Postanowienie WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 49/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2011-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 277, 279, art. 273 par. 2, art. 281,
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Małgorzata Rymarz, po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2011 r. na rozprawie sprawy ze skargi S.S. w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 30 czerwca 2010 r. w sprawie sygn. akt II SA/Ke 295/10 p o s t a n a w i a odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 30 czerwca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Kielcach oddalił skargę S. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] utrzymującą w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta O. przez Zastępcę Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w O. o przyznaniu świadczenia pieniężnego

z pomocy społecznej w postaci bezzwrotnego zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup żywności w wysokości 77,50 zł.

W dniu 17 stycznia 2011 r. S. S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, na podstawie art. 270 i art. 277 p.p.s.a, skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem WSA

w Kielcach z dnia 30 czerwca 2010 r. w sprawie o sygn. II SA/Ke 295/10, powołując się na podstawie art. 279 i art. 273 § 2 p.p.s.a. na późniejsze wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które miały wpływ na wynik sprawy, tj. na wyrok NSA z dnia 19 listopada 2010 r., z którego skarżący nie mógł skorzystać w poprzednim postępowaniu. S. S. wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia.

W uzasadnieniu skargi jej autor wskazał, że orzeczenie objęte skargą zostało wydane przez WSA w Kielcach w dniu 30 czerwca 2010 r., natomiast skarżący dowiedział się o podstawie wznowienia w dniu 13 stycznia 2011 r., tj. w dacie doręczenia wyroku NSA.

Przytaczając treść przepisu art. 277 p.p.s.a. S. S. podkreślił, że dochował trzymiesięcznego terminu do złożenia skargi. Ponadto wskazał, że nowym nieistniejącym wcześniej dowodem potwierdzającym okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania wyroku przez WSA w Kielcach jest wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 listopada 2010 r., w którym wskazano, że organ administracji pominął miesiąc, w którym został złożony wniosek z dnia 26 listopada 2009 r. o udzielenie pomocy społecznej w formie zasiłku celowego. Nową okolicznością faktyczną był również wniosek skarżącego z dnia 26 listopada 2009 r. o udzielenie pomocy społecznej w formie zasiłku celowego oraz skontrolowana przez Sąd decyzja administracyjna dotycząca przyznania pomocy społecznej od grudnia 2009 r.

Skarżący wyjaśnił, że wskazana okoliczność faktyczna wynikająca z nowego dowodu w postaci wyroku NSA z dnia 19 listopada 2010 r., istniała w dniu wydania wyroku objętego skargą. Jednocześnie istniał też dowód w postaci decyzji administracyjnej z dnia [...] oraz okoliczność faktyczna przyznawania przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w O. zasiłków celowych na okres 6 miesięcy, która istniała w dacie wydania wyroku przez WSA w Kielcach i która nie została wzięta pod uwagę przez Sąd orzekający w sprawie przy ocenie okresu, na jaki organ pomocy społecznej w O. przyznaje zasiłki celowe.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc, że wyrok NSA, na który powołuje się skarżący nie istniał przed zakończeniem sprawy, a co więcej interpretacja przepisów nie jest ani środkiem dowodowym, ani też okolicznością faktyczną. Nawet więc odmienna interpretacja przepisów dokonana przez NSA w różnych sprawach nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania sądowego.

Natomiast wniosek z dnia 26 listopada 2009 r. o udzielenie pomocy w formie zasiłku celowego, decyzja MOPS oraz SKO były okolicznościami bezspornymi i znanymi Sądowi I Instancji w dacie wydawania rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.),

w przypadkach przewidzianych w dziale VII tej ustawy można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem.

Instytucja wznowienia postępowania jest instytucją wyjątkową w tym znaczeniu, że przysługuje od ściśle określonych orzeczeń i może być oparta na wąsko określonych podstawach (art. 271-273 p.p.s.a.).

W myśl art. 281 p.p.s.a. na rozprawie sąd rozstrzyga przede wszystkim

o dopuszczalności wznowienia i odrzuca wniosek jeżeli brak ustawowej podstawy wznowienia albo termin do wniesienia skargi nie został zachowany. Według art. 277 p.p.s.a., skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy.

Stosownie natomiast do treści art. 273 § 2 p.p.s.a. można żądać wznowienia

w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.

Jak wynika z akt niniejszej sprawy S. S. podstawę wznowienia postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 30 czerwca 2009 r. upatruje w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 listopada 2010 r. w sprawie

o sygn. akt I OSK 1038/10, którym oddalono jego skargę kasacyjną od wyroku WSA w Kielcach z dnia 25 marca 2010 r. w sprawie II SA/Ke 137/10.

Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu powyższego wyroku wskazał, że nie jest prawidłowe stanowisko skarżącego, który uznał, że na podstawie art. 106 ust. 3 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej przyznany mu zasiłek powinien być udzielony nie od miesiąca listopada 2009 r. lecz od miesiąca października 2009 r., ze względu na fakt, że wniosek o przyznanie zasiłku okresowego nosił datę 26 października 2009 r. Zgodnie bowiem z powołanym wyżej przepisem świadczenia pieniężne z pomocy społecznej przyznaje się i wypłaca za okres miesiąca kalendarzowego, począwszy od miesiąca, w którym został złożony wniosek wraz z wymaganą dokumentacją, przy czym NSA podkreślił, że przepis ten odnosi się do postępowań wszczynanych na wniosek. W sytuacji natomiast, gdy postępowanie zostało wszczęte z urzędu, na co zezwala organom pomocowym treść art. 102 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej – przepis art. 106 ust. 3 omawianej ustawy nie ma zastosowania. W przypadku bowiem postępowania prowadzonego

z urzędu nie można mówić o wniosku strony.

W przekonaniu S. S. powyższy wyrok NSA stanowi nowy dowód w niniejszej sprawie, dla której – z racji wszczęcia w niej postępowania na wniosek, a nie z urzędu – ma istotne znaczenie. Z takim stanowiskiem nie można się jednak zgodzić. Okoliczność, że zasiłek celowy należy się za miesiąc, w którym złożono wniosek o jego przyznanie, wynika z art. 106 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej, zaś NSA w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia wskazał jedynie na ten przepis. Wskazanie przez NSA na ten przepis nie może zostać uznane za okoliczność faktyczną (jaką jest na przykład data złożenia wniosku, czy też sam fakt jego złożenia), bo stanowi jedynie wyjaśnienie treści normy prawnej. Podkreślić należy, że żądanie wznowienia postępowania jest uzasadnione wyłącznie w przypadku, gdy strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu z okoliczności faktycznych lub środków dowodowych. W rozpatrywanej sprawie chodzi zatem o takie okoliczności faktyczne lub środki dowodowe, które istniały przed zakończeniem sprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, tj. przed 30 czerwca 2009 r., a które nie były stronie znane, przez co nie mogła ich wykorzystać, a ponadto okoliczności takie były istotne, tj. mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Powoływanie się przez skarżącego na fakt nieprzyznania przez organ zasiłku celowego za miesiąc złożenia wniosku tj. za listopad 2009 r., nie może być uznane za nową okoliczność w niniejszej sprawie. Nie ulega bowiem wątpliwości, że o powyższym fakcie S. S. dowiedział się najpóźniej w dacie doręczenia mu decyzji organu I instancji z dnia 14 grudnia 2009 r., z uzasadnienia której wynika, że zasiłek zostanie wypłacony w miesiącu grudniu 2009 r. Znana stronie była również data złożenia wniosku z dnia 26 listopada 2009 r., dlatego też uznać należy, że jedyną nową okolicznością była wiedza, jaką S. S. pozyskał na temat wykładni, a właściwie samej treści przepisu art. 106 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej - tj. że zasiłek należy mu się za miesiąc listopad 2009 r. Ani jednak wykładnia prawa, ani dowiedzenie się o niej przez stronę nie może być uznane za podstawę wznowienia postępowania. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest bowiem pogląd, iż interpretacja przepisów prawa nie jest okolicznością faktyczną ani środkiem dowodowym, o którym mowa w art. 273 § 2 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2006 r. w sprawie II OSK 689/05, LEX nr 209431: postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2009 r. w sprawie II FSK 837/09, LEX nr 563467 ).

Skarżący wskazał jako podstawę wznowienia postępowania w niniejszej sprawie art. 273 § 2 p.p.s.a. powołując się, jak już wyżej wspomniano, na nowy dowód, jaki miał stanowić wyrok NSA i wynikające z jego uzasadnienia nowe okoliczności, które w istocie stanowiły wykładnię art. 106 § 3 ustawy o pomocy społecznej. Jak już wyżej wyjaśniono, wykładnia przepisów prawa nie może być uznana za nową okoliczność faktyczną bądź też środek dowodowy, o jakich mowa w art. 273 § 2 p.p.s.a. Choć więc skarżący sformułował podstawy wznowienia w sposób odpowiadający treści tego przepisu, to nie można przyjąć, aby oparł on skargę na ustawowej podstawie wznowienia, skoro już z samego uzasadnienia skargi o wznowienie postępowania wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. W takiej sytuacji skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu na podstawie art. 281 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 15 marca 2005 r., I GSK 115/05, LEX 251109, postanowienie NSA z 7 kwietnia 2006 r., II OSK 689/05, LEX 209431 oraz powołane w nim postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 października 1999 r., II UKN 174/99, LEX 45294).

Odnosząc się do pozostałych twierdzeń skarżącego, które w jego przekonaniu stanowią postawę wznowienia postępowania w niniejszej sprawie wyjaśnić należy, że również nie mogą zostać uwzględnione.

Okoliczność faktyczna dotycząca faktu pominięcia przyznania zasiłku celowego za miesiąc złożenia wniosku tj. za listopad 2009 r. była S. S. znana, a więc mógł z niej skorzystać w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym.

Jeśli natomiast chodzi o domniemany nowy dowód w postaci decyzji organu I instancji z dnia 21 stycznia 2010r., na mocy której organ I instancji odmówił skarżącemu przyznania zasiłku celowego wskazać należy, że nie ma on znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, gdyż decyzja z dnia 21 stycznia 2010r.zapadła w innym postępowaniu i dotyczyła innej sprawy. Co więcej wydanie tejże decyzji było również znane stronie przed wydaniem wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach.

Uwzględniając powyższe rozważania należy stwierdzić, że skoro powołane przez S. S. przesłanki wznowienia postępowania w rzeczywistości nie istnieją, to jego skarga o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego podlegała odrzuceniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł na podstawie art. 281 p.p.s.a.