Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 809/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-08-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 2
journal: Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr), , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Asesor WSA Paweł Groński, Protokolant Joanna Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 sierpnia 2008 r. sprawy ze skargi A. [...] [...] S.A. w P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2008 r. znak [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zamiaru wykonania robót budowlanych skargę oddala.


UZASADNIENIE

VII SA/Wa 809/08

Uzasadnienie

Decyzją Nr [...] z dnia [...].11.2007 r. Prezydent W. na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), wniósł sprzeciw do zgłoszenia złożonego przez K. W. - pełnomocnika A. SA dotyczącego zamiaru instalacji nośnika reklamowego typu [...] o wymiarach 6,10 m x 8,50 m na elewacji budynku j przy ul. [...] [...] w W.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, iż inwestor nie dopełnił obowiązku nałożonego postanowieniem Nr [...] z dnia [...].10.07 r. w przedmiocie uzupełnienia brakujących dokumentów. Organ wskazał, że inwestor odebrał postanowienie w dniu 30.10.2007r. pełnomocnik inwestora odebrał postanowienie w dniu 14.11.07 r. a więc ostateczny termin uzupełnienia zgłoszenia upłynął w dniu 21.11.2007r.

Od w/w decyzji odwołanie wniósł G. F. - Radca prawny A. SA, wnosząc o uchylenie sprzeciwu i umorzenie postępowania. Skarżący w uzasadnieniu swojego odwołania wskazuje przekroczenie przez organ I instancji 30-dniowego terminu uprawniającego do wniesienia sprzeciwu od zgłoszenia bowiem zgłoszenie dokonane zostało 8 października 2007r.

Organ odwoławczy decyzją z dnia [...] marca 2008r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzji wskazując w uzasadnieniu, że dokumentacja omawianej inwestycji winna określać dokładną lokalizację reklamy, termin rozpoczęcia prac budowlanych, określenie czasu istnienia nośnika, charakterystyczne parametry urządzenia. Inwestor winien ponadto przedłożyć oświadczenie projektanta o bezpieczeństwie konstrukcji oraz oryginał umowy z dnia 1.03.2007r. wraz z aneksem zawartej ze Spółdzielnią Mieszkaniową.

Organ odwoławczy wskazał, że dokonując analizy zgromadzonej w aktach sprawy dokumentacji przedmiotowej inwestycji stwierdził, iż przedłożone zgłoszenie ma uchybienia formalne. Do ww. zgłoszenia został załączony niekompletny projekt budowlany planowanego urządzenia reklamowego, gdyż na planie brak jest oznaczenia granic działki na której usytuowany jest budynek, na dachu którego zaprojektowaną omawianą inwestycję. Organ stwierdził brak zaznaczenia odległości posadowień urządzenia reklamowego od tych granic , dodając również, iż do ww. zgłoszenia nie załączono kontekstu urbanistycznego tj. wizualizacji projektowanych tablic reklamowych na terenie wskazanym w zgłoszeniu.

VII SA/Wa 809/08

Działając w imieniu Skarżącej spółki , pełnomocnik zaskarżył w całości w/w decyzję i zarzucił jej naruszenie:

1) art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez zaakceptowanie, że organ I

instancji bezpodstawnie żądał uzupełnienia zgłoszenia,

2) art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane poprzez zaakceptowanie przez organ II

instancji, że organ I instancji wniósł sprzeciw po upływie 30 dni od dnia dokonania

zgłoszenia,

3) art. 30 ust. 6 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane poprzez

uznanie, że istnieje podstawa do wniesienia sprzeciwu z uwagi na to, że wykonanie

zgłoszonych robót budowlanych nie jest instalacją urządzenia reklamowego w

rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6,

4) art. 7, 77 i 107 KPA poprzez niewłaściwe prowadzenie postępowania

dowodowego i niewłaściwe uzasadnienie decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania.

Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Analizując skargę przy zastosowaniu powyższych kryteriów należy stwierdzić, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja prawa nie narusza.

Nawiązując jednak do argumentu strony skarżącej dotyczącego zastosowania procedury zgłoszeniowej Sąd podzielił przedmiotowy zarzut zawarty w skardze, albowiem Wojewoda [...] przyjął błędną interpretację przepisów Prawa budowlanego, kwalifikując projektowaną tablicę reklamową do kategorii obiektów wymagających pozwolenia na budowę. Należy w tym miejscu podkreślić, że art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego zawierające definicję pojęcia "budowla" nie przesądza w żadnej mierze o obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę obiektów przykładowo

VII SA/Wa 809/08

wymienionych w tym przepisie, w tym także wolno stojących trwale związanych z gruntem urządzeń reklamowych. Sam fakt zakwalifikowania danego obiektu do kategorii "budowli" nie stanowi o materialnoprawnym obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i nie wyłącza wcale możliwości zastosowania ustawowych wyjątków od zasady wyrażonej w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego. W przypadku, gdy organy administracyjne uznają, że skala i wielkość robót budowlanych przy instalowaniu tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia, pogorszenie stanu środowiska, albo zwiększenie ograniczenia lub uciążliwość dla terenów sąsiednich, może w drodze decyzji na podstawie art. 30 ust. 7 nałożyć na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę, na roboty objęte zgłoszeniem. Uprawnienie to ma charakter uznaniowy i wymaga uzasadnienia przez organ podstaw do zastosowania art. 30 ust. 7 ustawy.

Niezależnie jednak od błędnego - w ocenie Sądu - stanowiska organu odwoławczego w sprawie wymogu uzyskania pozwolenia na budowę przez inwestora decyzja ta odpowiada prawu.

Przede wszystkim Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę stwierdza, że przepis art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane zezwala organowi administracji w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia, nałożenia w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wniesienia sprzeciwu, w drodze decyzji.

Ten sam ustęp w/w artykułu (zdanie pierwsze) stanowi, że w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2, oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami.

Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż pełnomocnik inwestora złożył zgłoszenia w Urzędzie [...] w dniu 8.10.2007r. Organ I instancji uznał, że, zgłoszenie będące przedmiotem postępowania posiadało braki. Zgodnie z obowiązującą procedurą postanowieniem Nr [...] z dnia [...].10.2007 r. nałożył na pełnomocnika obowiązek uzupełnienia zgłoszenia.

Pomimo upływu terminu wyznaczonego w ww. postanowieniu K. W. - pełnomocnik spółki A. SA nie złożył brakujących dokumentów, wymaganych prawem jak również nie zajął żadnego stanowiska w

VII SA/Wa 809/08

sprawie co uniemożliwiło organowy I instancji zbadanie poprawności przedmiotowego zgłoszenia.

W tej sytuacji organ był uprawniony a nawet zobligowany do wniesienia sprzeciwu.

Postanowienie organu I instancji było obligujące dla inwestora, na które inwestor powinien zareagować . Ponieważ tego nie uczynił termin 30 dniowy zaczął biec dopiero od dnia 22 listopada 2007r. , zatem 30-dniowy termin na wniesienie sprzeciwu upływał w dniu 21 grudnia2007 r. Przedmiotowa decyzja Prezydenta W. została doręczona inwestorowi 7 grudnia 2007r. a K. W. -pełnomocnikowi spółki A. SA w dniu 24.12.2007 r. (co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przedmiotowej decyzji).

W tym miejscu należy przywołać wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt II OSK 79/06 w którym stwierdza się, że termin 30- dniowy, o jakim mowa w art. 30 ust. 2 w zw. z art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane jest przez organ wnoszący sprzeciw do zgłoszenia budowy zachowany, o ile w terminie 30 dni od daty przyjętej za początek biegu tego terminu, nastąpi wniesienie sprzeciwu zgodnie z zasadą przewidzianą w art. 57 § 5 k.p.a.

W myśl art. 57 § 5 k.p.a. termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo, a tym w sprawie będzie decyzja wnosząca sprzeciw, zostało np. nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego. Nawiązanie do treści art. 57 § 5 k.p.a. przy ocenie, czy organ zachował termin 30 - dniowy do "wniesienia sprzeciwu" z jednej strony zobliguje organ do terminowego podejmowania czynności, z drugiej zaś będzie niezależne od strony, która może podejmować starania, aby na przykład nie odbierać korespondencji, czy też czynić to ze zwłoką, która będzie z kolei skutkowała uchybieniem tegoż terminu przez organ. Jednocześnie taki sposób obliczania terminu 30 _ dniowego pozwoli na zachowanie dla organu stosownego czasu dla podjęcia określonej decyzji, a inwestorowi nie przedłuży to ponad dopuszczalną miarę okresu oczekiwania dla ewentualnego wniesienia sprzeciwu przez organ, a tym samym nie wpłynie na przedłużenie procesu inwestycyjnego, co jest zresztą podstawowym celem, dla którego wprowadzono w ogóle możliwość dokonywania zgłoszenia w sytuacjach ustawą przewidzianych.

Tezę tę należy również odnieść do wydanego postanowienia stwierdzającego, że zgłoszenie jest niekompletne i wzywającego do uzupełnienia zgłoszenia w określonym terminie.

Zgodnie z art. 30 ust. 2 zdanie trzecie ustawy Prawo budowlane ( w brzmieniu z daty wydania decyzji kontrolowanej) "w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia

VII SA/Wa 809/08

właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw, w drodze decyzji." Przepis art. 30 ust. 5 zdanie drugie ustawy Prawo budowlane stanowi, że "do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu

Stanowisko to zgodne jest z dotychczasowym stanowiskiem prezentowanym zarówno w orzecznictwie, a także doktrynie ( por. glosa Janusza Borkowskiego do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 października 200r r. sygn. akt II SA/Lu 161/04 publ. OSP z. 2 2006 s.77, wyrok NSA z 17 maja 1999 r. sygn. akt IV SA 747/97 _ Lex 472850, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lipca 2006 r. sygn. akt II OSK 956/05) termin na zgłoszenie sprzeciwu winien być liczony, w przypadku uzupełnienia zgłoszenia, od daty tegoż uzupełnienia.

Odnosząc powyższe uwagi do przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, iż termin 30 - dniowy rozpoczął swój bieg od dnia 22 listopada 2007r. , zatem 30-dniowy termin na wniesienie sprzeciwu upływał w dniu 21 grudnia 2007 r. Przedmiotowa decyzja Prezydenta W. została nadana w Urzędzie pocztowym przed upływem 30 dniowego terminu skoro doręczona została inwestorowi 7 grudnia 2007r. a K. W. - pełnomocnikowi spółki A. SA w dniu 24.12.2007 r. ( 10.12.2007r. pozostawiono ja u portiera co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przedmiotowej decyzji).

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.