Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 606/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2023-01-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 240 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2021 poz 1540
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Wiśniewska Sędziowie: Sędzia WSA Tomasz Wójcik Asesor WSA Joanna Ziołek (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi D. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia 31 sierpnia 2022 r. nr SKO-4231/134/2022 w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2020 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Więcborka z dnia 16 marca 2022 r. nr SF.3123.11.02.2021, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy na rzecz D. O. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, 3. zwraca D. O. ze Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy kwotę 50 (pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu nadpłaconego wpisu sądowego od skargi.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. Burmistrz W. ustalił dla D. O. (dalej: Skarżąca, Strona), W. O. oraz J. T. (dalej łącznie ze Skarżącą: Podatnicy) wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego za 2020 r., który obejmował: grunty rolne o łącznej powierzchni 3,0539 ha (2,3306 ha przeliczeniowych) - opodatkowane podatkiem rolnym w wysokości 274,00 zł, budynki mieszkalne (uwzględniając różne kondygnacje) o łącznej powierzchni użytkowej 126,40 m2 - opodatkowane podatkiem od nieruchomości w wysokości 99,00 zł, budynki rolnicze o łącznej powierzchni użytkowej 148 m2 - zwolnione z opodatkowania podatkiem od nieruchomości, nieużytki o łącznej powierzchni 3.859 m 2 - zwolnione z opodatkowania podatkiem od nieruchomości, lasy o łącznej powierzchni 0,8052 ha - opodatkowane podatkiem leśnym w wysokości 34,00 zł. Łączne zobowiązanie pieniężne ustalono na kwotę 407,00 zł. Wydana decyzja dotyczyła nieruchomości, wobec których D. O., W. O. oraz J. T. są współwłaścicielami, tj.: działki nr [...], obręb [...], położonej w R. K. o powierzchni 7.669 m 2, działki nr [...], obręb [...], położonej w P. o powierzchni 17.457 m 2, działki nr [...], obręb [...], położonej w R. K. powierzchni 17.324 m 2. Organ wskazał, że klasyfikację działek oraz rozmieszczenie poszczególnych użytków w ich ramach potwierdzają wypis oraz wyrys z rejestru gruntów znajdujące się w aktach sprawy. Przy czym, w informacji na podatek od nieruchomości złożonej dnia [...] czerwca 2018r., Podatnicy wskazali, że działki będące w ich współwłasności nie są zajęte na działalność gospodarczą.

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2021 r. Burmistrz W. wznowił postępowanie podatkowe w przedmiocie ww. wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2020 wskazując, że w sprawie zachodzi przesłanka określona w art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. 1540 ze zm., dalej "O.p."), czyli z uwagi na wystąpienie nowej okoliczności faktycznej, która nie była znana w dniu wydania decyzji ostatecznej z dnia [...] stycznia 2021 r. W niniejszej sprawie jako taką okoliczność uznano uzyskanie informacji o faktycznej powierzchni gruntów zajętych na działalność gospodarczą, innej niż ta wykazana przez Podatników w złożonej informacji na podatek od nieruchomości. Organ wyjaśnił przy tym, że na działce sąsiadującej z nieruchomościami stanowiącymi przedmiot współwłasności Podatników - D. O. prowadzi działalność gospodarczą polegającą na wydobyciu kopaliny ze złoża kruszywa naturalnego. Zdaniem organu I instancji istniało prawdopodobieństwo, że działalność Skarżącej rozciąga się również na działki stanowiące współwłasność Skarżącej i W. O. oraz J. T..

W konsekwencji przeprowadzonego postępowania wznowieniowego, decyzją z dnia [...] marca 2022 r. Burmistrz W. uchylił pierwotną decyzję i ustalił Skarżącej, W. O. i J. T. wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2020 na kwotę 6.228,00 zł, w tym dla podatku rolnego w kwocie 237,00 zł, dla podatku leśnego w kwocie 34,00 zł oraz dla podatku od nieruchomości w wysokości 5.957,00 zł.

W odwołaniu Skarżąca, W. O. oraz J. T. zarzucili naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 207 § 2 w zw. z art. 245 § 1 pkt 1, art. 207 § 2 w zw. z art. 21 § 1 pkt 2, art. 210 § 1 pkt 4 i 6, art. 243 § 1 w zw. z art. 240 § 1 pkt 5, art. 190 § 2 w zw. z art. 123 § 1, art. 180 § 1 w zw. z art. 190 § 2, art. 187 § 1 w zw. z art. 122 i art. 240 § 4, art. 191 i 198 oraz art. 122 w zw. z art. 210 §4, art. 191 i 197 oraz art. 122 w zw. z art. 210 § 4, art. 122 i 187 oraz art. 191 i art. 197 § 1 w zw. z art. 180 § 1 O.p., a także naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 21 § 1 pkt 2 O.p., w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 2 ust. 1 pkt 1 i ust. 2, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 1 oraz art. 6 ust. 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 1170 ze zm., dalej: "u.p.o.l."). Strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ w pierwszej kolejności wskazał, że Skarżąca, która jest mamą W. O. i J. T. prowadzi od [...] marca 2018 r. na terenie nieruchomości sąsiadującej ze spornymi działkami działalność gospodarczą pod nazwą "Wydobycie i sprzedaż żwiru. D. O. Runowo 70", w zakresie wydobywania żwiru i piasku oraz wydobywania gliny i kaolinu. Przy czym, w celu ustalenia co dokładnie składa się na wykonywanie przez D. O. działalności gospodarczej, organ podatkowy pierwszej instancji odwołując się do pojęcia działalności gospodarczej zdefiniowanego w art. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. — Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2018 r., poz. 646) podkreślił, że działalnością gospodarczą jest zorganizowana działalność zarobkowa, wykonywana we własnym imieniu i w sposób ciągły. Organ wskazał, że pojęcie działalności gospodarczej w tym przypadku to przede wszystkim czynności polegające na wydobyciu kruszywa odbywającego się w danym momencie w określonym miejscu i czynności te obejmują całość działań, które umożliwiają prowadzenie takiej działalności. Natomiast, w przedmiotowej sprawie, na spornej części gruntów tymi czynnościami są m.in. transport i gromadzenie urobku oraz odpadów powstających w związku z działalnością prowadzoną formalnie przez D. O.. Organ uznał, że wyniki oględzin (potwierdzone przygotowaną dokumentacją fotograficzną) przeprowadzonych w trakcie postępowania nadzwyczajnego prowadzą do wniosku, iż rzeczywisty teren, na którym wykonywane są wskazane czynności składające się na prowadzenie działalności gospodarczej wykracza poza działkę nr [...] należącą do D. O. i obejmuje on również części działek będących we współwłasności.

Organ podał, że w niniejszej sprawie wznowienie postępowania podatkowego nastąpiło z urzędu w związku z wyjściem na jaw nowych istotnych okoliczności istniejących w dniu wydania decyzji pierwotnej, o których to organ nie wiedział. Kolegium wskazało, że organ podatkowy nie był w posiadaniu informacji, że działki będące przedmiotem współwłasności Podatników są w części odpowiadającej 7.233 m2 faktycznie zajęte na działalność gospodarczą prowadzoną przez jednego ze współwłaścicieli - D. O., w związku z odbywającą się na sąsiadującej działce działalnością gospodarczą w zakresie wydobywania kopaliny ze złoża kruszywa naturalnego "P.".

Mając na uwadze uzupełniony przez organ I instancji materiał dowodowy, w tym włączone postanowieniem z dnia [...] lutego 2022 r. do akt sprawy dokumenty, a także opinię biegłego geodety w osobie G. H. K. wskazało, że w sprawie istotne są ustalenia wynikające z koncesji wydanej przez Wojewodę B. z dnia [...] listopada 1993 r. nr [...] na wydobycie kopaliny ze złoża kruszywa naturalnego "P." sygn. [...]. Koncesję przeniesiono na Podatnika - D. O., zgodnie z decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. Organ podał, że wskazana w koncesji powierzchnia gruntów nią objętych (tj. 50.599 m2) obejmuje działkę nr [...] bezpośrednio sąsiadującą z działkami będącymi we współwłasności Podatników. Dodatkowo, organ wskazał, że potwierdzeniem okoliczności prowadzenia działalności gospodarczej na całej działce nr [...] są również zdjęcia wykonane podczas oględzin nieruchomości.

Organ dodał, że w toku postępowania został przeprowadzony również dowód z następujących dokumentów:

- z wyrysu (odrys) z mapy ewidencyjnej sporządzonego w dniu [...] maja 1993 r., stanowiącego załącznik do Koncesji nr [...] z dnia [...] listopada 1993 r.,

- decyzji Marszałka Województwa [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r.,

- mapy terenu i obszaru górniczego P. I/A stanowiącej załącznik do decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r.,

Z ww. dokumentów wynika, że obszar objęty koncesją na dzień jej udzielenia, to obszar górniczy i teren górniczy "P. I/A", na terenie działek o numerze [...], [...] o łącznej powierzchni złoża, obszaru górniczego i terenu górniczego 52.133,00 m2, a aktualne granice terenu górniczego, obszaru górniczego, złoża w kat. Cl kruszywa naturalnego P., to cała powierzchnia działki nr [...]. Organ dodał, że koncesja przeniesiona na Skarżącą upoważnia ją do eksploatacji złoża w granicach całej działki o nr [...], a termin ważności koncesji został przedłużony do dnia [...] grudnia 2029 r. Podkreślił także, że na całej ww. działce występuje złoże kruszywa naturalnego, przy czym cała powierzchnia działki stanowi teren górniczy i obszar górniczy objęty koncesją.

W prowadzonym postępowaniu nadzwyczajnym organ uznał, iż na przylegających do działki nr [...] - objętej koncesją - gruntach oznaczonych jako grunty orne - w 2020 r. miało miejsce faktyczne wykonywanie działalności gospodarczej przez jednego ze współwłaścicieli, które wykroczyło poza działkę nr [...]. Organ pierwszej instancji stwierdził przy tym, że pojęcie działalności gospodarczej w tym przypadku to - przede wszystkim - czynności polegające na wydobyciu kruszywa odbywającego się w danym momencie w określonym miejscu oraz że obejmują one także całość działań, które umożliwiają prowadzenie takiej działalności, jako transport i gromadzenie urobku oraz odpadów powstających w związku z działalnością prowadzoną formalnie przez D. O..

Organ stwierdził na podstawie przeprowadzonych oględzin (potwierdzonych dokumentacją fotograficzną), że rzeczywisty teren, na którym wykonywane są wskazane czynności składające się na prowadzenie działalności gospodarczej wykracza poza działkę nr [...] należącą do D. O. i obejmuje on również części działek. Organ podał przy tym, że w odniesieniu do działki nr [...] zdjęcia - wykonane w trakcie oględzin: nr [...] oraz w odniesieniu do działki nr [...] - zdjęcia nr 124, 125, 140 oraz 146-148 dowodzą, że: grunt pokryty jest piaskiem (urobek wydobywany przez D. O. w ramach wykonywanej działalności gospodarczej) pokrytym koleinami oraz śladami wykonanymi przez ciężkie maszyny (m.in. koparki), co jednoznacznie pokazuje, że regularnie przemieszczają się one po tym terenie. Jednocześnie ze zdjęć: nr [...] - w odniesieniu do działki nr [...] oraz ze zdjęć: nr 124, 125, 140, 146, 147 - w odniesieniu do działki nr [...] wynika, że w terenie uwidocznione są sztuczne wzniesienia, które bądź stanowią miejsce gromadzenia urobku, bądź odpadów (np. wierzchniej warstwy gleby, resztek roślinnych oraz kamieni), jakie powstały w rezultacie prowadzonej przez D. O. działalności gospodarczej i ze względu na znaczną ich ilość muszą być składowane.

Organ uznał, że cześć z tych wzniesień - widocznych na zdjęciach nr 2, 7, 9, 12, 15, 19, 25, jest już porośnięta roślinnością, co nie stanowi naturalnego ukształtowania terenu, a rezultat działalności gospodarczej prowadzonej przez D. O. — tj. odpad poprodukcyjny składowany w części działek.

Na podstawie przeprowadzonych oględzin organ pierwszej instancji uznał, że obecnie część działek jest faktycznie wykorzystywana na czynności związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, a na czynności te nie składa się samo wydobycie, ale również inne, pomocnicze czynności powodujące "dokonanie zamierzonych celów lub osiągnięcie konkretnego rezultatu, związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą".

Organ pierwszej instancji wyznaczył przy tym teren, na którym wykonywane są ww. czynności, posiłkując się wiadomościami specjalnymi będącymi w posiadaniu biegłego -uprawnionego geodety. Obecny podczas oględzin geodeta wyznaczył zatem na mapie wskazany przez przedstawicieli organu podatkowego teren, na którym rzeczywiście wykonywane są czynności składające się na działalność gospodarczą prowadzoną przez D. O. oraz dokonał jego pomiarów. Na tej podstawie powstała mapa, na której biegły zaznaczył (zielone linie) teren, na którym obecni podczas oględzin przedstawiciele organu podatkowego stwierdzili fakt wykonywania czynności składających się na działalność gospodarczą. Organ pierwszej instancji pozyskał z Geoportalu Infrastruktury Informacji Przestrzennej prowadzonego przez Główny Urząd Geodezji i Kartografii fotografie przedstawiające stan działek aktualny na miesiące: luty 2018, grudzień 2018, styczeń 2019, grudzień 2019, styczeń 2020, grudzień 2020, luty 2021 oraz grudzień 2021 oraz w podjętej decyzji dokonał ich analizy.

Kolegium uznało wyjaśnienia biegłego, uzupełniające zgromadzony materiał dowodowy jako wystarczające do potwierdzenia zawartych w aktach podatkowych faktów dotyczących pomiaru gruntów, uznając zawarte w odwołaniu zarzuty jako niezasadne. W ocenie SKO, z akt podatkowych wynika, iż na spornych działkach, w części określonej przez organ pierwszej instancji, D. O. - przedsiębiorca podejmuje i realizuje zachowania kwalifikowane jako czynności związane z prowadzoną kopalnią żwiru i kaolinu, mające na celu realizowanie działalności gospodarczej. Przy czym, nienaturalne ukształtowanie terenu działek, które charakteryzuje bardzo duża liczba zagłębień i wzniesień, znaczne zapiaszczenie terenu, hałdy, na których gromadzony jest urobek, ślady pozostawione przez przemieszczające się po niej maszyny – w ocenie organu potwierdzają zaistnienie przesłanki, o której mowa w art. 240 §1 pkt 5 O.p. i było podstawą do zastosowania przez Burmistrza art. 245 § 1 pkt 1 O.p., który nakazuje uchylenie w całości pierwotnej decyzji oraz orzeczenie co do istoty sprawy.

Kolegium uznało także za trafną argumentację organu pierwszej instancji, przedstawioną w piśmie z dnia [...] kwietnia 2022 r., iż koncesja przeniesiona na D. O. odnosi się do samej eksploatacji złoża, natomiast nie zmienia to faktu, że do wykonywania działalności w zakresie wydobywania kruszywa naturalnego (o charakterze podstawowym) konieczne jest dokonywanie również innych czynności o charakterze pomocniczym, które są wykonywane również na działkach będących we współwłasności. Na podjęcie tych czynności nie jest wymagana żadna formalna zgoda, więc nie ma tu przeszkód o charakterze prawnym do wykonywania tych czynności na działkach innych niż objęte koncesją.

Mając na uwadze ustalone okoliczności, w ocenie Kolegium, organ prawidłowo wszczął i przeprowadził postępowanie w trybie nadzwyczajnym, jakim jest wznowienie postępowania, z uwagi na wady zaistniałe w postępowaniu "zwykłym". Przy czym nie jest błędem proceduralnym, powodującym konieczność uchylenia decyzji, powołanie w jej podstawie prawnej art. 21 § 1 pkt 2 O.p., skoro z sentencji i uzasadnienia wynikają podstawy prawne wznowienia postępowania. Jednocześnie, organ prawidłowo wszczął i prowadził postępowanie nadzwyczajne w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego, ponieważ takiego przedmiotu dotyczyła decyzja ostateczna - pierwotna.

W związku z tym, zdaniem SKO słuszne jest stanowisko, że zajęcie przez jednego ze współwłaścicieli prowadzącego działalność gospodarczą części działek będących we współwłasności na prowadzenie działalności gospodarczej powoduje uznaniem, że zgodnie z art. 2 ust. 2 u.p.o.l. oraz art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 333, dalej "u.p.r.") ta powierzchnia działek, pomimo tego, że stanowi użytek rolny, nie powinna podlegać opodatkowaniu podatkiem rolnym, a być opodatkowana podatkiem od nieruchomości według stawki właściwej dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków przewidzianej w § 1 ust. 1 pkt 1 lit. a) uchwały Rady Miejskiej w W. XV/94/2019 z dnia 27 listopada 2019 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości oraz poboru podatku w drodze inkasa według stawki w wysokości 0,81 zł od 1 m2 powierzchni. Powierzchnia działek zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej to 7.233 m2, zatem podatek od nieruchomości należny od tej części działek wynosić powinien zatem 5.858,73 zł.

Kolegium zaznaczyło przy tym, że nie dało wiary twierdzeniom zawartym w odwołaniu, iż zmiany ukształtowania terenu działek są rezultatem dokonania wyrównania terenu przez W. O., w celu budowy domu mieszkalnego przez J. T., ponieważ zawarte w aktach podatkowych zdjęcia w powierzchni ustalonej przez organ ukazują wręcz przeciwnie - zagłębienia, wzniesienia terenu, hałdy, na których gromadzony jest urobek. Jednocześnie, J. T. nie przedłożyła do odwołania projektu budowlanego domu mieszkalnego na tych terenach, wniosku o pozwolenie na budowę, czy samego już pozwolenia na budowę, aby potwierdzić swoją argumentację odnośnie budowy domu mieszkalnego na tych terenach. Równocześnie, organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji zawarte w piśmie z dnia [...] kwietnia 2022 r., że skoro działki o numerach [...] ze sobą nie sąsiadują, gdyż pomiędzy nimi znajduje się znacznej wielkości działka o numerze [...], która jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej - to nie jest fizycznie możliwe równoczesne wykorzystanie działek o numerach [...] na budowę domu mieszkalnego.

Z powyższych powodów, Kolegium uznało, że w prowadzonym postępowaniu na skutek wznowienia postępowania podatkowego zebrany materiał dowodowy i jego ocena doprowadziły do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, pozwalającego na zastosowanie do ustalonej powierzchni działek jako gruntów związanych

z prowadzeniem działalności gospodarczej przez jednego ze współwłaścicieli - D. O. - stawki opodatkowania określonej zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt. 1 lit. a) u.p.o.l. Uznano bowiem, że powierzchnia działek 7.233 m2 jako grunt stanowiący współwłasność jest związana z prowadzoną przez D. O. działalnością gospodarczą

w rozumieniu wykładni art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) w związku z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l,

a podejmowane w tym zakresie czynności to transport, gromadzenie urobku oraz odpadów powstających w obrębie obszaru i terenu górniczego P..

W odpowiedzi na zarzut dotyczący przeprowadzonych oględzin oraz osoby powołanego w sprawie biegłego Kolegium podało, że w przedmiotowej sprawie postanowieniem z dnia [...] listopada 2021 r. organ pierwszej Instancji powołał na biegłego uprawnionego geodetę G. H. w celu wskazania przez niego przebiegu granic należącej do podatników działek nr [...] i nr [...] oraz jeżeli okaże się to konieczne - do wyznaczenia powierzchni oraz obszaru działek faktycznie zajętych na wykonywanie działalności gospodarczej. Organ pierwszej instancji na 14 dni przed planowanym terminem, powiadomił Podatników o oględzinach działki, które wyznaczone były na dzień [...] grudnia 2021 r. W oględzinach wzięli udział zarówno przedstawiciele organu jak i biegły, natomiast Podatnicy nie wzięli udziału w czynnościach pomimo prawidłowego zawiadomienia. Podczas oględzin wykonana została dokumentacja zdjęciowa działki. Jak wynika z akt sprawy, biegły oświadczył wyraźnie, że to przedstawicielki Urzędu Miejskiego w W. wskazały obszar, na którym widoczne były oznaki bieżąco wykonywanej działalności gospodarczej i teren ten został zdefiniowany jako obszar, którego powierzchnia powinna zostać ustalona w wyniku pomiarów.

Biegły nie dokonał kwalifikacji powierzchni działek jako zajętych na prowadzoną działalność gospodarczą, ponieważ jest to zadanie organu podatkowego. Biegły wytyczył w terenie granice mierzonego obszaru za pomocą odbiornik GPS model Gintec F 90,

a następnie na podstawie danych zebranych w terenie naniósł ustalone granice wyznaczonego terenu na mapę sytuacyjno-wysokościową z naniesionymi wcześniej granicami poszczególnych działek oraz użytków, by na podstawie ww. danych oraz dokumentów za pomocą programu c-geo przypisać powierzchnie części wyznaczonego obszaru do poszczególnych użytków gruntowych — według danych z ewidencji gruntów.

Kolegium uznało, że organ podatkowy podjął wszystkie możliwe kroki, aby umożliwić Stronie udział w oględzinach, która to świadomie z tej możliwości nie skorzystała. Dlatego też Kolegium nie stwierdziło uchybień procesowych związanych z oględzinami nieruchomości.

Dodatkowo, oceniając zarzuty odwołania w zakresie powołania biegłego, który, jak twierdzi Strona skarżąca, nie posiada niezbędnych wiadomości specjalnych oraz będącego osobą, która podczas innego postępowania przygotowywała inny dokument dla D. O. - Kolegium nie podzieliło argumentacji Strony.

Zdaniem organu odwoławczego, istotne jest, że organ pierwszej instancji rolę biegłego

w postępowaniu wznowieniowym wyjaśnił w sposób szczegółowy zarówno

w postanowieniu o jego powołaniu jak i w samej decyzji. Organ podkreślił, że rolą biegłego nie było dokonanie oceny, które z należących do Podatników gruntów są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, ponieważ ocena tych okoliczności, wchodzących w zakres stosowania prawa, należeć może wyłącznie do kompetencji organu podatkowego. Rolą biegłego, będącego uprawnionym geodetą, było wytyczenie obszaru, który w konsekwencji organ podatkowy uznał za zajęty na działalność gospodarczą. Biegły nie kwalifikował gruntów jako wykorzystywanych do działalności gospodarczej. Kolegium zaznaczyło również, iż G. H. prowadzący działalność gospodarczą - G. H. U. Geodezyjne prowadzi działalność gospodarczą w zakresie inżynierii i związanego z nią doradztwa technicznego. Przy czym, jak wynika z Bazy przedsiębiorców Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Przeważająca i Wykonywana działalność gospodarcza (kody PKD) to kod 71.12.Z - Działalność w zakresie inżynierii i związane z nią doradztwo techniczne, a podklasa ta m.in. obejmuje wykonywanie pomiarów geodezyjnych, w tym dla potrzeb ewidencji: wykonywanie pomiarów geodezyjnych na i pod powierzchnią Ziemi. Mając na uwadze powyższe Kolegium uznało zarzuty sformułowane wobec biegłego za nietrafne.

Jednocześnie, odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących decyzji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2021 r., którą to Kolegium uchyliło w całości pierwszą decyzję Burmistrza nr [...] z dnia [...] maja 2021 r., w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2020 r w sprawie D. O., w kwocie [...]zł i umorzyło postępowanie w sprawie - Kolegium zauważyło, że ta decyzja Kolegium została wydana, z uwagi na popełnione wówczas przez Burmistrza W., błędy proceduralne, polegające m.in. na funkcjonowaniu w obrocie prawnym dwóch decyzji dotyczących tego samego okresu i tego samego przedmiotu opodatkowania. Kolegium nie wypowiadało się natomiast w decyzji z dnia [...] sierpnia 2021 r. co do merytorycznych ustaleń organu pierwszej instancji.

W skardze Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, jak również poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zarzuciła:

I. rażące naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 21 § 1 pkt 2 o.p., w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 2 ust. 1 pkt 1 i ust. 2, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 1 oraz art. 6 ust. 7 "u.p.o.l., w zw. z art. 1 u.p.r., poprzez:

a) brak ich powołania w zaskarżonych decyzjach organów podatkowych obu instancji;

b) ich błędną wykładnię i nieuzasadnione uznanie, że grunty działek [...], [...], [...] - we wskazanej przez organ I instancji powierzchni zajęte były w 2020 r., na działalność gospodarczą prowadzoną przez D. O., mimo że nigdy nie były wykorzystywane, w jakiejkolwiek powierzchni, na prowadzoną działalności gospodarczej przez Skarżącą. II. rażące naruszenie przepisów prawa procesowego mające wpływ na wynik sprawy tj.

1) przepisu art. 120 O.p. poprzez naruszenie zasady praworządności w postaci wydania rozstrzygnięcia wbrew mającym zastosowanie w niniejszej sprawie przepisom prawa;

2) przepisu art. 121 § 1 O.p. poprzez:

a) naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, przejawiające się między innymi nieuzasadnionym wywodzeniem przez organy skutków prawnych, których w żaden sposób nie można pogodzić z ratio legis ustawy z dnia [...] stycznia 1991 r., o podatkach i opłatach lokalnych;

b) niesłuszne i nietrafne uznanie oraz zaakceptowanie błędnego naliczenia zobowiązania podatkowego Skarżącej za rok 2020 przez organ I instancji;

3) art. 190 § 1 i 2 O.p. w zw. z art. 123 § 1 O.p. poprzez uniemożliwienie Skarżącej skorzystania z prawa czynnego udziału w postępowaniu w zakresie przeprowadzonego w dniu [...] grudnia 2021 r., przez organ I instancji dowodu z oględzin nieruchomości, co nastąpiło na skutek niedochowania przez ten organ obowiązku powiadomienia Skarżącej o miejscu i terminie przeprowadzenia tej czynności przynajmniej na 7 dni, gdyż postanowienie wydane przez organ I instancji w tym przedmiocie z dnia [...] listopada 2021r., zostało przez skarżącą odebrane w dniu [...] grudnia 2021 r., - zatem po terminie ich przeprowadzenia - przez co organ podatkowy II instancji usankcjonował naruszenie prawa przez organ podatkowy I instancji, gdyż ustalenia dokonane w wyniku tych oględzin miały istotny wpływ na wynik sprawy;

4) art. 190 § 1 i 2 O.p. w zw. z art. 123 § 1 O.p. poprzez uniemożliwienie Skarżącej skorzystania z prawa czynnego udziału w postępowaniu w zakresie przeprowadzonego w dniu [...] grudnia 2021 r., przez organ I instancji dowodu z oględzin nieruchomości, co nastąpiło na skutek niedochowania przez ten organ obowiązku powiadomienia Skarżącej o miejscu i terminie przeprowadzenia tej czynności przynajmniej na 7 dni, gdyż postanowienie wydane przez organ I instancji w tym przedmiocie z dnia [...] listopada 2021 r., został przez skarżącą odebrane w dniu [...] grudnia 2021 r., - zatem po terminie ich przeprowadzenia - przez co Skarżąca pozbawiona była prawa do uczestniczenia w tych czynnościach nie z własnej winy lub wyboru, i jednocześnie możliwości reagowania na czynności podejmowane w ich trakcie przez pracowników organu oraz wypowiadać się lub ustosunkowywać się co do ich działań, co organ podatkowy II instancji usankcjonował;

5) art. 180 § 1 O.p. w zw. z art. 190 § 1 i 2 O.p. poprzez dopuszczenie, jako dowód protokół z oględzin przeprowadzonych w dniu [...] grudnia 2021 r., i oparcie się na jego treści w rozstrzygnięciu zapadłym w ramach zaskarżonych decyzji, mimo że przeprowadzenie tej czynności nastąpiło sprzecznie z prawem, gdyż organ I instancji nie zapewnił Skarżącej skorzystania z prawa czynnego udziału w postępowaniu w zakresie przeprowadzenia tej czynności, co nastąpiło na skutek niedochowania obowiązku powiadomienia Skarżącej o miejscu i terminie przeprowadzenia oględzin co najmniej na 7 dni, gdyż postanowienie wydane przez organ I instancji w tym przedmiocie zostało przez Skarżącą odebrane w dniu [...] grudnia 2021 r., - zatem po terminie ich przeprowadzenia - co stanowi, że oględziny nieruchomości Skarżącej, przeprowadzone zostały z naruszeniem prawa, a organ podatkowy II instancji usankcjonowało naruszenie, którego dopuścił się organ podatkowy I instancji, powołując się w treści swojej decyzji na ustalenia dokonane w wyniku tych oględzin, jako mające istotny wpływ na wynik sprawy; 6) art. 187 § 1 O.p. w zw. z art. 122 O.p. i art. 210 § 4 O.p. poprzez dowolne, pozbawione obiektywizmu gromadzenie materiału dowodnego w sprawie w zakresie faktycznego użytkowania w roku 2020 przez Skarżącą działek [...], [...], [...], by w taki sposób niczym niepotwierdzony i sprzeczny z istniejącym stanem faktycznym, wykazać, że były one - we wskazanej przez organ I instancji powierzchni - wykorzystywane przez nią na prowadzoną przez nią działalność gospodarczą, mimo że koncesja nr [...] wydanej przez Wojewodę B. sygn. [...] z dnia [...] listopada 1993 r. i przeniesioną na Skarżącą na podstawie decyzji Marszałka Województwa Kujawsko-Pomorskiego nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r., obejmuje wyłącznie możliwość korzystania z terenu gruntów rolnych usytuowanych na działce nr [...] w miejscowości P., które graniczącą z w/w działkami;

7) art. 191 O.p. i 198 § 1 O.p. oraz art. 122 O.p. w zw. z art. 210 § 4 O.p. poprzez:

a) całkowicie dowolną gromadzenie materiału dowodnego i bezpodstawne przyjęcie, całkowicie sprzeczne z zasadami logiki, że teren gruntów rolnych usytuowanych na działce nr [...] w miejscowości P., a wykorzystywanych w 2020 r., na podstawie koncesji, na działalność gospodarczą prowadzoną przez Skarżącą w zakresie: dróg dojazdowych, placu manewrowego, miejsca wyrobiska i ściana wydobywczej oraz miejsca składowania urobku - tj. wyłącznie w obmiarze 4 312 m2, może wykraczać poza granice powierzchni tej i prowadzona przez Skarżącą działalność gospodarcza obejmuje nieruchomości na działki [...] lub działkę [...] lub działkę [...] - we wskazanej przez organ I instancji powierzchni - mimo że, przedmiotowa działalność nigdy nie była, w szczególności w 2020 r., prowadzona na terenie tych działek;

b) całkowicie dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodnego w tym pominięcia faktu, że działki [...], [...], [...] - we wskazanej przez organ I instancji powierzchni, nie mogły być wykorzystywane na prowadzoną przez Skarżącą działalność gospodarczą, ponieważ nie były objęte koncesją;

c) całkowicie dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodnego w tym pominięcia faktu, że działki [...], [...], [...], - we wskazanej przez organ I instancji powierzchni, nie były wykorzystywane na działalność gospodarczą prowadzoną przez Skarżącą, ponieważ na terenie działki nr [...] w miejscowości P., wykorzystywanej na ten cel na podstawie koncesji, znajduje się wystarczająca, dla potrzeb Skarżącej, ilość materiału w postaci kruszywa oraz miejsc jego składowania;

d) całkowicie dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodnego w tym pominięcia faktu, że działki [...], [...], [...], - we wskazanej przez organ I instancji powierzchni, nie były wykorzystywane na działalność gospodarczą, ponieważ Skarżąca, z terenu działki nr [...] w miejscowości P. obejmującej 50 599 m2, na ten cel na podstawie koncesji, w granicach swoich możliwości w 2020 r., zdołała prowadzić wydobycie urobku na nieznacznej powierzchni tego gruntu tj. z terenu 4 312 m2, mimo że teren działki nr [...] jest bogaty w złoże oraz teren do przeznaczony do jego składowania, co pozwala wykorzystywać go na ten cel przez wiele najbliższych lat;

e) całkowicie dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodnego wraz z pominięciem wszechstronnego jego rozpatrzenia, w tym przeprowadzenia oględzin nieruchomości przez osoby - pracowników organu podatkowego I instancji, które nie posiadają w tym zakresie kompetencji, umiejętności ani specjalistycznej wiedzy, a ich działanie ukierunkowane było wyłącznie na wytworzenie dokumentu, na podstawie którego organ I instancji oparł się w zakresie błędnego ustalenia, co do zajęcia działek [...], [...], [...] - we wskazanej przez organ I instancji powierzchni na działalność gospodarczą prowadzoną przez Skarżącą w roku 2020;

f) błędne uznanie, że pomiar rzekomego zajęcia działek [...], [...], [...] - we wskazanej przez organ podatkowy I instancji powierzchni na działalność gospodarczą prowadzoną Skarżącą określony przez biegłego geodetę w osobie G. H., jest rzetelny skoro obejmował pomiar miejsc wskazanych przez pracowników organu I instancji, którzy nie posiadają w tym zakresie kompetencji, umiejętności ani specjalistycznej wiedzy, a ich działanie ukierunkowane było wyłącznie na wytworzenie dokumentu, na podstawie którego organ I instancji oparł się w zakresie błędnego ustalenia, w granicach niezgodnej ze stanem faktycznym tezy;

g) całkowicie bezpodstawne uznanie, że wyjaśnienia złożone przez biegłego geodetę w osobie G. H., pismem z dnia [...] lipca 2022 r., tyczące się dokonanego przez niego pomiaru działek [...], [...], [...] - w zakresie ich rzekomego zajęcia na działalność gospodarczą prowadzoną przez Skarżącą są wiarygodne, mimo że w ich treści potwierdził on jedynie, iż dokonywał pomiaru miejsc wskazanych przez pracowników organu I instancji, którzy nie posiadają w tym zakresie kompetencji, umiejętności ani specjalistycznej wiedzy;

h) całkowicie dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodnego wraz z pominięciem wszechstronnego jego rozpatrzenia, w tym uznaniu, iż ustalenie, w jakim zakresie grunt działek [...], [...], [...], może stwierdzać jego zajęcie na prowadzenie działalności gospodarczej nie wymagało oceny dokonanej przez biegłego mimo, że postanowieniem z dnia [...] listopada 2021 r. został on na tę okoliczność powołany, co stoi również w jawnej sprzeczności z wytycznymi organu II instancji, które zostały przez niego wskazane w treści uzasadnienia decyzji tego organu nr [...] z dnia [...] sierpnia 2021 r.;

i) całkowite pominięcie, że powołany w sprawie postanowieniem z dnia [...] listopada 2021r. biegły geodeta w osobie G. H., dokonał już w granicach dysponowanej przez siebie wiedzy specjalistycznej tj. uprawnień geodety - pomiaru zajęcia nieruchomości obejmującej grunty rolne usytuowane na działce nr [...] w zakresie faktycznego ich zajęcia, przez Skarżącą na działalność gospodarczą, który to pomiar obejmował ogólną powierzchnie zajęcia w roku 2021 wynoszącą 4 312 m2, i został dokonany obiektywnie w oparciu o faktyczne zajecie tej nieruchomości na prowadzenie działalności gospodarczej, natomiast pomiar dokonany przez tego samego biegłego na zlecenie organu I instancji, jest niczym innym jak tylko pomiarem miejsc wskazanych przez pracowników organu I instancji, którzy nie posiadają w tym zakresie kompetencji, umiejętności ani specjalistycznej wiedzy;

j) usankcjonowanie przez organ podatkowy II instancji upozorowania prowadzenia postępowania dowodowego w sprawie przez organ podatkowy I instancji, o czym świadczy powołanie przez ten organ postanowieniem z dnia [...] listopada 2021 r., biegłego geodeta w osobie G. H., który wcześniej przygotował dokumentację, którą posłużyła się Skarżąca załączając ją do odwołania od decyzji nr [...] organu I instancji z dnia [...] maja 2021 r., w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2020 r., w kwocie [...]zł, na podstawie którego organ II instancji decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2021 r., uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i umorzyło postępowanie w sprawie, i jednocześnie, która pozwoliła na wypracowanie przez organ podatkowy II instancji wytycznych, jakimi organ I instancji kierować powinien się prowadząc przyszłe postępowanie podatkowe m. in. w tej sprawie, w zakresie gromadzenia materiału dowodowego, w szczególności wskazując na konieczność powołania biegłego geodety, który dokonałby pomiaru powierzchni zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, z uwagi na fakt, iż takowej wiedzy ani specjalnych umiejętności nie posiadają pracownicy organu podatkowego I instancji;

k) całkowicie dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodnego wraz z pominięciem wszechstronnego jego rozpatrzenia, i uznanie że jakiekolwiek zmiany dostrzeżone przez organ I instancji na fotokopii pozyskanych z Geoportalu Infrastruktury i Informacji Przestrzennej prowadzonego przez Główny Urząd Geodezji i Kartografii mogą chociażby sugerować, że na terenie działek [...], [...], [...] - we wskazanej przez organ I instancji powierzchni - prowadzona była przez Skarżącą w roku 2020 działalność gospodarcza, mimo że ewentualne, zaistniałe w nieistotnym zakresie zmiany ukształtowania terenu, co najwyżej mogą być rezultatem dokonywania przed kilku laty, wyrównania istniejących, niwelacji istniejącego tam terenu, gdyż docelowo wobec tych działek planowana jest przez J. T. - córkę skarżącej - budowa domu jednorodzinnego;

l) całkowicie dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodnego wraz z pominięciem wszechstronnego jego rozpatrzenia, i uznanie że jakiekolwiek zmiany dostrzeżone przez organ I instancji na fotokopii pozyskanych z Geoportalu Infrastruktury i Informacji Przestrzennej prowadzonego przez Główny Urząd Geodezji i Kartografii mogą chociażby sugerować, że na terenie działek [...], [...], [...] - we wskazanej przez organ I instancji powierzchni - prowadzona była przez Skarżącą w roku 2020 działalność gospodarcza, mimo że porównując te fotokopie z okresu zgromadzonego przez organ I instancji tj. od lutego 2018 do grudnia 2020 r., w żaden sposób nie można dostrzec na nich jakikolwiek oznak prowadzenia działalności gospodarczej na wskazanych działkach, gdyż układ tego terenu był niezmieniany, a jeśli zaistniała w nim jakakolwiek ingerencja, to była ona niewielka i dokonana została z przyczyn określonych w poprzednim zarzucie;

m) całkowicie dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodnego wraz z pominięciem wszechstronnego jego rozpatrzenia, i uznanie że udokumentowane przez organ I instancji na zdjęciach z oględzin wzniesienia świadczą o gromadzeniu w tych miejscach urobku bądź odpadów, mimo że są to pozostałości, z równania dokonanego przed laty terenu działek [...], [...], [...]

n) całkowicie dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodnego wraz z pominięciem wszechstronnego jego rozpatrzenia, i uznanie że udokumentowane przez organ I instancji na zdjęciach z oględzin wzniesienia świadczą o gromadzeniu w tych miejscach urobku bądź odpadów, mimo że zarośnięte są gęstą roślinnością, co jednoznacznie wskazuje, że nie były one nigdy wykorzystywane na prowadzoną działalność gospodarczą;

o) całkowicie dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodnego wraz z pominięciem wszechstronnego jego rozpatrzenia, i uznanie że udokumentowane przez organ I instancji na zdjęciach z oględzin koleiny świadczą o prowadzeniu na terenie działek [...], [...], [...] działalności gospodarczej, mimo że ich powstanie jest następstwem chociażby z bieżącego korzystania z tych gruntów w sposób całkowicie niezwiązany z działalnością gospodarczą, jak chociażby w związku z przemieszczaniem się po jego terenie przez jego ich współwłaścicieli, jak chociażby W. O. - syna skarżącej, którego dom mieszkalny graniczy z w/w działkami, jak również ich powstanie związane mogło być z dokonywaniem, w krótkim okresie czasu poprzedzającym wyznaczony przez organ podatkowy I instancji termin oględzin, manewru zawracania przez klienta Skarżącej, który nieopacznie, uznał, iż fakt niezagospodarowania tego terenu, uprawnia go do takowego działania, co nie oznacza, iż jest to stan akceptowany przez Skarżącą;

7. art. 243 § 1 O.p. w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. poprzez:

a) bezpodstawne uznanie za dopuszczalne wszczęcie z urzędu postępowania wznowieniowego w niniejszej sprawie, co nastąpiło postanowieniem organu podatkowego I instancji z dnia [...] listopada 2021 r., mimo braku zaistnienia ku temu podstawy prawnej tzn. braku istnienia istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejące w dniu wydania ostatecznej decyzji a nieznanych organowi podatkowemu I instancji w dniu jej wydania, wbrew powołaniu się przez ten organ na wskazaną, obligatoryjną przesłankę wznowienia postępowania;

b) brak sprezycowania i wyjaśnienia, na etapie wszczęcia z urzędu postępowania wznowieniowego w niniejszej sprawie, na ujawnieniu jakich to istotnych dla sprawy nowych okolicznościach faktycznych lub nowych dowodach istniejących w dniu wydania ostatecznej decyzji a nieznanych organowi I instancji w dniu jej wydania, organ ten oparł się uznając za dopuszczalne wszczęcie niniejszego postępowania, mimo powołania się na tę przesłankę wznowienia postępowania, skoro materiał dowodowy w sprawie został uzupełniony o mapę ewidencyjną stanowiącą załącznik do koncesji, mapę terenu i obszaru górniczego oraz decyzję Marszałka Województwa Kujawsko-Pomorskiego nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r., dopiero na etapie jego uzupełnienia przez organ podatkowy II instancji, a który to dokumenty w ocenie organu podatkowego II instancji stanowił podstawę do przeprowadzenia postępowania wznowieniowego;

c) błędne uznanie, że okoliczność rzekomego powzięcia przez organ I instancji bliżej niesprecyzowanych przypuszczenia, iż Skarżąca wykorzystuje działkę [...], [...], [...] w zakresie prowadzonej przez siebie na terenie działki nr [...] koncesjonowanej działalności gospodarczej polegającej na wydobyciu kopaliny ze złoża kruszywa naturalnego, mimo że w/w działki nigdy nie były, w szczególności w 2020 roku wykorzystywane na ten cel, na którą powołał się organ I instancji wpisuje się i stanowi samodzielną przesłankę, przewidzianą przez przepis art. 240 § 1 pkt 5 O.p. dopuszczającą wszczęcie z urzędu postępowania wznowieniowego wobec ostatecznej decyzja, mimo że wskazana okoliczność stanowi wyłącznie niczym nieuzasadnioną tezę organu I instancji, błędnie podtrzymaną przez organ podatkowy II instancji, której wykazanie nie zostało przez organu podatkowe obu instancji oparte na żadnych okolicznościach faktycznych lub nowych dowodach istniejących w dniu wydania ostatecznej decyzji a nieznanych organowi I instancji w dniu jej wydania;

d) błędne uznanie, że prowadzenie postępowania w trybie jego wznowienia w niniejszej sprawie jest dozwolone mimo, że ujawnienie konkretnych okoliczności faktycznych albo nowych dowodów, które istniały w dniu wydania ostatecznej decyzji a nie były znane organowi I instancji w dniu jej wydania, ma poprzedzać wznowienie postępowania, tj. być przyczyną wznowienia, a nie jego rezultatem, przez co należy rozumieć, że organ I instancji w niniejszym postępowaniu, w sposób niedopuszczalny podejmował się działań zmierzających wyłącznie do wytworzenia istnienia, przyjętej przez siebie wcześnie bezpodstawnie, i w żadnej sposób nieudowodnionej tezy, iż Skarżąca w roku 2020 zajmowała na prowadzenie działalności gospodarczej, teren działek [...], [...] i [...]

e) błędne uznanie, że prowadzenie postępowania w trybie jego wznowienia ma zmierzać do wytworzenia dowodów, które miałyby posłużyć i stać się podstawą do wzruszenia ostateczną decyzją, jakim jest sporządzony w dniu [...] grudnia 2021 r., protokołu oględzin, mimo że wznowione postępowanie nie daje możliwości ponownego rozpoznania sprawy w pełnym zakresie i jest ograniczone wyłącznie do weryfikacji czy została spełniona przesłanka wznowienia postępowania, której zresztą brak w niniejszy postępowaniu, oraz jaki wywiera ona wpływ na rozstrzygnięcie ostateczne,

f) błędne uznanie, że prowadzenie postępowania w trybie jego wznowienia w niniejszej sprawie jest dozwolone w sytuacji, gdy przed wydaniem ostatecznej decyzji, organ I instancji nie podjął się czynności sprawdzających rzetelność złożonej przez skarżącą w trybie przewidzianym w art. 6 ust. 6 u.p.o.l., informacji o nieruchomościach, mimo że wznowione postępowanie nie daje możliwości ponownego rozpoznania sprawy w pełnym zakresie i jest ograniczone do weryfikacji czy została spełniona przesłanka wznowienia postępowania, która w ogóle nie została ujawniona przez organ I instancji oraz jaki wywiera ona wpływ na rozstrzygnięcie ostateczne;

8. art. 207 § 2 O.p. w zw. z 245 § 1 pkt 1 O.p., poprzez:

a) ich błędne zastosowanie i wskazanie w zaskarżonej decyzji organu podatkowego I instancji, że dotyczy ona sprawy łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2020 r., mimo że postępowania w sprawie prowadzone było w trybie postępowania wznowieniowego i w sytuacji uznania przez organ I instancji, iż zaistniała przewidziana przez art. 240 § 1 pkt 5 O.p. przesłanka, jako podstawa jego wszczęcia z urzędu, zaskarżona decyzja organu I instancji powinna jednoznacznie, w sposób nieprowadzający w błąd, ani nierodzący żadnych wątpliwości, w sentencji tej decyzji rozstrzygać o uchyleniu w całości albo w części pierwotnej decyzja ostateczna, która wydana została w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2020, jako decyzji pierwotnej i dopiero określenia zobowiązania podatkowego, co stanowi, iż organ podatkowy II instancji usankcjonował brak istoty rozstrzygnięcia, o której stanowi art. 207 § 2 O.p., a którą określa art. 245 § 1 pkt 1 O.p., decyzji, która wydana została przez organ podatkowy I instancji;

b) poprzez ich błędne zastosowanie i nie dochowanie dyspozycji tych przepisów nakładających łącznie obowiązek, wskazania w sentencji zaskarżonej decyzji organu I instancji, która wydana jest w trybie postępowania wznowieniowego, zakresu uchylenia pierwotnej decyzji, w szczególności, czy przedmiotowe uchylenie, które ma być skutkiem zaskarżonej decyzji, obejmuje uchylenie w całości, czy w części ostatecznej decyzji pierwotnej, co stanowi, iż organ podatkowy II instancji usankcjonował brak istoty rozstrzygnięcia, o której stanowi art. 207 § 2 O.p., a którą określa art. 245 § 1 pkt 1 O.p., decyzji, która wydana została przez organ podatkowy I instancji;

9. art. 207 § 2 O.p. w zw. z art. 21 § 1 pkt 2 O.p. poprzez usankcjonowaniu przez organ podatkowy II instancji wydania decyzji organu I instancji na niedopuszczalnej podstawie prawnej, albowiem art. 21 § 1 pkt 2 O.p. nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż w jej stanie faktycznym, została już przecież wydana wcześniej ostateczna decyzja, a organ I instancji, nie prowadził postępowania w trybie zwykłym, w skutek kwestionowania danych wskazanych przez skarżącą w złożonej przez nią informacji podatkowej, lecz w trybie postępowania wznowieniowego, które zainicjował z urzędu w celu uchylenia ostatecznej decyzji pierwotnej;

10. art. 229 O.p. poprzez przeprowadzenie przez organ II instancji postępowania wyjaśniającego w zakresie wykraczającym poza ustawowo umocowanie tj. zastąpienie organu I instancji w prawidłowym gromadzeniu materiału dowodowego, jakim jest jego uzupełnienie o mapę ewidencyjną stanowiącą załącznik do koncesji, mapę terenu i obszaru górniczego oraz decyzję Marszałka Województwa Kujawsko-Pomorskiego nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r., którym to dokumentom organ podatkowy II instancji posłużyły się uznając, iż są one podstawą do wzruszenia ostateczną decyzji, która poprzednio określała obowiązek podatkowy skarżącej za rok 2020 w stosunku do działek [...], [...] i [...] i w ten sposób doprowadzając do naruszenia zasady dwuinstancyjności, pozbawiając skarżącą prawa do dwukrotnego merytorycznego rozpoznania sprawy;

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Na wstępie należy zauważyć, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs(4) ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.). W będącej przedmiotem kontroli sądowej sprawie Przewodniczący Wydziału skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym (k. 49 akt sądowych). Przed wydaniem wyroku Sąd umożliwił Skarżącej wypowiedzenie się w sprawie.

Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") wynika, że zaskarżona decyzja podlega uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Oceniając wydane w sprawie decyzje z punktu widzenia ich zgodności z prawem stwierdzić należy, że naruszają one prawo.

Przedmiotem postępowania sądowego jest decyzja, którą SKO utrzymało w mocy decyzję Burmistrza W. wydaną w trybie wznowienia postępowania: 1) uchylającą decyzję z dnia [...] stycznia 2020 r. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2020 r. w kwocie [...]zł i 2) ustalającą łączne zobowiązanie pieniężne na 2020 r. w wysokości [...] zł.

Spór w sprawie sprowadza się do zagadnienia istnienia przesłanki wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r., a w konsekwencji ustalenia powierzchni gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, z czym związane jest zastosowanie wyższej stawki podatkowej niż przyjęta w tej pierwotnej decyzji. Organ twierdzi, że w sprawie wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., a ponadto, że działki o nr [...] i [...] są częściowo zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Przeciwne stanowisko prezentuje Skarżąca.

Na wstępnie wskazać należy, że jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego jest uregulowana w art. 128 O.p. zasada trwałości decyzji ostatecznych. Zgodnie z powołanym przepisem decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w niniejszej ustawie oraz w ustawach podatkowych. Wskazana zasada ogólna gwarantuje pewność obrotu prawnego oraz stabilność skutków prawnych aktów organów administracji publicznej. Ustanawiając ochronę decyzji ostatecznych przyznaje się im cechę trwałości, przy równoczesnym wyznaczeniu granic tej trwałości. Owe granice wynikają z możliwości wzruszania decyzji ostatecznych w trybach nadzwyczajnych. Jednym z takich trybów jest instytucja wznowienia postępowania, która stwarza prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją, jeżeli postępowanie, w którym decyzja ta zapadła, dotknięte było kwalifikowaną wadą, o jakiej mowa w art. 240 § 1 O.p. Instytucja wznowienia postępowania służy wyeliminowaniu wad, którymi było obarczone postępowanie prowadzące do wydania decyzji ostatecznej, nie zaś sama kończąca to postępowanie decyzja, aczkolwiek oczywistym jest, że wadliwość postępowania może przełożyć się na wadliwość rozstrzygnięcia, które w takim przypadku także wymaga korekty. Dokonanie powyższego jest możliwe w ramach instytucji wznowienia postępowania. Organ wznawiając postępowanie zakończone decyzją ostateczną powinien ustalić i wykazać, czy zaszła przesłanka wznowieniowa określona w tym przepisie, oraz czy w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść decyzja odmienna (zob. wyrok WSA w Kielcach z dnia 16 lipca 2020 r. sygn. akt I SA/Ke 415/19; opubl. jak i pozostałe wskazane w uzasadnieniu wyroki na: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W przedmiotowej sprawie, zdaniem organów, zaszła przesłanka wznowieniowa, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., tj. wyszły na jaw nowe, istotne okoliczności faktyczne nieznane organowi w dacie wydania decyzji ostatecznej. Kolegium podniosło (s. 10 zaskarżonej decyzji), że: "Organ podatkowy nie był w posiadaniu informacji, że działki będące przedmiotem współwłasności Skarżących [D. O., W. O. i J. T. – uzupełnienie Sądu] są w części odpowiadającej 7.233 m2 faktycznie zajęte na działalność gospodarczą prowadzoną przez jednego ze współwłaścicieli – Panią D. O., w związku z odbywająca się na sąsiadującej działce działalnością gospodarczą w zakresie wydobywania kopaliny ze złoża kruszywa naturalnego "P."".

Kolegium mając na uwadze tę okoliczność i przywołując oraz omawiając przepisy O.p. stwierdziło, że przesłanka wznowienia "zawarta w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej została spełniona."

Z decyzji Kolegium zatem wynika, że nową istotną okolicznością ma być fakt, że na działce nr [...] sąsiadującej z działkami Skarżącej, W. O. i J. T. jest prowadzona działalność gospodarcza przez Skarżącą, co potwierdzać ma koncesja z [...] listopada 1993 r. nr [...] na wydobycie kopaliny przeniesiona na Skarżącą. Ponadto organ powołuje się na następujące dokumenty:

- wyrys (odrys) z mapy ewidencyjnej sporządzony w dniu [...] maja 1993 r., stanowiący załącznik do Koncesji nr [...] z dnia [...] listopada 1993 r.,

- decyzję Marszałka Województwa [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r.,

- mapę terenu i obszaru górniczego P. I/A stanowiącej załącznik do decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r.

Mając na uwadze te dokumenty Kolegium podnosi, że koncesja - przeniesiona na D. O. - upoważnia ją do eksploatacji złoża w granicach całej działki o nr [...]. Termin ważności koncesji przedłużono do dnia [...] grudnia 2029 r. Dlatego też podkreśla fakt, że "na całej sąsiadującej działce nr [...] należącej wyłącznie do przedsiębiorcy - Pani D. O. występuje złoże kruszywa naturalnego, przy czym, jak to już wyżej wywiedziono - cała powierzchnia działki stanowiąc teren górniczy i obszar górniczy - objęta jest koncesją." W tej sytuacji organ uznał, iż na przylegających do działki [...] - objętej koncesją – gruntach oznaczonych jako grunty orne – w 2020 r. miało miejsce faktyczne wykonywanie działalności gospodarczej przez jednego ze współwłaścicieli, które wykroczyło poza działkę nr [...]. Organ stwierdził, że pojęcie działalności gospodarczej w tym przypadku to przede wszystkim czynności polegające na wydobyciu kruszywa, gromadzeniu urobku i odpadów powstających w toku tej działalności. Na podstawie przeprowadzonych oględzin organ stwierdził, iż rzeczywisty teren, na którym wykonywane są wskazane czynności wykracza poza działkę [...] i obejmuje sąsiadujące z nią działki będące przedmiotem niniejszej sprawy.

Mając powyższe na uwadze organ II instancji stoi na stanowisku, że wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania, w wyniku czego należało uchylić decyzję pierwotną i ustalić łączne zobowiązanie pieniężne w wyższej wysokości, z uwzględnieniem stawki przewidzianej dla gruntów zajętych na działalność gospodarczą.

Tut. Sąd jednak zauważa, że w aktach administracyjnych organu I instancji (segregator, część A, k. 7) znajduje się kserokopia koncesji nr [...] z dnia [...] listopada 1993 r. wydana przez Wojewodę dla A. O. na wydobywanie kruszywa naturalnego. Wynika z niej, że załącznikiem nr [...] do decyzji jest mapa ewidencyjna. W końcowej części tej koncesji wskazano, że otrzymują ją A. O. oraz Burmistrz M. i Gminy W.. Z powyższego wynika, że Burmistrz otrzymał od Wojewody ww. koncesję. Ponadto w aktach administracyjnych znajdują się także: 1) decyzja Marszałka Województwa Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] kwietnia 2018 r. orzekająca o przeniesieniu koncesji nr [...] na Skarżącą (segregator, część A, k. 8); 2) kserokopia decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. Marszałka Województwa [...] sygn[...] w przedmiocie zmiany oznaczenia obszaru i terenu górniczego oraz przedłużenia terminu ważności koncesji (plik dokumentów znajdujący się w segregatorze, część B, k. 4). W końcowych częściach tych decyzji wśród podmiotów, które je otrzymują wymieniony także został Burmistrz W..

W tej sytuacji zarówno koncesja z 1993 r. wraz z przekazaną mapą ewidencyjną oraz decyzja o przeniesieniu koncesji na Skarżącą były w posiadaniu Burmistrza W.. Nie ma znaczenia dla sprawy okoliczność, że dokumenty te były w dyspozycji innej komórki organizacyjnej niż zajmująca się ustalaniem podatków lokalnych i rolnego. W związku z tym zarówno koncesja, decyzja w przedmiocie zmiany oznaczenia obszaru i terenu górniczego oraz przedłużenia terminu ważności koncesji, jak i decyzja o jej przeniesieniu - nie mogą stanowić nowego dowodu, nieznanego organowi podatkowemu w dacie wydania decyzji w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego na 2020 r., tj. w dniu [...] stycznia 2020 r., skoro Wojewoda przesłał je organowi I instancji. W konsekwencji także dane wynikające z tych dokumentów nie są nową okolicznością nieznaną organowi. Nie ma przy tym znaczenia z jakich przyczyn organ się z nimi nie zapoznał i nie ocenił, pod kątem ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego w 2020 r. pierwotną decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r.

Sąd obecnie nie przesądza, czy z dokumentów, które zostały nadesłane w latach poprzedzających 2020 r. przez organ wydający koncesję, faktycznie wynikała powierzchnia gruntów zajętych na działalność gospodarczą obejmująca działki będące przedmiotem współwłasności Skarżącej, W. O. i J. T., bowiem to należy do organu.

Sąd wskazuje jednak, że na podstawie materiału zgromadzonego w toku postępowania podatkowego nie można przesądzić istnienia nowej okoliczności lub nowego i nieznanego dowodu istniejącego w dacie wydania decyzji z dnia [...] stycznia 2020 r., skoro organ podatkowy I instancji był w posiadaniu koncesji, mapy ewidencyjnej, decyzji w przedmiocie zmiany oznaczenia obszaru i terenu górniczego oraz przedłużenia terminu ważności koncesji i decyzji o przeniesieniu tej koncesji na Skarżącą (współwłaścicielkę działek będących przedmiotem niniejszego postępowania). Organ zatem obowiązany jest wskazać, dlaczego skoro był w posiadaniu tych dokumentów w dacie wydania decyzji "pierwotnej" (z [...] stycznia 2020 r.) to aktualnie uważa, że wystąpiła przesłanka wznowienia postępowania.

Podkreślenia wymaga, że postępowanie w niniejszej sprawie toczy się w trybie nadzwyczajnym, tj. na skutek wznowienia postępowania w oparciu o przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Ponownie rozważenia zatem wymaga kwestia tego, czy w danej sprawie wystąpiła przyczyna wznowienia postępowania z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., tj. czy wyszły na jaw nowe okoliczności lub nowe dowody, które, po pierwsze, istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej, a po drugie, nie były znane organowi, który tę decyzję wydał, zaś po trzecie - są istotne dla sprawy. Ten ostatni warunek jest spełniony tylko wtedy, gdy zachodzi bezpośredni związek między nowymi okolicznościami lub nowymi dowodami a przedmiotem pierwotnego postępowania prowadzonego w sprawie (zob. wyrok WSA w Krakowie z 11.02.2020r. sygn. akt II SA/Kr 1144/19, wyrok WSA w Warszawie z 13.12.2019 r. sygn. akt VII SA/Wa 1632/19.) Nową okolicznością istotną dla sprawy w świetle art. 240 § 1 pkt 5 O.p. może być tylko taki fakt, który mógł mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, zatem mogący spowodować, że we wznowionym postępowaniu zapadłaby co do swej istoty decyzja odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego (zob. wyrok NSA z 18.06.2019 r. sygn. akt II OSK 1671/18).

W tej sytuacji, jeżeli okaże się, że z nadesłanych przez organ wydający koncesję dokumentów wynika, iż organ podatkowy dysponował dowodami - już w dacie wydania decyzji z dnia [...] stycznia 2020 r. – potwierdzającymi okoliczność, że działki sąsiadujące z działką nr [...] są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, to wówczas dokumenty te (i wynikające z nich dane) nie mogą stanowić ani nowego dowodu, ani nowej okoliczności w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Jeżeli natomiast ww. dokumenty posiadane już w 2020 r. nie pozwalały na ustalenie powierzchni gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, to wówczas organ wskaże kiedy, od kogo i w jakiej formie pozyskał informacje (dowody) o innej powierzchni gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej na działkach będących przedmiotem współwłasności Skarżącej, W. O. oraz J. T.. W związku z tym, w realiach przedmiotowej sprawy organy przedwcześnie stwierdziły wystąpienie przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. w postaci nowej okoliczności faktycznej lub nowego dowodu istniejącego i nieznanego organowi w dniu wydania decyzji, tj. [...] stycznia 2020 r.

W tym kontekście zauważyć należy, że w uchwale siedmiu sędziów NSA z dnia 2 grudnia 2002 r. sygn. akt OPS 11/02 (ONSA 2003, z. 3, poz. 86) wskazano, że celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości zakończonego postępowania zwykłego, ustalenie, czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, oraz w razie stwierdzenia określonej wadliwości decyzji dotychczasowej doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa wydana została z określonym naruszeniem prawa. Decyzje wydane po wznowieniu postępowania dotyczą zatem w końcowym rezultacie bytu prawnego decyzji ostatecznych wydanych w postępowaniu zwykłym.

Nadto w kontekście powyżej przedstawionych uwag godzi się zauważyć, że postanowienie o wszczęciu postępowania jest aktem procesowym, który otwiera postępowanie wznowieniowe. W tym postępowaniu w pierwszej kolejności należy ustalić istnienie podstaw (przyczyn) wznowienia postępowania. W razie pozytywnego wyniku tych czynności organ jest obowiązany przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w celu rozstrzygnięcia istoty sprawy, będącej przedmiotem weryfikowanej decyzji ostatecznej. Brak istnienia przyczyny wznowienia tamuje możliwość badania prawidłowości decyzji ostatecznej, co do której wznowiono postępowanie. Przyczyny wznowieniowe podlegają ścisłej interpretacji ze względu na zasadę pewności prawa, której waga pozwala na usunięcie z obrotu decyzji ostatecznej jedynie w wyjątkowych sytuacjach m.in. stwierdzenia, że taka decyzja została dotknięta wadą kwalifikowaną. Ochrona trwałości decyzji ostatecznej powoduje, że istnienie przyczyny wznowieniowej musi zostać w postępowaniu wykazane w sposób nie budzący żadnych wątpliwości. Dopiero jednoznaczne wykazanie występowania w sprawie przyczyny wznowieniowej upoważnia i zobowiązuje organ do ponownego rozstrzygnięcia sprawy.

Mając na uwadze powyższe, zarzuty Skarżącej zawarte w uzasadnieniu skargi należało uznać za częściowo zasadne.

Reasumując stwierdzić należy, że w kontrolowanej sprawie organy obu instancji przedwcześnie zastosowały art. 240 § 1 pkt 5 i naruszył tym samym art. 120, art. 187 § 1 i art. 191 O.p., co mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając ponownie sprawę organ uwzględniając poczynione powyżej uwagi, w zgodzie ze wskazanymi przepisami prawa, przeprowadzi postępowanie celem ustalenia, czy z przekazanych przez organ koncesyjny dokumentów otrzymanych przed wydaniem decyzji w 2020 r., wynikała powierzchnia gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, obejmująca działki będące obecnie przedmiotem współwłasności Skarżącej, W. O. oraz J. T., a następnie wszechstronnie oceni zebrany materiał dowodowy, w tym stanowisko Skarżącej i pozostałych współwłaścicieli. Dopiero zebrany i tak oceniony materiał dowodowy pozwoli na poprawne ustalenie zaistnienia lub braku nowej okoliczności lub nowego dowodu skutkujących wznowieniem postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. i ewentualnego ich wpływu na ostateczne rozstrzygnięcie.

Tut. Sąd zauważa również, że w aktach sprawy brak jest informacji na podatek od nieruchomości złożonej dnia [...] czerwca 2018r., w którym zdaniem organu Podatnicy wskazali, że działki będące w ich współwłasności nie są zajęte na działalność gospodarczą. W aktach sprawy znajduje się jedynie informacja w sprawie podatku od nieruchomości dotycząca działki [...], która została złożona przez Skarżącą i wpłynęła do organu [...] czerwca 2018 r. (segregator, cz. A, k. 24). Informacja ta nie dotyczy jednak działek o nr [...] i [...] będących przedmiotem niniejszej sprawy. Stąd powstają wątpliwości co do kompletności materiału dowodowego będącego przedmiotem oceny przez organy. Jeżeli bowiem były składane jeszcze inne informacje podatkowe (ich zmiany) mogące mieć znaczenie dla wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2020 r. – a na to wskazuje uzasadnienie postanowienia z dnia [...] listopada 2021 r. o wznowieniu postępowania - to organ obowiązany jest je włączyć do akt przedmiotowej sprawy.

Organ obowiązany jest także zapewnić stronie czynny udział w postępowaniu, o czym stanowi art. 123 § 1 O.p. W kontekście tej zasady postępowania należy mieć na uwadze treść art. 190 § 1 O.p., zgodnie z którym strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków, opinii biegłych lub oględzin przynajmniej na 7 dni przed terminem. W myśl art. 190 § 2 ww. ustawy strona ma prawo brać udział w przeprowadzaniu dowodu, może zadawać pytania świadkom i biegłym oraz składać wyjaśnienia.

W związku z tym, w przypadku przeprowadzenia oględzin spornej działki, organ nie mógł dokonać tej czynności przed upływem 7 dni do dnia doręczenia zawiadomienia o terminie tej czynności. W przypadku, gdy strona odbiera na poczcie pismo uprzednio awizowane, to termin 7-dniowy biegnie od następnego dnia po dniu jego odbioru. Zauważyć należy, że strona ma prawo odebrać pismo czternastego dnia od daty jego pozostawienia na poczcie. Jeżeli odbierze pismo 14-ego dnia, to od następnego dnia dopiero jest liczony termin 7-dniowy, o którym mowa w art. 190 § O.p. Podobnie w przypadku doręczenia zawiadomienia w trybie art. 150 O.p. (domniemanie doręczenia przy dwukrotnym awizowaniu przesyłki), termin 7-dniowy jest liczony dopiero po upływie terminu 14-dniowego. W zależności od stanu sprawy, jeżeli wystąpi konieczność przeprowadzenia oględzin działki, wówczas organ podatkowy obowiązany jest zawiadomić stronę z wyprzedzeniem 7-dniowym liczonym od daty doręczenia przesyłki, a nie jej wysłania czy awizowania. Wysyłając zawiadomienie, należy wyznaczyć taki termin przeprowadzenia danej czynności, aby został zachowany ww. termin 7-dniowy.

Reasumując, na obecnym etapie postępowania przedwczesne jest przesądzanie pozostałych kwestii podniesionych w skardze, w tym wielkości powierzchni gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, skoro w pierwszej kolejności musi być wykazane istnienie przesłanki wznowienia postępowania. Bez wykazania wystąpienia przesłanki z art. 240 § 1 O.p., organ nie będzie miał podstaw do podważenia w tym trybie własnej decyzji wymiarowej z dnia [...] stycznia 2020 r.

Stwierdzając, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 135 ustawy p.p.s.a. uchylił decyzje organów obu instancji.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200, art. 209 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. Sąd zasądził kwotę [...]zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Na ogólną sumę kosztów złożyły się: wpis stały – [...] zł, wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej – [...] zł i opłata skarbowa od pełnomocnictwa – [...] zł. O zwrocie nadpłaconego wpisu w kwocie [...]zł od skargi orzeczono w oparciu o art. 225 p.p.s.a.