Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 249/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2022-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art.2 ust.3a
journal: Dz.U. 2021 poz 888
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia WSA Irena Wesołowska, , , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 14 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi A.L. oraz D.L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 4 stycznia 2022 r. nr SKO Gd/5725/21 w przedmiocie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku na rzecz skarżących kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 4 stycznia 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm., dalej: "O.p."); art. 2 ust. 1 pkt 4, ust. 3 oraz art. 6m ust. 1, art. 6o ust. 1, art. 6q ust. 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2021 r. poz. 888 ze zm., dalej: "u.c.p.g."), po rozpatrzeniu odwołania A. L. L. oraz D.L., utrzymało w mocy decyzję Dyrektora Zakładu Oczyszczania Miasta w Sopocie z dnia 16 września 2021 r., w sprawie określenia Wspólnocie Mieszkaniowej [...] wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:

Dyrektor Zakładu Oczyszczania Miasta (dalej: "ZOM"), działając z upoważnienia Prezydenta Miasta Sopotu, decyzją z 16 września 2021 r. określił Wspólnocie Mieszkaniowej [...] wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami za okres od 1 stycznia 2021 r. w wysokości 154,40 zł miesięcznie. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że mimo ciążącego na niej obowiązku Wspólnota Mieszkaniowa nie złożyła deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, co uzasadniało określenie tej opłaty w drodze decyzji. Wysokość należnej opłaty określono z uwzględnieniem stawek i przyjętej na terenie miasta Sopotu metody wodno- ryczałtowej.

Skarżący złożyli odwołanie od powyższej decyzji wskazując, że nieruchomość w S. przy ul. [...] jest podzielona na 2 lokale i każdy z lokali zgodnie z ugodą zawartą przed Sądem Rejonowym w Sopocie, oddzielnie gromadzi swoje odpady, na częściach gruntu przeznaczonych do wyłącznego użytkowania każdego z właścicieli lokali. Skarżący jako właściciele lokalu nr 2, złożyli deklarację zgodnie z przysługującym im prawem dla lokalu nr 2 w miesiącu styczniu 2021 r. Zatem właścicielka lokalu nr 1 powinna zostać zobowiązana do złożenia deklaracji za gospodarowanie odpadami dla lokalu nr 1 oraz uregulowania miejsca gromadzenia swoich odpadów itp. Skarżący podnieśli także, że zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy nie jest kompletny, a dowód z oględzin został przeprowadzony bez ich udziału.

Decyzją z dnia 4 stycznia 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy") utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy, powołując obowiązujące przepisy, wskazał, że w przypadku nieruchomości wielomieszkaniowych nie jest dopuszczalnym określanie opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi na podstawie deklaracji wnoszonych przez poszczególnych współwłaścicieli. Obowiązki właścicielskie, do których należy m.in. złożenie deklaracji (oraz konsekwencje jej niezłożenia) obciążają bowiem z mocy samego prawa wspólnotę mieszkaniową. Wspólnota mieszkaniowa istnieje zatem z mocy prawa w każdym wypadku, gdy w skład nieruchomości wchodzą co najmniej dwa lokale, którymi właścicielami są różne osoby. Jak się przyjmuje, wspólnota mieszkaniowa jest podmiotem prawa cywilnego i powstaje w chwili wyodrębnienia w danej nieruchomości pierwszego lokalu, którego właścicielem jest inna osoba niż właściciel nieruchomości. Wspólnota mieszkaniowa, działając w ramach przyznanej jej zdolności prawnej, może nabywać prawa i obowiązki do własnego majątku, może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozywana.

Zgodnie z zapisami wynikającymi z księgi wieczystej dla nieruchomości położonej w S. przy ul. [...] wyodrębniono 2 lokale mieszkalne. W konsekwencji organ wydający decyzję zobowiązany jest określić jedną opłatę wspólnocie mieszkaniowej, która to opłata obejmuje niejako sumę dwóch opłat od dwóch lokali należących do wspólnoty.

W okolicznościach sprawy skarżący są właścicielami lokalu mieszkalnego nr 2 znajdującego się w budynku przy ul. [...] w S., dla którego prowadzona jest księga wieczysta nr [...], a właścicielką lokalu mieszkalnego nr 1 położonego w tym samym budynku, dla którego prowadzona jest księga wieczysta nr [...] jest G. S. Z zapisów wskazanych ksiąg wieczystych wynika, że właścicielom lokalu mieszkalnego nr 2 położonego w budynku przy K. w S. przysługują udziały w nieruchomości wspólnej wynoszące 551/1000 części, zaś właścicielce lokalu mieszkalnego nr 1 udziały w nieruchomości wspólnej wynoszące 449/1000 części. Zatem to na Wspólnocie Mieszkaniowej [...] obejmującej dwa wyodrębnione lokale, ciążą obowiązki nałożone przez u.c.p.g. i to ona jest wyłącznie stroną niniejszego postępowania, a nie każdy ze współwłaścicieli odrębnie.

SKO podkreśliło, mając na uwadze przepisy dotyczące tzw. "małej wspólnoty", że skarżący dysponują większością udziałów w nieruchomości wspólnej, która uprawniała ich do działania w imieniu wspólnoty, która jest stroną postępowania w sprawie określenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i tym samym są uprawnieni do skutecznego złożenia odwołania od decyzji w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

Zdaniem organu odwoławczego, w stanie faktycznym sprawy, w wymaganym terminie wspólnota nie złożyła stosowanej deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla budynku wielolokalowego za rok 2021. Złożona 21 stycznia 2021 r. deklaracja nie może zostać uznana przez organ podatkowy za prawidłową, ponieważ nie została złożona przez wszystkich członków wspólnoty.

W drodze przeprowadzonych 17 sierpnia 2021 r. oględzin nieruchomości organ ustalił, że nie ma na niej oddzielnych miejsc składowania odpadów dla poszczególnych części budynku, w przypadku których zgodnie z art. 6m ust. 1ca u.c.p.g. dopuszcza się złożenie odrębnych deklaracji dla poszczególnych budynków lub ich części w przypadku nieruchomości zabudowanej budynkiem wielolokalowym lub budynkami wielolokalowymi, jeżeli poszczególne budynki lub ich części posiadają przyporządkowane im oddzielne miejsca gromadzenia odpadów komunalnych.

Wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi została ustalona prawidłowo zgodnie z obowiązującymi uchwałami Rady Miasta Sopotu nr XXIX/396/2013 z 14 czerwca 2013 r. w sprawie w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości tej opłaty i ustalenia stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz nr V/103/2019 z dnia 28 marca 2019 r. w sprawie zmiany uchwały nr XXIX/396/2013 z dnia 14 czerwca 2013 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia wysokości tej opłaty i ustalenia stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Opłaty w myśl u.c.p.g. winni uiszczać wszyscy współwłaściciele, natomiast kwestia ich wzajemnego rozliczenia pomiędzy sobą pozostaje ich wewnętrzną sprawą.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, skarżący zarzucili naruszenie:

1. przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 121 § 1 O.p. w zw. z art. 6q u.c.p.g. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów, wyrażające się w: ignorowaniu złożonej przez skarżących deklaracji, nieinformowaniu o przyczynach nieuznawania złożonej deklaracji za skuteczną, przeprowadzeniu oględzin na nieruchomości bez zawiadomienia o nich stron postępowania i umożliwienia stronom wzięcia w nich udziału, oparciu rozstrzygnięcia o błędnie zgromadzony i oceniony materiał dowodowy, umieszczeniu w treści uzasadnienia decyzji Kolegium informacji dotyczącej innej nieruchomości, niż położonej w S. przy ul. K. ;

b) art. 121 § 2 O.p. w zw. z art. 6q ust. 1 u.c.p.g. nieudzielenie stronom niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania, w szczególności o przyczynach uznania złożonej przez skarżących deklaracji za nieskuteczną, w sytuacji gdy wielokrotne wzywanie do złożenia deklaracji, bez podania jednoznacznych przyczyn ignorowania poprzedniej nie wypełnia obowiązku z przywołanej zasady postępowania;

c) art. 123 § 1 O.p. w zw. z art. 6q ust. 1 u.c.p.g. poprzez niezapewnienie stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, wyrażające się w utrzymaniu w mocy przez SKO Decyzji ZOM mimo niezawiadomienia stron przez organ pierwszego stopnia o fakcie i terminie oględzin oraz uniemożliwienie stronom udziału w oględzinach w dniu 17 sierpnia 2021 r.; a następnie uczynienie dowodów z tych oględzin podstawą decyzji;

d) art. 187 § 1, art. 190 § 1 i art. 191 O.p. w zw. z art. 6q ust. 1 u.c.p.g. poprzez nierozpatrzenie całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, brak wszechstronnego wyjaśnienia faktów mających istotne znaczenie dla sprawy, bezpodstawne zignorowanie faktu niezawiadomienia stron przez organ pierwszego stopnia o terminie oględzin, co doprowadziło do dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów, w sposób sprzeczny z zasadami wiedzy i doświadczenia zawodowego oraz braku ustalenia w toku kontroli odwoławczej, czy nie doszło do naruszenia przez organ pierwszego stopnia przepisów postępowania, co skutkowało utrzymaniem w mocy wadliwej decyzji organu pierwszego stopnia;

e) art. 233 § 1 pkt 1 O.p. w zw. z art. 6q ust. 1 u.c.p.g. oraz art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) O.p. w zw. z art. 6q ust. 1 u.c.p.g. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej Decyzji ZOM w sytuacji, gdy z uwagi na naruszenie przez organ pierwszego stopnia przepisów postępowania oraz prawa materialnego decyzja ZOM powinna zostać uchylona w całości;

2. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6m ust. 1ca u.c.p.g. poprzez:

a) błędne uznanie, że w przypadku nieruchomości położonej w S. przy ul. [...] nie doszło do skutecznego złożenia odrębnych deklaracji dla poszczególnych części budynku wielolokalowego, w sytuacji gdy skarżący, jako większościowi współwłaściciele w terminie stosowną dokumentację na urzędowym druku złożyli oraz uiścili należną opłatę;

b) błędne uznanie, że art. 6m ust. 1ca u.c.p.g. nie ma zastosowania w niniejszej sprawie z uwagi na brak oddzielnych miejsc gromadzenia odpadów dla poszczególnych lokali na nieruchomości położonej w S. przy ul. K.[...] , w sytuacji gdy każdy z lokali posiada swój pojemnik na śmieci, oznaczony numerem lokalu, każdy z lokali korzysta z odrębnego kompletu worków do selektywnej zbiórki odpadów, a nadto mocą ugody sądowej z dnia 2 września 2020 r. zawartej przed Sądem Rejonowym w Sopocie w postępowaniu prowadzonym pod sygn. akt I Ns 88/18, współwłaściciele nieruchomości jednoznacznie zobowiązali się do odrębnego gromadzenia odpadów.

Strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Kolegium oraz zasądzenie od organu kosztów postepowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę organ drugiej instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy skarżący skutecznie złożyli deklaracje dla poszczególnych części budynku wielolokalowego znajdującego się w budynku przy ul. [...] w S.

Zdaniem Kolegium, to na Wspólnocie Mieszkowej [...] w S. na nieruchomości obejmującej dwa wyodrębnione lokale, ciążą obowiązki nałożone przez u.c.p.g. i to ona jest wyłącznie stroną niniejszego postępowania, a nie każdy ze współwłaścicieli odrębnie. Natomiast skarżący stoją na stanowisku, że dysponują większością udziałów w nieruchomości wspólnej, która uprawniała ich do działania w imieniu wspólnoty, która jest stroną postępowania w sprawie określenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i tym samym są uprawnieni do skutecznego złożenia odwołania od decyzji w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

Dokonując oceny prawidłowości stanowiska Kolegium w niniejszej sprawie, wskazać należy, że zgodnie z art. 2 ust. 3 u.c.p.g. w brzmieniu obowiązującym w okresie za jaki wydana została decyzja wymierzająca wysokość opłat, jeżeli nieruchomość jest zabudowana budynkiem wielolokalowym, w którym ustanowiono odrębną własność lokalu, obowiązki właściciela nieruchomości wspólnej oraz właściciela lokalu obciążają wspólnotę mieszkaniową albo spółdzielnię mieszkaniową.

Celem art. 2 ust. 3 u.c.p.g. jest ułatwienie wykonywania obowiązków wynikających z ustawy w przypadku, gdy mamy do czynienia z budynkami wielolokalowymi, w których wydzielono odrębne lokale. W takich przypadkach obowiązki z indywidualnych podmiotów przechodzą mocą ustawy na wspólnoty (lub spółdzielnie) reprezentowane przez swoje organy (zarządy).

Zarówno przed dniem 1 lutego 2015 r. jak i po tej dacie w przypadku wyodrębnienia lokali w budynkach wielolokalowych podatnikiem jest wspólnota mieszkaniowa, zaś osoba sprawująca zarząd nieruchomością wspólną obciążona jest na podstawie art. 2 ust. 3 u.c.p.g., obowiązkami podatnika, tj. złożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz zapłaty tej opłaty. Zadecydował o tym ustawodawca, dokonując z dniem 1 lutego 2015 r. zmian do u.c.p.g. o charakterze doprecyzowującym.

Z ustaleń poczynionych przez organy w niniejszej sprawie wynika, że na nieruchomości położonej w S. przy ul. [...] wyodrębniono 2 lokale mieszkalne. Skarżący A. L. L. i D. L. są właścicielami lokalu mieszkalnego nr [...], a właścicielką lokalu mieszkalnego nr 1 położonego w tym samym budynku, jest G. S.. Z zapisów ksiąg wieczystych wynika, że właścicielom lokalu mieszkalnego nr 2 przysługują udziały w nieruchomości wspólnej wynoszące 551/1000 części, zaś właścicielce lokalu mieszkalnego nr 1 udziały w nieruchomości wspólnej wynoszące 449/1000 części.

Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. z 2020 po. 1910 ze zm.), ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tworzy wspólnotę mieszkaniową. Wspólnota mieszkaniowa może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozwana.

Z powyższego wynika zatem, iż trafne jest co do zasady stanowisko Kolegium co do tego, iż wspólnota mieszkaniowa powstaje z mocy prawa i na gruncie przepisów u.c.p.g. wspólnota jest stroną postępowania w przedmiocie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami i adresatem decyzji.

W okolicznościach niniejszej sprawy istotne znaczenie mają przepisy art. 18 –art. 20 ustawy o własności lokali. Z ich brzmienia wynika bowiem, iż w zależności od ilości lokali odmiennie została uregulowana kwestia zarządu nieruchomością wspólną. Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy o własności lokali, właściciele lokali mogą w umowie o ustanowieniu odrębnej własności lokali albo w umowie zawartej później w formie aktu notarialnego określić sposób zarządu nieruchomością wspólną, a w szczególności mogą powierzyć zarząd osobie fizycznej albo prawnej.

W przypadku zaś gdy liczba lokali wyodrębnionych i lokali niewyodrębnionych, należących nadal do dotychczasowego właściciela, nie jest większa niż trzy (a więc takim, jak w niniejszej sprawie), do zarządu nieruchomością wspólną mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu cywilnego i Kodeksu postępowania cywilnego o współwłasności (art. 19 ustawy o własności lokali w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2020 r.).

W myśl art. 20 ust. 1 powołanej ustawy, jeżeli liczba lokali wyodrębnionych i lokali niewyodrębnionych jest większa niż trzy, właściciele lokali są obowiązani podjąć uchwałę o wyborze jednoosobowego lub kilkuosobowego zarządu. Członkiem zarządu może być wyłącznie osoba fizyczna.

Zarząd lub poszczególni jego członkowie mogą być w każdej chwili na mocy uchwały właścicieli lokali zawieszeni w czynnościach lub odwołani (art. 20 ust. 2 ).

Tym samym zastosowanie w niniejszej sprawie (odpowiednie) mają przepisy art. 199 - 219 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1145 , dalej: "k.c." oraz art. 611 – 616 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1460, dalej: "k.p.c.").

Zgodnie z art. 207 k.c. pożytki i inne przychody z rzeczy wspólnej przypadają współwłaścicielom w stosunku do wielkości udziałów; w takim samym stosunku współwłaściciele ponoszą wydatki i ciężary związane z rzeczą wspólną.

Zatem w sytuacji, gdy tzw. mała wspólnota mieszkaniowa, jest zarządzana na podstawie art. 19 ustawy o własności lokali w związku z art. 199 k.c. - i nie ma - czemu nie zaprzeczono w zaskarżonej decyzji - zarządu (działającego jako zarządca nieruchomości wspólnej, ani też rozumianego jako organ wspólnoty), oznacza to, że wszyscy jej członkowie mogą działać w postępowaniu administracyjnym i oni mają przymiot strony.

Przyjęcie generalnej zasady wynikającej z art. 2 ust. 3 u.c.p.g., że mała wspólnota mieszkaniowa w przypadku budynku wielolokalowego jest stroną postępowania w przedmiocie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami i adresatem decyzji w tym przedmiocie nie oznacza jednak automatycznie braku możliwości przypisania przymiotu strony w takim postępowaniu właścicielowi lokalu stanowiącego odrębną nieruchomość. Konieczne jest jednak wykazanie, że przymiot ten posiada niezależnie od występującej w jego imieniu wspólnoty, a zatem, że posiada prawnie chroniony interes prawny. Tym samym także członek wspólnoty mieszkaniowej, jeżeli wykaże swój indywidualny, własny interes prawny, może wystąpić jako strona zainteresowana w postępowaniu administracyjnym w sprawie, w której co do zasady występuje wspólnota.

Zdaniem Sądu, w realiach niniejszej sprawy, interesu prawnego skarżących do złożenia deklaracji należy upatrywać w treści art. 2 ust. 3a u.c.p.g., który indywidualizuje zakres odpowiedzialności każdego właściciela lokalu za wynikające z ustawy opłaty w części:

1) odpowiadającej stosunkowi liczby osób zamieszkujących lokal do liczby osób zamieszkujących we wszystkich lokalach - w przypadku metody ustalenia opłaty, o której mowa w art. 6j ust. 1 pkt 1;

2) odpowiadającej stosunkowi ilości zużytej wody w lokalu do ilości zużytej wody we wszystkich lokalach - w przypadku metody ustalenia opłaty, o której mowa w art. 6j ust. 1 pkt 2;

3) odpowiadającej wysokości opłaty, o której mowa w art. 6j ust. 2;

4) odpowiadającej jego udziałowi w nieruchomości wspólnej - w pozostałych przypadkach.

Przyjęcie odmiennego poglądu pozbawiłoby właścicieli lokali tworzących tzw. małą wspólnotę mieszkaniową, którzy nie powołali zarządu (działającego jako zarządca nieruchomości wspólnej, ani też rozumianego jako organ wspólnoty), możliwości skutecznej realizacji obowiązków i uprawnień w zakresie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

Decyzja Prezydenta Miasta Sopotu z dnia 16 września 2021 r., utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 stycznia 2022 r. określiła miesięczne opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wszystkim członkom wspólnoty łącznie. Z powyższego wynika zatem, iż decyzja pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią art. 2 ust. 3a ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz art. 207 k.c. w zw. z art. 19 ustawy o własności lokali, które obligują przy określaniu odpłatności za gospodarowanie odpadami komunalnymi właścicielom lokali, stanowiącym małą wspólnotę mieszkaniową wyodrębnienia tych obciążeń.

Zastosowany przez organy podatkowe sposób określenia opłaty pozostaje też w oczywistej sprzeczności z treścią art. 370 k.c. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu, jeżeli kilka osób zaciągnęło zobowiązanie dotyczące ich wspólnego mienia, są one zobowiązane solidarnie, chyba że umówiono się inaczej. W okolicznościach niniejszej sprawy nie zachodzą podstawy do zastosowania solidarnej odpowiedzialności z art. 370 kc. Zobowiązanie do uiszczenia opłaty nie dotyczy wspólnego mienia, ale lokali stanowiących odrębną własność, a przepisy o zarządzie nieruchomością wspólną mają jedynie odpowiednie zastosowanie (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 stycznia 2020 r. sygn. akt VIII SA/Wa 781/19).

W toku dalszego postępowania, rzeczą organu będzie uwzględnienie oceny prawnej zawartej w niniejszym orzeczeniu. Z uwagi na powyższe Sąd uznał, że odniesienie się do pozostałych zarzutów skargi byłoby przedwczesne.

Z tych względów Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), uchylił zaskarżoną decyzję.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 2 oraz art. 209 p.p.s.a. (punkt 2 wyroku).