Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1425/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-02-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędzia WSA Urszula Wilk Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2013 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] maja 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (SKO) uchyliło decyzję Prezydenta W. z [...] lutego 2012 r., którą wymierzono A. K. (skarżąca) karę pieniężną w kwocie 70.386,00 złotych za zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej al. R. w rej. wjazdu na kampus S. w okresie od 8 stycznia do 6 czerwca 2011 r. poprzez umieszczenie w nim reklamy o powierzchni 11,88 m2 i wymierzyło skarżącej karę pieniężną w łącznej kwocie 70.386,00 złotych za zajęcie bez zezwolenia:

1. ww. pasa drogowego w okresie od 8 stycznia 2011 r. do 2 marca 2011 r. poprzez umieszczenie w nim reklamy o pow. 11,88 m2,

2. pasa drogowego Al. K. w rej nr [...] w okresie od 3 marca 2011 r. do 6 czerwca 2011 r. poprzez umieszczenie w nim reklamy o pow. 11,88 m2.

Jako podstawę zaskarżonej decyzji wskazano art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. nr 19, poz. 115 ze zm.), dalej u.d.p.

Powyższe decyzje wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Dnia [...] stycznia 2011 r. podczas patrolowania terenu al. R. przez pracowników Pogotowia Pasa Drogowego Zarządu Dróg Miejskich stwierdzono nielegalne zajęcie pasa drogowego al. R. w rejonie wjazdu na k. S. przez przyczepę samochodową o nr rej. [...], na której została zamieszczona reklama firmy P. Następnie w dniu [...] stycznia 2011 r. pracownicy Wydziału Kontroli Pasa Drogowego potwierdzili ww. zajęcie pasa drogowego reklamą. Podczas kontroli dokonano obmiaru powierzchni reklamowej oraz wykonano dokumentację fotograficzną potwierdzającą zaistniały fakt. W trakcie dokonywanych czynności został sporządzony protokół. Kolejne kontrole ww. miejsca przeprowadzono w dniach [...] stycznia; [...] lutego; [...] marca; [...] kwietnia; [...] maja; [...] czerwca 2011 r. czego dowodem jest dokumentacja fotograficzna, notatki służbowe oraz protokoły z [...] lutego i [...] marca 2011 r.

Prezydent W. dnia [...] maja 2011 r. nałożył karę za nielegalne zajęcie ww. pasa drogi na P. K., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą P., której reklama widniała na ww. przyczepie.

P. K. wniósł o stwierdzenie nieważności ww. decyzji wskazując, że to nie on jest właścicielem przyczepy, ale jego małżonka A. K., z którą ma rozdzielność majątkową.

Kolegium decyzją z [...] października 2011 r. stwierdziło nieważność decyzji z [...] maja 2011 r., bowiem uznało, że P. K. nie był adresatem decyzji w sprawie kary pieniężnej za zajęcie ww. pasa drogowego. Decyzją z [...] listopada 2011 r. Prezydent W. umorzył wszczęte wobec P. K. postępowanie administracyjne, jako że nie był on stroną tego postępowania.

Wobec powyższego ZDM zawiadomił skarżącą o wszczęciu postępowania administracyjnego.

Skarżąca pismem z [...] grudnia 2011 r. wyjaśniła, że od stycznia 2010 r. nie prowadzi działalności gospodarczej i nie reklamowała żadnej firmy na wskazanej przyczepie. Nadto wskazała, że przyczepa została zaparkowana tak jak inne pojazdy w miejscu dozwolonym, wobec czego - jej zdaniem, nie ma podstaw do nakładania na nią kary pieniężnej, gdyż nie naruszyła prawa.

Prezydent W. nie zgodził się z ww. stanowiskiem skarżącej odnośnie reklamy i wyjaśnił, że fakt nie prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącą nie wpływa w żaden sposób na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie. W konsekwencji organ wymierzył skarżącej karę w wysokości 70.386,00 złotych, obliczonej jako iloczyn: zajętej powierzchni - 11,88m2, ustalonej stawki opłaty - 3,95 złotych za 1 m2/dzień, powiększonej dziesięciokrotnie i kolejno 150 dni zajęcia terenu. Organ powołując się na art. 4 pkt. 23 oraz art. 40 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 u.d.p., a także na art. 40 ust. 12 u.d.p. uznał, że z analizy zgromadzonej dokumentacji wynika, że skarżąca zajmowała ww. pas drogowy poprzez umieszczenie w nim reklamy, w związku z czym zobowiązany był wymierzyć jej stosowną karę pieniężną.

Od tej decyzji skarżąca złożyła odwołanie, w którym wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania, zarzuciła:

1. naruszenie art. 4 pkt 23 u.d.p. poprzez wadliwą jego interpretację i zastosowanie do logo firmy zamieszczonego na przyczepie samochodowej a nie w pasie drogowym;

2. niepełne wyjaśnienie stanu faktycznego związanego z parkowaniem przyczepy, co narusza normy art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. zobowiązującego organ administracyjny do dokładnego wyjaśnienia okoliczności w toku prowadzonego postępowania, jak też wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego;

3. błędną ocenę zebranych w sprawie dowodów przez co rozstrzygniecie narusza art. 10 § 1 k.p.a., nakazujący zapewnić stronie czynny udział w każdym stadium postępowania, co też nie miało miejsca w niniejszym przypadku.

W uzasadnieniu skarżąca stwierdziła, iż materiał dowodowy zgromadzony w sprawie jest niepełny i niewiarygodny ponieważ brak jest w nim kluczowego dowodu, jakim powinien być urzędowy dokument geodezyjny, stwierdzający zajęcie pasa drogowego. Jej zdaniem taki urzędowy dokument geodezyjny pozwoliłby wykazać kolizję umieszczonej reklamy z wydzielonymi i formalnie ustanowionymi liniami granicznymi pasa drogowego. Skoro brak jest ww. dowodu, to w żaden sposób, nie można stwierdzić i na tej podstawie przypisać jej zajęcie pasa drogowego i naruszenia jego linii granicznych. Nadto zdaniem skarżącej fotografie, notatki i protokoły nie są wystarczające, tym bardziej, iż sporządzone zostały do innej sprawy – dotyczącej P. K.

Skarżąca uważa, że decyzja wykreślająca jej działalność gospodarczą z ewidencji sprawia, że przyczepa nie była nośnikiem reklamy ponieważ firma już nie istniała. Jej zdaniem umieszczenie napisu, tablicy, naklejki itp. na dopuszczonej do ruchu i poruszającej się zgodnie z przepisami o ruchu drogowym po drogach publicznych przyczepie, nie wymaga zezwolenia zarządcy drogi, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3 u.d.p.

Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazało, że niesporne w sprawie są następujące fakty:

1. w toku kontroli pasa drogowego ul. R. w dniu [...] stycznia 2011 r. na parkingu obok wjazdu na k. S. ujawniono zaparkowaną przyczepkę jednoosiową o ww. nr rej. z reklamami na całej powierzchni plandeki o treści: "P. [...]";

2. dnia [...] stycznia 2011 r. dokonano ponownej kontroli ww. pasa drogowego (w którym podano m. in. łączną powierzchnię obszaru reklamowego - 11, 88 m2), z której wykonano 4 zdjęcia i odręczny szkic. Z wydruku elektronicznej mapy ww. terenu wynika, iż przyczepa była zaparkowana w obrębie ustalonych w 2009 r. linii rozgraniczających drogi powiatowe; ul. R.;

3. kolejne czynności kontrolne - obrazujące fakt zaparkowania przedmiotowej przyczepy w tym samym miejscu (bezpośrednio przy jezdni, w pobliżu wjazdu na ogrodzoną posesję, oddzielonego od przyczepy słupem latarni ulicznej) wykonano w dniach:

a. [...] stycznia 2011 r.;

b. [...] lutego 2011 r. (ponownie sporządzono protokół kontroli pasa drogowego i dokonano pomiaru powierzchni reklamowej), [...] lutego 2011 r.

4. fakt stałego parkowania przyczepy i nieużywania jej w innych celach - przewozowych - trwale zalęgający śniegu na poziomych powierzchniach przyczepy - [...] marca 2011 r.;

5. sporządzenia dnia [...] marca 2011 r. protokół kontroli pasa drogowego Al. K. i dokonania pomiaru powierzchni reklamowej oraz mapy zasadniczej pasa drogowego, z czego wynika zaparkowanie przedmiotowej przyczepy w pasie drogowym Al. K. w rej. nr [...];

6. kolejne czynności kontrolne - obrazujące fakt zaparkowania przyczepy w tym samym miejscu (bezpośrednio przy jezdni, na parkingu z kostki w pobliżu budynków wielomieszkaniowych, których kondygnację piwniczną wyłożono kostką klinkierową, zaś balkony posiadają barierki betonowe lub metalowe w formie kratownicy, na przeciwko kościoła) wykonano w dniach:

a. [...] 2011 r.;

b. [...] kwietnia 2011 r.;

c. [...] maja 2011 r.;

d. [...] czerwca 2011 r.

Kolegium w pierwszej kolejności rozpoznało i odrzuciło - jako niezasadny, wniosek skarżącej o umorzenie postępowania, albowiem istniał zarówno przedmiot postępowania (zajmowanie pasa drogowego bez zezwolenia), jak i podmiot postępowania (osoba, która ustawiła i eksploatowała nośnik reklamowy), a także istniała bezwzględnie związana sankcja do nałożenia której był zobowiązany organ.

Organ odwoławczy stwierdził, że wobec faktu, iż przedmiotowa przyczepa była w okresie objętym decyzją kolejno zaparkowana w obrębie dwóch dróg powiatowych - należało orzec reformatoryjnie (uchylić zaskarżoną decyzję Prezydenta i ponownie orzec o nałożeniu kary z uwzględnieniem stwierdzonych lokalizacji zajętych pasów drogowych).

SKO stanęło na stanowisku, że zamieszczenie na przyczepie – nie przemieszczającej się przez okres 2 - 3 miesięcy, informacji o funkcjonującej w dalszym ciągu szkole nauki jazdy, wyczerpuje definicję reklamy z art. 4 pkt 23 d.p. Wskazało, że sam pojazd samochodowy bez tablicy informacyjnej (nawet zawierający napisy na karoserii lub szybach) nie stanowiłby jeszcze obiektu reklamowego, lecz ten sam pojazd z oklejony informacjami o znacznych rozmiarach – w tym przypadku na wszystkich częściach plandeki przyczepki - takim obiektem się staje.

W ocenie SKO niewątpliwym jest w realiach sprawy, jeśli się uwzględni zasady logicznego rozumowania oraz wskazania wiedzy o doświadczenia życiowego, że głównym celem zaparkowania przyczepy z czterema tablicami informacyjnymi, w tak ruchliwym punkcie, jak ulica R. lub Al. K., dodatkowo w miejscu innym niż szkoła jazdy (jak wynika z aktualnej strony internetowej firmy - ul. J. [...]) oraz miejsce zamieszkania właścicielki pojazdu (P. ul. Z. [...]), było poinformowanie przechodniów o szkole i ewentualne zachęcenie do jej odwiedzenia. Takie działanie, za pomocą tak skonstruowanych tablic, niewątpliwie wypełnia pojęcie reklamy w rozumieniu ustawy o drogach publicznych. Mając powyższe na uwadze organ uznał, że nie doszło w sprawie do naruszenia prawa materialnego podnoszonego w odwołaniu.

Za nietrafne SKO uznało również zarzuty naruszenia prawa procesowego. Wskazało, że lokalizacja reklamy w pasie drogowym została ustalona ponad wszelką wątpliwość za pomocą dostępnych dowodów, zgodnych z art. 75 § 1 k.p.a. Pierwsze zawiadomienie o wszczęciu postępowania zostało wystosowane już [...] lutego 2011r., rzecz w tym, że wówczas organ pozostawał w błędzie, co do właściciela przyczepy. Organ wskazał przy tym, że aktualnie na stronie internetowej ww. szkoły, w zakładce "kontakt" podane jest nazwisko, adres i numer konta skarżącej, zatem jego zdaniem jasno widać, że skarżąca wraz z mężem prowadzi wspólną działalność gospodarczą zarejestrowaną na męża. Nadto zdaniem organu skarżąca miała możliwość zapoznania się z dowodami zebranymi w sprawie.

O decyzji Kolegium skarżąca w terminie złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której wnosząc o uchylenie jej zarzuciła:

1. naruszenie art. 4 pkt 23 u.d.p. przez uznanie napisu na przyczepie jako niedozwolonej reklamy;

2. błędną ocenę dowodów przeprowadzonych w sprawie dotyczącej P. K., która zakończyła się stwierdzeniem nieważności decyzji Prezydenta W.;

3. pozbawienie czynnego udziału w sprawie.

W uzasadnieniu podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wskazała, że postępowanie odnośnie jej męża toczyło się bez jej udziału. Wyjaśniła, że z mężem P. K. zamieszkują pod różnymi adresami, więc nie miała możliwości zapoznania się z dowodami zgromadzonymi przed wszczęciem postępowania. W tej sytuacji odrzucenie wniosku o umorzenie postępowania było bezzasadne.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalenie skargi, odwołując się do stanowiska zawartego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, w grę wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, dalej jako: p.p.s.a.).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia (...), zarządca drogi - w drodze decyzji administracyjnej - wymierza karę pieniężną w wysokości 10-krotności obowiązującej opłaty. Decyzja taka nie ma charakteru uznaniowego, lecz stanowi wykonanie bezwzględnej dyspozycji wskazanej w ustawie, przy zaistnieniu określonych w niej okoliczności. Nadto o umieszczeniu reklamy w pasie drogowym decyduje jej zlokalizowanie w przestrzeni nad wydzielonym pod drogę pasem terenu w taki sposób, że jest ona widoczna dla użytkowników drogi.

Zgodnie z legalną definicją pasa drogowego, zawartą w art. 4 pkt 1 u.d.p., w brzmieniu obowiązującym w dacie powyższej decyzji, pas drogowy to "wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą". Konsekwencją tak zdefiniowanego pasa drogowego jest to, że bez zgody właściwego dla danej kategorii drogi zarządcy drogi reprezentującego właściciela, nie można w pasie drogowym prowadzić działalności, sytuować obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z gospodarką drogową i obsługą ruchu drogowego. Dodatkowo w rozdziale 4 u.d.p. (art. 34-43) zawarte zostały kompleksowo uregulowane zasady gospodarowania owym pasem drogowym, a w tym w art. 40 zasady umieszczania w nim obiektów budowlanych, urządzeń, wykonywania robót nie związanych z potrzebami zarządzania ruchem drogowym i potrzebami tego ruchu za zgodą udzieloną w drodze decyzji administracyjnej przez właściwego zarządcę drogi, a także za opłatą ustaloną przez zarządcę drogi. W ust. 2 pkt 3 tego artykułu ustawodawca wyraźnie wskazał, że wymagane jest zezwolenie w formie decyzji administracyjnej wydanej przez zarządcę drogi na zajęcie pasa drogowego "w celu umieszczenia w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam". W tymże przepisie ustawodawca określił również skutki zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi. W myśl art. 40 ust. 12 w zw. z ust. 4 pkt 6 u.d.p. za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi lub niezgodnie z warunkami zezwolenia, zarządca wymierza sprawcy samowoli karę pieniężną stanowiącą iloczyn powierzchni reklamy, liczby dni zajęcia bez zezwolenia pasa drogowego i stawki opłaty przewidzianej za legalne zajęcie pasa drogowego. O tym, co jest reklamą, a co reklamą nie jest, decydują przepisy ustawy o drogach publicznych, która zawiera definicję legalną tego pojęcia. Zgodnie z art. 4 pkt 23 "reklama to nośnik informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, umieszczony w polu widzenia użytkowników drogi, nie będący znakiem w rozumieniu przepisów o znakach i sygnałach lub znakiem informującym o obiektach użyteczności publicznej".

Istotą sporu jest ustalenie, czy w okolicznościach niniejszej sprawy zajęcie przez skarżącą pasa drogowego drogi publicznej realizowało cele reklamowe, jak to przyjął organ, czy też realizowało użytkowanie drogi zgodnie z jej przeznaczeniem, jak twierdzi skarżąca. Innymi słowy, czy skarżąca - poprzez zaparkowanie opatrzonej napisami reklamowymi przyczepy, której jedyną funkcją było umieszczenie tablicy reklamowej o treści informującej, o prowadzonej działalności gospodarczej - korzystała z drogi publicznej zgodne z jej przeznaczeniem, czy umieściła w pasie drogowym pojazd opatrzony reklamami w celu wyłącznego przekazywania określonej informacji wizualnej użytkownikom drogi.

Należy mieć na względzie, że drogą publiczną według art. 1 u.d.p. jest droga zaliczona na podstawie ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych.

Podstawową zatem zasadą użytkowania dróg publicznych jest powszechne prawo do korzystania z nich zgodnie z przeznaczeniem, ale ustawodawca przewidział ograniczenia i wyjątki.

Po drugie nie ulega wątpliwości, że interpretacja wyżej wskazanych norm, które zakazują umieszczania w pasie drogowym reklam bez zezwolenia wymaga wykorzystania zarówno wykładni językowej jak i celowościowej.

Definicja językowa nie pozostawia wątpliwości, że ustawodawca pod pojęciem reklamy określił wprost każdy nośnik informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami (nie będący znakiem drogowym i informacyjnym). Innymi słowy, elementy konstrukcyjne i zamocowania umożliwiają i mają na celu przedstawienie określonej informacji przez nośnik jak najszerszemu kręgowi odbiorców.

Nie oznacza to bynajmniej, że powyższą definicją reklamy byłyby objęte wszystkie pojazdy parkujące w pasie drogi, a opatrzone jakimikolwiek napisami lub oznaczeniami, lecz takie, gdzie występuje nośnik informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami.

Także Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 24 marca 2009 r. w sprawie sygn.akt II GSK 812/08 wyraził pogląd, że reklama w rozumieniu ustawy o drogach publicznych to bryła, na którą składają się: zmaterializowany nośnik informacji wizualnej, elementy konstrukcyjne i zamocowania (LEX nr 529874).

Przechodząc na grunt stanu faktycznego niniejszej sprawy, jak wynika z ustaleń organu, reklama umieszczona była na przyczepie samochodowej jednoosiowej w postaci napisów na całej powierzchni plandeki o treści: "P. [...]";

Nadto o umieszczeniu reklamy w pasie drogowym decyduje jej zlokalizowanie w przestrzeni nad wydzielonym pod drogę pasem terenu w taki sposób, że jest ona widoczna dla użytkowników drogi. Sporna reklama bez wątpienia była widoczna dla użytkowników drogi (vide fotografie reklamy w aktach administracyjnych). Poza tym istotą reklamy jest skierowanie na niej umieszczonych treści do jak największej ilości osób, wobec czego obiekty takie z zasady umieszczane są w dostępnych i widocznych miejscach.

W tej sytuacji Sąd podziela stanowisko organu, że skoro sporna przyczepa samochodowa była zaparkowana przez dłuższy czas w tym samym miejscu i nie była używana , co wykazało postępowanie dowodowe, zatem może być uznana za reklamę w rozumieniu ustawy o drogach publicznych.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem właściciel reklamy umieszczonej w pasie drogowym bez zgody zarządu drogi jest stroną w postępowaniu w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej toczącym się w trybie przepisu art. 40 ust. 12 u.d.p. ( por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego; z 17 sierpnia 2011 r., sygn. akt II GSK 803/10, z 29 czerwca 2011 r. sygn. akt II GSK 692/10, II GSK 694/10). Tym samym należy uznać, że postępowanie administracyjne zostało prawidłowo wszczęte wobec skarżącej jako właścicielce spornej przyczepy (dowód rejestracyjny w aktach sprawy).

Niewątpliwie sporna reklama została umieszczona w pasie drogowym drogi publicznej, co potwierdza wydruk elektronicznej mapy terenu znajdujący się w aktach sprawy. Ponadto fakt, że skarżąca wyrejestrowała swoją działalność gospodarczą z ewidencji automatycznie nie oznacza, iż skarżąca jako właściciel przyczepy nie ponosi odpowiedzialności za zlokalizowanie reklamy w pasie drogowym drogi publicznej. Dokonane przez organ ustalenia potwierdziły, że na stronie internetowej szkoły nauki jazdy, w zakładce "kontakt" podane jest nazwisko, adres i numer konta skarżącej, zatem mimo udokumentowanej rozdzielności majątkowej skarżąca wraz z mężem nadal prowadzi wspólną działalność gospodarczą zarejestrowaną na męża.

Ustosunkowując się do podnoszonych w skardze zarzutów dotyczących pozbawienia czynnego udziału w sprawie Sąd uznał , że zarzuty te nie zasługują na uwzględnienie. Z akt sprawy wynika ,że skarżąca została zawiadomiona o wszczęciu wobec niej postępowania administracyjnego w dniu 30 listopada 2011 r. Należy przy tym zwrócić uwagę, że orzecznictwo sądowe oraz doktryna dopuszczają możliwość zawiadomienia o wszczęciu postępowania za pośrednictwem podejmowanych wobec stron czynności procesowych, co jest określane w doktrynie jako forma "dorozumiana" zawiadomienia (vide: G, Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Tom I, Lex 2007, Wyd. II). Co prawda w rozpoznawanej sprawie większość czynności dowodowych została przeprowadzona w czasie , gdy stroną był mąż skarżącej P. K. Jednakże z akt tych wynika, że do skarżącej już w dniu [...] marca 2011 r. zostało skierowane telefoniczne powiadomienie o dokonanych oględzinach przyczepy ( por. protokół z dnia [...] marca 2011 r. , k. 124 akt administracyjnych).

Odnosząc się do ww. zarzutu pozbawienia czynnego udziału w sprawie, który należy rozumieć jako zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. polegający na uniemożliwieniu mu wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, stwierdzić należy, że rzeczywiście z akt administracyjnych rozpoznawanej sprawy nie wynika, czy przed wydaniem obu decyzji umożliwiono skarżącej zapoznanie się z materiałem sprawy, co wskazywałoby na naruszenie i zasady ogólnej czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 § 1 k.p.a.). Jednakże naruszenie art. 10 § 1 kp.a. należy oceniać jako naruszenie przepisów postępowania, które nie zawsze ma wpływ na wynik sprawy. Powołując się na uchwałę składu siedmiu sędziów NSA z dnia 25 kwietnia 2005 r. sygn. akt. I OPS 6/04 (opubl. ONSAiWSA 2005, z. 4. poz. 66) wydaną na tle odpowiadającego treści art. 10 § 1 kp.a., przepisu art. 200 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), należy wskazać, że warunkiem sine qua non uchylenia decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania jest wykazanie, iż takie naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Do strony stawiającej zarzut należy wykazanie związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. Innymi słowy, strona powinna wykazać, że niezawiadomienie jej przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych uniemożliwiło jej dokonanie w danym postępowaniu konkretnej czynności procesowej, np. złożenie dokumentu, zgłoszenie wniosku o zawieszenie postępowania (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2006 r. sygn. akt II OSK 831/05, opubl. ONSA i WSA 2006/6/157 z glosą aprobującą W. Taras w OSP 2007/3/36).

Reasumując, skarżąca nie wykazała, iż naruszenie przez organy obu instancji art. 10 § 1 k.p.a. pozbawiło ją możliwości dokonania w tym postępowaniu konkretnej czynności procesowej, która mogłaby mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.

W związku z powyższym, zaskarżone decyzje nie naruszają prawa i skarga jako niezasadna podlega oddaleniu na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2012 r., poz. 270).

-----------------------

11