Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 955/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-07-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 9 lipca 2009 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2009 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P.Ł., J.M., D.T., Z.D., D.T., M.L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 31 marca 2009 roku, sygn. akt II SA/Wr 94/09 od odrzuceniu skargi P.Ł., J.M., D.T., Z.D., D.T., M.L. na obwieszczenie Przewodniczącej Rady Miejskiej Wrocławia z dnia [...] stycznia 2008 roku w przedmiocie sprostowania błędów w uchwale Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 6 kwietnia 2006 roku nr XLIX/3118/06 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla zespołu urbanistycznego Stabłowice Stare I i III postanawia: oddalić skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

P.Ł., J.M., D.T., Z.D., D.Ż., M.L. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na obwieszczenie Przewodniczącej Rady Miejskiej Wrocławia z dnia [...] stycznia 2008 r. o sprostowaniu błędu w uchwale nr XLIX/3118/06 Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 6 kwietnia 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla zespołu urbanistycznego Stabłowice Stare I i III.

Postanowieniem z dnia 31 marca 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że jak podają sami skarżący podstawę dla wniesienia skargi upatrywać należy w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Sąd I instancji wskazał, że już z literalnego brzmienia tegoż przepisu jasno wynika, że przedmiotem zaskarżenia w tym trybie mogą być uchwały lub zarządzenia podjęte przez organy gminy. Natomiast w świetle regulacji zawartej w ustawie o samorządzie gminnym w żadnej mierze nie można zakwalifikować przewodniczącego rady jako organu gminy.

W ocenie Sądu I instancji przedmiotowe obwieszczenie nie mieści się również w katalogu rzeczowym zawartym w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)

W dniu 29 kwietnia 2009 roku strony reprezentowane przez radcę prawnego wniosły pismo zatytułowane zażalenie. Powyższe pismo zostało potraktowane jako skarga kasacyjna od postanowienia Sądu I instancji z dnia 31 marca 2009 roku.

W treści skargi kasacyjnej strony zarzuciły naruszenie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 101 ust. 1 i art. 101a ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w związku z art. 17 ust. 1 zdanie 2 ustawy z dnia 20 lipca 2000 o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych, polegające na przyjęciu, że zaskarżone obwieszczenie nie należy do spraw objętych kognicją sądów administracyjnych, a tym samym dopuszczenie do merytorycznej zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto strony zarzuciły naruszenie art. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 101 ust. 1 i art. 101a ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w związku z art. 27 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strony podniosły, że przewodniczący rady gminy nie może być utożsamiany z organem gminy, ma jednak pewne kompetencje i podejmuje czynności, które nie mogą nie podlegać kontroli sądów administracyjnych.

Ponadto strony podniosły, że skarga na obwieszczenie przewodniczącej Rady Miejskiej Wrocławia była w istocie skargą na uchwałę Rady Miejskiej Wrocławia z dnia 6 kwietnia 2006 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezydent Miasta Wrocławia, działając w imieniu Rady Miejskiej Wrocławia, wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości podzielając stanowisko Sądu I instancji wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i wobec tego podlega oddaleniu. Skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia. Powinna spełniać wymogi formalne przewidziane dla każdego pisma w postępowaniu sądowym - art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. - jak również spełniać wymogi materialne przewidziane dla tego pisma przewidziane w art. 176 tej ustawy. Wśród najważniejszych wymogów materialnych (konstrukcyjnych) skargi kasacyjnej wyróżnia się przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Braki w tym zakresie nie podlegają konwalidacji, czynią skargę kasacyjną nieskuteczną oraz uniemożliwiają dokonanie merytorycznej oceny tego środka zaskarżenia przez sąd kasacyjny. W myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przez sąd administracyjny pierwszej instancji przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, lub na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przytoczenie właściwych podstaw kasacyjnych, wskazanie zarzutów oraz ich uzasadnienie jest najistotniejszym elementem skargi kasacyjnej, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów ani stawiania hipotez w zakresie przepisu stanowiącego podstawę skargi kasacyjnej. W myśl bowiem art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie sytuacja taka nie ma jednak miejsca.

W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że strona skarżąca formułując zarzuty naruszenia konkretnie wskazanych przepisów nie wyszczególniła w żadnym stopniu, na której z podstaw kasacyjnych zostały one oparte. Sąd nie jest uprawniony do domniemywania czy stawiane w skardze kasacyjnej zarzuty są zarzutami naruszenia przepisów prawa materialnego czy też przepisów prawa procesowego. Okoliczność ta ma o tyle zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie, że w skardze kasacyjnej powołane zostały obok siebie przepisy art. 3 p.p.s.a., który mimo, że jest elementem ustawy procesowej to jednak niewątpliwie posiada materialny charakter oraz przepisy art. 101 i 101a ustawy o samorządzie gminnym, a zatem przepisy procesowe regulujące tryb zaskarżania uchwał czy też czynności prawnych i faktycznych organów gminy do sądu administracyjnego. Brak jednoznacznego określenia przepisów odnosi się również do pozostałych wskazanych w zarzutach skargi kasacyjnej norm prawnych. Jednocześnie skarga kasacyjna nie wskazuje, czy zarzuca Sądowi dokonanie niewłaściwej wykładni tychże przepisów czy ich niewłaściwe zastosowanie.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzuty nie zasługują na uwzględnienie jeszcze z innego powodu. Formułując zarzuty skargi kasacyjnej należy wskazać konkretny przepis jaki miał zostać naruszony przez Sąd pierwszej instancji. Jeżeli natomiast przepis, którego zarzut dotyczy zawiera kilka unormowań ujętych w różnych jednostkach redakcyjnych, obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest wskazanie, który dokładnie paragraf ustęp czy punkt danego przepisu został w jego opinii naruszony. Będący przedmiotem obu zarzutów w rozpoznawanej skardze kasacyjnej art. 3 p.p.s.a. składa się z trzech paragrafów, natomiast paragraf drugi składa się z dziewięciu ustępów. Autor skargi kasacyjnej nie sprecyzował dokładnie, który z tych paragrafów został naruszony przez Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym postanowieniu. Przepis art. 3 § 2 i § 3 p.p.s.a. w sposób enumeratywny określa zakres kognicji sądów administracyjnych, a zatem skarżący winien w sposób precyzyjny określić, w którym z powołanych tamże przepisów upatruje podstawy do wniesienia skargi kasacyjnej na zaskarżone do Sądu I instancji obwieszczenie. Brak powołania konkretnych jednostek redakcyjnych przepisu skutkuje w niniejszym przypadku nieskutecznością podniesionych zarzutów.

Na marginesie rozważań wskazać należy, że na aprobatę nie zasługuje również argumentacja skargi kasacyjnej, zgodnie z którą skarga do Sądu I instancji dotyczyła w istocie nie obwieszczenia w sprawie sprostowania uchwały rady miejskiej, ale samej uchwały. Zgodnie z treścią art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności (art. 57 § 1 pkt 1 ustawy) oraz oznaczenie organu, którego działanie lub bezczynność dotyczy (art. 57 § 1 pkt 2 ustawy). Wobec jednoznacznie sformułowanej treści skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, Sąd ten nie był władny dokonywać korekty jej treści. Jednocześnie należy stwierdzić, że strona skarżąca nie traci uprawnienia do kontroli uchwały Rady Miasta Wrocławia z dnia 6 kwietnia 2006 roku w drodze wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, po wyczerpaniu określonego przepisami ustawy trybu jej wniesienia.

Z tych względów, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.