Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SAB/Wa 225/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-08-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
658
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Powołane przepisy: article: art. 149,  art. 161
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 35
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, Sędziowie Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2012 r. na rozprawie sprawy ze skargi L. na Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. w przedmiocie bezczynności organu p o s t a n a w i a I. umorzyć postępowanie; II. przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adw. K. P. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) w tym: tytułem zastępstwa prawnego kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy).


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 3 października 2011 r. L. P. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. w zakresie wydania decyzji w sprawach o sygn. akt: [...] i [...].

Pismem z dnia 8 maja 2012 r. pełnomocnik skarżącego sprecyzował treść skargi i wskazał, że dotyczy ona bezczynności organu w zakresie wydania decyzji w sprawie o sygn. akt: [...]. Jednocześnie stwierdził, że wobec wydania przez ww. organ w dniu [...] stycznia 2012 r. decyzji administracyjnej o nr [...] nakazującej rozbiórkę ogrodzenia na działce nr ew. [...] z obrębu [...] od strony ul. [...] w M. (sprawa o sygn. [...]) skarga jest w tym zakresie bezprzedmiotowa.

Pismem z dnia 12 lipca 2012 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. poinformował, że w dniu [...] lipca 2012 r. wydał decyzję Nr [...], znak: [...] umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie wykonanej zabudowy dotyczącej obiektów małej architektury na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w M.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 i art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwana dalej p.p.s.a.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność organów.

W orzecznictwie podkreśla się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwana dalej K.p.a.)., jeżeli nie dopełnił on czynności określonych w art. 36 K.p.a. lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usuniecie przeszkody w wydaniu decyzji.

Zgodnie z art. 161 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania:

1) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę;

2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania;

3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.

Przepis art. 161 § 1 pkt 3 ustawy p.p.s.a. ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu – w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a tej ustawy – organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności.

Należy wskazać, że stosownie do art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Z przepisu tego wynika a contrario, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi nawet wówczas, gdy ta decyzja lub akt podjęte zostały z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania - por. wyr. NSA z 16 marca 2000r., I SAB 201/99 (niepubl.). Jest zatem rzeczą oczywistą, że jeżeli do daty orzekania przez sąd organ administracji publicznej, którego dotyczyła skarga na bezczynność, wyda akt lub podejmie czynność, których domagała się strona, to - mimo pozostawania w zwłoce - przestaje on tkwić w bezczynności. Postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie jego bezczynności staje się więc bezprzedmiotowe i dlatego podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 (por. Uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 listopada 2008 r. sygn. akt I OPS 6/08, LEX nr 463687).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, iż organ w dniu [...] stycznia 2012 r. wydał decyzję o nr [...] nakazującą rozbiórkę ogrodzenia na działce nr ew. [...] z obrębu [...] od strony ul. [...] w M. (sprawa o sygn. [...]), a w dniu [...] lipca 2012 r. wydał decyzję Nr [...], znak: [...] umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie wykonanej zabudowy dotyczącej obiektów małej architektury na działce nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w M. czym uczynił zadość żądaniom skarżącego zawartym w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że Sąd nie miał podstaw do uwzględniania skargi, bowiem w dacie jej rozpoznawania organ przestał być w bezczynności z uwagi na wydane akty. Przestała zatem istnieć sprawa sądowoadministracyjna (rozumiana jako ustalenie, czy istnieje potrzeba zmuszenia organu do podjęcia nakazanych prawem aktów lub czynności).

Z uwagi na powyższe, Sąd orzekł jak w pkt I sentencji na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.