Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 398/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2017-01-20 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 par 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielko-polskim - Zbigniew Kruszewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 stycznia 2017 r. wniosku R.S. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi R.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień 2009 roku postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

W skardze na decyzję wskazaną w sentencji postanowienia skarżący zawarł wniosek o ustanowienie adwokata, a w formularzu złożonym w odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia braku formalnego tego wniosku wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych. Ostatecznie uznano, że żądał prawa pomocy w zakresie całkowitym.

W oświadczeniu o sytuacji rodzinnej i majtku poinformował wyłącznie, że mieszka sam, nie ma majątku, jest biedny, chory i ma "milion długu".

Wobec uznania, że treść oświadczenia o majątku i dochodach nie jest wystarczająca do ustalenia sytuacji majątkowej skarżącego, wezwano go, by w terminie 7 dni złożył dodatkowo dokumenty potwierdzające jego sytuację materialną (wyciągi z rachunków bankowych, zeznania podatkowe, dokument potwierdzający wysokość i źródło dochodów) oraz informacji czy jest żonaty, a w takiej sytuacji również dokumenty dotyczące źródła i wysokości dochodów żony.

Pismo sądowe zawierające wezwanie wysłano na adres skrytki pocztowej wskazany przez skarżącego jak adres do doręczeń, lecz wobec nieodebrania przesyłki, po dwukrotnym awizo (w dniach 27.12.2016 r. i 04.01.2017 r.) w dniu 11.01.2017 r. operator pocztowy zwrócił ją do tut. sądu.

Do dnia posiedzenia niejawnego nie wpłynęły jednak żądane dokumenty i oświadczenia.

W tym stanie rzeczy należało stwierdzić, co następuje.

Wniosek skarżącego nie zasługiwał na uwzględnienie w jakiejkolwiek części.

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 poz. 718 - dalej cyt. jako "p.p.s.a.") prawo pomocy w zakresie całkowitym, czyli takim, jakiego przyznania domagał się skarżący, przysługuje w razie wykazania, że osoba występująca z wnioskiem nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

W złożonym wniosku o przyznanie prawa pomocy, skarżący oświadczył, że nie ma pieniędzy, jest zadłużony i chory.

Na podstawie art. 255 p.p.s.a. wezwano go zatem do przedstawienia dokumentów obrazujących jego sytuację majątkową, a wymienionych we wcześniejszym fragmencie uzasadnienia.

Wprawdzie pismo zawierające wezwanie nie zostało skarżącemu fizycznie doręczone, lecz, jak wskazują zapisy na treści przesyłki poczynione przez pracowników operatora pocztowego, wobec niepodjęcia przez skarżącego przesyłki prawidłowo awizowanej (w dn. 27.12.2016 r. i 04.01.2016 r.) pod adresem skrytki pocztowej wskazanej przez skarżącego jako adres do doręczeń, po upływie 14 dni od pierwszego awizo, przesyłkę zwrócono sądowi. Stąd wezwanie należało uznać za prawnie skuteczne z upływem tego terminu (art. 73 § 4 p.p.s.a.). Od dnia 11.01.2017 r. rozpoczął zatem bieg siedmiodniowego terminu wyznaczonego na złożenie żądanych dokumentów i oświadczeń. Termin upłynął bezskutecznie z dniem 18.01.2017 r.

Ponieważ skarżący nie zastosował się do wezwania, brak jest dowodów potwierdzających deklarację o niemożności sfinansowania udziału w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Za wystarczająca podstawę do przyznania prawa pomocy nie może być bowiem uznana informacja zawierająca wyłącznie hasłowe oświadczenie że skarżący jest biedny, chory i ma milion długu. Nie można bowiem w oparciu o nią poczynić konkretnych ustaleń co do stanu rodzinnego i majątkowego skarżącego.

Tymczasem, jak wskazano wcześniej, warunkiem przyznania prawa pomocy jest wykazanie przesłanek prawa pomocy. Skarżący nie spełnił tego wymogu, więc jego wniosek nie mógł zostać uwzględniony. Dlatego postanowiono jak w sentencji (art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).