Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 254/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2022-06-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6334 Stypendia
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Uchylono decyzję
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. l, art. 53 ust. 6, art. 33 ust. 4 pkt 1
journal: Dz.U. 2021 poz 1100
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - t.j.
article: art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c, art. 200, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędzia WSA Krzysztof Armański (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] znak [...] w przedmiocie nieprzyznania stypendium w okresie odbywania stażu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; II. uchyla decyzję Starosty [...] z dnia [...] znak: [...]; III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz J. M. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 18.03.2022 r. znak: PSZ.IV.8641.13.2022 Wojewoda Świętokrzyski utrzymał w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Starosty Włoszczowskiego w dniu 21.01.2022 r., znak: DE.511.164.150999/0003.2022.MaI o uchyleniu we wznowionym postępowaniu decyzji w sprawie przyznania stypendium w okresie odbywania stażu i orzeczeniu o odmowie przyznania prawa do tego stypendium.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

J. M. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy we Włoszczowie w dniu 18.03.2021 r. i na mocy decyzji z tego samego dnia został uznany za osobę bezrobotną. W okresie posiadania statusu bezrobotnego został skierowany na staż w firmie Przedsiębiorstwo Wielobranżowe "Ś.". W związku z powyższym decyzją z 11.05.2021 r. przyznano mu prawo do stypendium od 4.05.2021 r. w okresie odbywania stażu w wysokości 1440 zł brutto miesięcznie.

W dniu 8.10.2021 r. Powiatowy Urząd Pracy we Włoszczowie (zwany dalej PUP) otrzymał do wiadomości zawiadomienie wydane z upoważnienia Marszałka Województwa Świętokrzyskiego adresowane do J. M. o zakończeniu postępowania prowadzonego w sprawie ustalenia prawa do zasiłku dla osób bezrobotnych. Ponadto 12.11.2021 r. do PUP wpłynęło pismo Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Kielcach. W powyższych dokumentach zawarto informację o tym, że J. M. w okresie od 18.03.2021 r. do 24.03.2021 r. był zgłoszony na terytorium Austrii do ubezpieczenia z tytułu wynagrodzenia za niewykorzystany urlop, co potwierdza dokument SED U002 - Przebieg ubezpieczenia.

W związku z powyższym organ I instancji postanowieniem z 7.12.2021 r. wznowił postępowanie administracyjne w sprawie uznania strony za osobę bezrobotną z dniem 18.03.2021 r., zakończone decyzją ostateczną wydaną z upoważnienia Starosty Włoszczowskiego z 18.03.2021 r.

Następnie decyzją z 17.12.2021 r. organ I instancji uchylił decyzję wydaną z upoważnienia Starosty Włoszczowskiego z 18.03.2021 w sprawie uznania J. M. za osobę bezrobotną oraz orzekł o odmowie uznania zainteresowanego z dniem 18.03.2021 r. za osobę bezrobotną.

Postanowieniem z 11.01.2022 r. organ I instancji wznowił postępowanie w sprawie przyznania stronie prawa do stypendium w związku z rozpoczęciem odbywania stażu od dnia 4.05.2021 r., zakończone decyzją ostateczną wydaną z upoważnienia Starosty Włoszczowskiego dnia 11.05.2021 r.

Mając na uwadze powyższe, decyzją z 21.01.2022 r. organ I instancji, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 i art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a., po wznowieniu postępowania objętego ww. postanowieniem z 11.01.2021 r., uchylił decyzję wydaną z upoważnienia Starosty Włoszczowskiego z 11.05.2021 r., na podstawie której przyznano J. M. prawo do stypendium od 4.05.2021 r. w okresie odbywania stażu, oraz orzekł o odmowie przyznania zainteresowanemu prawa do stypendium od 4.05.2021 r. w okresie odbywania stażu.

W odwołaniu od ww. decyzji J. M. wskazał, że wznowienie postępowania oraz uchylenie decyzji o przyznaniu stypendium stażowego jest przejawem zbytniego formalizmu i niezrozumienia istoty przepisu odnoszącego się do statusu bezrobotnego jak i wynagrodzenia w formie stypendium stażowego. Kwestionowany okres, tj. 18.03-24.03.2021 r., w którym teoretycznie strona miała ubezpieczenie, nie wpływa na jej status osoby bezrobotnej oraz jest bez znaczenia dla okresu pobierania stypendium stażowego tj. od 4.05.2021 r.

Organ odwoławczy, utrzymując w mocy zakwestionowaną decyzję, przytoczył art. 53 ust. 6 oraz art. 2 ust. 1 pkt. 2 lit. l ustawy z dnia 20.04.2021 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1100 ze zm.), zwanej dalej "ustawą" i podkreślił że strona, rejestrując się jako osoba bezrobotna, otrzymała "Informację dla osób rejestrujących się w Powiatowym Urzędzie Pracy". W tym zakresie pouczono stronę m.in. o tym, że status bezrobotnego może uzyskać osoba, która nie jest zatrudniona lub nie podlega na podstawie odrębnych przepisów obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników. Zainteresowany potwierdził podpisem zapoznanie się z treścią ww. informacji oraz otrzymanie jednego jej egzemplarza. Wojewoda stwierdził brak podstaw prawnych do zmiany lub uchylenia decyzji organu I instancji, wskazując że zarówno postanowienie dotyczące wznowienia postępowania w sprawie przyznania panu J. M. prawa do stypendium w związku z rozpoczęciem odbywania stażu od dnia 4.05.2021 r., zakończonego decyzją ostateczną z 11.05.2021 r. wydaną z upoważnienia Starosty Włoszczowskiego, jak i zakwestionowana odwołaniem decyzja organu I instancji są konsekwencją wcześniej wydanej decyzji z 17.12.2021 r. – która stała się prawomocna. W świetle obowiązującego prawa osobą bezrobotną nie może być osoba, która m.in. jest zatrudniona lub podlega na podstawie odrębnych przepisów obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników. Z akt sprawy wynika, że J. M. był zgłoszony na terytorium Austrii do ubezpieczenia z tytułu wynagrodzenia za niewykorzystany urlop w okresie od 18.03.2021 r. do 24.03.2021 r., a tym samym 18.03.2021 r. nie spełniał warunków, od których zależy status osoby bezrobotnej. Zgodnie z art. 1 lit. t rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (DZ.U. UE L 166 z dnia 30 kwietnia 2004 r. ze zm., DZ. Urz. UE Polskie wydanie specjalne rozdz. 5 t. 5 ze zm.), "okres ubezpieczenia" oznacza okresy składkowe, okresy zatrudnienia lub pracy na własny rachunek, tak jak je określa lub uznaje za okresy ubezpieczenia ustawodawstwo, w ramach którego zostały spełnione lub zostały uznane za spełnione, oraz wszelkie okresy traktowane, jako takie, o ile są uznane przez to ustawodawstwo za równorzędne z okresami ubezpieczenia. Natomiast zgodnie z art. 1 lit. u ww. rozporządzenia, "okres zatrudnienia" lub "okres pracy na własny rachunek" oznaczają okresy określone lub uznane za takie przez ustawodawstwo, w ramach którego zostały spełnione oraz wszelkie okresy z nimi zrównane, o ile są one uznane przez to ustawodawstwo za równorzędne z okresami zatrudnienia lub okresami pracy na własny rachunek. Oznacza to, że wszystkie okresy potwierdzone przez zagraniczną instytucję właściwą jako "okresy ubezpieczenia z tytułu zatrudnienia", należy uznać jako okresy zarówno zatrudnienia w danym państwie jak i podlegania w tym państwie ubezpieczeniu na wypadek bezrobocia, niezależnie od tego czy osoba faktycznie wykonywała pracę w tym państwie przez cały okres wskazany przez zagraniczną instytucję właściwą w stosownym dokumencie. Ponadto w myśl art. 5 lit. b ww. rozporządzenia w przypadkach, w których na podstawie ustawodawstwa właściwego państwa członkowskiego, zaistnieniu pewnych okoliczności lub zdarzeń przypisywane są określone skutki prawne, to państwo członkowskie uwzględnia podobne okoliczności lub zdarzenia zaistniałe w każdym państwie członkowskim tak jak gdyby miały one miejsce na jego własnym terytorium. Osoba wykonująca w danym państwie pracę najemną lub pracę na własny rachunek podlega wyłącznie ustawodawstwu tego państwa w zakresie zabezpieczenia społecznego (art. 11 ust. 3 lit. a ww. rozporządzenia). Oznacza to, że osoba, która jest uznawana za zatrudnioną w innym państwie członkowskim UE, nie może być jednocześnie uznana za osobę bezrobotną w Rzeczypospolitej Polskiej.

Odnosząc się do zarzutów odwołania wskazano, że kwestia związana z uchyleniem decyzji z 18.03.2021 r. (w sprawie uznania strony za osobę bezrobotną oraz odmowy uznania zainteresowanego z dniem 18.03.2021 r. za osobę bezrobotną) została rozstrzygnięta decyzją z 17.12.2021 r. i nie jest przedmiotem niniejszego postępowania, zatem nie podlega ona ocenie w toku niniejszego postępowania. W związku z nieskorzystaniem przez stronę z odwołania do Wojewody Świętokrzyskiego decyzja ta stała się ostateczna i prawomocna.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniósł J. M., zarzucając decyzji organu odwoławczego naruszenie:

1. art. 33 ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz z art. 2 ust. 1 pkt 37 i art. 2 ust. 1 pkt 43 ustawy, polegające na błędnym ustaleniu, że skarżący nie spełnia warunków do posiadania statusu osoby bezrobotnej, podczas gdy z ustalonego stanu faktycznego wynika, iż skarżący był osobą niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy a formalne ubezpieczenie społeczne było jedynie wynikiem wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystany urlop z poprzedniego stosunku pracy;

2. art. 33 ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 w zw. art. 53 ust. 6 ustawy poprzez błędną wykładnię przepisów i oparcie się jedynie na jej literalnym brzmieniu bez dokonania wykładni celowościowej skutkującej niezasadną odmową prawa do aktywizacji zawodowej osoby bezrobotnej;

3. przepisów prawa procesowego, tj. art. 80 w związku z art. 7 K.p.a. poprzez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, brak rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia i stwierdzenie, że fakt zgłoszenia do ubezpieczenia społecznego w okresie 18-24.03.2021 r. jest relewantny dla uchylenia decyzji z dnia 11.05.2021 r., bez ustalenia czy skarżący wykonywał rzeczywistą pracę i posiadał status osoby bezrobotnej w dniu podjęcia stażu;

4. art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. poprzez niezasadne wznowienie postępowania i uznanie, że sam fakt odprowadzenia składek na ubezpieczenie społeczne w okresie 18-24.03.2021 r. (dot. ekwiwalentu za niewykorzystany urlop) stanowi "istotną" nową okoliczność dla wydania decyzji w przedmiocie przyznania stypendium stażowego za okres od 4.05.2021 r., podczas gdy okoliczność podlegania ubezpieczeniu społecznemu na ponad miesiąc przed podjęciem stażu jest bez znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie;

5. art. 8 § 1 K.p.a. poprzez naruszenie zasady proporcjonalności w postaci nałożenia sankcji utraty statusu bezrobotnego z mocą wsteczną od 18.03.2021 r., co doprowadziło do uchylenia szeregu decyzji i odmowy prawa do stypendium stażowego wypłaconego od 4.05.2021 r., podczas gdy przejściowy okres posiadania ubezpieczenia społecznego nie powinien przekreślać działań skarżącego podjętych w związku z aktywizacją zawodową w okresie odbywania stażu.

Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie decyzji Wojewody Świętokrzyskiego w całości i umorzenie postępowania oraz o zasądzenie na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Okoliczności faktyczne w rozpatrywanej sprawie były niewątpliwe i bezsporne, zarówno w zakresie przyznania skarżącemu statusu bezrobotnego, odbycia przez niego stażu i pobierania z tego tytułu stypendium, jak i faktu, że po wydaniu decyzji w tym przedmiocie okazało się, iż J. M. w okresie od 18.03.2021 r. do 24.03.2021 r. był zgłoszony na terytorium Austrii do ubezpieczenia z tytułu wynagrodzenia za niewykorzystany urlop, co potwierdza dokument SED U002. Niespornym było również, że w dacie zarejestrowania, tj. w dniu 18.03.2021 r. skarżący nie był zatrudniony, a pracę na terytorium Austrii, z którym związana była wypłata ww. wynagrodzenia za niewykorzystany urlop, zakończył w grudniu 2020 r. (k. 34.1 i nast. akt postępowania). Spór zaistniał na gruncie oceny prawnej tych zdarzeń, tj. w świetle art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. l i art. 53 ust.6 ustawy. Zdaniem organów fakt podlegania ubezpieczeniu w okresie od 18.03.2021 r. do 24.03.2021 r. powodował konieczność pozbawienia statusu bezrobotnego od dnia 18.03.2021 r., a w konsekwencji stypendium związanego ze stażem odbywanym od 4.05.2021 r. Stanowisko to nie zasługuje na aprobatę.

Prawdą jest, że podleganie obowiązkowi ubezpieczenia społecznego stanowi o braku wypełnienia warunków pozwalających na uznanie za osobę bezrobotną (art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. l ustawy). Tym samym, gdy decyzja w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną stanie się ostateczna, następcze ustalenie, że wnioskujący o przyznanie tego rodzaju statusu był w chwili rejestracji objęty ubezpieczeniem społecznym z tytułu wypłacanego w innym państwie wynagrodzenia (ekwiwalentu) za niewykorzystany urlop, niewątpliwie stanowi nową istotną okoliczność w sprawie, nieznaną organowi w chwili wydania decyzji, uprawniającą do wznowienia postępowania. Nie ulega zatem wątpliwości, że organ I instancji zasadnie wznowił postępowanie na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. w przedmiocie statusu bezrobotnego. Okoliczność podlegania ubezpieczeniu społecznemu na terenie innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej od dnia 18.03.2021 r. (zarazem dzień rejestracji skarżącego i wydania decyzji w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną), nieznana organowi w dniu orzekania w przedmiocie statusu bezrobotnego, stanowiła nową okoliczność faktyczną istniejącą w dniu wydania decyzji, a jednocześnie nieznaną organowi orzekającemu. Informację w tym przedmiocie organ ten powziął dopiero na podstawie pism z 7.10.2021 r. i 10.11.2021 r.

Nie można jednak podzielić stanowiska organu, że w zaistniałej sytuacji zasadnym było pozbawienie skarżącego statusu bezrobotnego także za okres po 24.03.2021 r., a zatem w czasie kiedy nie podlegał on już ubezpieczeniu społecznemu z tytułu pobierania wynagrodzenia za niewykorzystany urlop, a w konsekwencji brak było tej negatywnej przesłanki dla uznania go za bezrobotnego, przewidzianej w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. l ustawy. Brak jest podstaw do przyjęcia, że skarżący w czasie gdy doszło do jego rejestracji, a następnie rozpoczęcia stażu i pobierania z tego tytułu stypendium, posiadał wiedzę o tym, że taka okoliczność zaistniała. Jak oświadczył w skardze, podpisując oświadczenie o niepodleganiu ubezpieczeniu społecznemu nie miał świadomości, że zostanie mu wypłacone jednorazowe świadczenie, od którego zostaną odprowadzone składki na ubezpieczenie w Austrii. Z akt sprawy wynika, że pismo Marszałka Województwa Świętokrzyskiego w tym przedmiocie, kierowane do skarżącego, pochodzi dopiero z 7.10.2021 r. Skarżący zatem rejestrując się i przystępując do stażu nie miał żadnego wpływu na to, że w Austrii będzie podlegał ubezpieczeniu akurat za okres 18-24.03.2021 r. Jak słusznie podnosi, gdyby posiadał wiedzę w tym przedmiocie, zarejestrowałby się po dniu 25.03.2021 r. Nie ulega zaś wątpliwości, że począwszy od 4.05.2021 r. faktycznie odbył staż, na który został skierowany, i otrzymał z tego tytułu stypendium.

Zgodzić się zatem należy ze skarżącym, że pozbawienie go statusu bezrobotnego za okres od 25.03.2021 r., a w konsekwencji stypendium za okres odbytego stażu, w sytuacji gdy tylko przez 7 dni podlegał ubezpieczeniu społecznemu, na co nie miał wpływu i o czym w czasie rejestracji nie wiedział, jest nieadekwatne do celu, jaki powinien zostać osiągnięty w wyniku podjęcia decyzji na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy. Orzeczenie o utracie statusu bezrobotnego z datą wsteczną za cały okres po 18.03.2021 r. pozbawia skarżącego możliwości ponownej rejestracji z datą wsteczną, ale także pozbawia prawa do zabezpieczenia społecznego, narażając obywatela na ujemne konsekwencje jakie z tego wynikają, łącznie z obowiązkiem zwrotu pobranego stypendium. Taka sytuacja narusza cele ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, jakimi są łagodzenie skutków bezrobocia i aktywizacja zawodowa bezrobotnych. Organy administracji winny nie tylko opierać się na literalnym brzmieniu regulacji ustawowych, ale również kierować się wykładnią celowościową i funkcjonalną przepisów ustawy o promocji zatrudnienia, których celem jest właśnie łagodzenie skutków bezrobocia. Organ działając w trybie wznowienia postępowania w sprawie dotyczącej przyznania stronie statusu osoby bezrobotnej, nie może tej sprawy administracyjnej załatwić tylko w sposób częściowy, polegający na rozstrzygnięciu o odmowie przyznania statusu. Jeżeli ze zgromadzonego materiału dowodowego wynikało z jaką datą żądający rejestracji nabył kwalifikacje z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy, to należało o tym rozstrzygnąć w granicach wznowionego postępowania stosując w tym celu przepisy dotyczące sprawy rejestracji osób bezrobotnych w postaci art. 33 ust. 1 i 2 ustawy. Celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości zakończonego postępowania zwykłego, ustalenie, czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, oraz w razie stwierdzenia określonej wadliwości decyzji dotychczasowej doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy, w tym wypadku o przyznaniu statusu osoby bezrobotnej w momencie spełnienia przesłanek w tym zakresie. Instytucja wznowienia postępowania nie może skutkować - w przypadku uchylenia decyzji dotychczasowej - pozbawieniem strony skarżącej uprawnień za cały okres, w tym także ten gdy strona spełniała materialnoprawne warunki do ich przyznania. Istotą sprawy dotyczącej statusu bezrobotnego nie było tylko i wyłącznie rozstrzygnięcie, czy skarżący w stanie prawnym i faktycznym istniejącym w dniu 18 marca 2021 r. spełniał przesłanki uznania za bezrobotną, ale czy może być - a jeżeli tak - to z jaką datą, uznany za osobę bezrobotną (por. wyrok WSA w Rzeszowie z 7.02.2019 r., sygn. II SA/Rz 1277/18, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 8.07.2015 r., sygn. II SA/Bd 385/18). Wszak art. 151 ust. 1 pkt 2 K.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Wobec tego organ I instancji orzekając w decyzji z dnia 17.12.2021 r. wyłącznie o odmowie przyznania skarżącemu statusu osoby bezrobotnej z dniem 18.03.2021 r., nie orzekł o całości sprawy dotyczącej rejestracji w sytuacji gdy wnioskodawca posiadał cechy pozwalające nabyć mu ten status, tylko w innym okresie czasowym, niż orzekł pierwotnie organ zatrudnienia.

Zgodnie z art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Określenie "sprawa, której dotyczy skarga" oznacza sprawę w znaczeniu materialnoprawnym a nie tylko procesowym. Sąd administracyjny jest władny do skorzystania z uprawnień określonych w tym przepisie, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy i powinien z urzędu rozpatrzyć, czy zachodzą przesłanki uzasadniające zastosowanie ww. przepisu. Celem kontroli przeprowadzanej przez sąd administracyjny jest bowiem doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem, dlatego sąd jest władny wyciągnąć przewidziane prawem konsekwencje do wszystkich wydanych aktów prawnych i czynności w sprawie (por. wyroki WSA w Krakowie z 3.12.2018 r., sygn. III SA/Kr 1009/18, z 22.09.2016 r., sygn. III SA/Kr 440/16 i powołane tam odesłania).

W zaistniałej sytuacji, ze wskazanych wyżej powodów, na podstawie powyższego przepisu – orzekając w granicach sprawy – Sąd dostrzegł konieczność wyeliminowania z obiegu prawnego decyzji Starosty Włoszczowskiego z dnia 17.12.2021 r., orzekającej po wznowieniu postępowania o uchyleniu decyzji Starosty w sprawie uznania skarżącego za osobę bezrobotną z dniem 18.03.2021 r. i o odmowie uznania go za osobę bezrobotną z tym dniem. Orzeczenie w tym przedmiocie zawarto w punkcie II wyroku. W ocenie Sądu decyzja o utracie przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej i późniejsza, zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja o odmowie przyznania skarżącej prawa do stypendium, są decyzjami wydanymi w granicach sprawy, której dotyczy skarga, w rozumieniu art. 135 p.p.s.a. Obydwa te rozstrzygnięcia są konsekwencją zaistnienia tej samej przyczyny faktycznej, powodującej zdaniem organów konieczność pozbawienia skarżącego statusu osoby bezrobotnego i w konsekwencji prawa do stypendium w związku z odbywaniem stażu, na który został skarżący skierowany jako osoba bezrobotna. Postępowanie zakończone decyzją zaskarżoną i postępowanie zakończone decyzją o utracie przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej prowadzone były w granicach tej samej sprawy administracyjnej w znaczeniu materialnoprawnym i relacja między tymi postępowaniami zobowiązywała Sąd orzekający w niniejszej sprawie do podjęcia środków, o których mowa w art. 135 p.p.s.a.

Skoro zaś utrzymane w mocy zaskarżoną decyzją rozstrzygnięcie Starosty o uchyleniu – w wyniku wznowienia postępowania – decyzji z 11.05.2021 r., na podstawie której przyznano J. M. prawo do stypendium od 4.05.2021 r. w okresie odbywania stażu, oraz o odmowie przyznania zainteresowanemu prawa do stypendium od 4.05.2021 r. w okresie odbywania stażu, było konsekwencją wydania decyzji z 17.12.2021 r., zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji również musiały zostać uznane za naruszające prawo, a konkretnie art. 53 ust. 6 ustawy. Skoro bowiem – zdaniem Sądu – organ winien był orzec nie tylko o odmowie przyznania skarżącemu statusu osoby bezrobotnej z dniem 18.03.2021 r., ale także rozstrzygnąć czy może on być - a jeżeli tak to z jaką datą - uznany za osobę bezrobotną (z uwzględnieniem faktu, że skarżący od 25.03.2021 r. nie podlegał już ubezpieczeniu społecznemu), ma to bezpośredni wpływ na uprawnienie do stypendium w związku z podjęciem stażu od dnia 4.05.2021 r., a tym samym na orzeczenie wydane w tym przedmiocie po wznowieniu postępowania.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt I i II sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a. Rozpoznając sprawę ponownie organy uwzględni powyższą argumentację i wskazania prawne Sądu.

O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt II wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Na zasądzone koszty składa się wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika w kwocie 480 zł według stawek przyjętych na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 265).