Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 272/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2022-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 154, art. 155,  art. 166b, art. 168d,  art. 33 § 1 i 2, art. 34 § 1 i 2, art. 156 § 1
journal: Dz.U. 2022 poz 479
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
article: art. 33 § 1
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, Sędziowie Sędzia NSA Paweł Janicki, Asesor WSA Grzegorz Potiopa (spr.), po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2022 r. w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Spółki z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 4 lutego 2022 r. nr 1001-IEW-3.712.1.2022 w przedmiocie zarzutów na postępowanie zabezpieczające oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z 4 lutego 2022 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi (dalej także: DIAS), po rozpatrzeniu zażalenia H. Spółka z o.o. z siedzibą w W. (dalej także: strona, spółka lub skarżąca), utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Pabianicach (dalej także: NUS) z dnia 14 grudnia 2021 r. w przedmiocie oddalenia zarzutu nieistnienia obowiązku w postępowaniu zabezpieczającym.

Zgodnie z aktami sprawy NUS prowadzi wobec strony postępowanie zabezpieczające, na podstawie zarządzeń zabezpieczenia wydanych 26 października 2021 r., obejmujących zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące od lutego do grudnia 2020 r. oraz od stycznia do kwietnia 2021 r.

Wyżej wymienione zarządzenia zabezpieczenia zostały doręczone 29 października 2021 r. Podstawą wystawienia zarządzeń zabezpieczenia są wydane w toku kontroli celno-skarbowej decyzje Naczelnika Podlaskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białymstoku:

1. nr 318000-CKK1-1.500.23.2021.56, w której organ określił przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe od lutego do grudnia 2020 r, w łącznej kwocie 765.189 zł, określił kwotę odsetek za zwłokę na dzień 20 października 2021 r. w wysokości 59.222 zł oraz przybliżoną kwotę dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe, od stycznia do grudnia 2020 r., w wysokości odpowiadającej 100% podatku naliczonego wynikającego z faktur, które stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane w wysokości 853.120 zł. W wyżej wymienionej decyzji orzekł także o zabezpieczeniu na Państwa majątku przybliżonych kwot:

- zaniżonego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w łącznej wysokości 765.189 zł.

- odsetek za zwłokę w łącznej wysokości 59.222 zł od ww. kwot zaniżonych zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług.

- dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w łącznej wysokości 853.120 zł.

co łącznie daje kwotę zabezpieczenia 1677 531 zł.

2. nr 318000-CKKl-l.500.24.2021.53, w której organ określił przybliżoną kwotę

zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe od stycznia do kwietnia 2021 r., w łącznej kwocie 1 019 620 zł, kwotę odsetek za zwłokę na dzień 20 października 2021 r. w wysokości 19.419 zł oraz przybliżoną kwotę dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za wyżej wymienione okresy rozliczeniowe w wysokości odpowiadającej 100% podatku naliczonego wynikającego z faktur, które stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane w wysokości 342.261 zł, a także orzekł o zabezpieczeniu na Państwa majątku przybliżonych kwot:

- zaniżonego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w łącznej wysokości 423.392 zł,

- odsetek za zwłokę w łącznej wysokości 19.419 zł od ww. kwot zaniżonych zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług,

- dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w łącznej wysokości 342.261 zł,

co łącznie daje kwotę zabezpieczenia 785.072 zł.

Naczelnik Podlaskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białymstoku wskazał, że tylko dokonanie zabezpieczenia na majątku skarżącego, daje gwarancję wykonania zobowiązań podatkowych, które wkrótce obciążą jego konto.

Działający w imieniu spółki pełnomocnik, pismem z 10 listopada 2021 r. zarzucił postępowaniu zabezpieczającemu naruszenie art. 33 § 2 pkt 1 w związku z art. 166b ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 479 z późn. zm., dalej także: u.p.e.a.), a także wniósł o uchylenie dokonanych zabezpieczeń w całości i umorzenie postępowania. Zdaniem strony nie ciąży na niej obowiązek podatkowy, a jedynie wynika z subiektywnego przekonania organu egzekucyjnego, który w tym przypadku jest jednocześnie wierzycielem w toczącym się postępowaniu. W przedmiotowej sprawie obowiązek w ogóle nie zaistniał, gdyż organ prowadzący postępowanie w całości oparł się na niepotwierdzonych zarzutach w stosunku do spółki, które nie mają pokrycia w rzeczywistości.

NUS postanowieniem z dnia 14 grudnia 2021 r. oddalił w całości zarzut w prowadzonym postępowaniu zabezpieczającym. Podkreślił, że postępowanie zabezpieczające jest postępowaniem pomocniczym wobec postępowania egzekucyjnego. W związku z jego pomocniczym charakterem uznanie za dopuszczalne zabezpieczenia wykonania konkretnego obowiązku w trybie administracyjnym prowadzi w konsekwencji do uznania dopuszczalności prowadzenia egzekucji administracyjnej takiego obowiązku. Wskazał także, że decyzja o zabezpieczeniu na majątku nie zastępuje decyzji wymiarowej, a jedynie uprawdopodabnia wysokość zaległości. Decyzja o zabezpieczeniu na majątku nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty, ponieważ nie przesądza treści przyszłej decyzji wymiarowej. Jednocześnie wskazał, że dokonanie zajęcia zabezpieczającego nie zmierza do wykonania obowiązku, a jedynie zabezpiecza jego realizację na późniejszym etapie. Organ pierwszej instancji podkreślił również, że postępowanie zabezpieczające jest prowadzone w oparciu o zarządzenia zabezpieczenia, których podstawę wystawienia stanowiły decyzje Naczelnika Podlaskiego Urzędu Celno - Skarbowego w Białymstoku z 20 października 2021 r. o nr 318000-CKKl- 1.500.24.2021.53 oraz 318000-CKK.1500.23.2021.56. Jak zaznaczył, przedmiotowe decyzje weszły do obrotu prawnego, a zatem posiadają rygor natychmiastowej wykonalności z mocy prawa i stanowią źródło obowiązku podlegającego zabezpieczeniu. Z uwagi na powyższe Naczelnik Urzędu Skarbowego w Pabianicach postanowił oddalić w całości podniesiony zarzut naruszenia art. 33 § 2 pkt 1 w zw. z art. 166b u.p.e.a., stwierdzając, że w sprawie zaistniał obowiązek podlegający zabezpieczeniu, wobec którego miał prawo podejmować działania zabezpieczające w celu zapewnienia skuteczności przyszłej egzekucji, w momencie kiedy będzie możliwa.

Na powyższe rozstrzygnięcie, pismem z 21 grudnia 2021 r. pełnomocnik spółki złożył zażalenie, po rozpatrzeniu którego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi postanowieniem z 4 lutego 2022 r., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie NUS.

Na ww. postanowienie organu drugiej instancji, pełnomocnik strony wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 33 § 2 pkt 1 w związku z art. 166b u.p.e.a. poprzez brak poprawnego rozpoznania zarzutów podniesionych przez spółkę, co skutkowało utrzymaniem w mocy zajęcia zabezpieczającego.

W związku z powyższym wniósł o:

1. uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz uchylenie poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji, w całości.

2. zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a.

W uzasadnieniu wniesionej skargi pełnomocnik strony wskazał, że przedmiotowy obowiązek nie istnieje, a wynika jedynie z subiektywnego przekonania organu egzekucyjnego, który jest jednocześnie wierzycielem w postępowaniu. Organ oparł się w całości na niepotwierdzonych zarzutach w stosunku do spółki, niemających pokrycia w rzeczywistości.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentacją zawartą w zakwestionowanym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.

Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego decyzję lub postanowienie wydane przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm., dalej także: p.p.s.a.).

Niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego, ponieważ skarga dotyczyła postanowienia, zaś stosownie do art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 p.p.s.a. - w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r. - sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Zastosowany tryb nie wpłynął na ograniczenie praw stron postępowania sądowoadministracyjnego, Sąd bowiem w świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd rozpoznaje zatem sprawę całościowo badając w sposób zupełny legalność zaskarżonej decyzji/postanowienia, orzekając przy tym w składzie trzech sędziów podobnie jak na posiedzeniu jawnym.

Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów należy uznać, że skarga okazała się nieuzasadniona. Zaskarżone postanowienie prawa nie narusza, a zarzuty skargi są chybione.

Kontroli Sądu poddano postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 4 lutego 2022 r. utrzymujące w mocy postanowienie NUS z dnia 14 grudnia 2021 r. w przedmiocie oddalenia zarzutu nieistnienia obowiązku w postępowaniu zabezpieczającym.

Wyjaśnić należy, że postępowanie zabezpieczające jest postępowaniem pomocniczym wobec postępowania egzekucyjnego. Co do zasady toczy się ono przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego i służy stworzeniu gwarancji wykonania obowiązku w toku postępowania egzekucyjnego (por. P. Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz wyd. VII; LEX 2015). Podkreślić należy, że decyzja zabezpieczająca nie zastępuje decyzji wymiarowej, a uprawdopodabnia jedynie wysokość zaległości. Nie rozstrzyga sprawy co do istoty, ponieważ nie przesądza treści przyszłej decyzji wymiarowej. Zgodnie z art. 154 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny dokonuje zabezpieczenia należności pieniężnej lub wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym, jeżeli brak zabezpieczenia mógłby utrudnić lub udaremnić egzekucję.

Stosownie do art. 155 u.p.e.a. zabezpieczenie może być dokonane przed ustaleniem albo określeniem kwoty należności pieniężnej, jeżeli brak zabezpieczenia mógłby utrudnić lub udaremnić skuteczne przeprowadzenie egzekucji, a przepisy odrębne zezwalają na takie zabezpieczenie. Takim przepisem szczególnym, który pozwala na zabezpieczenie zobowiązań podatkowych przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, jest art. 33 § 2 pkt 2 O.p. Decyzja o zabezpieczeniu wydawana jest w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej, a samo zabezpieczenie dokonywane jest już w trybie, który określa ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zabezpieczenia dokonuje się na wniosek wierzyciela, na podstawie wydanego przez wierzyciela zarządzenia zabezpieczenia (art. 155a § 1 u.p.e.a.). Rozstrzygnięcie w sprawie realizacji zabezpieczenia podejmowane jest przez organ egzekucyjny i następuje poprzez nadanie klauzuli o przyjęciu zarządzenia zabezpieczenia do wykonania.

Przystępując do merytorycznej analizy niniejszej sprawy należy zauważyć, że w postępowaniu zabezpieczającym, wobec odesłania zawartego w art. 166b u.p.e.a., stosuje się odpowiednio (a zatem nie wprost) przepisy działu I oraz art. 168d u.p.e.a. Zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej stanowią podstawowy środek służący ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym.

W aktualnym stanie prawnym, ukształtowanym w ramach nowelizacji postępowania egzekucyjnego w administracji z dnia 11 września 2019 r. (Dz.U z 2019 r. poz. 2070), która weszła w życie w dniu 30 lipca 2020 r., przepis art. 33 § 1 u.p.e.a. stanowi, że zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej.

Jak stanowi art. 33 § 2 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej może być:

1) nieistnienie obowiązku;

2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:

a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,

b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1,

c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;

3) błąd co do zobowiązanego;

4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;

5) wygaśnięcie obowiązku w całości lub części;

6) brak wymagalności obowiązku w przypadku:

a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,

b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,

c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.

Zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny niezwłocznie przekazuje wierzycielowi zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej.

W myśl z art. 34 § 2 u.p.e.a., § wierzyciel wydaje postanowienie, w którym:

1) oddala zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej,

2) uznaje zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej:

a) w całości,

b) w części i w pozostałym zakresie oddala ten zarzut,

3) stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, jeżeli:

a) zarzut jest albo był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym,

b) zobowiązany kwestionuje w całości albo w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługuje środek zaskarżenia.

Wskazane wyżej przesłanki tworzą katalog zamknięty. Podstawą zarzutu w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego/zabezpieczającego mogą być zatem wyłącznie konkretne zdarzenia i okoliczności wymienione w tym przepisie, a nie jakiekolwiek niezadowolenie zobowiązanego z poddania go egzekucji administracyjnej. Tylko zarzuty znajdujące oparcie w jednej z wymienionych przyczyn podlegają rozpatrzeniu w trybie określonym w art. 34 u.p.e.a. Jednocześnie należy zwrócić uwagę na obecny w judykaturze pogląd prawny, iż podstawy poszczególnych zarzutów wyłączają się wzajemnie, co oznacza, że nie można przywoływać jednej okoliczności jako podstawy dwóch lub więcej zarzutów (por. wyrok NSA z dnia 12 stycznia 2018 r., sygn. akt II FSK 3535/15; wszystkie powołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej: nsa.orzeczenia.gov.pl).

Sąd zauważa, że w przypadku zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym granice sprawy rozpoznawanej przez organ egzekucyjny wyznaczają wskazane przez stronę zobowiązaną zarzuty, o których mowa w art. 33 u.p.e.a.

W przedmiotowej sprawie obowiązek dokonania zabezpieczenia został wykreowany decyzjami Naczelnika Podlaskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białymstoku z 20 października 2021 r. nr 318000-CKKl-1.500.23.2021.56 oraz 318000-CKK1-1.500.24.2021.53, w których organ określił przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe (odpowiednio od lutego do grudnia 2020 r. oraz od stycznia do kwietnia 2021 r.), kwotę odsetek za zwłokę na dzień 20 października 2021 r. oraz przybliżoną kwotę dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe w wysokości odpowiadającej 100% podatku naliczonego wynikającego z faktur, które stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane oraz orzekł o dokonaniu zabezpieczenia na majątku strony na ww. kwoty. Decyzje te zostały wydana m.in. w oparciu o art. 33 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 z późn. zm., dalej także: O.p.), zgodnie z którym zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, a w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim także na majątku wspólnym, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. W treści przedmiotowych decyzji powołano okoliczności uzasadniające obawę, że przyszłe zobowiązanie podatkowe może nie zostać wykonane. Na podstawie powyższych decyzji NUS wydał w dniu 26 października 2021 r. zarządzenia o zabezpieczeniu, obejmujące zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące od lutego do grudnia 2020 r. oraz od stycznia do kwietnia 2021 r.

W ocenie Sądu rację mają organy, twierdząc, że na gruncie przedmiotowej sprawy nie zaistniała przesłanka nieistnienia obowiązku. Wynika to z tego, że na gruncie postępowania zabezpieczającego, zgodnie z art. 166b u.p.e.a., stosuje się odpowiednio przepisy działu I tej ustawy. Skoro postępowanie zabezpieczające służy jedynie zabezpieczeniu wykonania obowiązku przyszłego, a więc obowiązku nieistniejącego jeszcze w chwili zabezpieczenia, brak jest możliwości zastosowania wprost art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. Przyjęcie odmiennej interpretacji prowadziłoby do konieczności każdorazowego umarzania postępowania zabezpieczającego z uwagi na nieistnienie zabezpieczanego obowiązku. Tym samym w postępowaniu zabezpieczającym zarzut nieistnienia obowiązku musi być oceniany przez przesłanki dopuszczalności zabezpieczenia. A te w niniejszej sprawie bez wątpienia zaszły, gdyż w obrocie prawnym znajdują się decyzje Naczelnika Podlaskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białymstoku decyzjami z 20 października 2021 r. nr 318000-CKKl-1.500.23.2021.56 oraz 318000-CKK1-1.500.24.2021.53.

Jak słusznie wskazano w zaskarżonym postanowieniu, już sama treść przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wskazuje, że decyzja o zabezpieczeniu kreuje pewnego rodzaju obowiązek. Przemawia za tym fakt, że art. 156 § 1 u.p.e.a. wymieniając elementy składowe zarządzenia zabezpieczenia uwzględnia, że zawiera ono treść obowiązku podlegającego zabezpieczeniu, podstawę prawną tego obowiązku, a w przypadku zabezpieczenia należności pieniężnej - także określenie jej wysokości i rodzaju oraz wskazanie podstawy prawnej zabezpieczenia obowiązku.

Sąd stwierdza, że pojęcie "nieistnienia obowiązku" w rozumieniu art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. oznacza sytuacje, w których obowiązek ten nigdy nie powstał, np. z mocy prawa albo nie wydano decyzji nakładającej obowiązek podlegający wykonaniu w drodze egzekucji (a w postępowaniu zabezpieczającym – podlegający zabezpieczeniu), bądź też decyzja taka została wydana, lecz następnie ją uchylono, stwierdzono jej nieważność lub wygaśnięcie.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi w zaskarżonym postanowieniu szczegółowo wyjaśnił, z jakich powodów argumentacja strony w odniesieniu do zarzutu nieistnienia obowiązku jest bezzasadna.

W niniejszej sprawie obowiązek podlegający zabezpieczeniu istniał zarówno w dacie wystawienia zarządzenia zabezpieczenia, jak i dokonania przez organ egzekucyjny zabezpieczenia. Wynikał on z dwóch decyzji wydanych przez Naczelnika Podlaskiego Urzędu Celno - Skarbowego w Białymstoku orzekających o zabezpieczeniu. Decyzje te funkcjonowały w obrocie prawnym, nie zostały uchylone, ani w żaden sposób nie wygasły. W związku z tym, że weszły do obrotu prawnego zgodnie z art. 239c O.p. uzyskały rygor natychmiastowej wykonalności z mocy prawa i w konsekwencji stanowią źródło obowiązku, który podlega zabezpieczeniu.

Niezrozumiały jest zatem zarzut, w którym strona podnosi: "istota egzekucji nie stoi na przeszkodzie zbadaniu zasadności nieistnienia obowiązku w dacie wszczęcia egzekucji, a przepisy prawa wręcz nakazują rozpatrzenie tego zarzutu". Zarzut "nieistnienia obowiązku" w niniejszej sprawie został rozpatrzony, tyle tylko, że niezgodnie z wolą skarżącej.

Sąd jednocześnie zwraca uwagę, że od decyzji o zabezpieczeniu służy odwołanie i to jest jedyny i właściwy tryb, w którym można podważać przesłanki do dokonania zabezpieczenia. Z tego środka zaskarżenia spółka skorzystała. Organ odwoławczy zakończył postępowanie decyzją z 21 marca 2022 r. nr 1001-IEW-2.4253.43.2021.9.UCSB.DP oraz decyzją z 23 marca 2022 r. nr 1001-IEW-2.4253.44.2021.7.UCSB.DP utrzymując w mocy wydane przez Naczelnika Podlaskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białymstoku decyzje zabezpieczające.

Sąd podkreśla, że rola zarzutu sprowadza się przede wszystkim do ochrony zobowiązanego dając mu możliwość podważenia zasadności skierowania przez wierzyciela sprawy na drogę - jak w tym przypadku – postępowania zabezpieczającego. Zarzut nie może być wykorzystywany jako dodatkowy środek zaskarżenia orzeczenia będącego źródłem obowiązku podlegającego zabezpieczeniu. Postępowanie wszczęte zarzutami w trybie art. 33 u.p.e.a., nie może prowadzić do podważania ostatecznych merytorycznych rozstrzygnięć organów, wydanych w toku postępowania administracyjnego (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 26 marca 2020 r. sygn. akt II SA/Sz 13/20).

Konkludując należy stwierdzić, że wszystkie zarzuty sformułowane w skardze okazały się niezasadne. Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania uzasadniających uwzględnienie skargi.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.

mj