Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1503/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-09-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6160 Ochrona gruntów rolnych i leśnych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art 7 ust 1
journal: Dz.U. 2004 nr 121 poz 1266
law: Ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędziowie sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska, sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara (spr.), Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2015 r. sprawy ze skargi Wójta Gminy D. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie niewyrażenia zgody na przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzją z dnia [...] marca 2015 roku r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, po rozpatrzeniu wniosku Wójta Gminy D. z dnia 21 października 2014 roku, znak: [...], o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] października 2014 roku, znak; [...]: w pkt 1 uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas III, o powierzchni łącznej 0,8975 ha położonych na terenie gminy D., w obrębie ewid. [...] w granicach działek ewid. nr: [...],[...]; w pkt 2 umorzył postępowanie administracyjne w odniesieniu do gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas III, o powierzchni łącznej 0,8975 ha położonych na terenie gminy D., w obrębie ewid. [...] w granicach działek ewid. nr: [...],[...]; zaś w pkt 3 - w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] października 2014 roku, znak: [...]

W uzasadnieniu decyzji Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wskazał, że Wójt Gminy D., działając na podstawie art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych, wnioskiem z dnia 3 lutego 2014 roku znak: [...] wystąpił do niego o wyrażenie zgody na przeznaczenie na cele nierolnicze 4,7290 ha gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas III, położonych w granicach działek ewidencyjnych nr: [...] i [...], w obrębie ewidencyjnym [...], na terenie gminy D.. Wniosek Wójta Gminy D. został pozytywnie zaopiniowany przez Marszałka Województwa [...] oraz [...] Izbę Rolniczą.

W projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wnioskowane grunty rolne przewidziane zostały na cele zabudowy produkcyjnej, składów i magazynów oraz zabudowy usługowej.

Marszałek Województwa [...] przy piśmie z dnia 25 czerwca 2014 roku, znak: [...], przesłał w/w wniosek Wójta Gminy D. wraz z pozytywną opinią w zakresie przeznaczenia na cele nierolnicze wnioskowanych gruntów rolnych. Do wniosku dołączona została również opinia Prezesa Zarządu [...] Izby Rolniczej.

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] października 2014 roku, znak: [...] nie wyraził zgody na przeznaczenie, na cele nierolnicze wnioskowanych 4,7290 ha gruntów rolnych, stanowiących użytki rolne klas III, położonych w obrębie ewid. [...]. Uznał mianowicie, odwołując się do przepisów art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych, że wprowadzenie zabudowy nierolniczej, w kształcie zaproponowanym w projekcie planu miejscowego, spowodowałoby rozczłonkowanie dużego i zwartego kompleksu rolnego oraz negatywne oddziaływanie na grunty rolne położone po obu stronach gruntów wnioskowanych do zmiany przeznaczenia.

Wójt Gminy D., wnioskiem z dnia 21 października 2014 roku, znak: [...], wystąpił do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi o ponowne rozpatrzenie sprawy. W swoim wystąpieniu przedstawił nowe okoliczności, w szczególności wskazał, iż część terenu objętego pierwotnym wnioskiem została objęta zgodą na przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze w odniesieniu do projektu planu miejscowego dotyczącego realizacji inwestycji polegającej na lokalizacji linii elektroenergetycznej [...]. Powyższe w konsekwencji wpłynęło, w ocenie Wójta, na rozczłonkowanie zwartych terenów rolnych. Wójt podniósł również, iż przedmiotowy wniosek o wydanie żądanej zgody jest wynikiem złożonych wniosków właścicieli gruntów, zainteresowanych indywidualnymi inwestycjami jak i wskazał także na konieczność ogólnego rozwoju gospodarczego gminy. Podniósł również, że ustalenia projektu planu nie naruszają ustaleń Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy D., a zatem plan może zostać uchwalony w projektowanym kształcie. Przedstawił również analizę zagospodarowania terenów sąsiednich z uwzględnieniem istniejącego układu komunikacyjnego o znaczeniu ponadlokalnym, tj. autostrady [...] z węzłem "[...]" i drogi wojewódzkiej nr 396.

Organ II instancji, rozpatrując wniosek Wójta Gminy D. z dnia 21 października 2014 roku o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie przychylił się do zawartego w nim stanowiska i podjął przedstawione powyżej rozstrzygnięcie.

Organ odwoławczy ustalił, że swoją decyzją z dnia [...] lipca 2014 roku, znak: [...], zmieniającą decyzję organu l-szej instancji z dnia [...] czerwca 2014 roku znak: [...], wyraził zgodę na przeznaczenie na cele nierolnicze wyżej opisanych użytków rolnych, które w projekcie planu miejscowego przewidziane były na cele infrastruktury techniczno- elektroenergetycznej oraz pod zabudowę produkcyjno-usługową. Decyzja ta nie została zaskarżona do sądu administracyjnego i stała się prawomocna. W następstwie uzyskanej zgody, Rada Gminy D. w dniu [...] roku podjęła Uchwałę Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie trasy linii elektroenergetycznej [...]. Uchwała ta została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] w dniu [...] sierpnia 2014 roku. Stąd też powyższe okoliczności spowodowały, iż prowadzone postępowanie administracyjne w zakresie przeznaczenia na cele nierolnicze 0,8975 ha użytków rolnych klas III, położonych na terenie gminy D., w obrębie [...], w granicach działek ewid. nr [...], [...] stało się bezprzedmiotowe, co stanowiło przesłankę do jego umorzenia w tej części.

Minister uznał za nietrafny argument Wójta, iż przeznaczenie gruntów rolnych na cele związane z realizacją linii elektroenergetycznej spowodowało rozczłonkowanie zwartego kompleksu gruntów użytkowanych na cele rolne, gdyż jest to napowietrzna linia elektroenergetyczna wysokiego napięcia a na spornych działkach nie zostało zaprojektowane posadowienie słupów, co w sposób oczywisty ograniczałoby rolnicze użytkowanie tych terenu. Parametry techniczne słupów linii napowietrznych wysokiego napięcia 400 kV wskazują, iż wysokość masztu wynosi ok. 69 m, dlatego tereny położone pod liniami, a także wokół słupów można użytkować w sposób rolniczy. Podniósł również, iż argumentowanie przez Wójta uzyskania żądanej zgody złożeniem wniosków właścicieli do projektu planu, nie może stanowić podstawy do jej uzyskania, bowiem informacja taka wykracza poza zakres wniosku. Organ wyjaśnił, iż ecyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi nie jest typową decyzją administracyjną, wydaną w postępowaniu jurysdykcyjnym w rozumieniu art. 1 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Nie jest również rozstrzygnięciem organu administracji publicznej w sprawie indywidualnej, w której rozstrzyga się o prawach i obowiązkach właścicieli nieruchomości, znajdujących się na terenie objętym przedmiotowym wnioskiem. Organ rozważając celowość przeznaczenia gruntów rolnych analizuje zasadność ich przeznaczenia w ramach przedłożonego projektu planu, bez względu na rodzaj własności gruntów objętych tym planem. Nadto przyjęte przez gminę Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy D., nie może stanowić podstawy do pozytywnego rozpatrzenia wniosku. Studium określa bowiem politykę przestrzenną gminy, w tym lokalne zasady zagospodarowania przestrzennego, ale nie jest aktem prawa miejscowego. W przypadku gdyby ustalenia studium były wiążące dla organu właściwego w sprawach ochrony gruntów rolnych, wystąpienie do Ministra byłoby bezzasadne, gdyż organ rozpatrujący sprawę nie miałby możliwości zajęcia racjonalnego stanowiska, a jego decyzja stałaby się jedynie formalnością.

Rozważając natomiast zarzuty w zakresie położenia gruntów przy drogach, Minister wskazał, iż argument ten w żaden sposób nie uzasadnia zmiany ich przeznaczenia na cele nierolnicze, w przeciwnym wypadku wszystkie grunty rolne, położone wzdłuż ciągów komunikacyjnych należałoby przeznaczyć na inne cele niż rolne. Nie można zatem zgodzić się z twierdzeniem Wójta, że takie położenie warunkuje rozmieszczenie inwestycji.

Organ odwoławczy podniósł również, że w sytuacji, kiedy w granicach administracyjnych gminy, w sąsiedztwie terenów objętych wnioskiem, występują grunty, które przeznaczone są na cele nierolnicze ale niezabudowane, to w pierwszej kolejności powinno się je wykorzystać zgodnie z ich przeznaczeniem. Stąd też z dużą wnikliwością poddać należy konieczność przeznaczenia urodzajnych gleb pod zabudowę. W niniejszej sprawie, proponowana przez Wójta Gminy D. zmiana przeznaczenia omawianych gruntów rolnych na cele nierolnicze, w konsekwencji doprowadzić by mogła do wymieszania funkcji rolniczej z funkcją nierolniczą zagospodarowania obszaru.

Odnosząc się natomiast do przedstawionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy załączników graficznych, przedstawiających położenie gruntów objętych wnioskiem z szerszym ich otoczeniem, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi stwierdził, iż stanowią one jeden zwarty obszar użytków rolnych klas III, położony w otwartej rolniczej przestrzeni produkcyjnej i pozostają w rolniczym użytkowaniu, wskazana natomiast przez Wójta stacja paliw, zlokalizowana jest na terenie, który nie graniczy bezpośrednio ze spornymi gruntami.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła Gmina D. reprezentowana przez Wójta Gminy D., zarzucając wydanie jej z naruszeniem przepisów:

- art. 7 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 6 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2013 r, poz. 1205 ze zm.) oraz art. 5 konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. nr 78, poz. 483 ze zm.) poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że wymaga on odmowy wyrażenia zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze w okolicznościach wskazanych we wniosku Wójta Gminy D. z dnia [...] czerwca 2014 r. (PP.6721.2.2012) oraz we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy z dnia 2 października 2014 r. ([...]);

- art. 7, 77 § 1 i 80 oraz art. 8 i 11 k.p.a. poprzez brak należytego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz wykroczenie poza dopuszczalny zakres uznania administracyjnego.

W uzasadnieniu skargi Wójt Gminy D. podniósł, że nie może być argumentem przemawiającym za odmową wydania zgody na zmianę przeznaczenia wnioskowanych gruntów jedynie okoliczność, że ustawa przewiduje szczególną ochronę gruntów rolnych. Ochrona gruntów rolnych nie może być posunięta tak daleko, by skutkowało to brakiem bądź istotnym ograniczeniem możliwości rozwoju gminy, zważywszy, że możliwość tego rozwoju, tak jak prawo własności, są wartościami, które podlegają prawnej ochronie i które należy w związku z tym także brać pod uwagę. Ochrona gruntów rolnych musi uwzględniać konieczność rozwoju m.in. gospodarczego oraz podnoszenie poziomu życia w danej gminie. Wójt podniósł nadto, iż przed przystąpieniem do sporządzania planu przeprowadził analizę zasadności jego opracowania i stwierdził, że przystąpienie do sporządzania planu jest zasadne. Również stwierdził, iż co do zasady, zgadza się z potrzebą ochrony gruntów rolnych wysokich klas bonitacyjnych, jednakże pomimo że sąsiednie Gminy [...] i [...] charakteryzują się też wyjątkowo dobrymi glebami, to jednak na ich terenie występują tereny o ogromnej powierzchni, które uzyskały zgodę na przeznaczenie na cele nierolnicze, na których lokalizowana jest zabudowa produkcyjno-usługowa i możliwy jest dalszy rozwój gospodarczy. Dlatego Gmina D. również chciałaby być podobnie traktowana celem jej rozwoju polegającego na pozarolniczej działalności gospodarczej, w części obszaru gminy, w okolicy węzła autostradowego [...]. Reasumując skarżący podniósł, iż w zaskarżonych decyzjach Minister nie dokonał żadnego rozważenia interesów Gminy i a priori odrzucił argumentację Gminy jako nie mającą znaczenia w kontekście art. 6 i 7 ww ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych.

W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – dalej jako p.p.s.a. ( Dz. U. z 2012 r. poz. 270) przyjął, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, że zarówno decyzja organu I instancji, jak i organu wyższego stopnia są prawidłowe a skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu. Ustalenia faktyczne i prawne szczegółowo omówione w uzasadnieniach organów obu instancji, w ocenie Sądu, nie budzą żadnych wątpliwości.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz. U. Nr 121, poz. 1266) przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie zaś z art. 7 ust. 2 pkt 1 cyt. przepisu przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli ich zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia przekracza 0,5 ha - wymaga uzyskania zgody Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Zgoda następuje w formie decyzji administracyjnej poprzedzonej przeprowadzeniem postępowania administracyjnego.

Ustawa z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych, przede wszystkim odwołuje się do przesłanek, jakimi winien kierować się organ przy zmianie przeznaczenia gruntu rolnego na cele nierolnicze. Stosownie do uregulowań powyższej ustawy, ochrona gruntów rolnych polega na ograniczaniu przeznaczania ich na cele nierolnicze (art. 3 ust. 1 pkt 1). Na cele te można przeznaczać przede wszystkim grunty oznaczone w ewidencji gruntów jako nieużytki, a w razie ich braku - inne grunty o najniższej przydatności produkcyjnej (art. 6 ust. 1). Natomiast czy dana zmiana jest zasadna, należy to do oceny właściwego organu. Podjęte rozstrzygnięcie ma charakter uznaniowy jednakże nie może ono skutkować dowolnością ustaleń faktycznych i ocen prawnych. Rozstrzygnięcie musi znaleźć podstawę prawną w ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych, która stanowi o granicach tego uznania. W każdej sprawie organ musi rzetelnie wyjaśnić stronie dlaczego akurat w tym przypadku, mimo pozytywnych opinii Marszałka Województwa i Regionalnej Izby, mimo wszystko odmawia uwzględnienia wniosku Wójta. Należy mieć na uwadze, że przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych są wskazówkami jakimi powinien kierować się organ przy wydawaniu zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, jednakże konieczne jest szczegółowe i wnikliwe rozważenie argumentów Gminy, w niniejszej sprawie powoływanych we wniosku kwestii związanych z rozwojem danego obszaru Gminy D., położonej we wschodniej części województwa [...] będącej typową gminą rolniczą, zawierającą ponad 84 % użytków rolnych (285,19 ha); porównania przeznaczenia działek sąsiednich do wnioskowanych w projektowanym planie zagospodarowania przestrzennego pod zabudowę; ustalenia czy działki istotnie stanowią zwarty kompleks gruntów przydatnych do produkcji rolnej etc.

W oparciu o ustalony stan faktyczny sprawy Sąd uznał za zasadne stanowisko Ministra, który rozpoznając wniosek Wójta Gminy D., dokonał pełnej analizy wszelkich aspektów w nim zawartych, odnosząc się do istniejącego stanu zagospodarowania, biorąc pod uwagę projektowany podział gminy na dwie strefy tj. aktywności gospodarczej i intensywnego rolnictwa, klasyfikację gruntów w poszczególnych jej obszarach, w obliczu istniejącego potencjału rolnego gminy. Należy w tym miejscu wskazać, iż z treści wniosku Wójta Gminy D. z dnia 5 czerwca 2014 roku dla skarżącej gminy Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wydał 11 zgód na przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze, obejmując również wnioskowany obręb [...], dla którego to obszaru wydano zgodę na przeznaczenie na cele nierolnicze dla 54,84 ha gruntów rolnych (decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] sierpnia 2009 roku), obecnie nadal niezagospodarowanych.

Należy zauważyć, że pomimo, iż stosownie do obowiązujących przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, organem odpowiedzialnym za kształtowanie polityki przestrzennej na obszarze gminy jest wójt (burmistrz) i to on prowadzi proces planowania przestrzennego, to jednak proces ten przewiduje szereg uzgodnień. I tak zgodnie z art. 17 cytowanej ustawy, zamierzenia przewidziane w projekcie planu miejscowego oceniane są m.in. pod względem zasadności zmiany przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze przez organ właściwy w tym zakresie. Już ta konstrukcja zobowiązuje Wójta do rozsądnego gospodarowania najlepszymi gruntami rolnymi położonymi na terenie gminy, który przystępując do takiego opracowania winien mieć na uwadze przepisy art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 6 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skarżącej dotyczący naruszenia przez organ art. 7 i 8 Kpa. Jak już wcześniej wywiedziono, Minister prowadzi własne postępowanie administracyjne w toku którego powinien przeprowadzić postępowania dowodowe i odnieść się do wszystkich zarzutów podnoszonych we wniosku o ponowne rozpatrzenia sprawy. Orzekając w przedmiocie przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi szczegółowo uzasadnił, w celu przekonania strony, o słuszności zaskarżonego rozstrzygnięcie i braku dowolności w jego podejmowaniu.

Wójt Gminy D. we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy podniósł wiele nowych okoliczności, które zostały przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi zbadane i szczegółowo w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przedstawione, zgodnie z wymogami o których mowa w art. 107 § 3 Kpa.

Organ odwoławczy wskazał również, iż na terenie gminy znajdują się grunty, których przeznaczenie nie ma charakteru rolnego a nadal nie zostały zagospodarowane. Powyższe grunty znajdują się od północnej strony spornych gruntów, położone w granicach działek nr: [...], [...], [...]o łącznej powierzchni ok. 5,8 ha, które posiadają zgodę na przeznaczenie na cele nierolnicze ale nie zostały jeszcze zabudowane. Powyższe daje podstawy do twierdzenia, że Wójt Gminy D., występując z wnioskiem o przeznaczenie na cele nierolnicze kolejnych użytków rolnych klas III, nie podjął działań nałożonych na niego ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, polegających na przeprowadzeniu pełnej analizy zasadności przystąpienia do sporządzenia planu. Należy mieć też na uwadze, że z przedstawionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy załącznikach graficznych, przedstawiających położenie gruntów objętych wnioskiem z szerszym ich otoczeniem, jednoznacznie wynika, iż wnioskowany grunt stanowi jeden zwarty obszar użytków rolnych klas III, położony w otwartej rolniczej przestrzeni produkcyjnej. Grunty te, zarówno od strony wschodniej jaki i zachodniej graniczą z użytkami klas III, które nie zostały objęte procedurą sporządzenia planu miejscowego, a zatem pozostają w rolniczym użytkowaniu. Stacja paliw, wskazywana przez Wójta we wniosku, zlokalizowana jest na terenie, który nie graniczy ze spornymi gruntami. Natomiast grunty położone w bezpośrednim sąsiedztwie tej stacji, w większości stanowią użytki rolne klas IV, które charakteryzują się słabszym potencjałem produkcyjnym, co może stanowić, jak wskazał słusznie Minister w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, alternatywę w podjęciu przez Gminę inicjatywy do ewentualnego ich przeznaczenia na cele nierolnicze, przy jednoczesnym zachowaniu racjonalnej gospodarki gruntami rolnymi najwyższych klas bonitacyjnych.

Już na etapie podjęcia uchwały intencyjnej, wójt (burmistrz) dokonuje wielokryterialnej analizy zasadności wyboru terenów, które będą przeznaczone na cele nierolnicze. Analiza wielu czynników warunkujących możliwość zabudowy i poddanie ich weryfikacji pozwala podejmować decyzje, widząc jednocześnie zasięg inicjatyw zrealizowanych, w trakcie realizacji i planowanych na terenie gminy. Skoro, w granicach administracyjnych gminy, w sąsiedztwie terenów objętych wnioskiem, występują grunty, które przeznaczone są na cele nierolnicze ale pozostają nadal niezagospodarowane, pod rozwagę poddać należy konieczność przeznaczenia kolejnych urodzajnych gleb pod zabudowę. W niniejszej sprawie, proponowana przez Wójta Gminy D. zmiana przeznaczenia omawianych gruntów rolnych na cele nierolnicze, w konsekwencji doprowadzić by mogła do wymieszania funkcji rolniczej z funkcją nierolniczą zagospodarowania obszaru, powodując podział zwartej przestrzeni rolniczej.

Reasumując podnieść należy, że przedmiotowa decyzja wydana została z poszanowaniem przepisu art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Organ odwoławczy, działając w granicach uznania administracyjnego, przed podjęciem rozstrzygnięcia, wnikliwie i wszechstronnie wyjaśnił stan faktyczny sprawy, a następnie rozpatrzył go w odniesieniu do przepisów prawa materialnego mających zastosowanie w sprawie. W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się zatem naruszenia przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi powołanych w skardze norm prawnych. Również nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi art. 5 Konstytucji RP., zgodnie z którym Rzeczpospolita Polska strzeże niepodległości i nienaruszalności swojego terytorium, zapewnia wolności i prawa człowieka i obywatela oraz bezpieczeństwo obywateli, strzeże dziedzictwa narodowego oraz zapewnia ochronę środowiska, kierując się zasadą zrównoważonego rozwoju. Wręcz przeciwnie, zaskarżona decyzja czyni zadość określonej tym przepisem naczelnej zasadzie bezpieczeństwa państwa jako wartości chronionej w konstytucji RP., poprzez ochronę mienia ogólnonarodowego, a w tym konkretnym wypadku przedmiotowego gruntu, stanowiącego część już niewielkiego zasobu gruntów rolnych klas I-III, stanowiących zaledwie ok. 25% powierzchni wszystkich gruntów rolnych w skali kraju. W ostatnich latach obserwuje się niepokojące zjawisko, polegające na bardzo szybkim tempie włączeń z produkcji rolnej gruntów, ze względu na rosnące zapotrzebowanie na nowe tereny inwestycyjne.

Należy również uznać za trafną decyzję Ministra w części uchylającej swoją decyzję wydaną w I-szej instancji, bowiem grunty rolne wnioskowane do zmiany ich przeznaczenia były już przedmiotem rozpoznania.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art.151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.