Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 366/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145  par.  1  l pkt  1 it.  c i  art. 135
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art.  7,  art.  77 par. 1,  art.  80
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Walentek Sędziowie Sędzia WSA Renata Siudyka Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz (spr.) Protokolant specjalista Magdalena Nowacka - Brzeźniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2016 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] roku nr [...].


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne w sprawie dotyczącej stwierdzenia u M. K. choroby zawodowej - obustronnego trwałego odbiorczego ubytku słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowanego hałasem, wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonego jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2, 3 kHz.

[...] i Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchylił wyżej wymienioną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Wyrokiem z dnia 14 października 2014 r. Sygn. akt IV SA/Gl 1299/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę M.K. na decyzję z dnia [...] r. nr [...]. W uzasadnieniu wskazał, że ostateczna decyzja Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...], w związku z którą organ I instancji umorzył postępowanie, została oparta o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.), a więc o rozporządzenie już nieobowiązujące od dnia 3 września 2002 r. Wobec tego zatem, że wniosek skarżącego o wydanie nowej decyzji został zgłoszony w 2011 r., to powinien zostać rozpoznany pod rządami aktualnie obowiązujących przepisów prawa, czyli rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869). W związku z tym, nie zachodzi tożsamość sprawy administracyjnej, albowiem wniosek skarżącego powinien zostać rozpoznany w oparciu o nowe (aktualnie) obowiązujące przepisy w sprawie rozpoznawania chorób zawodowych, a co za tym idzie nie jest spełniona jedna z (czterech łącznych) przesłanek pozwalająca stwierdzić, że dana sprawa jest tożsama z poprzednio rozstrzygniętą , a mianowicie przesłanka - tożsamości stanu prawnego. Ponadto inny jest również stan faktyczny, bowiem dotyczy okresu zatrudnienia do 2009 r.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. odmówił stwierdzenia u skarżącego M.K. choroby zawodowej - obustronnego trwałego odbiorczego ubytku słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowanego hałasem, wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonego jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2, 3 kHz wymienionej w poz. 21 wykazu chorób zawodowych rozp. Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. W uzasadnieniu wskazał, że decyzja została wydana w oparciu o postępowanie wyjaśniające narażenie zawodowe na hałas oraz orzeczenia lekarskie: Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. z dnia [...] r. i Kliniki Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...] r.

W odwołaniu od powyższej decyzji M. K. podniósł, że powodem utraty przez niego słuchu jest ciężka i długotrwała praca w A i w pozostałych dwóch zakładach.

[...] i Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 K.p.a., art. 2351 Kodeksu pracy oraz § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1367), w wyniku rozpatrzenia odwołania M. K. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że skarżący pracował w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej narządu słuchu: w latach 1976 - 1978, 1979-1988 i 1990-1999 w A S.A. w upadłości w K. jako aparatowy w metalurgii proszków, nastawiacz agregatów produkcyjnych, operator urządzeń spiekalniczych, rozlewacz stali, piecowy wyżarzacza obróbki cieplnej, walcownik taśm, przygotowywacz zestawów odlewniczych i operator instalacji gazów technicznych; w latach 1988-1990 w B Sp. z o.o. we W. jako spustowy. Następnie organ podniósł, że skarżący był badany w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. gdzie wydano orzeczenie lekarskie z dnia [...] r. nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu słuchu, albowiem lekarze specjaliści uznali w oparciu o badania audiologiczne, że wyniki badań są adekwatne do wyników z 2011 r. Poza tym organ wyjaśnił, że na podstawie dostępnej dokumentacji medycznej, w tym orzeczeń lekarskich wydanych przez Poradnię Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy i Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. w latach 1999 i 2000 oraz biorąc pod uwagę dane dotyczące narażenia zawodowego na hałas w trakcie zatrudnienia skarżącego zakończonego w 1999 r., brak jest nowych przesłanek do zmiany orzeczenia lekarskiego z dnia [...] r. nr [...], ponieważ ponownie nie znaleziono podstaw, żeby bezspornie lub z przeważającym prawdopodobieństwem rozpoznać u M.K. chorobę zawodową narządu słuchu. Organ odwoławczy wskazał, że skarżący był badany w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., gdzie lekarze specjaliści na podstawie obserwacji klinicznej prowadzonej od 9 do 13 listopada 2015 r. w orzeczeniu lekarskim z dnia [...] r. nr [...] również nie znaleźli podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu słuchu. Następnie organ podkreślił, iż przeprowadzona diagnostyka audiologiczna wykazała u skarżącego niedosłuch obustronny czuciowo – nerwowy, natomiast podwyższenie progu słuchu obliczone jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1,2,3 kHz wyniosła w kolejnych badaniach: UP - 61dB, 61dB, 60dB; UL - 52dB, 50dB, 51dB. Ponadto wykonana trzykrotnie audiometria tonalna wykazała ubytki słuchu obustronnie, szczególnie w zakresie wysokich częstotliwości, typowe dla zaburzeń odbioru. Wielkość rezerwy ślimakowej w uchu prawym wskazuje na obecność komponentu przewodzeniowego niedosłuchu. Dodano także, że przeprowadzono próby lokalizacyjne: próba SISI (0% obustronnie) oraz test zanikania odruchu z mięśnia strzemiączkowego (amplituda niezmieniona dla bodźca 0,5 i 1 kHz obustronnie) - niezgodne, co uniemożliwiło interpretację. Jednocześnie stwierdzono, że w audiometrii impedancyjnej uzyskano tympanogramy typu C1 w uchu prawym (co świadczy o zaburzeniach wentylacji prawej trąbki słuchowej - niewielki komponent przewodzeniowy), typu A w uchu lewym oraz zarejestrowano odruchy z mięśni strzemiączkowych, co przemawia za brakiem istotnej patologii ucha środkowego obustronnie i wskazuje na czuciowo - nerwową lokalizację uszkodzenia narządu słuchu obustronnie (cechy uszkodzenia narządu ślimakowego i wyższych struktur drogi słuchowej). W związku z powyższym poszerzono diagnostykę audiologiczną o badanie odpowiedzi elektrycznych ABR, w którym uzyskane progi słuchowe dla trzasku (2-4 kHz) są zgodne z otrzymanymi w audiometrii progowej tonalnej. Próby stroikowe: próba Webera - centralnie, próba Rinnego - obustronnie mało dodatni, potwierdzają dominujący odbiorczy charakter uszkodzenia słuchu. Następnie organ odwoławczy wskazał, że dokonano również analizy przedstawionej dokumentacji medycznej i dochodzenia epidemiologicznego, dotyczącego narażenia zawodowego na hałas w środowisku pracy skarżącego. Z dokumentacji wynika w szczególności, że skarżący był diagnozowany w tut. Instytucie m.in. w 1999 r., czyli po ustaniu narażenia na hałas ponadnormatywny. Wydano wówczas orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej - przewlekłego zawodowego urazu akustycznego bowiem stwierdzono, że obustronnie wielkość ubytku słuchu skarżącego nie osiąga takiego nasilenia, aby z lekarskiego punktu widzenia można było rozpoznać chorobę zawodową narządu słuchu. Jednocześnie wyjaśniono, iż dostępna dokumentacja medyczna z okresu zatrudnienia skarżącego w narażeniu na hałas zawiera także orzeczenia lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu słuchu, wydawane w oparciu o przeprowadzone badania diagnostyczne w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w K., które miały miejsce w 1990 r., 1993 r., 1994 r. oraz 1999 r. Zdaniem organu w świetle wyników aktualnego dochodzenia epidemiologicznego badanie audiometryczne wykonane w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w dniu 11 marca 1999 r. należy potraktować jako "badanie końcowe" pracownika. Tym samym ubytki słuchu obliczone zgodnie z aktualnie obowiązującym rozporządzeniem w sprawie chorób zawodowych (bez odliczenia poprawki na wiek i jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości 1,2,3 kHz) wynoszą: UP - 20dB, UL - 41dB, a zatem nie spełniają kryterium wielkości ubytku słuchu, upoważniającego do rozpoznania choroby zawodowej. Następnie organ podkreślił, iż kolejne badania przeprowadzone w następnych latach, stwierdzające znaczącą progresję niedosłuchu - pomimo braku narażenia zawodowego na hałas - świadczą o pozazawodowej etiologii uszkodzenia narządu słuchu. Ponadto wskazał, że hałas, w tym w środowisku pracy, nie jest jedyną przyczyną powstawania niedosłuchu odbiorczego albowiem występuje on również w populacji osób zawodowo nie narażonych na hałas i może być powodowany wieloma czynnikami, wśród których wymienia się m.in. choroby metaboliczne, naczyniowe, miażdżycę, nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemię, urazy głowy, chorobę zwyrodnieniową i zmiany dyskopatyczne kręgosłupa szyjnego, czynniki ototoksyczne, w tym leki, używki (skarżący był palaczem tytoniu od 15 roku życia, nie pali dopiero od 3 miesięcy), czynniki infekcyjne. W związku z powyższym organ stwierdził, że zachodzi konieczność określenia związku przyczynowego zmian w narządzie słuchu z warunkami pracy. Jednocześnie organ wskazał na istnienie pojęcia tzw. "socioacusis", które odnosi się do negatywnego wpływu cywilizacji, własnego stylu życia, sposobu odżywiania się, ekspozycji na liczne, środowiskowe związki toksyczne, szkodliwego działania różnych używek, świadomości zdrowotnej i poziomu troski o własne zdrowie. W opinii organu analiza dokumentacji medycznej wykazuje, że od wielu lat skarżący choruje na schorzenia samoistne, m.in. nadciśnienie tętnicze, zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa, miażdżycę tętnic, hiperlipidemię, co nie pozostaje bez wpływu na stan jego narządu słuchu. Ponadto organ wyjaśnił, że w dniu 23 lutego 2016 r. skarżący przedstawił zaświadczenie lekarskie z Poradni Laryngologicznej, w którym rozpoznano obustronny niedosłuch czuciowo-nerwowy stopnia średnio-ciężkiego powstały w związku z pracą zawodową. Wyżej wymieniony dokument został przesłany do IMP i ZS w S. jednakże zdaniem Ordynatora lek. med. A. B. i specjalisty ORL dr n. med. A. B. nie stanowił on podstawy do weryfikacji orzeczenia z dnia [...] r. Natomiast, odpowiadając na zarzuty odwołania organ wyjaśnił, iż nie kwestionuje istnienia narażenia M.K. na wykonywanie prący w narażeniu na hałas jak również nie podważa okresu jego trwania, lecz z uwagi na fakt niespełnienia wymogów formalnych wobec orzeczeń lekarskich PChZ WOMP w S. i IMP i ZŚ w S. wydał decyzję odmawiającą stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej.

W skardze wniesionej od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach M. K. ponownie podniósł, że powodem utraty przez niego słuchu jest ciężka i długoletnia praca w A i w pozostałych dwóch zakładach.

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie pełnomocnik skarżącego podtrzymała jego osobistą skargę i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należało, że sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Natomiast na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zaskarżonym rozstrzygnięciem organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji o odmowie stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej narządu słuchu tj. obustronnego trwałego odbiorczego ubytku słuchu typu ślimakowego lub czuciowo-nerwowego spowodowanego hałasem, wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonego jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2, 3 kHz - wymienionej w pozycji 21 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1367), zwanego dalej również rozporządzeniem w sprawie chorób zawodowych.

Ocena zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia została zatem przeprowadzona przy uwzględnieniu przepisów wymienionego rozporządzenia.

Podkreślenia wymagało, że w przypadku choroby zawodowej wymienionej w pozycji 21 wykazu chorób zawodowych, rozporządzenie wprowadziło dwuletni okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym.

Zgodnie zaś z ustaleniami organów obydwu instancji, narażenie zawodowe skarżącego na wystąpienie choroby narządu słuchu ustało w marcu 1999 r. i według wyników badań przytoczonych w orzeczeniach lekarskich, w kwietniu i maju 2000 r. stwierdzono u skarżącego średnie ubytki słuchu przeliczone dla aktualnie wymaganych częstotliwości 1,2,3 kHz wynoszące kolejno w uchu prawym – 45 dB, a miesiąc później 60 dB, w uchu lewym początkowo 53 dB, następnie 48 dB.

Wśród podstaw zaskarżonej decyzji organ przytoczył m.in. wnioski zawarte w orzeczeniu Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. z dnia [...] r.

Według treści tego orzeczenia, obecnie wykonane audiometryczne badanie słuchu wykazało u skarżącego obustronne odbiorcze uszkodzenie słuchu ze średnim ubytkiem słuchu dla częstotliwości 1,2,3 kHz w uchu prawym – 63 dB, w uchu lewym – 50 dB i wyniki tych badań są adekwatne do wyników badań z 2011 r.

Ponadto lekarze specjaliści wskazali, że w oparciu o ponowną analizę dostępnej dokumentacji medycznej, wydane w latach 1999 i 2000 orzeczenia lekarskie Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy i Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. oraz dane dotyczące narażenia zawodowego na hałas w trakcie zatrudnienia skarżącego zakończonego w 1999 r., brak jest przesłanek do zmiany orzeczenia lekarskiego z dnia [...] r.

Z powyższego wynika zatem, że we wnioskach końcowych orzeczenia z dnia [...] r., lekarze specjaliści powołali się na poprzednio wydane przez siebie orzeczenie z dnia [...] r., w którym stwierdzili, iż nie znaleźli podstaw do rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej narządu słuchu, m.in. "po analizie dokumentacji medycznej, w tym szczególnie audiogramów z lat 1998 – 2000, nie spełniających kryterium orzeczniczego obecnie obowiązujących przepisów prawnych, które wymaga podwyższenia progu słuchu o wielkość co najmniej 45 dB średniego ubytku słuchu w uchu lepiej słyszącym".

Przytoczony fragment orzeczenia lekarskiego z dnia [...] r. pozostaje zatem w sprzeczności ze stwierdzeniami zawartymi w orzeczeniu tej samej jednostki medycznej z dnia [...] r., w którym zostały wskazane wyniki badań słuchu skarżącego, przeprowadzonych w kwietniu i maju 2000 r., według których stwierdzono u niego średnie ubytki słuchu przeliczone dla aktualnie wymaganych częstotliwości 1,2,3 kHz wynoszące kolejno w uchu prawym – 45 dB, a miesiąc później 60 dB, w uchu lewym początkowo 53 dB, następnie 48 dB. W jednym z orzeczeń lekarskich wskazano zatem, że według audiogramów z lat 1998 – 2000, nie zostało spełnione kryterium orzecznicze, które wymaga podwyższenia progu słuchu o wielkość co najmniej 45 dB średniego ubytku słuchu w uchu lepiej słyszącym, a w następnym orzeczeniu tej samej jednostki medycznej stwierdzono przeciwieństwo tego – przytaczając wyniki badań z kwietnia i maja 2000 r. Jednocześnie w drugim z cytowanych orzeczeń, zostały podtrzymane stwierdzenia zawarte w poprzednim orzeczeniu, ale bez jakiegokolwiek wyjaśnienia przyczyn wspomnianych rozbieżności.

W konsekwencji tego, organ odwoławczy również pominął wskazanie przyczyn wymienionych rozbieżności. Jednocześnie podniósł, że przeprowadzona w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., diagnostyka audiologiczna (z obserwacją kliniczną od 9 do 13 listopada 2015 r.) wykazała u skarżącego niedosłuch obustronny czuciowo – nerwowy, z podwyższeniem progu słuchu obliczonym jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1,2,3 kHz wynoszącym w kolejnych badaniach: UP - 61dB, 61dB, 60dB; UL - 52dB, 50dB, 51dB. Cytowane wyniki badań zawarte w orzeczeniu IMP z dnia 30 listopada 2015 r. wykazują zatem zbieżność z wynikami badań z maja 2000 r., w których stwierdzono ubytki słuchu wynoszące w uchu prawym – 60 dB, w uchu lewym 48 dB. Co więcej – również według orzeczenia Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. z dnia [...] r., obecnie wykonane audiometryczne badanie słuchu wykazało u skarżącego obustronne odbiorcze uszkodzenie słuchu ze średnim ubytkiem słuchu dla częstotliwości 1,2,3 kHz w uchu prawym – 63 dB, w uchu lewym – 50 dB, a więc te wyniki również były zbieżne ze wspomnianymi wynikami badań z maja 2000 r. W związku z taką zbieżnością wyników badań – i to wykonanych na przestrzeni kilkunastu lat, licząc od badań z kwietnia i maja 2000 r. – organ był zobowiązany do bardzo wszechstronnego wskazania przyczyn odmowy uznania wyników badań z 2000 r. za miarodajne dla ustalenia stanu narządu słuchu skarżącego w okresie dwóch lat od ustania narażenia zawodowego.

Nie czyni zadość obowiązkom organu stwierdzenie, że nie bez wpływu na stan narządu słuchu skarżącego pozostaje to, iż od wielu lat choruje na schorzenia samoistne. Po pierwsze bowiem – przy zaistniałych okolicznościach, tj. wspomnianej zbieżności wyników badań w okresie kilkunastu lat, konieczne jest wskazanie wszechstronnej argumentacji odnoszącej się do tego, że pomimo stwierdzenia przez organ występowania czynników pozazawodowych, w tym schorzeń samoistnych, nie nastąpiło w tym okresie – po ustaniu narażenia zawodowego - pogorszenie stanu słuchu skarżącego. Po drugie - jak wielokrotnie podkreślono w orzecznictwie sądowym – wykazanie współistnienia czynników pozazawodowych – nie jest wystarczające do wzruszenia domniemania związku przyczynowego pomiędzy wystąpieniem choroby a wykonywaniem pracy w warunkach narażenia na jej powstanie.

Wobec wyżej przedstawionych okoliczności sprawy, uzasadniona była ocena, że materiał dowodowy zebrany w postępowaniu administracyjnym, nie był wystarczający do wydania decyzji, a zatem organ był zobowiązany do podjęcia dalszych działań w celu jego uzupełnienia. W § 8 ust. 2 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, czynności zmierzające do uzupełnienia materiału dowodowego, zostały wymienione w sposób przykładowy, a zatem do rozważenia przez organ w tym stanie sprawy, pozostawało wystąpienie do Instytutu Medycyny Pracy im. prof[...] w Ł..

W wyniku przeprowadzenia kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji stwierdzić zatem należało, że przy jej wydaniu – podobnie jak i przy wydaniu decyzji organu I instancji - doszło do naruszenia art. 7 K.p.a., regulującego jedną z podstawowych zasad postępowania, zgodnie z którą organy administracji przy rozpatrywaniu spraw zobowiązane są do dokładnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych, a także art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., które nakładają na organ administracji obowiązek zgromadzenia w sposób wyczerpujący i przeprowadzenia oceny materiału dowodowego.

Nie ulega wątpliwości, że naruszenie w powyższy sposób przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Pominięte przez organ stwierdzenia i oceny, dotyczyły przecież podstaw rozstrzygnięcia w przedmiocie choroby zawodowej.

Wobec tego skarga wniesiona w niniejszej sprawie zasługiwała na uwzględnienie. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 P.p.s.a. - Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zatem zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ administracji uzupełni materiał dowodowy poprzez uzyskanie kompletnego i szczegółowo uzasadnionego orzeczenia lekarskiego, zawierającego stwierdzenia we wskazanych wyżej kwestiach i rozważy podjęcie innych czynności niezbędnych do uzupełnienia materiału dowodowego (jak stanowi § 8 ust. 2 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych). Następnie organ wyda rozstrzygnięcie wskazując w jego motywach – zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a. - na jakiej podstawie uznał konkretne okoliczności za ustalone i z jakich przyczyn ocenił dowody jako wiarygodne, ewentualnie z jakich powodów odmówił wiary poszczególnym dowodom.