Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SAB/Wa 15/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-05-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Sygnatura akt VII SAB/Wa 15/07 POSTANOWIENIE Dnia 15 maja 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kuśmirek po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. T. na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 powołanej ustawy, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów administracji w przypadkach określonych w pkt 1-4 powołanego artykułu. Oznacza to, że skarga na bezczynność organów przysługuje tylko w tych sprawach, w których są wydawane: 1. decyzje, 2. postanowienia na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie oraz w tych sprawach, w których mogą być podejmowane inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

J. T. pismami z dnia 20 marca oraz z 26 marca 2007 r. złożyła za pośrednictwem organu skargę na bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Analiza skargi i innych pism procesowych pozwala na stwierdzenie, że skarżąca dopatruje się bezczynności Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w nierozpoznawaniu skarg składanych przez J. T. w trybie wnioskowo-skargowym uregulowanym w Dziale VIII kodeksu postępowania administracyjnego. Za taką interpretacją skargi przemawiają zawarte w niej stwierdzenia typu: "skarga na skandaliczną wielomiesięczną bezczynność GUNB w udzieleniu mi odpowiedzi (...) dlaczego PINB w L. i [...]WINB byli totalnie bezczynni", "kilkanaście razy błagałam GINB o działania a on osłaniał kolesiów z PINB, WINB". W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł, że w Głównym Urzędzie Nadzoru Budowlanego w latach 2004-2007 prowadzono wiele postępowań w trybie skargowym w związku z licznymi wystąpieniami J. T. zawierającymi zarzuty na działania i bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. oraz [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie zabudowy działki przy ul. [...] w L.

Przedmiotem zaskarżenia jest więc w niniejszej sprawie bezczynność Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w rozpoznawaniu skarg składanych do organu w trybie art. 227 kpa. Zgodnie z powołanym przepisem przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, iż w razie nierozpatrzenia przez organ administracji publicznej skargi wniesionej na podstawie art. 227 kpa stronie nie służy skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu (zob. postanowienie NSA 18.02.1997 r. Sygn. akt III SAB 1/97 LEX 29038, postanowienie NSA z 23.07.2001 r. sygn. akt II SAB 213/00 LEX 54555). Art. 3 § 2 pkt 8 cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie ma zastosowania do postępowania skargowego określonego w przepisach działu VIII kodeksu postępowania administracyjnego. Jak już wskazano zaskarżenie bezczynności organu jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy omówionych przepisów zaskarżanie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności.

Mając powyższe na uwadze należało uznać skargę za niedopuszczalną i orzec jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).