Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 2260/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2008-02-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6305 Zwrot należności celnych
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 85 par 1, 23 par 1, 64 par 2
journal: Dz.U. 1997 nr 23 poz 117
law: Ustawa z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny.
article: par. 11 ust 1,2 i 13 ust 1
journal: Dz.U. 1997 nr 130 poz 851
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego  pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem  pochodzenia.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Skowrońska - Pastuszko Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski (spr.) Asesor WSA Barbara Rennert Protokolant Inspektor Paweł Ksenycz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lutego 2008 r. sprawy ze skarg Przedsiębiorstwa Spedycji oraz T.K. - Firma Handlowa "A" na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...],[...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego oraz podatku od towarów i usług oddala skargi.


UZASADNIENIE

I SA/Go 2260/05

U Z A S A D N I E N I E

Zaskarżoną decyzją z [...] września 2005 r. Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Celnego z [...] kwietnia 2005 r. uchylającą decyzję nr [...] z [...] listopada 2003 r. w części dotyczącej zastosowania stawki celnej i określającą ponownie Skarżącym Agencji Celnej i Firmie Handlowej "A" T.K., kwoty długu celnego i należnego podatku za sprowadzony towar.

Rozstrzygnięcia organów celnych zapadły na podstawie stanu faktycznego ustalonego przez te organy w sposób następujący.

W dniu [...] czerwca 2003 r. Agencja Celna działająca jako przedstawiciel pośredni T.K. zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym w ramach procedury uproszczonej ( wpis do rejestru nr [...], zgłoszenie celne uzupełniające nr [...] z [...] lipca 2003 r.) towar - odzież damską, z zastosowaniem konwencyjnej stawki celnej na podstawie świadectwa pochodzenia nr [...] z [...] czerwca 2003 r. oraz nr [...] z [...] maja 2003 r.

Organ celny korzystając z postanowień przepisów § 20 a ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 15 października 1997 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia ( Dz. U. nr 130, poz. 851 ze zm. ), uznał za stosowne przekazanie świadectwa pochodzenia do weryfikacji organowi wystawiającemu ten dokument, pod kątem sprawdzenia jego autentyczności oraz prawidłowości danych w nim zawartych.

Organ pierwszej instancji stwierdził, że weryfikacja przeprowadzona przez Chińską Radę Wspierania Handlu Zagranicznego wykazała, iż świadectwa pochodzenia załączone do zgłoszenia celnego nr [...] zostały sfałszowane.

Postanowieniem z [...] sierpnia 2004 r. organ I instancji wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją z [...] listopada 2003 r.

Decyzją z [...] września 2005 r. Naczelnik Urzędu Celnego . uchylił decyzję z [...] listopada 2003 r. w części dotyczącej określenia stawki celnej oraz dokonał ponownego określenia kwoty długu celnego i należnego podatku za sprowadzony towar.

Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał na negatywny wynik przeprowadzonej przez organy Chińskiej Republiki Ludowej weryfikacji świadectw pochodzenia towarów, które zostały sfałszowane.

Organ I instancji wskazał, że zgodnie z pkt 10 Postanowień wstępnych do Taryfy Celnej będącej załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z 17 grudnia 2002 r. w sprawie ustanowienia Taryfy Celnej ( Dz. U. nr 226, poz. 1885 ), do towarów wymienionych w wykazie stanowiącym załącznik nr 3 do rozporządzenia Rady Ministrów z 15 października 1997 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia ( Dz. U. nr 130, poz. 851 ze zm. ) dla towarów, których pochodzenie nie zostało udokumentowane świadectwem pochodzenia, ale jeżeli można ustalić kraj lub region pochodzenia towaru, stosuje się stawkę celną autonomiczną lub stawkę celną konwencyjną, jeżeli jest wyższa od stawki celnej autonomicznej. Natomiast w przypadku, gdy nie można ustalić kraju lub regionu pochodzenia przywożonych towarów to, zgodnie z pkt 11 w/w Postanowień stosuje się stawkę celną autonomiczną podwyższoną o 100 % lub stawkę konwencyjną podwyższoną o 100 %, jeżeli jest wyższa od stawki autonomicznej.

Ponieważ sporny towar został wymieniony w Wykazie nr 3 do rozporządzenia z 15 października 1997 r. to zgodnie z § 11 ust.1 pochodzenie tych towarów dla zastosowania stawki konwencyjnej musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia wystawionym zgodnie z wymogami określonymi w § 13 rozporządzenia.

Formalny warunek przedłożenia dowodu pochodzenia oznacza, że dowód ten powinien być prawidłowy tak pod względem formalnym, jak i materialnym. Oceny formalnej dokonuje organ celny w trybie art. 70 Kodeksu celnego. Natomiast ocena materialna możliwa jest tylko po przeprowadzeniu weryfikacji, do której powołane są władze celne kraju eksportu.

Reasumując organ I instancji stwierdził, że opierając się na załączonych do zgłoszenia celnego dokumentach oraz wyniku weryfikacji świadectw pochodzenia, jedyną możliwą do zastosowania stawką celną dla towaru objętego procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym wg zgłoszenia celnego jest stawka celna autonomiczna podwyższona o 100 %.

Od decyzji organu I instancji odwołanie wniosła Skarżąca Agencja Celna oraz Skarżący.

Skarżąca zarzuciła decyzji:

- naruszenie przepisów proceduralnych mających wpływ na wynik postępowania - art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 i art.210 § 1 i 4 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz. U. nr 137, poz. 926 ze zm. ),

- naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 15, art. 16 - 19, art. 65 § 4 pkt 2b, art.85 § 1 ustawy z 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny ( Dz. U. z 2001r. nr 75, poz. 802 ze zm. ) oraz art. 6 ust. 7, art. 11 c ust. 4 ustawy z 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym ( Dz. U. nr 11, poz. 50 ze zm. ) z uwagi na uznanie, iż przedstawiony do odprawy celnej towar w ramach procedury uproszczonej nie posiada dostatecznie udokumentowanego pochodzenia w wyniku, którego mógł korzystać z konwencyjnej stawki celnej,

- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a polegający na uznaniu, iż informacja podana przez Izbę Handlową kraju wywozu jest miarodajna, bez uwzględniania starań strony o przedstawienie zweryfikowanego świadectwa pochodzenia

Wskazując na powyższe naruszenia Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenie lub zmianę zaskarżonej decyzji w części dotyczącej stawki celnej i wymiaru długu celnego.

Uzasadniając swoje stanowisko Skarżąca wskazała, iż organ I instancji wznawiając postępowanie stwierdził, iż w wyniku weryfikacji świadectwa pochodzenia i na jego podstawie nie można zastosować stawki celnej konwencyjnej dla towaru objętego zgłoszeniem celnym uzupełniającym.

W ocenie Skarżącej organ I instancji wydając decyzję naruszył przepisy dotyczące postępowania celnego, przede wszystkim postępowania dowodowego.

W trakcie postępowania organ celny ograniczył się jedynie do analizy zweryfikowanych świadectw pochodzenia nie umożliwiając stronie przedłożenia prawidłowego dowodu pochodzenia. Starania importera o nowy dowód pochodzenia był dla organu kwestią nieistotną. Skarżąca pismami z 9 września 2004 r. i 12 października 2004 r. złożyła wnioski o wstrzymanie wydania decyzji do chwili przedstawienia nowego prawidłowego świadectwa, bowiem jak twierdził sam importer, działając w dobrej wierze, ufając eksporterowi, nie daje wiary temu, że świadectwa wystawiane przez kraj wysyłki może być sfałszowane.

Organ celny nie wypowiedział się w zaskarżonej decyzji, co do treści wniosku Skarżącej, tym samym naruszył ogólne zasady postępowania podatkowego.

Skarżąca podkreśliła, ze analiza przepisów wykonawczych do Kodeksu celnego, którym w niniejszej sprawie jest rozporządzenie Rady Ministrów z 15 października 1997 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia, prowadzi do wniosku, że w żadnym z zawartych w tym rozporządzeniu paragrafie nie ma mowy o zakazie ponawiania przedkładania kolejnych dokumentów potwierdzających pochodzenie towaru, o ile poprzednie okazały się nieautentyczne, czy niewiarygodne.

Skarżąca Spółka wskazała, że zgodnie z zasadą "co prawem nie zostało zakazane, nie jest zabronione" uznała, że istnieje możliwość ponownego przedłożenia prawidłowego świadectwa pochodzenia, bowiem mając na uwadze dobre imię firmy nie narażałaby jej świadomie na jego utratę. Skarżąca zabiegała, aby eksporter dostarczył polskim organom celnym prawidłowo wystawiony dokument o pochodzeniu towaru. Świadczy to o tym, że zaskarżona decyzja została wydana mimo ewidentnych braków w materiale dowodowym.

Skarżąca nie zgadza się również z zastosowaniem przez organ I instancji stawki celnej autonomicznej podwyższonej o 100%. Zgodnie bowiem z pkt 10 Postanowień wstępnych do Taryfy Celnej ( Dz. U. nr 226, poz. 1885 ) do towarów wymienionych w wykazie stanowiącym załącznik nr 3 do rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia ( Dz. U. nr 130, poz. 851 ze zm.), towary dla których nie zostało udokumentowane świadectwo pochodzenia, ale jeżeli można ustalić pochodzenie tego towaru, stosuje się stawkę celną autonomiczną lub stawkę celną konwencyjną, jeżeli jest wyższa od stawki autonomicznej.

Skarżąca wskazała, że jako dowód w sprawie został dołączony dokument wydany przez zaprzysiężonego eksperta Krajowej Izby Gospodarki Morskiej, w którym na podstawie protokołu pobrania próbek towaru [...],[...],[...],[...],[...],[...] zostały wydane atesty, w których wyraźnie określony jest kraj pochodzenia towaru.

Skarżąca podkreśliła, że istotą sporu jest uznanie prawidłowości świadectwa pochodzenia. Zgodnie z art. 85 § 1 Kodeksu celnego należności celne przywozowe są wymagalne według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących. Natomiast na podstawie art. 122 Ordynacji podatkowej powinnością organu podatkowego jest podejmowanie w toku postępowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego oraz słusznego interesu obywateli.

Skarżący we wniesionym odwołaniu zarzucił decyzji naruszenie:

- art. 122 i 180 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez odmowę przeprowadzenia dowodu wnioskowanego przez stronę, który to dowód mógłby się przyczynić do wyjaśnienia sprawy,

- art.122 i 180 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez niezastosowanie w toku postępowania przepisu §12 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 15 października 1997 r. i w ten sposób zaniechanie przeprowadzenia wszystkich koniecznych czynności dowodowych w sprawie, co miało istotny wpływ na wynik postępowania.

Uzasadniając swoje stanowisko Skarżący zarzucił organowi celnemu czysto formalistyczne i minimalistyczne podejście do sprawy, ponieważ sprowadziło się ono jedynie do sprawdzenia dokumentów. Tymczasem istotą postępowania nie jest tylko sprawdzenie należytego udokumentowania pochodzenia towaru, lecz zbadanie, czy istnieją podstawy do przyjęcia określonej, właściwej dla danego towaru stawki celnej. Dlatego też działanie organu celnego nie może sprowadzać się wyłącznie do sprawdzenia dokumentów, lecz także do ustalenia określonego stanu faktycznego i to przy pomocy wszelkich dostępnych środków. Organ celny powinien podejmować określone czynności z urzędu - taki obowiązek nakładają na organ art. 122 oraz 180 § 1 Ordynacji podatkowej.

W ocenie Skarżącego w sprawie bezsporne jest, że istotą sprawy jest uznanie przez organ celny, iż przedłożone świadectwa pochodzenia nie są autentyczne. Swoje przekonania organ celny I instancji oparł na opiniach: Tajwańskiej Izby Handlu, Koreańskiej Izby Handlu i Przemysłu, Indonezyjskiego Regionalnego Biura Handlu i Przemysłu, Chińskiej Rady Wspierania Handlu Zagranicznego, Biura Kontroli Wyjazdu i Kwarantanny Chińskiej Republiki Ludowej, które to podmioty uznały, że przedłożone do kontroli świadectwa pochodzenia nie są autentyczne.

W ocenie Skarżącego brak jest podstaw do uznania, że wskazane urzędy są kompetentne i właściwe do oceny świadectwa pochodzenia.

Organ nie wskazał żadnych metod ustalania autentyczności świadectwa pochodzenia, nie wskazał również czy dany urząd jest wystawcą danego dokumentu. Brak jest zatem jakiejkolwiek pewności, co do prawidłowości przeprowadzonej weryfikacji, jak również co do tego, czy w ogóle organy polskie zwróciły się do właściwego urzędu w danych krajach.

Organ celny nie zastosował również w sprawie możliwości jakie daje mu § 12 ust. 1 rozporządzenia Rady ministrów z 15 października 1997 r. Zgodnie bowiem ze wskazanym przepisem w razie wątpliwości co do pochodzenia towaru, organ celny może zażądać przedstawienia szczegółowego opisu procesu wytwarzania towaru, z którego będzie wynikać, ze spełnione zostały warunki określone w przepisach dotyczących pochodzenia towarów. Skarżący wskazał, że przepis ten koreluje z art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, z godnie z którym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, a także z art. 122 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy.

Możliwość zweryfikowania świadectwa pochodzenia miał tylko organ celny i wobec wątpliwości weryfikacji tej dokonał. Tym samym strona nie miała żadnych innych możliwości wykazania pochodzenia towaru, a możliwość taką miał jedynie organ celny poprzez zastosowanie § 12 ust. 1 rozporządzenia.

Strona aktywnie podejmowała czynności w celu wyjaśnienia sprawy ze swoimi zagranicznymi kontrahentami, od których bezpośrednio, wraz z importowanym towarem, otrzymał świadectwa pochodzenia. Uzyskanie innych świadectw pochodzenia było możliwe w dłuższym okresie czasu. Skarżący wniósł o przedłużenie postępowania w celu przedłożenia nowych dowodów. Organ przedłużył postępowanie jednak nie wystarczająco.

Skarżący podkreślił również, że wskazany na fakturach towar nie został zabezpieczony i tym samym nie było możliwości sprawdzenia, czy na samym towarze znajdują się jakiekolwiek znaki wskazujące na kraj pochodzenia.

Skarżący podkreślił również, że wbrew twierdzeniom organu polski organ celny nie jest związany wynikiem weryfikacji. Wynik ten jest dowodem w sprawie, który podlega ocenie organu, a nie powoduje związania organu polskiego.

Dyrektor Izby Celnej decyzją z [...] września 2005 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy podkreślił, że w momencie przyjęcia zgłoszenia celnego organ celny ocenia jedynie jego poprawność formalną i nie ma możliwości dokonania oceny rzetelności danych zawartych przez importera dotyczących kraju lub obszaru pochodzenia importowanego towaru. Dane te przyjmowane są jedynie jako deklaracja - oświadczenie, które w późniejszym okresie może zostać poddane szczegółowej kontroli merytorycznej.

Stosownie do art. 65 § 3 Kodeksu celnego przyjęcie zgłoszenia celnego powoduje z mocy prawa:

1. objęcie towaru procedurą celną,

2. określenie kwoty wynikającej z długu celnego,

- chyba, że w sprawie zostanie wydana decyzja rozstrzygająca inaczej o przeznaczeniu celnym towaru lub o kwocie wynikającej z długu celnego.

Organ odwoławczy podkreślił, że strona zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym odzież damską, deklarując stawkę celną konwencyjną 18% w oparciu o świadectwo pochodzenia nr [...] z [...] maja 2003 r. oraz nr [...] z [...] czerwca 2003 r. wystawione przez Chińską Radę ds. Wspierania Handlu Międzynarodowego.

Ponieważ świadectwo odpowiadało wymogom formalnym określonym w art. 64 § 1 i 2 Kodeksu celnego, importowany towar objęto wnioskowaną procedurą. Organ II instancji podkreślił, że zgodnie z art. 13 § 1 Kodeksu celnego, cła określane są na podstawie Taryfy celnej lub innych środków taryfowych. W § 2 wskazanego przepisu wskazano, iż środki polityki handlowej oraz środki, o których mowa w art. 14, stosuje się zgodnie z klasyfikacją nomenklatury towarowej taryfy celnej. Ponadto w myśl art. 13 § 3 pkt 2 tej ustawy, Taryfa celna obejmuje stawki celne, sposób, warunki i zakres ich stosowania. Stawki celne są stosowane na wniosek zgłaszającego, o ile towary, do których się to odnosi, spełniają warunki do ich zastosowania.

W pkt 1 części A Postanowień wstępnych Taryfy celnej będącej załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z 17 grudnia 2002 r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej ( Dz. U. nr 226, poz. 1885 ) obowiązującej w dniu dokonania zgłoszenia celnego, ustawodawca określił następujące stawki celne:

1. konwencyjne,

2. autonomiczne,

3. preferencyjne,

4. obniżone,

5. ryczałtowe.

Zgodnie z ust. 10 Postanowień do towarów wymienionych w wykazie stanowiącym załącznik nr 3 do rozporządzenia Rady Ministrów z 15 października 1997 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia ( Dz. U. nr 130, poz. 851 ze zm. ), dla których pochodzenie nie zostało udokumentowane świadectwem pochodzenia, ale jeżeli można ustalić kraj lub region pochodzenia tego towaru, stosuje się stawkę celną autonomiczną lub stawkę konwencyjną, jeżeli jest wyższa od stawki celnej autonomicznej.

Stosownie do § 11 ust. 1 rozporządzenia ministra Finansów z 15 października 1997 r. pochodzenie towarów wymienionych w Wykazie nr 3 musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia. Sporny towar został wymieniony w Wykazie nr 3 i jego pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia, które powinno spełniać wymogi określone w § 13 rozporządzenia.

Organ celny na podstawie art. 83 Kodeksu celnego w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu celnym może m. in. Kontrolować dokumenty i dane handlowe dotyczące operacji przywozu i wywozu towarów objętych zgłoszeniem celnym, a także zgodnie z § 20 a ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z 15 października 1997 r. mówiącym, iż w celu sprawdzenia autentyczności świadectwa pochodzenia towarów lub prawidłowości danych w nim zawartych organ celny może skierować je do weryfikacji do organu wystawiającego świadectwo, w tym przypadku do Chińskiej Rady ds. Wspierania Handlu Międzynarodowego. W piśmie z [...] lutego 2004 r. Wiceprzewodniczący Rady wskazał, że przedłożone świadectwa zostały sfałszowane.

Organ odwoławczy podkreślił, że weryfikacja przeprowadzona została przez władze kraju wystawiającego świadectwo pochodzenia i jest jedyną przewidzianą przez przepisy formą kontroli dowodów pochodzenia towarów i wynik tej weryfikacji jest wiążący dla władz celnych kraju importu. Organy celne nie mają uprawnienia, aby kwestionować wynik weryfikacji, ani domagania się od władz weryfikujących udowodnienia, że weryfikacja została przeprowadzona zgodnie z właściwością przepisów obowiązujących w danym kraju.

Biorąc pod uwagę negatywny wynik weryfikacji dowodu pochodzenia organ odwoławczy podkreślił, że organ I instancji zasadnie odmówił zastosowania w stosunku do spornych towarów stawki celnej konwencyjnej w wysokości 18 % i zastosował stawkę celną 120 % zgodnie z ust. 7, 10 i 11 części A Postanowień wstępnych do Taryfy celnej, które stanowią, że w przypadku niewłaściwego udokumentowania pochodzenia stosuje się wyższą ze stawek.

Ustosunkowując się do pozostałych zarzutów podniesionych w odwołaniu organ odwoławczy podkreślił, że okoliczność pochodzenia towaru została już udokumentowana przez stronę dowodem, który w wyniku weryfikacji okazał się fałszywy. Stosownie do art. 188 Ordynacji podatkowej jeżeli okoliczności stwierdzone są wystarczająco innym dowodem, nie jest koniecznym przeprowadzenie kolejnego dowodu.

Organ II instancji na poparcie swojego stanowiska w zakresie związania wnioskami weryfikacji wskazał na wyrok: NSA z 8.09.1998 r. sygn. akt SA/Łd 777/97; Pr. Gosp. 1999/1/40.

Nadto organ II instancji podkreślił, że retrospektywne przedłożenie świadectwa pochodzenia byłoby możliwe, gdyby świadectwo nie zostało przedłożone w ogóle, bądź też, gdyby z przyczyn formalnych nie zostało przyjęte przy przywozie towarów na polski obszar celny.

Organ odwoławczy wskazał również, iż organ I instancji prawidłowo naliczył odsetki wyrównawcze. W myśl § 3 rozporządzenia Ministra Finansów z 29 sierpnia 2003 r. w sprawie odsetek wyrównawczych ( Dz. U. nr 155, poz. 1515 ) organ pobiera odsetki wyrównawcze, gdy kwota wynikająca z długu celnego została zarejestrowana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych podanych przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym, odsetki wyrównawcze nalicza się od kwoty stanowiącej różnicę pomiędzy kwotą należną a kwotą pobraną. W wyniku nieprawidłowego zastosowania stawki celnej przesunięto datę zarejestrowania długu celnego a strona uzyskała swoistą korzyść majątkową i zgodnie z art. 222 § 4 Kodeksu celnego organ celny zobowiązany był do pobrania odsetek wyrównawczych.

W ocenie organu II instancji strona nie wykazała, aby w sprawie podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych spowodowane było szczególnymi okolicznościami niewynikającymi z jej zaniedbania lub świadomego działania.

Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę zarzucając zaskarżonej decyzji:

1) naruszenie przepisów proceduralnych mających wpływ na wynik postępowania - art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 i art.210 § 1 i 4 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa,

2) naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 15, art. 16 - 19, art. 65 § 4 pkt 2b, art.85 § 1 Kodeksu celnego oraz art. 6 ust. 7, art. 11 c ust. 4 ustawy z 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym z uwagi na uznanie, iż przedstawiony do odprawy celnej towar w ramach procedury uproszczonej nie posiada dostatecznie udokumentowanego pochodzenia w wyniku, którego mógł korzystać z konwencyjnej stawki celnej,

3) § 3 i 5 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z 29 sierpnia 2003 r. w sprawie odsetek wyrównawczych z uwagi na niezgodne z prawem naliczenie odsetek wyrównawczych;

4) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a polegający na uznaniu, iż informacja podana przez Izbę Handlową kraju wywozu jest miarodajna, bez uwzględniania starań strony o przedstawienie zweryfikowanego świadectwa pochodzenia.

W uzasadnieniu skargi Skarżąca podniosła argumentację wskazaną w odwołaniu od decyzji.

Również Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której zarzucił naruszenie przepisów postępowania w szczególności art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez niezastosowanie w toku postępowania przepisu § 12 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 15 października 1997 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia i w ten sposób zaniechanie przeprowadzenia wszystkich koniecznych czynności dowodowych w sprawie, co miało istotny wpływ na wynik postępowania.

Skarżący na poparcie twierdzeń zawartych w skardze przytoczył argumenty podniesione w odwołaniu od decyzji organu I instancji wskazując, iż stosownie do § 12 ust. 1 wskazanego rozporządzenia w razie wątpliwości co do pochodzenia towaru, organ celny może zażądać przedstawienia szczegółowego opisu procesu wytwarzania towaru, z którego będzie wynikać, że spełnione zostały warunki określone w przepisach dotyczących pochodzenia towarów. Tym samym doszło do naruszenia art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, ponieważ nie dopuszczono do przeprowadzenia dowodu, który mógł się przyczynić do wyjaśnienia sprawy.

W piśmie procesowym z 6 lutego 2008 r. Skarżący wskazał dodatkowo na naruszenie art. 165 § 2 i 3 Ordynacji podatkowej, ponieważ organ celny I instancji nie doręczył stronie postanowienia o wszczęciu postępowania.

W ocenie Skarżącego doszło również do naruszenia art. 210 § 1 pkt 4 w związku pkt 6 Ordynacji podatkowej, ponieważ organ odwoławczy wskazał w podstawie prawnej na przepis art. 15 Kodeksu celnego, bez wskazywania konkretnego punktu tego przepisu.

Dyrektor Izby Celnej w odpowiedzi na skargi wniósł o ich oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z 14 lutego 2008 r. zarządził na podstawie art. 111 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. ) zwaną dalej P.p.s.a. połączenie spraw o sygn. akt I SA/Go 2261/05 i I SA/Go 2260/05 w celu ich łącznego rozpoznania a także rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargi okazały się niezasadna.

Na wstępie wskazać należy, że sądy administracyjne, w tym sąd wojewódzki, sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - patrz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), w którym wskazano, iż owe sądy stosują środki określone w ustawie.

Funkcją sądownictwa administracyjnego jest więc sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej.

Wymaga to oceny, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia.

Podkreślić należy, że zgodnie z art. 26 ustawy z 19 marca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne ( Dz. U. nr 68, poz. 623 ) przepisy dotychczasowe stosuje się do spraw dotyczących długu celnego, jeżeli dług celny powstał przed dniem uzyskania przez Rzeczpospolita Polską członkowstwa w Unii Europejskiej. Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie sadów przyjęto, że pojęcie "przepisów dotychczasowych" ograniczyć należy do norm prawa materialnego. W "starych sprawach" organ celny obowiązany jest stosować nowe przepisy proceduralne.

W myśl art. 85 § 1 Kodeksu celnego, należności celne przywozowe są wymagalne według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących. Ustalenie zatem stanu towaru jest okolicznością niezbędną do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego. Z przepisem tym koresponduje przepis art. 122 Ordynacji podatkowej zgodnie, z którym w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym ( ogólna zasada prawdy obiektywnej ). Ustalenie w sposób właściwy i zupełny stanu faktycznego stanowi dla organu podstawę do zastosowania przepisów prawa materialnego.

W myśl art. 23 § 1 Kodeksu celnego wartością celną towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towar sprzedany w celu przywozu na polski obszar celny, ustalana o ile jest to konieczne z uwzględnieniem art. 30 i art. 31 tegoż kodeksu.

Ustalenia wartości celnej i kwoty wynikającej z długu celnego dokonuje się na podstawie wniosku o dokonanie zgłoszenia celnego i dokumentów przedstawionych przez importera. Zgłoszenie celne powinno być podpisane przez zgłaszającego i zawierać wszystkie elementy niezbędne do objęcia towaru procedurą celną, do której jest zgłaszany (art. 64 § 1 Kodeksu celnego).

Zgodnie z art. 64 § 2 Kodeksu celnego do zgłoszenia celnego zgłaszający powinien dołączyć dokumenty, których przedstawienie jest wymagane do objęcia towaru procedurą celną, do której jest zgłaszany. Jednakże na podstawie art. 83 § 1 Kodeksu celnego, organ celny po zwolnieniu towarów może z urzędu lub na wniosek zgłaszającego dokonać kontroli zgłoszenia celnego. Może on w szczególności (zgodnie z § 2 ww. przepisu) kontrolować dokumenty i dane handlowe dotyczące operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem, jak również późniejszych operacji handlowych dotyczących tych towarów. Kontrole te mogą zostać przeprowadzone u zgłaszającego bądź u każdej innej osoby posiadającej takie dokumenty i dane.

W polskim prawie celnym zasady ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów reguluje Kodeks celny i wydane przepisy wykonawcze.

Zgodnie z art. 15 § 1 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny (Dz. U. Nr 23, poz. 117 ze zm.), zwanej dalej Kodeksem celnym, niepreferencyjne pochodzenie towarów określa się w celu:

1) stosowania taryfy celnej, z wyjątkiem środków wymienionych w art. 13 § 3 pkt 4 i pkt 5,

2) stosowania środków polityki handlowej ustanowionych w odrębnych przepisach,

3) sporządzania i wydawania świadectw potwierdzających pochodzenie towarów.

Reguły ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów określają art. 16-19 Kodeksu celnego.

W myśl § 11 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia (Dz. U. Nr 130, poz. 851 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem z dnia 15 października 1997 r., pochodzenie towarów wymienionych w Wykazie nr 3 musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia.

Natomiast zgodnie z ust. 2 § 11 ww. rozporządzenia dowodem pochodzenia towarów innych niż określone w ust. 1 może być:

1) świadectwo pochodzenia,

2) faktura, specyfikacja towarów, kontrakt, świadectwo jakości lub inny dokument urzędowy, o ile w dokumentach tych jest umieszczony zapis o kraju pochodzenia towaru,

3) trwałe oznaczenie kraju pochodzenia na towarze.

W przedmiotowej sprawie strona sprowadziła na polski obszar celny towary, które zostały wymienione w Wykazie nr 3 do rozporządzenia z dnia 15 października 1997 r. Mając powyższe na względzie, w przedmiotowej sprawie niezbędne jest świadectwo pochodzenia dokumentujące pochodzenie sprowadzonych towarów. Świadectwo takie winno spełniać wymogi określone w § 13 ww. rozporządzenia.

Paragraf 13 ust. 1 rozporządzenia z dnia 15 października 1997 r. stanowi, że jeżeli pochodzenie towaru przywożonego na polski obszar celny lub wywożonego z polskiego obszaru celnego musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia, dowodem pochodzenia towaru może być świadectwo pochodzenia, które spełnia łącznie następujące warunki:

1) zostało sporządzone przez organ upoważniony w danym kraju do wydawania świadectw pochodzenia oraz dający gwarancję rzetelności kontroli pochodzenia towarów,

2) zawiera dane niezbędne do identyfikacji towaru objętego świadectwem, w szczególności a) dane nadawcy lub osoby wywożącej towar, b) określenie rodzaju towaru, c) masę brutto lub netto towaru; dane te mogą zostać zastąpione innymi, takimi jak ilość lub objętość, w wypadku gdy towar podczas transportu zmienia swoją masę, gdy jego masa nie może być określona lub gdy ilość lub objętość są danymi zwyczajowo identyfikującymi ten towar, d) liczbę, rodzaj, znaki i numery opakowań; jeżeli towar jest przewożony luzem, należy umieścić na świadectwie odpowiednią adnotację,

3) poświadcza, że towar, którego świadectwo dotyczy, pochodzi z określonego kraju.

W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, iż załączone świadectwa pochodzenia były nieprawdziwe. Wynika to bezpośrednio z pisma Chińskiej Rady Wspierania Handlu Zagranicznego z [...] lutego 2004 r., w którym wskazano, iż świadectwa pochodzenia przedłożone przez stronę o wskazanych w piśmie numerach są sfałszowane.

Spór w przedmiotowej sprawie sprowadza się w zasadzie do uznania czy inny sposób dokumentowania pochodzenia (niż świadectwem pochodzenia) towarów można uznać za prawidłowy do zastosowania stawki celnej konwencyjnej.

Na tak postawione pytanie, w związku z zacytowanymi wyżej przepisami należy odpowiedzieć, że nie można dokumentować pochodzenia towarów wymienionych w Wykazie nr 3 dla zastosowania konwencyjnej stawki celnej, w innej formie niż świadectwem pochodzenia.

Podniesiony przez Skarżącą zarzut niewłaściwego zastosowania stawki celnej autonomicznej podwyższonej o 100 % jest w ocenie Sądu również niezasadny. Skarżąca uważa, iż w sprawie ma zastosowanie pkt 10 Postanowień wstępnych do Taryfy celnej, zgodnie z którym do towarów wymienionych w wykazie stanowiącym załącznik nr 3 do rozporządzenia z 15 października 1997 r. - towary dla których nie zostało udokumentowane świadectwo pochodzenia , ale jeżeli można ustalić pochodzenie tego towaru, stosuje się stawkę celną autonomiczną lub stawkę celną konwencyjną, jeżeli jest wyższa od stawki celnej autonomicznej. Skarżąca podkreśla, że pochodzenie towaru zostało ustalone przez zaprzysięgłego eksperta Krajowej Izby Gospodarki Morskiej, który na podstawie protokołów pobrania próbek towaru wydał atesty, w których wyraźnie określony został kraj pochodzenia spornego towaru.

Podkreślić w tym miejscu należy, że w aktach administracyjnych postępowania nie ma ani wskazanych przez Skarżącą w odwołaniu protokołów pobrania próbek o wskazanych numerach, nie ma również atestów wydanych przez zaprzysiężonego eksperta.

Twierdzenia Skarżącej o wykazaniu kraju pochodzenia towaru nie znajdują zatem uzasadnienia w zgromadzonym materiale dowodowym. Pośredni potwierdza to również Skarżący, który w odwołaniu od decyzji organu I instancji stwierdził "że przedmiot niniejszego postępowania - konkretny, wskazany na fakturach towar, nie został zabezpieczony i nie było możliwości sprawdzenia, czy na samym towarze znajdują się jakiekolwiek znaki wskazujące kraj pochodzenia", taka sama konstatacja znajduje się również w skardze ( s. 5 ).

Tym samym organy celne prawidłowo określiły stawkę celną dla importowanego towaru na podstawie pkt 7 Postanowień wstępnych do Taryfy celnej - jako stawkę autonomiczną podwyższoną o 100 % z uwagi na to, iż nie można było ustalić kraju lub regionu pochodzenia towaru, a przedłożone świadectwo pochodzenia towaru jako sfałszowane nie mogło stanowić podstawy do zastosowania stawki celnej konwencyjnej z przyczyn wskazanych powyżej.

Sąd w pełni podziela stanowisko zaprezentowane przez organ celny w zaskarżonej decyzji, iż niezasadny jest zarzut Skarżącego dotyczący naruszenia § 3 i § 5 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 sierpnia 2003 r. w sprawie odsetek wyrównawczych (Dz. U. Nr 155, póz. 1515) z uwagi na niezgodne z prawem naliczenie odsetek wyrównawczych.

Odnosząc się do tego zarzutu należy wskazać, iż podstawa do pobierania odsetek wyrównawczych wynika z art. 222 § 4 Kodeksu celnego, przy czym w brzmieniu obowiązującym od 10 sierpnia 2003 r., co wynika z art. 3 ustawy z dnia 23 kwietnia 2003 r. wprowadzającej nowelizację do Kodeksu celnego ( Dz. U. Nr 120, póz. 1122) nakazującej jedynie stosowanie dotychczasowych przepisów Kodeksu celnego do postępowań wszczętych i niezakończonych ostatecznie przed dniem wejścia w życie nowelizacji, z zastrzeżeniem ust. 2 art. 3. Zgodnie z art. 222 § 4 Kodeksu celnego w wypadku przesunięcia daty powstania długu celnego lub zarejestrowania kwoty wynikającej z tego długu, organ celny pobiera odsetki wyrównawcze, liczone przy zastosowaniu stawki określonej w przepisach dotyczących pobierania odsetek za zwłokę od należności podatkowych. W § 5 w brzmieniu obowiązującym od 10 sierpnia 2003 r. określono, iż minister właściwy do spraw finansów publicznych określi w drodze rozporządzenia sposób naliczenia odsetek wyrównawczych, biorąc pod uwagę okoliczności przesunięcia daty powstania długu celnego oraz zarejestrowania kwoty wynikającej z tego długu. Na podstawie delegacji ustawowej wynikającej z art. 222 § 5 Kodeksu celnego Minister Finansów wydał powołane wyżej rozporządzenie z dnia 29 sierpnia 2003 r. w sprawie odsetek wyrównawczych. To nowe rozporządzenie na podstawie art. 3 ustawy nowelizującej z dnia 23 kwietnia 2003 r. ma w rozpoznawanej sprawie zastosowanie. Zgodnie z § 3 tegoż rozporządzenia w wypadku, gdy kwota wynikająca z długu celnego została zarejestrowana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych podanych przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym, odsetki wyrównawcze nalicza się od kwoty stanowiącej różnicę pomiędzy kwotą należną a kwotą pobraną. Sposób obliczania odsetek reguluje § 4 ust. 5 tego rozporządzenia. Podniesiony przez stronę § 5 ust. 3 stwierdza, że nie pobiera się odsetek wyrównawczych mimo, że kwota wynikająca z długu celnego została zarejestrowana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym, w wypadku gdy dłużnik udowodni, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych spowodowane było szczególnymi okolicznościami nie wynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania. Z przepisu tego wynika, że ciężar wykazania tych okoliczności obciąża nie organy celne, ale osobę będącą dłużnikiem, przy czym muszą być to "szczególne okoliczności", a nie dotyczące podawania danych i przedstawiania dokumentów przez nią otrzymanych. Takie działania strony skarżącej są normalnymi czynnościami. "Szczególne okoliczności", to natomiast takie, które charakteryzują się czymś osobliwym, niezwykłym czy wyjątkowym. W tym aspekcie należy również brać pod uwagę fakt, zawodowy charakter prowadzonej przez skarżącego, jak i uczestnika postępowania, działalności gospodarczej.

W rozpoznawanej sprawie prawidłowo organ celny orzekł w kwestii odsetek wyrównawczych, albowiem kwota długu celnego została zarejestrowana na podstawie nieprawidłowych danych (świadectwo pochodzenia towaru nie było autentyczne), a odsetki zostały naliczone od cła, na podstawie odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych. W decyzji organu l instancji, wbrew twierdzeniom skarżącego, wskazana jest wysokość cła oraz okres za jaki naliczone zostały odsetki.

Za chybiony należy również uznać pogląd, iż rozstrzygnięcie pierwszej instancji (wydane po wznowieniu) zostało wydane z naruszeniem art. 165 § 2 i § 3 Ordynacji podatkowej. W ocenie Skarżącego organ celny pierwszej instancji prowadził postępowanie celne bez wydania i doręczenia stronie postanowienia o wszczęciu postępowania celnego. Niewątpliwie, sprawa będąca przedmiotem niniejszej kontroli sądowej związana jest z tzw. nadzwyczajnym trybem wyruszania decyzji - którym jest wznowienie postępowania. Bezspornie organem tym jest w niniejszej sprawie Naczelnik Urzędu Celnego Będąc więc właściwym do wznowienia postępowania, działając w trybie art. 243 § l i § 2 w związku z art. 240 § l pkt 5 wydał on 31 sierpnia 2004 roku stosowne postanowienie wznawiające postępowanie. Dodatkowo wyjaśniając, należy podkreślić, iż w instytucji wznowienia postępowania występują dwa różne co do charakteru prawnego akty administracyjne. Pierwszy to postanowienie o wszczęciu postępowania, a drugi to decyzja o odmowie wznowienia postępowania. Pozytywne rozstrzygnięcie ma formę postanowienia, negatywne - decyzji. Pozytywne rozstrzygnięcie postanowieniem o wznowieniu postępowania może, w zależności od charakteru sprawy, doprowadzić zarówno do kontynuowania postępowania wznowionego, jak i do zakończenia sprawy decyzją o odmowie wznowienia postępowania. Podkreślenia wymaga, iż to postanowienie jest właśnie aktem wszczynającym postępowanie. Nie powinno ono zawierać innych treści niż tylko te, które wskazują na przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania (wyrok N SA z dnia 13 listopada 1987 r., I SA 1326/86, ONSA 1987, nr 2, póz. 80). W niniejszej sprawie, motywem uzasadniającym wznowienie postępowania był, jak wynika z treści uzasadnienia przedmiotowego postanowienia, wynik weryfikacji świadectwa pochodzenia i w związku z tym konieczność przeprowadzenia postępowania mającego na celu prawidłowe ustalenie stawki celnej oraz kwoty wynikającej z długu celnego. Należy mieć na uwadze, że wznowienie postępowania rozpoczyna nowe postępowanie administracyjne w stosunku do postępowania prowadzonego w trybie zwykłym (uchwała SN z dnia 19 lipca 1991 r., III AZP 4/91, ONSA 1993, nr 4, póz. 92). Istotą wznowionego postępowania i uchylenia dotychczasowej decyzji ostatecznej jest powrót sprawy do odpowiedniego stadium zwykłego postępowania instancyjnego. W wyniku wznowienia postępowania następuje badanie dwóch połączonych ze sobą spraw, tj. jednej dotyczącej przyczyn wznowienia oraz drugiej co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Z uwagi na powyższe, zarzut nie wydania przez organy postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego w trybie art. 165 Ordynacji podatkowej, i podnoszoną w związku z tym argumentację Skarżącego należało uznać za bezpodstawną.

Za zasadny należy uznać zarzut podnoszony przez Skarżącego, iż zaskarżona decyzja w podstawie prawnej nie wskazuje w sposób precyzyjny art. 15 Kodeksu celnego. Należy zgodzić się z twierdzeniem, iż orzecznictwo słusznie wymaga, aby podstawa prawna decyzji była podana w sposób dokładny, z określeniem odpowiedniego ustępu lub punktu artykułu, lub innej jednostki systematyzacyjnej aktu prawnego, albowiem bez sprecyzowania odpowiedniego ustępu (punktu) artykułu nie sposób ustalić podstawy prawnej decyzji. Z drugiej jednak strony, w orzecznictwie wyraża się również pogląd, iż nie wszystkie nieprawidłowości, polegające na niewskazaniu materialnoprawnej podstawy rozstrzygnięcia lub wskazaniu jej błędnie, powinny wywoływać negatywne skutki prawne. Niektóre z nich nie mają bowiem wpływu na wynik sprawy (wyrok NSA z dnia 15 grudnia 1995 r., SA/Łd 2951/94). Wytknięta przez pełnomocnika nieprawidłowość należy właśnie do tego typu uchybień. Przepis art. 15 Kodeksu celnego rozpoczyna Dział II "Pochodzenie towarów" zawiera ogólne unormowania zagadnienia niepreferencyjnego pochodzenia towaru. W myśl § 1 powyższej normy niepreferencyjne pochodzenie określa się w celu stosowania taryfy celnej (pkt 1), środków polityki handlowej (pkt 2), oraz sporządzania i wydawania świadectw pochodzenia (pkt 3 ). Paragraf 2 tego przepisu z kolei wprost wskazuje, iż reguły ustalania i wydawania świadectw potwierdzających pochodzenie towarów określają art. 16-19 Kodeksu celnego. Analiza treści decyzji wskazuje w sposób bezsporny, iż bezspornym pozostaje, iż art. 15 Kodeksu Celnego nie był, ani jedyną, ani zasadniczą podstawą prawną wydanej decyzji. Uchybienie to jako nie mające wpływu na wynik sprawy, nie może więc skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji.

Zdaniem Sądu ocena dowodów dokonana w zaskarżonej decyzji była właściwa, nie przekraczała granic zakreślonych w treści art. 191 Ordynacji podatkowej, nie naruszała też obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia całości zebranego w sprawie materiału dowodowego, a zgromadzony materiał dowodowy pozwolił dokonać prawidłowych ustaleń dotyczących autentyczności świadectwa pochodzenia.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.

/-/ J. Niedzielski /-/ S. Skowrońska-Pastuszko /-/ B. Rennert