Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1782/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-05-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję organu II instancji w części
Powołane przepisy: article: art. 169 ust. 1 pkt 1, art. 169 ust. 4 pkt 3, art. 170 ust. 2.
journal: Dz.U. 2013 poz 1410
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Sędzia WSA (del.) Cezary Kosterna po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej I. C. z siedzibą w S. C. (USA) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 marca 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 2315/17 w sprawie ze skargi I. C. z siedzibą w S. C. (USA) na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 26 września 2016 r., nr [...], [...]., [...] w przedmiocie punktów: 1, 2 i 4 zaskarżonej decyzji, dotyczących stwierdzenia wygaśnięcia praw ochronnych na znaki towarowe 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. uchyla zaskarżoną decyzję w zakresie punktów: 1, 2 i 4 tej decyzji; 3. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz I. C. z siedzibą w S. C. (USA) 3.400 (trzy tysiące czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 6 marca 2018 r., oddalił skargę I. C. z siedzibą w S. C. (USA) na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 26 września 2016 r. w przedmiocie punktów 1, 2 i 4 zaskarżonej decyzji, dotyczących stwierdzenia wygaśnięcia praw ochronnych na znaki towarowe "I." o numerach [...],[...] i [...].

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

I. S. Sp. z o. o. w G. M. (aktualnie pod nazwą T. R.), trzema wnioskami wniosła o:

- stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego udzielonego na znak towarowy I. o nr [...] na rzecz I. C. w zakresie takich towarów jak: monitory, urządzenia wizyjne płytki drukowane, wizyjne produkty systemowe, aparaty do testowania i kalibrowania podzespołów komputerowych, urządzenia umożliwiające odbiór programów telewizyjnych, programy komputerowe do projektowania stron web, kamery, słuchawki nagłowne, w części z dniem 28 czerwca 2007 r. z powodu jego nieużywania w wymienionym zakresie (sprawa pod nr [...].);

- stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego udzielonego na znak towarowy I. o nr [...] na rzecz I. C. w zakresie takich towarów jak: kamery, sprzęt fotograficzny, sprzęt komputerowy i oprogramowanie komputerowe do obrazowania i do celów fotograficznych z wyłączeniem procesorów, dyski fotograficzne, CD - ROMy do obrazowania i do celów fotograficznych, sensory zobrazowania, skanery oraz interakcyjne gry komputerowe gry wideo, procesory, zawartych w klasie 9 z dniem 30 września 2007 r. z powodu nieużywania znaku (sprawa pod nr [...].);

- stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego udzielonego na znak towarowy I. o nr [...] na rzecz I. C., z dniem 30 kwietnia 2009 r. z powodu jego nieużywania w zakresie takich towarów jak: urządzenia i przyrządy naukowe, żeglarskie, geodezyjne, elektryczne, fotograficzne, kinematograficzne, optyczne, wagowe, pomiarowe, sygnalizacyjne, kontrolne, do ratowania życia i do celów dydaktycznych, aparaty do nagrywania, transmisji lub reprodukcji dźwięku lub obrazu, automaty sprzedające i mechanizmy do urządzeń uruchamianych przez wrzucenie monety, kasy sklepowe, schowki internetowe, internetowe urządzenia www, takie jak osobiste cyfrowe notesy (asystenci), tabliczki i manetki, a także inne urządzenia umożliwiające dostęp do internetu lub www (sprawa pod nr [...].).

Zaskarżoną decyzją Urząd Patentowy:

- stwierdził wygaśnięcie prawa ochronnego udzielonego na znak towarowy "I." o numerze [...] z dniem 28 czerwca 2007 r. w zakresie następujących towarów zawartych w klasie 9: monitory, urządzenia wizyjne, wizyjne płytki drukowane, wizyjne produkty systemowe, aparaty do testowania i kalibrowania podzespołów komputerowych, urządzenia umożliwiające odbiór programów telewizyjnych, pogramy komputerowe do projektowania stron w Web, kamery, słuchawki nagłowne ([...]);

- stwierdził wygaśnięcie prawa ochronnego udzielonego na znak towarowy "I." o numerze [...] z dniem 30 września 2007 r. w zakresie następujących towarów zawartych w klasie 9: kamery, sprzęt fotograficzny, sprzęt komputerowy i oprogramowanie komputerowe do obrazowania i do celów fotograficznych z wyłączeniem procesów, dyski fotograficzne, CD - ROMy do obrazowania i do celów fotograficznych, sensory zobrazowania, skanery oraz interakcyjne gry komputerowe i gry wideo ([...]);

- w pozostałym zakresie wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego udzielonego na znak towarowy "I." o numerze [...] ([...]) oddalił;

- stwierdził wygaśnięcie prawa ochronnego udzielonego na znak towarowy "I." o numerze [...] z dniem 30 kwietnia 2009 r. w zakresie następujących towarów zawartych w klasie 9: urządzenia i przyrządy naukowe, żeglarskie, geodezyjne, elektryczne, fotograficzne, kinematograficzne, optyczne, wagowe, pomiarowe, sygnalizacyjne, kontrolne, do ratowania życia i do celów dydaktycznych, aparaty do nagrywania, transmisji lub reprodukcji dźwięku lub obrazu, automaty sprzedające i mechanizmy do urządzeń uruchamianych przez wrzucenie monety, kasy sklepowe, schowki internetowe, internetowe urządzenia ww., takie jak osobiste cyfrowe notesy (asystenci), tabliczki i manetki, a także inne urządzenia umożliwiające dostęp do Internetu lub www ([...]).

Organ stwierdził na wstępie, że wnioskodawca posiadał interes prawny, z tego względu, iż pomiędzy nim, a uprawnioną toczy się już postępowanie przed Urzędem Patentowym RP o unieważnienie prawa na znak towarowy wnioskodawcy "i I. S.".

Przechodząc do meritum, organ w sprawie nr [...] o wygaśnięcie prawa na znak [...] wskazał, że uprawniona przedłożyła na okoliczność używania znaku towarowego szereg dowodów.

Na okoliczność używania takich towarów jak: monitory, urządzenia wizyjne, wizyjne płytki drukowane, wizyjne produkty systemowe uprawniona przedłożył wydruki ze stron internetowych. Organ wskazał, że materiały te dotyczyły okresu późniejszego, niż jest wymagany w przedmiotowej sprawie - zostały one opatrzone datą 1 października 2015 r., zatem już po wszczęciu niniejszego postępowania. Ponadto informacje w nich zawarte nie odnosiły się w żaden sposób do okresu wcześniejszego, oraz dotyczyły one tylko i wyłącznie procesorów. W ocenie organu dowody te nie świadczyły o używaniu w sposób rzeczywisty spornego znaku dla wymienionych towarów.

Na okoliczność używania aparatów do testowania i kalibrowania podzespołów komputerowych uprawniona przedłożyła wydruki ze stron internetowych. W tym zakresie organ stwierdził, że nie wynikało z nich, aby dotyczyły terytorium Polski, jak również nie wskazywały na rzeczywiste wprowadzenie jakichkolwiek towarów do obrotu.

Na okoliczność używania urządzeń umożliwiających odbiór programów telewizyjnych uprawniona przedłożyła wydruki ze stron internetowych, który to materiał dowodowy, zdaniem organu, także nie dowodził rzeczywistego używania tych towarów w wymaganym okresie. Pozostała część materiału, nie potwierdzała używania wskazanych towarów w wymaganym okresie. Nie wynikało z niego nawet, że dotyczył on terytorium Polski.

Na okoliczność używania programów komputerowych do projektowania stron w Web uprawniona przedłożyła wydruki ze stron internetowych. Także te dowody, w ocenie organ, nie potwierdzały używania wskazanych we wniosku towarów w wymaganym okresie. Nie wynika z niego również, że dotyczył terytorium Polski oraz nie wskazywał na wprowadzenia jakichkolwiek towarów do obrotu.

Na okoliczność używania kamer, słuchawek nagłownych uprawniony przedłożyła wydruki ze stron internetowych. Organ wskazał, że materiał ten dotyczył co prawda słuchawek nagłownych, lecz nie wynikało z niego, że towar ten był opatrywany oznaczeniem I.. Wobec tego trudno było uznać, że znak I. był używany w odniesieniu do tego towaru. Materiał nie dowodzi także używania znaku spornego w odniesieniu do kamer w wymaganym okresie.

Podsumowując tą część rozstrzygnięcia, organ stwierdził, że uprawniona nie wykazała rzeczywistego używania spornego znaku I. o nr [...] w zakresie towarów wskazanych we wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia spornego prawa ochronnego.

W sprawie nr [...], organ wskazał, uprawniona przedłożyła na okoliczność używania znaku towarowego Intel o nr [...] dowody w postaci wydruków z internetu oraz przedłożone w załączeniu do pisma z dnia 9 grudnia 2015 r. tłumaczenie złożonych dokumentów w języku angielskim. Organu uznał, że takie towary jak "procesory" należało pozostawić w wykazie znaku towarowego [...]. W pozostałym zakresie uprawniona nie wykazała rzeczywistego używania znaku towarowego I. w odniesieniu do kamer, sprzętu fotograficznego, pozostałego sprzętu komputerowego i oprogramowania komputerowego do obrazowania i do celów fotograficznych, dysków fotograficznych, CD – ROM-ów do obrazowania i do celów fotograficznych, sensorów zobrazowania, skanerów oraz interakcyjnych gier komputerowych i gier wideo. Organ wskazał, że wydruki internetowe, które dotyczyły okresu późniejszego niż był wymagany sprawie odnosiły się do używania znaku I. samodzielnie, bądź z dodatkowym oznaczeniem oraz dotyczyły tylko i wyłącznie procesorów. Dowody te nie wskazywały na wprowadzenia jakichkolwiek towarów do obrotu w tym do obrotu na terytorium Polski. Organ wskazał również, że większość przedłożonego w tym zakresie materiału dowodowego dotyczyła okresu po złożeniu wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia spornego prawa ochronnego.

Podsumowując, organ uznał, że uprawniona nie wykazała rzeczywistego używania spornego znaku I. o nr [...] w zakresie towarów objętych ochroną tego znaku, z wyłączeniem takich towarów jak "procesory", uznając je jako część sprzętu komputerowego. Żaden z tych dokumentów nie pozwalał na ustalenie ilości wprowadzonych towarów na rynek, a ponadto nie wynikało z nich, iż dotyczyły one towarów objętych przedmiotowym wnioskiem.

W sprawie [...], żądania stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak [...] uprawniona również przedłożyła szereg dowodów – wydruków ze stron internetowych, na okoliczność używania tego znaku towarowego.

W odniesieniu do dowodów złożonych na okoliczność używania towarów jak: urządzenia i przyrządy naukowe, żeglarskie, geodezyjne, elektryczne, fotograficzne, kinematograficzne, optyczne, wagowe, pomiarowe, sygnalizacyjne, kontrolne, do ratowania życia i do celów dydaktycznych", organ uznał, że nie dotyczyły one używania znaku I. w zakresie wskazanych towarów. Trudno było bowiem uznać na ich podstawie, że sporny znak był używany w wymaganym okresie i na terenie Polski.

W ocenie organu materiał dowodowy dotyczący używania aparatów do nagrywania, transmisji lub reprodukcji dźwięku i obrazu nie dowodził rzeczywistego używania tych towarów w wymaganym okresie. W materiale tym oznaczenie I. odnosiło się do oprogramowania, procesorów, które są umieszczane w tych towarach i mimo, iż są one nieodłącznym elementem tych towarów, to jednak nie są to urządzenia umożliwiające samodzielnie odbiór programów telewizyjnych

Odnośnie dowodów na okoliczność używania magnetycznych nośników danych, organ wskazał, że części z nich nie została opatrzona żadną datą, natomiast w pozostałej część, data wskazywała na okres późniejszy niż wymagany. Trudno było zatem na tej podstawie ustalić skalę używania tego oznaczenia w odniesieniu do wyżej wymienionego produktu.

Zdaniem organu dowody na okoliczność używania dysków z nagraniami nie dowodziły rzeczywistego używania tego towaru w wymaganym okresie. Organ wskazał ponadto, że materiał ten pochodził z daty późniejszej niż był wymagana, i nawet jeśli w jego treści zawarte było odniesienie się do okresu wcześniejszego, to nie wynikało z niego, czy towary te zostały w ogóle wprowadzone do obrotu.

Dowody na okoliczność używania automatów sprzedających i mechanizmów do urządzeń uruchamianych przez wrzucenie monety, zdaniem organu nie wskazywały na używanie jakiegokolwiek towaru opatrzonego znakiem I..

Organ stwierdził, że materiał dowodowy na okoliczność używania kas sklepowych, pochodził z 2015 r., a z jego treści wynikało, że odnosił się co najwyżej do roku 2014. Nie dowodził również używania znaku I. w odniesieniu do kas fiskalnych, sklepowych.

Również przedłożonym materiał dowodowy na okoliczność używania schowków internetowych, zdaniem organu, nie potwierdzał używania wskazanych we wniosku towarów w wymaganym okresie. Nie wynikało z niego nawet, że dotyczy on terytorium Polski. Także i te dowody pochodziły z okresu po wszczęciu niniejszego postępowania i nie wynikało z niego jakoby dotyczył okresu wcześniejszego. Nie wskazywał także na wprowadzenia jakichkolwiek towarów do obrotu.

W odniesieniu do przedłożonych dowodów na okoliczność używania internetowych urządzeń, jak osobiste cyfrowe notesy (asystenci), tabliczki i manetki, a także inne urządzenia umożliwiające dostęp do Internetu lub "www", organ stwierdził, że oznaczenie I. odnosiło się tylko i wyłącznie do procesorów, natomiast pozostała cześć dotyczyła albo specyfikacji produktu, co nie dowodziło używania znaku, albo dotyczyła towarów, w których zastosowano technologię I., jako cześć podzespołów w nich występująca. Nie był to natomiast materiał, który dowodził używania wyżej wymienionych towarów.

Podsumowując tą cześć decyzji organ uznał, że uprawniona nie wykazała rzeczywistego używania spornego znaku Intel o nr [...] w zakresie towarów wskazanych we wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia spornego prawa ochronnego.

Sąd I instancji oddalając skargę na tą decyzję stwierdził, że organ zasadnie uznał istnienie po stronie wnioskodawcy interesu prawnego w żądaniu stwierdzenia wygaśnięcia praw ochronnych na sporny znak towarowy.

Sąd nie podzielił stanowiska skarżącej, że znak I. był używany na terenie Polski w sposób rzeczywisty dla grup towarów objętych wnioskami, za wyjątkiem procesorów. Podzielił natomiast stanowisko organu, że strona skarżąca nie wykazała, aby w sposób rzeczywisty używała towary objęte wnioskami o wygaśnięcie.

Sąd wskazał, że skarżąca wywodziła, iż sam fakt nakładania oznaczenia I. na sporne towary oznacza, że miało miejsce rzeczywiste używanie owych towarów. WSA stwierdził, że strona nie przedstawił wymaganych dowodów świadczących o wprowadzaniu ich do obrotu.

Dalej Sąd wskazał, że zdaniem skarżącej nie wymagała tego "specyfika używania" polegała ona na tym, że: "dostarczane przezeń komponenty, urządzenia i technologie są montowane głównie wewnątrz urządzeń innych przedsiębiorców, zwłaszcza wszelkiego rodzaju komputerów. Oznacza to, że znak I. znajdujący się na produktach skarżącego nie jest widoczny na zewnątrz, chyba że skarżący zapewni obecność tego znaku I. na urządzeniu końcowym".

Odnosząc się do tego stanowiska, Sąd I instancji stwierdził, że zarówno w literaturze, jak i judykaturze zaprezentowano pogląd, że w przypadku konieczności wykazania rzeczywistego używania znaku towarowego należy przedstawić konkretne dowody potwierdzające używanie znaku w obrocie gospodarczym dla towarów objętych rejestracją. Zwrócił w tym zakresie uwagę, że wszystkie dokumenty przedstawiane w sprawie w charakterze materiału dowodowego musiały zawierać informacje pozwalające na ustalenie daty użycia znaku, formy, w jakiej znak został użyty, rodzaju towarów, dla jakich użyto znaku, oraz zakresu terytorialnego jego użycia. Zauważył również, że do wykazania używania znaku towarowego przez osobę trzecią wystarczające jest przedłożenie przez uprawnionego dowodów, że osoba trzecia na podstawie udzielonej przez uprawnionego licencji - używała danego oznaczenia (w sposób rzeczywisty) dla omawianych towarów. Bezsporne zatem było, że używanie znaku przez osobę trzecią za zgodą uprawnionego powinno być zaliczone uprawnionemu z rejestracji. Jednakże również takie dowody nie zostały w sprawie złożone.

W ocenie Sądu I instancji, w zakresie towarów objętych wnioskami, organ dokonał prawidłowej oceny zebranego materiału dowodowego nie przekraczając zasady swobodnej oceny dowodów. Uznał również, że organ nie dopuścił się naruszenia przepisów procedury administracyjnej, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (j.t.: Dz.U. z 2013 r. poz. 1410, dalej: p.w.p.), gdyż wyjaśnił wszystkie okoliczności istotne dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy, a także dokonał właściwej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności w zakresie przesłanki używania znaku towarowego w sposób rzeczywisty, jako zasadniczej podstawy do stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy w oparciu o przepis art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p..

Sąd I instancji stwierdził również, że przedłożone przez uprawnioną dowody nie potwierdziły rzeczywistego używania znaku towarowego I. objętego spornymi prawami ochronnymi. Nie potwierdzały również, aby sporne towary były wprowadzane do obrotu z oznaczeniem I.. Sąd stwierdził brak na tą okoliczność przedłożonych do akt sprawy faktur tego oznaczenia w jakimkolwiek kontekście. Sąd podkreślił przy tym, że w związku z "odwróconym ciężarem dowodu", obowiązującym w toku kontradyktoryjnego postępowania spornego przed Urzędem Patentowym RP, to wyłącznie na stronie skarżącej, jako uprawnionej ze spornych praw ochronnych, ciążył obowiązek przedstawienia dowodów na rzeczywiste używanie przez nią lub licencjobiorcę określonego znaku towarowego.

W podstawie prawnej wyroku podano art. 151 p.p.s.a.

I. C. z siedzibą w S. C. (USA), skargą kasacyjną zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. polegające na błędnym ustaleniu, że decyzja Urzędu Patentowego RP, w części obejmującej pkt 1, pkt 2 i pkt 4 petitum decyzji, nie narusza prawa podczas gdy jest ona dotknięta uchybieniami procesowymi (art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a.) oraz narusza prawo materialne (art. 169 ust. 1 pkt 1 oraz art. 170 ust. 2 p.w.p.);

2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez pominięcie istotnych dla rozstrzygnięcia elementów stanu faktycznego, dotyczących zwłaszcza szczególnego charakteru używania znaków towarowych "I." o nr [...],[...] oraz [...] z uwagi na specyfikę działalności skarżącej oraz oferowanych przez nią towarów;

3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie zarzutów skarżącej dotyczących:

a. błędnego przyjęcia przez Urząd Patentowy RP, że dowodem rzeczywistego używania znaku towarowego w rozumieniu art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. mogą być wyłącznie zamówienia, faktury lub dowody dostaw towarów oraz;

b. ustalenia, że dowody dotyczące używania znaków towarowych "I." o nr [...],[...] oraz [...] dostarczone przez skarżącą były spóźnione w rozumieniu art. 170 ust. 2 p.w.p.;

c. ustalenia, że skarżąca nie dostarczyła wystarczających dowodów używania znaków towarowych "I." o nr [...],[...] oraz [...] zgromadzonych w sprawie dla towarów objętych wygaszeniem.

Podnosząc te zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Urząd Patentowy RP nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna podlega uwzględnieniu, ponieważ ma częściowo usprawiedliwione podstawy.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować.

Dodać też trzeba, że autor skargi kasacyjnej, konstruując zarzuty w oparciu o przepis art. 174 pkt 2 p.p.s.a., zobowiązany był na podstawie art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. do wskazania, jaki był związek naruszenia przepisów określonych w skardze kasacyjnej z rozstrzygnięciem. Brak wskazania takiej relacji między naruszeniem a rozstrzygnięciem jest istotnym brakiem skargi kasacyjnej i powoduje niemożność jej uwzględnienia w tym zakresie. Skutecznym zarzutem naruszenia prawa procesowego może być tylko ten, który wskazuje na istnienie istotnego wpływu naruszenia na rozstrzygnięcie sprawy, bo art. 174 pkt 2 p.p.s.a. odwołuje się do takiej przesłanki. Zatem nie wszystkie naruszenia przepisów postępowania mogą być skutecznym zarzutem kasacyjnym, ale tylko takie, które miały istotny wpływ na wyrok.

W istocie skarżący kasacyjnie w treści swojej skargi sformułował przede wszystkim zarzuty dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji przepisów procesowych, które to naruszenie miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy oraz w punkcie 1 petitum skargi kasacyjnej pomieścił zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 169 ust.1 pkt 1) i art. 170 ust. 2 p.w.p. Sposób sformułowania tych zarzutów i ich argumentacja (zawarta w uzasadnieniu skargi kasacyjnej) powoduje konieczność ich łącznego rozpatrzenia.

Spór w niniejszej sprawie dotyczy kwestii dowodowych, tj. zagadnienia czy skarżący kasacyjnie dostarczył, w analizowanej sprawie, dostatecznych dowodów na używanie znaków I. w sposób wymagany przez art. 169 ust.1 pkt 1) p.w.p. dla wskazanych w wykazach poszczególnych wygaszonych znaków towarów oraz tego czy organ, a za nim Sąd I instancji w sposób prawidłowy oceniły te dowody.

Przypomnieć trzeba, iż stosownie do treści art. 169 ust. 1 pkt 1) p.w.p. "1.Prawo ochronne na znak towarowy wygasa również na skutek: 1) nieużywania zarejestrowanego znaku towarowego w sposób rzeczywisty dla towarów objętych prawem ochronnym w ciągu nieprzerwanego okresu pięciu lat, po dniu wydania decyzji o udzieleniu prawa ochronnego, chyba ze istnieją ważne powody jego nieużywania". Jak podkreśla się w doktrynie i judykaturze: "używanie znaku towarowego polega na jego stosowaniu w celu odróżnienia w obrocie oznaczonych nim towarów lub usług jednego przedsiębiorstwa od tego samego rodzaju towarów lub usług innego przedsiębiorstwa. Obowiązkowi używania znaku czyni zadość jedynie jego używanie w związku z towarem lub usługą, albowiem znak towarowy to odbity w świadomości odbiorcy związek oznaczenia i towaru lub usługi." Używanie to musi być rzeczywiste i poważne oraz odbywać się w okresie wskazanym w ust. 1 art. 169 p.w.p. Przez używanie znaku, w znaczeniu wynikającym z ust. 1 art. 169 p.w.p. rozumie się również używanie znaku przez osobę trzecią za zgodą uprawnionego (art. 169 ust. 4 pkt 3 p.w.p.). Nadto, zgodnie z treścią art. 169 ust. 4 pkt 1 p.w.p., przez używanie znaku w rozumieniu art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. rozumie się też używanie znaku różniącego się od znaku, na który udzielono prawa ochronnego, w elementach, które nie zmieniają jego odróżniającego charakteru. Obowiązkowi rzeczywistego używania znaku towarowego czyni zadość - co do zasady - takie używanie, które pozostaje w związku fizycznym lub pojęciowym z towarem lub usługą. Oznacza to nakładanie zarejestrowanego oznaczenia na towar i jego wprowadzanie do obrotu (por. Jasińska K.: [w:] Prawo własności przemysłowej, Komentarz, red. J. Sieńczyło-Chlabicz, Wydawn. C.H. Beck, Warszawa 2020, s. 1012 i nast. oraz wskazane tam orzecznictwo). Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę na konieczność używania znaku towarowego w obrocie gospodarczym oraz w zgodzie z działalnością przedsiębiorstwa, podkreślając, iż: "używanie znaku towarowego powinno pozostawać w zgodzie z działalnością przedsiębiorstwa, zaś obowiązkowi rzeczywistego używania czyni zadość jedynie używanie znaku w obrocie gospodarczym. Pamiętać jednak należy, iż pojęcie <> należy wykładać przy uwzględnieniu prowadzonej przez uprawnionego ze znaku towarowego działalności i jej specyficznych cech."(wyrok NSA z 10.10. 2006 r., sygn. akt II GSK 173/06, Legalis). W istocie w literaturze przedmiotu i orzecznictwie wskazuje się, że samodzielnymi i zarazem najważniejszymi dowodami "rzeczywistego" używania znaku towarowego są faktury czy rachunki, świadczące o konkretnych transakcjach kupna-sprzedaży z udziałem konsumentów. Uzupełniające znaczenie mają druki zamówień, papier firmowy i dokumenty handlowe, w tym umowy, a także opakowania, etykiety, katalogi i materiały reklamowe. "Dowody te liczą się jednak tylko o tyle, o ile mają bezpośredni związek z wymienionymi transakcjami. Wymaga podkreślenia, że bez względu na swoja wartość dowodową wszelkie środki dowodowe muszą ujawniać sam znak, a także dokładnie wskazywać na okoliczności jego użycia, w szczególności na rodzaj towarów lub usług, czas, miejsce oraz skalę użycia znaku." (por.: M. Trzebiatowski: Obowiązek używania znaku towarowego.[w:] Studia prawa prywatnego, 2009, z. 3, s. 235). Stosownie do treści art. 170 ust. 2 p.w.p. : "Rozpoczęcie lub wznowienie używania znaku towarowego, po upływie nieprzerwanego pięcioletniego okresu jego nieużywania i w okresie trzech miesięcy poprzedzających złożenie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego, nie zostanie jednak uwzględnione, jeżeli przygotowania do rozpoczęcia lub wznowienia używania mają miejsce tuż po tym, jak uprawniony dowiedział się, że taki wniosek może być złożony."

Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny podzielił zarzuty pomieszczone w skardze kasacyjnej, a dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. "polegające na błędnym ustaleniu, że decyzja Urzędu Patentowego RP, w części obejmującej pkt 1, pkt 2 i pkt 4 petitum decyzji, nie narusza prawa podczas gdy jest ona dotknięta uchybieniami procesowymi (art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a.)" oraz "art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez pominięcie istotnych dla rozstrzygnięcia elementów stanu faktycznego, dotyczących zwłaszcza szczególnego charakteru używania znaków towarowych "I." o nr [...],[...] oraz [...] z uwagi na specyfikę działalności skarżącej oraz oferowanych przez nią towarów". Nadto, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, za częściowo zasadny należy uznać zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 134 § 1 p.p.s.a. "poprzez nieuwzględnienie zarzutów skarżącej dotyczących: a. błędnego przyjęcia przez Urząd Patentowy RP, że dowodem rzeczywistego używania znaku towarowego w rozumieniu art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. mogą być wyłącznie zamówienia, faktury lub dowody dostaw towarów oraz; b. ustalenia, że dowody dotyczące używania znaków towarowych "I." o nr [...],[...] oraz [...] dostarczone przez skarżącą były spóźnione w rozumieniu art. 170 ust. 2 p.w.p., c. ustalenia, że skarżąca nie dostarczyła wystarczających dowodów używania znaków towarowych "I." o nr [...],[...] oraz [...] zgromadzonych w sprawie dla towarów objętych wygaszeniem."

Po pierwsze zasadnym jest twierdzenie skarżącego kasacyjnie, iż Sąd I instancji w wyroku powielił stanowisko Urzędu Patentowego RP, co samo w sobie nie jest błędem, o ile w uzasadnieniu swojego wyroku Sąd I instancji w sposób wyczerpujący odniósłby się do zarzutów skargi. W analizowanej sprawie tego wnikliwego i wyczerpującego stanowiska Sądu I instancji odnośnie zarzutów pomieszczonych w skardze do WSA, które to zarzuty dotyczyły głównie naruszenia przez organ patentowy przepisów procesowych, tj. art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a., a także prawa materialnego, tj. art. 169 ust. 1 pkt 1 i art. 170 ust. 2 p.w.p., zabrakło. Sąd I instancji, w ślad za UP RP, co zasadnie zarzucił skarżący kasacyjnie, nie odniósł się w sposób wnikliwy i wyczerpujący do istotnych okoliczności sprawy, takich jak specyfika działalności skarżącego oraz specyficzny charakter oferowanych przez niego towarów, które mają wpływ na sposób w jaki znaki I. są wykorzystywane. To z kolei rzutuje na ocenę dowodów mających znaczenie w sprawie. Specyfika działalności skarżącego kasacyjnie polega na tym, że jest on przedsiębiorcą wytwarzającym komponenty służące do produkcji urządzeń wytwarzanych przez innych przedsiębiorców. Są to w szczególności procesory i mikroprocesory, tradycyjnie kojarzone ze skarżącym jako ich zasadniczym światowym wytwórcom, ale jest to szereg innych produktów – np. płyty główne, moduły pamięci, urządzenia służące do wyświetlania obrazu (np. chipsety graficzne), komponenty sieciowe i Wi-Fi, oprogramowanie, a także całe technologie (np. technologia wyświetlania obrazu [...], obejmująca kamery i oprogramowanie). Cechą wspólna tych komponentów, urządzeń i technologii jest to, że z założenia nie są one przeznaczone dla konsumentów tylko dla odbiorców profesjonalnych (innych przedsiębiorców), gdzie są wykorzystywane na kolejnych etapach produkcji innych urządzeń, głownie wszelkiego rodzaju komputerów. Kolejną cecha specyficzną działalności skarżącego kasacyjnie jest to, że dostarczane przezeń komponenty, urządzenia i technologie są montowane głównie wewnątrz urządzeń innych przedsiębiorców, zwłaszcza wszelkiego rodzaju komputerów. Oznacza to, że znak I. znajdujący się na produktach skarżącego nie jest widoczny na zewnątrz, chyba że skarżący zapewni obecność tego znaku na urządzeniu końcowym. Skarżący podnosił, że czyni to udzielając wytwórcom towarów zawierających jego komponenty, urządzenia lub technologię licencji na używanie znaku I.. "Kwestia ta była szczegółowo omówiona i udowodniona w sprawie [...] (s. a19 decyzji). W tym miejscu wystarczy wskazać, że licencje są stosowane przez Skarżącego szeroko na całym świecie, w tym w Polce, czego praktycznym skutkiem jest obecność Znaku I. na milionach komputerów i innych urządzeń zawierających produkty Skarżącego. To oznacza, że zasadniczym sposobem korzystania ze Znaku I. w sposób określony w art. 169 ust. 1 pkt 1 PWP jest jego zamieszczanie przez innych przedsiębiorców na produktach wytworzonych dzięki komponentom, urządzeniom lub technologii Skarżącego. (...). Skarżący wskazuje, że specyficzną cechą działalności Skarżącego jest również to, że z zasady nie oferuje on swoich towarów bezpośrednio ze swojej siedziby, ale przez światową sieć pośredników – dostawców technologii I. (I. T. P.). Są to niezależni przedsiębiorcy działający na całym świecie (jest nim również uczestnik postępowania, I. S. Sp. z o.o.), będący uczestnikami programu I. T. P., nabywający w ramach tego programu produkty Skarżącego u dedykowanych odsprzedawców i oferujący te produkty w dalszym obrocie."(s. 5 uzasadnienia skargi do WSA). W ocenie skarżącego kasacyjnie to oznacza, że zasadniczym sposobem korzystania ze znaku I. w sposób określony w art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. jest jego zamieszczanie przez innych przedsiębiorców na produktach wytworzonych dzięki komponentom, urządzeniom lub technologii skarżącego. Jest to okoliczność w pełni akceptowana przez prawo w świetle treści art. 169 ust. 4 pkt 3 p.w.p. Skarżący kasacyjnie wskazał na orzecznictwo ETS, dotyczące wykładni terminu "rzeczywiste używanie znaku towarowego" (pr. teza nr 1 postanowienia Trybunału Sprawiedliwości z dnia 27 stycznia 2004 r. w spr. C-259/02, Lex), w której ETS stwierdził, że: "1. Artykuł 10 ust. 1 i art. 12 ust. 1 pierwszej dyrektywy nr 89/104 w sprawie znaków towarowych należy interpretować w ten sposób, że z <> znaku towarowego mamy do czynienia wówczas, gdy jest on używany zgodnie z jego podstawową funkcją, jaką jest zagwarantowanie tożsamości pochodzenia towarów lub usług, których dotyczy rejestracja, w celu stworzenia lub zachowania rynku zbytu dla tych towarów lub usług; rzeczywiste używanie znaku nie obejmuje natomiast używania o charakterze symbolicznym wyłącznie w celu zachowania praw przyznanych przez znak. Przy ocenie, czy używanie znaku towarowego jest rzeczywiste, należy wziąć pod uwagę, po pierwsze, wszystkie fakty i okoliczności istotne dla ustalenia, czy komercyjne wykorzystanie znaku ma realny charakter w obrocie handlowym, a w szczególności, czy takie używanie jest uznawane za uzasadnione w danym sektorze gospodarki dla zachowania lub zdobycia udziału w rynku dla towarów lub usług chronionych przez znak towarowy, dalej - właściwości tych towarów lub usług, cechy rynku oraz skalę i częstotliwość używania znaku towarowego. Jeżeli używanie znaku towarowego służy prawdziwemu celowi komercyjnemu, we wskazanych wyżej przypadkach, nawet minimalne używanie znaku lub używanie tylko przez jednego importera w danym Państwie Członkowskim mogą być wystarczające dla stwierdzenia rzeczywistego używania znaku w rozumieniu dyrektywy.".

W dalszych zarzutach skarżący kasacyjnie odniósł się do kwestii analizy i oceny dowodów używania poszczególnych znaków Intel dokonanej przez Sąd I instancji, który w tym zakresie w pełni zaakceptował stanowisko UP RP. W ocenie skarżącego kasacyjnie:

1.W odniesieniu do znaku towarowego I. [...]- organ, a za nim Sąd I instancji uznały, iż dowody używania znaku [...] dla monitorów, urządzeń wizyjnych, wizyjnych płytek drukowanych, wizyjnych produktów systemowych dotyczą "okresu późniejszego niż jest wymagany w przedmiotowej sprawie". Twierdzenie to nie zostało wyjaśnione w decyzji organu, ani w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji. W ocenie skarżącego kasacyjnie nie może być on uzasadniony wyłącznie data jaka jest zamieszczona na dowodach, "gdyż data ta siłą rzeczy będzie późniejsza niż data wszczęcia postępowania, skoro dowody składane są w jego toku. Wniosek byłby uzasadniony tylko wówczas, (...) gdyby wynikał z treści merytorycznej dowodów, ale Sąd I instancji nie przeanalizował ani nie przedstawił. Niezależnie treść ta nie daje żadnych podstaw do przyjęcia, że Skarżący rozpoczął używanie Znaku I. w warunkach określonych przez art. 170 ust. 2 PWP." (s. 8 skargi kasacyjnej). Zdaniem skarżącego kasacyjnie Sąd I instancji nie miał podstaw do przyjęcia, że skarżący nie dostarczył dowodów używania znaku [...], ponieważ przedstawił on dowody: 1) wytwarzania przez innych producentów i w oparciu o technologię dostarczona przez skarżącego monitorów all-in-one, dostępności takich monitorów w sprzedaży w Polsce oraz zamieszczania znaków Intel w ofertach sprzedaży lub opakowaniach urządzeń, co jest w ocenie skarżącego kasacyjnie używaniem znaku w rozumieniu art. 169 ust. 4 pkt 3 p.w.p. i w odniesieniu do produktów końcowych, czyli monitorów all-in-one; 2) opracowania przez skarżącego, posiadania w ofercie urządzeń wizyjnych, wizyjnych płytek drukowanych lub wizyjnych produktów systemowych, czyli komponentów lub urządzeń przetwarzających dane w obraz i pozwalających go wyświetlić. Są to chipsety i karty graficzne serii I. HD, masowo stosowane przy produkcji laptopów przez innych przedsiębiorców. "Skarżący dostarczył dowodów takiego wytwarzania, obecności laptopów z urządzeniami Skarżącego w sprzedaży w Polsce oraz umieszczania Znaku I. bądź w ofertach sprzedaży bądź w samych laptopach. Ponownie jest to używanie Znaku I. w rozumieniu art. 169 ust. 4 pkt 3 PWP. Organ ustalił oczywiście błędnie, że owe dowody dotyczą procesorów, a Sąd nie zakwestionował tego ustalenia." (s. 8 skargi kasacyjnej); 3) posiadania w ofercie i dostępności dla konsumentów oprogramowania do testowania i kalibrowania podzespołów komputerowych, a także oznaczania go znakiem I.. "Urząd Patentowy RP stwierdził, że nie wiadomo czy dowód w ogóle dotyczy terytorium Polski, a Sąd nie zakwestionował tego ustalenia. Jest ono chybione. Załączony dowód był bowiem zrzutem dedykowanej strony internetowej, z której każdy użytkownik komputera, w tym konsument lub inny użytkownik w Polsce, może ściągnąć oprogramowanie Skarżącego na własny komputer. W obecnych czasach obrót oprogramowaniem następuje nie tylko na nośnikach fizycznych (np. DVD), ale jest przede wszystkim obrotem elektronicznym, polegającym na uzyskiwaniu dostępu do oprogramowania przez internet i instalacji oprogramowania bezpośrednio na komputerze użytkownika" (s. 8-9 skargi kasacyjnej); 4) posiadania w ofercie technologii umożliwiających odbiór programów telewizyjnych, w szczególności technologii Wireless Display (WiDI) obejmującej urządzenia i oprogramowanie umożliwiające wymianę lub współdzielenie obrazu pomiędzy telewizorem oraz komputerem w sposób bezprzewodowy. "Skarżący dostarczył również dowodów dostępności urządzeń zawierających wyżej wskazaną technologię w sprzedaży w Polsce. Urząd Patentowy PR stwierdził, ze technologia ta nie umożliwia odbioru programów telewizyjnych, względnie odbioru samodzielnego. Zdaniem Skarżącego technologia ta – jakkolwiek nie ma charakteru tunera TV – umożliwia odbiór programów na telewizorach, przez to że zapewnia możliwość przesyłu takiego programu, który został uprzednio wyświetlony na komputerze. Używanie komputerów do odbioru programów, zwłaszcza telewizji internetowej lub dedykowanych serwisów filmowych (np. Netflix) a telewizorów w charakterze monitorów, nie jest niczym nowym lub niespotykanym. (...). Technologia WiDI oceniana przez taki pryzmat może być określona mianem umożliwiającej odbiór programów telewizyjnych. Sąd I instancji nie rozstrzygnął tego sporu, w tym całkowicie zignorował argumentację Skarżącego" (s. 9 skargi kasacyjnej); 5) posiadania w ofercie i dostępności dla konsumentów oprogramowania serii I. P. C. M., umożliwiającego ocenę obciążenia komponentów komputera w procesie tworzenia stron www. oraz aplikacji, a w konsekwencji stosowną optymalizację procesu tworzenia tychże. "Odpowiedzią Urzędu Patentowego RP było twierdzenie, ze oprogramowanie to nie jest oprogramowaniem wymienionym w zakresie towarów objętych prawem ochronnym na Znak I.. Urząd (...) nie uzasadnił tego twierdzenia, wobec czego zasługuje ono na miano arbitralnego. (...). Sąd nie rozstrzygnął tego sporu i przemilczał argumentację Skarżącego"(s. 9 skargi kasacyjnej); 6) posiadania w ofercie technologii utrwalania, przetwarzania i wyświetlania obrazu (kamery I. R.), stosowania tej technologii w produktach innych przedsiębiorców, głównie w laptopach (np. [...],[...], oraz dostępności takich produktów w Polsce. Urząd (...) w ogóle nie odniósł się do kwestii kamer oraz dowodów dostarczonych przez Skarżącego, a Sąd I instancji nie dostrzegł tego uchybienia" (s. 10 skargi kasacyjnej). Odnoście słuchawek nagłownych – UP RP uznał, że skarżący nie dostarczył dowodu używania znaku I. na takich słuchawkach, tymczasem, zdaniem skarżącego kasacyjnie dowodem takim jest, znajdujące się w aktach sprawy, zdjęcie opakowań słuchawek SMS Audio z umieszczonym na nich znakiem I. zrobione w sklepie S. w W.. Do tych twierdzeń skarżącego WSA się nie odniósł.

2. W odniesieniu do znaku towarowego I. [...]– Sąd I instancji za UP RP uznał tak samo jak w punkcie 1 wyżej (odnośnie znaku [...]), iż dowody używania znaku [...] dotyczą "okresu późniejszego niż jest wymagany w przedmiotowej sprawie", co skarżący kasacyjnie kwestionuje, jak wskazano wyżej w punkcie 1. Nadto skarżący kasacyjnie zarzuca, iż organ, a za nim Sąd I instancji (akceptując to stanowisko), popełnili błędy w merytorycznej ocenie dowodów. Dotyczy to bezzasadnego przyjęcia przez UP RP, że dowody używania tego znaku są niewystarczające, gdyż albo odnoszą się do rzekomo innych znaków niż znak I. (np. [...]) albo nie potwierdzają obecności towarów w obrocie albo nie mają związku z terytorium Polski, co w ocenie skarżącego kasacyjnie jest naruszeniem przez organ art. 169 ust. 4 pkt 3 p.w.p. Zdaniem skarżącego kasacyjnie dowody dostarczone przez niego potwierdzają używanie znaku [...] dla towarów objętych wygaszeniem, w szczególności: 1) w zakresie odnoszącym się do kamer, sprzętu fotograficznego i oprogramowania komputerowego do obrazowania i do celów fotograficznych, dysków fotograficznych, sensorów obrazowania – dowody dostarczone przez skarżącego potwierdzają, że opracował on i udostępnia innym producentom, głownie laptopów, w ofercie technologię utrwalania, przetwarzania oraz wyświetlania obrazu w postaci kamer I.. "Kamery te mogą być kwalifikowane jako produkty do utrwalania obrazu ruchomego (kamery sensu stricte), statycznego (sprzęt fotograficzny), sprzęt komputerowy do obrazowania i celów fotograficznych oraz sensory zobrazowania. Kamery I. mogą być używane w charakterze sprzętu fotograficznego i są w takim charakterze używane, co również potwierdzają dowody dostarczone przez Skarżącego. W każdym przypadku jest to używanie Znaku I. w rozumieniu art. 169 ust. 4 pkt 3 PWP. Skarżący dostarczył ponadto dowodów dostępności w sprzedaży w Polsce urządzeń (laptopów) z technologią I. oraz używania Znaku I. na takich urządzeniach lub dotyczących ich ofertach sprzedaży" (s. 10-11 skargi kasacyjnej); 2) w zakresie skanerów wg twierdzeń skarżącego kasacyjnie złożone przez niego dowody potwierdzają, ze technologia I. jest używana przez przedsiębiorców do wytwarzania skanerów, że skanery te są dostępne w Polsce, a znak [...] jest używany w ofertach sprzedaży tych skanerów (opis produktu). W ocenie skarżącego "przemawia to za uznaniem Znaku I. za używanego w odniesieniu do skanerów, a nie technologii stosowanej w skanerach jak przyjął Urząd (...). Skoro bowiem technologia I. jest warunkiem sine qua non funkcjonowania skanera i stanowi jego część składową, bez istnienia której nie istniałby skaner, możliwe i uzasadnione jest uznanie, że znak [...] odnosi się do skanera. Sad I instancji nie rozstrzygnął tego sporu i ignoruje argumentację Skarżącego" (s. 11 skargi kasacyjnej; 3) w zakresie gier komputerowych – zdaniem wnoszącego skargę dowody dostarczone przez niego potwierdzają używanie znaku I. na opakowaniach gier komputerowych oraz w związku z popularnymi imprezami masowymi dla fanów gier komputerowych (mistrzostwa [...]), a WSA nie odniósł się do tych dowodów.

3. W odniesieniu do znaku towarowego I. [...]– skarżący kasacyjnie zarzucił, iż WSA powiela stanowisko organu, zwłaszcza w zakresie uznania, że dowody dostarczone przez skarżącego są spóźnione lub nie dotyczą używania znaku towarowego I. [...] na wymaganych towarach, względnie nie potwierdzają obecności towarów w obrocie lub nie wykazują związku z terytorium Polski. Skarżący kasacyjnie podobnie jak w przypadku wcześniejszych znaków, z tych samych powodów nie zgadza się z tym stanowiskiem. W odniesieniu do poszczególnych towarów wskazuje, ze: 1) w zakresie urządzeń i przyrządów naukowych, żeglarskich, geodezyjnych, elektrycznych, fotograficznych, kinematograficznych, optycznych, wagowych, pomiarowych, sygnalizacyjnych, kontrolnych, do ratowania życia i do celów dydaktycznych – skarżący wskazał, że większość dostarczonych przez niego dowodów dotyczyło wykorzystania przedmiotowego znaku w urządzeniach fotograficznych, kinematograficznych oraz optycznych. "Były to dowody dotyczące technologii I. potwierdzające używanie znaku [...] w rozumieniu art. 169 ust. 4 pkt 3 PWP oraz dostępność w sprzedaży w Polsce urządzeń (głownie laptopów) zawierających kamery z technologią I.. Kamery per se spełniają przesłanki uznania za urządzenia fotograficzne, kinematograficzne oraz optyczne. Jako przykład ostatnich Skarżący dostarczył również dowód wytwarzania i dostępności w obrocie nagrywarek [...], przy czym był to dowód najbardziej oczekiwany przez Urząd (...), bowiem mający postać zamówienia. W każdym przypadku są to też urządzenia elektryczne, jak wszystkie produkty zawierające komponenty, urządzenia lub technologie Skarżącego objęte niniejszym postępowaniem. Urząd (...) zignorował te dowody i ograniczył ocenę wyłącznie do materiałów dotyczących zegarka B. P. z funkcją pomiarowa i sygnalizacyjną, błędnie ustalając przy tym, że jest on niedostępny dla odbiorców w Polsce. Skarżący załączył tymczasem wydruk ze sklepu internetowego, w którym zakupu zegarka i towarzyszących mu akcesoriów może dokonać każdy, w tym konsument z Polski. Sąd powielił błędne ustalenia organu w całości i nie odniósł się do argumentacji oraz dowodów Skarżącego" (s. 11-12 skargi kasacyjnej; 2) w zakresie aparatów do nagrywania, transmisji lub reprodukcji dźwięku lub obrazu – skarżący kasacyjnie wskazuje, ze dostarczył dowodów dotyczących kamer I., w tym wytwarzania produktów (laptopów) z takimi kamerami oraz dostępności takich produktów w sprzedaży w Polsce, np. w postaci laptopów [...]. "Dowody te obejmowały nie tylko samą ofertę sprzedaży, ale też publikacje i omówienia technologii I., z których jednoznacznie wynikało, że nie obejmuje ona wytwarzania procesorów. Urząd (...) uznał błędnie, że dostarczone (...) dowody odnoszą się do procesorów", a WSA powielił te ustalenia (s. 12 skargi kasacyjnej); 3) w zakresie magnetycznych nośników danych – skarżący zarzuca, iż złożył dowody wytwarzania i dostępności w sprzedaży nośników ozn. znakiem [...]. UP RP i Sąd I instancji nie wnikając w merytoryczną treść tych dowodów, poprzestali na ustaleniu, że są one spóźnione, co skarżący kasacyjnie kwestionuje. Ten sam zarzut skarżący kasacyjnie sformułował odnośnie dysków z nagraniami; 4) w zakresie automatów sprzedających i mechanizmów uruchamianych przez wrzucenie monety – dowody dostarczone przez skarżącego kasacyjnie mają "wprawdzie postać publikacji prasowych, ale wynika z nich niedwuznacznie, że Skarżący dostarcza technologii do automatów sprzedających i zamieszcza na takich automatach Znak I.. Sąd I instancji nie zajął stanowiska w tej sprawie" (s. 13 skargi kasacyjnej); 5) w zakresie kas sklepowych – skarżący kasacyjnie zarzuca, iż przedstawił dowody dostarczania urządzeń stanowiących komponenty takich kas, wytwarzania kas z jego komponentami oraz oznaczania kas znakiem [...] i dostępności tak oznaczonych kas w sprzedaży w Polsce. Chodzi o model [...]. W ocenie skarżącego kasacyjnie UP RP błędnie stwierdził, iż nie zostały przedstawione dowody używania znaku I. na kasach fiskalnych oraz błędnie przyjął, iż z komponentów nie korzysta sam skarżący, ale firma trzecia. Sąd I instancji nie dostrzegł błędów w ocenie organu, w tym jej oczywistej sprzeczności z art. 169 ust. 4 pkt 3 p.w.p.; 6) w zakresie używania schowków internetowych – skarżący uważa, ze dostarczył dowodów używania przedmiotowego znaku dla nich, w szczególności "dedykowanych serwerów lub technologii przechowywania oraz przetwarzania danych w chmurze. Są to w szczególności serie procesorów dedykowane do wyżej wskazanych operacji oraz oprogramowanie [...] pozwalające na procesy takiego przechowywania lub przetwarzania. W obi przypadkach organ dysponował dowodami dostępności w sprzedaży (procesory) lub dowodami bezpośredniego dostępu i możliwości ściągnięcia/instalacji przez użytkowników ([...]). Sąd I instancji nie zajął stanowiska w sprawie." (s. 13 skargi kasacyjnej); 7) w zakresie internetowych urządzeń www., takie jak osobiste cyfrowe notesy (asystenci), tabliczki i manetki, a także innych urządzeń umożliwiających dostęp do internetu lub www. – zdaniem skarżącego "dostarczył dowodów wytwarzania, oferowania w sprzedaży w Polsce oraz oznaczania znakiem [...] kart sieciowych oraz technologii WiFi, czyli urządzeń o znaczeniu zasadniczym dla możliwości podłączenia komputera do sieci lub internetu. Urząd (...) uznał te dowody za dotyczące procesorów, co jest ustaleniem błędnym w stopniu rażącym, gdyż karty sieciowe i urządzenia WiFi nie są procesorami. Skarżący dostarczył ponadto dowodów wytwarzania przez innych producentów palmtopów i tabletów w oparciu o technologię Skarżącego, wraz z dowodami dostępności takich urządzeń w sprzedaży w Polsce, dowodami ich reklamy (w tym na drzwiach [...] w W.), a przede wszystkim dowodami zamieszczania znaku [...] na takich urządzeniach lub towarzyszących im opisach handlowych. Dowody te obejmowały fotografie w dużym zbliżeniu, w świetle których obecność znaku [...] na urządzeniach, np. na tabletach [...] lub [...], nie budziła żadnych wątpliwości. Nie budzi również żadnych wątpliwości, ze tablety to urządzenia umożliwiające dostęp do internetu, spełniające również przesłanki uznania za za cyfrowe notesy lub tabliczki. Mimo to Urząd (...) uznał, ze znak [...] nie jest zamieszczany na wyżej wskazanych towarach. Sąd I instancji powielił tą błędna ocenę." (s. 14 skargi kasacyjnej).

Mając na uwadze obszernie wskazane wyżej zarzuty, pomieszczone w skardze kasacyjnej, które co istotne są powtórzeniem zarzutów ze skargi do Sądu I instancji, Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zasadne zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. "polegające na błędnym ustaleniu, że decyzja Urzędu Patentowego RP, w części obejmującej pkt 1, pkt 2 i pkt 4 petitum decyzji, nie narusza prawa podczas gdy jest ona dotknięta uchybieniami procesowymi (art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a.)" oraz "art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez pominięcie istotnych dla rozstrzygnięcia elementów stanu faktycznego, dotyczących zwłaszcza szczególnego charakteru używania znaków towarowych "I." o nr [...],[...] oraz [...] z uwagi na specyfikę działalności skarżącej oraz oferowanych przez nią towarów". Nadto, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, za częściowo zasadny należy uznać zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 134 § 1 p.p.s.a. "poprzez nieuwzględnienie zarzutów skarżącej dotyczących: błędnego przyjęcia przez Urząd Patentowy RP, że dowodem rzeczywistego używania znaku towarowego w rozumieniu art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. mogą być wyłącznie zamówienia, faktury lub dowody dostaw towarów", przy czym podkreślić trzeba, iż zarzut ten NSA uznał za zasadny w zakresie braku wnikliwego rozważenia przez organ, a za nim Sąd I instancji, kwestii specyfiki działalności skarżącego kasacyjnie oraz podnoszonej przez niego kwestii, iż przy ocenie okoliczności analizowanej tu sprawy zabrakło oceny okoliczności sprawy, która może i powinna każdorazowo obejmować rozważenie między innymi charakteru rozpatrywanych towarów lub usług, cech właściwego rynku, tj. rynku towarów (produktów elektronicznych), rynku oferowania i sprzedaży tych towarów za pomocą obrotu w internecie (sklepy internetowe, dedykowane strony internetowe, bezpośrednie wprowadzenie towaru/produktu na komputer kupującego, np. w zakresie oprogramowania – jak niewadliwie wskazał skarżący kasacyjnie w dzisiejszej dobie obrót oprogramowaniem następuje nie tylko na nośnikach fizycznych – np. DVD - ale przede wszystkim przy pomocy obrotu elektronicznego, polegającego na uzyskaniu dostępu do oprogramowania przez internet i jego instalacji bezpośrednio na komputerze użytkownika), specyfiki samego towaru oraz sposobu w jaki jest on oferowany w obrocie, w tym sposobu w jaki trafia on do odbiorcy końcowego. Nadto brak wnikliwego wyjaśnienia kwestii ustalenia, że dowody dotyczące używania znaków towarowych "I." o nr [...],[...] oraz [...] dostarczone przez skarżącą były spóźnione w rozumieniu art. 170 ust. 2 p.w.p., bez szerszego odniesienia się do tej kwestii. Brak szerszego odniesienia się (zarówno przez UP RP w decyzji, jak i Sąd I instancji w zaskarżonym tu wyroku) do zagadnienia ustalenia, że skarżąca nie dostarczyła wystarczających dowodów używania znaków towarowych "I." o nr [...],[...] oraz [...] zgromadzonych w sprawie dla towarów objętych wygaszeniem, zwłaszcza w kontekście treści art. 169 ust. 4 pkt 3 oraz pkt 1 p.w.p. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego decyzja UP RP narusza także art. 107 § 3 k.p.a. w części obejmującej uzasadnienie faktyczne decyzji, ponieważ w części treści uzasadnienia UP RP w sposób zbiorczy, odnosi się do oceny dowodów w sprawie, zamiast przedstawiać ich dokładną i wnikliwa analizę i ocenę - w odniesieniu do każdego z wygaszanych znaków i każdego z towarów objętych wygaszeniem w ramach każdego z tychże znaków. W decyzji organ ma obowiązek szczegółowo wskazać dowody, na których się oparł (winien je wskazać indywidualnie, a nie za pomocą stwierdzeń: "większość dowodów" s. 26, s. 29 decyzji , lub "pozostała część materiału" – s. 25 decyzji; "materiał ten w większości" – s. 31, s. 37 decyzji; "część tego materiału" – s. 31, s. 36, s. 37 decyzji) oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Te niedostatki winny być zauważone i ocenione przez Sąd I instancji, zwłaszcza że były one przedmiotem zarzutów pomieszczonych w skardze do WSA.

W świetle zarzutów skargi do WSA i skargi kasacyjnej uwidocznił się wyraźnie spór pomiędzy UP RP i skarżącym odnośnie oceny dokonanej przez organ co do rodzaju (charakteru) poszczególnych towarów objętych wykazami wygaszanych znaków. W tym zakresie UP RP może, przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, rozważyć zasadność uzyskania opinii biegłego w tej sprawie.

Końcowo odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego, tj. art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p., Naczelny Sąd Administracyjny uważa je za przedwczesne, wobec zasadności zarzutów procesowych, z których wynika brak dokładnego ustalenia stanu faktycznego sprawy przez organ i braku dostrzeżenia tego faktu przez Sąd I instancji.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 188 p.p.s.a w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. orzekł jak w punkcie 1 i 2 sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a.