Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 982/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2018-10-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 129 par. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Elżbieta Mazur - Selwa /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 23 października 2018 r. sprawy ze skargi H. P. na postanowienie Wojewody z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Przedmiotem kontroli jest postanowienie Wojewody (dalej: "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...]stwierdzające, że odwołanie H.P. (dalej: "skarżącej") od decyzji Prezydenta Miasta (dalej: "organ I instancji") z dnia [...] października 2017 r. nr [...]o uznaniu za osobę bezrobotną i odmowie przyznania prawa do zasiłku zostało wniesione z uchybienie terminu przewidzianego w art 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.; dalej: "K.p.a.").

W podstawie prawnej postanowienia powołano art 10 ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2018 r., poz. 1265 ze zm.; dalej: "ustawa") oraz art 134 K.p.a.

Na podstawie zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji organu I instancji organ odwoławczy ustalił, że została ona doręczona w dniu 19 października 2017 r., w związku z powyższym 14-dniowy termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 2 listopada 2017 r. Wobec tego, że skarżąca złożyła odwołanie w dniu 11 czerwca 2018 r. organ II instancji stwierdził uchybienie terminu do jego wniesienia.

W skardze do Sądu skarżąca podniosła, że nie wniosła odwołania działając w zaufaniu do organu i jego pracowników, ich kompetencji i obowiązku przestrzegania prawa. Tymczasem organ wprowadził ją w błąd wskazując, jako podstawę swojego rozstrzygnięcia art 71 ust. 1 lit. a ustawy z pominięciem dalszej części tj. zdania po przecinku o treści: "z zastrzeżeniem art 104a-105", w sytuacji gdy przepisy te, a zwłaszcza art 104b ust. 2 ustawy miały kolosalne znaczenie i powinny zostać zastosowane. Ponadto organ cytując treść art 71 ust. 1 lit. a ustawy powołał się na istnienie obowiązku opłacania składki na ubezpieczenie społeczne, którego to zapisu w przepisie nie ma. Wskazała również, że złożyła do organu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania i do czasu jego rozpoznania, stwierdzanie uchybienia termin do wniesienia odwołania jest przedwczesne, na tej też podstawie domagała się zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego do czasu rozpoznania przez Sąd skargi na postanowienie organu odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;

Skarga jest bezzasadna.

Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Wojewody z dnia [...] lipca o stwierdzeniu uchybienia terminu przez skarżąca do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] października 2017 r. nr decyzji: [...], znak [...] rozstrzygającej o uznaniu za osobę bezrobotną z dniem 13 października 2017 r. i odmowie przyznania prawa do zasiłku wydane na podstawie art. 134 K.p.a.

Fakt uchybienia przez skarżącą terminu z art. 129 § 2 K.p.a. był w sprawie bezsporny. Decyzja organu I instancji została skarżącej doręczona w dniu 19 października 2017 r. i termin do wniesienia odwołania bezskutecznie upłynął dla niej w dniu 2 listopada 2017 r.

Odwołanie z dnia 7 czerwca 2018 r. było więc oczywiście spóźnione.

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2018 r. znak: [...] organ odwoławczy stwierdził brak podstaw prawnych do przywrócenia stronie terminu do wniesienia odwołania, gdyż H. P. nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez jej winy.

Wobec powyższego zasadnie Wojewoda prawidłowo stosując art. 134 K.p.a. orzekł jak w sentencji zaskarżonego postanowienia.

Podniesione w skardze zarzuty są de facto polemika z innym rozstrzygnięciem Wojewody , tj. ostatecznym postanowieniem z dnia 4 lipca 2018 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

Mając na uwadze zarzut strony zauważyć należy, iż przepis art. 59 § 1 K.p.a. stanowi, że o przywróceniu terminu postanawia właściwy w sprawie organ administracji publicznej. Od postanowienia o odmowie przywrócenia terminu służy zażalenie. W myśl natomiast art. 59 § 2 K.p.a., o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia. Przedmiotem zatem postępowania prowadzonego przez organ administracji publicznej na podstawie przywołanego przepisu w związku z art. 58 K.p.a. jest rozstrzygnięcie o przywróceniu bądź o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania do decyzji administracyjnej. W odrębnym natomiast przepisie, a mianowicie w art. 134 K.p.a., prawodawca postanowił, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu, do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Organ powinien zatem wydać odrębne postanowienia w tym zakresie. W uzasadnieniu wyroku z dnia 04.03.2008 r. sygn. akt I SA/Rz 905/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie stwierdził, że "w sytuacji gdy odwołanie (zażalenie) zostało wniesione po terminie, przy czym jednocześnie strona złożyła wniosek o przywrócenie terminu, to wówczas organ II instancji musi najpierw wydać postanowienie w sprawie przywrócenia terminu, a dopiero kiedy zapadnie ostateczne postanowienie o odmowie przywrócenia terminu, organ ten może postanowić o uznaniu odwołania (zażalenia) za wniesione z naruszeniem obowiązującego terminu.

Tak też stało się w niniejszej sprawie.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.