Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 500/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-06-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6463 Wzory przemysłowe
Hasła tematyczne: Właściwość sądu
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 102 - 104
journal: Dz.U. 2003 nr 119 poz 1117
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Protokolant Monika Staniszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego nr Rp 11 504 pt. "Podstawka reklamowa przekątna" 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżącego K. B. kwotę 1617 (tysiąc sześćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] oddalił wniosek K. B. (dalej także jako skarżący) o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego nr [...] pt.: "Podstawka reklamowa przekątna" udzielonego na rzecz N., P. (dalej także jako uprawniony).

Do wydania niniejszego rozstrzygnięcia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej decyzją z dnia [...] marca 2007 r. udzielił prawa z rejestracji wzoru przemysłowego nr [...] pt.: "Podstawka reklamowa przekątna" na rzecz N., P., z pierwszeństwem od dnia 25 października 2006 r., ogłoszonej w [...].

Następnie w dniu 18 października 2007 r. skarżący wniósł sprzeciw w uzasadnieniu, którego stwierdził, że udzielenie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego nr [...] pt.: "Podstawka reklamowa przekątna" nastąpiło z naruszeniem przepisów ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tekst jednolity Dz. U. z 2003 r. Nr 119 poz. 1117 ze zm., dalej jako "Prawo własności przemysłowej"), bowiem przedmiotowy wzór przemysłowy nie odznaczał się nowością ani indywidualnym charakterem przed datą jego pierwszeństwa, to jest 25 października 2006 r. Wskazał również, że jego wykorzystywanie narusza jego prawa majątkowe do wzoru przemysłowego nr [...] pt.: "Bilonownica" z pierwszeństwem od dnia 8 lipca 2005r. Porównując obydwa wzory skarżący podkreślił, że charakteryzują się one podstawką o kształcie, w widoku z góry, prostokątnym i prostokątnym kształtem płytki, tak umieszczonej, że wystająca z obu dłuższych boków tej części podstawka przedstawia w widoku z góry dwa trójkąty.

Następnie uprawniony uznał sprzeciw za bezzasadny. W uzasadnieniu swojego stanowiska uprawniony wskazał, że analizowany wzór przemysłowy nr [...] różni się istotnie od wzoru przeciwstawionego nr [...] pt.: "Bilonownica". Różnice te dotyczą w szczególności ścięć naroży części dolnej pod płytką (które we wzorze przeciwstawionym są bardzo zaokrąglone), dodatkową częścią umieszczoną niesymetrycznie na podstawie i tworzącą monolit z płytką oraz pionowymi elementami wzdłuż dłuższych boków płytki (które to części nie występują we wzorze przeciwstawionym), przy czym we wzorze przeciwstawionym płytka jest wpuszczona w zagłębienie w podstawie, z którego minimalnie wystaje.

Mając na uwadze stanowiska obu stron organ stwierdził, iż sprawa została przekazana do rozstrzygnięcia w postępowaniu spornym. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ powołał się na brzmienie art. 102 ust. 1 Prawa własności przemysłowej, który wskazuje definicję legalną wzoru przemysłowego. W oparciu o przedstawiony przez skarżącego materiał dowodowy organ stwierdził, że nie stanowi on dowodu, iż sporny wzór przemysłowy nie spełniał wymogów nowości i indywidualnego charakteru w dacie jego zgłoszenia do Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej. W ocenie organu, przedmiotowy wzór nr [...] różni się istotnie od wzoru przeciwstawionego przez skarżącego nr [...] pt.: "Bilonownica", zwłaszcza ścięciami naroży części dolnej pod płytką (które we wzorze przeciwstawionym są bardzo zaokrąglone), dodatkową częścią umieszczoną niesymetrycznie na podstawie i tworzącą monolit z płytką oraz pionowymi elementami wzdłuż dłuższych boków płytki (które to części nie występują we wzorze przeciwstawionym), przy czym we wzorze przeciwstawionym płytka jest wpuszczona w zagłębienie w podstawie, z którego minimalnie wystaje i różnic tych nie można uznać za nieistotne szczegóły w rozumieniu art. 103 ust.1 Prawa własności przemysłowej. Zdaniem organu, różnice te przesądzają także o tym, że ogólne wrażenie jakie wywołuje na zorientowanym użytkowniku wzór przedmiotowy nr [...] różni się od ogólnego wrażenia wywołanego na nim przez wzór przemysłowy nr [...] pt.: "Bilonownica", publicznie udostępniony przed datą, według której oznacza się jego pierwszeństwo.

Na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1) art. 102 ust. 1 Prawa własności przemysłowej - poprzez przyjęcie, że sporny wzór przemysłowy Nr [...] jest nową, posiadającą indywidualny charakter, postacią wytworu pomimo nieprzeprowadzenia analizy poszczególnych cech linii, konturów, kształtów, kolorystyki, struktury lub materiału wytworu oraz jego ornamentacji wskazanych w tym przepisie,

2) art. 103 ust. 1 Prawa własności przemysłowej - poprzez przyjęcie, że szkodzi nowości spornego wzoru przemysłowego jedynie identyczny wzór wcześniejszy,

3) art. 104 ust. 1 w zw. z art. 102 ust. 1 Prawa własności przemysłowej - poprzez przyjęcie, że ogólne wrażenie spornego wzoru przemysłowego różni się od ogólnego wrażenia wywołanego na zorientowanym użytkowniku przez wzór przeciwstawiany bez przeprowadzenia analizy porównawczej cech postaciowych, decydujących o ogólnym wrażeniu spornego wzoru przemysłowego,

4) art. 103 ust. 2 Prawa własności przemysłowej - poprzez niedokonanie szczegółowej analizy sposobu ujawnienia (publicznego udostępnienia) wszystkich materiałów dowodowych przedłożonych w przedmiotowej sprawie przez skarżącego,

5) art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez nieprzeprowadzenie szczegółowych analiz porównawczych poszczególnych elementów obu wzorów, pominięcie tego materiału dowodowego w uzasadnieniu decyzji, bez wskazania przyczyn takiego postępowania,

6) art. 2558 ust.1 pkt 6, i 8 Prawa własności przemysłowej - poprzez niewskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, niewskazanie uzasadnienia prawnego ani faktycznego.

W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej.

W toku postępowania sądowoadministracyjnego skarżący złożył pismo zawierające powtórzenie wcześniej zajętego stanowiska w skardze. Natomiast uprawniony z rejestracji wzoru przemysłowego w swoim pisemnym wystąpieniu złożonym na rozprawie wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu stanowiska wskazał, iż w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia art. 102 ust. 1 Prawa własności przemysłowej, bowiem sporny wzór przemysłowy spełnia wszystkie przesłanki określone w tym przepisie. Jednocześnie nadmienił, że w jego ocenie, Urząd Patentowy RP przeprowadził w sposób prawidłowy analizę cech postaciowych obydwu wzorów przemysłowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Legalność decyzji administracyjnej wymaga jej zgodności nie tylko z prawem materialnym, lecz także z przepisami postępowania administracyjnego. Wydanie decyzji administracyjnej z naruszeniem wymogów procesowych powoduje różne skutki w zależności od rodzaju tych naruszeń. Sąd administracyjny sprawuje funkcje kontrolne i w granicach swojej właściwości bada zgodność zaskarżonych decyzji z prawem.

Skarga zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na rozstrzygnięcie.

Urząd Patentowy RP wydając zaskarżoną decyzję administracyjną w przedmiocie oddalenia wniosku o unieważnienie prawa z rejestracji spornego wzoru przemysłowego był związany rygorami procedury administracyjnej, określającej jego obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy (vide: art. 256 ust. 1 p.w.p.).

Wskazać należy, iż naczelną zasadą postępowania administracyjnego jest zasada prawdy obiektywnej. Została ona wyrażona w art. 7 k.p.a. Z zasady tej wynika obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, co jest niezbędnym elementem właściwego zastosowania normy prawa materialnego. Tak, więc organy administracji mają obowiązek dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnej sprawy na podstawie analizy całego materiału dowodowego i swoje stanowisko wyrazić w uzasadnieniu podjętej decyzji (v.: wyrok NSA z 17 października 2001 r., sygn. I SA 1110/01, Lex nr 75516). Realizację tej zasady zapewniają przede wszystkim przepisy regulujące postępowanie dowodowe. Zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać materiał dowodowy, a więc podjąć ciąg czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego i następnie go rozpatrzyć. Dokładne ustalenie stanu faktycznego możliwe jest tylko na podstawie wszystkich istotnych dowodów i poprzez wyjaśnienie wszystkich nasuwających się w sprawie wątpliwości. Jak stanowi bowiem art. 80 kpa organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Organ może odmówić wiary określonym dowodom, jednakże dopiero po wszechstronnym ich rozpatrzeniu, wyjaśniając przyczyny takiej ich oceny, co winno mieć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. W sytuacji, gdy wyniki postępowania dowodowego zawierają sprzeczne ustalenia, organ ma obowiązek ustosunkować się do tych sprzeczności przez wskazanie dowodów, które przyjął jako podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, oraz uzasadnienie, dlaczego innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

Ponadto w ocenie Sądu spełnienie normy wynikającej z przepisu art. 8 k.p.a. wymaga prowadzenia postępowania administracyjnego w taki sposób, aby w szczególności w uzasadnieniu decyzji przekonać stronę, że jej stanowisko zostało poważnie wzięte pod uwagę, a jeżeli zapadło inne rozstrzygnięcie, to przyczyną tego są istotne powody.

Możliwość dokonania oceny legalności decyzji warunkowana jest spełnieniem wymogów formalnych określonych w art. 107 § 1 k.p.a. Uzasadnienie decyzji ma bowiem na celu wykazanie procesu myślowego, który doprowadził do ustalenia treści rozstrzygnięcia.

Pamiętać należy, że uzasadnienie (faktyczne i prawne) stanowi integralną część decyzji. A zatem ocenie Sądu nie podlega jedynie jej osnowa, ale decyzja jako całość, łącznie z uzasadnieniem. Tym samym, więc uzasadnienie, którego treść nie pozwala na poznanie motywów, którymi organ kierował się przy załatwianiu sprawy skutkuje wadliwością uzasadniającą uchylenie decyzji z tego powodu, że nie poddaje się kontroli i ocena jej legalności nie jest możliwa (por. wyrok NSA z 28 października 1998 r., sygn. akt I SA/Gd 1651/96; wyrok NSA z 14 grudnia 1998 r., sygn. akt II SA 1756/99).

Taki stan rzeczy zachodzi w rozpoznawanej sprawie.

Uzasadnienie zaskarżonej decyzji sprowadza się w głównej mierze do części opisowej, przedstawienia stanowiska stron i przytoczenia treści przepisów p.w.p. mających zastosowanie w sprawie. Przesłanki podjętego rozstrzygnięcia nie zostały w sposób dostateczny zindywidualizowane, a zatem Sąd nie miał możliwości zbadania, czy ocena dokonana przez organ jest prawidłowa.

W myśl art. 102 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej, wzorem przemysłowym jest nowa i posiadająca indywidualny charakter postać wytworu lub jego części, nadana mu w szczególności przez cechy linii, konturów, kształtów, kolorystykę, strukturę lub materiał wytworu oraz przez jego ornamentację. Z treści tego przepisu wynika, iż o tym czy mamy do czynienia ze wzorem przemysłowym decyduje postać wytworu czyli jego wygląd, a więc składające się na jedną całość dostrzegane wizualne elementy produktu, a nie sam produkt i jego walory funkcjonale czy też użytkowe.

Zgodnie z przepisem art. 103 ust. 1 p.w.p. wzór przemysłowy uważa się za nowy, jeżeli przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania prawa z rejestracji, identyczny wzór nie został udostępniony publicznie przez stosowanie, wystawienie lub ujawnienie w inny sposób, z zastrzeżeniem ust. 2. Wzór uważa się za identyczny z udostępnionym publicznie także wówczas, gdy różni się od niego jedynie nieistotnymi szczegółami.

Z kolei zgodnie z definicją zawartą w art. 104 ust. 1 omawianej ustawy, wzór przemysłowy odznacza się indywidualnym charakterem, jeżeli ogólne wrażenie, jakie wywołuje na zorientowanym użytkowniku, różni się od ogólnego wrażenia wywołanego na nim przez wzór publicznie udostępniony przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo.

Ustawodawca wskazał również, iż przy ocenie indywidualnego charakteru wzoru przemysłowego bierze się pod uwagę zakres swobody twórczej przy opracowywaniu wzoru (art. 104 ust. 2 p.w.p.).

Zdaniem Sądu okoliczność, iż działając w trybie postępowania spornego Urząd Patentowy RP zobowiązany jest rozstrzygać sprawę w granicach wniosku, nie zwalnia organu z dokonania całościowej oceny wskazanej przez wnoszącego sprzeciw przesłanki braku oryginalności (indywidualnego charakteru) spornego wzoru przemysłowego. Jeśli więc pomimo, że zarówno wnoszący sprzeciw, jak i skarżący, odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 104 ust. 1 p.w.p., nie poruszali kwestii zakresu swobody twórczej i nie wskazywali expressis verbis na przepis art. 104 ust. 2 p.w.p., organ zobowiązany był ex officio dokonać analizy zakresu swobody twórczej, jako istotnej przesłanki wskazanej przez ustawodawcę w art. 104 ust. 2 cyt. ustawy.

W piśmiennictwie reprezentowany jest pogląd, w pełni podzielony przez skład orzekający, że (art. 102-104 p.w.p.) wzór ujmowany jest zawsze całościowo, nie zaś jako zbiór poszczególnych właściwości. Ujęcie to sprawia, że zarówno przy weryfikacji przesłanki nowości, jak i indywidualnego charakteru ocenie poddany zostaje wzór właśnie jako całość. Wzór nie spełnia zatem przesłanki indywidualnego charakteru, jeśli zachodzi ogólne wrażenie podobieństwa z wzorem wcześniej ujawnionym. Z drugiej strony, cechy nowości i indywidualnego charakteru ustala się zawsze w odniesieniu do określonego produktu (por. A. Wojciechowska: Wzory przemysłowe - warunki uzyskania prawa z rejestracji w świetle ustawy Prawo własności przemysłowej oraz regulacji wspólnotowej, Radca Prawny 2004/3/82, t. 6).

Przy ustalaniu, czy warunek posiadania przez postać wytworu oryginalnego charakteru (art. 104 p.w.p.) jest spełniony, należy także dokonać porównania z ujawnionymi wzorami wcześniejszymi. Inaczej jednak niż przy ustaleniu cechy nowości, dokonując oceny nie ogniskujemy się na różnicy między konkretnymi właściwościami porównywanych wzorów. Zasadnicze znaczenie ma w tym przypadku fakt, iż porównywane wzory muszą wywoływać na użytkowniku różne wrażenie ogólne, a zatem różnice między wzorami weryfikowane są z poziomu ogólnego wrażenia, jakie wywołuje wzór (por. A. Wojciechowska: Wzory przemysłowe - warunki uzyskania prawa z rejestracji w świetle ustawy Prawo własności przemysłowej oraz regulacji wspólnotowej, Radca Prawny 2004/3/82, t. 5).

Dopuszczalna jest rejestracja wzorów stanowiących kombinację cech "kopiowanych" z już wprowadzonych do obrotu, albowiem taki wzór uzyska ochronę, jeżeli ogólne wrażenie, jakie wywiera, różni się od wrażenia wywieranego przez porównywane wzory (tak m.in. E. Nowinska [w:] E. Nowinska, U. Promińska, M. du Vall: Prawo własności przemysłowej. Przepisy i omówienie, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004).

Przyjąć należy, iż ocena nowości wzoru przemysłowego polega na przeprowadzeniu analizy porównawczej poszczególnych elementów rozwiązania przeciwstawionego oraz wzoru przemysłowego zgłaszanego do rejestracji. Koniecznym zatem elementem porównania jest wskazanie istniejących różnic i rozstrzygnięcie, jaki mają one charakter. W literaturze przyjmuje się, iż porównanie należy zacząć od oceny istotności danej cechy dla ostatecznego wyglądu wzoru. Tylko zatem różnice cech istotnych pozwalają uznać, że porównywane wzory nie są identyczne (tak m.in. K. Szczepanowska-Kozłowska: Zdolność rejestracyjna wzoru w prawie Unii Europejskiej, PPH marzec 2005, s. 47).

W niniejszej sprawie organ nie dokonał jednoznacznej analizy porównawczej poszczególnych elementów wzoru przeciwstawionego wzoru oraz wzoru spornego, a także nie dokonał precyzyjnej oceny istotności danych cech dla ostatecznego wyglądu spornego wzoru, co w konsekwencji - według Sądu - spowodowało brak wykazania w sposób nie budzący wątpliwości, iż porównywane wzory nie są identyczne w rozumieniu przepisu art. 103 ust. 1 p.w.p. W konsekwencji organ uniemożliwił Sądowi dokonanie pełnej i jednoznacznej oceny zgodności zaskarżonej decyzji pod względem materialnoprawnym, w zakresie przesłanki nowości spornego rozwiązania.

Podobnie, jeśli chodzi o zarzut braku indywidualnego charakteru, przyjąć należy, iż Urząd Patentowy RP nie dokonał pełnej oceny istnienia indywidualnego charakteru spornego wzoru przemysłowego.

Organ wskazał w uzasadnieniu decyzji, dlaczego uważa, że ogólne wrażenie spornego rozwiązania różni się od wzoru przeciwstawionego, niemniej jednak - wbrew wyraźnemu obowiązkowi nałożonemu przez ustawodawcę - nie uwzględnił w swojej ocenie zakresu swobody twórczej, jaką dysponuje twórca wzoru, ze względu na dziedzinę, do której przynależy sporny wzór. Urząd nie dokonał również jakiejkolwiek analizy oceny oddziaływania ogólnego wrażenia z punktu widzenia tzw. zorientowanego użytkownika.

W ocenie Sądu, aby zaskarżone rozstrzygnięcie ocenić w sposób prawidłowy, trzeba dysponować stanowiskiem organu zawierającym precyzyjne odniesienie do wszystkich istotnych elementów (przesłanek), dotyczących oceny zarówno nowości, jak i indywidualnego charakteru wzoru oraz wszystkich zarzutów stawianych przez stronę skarżącą. Sąd administracyjny nie czyni bowiem własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt administracyjny pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpujących istotę zagadnień ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ administracyjny rozstrzygający sprawę.

W tej sytuacji w rozpoznawanej sprawie przesłanki odmowy unieważnienia prawa ochronnego na sporny wzór przemysłowy nie zostały w sposób dostateczny zindywidualizowane, a zatem Sąd nie miał możliwości zbadania, czy ocena dokonana przez organ jest prawidłowa. Jak już wskazano wyżej, zgodnie z utrwalonymi poglądami doktryny i orzecznictwem sądów uzasadnienie decyzji ma na celu wykazanie prawidłowości procesu myślowego, który doprowadził do ustalenia treści rozstrzygnięcia. Ma ono objaśniać tok myślenia prowadzący do zastosowania w sprawie danego przepisu prawnego oraz umożliwić ocenę prawidłowości wydanej decyzji. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, aby organ dokonał dokładnej analizy faktów i w jasny i zrozumiały sposób wyjaśnił zasadność przesłanek, jakimi się kierował przy wydawaniu rozstrzygnięcia.

Reasumując należy stwierdzić, iż Urząd Patentowy nie rozpoznał sprawy w sposób wszechstronny i wyczerpujący, a tym samym naruszył art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Biorąc pod uwagę konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania administracyjnego Sąd nie odniósł się do pozostałych zarzutów podniesionych w skardze uznając, iż zajmowanie stanowiska odnośnie trafności rozstrzygnięcia zawartego w uchylonej decyzji jest przedwczesne. Rozpoznając ponownie sprawę organ administracji przeprowadzi postępowanie administracyjne stosownie do zasad ogólnych zawartych w kpa, odniesie się do wszystkich okoliczności faktycznych i całego materiału dowodowego, który zgromadził w sprawie, by następnie na jego podstawie podjąć decyzję administracyjną prawidłowo uzasadnioną o przekonywującej treści.

W szczególności Urząd Patentowy RP w ramach oceny przesłanki nowości powinien dokonać analizy poszczególnych elementów wzoru przeciwstawionego i wzoru spornego m.in. przez precyzyjne wskazanie istniejących różnic i rozstrzygnięcie jaki charakter mają ewentualnie te konkretne różnice. Natomiast jeśli chodzi o ocenę oryginalności (indywidualnego charakteru) spornego wzoru, zobowiązany będzie ponownie dokonać porównania ogólnego wrażenia przeciwstawionych rozwiązań przy uwzględnieniu zakresu swobody twórczej, jaką dysponuje twórca wzoru, ze względu na dziedzinę, do której przynależy sporny wzór przemysłowy.

Dokonując szczegółowej analizy kwestii ograniczeń możliwości projektowania nowych i oryginalnych rozwiązań w zakresie tego typu podstawek reklamowych, organ zobowiązany będzie uwzględnić fakt, iż w przypadku wzorów, których ukształtowanie jest jedynie efektem założeń estetycznych, swoboda twórcza jest większa, niż w przypadku wzorów które realizują również wymogi natury funkcjonalnej, czy ergonomicznej. Urząd Patentowy RP zmuszony będzie pamiętać również o tym, że tam, gdzie zakres swobody twórczej jest większy, dokonywana ocena oryginalności może pozwalać na przyjęcie tezy, iż różnice powinny mieć łatwo zauważalny charakter. Z kolei, w przypadku wzorów o małym zakresie swobody twórczej pamiętać warto, iż doktryna przyjmuje, że nawet stosunkowo małe różnice nie pozostaną niezauważone przez poinformowanego użytkownika (vide: K. Szczepanowska-Kozłowska /w:/ Zdolność rejestracyjna wzoru w prawie Unii Europejskiej, PPH, marzec 2005 r., s. 48; podobnie: J. Kępiński, Definicja wzoru przemysłowego oraz warunki jego ochrony, PUG nr 9 z 2007 r., s. 28-29).

Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji orzeczenia. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zostało wydane na zasadzie art. 152 p.p.s.a., zaś o zwrocie kosztów postępowania w oparciu o art. 200 p.p.s.a.