Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 149/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2006-09-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska Sędzia WSA Małgorzata Walentek Protokolant st.sekr.sąd. Alicja Sadowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2006r. sprawy ze skargi J.C. na decyzję Wojewody Ś. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]r. nr [...], wydaną na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b oraz art. 76 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001), w trybie art. 151 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego – dalej w skrócie: K.p.a, Zastępca Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w T.G., działający z upoważnienia Starosty T., uchylił:

1) decyzję z dnia [...]r. nr [...] orzekającą o uznaniu J.C. za osobę bezrobotną z dniem [...]r.;

2) decyzję z dnia [...]r. nr [...] orzekającą o przyznaniu J.C. zasiłku dla bezrobotnych z dniem [...]r.;

3) decyzję z dnia [...]r. nr [...] orzekającą o utracie prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem [...]r. w związku z wyczerpaniem okresu pobierania zasiłku;

4) decyzje z dnia [...]r. nr [...] orzekającą o utracie statusu bezrobotnego z dniem [...]r. w związku z podjęciem pracy

i orzekł o nie uznaniu J.C. za osobę bezrobotną z dniem [...]r. oraz o nie przyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych na okres od [...]r. do [...]r.

W motywach rozstrzygnięcia tejże decyzji, w pierwszej kolejności, ustalono stan faktyczny sprawy. W tych ramach odnotowano, że w dniu rejestracji oraz w okresie rejestracji od [...]r. do [...]r. J.C. nie złożył oświadczenia, że w jego sprawie toczy się postępowanie przed Sądem Pracy o przywrócenie do pracy. Dopiero w dniu [...]r. J.C. przedłożył w urzędzie wyrok Sądu Pracy w T.G. sygn. akt [...] z dnia [...]r. Na podstawie wyroku ustalono, że J.C. przywrócono do pracy na poprzednich warunkach oraz zasądzono od pozwanego, tj. Spółki A, wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy na kwotę [...]zł pod warunkiem podjęcia pracy w terminie 7 dni.

W dalszej kolejności, w dniu [...]r. do urzędu wpłynął wyrok Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w G. Wydział [...], sygn. akt [...] z dnia [...]r. oddalający apelację Spółki A.

W dniu [...]r. J.C. ponownie zarejestrował się w urzędzie. Przyznano mu wówczas status bezrobotnego i prawo do zasiłku dla bezrobotnych. Urząd, działając na podstawie art. 155 K.p.a., wydał decyzję z dnia [...]r. nr [...], uchylającą decyzje: z dnia [...]r. nr [...] orzekającą o uznaniu J.C. za osobę bezrobotną z dniem [...]r., z dnia [...]r. nr [...] orzekającą o przyznaniu mu z dniem [...]r. zasiłku dla bezrobotnych, z dnia [...]r. nr [...] orzekającą o utracie prawa do zasiłku z dnia [...]r. w związku z wyczerpaniem okresu pobierania zasiłku, z dnia [...]r. nr [...] orzekającą utracie statusu bezrobotnego.

W wyniku odwołania J.C., Wojewoda Ś., na mocy decyzji z dnia [...]r. nr [...], uchylił powyższą decyzję organu pierwszej instancji.

W konsekwencji, postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] organ pierwszej instancji wznowił postępowanie w sprawie zakończonej w/w decyzjami ostatecznymi.

W dalszej kolejności organ orzekający wydał decyzję z dnia [...]r. nr [...] tożsamą w treści z wcześniejszą decyzją z dnia [...]r.

Na skutek odwołania od ostatniej z wymienionych decyzji, Wojewoda Ś., na mocy decyzji z dnia [...]r. nr [...] orzekł o uchyleniu decyzji z dnia [...]r. i przekazaniu do ponownego rozpatrzenia.

W toku postępowania wyjaśniającego prowadzonego przez organ pierwszej instancji potwierdzono znane już wcześniej okoliczności. Ustalono bowiem, że J.C. zarejestrował się w urzędzie po raz pierwszy na podstawie świadectwa pracy z dnia [...]r., wydanego przez Spółkę A. Przyczyną [...] był [...]. Ten rodzaj argumentacji skutkował wniesieniem odwołania do Sądu Pracy w T.G. Sprawa toczyła się ok. [...] i zakończyła się w I instancji korzystnie dla J.C. Zakład pracy nie zgodził się jednak z orzeczeniem sądu i złożył apelację do Sądu Okręgowego w G. Apelacja również została zakończona korzystnie dla J.C., jako że na podstawie wyroku Sądu w G. z dnia [...]r. zostało zasądzone odszkodowanie z tytułu niewłaściwego rozwiązania stosunku pracy w wysokości [...] wynagrodzenia, tj. [...] zł brutto. Kwota ta została wypłacona w [...]r. Po korzystnym wyroku J.C. został przywrócony do pracy z dniem [...]r. W tym samym dniu pracodawca dokonał jednak wypowiedzenia umowy o pracę z przyczyn dotyczących zakładu pracy i w tym samym dniu zwolnił stronę z obowiązku świadczenia pracy na okres [...] miesięcy.

W dalszej kolejności świadectwo pracy z dnia [...]r. stało się podstawą do ponownego zarejestrowania J.C. w urzędzie pracy w dniu [...]r. Z protokołu znajdującego się w aktach sprawy wynika, że J.C. złożył pozew o sprostowanie tego świadectwa poprzez usunięcie zapisu znajdującego się w pkt [...]. Na rozprawie, przeprowadzonej w dniu [...]r. powództwo o sprostowanie świadectwa pracy zostało oddalone z powodu uchybienia terminu złożenia pozwu.

W dalszej części decyzji organu pierwszej instancji przywołano stan prawny regulujący sporną materię. W tych ramach przywołano treść art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 23 ust. 2 pkt 5, art. 28 ust. 2 pkt 5 "ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu" oraz art. 71 ust. 2 pkt 5 i art. 76 ust. 2 pkt 5 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Pismem z dnia [...]r. J.C. wniósł do Wojewody Ś. odwołanie, w którym ponownie w tej sprawie przywołał ustalenia faktyczne. Podkreślił dalej, że od dnia [...]r. stał się osobą bezrobotną i od tego momentu utrzymywał stały kontakt z urzędem pracy, w którym nie żądano od niego żadnego oświadczenia w kwestii ewentualnego zatrudnienia.

Zaakcentował, że adnotacja dokonana w pkt [...] świadectwa pracy uniemożliwiała mu podjęcie zatrudnienia. Zaznaczył, że informacja tam zawarta jest niezgodna z rozporządzeniem Ministra Pracy z dnia 15 maja 1996 r. J.C. zaznaczył, że w okresie od [...]r. do [...]r. nie pracował i nie otrzymywał jakiegokolwiek wynagrodzenia. Z tych względów okresu tego nie można zaliczyć do okresu zatrudnienia.

Decyzją z dnia [...]r. Wojewoda Ś., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...]r.

W motywach rozstrzygnięcia powielono argumentację organu poprzednio orzekającego w tej sprawie. Podkreślono dalej, że skoro strona wyrokiem sądu pracy została przywrócona do pracy z dniem [...]r., to również w okresie od [...]r. do [...]r. była pracownikiem zatrudnionym w Spółce A w T.G., pomimo nie świadczenia w tym czasie pracy.

Z tych względów organ odwoławczy wywiódł, że przywrócenie strony do pracy i podjęcie zatrudnienia z dniem [...]r. oznacza restytucję tego samego stosunku pracy (a nie nawiązanie nowego), w związku z czym okres od [...]r. do [...]r., w którym strona będąc pracownikiem nie świadczyła pracy, traktowany jest z chwilą przywrócenia do pracy, jako okres zatrudnienia pracownika.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pełnomocnik J.C. zarzucił Wojewodzie Ś. obrazę przepisów prawa materialnego, w tym art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tj. Dz. U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 ze zm.) oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, poprzez ich błędną wykładnię polegająca na przyjęciu, iż prawomocny wyrok przywracający do pracy powoduje utratę z datą wsteczną statusu osoby bezrobotnej uzyskanego przez osobę, której dotyczy ten wyrok w dacie rejestracji.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik strony podkreślił, że wydanie w dacie późniejszej prawomocnego wyroku przywracającego pracownika do pracy nie może powodować utraty przez niego uzyskanego pierwotnie statusu osoby bezrobotnej. Orzeczenie przywracające pracownika do pracy nie działa ex tunc, nie unieważnia bezprawnego oświadczenia pracodawcy z mocą wsteczną od momentu, w jakim oświadczenie to zostało złożone, lecz restytuuje stosunek pracy ex nunc, tj. od dnia, w którym ziścił się ustawowy warunek w postaci zgłoszenia przez pracownika gotowości do pracy w związku z prawomocnym orzeczeniem (por. L. Florek, T. Ziliński, Prawo pracy, Warszawa 2000 r., s. 102).

Strona skarżąca zaakcentowała nadto, że nabytego prawa podmiotowego jakim jest przyznanie statusu bezrobotnego przepisy prawa nie uzależniają od zdarzenia przyszłego i niepewnego jakim byłoby oddalenie powództwa o przywrócenie do pracy. Zagwarantowana przez ustawodawcę pracownikowi możliwość odwołania się od wypowiedzenia umowy o pracę i wystąpienia z roszczeniem o przywrócenie do pracy nie jest uzależniona od odstąpienia od zarejestrowania się w urzędzie zatrudnienia i domagania się przyznania statusu osoby bezrobotnej na wypadek wydania orzeczenia zgodnego z powództwem pracownika.

Konstatując zaznaczono, że wydanie orzeczenia o przywrócenie do pracy nie może oddziaływać ze skutkiem ex tunc na przyznane prawo podmiotowe w postaci statusu osoby bezrobotnej i związane z tym uprawnienie do pobierania zasiłku dla bezrobotnych.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w skardze podkreślono, że w toku postępowania zostało wykazane, że skarżący, wyrokiem sądu pracy, został przywrócony do pracy z dniem [...]r. na dotychczasowych warunkach, w wyniku przywrócenia do pracy podjął pracę oraz otrzymał wynagrodzenie za okres pozostawania bez pracy. Z pkt [...] świadectwa pracy z dnia [...]r. wynika, że skarżący w okresie od [...]r. do [...]r. był pracownikiem Spółki A, lecz nie świadczył pracy. W tym świetle rozwiązanie stosunku pracy z dnia [...]r. okazało się bezskuteczne, a stosunek pracy uległ restytucji. Przywrócenie pracownika do pracy, zgodnie z art. 45 § 1 Kodeksu pracy, oznacza bowiem restytucję tego samego stosunku pracy, a nie nawiązanie nowego, w związku z czym czas pozostawania bez pracy traktowany jest z chwilą jej wznowienia jak okres zatrudnienia pracownika, za który bezzasadnie nie otrzymał on wynagrodzenia. Okres, za który pracownikowi przysługuje wynagrodzenie, jest limitowany na podstawie art. 47 K.p.

Konkludując, w dacie pierwszej rejestracji strony w urzędzie zatrudnienia w dniu [...]r. skarżący nie był osobą bezrobotną w rozumieniu przepisów ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.

Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje;

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 powołanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie do brzmienia przepisu art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie ustawa p.p.s.a., sądy badają czy zaskarżone akty uchybiają przepisom prawa materialnego lub procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź mogącym mieć istotny wpływ na jej wynik. Dodatkowo badają, czy organ orzekający nie dopuścił się uchybień skutkujących nieważnością zaskarżonego aktu. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. sąd dokonuje z urzędu kontroli rozstrzygnięć administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem i nie jest związany w tym zakresie zarzutami, podstawą prawną i wnioskami sformułowanymi w skardze.

Biorąc pod uwagę powyższe kryteria wskazać należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Należy mieć na względzie, że wydane w sprawie decyzje organów orzekających podjęte zostały w wyniku wznowienia postępowania wszczętego na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., po uzyskaniu przez urząd pracy informacji o podjęciu przez skarżącego pracy na mocy wyroku sądu pracy przywracającego go do pracy. Stąd spór między stronami postępowania dotyczył wpływu podjęcia pracy przez skarżącego w wyniku przywrócenia pracy na posiadany status bezrobotnego na gruncie przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 1994roku o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 z pózn. zm), obowiązującej w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy.

W myśl art. 2 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy bezrobotnym jest osoba nie zatrudniona i nie wykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującego w danym zawodzie lub służbie. Definicja ustawowa jednoznacznie określa, iż przymiot osoby bezrobotnej należy łączyć z ustaniem stosunku pracy, a więc zaprzestaniem świadczenia pracy osobiście i w sposób ciągły na rzecz i pod kierownictwem pracodawcy, lub nieistnieniem jakiegokolwiek stanu zatrudnienia. Nie ulega wątpliwości, że w dniu [...] roku tj. dniu rejestracji w urzędzie pracy, stosunek pracy skarżącego uległ rozwiązaniu na skutek upływu okresu wypowiedzenia. Orzeczenie o przywróceniu do pracy i podjęcie przez skarżącego pracy spowodowało, że wcześniejsze rozwiązanie stosunku pracy okazało się bezskuteczne, a stosunek pracy uległ restytucji. Do przyjęcia powyższego stanowiska skłania przede treść art. 45 § 1 k.p. W świetle konstrukcji przyjętej w art. 45 § 1 k.p. jest niewątpliwe, że oświadczenie o wypowiedzeniu stosunku pracy, choćby dokonane z naruszeniem przepisów o wypowiadaniu umów o pracę lub nieuzasadnione, prowadzi do rozwiązania stosunku pracy. Oznacza to więc, że przestał istnieć dotychczasowy stan prawny powstały w wyniku wcześniejszego nawiązania stosunku pracy na określonej podstawie i na określonych warunkach pracy i płacy. Zważywszy więc na to, że stan prawny sprzed rozwiązania umowy przestał istnieć, uwzględnienie żądania przywrócenia do pracy tworzy stan prawny na warunkach takich, jak poprzednie, co prowadzi do reaktywowania stosunku pracy wcześniej rozwiązanego. Wydane przez sąd orzeczenie o przywróceniu pracownika do pracy, prowadzi do powstania ciągłości stosunku pracy, z uwzględnieniem art. 51 § 1 k.p. Powołany przepis przewiduje, że pracownikowi, który podjął pracę w wyniku przywrócenia do pracy, wlicza się do okresu zatrudnienia okres pozostawania bez pracy, za który przyznano wynagrodzenie. Jak wynika z akt administracyjnych skarżącemu przyznano wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy za okres [...]. W konsekwencji ten okres pozostawania skarżącego bez pracy należy traktować jako okres zatrudnienia (tak wyrok NSA z dnia 14 października 1998 r., II SA 1170/98). Zauważyć można fakt, że po przywróceniu skarżącego do pracy pracodawca rozwiązał z nim umowę o pracę. Nieodzownym logicznie warunkiem takiego rozwiązania umowy o pracę było wcześniejsze jej obowiązywanie, co w okolicznościach przywrócenia do pracy oznacza właśnie to, że przed przedmiotowym rozwiązaniem umowy o pracę nastąpiła restytucja stosunku pracy.

Wniosek ten oparty na powołanych przepisach kodeksu pracy, ze względu na treść skargi głównie skupiającej się na charakterze wyroku przywracającego do pracy, odnieść jednak należy do ustawy o ustawy z dnia 14 grudnia 1994 roku o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 z pózn. zm), obowiązującej w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy oraz zarówno art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2001 r,.Nr 6, poz. 56 ze zm). Mając na względzie treść art. 2 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, tożsamego z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2001 r,.Nr 6, poz. 56 ze zm)., oraz wynikającą z powyższych rozważań okoliczność, że w dacie rejestracji skarżący był zatrudniony, zatem nie spełniał wymogów ustawowych do uzyskania statusy bezrobotnego. Stanowisko, że okres pozostawania skarżącego bez pracy za który przyznano wynagrodzenie, należy traktować jako okres zatrudnienia, znajduje uzasadnienie zarówno w art. 71 ust. 1 pkt 2 a oraz ust. 2 pkt 5 tego artykułu powołanej już ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz art. 23 ust. 1 pkt 2 a oraz ust. 2 pkt 5 tego przepisu, poprzednio obowiązującej ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Według powyższych uregulowań prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę. Do 365 dni, zalicza się okresy za które przyznano odszkodowanie z tytułu niezgodnego z przepisami rozwiązania przez pracodawcę stosunku pracy lub stosunku służbowego oraz okres, za który wypłacono pracownikowi odszkodowanie z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę. Z brzmienia powołanych przepisów wynika, że art. 71 ust. 2 pkt 5 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz art. 23 ust. 2 pkt 5 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu pozwalał na uwzględnienie w obliczaniu terminu 365 dni, okresów w nim wymienionych, w szczególności okresu, za które przyznano odszkodowanie tj. równorzędnego roszczenia alternatywnego w stosunku do przywrócenia do pracy w przypadku nieuzasadnionego lub bezprawnego wypowiedzenia umowy przez pracodawcę. Zabieg powyższy powoduje, że podjęcie pracy w wyniku przywrócenia do pracy, kwalifikowane jest jako stan zatrudnienia, o którym mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz art. 23 ust. 1 pkt 2 a ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Podkreślić należy, że skoro w dniu rejestracji skarżący był zatrudniony, to nie spełniał wymogu o jakim mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 powołanych już ustaw. Konsekwencją tego stanu rzeczy jest stwierdzenie po stronie skarżącego braku prawa do zasiłku, który przyznawany jest tylko osobie bezrobotnej.

Natomiast kwestię wypłaconego skarżącemu zasiłku powiązać należy z art. 76 ust. 2 pkt 5 ustawy o promocji zatrudnienia oraz art. 28 ust. 2 pkt 5 cytowanej wyżej ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Przepisy te odnoszą się do definicji nienależnie pobranych świadczeń, przez które należy rozumieć zasiłek wypłacony za okres, za który w związku z orzeczeniem sądu, wypłacono wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy lub odszkodowanie z tytułu wadliwego wypowiedzenia umowy o pracę (art. 76 ust. 2 pkt 5 ustawy o promocji zatrudnienia) oraz zasiłek lub świadczenie przedemerytalne wypłacone za okres, za który, w związku z orzeczeniem sądu, wypłacono wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy lub odszkodowanie z tytułu wadliwego wypowiedzenia umowy o pracę (art. 28 ust. 2 pkt 5 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu).

Uregulowania obu ustaw konsekwentnie przyjmują, że wypłacony zasiłek za okres w którym doszło do restytucji stosunku pracy na skutek podjęcia pracy przez pracownika w wyniku przywrócenia do pracy i przyznania mu wynagrodzenia, jest świadczeniem nienależnym. Wynika to z sytuacji, w jakiej znajduje się osoba podejmująca pracę i której wypłacono wynagrodzenie, wliczanej do okresu zatrudnienia. W tym samym więc okresie skarżący nie mógł być jednocześnie bezrobotnym posiadającym prawo do zasiłku. Kwota nienależnego świadczenia stanowi więc kwotę pobranego zasiłku za okres jednego miesiąca, a nie kwotę za okres od [...] roku [...] roku jak wskazał organ I instancji w uzasadnieniu swojej decyzji. Uchybienie to nie skutkuje uchyleniem decyzji, gdyż kwestia nienależnie pobranego świadczenia podniesiona została jedynie dla wyjaśnienia charakteru okresu pozostawania skarżącego bez pracy, za który przyznano wynagrodzenie w wyniku podjęcia pracy przez skarżącego po przywróceniu go do pracy i nie jest objęta zakresem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego.

W tym stanie rzeczy uznano, iż skarga wniesiona przez skarżącego podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., co orzeczono w sentencji.