Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 460/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2009-02-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 5
journal: Dz.U. 1998 nr 90 poz 575
law: Ustawa z dnia 14 marca 1985 roku o Państwowej Inspekcji Sanitarnej - tekst jednolity.
article: par. 1, 7, 10
journal: Dz.U. 1983 nr 65 poz 294
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Adam Mikusiński Sędziowie Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Wita-Łyskawa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2009 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę


UZASADNIENIE

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w G. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 1 pkt 2, art. 4 pkt 5 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575 ze zm.) i § 1, 7, 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u J. P. choroby zawodowej uszkodzenie słuchu wywołane działaniem [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że J. P. badany był przez uprawnioną placówkę medyczną w Przychodni Chorób Zawodowych G. Centrum Medycznego w K. W orzeczeniu tej placówki rozpoznano [...]. Jednakże z uwagi na fakt, że narażenie zawodowe na [...] ustało w [...] r. brak jest podstaw do rozpoznania choroby zawodowej.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł pełnomocnik J. P. adwokat J. P. W odwołaniu tym wyraził swoje niezadowolenie z otrzymanej decyzji i wystąpił o jej uchylenie. W motywach odwołania zakwestionował podstawowy argument zamieszczony w decyzji organu pierwszej instancji, a sprowadzający się do upływu czasu od dnia ustania narażenia na czynnik szkodliwy. Zdaniem odwołującego się obowiązujące unormowania prawne nie zawierają rozwiązania warunkującego występowanie związku przyczynowo-skutkowego między stanem zdrowia a warunkami pracy od czasokresu ustania zatrudnienia. Nadto przywołano orzecznictwo Sądu Najwyższego wskazujące na to, że dla uwolnienia się od obowiązku świadczeń związanych ze stwierdzeniem choroby zawodowej konieczne byłoby wskazanie, że dane schorzenie nie ma związku z rodzajem pracy wykonywanej przez osobę nim dotkniętej.

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tegoż rozstrzygnięcia przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania jak również przywołał obowiązujące przepisy w zakresie stwierdzenia choroby zawodowej. Następnie organ ten powołując się na dochodzenie epidemiologiczne stwierdził, że odwołujący się w latach [...] pracował w warunkach zagrożenia dla narządu [...]. Ponadto organ odwoławczy zauważył, że uprawnione placówki medyczne rozpoznały u strony [...], która nie jest charakterystyczna dla [...] oraz [...] i okoliczność ta nie daje podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu [...].

Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wniósł pełnomocnik J. P. adwokat J. P., który wystąpił o jej uchylenie. W motywach skargi podtrzymał argumenty podnoszone w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji.

W odpowiedzi na skargę Ś. Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. wniósł o oddalenie skargi i przywołał dotychczasową argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z dnia 5 marca 2003 r. sygn. akt II SA/Ka 1083/01 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach z siedzibą w Gliwicach uchylił decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. W wyroku tym Sąd zaznaczył, że upływ czasu od narażenia na [...] w środowisku pracy nie stanowi normatywnej przeszkody do orzeczenia choroby zawodowej w postaci [...]. W ocenie Sądu orzekające w sprawie organy nie przeprowadziły postępowania w sposób wyczerpujący, w szczególności nie stwierdzono, czy w trakcie postępowania starano się ustalić fakt badania stanu [...] skarżącego w momencie przejścia na rentę. Takie ustalenia mogłyby doprowadzić do potwierdzenia lub wykluczenia związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy schorzeniem skarżącego a warunkami jego zatrudnienia. Zdaniem Sądu niezbędne byłoby także zwrócenie się do Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. o wyjaśnienie co należy rozumieć przez głuchotę ucha prawego skarżącego oraz dokładne wyjaśnienie dlaczego stwierdzone uszkodzenie [...] nie jest zdaniem orzekających w sprawie jednostek medycznych typowe dla skutków działania [...].

W ramach wykonania powyższego wyroku organy administracji zwróciły się do wskazanej jednostki medycznej o wydanie orzeczenia uzupełniającego ustalającego stan słuchu J. P. Orzeczeniem z dnia [...]r. jednostka ta, na podstawie ponownej analizy dokumentacji lekarskiej i postępowania epidemiologicznego, wyjaśniła, że jedyne badania z okresu zatrudnienia skarżącego, oprócz informacji o leczeniu w R., nie posiadają żadnych dodatkowych danych. Przeprowadzone postępowanie potwierdziło, iż skarżący zauważył [...] w [...] r., wcześniej skarżąc się na [...]. Stwierdził nadto, że określony badaniami stan narządu [...] nie posiada cech klinicznych [...] spowodowanego działaniem [...]. Znaczna asymetria [...] do poziomu [...] w [...] oraz brak cech [...] przemawiają za innymi poza [...], przyczynami powstania [...]. Jako ewentualne czynniki etiologiczne wymieniła przebyte [...] czy też występujące zmiany [...] w obrębie [...].

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tej decyzji organ wyższego stopnia stwierdził, że dla stwierdzenia choroby zawodowej niezbędne jest: - orzeczenie przez kompetentną placówkę służby zdrowia istnienia występującego schorzenia jako choroby zakwalifikowanej przez orzeczników do odpowiedniej pozycji wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. oraz wykazanie związku przyczynowego między środowiskiem pracy a rozpoznaną chorobą, to jest wykazanie, że narażenie na czynnik szkodliwy, który wywołał rozpoznane schorzenie miało miejsce w czasie i miejscu pracy w związku z wykonywanym zawodem. W następstwie przeprowadzonego dochodzenia epidemiologicznego organ ten stwierdził, że J. P. w latach [...] pracował w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej. Jednakże na podstawie przeprowadzonych badań lekarskich właściwe specjalistyczne jednostki medyczne stwierdziły, że uszkodzenie [...] nie jest typowe dla skutków działania [...]. Organ odwoławczy podkreślił, że specjaliści Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. stwierdzili, że uszkodzenie narządu [...] u J. P. nie ma cech klinicznych uszkodzenia [...] spowodowanego działaniem [...]. Ponadto podał, że przekonuje o tym znaczna asymetria [...] do poziomu [...] w [...] oraz brak [...]. Dodał, że przyczynami [...] mogą być przebyte [...] czy też zmiany [...] w obrębie [...].

Powyższa decyzja została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach przez pełnomocnika J. P. W skardze tej wniósł on o uchylenie powyższej decyzji i o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia i wydania decyzji stwierdzającej chorobę zawodową oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W motywach skargi pełnomocnik wyjaśnił, że bezsporny pozostaje w sprawie fakt wykonywania przez skarżącego pracy w ponadnormatywnym [...], czyli w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej narządu [...], co musi prowadzić do logicznego wniosku, że warunki pracy miały niewątpliwy wpływ na wystąpienie zachorowania. Dodał, że skarżący zaprzecza twierdzeniom organu, iż kiedykolwiek cierpiał na schorzenia [...] – [...] czy schorzenia [...]. W konsekwencji musi to prowadzić do potwierdzenia związku przyczynowego stwierdzonej u skarżącego choroby z długoletnią pracą w warunkach narażenia na czynnik szkodliwy.

W odpowiedziach na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. wnosił o oddalenie skargi i przywołał analogiczną argumentację do tej, jaką zamieścił w uzasadnieniu swojej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 14 września 2006 r. sygn. akt IV SA/Gl 711/06 uchylił zaskarżoną decyzję oraz zasądził od Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. na rzecz skarżącego kwotę [...] zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. W motywach rozstrzygnięcia Sąd w pierwszej kolejności przedstawił czym jest choroba zawodowa i jaką pełni funkcję w systemie norm prawnych, a następnie stwierdził, że skarżący pracował w latach [...] w warunkach narażenia na ponadnormatywny [...], a zatem w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej. W dalszej kolejności Sąd odniósł się do wskazań zamieszczonych w wyroku z dnia 5 marca 2003 r. i stwierdził, że przeprowadzone postępowanie dowodowe nie doprowadziło do uzupełnienia dotychczas zebranego materiału dowodowego. Zdaniem Sądu fakt zlikwidowania przychodni lekarskiej nie przesądza bowiem o braku kartoteki medycznej, która powinna być przechowywana. Organ administracji nie ustalił, co stało się z dokumentacją medyczną Przychodni [...] w R., jednocześnie skarżący przyznał, że był leczony w tej przychodni, jednakże nie potwierdził faktów podanych w opinii Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., a mianowicie [...] czy [...]. Wskazane stany nie wynikają także z dołączonych do akt sądowych akt administracyjnych. W konsekwencji Sąd uznał, że organ administracji przyjmując pozazawodową etiologię schorzenia, nie uzasadnił jej w sposób przekonujący, tym bardziej, że powyższy Instytut w swojej opinii uzupełniającej nie stwierdził w sposób wyraźny, że właśnie te a nie inne czynniki miały wpływ na stwierdzone uszkodzenie [...], gdyż wymienia jedynie ewentualne, hipotetyczne czynniki etiologiczne. Takie stanowisko nie wyklucza zawodowej etiologii schorzenia, a w konsekwencji do uznania, że występuje przywoływany powyżej związek przyczynowy między stanem zdrowia skarżącego a warunkami pracy. Nadto zdaniem Sądu występuje rozbieżność między dwoma opiniami medycznymi i nie została ona wyjaśniona, a posiada ona znaczenie dla rozstrzygnięcia w sprawie. W konsekwencji Sąd doszedł do przekonania, że wyczerpane zostały przesłanki uwzględnienia wniesionej skargi i do uchylenia zaskarżonej decyzji.

W następstwie powyższego wyroku organ odwoławczy przeprowadził z wykorzystaniem organu pierwszej instancji uzupełniające postępowanie dowodowe zmierzające do ustalenia losów dokumentacji medycznej znajdującej się w Przychodni [...] w R., jak również wystąpił do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. o orzeczenie lekarskie uzupełniające.

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. decyzją z dnia [...]r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji o braku podstaw do rozpoznania u J. P. choroby zawodowej [...]. W motywach tego rozstrzygnięcia przedstawił wpierw dotychczasowy przebieg postępowania oraz formułowane opinie medyczne, przez uprawnione placówki. Odnosząc się do wskazań zamieszczonych w motywach wyroku tutejszego Sądu z dnia 14 września 2006 r. organ ten wskazał, że przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe zmierzające do wyjaśnienia podniesionych w tym wyroku braków tego postępowania. W dodatkowej opinii lekarskiej sformułowanej w oparciu o analizę dokumentacji lekarskiej, specjaliści z zakresu medycyny pracy stwierdzili, że stwierdzony u J. P. [...] nie ma typowych cech uszkodzenia [...] spowodowanego działaniem [...] i orzekli o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej [...].

Powyższa decyzja została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach przez pełnomocnika J. P. Wystąpił on o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi odwoławczemu do ponownego rozpatrzenia celem wydania decyzji stwierdzającej u J. P. schorzenia zawodowego narządu [...], zarzucając decyzji tej nieuwzględnienie wytycznych zamieszczonych w wyroku NSA z dnia 5 marca 2003 r. i WSA w Gliwicach z dnia 14 września 2006 r. W motywach skargi podkreślono, że skarżący przez wiele lat pracował w warunkach narażenia na czynnik szkodliwy związany z zatrudnieniem w ponadnormatywnym [...] i konsekwentnie zaprzecza, jakoby kiedykolwiek cierpiał na schorzenie [...], a szczególnie na [...], bądź na schorzenia [...] mającego wpływ na narząd [...]. Podniesiono, że organy administracji nie przeprowadziły w toku postępowania takich badań, które mogłyby wpłynąć na modyfikację wniosków, co do etiologii powstania schorzenia, a ograniczyły się do powielenia dotychczasowych argumentów podnoszonych w dotychczasowych rozstrzygnięciach, które zostały zakwestionowane przez sądy administracyjne. W końcowej części skargi przypomniano stanowisko Sądu Najwyższego dotyczące sytuacji, w której można uznać, że pomimo zatrudnienia w warunkach narażenia na czynniki szkodliwe dla zdrowia nie rozpoznana zostanie choroba zawodowa i zdaniem skarżącego taka okoliczność w rozpatrywanej sprawie nie występuje.

W odpowiedziach na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. wnosił o oddalenie skargi i przywołał analogiczną argumentację do tej, jaką zamieścił w uzasadnieniu swojej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) nie wykazała, aby zaskarżona decyzja naruszała wymogi prawa, a zgodnie z treścią art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego lub naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy jak również naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.

Przy ocenie prawidłowości poddanej kontroli decyzji organu odwoławczego przyjdzie zwrócić uwagę na treść art. 153 wyżej wymienionej ustawy. Zgodnie z nim ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu administracyjnego wiążą w sprawie tej sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że wskazania dla organu odwoławczego zamieszczone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 2003 r. oraz tutejszego Sądu z dnia 14 września 2006 r., wyznaczają zakres kontroli i ocenę działań podejmowanych przez organ odwoławczy.

W pierwszej kolejności przyjdzie przedstawić stan prawny, jaki stanowił podstawę do podjęcia rozstrzygnięć przez organy administracji w sprawie. Z uwagi na fakt, że pierwsze czynności w sprawie dokonane zostały przed wejściem w życie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115), w sprawie mają zastosowanie przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294). W oparciu o wskazany akt normatywny za chorobę zawodową uważa się chorobę określoną w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do tego rozporządzenia, jeżeli została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy. Zatem dla rozpoznania choroby zawodowej niezbędnym elementem jest wystąpienie związku przyczynowego między rozpoznaniem choroby a występowaniem czynników szkodliwych w miejscu pracy. Jednocześnie jak wskazuje się to w orzecznictwie organ administracji może nie rozpoznać choroby zawodowej w przypadku zatrudnienia w warunkach narażenia na jej powstanie, jedynie wówczas, gdy zostanie wykazane, że schorzenie występujące u danej osoby nie posiada etiologii zawodowej, a jest wywołane innym czynnikiem.

Jak zostało to już zaznaczone organ odwoławczy jak również skład orzekający w sprawie są związani ustaleniami zamieszczonymi w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 2003 r. sygn. akt II SA/Ka 1083/01 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 września 2006 r. sygn. akt IV SA/Gl 711/06. W wyrokach tych sądy administracyjne nakazały przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe, w tym wyjaśnić, etiologię schorzenia słuchu skarżącego, a w szczególności wykazać, że występujące u skarżącego schorzenie nie zostało spowodowane działaniem [...] występującego w miejscu pracy. Z tego też powodu nakazano zwrócić się do uprawnionej jednostki orzeczniczej służby zdrowia o jednoznaczne wskazanie, czy u skarżącego występuje uszkodzenie [...] wywołane [...], jak również o wyjaśnienie rozbieżności w ustalonych poziomach ubytku [...] i między poszczególnymi opiniami placówek medycznych. Nadto organ odwoławczy miał przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe na okoliczność leczenia się skarżącego w przychodni [...] w R. w latach [...].

Konsekwencją wyroku tutejszego Sądu z dnia 14 września 2006 r. stało się przeprowadzone przez organ odwoławczy uzupełniające postępowanie dowodowe w sprawie. W ramach tego postępowania wskazany organ ustalił, że dokumentacja medyczna Poradni [...] w R. została przejęta przez Poradnię [...] Szpitala Rejonowego w R. i stosownie do postanowień ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o zmianie ustawy o zakładach opieki zdrowotnej, archiwalna dokumentacja przechowywana jest przez okres 20 lat, a następnie ulega kasacji, w związku z czym w poradni tej nie ma już dokumentacji sprzed 1978 roku. Wskazana okoliczność pozwala stwierdzić, że organ odwoławczy korzystając z pomocy organów stopnia podstawowego przeprowadził postępowanie dowodowe w sprawie zgodnie z zaleceniami tutejszego Sądu i wypełnił ciążący na nim obowiązek.

Kolejnym elementem przeprowadzonego postępowania dowodowego stało się zwrócenie do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. o przeprowadzenie dodatkowej analizy dokumentacji medycznej skarżącego. Wskazany Instytut orzeczeniem z dnia [...] r. orzekł o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. W orzeczeniu tym wskazano, że brak jest podstaw do rozpoznania uszkodzenia [...] wywołanego działaniem [...] pochodzenia zawodowego. W motywach orzeczenia podniesiono, że skarżący od [...] r. przebywa na rencie, jednocześnie zaznaczono, że w sprawie występuje skąpy materiał dowodowy ograniczający się do wpisu z [...] r. dokumentującego przebyte [...] oraz leczenie z tego powodu. Nadto w orzeczeniu tym jednoznacznie określono w oparciu o przeprowadzone badania, że stwierdzony u badanego [...] nie ma typowych cech uszkodzenia [...] spowodowanego działaniem [...].

Organ odwoławczy dysponujący wskazanym materiałem dowodowym utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej [...] i w motywach swojego rozstrzygnięcia przywołał ustalenia zamieszczone w orzeczeniu medycznym uprawnionej placówki wypowiadającej się w sprawie.

Przeprowadzona przez skład orzekający w niniejszej sprawie ocena zgromadzonego materiału dowodowego pozwala uznać, że organ odwoławczy przy wykorzystaniu organów stopnia podstawowego przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe w kierunkach wskazanych w obu orzeczeniach wypowiadających się w sprawie sądów administracyjnych. Od tej strony nie można organowi odwoławczemu postawić zarzutu, że nie przeprowadził on postępowania dowodowego zgodnie ze wskazaniami zamieszczonymi w przedmiotowych wyrokach.

W skardze pełnomocnik skarżącego podnosi, że organ odwoławczy dopuścił się rażącego naruszenia przepisów prawa materialnego, a w szczególności postanowień rozporządzenia z 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych, poprzez nie rozpoznanie choroby zawodowej narządu [...] u skarżącego oraz nie uwzględnienie wytycznych zawartych w wyrokach z dnia 5 marca 2003 r. i z dnia 14 września 2006 r. Odnosząc się do pierwszego zarzutu to należy zauważyć, że pełnomocnik skarżącego akcentuje rażące naruszenie prawa, jednakże nie wskazuje, jakiego przepisu to dotyczy. Wskazanie jedynie na akt normatywny, jakim jest przedmiotowe rozporządzenie, zdaniem Sądu nie jest to wystarczające, albowiem skarżący winien był wskazać, które przepisy tego rozporządzenia zostały przez organ naruszone. Należy zauważyć, że jak zostało to powyżej zaznaczone Sąd przeprowadzając kontrolę przedmiotowego rozporządzenia z urzędu nie dopatrzył się takich uchybień, które uzasadniałyby zarzut podniesiony w skardze. Analogicznie należy ocenić drugi zarzut podniesiony w skardze, a mianowicie nie wypełnienie postanowień zamieszczonych we wcześniejszych wyrokach sądów administracyjnych. Pełnomocnik skarżącego stawia taki zarzut, jednakże nie precyzuje, których zaleceń zamieszczonych w tych wyrokach organ odwoławczy nie zrealizował. Zdaniem składu orzekającego w tej sprawie nie jest wystarczające powoływanie się na określone naruszenia bez wskazania na czym one polegają. Zatem i ten zarzut nie może być uwzględniony.

Skoro Sąd nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi, to stosownie do postanowień art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało skargę oddalić.