Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1427/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6203 Prowadzenie aptek i hurtowni farmaceutycznych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Farmaceutyczny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 129 par. 2, art. 134
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2012 r. sprawy ze skargi A. G. na postanowienie Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Farmaceutyczny (w skrócie: GIF) postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r., nr [...] po rozpatrzeniu odwołania A. G. (zwanej dalej "skarżącą") prowadzącej aptekę ogólnodostępną o nazwie "C.", zlokalizowaną w R. przy ul. W. od decyzji Nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w [...] (w skrócie: [...] WIF) z dnia [...] sierpnia 2011 r. w przedmiocie nakazu zaprzestania sprzedaży produktów leczniczych zawierających pseudoefedrynę grupom pacjentów, gdy sprzedaż taka wzbudza podejrzenie, iż leki te mogą być wykorzystane w celach innych niż lecznicze, stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Do wydania niniejszego postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. [...] WIF nakazał skarżącej zaprzestać sprzedaży produktów leczniczych zawierających pseudoefedrynę grupom pacjentów, gdy sprzedaż taka wzbudza podejrzenie, iż leki te mogą być wykorzystane w celach innych niż lecznicze.

Decyzja ta została doręczona skarżącej w dniu [...] sierpnia 2011 r. za potwierdzeniem odbioru.

W dniu [...] września 2011 r. do [...] WIF wpłynęło pismo skarżącej z dnia [...] [...] września 2011 r. nadane w urzędzie pocztowym również w dniu [...] września 2011 r., skierowane do [...] WIF, z którego wynikało, że skarżąca nie zgadza się z uzasadnieniem powyższej decyzji.

[...] Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny potraktował powyższe pismo jako odwołanie od powyższej decyzji i przesłał wraz z aktami sprawy do GIF.

Główny Inspektor Farmaceutyczny, po zapoznaniu się z zebraną w niniejszej sprawie dokumentacją postanowieniem z dnia [...] września 2011 r., nr [...] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

W wyniku skargi A. G. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 lutego 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 2316/11 uchylił zaskarżone postanowienie i stwierdził, iż nie podlega wykonaniu.

Sąd podkreślił, że w myśl art. 127 § 1 w zw. z art. 129 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), dalej: "k.p.a." odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia stronie decyzji. Warunkiem merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ odwoławczy jest w pierwszej kolejności stwierdzenie, że odwołanie w sprawie jest dopuszczalne oraz, że zachowany został termin do jego wniesienia. Dokonując ustaleń w tym zakresie organ winien wziąć pod uwagę i rozważyć wszystkie okoliczności istotne z punktu widzenia konieczności dokonania takiej oceny. Zgodnie bowiem z art. 134 k.p.a. niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do jego wniesienia skutkuje wydaniem przez organ odwoławczy w tym przedmiocie postanowienia, które jest ostateczne i zamyka tym samym drogę do ponownego rozpoznania sprawy zakończonej rozstrzygnięciem organu I instancji. Przesłankę wydania w trybie art. 134 k.p.a. postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania stanowi ustalenie nie tylko faktu złożenia odwołania po upływie okresu czternastu dni od daty doręczenia stronie decyzji organu I instancji, ale również ustalenie braku wniosku (prośby) o przywrócenie uchybionego terminu bądź wydania postanowienia odmawiającego przywrócenia tego terminu. W razie wniesienia odwołania z uchybieniem terminu oraz prośby o jego przywrócenie, postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania organ odwoławczy może wydać dopiero po ostatecznym rozpatrzeniu złożonej przez stronę prośby o przywrócenie terminu. Ewentualne postanowienie o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania wyłącza bowiem dopuszczalność wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu.

Sąd zwrócił uwagę, że z treści pisma skarżącej z dnia [...] września 2011 r. wynikało, że skarżąca nie zgadzała się z rozstrzygnięciem organu I instancji, jak również wskazywała w tym piśmie na okoliczności, z powodu których uchybiła terminowi do wniesienia odwołania. Organ odwoławczy błędnie przyjął, że pismo to stanowi w istocie tylko i wyłącznie odwołanie od decyzji organu I instancji, które zostało złożone z naruszeniem terminu, o którym mowa w art. 129 k.p.a. W ocenie Sądu pismo to zawierało w swojej treści, oprócz odwołania, wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, jak również realizowało obowiązek wskazany w art. 58 § 2 k.p.a., to jest dopełniało czynność, dla której określony był termin. Organ II instancji, w przypadku powzięcia wątpliwości, co do dalszego toku postępowania, winien był zwrócić się do skarżącej o wyjaśnienie i sprecyzowanie charakteru, złożonych przez nią pisma, a zwłaszcza zawartych w nich żądań, czego jednak w tej sprawie nie uczynił, wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 7 k.p.a.

Tym samym, wobec złożonej przez skarżącą prośby (wniosku) o przywrócenie terminu, nieuprawnionym było wydanie postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Organ bowiem zobowiązany był przed wydaniem przedmiotowego postanowienia do rozpatrzenia wniosku strony o przywrócenie terminu i w zależności od wyniku tego postępowania dopiero uprawniony był do rozstrzygnięcia kwestii terminowości wniesienia odwołania.

Główny Inspektor Farmaceutyczny postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r.,

nr [...] odmówił skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

Następnie Główny Inspektor Farmaceutyczny postanowieniem także z dnia [...] maja 2012 r., nr [...] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia powołał art. 134 k.p.a. w zw. z art. 129 § 2 k.p.a. i art. 153 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej jako: "p.p.s.a.". Rozstrzygnięcie to było konsekwencją postanowienia tego organu odmawiającego przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

Na postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła A. G. Zarzuciła rozstrzygnięciu naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, to jest art. 134 k.p.a. poprzez bezzasadne stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Uznała, że organ bezzasadnie odmówił jej przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, nie wyjaśniając szeregu okoliczności związanych z doręczeniem decyzji, czego następstwem było wydanie zaskarżonego postanowienia.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Główny Inspektor Farmaceutyczny w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Analogiczne unormowanie zawiera art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), który stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Stosownie do unormowania zawartego w art. 145 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1. uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

2. stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) lub w innych przepisach,

3. stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

W następstwie rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, nie będąc ograniczonym zarzutami i wnioskami skargi oraz przywołaną podstawą prawną

(art. 134 § 1 p.p.s.a.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się w zaskarżonym postanowieniu opisanych powyżej uchybień, a tym samym wobec nieuwzględnienia skargi oddalił ją na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Podstawą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie są przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Stosownie do art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie od decyzji organu administracji pierwszej instancji wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia stronie decyzji. Uchybienie terminu do wniesienia odwołania ma miejsce wówczas, gdy odwołanie zostanie złożone po upływie - przewidzianego w tym przepisie - czternastodniowego terminu. Każde, nawet nieznaczne przekroczenie tego terminu stanowi jego uchybienie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 listopada 1996r., sygn. akt SA/Łd 2665, Biul. Skarb. 1997, nr 5, s. 32 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 1995 r., sygn. akt SA/Gd 2865/94, Lex nr 26997).

Uchybienie terminu jest okolicznością obiektywną i w razie jego stwierdzenia organ odwoławczy nie ma innej możliwości działania, jest związany treścią

art. 134 k.p.a.

W kontrolowanej sprawie skarżąca odebrała w dniu [...] sierpnia 2011 r. decyzję [...] WIF z dnia [...] sierpnia 2011 r. Zatem termin do wniesienia odwołania upływał w dniu [...] września 2011 r. Skarżąca zaś odwołanie złożyła w dniu [...] września 2011 r. (data nadania przesyłki w urzędzie pocztowym, k. – 617, 619 akt adm.).

Wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania został prawidłowo załatwiony odmownie przez GIF postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r.

W tej sytuacji, organ prawidłowo uznał, że skarżąca złożyła odwołanie z przekroczeniem czternastodniowego terminu do jego wniesienia i na mocy art. 134 k.p.a. stwierdził uchybienie do wniesienia tego odwołania postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r.

Wobec powyższego Sąd nie dopatrzył się aby stan faktyczny został ustalony z naruszeniem przepisów postępowania, jak i aby również organ nieprawidłowo zastosował przepisy dotyczące doręczenia oraz wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.

Z powyższych względów na mocy art. 151 p.p.s.a., uznając skargę za nieuzasadnioną, oddalił ją.