Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2988/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-09-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Owsiak, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Olesińska (sprawozdawca), sędzia WSA Jarosław Trelka, Protokolant starszy referent Grażyna Wojda, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2017 r. sprawy ze skargi F. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych na 2015 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 17 marca 2015 r. Prezydent [...] W. wezwał F. P. (dalej: Skarżący lub Strona) do złożenia deklaracji na podatek od środków transportowych DT-1 na rok 2015 oraz do złożenia wyjaśnień w sprawie przyczyny nie złożenia ww. deklaracji.

Z akt sprawy wynika, że postanowieniem z dnia 26 maja 2015 r. Prezydent W. wszczął postępowanie w sprawie określenia Skarżącemu wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za rok 2015.

Prezydent W. decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. określił Skarżącemu wysokość zobowiązania w podatku od środków transportu w kwocie 968,00 zł za pojazd marki [...] o nr rej. [...].

Skarżący w dniu 25 września 2015 r. złożył odwołanie od powyższej decyzji zarzucając odnośnie do naliczenia podatku od środków transportowych w postaci pojazdu o nr rej. [...], iż pojazd został skradziony w 2000 r., a zgłoszenie kradzieży pojazdu do Wydziału Komunikacji Urzędu W. z dnia 28 czerwca 2001 r. winno być traktowane jako domniemany wniosek o wyrejestrowanie samochodu, a więc wyrejestrowanie powinno nastąpić w 2001 r. i od tego czasu nie powinien być naliczany podatek od środków transportowych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] lipca 2016 roku w całości utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ zwrócił uwagę, iż Skarżący w swoich pismach wskazuje na kradzież samochodu marki S., zawiadomienie Wydziału Komunikacji Urzędu W. i zgłoszenie sprawy kradzieży do Prokuratury. Ze znajdujących się w aktach sprawy pism kierowanych do Skarżącego wynika, iż organ domaga się od niego opłaty za wyrejestrowanie samochodu wskazując jako podstawę prawną wyrejestrowania art. 79 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 z późn. zm.), tj. - udokumentowana trwała i zupełna utrata posiadania pojazdu bez zmiany w zakresie prawa własności. Organ podkreślił, że postępowanie w sprawie wyrejestrowania pojazdu jest odrębnym postępowaniem i stronie - Skarżącemu - służą osobne środki prawne w przypadku bezczynności w działaniu organu w sprawie wyrejestrowania pojazdu.

SKO odnosząc się do zarzutu Strony odnośnie do wadliwego ustalenia przedmiotu zobowiązania podatkowego, bowiem samochód został skradziony, a urząd powinien go wyrejestrować - stwierdziło, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, że obowiązek podatkowy nie wygasa np. w przypadku kradzieży. Organ odwoławczy zaznaczył, iż konieczność opłacania podatku od środków transportowych nie jest uzależniona od użytkowania pojazdu ani od jego fizycznego posiadania. Wygaśnięcie obowiązku podatkowego w podatku od środków transportowych ustawodawca wiąże jedynie z trzema okolicznościami: 1) zbyciem środka transportowego (art. 9 ust. 3 u.p.o.l.), 2) wyrejestrowaniem środka transportowego, 3) wydaniem decyzji o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu. Natomiast Strona w toku postępowania nie powoływała się na okoliczność, że środek transportu zbył lub też wydana była decyzja obejmująca 2015 r. o czasowym wycofaniu przedmiotowego pojazdu z ruchu. Organ jako niesporną wskazał okoliczność, że pojazd nie został wyrejestrowany zgodnie z art. 79 ustawy Prawo o ruchu drogowym do chwili obecnej. Zwrócił uwagę, iż Strona w odwołaniu podnosi, że pojazd powinien być wyrejestrowany, a wskutek zaniedbań organu nie został wyrejestrowany. Wskazał, iż z informacji z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców z dnia 03.12.2014 r. numer sprawy [...] wynika, że status pojazdu o nr rejestracyjnym [...] to "zarejestrowany", a jego właścicielem od 15.04.1996 r. jest Skarżący (karta nr 9 akt sprawy).

SKO podniosło, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że dopiero wydanie przez właściwego starostę decyzji o wyrejestrowaniu pojazdu powoduje, iż z końcem miesiąca, w którym dokonano wyrejestrowania pojazdu, następuje wygaśnięcie obowiązku podatkowego. Organ podkreślił, iż dopóki właściciel nie złoży wniosku o wyrejestrowanie pojazdu i - w konsekwencji - nie zostanie wydana decyzja o jego wyrejestrowaniu, dopóty ciążyć będzie na nim obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych. W ocenie Organu bez znaczenia będzie miał zatem fakt zutylizowania pojazdu, wywozu pojazdu z kraju, czy jego kradzieży, jeżeli jego właściciel nie złoży stosownego wniosku, a starosta nie wyda decyzji o wyrejestrowaniu pojazdu

Reasumując SKO stwierdziło, iż z uwagi na to, że pojazd nie został wyrejestrowany, organ zobowiązany był do naliczenia podatku od środków transportowych. Organ podniósł, iż jako podstawę prawną decyzji organ wskazał uchwałę Nr [...] Rady W. z dnia [...] listopada 2013 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od środków transportowych na 2014 rok (która obowiązywała również w roku 2015, a tym samym podatek nie uległ zmianie, podwyższeniu). Zgodnie z § 1 uchwały określa się wysokość stawek podatku od środków transportowych, od samochodu ciężarowego o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 9 ton i poniżej 12 ton na 968.00 zł. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że dotyczy ona pojazdu o nr rej [...], DMC 9,28 t, liczba osi 2 a więc kwota podatku od środków transportowych to 968,00 zł. W związku z powyższym SKO stwierdziło, iż kwota podatku ustalona została w prawidłowej wysokości.

W skardze na powyższą decyzję Skarżący wniósł o jej uchylenie w całości oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1. błędne przyjęcie, iż nie złożył wniosku o wyrejestrowanie pojazdu, że istnieje przedmiot zobowiązania podatkowego w tej sprawie, tzn. że jest posiadaczem pojazdu marki [...] nr rej. [...] i w związku z tym jest podatnikiem podatku od środków transportowych;

2. naruszenie art. 79 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, w brzmieniu obowiązującym w X 2000 r., poprzez błędne przyjęcie, iż nie złożyłem wniosku o wyrejestrowanie pojazdu w związku z jego kradzieżą;

3. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

- art. 15 k.p.a. poprzez pozbawienie strony możliwości obrony swoich praw w postępowaniu dwuinstancyjnym;

- art. 7 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania odwoławczego w sposób stanowiący naruszenie słusznego interesu strony;

- art. 8 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania odwoławczego w sposób naruszający zaufanie strony do władzy publicznej;

- art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niewłaściwą ocenę materiału dowodowego i błędne przyjęcie, że nie złożył wniosku o wyrejestrowanie pojazdu, że istnieje przedmiot zobowiązania podatkowego w tej sprawie, tzn. że jest posiadaczem pojazdu marki [...] nr rej. [...] i w związku z tym jest podatnikiem podatku od środków transportowych.

W uzasadnieniu poniósł, iż nie jest posiadaczem samochodu marki [...], rok produkcji 1976. o nr rej. [...]. od września 2000 r., kiedy to pojazd ten został skradziony.

Wskazał, iż zgodnie z przepisem art. 79 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, w brzmieniu obowiązującym w X 2000 r. pojazd podlegał wyrejestrowaniu na wniosek jego właściciela w przypadku jego kradzieży. Po stwierdzeniu, że pojazd został skradziony, zawiadomił o tym Prokuraturę, która prowadziła postępowanie w tej sprawie, jednak zakończyło się ono umorzeniem postępowania. Niezależnie jednak od tego, w dniu 28 czerwca 2001 r. zawiadomił Wydział Komunikacyjny Urzędu W. o kradzieży pojazdu. W ocenie Skarżącego zgłoszenie kradzieży pojazdu z dnia 28 czerwca 2001 r, winno być traktowane jako domniemany wniosek o wyrejestrowanie samochodu. Wyrejestrowanie pojazdu przez Urząd W. powinno nastąpić w 2001 r. i od tego czasu nie powinien być naliczany podatek.

Zdaniem Skarżącego jeżeli wniosek z dnia 28 czerwca 2001 r. nie spełniał wszystkich wymagań formalnych, to rolą organu administracji było to, aby prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników- do władzy publicznej (art. 8 KPA). Skarżący powołał treść art. 7 i art. 9 KPA.

Według Skarżącego zawiadomienie Wydziału Komunikacji o kradzieży pojazdu jest wystarczające do wyrejestrowania pojazdu. Nie został poinformowany o jakichkolwiek innych formalnościach, które powinienem był wówczas dopełnić.

Skarżący argumentował, iż prawo nie powinno być wykorzystywane i stosowane instrumentalnie. Ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów jednoznacznie wynika, że od września 2000 r. pojazd [...] o nr rej. [...] przestał istnieć, a skoro tak, to Skarżący nie może być jego właścicielem ani posiadaczem. Zaskarżona decyzja opiera się zdaniem Skarżącego o formalne zapisy w określonych rejestrach, z których wynika, że pojazd istnieje i że stanowi jego własność. Tymczasem oczywistym jest, że dane z rejestru są błędne. Nie może być tak, że na skutek zaniedbań ze strony organu władzy publicznej (w tym przypadku braku wyrejestrowania pojazdu pomimo mojego zgłoszenia), teoretycznie w oparciu o obowiązujące normy prawne, na obywatela nakładane są obowiązki podatkowe, które nie mają żadnego uzasadnienia w bezspornym stanie faktycznym.

Wszystkie podniesione wyżej okoliczności prowadzą do wniosku, iż zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. jest wadliwa, ponieważ istniały podstawy do uchylenia decyzji Prezydenta W..

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Swoje stanowisko co do braku podstaw do opodatkowania podatkiem od środków transportowych Skarżący opiera na tym, że skradziono mu samochód, od którego organ naliczył podatek.

W tym kontekście należy zauważyć, że kradzież pojazdu nie powoduje utraty prawa własności oraz nie wywołuje automatycznie skutku w postaci wygaśnięcia obowiązku podatkowego w podatku od środków transportowych. W wypadku kradzieży pojazdu, do wygaśnięcia obowiązku podatkowego w podatku od środków transportowych konieczne jest jeszcze wyrejestrowanie pojazdu przez właściwy organ. Stanowisko Organu w tym względzie jest prawidłowe.

W niniejszej sprawie nie jest sporne to, że w 2015 roku (za który wymierzono podatek) pojazd cały czas zarejestrowany był na Skarżącego. Skarżący twierdzi, że tak być nie powinno i zarzuca organowi zaniedbania. Twierdzi, że zgłoszenie kradzieży powinno być potraktowane jako wniosek o wyrejestrowanie pojazdu.

Analizując ten zarzut Sąd stwierdza, że rację ma SKO, że postępowanie w sprawie wyrejestrowania pojazdu jest postępowaniem odrębnym od postępowania podatkowego. Wbrew twierdzeniu Skarżącego organ rejestracyjny nie zignorował sygnalizowanej przez niego kwestii wyrejestrowania pojazdu. W aktach administracyjnych znajduje się korespondencja organu rejestracyjnego ze Skarżącym, dotycząca wyrejestrowania pojazdu. Wynika z niej, że nie było podstawy do wyrejestrowania pojazdu na podstawie art. 79 ust. 1 pkt 2 Prawa o ruchu drogowym (z powodu kradzieży). Organ rejestracyjny wskazał natomiast Skarżącemu - jako alternatywę - możliwość wyrejestrowania pojazdu na podstawie art. 79 ust. 1 pkt 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym, z czym jednak wiązał się obowiązek uiszczenia opłaty. Opłaty tej Skarżący – jak wynika z akt sprawy – nie uiścił, dlatego samochód nie został wyrejestrowany. W piśmie skierowanym do Skarżącego organ rejestracyjny wskazał także na inne prawne przesłanki wyrejestrowania pojazdu.

W opisanych okolicznościach słuszne zdaniem Sądu jest stanowisko SKO, że zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych nadal ciąży na Skarżącym (przepis ten stanowi: "Obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych, z zastrzeżeniem ust. 2, ciąży na osobach fizycznych i osobach prawnych będących właścicielami środków transportowych"). Nie zachodzi zarazem okoliczność przewidziana w art. 9 ust. 5 u.o.p.o.l. ("Obowiązek podatkowy, o którym mowa w ust. 1 i 2, wygasa z końcem miesiąca, w którym środek transportowy został wyrejestrowany lub wydana została decyzja organu rejestrującego o czasowym wycofaniu pojazdu z ruchu (...)".

Pojazd był zarejestrowany na Skarżącego w roku 2015, za który wymierzono podatek. Nie zachodzi podstawa do uznania, że Skarżący nie jest właścicielem pojazdu, od którego Prezydent m.st. Warszawa wymierzył podatek. Twierdzenie, że kradzież miała miejsce, nie jest wystarczające do odstąpienia od wymierzenia podatku. Pojazdu ani nie wyrejestrowano, ani nawet Skarżący nie wykazał, że mu go skradziono – choć ten fakt, sam w sobie, nie stanowiłby podstawy do stwierdzenia nieistnienia obowiązku podatkowego. Rację ma Organ, że postępowanie w sprawie wyrejestrowania pojazdu jest postępowaniem odrębnym w stosunku do postępowania podatkowego w sprawie podatku od środków transportowych.

Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 lutego 2017 r. , sygn. akt II FSK 3302/14, że "Dopóki pojazd jest zarejestrowany, na jego właścicielu ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych (art. 9 ust. 1 u.p.o.l.), nawet jeśli pojazdu tego faktycznie nie posiada czy z niego nie korzysta".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie stwierdził też, aby organy podatkowe dopuściły się uchybień proceduralnych, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Uznać należało, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa z powodów, na które wskazywano w skardze, a zarazem Sąd nie dopatrzył się innych niż wskazywane w skardze uchybień, które stanowiłyby podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Dlatego skarga, jako bezzasadna, została przez Sąd oddalona na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.