Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 730/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-04-19 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Utrzymano w mocy postanowienie -art. 260 §1 ustawy PoPPSA
Powołane przepisy: article: art.260 par.1 i 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od zarządzenia Starszego Referendarza sądowego z dnia 15 marca 2018 r. sygn. III SA/Wa 730/17 w sprawie ze skargi Z. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2016 r. Nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne postanawia: utrzymać w mocy zarządzenie referendarza sądowego


UZASADNIENIE

Skarżąca – Z. G., w odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 100 zł, wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowego zwolnienia od tej opłaty (ponad 50 zł).

Na podstawie zarządzenia z 19 stycznia 2018 r. wezwano skarżącą

do złożenia w sądzie podpisanego i wypełnionego wniosku o przyznanie prawa na urzędowym formularzu PPF, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Ponadto wezwano skarżącą do nadesłania dokumentów dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej.

Wezwanie doręczono w dniu 8 lutego 2018 r., (zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru).

Zakreślony w wezwaniu termin upływał więc w dniu 15 lutego 2018 r., zaś skarżąca nie złożyła wniosku na urzędowym formularzu.

Dlatego, referendarz sądowy zaskarżonym zarządzeniem z 15 marca 2018 r. III SA/Wa 730/17, na podstawie art. 257 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), pozostawił wniosek Skarżącej – bez rozpoznania.

Skarżąca, w sprzeciwie złożonym w terminie (tj. 10 kwietnia 2018 r.) wskazała, że prosiła Sąd o wyznaczenie rozprawy, zwolnienie od kosztów sądowych powyżej 50 zł i wskazanie w jakim terminie musi uzbierać całą wymaganą kwotę. Powołała się na ciężką sytuację materialną, niezgodność wezwania i rozstrzygnięcia z ustawą o ochronie danych osobowych oraz "dyrektywami Unii Europejskiej".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie.

Treść art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017r. poz. 1369; dalej: "p.p.s.a.") wskazuje, że rozpoznając sprzeciw od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka, jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§ 3). Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane w zakresie w zakresie częściowym (np. w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych) - gdy strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Co do zasady przyznawane jest osobom charakteryzującym się ubóstwem (przykładowo do takich osób zaliczyć można osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione zostały całkowicie środków do życia).

Sąd wskazuje, że niezachowanie określonego w art. 252 § 2 p.p.s.a. wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu jest brakiem formalnym, o jakim mowa w art. 49 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 257 p.p.s.a., który podlega usunięciu przez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu, bez względu na to, czy wniosek złożyła osoba fizyczna, czy osoba prawna lub inna jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej. Skarżąca odebrała wezwanie o złożenie wypełnionego formularza PPF 8 lutego 2018 r. (zpo, k 42 akt sądowych), jednakże do dnia wydania zaskarżonego postanowienia referendarza sądowego, tj. do 15 marca 2018 r., nie złożyła tego formularza. Braku tego nie uzupełniła nawet składając sprzeciw.

Zarazem Skarżąca nie wykazała w treści sprzeciwu, zaś Sąd z urzędu nie dostrzega, sprzeczności wezwania referendarza sądowego i jego rozstrzygnięcia z porządkiem prawnym tak Polski, jak Unii Europejskiej.

Ustawodawca w treści art. 257 p.p.s.a. nie pozostawia Sądowi wyboru: wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.

Te względy zadecydowały, że Sąd, na podstawie art. 260 § 1 i 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.