Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 204/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2009-09-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 36a ust. 1
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Cisek Sędziowie Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz – spr. Sędzia WSA Alicja Palus Protokolant Malwina Jaworska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 września 2009r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, bezodpływowego zbiornika na ścieki oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] udzielono skarżącemu pozwolenia na budowę

budynku mieszkalnego jednorodzinnego z bezodpływowym zbiornikiem na ścieki.

W dniu [...] inwestor wniósł o zmianę tej decyzji dołączając projekt budowlany zamienny polegający na zmianie szczelnego bezodpływowego zbiornika ścieków na biologiczną oczyszczalnię ścieków.

Decyzją z dnia [...] organ I instancji na podstawie art. 36a ust. 1 prawa budowlanego (Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm) zmienił pozwolenie na budowę w zakresie zmiany projektu zagospodarowania terenu działki w związku z realizacją przydomowej oczyszczalni ścieków w miejsce bezodpływowego zbiornika na ścieki. W odwołaniu od tej decyzji właściciel sąsiednich działek położonych poniżej działki inwestora zarzucił, że instalacja zbiornika odpływowego nasili zjawisko podmakania jego działek.

Zaskarżoną decyzją organ uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu tej decyzji organ wyraził ocenę, że w stanie faktycznym sprawy mógłby znaleźć zastosowanie art. 36 a ustawy. Jednak organ I instancji nie zbadał zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami planu miejscowego. Według tego planu – uchwały Rady Miejskiej w S. z dnia[...] . (Dz. Urz. Woj. Doln. Nr 173, poz. 2501) działka inwestora położona jest na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem 17 MN przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną o niskiej intensywności z dopuszczeniem nieuciążliwych usług (§3 tekstu planu). Natomiast w ustępie 1§3 tekstu planu zapisano między innymi "Uzbrojenie terenu: Na terenie występuje sieć- energetyczna, wodna, kanalizacja ściekowa tymczasowo do zbiorników wybieralnych docelowo do sieci kanalizacji wiejskiej". Organ I instancji nie wyjaśnił kwestii istnienia kanalizacji wiejskiej, zaś zapisy planu nie dopuszczają na terenie działki inwestora tymczasowego odprowadzania ścieków do biologicznej przydomowej oczyszczalni ścieków . Organ ten powinien zastosować art. 35 ust. 3 prawa budowlanego i nałożyć postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanej nieprawidłowości.

W skardze do sądu administracyjnego inwestor zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie art. 35 ust. 1 ustawy i §3 ust. 1 planu miejscowego przez bezpodstawne uznanie, że istnieje zakaz budowy przydomowej oczyszczalni ścieków oraz naruszenie art. 138§1 pkt 1 i §2 k.p.a. wskutek niewydania decyzji merytorycznej. Według skarżącego przepis §3 planu wskazuje jedynie na istniejące uzbrojenie terenu, natomiast nie ustanawia zakazu. Gmina nie planuje budowy sieci kanalizacyjnej. Ponadto w sprawie nie wystąpiły przesłanki uzasadniające wydanie decyzji w trybie art. 138§2 k.p.a., szczególnie, że z samego tekstu planu wynikało, że na danym terenie nie ma sieci kanalizacji wiejskiej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w oparciu o dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 36 a ust. 3 prawa budowlanego, brak zgodności projektu zamiennego z ustaleniami planu miejscowego stanowi istotną przeszkodę dla wydania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę.

W przypadku, gdy niezgodność ta nie budzi wątpliwości dla organu odwoławczego, mógłby on rozważyć stosowanie art. 136 k.p.a. i zlecenie organowi I instancji przeprowadzenia postępowania uzupełniającego w zakresie ustanowionym przez art. 35 ust. 3 prawa budowlanego. Bez tego postępowania organ nie mógłby wydać merytorycznej decyzji odmownej. W przypadku jednak, gdy organ I instancji w ogóle nie rozważał istnienia tej przeszkody, zaś jej stwierdzenie uzależnione jest od dalszych ustaleń faktycznych, to pominięcie tak istotnego materiału sprawy nie pozwala na jedynie jego uzupełnienie przez organ odwoławczy. Istnieje wówczas potrzeba przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części, a ponadto umożliwienia inwestorowi udziału w tym postępowaniu w dwóch instancjach, jak również zapewnienia mu udziału w procedurze wynikającej z art. 35 ust. 3 ustawy. Zapis planu z 2002r. o planowanym sposobie usuwania ścieków nie oznaczał, że w dacie orzekania przez organ nie został on już zrealizowany. Jak wynika z ustaleń planu, dla planisty miejscowego istotne było zapewnienie bezodpływowego gromadzenia lub usuwania ścieków. Wymagało to zbadania, a mogło mieć związek przykładowo z ukształtowaniem terenu i rodzajem podłoża czy innymi jego właściwościami. W tym zakresie plan zawierał nie tylko inwentaryzację stanu uzbrojenia, ale również nakaz odpowiedniego do zapisu planu jego budowania. Z reguły z dopuszczenia w planie określonego sposobu zabudowy wynika zakaz budowy obiektów w sposób wyraźny sprzeciwiających się planowanemu sposobowi zagospodarowania danego terenu. Przykładowo, gdyby w planie nie było jakiegokolwiek zapisu na temat kanalizacji, to w żaden sposób nie można byłoby wywodzić stąd zakazu dla budowy przydomowej oczyszczalni ścieków. Skoro jednak plan ustanawia nakaz budowy urządzeń bezodpływowych, to wymagało rozważenia, czy konkretne zamierzenie inwestora spełnia ten warunek dopuszczalności i czy byłaby możliwa jego modyfikacja w związku ze stosowaniem przez organ art. 35 ust. 3 ustawy.

W tym stanie rzeczy zarzuty skargi okazały się bezzasadne, zaś zaskarżoną decyzję należało uznać za zgodną z prawem.

Dlatego i zgodnie z art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.

J.T. 1.10.09r.