Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1719/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 1pkt 4, art. 17 ust. 1a pkt 2
journal: Dz.U. 2020 poz 111
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska, sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz asesor WSA Iwona Ścieszka (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 18 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej również: Kolegium) decyzją z [...] czerwca 2021 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, dalej: k.p.a.) w związku z art. 17 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 17 ust. 1a pkt 2 oraz art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 111, ze zm., dalej: u.ś.r.), utrzymało w mocy zaskarżoną przez E. P. decyzję Burmistrza [...] z [...] maja 2021 r. o odmowie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej wnioskowanego na Z. A. (babcię).

W uzasadnieniu decyzji Kolegium uwzględniło, że decyzją z [...] maja 2021 r. Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] działając z upoważnienia Burmistrza [...], powołując się na obowiązujące przepisy u.ś.r., orzekł o odmowie przyznania E. P. świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad babcią Z. A.

W odwołaniu od powyższej decyzji E. P. wniosła o przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego w zakresie niezbędnym do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, w konsekwencji bezpośrednie przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Podniosła, że nie podejmuje pracy zarobkowej, gdyż od wielu lat sprawuje stałą, ciągłą, codzienną opiekę nad swoją babcią Z. A. Strona opiekowała się Z. A. równolegle w tym samym czasie, kiedy sprawowała opiekę nad dziadkiem S. A. (zmarł [...].11.2020 r.). Z tytułu opieki nad dziadkiem, w latach [...] otrzymywała świadczenie pielęgnacyjne. Odnośnie synów babci odwołująca się wskazała, że syn C. A., ur. 1957 r., nie chce opiekować się matką. Jest osobą mało odpowiedzialną. W przeszłości nie wywiązywał się należycie z obowiązków rodzicielskich i nie dostarczał wystarczających środków finansowych na utrzymanie generacyjnej rodziny, tj. sześciorga dzieci. Miał ograniczone prawa rodzicielskie i zastosowany nadzór kuratora. Nie troszczy się o los matki. Syn T. A., lat 60, wdowiec, jest osobą schorowaną i niezdolną do pracy. Cierpi na schorzenia kręgosłupa, stawu biodrowego oraz ma rozpoznaną cukrzycę insulinozależną. Ze względów zdrowotnych nie może podjąć się opieki nad matką. Wcześniej też nie zapewniał opieki rodzicom. Od pogrzebu ojca ([...].11.2020 r.) nie odwiedzał matki. Syn A. A., od urodzenia był osobą niepełnosprawną intelektualnie. Opiekunem prawnym całkowicie ubezwłasnowolnionego A. została ustanowiona skarżąca. Bracia A. nie wspierali strony w podejmowanych działaniach. Z uwagi na powyższe dziadkowie strony wydziedziczyli swoich synów. Nie mogli liczyć na ich pomoc i wsparcie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] po dokonaniu analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy uznało za prawidłową decyzję organu I instancji. Kolegium podkreśliło, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż składając w dniu [...] kwietnia 2021 r. wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawną babcią Z. A. (ur. [...] .06.1937 r.), E. P. przedłożyła następujące dokumenty:

- oświadczenie, w którym informuje, że opiekę wykonuje nad babcią całodobowo, nie jest zarejestrowana w PUP, a składkę zdrowotną posiada przy mężu;

- oświadczenie T. A. z [...] kwietnia 2021 r., w którym zrzeka się opieki nad matką na rzecz bratanicy E. P., ponieważ zdrowie nie pozwala mu się nią zająć;

- oświadczenie C. A. z [...] kwietnia 2021 r., w którym zrzeka się opieki nad mamą Z. A.;

- akt zgonu męża Z. A. – S. A.;

- orzeczenie o trwałej niezdolności do samodzielnej egzystencji Z. A. (wypis z treści orzeczenia Lekarza Rzeczoznawcy Kasy z dnia [...].12.2019 r.).

Kolegium stwierdziło, że organ I instancji zaprezentował błędną wykładnię wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13. W wyroku tym Trybunał stwierdził, że art. 17 ust. 1b u.ś.r. w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji. Kolegium zauważyło, że orzeczenie to jako posiadające moc powszechnie obowiązującą stosownie do treści art. 190 ust. 1 Konstytucji RP, pozbawia domniemania konstytucyjności tego przepisu. Z tego względu w stosunku do opiekunów osób wymagających opieki, których niepełnosprawność powstała później, kryterium momentu powstania niepełnosprawności, jako uniemożliwiające uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego, utraciło przymiot konstytucyjności, pozwalając na pominięcie kryterium wskazanego w art. 17 ust. 1b u.ś.r.

Odnosząc się do kolejnej negatywnej przesłanki skutkującej wydaniem decyzji odmowej w sprawie przyznania prawa do przedmiotowego świadczenia, tj. wystąpienia innych osób spokrewnionych w pierwszym stopniu w stosunku do osoby wymagającej opieki Kolegium wskazało, że Z. A. jest wdową oraz posiada dwoje dzieci, synów: C. i T. Cytując treść art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. Kolegium podkreśliło, że przepis ten należy wykładać w związku z art. 17 ust. 1a u.ś.r., zgodnie z którym świadczenie pielęgnacyjne może zostać przyznane po spełnieniu łącznie trzech przesłanek, a mianowicie:

1) rodzice osoby wymagającej opieki nie żyją, zostali pozbawieni praw rodzicielskich, są małoletni lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności;

2) nie ma innych osób spokrewnionych w pierwszym stopniu, są małoletnie lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności:

3) nie ma osób, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3 (tj. matki lub ojca, opiekuna faktycznego dziecka oraz osoby będącej rodziną zastępczą spokrewnioną), lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.

Kolegium zaznaczyło, że w przedmiotowej sprawie osoba wymagająca stałej opieki posiada dwoje dzieci, które nie legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Toteż, co do zasady, mogą one sprawować opiekę nad niepełnosprawną matką. Skarżąca nie wykazała zaś, że synowie Z. A. nie są w stanie sprawować opieki nad niepełnosprawną matką. Kolegium podkreśliło, że dzieci babci skarżącej żyją, syn C. mieszka w tym samym budynku, a syn T. w oddalonej o [...] km miejscowości, nie legitymują się orzeczeniami o znacznym stopniu niepełnosprawności. Natomiast ze złożonych przez synów Z. J. oświadczeń wynika, iż nie chcą podjąć się opieki poprzez stwierdzenie cyt.: zrzekam się opieki nad swoją matką. Syn T. A. dodatkowo powołuje się na problemy zdrowotne. Niemniej strona nie przedłożyła orzeczeń o znacznym stopniu niepełnosprawności synów babci.

Reasumując, Kolegium stwierdziło, że brak możliwości ustalenia daty powstania niepełnosprawności u osoby wymagającej opieki nie może stanowić podstawy do odmowy świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie art; 17 ust. 1b u.ś.r. Jednakże, z uwagi na niespełnienie przesłanki określonej w art. 17 ust. 1a pkt 2 u.ś.r., tj. brak innych osób spokrewnionych w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki, które legitymowałyby się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności zasadnym jest odmówienie prawa do przedmiotowego świadczenia pielęgnacyjnego. Z ustaleń organu dokonanych w niniejszej sprawie wynika, że babcia skarżącej ma dwoje dzieci, które niewątpliwie zobowiązane są do alimentacji przed skarżącą. Oznacza to, że istniałyby przesłanki do przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego jedynie, gdyby dzieci babci skarżącej nie byłyby w stanie zadośćuczynić obowiązkowi alimentacyjnemu poprzez legitymowanie się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.

Kolegium stwierdziło również, że organ I instancji nie dopuścił się naruszenia przepisów procedury administracyjnej, a fakt wydziedziczenia (aktem notarialnym z [...] grudnia 2018 r.) przez Z. A. swych synów C. A. oraz T. A. z uwagi na uporczywe niedopełnianie względem swej matki obowiązków rodzinnych pozbawia ich jedynie prawa do spadku po śmierci osoby wydziedziczającej i w żadnym razie nie zwalnia z obowiązku alimentacyjnego, o którym mowa w przepisach ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy, osób wydziedziczanych względem osoby wydziedziczającej. Z obowiązku alimentacyjnego może zwolnić jedynie prawomocne orzeczenie sądu powszechnego, które w przedmiotowej sprawie nie zostało wydane. Ponadto, skutki wydziedziczenia w każdej chwili można uchylić. Dla oceny niniejszej sprawy nie ma również znaczenia, iż w 2016 r. wnioskodawczyni miała przyznane prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego na dziadka S. A.

Skargę na powyższą decyzję wywiodła E. P. podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 17 ust. 1a u.ś.r. poprzez jego błędną interpretację i nieuwzględnienie aktualnego orzecznictwa wojewódzkich sądów administracyjnych, a przez to pozbawienie skarżącej w/w świadczenia pielęgnacyjnego. Ponadto podniosła zarzut naruszenia art. 6, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 w zw. z art. 80, art. 138 § 2a k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, tj. wydania decyzji zgodnej z aktualnie obowiązującym prawem z uwzględnieniem interesu społecznego oraz słusznego interesu strony. W odniesieniu do decyzji organu I instancji skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego tj. art. 17 ust. 1a u.ś.r. poprzez jego błędną interpretację i art. 17 ust. 1b tej ustawy poprzez jego bezpodstawne zastosowanie bez uwzględnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. sygn. K 38/13 oraz naruszenie art. 6,art. 8, art. 9, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a.

Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 17 ust. 1 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji

z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje:

1) matce albo ojcu,

2) opiekunowi faktycznemu dziecka,

3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej,

4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób

o znacznym stopniu niepełnosprawności

- jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Jak stanowi art. 17 ust. 1a u.ś.r., osobom, o których mowa w ust. 1 pkt 4, innym niż spokrewnione w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki, przysługuje świadczenie pielęgnacyjne, w przypadku gdy spełnione są łącznie następujące warunki:

1) rodzice osoby wymagającej opieki nie żyją, zostali pozbawieni praw rodzicielskich, są małoletni lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności;

2) nie ma innych osób spokrewnionych w pierwszym stopniu, są małoletnie lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności;

3) nie ma osób, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.

Wypada zatem podkreślić, że w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. ustawodawca nawiązuje wprost do obowiązku alimentacyjnego, o którym mowa w k.r.o., a zatem uwzględnić należy treść art. 132 k.r.o., który stanowi, że obowiązek alimentacyjny zobowiązanego w dalszej kolejności powstaje dopiero wtedy, gdy nie ma osoby zobowiązanej w bliższej kolejności albo gdy osoba ta nie jest w stanie uczynić zadość swemu obowiązkowi lub gdy uzyskanie od niej na czas potrzebnych uprawnionemu środków utrzymania jest niemożliwe lub połączone z nadmiernymi trudnościami. Osoba zobowiązana w bliższej kolejności nie może uczynić zadość swemu obowiązkowi w sytuacji, gdy z powodu wieku, ułomności fizycznej lub psychicznej, choroby itp. nie może podjąć pracy zarobkowej i nie ma majątku lub innych dochodów wystarczających do zaspokojenia usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego. (Art. 132 KRO red. Pietrzykowski 2020, wyd. 6/K. Pietrzykowski, Nb 12)

W wyroku z 16 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 1700/12 (CBOSA), Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że uprawnienie do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego, dalsza osoba - w stosunku bliskości do potrzebującego pomocy - uzyska dopiero w sytuacji, gdy brak będzie osoby zobowiązanej w pierwszej kolejności do alimentacji, to jest, gdy takiej osoby nie będzie albo, gdy osoba taka nie będzie w stanie sprawować opieki nad potrzebującym (art. 17 ust. 1a u.ś.r.). Świadczenie pielęgnacyjne nie jest bowiem skierowane do kogokolwiek z rodziny, krewnych czy osób zaprzyjaźnionych z osobą potrzebującą opieki, w zależności od tego, kto tej opieki się podejmie. Jest to świadczenie przeznaczone wyłącznie dla określonej wyżej kategorii osób. O ile przy tym - z uwagi na konstytucyjne zasady równości czy sprawiedliwości społecznej - może okazać się celowym - w danym stanie faktycznym - przyjęcie, że uprawnionym do otrzymania omawianego świadczenia jest jeszcze inna - niż wymienione expressis verbis w ustawie - kategoria członków szeroko rozumianej rodziny (por. np. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lipca 2008 r., sygn. akt P 27/07, OTK-A 2008/6/107), o tyle nie ma takiego uzasadnienia w stosunku do zmiany porządku kolejności nabywania obowiązku alimentacyjnego przez krewnych osoby uprawnionej do pomocy. To nie rodzina bowiem decyduje, komu spośród jej członków winno być przyznane świadczenie pielęgnacyjne a decyduje o tym przepis prawa. Z tego powodu, zawarte w art. 17 ust. 1a u.ś.r. uregulowanie prawne, iż osobie innej niż spokrewniona w pierwszym stopniu, na której ciąży obowiązek alimentacyjny, przysługuje świadczenie pielęgnacyjne, w przypadku, gdy osoba spokrewniona w pierwszym stopniu nie jest w stanie sprawować opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, musi być wykładane przy zastosowaniu przesłanek obiektywnych, do których nie należy sam fakt pozostawania w zatrudnieniu. Okoliczność ta jest bowiem wynikiem dokonanego w sposób świadomy wyboru przez określoną osobę i nie zwalnia tej osoby z obowiązku alimentacyjnego względem uprawnionego. W takim przypadku, obowiązek ten nie przybierze wprawdzie świadczenia pomocy w formie starań osobistych a może polegać na np. opłaceniu osoby trzeciej, która tę opiekę zapewni. Może nią być również inny członek rodziny, który nie jest zobowiązany w danym momencie do alimentacji, choć mieści się w kręgu osób zobowiązanych do niej w dalszej kolejności, ale osoba ta w takiej sytuacji nie nabywa - z racji sprawowania opieki - prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.

W warunkach tej sprawy, skarżąca jako wnuczka Z. A., która – jak wynika z orzeczenia lekarza rzeczoznawcy Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego – jest trwale niezdolna do samodzielnej egzystencji (art. 3 pkt 21 lit. e u.ś.r.), jest spokrewniona ze swoją podopieczną w drugim stopniu. Zatem prawo do świadczenia pielęgnacyjnego mogłoby być jej przyznane tylko wówczas, gdyby ziściły się warunki, o jakich mowa w art. 17 ust. 1a u.ś.r. W niniejszej sprawie brak podstaw dla skutecznego podważenia twierdzeń organów. Z poczynionych w sprawie ustaleń wynika, że wymagająca opieki 84-letnia Z. A. ma dwóch synów (pokrewieństwo pierwszego stopnia), którzy nie legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Podnoszona przez skarżącą kwestia niedopełniania przez nich obowiązków względem matki, co skutkowało wydziedziczeniem synów, czy też przedłożone do akt sprawy oświadczenia o zrzeczeniu się opieki nad matką, nie mogły posłużyć skutecznemu podważeniu stanowiska organu. Treść art. 17 ust. 1a u.ś.r. nie odwołuje się do takich okoliczności, co skutkuje uznaniem, że brak jest podstaw do wyprowadzenia konieczności ustalenia faktycznej możliwości sprawowania opieki przez osoby spokrewnione w pierwszym stopniu. Prowadziłoby to bowiem do nieuprawnionej modyfikacji wymogów ustawowych, które ustalone zostały w poszanowaniu, ale też i wyważeniu konstytucyjnych nakazów ochrony i opieki nad rodziną w ogólności, przy uwzględnieniu potrzeby reglamentacji świadczeń pomocowych.

Sądowi znane są poglądy i stanowiska, w których przyjmuje się, że obiektywne przeszkody w sprawowaniu opieki przez osoby spokrewnione w pierwszym stopniu z osobą jej wymagającą, mogą uzasadniać przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego osobie z dalszym stopniem pokrewieństwa, sprawującej faktyczną opiekę i zobowiązanej do alimentacji w dalszej kolejności. Zauważa się bowiem, że pozbawienie krewnych wyższego stopnia świadczenia pielęgnacyjnego w sytuacji, gdy z udokumentowanych i obiektywnych powodów opieki takiej nie mogą sprawować osoby bliżej spokrewnione, nawet jeśli nie mają ustalonego znacznego stopnia niepełnosprawności, naruszałoby konstytucyjną zasadę równości (art. 32 ust. 1 Konstytucji), a także zasadę sprawiedliwości społecznej, pojmowaną nie w aspekcie socjalno-ekonomicznym, lecz odnoszoną również do społecznego poczucia sprawiedliwości, które w demokratycznym państwie prawnym nie powinno być przez ustawodawcę ignorowane (art. 2 Konstytucji) - por. np. wyrok NSA z 21 czerwca 2017 r., sygn. akt I OSK 829/16.

W rozpoznawanej sprawie zasady ogólne i wartości konstytucyjne nie mogły być uznane za wystarczające dla wyprowadzenia słuszności tezy o potrzebie odstąpienia od literalnej treści przepisów u.ś.r., które w tym zakresie wyraźnie przyjmują, że przeszkodą do sprawowania opieki przez osoby z pierwszego kręgu pokrewieństwa, która pozwalałaby na uzyskanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego przez osobę spokrewnioną w drugim stopniu, może być jedynie ustalony znaczny stopień niepełnosprawności. W rozpoznawanej sprawie tak określone warunki nie zostały potwierdzone. O ile więc, mieszkający w tym samym domu co matka, syn C. – ojciec skarżącej, nadużywa alkoholu, co mogłoby prowadzić do przyjęcia, że nie może on sprawować właściwej opieki nad matką, o tyle mieszkający zaledwie [...] km od miejsca zamieszkania matki syn T., poza powołaniem się na schorzenia właściwe dla jego wieku, nie przedstawił orzeczenia o niepełnosprawności lub niezdolności do samodzielnej egzystencji. Powyższe świadczy o tym, że syn T. z pomocą brata może sprawować opiekę nad trwale niezdolną do samodzielnej egzystencji matką. W tej sytuacji oczekiwanie na podjęcie przez organ działań polegających na ustaleniu faktycznej możliwości sprawowania opieki przez synów nad Z. A., nie znajduje umocowania w przepisach prawa materialnego, które - jak już wyżej wykazano - przyjmują w tym zakresie jako relewantne posiadanie przez - w tym przypadku - synów, orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności.

W ocenie Sądu, organy administracji publicznej stojąc na straży praworządności, w toku postępowania podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Następnie na podstawie całokształtu materiału dowodowego, dokonały oceny czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). W sprawie ustalono więc jednoznacznie, że syn T. – jako osoba z pierwszego stopnia pokrewieństwa, nie legitymując się zaświadczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności rzeczywiście, w sposób obiektywny, jest w stanie opiekować się matką. Nie zasługują zatem na uwzględnienie zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 6, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 7 w zw. z art. 80 k.p.a., które skarżąca wiąże z niewyjaśnieniem wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy.

Z tych względów należy uznać, że zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], odpowiada prawu.

Mając to wszystko na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.

Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nastąpiło na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.).