Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2988/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-05-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 1, art.. 30 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jadwiga Smołucha, Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Antas, sędzia WSA Mirosław Montowski (spr.), Protokolant sekr. sąd. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2019 r. sprawy ze skargi R. D. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2018 r. znak [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia robót budowlanych oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2018 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej także "GINB“), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania Pana R. D. od decyzji Wojewody [...] z [...] sierpnia 2018 r. nr: [...], znak: [...], w przedmiocie wniesienia sprzeciwu od zamiaru wykonania robót budowlanych przez R. D., utrzymał w mocy ww. decyzję.

Decyzja GINB wydana została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Decyzją z [...] sierpnia 2018 r. nr: [...] znak: [...], Wojewoda [...] wniósł sprzeciw względem zgłoszonego przez Pana Ryszarda Daszewskiego ("Skarżący") zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] relacji [...] – [...] w km [...], na działce nr ew. [...] z obrębu [...], jednostka ew. [...]. Sprzeciw został wniesiony w terminie.

Od ww. decyzji Wojewody [...] z [...]sierpnia 2018 r, nr: [...], w ustawowym terminie odwołanie wniósł Skarżący reprezentowany przez Pana D. G..

Po rozpatrzeniu powyższego odwołania oraz przeanalizowaniu akt sprawy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że stosownie do brzmienia art. 29 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm.), pozwolenia na budowę nie wymaga budowa zjazdów z dróg krajowych i wojewódzkich oraz zatok parkingowych na tych drogach. Zgodnie natomiast z przepisem art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, wykonanie ww. robót wymaga zgłoszenia.

Zgodnie z treścią art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2, oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. Jednocześnie w myśl art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, zgłoszenia należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Właściwy organ, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, może, w drodze decyzji, wnieść sprzeciw. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli organ nie wniósł sprzeciwu w tym terminie.

Jak wynika z akt sprawy w dniu 17 lipca 2018 r. do Wojewody [...] wpłynęło zgłoszenie Pana R. D. zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] relacji [...] – [...] w km [...], na działce nr ew. [...] z obrębu [...], jednostka ew. [...].

Do ww. zgłoszenia Skarżący dołączył m.in. oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością o nr ew. [...] na cele budowlane, dokumentację projektową ww. zamierzenia inwestycyjnego, zawierającą m.in. plan sytuacyjny wraz z opisem technicznym oraz oryginał decyzji Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z [...] marca 2017 r., znak: [...], zezwalającej Panu R. D. na lokalizację zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] (działka o nr ew. [...]) do działki o nr ew. [...] położonej w m. R..

Następnie Wojewoda [...] decyzją z [...] sierpnia 2018 r., znak: [...], wniósł sprzeciw wobec ww. zgłoszenia, z uwagi na okoliczność, iż w ocenie organu wojewódzkiego projektowane zamierzenie inwestycyjne narusza ustalenia § 15 ust. 3 uchwały Rady Miejskiej w [...] z [...] sierpnia 2014 r., nr [...], w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta R..

GINB zważył, że jakkolwiek w podstawie prawnej ww. decyzji z [...] sierpnia 2018 r. Wojewoda [...] wskazał art. 30 ust. 5c Prawa budowlanego, to podstawą do wniesienia sprzeciwu w omawianej sprawie jest art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którym właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy.

Zgodnie z przywołanym wyżej miejscowym planem, działka o nr ew. [...], tj. droga krajowa nr 61 położona jest w jednostce oznaczonej w ww. planie symbolem 1 KDGP - droga publiczna klasy głównej ruchu przyspieszonego (§ 5 ust. 2 pkt 21 ww. miejscowego planu). Natomiast działka o nr ew. [...] na którą zaplanowano urządzenie przedmiotowego zjazdu, znajduje się na terenie oznaczonym symbolem 37MN, tj. teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (§ 5 ust. 2 pkt 2 ww. miejscowego planu).

W myśl § 15 ust. 3 ww. miejscowego planu, dla dróg publicznych - klasy głównej ruchu przyspieszonego, zakazuje się wprowadzania nowych zjazdów, za wyjątkiem wyznaczonych w planie dróg, a także zjazdów na jezdnie serwisowe znajdujące się w pasie dróg publicznych - klasy głównej ruchu przyspieszonego.

Tym samym, w ocenie GINB, zaprojektowanie bezpośredniego zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr 61 na działkę o nr ew. 87 należy uznać za sprzeczne z ww. § 15 ust. 3 miejscowego planu.

GINB stwierdził ponadto, że bez wpływu na rozstrzygnięcie pozostaje zarzut odwołania sprowadzający się do twierdzenia, że organ wojewódzki naruszył art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych z dnia 21 marca 1985 r. (Dz. U. z 2017 r. poz. 2222 ze zm.) poprzez jego niezastosowanie, a w jego miejsce jako podstawę materialno-prawną wniesionego sprzeciwu przyjął § 15 ust. 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem Skarżącego, zapis ww. miejscowego planu jako sprzeczny z art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych nie może zostać zastosowany w przedmiotowej sprawie. GINB wyjaśnił, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie jest uprawniony do oceny zgodności uchwalonego przez gminę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z obowiązującymi przepisami prawa rangi ustawowej (por. wyrok WSA w Rzeszowie z 30 sierpnia 2017r. (sygn. akt II SA/Rz 621/17). Organ wskazał poza tym, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego powszechnie obowiązującego i organ administracji architektoniczno-budowlanej jest nim związany.

Z ww.decyzją GINB nie zgodził się R. D., wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1. naruszenie w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy - art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych poprzez jego niezastosowanie, a w jego miejsce przyjęcie za organem pierwszej instancji jako materialnoprawnej podstawy decyzji § 15 ust. 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Miasta R. zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r., podczas, gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie można było wywieść ziszczenia się przesłanki niedopuszczalności zlokalizowania wnioskowanego zjazdu, co usankcjonowało przekroczenie granic uznania administracyjnego, podczas gdy, w przypadku braku ziszczenia się powyższej przesłanki, organ ważąc słuszny interes wnioskującego oraz interes społeczny, winien nie wnosić sprzeciwu do zgłoszenia robót budowlanych polegających na budowie wnioskowanego zjazdu;

2. naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, art. 7 i 8 k.p.a., co miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez nie podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy, ignorując interes społeczny i słuszny interes Skarżącego, ignorując obowiązek prowadzenia postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów państwa oraz ich świadomość i kulturę prawną;

3. naruszenie przepisu kodeksu postępowania administracyjnego, art. 107 § 3 k.p.a., co miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez nie odniesienie się przez organ odwoławczy do zarzutów odwołania strony od decyzji organu pierwszej instancji;

4. naruszenie przepisu postępowania administracyjnego art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ drugiej instancji odmówił rozpoznania zarzutów odwołania wskazując, że nie jest uprawniony do oceny zgodności uchwalonego przez gminę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z obowiązującymi przepisami rangi ustawowej, uznając siebie za związanego zapisami tego planu jako aktu prawa miejscowego.

Według Skarżącego, nie można podzielić argumentacji organów obu instancji dotyczącej zakazu lokalizacji zjazdów bezpośrednich zawartego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Należy bowiem stwierdzić, że - jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 października 2016 r. (sygn. akt II OSK 3276/14) zapis miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zawierający zakaz budowy nowych zjazdów jest sprzeczny z art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Podkreśla się, że skoro kwestia kompetencji i formy działania zarządcy drogi w zakresie budowy i przebudowy zjazdów jest uregulowana w akcie prawnym rangi ustawowej, to niedopuszczalne jest regulowanie tej materii w jakikolwiek sposób w akcie niższego rzędu, jakim jest uchwała w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Źródłem ograniczeń uznania administracyjnego organu w sprawach dotyczących określonych w planie zjazdów nie mogą stanowić przepisy prawa (w tym akty prawa miejscowego) z zakresu zagospodarowania i ładu przestrzennego. Wprowadzenie zatem w miejscowym planie zakazu obsługi komunikacyjnej nie ma ustawowej podstawy prawnej i nie może ostać się w obrocie prawnym, albowiem nie stanowi przejawu władztwa planistycznego gminy co do zasad modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej i wykracza poza sferę, którą rada gminy może regulować w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

W konsekwencji powyższego Skarżący podniósł, że Rada Miasta [...] poprzez wprowadzenie, w ramach obowiązujących ustaleń planu, zakazu lokalizacji nowych zjazdów naruszyła ustawowe prerogatywy zarządcy drogi w zakresie spraw dotyczących zjazdu z dróg publicznych, które winny być rozpatrywane wyłącznie na zasadach i w trybie określonym przepisami ustawy o drogach publicznych – art. 29 ust. 1 i ust. 2, które stanowią regulację szczególną w stosunku do przepisów z zakresu zagospodarowania i ładu przestrzennego. Ponadto, kwestia lokalizacji zjazdu z drogi publicznej rozstrzygana jest w trybie postępowania administracyjnego i w formie decyzji administracyjnej, nie zaś procedury planistycznej i miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Same w sobie, uregulowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jako przepisy rangi niższej niż ustawowe prerogatywy zarządcy drogi nie mogą mieć mocy wiążącej w toku rozpoznawania wniosku o lokalizację zjazdu. Tym bardziej, że zarządca drogi Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad udzielił zezwolenia na lokalizację indywidualnego zjazdu w przedmiotowej sprawie. Przedmiotowa nieruchomość nie posiada dostępu do drogi publicznej poza granicą z drogą krajową nr [...] relacji [...] – [...] i w tej sytuacji z uwagi na dotychczasowe orzecznictwo sądów powszechnych w tym zakresie wobec ww. granicy nie można liczyć na ustanowienie drogi koniecznej jeśli oponować temu będą właściciele gruntów sąsiadujących.

Według autora skargi, decyzja GINB została zatem wydana z naruszeniem zasady praworządności oraz zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej, poprzez zignorowanie przez organ drugiej instancji nakazu wynikającego z normy art. 97 § 1 pkt 4 kodeksu postępowania administracyjnego, co stanowiło oczywiste naruszenie tych zasad, a w rezultacie doprowadziło do wadliwego rozstrzygnięcia w sprawie.

W związku z powyższym w skardze wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i ewentualne uchylenie w całości także decyzji organu pierwszej instancji.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity - Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a.

Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że kontrolowana decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz utrzymana nią w mocy decyzja Wojewody [...] nie naruszają prawa w sposób opisany powyżej, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W dniu 17 lipca 2018 r., do Wojewody [...] wpłynęło zgłoszenie Pana R. D., dotyczące robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę tj.: "Budowy zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] relacji [...] – [...] w km [...]. Adres zamierzenia budowlanego działka numer ewidencyjny [...] z obrębu [...], jednostka ewidencyjna [...]. Inwestycja realizowana w miejscowości R., powiat [...], województwo [...]".

Zgodnie z dyspozycją art. 30 ust. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202), organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw od zgłoszenia budowy, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy.

Wojewoda [...] badając zgłoszenie Skarżącego ustalił, że planowana inwestycja obejmuje teren objęty uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w [...] z [...] sierpnia 2014 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] (Dz. Urz. Województwa [...] z dnia [...] października 2014 r., poz. [...], dalej "plan miejscowy"). Jak wynika z § 5 ust. 2 pkt 21 i § 15 ust. 1 pkt 1 ww. planu miejscowego, przedmiotowa inwestycja miałaby znajdować się w obszarze drogi publicznej, klasy głównej ruchu przyspieszonego, oznaczonej symbolem 1KDGP, którą stanowi droga krajowa nr [...] relacji [...] – [...]. Przepis § 15 ust. 3 planu miejscowego zawiera natomiast kategoryczny zakaz wprowadzania nowych zjazdów na drogi publiczne – klasy głównej ruchu przyspieszonego (KDGP), za wyjątkiem wyznaczonych w planie dróg, a także zjazdów na jezdnie serwisowe znajdujące się w pasie dróg publicznych – klasy głównej ruchu przyspieszonego.

W tych okolicznościach, Wojewoda [...] zasadnie uznał, że art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego nakazuje mu wniesienie sprzeciwu wobec zgłoszenia Skarżącego, skoro postanowienia obowiązującego planu miejscowego zabraniają budowy nowych zjazdów indywidualnych z drogi krajowej nr [...] relacji [...] – [...] w km [...].

W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się jednoznacznie, że przyczyny wniesienia sprzeciwu wymienione w art. 30 ust. 6 mają charakter bezwzględny, gdyż całkowicie wykluczają możliwość realizacji danej inwestycji na podstawie dokonanego zgłoszenia. Tym samym, zakres swobodnego uznania organu w tym przypadku został zmniejszony do minimum lub zniesiony, co również wynika z kategorycznego sformułowania art. 30 ust. 6 – "organ wnosi sprzeciw" (zob.: A. Gliniecki (red.), Prawo budowlane. Komentarz, wyd. III opubl. WK 2016). Wyliczenie wskazane w art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego ma charakter wyczerpujący, a tym samym nie może być interpretowane rozszerzająco. Użycie w powyższym przepisie przez ustawodawcę sformułowania "wnosi sprzeciw" oznacza, że decyzja co do wniesienia sprzeciwu nie jest pozostawiona uznaniu organu, lecz jest on zobligowany do wniesienia sprzeciwu w sytuacji, gdy wystąpi przynajmniej jedna z wymienionych w tym przepisie przesłanek (zob.: A. Plucińska-Filipowicz (red.), M. Wierzbowski (red.), Prawo budowlane. Komentarz, wyd. III, opubl. WKP 2018).

Sąd rozpoznając niniejszą sprawę w pełni podziela powyższe poglądy i uznaje je za własne, tym bardziej, że stanowisko to jest konsekwentnie powtarzane w orzecznictwie sądów administracyjnych. Właściwy organ związany jest bowiem przesłankami z art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego i ma obowiązek w każdym przypadku wnieść sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy (zob. np.: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lipca 2009 r., sygn. akt II OSK 1136/08, oraz z dnia 27 czerwca 2006 r., sygn. akt II OSK 938/05; wyrok WSA w Łodzi z dnia 16 stycznia 2019 r., sygn. akt II SA/Łd 887/18, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 21 lutego 2019 r., sygn. akt II SA/Po 913/18, wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 lipca 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 1950/16).

Podnoszony w skardze zarzut niewłaściwego oparcia się przez organy na przepisach planu miejscowego, zamiast na podstawie ustawowej, tj. art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych jest chybiony. Jeżeli bowiem Skarżący zarzuca postanowieniom planu miejscowego (§ 15 ust. 3) przekroczenie władztwa planistycznego gminy i zakresu kompetencji prawodawczych w tym zakresie, poprzez obrazę przepisów ustawy o drogach publicznych, to tego rodzaju zarzut ewentualnie stanowić może podstawę do zaskarżenia ww. zapisu planu bądź wnioskowania o jego zmianę w tym zakresie przez gminę. Przedmiotowa sprawa nie dotyczy jednak stwierdzania nieważności zapisów planu a ustalenia, czy planowana inwestycja nie narusza ustaleń planu miejscowego.

Ustosunkowując się do zarzutów skargi wyjaśnić należy, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego będąc aktem prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 z późn. zm.) jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa. Dopóki jego legalność nie zostanie zakwestionowana w odpowiednim trybie, taki akt ma moc powszechnie obowiązującą i jest elementem porządku prawnego. Oceny w tym przedmiocie nie zmienia przekonanie strony co do wadliwości tego przepisu (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 21 lutego 2019 r., sygn. akt II SA/Po 913/18).

Organy w niniejszej sprawie dokonując oceny zgodności inwestycji z ustaleniami miejscowego planu nie mogły w drodze wykładni eliminować kwestionowanego zapisu, w sytuacji gdy plan stanowi akt powszechnie obowiązującego prawa miejscowego.

W kontekście powyższego nie sposób podzielić zarzutu skargi o oparciu stanowiska organów na ograniczeniach wynikających z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia przepisów rangi ustawowej. Po pierwsze, rozstrzygające sprawę organy administracji, co już wyżej wspomniano, były zobligowane do uwzględnienia obowiązujących przepisów planu przy ocenie projektowanego zjazdu z drogi krajowej. Żaden przepis prawa nie uprawnia natomiast ww. organów do odstąpienia od uwzględnienia przepisów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, chociażby z uwagi na wolę prowadzenia przez Skarżącego inwestycji budowlanej. Po drugie, w ramach prowadzonego postępowania organy te nie były uprawnione do oceny zgodności uchwalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z obowiązującymi przepisami prawa rangi ustawowej. W konsekwencji również Sąd nie mógł ocenić zgodności spornego planu z obowiązującymi ustawami, gdyż w opisywanej sprawie przedmiotem zaskarżenia Skarżący uczynił decyzję organu administracji budowlanej, a nie taką uchwałę (por. też wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 30 sierpnia 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 621/17).

Należy w tym miejscu podkreślić, że przywołane w uzasadnieniu skargi orzeczenia sądów administracyjnych zapadły właśnie na gruncie spraw, w których zaskarżone zostały postanowienia uchwał organów samorządu terytorialnego w przedmiocie przyjęcia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a nie wydanych na podstawie tych przepisów aktów organów administracji budowlanej.

Reasumując, każda budowa lub wykonywanie robót budowlanych, niezależnie od tego, czy będą się odbywały na podstawie pozwolenia na budowę, czy też zgłoszenia, nie mogą naruszać ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (jeżeli na danym terenie obowiązuje taki plan) lub innych przepisów. Naruszenie tej zasady stanowi również podstawę do wniesienia sprzeciwu (art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego). Jest to przesłanka negatywna bezwzględnie obowiązująca, trwale uniemożliwiająca realizację określonego zamierzenia budowlanego na danym terenie (zob. art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2). Trwała niemożliwość realizacji określonego zamierzenia budowlanego na danym terenie może być związana z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które mogą stanowić przeszkodę dopóty, dopóki plan nie zostanie uchylony przez organ nadzoru lub zmieniony przez organy gminy.

W świetle powyższych uwag, stwierdziwszy sprzeczność zamierzenia inwestycyjnego z zapisami obowiązującego planu miejscowego, organy administracji zobligowane były do zgłoszenia – na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego – sprzeciwu wobec dokonanego zgłoszenia zamiaru realizacji robót budowlanych w zakresie budowy zjazdu z drogi publicznej na nieruchomość Skarżącego, tak też czyniąc. Rozstrzygnięcia organów tutejszy Sąd uznał zatem za prawidłowe, a zarzuty skargi za nieuzasadnione.

Niewłaściwe podanie w osnowie rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji art. 30 ust. 5c ustawy Prawo budowlane również nie miało wpływu na wynik sprawy, co wynika z treści uzasadnień organów obu instancji.

Sąd nie dopatrzył się przy tym naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, ani też przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z tych względów, w oparciu o art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.