Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 981/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-09-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 53 ust. 4 pkt 8
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędzia WSA Anna Szymańska, Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2011 r. sprawy ze skargi D. T. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] września 2009 r. nr [...]


UZASADNIENIE

IV SA/Wa 981/11

UZASADNIENIE

Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") postanowieniem z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej "GDOŚ"), po rozpatrzeniu zażalenia D. T. (dalej "skarżącej") na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w S. (dalej "RDOŚ") z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji ustalającego warunki zabudowy, uchylił postanowienie RDOŚ i odmówił uzgodnienia warunków zabudowy.

Zaskarżone postanowienie GDOŚ zapadało w następującym stanie faktycznym:

Skarżąca wniosła do Wójta Gminy M. (dalej "Wójta") o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu sześciu budynków rekreacji indywidualnej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce nr [...] obręb M., gmina M.

Pismem z dnia [...] lipca 2009 r. Wójt zwrócił się do RDOŚ z wnioskiem o uzgodnienie projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla planowanej inwestycji.

Postanowieniem z dnia [...] września 2009 r. RDOŚ orzekł o nieuzgodnieniu planowanej inwestycji.

Skarżąca wniosła do GDOŚ zażalenie na postanowienie RDOŚ.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] marca 2011 r. GDOŚ orzekł, jak wskazano na wstępie.

Uzasadniając własne rozstrzygnięcie, GDOŚ wskazał w szczególności, co następuje:

Teren inwestycji znajduje się w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] (dalej "Obszar"), który jest przedmiotem regulacji Uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] września 2009 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu (dalej "uchwały Sejmiku"). W dacie orzekania w sprawie przez RDOŚ obowiązującym aktem w tym

zakresie było rozporządzenie Nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] marca 2005 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu (dalej "rozporządzenie Wojewody").

Trafnie stwierdził w pierwszej instancji RDOŚ, że realizacja inwestycji naruszy co najmniej dwa zakazy obowiązujące w Obszarze, tj. zakaz zmiany ukształtowania terenu oraz zakaz zmiany stosunków wodnych.

Teren inwestycji obejmuje według ewidencji gruntów łąki trwałe klasy ŁIV oraz rowy W. Od strony północnej do działki przylegają zarośla wierzbowe i trzcinowiska, a od strony wschodniej do działki przylega rów melioracyjny oraz zwarte trzcinowisko. Od strony zachodniej teren inwestycji graniczy z działką nr [...], zabudowaną dwoma domkami rekreacyjnymi.

Położenie terenu inwestycji w otoczeniu zwartych kompleksów trzcinowisk oraz zarośli wierzbowych świadczy o tym, że planowana inwestycja powstałaby na terenie podmokłym, na którym bez konieczności wykonania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu oraz dokonania zmiany stosunków wodnych nie byłoby możliwe wprowadzenie zabudowy.

Z akt sprawy wynika, że na teren inwestycji nawieziono gruz, następnie przykryty ziemią. W ten sposób zamierzano doprowadzić teren inwestycji do stanu, w którym możliwe będzie zrealizowanie zabudowy. Działaniami tymi trwale zniekształcono rzeźbę terenu oraz zmieniono stosunki wodne, naruszając tym samym zakazy obowiązujące w Obszarze. Fakt ten potwierdza wyrok nakazowy Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] kwietnia 2010 r., sygn. akt [...]. Wykonanie tych prac przez skarżącą potwierdza, że bez tych działań nie jest możliwe zrealizowanie planowanej inwestycji, a co za tym idzie nie jest możliwa realizacja inwestycji bez naruszenia zakazów obowiązujących w Obszarze.

W świetle utrwalonego orzecznictwa sądowoadministracyjnego organ odwoławczy zobowiązany jest do uwzględnienia stanu prawnego obowiązującego w dacie, w której orzeczenie odwoławcze zostaje wydane. W przypadku zmiany stanu prawnego, do której dochodzi w okresie pomiędzy wydaniem orzeczenia pierwszoinstancyjnego a przed wydaniem orzeczenia odwoławczego, organ odwoławczy ma obowiązek stosować nowe regulacje, o ile nic innego nie wynika z przepisów przejściowych.

Zmiana przepisów prawa, o której mowa powyżej wystąpiła w niniejszej sprawie, albowiem rozporządzenie Wojewody z dnia [...] marca 2005 r., w oparciu o które orzekał RDOŚ, zostało zastąpione uchwałą Sejmiku z dnia [...] września 2009 r. W toku kontroli instancyjnej doszło zatem do zmiany przepisów prawa materialnego regulujących zakazy obowiązujące w Obszarze.

Powyższa zmiana nie podważa trafności ustaleń RDOŚ, albowiem nowy stan prawny, podobnie jak i stary przewiduje ochronę nieruchomości znajdujących się w Obszarze przed pracami ziemnymi trwale zniekształcającymi rzeźbę terenu oraz zmianą stosunków wodnych.

Wskazane wcześniej nielegalne działania skarżącej podjęte w stosunku do terenu inwestycji pozostają bez znaczenia dla wyniku niniejszego postępowania. Skarżąca winna usunąć z terenu inwestycji nawieziony tam gruz, a następnie doprowadzić teren do stanu pierwotnego. Po wykonaniu tychże prac nie będzie możliwe zrealizowanie planowanej inwestycji na przedmiotowym terenie bez naruszenia zakazów obowiązujących w Obszarze.

Z uwagi na wspomnianą zmianę stanu prawnego konieczne było uchylenie postanowienia RDOŚ w całości i ponowne orzeczenie w sprawie.

Skarżąca wniosła do Sądu skargę na postanowienie GDOŚ, zarzucając organom obu instancji w szczególności dokonanie wadliwej oceny, czy planowana inwestycja narusza zakazy obowiązujące w obszarze, czy też nie. W ocenie skarżącej zakres ingerencji w przyrodę, związany z realizacją planowanej inwestycji nie daje podstaw do uznania, że do takiego naruszenia dojdzie.

Uzasadniając swoje stanowisko skarżąca powołała się na stanowisko GDOŚ wyrażone w uzasadnieniu postanowienia będącego przedmiotem skargi do Sądu, rozpatrzonej wyrokiem z dnia 22 lutego 2010 r. (sprawa o sygnaturze akt IV SA/Wa 1176/09), w świetle którego prace ziemne trwale zniekształcające rzeźbę terenu to prace, które prowadzą do zniszczenia lub przekształcenia form rzeźby terenu w sposób oznaczający utratę cech morfologicznych danego terenu w wyniku przemieszczania znacznych mas ziemnych, np. przy eksploatacji złóż kruszywa. Nie można jednak uznać za takie prace zwykłych robót ziemnych związanych z budową budynku mieszkalnego jednorodzinnego.

Skarżąca podniosła również, że każda zmiana ukształtowania terenu jest równoznaczna ze zmianą stosunków wodnych. Skoro można rozgraniczyć skalę

działań powodujących zmiany rzeźby terenu, to analogicznie należałoby się odnieść do zmiany stosunków wodnych spowodowanej zmianą ukształtowania terenu. W niniejszej sprawie uwzględnienia wymaga specyficzne położenie działki skarżącej wzdłuż rowu melioracyjnego od strony wschodniej, zarośli wierzbowych od strony północnej oraz wzdłuż działki nr [...] od strony zachodniej, której teren położony jest wyżej. Z uwagi na te okoliczności zmiana stosunków wodnych dotyczy wyłącznie działki skarżącej i polega na obniżeniu o około 30-40 centymetrów stanu wody na gruncie, natomiast nie zmienia kierunku odpływu wody opadowej ze szkodą dla gruntów sąsiednich.

Skarżąca powołała również orzecznictwo sądów administracyjnych, akcentujących konieczność właściwego interpretowania przepisów aktów prawa miejscowego, ustanawiających zakazy obowiązujące na obszarach objętych formami ochrony przyrody.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd rozpoznał skargę na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska na tej podstawie, iż sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolowanie działalności administracji publicznej pod kątem jej zgodności z prawem (art.1§1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. z dnia 20 września 2002 r, Nr 153, poz.1269). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia kończące postępowanie administracyjne (art.3§2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz.1270 - zwanej dalej "p.p.s.a.").

Skargę należało uwzględnić, albowiem zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie RDOŚ wydano z naruszeniem art.7, 77§1 i 107§3 k.p.a., które to naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z racji wystąpienia powyższych naruszeń przepisów postępowania administracyjnego postanowienia organów obu instancji należało wyeliminować z obrotu prawnego.

Organy ochrony przyrody orzekały w niniejszej sprawie na podstawie art.53 ust.4 pkt 8 w związku z art.60 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz.717 z późn. zm.), z których to przepisów wynika obowiązek uzgodnienia projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska w sytuacji, w której teren inwestycji znajduje się na obszarze objętym formą ochrony przyrody inną aniżeli park narodowy.

Obowiązek dokonania uzgodnień wystąpił w niniejszej sprawie, albowiem teren planowanej inwestycji jest położony w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu [...].

W ramach postępowania o uzgodnienie projektu decyzji organy obu instancji były zobowiązane do dokonania oceny, czy planowane przedsięwzięcie inwestycyjne jest dopuszczalne z punktu widzenia przepisów o ochronie przyrody, w tym w szczególności z punktu widzenia zakazów obowiązujących w Obszarze.

Organy obu instancji uznały, że realizacja planowanej inwestycji doprowadziłaby do naruszenia wskazanych wyżej zakazów, niemniej ocena ta nie została zdaniem Sądu wyczerpująco i przekonująco uzasadniona. Z racji powyższego konkluzja organów, że planowana inwestycja jest niedopuszczalna w świetle zakazów obowiązujących w Obszarze jest zdecydowanie przedwczesna.

Należy wskazać, że §3 ust.1 uchwały Sejmiku z dnia [...] września 2009 r. przewiduje w odniesieniu do Obszaru Chronionego Krajobrazu [...] następujące zakazy:

1) zabijania dziko występujących zwierząt, niszczenia ich nor, legowisk, innych schronień i miejsc rozrodu oraz tarlisk, złożonej ikry, z wyjątkiem amatorskiego połowu ryb oraz wykonywania czynności związanych z racjonalną gospodarką rolną, leśną, rybacką i łowiecką;

2) realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

3) likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, jeżeli nie wynikają one z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej i zapewnienia

bezpieczeństwa ruchu drogowego lub wodnego lub budowy, odbudowy, utrzymania, remontów lub naprawy urządzeń wodnych;

4) wydobywania do celów gospodarczych skał, w tym torfu, oraz skamieniałości, w tym kopalnych szczątków roślin i zwierząt, a także minerałów i bursztynu;

5) wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, z wyjątkiem prac związanych z zabezpieczeniem przeciwsztormowym, przeciwpowodziowym lub przeciwosuwiskowym lub utrzymaniem, budową, odbudową, naprawą lub remontem urządzeń wodnych;

6) dokonywania zmian stosunków wodnych, jeżeli służą innym celom niż ochrona przyrody lub zrównoważone wykorzystanie użytków rolnych i leśnych oraz racjonalna gospodarka wodna lub rybacka;

7) likwidowania naturalnych zbiorników wodnych, starorzeczy i obszarów wodno-błotnych;

8) lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej;

9) lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 200 m od linii brzegów klifowych oraz w pasie technicznym brzegu morskiego.

Wyraźnego podkreślenia wymaga, że uchwała nie przewiduje generalnego zakazu zabudowy, czy też wykonywania robót budowlanych w Obszarze.

Zakazy w tym zakresie (odnoszące się do zabudowy, czy też wykonywania robót budowlanych zarówno w sposób bezpośredni, jak i pośredni) ograniczono do ściśle określonych przypadków, wskazując przedmiot ochrony, który nie powinien doznać uszczerbku w związku z działaniami człowieka, w tym w związku z zabudową, czy też wykonaniem prac budowlanych.

W ocenie organów realizacja planowanej inwestycji doprowadzi do naruszenia zakazów ustanowionych w §3 ust.1 pkt 5 i 6 uchwały, tj. do naruszenia zakazu wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu oraz dokonywania zmian stosunków wodnych.

Uchwała nie definiuje pojęć "prace ziemne trwale zniekształcające rzeźbę terenu" oraz "zmiana stosunków wodnych", charakteryzujące się z konieczności dużym stopniem ogólności. Rozstrzygającego znaczenia nabiera w tej sytuacji

prawidłowa wykładnia obu tych pojęć uwzględniająca właściwe wyważenie dwóch zbiegających się w tym kontekście przedmiotów ochrony prawnej, tj. ochrony przyrody oraz ochrony praw właścicielskich osób posiadających nieruchomości położone w Obszarze (umożliwienia tym osobom wykonywania uprawnień wynikających z prawa własności).

Punktem wyjścia do powyższych ustaleń jest niewątpliwie uznanie, że wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, czy też dokonywania zmian stosunków wodnych nie należy automatycznie utożsamiać z wystąpieniem jakiegokolwiek rodzaju ingerencji człowieka w rzeźbę terenu, czy też stosunki wodne. Taka wykładnia przepisów uchwały prowadziłaby bowiem do uznania - w sytuacji w której w zdecydowanej większości przypadków prace budowlane z istoty swojej pociągają za sobą różnego rodzaju ingerencję w rzeźbę terenu, czy też ingerencję w stosunki wodne - że uchwała Sejmiku ustanowiła de facto generalny zakaz zabudowy Obszaru. Wniosek taki byłby w oczywisty sposób nie do przyjęcia.

Stanowisko uwzględniające wskazane wyżej przesłanki odzwierciedla niewątpliwie stanowisko GDOŚ wyrażone w kontrolowanym przez Sąd orzeczeniu tego organu wydanym w innej sprawie administracyjnej. Wyraźnego podkreślenia wymaga, że wspomniana wyżej sprawa nie pozostaje w żadnym związku formalnym, czy też merytorycznym (w rozumieniu tożsamości stron czy też tożsamości przedmiotu inwestycji) ze sprawą rozpatrywaną obecnie, w związku z czym z formalnego punktu widzenia nie można mówić o związaniu GDOŚ w sprawie niniejszej własnym stanowiskiem sformułowanym w sprawie wspomnianej w skardze. Z uwagi jednakże na fakt, że obie sprawy mają charakter zbliżonych rodzajowo (w obu sprawach, dotyczących uzgodnienia projektów decyzji ustalających warunki zabudowy dla inwestycji lokalizowanych na terenach objętych formą ochrony przyrody zaszła konieczność wykładni zakazu wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu), niewątpliwie zasadnym jest odwołanie się do sformułowanego przez GDOŚ w przeszłości stanowiska w kwestiach rozpatrywanych również obecnie.

W przywołanym orzeczeniu GDOŚ wskazał, że prace związane z budową domu jednorodzinnego nie spowodują przekształceń rzeźby terenu a zatem nie dojdzie do naruszenia zakazu wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających

rzeźbę terenu, z wyjątkiem prac związanych z zabezpieczeniem przeciwpowodziowym lub przeciwosuwiskowym lub utrzymaniem, budową, odbudową, naprawą lub remontem urządzeń wodnych. Organ podniósł, że rzeźba terenu to ukształtowanie powierzchni ziemi powstałe na skutek działania czynników zewnętrznych, takich jak erozja, akumulacja rzeczna czy lodowcowa oraz wpływ wiatru, ewentualnie działalność człowieka. Działalność wszystkich rzeźbotwórczych czynników prowadzi do powstania form rzeźb terenu. Zdaniem organu odwoławczego prace ziemne trwale zniekształcające rzeźbę terenu to prace, które prowadzą do zniszczenia lub przekształcenia form rzeźby terenu w sposób oznaczający utratę cech morfologicznych danego typu rzeźby. Wiąże się ona z istotnymi zmianami ukształtowania danego terenu w wyniku przemieszczania znacznych ilości mas ziemnych, np. przy eksploatacji złóż kruszywa. Nie można jednak uznać za takie prace zwykłych robót zimnych związanych z budową budynku mieszkalnego jednorodzinnego.

Jak już wskazano wcześniej powyższe stanowisko uwzględnia w sposób jak najbardziej zasadny konieczność wyważenia wchodzących ze sobą w konflikt interesów ogólnospołecznego oraz indywidualnego, identyfikując działalność objętą zakazem jako działalność polegającą wyłącznie na istotnym a nie jakimkolwiek przekształceniu rzeźby terenu, wyłączając z tego zakresu przekształcenia mniejszych rozmiarów, w tym w szczególności przekształcenia związane z budową budynków jednorodzinnych.

Oceniając w świetle tak ustalonego kryterium charakter inwestycji planowanej przez skarżącą (budowa sześciu sztuk domków letniskowych drewnianych bez fundamentów) uznać należy, że co do zasady charakter ten przemawia za zaliczeniem inwestycji do takich, które z racji niewielkich rozmiarów i lekkiej konstrukcji nie powodują konieczności dokonania istotnych przekształceń rzeźby terenu, w związku z czym realizacja których nie mogłaby prowadzić do naruszenia zakazu wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu.

Analogicznie rzecz się przedstawia w odniesieniu do zakazu naruszenia stosunków wodnych.

Wskazane wyżej domniemania należy wprawdzie uznać za wzruszalne, co oznacza brak możliwości całkowitego wykluczenia, że w przypadku realizacji inwestycji o charakterze podobnym do inwestycji planowanej przez skarżącą nie

mogłoby dojść do naruszenia wymienionych wyżej zakazów, niemniej realne istnienie takiego zagrożenia w konkretnej sprawie (co należałoby uznać za sytuację o charakterze zdecydowanie wyjątkowym) wymagałaby starannego wykazania przez organ orzekający w przedmiocie uzgodnienia.

Konieczność szczególnie rygorystycznego dochowania przez organ obowiązków wynikających z art.107§3 k.p.a., tj. w szczególności obowiązku wyczerpującego wskazania przesłanek faktycznych, w oparciu o które organ sformułował wniosek o konieczności objęcia inwestycji zakazem, wynika z oczywistej odmienności charakteru inwestycji, o której mowa powyżej, od tego rodzaju działań wymienionych w cytowanym wcześniej stanowisku GDOŚ, w odniesieniu do których przedmiotowe zakazy znajdują zastosowanie w sposób bezdyskusyjny.

Warunek ten nie został spełniony w niniejszej sprawie, w sytuacji, w której stanowisko organu odwoławczego sprowadza się do podtrzymania oceny organu I instancji, w świetle której realizacja inwestycji planowanej przez skarżącą na terenie podmokłym nie jest możliwa bez trwałego zniekształcenia rzeźby terenu i naruszenia stosunków wodnych.

Tego rodzaju ocenę stanu faktycznego sprawy uznać należy za lakoniczną i powierzchowną. Powinnością organów było w takiej sytuacji konkretne wykazanie, na czym sugerowane przez nie zniekształcenie rzeźby terenu, czy też naruszenie stosunków wodnych miałoby konkretnie polegać, jakie przyjąć rozmiary i jakie negatywne skutki dla ochrony przyrody wywoływać. Organy nie dokonały w tym zakresie wyczerpujących analiz, co pociąga za sobą konieczność zakwalifikowania ich ocen jako arbitralne. Organ odwoławczy nie rozważył ponadto argumentów zażalenia skarżącej, że ewentualny wpływ inwestycji na stosunki wodne ograniczy się co najwyżej do terenu inwestycji. W postępowaniu administracyjnym nie dokonano również oceny stanu rzeźby terenu i stosunków wodnych istniejącego na działkach sąsiednich.

Zaznaczyć należy przy tym, że jakkolwiek dokonane przez skarżącą przekształcenie gruntu stanowiącego teren inwestycji, będące przedmiotem postępowania karnego zakończonego wyrokiem nakazowym z dnia [...] kwietnia 2010 r. wydanym przez Sąd Rejonowy w K. należy wziąć pod uwagę przy ocenie aktualnego ukształtowania terenu inwestycji oraz panującym na nim stosunkom wodnym, niemniej sam fakt podjęcia przez skarżącą działań, o których mowa w

wyroku, nie stanowi samoistnej przesłanki do odmowy uzgodnienia projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy.

Mając wszystkie powyższe okoliczności na uwadze należy uznać, że w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym nie doszło - wbrew nakazom wynikającym z dyspozycji art.7, 77§1 i 107§3 k.p.a. - do wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego oraz wyczerpującego uzasadnienia rozstrzygnięć. Odmowę uzgodnienia w tej sytuacji projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy uznać należy za przedwczesną i sformułowaną bez rozważenia istotnych okoliczności sprawy. Powyższe obligowało Sąd do wyeliminowania z obrotu prawnego orzeczeń organów obu instancji.

W razie uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia RDOŚ ponownie rozpatrzy wniosek Wójta o uzgodnienie projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla planowanej inwestycji, z uwzględnieniem ocen i wytycznych wskazanych powyżej. W razie braku możliwości wskazania przez RDOŚ wiarygodnych i konkretnych przesłanek pozwalających na uznanie, że realizacja planowanej inwestycji istotnie spowoduje trwałe zniekształcenie rzeźby terenu, czy też zmianę stosunków wodnych, organ nie będzie uprawniony do powołania tego rodzaju okoliczności jako podstawy do odmowy uzgodnienia projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy.

Z tych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.145§1 pkt 1 lit.c i art.135 p.p.s.a.