Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 171/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-07-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 7. art. 67 par. 1 i par. 2 pkt 3, art. 138 par. 1 pkt 1, art. 15
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alicja Palus Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek (sprawozdawca) Sędzia WSA Władysław Kulon Protokolant referent Aneta Szmyt po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 lipca 2017 r. sprawy ze skargi B. P. na decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki samowolnej rozbudowy części garażu I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. na rzecz strony skarżącej kwotę 980 zł (słownie: dziewięćset osiemdziesiąt) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego i art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawa budowlanego (Dz.U. z 2016 r. poz. 290) po rozpoznaniu odwołania B. P., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. [powinno być: w J. – przyp. Sądu] z dnia [...] r. nr [...], którą nakazano B. P. rozbiórkę samowolnej rozbudowy części garażu o pow. 63,60 m2 do pow. 76,11 m2 na terenie działki nr [...], obręb N., gmina M., wykonanej bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu decyzji podano, że w dniu 9 maja 2016 r. M. B. oraz R. P. wystąpili do PINB w J. o interwencję w sprawie wykonania robót budowlanych polegających na rozbiórce części budynków gospodarczych przez B. P. bez zgody współwłaścicieli ww. działki. W dniu 24 maja 2016 r. do PINB wpłynęła kserokopia pisma Starostwa Powiatowego w J. z informacją, iż w zasobach archiwalnych Wydział Architektury i Budownictwa nie posiada żadnej dokumentacji dotyczącej prowadzenia robót budowlanych na działce nr [...] w N. przez B. P..

Kolejno organ I instancji w dniu 2 czerwca 2016 r. dokonał oględzin ww. inwestycji. Podczas wizji ustalono, że nieruchomość gruntowa nr 18 we wsi N. stanowi współwłasność B. P., R. P., M. B. oraz M. B., na zasadzie współudziału bez określania wielkości udziałów. B. P. w roku 2015 rozebrał budynek gospodarczy, wybudował wiatę gospodarczą na potrzeby gospodarstwa rolnego o wym. 12,60 x 4,70 m, rozbudował istniejący garaż z poszerzeniem o 0,06 m na całej jego długości, rozebrał część (ok. 0,3 m) muru ogrodzeniowego z kamienia i zamontował drewniane przęsła dla uniemożliwienia dostępu na teren posesji przez inne osoby oraz wykonał roboty budowlane polegające na przebudowie części strychowej (wydzielenie poszczególnych pomieszczeń). Według informacji B. P. rozbiórki budynku dokonał on w maju 2015 r.; wiata wykonana została w roku 2005; rozbudowę garażu wykonał w roku 1976 jego ojciec (S. P. zmarły w roku 2007)l; rozbiórki muru ogrodzenia dokonał w kwietniu 2016 r. a roboty budowlane w części strychowej budynku gospodarczego przyległego do budynku mieszkalnego, wykonał w maju 2016 r. Według stanu na dzień kontroli na ww. roboty B. P. nie posiada skutecznego pozwolenia na budowę ani zgłoszenia robót budowlanych, zgodnie z przepisami ustawy Prawo budowlane w zakresie przewidzianymi jej regulacjami. Nie posiada również zgody współwłaścicieli działki na wykonanie części ww. robót.

Podczas oględzin strony postępowania złożyły dodatkowe wyjaśnienia. M. B. stwierdził, że roboty polegające na rozbudowie garażu zostały wykonane przez B. P. na przełomie roku 2009/2010. Informację tę potwierdzają również R. P. i E. B.. Przedstawiciele PINB stwierdzili, że na wykonanie robót budowlanych będących przedmiotem niniejszego postępowania B. P. nie posiada wymaganego prawem pozwolenia na budowę bądź zgłoszenia w trybie art. 30 ustawy Prawo budowlane. W dniu 13 czerwca 2016 r. do PINB wpłynęło pismo M. B. informujące, że B. P. wznowił prace remontowo-budowlane.

Wobec powyższego, organ I instancji zawiadomił pismem z dnia 14 czerwca 2016 r., że w dniu 10 maja 2016 r. zostało wszczęte postępowanie na żądanie R. P. w sprawie rozbudowy garażu o pow. zabudowy 63,60 m2 do pow. zabudowy 76,11 m2 bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę.

Odnosząc się do powyższego B. P. pismem z dnia 20 czerwca 2016 r. wskazał, że do remontu budynku przystąpił w celu poprawy jego stanu technicznego, który groził zawaleniem. Dla zwiększenia jego funkcjonalności oraz przystosowania do gabarytów posiadanego sprzętu rolniczego powiększył jego gabaryt licując jedną ścianę zewnętrzną z przylegającym budynkiem gospodarczym. Przesunięcie ściany zostało wykonane o 25 cm od strony ściany z bramą, co w konsekwencji powiększyło pow. użytkową o 6,0 m2.

W dalszej kolejności postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], PINB w J. wstrzymał samowolne prowadzenie robót budowlanych w sprawie rozbudowy garażu oraz nałożył na inwestora - B. P. obowiązek przedstawienia w terminie do dnia 31 sierpnia 2016 r. następujących dokumentów: 1) zaświadczenie Wójta Gminy M. o zgodności ww. rozbudowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami, wymaganymi przepisami szczególnymi oraz aktualnym, na dzień opracowania projektu, zaświadczeniem o przynależności projektanta do właściwej izby samorządu zawodowego; 3) oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

W tak kształtującym się stanie faktycznym organ I instancji nakazał B. P. rozbiórkę samowolnej rozbudowy części garażu o pow. 63,60 m2 do pow. 76,11 m2. Decyzja ta, w terminie przewidzianym na skuteczne wniesienie środka zaskarżenia została oprotestowana przez B. P., który złożył odwołanie.

D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego rozpatrując sprawę na skutek wniesionego odwołania wskazał, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że jeden ze współwłaścicieli nieruchomości na działce nr [...] B. P. rozbudował murowany garaż z wymiarów 12 m x 5,30 m na 12 m x 5,90 m (zmiana powierzchni zabudowy z 63,60 m2 do pow. 76,11 m2). Powyższe roboty budowlane wykonano, bez wymaganego pozwolenia na budowę, o czym świadczy pismo Starosty J. z dnia 18 maja 2016 r.

Zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, roboty budowlane - do jakich w myśl art. 3 pkt 7 należy: budowa (czyli wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowa, rozbudowa, nadbudowa obiektu budowlanego), przebudowa, montaż, remont i rozbiórka obiektu budowlanego, można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z zastrzeżeniem art. 29-31 Prawa budowlanego. Realizacja obiektu budowlanego z naruszeniem dyspozycji art. 28 ustawy Prawo budowlane, czyli bez uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, stanowi samowolę budowlaną sankcjonowaną przepisem art. 48 ustawy Prawo budowlane.

Po przeanalizowaniu materiału dowodowego zgromadzonego w toku przedmiotowego postępowania administracyjnego, zakwalifikowano wykonane roboty budowlane jako rozbudowę części garażu o pow. 63,60 m2 do pow. 76,11 m2, które zostały dokonane bez wymaganego pozwolenia na budowę. Zastosowana przez organ I instancji procedura legalizacyjna z art. 48 Prawa budowlanego stanowi alternatywę wobec bezwzględnego nakazu rozbiórki samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego. Jednak inwestor w wyznaczonym terminie przez PINB w J. nie przedłożył wymaganych dokumentów, w związku, z czym nie skorzystał z prawa legalizacji.

Odnosząc się do odwołania, organ wojewódzki wyjaśnił, że działka nr [...] obręb N., gm. M. na której usadowiona jest przedmiotowa wiata, stanowi współwłasność, wobec czego stronami w rzeczonym postępowaniu są wszyscy współwłaściciele nieruchomości.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na przytoczoną wyżej decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu wniósł B. P..

W skardze zarzucono, że organ II instancji nie rozpatrzył całości zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie, gdyż w uzasadnieniu decyzji w ogóle nie odniósł się do treści zarzutów podniesionych w uzupełniającym piśmie z dnia 14 października 2016 r. Z uzasadnienia decyzji wynika, że skarżący, jako współwłaściciel gospodarstwa rolnego z przedwojenną zabudową siedliskową rozbudował bez wymaganego pozwolenia na budowę, murowany garaż z wymiarów 12m x 5,30 m na 12m x 5,90m (zmiana powierzchni zabudowy z 63,60 m2 do pow. 76,11 m2) o czym świadczy pismo Starosty J. z dnia 18 maja 2016 r. Ze sposobu uzasadnienia decyzji skarżący wnioskuje, że został ofiarą wadliwie rozpoznanej sprawy.

Dalej w skardze podano, że według wypisu z kartoteki budynków z dnia 11 października 2016r. wynika, że powierzchnia przedmiotowego garażu jest określona na 66 m2. Jednocześnie z pomiarów wykazywanych przez PINB (nie wiadomo jak wykonanych) wynika, że 12 x 5,90 = 76,11 m2, co jest nieprawdziwe, bowiem poprawnie 12 x 5,90 = 70,8 m2. Wobec tego skarżący stwierdził, że dowody zgromadzone przez organy nadzoru budowlanego są chybione i dla niego bardzo krzywdzące.

Następnie podniósł, że zarzucono mu rozbudowę, podczas gdy rozbudowa oznacza szerszy zakres ingerencji w substancję budowlaną, która może polegać nie tylko na wymianie elementów konstrukcyjnych ale także pewnej zmianie granic budowli. Tymczasem skarżący nie wymieniał elementów konstrukcyjnych i nie spowodował zmiany granic budowli. Nie zmienił istniejącej powierzchni zabudowy gospodarczej jak też nie powiększył istniejącego obiektu budowlanego o dodatkowe pomieszczenie, które stanowiłoby dodatkową część obiektu budowlanego. Zakwalifikowanie wykonanych robót, jako rozbudowy jest więc "szkodliwe", gdyż nie odpowiada prawdzie obiektywnej. Dowodem może tu być fragment zaczerpnięty z polisy ubezpieczeniowej, obejmującej gospodarstwo rolne. Wynika z nich, że obowiązkowe ubezpieczenie budynków wchodzących w skład gospodarstwa rolnego obejmowało również obiekt budowlany o ścianach murowanych i pokryciu z eternitu, zwany wtedy szopą, a dziś po remoncie nazywany garażem. Jego powierzchnia określona została na 62,22 m2. Jego wartość odtworzeniową wyszacowano na kwotę 73 600 zł, a stopień zużycia określono na 86 procent. Powyższy dowód wskazuje, że remont był konieczny. W ramach remontu wykonano takie roboty jak: docieplenie styropianem, wymieniono pokrycie przy jednoczesnej naprawie zdegradowanych elementów więźby dachowej, tynkowanie.

Wobec powyższego nie można rozbierać w trybie nakazu pomieszczenia nazwanego nieroztropnie "garażem", które zawsze istniało (tylko, że było nazywane szopą) i zawsze stanowiło pomieszczenie ogólnego przeznaczenia i dlatego od wewnątrz posiadało lekkie warstwy docieplające z materiałów nietrwałych konieczne dla tymczasowego przechowywania płodów rolnych. W pomieszczeniu tym czasami wykonywane są prace konserwacyjne sprzętu rolniczego, w tym również traktora i kombajnu zbożowego. Z powodu docieplenia wykonanego ze styropianu oraz degradacji materiału, wewnętrzne warstwy izolacyjne zostały usunięte. Skutkiem tej czynności nieznacznego zwiększeniu uległa powierzchnia użytkowa. W tej sprawie skarżący składał odrębne wyjaśnienie, przy czym w emocjach pomylił słowa. Wykonane roboty bez pozwolenia nie przysporzyły skarżącemu w gospodarstwie dodatkowego pomieszczenia uzyskanego w drodze samowoli budowlanej.

Skarżący wskazał także, że powiatowy nadzór budowlany powziął drastyczne kroki bez podjęcia uprzednich wyjaśnień dotyczących "istotnych szczegółów". Jednocześnie nie dopuścił możliwości złożenia zażalenia ani skargi. W związku z powyższym skarżący został pozbawiony w owym czasie możliwości skuteczniej i słusznej obrony. Natomiast organ wojewódzki sprawę rozpatrzył jedynie szablonowo, czego dowodzą popełnione błędy – na przykład przywołał w pierwszym akapicie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. i nie sprawdził błędnych danych dotyczących pomiarów, a także całkowicie pominął treści dotyczące materiałów uzupełniających, które skarżący przedstawił w dodatkowym piśmie z dnia 14 października 2016 r.

Końcowo skarżący zauważył, że działka, na której usadowiony jest przedmiotowy garaż stanowi współwłasność, wobec czego stronami w rzeczonym postępowaniu są wszyscy współwłaściciele nieruchomości, ale uznany za stronę M. B. nie jest współwłaścicielem i nie powinien brać udziału w tym postępowaniu.

W odpowiedzi na skargę D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Podczas rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu w dniu 11 lipca 2017 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymała skargę i zawarte w niej argumenty oraz wniosła o zwrot kosztów zastępstwa procesowego. Nadto złożyła do akt wykaz obliczonych przez geodetę pól powierzchni budynku gospodarczego (garażu), mapę przeglądową obiektów objętych pomiarem oraz opinię biegłego w zakresie podziału nieruchomości położonej we wsi N. nr [...], powiat J..

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że w myśl art. 15 k.p.a. postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Do istoty dwuinstancyjności należy dwukrotne merytoryczne rozstrzygnięcie tej samej sprawy przez dwa różne organy administracji. Nakaz dwukrotnego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy oznacza, że zadaniem organu II instancji nie jest kontrola decyzji wydanej przez organ I instancji, ale rozpatrzenie wszystkich żądań strony i ustosunkowanie się do nich w uzasadnieniu swej decyzji (zob. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 marca 1996r., SA/Wr 1996/95, opubl. ONSA 1997, nr 1, poz. 35; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 czerwca 1997 r., III SA 515/96, opubl. "Wspólnota" 1997, nr 45, s. 26). Właściwe wypełnienie zasady dwuinstancyjności wymaga nie tylko podjęcia dwóch kolejnych rozstrzygnięć różnych organów, lecz zakłada jej podjęcie w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone. Chodzi zatem o to, by przeprowadzono dwukrotnie merytoryczne postępowanie, by dwukrotnie oceniono dowody, w sposób rzeczowy i poważny przeanalizowano wszelkie argumenty i opinie, i w konsekwencji doprowadzono do wydania takiego rozstrzygnięcia, które najlepiej odpowiadać będzie prawu, interesowi publicznemu i słusznym interesom strony" (por. też wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 21 lutego 2012r., II OSK 2720/11, i z dnia 17 maja 2011 r., II OSK 672/10, oraz z dnia 21 kwietnia 2011 r., II FSK 1852/09, dostępne: Orzeczenia.nsa.gov.pl).

Uwzględniając powyższe Sąd w składzie rozpoznającym skargę doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. narusza omówioną zasadę dwuinstancyjności postępowania, ponieważ organ odwoławczy pominął okoliczności podniesione w odwołaniu od decyzji organu I instancji wniesionym przez B. P.. W efekcie uzasadnienie zaskarżonej decyzji koncentruje się jednie na ocenie decyzji pierwszoinstancyjnej. Organ odwoławczy nie wyjaśnił zaś sprawy w jej całokształcie. Jak bowiem wynika z treści odwołania od decyzji I instancji, które wniósł B. P., i kolejnych jego pism, powierzchnia garażu, którego rozbiórkę nakazano wynosi 66 m2, na co również wskazuje wypis z kartoteki budynków znajdujących się na działce nr [...]. Natomiast organ powiatowy wszczął i prowadził postępowanie w zakresie rozbudowy części garażu o powierzchni 63,60 m2 do powierzchni 76,11 m2. Podczas oględzin dokonanych przez organ powiatowy, co udokumentowano w protokole z dnia 2 czerwca 2016 r., nie podano żadnych parametrów (wymiarów, powierzchni) garażu. Dopiero w notatce służbowej sporządzonej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J. w dniu 10 czerwca 2016 r. podano, że powierzchnia garażu przed przebudową wynosiła 12m x 5,30m, a po przebudowie wynosi 12m x 5,9m. Treść tej notatki posłużyła następnie organowi I instancji do określenia zasadniczego przedmiotu postępowania administracyjnego.

Zdaniem Sądu oparcie się na informacjach pochodzących z notatki służbowej, a nie z dowodu z oględzin obiektu budowlanego narusza prawo, ponieważ w myśl art. 67 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej sporządza zwięzły protokół z każdej czynności postępowania, mającej istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, chyba że czynność została w inny sposób utrwalona na piśmie. Zgodnie z art. 67 § 2 pkt 3 k.p.a. protokół jest sporządzany z oględzin, a więc ustalenia z oględzin nie mogą być zawarte w notatce służbowej, aby mogły być uznane za dowód w postępowaniu administracyjnym. Podkreślić trzeba, że wydana decyzja musi znajdować oparcie w materiale dowodowym, zebranym i utrwalonym w aktach sprawy. Odstąpienie od sporządzenia protokołu z czynności postępowania dowodowego powoduje w konsekwencji niemożność powoływania się przez organ administracji na okoliczności faktyczne, stwierdzone w toku tej czynności. Odstąpienie od sporządzenia protokołu przesłuchania strony, świadka i biegłego oraz protokołu oględzin i ekspertyz dokonywanych przy udziale przedstawiciela organu administracji publicznej powoduje, że okoliczności te nie mogą zostać uznane za udowodnione, nawet jeżeli zostały utrwalone w postaci zwykłych adnotacji, oświadczeń itp. (zob. wyrok NSA z 4 czerwca 1982 r., I SA 258/82, ONSA 1982, nr 1, poz. 54; teza druga wyroku NSA z 13 lipca 1999 r., IV SA 1210/97, Orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem Sąd rozpoznający skargę w niniejszej sprawie doszedł do przekonania, że w aktach administracyjnych brak jest dowodu, na to, że organ nadzoru budowlanego w należytej formie utrwalił czynność dowodową oględzin omawianego budynku, na podstawie której można by ocenić, jakie są jego wymiary.

Nie można też pominąć, że z omawianej notatki służbowej wynika, że budynek garażu po przebudowie ma wymiar 12m x 5,9m, co daje powierzchnię 70,8m2, a nie 76,11 m2 jak podano w decyzji organu I instancji i w decyzji organu odwoławczego. Na rozbieżności w zakresie dokonanych pomiarów budynku zwracał uwagę B. P. w odwołaniu od decyzji organu I instancji, a następnie w skardze do Sądu, jednak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organu odwoławczego DWINB nie odniósł się do kwestii powierzchni omawianego budynku.

Omawiane uchybienia, których dopuściły się organy nadzoru budowlanego obu instancji w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym, stanowią – w ocenie Sądu - naruszenie art. 7 k.p.a. w myśl którego, w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Przepis ten nakazuje organom administracji publicznej dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, co dotyczy także organów orzekających w postępowaniu odwoławczym. Z zasady prawdy obiektywnej wynika dla organu odwoławczego obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a więc także dopuszczenia nowych dowodów, jeżeli przyczyniają się do wyjaśnienia sprawy (zob. tezę drugą wyroku NSA z 15 lutego 1999 r., IV SA 271/97, Orzeczenia.nsa.gov.pl).

W kontekście powyższego istotne jest też, że zaskarżoną decyzję wydano na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W rozpoznawanej sprawie utrzymanie w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej jest możliwe, jeśli organ odwoławczy podziela ustalenia faktyczne i prawne organu I instancji. Tymczasem w niniejszej sprawie organ odwoławczy pominął to, że ustalenia zawarte w decyzji organu I instancji nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. Nadto organ odwoławczy nie dostrzegł tego, że rację miał odwołujący się (obecnie skarżący) co do parametrów omawianego budynku, a mianowicie, że wymiary budynku po rozbudowie są inne niż podawane w decyzji organu I instancji, jak i w decyzji organu II instancji. Zatem utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji było co najmniej przedwczesne, skoro w sprawie pozostały jeszcze kwestie, do wyjaśnienia których zobowiązany był organ odwoławczy.

W tym stanie rzeczy Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja narusza art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 7 i art. 67 § 1 i § 2 pkt 3 k.p.a. Treść odwołania od decyzji organu I instancji została przez DWINB pominięta, a w konsekwencji stan faktyczny sprawy nie został przez organ odwoławczy wyjaśniony w stopniu pozwalającym na utrzymanie w mocy decyzji organu powiatowego.

Uwzględniając opisane naruszenia prawa Sąd doszedł do przekonania, że mogły mieć one istotny wpływ na wynik sprawy, co prowadzi do wniosku, że zaskarżoną decyzję należało uchylić na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369).

Uchylenie zaskarżonej decyzji nie powoduje jednak zakończenia postępowania administracyjnego, ponieważ po uprawomocnieniu się niniejszego wyroku zadaniem D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. będzie ponowne rozpatrzenie odwołania B. P. od nakazu rozbiórki opisanego na wstępie obiektu. W tymże postępowaniu D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we W. winien podjąć takie działania, które umożliwią mu ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy na skutek wniesionego odwołania po tym, jak ustalony zostanie przez organ odwoławczy rzeczywisty i aktualny stan faktyczny sprawy. W szczególności organ winien ustalić w prawem przepisany sposób i w należytej formie, jakie są wymiary i inne parametry obiektu, którego rozbiórkę nakazał organ powiatowy. Istotne będzie w tym kontekście również ustalenie, czy charakter wykonanych przez skarżącego robót budowlanych wskazuje na to, czy doszło do rozbudowy, co również kwestionuje skarżący, podnosząc, że nie doszło w istocie do powiększenia powierzchni użytkowej budynku, a jedynie do wymiany materiału izolującego ściany zewnętrzne budynku. Wyjaśnienia tego rodzaju zarzutów skarżącego także brak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Końcowo wskazać należy, że Sąd nie podzielił zarzutu skarżącego, że organy obu instancji naruszyły prawo uznając M. B. za stronę postępowania administracyjnego. Analiza treści zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji wskazuje, że osoba ta działała w postępowaniu jako pełnomocnik M. B., a nie jako strona, a więc prawidłowe było doręczanie mu decyzji i innych pism w postępowaniu.

Niezależnie od nietrafności wskazanego zarzutu skargi, co do zasady Sąd skargę uwzględnił, o czym orzeczono jak w pkt I sentencji. Natomiast w pkt II sentencji wyroku o kosztach niniejszego postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. poz. 1804 i z 2016 r. poz. 1667). Na zasądzoną kwotę składają się kwoty: 500 zł z tytułu wpisu sądowego od skargi i 480 zł z tytułu wynagrodzenia pełnomocnika strony skarżącej będącego radcą prawnym.

Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji.