Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 105/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2005-12-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący NSA Joanna Zdzienicka- Wiśniewska, Sędziowie WSA: Krzysztof Gruszecki, Felicja Kajut (spr.), Protokolant Agnieszka Januszewska, po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi J. K. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia 3 stycznia 2005.. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przekroczenie dopuszczalnej masy pojazdu 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Miejskiego Policji [...] z dnia 5 listopada 2004 r. bez numeru; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

III SA/Gd 105/05

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia 3 stycznia 2005r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 40c ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004r. Nr 204, poz. 2086) [...] Komendant Wojewódzki Policji

[...] utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji [...] z dnia

5 listopada 2004r. (bez numeru) orzekającej o nałożeniu na J. K. kary pieniężnej

w wysokości 5040 zł.

Podstawą rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji był następujący stan faktyczny. W dniu 20 września 2004r. R. W. kierując będącym własnością J. K. pojazdem marki Kruppa-Ardel nr rej. [...] na drodze krajowej nr [...] w G. ul. Marynarki Polskiej wykonywał przejazd w/w pojazdem pojedynczym o liczbie osi większej niż trzy, którego masa całkowita wynosiła powyżej 32 ton, bez wymaganego zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ustawy

z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchy drogowym (Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 515 ze zm.). Mając to na uwadze Komendant Miejski Policji [...] decyzją z dnia 5 listopada 2004r. ( bez numeru) orzekł o nałożeniu na J. K. kary pieniężnej w wysokości 9 360 zł, zaś podając pisemnie w nawiasie jej wysokość wymienił kwotę pięć tysięcy czterdzieści złotych.

J. K. złożył od powyższej decyzji odwołanie wnosząc o odstąpienie od jej

nałożenia. W uzasadnieniu strona stwierdziła, że została niesłusznie ukarana, gdyż przepisy ustawy o transporcie drogowym i przepisów do niej wykonawczych nie dotyczą pojazdów specjalnych, a takim jest pojazd marki Kruppa-Ardel.

[...] Komendant Wojewódzki Policji [...] nie podzielił zarzutów odwołania i orzekł

o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Organ stwierdził, że zebrany w sprawie materiał dowodowy potwierdza fakt wykonania przejazdu pojazdem ponadnormatywnym bez wymaganego przepisami prawa zezwolenia ( art. 64 ust. 1 ustawy prawo o ruchy drogowym). Zgodnie z art. 40c ust. 1 ustawy o drogach publicznych, w przypadku stwierdzenia,

że przejazd odbywa się bez zezwolenia funkcjonariusz policji ma prawo do wymierzenia

i pobrania kary pieniężnej ustalonej zgodnie z art. 13 g ust. 2 ustawy o drogach publicznych, gdzie kara pieniężna za przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej obliczana jest zgodnie z ust. 7 pkt 2a załącznika nr 2 do ustawy.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Gdańsku wniósł J. K. wnosząc o odstąpienie od jej nałożenia. W uzasadnieniu skarżący stwierdził, że został niesłusznie ukarany. W decyzji organu pierwszej instancji jako podstawę prawną wskazano art. 56 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym, tymczasem przepisy tej ustawy nie dotyczą pojazdów specjalnych, a takim jest samojezdny żuraw marki Krupp.

[...] Komendant Wojewódzki Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, powołując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) rozstrzygając w granicach danej sprawy, sąd administracyjny nie jest związany granicami skargi.

Dokonując kontroli decyzji wydanych w niniejszej sprawie Sąd uznał, że skargę należało uwzględnić.

Zgodnie z treścią art. 40 c ust. 1 ustawy o drogach publicznych w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, w przypadku stwierdzenia, że pojazd przekracza dopuszczalną masę całkowitą, naciski osi, wymiary lub przejazd pojazdu odbywa się bez

zezwolenia wymaganego przepisami o ruchu drogowym, inspektor Inspekcji Transportu

Drogowego oraz funkcjonariusz Policji mają prawo wymierzania i pobierania kary pieniężnej, ustalonej zgodnie z art. 13g ust. 2. Przepis ten stanowi, że wysokość kar pieniężnych, określa załącznik nr 2 do ustawy.

W tym miejscu należy zauważyć, że orzekając w sprawie przekroczenia przez pojazd poruszający się po drogach publicznych dopuszczalnej masy całkowitej należy w pierwszej kolejności wykazać jaka jest dopuszczalna masa całkowita pojazdu, co z kolei pozwoli

na ustalenie, jakie było jej przekroczenie. Organ pierwszej instancji powołał się w swojej decyzji na § 3 ust. 1 pkt 1 lit. d rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r. Nr 32, poz. 262 ze zm.) podając, że dopuszczalna masa całkowita pojazdu pojedynczego o liczbie osi większej niż trzy nie może przekraczać 32 t. Tymczasem w dacie wydania tej decyzji w/w przepis w brzmieniu przywołanym przez organ pierwszej instancji

już nie obowiązywał, natomiast § 3 rozporządzenia w nowym brzmieniu nie zawiera przepisu analogicznego do tego, na który powołał się organ w decyzji. Powstaje zatem wątpliwość,

co do prawidłowości ustalenia przez organy przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej przedmiotowego pojazdu, a co za tym idzie wysokości kary pieniężnej. Tym samym należy stwierdzić, że organy orzekające w przedmiotowej sprawie dopuściły się naruszenia art. 40 c w związku z art. 13 g ust. 2 ustawy o drogach publicznych, które miało wpływ na wynik

sprawy.

Nadto należy zauważyć, że organ pierwszej instancji podając sposób ustalenia

wysokości kary pieniężnej powołał się na lp. 7 pkt l lit. c i d załącznika nr 2 do ustawy

o drogach publicznych, zaś organ drugiej instancji powołał ust. 7 pkt 2a załącznika nr 2 do ustawy, nie zwracając uwagi na fakt, że taki przepis nie istnieje. Poza wskazanym wyżej różnicami w obu decyzjach, istnieją również inne, mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Odnosząc się do treści decyzji organu drugiej instancji należy zauważyć, że orzeczenie to dotyczy, jak wynika jego treści, decyzji nakładającej na J. K. karę pieniężną w wysokości 5 040 zł. Z kolei organ pierwszej instancji orzekł

o nałożeniu kary w wysokości 9 360 zł, wymieniając jednak w sentencji swojego orzeczenia jej wysokość słownie: pięć tysięcy czterdzieści złotych. W uzasadnieniu, podając sposób obliczenia wysokości kary organ pierwszej instancji po raz kolejny podaje wysokość kary

tj. 9360 zł. O tym, iż karę w takiej wysokości organ pierwszej instancji chciał ustalić zdaje się świadczyć fakt, że organ ten próbował naprawić swój błąd wydając w dniu 17 listopada 2004r. "postanowienie o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej". Stwierdzono w nim,

że w części protokołu, gdzie słownie wpisuje się karę pieniężną wpisano "pięć tysięcy czterdzieści złotych" natomiast powinno być "dziewięć tysięcy trzysta sześćdziesiąt złotych". W tym miejscu należy zauważyć, że w/w sprostowanie nie wywiera żadnych skutków prawnych z uwagi na fakt, że, mimo powołania się w nim na art. 113 § l k.p.a., ma ono

w rzeczywistości charakter pisma, nie zawiera bowiem niezbędnych elementów postanowienia, o których mowa w art. 124 k.p.a., a nadto mowa jest w nim o sprostowaniu protokołu.

Rodzi się tym samym pytanie, w jakiej wysokości karę nałożono na J. K.

w zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającej jej decyzji organu pierwszej instancji. Powstałe w związku z tym zamieszanie spowodowało, że skarżący miał trudności

z podaniem w skardze wartości przedmiotu zaskarżenia. Takie działanie stanowi z kolei naruszenie art. 107 k.p.a. i naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Odnosząc się jeszcze do powyższego należy stwierdzić, że zgodnie z przepisami

kodeksu postępowania administracyjnego organy administracji powinny kierować się w toku postępowania zasadami ogólnymi, w niniejszym przypadku chodzi zwłaszcza o wynikający

z art. 8 k.p.a. obowiązek prowadzenie postępowania w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. W ocenie Sądu w sprawie będącej przedmiotem niniejszego postępowania organy w/w zasadę naruszyły.

Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd stwierdza, że nie są one zasadne,

gdyż przepisy ustawy o transporcie drogowym nie miały de facto zastosowanie w niniejszej sprawie.

Z przedstawionych wyżej względów Sąd na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.

Rozpatrując sprawę ponownie organy winny w sposób nie budzący wątpliwości

uzasadnić swoje stanowisko w sprawie, w tym zwłaszcza winny wykazać jaka była dopuszczalna masa całkowita przedmiotowego pojazdu, co z kolei pozwoli na wydanie prawidłowego orzeczenia w sprawie.

Zgodnie z postanowieniami art. 152 powołanej ustawy z uwagi na uwzględnienie skargi Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.