Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 3175/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-11-13 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6137 Ochrona środowiska morskiego
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3, art. 61 par. 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Szymańska po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. sp. z o.o. z siedzibą w G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G. sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie wydania pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

G. sp. z o.o. z siedzibą w G. (dalej zwana "Skarżącą" lub "Spółką") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lipca 2015 r. w przedmiocie wydania pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich.

W skardze zawarto również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, który Skarżąca uzupełniła pismem z 29 października 2015 r. wnosząc o rozpoznanie w trybie pilnym z uwagi na bliski termin pobrania opłaty, na podstawie art. 27b ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2013 r., poz. 934) – dalej zwanej "ustawą o obszarach morskich". Skarżąca wyjaśniła przy tym, iż zaskarżoną decyzję otrzymała dopiero 17 sierpnia 2015 r., zatem 90-dniowy termin na uiszczenie ww. opłaty należy liczyć od daty otrzymania tej decyzji. Zdaniem Skarżącej brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje obowiązek uiszczenia przez nią opłaty ok. 3 mln zł przewidzianej w art. 27b ust. 1 pkt 1 ustawy o obszarach morskich, która nie podlega zwrotowi wobec brzmienia art. 27b ust. 1e tej ustawy. Powyższe będzie skutkowało koniecznością wpłaty ww. kwoty przed rozstrzygnięciem sprawy, co grozi niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody, jak również trudnymi do odwrócenia skutkami. Skarżąca wskazała przy tym, że pozostawienie w zaskarżonej decyzji zastrzeżenia o obowiązku uzyskania warunków przyłączenia do KSE będzie skutkowało tym, że Skarżąca nie będzie zainteresowana realizacją przedsięwzięcia, jednakże nie będzie miała możliwości odzyskania wpłaconej kwoty. Ponadto Skarżąca wyjaśniła, że uiszczenie powyższej opłaty stwarza zagrożenie dla finansowej kondycji Spółki, a tym samym dla jej zobowiązań i planów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej zwanej "P.p.s.a." - po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach w granicach tej samej sprawy.

Jak wyżej wskazano sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 P.p.s.a., ale tylko wówczas jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków - przy czym ocena tych przesłanek pozostawiona jest uznaniu Sądu. Powyższe oznacza, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji obciąża wnioskodawcę.

W przedmiotowej sprawie wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej, zgłoszony na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., dotyczy decyzji orzekającej o wydaniu pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich, z którą wiąże się ustawowy obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej, stosownie do art. 27b ust. 1 pkt 1 ustawy o obszarach morskich. Wskazać należy, że zgodnie z ww. przepisem uiszczenie opłaty dodatkowej powinno nastąpić w ciągu 90 dni od dnia, w którym ww. decyzja o pozwoleniu stała się ostateczna.

W tym miejscu należy wyjaśnić, że datę ostateczności decyzji, od której nie służy już odwołanie w administracyjnym toku instancji, wyznacza dzień wydania tej decyzji, pod warunkiem, że decyzja ta została doręczona stronie, co stanowi o wprowadzeniu jej do obrotu prawnego (por. pod. red. M. Wierzbowskiego i A. Wiktorowskiej, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, C.H. Beck, s. 606-608; uchwałę składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 listopada 2013 r., I OPS 6/13).

W niniejszej sprawie powyższy termin liczony od daty wydania decyzji tj. od [...] lipca 2015 r. upłynął 27 października 2015 r. Rozpoznając zatem wniosek w zakresie spełnienia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie z uwagi na upływ terminu, z jakim ustawa wiąże obowiązek uiszczenia dodatkowej opłaty w wysokości określonej w art. 27b ust. 1 pkt 1 ustawy o obszarach morskich. Tym samym niecelowym są rozważania dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w kontekście powyższego obowiązku, który Spółka powiązała ze swoją sytuacją finansową. Z uwagi zaś na brak przedstawienia dokumentów źródłowych obrazujących sytuację finansową Spółki mogących stanowić o konieczności wstrzymania zaskarżonej decyzji, Sądu uznał, że brak jest w rozpoznawanej sprawie przesłanek, które uzasadniałyby zastosowanie normy przewidzianej w art. 61 § 3 P.p.s.a.

Sąd, w tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.