuszczalnych norm hałasu zarówno dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, jak też zabudowy zagrodowej. Oznacza to, że drugi z przedstawionych przez inwestora wariantów nie mógłby być uznany za racjonalny alternatywny wariant realizacji przedsięwzięcia, tym samym jest w rzeczywistości wariantem pozornym niemożliwym do wyboru przez organ właściwy do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

W ocenie sądu raport zawiera więcej nieprawidłowości, których analizą nie zajął się organ odwoławczy uznając, że wystarczające do podważenia jego prawidłowości są kwestie dotyczące oddziaływania akustycznego i niedostatecznych danych wskazujących możliwość realizacji wariantów inwestorskiego i alternatywnego. To jednak zdaniem sądu były wystarczające przyczyny do zakwestionowania prawidłowości raportu, wezwania inwestora do jego uzupełnienia i odmowy uwzględnienia jego wniosku, w sytuacji gdy inwestor nie wyjaśnił uzasadnionych merytorycznych wątpliwości opracowanego raportu.

Na marginesie tylko sąd wskazuje, że istotnym uchybieniem raportu i obowiązków inwestora było także to, że w raporcie nie przedstawiono również wariantu najkorzystniejszego dla środowiska, ponieważ jako taki inwestor wskazał własny, wybrany do realizacji wariant.

Zdaniem sądu również podjęta przez inwestora próba analizy oddziaływania odorowego została zawężona praktycznie do oceny oddziaływania zapachowego pojedynczych substancji złowonnych tj. amoniaku i siarkowodoru, których próg wyczuwalności związany jest z dosyć dużym stężeniem, jako substancji reprezentatywnych dla oceny tego oddziaływania, dla których możliwe jest również ustalenie dopuszczalnego stężenia zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu oraz zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu. Działalność polegająca na chowie tuczników należy do przedsięwzięć traktowanych jako emitujące substancje złowonne. W takim przypadku emisja dotyczy wielu (kilkudziesięciu, a nawet kilkuset substancji powodujących uciążliwość zapachową (patrz. opracowanie "Lista substancji i związków chemicznych, które są przyczyną uciążliwości zapachowej" opublikowane na stronie www.gov.pl/web/srodowisko/uciazliwosc-zapachowa; Zespół Autorski m.in. prof. dr hab. inż. J. Z. – Kierownik tematu). Należy podkreślić, że ustalone rozporządzeniem z dnia 26 stycznia 2010 r. wartości odniesienia dla 167 substancji, w tym amoniaku nie uwzględniają uciążliwości zapachowych takiego przedsięwzięcia. Dlatego to uwarunkowanie, jak też wieloskładnikowość i jednoczesne oddziaływanie zapachowe dużej ilości substancji wzajemnie na siebie wpływających, niekiedy o niewielkich stężeniach wyklucza rzetelność analizy odorowej zasygnalizowanej jedynie przez autora raportu. Co więcej autor raportu, ani też organ odwoławczy nie dostrzegli, że oddziaływanie odorowe przedsięwzięcia wiąże się z oceną wpływu na zdrowie ludzi rozumiane szerzej, aniżeli wyłącznie zdrowie fizyczne. Tak więc wykazywanie, że niektóre z substancji emitowanych przez planowane przedsięwzięcie, dla których przeprowadzono w raporcie modelowanie odziaływania, nie przekroczy dopuszczalnych według obowiązujących przepisów długoterminowych wartości odniesienia nie świadczy wcale o braku wpływu na zdrowie ludzi. Wskazywane poziomy stężeń dotyczą wartości, które nie powodują zatrucia organizmu ludzkiego, nie dotyczą zaś wpływu na stan psychiczny, który jest równoważnym aspektem zdrowia.

Brak norm na który powołano się w raporcie nie wyklucza możliwości analizy wpływu emitowanych substancji na środowisko według kryteriów i możliwości wynikających z aktualnego stanu wiedzy, istniejących opracowań naukowych i praktycznych, w tym analiz przeprowadzonych monitoringów istniejących już instalacji. Istnieją w Polsce i za granicą ośrodki badawcze, z których wiedzy i doświadczenia z zakresu modelowania oddziaływania tego rodzaju przedsięwzięć na środowisko potencjalny inwestor może skorzystać przy opracowywaniu tej części raportu. Co więcej inwestor prowadzi już tego rodzaju działalność, a zamierza powiększyć jej zakres do chowu 770 szt. tuczników. Nie ma więc żadnych przeszkód, by w raporcie przedstawił modelowanie oddziaływania oparte na rzeczywistych analizach z uwzględnieniem rozszerzonego zakresu działalności.

Niesłuszny jest stawiany przez skarżącego zarzut nieprawidłowego doręczenia trzykrotnie kierowanych do skarżącego przez organ odwoławczy wezwań (25.09.2019r., 18.11.2019r., 4.02.2020r.). Wezwania zostały skierowane na adres skarżącego (pod którym osobiście odebrał on decyzję organu I instancji) i odebrane przez dorosłego domownika, jego matkę. Skarżący nie wyjaśnia nawet na czym polegać miałoby naruszenie zasady doręczenia decyzji w tym przewidzianym w art. 43 k.p.a. trybie. Niezrozumiały jest zawarty w skardze do sądu sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków raportu, który ewentualnie mógł być złożony w toku postępowania w terminie wynikającym z art. 58 k.p.a. i na zasadach określonych w tym przepisie.

Niesłuszny jest podnoszony przez skarżącego zarzut nieprawidłowego ustalenia kręgu stron postępowania. Organ prawidłowo uznał za konieczny udział w postępowaniu właścicieli działek położonych za drogą gminną, gdyż materiał dowodowy w postaci mapy z zaznaczonymi izofonami oddziaływania akustycznego wskazuje na oddziaływanie akustyczne planowanej inwestycji także na te nieruchomości, na co pozwalały przepisy ustawy w brzmieniu znajdującym zastosowanie w niniejszej sprawie, nie określając w sposób wyraźny kręgu stron postępowania.

Niezrozumiały jest zarzut dotyczący uznania przez organ odwoławczy wadliwości powiadomienia o toczącym się postępowaniu jednej ze stron postępowania. Organ nie stwierdził takiego naruszenia wobec strony zmarłej w toku postępowania. Słusznie zauważył, że w miejsce zmarłego uczestnika w postępowaniu brali udział jego następcy.

Mając powyższe na uwadze sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a orzekł o oddaleniu skargi.