Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 419/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2014-09-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4ust.1, art. 6 ust.1, art. 7, art.9 ust.4, art. 10 ust.2 pkt 7, art.14 ust.1 i 4, art. 15 ust.1, art. 17 pkt 4 i pkt 12, art. 18, art.19, art. 20 ust.1, art. 28 ust.1, art. 48 ust.1
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art.101 ust.1
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.),, sędzia WSA Andrzej Melezini, Protokolant starszy sekretarz sądowy Marta Marczuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 2 września 2014 r. sprawy ze skargi Z. G. G. na uchwałę Rady Gminy S. z dnia [...] marca 2013 r., nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu 26 marca 2013 r. Rada Gminy Szypliszki podjęła uchwałę Nr XXIV/167/2013 w srawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV E. – granica RP na terenie Gminy Szypliszki, obejmującego obszar o powierzchni około 136 ha, w tym m.in. działki położone w obrębie W., oznaczone geodezyjnymi numerami ewidencyjnymi [...] i [...]. Działki powyższe stanowią własność Z. G. G. Usytuowanie pasa technologicznego linii elektroenergetycznej 400 kV na działkach skarżącego powoduje zajęcie gruntu rolnego o pow. ok. 1,7122 ha na działce nr [...] obręb W. i o pow. ok. 0,3594 ha na działce nr [...] obręb W. Dodatkowo na działce nr [...] obręb W. w pasie technologicznym zostanie posadowiony jeden słup elektroenergetyczny.

Pismem z dnia [...] lutego 2014 r. skarżący, powołując się na art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591), wezwał Radę Gminy S. do usunięcia naruszeń prawa w odniesieniu do ww. działek, jednakże przedmiotowe pismo pozostało bez odpowiedzi.

Wobec powyższego Z. G. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na przedmiotową uchwałę Rady Gminy S. zarzucając jej:

1) naruszenie art. 5, 68 oraz 74 Konstytucji RP dotyczących ochrony zdrowia i środowiska poprzez nie przyjęcie w planie alternatywnej możliwości budowania linii elektroenergetycznej 400 kV w betonowych korytarzach pod powierzchnią ziemi, co jest wariantem znacznie "zdrowszym" i przyjaźniejszym dla ludzi i środowiska niż wariant obecny oraz nie przyjęcie w planie alternatywnej możliwości poprowadzenia inwestycji linią prostą, co znacznie zminimalizowałoby oddziaływanie pól elektromagnetycznych na człowieka i środowisko;

2) naruszenie przez Radę Gminy art. 19 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego niezastosowanie i nie uwzględnienie uwag wniesionych do projektu planu;

3) naruszenie art. 6, 15 ust. 1, art. 20 i 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, albowiem obecne zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pozostają w sprzeczności z wymaganiami przywołanej wyżej ustawy oraz z obowiązującym Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy S., w którym to Studium nie przeznaczono terenów objętych inwestycją, w tym miejscowości, w której mieszka G. G. – W., pod budowę dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV, a na cele rolniczo - turystyczne (pkt 4.4 Studium);

4) naruszenie art. 7 konstytucji RP poprzez dopuszczenie do sytuacji, że w

pracach nad uchwaleniem uchwały udział brał pracownik - urbanistkazatrudniona w Urzędzie Gminy S., która jednocześnie wykonywała

prace związane z wykonaniem projektu uchwały na rzecz wykonawcynapowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV E. - granica RP - firmyE. S.A., co z kolei może budzić wątpliwości co do obiektywizmu organuprzy głosowaniu nad zaskarżoną uchwałą;

5) naruszenie art. 21 i 64 Konstytucji poprzez naruszenie wydaną uchwałą prawa własności skarżącego poprzez ograniczenie dotychczasowego sposobu użytkowania lub jego zmianę, a także wpływa na zmniejszenie wartości nieruchomości..

Z uwagi na powyższe naruszenia skarżący wniósł o:

1) stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały;

2) wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały do czasu zakończenia niniejszego postępowania;

3) zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że przedmiotowy plan narusza interes prawny skarżącego, bowiem uchwała w takim kształcie narusza bezpośrednio prawo własności skarżącego poprzez ograniczenie dotychczasowego sposobu użytkowania lub jego zmianę, a także wpływa na zmniejszenie wartości jego nieruchomości. Narusza ona także prawo skarżącego do ochrony zdrowia, gdyż planowana inwestycja będzie się znajdować w odległości ok. 70 m od domów i zabudowań i będzie emitować znaczny i stały hałas, wibracje, dźwięki niskiej częstotliwości i infradźwięki oraz szkodliwe promieniowanie. Usytuowanie to narusza bezpieczeństwo ekologiczne obecnym i przyszłym mieszkańcom tych terenów.

Dalej skarżący podniósł, że Wójt Gminy S. nie dokonał stosownych analiz w zakresie zgodności przewidywanych w planie rozwiązań z ustaleniami studium i nie przygotował materiałów geodezyjnych do opracowania planu oraz nie ustalił niezbędnego zakresu prac planistycznych, czym naruszył art. 14 ust. 5 ustawy planistycznej. Przedmiotowy plan nie spełnia wymagań, które jako obligatoryjne określone są w art. 15 ustawy planistycznej, co jest naruszeniem zasad sporządzania planu i może skutkować konsekwencjami przewidzianymi w art. 28 ust. 1 powołanej ustawy, to jest nieważnością uchwały w całości lub części.

W ocenie strony skarżącej, przedmiotowy plan nie zapewnia równowagi dla interesów przedsiębiorcy będącego inwestorem i skarżącego będącego rolnikiem, który planuje rozwijanie działalności rolniczej. Podstawą rozwoju rolnictwa jest modernizacja, budowa nowych budynków inwentarskich i zakup ziemi na powiększanie gospodarstwa. Planowana inwestycja spowoduje zaś, że żaden bank nie udzieli kredytu, którego zabezpieczeniem miałaby być hipoteka na nieruchomości obciążonej służebnością przesyłu.

Dodatkowo planowanie linii w sąsiedztwie domów mieszkalnych, bez dokładnego przeanalizowania jej przebiegu i bez dokonania stosownych pomiarów wartości istniejącego pola elektroenergetycznego i hałasu, w powiązaniu z istniejącymi liniami, stwarza niebezpieczeństwo przekroczenia po wybudowaniu i eksploatacji w/w linii dopuszczalnych norm dla pól elektromagnetycznych i hałasu, a co za tym idzie stworzy niebezpieczeństwo dla życia i zdrowia ludzkiego. Do chwili obecnej nie przedstawiono także innych wariantów linii, a od tego należałoby rozpocząć konsultacje społeczne. Przy wyborze wariantu nie uwzględniono opinii lokalnej społeczności, zaś operaty szacunkowe sporządzone przez rzeczoznawców finansowanych przez firmę E. S.A. są opracowane w sposób nierzetelny i nie urzeczywistniają stanu faktycznego.

Ponadto skarżący podniósł, że przedmiotowy plan jest sprzeczny z obowiązującym studium, w którym nie ma możliwości realizacji przedmiotowej inwestycji w obrębie W.

Kolejny podniesiony argument dotyczy tego, że w pracach nad uchwaleniem planu udział brała urbanistka zatrudniona w Urzędzie Gminy S., która jednocześnie wykonywała prace związane z wykonywaniem projektu uchwały na rzecz wykonawcy, czyli firmy E. S.A., napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV E. – granica RP, co z kolei może budzić wątpliwości co do obiektywizmu organu przy głosowaniu nad zaskarżoną uchwałą.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

W uzasadnieniu odpowiedzi organ szczegółowo odniósł się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze. I tak, w ocenie Rady Gminy S., zarzuty skarżącego są niezasadne, gdyż realizacja dwutorowych napowietrznych linii energetycznych wysokiego napięcia 400 kV nie jest przedsięwzięciem zabronionym przez prawo. Lokalizacja jej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego została poprzedzona przeprowadzeniem strategicznej oceny oddziaływania na środowisko w postaci sporządzenia prognozy oddziaływania na środowisko, poddanej kontroli właściwych organów, tj. Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz Państwowego Inspektora Sanitarnego. Ocenie tej podlegał również projekt planu, który został pozytywnie zaopiniowany i uzgodniony przez organy państwowej administracji ochrony środowiska, inspekcji sanitarnej i ochrony przyrody. Szczegółowe rozwiązania techniczne przyjęte przy projektowaniu linii na terenie objętym zaskarżonym planem zostały ponadto obowiązkowo poddane kolejnej kontroli Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, który wydał decyzję, Nr [...], z dnia [...] lipca 2013 r. o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, następnie podtrzymaną i w części zmienioną decyzją Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, nr [...], z dnia [...] grudnia 2013 r. niezbędną przed uzyskaniem przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę.

Dalej organ wskazał, że realizacja inwestycji przebiegać będzie pod nadzorem powiatowego inspektora nadzoru budowlanego, natomiast jej oddanie do eksploatacji wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. W tej sytuacji zarzut skarżącego, że lokalizacja przedmiotowej linii elektroenergetycznej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zagraża zdrowiu i życiu mieszkańców terenów położonych w sąsiedztwie tej linii, jest bezpodstawne.

Organ wyjaśnił ponadto, że usytuowanie pasa technologicznego linii elektroenergetycznej spowoduje zajęcie gruntu rolnego skarżącego o pow. ok. 1,7122 ha na działce nr [...] obręb W. oraz o powierzchni ok. 0,3594 ha na działce nr [...] obręb W., co stanowi odpowiednio 23,51% i 17,06 % całkowitej powierzchni nieruchomości. Na obszarze pasa technologicznego obowiązuje zakaz zabudowy mieszkaniowej i innej związanej ze stałym pobytem ludzi, ale dopuszczalne jest dalsze korzystanie z tego gruntu na cele gospodarki rolnej. Lokalizacja inwestycji nie zmienia zatem obecnego sposobu korzystania z tego gruntu, natomiast potencjalne zamierzenia właścicieli nieruchomości, planowane na przyszłość, nie są w polskim systemie prawa chronione. Zajęcie zatem fragmentu nieruchomości rolnej na korytarz linii elektroenergetycznej w zaskarżonej uchwale nie pozbawia skarżącego możliwości korzystania z tego gruntu oraz nie narusza istoty prawa własności, a ponadto jest uzasadnione potrzebami interesu publicznego, który nie może być inaczej zrealizowany.

W ocenie organu, ustalanie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu, zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, zaś uchwalanie takich planów jest ustawowym zadaniem własnym gminy i mieści się w granicach jej władztwa publicznego. Własność zaś nie jest prawem absolutnym i w określonych ustawą przypadkach może ulegać ograniczeniu. Przesłanką ograniczenia tego prawa jest m.in. realizacja inwestycji celu publicznego. Usytuowanie obiektów tego rodzaju na gruntach prywatnych jest dopuszczone ustawą, a nawet usankcjonowane możliwością odjęcia prawa własności na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami ( Dz.U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.).

Przechodząc do szczegółowego analizowania zarzutów skargi organ wyjaśnił, że zarzut skarżącego o naruszeniu przepisów Konstytucji RP dotyczących ochrony zdrowia i środowiska przez brak przyjęcia w planie alternatywnej możliwości budowania linii "w nowych korytarzach pod powierzchnią ziemi" jest bezpodstawny i wynika z braku orientacji skarżącego o technologii prowadzenia sieci elektroenergetycznych wysokiego napięcia. Realizacja linii przesyłowej wysokiego napięcia w wariancie podziemnym jest nieporównanie bardziej uciążliwa dla środowiska niż w formie napowietrznej i z tego powodu nie jest w ogóle stosowana poza szczególnymi przypadkami w sąsiedztwie lotnisk. Wariant ten rozważano, jednakże został on jednoznacznie wykluczony.

Nie ma też racji skarżący zarzucając organom gminy, że nie rozważano innych wariantów i usytuowania przedmiotowej linii. Obecny jej przebieg został wyznaczony w taki sposób, aby pogodzić jak najmniejszą ingerencję w obszary zabudowane na całym przebiegu odcinka linii E. - Granica RP. Założenia te doprowadziły do wskazania punktów "wejścia" i "wyjścia" linii na terytorium gminy S., a zadaniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego było optymalne usytuowanie linii w tej gminie. Przyjęty w planie przebieg linii na obszarze gminy S. pozwala odsunąć ją maksymalnie od terenów zabudowanych i zminimalizować oddziaływanie na obiekty mieszkalne i został on pozytywnie uzgodniony przez organy ochrony środowiska i inspekcji sanitarnej, co wynika z dokumentacji planistycznej.

Niezasadny jest też, w ocenie organu, postulat mechanicznego poprowadzenia linii wysokiego napięcia 400 kV "po linii prostej", a zatem m.in. bezpośrednio przez istniejącą zabudowę i przez jeziora. Rozwiązanie takie należy uznać za nieporozumienie, już bowiem sam skarżący zwraca uwagę na konieczność odsunięcia tej linii od jego zabudowań.

Dalej organ wyjaśnił, że zarzut naruszenia art. 19 u.p.z.p. przez nieuwzględnienie uwag wniesionych do projektu planu nie znajduje podstawy w ustawie. Zgodnie z art. 17 pkt 12 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p., organy gminy rozpatrują uwagi zgłoszone do projektu planu, co nie jest równoznaczne z obowiązkiem ich uwzględnienia. Zgodnie natomiast z art. 7 u.p.z.p., rozstrzygnięcia wójta, burmistrza, prezydenta miasta o uwzględnieniu uwag dotyczących projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Powołany przez skarżącego art. 19 u.p.z.p. jest przepisem proceduralnym dotyczącym sposobu postępowania wobec projektu planu i w ogóle nie jest źródłem uprawnień do kwestionowania sposobu rozpatrzenia uwag.

Niezasadny jest także kolejny zarzut dotyczący naruszenia przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez niezgodność zaskarżonej uchwały ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy S. w zakresie lokalizacji linii 400 kV. Zarzut ten nie został przez skarżącego skonkretyzowany, zaś porównując zaskarżony plan miejscowy z rysunkiem obowiązującego Studium gminy S. należy stwierdzić, że ustalenia planu nie naruszają ustaleń Studium. Zgodnie z art. 10 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. Studium określa "obszary, na których rozmieszczone będą inwestycje celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, zgodnie z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego województwa i ustaleniami programów, o których mowa art. 48 ust. 1", co nie oznacza usytuowania tych inwestycji w terenie, na konkretnych działkach. Studium sporządzone w skali 1:25.000 wskazuje orientacyjny przebieg linii elektroenergetycznej w gminie S., natomiast miejscowy plan, na rysunku w skali 1:2000, dokonuje ostatecznej lokalizacji inwestycji.

Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 7 Konstytucji RP w związku z zaangażowaniem pracownika Urzędu Gminy w prace projektowe nad miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 21 u.p.z.p. koszty sporządzenia planu miejscowego obciążają budżet gminy, z zastrzeżeniem ust. 2. Z ust. 2 pkt 4 tego przepisu wynika zaś, że koszty obciążają inwestora realizującego inwestycję celu publicznego - w części, w jakiej jest on bezpośrednią konsekwencją zamiaru realizacji tej inwestycji. Regulacja ta jest bezpośrednio związana z przedmiotowym ujęciem definicji inwestycji celu publicznego zawartą w art. 2 ust. 5 u.p.z.p. Finansowanie sporządzenia planu zagospodarowania przestrzennego dla inwestycji celu publicznego przez inwestora tej inwestycji dopuszcza także orzecznictwo sądowe. W przepadku niniejszej uchwały, skarżący wskazuje na udział inwestora w finansowaniu fazy projektowej planu prowadzonej przez wydział Urzędu Gminy podległy Wójtowi Gminy S. (co jest zgodne z art. 21 ust. 2 pkt 4 u.p.z.p.). Uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podjęła jednak Gmina S. - organ niezależny od Wójta. Dlatego nie można mówić o braku obiektywizmu organu uchwalającego plan.

Na uwzględnienie nie zasługuje także stanowisko skarżącego zawarte w uzasadnieniu skargi dotyczące błędnego przekonania o istnieniu "chronionej konstytucyjnie swobodzie działań gospodarczych", która nie może podlegać ograniczeniu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Realizacja w planie miejscowym inwestycji celu publicznego jest bowiem realizacją ustawowego zadania organów władzy publicznej i nie ma nic wspólnego z nakładaniem ograniczeń o charakterze podmiotowym w zakresie działań konkurencyjnych podmiotów gospodarczych. Ponadto skarżący nie powołał żadnych dowodów, ani konkretnych zarzutów dotyczących rzekomego niedokonania przez Wójta stosownych analiz, o których mowa w art. 14 ust. 5 u.p.z.p. Nie rozwinął on i nie poparł żadną argumentacją zarzutu, iż plan nie spełnia wymagań określonych w art. 15 u.p.z.p. oraz, że zaskarżona uchwała prowadzi do narażenia zdrowia obywateli.

Zdaniem organu, poza oceną prawną w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( Dz.U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.) pozostają także zarzuty skarżącego dotyczące jakości operatów szacunkowych przygotowanych przez inwestora oraz obniżenia wartości nieruchomości i ich potencjału kredytowego. Zgodnie z powołanym przepisem, kryterium zaskarżenia aktu z zakresu administracji publicznej do sądu administracyjnego jest naruszenie indywidualnego interesu prawnego. Argumenty ekonomiczne natomiast dotyczą interesu faktycznego właściciela nieruchomości i nie są w tym trybie rozważane.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa zarówno materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji (postanowienia). Zatem kontrola sądowoadministracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżony akt nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego.

Przedmiotem oceny zgodności z prawem w rozpoznawanej sprawie jest uchwała

Rady Gminy Szypliszki z dnia 26 marca 2013 r. Nr XXIV/167/2013 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV E. – granica RP na terenie Gminy Szypliszki, obejmującego obszar o powierzchni około 136 ha, w tym m.in. działki położone w obrębie W., oznaczone geodezyjnymi numerami ewidencyjnymi [...] i [...], stanowiące własność Z. G. G. Uchwała ta została zaskarżona przez Z. G. G. na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm., dalej "u.s.g.").

Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej uchwały Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż podniesione w niej zarzuty są niezasadne.

Stosownie do art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia, zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Zgodnie natomiast z art. 53 § 2 p.p.s.a., termin do wniesienia skargi wynosi 30 dni od dnia doręczenia stronie odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.

W okolicznościach niniejszej sprawy wymogi formalne skargi zostały spełnione. Uchwała Rady Gminy S. jest uchwałą z zakresu administracji publicznej w rozumieniu cyt. art. 101 ust. 1 u.s.g. Skarżący dopełnił też wymogu bezskutecznego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, które zostało złożone w siedzibie organu w dniu 11 lutego 2014 r., zaś organ pozostawił je bez odpowiedzi. Skargę do Sądu na przedmiotową uchwałę wniesiono w dniu 27 marca 2014 r., a zatem zachowany został termin na wniesienie skargi wynikający z powołanego art. 53 § 2 p.p.s.a.

Skoro wymogi formalne skargi zostały spełnione, Sąd rozpatrując skargę na uchwałę wniesioną na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. bada, czy interes prawny skarżącego został naruszony, albowiem dopiero ustalenie, że doszło do naruszenia interesu prawego lub uprawnienia, otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania sprawy.

Skarżący jest właścicielem działek oznaczonych geodezyjnymi numerami ewidencyjnymi [...] i [...] położonych na obszarze objętym postanowieniami planu. Posiada więc on interes prawny w zaskarżeniu uchwały wynikający z przepisów prawa materialnego dotyczących wykonywania i ochrony prawa własności, albowiem zapisy planu dotyczą nieruchomości położonej na obszarze nim objętym i wpływają na sposób wykonywania prawa własności tej nieruchomości. Zgodnie z uchwalonym w dniu 26 marca 2013 r. miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wyżej wymienione działki znajdują się na terenie oznaczonym symbolem R – tereny rolnicze, po których przebiegać będzie pas technologiczny linii 400 kV. Z § 18 ust. 4 pkt 1 planu wynika, że w granicach pasa technologicznego linii 400 kV ustala się zakaz budowy i eksploatacji budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi, a w szczególności budynków mieszkalnych. Mając więc na uwadze powyższe zapisy planu Sąd uznał, że uchwalony przez Radę Gminy S. przedmiotowy plan narusza bezpośrednio interes prawny skarżącego, gdyż przeznaczenie danego terenu w planie ogranicza zamierzenia inwestycyjne strony skarżącej, która chce na tym obszarze prowadzić działalność rolniczą.

Przechodząc do badania legalności zaskarżonej uchwały wskazać należy, że zgodnie z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647, dalej "u.p.z.p."), wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego ogłasza w prasie miejscowej oraz przez obwieszczenie, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, określając formę, miejsce i termin składania wniosków do planu, nie krótszy niż 21 dni od dnia ogłoszenia. Następnie na mocy art. 18 ust. 1 u.p.z.p., uwagi do projektu planu miejscowego może wnieść każdy, kto kwestionuje ustalenia przyjęte w projekcie planu, wyłożonym do publicznego wglądu. O terminie wyłożenia do publicznego wglądu oraz terminie składania uwag społeczność lokalna jest informowana wyłącznie w prasie miejscowej oraz przez obwieszczenia.

Zdaniem Sądu, w aktach planistycznych znajduje się dokumentacja potwierdzająca spełnienie tych wszystkich obowiązków przez Radę Gminy S. Organ przystąpił do opracowania projektu planu od przygotowania analizy zasadności sporządzenia przedmiotowego planu, a następnie podjęcia w dniu [...] grudnia 2011 r. uchwały Nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia planu, którą zmienił następnie uchwałą z dnia [...] marca 2012 r. Nr [...],. Ponadto, organ ten w ramach trwających prac nad uchwaleniem przedmiotowego planu dokonywał także szeregu innych czynności, choćby w postaci pozyskania uzgodnień od Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. z dnia [...] grudnia 2013 r. i Zarządu Województwa P. z dnia [...] grudnia 2012 r. W listopadzie 2012 r. sporządzono prognozę oddziaływania na środowisko projektowanego planu, a wcześniej sporządzono opracowanie ekofizjograficzne i prognozę skutków finansowych. Odbyła się także dyskusja publiczna nad projektem planu, zaś wszystkie zgłoszone uwagi zostały rozpatrzone przez Wójta Gminy S. stosownymi zarządzeniami. Uchwała dotycząca przedmiotowego planu została szczegółowo uzasadniona zgodnie z § 2 planu stanowiącym, że plan składa się z ustaleń stanowiących treść niniejszej uchwały oraz następujących załączników podlegających uchwaleniu i opublikowaniu:

1) rysunku planu w skali 1:2000, na który składa się 5 arkuszy ponumerowanych od 1 do 5, stanowiących załącznik nr 1;

2) rozstrzygnięcia dotyczącego sposobu rozpatrzenia uwag do projektu planu, (w tym lista nieuwzględnionych uwag do projektu planu), stanowiącego załącznik nr 2;

3) rozstrzygnięcia o sposobie realizacji i zasadach finansowania zapisanych w planie inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej należących do zadań własnych gminy oraz zasadach ich finansowania, stanowiącego załącznik nr 3.

Zgodnie z art. 40 ust. 1 u.s.g., na podstawie upoważnień ustawowych, gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązującego na obszarze gminy. Przepis art. 20 ust. 1 u.p.z.p. przewiduje, że rada gminy uchwala plan miejscowy po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium. Plan miejscowy jest powszechnie obowiązującym aktem prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 u.p.z.p.). Zgodnie zaś z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub w części. Z regulacji tej wynika, że przesłanką stwierdzenia nieważności uchwały jest każde naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego i każde naruszenie właściwości organów w tym zakresie. Naruszenie natomiast trybu sporządzania planu będzie przesłanką stwierdzenia nieważności uchwały tylko w takim przypadku, gdy naruszenie to ma charakter istotny. W doktrynie przyjmuje się, że istotne naruszenie trybu postępowania w rozumieniu art. 28 ust. 1 u.p.z.p. należy rozumieć jako takie naruszenie trybu, które prowadzi w konsekwencji do sytuacji, w której przyjęte ustalenia planistyczne są odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono trybu sporządzania aktu planistycznego. Istotne naruszenie trybu postępowania ma miejsce również wtedy, gdy organy planistyczne naruszają formalne prawa określonych w ustawie podmiotów, nawet jeśli merytoryczna treść ustaleń planu jest zdeterminowana innymi okolicznościami, np. uregulowaniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Natomiast procedura planistyczna jest sformalizowana i wyznacza zakres i kolejność podejmowanych przez organ czynności. Uregulowanie tej procedury w taki sposób, z jednoczesną sankcją nieważności uchwały w sytuacji istotnego naruszenia trybu uchwalania planu miejscowego, niezaskarżalność poszczególnych uchwał i zarządzeń organów planistycznych wydawanych w toku procedury planistycznej oraz brak ustawowego wymogu przedstawienia w drodze sformalizowanego uzasadnienia motywów przyjęcia określonej treści uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego prowadzą do wniosku, że w szczególny sposób należy dbać o przestrzeganie tych mechanizmów przewidzianych w procedurze planistycznej, które gwarantują wypowiedzenie się zainteresowanych podmiotów w kwestii projektowanych ustaleń planu, które to ustalenia w wyniku uchwalenia planu stają się prawem powszechnie obowiązującym, oddziałującym na sferę praw właścicielskich tych podmiotów (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 18 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Bk 514/13).

W ocenie Sądu, Rada Gminy S. nie naruszyła trybu uchwalenia przedmiotowego planu. Podniesiony przez skarżącego zarzut naruszenia art. 7 Konstytucji RP poprzez dopuszczenie do sytuacji, że w pracach nad uchwaleniem uchwały brała udział urbanistka zatrudniona w Urzędzie Gminy S., która jednocześnie wykonywała prace związane z wykonaniem projektu planu na rzecz wykonawcy, jest niezasadny. Przede wszystkim bowiem osoba ta nie była i nie jest pracownikiem Gminy S., a zatem nie podlegała wyłączeniu, a ponadto, na co już wskazał organ, art. 21 ust. 2 pkt 4 u.p.z.p. dopuszcza możliwość, że koszty sporządzenia planu obciążają inwestora realizującego inwestycję celu publicznego - w części, w jakiej jest on bezpośrednią konsekwencją zamiaru realizacji tej inwestycji. Udział więc inwestora w finansowaniu fazy projektowej planu prowadzonej przez wydział Urzędu Gminy podległy Wójtowi Gminy S. jest zgodny ze wskazanym przepisem. Uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podjęła jednak Rada Gminy S., czyli organ niezależny od Wójta. Urbanistka wykonująca prace na rzecz Wójta Gminy S. i inwestora nie miała wpływu na treść uchwały podjętej przez Radę Gminy S., w składzie której przecież nie zasiadała. Dlatego nie można mówić o braku obiektywizmu organu uchwalającego plan.

Pozostałe podniesione w skardze zarzuty skarżącego odnoszą się do zasad sporządzania planu. Zasady te dotyczą problematyki merytorycznej związanej z jego sporządzaniem, a więc zawartości aktu planistycznego (część tekstowa i graficzna), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej. Zawartość planu miejscowego określają przepisy art. 15 ust. 1, art. 17 pkt 4 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p., zaś przedmiot określa art. 15 ust. 2 i 3 tej ustawy. Powołane przepisy określające zawartość planu miejscowego stanowią m.in. o wymogu zgodności tego planu z zapisami studium. W art. 15 ust. 1 u.p.z.p. jest mowa o sporządzaniu projektu planu "zgodnie z zapisami studium", a w art. 20 ust. 1 u.p.z.p. o stwierdzeniu, że plan miejscowy nie narusza ustaleń studium. Dodatkowo, zgodnie z art. 9 ust. 4 u.p.z.p., ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. W przypadku więc stwierdzenia niezgodności zapisów planu z ustaleniami studium dochodzi do naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego bez względu na charakter takiego naruszenia. Powoduje to nieważność uchwały w całości lub w części (art. 28 ust. 1 u.p.z.p.). Zaznaczenia jednak wymaga, że studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy jest aktem z założenia elastycznym, który stwarza ramy dla swobody planowania miejscowego i pozwala na maksymalne uwzględnienie warunków i potrzeb lokalnych przy tworzeniu planów miejscowych.

Dokonując analizy zapisów Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy S. uchwalonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy S. z dnia [...] lutego 2000 r. zmienionego uchwałą Rady Gminy S. Nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. i porównując te zapisy z kwestionowanymi zapisami planu miejscowego w części dotyczącej działek skarżącego, Sąd doszedł do przekonania, że zapisy te nie są sprzeczne z zapisami wskazanego Studium w rozumieniu powołanych przepisów ustawy planistycznej. Zgodnie z art. 10 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p., Studium określa obszary, na których rozmieszczone będą inwestycje celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, zgodnie z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego województwa i ustaleniami programów, o których mowa art. 48 ust. 1. Z rysunku Studium wynika bezspornie, że na terenie Gminy S. przewiduje się projektowanie linii wysokiego napięcia 400 kV i przebieg tej linii jest taki sam, jak to zrobiono w zaskarżonym planie (linia ma kształt łamany). Zarzut skarżącego, iż przebieg linii na rysunku Studium i na rysunku planu nie pokrywają się idealnie jest nietrafny, bowiem skala rysunku Studium wynosi 1:25 000, zaś rysunku planu 1:2000, a więc to dopiero na rysunku planu szczegółowo zaznaczono, przez które działki przebiega ta linia.

Nietrafny jest też zarzut skarżącego, że w przedmiotowym Studium nie przewidziano budowy dwutorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 400 kV. W Studium w punkcie II. Cześć szczegółowa ust. 1. Polityka w zakresie gospodarki przestrzennej zapisano: Zobowiązuje się Zarząd Gminy, aby, stosownie do przepisu art. 18 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, przy dokonywaniu analiz zgodności sporządzonych miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego i decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenów z polityką przestrzenną gminy, uwzględniać poniższe ustalenia przyjęte jako polityka przestrzenna gminy: Wydzielenie w obrębie gminy 5 stref wielofunkcyjnych, każdej przyporządkowano funkcje wiodące oraz ogólne zasady zagospodarowania. Strefy zostały wydzielone zgodnie z granicami sołectw. Występowanie tych stref nie wyklucza możliwości podejmowania innych rodzajów działalności, niż określają to główne kierunki, jednak aranżowanie takich inwestycji wymaga szczegółowej analizy ogólnych podstaw prawnych oraz uzyskania zgody ze strony władz lokalnych.

Miejscowość W. znajduje się na obszarze położonym w środkowej i wschodniej części gminy i zaliczona została do strefy wielofunkcyjnej D rolniczo – turystycznej. Odnośnie polityki w zakresie gospodarki przestrzennej tej strefy w punkcie 6 ustalono, że obszary, na których sporządzenie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego jest obowiązkowe na podstawie przepisów szczególnych lub ze względu na istniejące uwarunkowania:

Nie wprowadza się obowiązku sporządzenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Obowiązek taki może wyniknąć na podstawie przepisów szczególnych.

Zdaniem więc Sądu, Studium dopuściło możliwość sporządzania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, o ile obowiązek taki wyniknie na podstawie przepisów szczególnych. W tym zaś przypadku obowiązek taki wynikł, gdyż przedmiotowa inwestycja jest inwestycją celu publicznego, o której mowa w art. 14 ust. 1 i 4 u.p.z.p.

W tym miejscu podkreślenia wymaga, że Studium jako akt ogólny przewiduje uwarunkowania i kierunki zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie zaś z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, którego ustalenia kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania własności nieruchomości (art. 6 ust. 1). Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego należy przy tym do zadań własnych gminy (art. 3 ust. 1) i określane jest jako władztwo planistyczne gminy. Gmina dysponuje władztwem planistycznym i może stanowić o przeznaczeniu i zasadach zagospodarowania terenu (por. wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 773/12). W ramach tego władztwa, poprzez ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu, gmina może kształtować i ograniczać własność w granicach prawa w związku z koniecznością realizacji celów publicznych. Prawo własności nie może być bowiem rozumiane jako prawo absolutne, uzasadniające nieograniczoną możliwość wykorzystywania własnego gruntu. Należy mieć jednak na uwadze, że w procedurze kształtowania polityki przestrzennej ochronie podlega również interes indywidualny. Nie może budzić wątpliwości, że przekroczenie granic władztwa planistycznego występuje w sytuacji, gdy wobec nieruchomości przyjęto rozwiązania planistyczne ingerujące w prywatną własność i jest to uzasadnione okolicznościami, które pozostają w sprzeczności z rozwiązaniami przyjętymi wobec innych terenów, bez jednoczesnego wykazania istotnych odmienności tych terenów (por. wyrok NSA z dnia 29 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 1070/10). Zasadniczą granicą wyznaczającą zakres władztwa planistycznego gminy jest istota prawa własności, wyrażająca się w tym, że w ramach każdego prawa można wyodrębnić pewne elementy podstawowe, bez których takie prawo w ogóle nie będzie mogło istnieć (zob.: Z. Niewiadomski (red.), Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne, Komentarz, wyd. 4, Warszawa 2008, s. 59). Do naruszenia istoty prawa własności dochodzi w sytuacji, gdy niemożliwe stanie się wykonywanie wszystkich uprawnień składających się na możliwość korzystania z rzeczy albo wszystkich uprawnień składających się na możliwość rozporządzania rzeczą albo wszystkich uprawnień składających się na możliwość korzystania z rzeczy i rozporządzania nią (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 maja 1999 r., SK 9/98, publ. OTK z 1999 r. nr 4, poz. 78, wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 stycznia 1999 r., sygn. P 2/98, publ. OTK z 1999, nr 1, poz. 2). Pozbawienie właściciela części, nawet znacznej, atrybutów korzystania oraz rozporządzania rzeczą, nie musi oznaczać ingerencji w istotę jego prawa własności o ile będzie się mieściło w ramach władztwa planistycznego gminy. Władztwo to nie jest bowiem niczym nie ograniczone i powinno uwzględniać konstytucyjną zasadę równości (art. 32 Konstytucji RP) w traktowaniu uczestników procesu planistycznego (por. wyrok NSA z dnia 29 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 1070/10) oraz zasadę proporcjonalności w ważeniu interesu publicznego i interesów indywidualnych (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 31 sierpnia 2009 r., sygn. akt II SA/Gl 183/09) .

W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że prawo własności, którego ochronę zapewniają przepisy art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji RP, a także art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności i art. 1 Protokołu nr 1, nie jest prawem bezwzględnym i doznaje określonych ograniczeń. Ograniczenia te wynikają z przepisów szeregu ustaw, w tym z powołanych już wyżej przepisów u.p.z.p. Co do zasady zatem przyjąć należy, że wprowadzone w zaskarżonej uchwale ograniczenia związane z wykonywaniem przez skarżącego prawa własności są prawnie dopuszczalne i nie stanowią naruszenia prawa przez organ planistyczny.

Rozpoznając zatem niniejszą sprawę należy ocenić, zdaniem Sądu, czy ingerencja gminy w prawo własności strony skarżącej została dokonana z zachowaniem konstytucyjnej zasady równości i proporcjonalności, a tym samym, czy nie doszło do nieuprawnionego nadania prymatu interesowi publicznemu ponad interes jednostki. W tym względzie pomocnym się wydaje powołanie na rozważania NSA z wyroku z dnia 22 czerwca 2012 r. w sprawie II OSK 878/12, że "ingerencja gminy poprzez działania planistyczne w sferę prawną podmiotu, naruszająca atrybuty właścicielskie, dla swej legalności wymaga bezwzględnie wykazania, że gmina stanowiąc w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego o przeznaczeniu terenu i sposobie jego zagospodarowania nie nadużyła władztwa planistycznego. Powinno to nastąpić w uzasadnieniu uchwały w sprawie miejscowego planu wyjaśniającym przesłanki, którymi gmina kierowała się przyjmując konkretne rozwiązania planistyczne, wpływające na sposób wykonywania prawa własności przez dysponenta prawa. Uzasadnienie uchwały winno zawierać argumentację pozwalającą uznać, że gmina dołożyła należytej staranności w przestrzeganiu zasad obowiązujących przy podejmowaniu działań planistycznych, w tym rozważyła inne warianty zrealizowania zamierzenia planistycznego w ramach przyjętej koncepcji albo, że przyjęte rozwiązanie planistyczne, mimo konieczności dokonania ingerencji w sferę prawa własności, jest jedynym możliwym w danych warunkach".

W ocenie Sądu stwierdzić należy, że w realiach przedmiotowej sprawy do tego rodzaju nadużycia ze strony organu nie doszło. Podkreślenia bowiem wymaga, że przedmiotowy plan dotyczy dwutorowej, napowietrznej linii ektroenergetycznej 400 kV E. – granica RP na terenie gminy S. Celem regulacji prawnych zawartych w planie jest między innymi umożliwienie realizacji inwestycji celu publicznego o znaczeniu międzynarodowym (ponadlokalnym), jaką jest dwutorowa, napowietrzna linia elekrooenergetyczna 400 kV E. – granica RP – A. oraz ustalenie ograniczeń w zagospodarowaniu terenów w strefie oddziaływania linii 400 kV (w pasie technologicznym linii 400 kV). Podkreślenia przy tym wymaga, że projekt przedmiotowego planu uzyskał pozytywne uzgodnienie od Zarządu Powiatu w S. - postanowienie z dnia [...] grudnia 2012 r. oraz pozytywne uzgodnienie Zarządu Województwa P. – postanowienie z dnia [...] grudnia 2012 r. Uzgodnienie Zarządu Województwa P. poczynione zostało w oparciu o badanie zgodności projektu przedmiotowego planu z Planem Zagospodarowania Przestrzennego Województwa Podlaskiego uchwalonego uchwałą nr IX/80/03 Sejmiku Województwa Podlaskiego (Dz. Urz. Woj. Podl. Nr 108, poz. 2026), w którym przewidziano budowę linii elektroenergetycznej 400 kV Ełk – granica RP. Powyższe w ocenie Sądu oznacza, że przedmiotowy plan jest nie tylko zgodny z obowiązującym Studium, ale też i z planem wojewódzkim.

Przy ocenie zachowania przez organ przy uchwalaniu planu zasady proporcjonalności i równości trzeba mieć na uwadze, że Rada Gminy S. była związana obowiązkiem uchwalenia takiego planu, gdyż projektowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego i została przewidziana w planie wojewódzkim. Inwestycja ma charakter liniowy, a zatem przebiegać będzie przez szereg nieruchomości objętych planem. Trasa przebiegu linii nie mogła być ustanowiona dowolnie, tylko musiała odpowiadać miejscu wchodzenia linii elektroenergetycznej na teren Gminy S. z sąsiedniej gminy. To samo dotyczy także miejsca wychodzenia tej linii z Gminy S. na teren gminy sąsiedniej. Zauważenia także wymaga, że trasa przebiegu linii została określona nie tylko w planie wojewódzkim, ale też w Studium. Organ uchwalając zatem plan był tymi ustaleniami związany i nie mógł poprowadzić linii w innym miejscu.

Z planu nie wynika, a i skarżący nie wykazuje, aby jego nieruchomości zostały potraktowane w jakiś inny szczególny sposób niż nieruchomości sąsiednie oraz pozostałe, przez które przebiegać będzie inwestycja. Ponadto, z charakteru inwestycji wynika, że linia energetyczna musi przebiegać na pewnych odcinkach w linii prostej (nie może się załamywać), co oznacza, że nie można patrzeć na całą sprawę przez pryzmat tylko interesu skarżącego, ale należy to robić w kontekście oceny interesu właścicieli nieruchomości sąsiadujących z nieruchomościami skarżącego. Próba bowiem przesunięcia przebiegu linii przez działki skarżącego powodowałaby jednoczesne przesunięcie jej przebiegu i przez działki sąsiednie. Skarżący zdaje się tego faktu nie dostrzegać i skupia się tylko na akcentowaniu własnego interesu.

Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 21 i 64 Konstytucji. Podkreślenia bowiem wymaga, że działki skarżącego mają przeznaczenie rolnicze i taki charakter im w planie pozostawiono. Oznacza to zatem, że skarżący będzie mógł nadal wykorzystywać je zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem. Ograniczenia wynikające z § 18 ust. 4 planu nie są nazbyt uciążliwe, gdyż sprowadzają się do zakazu, w granicach pasa technologicznego linii 400 kV, budowy i eksploatacji budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi, a w szczególności budynków mieszkalnych. Własność działek skarżącego nie została więc ograniczona na tyle, aby mówić o nierównym traktowaniu interesu jego i inwestora. Kwestia zaś ewentualnego zmniejszenia wartości nieruchomości skarżącego, jako kwestia ekonomiczna dotycząca interesu faktycznego właściciela nieruchomości, nie może być rozważana w niniejszym postępowaniu, gdyż zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g., kryterium zaskarżenia aktu z zakresu administracji publicznej do sądu administracyjnego jest naruszenie indywidualnego interesu prawnego.

Sąd podziela także stanowisko organu, że niezasadny jest zarzut skarżącego dotyczący naruszenia jego "chronionej konstytucyjnie swobody działań gospodarczych". Realizacja w planie miejscowym inwestycji celu publicznego jest bowiem realizacją ustawowego zadania organów władzy publicznej i nie zawiera uregulowań, które odnoszą się do działań konkurencyjnych podmiotów gospodarczych.

Zarzut skarżącego odnośnie niezgodności przedmiotowego planu z planem wojewódzkim z uwagi na fakt, że w planie wojewódzkim nie nazwano linii elektroenergetycznej napowietrzną, jest niezasadny. W planie wojewódzkim linię tę określono jako "WN 400 kV dwutorowa GPZ". Strona skarżąca uważa, że nie wiadomo, czy jest to linia napowietrzna, kablowa, czy też jakaś inna, ale żadnych dowodów w tej mierze nie przedstawia. Organ zaś wyjaśnił, że sformułowanie "dwutorowa GPZ" oznacza to samo, co "dwutorowa napowietrzna".

W ocenie Sądu, rację ma organ. Symbol GPZ oznacza bowiem główny punkt zasilania (por. informacje z Wikipedii). O tym natomiast, czy linia ma być napowietrzna, czy kablowa przesądzają inne kwestie, a mianowicie to, że linia kablowa jest o wiele droższa od linii napowietrznej i z tego względu stosuje się ją tam, gdzie nie może przebiegać linia napowietrzna (zbiorniki wodne, gęsto zamieszkały obszar miejski, itp.). W tym przypadku nie mamy do czynienia z taką sytuacją. Zresztą, jak podaje sama strona skarżąca oraz, co jest znane Sądowi z urzędu z innych rozpoznawanych spraw administracyjnych, przedmiotowa linia na trasie E. – granica RP przez wszystkie gminy będzie budowana jako linia dwutorowa napowietrzna. Ostatecznym zaś argumentem w tej mierze jest powoływane już wyżej pozytywne uzgodnienie projektu planu przez Zarząd Województwa P. – postanowienie z dnia [...] grudnia 2012 r., w którym niewątpliwie badano zgodność owej linii w obu planach.

W ocenie Sądu, w kontekście powyższego, niezasadny jest zarzut skarżącego odnośnie naruszenia art. 5, art. 68 oraz art. 74 Konstytucji RP dotyczących ochrony zdrowia i środowiska. Podkreślić bowiem należy, że jak wskazał organ, lokalizacja linii 400 kV w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego została poprzedzona przeprowadzeniem strategicznej oceny oddziaływania na środowisko w postaci sporządzenia prognozy oddziaływania na środowisko poddanej kontroli właściwych organów, tj. Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz Państwowego Inspektora Sanitarnego. Ocenie tej podlegał również projekt planu, który został pozytywnie zaopiniowany i uzgodniony przez organy państwowej administracji ochrony środowiska, inspekcji sanitarnej i ochrony przyrody. Szczegółowe zaś rozwiązania techniczne przyjęte przy projektowaniu linii na terenie objętym zaskarżonym planem zostały ponadto obowiązkowo poddane kolejnej kontroli Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, który wydał decyzję Nr [...]. z dnia [...] lipca 2013 r. o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, następnie podtrzymaną i w części zmienioną decyzją Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. Realizacja zaś inwestycji przebiegać będzie, zgodnie z ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) pod nadzorem powiatowego inspektora nadzoru budowlanego, natomiast jej oddanie do eksploatacji wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie.

Sąd nie podziela także zarzutu strony skarżącej odnośnie naruszenia art. 19 u.p.z.p. Skarżący bowiem przepis ten rozumie jako obowiązek uwzględnienia uwag wniesionych do projektu planu. Rację natomiast ma organ twierdząc, że zgodnie z art. 17 pkt 12 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p., organy gminy rozpatrują uwagi zgłoszone do projektu planu, co nie jest równoznaczne z obowiązkiem ich uwzględnienia. Zgodnie natomiast z art. 7 u.p.z.p., rozstrzygnięcia wójta, burmistrza, prezydenta miasta o uwzględnieniu uwag dotyczących projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Powołany więc przez skarżącego art. 19 u.p.z.p. jest przepisem proceduralnym dotyczącym sposobu postępowania wobec projektu planu i nie jest źródłem uprawnień do kwestionowania sposobu rozpatrzenia uwag. Wszystkie zaś zgłoszone uwagi na etapie opracowywania projektu planu zostały przez Wójta Gminy S. rozpatrzone stosownymi zarządzeniami.

Reasumując, w ocenie Sądu, przy argumentacji jak wyżej, zarzuty skarżącego okazały się niezasadne.

Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.