Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 739/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2018-08-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 2, art. 53 § 1 i 4, art. 54 § 1 i § 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 44
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Grzegorz Panek po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2018 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi MF na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [.] z dnia [.] stycznia 2018 r. nr [.] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej - p o s t a n a w i a - odrzucić skargę


UZASADNIENIE

MF wystąpiła ze skargą na opisane w sentencji postanowienie.

Z przedłożonych Sądowi akt sprawy wynika, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [.], doręczając skarżącej postanowienie z dnia [.] stycznia 2018 r. nr [.], nadał je w placówce pocztowej operatora wyznaczonego w dniu 30 stycznia 2018 r. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru dołączonego do tej korespondencji wynika, że przesyłka była dwukrotnie awizowana z powodu nieobecności adresata, w tym pierwszy raz w dniu 31 stycznia 2018 r. Z uwagi na jej niepodjęcie przez MF w terminie została zwrócona nadawcy.

Skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego wymaga spełnienia warunków określonych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) dalej określanej skrótem: "p.p.s.a.". Należy do nich m.in. zachowanie terminu ustawowego, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z powołanym przepisem, skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Czyni się to za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi, a organ ten następnie przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę (art. 54 § 1 i § 2 p.p.s.a.). O terminie wniesienia skargi decyduje data jej wniesienia (lub nadania) do właściwego organu, względnie termin ten uważa się za zachowany także wtedy, gdy przed jego upływem strona wniosła skargę wprost do sądu administracyjnego (art. 53 § 4 p.p.s.a.). Wniesienie skargi z uchybieniem terminu stanowi kwalifikowane uchybienie uniemożliwiające nadanie sprawie sądowoadministracyjnej prawidłowego biegu i zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. wymaga od Sądu jej odrzucenia.

Z akt sprawy wynika, że MF wniosła skargę z uchybieniem ustawowego terminu, na co zwrócił uwagę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w odpowiedzi na nią. Wprawdzie nie odebrała ona osobiście zaskarżonego postanowienia, ale w świetle przepisów art. 44 Kodeksu postępowania administracyjnego czynności doręczenia zlecone przez organ operatorowi pocztowemu uznać należało za wywołujące określone skutki prawne wobec adresata pomimo niepodjęcia przez niego kierowanej do niego korespondencji. W razie bowiem niemożności doręczenia pisma w sposób bezpośredni adresatowi operator pocztowy przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej, a stosowną informację o pozostawieniu pisma i możliwości jego odbioru (awizo) umieszcza w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W myśl art. 44 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, w przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia. Doręczenie w takich okolicznościach, jak stanowi art. 44 § 4 Kodeksu, uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.

W świetle powyższego należało uznać, że skutek doręczenia awizowanej, a nie podjętej przez adresata korespondencji, nastąpił 14 lutego 2018 r. Termin do wniesienia skargi upłynął więc 16 marca 2018 r. Skargę nadano zaś 18 lipca 2018 r. Tym samym czynności tej dokonano z uchybieniem terminu. W świetle art. 85 p.p.s.a. należało uznać ją za bezskuteczną, a samą skargę za niedopuszczalną i podlegającą odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji postanowienia.

Z uwagi na treść art. 222 p.p.s.a. przed odrzuceniem skargi nie kierowano do skarżącej wezwania do uiszczenia wpisu.