Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 631/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-02-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 80 ust. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1235
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta Sędziowie WSA Anna Jarosz (spr.) WSA Tomasz Grossmann Protokolant st.sekr.sąd. Agata Tyll-Szeligowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 05 lutego 2015 r. sprawy ze skargi Z. S. Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe [...] w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] maja 2014 r. Z. S. (zwany dalej: skarżący), prowadzący działalność gospodarczą pod firmą Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe [...], reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (zwanego dalej: Kolegium, SKO) z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Kolegium z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Gminy i Miasta [...] z dnia [...] września 2011 r., nr [...] określającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na "Budowie zespołu dwóch elektrowni wiatrowych o łącznej mocy do 2,0 MW realizowanego na działkach o nr ewid. [...] i [...] obręb [...], gm. [...] (zwanych dalej odpowiednio: Burmistrz, decyzja Burmistrza).

Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym.

Decyzją z dnia [...] marca 2014 roku Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu z urzędu sprawy stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Burmistrza stwierdziło nieważność tej decyzji, jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazując art. 156 § 1 pkt 2 in fine w związku z art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 z późn. zm.). W uzasadnieniu decyzji wskazano, że wydanie decyzji Burmistrza nastąpiło z rażącym naruszeniem obowiązującego w dacie jej wydania art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. Działki wskazane we wniosku inwestora położone były na obszarze dla którego Rada Miejska w [...]ie, uchwałą z dnia 8 listopada 2001 r., nr XXX/303/01 uchwaliła zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy i Miasta [...] (ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego z dnia 26 listopada 2001 r., nr 144, poz. 2948). Zgodnie z jej treścią działki nr [...] i [...] w obrębie geod. [...] położone są w jednostce urbanistycznej oznaczonej symbolem 18.9 przeznaczonej pod uprawy polowe, łąki i pastwiska, co wyłącza możliwość realizacji na przedmiotowym obszarze inwestycji o charakterze produkcyjnym.

Skarżący złożył do SKO wniosek o ponownie rozpatrzenie sprawy, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie przedmiotowego postępowania. W uzasadnieniu wniosku zaskarżonej decyzji zarzucono rażące naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu Postępowania Administracyjnego w zw. z art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów polegające na wadliwej subsumcji przywołanych przepisów do ustalonego w sprawie stanu faktycznego i błędnym przyjęciu, że zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na obszarze przedmiotowej inwestycji nie przewidywały możliwości budowy zespołu dwóch elektrowni wiatrowych w sytuacji, gdy zgodnie z utrwalonym orzecznictwem elektrownie wiatrowe są urządzeniami infrastruktury technicznej, która to urządzenia były dopuszczalne na tym obszarze, a nadto na obszarze realizacji inwestycji nie wyłączono w żaden sposób działalności produkcyjnej, która tym samym dozwolona jest w ramach przewidzianej w planie dla tego obszaru zabudowy i w związku z określonym przeznaczeniem tego terenu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ podniósł, iż zgodnie z treścią art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Podkreślono, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest przepisem prawa miejscowego, którego ustalenia wiążą w sposób bezwzględny organy orzekające w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia. Zatem kwestią zasadniczą dla rozpatrzenia sprawy jest zbadanie zgodności lokalizacji planowanej inwestycji polegającej na budowie zespołu dwóch elektrowni wiatrowych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Organ wywodził, że decyzja Burmistrza wydana została na wniosek skarżącego, a z karty informacyjnej przedsięwzięcia załączonej do wniosku oraz z przedłożonego przez Inwestora w trakcie postępowania raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wynika, że planowane przedsięwzięcie polegać będzie na budowie dwóch elektrowni wiatrowych o łącznej mocy do 2 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą - stacją transformatorową, przyłączeniową linią energetyczną NN oraz SN, kablami telekomunikacyjnymi, drogami dojazdowymi, zjazdami a także placami manewrowymi i realizowane będzie na terenie działki nr [...] oraz działki nr [...] w miejscowości [...], gmina [...]. Podkreślono, że Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe [...] Z. S. jest firmą działającą w sektorze energetyki odnawialnej, jako deweloper elektrowni wiatrowych. Inwestor nie jest właścicielem działek objętych wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, na których ma być zlokalizowany zespół elektrowni wraz z infrastrukturą towarzyszącą. Dla wszystkich nieruchomości, na których posadowione zostaną przedmiotowe turbiny wiatrowe, Inwestor posiada umowy dzierżawy udostępniające wybrane przez Inwestora nieruchomości na cele budowy elektrowni wiatrowych. Głównym zadaniem projektowanej inwestycji będzie produkcja energii elektrycznej. Uzyskana energia będzie przesyłana ze stacji transformatorowej, poprzez budowaną linię przyłączeniową (napowietrzną lub podziemną), dalej do istniejącego systemu elektroenergetycznego sieci rozdzielczej 110 kV. Realizacja projektu przyniesie określony wzrost dochodów gminy oraz dzierżawców terenów pod elektrownie wiatrowe.

Zdaniem organu w sprawie nie budzi wątpliwości, że przedsięwzięcie to jest planowane do realizacji na terenie, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego - Uchwała Rady Miejskiej w [...]ie z dnia 08 listopada 2001 r. Działki o nr ewid. [...] i nr [...] usytuowane są w obszarze oznaczonym symbolem RP - tereny rolne pod uprawy polowe, łąki i pastwiska. Organ przytoczył ustalenia miejscowego planu miejscowego zagospodarowania dla terenu obejmującego powyższe działki - § 6.18 [...] (symbol 18.9 ) i wskazał, że z tych zapisów wynika, że plan dopuszcza na trenie objętym wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach budowę urządzeń infrastruktury technicznej. Elektrownie wiatrowe są urządzeniami służącymi do wykorzystywania siły wiatru do produkcji energii i mieszczą się w pojęciu urządzeń infrastruktury technicznej. Jednakże funkcja uzupełniająca, jaką jest budowa urządzeń infrastruktury technicznej, ma pozostawać w ścisłym związku z funkcją podstawową tj. rolną - uprawami polowymi, łąkami i pastwiskami. Zdaniem Kolegium budowa ww. zespołu dwóch elektrowni wiatrowych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną nie pozostaje w związku z funkcją podstawową, bowiem jej realizacja nie służy obsłudze funkcji rolniczej, lecz ma na celu produkcję energii elektrycznej, która wprowadzana będzie do sieci energetycznych - GPZ.

W ocenie SKO zatem kontrolowana w postępowaniu nadzorczym decyzja Burmistrza narusza w sposób rażący art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu złożył skarżący, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżanej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej oraz zarzucając:

naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r., poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu polegające na wadliwej subsumpcji przywołanego przepisu do ustalonego w sprawie stanu faktycznego i błędnym przyjęciu, iż zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy i Miasta [...] na obszarze przedmiotowej inwestycji nie przewidywały możliwości budowy zespołu dwóch elektrowni wiatrowych, w sytuacji w której to zgodnie utrwalonym orzecznictwem elektrownie wiatrowe są urządzeniami infrastruktury technicznej, które to urządzenia były dopuszczalne na tym obszarze, a nadto na obszarze realizacji inwestycji nie wyłączono w żaden sposób działalności produkcyjnej, która tym samym dozwolona jest w ramach przewidzianej w planie dla tego obszaru zabudowy i w związku z określonym przeznaczeniem tego terenu. Ponadto budowa elektrowni wiatrowej nie będzie wiązała się z trwałym przeznaczeniem gruntów rolnych na cele nierolnicze, zaś materiał dowodowy nie potwierdził, aby na terenie planowanej inwestycji obowiązywał zakaz lokalizacji tego rodzaju zamierzenia;

naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu polegające na wadliwej subsumcji przywołanego przepisu do ustalonego w sprawie stanu faktycznego i błędnym przyjęciu, iż w przedmiotowej sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa, mimo że racje ekonomiczne i gospodarcze (zwłaszcza jeżeli chodzi o zapisy miejscowego planu obecnie obowiązujące na przedmiotowych nieruchomości) w związku z wydaną decyzją nie zostały naruszone, a wykładnia zapisów planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na dzień wydania decyzji budzi wątpliwości interpretacyjne i stwarza wybór różnych jego interpretacji, z których każda daje się uzasadnić z jednakową mocą;

naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 6, 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 Kodeksu Postępowania Administracyjnego, poprzez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, brak rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia oraz błędne uzasadnienie wydanej decyzji ograniczające się jedynie do stwierdzenia, iż infrastruktura techniczna przewidziana w planie ma pozostawać w ścisłym związku z funkcją podstawową, a nadto że plan na przedmiotowym obszarze wyłącza możliwość realizacji inwestycji o charakterze produkcyjnym, mimo że tego typu uregulowania nie wynikały w żaden sposób wprost z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru inwestycji. Ponadto organy obu instancji nie poczyniły jakichkolwiek ustaleń i nie wykazały ewentualnej sprzeczności planowanej inwestycji z postanowieniami powołanego planu, opierając swoje decyzje wyłącznie na arbitralnie stwierdzonej niezgodności wynikającej z § 4 ust. 5 w zw. z § 6 pkt 18.9 planu.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o ojej oddalenie.

W toku postepowania pismo procesowe z dnia [...] stycznia 2015 r. złożyła, dopuszczona do udziału w postepowaniu, uczestniczka E. W., opowiadając się za stanowiskiem zajętym przez organ. Wskazała ona, powołując się na art. 10 ust. 2a oraz art. 15 ust. 3 pkt 3a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wprowadzone ustawą z dnia z dnia 6 sierpnia 2010 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2010 r., nr 155, poz. 1043) obowiązującą od dnia 25 września 2010 r., że jeśli na terenie gminy obowiązywał po tej dacie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, to aby możliwa była na terenie takiej gminy realizacja turbin wiatrowych, to konieczny był stosowny zapis w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Po tej bowiem dacie nie jest możliwe, ze względu na zapisy ww . przepisów lokalizowanie turbin wiatrowych o mocy przekraczającej 100 kW na terenach objętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, jeśli plan nie określa granic terenów pod budowę urządzeń, o których mowa w art. 10 ust. 2a, oraz granic ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie, zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu oraz występowaniem znaczącego oddziaływania tych urządzeń na środowisko. Budowa urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW, a takimi niewątpliwie – w ocenie uczestniczki - są urządzenia, których dotyczy decyzja z dnia [...] września 2011 r., w sytuacji gdy jest dla gminy uchwalony plan, może bowiem następować tylko w granicach określonych w miejscowym planie specjalnie na ten cel.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa natomiast na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 roku, poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej – Ppsa) uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Jednocześnie sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 Ppsa) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 Ppsa).

W ocenie sądu skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca, odpowiadają prawu.

Przypomnieć należy, że zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Kolegium z dnia [...] marca 2014 r. stwierdzającą nieważność decyzji Burmistrza z dnia 19 września 2011 r., określającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie dwóch elektrowni wiatrowych o łącznej mocy do 2 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą - stacją transformatorową, przyłączeniową linią energetyczną NN oraz SN, kablami telekomunikacyjnymi, drogami dojazdowymi, zjazdami a także placami manewrowymi i realizowane będzie na terenie działki nr [...] oraz działki nr [...] w miejscowości [...], gmina [...].

Zgodnie z art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2013 r., poz. 1235 j.t., zwanej dalej: InfoŚrodU) właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Nie dotyczy to decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej dla drogi publicznej, dla linii kolejowej o znaczeniu państwowym, dla przedsięwzięć Euro 2012, dla przedsięwzięć wymagających koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin, dla inwestycji w zakresie terminalu, dla inwestycji związanych z regionalnymi sieciami szerokopasmowymi, dla budowli przeciwpowodziowych realizowanych na podstawie ustawy z dnia 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych oraz dla inwestycji w zakresie budowy obiektów energetyki jądrowej lub inwestycji towarzyszących.

Z postanowień art. 80 ust. 2 ustawy wynika zatem niezbicie, że zgodność z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (oczywiście wówczas, gdy został on uchwalony) jest podstawowym kryterium (poza wyjątkami wynikającymi z tego przepisu) oceny zamierzeń inwestycyjnych podmiotu ubiegającego się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Jak słusznie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z dnia 23 grudnia 2013 r. sygn. akt II SA/Ol 984/13 (dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl) w orzecznictwie przyjmowano, że stwierdzenie sprzeczności lokalizacji przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zwalnia organ prowadzący postępowanie z konieczności przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie, w tym postępowania uzgodnieniowego z innymi organami. Po stwierdzeniu sprzeczności zamierzonego przedsięwzięcia z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego brak jest podstaw do podejmowania dalszych czynności w sprawie, w tym przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, analizy i oceny wpływu danego przedsięwzięcia, czy też uzgodnień z art. 48 ustawy (vide: wyrok NSA z dnia 16 września 2008 r., II OSK 1036/07, LEX nr 489569). Przy ocenie zgodności zamierzenia inwestycyjnego (podmiotu ubiegającego się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach) z postanowieniami planu miejscowego należy zatem dokonać kompleksowej oceny zgodności planowanej inwestycji ze wszystkimi właściwymi zapisami planu.

To właśnie art. 80 ust. 2 InfoŚrodU stał się podstawą do działań Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które decyzją z dnia [...] marca 2014 roku, po rozpoznaniu z urzędu sprawy stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Burmistrza stwierdziło nieważność tej decyzji. W ocenie Kolegium wydanie decyzji Burmistrza nastąpiło z rażącym naruszeniem obowiązującego w dacie jej wydania art. 80 ust. 2 InfoŚrodU, albowiem działki wskazane we wniosku Inwestora i położone na obszarze, dla którego Rada Miejska w [...]ie, uchwałą z dnia 8 listopada 2001 r., uchwaliła zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Działki nr [...] i [...] położone są w jednostce urbanistycznej oznaczonej symbolem 18.9. Zgodnie z zapisami powyższej uchwały "18.9. Na terenie oznaczonym w załączniku nr 1 do uchwały symbolem RP ustala się lokalizację terenów rolnych z dopuszczeniem zabudowy rolniczej, urządzeń infrastruktury technicznej, terenów zieleni i zalesień. Podstawowe przeznaczenie terenów pod uprawy polowe, łąki i pastwiska. [...]."

W ocenie Sądu zaskarżone rozstrzygnięcie jest słuszne. W doktrynie i orzecznictwie podkreśla się, że organ, dokonując oceny zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, obowiązany jest do szczegółowej analizy wszystkich postanowień planu mających zastosowanie do konkretnej inwestycji, co oznacza, że nie jest wystarczające lakoniczne, jednozdaniowe i arbitralne stwierdzenie, że taka zgodność bądź niezgodność ma miejsce w sprawie. Obiekty pomocnicze i infrastruktura techniczna przewidziane w ramach określonego celu podstawowego winny pozostawać z nim w związku i nie mogą powodować faktycznej zmiany przeznaczenia danej jednostki urbanistycznej" (M. Nowicki, Glosa do wyroku NSA z dnia 9 lutego 2011 r., II OSK 238/10, ZNSA 2011, nr 5, s. 179).

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 lutego 2011 r. sygn. akt II OSK 238/10 (dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl) kwestią zasadniczą dla rozpoznania sprawy w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia jest zbadanie zgodności lokalizacji planowanej inwestycji, polegającej w niniejszej sprawie na budowie dwóch elektrowni wiatrowych o łącznej mocy do 2 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą, z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albowiem zgodnie z treścią art. 80 ust. 2 InfoŚrodU (o czym była mowa wcześniej), właściwy organ wydaje decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony.

W niniejszej sprawie literalna wykładnia tekstu planu prowadzi, jak do wniosku, iż zapisy te nie dopuszczają możliwości realizacji inwestycji związanych z produkcją energii, a do takich należy zaliczyć budowę elektrowni wiatrowych, które nie służą celom bezpośrednio związanym z przeznaczeniem terenu, na którym są budowane. Tymczasem podkreślenia raz jeszcze wymaga, że funkcja uzupełniająca jaką jest budowa urządzeń infrastruktury technicznej musi pozostawać w ścisłym związku z funkcją wiodącą (podstawową) i nie może powodować faktycznej zmiany przeznaczenia danej jednostki urbanistycznej. Nie można przy tym dokonać takiej wykładni zapisów wskazywanego powyżej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zgodnie z którą, każde urządzenie infrastruktury technicznej mogłoby być usytuowane na terenie objętym planem, bez skonfrontowania jego usytuowania z funkcją podstawową danej jednostki urbanistycznej.

Urządzenia infrastruktury technicznej służące do produkcji energii elektrycznej (w tym przypadku elektrownie wiatrowe wraz z infrastrukturą towarzyszącą), których celem jest następcze wprowadzenie tej energii do sieci energetycznej, nie zaś bezpośrednio wykorzystanie jej na potrzeby związane z podstawową funkcją terenu, na którym są budowane - nie są dopuszczone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla obszaru, na którym Inwestor – skarżący przewidział inwestycję. Rada Miejska w [...]ie uchwałą z dnia 8 listopada 2001 r. nr XXX/303/01 w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy i miasta [...] (Wielk.2001.144.2948) na terenie, na którym znajdują się działki nr ewid. [...] i [...] obręb [...], gm. [...] ustaliła podstawowe przeznaczenie pod uprawy polowe, łąki i pastwiska.

Przepis art. 80 ust. 2 ustawy z 2008 r. InfoŚrodU, w zdaniu pierwszym zawiera zaś normę, która wprowadza podstawowe kryterium oceny zamierzeń strony ubiegającej się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wobec tego, jeżeli plan miejscowy nie przewiduje przeznaczenia terenu pod określone przedsięwzięcie, to organ ma obowiązek, wobec braku zgodności przedsięwzięcia z planem, wydać decyzję odmowną, bez dalszego badania rzeczywistego wpływu planowanej działalności na środowisko (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 sierpnia 2012 r. sygn. akt II OSK 829/11, LEX nr 1252202).

W świetle powyższego za zgodne z prawem należy uznać zaskarżoną decyzję Kolegium oraz decyzję ją poprzedzającą zarzucające wydanie decyzji Burmistrza z rażącym naruszeniem prawa – art. 80 ust. 2 InfoŚrodU. Wskazać należy, że w decyzji Burmistrza jedyna wzmianka na temat planu miejscowego zawarta jest w jednym zdaniu na ostatniej stronie decyzji, które brzmi" Powyższa inwestycja zgodna jest z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy i Miasta [...] zatwierdzonym uchwalą Rady Miejskiej w [...]ie Nr XXX/303/2001 z dnia 8 listopada 2001 r. opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Wielkopolskiego nr 144, z dnia 26.11.2001 r."

Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.