Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1699/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-12-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: ART. 3 PKT 7A; ART. 29 UST. 2 PKT 15; ART. 30 UST. 6 PKT 1 W ZW. Z ART. 4
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Bujko Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak Sędzia NSA Paweł Miładowski /spr./ Protokolant asystent sędziego Dominika Sasin-Knothe po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Polskiej Telefonii Cyfrowej Sp. z o.o. w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 360/10 w sprawie ze skargi Polskiej Telefonii Cyfrowej Sp. z o.o. w Warszawie na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 12 stycznia 2010 r. nr WI.I.MG. 7119-5-126-09 w przedmiocie sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 24 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 360/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu skargi Polskiej Telefonii Cyfrowej Sp. z o.o. w Warszawie na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 12 stycznia 2010 r. nr WI.I.MG.7119-5-126-09 w przedmiocie sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych skargę oddalił.

Jak wynika z uzasadnienia wyroku, w dniu 29 lipca 2009 r. Polska Telefonia Cyfrowa Sp. z o.o. w Warszawie złożyła wniosek dotyczący zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń stacji przekaźnikowej nr BTS 51466.02 w Krakowie przy ul. Stoczniowców 3 o wysokości powyżej 3 m na istniejącym obiekcie budowlanym, na działce nr 37/8, obr. 16 w Krakowie.

Wniosek ten obejmował zgłoszenie realizacji prac remontowo-instalacyjnych polegających na zainstalowaniu urządzeń telekomunikacyjnych na istniejącym obiekcie budowlanym polegających na montażu 4 słupów na istniejącym dachu, montażu rusztu pod maszt kratowy i kontener wraz z montażem kontenera i masztu oraz montażu konstrukcji wsporczych pod anteny i montażu anten. Zakres prac obejmujących montaż 4 słupów polegać miałby na ich posadowieniu na istniejącym dachu poprzez usunięcie warstwy pokrycia, ocieplenia i betonu oraz wykonania otworów w płycie dachowej, w której zostaną zakotwione pręty na ładunku kotwiącym i zalane one zostaną betonem. Do tak zamocowanych prętów zostanie przymocowane zbrojenie zalane betonem, a do zamocowanych słupów zostaną przymocowane elementy rusztu.

Decyzją z dnia 10 września 2009 r. znak: AU-01/54/978/09 Prezydent Miasta Krakowa, działając na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 i ust. 2 ustawy Prawo budowlane oraz art. 104 K.p.a., wniósł sprzeciw wobec zamiaru wykonania robót budowlanych określonych jako instalowanie urządzeń stacji przekaźnikowej nr BTS 51466.02 Kraków Stoczniowców o wysokości powyżej 3 m na istniejącym obiekcie budowlanym przy ul. Stoczniowców 3, na działce nr 37/8 w Krakowie.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji po analizie uzupełnionego wniosku-zgłoszenia stwierdził, że w celu zamocowania przedmiotowego masztu wraz z zastrzałami do budynku, projektuje się wykonanie rusztu posadowionego na projektowanych słupkach żelbetowych. Zbrojenie przedmiotowych słupków stanowią pręty zakotwione w istniejących ścianach oraz płytach stropowych budynku, które po wykonaniu szalunku dla słupków zostaną zalane betonem. W ocenie organu budowy przedmiotowych słupków - wylewanych na mokro w szalunku, do których dopiero będzie instalowany ruszt i maszt antenowy wraz z zastrzałami, nie można zakwalifikować jako robót budowlanych polegających na instalacji, wymienionych w art. 29 ustawy Prawo budowlane i których realizacja jest zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, oraz które mogą być wykonywane w oparciu o zgłoszenie. W związku z powyższym organ uznał, że zgłoszone zamierzenie inwestycyjne wymaga uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył w ustawowym terminie inwestor Polska Telefonia Cyfrowa sp. z o.o. w Warszawie.

Decyzją z dnia 12 stycznia 2010 r. znak: WI.I.MG.7119-5-126-09 Wojewoda Małopolski utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że jakkolwiek uzasadnienie decyzji organu I instancji jest nieprecyzyjne, to samo orzeczenie decyzji jest słuszne i odpowiada prawu. Organ przyjął, że zgłoszone instalowanie na obiekcie budowlanym urządzeń stacji przekaźnikowej - jako że wymaga dla przeniesienia obciążeń i montażu konstrukcji, wybudowania pięciu żelbetowych słupków pod montaż - stanowi przebudowę (w rozumieniu art. 3 pkt 7a ustawy Prawo budowlane) obiektu polegającą na wykonywaniu robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów technicznych istniejącego obiektu budowlanego, która nie została zwolniona z obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Ponadto stwierdzono, że wniosek - zgłoszenie z dnia 28 lipca 2009 r. wpłynął do właściwego organu w dniu 29 lipca 2009 r. Postanowienie z dnia 5 sierpnia 2009 r. nakładające na wnioskodawcę obowiązek uzupełnienia zgłoszenia zostało doręczone inwestorowi w dniu 10 sierpnia 2009 r., którego odpowiedź wpłynęła do Urzędu w dniu 31 sierpnia 2009 r., natomiast zaskarżona decyzja z dnia 10 września 2009 r. o sprzeciwie została wysłana do wnioskodawcy dnia 11 września 2009 r., tj. po upływie 11 dni od dokonania kompletnego zgłoszenia. Zatem zachowany został 30-dniowy termin, wyznaczony dla organu w art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane, konieczny dla skuteczności sprzeciwu wyrażonego w drodze decyzji.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożyła Polska Telefonia Cyfrowa sp. z o.o. w Warszawie w ustawowym terminie, reprezentowana przez pełnomocnika radcę prawnego M. M.

W treści skargi strona skarżąca wskazała, że Wojewoda Małopolski dokonał błędnej wykładni przepisu art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, ponieważ skarżący zamierza jedynie zainstalować urządzenie na obiekcie budowlanym. Stwierdził, że skoro brak w ustawie legalnej definicji pojęcia urządzenie należy uznać, że urządzenie stacji bazowej są objęte zakresem powyższego terminu. Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego, pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych. Specyfika inwestycji wymaga budowy odpowiedniej konstrukcji poprzez wylewanie na mokro w szalunku, do których dopiero będzie instalowany ruszt i maszt antenowy wraz z zastrzałami. Urządzenie emitujące pole elektromagnetyczne nie może funkcjonować samodzielnie bez odpowiedniej konstrukcji wsporczej.

Dalej strona skarżąca wywodziła, że pojęcie "instalowanie", jakim posługuje się art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy Prawo budowlane, może polegać zarówno na połączeniu różnych elementów w jedną całość umożliwiającą wykorzystanie konstrukcji zgodnie z jej przeznaczeniem, jak i zamontowaniu całej konstrukcji na jakimś obiekcie budowlanym. Jest to więc czynność o charakterze technicznym.

Strona skarżąca wskazała, że powołany przez Wojewodę Małopolskiego przepis art. 3 pkt 7a ustawy Prawo budowlane stanowi definicję przebudowy, przez którą należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów. Zdaniem skarżącej w żadnym razie nie można mówić o przebudowie istniejącego obiektu budowlane. Skoro nie dojdzie do zmiany charakterystycznych parametrów budynku takich jak kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji, to nie dojdzie do przebudowy. Rozwiązanie konstrukcyjne wskazane w zgłoszeniu a zastosowane przy montażu projektowanej konstrukcji wsporczej zapewniają nieprzekroczenie stanów granicznych nośności, użytkowania oraz stateczności ogólnej i miejscowej całego budynku, jak również poszczególnych elementów w niego wbudowanych.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Wskazanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie skargę oddalił.

W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji podkreślił, że zakwalifikowanie zgłoszonego zamierzenia budowlanego powinno opierać się nie na jego nazwaniu przez inwestora, ale na zakwalifikowaniu robót budowlanych objętych takim wnioskiem.

W uzasadnieniu wyroku podkreślono również, że sposób i zakres wykonania prac budowlanych powinien być kryterium przesądzającym o zakwalifikowaniu danego kompleksu prac albo do kategorii instalowania, montażu bądź przebudowy.

Zakres pojęcia "instalowanie" wyznaczony na podstawie przypadków, do których Prawo budowlane je odnosi, wykazuje zasadnicze odmienności w relacji do pojęcia przebudowy. Instalowanie nie obejmuje wykonywania nowego obiektu budowlanego, lecz zawiera takie prace budowlane, które są związane z już istniejącym obiektem. Jeżeli więc wykonanie jakiś robót budowlanych ma być zakwalifikowane jako instalowanie, to wówczas powinno nastąpić przymocowanie (połączenie, przyłączenie) urządzenia instalowanego do innego obiektu w sposób pozwalający na jego odinstalowanie bez uszkodzenia bądź naruszenia struktury obiektu "podstawowego". Zawsze bowiem przy instalowaniu ma miejsce wystąpienie co najmniej dwóch elementów: urządzenia "towarzyszącego obiektowi" i obiektu budowlanego, na którym to urządzenie jest przymocowywane.

Sąd podkreślił, że w tej sprawie zakres prac budowlanych polegał na wybudowaniu słupów i dopiero do tych słupów zainstalowaniu stacji przekaźnikowej z osprzętem. Przy czym wykonanie słupów polegało na trwałej ingerencji w strukturę budynku. Nie można uznać za instalowanie prac, które polegały na trwałym wykonaniu słupów w ten sposób, że po ingerencji w dach budynku (wykonując otwór w dachu), dokonano nawiercenia w warstwę płyty betonowej będącej częścią podstawowej i głównej struktury konstrukcyjnej budynku, a następnie dokonano zazbrojenia przyszłej konstrukcji słupów, wykonano szalunek i dalej wylano słupy żelbetonowe na trwale połączone z budynkiem. Słupy te mają konstrukcje żelbetonową, a nie np. murowaną, ponieważ w ten sposób mogą one przenieść większe obciążenia.

W ocenie Sądu ten fragment prac budowlanych nie mógł być uznany za instalowanie. Gdyby bowiem uznać nawet takie prace za instalowanie, to wówczas w istocie wszystkie prace wykonywane na obiektach budowlanych można byłoby zakwalifikować właśnie jako instalowanie i to niezależnie od zakresu naruszenia konstrukcji samego obiektu budowlanego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny podniósł ponadto, że gdyby inwestor zamierzał ten zakres robót budowlanych wykonać w ten sposób, że np. przytwierdziłby gotowe (wykonane poza miejscem budowy) słupy (np. metalowe) poprzez np. ich zakołkowanie (metodą nawiercenia otworów, wpuszczenia w nie kołki (dybli) i wkręceniu wkrętów) – wówczas można byłoby taki zakres robót nazwać mianem instalowania. Można byłoby bowiem bez dodatkowej ingerencji w strukturę budynku odinstalować tak przymocowane słupy. Słupy zaś wykonane w sposób opisany przez inwestora nie da się usunąć bez trwałej ingerencji w sam budynek.

W ocenie Sądu nie jest możliwy również podział danego zamierzenia budowlanego na kilka części i podanie ich odrębnym rygorom prawnym. Innymi słowy w tej sprawie niedopuszczalnym byłoby uznanie, że np. roboty polegające na instalowaniu samych anten należy zakwalifikować do miana "instalowanie urządzeń na obiektach budowlanych" – art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego, a samo wykonanie słupów do tych robót, które wymagają pozwolenia na budowę. Inwestor dokonał zgłoszenia jednego zamiaru budowlanego, który stanowi zespół elementów służących jednemu celowi – tym samych ocena co do trybu postępowania administracyjnego co do rozpoczęcia prac powinna obejmować całe zamierzenie.

Wskazując na rozbieżności w orzecznictwie sądowoadministracyjnym Sąd pierwszej instancji orzekający w niniejszej sprawie stanął na stanowisku, że prace budowlane polegające na wykonaniu słupów w dachu obiektu budowlanego stanowi przebudowę samego obiektu.

Ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego wynika, że w tej sprawie wykonanie słupów na dachu obiektu budowlanego przy ul. Stoczniowców 3 w Krakowie musiało pociągać za sobą zmianę parametrów użytkowych i technicznych istniejącego obiektu. Konstrukcja stropu i dachu nie jest bowiem przypadkowa, wynika z obliczeń matematycznych tak co do obciążeń jak i wytrzymałości. Zamocowanie na trwałe słupów w stropie budynku skutkuje jego znacznym obciążeniem. Strop ten, jak wynika to chociażby z rysunków przedstawionych przez inwestora nie był wykonany pod tak duże obciążenia, jakimi jest utrzymanie ok. 15 metrowej konstrukcji na znacznej wysokości.

Odnosząc się do zarzutu zawartego w skardze, a dotyczącego uprzedniego zakwalifikowania przez ten sam organ I instancji – Prezydenta Miasta Krakowa, który w decyzji z dnia 1 października 2008 r. umorzył postępowanie wyjaśniając, że dla robót polegających na montażu takiej instalacji nie jest wymagane pozwolenia na budowę należy stwierdzić, że takie rozstrzygniecie organu I instancji było błędne.

Okoliczność, że wcześniej organ I instancji błędnie uznał brak podstaw do wydawania pozwolenia na budowę tego zamierzenia budowlanego nie uzasadnia odstąpienia przez Sąd od wykładni przepisów. Błędnie stanowisko organu administracji nie może być dla Sądu wiążące i nie zwalnia Sądu od oceny zaskarżonej decyzji pod kątem jej legalności.

Jako zasadne Sąd uznał podnoszone w skardze zarzuty, że uzasadnienie decyzji organu odwoławczego dość ogólnie zawiera ustosunkowanie się do zarzutów, w dużym zakresie pomijając zarzuty odwołania. Stanowi to naruszenie art. 107 K.p.a., ale nie jest to takie naruszenie, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie każde bowiem naruszenie procedury administracyjnej przez organy administracji uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji.

W ocenie Sądu pobieżne ustosunkowanie się w zaskarżonej decyzji Wojewody Małopolskiego do zarzutów odwołania takiego istotnego wpływu na wynik sprawy nie miało.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła Polska Telefonia Cyfrowa Sp. z o.o. w Warszawie zaskarżając tenże wyrok w całości i zarzucając:

I. naruszenie prawa materialnego, poprzez jego wadliwą wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie poprzez odmowę uznania naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 ust. 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) to jest:

1. wadliwą wykładnię art. 30 ust. 6 pkt 1 w zw. z art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118) poprzez przyjęcie, że zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, a to skutkiem naruszenia art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy Prawo budowlane;

2. wadliwą wykładnię art. 3 pkt 7a ustawy Prawo budowlane poprzez uznanie, że planowane przez skarżącego przedsięwzięcie stanowić będzie przebudowę budynku;

3. wadliwą wykładnię art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b) ustawy Prawo budowlane poprzez odmowę uznania, że roboty budowlane objęte zgłoszeniem polegają na instalowaniu urządzeń na obiekcie budowlanym;

II. naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez odmowę uznania innego naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ust. 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi): naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. w zakresie wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego poprzez uznanie, że wykonanie słupów na dachu obiektu budowlanego przy ul. Stoczniowców 3 w Krakowie musiało pociągać za sobą zmianę parametrów użytkowych i technicznych istniejącego obiektu bez wykazania, w jakim zakresie miałyby następować owe zmiany.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

W pierwszej kolejności odnieść należy się do zarzutu skargi kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania. Skarżąca kasacyjnie zarzuciła w tym zakresie naruszenie art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. polegającej na braku wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego poprzez uznanie, że wykonanie słupów na dachu obiektu budowlanego musiało pociągać za sobą zmianę parametrów użytkowych i technicznych istniejącego obiektu bez wykazania, w jakim zakresie miałyby następować owe zmiany. Tymczasem wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazał, iż zmiana parametrów użytkowych i technicznych obiektu związana jest z tym, że zamocowanie na trwałe słupów w stropie budynku skutkuje jego znacznym obciążeniem. Tymczasem konstrukcja stropu jak i dachu budynku nie jest przypadkowa i wynika z obliczeń matematycznych tak co do obciążeń jak i wytrzymałości.

Niezależnie od powyższych rozważań Sądu w sprawie niniejszej zasadnicze znaczenie ma ocena zakresu prac niezbędnych do wykonania prac budowlanych które zostały zgłoszone przez inwestora. Jak wynika z treści art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy Prawo budowlane, pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych. Jednocześnie stosownie do treści art. 30 ust. 1 pkt 3 lit b tej ustawy zgłoszenia właściwemu organowi wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych.

W niniejszej sprawie natomiast Sąd pierwszej instancji niewadliwie uznał, że roboty budowlane których zgłoszenia dokonała skarżąca kasacyjnie spółka wykraczały poza zakres instalowania urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych o jakim mowa w art. 29 ust. 2 pkt 15. Jak trafnie przyjmuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, o instalacji czy też montażu urządzenia można mówić wówczas, gdy na dachu budynku istnieje już nośnik (konstrukcja wsporcza), na którym zainstalowane zostaną anteny i inne urządzenia wyposażenia stacji. Stąd roboty budowlane polegające na wykonaniu masztu z antenami należy kwalifikować jako budowę obiektu (por. wyrok NSA z dnia 23 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 1709/10, LEX nr 746744).

Tymczasem w niniejszej sprawie zakres robót budowlanych, nazwanych przez inwestora "pracami remontowo-instalacyjnymi" polegać miałby na zainstalowaniu urządzeń telekomunikacyjnych na istniejącym obiekcie budowlanym. Polegać by to miało na montażu 4 słupów na istniejącym dachu, montażu rusztu pod maszt kratowy i kontener wraz z montażem kontenera i masztu oraz montażu konstrukcji wsporczych pod anteny i montażu anten. Zakres prac obejmujących montaż 4 słupów polegać miałby na ich posadowieniu na istniejącym dachu poprzez usunięcie warstwy pokrycia, ocieplenia i betonu oraz wykonania otworów w płycie dachowej, w której zostaną zakotwione pręty na ładunku kotwiącym i zalane one zostaną betonem. Do tak zamocowanych prętów zostanie przymocowane zbrojenie zalane betonem, a do zamocowanych słupów zostaną przymocowane elementy rusztu. Tak szeroki zakres prac budowlanych, które ingerować mają w strukturę budynku poprzez odsłonięcie pokrycia dachu oraz zabetonowania słupów sprawia, że prace te zdaniem Naczelnego Sadu Administracyjnego poza wszelka wątpliwość wykraczają poza zakres instalowania urządzeń o jakim mowa w powołanym powyżej przepisie art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy Prawo budowlane, co z kolei sprawia, że prace te wymagają uzyskania pozwolenia na budowę.

Tym samym za niezasadne uznać należało zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia przepisów prawa materialnego polegającego na wadliwej wykładni art. 30 ust. 6 pkt 1 w zw. z art. 4 ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, a to skutkiem naruszenia art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy Prawo budowlane. Konsekwencją uznania, iż przedmiotowe roboty budowlane nie są ujęte w katalogu robót budowlanych w których nie jest wymagane uzyskanie pozwolenia na budowę (art. 29 ust. 2 ustawy prawo budowlane) to stosownie do treścią art. 28 ust. 1 tej ustawy można je rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Skoro natomiast wykonanie robót budowlanych ujętych w sprzeciwie objęte było obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, właściwym było wniesienie sprzeciwu od takiego zgłoszenia.

Odnosząc się do kolejnego z zarzutów skargi kasacyjnej dotyczącego wadliwej wykładni art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b) ustawy Prawo budowlane poprzez odmowę uznania, że roboty budowlane objęte zgłoszeniem polegają na instalowaniu urządzeń na obiekcie budowlanym wskazać należy na błędną konstrukcje tak postawionego zarzutu skargi kasacyjnej. Wskazany przepis Prawa budowlanego wskazuje w sposób nie budzący wątpliwości interpretacyjnych, że zgłoszeniu właściwemu organowi wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń o wysokości powyżej 3m na obiektach budowlanych. Sąd pierwszej instancji niewadliwie uznał, że nie jest możliwy podział danego zamierzenia budowlanego na kilka części i podanie ich odrębnym rygorom prawnym. Wskazał, że w tej sprawie niedopuszczalnym byłoby uznanie, że np. roboty polegające na instalowaniu samych anten należy zakwalifikować do miana "instalowanie urządzeń na obiektach budowlanych" – art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego, a samo wykonanie słupów do tych robót, które wymagają pozwolenia na budowę. Inwestor dokonał zgłoszenia jednego zamiaru budowlanego, który stanowi zespół elementów służących jednemu celowi – tym samych ocena co do trybu postępowania administracyjnego co do rozpoczęcia prac powinna obejmować całe zamierzenie. Ponieważ skarżący kasacyjnie skutecznie nie wykazał, że Sąd pierwszej instancji dokonał błędnych ustaleń faktycznych w zakresie ustalenia że zgłoszone prace budowlane polegały jedynie na instalowaniu urządzeń na obiekcie budowlanym nie mógł odnieść zamierzonego skutku zarzut błędnej wykładni art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b) ustawy Prawo budowlane.

Co do ostatniego z zarzutów skargi kasacyjnej odnoszącego się do wadliwej wykładni art. 3 pkt 7a ustawy Prawo budowlane poprzez uznanie, że planowane przez skarżącego przedsięwzięcie stanowić będzie przebudowę budynku, wskazać należy, że również ten zarzut nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Sąd pierwszej instancji w sposób bardzo szczegółowy i systematyczny odniósł się do wszystkich ujętych w art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego rodzajów robót budowlanych, wykazując jednocześnie dlaczego prace wskazane w zgłoszeniu winny zostać zakwalifikowane jako przebudowa. Sąd wykazał, a skarżący kasacyjnie skutecznie nie podważył tych ustaleń, że opisane prace budowlane wpływają na zmianę parametrów użytkowych i technicznych istniejącego obiektu budowlanego nie zmieniając jego parametrów charakterystycznych.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sad Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę kasacyjną oddalił.