Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1052/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-11-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 134, art. 127 par. 3, art. 64 par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka (spr.) Sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz Protokolant st. ref. Renata Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2013 r. sprawy ze skargi Z. P. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. stwierdza, że uchylone postanowienie nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego Z. P. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją w/w organu nakładającą na Z. P., skarżącego w niniejszej sprawie, karę pieniężną w wysokości 3.000 złotych.

Postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją z dnia [...] października 2012 r. sprostowaną postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 3.000 złotych za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej.

W w/w dacie decyzja została skarżącemu doręczona.

W piśmie z dnia [...] października 2012 r. (data nadania [...] października 2012 r.) na druku firmowym P. Sp. z o.o. S. w P. został złożony, nazwany odwołaniem wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej w/w decyzją, podpisany przez P. K.

Pismem z dnia [...] listopada 2012 r. skarżący na podstawie art. 64 §2 k.p.a. w zw. z art. 33 § 1-3 k.p.a. został wezwany do uzupełnienia braku formalnego wniosku przez przedłożenie oryginału lub potwierdzonej zgodnie z art. 76a § 2 kopii pełnomocnictwa, z którego wynikać będzie, że osoba, która podpisała w/w wniosek jest umocowana do działania w imieniu skarżącego będącego stroną postępowania w w/w sprawie – w terminie 7 dni pod rygorem stwierdzenia niedopuszczalności w/w wniosku. Jednocześnie wezwano skarżącego do przedłożenia w tym terminie dowodu uiszczenia opłaty od udzielonego pełnomocnictwa.

W/w wezwanie zostało zwrócone organowi jako dwukrotnie awizowane nie podjęte w terminie.

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 127 § 3 i art. 134 k.p.a. stwierdził niedopuszczalność w/w wniosku.

W uzasadnieniu organ wskazał, że skarżący nie zastosował się do w/w wezwania skutecznie doręczonego mu [...] grudnia 2012 r. (art. 42-44 k.p.a.), bo nie przedłożył w wyznaczonym terminie oryginału lub potwierdzonej zgodnie z art. 76a § 2 k.p.a. kopii pełnomocnictwa, które umożliwiałoby osobie podpisanej pod w/w wnioskiem reprezentowanie skarżącego i tym samym nie uzupełnił braku formalnego wniosku, wskazanego w w/w wezwaniu.

W skardze, jak podał skarżący na decyzję z dnia [...] stycznia 2013 r. skarżący wniósł, że kara została nałożona bezpodstawnie i wniósł o jej uchylenie.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeśli ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wnioskami i zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – zw. p.p.s.a. – Dz. U. Nr 153, poz. 1270).

Wprawdzie skarżący wskazał w skardze, iż skarży decyzję i w uzasadnieniu skargi odniósł się do decyzji nakładającej karę pieniężną w wysokości 3.000 zł. tj. decyzji z dnia [...] października 2012 r. Jednakże jako jej datę wskazał [...] stycznia 2013 r. tj. datę, w której organ wydał postanowienie stwierdzające niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz numer, którym postanowienie zostało oznaczone. Sąd uznał zatem, iż w istocie przedmiotem skargi jest w/w postanowienie i badając skargę wg powyższych kryteriów stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie z tym, że z innych niż wskazane w skardze powodów.

Zaskarżone postanowienie zostało bowiem wydane z naruszeniem procedury administracyjnej, którą organ jest związany, co w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. skutkuje wyeliminowaniem postanowienia z obrotu prawego. Podstawą prawną zaskarżonego postanowienia jest art. 134 k.p.a., który z mocy art. 127 § 3 k.p.a. znajduje odpowiednie zastosowanie do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Ponieść zatem należy, iż niedopuszczalność odwołania bądź wniosku w trybie art. 127 § 3 k.p.a. zachodzi wówczas, gdy wyczerpany został tok instancji, decyzja nie podlega zaskarżeniu, decyzji nie wydano albo organ podjął czynność innego rodzaju niż wydanie decyzji. Odwołanie jest również niedopuszczalne jeżeli zostało wniesione przez podmiot nie posiadający przymiotu strony.

Organ uznał jednak, błędnie wykładając powołany przepis, iż uzasadnieniem dla stwierdzenia niedopuszczalności przedmiotowego wniosku jest również nie uzupełnienie w wyznaczonym terminie braku formalnego wniosku. Takiej sytuacji art. 134 k.p.a. nie obejmuje.

Tryb, w jakim następuje wezwanie do usunięcia braku formalnego określa art. 64 § 2 k.p.a. i organ w tym trybie wezwał do usunięcia wskazanego braku formalnego tyle, że pouczając o skutkach nieuzupełnienia, jak podał, braku formalnego od stosowania powołanego przepisu odstąpił stosując rygor, którego przepis ten nie przewiduje. Stosownie bowiem do powołanego przepisu nieusunięcie braków, do których usunięcia wnoszący podanie/wniosek jest wzywany skutkuje pozostawieniem podania czy wniosku bez rozpatrzenia, a nie jak wskazał w pouczeniu organ stwierdzeniem jego niedopuszczalności.

W sprawie podkreślenia wymaga jednak okoliczność, iż czyniąc skarżącego adresatem postanowienia organ uznał, iżwniosek został złożony w jego imieniu przez P. K., który wniosek podpisał. Takie odczytanie treści wniosku (nazwanego odwołaniem) wskazuje na dokonanie przez organ jego pobieżnej oceny, bez wymaganej art. 77 § 1 k.p.a. wnikliwości i staranności.

Wniosek został bowiem złożony na druku firmowym P. Sp. z o.o. S., w której skarżący, jako kierowca był zatrudniony i w jego treści wskazano "w związku z decyzją i nałożeniem kary na naszego kierowcę Z. P. składamy odwołanie od nałożonej decyzji....". Taka treść odwołania wskazuje na to, iż to w/w spółka składa wniosek, a nie P. K. jako pełnomocnik skarżącego. Brak było zatem podstaw do zastosowania art. 64 § 2 k.p.a. i wezwania skarżącego do usunięcia braków formalnych wniosku przez złożenie stosownego pełnomocnictwa.

Należy przy tym podnieść, iż z w/w wniosku nie wynika, czy P. K. jest powołany do reprezentowania spółki (co stanowi brak formalny). Gdyby jednak wniosek został w sposób prawidłowy pod względem formalnym złożony, to obowiązkiem organu jest zbadanie legitymacji spółki do jego złożenia. Legitymowanym do złożenia wniosku jest bowiem tylko strona postępowania. Złożenie wniosku przez osobę nie posiadającego takiej legitymacji skutkuje w świetle art. 134 k.p.a. jego niedopuszczalnością, a zatem wydaniem w tym trybie postanowienia którego adresatem będzie ta osoba (a nie strona postępowania).

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1 sentencji, a w pkt 2 po myśli art. 152 p.p.s.a., zaś o kosztach orzeczono mając na względzie art. 200 p.p.s.a.