Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 104/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-04-24 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Zawieszono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 125  par. 1  pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi postanawia: zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi A z/s we W. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] (nr [...]), utrzymująca w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] (nr [...]) o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] (nr [...]). Na mocy ostatniej z wymienionych decyzji została utrzymana w mocy decyzja Zarządu spółki B sp. z o.o. z siedzibą we W. z dnia [...] (nr [...]) wydana w sprawie określenia A wysokości miesięcznej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

Jak wynika z zaskarżonej decyzji oraz z akt sprawy, wnioskiem z dnia 27 kwietnia 2016 r. A z/s we W. wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] (nr [...]) powołując się na okoliczność, że utrzymana tą decyzją w mocy decyzja wymiarowa (z dnia [...]) została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości. Zarówno zatem decyzja wymiarowa, jak i decyzja utrzymująca ją w mocy dotknięte są istotną wadą prawną powodującą ich nieważność ze względu na to, że decyzja z dnia [...] została wydana przez niewłaściwy organ pierwszej instancji (Zarząd spółki z o.o. B z/s we W.).

W uzasadnieniu wniosku wskazano, że upoważnienie Zarządu B sp. z o.o. z/s we W., wynikające z uchwały Nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] w sprawie upoważnienia Zarządu B Sp. z o.o. do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu utrzymania czystości i porządku jest wadliwe, albowiem Ordynacja podatkowa nie daje możliwości dalszego przekazywania kompetencji i jedynie wójt, burmistrz lub prezydent miasta mają prawo do wydawania decyzji w sprawie określenia opłat za gospodarowanie odpadami.

Odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w decyzji z dnia [...] (nr [...]) uznało, że decyzja ta, utrzymująca w mocy decyzję z dnia [...], nie została obciążona żadną z wad kwalifikowanych powodujących jej nieważność.

Odnosząc się do podniesionego we wniosku zarzutu dotyczącego braku kompetencji zarządu spółki B do wydania decyzji z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że umocowanie ww. spółki w tym zakresie wynika z § 1 pkt 1 uchwały Nr [...] Rady Miejskiej W. z dnia [...] wydanej w sprawie upoważnienia Zarządu B Sp. z o.o. do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu utrzymania czystości i porządku (Dz. Urz. Woj. Dolnośl. z 2012 r. poz. 2866). Podkreśliło, że wymieniona uchwała stanowi akt prawa miejscowego, obowiązujący w dacie wydania kontrolowanej decyzji, a jej nieważności nie stwierdził ani organ nadzoru właściwości ogólnej (Wojewoda D.), ani Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 22 stycznia 2015 r. (sygn. akt II SA/Wr 641/14).

W decyzji z dnia [...], której dotyczy skarga w sprawie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wskazało, że właściwość organów posiadających kompetencje do wydawania decyzji może być modyfikowana innymi aktami wydawanymi na podstawie ustawy (i jeżeli ustawa tak stanowi). Wskazując na powyższe Samorządowe Kolegium Odwoławcze powołało się na treść art. 39 ust. 4 w zw. z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r. poz 446 ze zm.) i podkreśliło, że przepis ten stanowi kompetencję do wydania aktu prawa miejscowego przenoszącego właściwość rzeczową do załatwiania określonych spraw z organu wykonawczego gminy na inny organ.

Dalej wywiodło, że na podstawie tej normy kompetencyjnej został podjęta uchwała Rady Miejskiej W. z dnia [...] Nr [...] na mocy której upoważniono zarząd spółki z o.o., działającej pod firmą B do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu utrzymania czystości i porządku.

Uchwała ta – jako obowiązujący akt praw miejscowego – stanowi element systemu prawa powszechnie obowiązującego (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP) i musi być respektowana przez organy administracji publicznej. Tym samym, Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. nie jest władne oceniać, czy obowiązujący akt prawa miejscowego jest, czy nie jest zgodny z przepisami zawartymi w aktach wyższego rzędu.

Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, złożony w sprawie wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji ze względu na naruszenie przepisów o właściwości jest co najmniej przedwczesny. Uznanie jego zasadności może bowiem wystąpić wyłącznie w przypadku stwierdzenia nieważności uchwały Rady Miejskiej W. z dnia [...] De lege lata uchwała ta obowiązuje, a zatem stanowi prawidłową podstawę do orzekania w postępowaniu administracyjnym.

Końcowo organ wskazał, że od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 stycznia 2015 r. (sygn. akt II SA/Wr 641/14) została wniesiona skarga kasacyjna, oraz, że Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego wystąpił z wnioskiem o podjęcie uchwały wyjaśniającej w składzie siedmiu sędziów - "Czy na podstawie art. 39 ust. 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 446 ze zm.) rada gminy może upoważnić organ wykonawczy jednostki pomocniczej oraz organy jednostek i podmiotów, o których mowa w art. 9 ust. 1 u.s.g. do załatwiania spraw dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, czy też przepis art. 6q ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2016 r. poz. 250 ze zm.) w związku z art. 143 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.) stoi na przeszkodzie do podjęcia przez radę gminy uchwały o udzieleniu takiego upoważnienia?".

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] (nr [...]) oraz z dnia [...] (nr [...]), a także, stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] (nr [...]) i poprzedzającej ją decyzji zarządu spółki B sp. z o.o. z dnia [...] (nr [...]).

Formułując zarzuty skargi strona skarżąca wskazała na naruszenie art. 39 ust. 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym i art. 6q ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2016 r., poz. 250) w zw. z art. 143 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.) poprzez uznanie, że wydanie decyzji z dnia [...] (nr [...]) na podstawie uchwały Rady Miejskiej W. Nr [...] z dnia [...] nie naruszało przepisów o właściwości (art. 157 § 2 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego).

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o oddalenie skargi. Dodatkowo, pismem z dnia 2 marca 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wystąpiło o przedstawienie zagadnienia prawnego związanego z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2016 r. (sygn. akt II FPS 3/16) w której stwierdzono, że "w sprawach opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi przepis art. 6q ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2016 r. poz. 250 ze zm.) wyłącza stosowanie przepisu art. 39 ust. 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 446 ze zm.)".

W piśmie z dnia 28 lutego 2017 r. strona skarżąca stwierdziła, że skoro uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2016 r. (sygn. akt II FPS 3/16) zapadła w związku ze sprawą o sygn. akt II SA/Wr 641/14 to to oznacza, że Sąd związany jest wykładnią dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w rzeczonej uchwale.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

Jak powszechnie akcentuje się w orzecznictwie sądowym, regulacja powyższego przepisu dotyczy kwestii prejudycjalnej, czyli sytuacji, w której uprzednie rozstrzygnięcie określonego zagadnienia, będzie miało wpływ na wynik innego postępowania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2015 r., sygn. akt II OZ 34/15, dostępny na stronie - http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej w skrócie "CBOSA"), co w rezultacie uzasadnia celowość wstrzymania czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym do czasu rozstrzygnięcia tej istotnej kwestii.

Zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a ma charakter fakultatywny, bowiem ocena jego zasadności pozostawiona została uznaniu sądu, który wydając postanowienie w tej kwestii powinien rozważyć, czy w danym przypadku celowe jest wstrzymanie biegu sprawy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2013 r., sygn. akt II OZ 366/13; dostępne na CBOSA). W orzecznictwie sądów administracyjnych akcentuje się również, że zawieszenie postępowania sądowego powinno być uzasadnione względami celowościowymi, sprawiedliwości, jak również ekonomiki procesowej.

W odniesieniu do interpretacji pojęcia "rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania" należy zauważyć, że praktyka sądowa opowiada się za jego szerokim rozumieniem, wychodząc poza tradycyjne rozumienie prejudycjalności postępowania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 sierpnia 2009 r. sygn. akt I FZ 248/09; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2008 r., sygn. akt II FZ 200/08, dostępne w CBOSA; M. Niezgódka-Medek w uwadze 3 do art. 125 P.p.s.a. w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Zakamycze 2006).

Kierując się przedstawioną argumentacją, a także rodzajem zarzutów podniesionych w skardze Sąd uznał, że ostateczna ocena co do tego, czy zaskarżona decyzja z dnia [...], w następstwie której Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie stwierdziło przesłanek do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] w trybie nadzwyczajnym (w trybie stwierdzenia nieważności) jest prawidłowa zależeć będzie od wyniku postepowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym jakie zainicjowało złożenie skargi kasacyjnej od wyroku tut. Sądu z dnia 22 stycznia 2015 r. o sygn. akt II SA/Wr 641/14.

Wypada przypomnieć, że w wyroku tym Sąd zajmował się zgodnością z prawem uchwały Rady Miejskiej W. z dnia [...] nr [...] podjętej w przedmiocie upoważnienia Zarządu B sp. z o.o. do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu utrzymania czystości i porządku. Ta sama uchwała stanowiła jedną z podstaw prawnych jakie zostały wymienione w decyzji z dnia [...], utrzymanej następnie w mocy przez decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...], a zatem tę decyzję, której dotyczył wniosek o stwierdzenie nieważności.

W tych okolicznościach Sąd uznał za zasadne zawieszenie postępowania sadowoadministracyjnego w sprawie do czasu rozpoznania skargi kasacyjnej od wyroku tut. Sądu z dnia 22 stycznia 2015 r. o sygn. akt II SA/Wr 641/14.

Wskazując na powyższe, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowił jak w sentencji.