Wyrok NSA, sygn. akt III SA 136/95
NSA w Warszawie (przed reformą)
Data orzeczenia: 1996-03-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Powołane przepisy: article: art. 26 ust. 6
journal: Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416
law: Obwieszczenie Ministra Finansów z dnia 26 lipca 1993 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.
Teza: Art. 26 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./ w brzmieniu obowiązującym w 1993 r. nie przewidywał obowiązku dokumentowania darowizn na cele wymienione w ust. 1 pkt 1, co przewidziano w odniesieniu do wydatków poniesionych na cele mieszkaniowe /art. 26 ust. 6 ustawy/.

Powyższe nie może jednak oznaczać, że podatnik nie miał obowiązku wykazania /udowodnienia/, że wydatki takie poniósł. W postępowaniu podatkowym - co wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego - także bowiem obowiązuje zasada, że ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wyprowadza skutki prawne. Skarżący winien zatem wykazać w toku postępowania podatkowego, że umowa darowizny doszła do skutku i obejmowała określoną kwotę. Samo więc oświadczenie skarżącego w tej kwestii nie mogło stanowić podstawy jakichkolwiek ustaleń.

TEZY

Art. 26 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./ w brzmieniu obowiązującym w 1993 r. nie przewidywał obowiązku dokumentowania darowizn na cele wymienione w ust. 1 pkt 1, co przewidziano w odniesieniu do wydatków poniesionych na cele mieszkaniowe /art. 26 ust. 6 ustawy/.

Powyższe nie może jednak oznaczać, że podatnik nie miał obowiązku wykazania /udowodnienia/, że wydatki takie poniósł. W postępowaniu podatkowym - co wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego - także bowiem obowiązuje zasada, że ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wyprowadza skutki prawne. Skarżący winien zatem wykazać w toku postępowania podatkowego, że umowa darowizny doszła do skutku i obejmowała określoną kwotę. Samo więc oświadczenie skarżącego w tej kwestii nie mogło stanowić podstawy jakichkolwiek ustaleń.


UZASADNIENIE

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zaznaczyć należy, że trafnie podniósł skarżący, ze art. 26 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym w 1993 r. nie przewidywał obowiązku dokumentowania darowizn na cele wymienione w art. 1 pkt 1, co przewidziano w odniesieniu do wydatków poniesionych na cele mieszkaniowe /art. 26 ust. 6 ustawy/.

Powyższe nie może jednak oznaczać, że podatnik nie miał obowiązku wykazania /udowodnienia/, że wydatki takie poniósł.

W postępowaniu podatkowym - co wielokrotnie podkreślano w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego - także bowiem obowiązuje zasada, że ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wyprowadza skutki prawne /por. wyrok NSA z dnia 20 października 1995 r. III SA 135/95/.

Skarżący winien zatem wykazać w toku postępowania podatkowego, że umowa darowizny doszła do skutku i obejmowała określoną kwotę. Samo więc oświadczenie skarżącego w tej kwestii nie mogło stanowić podstawy jakichkolwiek ustaleń.

W tym stanie faktycznym, i prawnym organy podatkowe trafnie skorygowały należący podatek.

Biorąc to pod uwagę, na podstawie art. 207 par. 5 Kpa, skargę jako bezzasadną, należało oddalić.