Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1576/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-06-18 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej
Treść wyniku: Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy: article: art. 200,  art. 202  par. 2,  art. 205  par. 2,  art. 224,  art. 210
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. W. i T. W. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość postanawia: zasądzić od Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej na rzecz skarżących A. W. i T. W. solidarnie kwotę 474 (słownie: czterysta siedemdziesiąt cztery) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 21 lutego 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 1576/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] i orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.

W skardze z dnia 31 lipca 2012 r. pełnomocnik skarżących – r.pr. A. H. wniosła m.in. o zasądzenie od organu wszystkich kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Podczas rozprawy sądowej działający z substytucji r.pr. A. H. – r.pr. M. K., zmodyfikował żądanie odnoście zwrotu kosztów postępowania poprzez zasądzenie od organu na rzecz skarżących również kwoty 351,36 zł tytułem zwrotu kosztów dojazdu pełnomocnika na rozprawę w dniu 20 lutego 2013 r. (przejazd samochodem na trasie [...]-[...]-[...]).

W wyroku z dnia 21 lutego 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 1576/12 Sąd nie orzekł w kwestii zwrotu skarżącym kosztów postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 224 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), jeżeli w toku postępowania sąd nie orzekł o obowiązku ponoszenia kosztów sądowych lub też orzeczeniem nie objął całej kwoty należnej z tego tytułu, postanowienie w tym przedmiocie wyda na posiedzeniu niejawnym wojewódzki sąd administracyjny.

W myśl art. 200 p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez sąd I instancji przysługuje skarżącemu od organu zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Przy czym jeżeli uprawnienia lub obowiązki skarżących związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, zwrot kosztów następuje na ich rzecz solidarnie (art. 202 § 2 p.p.s.a.).

Wniosek o zasądzenie kosztów postępowania należy złożyć najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia, co wynika z art. 210 § 1 p.p.s.a. i skarżący, reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, wymóg ten spełnili.

Do niezbędnych kosztów postępowania w sytuacji, gdy strona była reprezentowana przez adwokata lub radcę prawnego (doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego), zgodnie z art. 205 § 2 p.p.s.a., zalicza się: wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego pełnomocnika, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony (koszty przejazdu, utracony zarobek; np. art. 91 § 3 p.p.s.a.). Orzecznictwo sądowoadministracyjne ugruntowało pogląd, że do niezbędnych kosztów postępowania zalicza się również opłatę skarbową od pełnomocnictwa.

W postanowieniu z dnia 28 września 2005 r., sygn. akt I SA/Op 73/05 (niepubl.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu stwierdził, że wymieniony w art. 205 p.p.s.a. katalog niezbędnych kosztów postępowania ma charakter wyczerpujący i zarazem wiążący.

Tym samym wydatki pełnomocnika poniesione w związku z dobrowolnym udziałem radcy prawnego na rozprawie związane z kosztami podróży, w realiach niniejszej sprawy, nie mogą zostać uznane za niezbędne. Co do zasady bowiem za niezbędne ustawodawca uznał w tym zakresie tylko koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika (odmiennie niż w sytuacji, gdy stronę reprezentuje pełnomocnik, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym – na co wskazuje wprost treść przepisu art. 205 § 1 p.p.s.a. "koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika"), co nie miało miejsca w niniejszej sprawie.

Reasumując, Sąd uwzględnił skargę na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] czerwca 2012 r., zatem zgodnie z wnioskiem należało zasądzić od Ministra na rzecz skarżących solidarnie zwrot kosztów postępowania. Zdaniem Sądu na koszty te składa się jedynie wpis sądowy w kwocie 200 zł, wynagrodzenie radcy prawnego w wysokości 240 zł (zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.) oraz zwrot opłaty skarbowej od pełnomocnictw – 34 zł. Jeśli chodzi zaś o pozostałe koszty poniesione przez pełnomocnika strony (koszty przejazdu samochodem na rozprawę) stwierdzić należy, że brak jest podstaw do ich zwrotu, bowiem Sąd nie uznał ich jako niezbędnych. Za tym stanowiskiem przemawia fakt, iż stawiennictwo pełnomocnika na rozprawie było nieobowiązkowe (zgodnie z art. 107 p.p.s.a.) oraz okoliczność, że Sąd I instancji wydaje wyrok na podstawie akt sprawy i w jej granicach, przy jednoczesnym niezwiązaniu zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a.). W niektórych okolicznościach sprawy Sąd może zastosować art. 91 § 3 p.p.s.a., który przemawiałby za zwrotem kosztów podróży (na podstawie przepisów ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych), jednak i w tym przypadku byłyby to koszty przejazdu najtańszym środkiem transportu, którym na trasie [...]-[....] nie jest samochód. Powyższe nie miało jednak miejsca w niniejszej sprawie, dlatego Sąd, na podstawie art. 200, art. 202 § 2 i art. 205 § 2, w zw. z art. 224 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.