Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1547/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 48 ust. 2 i 3, art. 103 ust. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, art. 188, art. 200, art. 203 pkt 1 i art. 205
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Siegień /spr./ Sędziowie sędzia NSA Anna Łuczaj sędzia del. NSA Zygmunt Zgierski Protokolant starszy inspektor sądowy Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej P. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 marca 2016 r. sygn. akt II SA/Kr 6/16 w sprawie ze skargi P. N. na decyzję nr [...] [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] października 2015 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki 1. uchyla zaskarżony wyrok oraz decyzję nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] października 2015 r. znak: [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru budowlanego w S. z dnia [...] grudnia 2014 r. znak [...], 2. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] na rzecz P. N. kwotę 1500 (jeden tysiąc pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2016 r. sprawy o sygn. akt II SA/Kr 6/16 ze skargi P. N. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] października 2015 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki kaplicy konstrukcji drewnianej oddalił skargę.

Przedmiotowy wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. znak: [...] nakazał P. N. dokonać rozbiórki kaplicy konstrukcji drewnianej, osadzonej na fundamencie betonowym, o dachu dwuspadowym krytym gontem, posiadającej wymiary 5,5 m x 5 m (powierzchnia zabudowy: 27,5 m2) na działce nr ewid. [...], położonej w G., wybudowanej bez wymaganego pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji opisał dotychczasowy przebieg postępowania. Powołał się na kontrolę obiektów budowlanych, przeprowadzoną w dniu [...] kwietnia 2013 r. na terenie Ośrodka [...] "P. N." w G. W toku czynności kontrolnych ustalono, że na działce nr ewid. [...] w G. została zrealizowana parterowa kaplica drewniana o dachu dwuspadowym i wymiarach 5,5 m x 5 m (powierzchnia zabudowy: 27,5 m2), wybudowana pomiędzy majem 2012 r. a kwietniem 2013 r., a inwestor nie legitymował się pozwoleniem na budowę.

W dniu [...] czerwca 2014 r. PINB wydał decyzję, którą nakazał P. N. rozbiórkę kaplicy posadowionej na działce nr ewid. [...] w G.

Decyzją z dnia [...] września 2014 r., nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] po rozpatrzeniu odwołania P. N. uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

PINB w dniu [...] września 2014 r. przeprowadził czynności kontrolne na działce nr ewid. [...] w G. Następnie w dniu [...] października 2014 r. organ nadzoru budowlanego dokonał oględzin budynku kaplicy. Do akt sprawy załączono również protokół z przeprowadzonych w dniu [...] listopada 2014 r., na potrzeby innego postępowania, oględzin obiektów budowlanych posadowionych na działce nr ewid. [...] w G., który okazał się przydatny w niniejszej sprawie. W trakcie oględzin dokonanych w dniu [...] listopada 2014 r. stwierdzono, że na wymienionej działce znajdują się następujące obiekty budowlane:

(nr 1) wieża widokowa (wiata) o pow. zabudowy 2,95x2,85 m i wys. 10 m,

(nr 2) suchannica (wiata) o pow. zab. 1,35x1,3 m,

(nr 3) kuca (altana) o pow. zab. 4,4x3,5 m,

(nr 4) zadaszenie nad bramą wjazdową (wiata) 2,00x7,8 m i wys. 5 m,

(nr 5) szopa (altana) o pow. zab.4,00x5,20 m,

(nr 6) wiata o pow. zab. 2,20x2,0 m,

(nr 7) wiata o pow. zab. 4,4x4,5 m,

(nr 8) bud. gospodarczy o wym. zewnętrznych 3,5x5,2x4,4x3,65 m,

(nr 9) kaplica o pow. zab. 5,5x5 m.,

(nr 10) wiata o pow. zab. 17,28 m2.

P. N. złożył dodatkowe wyjaśnienia do protokołu, między innymi oświadczając, że obiekt nr 9 powstał w 2013 r. i pełni funkcję sakralną.

Na wybudowanie wszystkich ww. obiektów inwestor nie posiada stosownych pozwoleń z właściwego organu administracji architektoniczno - budowlanej, co potwierdził własnoręcznym podpisem.

Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wsi G., Gmina M., zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w M. z dnia [...] kwietnia 2005 r. [...] i uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej z dnia [...] lutego 2006 r. [...] działka nr [...] znajduje się w jednostce strukturalnej "US", tj. tereny zieleni z obiektami sportu i rekreacji. Podstawowym przeznaczeniem terenów US są tereny zieleni wraz z urządzeniami sportowymi np. boiska do gier, bieżnie, urządzenia do sportu i rekreacji konnej itp. Dopuszczalne jest natomiast sytuowanie na tych terenach m.in. urządzeń infrastruktury technicznej, pojedynczych obiektów urządzeń i obiektów z zakresu usług komercyjnych, nie wydzielonych w planie dojazdów i zatok parkingowych przy uwzględnieniu wskaźnika 25-35 mp na 100 m2 powierzchni użytkowej, pojedynczych obiektów mieszkalnych dla właścicieli. PINB przyjął, że wykonany przez P. N. budynek kaplicy drewnianej jest zatem niezgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zabudowa kaplicą drewnianą nie mieści się bowiem ani w przeznaczeniu uzupełniającym, ani tym bardziej w podstawowym przeznaczeniu terenu w planie. Ustalenia powyższe uniemożliwiły przeprowadzenie procedury legalizacyjnej i spowodowały wydanie nakazu rozbiórki na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego.

Od powyższej decyzji odwołanie wniósł P. N.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...] października 2015 r., nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W ocenie organu odwoławczego PINB dokonał prawidłowej kwalifikacji przedmiotu postępowania administracyjnego. Kaplica drewniana o dachu dwuspadowym i wymiarach 5,5m x 5 m, posadowiona na działce nr ewid. [...] w G., wybudowana w 2013 r. jest obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego. Nie ulega zatem wątpliwości, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy ma zastosowanie art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. Stwierdzenie przez organy nadzoru budowlanego zaistnienia samowoli budowlanej, polegającej na wybudowaniu obiektu budowlanego bez pozwolenia na budowę, stanowiło podstawę do wszczęcia postępowania administracyjnego na podstawie art. 48 Prawa budowlanego.

[...] WINB ustalił, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniały przesłanki pozwalające na wszczęcie procedury legalizacyjnej, z uwagi na jej sprzeczność z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W ocenie [...] WINB bezspornym jest, że przedmiotowy obiekt nie spełnia podstawowego przeznaczenia, gdyż nie jest obiektem sportu i rekreacji, jak również nie służy prawidłowemu funkcjonowaniu tego rodzaju obiektów. Przedmiotowy obiekt, jak wynika z materiału dowodowego, pełni funkcję sakralną. Nie spełnia on również przeznaczenia dopuszczalnego, o którym mowa w tym akcie prawa miejscowego. Z powyższego jednoznacznie wynika, że realizacja kaplicy na działce nr ewid. [...] w G. nie jest zgodna z przepisami o planowaniu przestrzennym, tym samym brak jest podstaw do zastosowania przepisu art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, a organ nadzoru budowlanego był zobowiązany do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę przedmiotowego obiektu.

PINB prawidłowo wskazał P. N. jako podmiot zobowiązany do wykonania nakazu rozbiórki. Analiza materiału dowodowego pozwala na stwierdzenie, iż inwestorem kaplicy jest P. N. Właścicielem obiektu i gruntu, na którym został zrealizowany ww. budynek jest również wyżej wymieniony (KW nr [...]). Posiada on zatem tytuł prawny do władania obiektem, pozwalający na wykonanie nałożonych obowiązków.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu wyjaśniono, że organ pierwszej instancji nie naruszył przepisu art. 10 K.p.a. poprzez brak zapewnienia czynnego udziału strony w postępowaniu. Prawdą jest, że organ ten od chwili, w której został mu wskazany adres do doręczeń powinien kierować korespondencję do strony postępowania na ten adres. PINB zatem nieprawidłowo doręczał przesyłki na adres zamieszkania pełnomocnika P. N. wynikający z pełnomocnictwa z dnia [...] kwietnia 2014 r. Powinien adresować korespondencję zgodnie z adresem wskazanym jako adres do doręczeń w piśmie z dnia [...] kwietnia 2014 r. Mimo że powyższe działanie PINB stanowi uchybienie procedury administracyjnej, istotny jest fakt, że z analizy dokumentów zalegających w aktach sprawy wynika, że inwestor nie poniósł z tego powodu negatywnych skutków.

Jednocześnie [...] WINB poinformował, że ze względu na to, iż pełnomocnictwo udzielone I. A. C. upoważniało ją wyłącznie do występowania przed PINB, organ odwoławczy decyzję kieruje bezpośrednio do P. N.

Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie P. N. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku.

Organ nadzoru budowlanego z urzędu wszczął postępowanie dotyczące samowolnej budowy kaplicy konstrukcji drewnianej, osadzonej na fundamencie betonowym, o dachu dwuspadowym krytym gontem, posiadającej wymiary 5,5m x 5m (powierzchnia zabudowy: 27,5 m2) na działce nr ewid. [...], położonej w G., wybudowanej bez wymaganego pozwolenia na budowę.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. w decyzji z dnia [...] grudnia 2014 r., bez żadnych wątpliwości stwierdził, że przedmiotem postępowania jest kaplica konstrukcji drewnianej będąca budynkiem z uwagi na fakt, że odpowiada definicji z art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego. PINB ustalił również, że żaden z wymienionych w art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego wyjątków od zasady prowadzenia robót budowlanych wyłącznie na podstawie pozwolenia na budowę nie zachodzi w niniejszej sprawie. Organ odwoławczy zaś powyższe ustalenia potwierdził. W świetle powyższego Sąd pierwszej instancji za bezzasadny uznał zarzut naruszenia art. 7 oraz art. 77 § 1 K.p.a. poprzez "nieustalenie w sposób jednoznaczny wymiarów obiektu budowlanego, którego dotyczy zaskarżona decyzja administracyjna oraz brak skategoryzowania obiektu budowlanego nazywanego raz kaplicą, a raz wiatą".

Sąd zgodził się z [...] Wojewódzkim Inspektorem Nadzoru Budowlanego w [...], że zawarte w skardze stwierdzenie, iż "zaskarżona decyzja nie została skutecznie doręczona pełnomocnikowi inwestora" opiera się na błędnym założeniu, że w postępowaniu przed organem nadzoru budowlanego drugiej instancji P. N. miał pełnomocnika. Z akt sprawy wynika, że pełnomocnictwo udzielone przez niego I. C. obejmowało wyłącznie działanie przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego, zatem prawidłowo zaskarżoną decyzję [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] doręczono bezpośrednio inwestorowi.

Ponadto Sąd wskazał, że nie jest prawdą, iż art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane stosuje się w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 48 tej ustawy. Przepis ten ma zastosowanie jedynie w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Stanowisko takie wyraził np. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 6 kwietnia 2011 r., sygn. II OSK 573/10 (Lex nr 1081794), stwierdzając: "Przepis art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego nie może stanowić podstawy do ustalenia kręgu stron w postępowaniu zmierzającym do zalegalizowania obiektu budowlanego wybudowanego bez koniecznego pozwolenia na budowę. Służy temu ogólny przepis zawarty w art. 28 K.p.a.". Organy prowadzące przedmiotowe postępowanie słusznie więc nie ustalały jaki jest obszar oddziaływania przedmiotowej kaplicy, opierając się przy ustalaniu kręgu stron postępowania na ogólnym kryterium interesu prawnego. Prawidłowo również ustalono, że jedynym podmiotem mającym interes prawny w niniejszej sprawie jest P. N. jako inwestor oraz właściciel nieruchomości, na której posadowiona jest kaplica.

Legalizacja przedmiotowej samowoli budowlanej nie była natomiast możliwa, bowiem Burmistrz M. w zaświadczeniu z dnia [...] czerwca 2014 r. jednoznacznie stwierdził, że kaplica drewniana o dachu dwuspadowym położona na działce nr ew. [...] jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wsi G. Nie sposób bowiem przedmiotowej kaplicy zaliczyć do którejkolwiek z kategorii przeznaczenia terenu na którym się ona znajduje oznaczonego symbolem US, tj. tereny zieleni z obiektami sportu i rekreacji. Wykazywanie związku kaplicy z pojęciem rekreacji jest przy tym bez znaczenia, bowiem przeznaczenie podstawowe i dopuszczalne terenu zostało uszczegółowione w planie miejscowym.

Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 marca 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 6/16 złożył P. N. zarzucając naruszenie:

1) przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a. i art. 30 § 4 oraz art. 138 § 2 K.p.a. poprzez ich niezastosowanie, a w konsekwencji błędne uznanie przez Sąd pierwszej instancji, że pomimo zbycia prawa własności nieruchomości, na której zlokalizowany jest obiekt budowlany, którego dotyczy postępowanie, skarżący nie będąc już właścicielem nieruchomości ani nie posiadając prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane od dnia [...] 09.2015 r. nadal pozostaje stroną postępowania administracyjnego,

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez błędną ocenę Sądu pierwszej instancji, że organy administracji publicznej dokonały wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, podczas gdy decyzja z dnia [...] 10.2015 r. została wydana po zmianie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie m. in. działki nr [...] umożliwiającej sytuowanie w tym obszarze obiektów kultu religijnego (§ 17 ust. 1 i 2 uchwały Rady Miejskiej w M. z [...] grudnia 2014 roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru obejmującego miejscowość G. w gminie M. P.),

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez błędną ocenę Sądu pierwszej instancji, że organy administracji publicznej dokonały wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, podczas gdy decyzja z dnia [...] 10.2015 r. została wydana w dacie, w której skarżący nie był już właścicielem nieruchomości, jak również nie posiadał prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane,

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 P.p.s.a. oraz z art. 40 § 2 i art. 138 § 2 K.p.a. poprzez błędną ocenę Sądu pierwszej instancji, że organy administracji publicznej prawidłowo doręczały swoje decyzje ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi,

2) przepisów prawa materialnego, a mianowicie:

- § 16 ust. 3 pkt 4 uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w M. z dnia [...] kwietnia 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru obejmującego wieś G. w Gminie M. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie przez Sąd pierwszej instancji, że organ administracji publicznej w sposób prawidłowy ustalił, iż obiekt budowlany, będący przedmiotem postępowania administracyjnego jest niezgodny z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego,

- § 17 ust. 1 i 2 uchwały nr [...] Rady Miejskiej w M. z [...] grudnia 2014 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru obejmującego miejscowość G. w gminie M. poprzez jego niezastosowanie i błędne uznanie przez Sąd pierwszej instancji, iż organy nadzoru budowlanego w sposób prawidłowy ustaliły, iż obiekt budowlany, będący przedmiotem postępowania administracyjnego jest niezgodny z miejscowy planem zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy powyższa norma prawa miejscowego wprost dopuszcza sytuowanie w tym obszarze obiektów kultu religijnego,

- rażącego naruszenia art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez uznanie przez Sąd pierwszej instancji, że zaskarżona decyzja organu administracji publicznej odpowiada prawu, pomimo iż została wydana bez ustalenia daty budowy obiektu budowlanego, co w konsekwencji spowodowało, iż organy nadzoru budowlanego nie mogły ustalić w sposób prawidłowy podstawy prawnej wydanej decyzji.

Mając powyższe na względzie Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie względnie, w przypadku nie stwierdzenia naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego, na podstawie art. 188 P.p.s.a. uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie przedmiotowej sprawy oraz uchylenie wydanych decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny był związany granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Z uwagi na charakter sprawy oraz sposób sformułowania zarzutów skargi kasacyjnej punktem wyjścia należało uczynić przepisy prawa materialnego będące podstawą orzekania przez organy administracji, gdyż zarzuty naruszenia przepisów postępowania stanowią w istocie konsekwencję naruszenia przepisów materialnoprawnych.

Zasadny jest przede wszystkim zarzut naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie naruszenia § 16 ust. 3 pkt 4 uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w M. z dnia [...] kwietnia 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru obejmującego wieś G. w Gminie M. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie przez Sąd pierwszej instancji, że organ administracji publicznej w sposób prawidłowy ustalił, iż obiekt budowlany, będący przedmiotem postępowania administracyjnego jest niezgodny z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Ustalenia powyższego organ pierwszej instancji dokonał na podstawie informacji zawartej w piśmie Burmistrza M. z dnia [...] listopada 2014 r.

Organ drugiej instancji rozpoznając odwołanie nie wziął pod uwagę, że w dniu [...] lutego 2015 r. weszła w życie uchwała nr [...] Rady Miejskiej w M. z dnia [...] grudnia 2014 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru obejmującego miejscowość G. w Gminie M. [...]. W § 28 pkt 1 powołanej wyżej uchwały stwierdzono, że z dniem jej wejścia w życie, w granicach objętych planem tracą moc ustalenia uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w M. z dnia [...] kwietnia 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru obejmującego wieś G. w Gminie M.

Przepis § 16 ust. 3 pkt 4 uchwały nie mógł zatem stanowić podstawy do przyjęcia, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniały przesłanki pozwalające na wszczęcie procedury legalizacyjnej wobec wybudowanego samowolnie obiektu – kaplicy drewnianej, z uwagi na jej sprzeczność z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Przedwczesne było zatem stwierdzenie organu drugiej instancji, że brak jest podstaw do zastosowania przepisu art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego, a organ nadzoru budowlanego był zobowiązany do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę przedmiotowego obiektu. Niezbędne jest ponowne przeprowadzenie postępowania administracyjnego i ustalenie w nim czy w sprawie nie zachodzą przesłanki do legalizacji tego obiektu na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego. Ponadto w ponownie prowadzonym postępowaniu, ustalając krąg stron postępowania, należy wziąć także pod uwagę okoliczność przekazania przez P. N. własności działki nr ew. [...] swojej matce A. N. Przedwczesne jest zatem rozstrzyganie przez Sąd o naruszeniu przez organy orzekające w sprawie i Sąd pierwszej instancji § 17 ust. 1 i 2 uchwały nr [...] Rady Miejskiej w M. z dnia [...] grudnia 2014 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru obejmującego miejscowość G. w Gminie M. [...].

Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł natomiast podstaw do stwierdzenia naruszenia art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez uznanie przez Sąd pierwszej instancji, że zaskarżona decyzja organu administracji publicznej odpowiada prawu, pomimo iż została wydana bez ustalenia daty budowy obiektu budowlanego, co w konsekwencji spowodowało, iż organy nadzoru budowlanego nie mogły ustalić w sposób prawidłowy podstawy prawnej wydanej decyzji. Do akt sprawy załączono bowiem protokół z przeprowadzonych w dniu [...] listopada 2014 r., na potrzeby innego postępowania, oględzin obiektów budowlanych posadowionych na działce nr ewid. [...] w G., który ma zastosowanie w niniejszej sprawie. W trakcie tych czynności stwierdzono, że na wymienionej działce znajduje się m. in. kaplica, a P. N. złożył dodatkowe wyjaśnienia do protokołu, oświadczając, że obiekt ten powstał w 2013 r. i pełni funkcję sakralną.

Mając na uwadze, że zarzuty naruszenia przepisów postępowania stanowią wyłącznie konsekwencję naruszenia przepisów prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200, 203 pkt 1 i 205 P.p.s.a.