Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 708/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-12-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Finanse publiczne
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 7a § 1, art. 8 § 1, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 26b ust. 8, art. 26c ust. 3, art. 49f ust. 3c
journal: Dz.U. 2020 poz 426
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Sędzia WSA - Marek Krawczak, Sędzia WSA - Jadwiga Smołucha (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi [...] z siedzibą w[...] na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu środków przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez [...] w L. (dalej: "skarżący", "strona", "DPS") jest decyzja Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: "Prezes Zarządu PFRON", "organ") z [...] stycznia 2020 r., nr [...]; L.dz. [...] w przedmiocie zwrotu środków Funduszu przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym:

W okresie od marca do lipca 2017 r. skarżący otrzymał od PFRON dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych w łącznej wysokości 37 822,07 zł.

Organ na podstawie dokumentacji, w tym wystąpienia pokontrolnego Najwyższej Izby Kontroli Delegatura w L. z 19 lipca 2017 r., ustalił, że skarżącemu przyznano dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, pomimo finansowania wynagrodzeń ze środków publicznych, co jest niezgodne z art. 26b ust. 7 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1172 ze zm., dalej: ustawa o rehabilitacji).

Pismem z 22 stycznia 2018 r. organ wezwał stronę do zwrotu nienależnie pobranego dofinansowania do wynagrodzenia pracowników niepełnosprawnych za wskazane okresy sprawozdawcze w łącznej kwocie 37 822,07 zł, w terminie 3 miesięcy od otrzymania wezwania, wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia otrzymania środków do dnia ich zwrotu. Wobec braku zwrotu środków organ pismem z 17 maja 2018 r. zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie zwrotu wypłaconego dofinansowania.

Decyzją z [...] sierpnia 2018 r. Prezes Zarządu PFRON nakazał stronie zwrot środków Funduszu przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okresy sprawozdawcze: od marca 2017 r. do czerwca 2017 r. w łącznej kwocie 37 822,07 zł. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że skarżący jest jednostką sektora finansów publicznych, finansowaną ze środków publicznych w rozumieniu art. 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2077 ze zm., dalej: u.f.p.), a w świetle art. 26b ust. 7 ustawy o rehabilitacji dofinansowanie nie przysługuje do wynagrodzenia pracownika w części, w której jest ono finansowane ze środków publicznych.

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy na wniosek skarżącego, decyzją z [...] października 2018 r., nr [...], L.dz. [...], Prezes Zarządu PFRON utrzymał w mocy własne rozstrzygnięcie z [...] sierpnia 2018 r.

Wyrokiem z 19 września 2019 r. sygn. akt V SA/Wa 12/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Prezesa Zarządu PFRON z [...] października 2018 r. W uzasadnieniu wyroku sąd wskazał, że zaskarżona decyzja w części odnoszącej się do braku uprawnienia DPS do otrzymywania dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych jest prawidłowa. Sąd uznał natomiast, że w sprawie naruszono art. 7a § 1 k.p.a., art. 8 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu, który może mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wobec braku odniesienia się przez organ w zaskarżonej decyzji do kwestii otrzymywania przez skarżącą pomocy w oparciu o błędną interpretację przepisów, przedstawioną w informacji udzielonej skarżącej przez kompetentny organ – Zastępcę Dyrektora Biura Pełnomocnika Rządu do Spraw Pracowników Niepełnosprawnych. Sąd wyjaśnił, że z uwagi na na istnienie obowiązku udzielania informacji przez organy państwa oraz wiążącą się z tym zasadę zaufania do organów władzy, obywatel nie może ponosić niekorzystnych konsekwencji w związku z udzieloną przez organ informacją. Sąd wskazał, że Prezes Zarządu PFRON zobowiązany jest do szczególnie wnikliwego uzasadnienia powodów, dla których żąda zwrotu środków, mimo że strona działała w zaufaniu do organów państwa. Ponadto sąd zwrócił uwagę na treść art. 49e ust. 4 ustawy o rehabilitacji i wskazał, że organ nie wyjaśnił, dlaczego zażądał zwrotu odsetek, jak również nie podał podstawy prawnej określonego w decyzji terminu 14 dni na zwrot środków.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Prezes Zarządu PFRON decyzją z [...] stycznia 2020 r. nr [...]; L.dz. [...] uchylił własną decyzję z [...] sierpnia 2018 r. w całości i nakazał stronie zwrot środków PFRON przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych – za okresy sprawozdawcze w PFRON: 1. marzec 2017 r. w kwocie 9 654,75 zł, 2. kwiecień 2017 r. w kwocie 9 654,75 zł, 3. maj 2017 r. w kwocie 8 857,82 zł, 4. czerwiec 2017 r. w kwocie 9 654,75 zł. Organ w uzasadnieniu powołał się na treść art. 26b ust. 7 i 8 ustawy o rehabilitacji, art. 5 ufp, art. 9 pkt 3 ufp i art. 11 ust. 1 ufp. Organ wskazał, że strona jest jednostką sektora finansów publicznych, finansującą w całości swoją działalność ze środków publicznych, zatem środki które strona przeznacza na wynagrodzenie pracowników są środkami publicznymi, co wyłącza możliwość uzyskania dopłaty do wynagrodzeń. Wypłacone dofinansowanie podlega zwrotowi na mocy art. 26a ust. 11 pkt 1 w zw. z art. 49e ust. 1 i 2 ustawy o rehabilitacji. Organ wskazał, że z chwilą, gdy uzyskał świadomość błędu, po wystąpieniu pokontrolnym NIK, zobowiązany był do odstąpienia od błędnej interpretacji art. 26b ust. 7 ustawy o rehabilitacji i stosowania właściwej wykładni we wszystkich sprawach, w których wydawał decyzje na podstawie tego przepisu. Według organu stanowiło to uzasadnioną przyczynę zmiany orzecznictwa, a wyłącznie nieuzasadniona zmienność poglądu organu stanowi naruszenie art. 8 k.p.a. Organ wyjaśnił, że decyzja o zwrocie dofinansowania jest tzw. decyzją związaną, gdyż w zakresie stwierdzonych nieprawidłowości Prezes Zarządu PFRON jest zobligowany do wydania decyzji nakazującej zwrot wypłaconego dofinansowania. Organ wskazał, że w sprawie zachodzi przesłanka z art. 49e ust. 4 ustawy o rehabilitacji, wykluczająca obowiązek naliczenia odsetek, ponieważ strona ubiegała się o dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych w związku z uzyskaniem opinii Biura Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych, według której strona mogła uznać, że wynagrodzenia pracowników niepełnosprawnych mogą zostać objęte dofinansowaniem.

W skardze na decyzję Prezesa Zarządu PFRON z [...] stycznia 2020 r. skarżący zarzucił naruszenie:

1) art. 49e ust. 1 i 2 ustawy o rehabilitacji, poprzez zastosowanie tych przepisów i podtrzymanie nakazania zwrotu środków PFRON jako świadczenia nienależnego jedynie na podstawie dokumentacji znajdującej się w posiadaniu PFRON, podczas gdy fakt posiadania statusu jednostki budżetowej przez DPS znany był organowi już w momencie rozpoczęcia dofinansowania, strona wykorzystała przydzielone środki zgodnie z przeznaczeniem, a mieszkańcy DPS – zgodnie ze wskazaniami terapeutycznymi – mogli rehabilitować się poprzez pracę i odzyskać poczucie przydatności społecznej;

2) art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez nierespektowanie przez organ wskazań sądu co do dalszego postępowania w zakresie braku wzięcia pod uwagę wyjaśnień okoliczności przyjęcia i podtrzymania wykładni art. 26b ust. 8 ustawy o rehabilitacji, w brzmieniu aprobującym, na podstawie przedstawionych przez DPS dokumentów, możliwość otrzymania dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych przez stronę – jednostkę budżetową;

3) art. 7a § 1 k.p.a. w zw. z art. 66 ust. 1 ustawy o rehabilitacji, poprzez nałożenie obowiązku zwrotu tak dużej dla strony kwoty i odebranie uprawnień do otrzymania dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, pomimo wcześniejszej wiedzy o statusie DPS, wydaniu pozytywnej opinii o możliwości otrzymania dofinansowania, a tym samym w konsekwencji nierespektowanie zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść strony, która pozostawała w dobrej wierze, składając co miesiąc wniosek o dofinansowanie i otrzymując je;

4) wyrażonej w art. 8 § 1 k.p.a. zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej w zw. z art. 66 ust. 1 ustawy o rehabilitacji, poprzez wydanie pozytywnej opinii o możliwości otrzymania dofinansowania, wypłatę dofinansowania przez ok. 3 lata przy posiadaniu wiedzy o statusie DPS, a następnie żądanie zwrotu dofinansowania jako świadczenia nienależnego;

5) art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez nieodniesienie się do zarzutów odwołania (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) w zakresie zaufania i dobrej wiedzy DPS co do prawidłowości uzyskania dofinansowania ze środków PFRON w przypadku posiadania przez 3 lata przez organ wiedzy i dokumentów o statusie jednostki;

6) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez uchylenie decyzji organu I instancji i wydanie w trybie odwoławczym (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) decyzji tożsamej (nakazującej zwrot), co stanowi wewnętrzną sprzeczność;

7) sprzeczność ustaleń faktycznych z zebranym materiałem dowodowym, poprzez ustalenie, że strona pobiera dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych do stycznia 2004 r. (str. 18 decyzji) oraz że strona mając na uwadze zmianę przepisów o rehabilitacji wystąpiła pismem z dnia 17 czerwca 2013 r. do Biura Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych i na skutek pozytywnej opinii ponownie zaczęła się ubiegać o dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych (str. 19 decyzji) – podczas gdy wystąpienie do Biura Pełnomocnika Rządu do Spraw Osób Niepełnosprawnych w 2013 r. zainicjowało rozpoczęcie przez DPS pobierania dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych od marca 2014 r., w stanie prawnym ukształtowanym od 1 października 2012 r.

Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji (podatkowe) w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej – p.p.s.a.). Dodać należy, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest rozstrzygnięcie organu administracji wydane po ponownym rozpatrzeniu sprawy przez ten organ, w wyniku uchylenia wcześniejszego rozstrzygnięcia w tym samym przedmiocie przez wojewódzki sąd administracyjny. W tej sytuacji zastosowanie znajduje art. 153 p.p.s.a., który stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W świetle powołanego przepisu poddane ponownej kontroli sądowoadministracyjnej rozstrzygnięcie należy uznać za niezgodne z prawem wówczas, gdy nie uwzględnia wytycznych i oceny sądu przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym. Związanie organu i sądu polega też na tym, że ani organ ponownie rozpatrujący sprawę, ani sąd nie mogą formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem. Ich bezwzględnym obowiązkiem jest natomiast podporządkowanie się mu w pełnym zakresie. Dokonując oceny legalności aktu administracyjnego, wydanego na skutek ponownego rozpatrzenia sprawy w wyniku uchylenia poprzedniej decyzji, sąd administracyjny powinien we właściwy sposób dokonać kontroli, czy organ administracji prawidłowo uwzględnił wytyczne co do dalszego postępowania zawarte we wcześniejszym wyroku.

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy orzekający skład WSA jest więc związany oceną prawną zawartą w uzasadnieniu wyroku WSA w Warszawie z 19 września 2019 r., sygn. akt V SA/Wa 12/19. Oznacza to przesądzenie kwestii, że wszystkie środki finansowe, którymi dysponuje strona są środkami publicznymi i w konsekwencji środki, które strona przeznacza na wynagrodzenia pracowników są środkami publicznymi, co wyklucza zastosowanie w rozpoznawanej sprawie art. 26b ust. 8 ustawy o rehabilitacji. Dokonanie takiej oceny prawnej wyłącza możliwość ponownego prowadzenia postępowania w tym zakresie przez skład WSA orzekający w rozpoznawanej sprawie Tym samym nieskuteczne są zarzuty skargi dotyczące braku zastosowania w rozpoznawanej sprawie art. 26b ust. 8 ustawy o rehabilitacji, albowiem kwestia niespełniania przez stronę przesłanek do przyznania jej dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych została już przesądzona we wcześniejszym orzeczeniu sądu. W uzasadnieniu wyroku z 19 września 2019 r. WSA polecił, by przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ, dokonując oceny istnienia przesłanek do żądania od strony zwrotu środków, uwzględnił okoliczność, że strona występowała o przyznanie dofinansowania w oparciu o korzystną dla niej opinię kompetentnego organu państwa oraz że wypłata dofinansowania nastąpiła w wyniku błędnej interpretacji przepisów przez organ. Zadaniem organu przy ponownym rozpoznaniu sprawy było zatem zbadanie czy pomimo stwierdzonych nieprawidłowości istnieją podstawy do odstąpienia od żądania zwrotu środków z uwagi na działanie skarżącego w zaufaniu do organów państwa.

Z art. 8 § 1 k.p.a. wynika obowiązek organu administracji publicznej prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej i kierowania się zasadami proporcjonalności, bezstronności oraz równego traktowania. Wynikająca z tego przepisu zasada prowadzenia postępowania, w sposób budzący zaufanie uczestników postępowania do władzy publicznej, ma na celu wyrównanie z natury nierównych pozycji obywatela i organu w postępowaniu władczym, jakim jest postępowanie administracyjne. Stoi na przeszkodzie temu, by organ wykorzystywał wywołany przez siebie (nawet nieświadomie) u strony błąd w rozumieniu prawa na niekorzyść obywatela.

Zgodnie z art. 8 § 2 k.p.a. organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. Przez utrwaloną praktykę należy rozumieć zgodne z prawem, akceptowane przez sądy, stabilne, jednolite, ustandaryzowane i wieloletnie oraz znane publicznie postępowanie organów administracji publicznej przy rozstrzyganiu spraw tego samego rodzaju w takich samych stanach faktycznych i prawnych. Praktyka taka przede wszystkim powinna być zgodna z prawem (por. wyrok NSA z 21.04.2020 r. sygn. akt II GSK 1513/19). Organ administracji może więc zmienić pogląd co do treści podejmowanego rozstrzygnięcia, które powinno zapaść w danego typu sprawach, ale musi taką zmianę dokładnie uzasadnić.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ przekonująco wyjaśnił przyczyny odstąpienia od stosowanej wcześniej przez ten organ praktyki pozytywnego załatwiania wniosków skarżącej o przyznanie dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, wskazując na konieczność dostosowania tejże praktyki do oceny zawartej w wystąpieniu pokontrolnym NIK z 19 lipca 2017 r. jak również odmienną od orzecznictwa organu praktykę sądową stosowania przepisów stanowiących podstawę dokonanych na rzecz strony wypłat dofinansowania (por. powołany w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyrok WSA w Warszawie z 19.02.2014 r. sygn. akt V SA/Wa 2381/13). Te okoliczności stanowią wystarczające uzasadnienie do zmiany przez organ administracji poglądu prawnego w odniesieniu do sposobu załatwiania wniosków skarżącego na tle takich samych stanów faktycznych.

W myśl art. 26c ust. 3 ustawy o rehabilitacji złożenie kompletnego i prawidłowo wypełnionego wniosku o wypłatę miesięcznego dofinansowania obliguje Fundusz do przekazania w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku na rachunek bankowy pracodawcy kwoty dofinansowania miesięcznego ustalonej na podstawie art. 26a i 26b oraz poinformowania pracodawcy o sposobie jej ustalenia, w przypadku gdy kwota ta różni się od kwoty wskazanej we wniosku. Organ nie wydaje więc decyzji o przyznaniu dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, nie rozstrzyga więc sprawy w rozumieniu art. 8 § 2 k.p.a., gdyż pomoc w tej postaci jest realizowana przez jej wypłatę. Natomiast w sytuacji stwierdzenia nieprawidłowości w wyniku kontroli, w myśl art. 49e ust. 1 ustawy o rehabilitacji organ jest zobligowany do wydania decyzji nakazującej zwrot wypłaconych środków wraz z odsetkami naliczonymi od tej kwoty, od dnia jej otrzymania, w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, w zakresie stwierdzonych nieprawidłowości. Regulacja ta ma charakter bezwzględnie obowiązujący, tak więc w każdym przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów ustawy o rehabilitacji pracodawca zobowiązany jest do zwrotu wypłaconego dofinansowania. Ustawodawca nie przewidział w tym zakresie żadnych wyjątków. Zatem również dokonanie przez organ wypłaty środków z naruszeniem przepisów ustawy o rehabilitacji, na skutek błędnej wykładni przepisów prawa dokonanej przez ten organ, obliguje go do wydania decyzji nakazującej zwrot nieprawidłowo wypłaconych środków. Zgodnie z art. 6 k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP organy administracji, przy załatwianiu spraw związane są przede wszystkim obowiązującym prawem. Zatem nawet ustalona praktyka organu załatwiania spraw podobnych, nie mogłaby przemawiać za akceptowaniem stanu, w którym stronie zostałyby wypłacone środki publiczne niezgodne z prawem. W rozpoznawanej sprawie obowiązek wyegzekwowania zwrotu nieprawidłowo udzielonego dofinansowania został też na Fundusz nałożony we wnioskach pokontrolnych zawartych w wystąpieniu pokontrolnym NIK z 19 lipca 2017 r. Natomiast stosownie do art. 8 § 1 k.p.a. organ nie może przerzucać na stronę negatywnych konsekwencji błędów popełnionych przez organ prowadzący postępowanie. W myśl tej zasady, w odniesieniu do decyzji nakazującej zwrot wypłaconych środków PFRON, art. 49e ust. 4 ustawy o rehabilitacji stanowi, że w przypadku gdy wystąpienie okoliczności powodujących obowiązek zwrotu lub wypłaty środków było niezależne od zobowiązanego do zapłaty, nie nalicza się odsetek.

W rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia art. 8 § 1 k.p.a. gdyż nie można traktować nałożonego na stronę obowiązku zwrotu środków publicznych, wypłaconych jej niezgodnie z prawem na skutek błędu popełnionego przez organ, jako niezgodnego ze standardami praworządnego państwa, skoro strona została zobowiązana do zwrotu wyłącznie bezprawnie uzyskanej korzyści. Organ natomiast na podstawie art. 49e ust. 4 ustawy o rehabilitacji odstąpił od obciążenia strony odsetkami, o których mowa w art. 49e ust. 1 ustawy o rehabilitacji. Tym samym strona nie została obciążona negatywnymi konsekwencjami błędnego działania organu, tylko ma zwrócić środki uzyskane bezprawnie.

W rozpoznawanej sprawie nie znajdzie też zastosowania art. 7a § 1 k.p.a. gdyż w dacie wydania zaskarżonej decyzji treść norm prawnych, w oparciu o które został na stronę nałożony obowiązek zwrotu wypłaconego dofinansowania nie budzi wątpliwości, a w szczególności w orzecznictwie sądowym (por. wyroki NSA: z 8 stycznia 2014r., sygn. akt II GSK 1591/12, II GSK 1541/12, II GSK 1592/12, z 8 maja 2013r. sygn. akt II GSK 328/12) został już ugruntowany pogląd, że dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych nie przysługuje jednostkom sektora finansów publicznych finansującymi swoją działalność, w tym wynagrodzenia pracowników ze środków publicznych.

Bez znaczenia dla rozpoznawanej sprawy pozostaje fakt wykorzystania przez stronę wypłaconych środków zgodnie z przeznaczeniem, natomiast ta okoliczność może mieć znaczenie w przypadku wystąpienia przez stronę o przyznanie przyznanie ulgi w spłacie należności na podstawie art. 49f ust. 3c ustawy o rehabilitacji.

Reasumując uznać należy, że nie doszło do naruszeń przepisów wymienionych w skardze, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Organ podjął wszystkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia sprawy i dysponował materiałem wystarczającym do podjęcia rozstrzygnięcia. Organ w sposób wyczerpujący ustalił okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy i dokonał prawidłowej oceny prawnej stanu faktycznego. Sąd nie dopatrzył się również naruszeń przepisów prawa procesowego, które miałyby wpływ na wynik sprawy. Wydana w sprawie decyzja zawiera wszelkie określone prawem elementy. Organ w sposób wystarczający wyjaśnił również motywy zaskarżonego rozstrzygnięcia, a uzasadnienie decyzji spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze sąd uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.