Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 317/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-07-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Sękowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Joanna Borkowska, sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska, Protokolant sekr. sąd. Karolina Heman, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lipca 2018 r. sprawy ze skargi K. W. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia oddala skargę


UZASADNIENIE

Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w O. , po rozpatrzeniu wniosku Polskich Sieci Elektroenergetycznych Spółka Akcyjna, decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r., znak: [...], orzekł o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie dwutorowej linii 400 kV [...] ([...] toru na napięciu 220 kV w relacji [...]), na odcinku od miasta [...] (w km 0+000 - wyjście ze Stacji Elektroenergetycznej [...]), przez gminy: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] do gminy D. (w km 98+914) oraz od miasta [...] (w km 120+085), przez gminę [...] do gminy [...] (w km 136 - podejście do Stacji Elektroenergetycznej [...]), według wariantu preferowanego.

W decyzji tej określił rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia (punkt I decyzji), wskazując iż inwestycja realizowana będzie na terenie dwóch województw: [...] i [...], zaś długość projektowanej linii elektroenergetycznej wyniesie ok. 116,6 km. Organ wskazał, że powyższe przedsięwzięcie będzie stanowić istotny element systemu przesyłu energii elektrycznej w północno - wschodniej części Polski, który docelowo zastąpi istniejącą linię 220 kV relacji [...], w związku z jej niewystarczającą pracą na tym napięciu i potrzebami zabezpieczenia pracy całego systemu.

Decyzja określa również warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich (pkt II decyzji), wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym (punkt III decyzji) oraz stwierdził konieczność zapobiegania, ograniczania oraz monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (punkt IV decyzji).

Organ zawarł również w decyzji informacje dotyczące obowiązków (lub ich braku w dalszych fazach postepowania, w tym nałożył obowiązek przedstawienia analizy porealizacyjnej w zakresie badania natężenia hałasu w otoczeniu linii elektromagnetycznej.

W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że pismem z 18 listopada 2014 r. wnioskodawca wystąpił o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie dwutorowej linii 400 kV [...] (z czasową pracą jednego toru na napięciu 220 kV w relacji [...]), na odcinku od miasta [...] (w km 0+000 - wyjście ze Stacji Elektroenergetycznej [...]), przez gminy: [...], [...], [...], [...] , [...], [...] [...] do gminy [...] (w km 98+914) oraz od miasta [...] (w km 120+085), przez gminę [...] do gminy [...] (w km 136 - podejście do Stacji Elektroenergetycznej [...]). Do wniosku dołączono m. in. raport o oddziaływaniu na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia,opracowany w Katowicach w listopadzie 2014 r., przez zespół autorski Ośrodka Badań i Kontroli Środowiska Sp. z o.o., ul. [...], [...] (wersja papierowa i elektroniczna).

Przedmiotowa inwestycja, zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397 ze zm.) kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (stacje elektroenergetyczne lub napowietrzne linie elektroenergetyczne, o napięciu znamionowym nie mniejszym niż 220 kV, o długości nie mniejszej niż 15 km).

Zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 ze zm.), dalej ustawa ooś, realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W myśl art. 75 ust. 1 pkt 1 lit. a tiret trzecie ustawy ooś, organem właściwym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w przypadku napowietrznych linii elektroenergetycznych będących przedsięwzięciami mogącymi zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, jest regionalny dyrektor ochrony środowiska.

Organ wyjaśnił, że o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla ww. przedsięwzięcia strony zostały poinformowane zawiadomieniem z 25 listopada 2014 r. oraz, stosownie do art. 49 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, w związku z art. 74 ust. 3 ustawy ooś, w sposób zwyczajowo przyjęty – obwieszczeniem z 25 listopada 2014 r. – umieszczonym na tablicy ogłoszeń oraz stronie Biuletynu Informacji Publicznej Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w [...] (RDOŚ w [...]), jak również na tablicach ogłoszeń Urzędu Miasta w [...], Urzędu Gminy [...], Urzędu Gminy [...], Urzędu Gminy [...], Urzędu Gminy [...], Urzędu Gminy [...], Urzędu Gminy [...], Urzędu Gminy [...], Urzędu Gminy [...], Urzędu Miasta [...], Urzędu Gminy [...] oraz Urzędu Gminy [...].

Planowane przedsięwzięcie realizowane będzie w części na terenie województwa [...], na długości ok. 67 km, a w części na terenie województwa [...] ok. 49 km. Zgodnie z art. 75 ust.5 ustawy ooś, w przypadku przedsięwzięcia, dla którego organem właściwym do wydania decyzji jest regionalny dyrektor ochrony środowiska, wykraczającego poza obszar jednego województwa, decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje regionalny dyrektor ochrony środowiska, na którego obszarze właściwości znajduje się największa część terenu, na którym ma być realizowane to przedsięwzięcie, w porozumieniu z zainteresowanymi regionalnymi dyrektorami ochrony środowiska. W związku z powyższym Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] wystąpił pismem z 25 listopada 2015 r. do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] o wyrażenie opinii w sprawie warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Jednocześnie, zgodnie z art. 77 ust. 1 pkt 2 ustawy ooś, tutejszy organ, pismem z 25 listopada 2015 r. wystąpił do [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego oraz do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] o opinie w sprawie warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia.

Pismami z 2 grudnia 2014 r. i z 23 grudnia 2014 r. wnioskodawca złożył uzupełnienia do Raportu oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia w zakresie zmiany technologii poprowadzenia linii ze śródleśnej na nadleśną na terenach Nadleśnictwa [...], zidentyfikowania stanowiska archeologicznego w obrębie miejscowości [...] oraz przedstawienia wypisów i wyrysów z miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. W związku z powyższym organ przekazał ww. uzupełnienia do [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] oraz do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z prośbą o ich uwzględnienie przy wydawaniu opinii w sprawie warunków realizacji ww. przedsięwzięcia.

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] pismem z dnia [...] grudnia 2014 r., znak: [...] pozytywnie zaopiniował warunki realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia w zakresie wymagań sanitarnych i zdrowotnych, w odniesieniu do części inwestycji realizowanej w granicach województwa [...] . Podobnie [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w piśmie z [...] stycznia 2015 r., znak: [...] wyraził pozytywną opinię w zakresie wymagań sanitarno-higienicznych, w sprawie realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia i określił warunki jego realizacji, które uwzględnione zostały w sentencji niniejszej decyzji.

Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] w piśmie z [...] grudnia 2014 r., znak [...] wniósł o uzupełnienie przedłożonej dokumentacji. Przy piśmie z dnia 29 stycznia 2015 r. wnioskodawca złożył wyjaśnienia do Raportu oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia, które przekazano kolejno do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] oraz do [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego i Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...], z prośbą o ponowną opinię w sprawie planowanego przedsięwzięcia. Ponadto pismem z dnia [...] lutego 2015 r. wnioskodawca przesłał do RDOŚ w [...] i RDOŚ w [...] autokorektę do złożonych wcześniej wyjaśnień, dotyczącą działań minimalizujących na obszarze Natura 2000 [...] i [...] w zakresie odnoszącym się do ochrony kulika wielkiego.

Pismami z dnia [...] lutego 2015 r., znak: [...] oraz z dnia [...] lutego 2015 r., znak: [...] organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej podtrzymały swoje pozytywne stanowiska wyrażone w poprzednich opiniach. Ponadto pismem z dnia [...] lutego 2015 r. znak: [...] Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] określił, w ramach porozumienia, warunki realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia, które uwzględnione zostały w sentencji niniejszej decyzji..

Organ przytoczył również treści wnoszonych przez społeczeństwo uwagi i wskazał, że większość z nich dotyczyła nieprawidłowości związanych z uchwalaniem dokumentów planistycznych gminy [...], tj. studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania gminy oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odnosząc się do nich organ wyjaśnił, że nie jest właściwy w sprawie badania procedury uchwalania ww. dokumentów planistycznych. Zgodnie z art. 80 ust. 2 ustawy ooś właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. W przedmiotowej sprawie przy piśmie z dnia 13 lutego 2015 r. wnioskodawca przekazał organowi prawomocny Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla dwutorowej linii elektroenergetycznej NN 400 kV [...] na terenie gminy[...], który w części dotyczącej przebiegu linii 400 kV został utrzymany przez Wojewodę w ramach rozstrzygnięcia nadzorczego (Dz. Urz. Województwa [...] z 2014 r., poz.11195) – rozstrzygnięcie nadzorcze odnosi się do terenów zalewowych i możliwości zabudowy na nich. Tym samym przekazany przez wnioskodawcę plan jest obowiązujący w zakresie umożliwiającym budowę linii 400 kV.

Druga zasadnicza grupa uwag dotyczyła postulatów wybudowania nowej linii 400 kV w śladzie istniejącej linii 220 kV na terenie gminy [...]. Odnosząc się do tych uwag tutejszy organ wyjaśnił, że w 2011 roku Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] wszczął postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie linii elektroenergetycznej [...] w wariancie przebiegu tej linii w śladzie istniejącej linii 220 kV. W toku postępowania stwierdzono, że w niektórych gminach, w tym w gminie [...], występuje niezgodność lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z zapisami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, co zgodnie z cytowanym powyżej art. 80 ust. 2 ustawy ooś uniemożliwia wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia. Ponadto, po przeprowadzeniu dokładniejszych analiz inwestor stwierdził, że przeszkodą w poprowadzeniu linii 400 kV w śladzie istniejącej 220 kV jest istniejąca i będąca w trakcie realizacji zabudowa mieszkaniowa, kolidująca z pasami technologicznymi linii. Nie jest możliwe (bez wyburzeń) w obszarze miejscowości [...] poprowadzenie nowej linii 400 kV w układzie zapewniającym na czas budowy funkcjonowanie obecnej linii 220 kV (co powodowałby nieprzerwaną dostawę prądu), przy jednoczesnym zapewnieniu mieszkańcom bezpieczeństwa i spełnienia norm prawnych, obowiązujących w przepisach ochrony środowiska, w zakresie oddziaływania na ich życie i zdrowie Ostatecznie, po wycofaniu przez inwestora wniosku, postępowanie w ww. sprawie zostało umorzone decyzją z [...] kwietnia 2014 r.

Organ wskazał również powody dla których w Raporcie nie było możliwe wskazanie jako wariantu alternatywnego przebiegu planowanej inwestycji w śladzie dotychczas istniejącej linii 200 kV i wyjaśnił, że linia 400 kV jest źródłem oddziaływania na środowisko w zakresie emisji pola elektromagnetycznego oraz hałasu i możliwe jest przekroczenie ich wartości granicznych, określonych w obowiązujących przepisach dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową w obszarze znajdującym się pod przewodami linii lub w pobliżu. Stąd przy jej projektowaniu wyznacza się pas 70 m (po 35 m w każdą stronę od osi linii w rzucie poziomym), tzw. pas technologiczny. Stanowi on obszar ograniczeń oraz uwarunkowań dotyczących zabudowy i zagospodarowania terenu ze względu na charakterystyczne dla tego typu inwestycji oddziaływania. Ze względu na wymagania dla tego typu inwestycji, związane z koniecznością ustanowienia pasa technologicznego o szerokości 70 m, koniecznością zapewnienia nieprzerwanej pracy istniejącej linii 220 kV oraz istniejącą już zabudowę mieszkaniową zlokalizowaną w pasie 70 m od istniejącej linii 220 kV w miejscowości [...], doszło do zmiany trasy i wyboru wariantu, który eliminuje powyższe ograniczenia. Nie jest możliwe poprowadzenie linii 400 kV w śladzie istniejącej 220 kV w gminie [...], jak również na innych odcinkach przebiegu linii, na których stwierdzono zbliżenie do zabudowy i w związku z tym nie było podstaw do pokazania tego rozwiązania jako możliwego wariantu w Raporcie.

Uprawnienie art. 81 ust. 1 ustawy ooś, na mocy którego organ właściwy do wydania decyzji wskazuje w jej sentencji wariant dopuszczony do realizacji, inny niż proponowany przez inwestora, ograniczone jest do wyników przeprowadzonej oceny oddziaływania na środowisko. Z przeprowadzonej przez tutejszy organ oceny oddziaływania na środowisko nie wynika zasadność zmiany wariantu czy poprowadzenia linii po śladzie istniejącej 220 kV. Sytuacja taka prowadziłaby do realizacji inwestycji rażąco naruszającej wymogi prawne obowiązujące m.in. w ochronie środowiska. Wobec powyższego Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] nie znalazł podstawy do przychylenia się do złożonego wniosku w tym zakresie.

Organ odniósł się również do zarzutu dotyczącego niewystarczającego określenia przewidywanego oddziaływania na środowisko (w tym ptaków, zwierzyny płowej) analizowanych wariantów i wyjaśnił, że zagadnienia te zostały szeroko opisane zarówno w raporcie, jak i w dodatkowych wyjaśnieniach złożonych w związku z wezwaniem do uzupełnienia.

Nadto organ podkreślił, że omawiana inwestycja jest niezbędna dla zachowania bezpieczeństwa energetycznego tego regionu kraju. Głównym jej celem jest spowodowanie, aby dostawy energii elektrycznej były stabilne dla każdego z mieszkańców. Ponieważ konstrukcje słupów są dość wysokie, to bez wątpienia mają wpływ na krajobraz, ale należy jednak pamiętać, że po pewnym czasie wpisują się w niego i stają się stałym elementem okolicy - podobnie jak istniejąca linia 220 kV.

Odnosząc się do uwag dotyczących niedostatecznej ilości czasu na rzetelne przeprowadzenie badań przyrodniczych dla wariantów analizowanych w Raporcie, w związku z tym, że do końca sierpnia 2013 r. linia miała przebiegać po śladzie istniejącej wyjaśniam, że zgodnie z przedłożonym Raportem dla wariantu preferowanego do realizacji i alternatywnego, które omijają miejscowość [...] w związku z zabudową mieszkaniową położoną w pasie technologicznym istniejącej linii 220 kV, została wykonana inwentaryzacja przyrodnicza w 2014 r., w buforze 200 m. Była ona prowadzona przez okres roku, w cyklu ciągłym i obejmowała cały sezon wegetacyjny, okresy lęgowe i migracje wiosenne oraz jesienne zwierząt.

Organ wskazał, że planowane przedsięwzięcie realizowane będzie w znacznej części na terenach objętych aktualnymi ustaleniami następujących miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego:

• miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu "[...]" w [...], zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miasta O. z dnia 6 października 2011 r. (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...]), na obszarze oznaczonym symbolem 1 IN - tereny dla lokowania lokalnych i ponadlokalnych urządzeń elektroenergetycznych w tym stacji i linii elektroenergetycznych,

• zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru gminy [...], obejmującego tereny w obrębach wsi: [...], [...], [...], zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy R. z dnia [...] maja 2014 r. (Dz. Urz. Woj. [...] z 2014 r., poz. [...]), na obszarze oznaczonym symbolem 1 EE/ZT- tereny elektroenergetyki z zielenią towarzyszącą;

• miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla dwutorowej linii elektroenergetycznej NN 400 kV [...] na terenie Gminy [...], zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] listopada 2014 r. (Dz. Urz. Woj. [...] z 2015 r., poz. [...]), na obszarze oznaczonym symbolem EE- tereny infrastruktury elektroenergetycznej;

• miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla dwutorowej linii elektroenergetycznej NN 400 kV [...] na terenie Gminy [...], zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia 26 września 2014 r. (Dz. Urz. Woj. [...] z 2014 r., poz. [...]), na obszarze oznaczonym symbolem EE- tereny infrastruktury el ektr oener gety cznej;

• miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla dwutorowej linii elektroenergetycznej NN 400 kV [...] na terenie Gminy [...] zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] września 2014 r. (Dz. Urz. Woj. [...] z 2014 r., poz. [...]), na obszarze oznaczonym symbolem EE- tereny infrastruktury elektroenergetycznej;

• miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla dwutorowej linii elektroenergetycznej NN 400 kV [...] na terenie Gminy [...], zatwierdzonego uchwałą Nr [...]Rady Gminy [...] z dnia 29.10.2014 r. (Dz. Urz. Woj. [...] z 2014 r., poz. [...]), na obszarze oznaczonym symbolem EE- tereny infrastruktury elektroenergetycznej;

• miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla dwutorowej linii elektroenergetycznej NN 400 kV O[...] na terenie Gminy [...], dla części obrębów [...] i [...], zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...].10.2014 r. (Dz. Urz. Woj. [...]z 2014 r., poz. [...]), na obszarze oznaczonym symbolem EE- tereny infrastruktury elektroenergetycznej;

• miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] w obrębach geodezyjnych [...], [...], [...], [...] i [...], zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] listopada 2014 r. (Dz. Urz. Woj. [...] z 2014 r., poz. [...]), na obszarze oznaczonym symbolem E - tereny infrastruktury linii elektroenergetycznej NN 400 kV;

• "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie północnej granicy Miasta [...]", zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] września 2014 r. (Dz. Urz. Woj. [...] z 2014 r., poz. [...]), na obszarze oznaczonym symbolem EE- tereny infrastruktury elektroenergetycznej;

• miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pod trasę przebiegu dwutorowej linii elektroenergetycznej 400 kV przez gminę [...], zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] września 2014 r. (Dz. Urz. Woj. [...]z 2014 r., poz. [...]), na obszarze oznaczonym symbolem EE- tereny infrastruktury elektroenergetycznej;

• miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla dwutorowej linii elektroenergetycznej NN 400 kV [...] na terenie gminy [...], zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] października 2014 r. (Dz. Urz. Woj. [...]z 2014 r., poz. 3814), na obszarze oznaczonym symbolem EE- tereny infrastruktury elektroenergetycznej.

Po analizie ww. dokumentów organ uznał, że lokalizacja przedmiotowego przedsięwzięcia jest zgodna z ustaleniami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z zaświadczeniami Urzędu Gminy [...] znak: [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. oraz Urzędu Gminy [...] znak: [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. teren planowanego przedsięwzięcia w gminie [...] i gminie [...] nie jest objęty aktualnymi ustaleniami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego.

Organ wskazał, że w toku postępowania rozpatrywane były dwa warianty i stwierdzono, że ze względu na większe bogactwo gatunkowe oraz przebieg wariantu preferowanego wyjściowego przez obszary chronione na dłuższym odcinku (w tym przez Obszar Natura 2000 [...] i [...], wariantem bardziej korzystnym dla środowiska przyrodniczego jest wariant alternatywny. Jednak za wyborem wariantu zaproponowanego przez wnioskodawcę przemawia fakt, że trasa linii w wariancie preferowanym w większym stopniu przebiega w zbliżeniu do istniejącej linii 220 kV, a zatem środowisko przyrodnicze dostosowało się już do obecności sztucznych i "obcych" elementów, jakim jest linia elektroenergetyczna. Wytyczenie trasy alternatywnej spowoduje zaburzenie krajobrazu na znacznie dłuższym odcinku, na którym do tej pory nie istniała żadna linia elektroenergetyczna i konieczność dostosowywania się przyrody do obecności nowego elementu. Ponadto w przypadku wyboru wariantu alternatywnego zniszczone musiałoby zostać cenne stanowisko kraski. Porównując parametry techniczne linii 400 kV, zakres oddziaływania na środowisko wodno- gruntowe, hałas i pole elektromagnetyczne, odpady czy ścieki organ doszedł do wnioski, że są one wielkościami zbliżonymi lub występują na tym samym poziomie dla obydwu rozpatrywanych wariantów.

Jednocześnie zgodnie z wyjaśnieniami zawartymi w Raporcie, o przebiegu planowanego przedsięwzięcia zadecydowały przede wszystkim uwarunkowania społeczne w poszczególnych gminach. Analiza opisu konfliktów społecznych wykazała decydujący wpływ na możliwość akceptacji trasy linii przede wszystkim przez właścicieli nieruchomości, przez które planowane jest przeprowadzenie inwestycji (wyrażone procentem podpisanych umów o służebność przesyłu) i lokalnych społeczności uczestniczących w konsultacjach społecznych na etapie procesu planistycznego (uzyskanie zgodności z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego lub ich uchwalenie na terenach, na których plany te wcześniej nie obowiązywały). Organ podkreślił, że planowanej przedsięwzięcie jest to przedsięwzięcie liniowe o długości ok. 116,6 km, dla którego każde przesunięcie chociaż jednego słupa powoduje konieczność zmiany innych słupów, które będą bezpośrednio połączone przewodami, a czasem i dalszych słupów ze względów bezpieczeństwa całej konstrukcji. W konsekwencji zmiana w sąsiedniej gminie mogłaby spowodować niezadowolenie jej mieszkańców i protest co do dokonania zmiany. Dlatego znalezienie porozumienia i wypracowanie wariantu na terenie 2 miast i 10 gmin, pozwalającego na zachowanie ciągłości trasy, uznano również jako ważny argument w sprawie wyboru wariantu preferowanego do realizacji. Ze względu na znaczenie inwestycji dla Krajowego Systemu Elektroenergetycznego i mając na uwadze silny wpływ lokalnych społeczności na ustalenie jej lokalizacji w poszczególnych gminach czy na terenie miast, kryterium społeczne uznano za kluczowy i konieczny warunek w sprawie.

Organ omówił również kwestię oddziaływania przedsięwzięcia na stan wód i wskazał, że z uwagi na rodzaj, zakres i lokalizację przedsięwzięcia, przy spełnieniu warunków określonych w sentencji, jego realizacja i eksploatacja nie wpłynie na pogorszenie obecnego stanu wód, a co za tym idzie planowana inwestycja nie będzie stanowiła zagrożenia dla osiągnięcia celów środowiskowych zawartych w planach gospodarowania wodami na obszarze dorzecza [...] i dorzecza [...].

Dalej organ przeanalizował kwestię emisji zanieczyszczeń do środowiska oraz emisji hałasu. Ponadto wskazał, że emitowane przez linię pole elektromagnetyczne składa się z dwóch składowych: elektrycznej (E) i magnetycznej (H). Na wielkość emisji pola, a przy tym zasięg oddziaływania, mają wpływ takie czynniki fizyczne, jak maksymalne napięcie robocze linii (wraz z jego wzrostem rośnie natężenie pola elektrycznego wokół przewodnika) oraz maksymalny prąd roboczy linii (wraz z jego wzrostem rośnie natężenie pola magnetycznego w wokół przewodnika). Poza czynnikami fizycznymi wartość natężenia pola elektrycznego i magnetycznego wokół linii elektroenergetycznej w głównej mierze zależy od odległości przewodów fazowych od ziemi, konfiguracji geometrycznej przewodów oraz układu faz.

W przedłożonym Raporcie dokonano analizy prognozowanego oddziaływania planowanej linii 400 kV w zakresie emisji pola elektrycznego i magnetycznego, z wykorzystaniem programu RPLN 2013a, opracowanego przez Zakład Wysokich Napięć Instytutu Elektroenergetyki Politechniki [...]. Algorytm obliczeń jest zgodny z normą PN-EN 50341-1 2005. Dla przedmiotowej instalacji dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych w środowisku, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. nr 192, poz. 1883), nie mogą przekroczyć następujących natężeń:

• pola elektrycznego 1 kV/m dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową,

• pola elektrycznego 10 kV dla terenów dostępnych dla ludności,

• pola magnetycznego 60 A/m dla wszystkich ww. rodzajów terenów.

Wartości natężenia pola elektrycznego i magnetycznego wyznaczono dla wysokości 2 m od powierzchni terenu, stanowiącej przestrzeń, w której mogą przebywać ludzie. Zgodnie z uzyskanymi wynikami obliczeń natężenia pola magnetycznego pod planowaną linią nie przekraczają wartości 33,72 A/m, natomiast natężenia pola elektrycznego nie przekraczają wartości 8,73 kV/m, przy wartościach dopuszczalnych dla terenów dostępnych dla ludności wynoszących odpowiednio H=60 A/m i E=10 kV. Może natomiast występować pole elektryczne o natężeniu wyższym od wartości E=1 kV/m, która zgodnie z ww. rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. jest wartością dopuszczalną dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową. Jednak dla przedmiotowej linii 400 kV szerokość obszaru, na którym wartość natężenia pola elektrycznego przekroczy 1kV/m, obliczona została na maksymalnie 54 m i będzie się on mieścił całkowicie w pasie technologicznym projektowanej linii, którego szerokość wynosi 70 m, stanowiącym teren wyłączony z możliwości lokalizacji zabudowy mieszkaniowej. Organ wskazał, że w sytuacji, w której – po zrealizowaniu przedsięwzięcia – standardy jakości środowiska nie będą mogły być dotrzymane, należy podjąć działania mające na celu utworzenie obszaru ograniczonego użytkowania.

Dalej organ wskazał, że ocena oddziaływania skumulowanego dla planowanego przedsięwzięcia wynika z analizy możliwości wystąpienia łącznego oddziaływania skutków planowanego przedsięwzięcia oraz skutków, które mogą być spowodowane przez inne działania występujące obecnie lub mogące wystąpić w przyszłości, np. z istnienia dwóch linii w otoczeniu w tym samym czasie. Obecnie istnieje i funkcjonuje linia elektroenergetyczna 220 kV relacji [...]. Linia ta docelowo zostanie zastąpiona nową 400 kV i zlikwidowana. Wyłączenie spod napięcia istniejącej linii nastąpi dopiero po wybudowaniu linii 400 kV i włączeniu jej do sieci – wówczas będą mogły rozpocząć się prace demontażowe nieaktywnej już linii 220 kV. W związku z powyższym nie dojdzie do kumulowania się oddziaływań ww. linii na środowisko.

Wyjaśnił, że prace budowlano - montażowe dla linii 400 kV i demontażowe dla linii 220 kV będą prowadzone w znacznych odstępach czasu. Zatem nie spowoduje to kumulacji w zakresie hałasu, czy innego wpływu na środowisko na tym etapie. Istnienie linii najwyższych napięć, nawet przy czasowym istnieniu dwóch linii jednocześnie w danym otoczeniu przez pewien czas, nie spowoduje zwiększonej skali śmiertelności ptaków. Biorąc pod uwagę, że projektowany przebieg linii 400 kV znajduje się na większości trasy w bardzo bliskiej odległości od linii istniejącej (na przeważającej części w odległości do 200 m) zakłada się, że ptaki przyzwyczaiły się do istnienia wiszących przewodów. Ponadto na nowo wybudowanej linii 400 kV zostaną zamontowane oznaczenia dla ptaków, stąd nowy element w środowisku będzie widoczny w miejscach zidentyfikowanych jako szczególnie istotne dla ptaków. Stąd można stwierdzić, iż śmiertelność powodowana kolizją ptaków z przewodami nie będzie większa od stanu identyfikowanego w całym kraju na innych tego typu inwestycjach i nie spowoduje kumulacji śmiertelności poszczególnych gatunków.

Podczas prac planistycznych, inwentaryzacyjnych i projektowych nie zidentyfikowano skrzyżowań z infrastrukturą, które mogłyby powodować skumulowane oddziaływania (nie stwierdzono w szczególności zbliżeń czy istnienia infrastruktury telefonii komórkowej). Inne skrzyżowania z wodociągami, siecią melioracyjną czy ciekami, drogami ekspresowymi nie powodują skumulowanych oddziaływań. Podobnie jest w przypadku zbliżeń czy skrzyżowań z istniejącą infrastrukturą elektroenergetyczną niższych napięć, co wynika z parametrów elektrycznych sieci elektroenergetycznej oraz pomijalnych wartości promieniowania elektromagnetycznego i hałasu (ulotu) w warunkach eksploatacji linii średniego i niskiego napięcia.

Organ wskazał także, że po analizie dokumentacji oraz propozycji działań minimalizujących, stwierdzono, iż zarówno w trakcie realizacji jak i eksploatacji przedsięwzięcie nie będzie znacząco negatywnie oddziaływać na środowisko przyrodnicze, a w szczególności na cele i przedmioty ochrony obszarów specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 Doliny [...] i [...] oraz Dolina [...]. W odniesieniu do obszarów chronionego krajobrazu przez której przebiega, tj. [...] Obszar Chronionego Krajobrazu - w południowo- zachodnim krańcu obszaru, na odcinku 1,3 km, Obszar Chronionego Krajobrazu Pojezierza [...] - głównie w środkowej części obszaru na łącznej długości 14,8 km oraz Obszar Chronionego Krajobrazu Doliny Środkowej [...] - głównie w południowej części obszaru, na łącznym odcinku 6,2 km. Na terenie ww. obszarów chronionego krajobrazu na mocy odrębnych przepisów, obowiązuje tam zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, jednakże z uwagi na fakt, iż budowa przesyłowej linii elektroenergetycznej stanowi inwestycję celu publicznego, w rozumieniu art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2014 r. poz. 518 ze zm.), zachodzą przesłanki do zastosowania odstępstw od ww. zakazu. W celu zminimalizowania negatywnego wpływu inwestycji na ww. obszary, w miejscach gdzie projektowana linia przebiega przez kompleksy leśne zastosowane zostały słupy nadleśne, pozwalające na ograniczenie wycinki do niezbędnego minimum (pod posadowienie słupa i doprowadzenie ewentualnej drogi dojazdowej do placu budowy).

W decyzji wskazano również, że w sąsiedztwie analizowanej linii występują naturalne złoża piaszczysto – żwirowe, odnotowano także występowanie kruszywa naturalnego grubego, bursztynu i torfu. W rejonie przebiegu linii nie występują natomiast złoża surowców energetycznych (tj. węgiel kamienny, węgiel brunatny, ropa naftowa), złoża surowców chemicznych (tj. sól, siarka, fosforyty) oraz złoża surowców metalicznych (tj. żelazo, cynk, cyna, złoto, miedź, nikiel). Ze względu na zakres prac budowlanych związanych z posadowieniem słupów nie przewiduje się wpływu inwestycji na kształtowanie się warunków geologicznych w rejonie planowanego przedsięwzięcia. Eksploatacja linii elektroenergetycznej również nie wpłynie na istniejące warunki geologiczne.

Zgodnie z danymi uzyskanymi z Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w [...] Delegatura w [...] oraz Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w [...] , na terenie objętym planowaną budową linii elektroenergetycznej 400 kV (w pasie technologicznym 70 m), w wariancie preferowanym nie występują obiekty zabytkowe, natomiast zinwentaryzowano następujące stanowiska archeologiczne. Wskazano zatem warunki, po których spełnieniu będzie możliwa realizacja przedmiotowej inwestycji.

Ze względu na oddalenie przedmiotowej inwestycji od granic państw sąsiednich oraz zasięg oddziaływania przedsięwzięcia, instalacja nie będzie wymagała przeprowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko.

Od decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. odwołanie skutecznie złożyli: K. W., B. T., J. T., S. K., J. K., T. P., A. P., K. P., B. A., W. B., K. P., M. M. oraz A. M., zarzucając organowi pierwszej instancji:

1. naruszenie art. 80 ust. 2 ustawyooś, poprzez wydanie zaskarżonej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach bez potwierdzenia zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego dla gminy Czarnia;

2. naruszenie art. 74 ust. 1 pkt 1 w związku art. 66 ust. 1 pkt 5b ustawy ooś, a także art. 50 § 1 ustawy kpa, poprzez wydanie zaskarżonej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach bez odebrania dodatkowych wyjaśnień od wnioskodawcy, pomimo sygnalizowania przez uczestników postępowania potrzeby uzupełnienia złożonego raportu o oddziaływaniu na środowisko, szczególnie w zakresie najkorzystniejszego wariantu w kontekście ochrony środowiska, którym zdaniem odwołujących jest realizacja inwestycji w śladzie istniejącej linii elektroenergetycznej 220 kV;

3. brak wskazania w treści raportu najkorzystniejszego dla środowiska wariantu przebiegu trasy linii elektroenergetycznej [...], tj. wariantu przebiegającego w śladzie istniejącej linii 220 kV, również na terenie gminy [...];

4. brak uwzględnienia racjonalnych przesłanek wynikających z raportu a świadczących o zasadności realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia w śladzie istniejącej linii elektroenergetycznej 220 kV;

5. uznanie nieprawdziwych twierdzeń prezentowanych przez inwestora dotyczących braku technicznych możliwości przeprowadzenia linii 400 kV w śladzie istniejącej linii 220 kV, ze względu na konieczność długotrwałych przerw w dostawach prądu;

6. brak uwzględnienia okoliczności, według której uchwała Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] października 2014 r. w sprawie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], została częściowo uchylona na podstawie rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2014 r., co powoduje, iż w gminie [...] nadal obowiązuje częściowo uchwała w sprawie uchwalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2000 r.;

7. brak uwzględnienia okoliczności, według której uchwała Nr [...] 2014 Rady Gminy [...] z dnia [...] listopada 2014 r.w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla dwutorowej linii elektroenergetycznej NN 400 kV [...] na terenie Gminy [...], została częściowo uchylona na podstawie rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody [...] z dnia 1 grudnia 2014 r., co powoduje, iż w gminie [...] nadal obowiązuje częściowo uchwała nr [...]w sprawie w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r.;

8. naruszenie art. 74 ust. 1 pkt 1 ustawy ooś w związku z art. 66 ust. 1 pkt 14 ustawy ooś, a także w związku z art. 50 § 1 ustawy kpa, poprzez wydanie zaskarżonej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na podstawie niepełnego raportu o oddziaływaniu na środowisko. W powyższym względzie, skarżący podmiot wskazuje na brak prawidłowego przedstawienia analizowanych zagadnień w formie kartograficznej, tj. w skali odpowiadającej przedmiotowi i szczegółowości analizowanych kwestii. Adwokat P. S. podnosi przy tym, że inwestor posłużył się nieaktualnymi mapami dla terenu objętego raportem o oddziaływaniu na środowisko w gminie [...], co w jego ocenie świadczy o przedstawieniu nieaktualnego stanu prawnego nieruchomości znajdujących się w rozpatrywanym obszarze.;

9. naruszenie art. 81 ustawyooś, poprzez bezzasadne zaniechanie wskazania w kwestionowanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach najbardziej korzystnego dla środowiska wariantu, innego niż wskazany przez wnioskodawcę, tj. polegającego na przeprowadzeniu planowanej inwestycji w śladzie istniejącej linii 220 kV również na terenie gminy [...];

10. naruszenie art. 80 ustawykpa, poprzez dokonanie przez organ pierwszej instancji całkowicie dowolnej oceny materiału dowodowego;

11. brak udzielenia odpowiedzi przez Regionalnego Dyrektora ochrony Środowiska w [...] na wniosek o zweryfikowanie prawidłowości opisu trasy przebiegu wariantów na stronie 44 raportu o oddziaływaniu na środowisko.

Decyzją z dnia [...] października 2016 r., Nr [...] Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego orzekł o uchyleniu decyzji RDOŚ w części i w tej części orzekł o zmianie decyzji RDOŚ, a w pozostałej części utrzymał decyzję organu I instancji w mocy.

Uzasadniając decyzję organ wyjaśnił, że uchylenie punktuII.23. (co prawda decyzja organu II instancji posługuje się numerację 11.23, jednak mając na uwadze numerację zawartą w decyzji organu I instancji oraz treść poszczególnych punktów tej decyzji i decyzji odwoławczej, Sąd posługiwać się będzie numeracją wskazaną w niniejszym akapicie) decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wynikało z przeprowadzenia przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska dodatkowego postępowania wyjaśniającego, mającego na celu uszczegółowienie lokalizacji terenów wyłączonych z możliwości umiejscowienia na nich zapleczy budowy, parkingów i baz materiałowych na potrzeby realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. W zmienionym punkcie II.23., uszczegółowiono iż ograniczenia dotyczące prowadzenia prac ziemnych odnoszą się zarówno do realizacji linii 400 kV, jak również do rozbiórki istniejącej linii 220 kV. Usunięto przy tym wskazanie, aby prace ziemne w miejscach bytowania i migracji płazów prowadzić pod nadzorem herpetologa"w okresie ich zwiększonej aktywności", gdyż użyte przez organ pierwszej instancji pojęcie nie zostało dostatecznie wyjaśnione w decyzji organu I instancji. W nowo sformułowanym obowiązku, wyrażonym w pkt II.23. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uszczegółowiono ponadto parametry płotków tymczasowych oraz wskazano na konieczność przenoszenia płazów wyłącznie pod nadzorem herpetologa, zapewniając przy tym maksymalną ochronę korytarzy migracyjnych batrachofauny, które mogłyby zostać przerwane na skutek realizacji tymczasowych dróg technicznych oraz ich wygrodzenia.

W wyniku postępowania odwoławczego uchyleniu uległ również punkt II.24. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, dotyczący warunków określających sposób prowadzenia prac związanych z demontażem istniejącej linii elektroenergetycznej 220 kV. Nowe brzmienie ww. obowiązku nakazuje, aby w ramach prowadzonego przy demontażu przedmiotowej inwestycji nadzoru przyrodniczego zatrudnić specjalistów z zakresu ornitologii i herpetologii. Nadto w punkcie II.24. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ nałożył przy wybranych słupach ograniczenia co do terminu prowadzenia prac demontażowych (od 1 kwietnia do 30 czerwca), z uwagi na zidentyfikowane strefy kulika wielkiego. Ponadto Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska w pkt II.24. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wskazał na konieczność wstrzymania prac przy demontażu części słupów w gminie [...] na czas lęgów zinwentaryzowanej tam kraski (od 1 maja do 31 sierpnia)..

Zasadniczą podstawę uchylenia i nadania nowego brzmienia warunkowi wyrażonemu w pkt III.3. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, stanowi uszczegółowienie i doprecyzowanie sposobu montażu stosowanych znaczników.

GDOŚ wskazał też, że ponieważ przedmiotowa inwestycja zlokalizowana jest na terenie szczególnie wartościowym pod względem ornitologicznym, tj. w granicach obszaru Natura 2000 Dolina [...] oraz Dolina [...], a ponadto w korytarzu pomiędzy dwoma największymi obszarami specjalnej ochrony ptaków w województwie [...], tj. Puszczą [...] oraz Puszczą [...], konieczne jest wprowadzenie obowiązku prowadzenia monitoringu poinwestycyjnego. (pkt IV.4. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach). Nowe brzmienie ww. obowiązku wskazuje na konieczność przeprowadzenia badań w ciągu minimum trzech 12-miesięcznych okresów, co pozwoli na wyeliminowanie czynników niezależnych od inwestycji, a co za tym idzie, zweryfikowanie oszacowanych na etapie raportu o oddziaływaniu na środowisko oddziaływań.

GDOŚ odniósł się także do argumentacji podniesionej w odwołaniu i wskazał:

- zgodnie z § 20 ust. 1 uchwały nr [...]Rady Gminy [...] z dnia [...] marca 2015 rw sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla dwutorowej linii elektroenergetycznej NN 400 kV [...] i na terenie Gminy [...],akt ten wszedł w życie po 14 dniach od daty jego ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa [...]. Ogłoszenie informacji o ww. uchwale nastąpiło w dniu [...] kwietnia 2015 r., zatem omawiany akt prawa miejscowego wszedł w życie i zaczął obowiązywać w dniu [...] kwietnia 2015 r. Kwestionowana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach została wydana przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] w dniu [...] kwietnia 2015 r. Wobec powyższego w dniu wydawania kwestionowanej decyzji w gminie [...] nie obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, co czyni stawiany zarzut bezzasadnym. Ponadto lokalizacja przedmiotowej inwestycji jest zgodna z postanowieniami uchwały nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] marca 2015 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla dwutorowej linii elektroenergetycznej NN 400 kV [...] na terenie Gminy [...] ;

- zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy ooś, raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowiska powinien zawierać opis: wariantu proponowanego przez wnioskodawcę, wariantu racjonalnego alternatywnego oraz wariantu najkorzystniejszego dla środowiska, wraz z uzasadnieniem ich wyboru. Zdaniem organu dyspozycja ww. przepisu wyraźnie wskazuje, iż w dokumentacji stanowiącej podstawę do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wystarczające jest przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko względem wariantu proponowanego przez wnioskodawcę oraz wariantu racjonalnego alternatywnego, ze wskazaniem, który z nich oceniany jest jako najkorzystniejszy dla środowiska. Nadto GDOŚ wyjaśnił, że proponowany przez adwokata P. S. wariant polegający na budowie przedmiotowego przedsięwzięcia w śladzie istniejącej linii elektroenergetycznej 220 kV nie stanowił przedmiotu rozważań w ramach omawianego postępowania zmierzającego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

- według dyspozycji art. 81 ooś, jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany przez wnioskodawcę, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, za zgodą wnioskodawcy, wskazuje w decyzji wariant dopuszczony do realizacji lub, w razie braku zgody wnioskodawcy, odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia. Zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawyooś, raport o oddziaływaniu na środowisko powinien zawierać prezentację wariantów realizacji przedsięwzięcia. Artykuł 81 ust. 1 ww. ustawy przyznaje organowi prowadzącemu postępowanie w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach możliwość wyboru, za zgodą wnioskodawcy, innego wariantu realizacji przedsięwzięcia niż ten zaproponowany we wniosku.

- odnosząc się do zarzutu braku podania przez inwestora wiarygodnych przyczyn w zakresie odstąpienia od realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia w śladzie istniejącej linii elektroenergetycznej 220 kV, wyjaśniam, że kwestia ta pozostaje bez wpływu na toczące się postępowanie. Postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko zostało przeprowadzone przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] w zakresie przedmiotowym określonym we wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Przesłanki, którymi kierował się inwestor odstępując od realizacji przedsięwzięcia w rozważanym wcześniej kształcie, nie wywołują skutków prawnych wobec niniejszego postępowania.

- kwestie dotyczące sposobu oraz prawidłowości uchwalania dokumentów planistycznych, tj. studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania gminy oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie należą do kompetencji regionalnego dyrektora ochrony środowiska. Obowiązkiem ww. organu jest jedynie weryfikacja zapisów aktów prawa miejscowego w ramach prowadzonego postępowania, zgodnie bowiem z dyspozycją art. 80 ust. 2 ustawy ooś, organ właściwy wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Jak słusznie wyjaśnił Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] na stronie 14 kwestionowanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w przedmiotowej sprawie wnioskodawca przy piśmie z dnia 13 lutego 2015 r. przekazał do organu pierwszej instancji ostateczną uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla dwutorowej linii elektroenergetycznej NN 400 kV [...] na terenie gminy [...], który w części dotyczącej lokalizacji planowanej linii 400 kV został utrzymany przez Wojewodę [...] w ramach rozstrzygnięcia nadzorczego. Z treści rozstrzygnięć nadzorczych ww. organu dotyczących uchwały w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...] oraz uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] wynika, iż uchyleniu podlegały warunki odnoszące się do możliwości realizacji zabudowy na terenach bezpośrednio zagrożonych powodzią, co stanowiło naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego. Wojewoda [...] stwierdził nieważność ww. uchwały z dnia 7 listopada 2014 r. w części dotyczącej ustaleń: § 8 ust. 5 uchwały - określającego tereny przestrzeni publicznej; § 11 ust. 1 pkt 4 uchwały - określającego minimalną szerokość nowo wydzielanych działek budowlanych; § 11 ust. 1 pkt 6 lit. d uchwały - w stosunku do minimalnego udziału powierzchni biologicznie czynnej; § 11 ust. 3 uchwały - w stosunku do oznaczenia terenów rolniczych; § 11 ust. 3 pkt 5 uchwały - w odniesieniu do ustaleń dotyczących wskaźników i gabarytów budynków; § 11 ust. 4 pkt 6 lit. a uchwały - dotyczącego zakazu zabudowy terenu obiektami budowlanymi. Stwierdzenie nieważności ww. postanowień uchwały z dnia 7 listopada 2014 r. nie wpłynęło zatem na warunki lokalizacyjne przedmiotowego przedsięwzięcia, dzięki czemu zgodność z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego została zachowana.

- informacje dotyczące aktualnego, w dniu wszczęcia przedmiotowego postępowania, stanu prawnego nieruchomości w zakresie nr działek ewidencyjnych oraz granic działek, znajdujących się w zasięgu oddziaływania planowanego zamierzenia inwestycyjnego, zostały przedstawione na kopiach map ewidencyjnych, wydanych oraz poświadczonych przez właściwy organ, tj. Starostę Powiatu, stanowiących załącznik do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ponadto stan prawny ww. nieruchomości został przedstawiony w załączonych wypisach z rejestru gruntów.

- jak wynika z materiału wyjaśniającego, przedłożonego przez inwestora przy piśmie z dnia 17 lipca 2016 r., wycofanie przebiegu przedmiotowej linii 400 kV z centrum gminy [...], przyniosło skutek w postaci zniwelowania bezpośredniej kolizji z gatunkiem kraski zidentyfikowanym na tym terenie. Jest to najlepszy przykład pogodzenia wpływu środowiska społecznego z przebiegiem trasy linii 400 kV relacji [...], bez naruszenia uwarunkowań środowiskowych w rozumieniu przyrodniczym. Ponadto organ wskazał, iż w przypadku zidentyfikowania w trakcie realizacji przedsięwzięcia stanowisk kraski na terenie gm. [...], tj. w miejscu lokalizacji słupów 288, 287, 286, 285, 284 oraz 283, 282 i 281, zgodnie ze wskazaniami zawartymi w sentencji decyzji organu odwoławczego, w okresie 01 maja do 31 sierpnia nie będą prowadzone prace demontażowe na tym terenie. W załączeniu do pisma z dnia 13 lipca 2016 r. inwestor przedstawił mapę oraz opinię eksperta w zakresie ornitologii (zał. 8Mapa z zakresem wyłączenia słupów istniejącej linii 220 kV, zał. 9 Opinia o wadach i zaletach alternatywnych tras przebiegu dwutorowej linii 400 kV z punktu widzenia ochrony kurpiowskiej populacji kraski), które jednoznacznie wskazują na wyjaśnienie podnoszonych przez skarżący podmiot kwestii. W ocenie organu, stosowanie działań wyprzedzających oraz ścisła współpraca budowy z nadzorem środowiskowym w związku z realizacją linii 400 kV i demontażem istniejącej linii 220 kV relacji [...] zapobiegną wystąpieniu negatywnych oddziaływań na ten gatunek ornitofauny.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wywiódł adwokat P. S. działający w imieniu K. W.. W skardze zarzucił naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy w postaci naruszenia art. 81 ust. 1 i ust. 2 ustawy oośpolegające na tym, że organ administracyjny wydający zaskarżoną decyzję, nie dokonał w sposób rzetelny oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a co za tym idzie, nie odmówił zgody na realizację przedsięwzięcia, pomimo że zgodnie z zarzutami i argumentami podnoszonymi przez skarżącą w toku postępowania, w szczególności w złożonym odwołaniu, istniał wariant inny, niż proponowany przez wnioskodawcę, w którym zasadna była realizacja przedsięwzięcia, który to wariant nigdy nie został przez organ wydający zaskarżoną decyzję wskazany wnioskodawcy, a nadto przedsięwzięcie, którego dotyczy zaskarżona decyzja negatywnie, w sposób istotny oddziaływać będzie na obszary Natura 2000 Dolina [...] i [...] oraz Dolina [...] .

Mając na uwadze tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej a także o zasądzenie na rzecz skarżącej od Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu pełnomocnik wskazał, że organ odwoławczy dokonał nieprawidłowej wykładni art. 81 ust. 1 ustawy ooś, który prowadzi do uznania, że nawet jeżeli wnioskodawca celowo i w sposób oczywisty przedstawił warianty alternatywne, które rażąco godzą w ochronę środowiska, a istnieje wariant dla środowiska najkorzystniejszy, o którym jednak organ nie został powiadomiony przez wnioskodawcę, ale przez innego uczestnika postępowania, organ wydający decyzję może wziąć pod uwagę tylko warianty przedstawione przez wnioskodawcę ide facto zmuszony jest do pominięcia badania wariantu wskazanego przez innego uczestnika, nawet jeśli oczywistym jest, że jest to wariant dla środowiska najkorzystniejszy. Nadto zaznaczył, że nie jest wystarczające przedstawienie w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jedynie wariantu wnioskodawcy oraz wariantu polegającego na tym, że przedsięwzięcie nie będzie podejmowane. Wariant polegający na niepodejmowaniu przedsięwzięcia nie może być uznany za racjonalny wariant alternatywny wobec wariantu wnioskodawcy. Tymczasem przedstawiony raport dotyczący dwutorowej linii 400 kV [...] obok wariantu preferowanego wyjściowego nie zawiera innego racjonalnego wariantu, a jedynie wariant "alternatywny wyjściowy", który ze względu na swe właściwości uznany być musi za wariant, który został stworzony jedynie na potrzeby raportu, aby został on odrzucony po porównaniu go z jedynym możliwym do akceptacji wariantem oznaczonym jako "preferowany". Wskazał, że na etapie projektowania dwutorowej linii 400 kV [...] przez bardzo długi czas za najbardziej korzystny, w szczególności ze względu na ochronę środowiska był uznawany wariant w dużej mierze zbieżny z obecnym wariantem preferowanym, który jednak na odcinku okolic [...], w szczególności gminy Lelis przebiegał w śladzie istniejącej linii 220 kV. Za tym przebiegiem linii wypowiadał się nie tylko inwestor, ale również niezależne instytucje, które wydawały opinie na rzecz inwestora., co zostało szczegółowo wskazane w treści odwołania od decyzji organu I. instancji.

Podniósł również, że w niniejszej sprawie, podstawę odmowy zgody na realizację przedsięwzięcia stanowi niezależnie art. 81 ust. 2 ustawy ooś, ponieważ przedsięwzięcie, którego dotyczy zaskarżona decyzja negatywnie oddziaływać będzie na obszary Natura 2000 Dolina [...] i [...] oraz Dolina [...]. Ustalenia Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, iż przeprowadzenie przedsięwzięcia polegającego na budowie dwutorowej linii 400 kv na terenach stanowiących obszary Natura 2000 ma charakter nieistotny dla ochrony tych obszarów i nie wpływa na nie znacząco jest całkowicie sprzeczne z doświadczeniem życiowym i wiedza ogólną. Tym bardziej, że zarówno organ I., jaki i II. instancji w żaden sposób nie uzasadniły w wydanych decyzjach, dlaczego uznały, ze wpływ przedsięwzięcia na obszary Natura 2000 jest nieistotny, pomimo że na ww. obszarach mają trwać intensywne prace budowlane i powstać mają konstrukcje w znaczny sposób wpływające na krajobraz oraz stanowiące sztuczne bariery dla migracji ginących gatunków płazów i ptaków.

Skargę w swoim imieniu wniosła również K. W. wskazując następujące okoliczności, które dodatkowo zostały rozwinięte na rozprawie w dniu 6 lipca 2018 r.:

- postępowanie poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji było prowadzone przez zbyt długi okres;

- pomimo braku decyzji ostatecznej, realizacja przedsięwzięcia została rozpoczęta;

- organy ignorowały fakt, że wszczęte zostały odrębne postępowania w sprawie wycinki lasu oraz ochrony ptaka kraski

- zaskarżona decyzja narusza spec-ustawę przesyłową z 2015 roku, gdyż przedmiot zaskarżonej decyzji jest niezgodny z treścią pkt 4 załącznika do ww. ustawy. W załączniku bowiem jest mowa o linii jednotorowej 400 kV a w decyzji jest mowa o dwutorowej linii 2 x400 kV [...] z pracą jednego toru 220 kV;

- dla linii 400 kV pas technologiczny wynosi 70 metrów, natomiast dla linii 2x400 kV pas technologiczny musi być inny skoro dla linii 400 kV linek jest 12 a dla linii 2x400 kV linek jest 18. Według skarżącej inny przedmiot planowej inwestycji może również powodować inny zakres oddziaływania na środowisko;

- zaskarżona decyzja jest niezgodna z planem Rady Gminy [...] uchwalonym w dniu 28 sierpnia 2003 r, bowiem zmienia przebieg planowej linii o około 5 km.

- w zaskarżonej decyzji nie zostało uwzględnione, że w pobliżu inwestycji znajduje się ujęcie wody i nie została uwzględniona strefa ochronna co narusza art. 59 Prawa wodnego.

W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu.

Przed przystąpieniem do merytorycznej kontroli skargi Sąd wyjaśnia, że złożony przez skarżącą po zamknięciu rozprawy wniosek o wyłączenie składu sędziowskiego nie stanowił przeszkody do merytorycznego rozpoznania sprawy, albowiem po pierwsze został złożony już po zamknięciu rozprawy, a ponadto przed ogłoszeniem wyroku wniosek o wyłączenie sędziów został rozpoznany i żaden z sędziów składu orzekającego nie został wyłączony od merytorycznego rozpoznania sprawy.

Przechodząc do merytorycznych kwestii, Sąd w pierwszym rzędzie wskazuje, że uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jedn. tekst Dz. U z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: "p.p.s.a"., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem.

Skargę należało oddalić, albowiem zaskarżona decyzja Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] października 2016 r. nr [...] ani poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają przepisów prawa, w sposób upoważniający Sąd do ich wyeliminowania z obrotu prawnego.

Przypomnieć bowiem należy, że uwzględnienie przez wojewódzki sąd administracyjny skargi na orzeczenie organu administracji jest dopuszczalne tylko w razie stwierdzenia w toku kontroli tego orzeczenia naruszeń prawa wymienionych w art.145 § 1 p.p.s.a.

W świetle przywołanego przepisu sąd administracyjny:

1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Naruszeń, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania w niniejszej sprawie środków o których mowa powyżej, Sąd nie stwierdził.

Kontrola legalności zaskarżonej do Sądu decyzji Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji prowadzi do następujących wniosków.

Przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego było ustalenie na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 1 i nast. ustawy z dnia (zwanej dalej "ooś, "ustawą środowiskową" lub "ustawą ocenową"), środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia, polegającego na budowie dla przedsięwzięcia polegającego na budowie dwutorowej linii 400 kV [...] (z czasową pracą jednego toru na napięciu 220 kV w relacji [...]), na odcinku od miasta [...] (w km 0+000 - wyjście ze Stacji Elektroenergetycznej [...]), przez gminy: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] do gminy [...] (w km 98+914) oraz od miasta [...] (w km 120+085), przez gminę [...] do gminy [...] (w km 136 - podejście do Stacji Elektroenergetycznej [...]), według wariantu preferowanego.

W ocenie organów obu instancji, orzekających w sprawie wniosek inwestora o ustalenie żądanych środowiskowych należało rozpatrzeć pozytywnie, aczkolwiek organ odwoławczy dostrzegł konieczność częściowego zreformowania decyzji RDOŚ.

Przypomnieć w tym miejscu należy, że tryb i zasady wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach regulują przepisy Działu V Rozdział 3 (art. 71 – 87) ustawy środowiskowej. Planowane przez inwestora przedsięwzięcie spełnia kryteria przedsięwzięcia zawsze mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, przewidzianego w § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Dla realizacji tego rodzaju przedsięwzięcia wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 71 ust. 2 pkt 1 ustawy ocenowej). Z kolei w myśl art. 59 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy realizacja przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko wymaga obligatoryjnie przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

W świetle art. 3 ust. 1 pkt 8 przedmiotowej ustawy przez ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko należy rozumieć postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmujące w szczególności: a) weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, b) uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień, c) zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu. W ocenie Sądu wszystkie ww. elementy zostały w niniejszej sprawie przeprowadzone.

Postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko służy ocenie na wstępnym etapie wszystkich potencjalnych zagrożeń dla środowiska oraz podjęciu próby wypracowania rozwiązań eliminujących lub maksymalnie minimalizujących negatywne oddziaływania na środowisko, które następnie powinny być wykorzystane na dalszych etapach postępowania administracyjnego. Stosownie do powyższego, zgodnie z art. 62 ust. 1 ustawy, w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia: 1) bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na: a) środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, b) dobra materialne, c) zabytki, d) wzajemne oddziaływanie między elementami, o których mowa w lit. a-c, e) dostępność do złóż kopalin; 2) możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko; 3) wymagany zakres monitoringu.

Jednocześnie, w myśl art. 80 ust. 1 ustawy jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę: 1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1; 2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; 3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa; 4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone.

Przy tym w oparciu o przepisy ustawy ocenowej, można wysnuć wniosek (nie budzący zresztą wątpliwości w orzecznictwie), że ustawodawca określił precyzyjnie katalog okoliczności uzasadniających odmowę zgody na realizację przedsięwzięcia. Mianowicie organ może odmówić wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jedynie w razie:

1. niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony (art. 80 ust. 2 ooś.),

2. odmowy uzgodnienia warunków realizacji bądź wydania negatywnej opinii, przez organy o których mowa w art. 77 ust. 1 ooś.,

3. braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany, jeżeli z oceny oddziaływania na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w innym wariancie (art. 81 ust. 1 ooś.),

4. gdy z oceny oddziaływania na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, a za realizacją przedsięwzięcia nie przemawiają konieczne wymogi nadrzędnego interesu publicznego, w tym wymogi o charakterze społecznym lub gospodarczym i brak jest rozwiązań alternatywnych (art. 81 ust. 2 ooś.),

5. jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza (art. 81 ust. 3 u.i.o.ś.).

W razie, gdy żadna ze wskazanych powyżej okoliczności nie wystąpiła, organ właściwy w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody obowiązany jest wydać decyzję, w której określi środowiskowe uwarunkowania zgody dla realizacji wnioskowanej inwestycji. Uzasadnia to charakter decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, która jest jedynie etapem wstępnym dla postępowania w sprawie wydania decyzji zezwalającej na realizację inwestycji i nie upoważnia do rozpoczęcia jakichkolwiek robót budowlanych czy planowanej działalności. Decyzja ta sprowadza się natomiast do ustalenia, czy inwestycja w kształcie opisanym przez inwestora we wniosku zagraża środowisku oraz czy spełnia wymagania i parametry w zakresie ochrony środowiska.

W niniejszej sprawie, jak wskazały organy, których stanowisko w tym zakresie Sąd uznał za zasadne, okoliczności uzasadniające odmowę wydania decyzji, wymienione w punktach powyżej, nie wystąpiły.

Wbrew twierdzeniom podnoszonym przez skarżącą, nie można mówić o niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zarzuty w tym zakresie skierowane dotyczą okoliczności, że uchwała Nr [...]Rady Gminy [...] z dnia [...] listopada 2014 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla dwutorowej linii elektroenergetycznej NN 400 kV [...] na terenie Gminy [...] , została częściowo uchylona na podstawie rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2014 r.. Zdaniem skarżącej powyższe powoduje, iż w gminie [...] nadal obowiązuje częściowo uchwała nr VII/41/03 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. Z twierdzeniem tym jednak Sąd się nie zgadza, aprobując tym samym w pełni stanowisko przedstawione przez organy obydwu instancji orzekające w sprawie.

Wyjaśnić w tym zakresie należy, że z akt sprawy wynika, iż przy piśmie z dnia [...] lutego 2015 r., znak: [...], wnioskodawca przekazał do organu pierwszej instancji ostateczną uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla dwutorowej linii elektroenergetycznej NN 400 kV [...] na terenie gminy [...]. Plan ten w części dotyczącej lokalizacji planowanej linii 400 kV został utrzymany przez Wojewodę [...] w ramach rozstrzygnięcia nadzorczego. Z treści rozstrzygnięć nadzorczych ww. organu dotyczących uchwały w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...] oraz uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] wynika, iż uchyleniu podlegały warunki odnoszące się do możliwości realizacji zabudowy na terenach bezpośrednio zagrożonych powodzią. Wojewoda [...] stwierdził bowiem nieważność ww. uchwały z dnia 7 listopada 2014 r. w części dotyczącej ustaleń: § 8 ust. 5 uchwały – określającego tereny przestrzeni publicznej; § 11 ust. 1 pkt 4 uchwały – określającego minimalną szerokość nowo wydzielanych działek budowlanych; § 11 ust. 1 pkt 6 lit. d uchwały – w stosunku do minimalnego udziału powierzchni biologicznie czynnej; § 11 ust. 3 uchwały – w stosunku do oznaczenia terenów rolniczych; § 11 ust. 3 pkt 5 uchwały – w odniesieniu do ustaleń dotyczących wskaźników i gabarytów budynków; § 11 ust. 4 pkt 6 lit. a uchwały – dotyczącego zakazu zabudowy terenu obiektami budowlanymi. Stwierdzenie nieważności ww. postanowień uchwały z dnia 7 listopada 2014 r. nie wpłynęło zatem na warunki lokalizacyjne przedmiotowego przedsięwzięcia, dzięki czemu zgodność z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego została zachowana.

Rolą organów jest ocena zgodności z zapisami planu obowiązującego w dacie orzekania. Taka ocena została przeprowadzona a wynikające z niej wnioski, że lokalizacja przedsięwzięcia jest zgodna z ustaleniami planu, zasługują na aprobatę. Fakt, że plan został zaskarżony do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego oraz że wyrok tegoż sądu, będzie podlegał kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego, również nie stanowi przeszkody dla ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedmiotowego rozstrzygnięcia. Jak wskazał bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 17 kwietnia 2018 r., sygn. akt II OZ 358/18 którym uchylił postanowienie WSA z dnia 12 grudnia 2017 r. zawieszające postępowanie sądowe w niniejszej sprawie, dopiero prawomocne stwierdzenie nieważności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pozbawia go mocy obowiązującej. Zarówno w dacie wydania decyzji przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, jak i orzekania przez Sąd I instancji o zawieszeniu postępowania, obowiązywała uchwała Rady Gminy [...] z [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla dwutorowej linii elektroenergetycznej NN 400 kV [...] na terenie Gminy [...]. Brak więc było przeszkód, żeby ocenić legalność decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, której wydanie było uzależnione od zgodności projektowanego przedsięwzięcia z planem miejscowym, zgodnie z dyspozycją art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji (Dz. U z 2016 r., poz. 353). Dalej NSA natomiast wskazał, że zgodnie z art. 147 § 2 p.p.s.a., rozstrzygnięcia w sprawach indywidualnych, wydane na podstawie uchwały lub aktu, o których mowa w § 1, podlegają wzruszeniu w trybie określonym w postępowaniu administracyjnym albo w postępowaniu szczególnym. Oznacza to, że interes prawny skarżącej pozostaje zabezpieczony, ponieważ ewentualne późniejsze stwierdzenie nieważności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, może w określonych okolicznościach prawnych i faktycznych stanowić podstawę weryfikacji decyzji środowiskowej wydanej po stwierdzeniu zgodności przedsięwzięcia z tymże planem.

Z powyższego wynika, że słusznie organy uznały, iż skoro w dacie orzekania przepisy mpzp obowiązywał, to należało dokonać oceny zgodności lokalizacji inwestycji z tymi przepisami, co czyni niezasadnym zarzuty dotyczące niezgodności lokalizacji przedmiotowego przedsięwzięcia z zapisami uchwały Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] listopada 2014 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla dwutorowej linii elektroenergetycznej NN 400 kV [...] na terenie Gminy [...].

W niniejszej sprawie nie wystąpił również warunek odmowy uzgodnienia warunków realizacji bądź wydania negatywnej opinii, przez organy o których mowa w art. 77 ust. 1 ooś.. W aktach sprawy znajdują się wymagane przepisami prawa postanowienia uzgadniające bądź pozytywne opinie, a kwestia ta nie budzi również kontrowersji, nie była ona bowiem podnoszona przez stronę skarżącą.

W sprawie nie wystąpił również warunek braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany, jeżeli z oceny oddziaływania na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w innym wariancie. Organy orzekające w sprawie uznały bowiem, że w sprawie nie wystąpiła sytuacja opisywana w art. 81 ust. 1 ooś. Sąd z oceną tą się zgadza. Co prawda strona skarżąca podnosi, że taka sytuacja miała miejsce, jednak argumentacja przytoczona przez pełnomocnika skarżącej nie znalazła aprobaty Sądu orzekającej w sprawie.

Przypomnieć bowiem należy, że – jak wynika z całokształtu pism składanych przez skarżącą w toku postępowania administracyjnego poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji, jak i z treści skargi skierowanej do tutejszego Sądu oraz twierdzeń wysuwanych w trakcie rozprawy w dniu 6 lipca 2018 r. – zdaniem skarżącej wariantem bardziej korzystnym dla środowiska byłby wariant przebiegu planowanej inwestycji w śladzie dotychczas istniejącej linii 200 kV. Organy orzekające wyjaśniły powody, dla których wariant taki nie był wariantem bardziej korzystnym a kwestia ta podlegała dogłębnej analizie przeprowadzonej w raporcie oddziaływania na środowisko. Powtórzyć zatem za organami jedynie wypada, że linia 400 kV jest źródłem oddziaływania na środowisko w zakresie emisji pola elektromagnetycznego oraz hałasu i możliwe jest przekroczenie ich wartości granicznych, określonych w obowiązujących przepisach dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową w obszarze znajdującym się pod przewodami linii lub w pobliżu. Stąd przy jej projektowaniu wyznacza się pas technologiczny o szerokości 70 m (po 35 m w każdą stronę od osi linii w rzucie poziomym). Stanowi on obszar ograniczeń oraz uwarunkowań dotyczących zabudowy i zagospodarowania terenu ze względu na charakterystyczne dla tego typu inwestycji oddziaływania. Przeprowadzenie inwestycji w wersji określonej zaskarżoną decyzją, uzasadnione jest właśnie wymaganiami dla tego typu inwestycji, wynikającymi z konieczności ustanowienia pasa technologicznego o szerokości 70 m, konieczności zapewnienia nieprzerwanej pracy istniejącej linii 220 kV oraz faktem, że w pasie 70 m od istniejącej linii 220 kV w miejscowości [...], zlokalizowana jest zabudowa mieszkaniowa. Wybór wariantu wynikającego z zaskarżonej decyzji eliminuje powyższe ograniczenia. Z tych właśnie względów, organy uznały, że nie jest możliwe poprowadzenie linii 400 kV w śladzie istniejącej 220 kV w gminie [...], jak również na innych odcinkach przebiegu linii. Uniemożliwia to stwierdzone zbliżenie do zabudowy. Zasadne jest zatem stanowisko organów zarówno co do tego, że brak byłopodstaw do pokazania tego rozwiązania jako możliwego wariantu w raporcie, jak również co do tego, że konsekwencją stwierdzonych w ramach oceny oddziaływania na środowisko przeszkód dla prowadzenia linii 40kV w śladzie istniejącej linii 200 kV, był brak podstaw do zmiany wariantu proponowanego przez inwestora na wariant polegający na poprowadzeniu linii po śladzie istniejącej 220 kV. Tym samym nie było również podstaw do zastosowania art. 81 ust. 1 ustawy ooś. W konsekwencji zaś zarzut naruszenia powyższego przepisu polegającego na jego niezastosowaniu, nie mógł zostać uwzględniony.

Nie wystąpiła również sytuacja opisana w art. 80 ust. 4 ooś, tj. konieczności odmowy wydania decyzji środowiskowej w sytuacji, gdy z oceny oddziaływania na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, a za realizacją przedsięwzięcia nie przemawiają konieczne wymogi nadrzędnego interesu publicznego, w tym wymogi o charakterze społecznym lub gospodarczym i brak jest rozwiązań alternatywnych.

Jak wynika z akt sprawy, a w szczególności z raportu oddziaływania na środowisko, planowana inwestycja – jakkolwiek będzie oddziaływać na obszary Natura 2000 – jednak nie będzie to oddziaływanie znaczące, a nadto decyzja środowiskowa przewiduje rozwiązania mające złagodzić odczuwalność tego oddziaływania. Twierdzenia przeciwne, podnoszone w skardze w tym zakresie, nie są poparte jakimikolwiek argumentami merytorycznymi, przez co Sąd uznał je za gołosłowne. Zauważyć bowiem należy, że kwestia oddziaływania przedsięwzięcia na obszary Natura 2000 była szeroko analizowana raporcie na stronach 238 - 253, gdzie – na str. 248 i następnych – w konkluzjach stwierdzono, iż przedmiotowa inwestycja nie będzie miała znaczącego wpływu na obszary Natura 2000, zaś podjęcie działań zapobiegawczych i minimalizujących opisanych wskazanych w tabelach w tej części raportu oraz w części raportu dotyczącej uwarunkowań realizacji, eksploatacji i likwidacji przedsięwzięcia (cz. 11.1 stron 273 – 284 raportu), stanowić będzie dodatkowe zabezpieczenie obszarów Natura 2000. Strona skarżąca poza sformułowaniem zarzutów w zakresie negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, nie przedstawiła jakiegokolwiek dowodu uzasadniającego ich trafność, czy kwestionującego ustalenia wynikające z raportu. Z powyższych przyczyn zarzut naruszenia art. 81 ust. 2 ooś, Sąd uznał za bezzasadny.

Wyżej przedstawione rozważania wykazały, że w sprawie nie zaistniały przewidziane przez ustawodawcę przesłanki uzasadniające odmowę wydania decyzji środowiskowej. Tym samym zatem, uwzględniając charakter decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia, która to jest decyzją związaną, co oznacza, że właściwy organ jest zobowiązany do wydania takiej decyzji, w każdym przypadku, gdy zwróci się o to w sposób prawem przewidziany strona, za wyjątkiem przypadków enumeratywnie wymienionych w przepisach prawnych, stanowiących podstawę wydania decyzji negatywnej, odmawiającej określenia środowiskowych uwarunkowań, brak było podstaw do odmowy wydania decyzji, o którą ubiegał się wnioskodawca.

Analizując dalej zaskarżoną decyzję przypomnieć należy, że zasadniczym dowodem w postępowaniu o wydanie decyzji środowiskowej jest raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

W art. 66 ust. 1 ustawy środowiskowej normodawca wskazał, jakie niezbędne elementy powinien zawierać raport. Zwrócić jednak należy uwagę, że znaczną część problemów, związanych z charakterem prawnym raportu oraz jego znaczeniem dla prawidłowego przeprowadzenia postępowania w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w drodze wykładni rozwiązywało orzecznictwo sądowe.

W orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko stanowi kluczowy dowód w sprawach dotyczących ustalenia środowiskowych uwarunkowań danego przedsięwzięcia. W konsekwencji, organy administracji mają obowiązek ocenić na podstawie art. 80 k.p.a. wartość dowodową raportu. Ewentualny brak dostatecznego odniesienia się do istotnych kwestii oznacza, że raport w tym zakresie może zostać uznany za niespełniający wymogów ustawowych (por.: wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2015 r., sygn. akt II OSK 2213/13, wyrok NSA z dnia 26 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 2032/13, dostępny www.nsa.gov.pl, określanej dalej jako CBOSA).

Przy tym w orzecznictwie ugruntowany został pogląd, że zastrzeżenia wobec przedłożonego raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, aby nie były uznane za gołosłowne powinny zostać poparte na przykład ekspertyzą, która w sposób udokumentowany wskazuje wady raportu. Podważenie ustaleń raportu, co do zasady, mogłoby nastąpić jedynie poprzez przedstawienie równie kompletnej analizy uwarunkowań przyrodniczych (tzw. kontrraportu), sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autorzy raportu, której wnioski pozostawałyby w rażącej sprzeczności do tych zawartych w raporcie przedłożonym przez inwestora (por. ww. wyrok NSA z dnia 26 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 2032/13, CBOSA).

W tym miejscu należy podkreślić, że skarżąca z tej możliwości nie skorzystała. Tym samym, formułując w toku postępowania zastrzeżenia dotyczące przebiegu wariantu wybranego do realizacji, nie posiłkowała się dokumentem, który mógłby stanowić merytoryczną przeciwwagę (odwoływać się do wiedzy specjalistycznej) dla raportu. Nie budzi natomiast wątpliwości, że wnioski raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko sporządzonego przez osoby legitymujące się odpowiednią wiedzą, nie mogą być zwalczane jedynie za pomocą samej negacji, niepopartej żadnymi konkretnymi argumentami, gdyż taki sposób argumentowania pozbawia spór charakteru jurydycznego (por. wyrok NSA z dnia 28 lipca 2016 r., sygn. akt II OSK 1077/15, publ. LEX).

W orzecznictwie zaznacza się ponadto, co miało wpływ na uzasadniany wyrok WSA w Warszawie, że choć raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko podlega ocenie organu prowadzącego postępowanie w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, to ocena ta z pewnych koniecznych względów musi być ograniczona, gdyż organ nie dysponuje odpowiednią specjalistyczną wiedzą, aby móc w pełni ocenić wszystkie jego aspekty (por.: wyrok NSA z dnia 26 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 2032/13, CBOSA).

Wedle utrwalonego w orzecznictwie poglądów sąd kontroluje ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organy administracji, lecz sam nie może go ustalać, tym bardziej kiedy wymaga to wiedzy specjalistycznej. Sąd nie może samodzielnie dokonywać oceny merytorycznej raportu, gdyż wymaga to wiadomości specjalnych z poszczególnych gałęzi nauki. Ocena sądu odnośnie do raportu dotyczyć może tylko tego, czy raport jest kompletny i spójny, czyli spełnia ustawowe wymagania co do jego zawartości, w rozumieniu dyspozycji art. 66 ustawy środowiskowej (por. wyrok NSA z dnia 3 kwietnia 2012 r., sygn. II OSK 85/12, CBOSA). Również i z tej przyczyny zastrzeżenia składane do raportu nie mogą być gołosłowne, tylko powinny być poparte np. kontrraportem lub ekspertyzą, która w sposób udokumentowany wskaże na wady raportu. Przy czym powinno to nastąpić w postępowaniu administracyjnym, a nie dopiero w postępowaniu sądowym (por. wyrok NSA z dnia 28 lipca 2016 r., sygn. akt IIOSK 2661/14, publ. LEX).

W rozpoznanej sprawie raport został sporządzony, a organy ustalające środowiskowe uwarunkowania zgody uwzględniły ustalenia z niego wynikające. W konsekwencji Sąd uznał, że rozstrzygnięcie zarówno organu odwoławczego, jak i organu I instancji oraz ich uzasadnienia w pełni odpowiadają zarówno przepisom ustawy, jak przepisom k.p.a.

W ocenie Sądu w sprawie wykazano w sposób nie budzący zastrzeżeń, że zakres przeprowadzonej analizy w trakcie sporządzania raportu jest logicznie skorelowany z zakresem planowanego przedsięwzięcia, a przyjęte kryteria doboru wariantu jego realizacji są oparte na przekonujących, przejrzystych i akceptowalnych zasadach.

Materiał dowodowy w niniejszej sprawie jest kompletny, prawidłowy, merytorycznie uzasadniony i logiczny, zawiera wszystkie elementy i dane, których zgromadzenie było warunkiem na poczynienie właściwych ocen w zakresie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Wszystkie treści zawarte w raporcie o środowiskowych uwarunkowaniach oraz w jego uzupełnieniach, zostały sformułowane w sposób profesjonalny i z uwzględnieniem wymogów specjalistycznej wiedzy, a skarżący – jak wyżej była mowa – nie przedstawili konkurencyjnego opracowania. Raport o oddziaływaniu na środowisko sporządzony został przez zespół specjalistów posiadających zarówno stosowne wykształcenie, jak i doświadczenie w przygotowywaniu opracowań raportów o oddziaływaniu na środowisko.

W ocenie Sądu nie zasługują nadto na uwzględnienie ani zarzuty podniesione w skardze przez adwokata P. S. ani zarzuty sformułowane przez skarżącą osobiście na piśmie i na rozprawie w dniu 6 lipca 2018 r. (wpisane do protokołu). Wynika z nich, że organy dopuściły się naruszenia art. 81 ust. 1 i ust. 2 ooś, polegającego na tym, że organ administracyjny wydający zaskarżoną decyzję, nie dokonał w sposób rzetelny oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a co za tym idzie, nie odmówił zgody na realizacje przedsięwzięcia, pomimo że na etapie projektowania dwutorowej linii 400 kV [...] istniał inny wariant przebiegu inwestycji przez bardzo długi czas uznawany za najbardziej korzystny.

Odnosząc się do tek sformułowanego zarzutu, wskazać w pierwszym rzędzie należy, że jak wyżej była mowa, wariant przebiegu inwestycji w śladzie, czy też w pobliżu istniejącej linii 200 kV, był uznawany za możliwy do realizacji w innym postępowaniu, które zostało umorzone, na skutek cofnięcia wniosku. Po drugie zaś, w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją wariant taki był analizowany i wyniki tej analizy doprowadziły do wniosku, że choć częściowo mógłby być bardziej korzystny, to jednak z uwagi na jego przebieg wśród istniejącej zabudowy, jego realizacja nie jest możliwa. Sąd zauważa, że ze sporządzonego raportu wynika, że wariant przyjęty do realizacji, określony jako wariant wyjściowy preferowany jest wariantem najbardziej korzystnym. Str. 10-14 dokumentu "Streszczenie raportu w niespecjalistycznym języku" wyjaśnia w sposób nie budzący zastrzeżeń Sądu przyczyny uznania tego warianty za mniej korzystny. W szczególności czytamy na str. 10, 11 i 14, iż z uwagi na specyfikę takiego jak planowane przedsięwzięcie, wyróżniono komponenty, na które przedsięwzięcie może mieć wpływ i dokonano porównania wpływu przedsięwzięcia na owe komponenty. Tak wykonane porównanie wykazało, że wariantem korzystniejszym ze względu na przyrodę byłby wariant alternatywny wyjściowy. Natomiast dla obu wariantów rozpatrywanych w Raporcie stwierdzono brak istotnych różnic w zakresie wpływu na gospodarkę wodno – ściekową i odpadową, oddziaływania pól elektromagnetycznych czy hałasu, zastosowanej technologii i techniki budowy, eksploatacji i likwidacji. Zatem wpływ na przebieg przedsięwzięcia ma uzyskanie w toku procedury szerszej akceptacji społecznej dla wariantu preferowanego oraz – już wynikający z wskazanych powyżej okoliczności dotyczących bezpieczeństwa – fakt przebiegu wariantu w większym oddaleniu od terenów zabudowanych (str. 12 streszczenia Raportu w języku niespecjalistycznym). Powyższe, jak Sąd zaznaczył wyżej, wyjaśnia przyczyny uznania wariantu zatwierdzonego zaskarżoną decyzją, za najbardziej korzystny dla środowiska.

Przypomnieć również należy, że stosownie do brzmienia ww. przepisu (art. 81 ust. 1 ooś) jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany przez wnioskodawcę, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, za zgodą wnioskodawcy, wskazuje w decyzji wariant dopuszczony do realizacji lub, w razie braku zgody wnioskodawcy, odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia. Skoro, jak wyżej wskazano, sytuacja tu opisana nie zaistniała w rozpoznanej sprawie, brak zatem było podstaw do zastosowania przez organ tego przepisu. Tym samym nie można zasadnie podnosić że organy dopuściły się jego naruszenia poprzez jego niezastowowanie.

Również za niezasadny Sądu uznał zarzut naruszenia art. 81 ust. 2 ww. ustawy, poprzez wydanie decyzji pozytywnej w sytuacji gdy przedsięwzięcie, którego dotyczy zaskarżona decyzja negatywnie oddziaływać będzie na obszary Natura 2000 [...] i [...] oraz Dolina [...]. W tym miejscu wskazać należy, że ustalenia Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, iż przeprowadzenie przedsięwzięcia polegającego na budowie dwutorowej linii 400 kv na terenach stanowiących obszary Natura 2000 ma charakter nieistotny dla ochrony tych obszarów i nie wpływa na nie znacząco, nie jest – wbrew twierdzeniom skargi – całkowicie sprzeczne z doświadczeniem życiowym i wiedza ogólną. Zdaniem Sądu Organy uzasadniły możliwości realizacji planowanego przedsięwzięcia, uznając że zastosowanie instrumentów ochrony środowiska przewidzianych w decyzjach zminimalizuje wpływ przedsięwzięcia na obszary Natura 2000, a poparte to jest wnioskami i analizami przeprowadzonymi w raporcie.

Przypomnieć należy, że – jak wskazuje autor Raportu, a co znalazło odzwierciedlenie w decyzji organu I instancji – rozpatrując skalę i zasięg oddziaływania wariantów na świat roślinny i zwierzęcy oraz na obszary chronione stwierdzono, że ze względu na większe bogactwo gatunkowe oraz przebieg wariantu preferowanego wyjściowego przez obszary chronione na dłuższym odcinku (w tym przez Obszar Natura 2000 [...] i [...]), wariantem bardziej korzystnym dla środowiska przyrodniczego jest wariant alternatywny. Jednak za wyborem wariantu zaproponowanego przez wnioskodawcę przemawia fakt, że trasa linii w wariancie preferowanym w większym stopniu przebiega w zbliżeniu do istniejącej linii 220 kV, a zatem środowisko przyrodnicze dostosowało się już do obecności sztucznych i "obcych" elementów, jakim jest linia elektroenergetyczna. Wytyczenie trasy alternatywnej spowoduje zaburzenie krajobrazu na znacznie dłuższym odcinku, na którym do tej pory nie istniała żadna linia elektroenergetyczna i konieczność dostosowywania się przyrody do obecności nowego elementu. Ponadto w przypadku wyboru wariantu alternatywnego zniszczone musiałoby zostać cenne stanowisko kraski. (tak decyzja I instancji za str. 88 raportu). Nadto raport wyjaśnia jakie są skutki nie podejmowania przedsięwzięcia: str. 15 języka niespecjalistycznego: wynika stąd w ocenie Sądu, że wariant polegający na niepodejmowaniu przedsięwzięcia nie tylko nie jest lepszy dla środowiska ale i dla ludzi. Tym samym uznać należy, że wybrany został wariant najbardziej korzystny a w konsekwencji nie można mówić o naruszeniu art. 81 ust. 2 ooś.

W tym miejscu jeszcze raz Sąd zauważa, że zastrzeżenia wobec przedłożonego raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, aby nie były uznane za gołosłowne powinny zostać poparte na przykład ekspertyzą, która w sposób udokumentowany wskazuje wady raportu. Podważenie ustaleń raportu, co do zasady, mogłoby nastąpić jedynie poprzez przedstawienie równie kompletnej analizy uwarunkowań przyrodniczych (tzw. kontrraportu), sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autorzy raportu, której wnioski pozostawałyby w rażącej sprzeczności do tych zawartych w raporcie przedłożonym przez inwestora. Skarżąca z tej możliwości nie skorzystała, mimo to formułowała zastrzeżenia (patrz: sporządzona przez skarżącą skarga oraz protokół z rozprawy), dotyczące nie uwzględnienia ochrony ptaka: kraski, jednak nie posiłkowała się dokumentem, który mógłby stanowić merytoryczną przeciwwagę (odwoływać się do wiedzy specjalistycznej) dla raportu w tym zakresie. Jest to o tyle istotne, że twierdzenia jakoby kwestia ochrony kraski nie była przedmiotem badań w toku postepowania dot. oceny oddziaływania na środowisko pozostają w sprzeczności ze znajdującym się w aktach raportem (str. 212), gdzie stwierdzono że w przypadku wariantu preferowanego nie stwierdza się kolizji inwestycji w zakresie likwidacji siedlisk kraski. Podobnie rzecz się ma jeśli chodzi o zarzut ignorowania innych postępowań w sprawie wycinki lasu. Z przeprowadzonego raportu wynika, że kwestie wycinki lasów i ochrony siedlisk były badane na etapie oceny oddziaływania na środowisko (rozdział. 6.2, str. 230-237 raportu). Zatem twierdzenia skarżącej w tym zakresie, nie poparte żadnym specjalistycznym opracowanie, uznać należy za gołosłowne, a w konsekwencji za bezpodstawne.

Nie znajduje również uzasadnienia, wyrażony w skardze sporządzonej przez adwokata, aczkolwiek nie sformułowany wprost, zarzut naruszenia art. 66 ust.1 pkt 5 ustawy środowiskowej, który stanowi o zawartości raportu w kwestii przedstawionych w nim wariantów. Otóż ustawa środowiskowa wymaga przedstawienia w raporcie trzech wariantów inwestycji: preferowanego, alternatywnego racjonalnego i najkorzystniejszego do środowiska. Sporządzony na potrzeby niniejszej sprawy raport przedstawia dwa warianty: racjonalny preferowany i racjonalny alternatywny. Nie wpływa to jednak zdaniem Sądu na ocenę, że postępowanie poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji było prawidłowe. Analiza złożonego w tej sprawie raportu (oraz jego uzupełnienia) prowadzi do wniosku, że warianty zostały w nim przedstawione i opisane w sposób spełniający warunki normatywne. Inwestor wskazał wariant preferowany i racjonalny wariant alternatywny, opisując różnice między nimi oraz odnosząc się do ich wpływu na poszczególne elementy środowiska, a także dokonując ich oceny w kontekście tego, który stanowi wariant korzystniejszy. Inwestor odrębnie wyjaśnił i opisał, z jakiego powodu proponowany przez niego wariant jest najkorzystniejszy dla środowiska. Jakkolwiek przepis art. 66 ust. 1 pkt 5 ooś wprowadza obowiązek przedstawienia wariantu najbardziej korzystnego dla środowiska, to jednak bezrefleksyjne wymaganie pod inwestora przedstawienia takiego warianty, prowadziłoby do sytuacji, w której w każdym przypadku inwestor musiałby przedstawiać wariant korzystniejszy dla środowiska niż wariant przez niego planowany. Nie można jednak wykluczyć sytuacji, w której to właśnie wariant proponowany przez inwestora jest jednocześnie najkorzystniejszy dla środowiska, a zatem spełnia zasadniczy cel dyrektywy. W takim przypadku jedynym bardziej korzystnym rozwiązaniem byłoby niepodejmowanie przedsięwzięcia, a wariant polegający na niepodejmowaniu danego przedsięwzięcia nie jest w ogóle przewidziany przez ustawodawcę jako wariant alternatywny w rozumieniu art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy środowiskowej.

Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Z dokumentu stanowiącego "Streszczenie w języku niespecjalistycznym" (teczka 9/28 akt adm., pkt. 3.2, str. 13 i n. oraz 3.3., str.15 i n.) wynikają przyczyny wyboru wariantu preferowanego jako wariantu podlegającego realizacji oraz powody, dla których nierealizowanie inwestycji wcale w dalszej perspektywie nie będzie oznaczać ani większych korzyści dla mieszańców ani zmniejszenia oddziaływania na środowisko. I tak przypomnieć należy, że planowana linia elektorenergetyczna będzie nowym elementem sieci przesyłowej, który między innymi zwiększy bezpieczeństwo pracy i możliwości przesyłowe Krajowego Systemu Elektroenergetycznego (KSE), zastąpi dwie eksploatowane kilkadziesiąt lat istniejące linie 220 kV. Wyjaśniono w tym dokumencie, że potrzeba przebudowy KSE w północno-wschodniej części Polski jest niezbędna dla zapewnienia bezpieczeństwa dostaw energii dla wymienionych tu województw oraz dla funkcjonowania przygotowywanego połączenia systemów elektroenergetycznych Polski i Litwy. Stąd niezrealizowanie przedsięwzięcia będzie stanowić zagrożenie dla pracy KSE i bezpieczeństwa energetycznego kraju, zaś upływ czasu i zużywanie konstrukcji technicznych istniejącej linii, będzie w konsekwencji stanowić zagrożenie dla zwierząt i ludzi. Powyższe w ocenie Sądu jednoznacznie wyjaśnia dla jakich przyczyn wariant polegający na realizacji przedsięwzięcia w kształcie przyjętym przez inwestora stanowi wariant najbardziej korzystny dla środowiska. Jedynym wariantem, który pozostawiałby teren w niemienionej formie i sposobie użytkowania, byłby wariant polegający na niepodejmowaniu inwestycji, co jednak wykluczają jako bardziej korzystny dla środowiska, argumenty przedstawione powyżej.

Z przyczyn wyżej wskazanych na uwzględnienie nie zasługiwały zarzuty błędnej wykładni, a także błędnego zastosowania art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy środowiskowej, sformułowane w skardze.

Nie zasługują również na uwzględnienie inne zarzuty sformułowane przez skarżącą. Wskazać bowiem trzeba, że zarzuty dotyczące przewlekłości postępowania i trwania budowy pomimo braku decyzji ostatecznej, jakkolwiek uzasadnione, nie wpływają jednak na ocenę prawidłowości zaskarżonej decyzji ani decyzji ją poprzedzającej. Wspomniany zarzut dotyczący przewlekłości postępowania wskazuje bowiem na błędy w postępowaniu organów, jednak nie może on przesądzić o uznaniu, że decyzja (nawet wydana po zbyt długo trwającym się postępowaniu) jest wadliwa. W takim natomiast przypadku, tj. w razie stwierdzenia że organy działają w sposób przewlekły, stronie (w ówczesnym stanie prawnym) służyły środki prowadzące do bądź zmobilizowania organ do szybszego procedowania, bądź wymierzające mu karę za niedotrzymanie terminów rozpatrzenia sprawy przewidzianych w k.p.a., i to przy ich zastosowaniu skarżąca mogła zwalczać zaistniałą przewlekłość postępowania.

Jeśli zaś chodzi o wskazywanie na rozpoczęcie prac, to również nie wpływa to na ocenę czy decyzja środowiskowa jest wydana wadliwie czy też nie. Można jedynie wskazać, że inwestor w razie rozpoczęcia prac bez wymaganych zezwoleń, naraża się na ewentualne konsekwencje prawne, które jednak nie rzutują na możliwość oceny prawidłowości wydania decyzji środowiskowej.

Skarżąca podniosła również zarzut naruszenia art. 59 prawa wodnego. Odnosząc się do tego zarzutu należy w pierwszym rzędzie zauważyć, że z dniem 1 stycznia 2018 r. weszła w życia ustawa Prawo wodne z dnia 20 lipca 2017 r. Jak jednak wynika z rozwinięcia zarzutu, skarżąca wskazuje na naruszenie art. 59 poprzednio obowiązującej ustawy, który co warto odnotować miał zastosowanie w dniu wydania zaskarżonej decyzji. W myśl tego przepisu (w brzmieniu wynikającym z ustawy z dnia 18 lipca 2001 r.) obszary ochronne zbiorników wód śródlądowych, zwane dalej "obszarami ochronnymi", stanowią obszary, na których obowiązują zakazy, nakazy oraz ograniczenia w zakresie użytkowania gruntów lub korzystania z wody w celu ochrony zasobów tych wód przed degradacją (art. 59 ust. 1). Na obszarach ochronnych można zabronić wznoszenia obiektów budowlanych oraz wykonywania robót lub innych czynności, które mogą spowodować trwałe zanieczyszczenie gruntów lub wód, a w szczególności lokalizowania inwestycji zaliczonych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. (art. 59 ust. 2). Aby w ogóle rozważać ten zarzut, konieczne byłoby wykazanie, że inwestycja ma przebiegać przez obszar ochronny w rozumieniu tego przepisu (ustawa z 2001 r.), czego skarżąca nie uczyniła, a Sąd z urzędu tego nie dostrzegł. Nadto gdyby nawet przyjąć że taki obszar w przebiegu inwestycji objętej zaskarżoną decyzją istnieje – to przepis ten nie ustanawia bezwzględnego zakazu realizowania inwestycji zaliczonych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, ale stanowi że w strefie ochronnej można zabronić lokalizowania inwestycji znacząco oddziałującej na środowisko. W warunkach rozpoznanej sprawy okoliczności takich (tj. istnienia zakazu realizacji inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko) nie wykazano, tym samym brak podstaw do uznania zarzutu naruszenia art. 59 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne za uzasadniony.

Kolejny zarzut dotyczy naruszenia specustawy przesyłowej z 2015 r., poprzez niezgodne z treścią pkt 4 załącznika do ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (j.t. Dz. U z 2016 r., poz. 1812 ze zm.) określenie przedmiotu decyzji. Zdaniem skarżącej w załączniku bowiem jest mowa o linii jednotorowej 400 kV a w decyzji jest mowa o dwutorowej linii 2 x400 kV [...] z pracą jednego toru 220.

W ocenie Sądu zarzut ten nie jest zasadny. W załączniku do specustawy zawierającym wykaz strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych w pkt 4 wskazuje się budowę linii 400 kV [...]. Takiej właśnie inwestycji dotyczy zaskarżona decyzja. Fakt natomiast technicznych warunków jej realizacji (dwu czy jednotorowa) to już kwestie, których wykaz przedsięwzięć objętych tą ustawą nie wskazuje. W ocenie Sądu oczywistym jest, że ustawa nie może zawierać tak szczegółowych unormowań jak warunki techniczne realizacji sieci, czy jej dokładny przebieg, gdyż wszelkie dyktowane warunkami realizacji inwestycji odstępstwa musiałyby podlegać procedurze ustawodawczej. Z oczywistych względów zatem unormowania ustawowe charakteryzują się swoistymi uogólnieniami, pojęcia zawarte w ustawie są definiowane na pewnym poziomie abstrakcyjności. I tak jest właśnie w przypadku wskazania rodzaju inwestycji – jakim w myśl ustawy jest budowa linii 400kV [...], a nie jej dokładnego przebiegu czy jej parametrów technicznych.

Kolejny zarzut dotyczy prawidłowości wyznaczenia pasa technologicznego. Zdaniem skarżącej, dla linii 400 kV pas technologiczny wynosi 70 metrów, natomiast dla linii 2 x 400 kV pas technologiczny musi być inny. Skoro – wywodzi skarżąca – dla linii 400 kV linek jest 12 a dla linii 2 x 400 kV linek jest 18. Według skarżącej inny przedmiot planowej inwestycji może również powodować inny zakres oddziaływania na środowisko. Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu wskazać należy na pewną nieścisłość. Otóż skarżąca posługuje się określeniem "2 x 400 kV", nie precyzując go bliżej, podczas gdy zaskarżona decyzja jak i decyzja ją poprzedzająca posługują się sformułowaniem: "dwutorowa linia 400 kV". Sąd przyjął zatem, że skarżąca posługując się określeniem "2 x 400 kV", odnosi się właśnie do faktu, że projektowana do realizacji jest dwutorowa sieć o napięciu 400 kV. Wskazać zatem należy, że kwestia pasa technologicznego została zawarta w raporcie, gdzie na stronie 19 wskazano, że dla całej linii 400 kV przyjęto pas technologiczny o szerokości 70 m, po 35 m od osi linii, co znalazło również odzwierciedlenie w decyzji organu I instancji (pkt. II.1 tej decyzji). Skarżąca i w tym zakresie nie przedstawia jakichkolwiek opracowań sporządzonych przez podmioty wyróżniające się wiedzą specjalistyczną w omawianym zakresie, a jedynie kwestionuje ustalenia organów w oparciu o własne przekonanie. Stąd brak jest podstaw prawnych dla uwzględnienia zarzutów skarżącej w tym zakresie.

Ostatni zarzut formułowany przez skarżącą, to fakt, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z planem Rady Gminy [...] uchwalonym w dniu 28 sierpnia 2003 r, bowiem zmienia przebieg planowej linii o około 5 km. Zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Kwestia mpzp została już powyżej omówiona. W tym miejscu Sąd jedynie dodaje, że plan z 2003 r, nie obowiązuje. Na etapie wydania decyzji obowiązywał plan z 7 listopada 2014 r. zaś do czasu wyeliminowania go przez Sąd nadal obowiązuje ten właśnie plan. Dodatkowo, z urzędu Sądowi wiadomo, że wyrokiem z 1 grudnia 2015 oddalono skargę na plan i do dnia wydania niniejszego wyroku NSA nie rozpoznał sprawy.

Konkludując Sąd uznał, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa. Sąd podkreśla raz jeszcze, że zaskarżona decyzja nie przesądza realizacji przedmiotowej inwestycji, lecz jedynie ją przygotowuje, a sprzeciw społeczeństwa lub części stron postępowania, wobec planowanej inwestycji nie może stanowić wyłącznej przesłanki odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań, rozwiązań technicznych.

Nadto w ocenie Sądu wdrożenie systemu środków, których celem będzie zweryfikowanie przedsięwzięcia zarówno na etapie realizacji, jak i eksploatacji zmierza właśnie do zredukowania i ewentualnie wyeliminowania negatywnego oddziaływania inwestycji na środowisko. Ma również na celu należyte zabezpieczenie nie tylko interesu skarżących, ale mieszkańców okolicznych miejscowości i wsi.

Sąd, mając na uwadze powyższe rozważania, doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca nie naruszają przepisów prawa materialnego. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przez organy przepisów postępowania. Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151 p.p.s.a.