Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1336/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2021-09-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 14 września 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maciej Kobak po rozpoznaniu w dniu 14 września 2021 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. W. na pismo Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] o wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o wymianę prawa jazdy postanawia: I. odrzucić skargę, II. zwrócić skarżącemu S. W. uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 złotych ( sto złotych).


UZASADNIENIE

W dniu 15 lipca 2021 r. do tut. Sądu wpłynęła skarga S. W. (skarżący) na pismo Prezydenta Miasta [...] (organ) z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] o wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o wymianę prawa jazdy.

Z nadesłanych akt sprawy wynika, że w dniu 21 czerwca 2021 r. do Urzędu Miasta [...] wpłynął wniosek skarżącego (opatrzony datą 14 czerwca 2021 r.) o wymianę prawa jazdy.

Pismem z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] organ wezwał skarżącego o uzupełnienie braków wniosku poprzez przedłożenie orzeczenia lekarskiego wystawionego przez lekarza uprawnionego do badań kierowców według posiadanych kategorii prawa jazdy, w terminie 14 dni od daty doręczenia wezwania – pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności Sąd wyjaśnia, że po złożeniu skargi sąd z urzędu bada jej dopuszczalność, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do odrzucenia skargi, wymienionych w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm. – dalej w skrócie: "p.p.s.a.") lub w przepisach szczególnych. Sąd odrzuca skargę m. in. wówczas, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego (art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Zgodnie z art. 3 § 2a p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Natomiast zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.

Sąd stwierdza, że zaskarżone pismo o wezwaniu do uzupełnienia braków wniosku nie należy do żadnego z aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., zaskarżona czynność nie może zatem podlegać kontroli sądu administracyjnego.

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 z późn. zm. – dalej w skrócie: "k.p.a."), postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu.

Przepis art. 64 § 2 k.p.a. stanowi, że jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania.

Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego poglądem, wezwanie wystosowane w trybie art. 64 § 2 k.p.a. powinno służyć wyłącznie usunięciu braków formalnych wynikających ze ściśle określonych przepisów i nie może zmierzać do merytorycznej oceny przedstawionego wniosku oraz jego załączników (zob. np. wyrok NSA z dnia 3 sierpnia 2012 r., II OSK 826/11).

Sąd wyjaśnia, że wezwanie do usunięcia braków formalnych podania jest czynnością materialno- techniczną. Przepis art. 64 § 2 k.p.a. nie stanowi podstawy do podjęcia w sprawie wezwania decyzji lub postanowienia. Pismo to nie może być również uznane za inny niż określony w pkt 1-3 akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Wezwanie w trybie art. 64 § 2 k.p.a. wywołuje wyłącznie skutki procesowe i nie rozstrzyga o żadnych uprawnieniach lub obowiązkach o charakterze materialnoprawnym.

W tym stanie rzeczy przedmiotowa skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.