Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 122/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2011-05-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.6 par. 1 , art. 64c par. 1 i 8
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 31 maja 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.) Protokolant ref. staż. Bartosz Adamus po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2011 roku sprawy ze skargi T. J. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia postanowienia organu I instancji określającego koszty egzekucyjne i umorzenia postępowania I instancji oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. – W. wystawił wobec T. J. tytuł wykonawczy Nr [...] obejmujący zaległość w zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów i skierował go do organu egzekucyjnego, celem przymusowej realizacji w trybie egzekucji administracyjnej.

Zawiadomieniami z dnia 11 sierpnia 2010 roku Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. – W. skierował zajęcie świadczenia emerytalno-rentowego do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Ł. oraz zajęcie do większości oddziałów banków w Polsce.

Decyzją z dnia [...], Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł.-W. po rozpoznaniu wniosku T. J. z dnia 31 maja 2010 roku, uzupełnionego kolejnymi pismami z dnia 25 czerwca 2010 roku, 3 sierpnia 2010 roku i 8 września 2010 roku rozłożył na 12 rat zapłatę zaległości w zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów wraz z odsetkami za zwłokę.

Pismem z dnia 14 września 2010 roku wierzyciel wystąpił do organu egzekucyjnego o zawieszenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu o tytuł wykonawczy wystawiony w dniu [...], Nr [...].

Postanowieniem z dnia [...], Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. – W. na podstawie art. 56 § 3 w zw. z art. 56 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2005r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.) w związku z decyzją ratalną z dnia 13 września 2010 roku zawiesił postępowanie egzekucyjne prowadzone w oparciu o tytuł wykonawczy Nr [...].

Pismami z dnia 15 września 2010 roku organ egzekucyjny poinformował dłużników zajętych wierzytelności, tj organ rentowy oraz bank o zwieszeniu należności głównej wraz z odsetkami do odwołania, wskazując jednocześnie, iż zajęcie pozostaje w mocy jedynie w stosunku do kosztów egzekucyjnych w kwocie 7635,00 zł.

W piśmie z dnia 24 września 2010 roku pełnomocnik T. J. wystąpił do Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. – W. "o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych, dotyczących egzekucji należności objętej tytułem wykonawczym Nr [...] wystawionym w dniu [...].

Postanowieniem z dnia [...], Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. – W. działając na podstawie art. 64c § 7 i 8 w zw. z art. 64 § 1 pkt 2, 4, § 6 oraz art. 64 b ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji określił T. J. wysokość kosztów egzekucyjnych powstałych w toku postępowania egzekucyjnego na dzień 15 października 2010 roku, prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...], Nr [...] w łącznej kwocie 7.635,00 zł. W uzasadnieniu postanowienia organ egzekucyjny wskazał, iż skuteczne zastosowanie środków egzekucyjnych spowodowało powstanie opłaty manipulacyjnej, kosztów oraz wydatków egzekucyjnych, które naliczone zostały zgodnie z przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Opłata manipulacyjna, obliczona została zgodnie z art. 64 § 6 ww. ustawy, wynosi 1% egzekwowanej należności, czyli stanowi kwotę 1.248, 96zł, opłata "za zajęcie świadczenia z ubezpieczenia społecznego oraz zajęcie rachunku bankowego, zgodnie z art. 64 § 1 pkt 2 i 4 w/w ustawy stanowi 4 i 5 % egzekwowanej zaległości, a więc łącznie stanowi kwotę 6. 244, 78 zł" oraz wydatek egzekucyjny stosownie do dyspozycji art. 64b cytowanej ustawy za wysłanie 25 listów poleconych – kwota 141,30zł.

Na powyższe postanowienie pełnomocnik strony wniósł zażalenie, w którym podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 7, art. 8, art. 77 § i, art. 80 k.p.a. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i umorzenie postępowania w sprawie. W uzasadnieniu zarzucił organowi egzekucyjnemu zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie rzeczywistych możliwości zobowiązanego do zapłaty zaległości, pominięcie dowodów znanych organowi z urzędu, naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, ocenę materiału dowodowego z pominięciem racjonalnego rozumowania i doświadczenia życiowego. W ocenie pełnomocnika orzekający w sprawie organ egzekucyjny nie uwzględnił okoliczności świadczących o braku możliwości uiszczenia kosztów egzekucyjnych przez zobowiązanego z uwagi na jego trudną sytuację materialną i pominął fakt, iż w dniu 31 maja 2010 roku skarżący zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł.-W., który jest jednocześnie organem egzekucyjnym, z wnioskiem o rozłożenie zobowiązania na raty. Dodatkowo pełnomocnik podniósł także, że skarżący wraz z wnioskiem o rozłożenie podatku na raty uiścił na poczet długu kwotę 20.000,00 zł. Wniosek podatnika został uwzględniony w decyzji ratalnej z dnia [...] roku nr [...]. W ocenie pełnomocnika skarżącego przedstawione okoliczności świadczą o tym , że skarżący nie uchylał się od obowiązku uregulowania zaległości, a więc zajęcie wierzytelności było niecelowe i nie zmierzało do przymusowego wykonania obowiązku, a jedynie do wyrządzenia zobowiązanemu dolegliwości.

Postanowieniem z dnia [...], nr [....] Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. uchylił zaskarżone postanowienie w całości i umorzył postępowanie pierwszej instancji. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy podniósł, iż zgodnie z art. 64c § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji opłaty za czynności egzekucyjne, opłata manipulacyjna oraz określone w art. 64b ww. ustawy wydatki związane z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym stanowią koszty egzekucyjne. Z kolei ww. koszty, z zastrzeżeniem art. 64c § 2-4 cytowanej ustawy, obciążają zobowiązanego. Z brzmienia art. 64c § 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wynika, że organ egzekucyjny w sprawie kosztów egzekucyjnych, wydaje postanowienie na żądanie zobowiązanego albo z urzędu, jeżeli koszty te obciążają wierzyciela. Na postanowienie to przysługuje zażalenie. Postanowienie, o którym mowa w ww. przepisie może być wydane dopiero po zakończeniu postępowania egzekucyjnego. Powyższą zasadę wprost statuuje art. 64c § 8 ww. ustawy. W myśl tego przepisu, żądanie zobowiązanego dotyczące wydania postanowienia w sprawie kosztów nie podlega rozpatrzeniu, jeżeli zostało wniesione po upływie 14 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, a w przypadku zakończenia postępowania egzekucyjnego wskutek wyegzekwowania wykonania obowiązku - od dnia powiadomienia zobowiązanego o wysokości pobranych kosztów egzekucyjnych. Powyższy pogląd w ocenie organu odwoławczego znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnym. Wydanie zatem postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych w trakcie prowadzonego postępowania egzekucyjnego nie pozwala na kompleksowe ustalenie kosztów egzekucyjnych, bowiem nie da się oznaczyć z góry i przewidzieć zdarzeń faktycznych i prawnych mających wpływ na zasady ich ponoszenia oraz ich wysokość. Przepis art. 64c § 7 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie ma zatem zastosowania w rozpatrywanej sprawie, ponieważ przeprowadzone przez Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. postępowanie wyjaśniające wykazało, iż postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec T. J. na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego w dniu [...] Nr [...] nie zostało zakończone - nie wyegzekwowano jeszcze w całości dochodzonych zaległości ani też nie umorzono postępowania egzekucyjnego. Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego Ł. – W. zawiesił (na czas spłaty w wyznaczonych ww. decyzją ratach) postępowanie egzekucyjne prowadzone w oparciu o tytuł wykonawczy Nr [...]. Nie ulega zatem wątpliwości, iż zawieszenie postępowania egzekucyjnego przez organ egzekucyjny oznacza wyłącznie stwierdzenie zaistnienia ustawowych przesłanek do czasowego zaprzestania prowadzenia postępowania egzekucyjnego i nie może być utożsamiane z jego zakończeniem.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik skarżącego podnosząc zarzut naruszenia art. 64c § 7 w zw. z § 8 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez błędną wykładnię, wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi odwoławczemu. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż prawo do podważania zasadności obciążenia kosztami egzekucyjnymi w trakcie postępowania egzekucyjnego nie stoi w sprzeczności z zasadą kompleksowego ustalenia kosztów egzekucyjnych. Jeżeli bowiem przed zakończeniem postępowania egzekucyjnego zaistnieją okoliczności faktyczne lub prawne, które skutkują powstaniem kolejnych kosztów egzekucyjnych to organ egzekucyjny na każdym etapie prowadzonego postępowania egzekucyjnego ma prawo do ich określenie i egzekwowania. W obszernej argumentacji pełnomocnik skarżącego ponownie wyjaśnił przebieg postępowania, akcentując okoliczność, że organowi egzekucyjnemu, który jest jednocześnie wierzycielem znana była okoliczność prowadzenia postępowania w sprawie wniosku skarżącego o rozłożenie zobowiązania na raty oraz uiszczenia przez skarżącego na poczet długu kwoty 20.000 złotych, a mimo to organ egzekucyjny wdrożył procedurę egzekucyjną. W ocenie pełnomocnika było to działanie obliczone jedynie na wygenerowanie kosztów egzekucyjnych, bowiem wystąpienie strony z wnioskiem o rozłożenia podatku na raty i jednorazowa wpłata kwoty 20.000 złotych na poczet długu jednoznacznie wskazywała na okoliczność, że strona nie uchylała się od uregulowania zobowiązania, a tylko wystąpienie takiej przesłanki upoważnia organ do wszczęcia postępowania egzekucyjnego i podjęcia czynności egzekucyjnych powodujących powstanie kosztów egzekucyjnych. Wskazując na błędną interpretację zastosowanych przez organ nadzoru przepisów pełnomocnik skarżącego powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 czerwca 2008r., w sprawie I SA/Wr 207/08.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Kontrola sądowa zaskarżonych orzeczeń bądź innych czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej powoływana jako "p.p.s.a.") odbywa się pod względem ich zgodności z prawem. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W myśl zaś art. 145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie :

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach,

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonych aktów pod względem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Sąd rozpatruje sprawę na podstawie akt sprawy, to jest materiału dowodowego zgromadzonego przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania. Dokonana przez Sąd ocena legalności zaskarżonego postanowienia pozwala stwierdzić, że wydane w sprawie orzeczenie nie narusza prawa.

W sprawie zaskarżono postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. uchylające postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Ł. – W. - w sprawie ustalenia wysokości kosztów egzekucyjnych - i umarzające postępowanie. Z uzasadnienia skargi, a także z wcześniejszego zażalenia, wynika jednakże, że zarzuty strony w istocie dotyczą zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego i obciążenia zobowiązanego kosztami egzekucyjnymi. Skarżący wprost formułuje zarzut, że wadliwe wszczęcie postępowania egzekucyjnego miało na celu tylko wygenerowanie kosztów, bowiem fakt, że skarżący wystąpił do organu z wnioskiem o rozłożenie należności na raty, który to wniosek znany był organowi egzekucyjnemu przed doręczeniem tytułu wykonawczego i zajęciem wierzytelności, jednoznacznie świadczył o tym, że strona nie uchylała się od uregulowania zobowiązania, a więc doszło do naruszenia art. 6 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W związku z powyższym wyjaśnić należy, że sąd nie mógł rozpatrzeć zarzutów w tym zakresie. Kwestie te nie mieszczą się bowiem w granicach sprawy, której dotyczy zaskarżone postanowienie. Takie zarzuty mogłyby być rozpoznane przez Sąd, po wyczerpaniu drogi administracyjnej po wniesieniu zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, a nie na skutek złożenia wniosku o ustalenie wysokości kosztów egzekucyjnych.

Z niezakwestionowanych przez skarżącego okoliczności faktycznych wynika, że w stosunku do skarżącego w dniu [...]. wystawiono tytuł wykonawczy obejmujący zaległość w zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów. Zawiadomieniami z dnia 11 sierpnia 2010 r., dokonano zajęcia praw majątkowych zobowiązanego. Na skutek rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 31 maja 2010 roku, w dniu 13 września 2010 roku została wydana decyzja o rozłożeniu na 12 rat ciążącego na skarżącym zobowiązania. W dniu 14 września 2010 r., z powyższych względów postępowanie egzekucyjne zostało zawieszone na czas spłaty rat w wyznaczonym przez w/w decyzję terminie. Po otrzymaniu zawiadomienia o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego, w dniu 28 września 2010r., skarżący złożył wniosek o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych. Organ nadzoru odmówił ustalenia tych kosztów na obecnym etapie postępowania i uznając wniosek skarżącego za przedwczesny uchylił postanowienie organu egzekucyjnego I instancji i umorzył postępowanie.

Przechodząc do merytorycznej oceny zaskarżonego postanowienia należy wskazać, że kwestia kosztów egzekucyjnych uregulowana jest w Rozdziale 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005r. Nr 229 poz. 1954 ze zm., dalej powoływana jako "u.p.e.a"). Zgodnie z art. 64c § 1 tej ustawy, co do zasady, koszty egzekucyjne obciążają zobowiązanego. Na podstawie § 7 tego przepisu organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie kosztów egzekucyjnych na żądanie zobowiązanego, albo z urzędu, jeżeli koszty te obciążają wierzyciela. Natomiast zgodnie z § 8 żądanie wydania postanowienia w przedmiocie kosztów nie podlega rozpatrzeniu, jeżeli zostało wniesione po upływie 14 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, a w przypadku zakończenia postępowania egzekucyjnego wskutek wyegzekwowania wykonania obowiązku od dnia powiadomienia zobowiązanego o wysokości pobranych kosztów egzekucyjnych.

Postępowanie egzekucyjne wobec skarżącego nie zostało zakończone ani poprzez umorzenie, ani poprzez wyegzekwowanie należności. Postępowanie to zostało zawieszone. Słuszne jest zatem stanowisko organu, że nie ma podstawy do wydania postanowienia ustalającego koszty postępowania egzekucyjnego, gdyż do wydania takiego postanowienia konieczne jest zakończenie postępowania egzekucyjnego i możliwość ustalenia ostatecznych kosztów tego postępowania. Do czasu zakończenia postępowania egzekucyjnego nie rozpoczął biegu 14 - dniowy termin, o którym mowa w art. 64c § 8 u.p.e.a.

Jeżeli skarżący miał wątpliwości, co do zasadności i celowości wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego, to na podstawie uprawnienia wyrażonego w art. 33 u.p.e.a., przysługiwały mu zarzuty egzekucyjne, a w przypadku kwestionowania wysokości ściągniętych kosztów skarga na dokonaną czynność egzekucyjną. Skarżący nie skorzystał ze swoich uprawnień. Dopiero po zawieszeniu postępowania złożył wniosek o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych. Jednakże na tym etapie postępowania uprawnienie takie nie przysługuje. Sąd zgadza się ze stanowiskiem organów, że rozpatrzenie wniosku tej treści byłoby przedwczesne. Zgodnie z art. 64c § 8 u.p.e.a., postanowienie o kosztach egzekucyjnych wydawane jest po zakończeniu postępowania egzekucyjnego bądź poprzez umorzenie, bądź poprzez wyegzekwowanie dochodzonych kwot. Organ egzekucyjny wydając postanowienie w sprawie ustalenia kosztów egzekucyjnych uwzględnia między innymi dokonane w toku postępowania egzekucyjnego czynności egzekucyjne powodujące powstanie kosztów egzekucyjnych, poniesione wydatki egzekucyjne. Obowiązany jest także uwzględnić wydane w toku tego postępowania postanowienia powodujące wyłączenie odpowiedzialności zobowiązanego za koszty egzekucji, jeżeli postanowienia takie zostały wydane. Wydając postanowienie w sprawie ustalenia kosztów egzekucyjnych organ egzekucyjny nie bada natomiast, czy wszczęcie i prowadzenie egzekucji było zgodne z prawem, w tym, czy zasadny jest zarzut naruszenia art. 6 § 1 u.p.e.a.

Tym samym Sąd w składzie orzekającym w przedmiotowej sprawie nie podziela stanowiska zaprezentowanego w powołanym przez skarżącego wyroku WSA we Wrocławiu I SA/Wr z dnia 18 czerwca 2008 roku, tym bardziej , że stanowisko przyjęte przez Sąd w przedmiotowej sprawie znajduje potwierdzenie w prezentowanej linii orzecznictwa. W wyroku z dnia 8 marca 2011 roku w sprawie I SA/Kr WSA w Krakowie stwierdził, że "W przepisie tym (art. 64c § 8 u.p.e.a.) wskazany został bowiem termin, w jakim strona może złożyć wniosek o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych. Określony został w nim zarówno początkowy termin, w którym powstaje możliwość złożenia takiego wniosku, jak również określony został końcowy termin do jego złożenia. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu, żądanie (wydania postanowienia w sprawie wysokości kosztów egzekucyjnych) nie podlega rozpoznaniu, jeżeli zostało wniesione po upływie 14 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, a w przypadku zakończenia postępowania egzekucyjnego wskutek wyegzekwowania wykonania obowiązku – od dnia powiadomienia zobowiązanego o wysokości pobranych kosztów egzekucyjnych. Wobec powyższego termin do złożenia wniosku o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych wynosi 14 dni. Początek tego terminu rozpoczyna się w momencie doręczenia zobowiązanemu postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, bądź w momencie powiadomienia zobowiązanego o wysokości pobranych kosztów egzekucyjnych. W razie upływu tego terminu, wniosek nie podlega rozpatrzeniu, jako spóźniony. Z drugiej jednak strony, w razie złożenia wniosku przez zobowiązanego przed otwarciem się tego terminu, wniosek jest przedwczesny i jako taki również nie może zostać rozpatrzony."

Stanowisko takie znajduje również potwierdzenie w orzecznictwie innych sądów administracyjnych. Tytułem przykładu można wskazać na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2009r. (II FSK 1027/08, LEX nr 508217). W uzasadnieniu tego wyroku wprost zostało stwierdzone, że "wzgląd na zasady koncentracji i unifikacji kosztów postępowania, prowadzi do wniosku, że postanowienie z art. 64c § 7 u.p.e.a. może być wydane dopiero po zakończeniu postępowania egzekucyjnego (także przez umorzenie egzekucji). Zasadę tę wprost statuuje § 8 wskazanego przepisu. Kosztów egzekucyjnych nie da się bowiem oznaczyć z góry i przewidzieć zdarzeń faktycznych i prawnych mających wpływ na zasadę ich ponoszenia lub wysokość. Do wydania tego postanowienia nie jest więc przeszkodą, że część lub nawet całość kosztów została już pobrana od zobowiązanego przy egzekucji należności głównej wynikającej z tytułu wykonawczego (por. S. Babiarz (w:) S. Babiarz, B. Dauter, M. Niezgódka-Medek, Koszty postępowania w sprawach administracyjnych i sądowo administracyjnych, Warszawa 2007, s. 349)".

Takie stanowisko zajął również WSA w Warszawie w wyroku z dnia 19 lutego 2007 r., III SA/Wa 3046/06, LEX nr 311985, WSA w Warszawie III SA/Wa 1540/09 z dnia 15 grudnia 2009 roku, WSA w Gdańsku I SA/Gd 635/09 z dnia 6 czerwca 2010r., WSA w Warszawie III SA/Wa 505/09 z dnia 6 maja 2009 r., (publ. "orzeczenia.nsa.gov.pl").

Wskazać również można na uzasadnienie uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 grudnia 2008 r. (II FPS 6/08 – publ. "orzeczenia.nsa.gov.pl"), w uzasadnieniu której zostało stwierdzone, że w przypadku, gdy w postępowaniu egzekucyjnym wydawane jest postanowienie o ustaleniu kosztów egzekucyjnych, jest ono aktem procesowym kończącym postępowanie egzekucyjne. Z twierdzenia takiego można wywieść, że postanowienie w sprawie kosztów postępowania egzekucyjnego może zostać wydane jedynie po zakończeniu postępowania egzekucyjnego, czyli nie może zostać wydane, jeżeli postępowanie egzekucyjne nie zostało zakończone.

Na możliwość wydania postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych dopiero po zakończeniu postępowania egzekucyjnego wskazuje również P. Przybysz [w] Postępowanie egzekucyjne w administracji, Komentarz, Wydawnictwo Lexis Nexis , Warszawa 2003r str. 196.

Na zakończenie należy podkreślić, że wprawdzie skarga dotyczy postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. w przedmiocie uchylenia postanowienia organu I instancji określającego koszty egzekucyjne i uchylającego postępowania organu I instancji, to jednak argumentacja skargi koncentruje się na wykazaniu, że koszty egzekucyjne powstały na skutek nieprawidłowych działań organu egzekucyjnego, będącego jednocześnie wierzycielem, który z naruszeniem zasad postępowania egzekucyjnego i administracyjnego wszczął i prowadził procedurę egzekucyjną. Niestety argumentacja ta nie może przemawiać za uchyleniem z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia, bowiem jak wykazano wyżej wskazane okoliczności pozostają bez wpływu na ocenę prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia. Z tych też powodów Sąd nie dopatrzył się również po stronie organów naruszenia wskazanych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

Na zakończenie należy podnieść, że wprawdzie Sąd stwierdza, że najwłaściwszą formą załatwienia przedwczesnego wniosku strony była odmowa określenia kosztów egzekucyjnych, jednak uwzględniając fakt, iż co do skutku prawnego, to zarówno postanowienie o odmowie jak i postanowienie o umorzeniu postępowania oznacza de facto nieuwzględnienie wniosku strony - Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżone postanowienia nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie go z obrotu prawnego.

Z uwagi na powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę jako niezasadną oddalił.

a.ł.