Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 165/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2010-08-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Umorzono postępowanie sądowoadministracyjne
Powołane przepisy: article: art. 60, art. 161 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 5 sierpnia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Janusz Furmanek Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Protokolant Asystent sędziego Dominika Trella po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2010 roku sprawy ze skargi A. T. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda Ł. na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania A. T. od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. nr [... ]w przedmiocie wymeldowania A. T. z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. A [...]w Ł., utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

W toku postępowania administracyjnego ustalono, że w dniu [...] r. H. K. wystąpiła z wnioskiem o wymeldowanie A. T. z lokalu nr [...] przy ul. A.[...] w Ł.

W dniu [...] r. Prezydent Miasta Ł. wszczął na wniosek postępowanie administracyjne o wymeldowanie A. T. z pobytu stałego.

W toku prowadzonego postępowania organ I instancji ustalił, że w dniu [...] r. H. K., w asyście policji, przejęła omawiany lokal, zmuszając poprzedniego właściciela do jego opuszczenia. Następnie wymieniła zamki w spornym lokalu, uniemożliwiając skarżącemu powrót do miejsca stałego zameldowania.

Skarżący wystąpił do sądu z powództwem o przywrócenie naruszonego posiadania omawianego lokalu. Wobec powyższego, postanowieniem z dnia [...] r. Prezydent Miasta Ł. zawiesił prowadzone postępowanie do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez sąd.

Organ I instancji ustalił, że wyrokiem z dnia [...] r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy dla Ł.-W. w Ł. przywrócił A. T. posiadanie spornego lokalu, nadając wyrokowi rygor natychmiastowej wykonalności. Następnie w wyniku rozpatrzenia sprawy z powództwa H. K. wyrokiem z dnia [...] r. sygn. akt [...] nakazano skarżącemu A. T. opróżnienie omawianego lokalu, orzekając jednocześnie o przysługującym mu prawie do lokalu socjalnego. Ponadto postanowieniem z dnia [....] r. Sąd Rejonowy dla Ł.-W. w Ł. pozbawił tytułu wykonawczego wyrok przywracający A. T. naruszone posiadanie lokalu.

W dniu [...] r. Prezydent Miasta Ł. podjął zawieszone postępowanie w sprawie o wymeldowanie

Natomiast decyzją z dnia [...] r. organ I instancji orzekł o wymeldowaniu A. T. ze wskazanego adresu uznając, że nie przybywa w miejscu stałego zameldowania. W uzasadnieniu podniósł, że skarżący trwale i dobrowolnie opuścił miejsce pobytu i skoncentrował swoje życie pod innym adresem.

W odwołaniu A. T. podniósł, że wydana decyzja jest sprzeczna z wyrokiem Sądu Rejonowego dla Ł.-W. w Ł. z dnia [...] r. Zarzucił organowi meldunkowemu błędną ocenę stanu faktycznego, między innymi wskazał, iż nieprawdą jest, że miejsce stałego zameldowania opuścił dobrowolnie, bowiem jak wskazano w uzasadnieniu powołanego wcześniej wyroku, do opuszczenia lokalu został zmuszony bezprawnymi działaniami H.i K. Podniósł również, że wnioskodawczyni nie podporządkowała się wyrokowi sądu, odmawiając mu wydania kluczy do omawianego lokalu.

Utrzymując w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie Wojewoda Ł. w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] r. wskazał, że podstawą materialnoprawną wymeldowania bez oświadczenia woli (zgłoszenia) osoby, na której ciąży obowiązek meldunkowy jest art. 15 ust. 2 powołanej na wstępie ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

Organ odwoławczy podniósł, że bezspornym jest, że skarżący od dnia [...] r. nie przebywa w miejscu stałego zameldowania i w ocenie organu odwoławczego, brak jest obiektywnych możliwości jego ponownego zamieszkania w spornym lokalu. Wprawdzie Sąd Rejonowy dla Ł.-W. w Ł., w wyroku z dnia [...] r. uznał, że usunięcie A. T. z lokalu nr [...] przy ul. A. [...] w Ł. było bezprawne i przywrócił mu posiadanie lokalu, podkreślić jednakże należy, że sąd wskazał także, że ochrona posesoryjna ma charakter tymczasowy, a jej celem jest jedynie zlikwidowanie skutków samowolnego naruszenia. Orzeczenie takie w żaden sposób nie przesądza o prawie do rzeczy, toteż właścicielką omawianego lokalu pozostaje H. K.

Mając powyższe na uwadze właścicielka lokalu wystąpiła z powództwem o eksmisję A. T. z lokalu nr [...] przy ul. A. [...]w Ł. Wyrokiem z dnia [...] r. Sąd Rejonowy dla Ł.-W. w Ł. przychylił się do żądania H. K., nakazał jednakże wstrzymanie opróżnienia lokalu do czasu złożenia A. T. oferty zawarcia przez gminę umowy najmu lokalu socjalnego. W ocenie organu odwoławczego brak jest jednak prawnych możliwości zamieszkiwania przez skarżącego w spornym lokalu do czasu otrzymania lokalu socjalnego, bowiem wyrokiem z dnia [...] r., Sąd Rejonowy dla Ł.-W. pozbawił tytułu wykonawczego wyrok przywracający mu naruszone posiadanie tego lokalu, a złożona skarżącego w tej sprawie apelacja została oddalona. Organ zaznaczył, że Referat Budynków i Lokali Urzędu Miasta Ł. w dniu [...]r. wydał skierowanie na zawarcie umowy najmu na lokal przy ul. B. [...] w Ł.

W skardze z dnia 4 marca 2010 r. A. T. podniósł, że wydana decyzja jest sprzeczna z wyrokami Sądu Rejonowego dla Ł.-W.w Ł. i Sądu Apelacyjnego w Ł. z dnia: [....] r., bowiem wszystkie te wyroki dają mu prawo zamieszkiwania w spornym lokalu do czasu złożenia mu oferty najmu lokalu socjalnego. Skarżący zaznaczył, że w dniu [....] r. otrzymał skierowanie na zawarcie umowy najmu lokalu socjalnego, ale Administracja Nieruchomościami Ł.-G "C" razem z Urzędem Miasta Ł. orzekły o potrzebie wyremontowania go. Remont nadal trwa, a umowa najmu zostanie przedłożona dopiero po jego zakończeniu. Wskazał, że w lokalu pozostawił całe swoje mienie ruchome, którego nie ma gdzie zabrać.

W odpowiedzi na skargę z dnia 24 marca 2010 r. Wojewoda Ł. wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację wyrażoną w uzasadnieniu decyzji.

Postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2010 r. referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.

W dniu 3 sierpnia 2010 r. do Sądu wpłynęło pismo procesowe A.T., w którym oświadczył, że cofa złożoną skargę. Skarżący wskazał, że prowadzenie postępowania w przedmiocie wymeldowania jest obecnie bezprzedmiotowe, bowiem w dniu 27 lipca 2010 r. podpisał umowę najmu na lokal socjalny z Administracją Nieruchomościami Ł.-G.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi jest wiążące dla sądu.

Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.

Czynności mające na celu obejście prawa zawierają pozór zgodności z prawem. Ich treść nie zawiera elementów wprost sprzecznych z ustawą, ale skutki, które wywołują i które objęte są zamiarem stron, naruszają zakazy lub nakazy ustawowe. Chodzi tu zatem o wywołanie skutku sprzecznego z prawem poprzez dokonanie samej czynności, a nie poprzez osiągnięcie celu leżącego poza treścią czynności (M. Safjan [w:] Kodeks cywilny. Komentarz, K. Pietrzykowski (red.), Warszawa 1997, t. II, s. 153). Sąd uznaje wycofanie skargi na decyzję administracyjną za niedopuszczalne także wtedy, jeżeli w wyniku takiego wycofania i w konsekwencji umorzenia postępowania pozostawałaby w obrocie prawnym decyzja dotknięta jedną z wad uzasadniających stwierdzenie jej nieważności (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lipca 1987 r., sygn. akt IV SA 337/87, ONSA 1987, nr 2, poz. 57).

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, w rozpoznawanej sprawie należy uznać, że skarżący skutecznie cofnął skargę, Sąd nie stwierdził bowiem zaistnienia przesłanek, które dają podstawy do stwierdzenia, że cofnięcie skargi jest niedopuszczalne.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi umorzył postępowanie w sprawie w oparciu o art. 161 § 1 punkt 1 w związku z art. 60 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

D.T.