Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 394/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-04-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6196 Funkcjonariusze Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu i Biura Ochrony Rządu
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Szef Agencji Wywiadu
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: PAR 3 UST 1 PKT 3 I UST 4
journal: Dz.U. 2006 nr 175 poz 1294
law: Rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 września 2006 r. w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu  Wojskowego

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk sędzia NSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 czerwca 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 2063/17 w sprawie ze skargi P. P. na postanowienie Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 2. zasądza od P. P. na rzecz Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego kwotę 340 (słownie: trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 6 czerwca 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 2063/17, po rozpoznaniu sprawy ze skargi P. P. (dalej: "skarżący") na postanowienie Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego z [...] października 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w pkt 1. uchylił zaskarżone postanowienie; 2. zasądził od Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego na rzecz skarżącego 497 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że postanowieniem z [...] października 2016 r. Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy odwołania z oddelegowania do Centrum Eksperckiego Kontrwywiadu NATO

W postanowieniu tym organ wyjaśnił, że [...] października 2016 r. skarżący, były funkcjonariusz Służby Kontrwywiadu Wojskowego, złożył prośbę o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy jego odwołania z oddelegowania do Centrum Eksperckiego Kontrwywiadu NATO. Podał, że informacja o odwołaniu z oddelegowania została wysłana do niego za pismem nr [...] z [...] grudnia 2015 r., które zostało mu doręczone w styczniu 2016 r. Skarżący podniósł, że pismo to nie zawierało pouczenia o prawie złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Dlatego też nie wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy odwołania z oddelegowania do CEK, natomiast złożył taki środek odwoławczy od rozkazu personalnego w sprawie przeniesienia do dyspozycji Szefa SKW po odwołaniu z oddelegowania. Decyzja Szefa SKW utrzymująca w mocy rozkaz personalny o przeniesieniu do dyspozycji była przedmiotem skargi funkcjonariusza do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wyrok w sprawie skargi funkcjonariusza nie został jeszcze wydany, jednakże wyrokiem z 27 września 2016 r. Sąd oddalił skargę w analogicznej sprawie innego funkcjonariusza. W ustnych motywach rozstrzygnięcia Sąd podniósł m.in., iż sprawa odwołania z oddelegowania i sprawa przeniesienia do dyspozycji po odwołaniu z oddelegowania to dwie różne sprawy. Skarżący argumentował, że o możliwości złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy cofnięcia z oddelegowania do CEK dowiedział się 27 września 2016 r.

Rozpatrując wniosek o przywrócenie terminu organ stwierdził, że sprawa odwołania funkcjonariusza z oddelegowania nie jest sprawą osobową załatwianą w drodze decyzji administracyjnej. Z uwagi na to, do załatwienia tej sprawy nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Według organu pismo nr [...] nie było decyzją administracyjną tylko pisemnym poleceniem służbowym. Dlatego też nie zawierało pouczenia o możliwości złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Jednocześnie organ wyjaśnił, że złożony w terminie 14 dni od dnia doręczenia pisma wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zostałby uznany za niedopuszczalny na podstawie art. 134 k.p.a. W sytuacji natomiast, w której strona wnosi o przywrócenie terminu do złożenia środka odwoławczego, który organ uznaje za niedopuszczalny, jedynym możliwym rozstrzygnięciem jest wydanie postanowienia o odmowie przywrócenia terminu.

Na powyższe postanowienie z [...] października 2016 r. skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym wyroku stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

W uzasadnieniu Sąd podniósł, że podstawą działania Szefa SKW określającą tryb, formę i sposób działania w sprawach osobowych stosunków służbowych jest ustawa z dnia 9 czerwca 2006 r. o służbie funkcjonariuszy SKW oraz SWW (Dz. U. z 2014 r., poz. 1106), rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 września 2006 r. w sprawie oddelegowania funkcjonariuszy SKW do wykonywania zadań służbowych poza SKW (Dz. U. z 2014 r., poz. 1036, dalej: "rozporządzenie w sprawie oddelegowania") oraz rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 września 2006 r. w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy SKW (Dz. U. z 2006 r., poz. 1294, dalej także: "rozporządzenie do spraw osobowych").

Sąd podkreślił, że praca w SKW wymaga podporządkowania się szczególnej dyscyplinie służbowej. Podporządkowania tego, co do zasady, nie można jednak utożsamiać z całkowitą swobodą przełożonego w zakresie dokonywania jednostronnych zmian treści stosunku służbowego. Dyspozycyjność i podporządkowanie oznacza wyłącznie obowiązek zatrudnionego poddania się jednostronnym i prawnie umocowanym aktom zmieniającym rodzaj (stanowisko) i miejsce pracy w ramach rodzaju służby określonej aktem mianowania. Sąd podniósł, że korzystanie przez służbodawcę z zasady kształtowania stosunków służbowych nie jest jednak dowolne i pozostawione wyłącznemu uznaniu przełożonego, lecz ograniczone jest przesłankami układu warunkującego podjęcie aktu zmiany treści stosunku zatrudnienia funkcjonariusza.

Sąd podał, że rozporządzenie do spraw osobowych w § 3 ust. 1 zawiera katalog spraw osobowych, przy czym nie jest to katalog zamknięty, o czym świadczy użyty zwrot "w szczególności". Punkt 3 powołanego przepisu stanowi, że sprawami osobowymi są przeniesienie, delegowanie lub oddelegowanie. Zdaniem Sądu pierwszej instancji określenie "oddelegowanie" stanowi rodzaj sprawy osobowej, w której mieści się zarówno oddelegowanie, jak i odwołanie z oddelegowania. Z ust. 3 omawianego przepisu wynika zaś, że sprawy określone w ust. 1 są załatwiane w formie rozkazu personalnego (decyzji).

Mając powyższe na uwadze – zdaniem Sądu - nie można zgodzić się z poglądem organu, że tylko w związku z oddelegowaniem, a nie odwołaniem z oddelegowania, następuje zmiana treści stosunku służbowego. Zgodnie z § 13 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie oddelegowania, odwołanie z oddelegowania może nastąpić bez zgody funkcjonariusza lub na jego pisemny wniosek. W obu przypadkach oddelegowanie następuje przed upływem okresu wskazanego w rozkazie personalnym o oddelegowaniu, a organem odwołującym jest Szef SKW - organ, który oddelegował funkcjonariusza rozkazem personalnym - § 2 rozporządzenia w sprawie oddelegowania. Zdaniem Sądu skrócenie okresu, który jest obligatoryjnym elementem rozkazu personalnego Szefa SKW o oddelegowaniu funkcjonariusza wymaga wydania przez ten sam organ rozkazu personalnego. Następuje bowiem istotna zmiana stosunku służbowego.

W ocenie Sądu, skoro oddelegowanie do pełnienia innych obowiązków i w inne miejsce, w znaczący sposób wpływa na treść stosunku służbowego, to nieuprawnione jest twierdzenie organu, iż odwołanie z oddelegowania, a tym samym skrócenie okresu delegowania ustalonego w rozkazie personalnym, sprowadza się do aktu wewnętrznego wynikającego z podległości służbowej. Jedynie upływ okresu, na który nastąpiło oddelegowanie nie wymaga formy rozkazu personalnego (decyzji), bowiem oddelegowanie wygasa z mocy prawa.

Podsumowując, Sąd wskazał, iż sprawy związane z oddelegowaniem funkcjonariuszy SKW odbywają się w trybie przewidzianym w ustawie o służbie funkcjonariuszy SKW oraz SWW i przepisach wykonawczych, a także w Kodeksie postępowania administracyjnego, w zakresie w jakim wyżej wymienione akty prawne spraw tych nie regulują. Oddelegowanie do pełnienia innych obowiązków i w inne miejsce w znaczący sposób wpływa na treść stosunku służbowego, podobnie jak odwołanie z oddelegowania. Z uwagi na to, obie instytucje nie mogą być marginalizowane i sprowadzane do nieistotnego elementu podległości służbowej. Powyższe przemawia więc za uznaniem, że odwołanie z oddelegowania powinno być załatwiane w formie decyzji administracyjnej i jako takie podlegać kontroli sądowoadministracyjnej. Dlatego też przedmiotowe postanowienie jako wywodzone z błędnego przekonania organu, iż odwołanie z oddelegowania nie jest sprawą osobową załatwianą w drodze decyzji administracyjnej, musiało zostać wyeliminowane z obrotu prawnego jako wadliwe.

Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego na powyższy wyrok złożył skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w której wniósł o jego uchylenie i oddalenie skargi, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Jednocześnie zwrócił się o rozpoznanie sprawy na rozprawie, jak i o orzeczenie o kosztach, wg norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj.:

- art. 145 § 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") w zw. z art. 9 ust. 1 i 3 ustawy o służbie funkcjonariuszy SKW oraz SWW, § 3 ust. 1 pkt 3 oraz § 3 ust. 4 rozporządzenia w sprawie przebiegu służby, z uwagi na uchylenie przedmiotowego postanowienia pomimo dokonania przez organ prawidłowej wykładni ww. przepisów pragmatyki służbowej funkcjonariuszy SKW oraz rozporządzenia w sprawie przebiegu służby, zgodnie z którą sprawa odwołania funkcjonariusza z oddelegowania nie jest załatwiana przez wydanie rozkazu personalnego oraz przy zastosowaniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego;

- art. 145 § 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z § 13 ust. 1 oraz § 2 rozporządzenia sprawie oddelegowania, przez uchylenie przedmiotowego postanowienia pomimo dokonania przez organ prawidłowej wykładni rozporządzenia w sprawie oddelegowania, zgodnie z którą skrócenie okresu oddelegowania nie wymaga wydania rozkazu personalnego, mającego walor decyzji administracyjnej;

- art. 145 § 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 3 pkt 2 k.p.a., przez uchylenie przedmiotowego postanowienia pomimo tego, że sprawa odwołania funkcjonariusza SKW z oddelegowania poza SKW jest sprawą podległości służbowej pracowników organów państwowych, do której nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego;

- art. 145 § 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 k.p.a. w zw. z § 13 ust. 1 oraz § 2 rozporządzenia w sprawie oddelegowania, § 3 ust. 1 pkt 3 oraz § 3 ust. 4 rozporządzenia w sprawie przebiegu służby oraz art. 9 ust. 1 i 3 ustawy o służbie funkcjonariuszy SKW oraz SWW, z uwagi na uchylenie przedmiotowego postanowienia, w sytuacji gdy brak było podstaw do przyjęcia, że wystąpiły przesłanki do przywrócenia terminu, tym bardziej, że sprawa odwołania funkcjonariusza z oddelegowania nie jest załatwiana przez wydanie rozkazu personalnego oraz przy zastosowaniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, co oznaczało niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a tym samym w przypadku złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy - konieczność wydania postanowienia o odmowie przywrócenia terminu;

- art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 k.p.a., przez błędne ustalenia faktyczne w zakresie istotnej dla sprawy okoliczności, że dowiedzenie się o wyroku o sygn. II SA/Wa 883/16 z 27 września 2016 r. mogło stanowić ustanie przyczyny uchybienia terminowi złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy odwołania z oddelegowania, podczas gdy ustanie tej przyczyny nastąpiło z chwilą dowiedzenia się strony o wyroku o sygn. II SA/Wa 484/16 z 29 czerwca 2016 r.

W uzasadnieniu organ przedstawił argumentację mającą na celu wykazanie zasadności podniesionych w niej zarzutów.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący wniósł o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, wg norm przepisanych. Oświadczył, że nie żąda przeprowadzenia rozprawy. Skarżący wskazał, że w pełni podziela argumentację wskazaną w wyroku.

W piśmie procesowym z 1 marca 2021 r. organ wskazał, że kwestia charakteru aktu jakim jest odwołanie funkcjonariusza z oddelegowania spoza SKW była już przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z 8 października 2018 r., sygn. akt I OSK 2495/16. Sąd w wyroku tym stwierdził, że sprawa w powyższym przedmiocie została zarówno przez ustawę pragmatyczną funkcjonariuszy SKW, jak i rozporządzenia wykonawcze, wyłączona z katalogu spraw osobowych załatwianych w formie rozkazu personalnego, do których stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Kontrola legalności zaskarżonego postanowienia, jak słusznie przyjął Sąd pierwszej instancji, wymaga ustalenia, jaki charakter prawny ma akt podejmowany w sprawie odwołania z oddelegowania, tj. czy stanowi on decyzję administracyjną, czy też, jak twierdzi organ, jest to akt władczy o charakterze wewnętrznym wynikający z podległości służbowej.

Powyższy problem był już analizowany przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 8 października 2018 r., I OSK 2495/16 i Sąd w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę w pełni akceptuje wyrażone w nim stanowisko.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 i 3 ustawy o służbie funkcjonariuszy SKW oraz SWW, Szef SKW jest właściwy do oddelegowania funkcjonariusza. Sprawa ta, jako sprawa osobowa, jest załatwiana przez wydanie rozkazu personalnego.

Regulacja dotycząca oddelegowania funkcjonariusza jest zawarta w art. 15 ust. 2 ustawy o służbie funkcjonariuszy SKW oraz SWW, a także w wydanym w oparciu o art. 15 ust. 3 tej ustawy rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 29 września 2006 r. w sprawie oddelegowania funkcjonariusza Służby Kontrwywiadu Wojskowego do wykonywania zadań służbowych poza Służbą Kontrwywiadu Wojskowego oraz w § 3 ust. 1 pkt 3, ust. 2-4 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 25 września 2006 r. w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego.

Przepis art. 15 ust. 2 ustawy o służbie funkcjonariuszy SKW oraz SWW stanowi, że funkcjonariusza, gdy jest to uzasadnione realizacją odpowiednio zadań SKW albo SWW, za jego zgodą, można oddelegować do wykonywania zadań służbowych poza SKW albo SWW, po przeniesieniu go do dyspozycji odpowiednio Szefa SKW albo Szefa SWW. Przepisów art. 13 nie stosuje się.

Z § 2 rozporządzenia w sprawie oddelegowania wynika, że oddelegowanie funkcjonariusza SKW następuje na podstawie rozkazu personalnego Szefa SKW o oddelegowaniu, który zawiera:

1) dane identyfikujące oddelegowanego funkcjonariusza SKW;

2) datę i okres oddelegowania;

3) nazwę podmiotu, do którego następuje oddelegowanie, zwanego dalej "podmiotem oddelegowania";

4) rodzaj poświadczenia bezpieczeństwa upoważniającego oddelegowanego funkcjonariusza SKW do dostępu do informacji niejawnych i okres jego ważności.

W myśl § 3 ust. 1 pkt 3 i ust. 4 rozporządzenia do spraw osobowych, sprawy osobowe funkcjonariuszy dotyczą w szczególności m.in. oddelegowania. Do tych spraw załatwianych w formie rozkazu personalnego, w zakresie nieuregulowanym rozporządzeniem, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Stosownie do treści § 8 i § 11 ust. 1 rozporządzenia w sprawie oddelegowania, delegowany funkcjonariusz SKW w czasie oddelegowania podlega bezpośrednio Szefowi SKW. W czasie oddelegowania funkcjonariusz SKW otrzymuje uposażenie i inne należności pieniężne w wysokości określonej w przepisach o służbie funkcjonariuszy SKW według stanowiska służbowego zajmowanego przez funkcjonariusza przed przeniesieniem do dyspozycji Szefa SKW.

W świetle § 13 ust. 1 rozporządzenia w sprawie oddelegowania, oddelegowany funkcjonariusz SKW może być bez jego zgody odwołany z oddelegowania w każdym czasie przez Szefa SKW, ze względu na potrzeby SKW albo w razie zagrożenia ujawnienia informacji niejawnych.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, analiza art. 9 ust. 1 i 3 ustawy o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego prowadzi do wniosku, że ustawodawca określił kompetencję organu oraz formę załatwienia sprawy – rozkazu personalnego jedynie w przypadku oddelegowania funkcjonariusza SKW. Wniosek ten znajduje potwierdzenie w § 2 rozporządzenia w sprawie oddelegowania, który wydanie rozkazu personalnego zastrzega wyłącznie w przypadku oddelegowania funkcjonariusza.

Oddelegowanie funkcjonariusza SKW do wykonywania zadań służbowych poza SKW następuje za jego zgodą, po przeniesieniu go do dyspozycji (art. 15 ust. 2 ustawy o służbie funkcjonariuszy SKW oraz SWW). Niewątpliwie wpływa ono na status prawny funkcjonariusza wynikający z aktu mianowania. Oddelegowany funkcjonariusz SKW może być jednak bez jego zgody w każdym czasie odwołany z oddelegowania przez Szefa SKW, ze względu na potrzeby SKW albo w razie zagrożenia ujawnienia informacji niejawnych (§ 13 ust. 1 rozporządzenia w sprawie oddelegowania). W przypadku odwołania z oddelegowania zarówno w ustawie, jak i w powołanych aktach wykonawczych, brak jest regulacji pozwalającej na uznanie, że odwołanie z oddelegowania powinno także zostać dokonane w formie rozkazu personalnego.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wbrew stwierdzeniu Sądu pierwszej instancji, treść § 3 ust. 1 pkt 3 i ust. 3 rozporządzenia do spraw osobowych nie pozwala na przyjęcie, że w pojęciu sprawy osobowej oddelegowania mieści się także odwołanie z oddelegowania. Brzmienie przepisu art. 9 ust. 1 i 3 ustawy o służbie funkcjonariuszy SKW oraz SWW w zakresie formy załatwienia sprawy oddelegowania funkcjonariusza jest jednoznaczne i wyraźne. Nie obejmuje ono sprawy odwołania z oddelegowania. Zastosowanie wykładni rozszerzającej zawartego w § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia do spraw osobowych pojęcia sprawy osobowej oddelegowania, poprzez przyjęcie, że określenie "oddelegowanie" stanowi rodzaj sprawy osobowej, w której mieści się zarówno oddelegowanie, jak i odwołanie z oddelegowania, jest sprzeczne z powołaną regulacją ustawową. Przy wykładni tego przepisu nie można wprowadzać elementów, które z jego treści nie wynikają, a więc rozszerzać zakresu jego stosowania. Z treści tego przepisu nie można zatem wywodzić, że w przypadku odwołania z oddelegowania Szef SKW jest zobligowany wydać rozkaz personalny.

Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że ustawodawca zarówno w omawianej ustawie, jak i w obu przywołanych rozporządzeniach wykonawczych, wyłączył odwołanie z oddelegowania z katalogu spraw osobowych załatwianych w formie rozkazu personalnego, do których stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Odwołanie z oddelegowania może nastąpić w każdym czasie i jest ściśle związane z dyspozycyjnością funkcjonariusza wynikającą ze stosunku służbowego. Następuje ono bowiem bez zgody funkcjonariusza. Ocena zaistnienia przesłanek uzasadniających odwołanie funkcjonariusza z oddelegowania i uprawnienie w tym przedmiocie zostało pozostawione uznaniu Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego. Oznacza to, że odwołanie funkcjonariusza z oddelegowania jest aktem władczym o charakterze wewnętrznym wynikającym z podległości służbowej, do którego nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 3 § 3 pkt 2 k.p.a.).

Ponadto zauważyć należy, iż odwołanie funkcjonariusza z oddelegowania nie wpływa na zmianę jego statusu wynikającą z aktu mianowania na stanowisko służbowe, gdyż jest on obowiązany stawić się do służby w SKW (§ 13 ust. 3 rozporządzenia w sprawie oddelegowania). Funkcjonariusz po powrocie do SKW otrzymuje rozkaz personalny przeniesienia z dyspozycji Szefa SKW na poprzednie stanowisko służbowe.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zarzuty skargi kasacyjnej w zakresie naruszenia podanych przepisów prawa materialnego są zasadne.

W konsekwencji trafne i skuteczne okazały się także zarzuty naruszenia przepisów postępowania – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 3 pkt 2 k.p.a.

Przyjęcie zasadności omówionych powyżej zarzutów czyni zbędnym odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej, w tym zwłaszcza do zarzutu naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 k.p.a., przez błędne ustalenia okoliczności faktycznych odnoszących się do zbadania przyczyny uchybienia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Okoliczności te w sytuacji przyjęcia, że od odwołania funkcjonariusza z oddelegowania nie przysługuje wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, nie mają w rozpoznawanej sprawie żadnego znaczenia.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i uznając, że istota sprawy została wyjaśniona, w oparciu o art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, gdyż wydane w sprawie postanowienie nie naruszało prawa.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 i 209 p.p.s.a. oraz 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz.1804).

Podstawą do rozpoznania skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym był przepis art. 15zzs⁴ ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczeniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 1842).