Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1942/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne: Telekomunikacja
Skarżony organ: Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 3, art. 5 ust. 2
journal: Dz.U. 2009 nr 151 poz 1219
law: Ustawa z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Protokolant st. ref. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi T. (Polska) Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za niewykonanie obowiązku, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o wdrożeniu naziemnej telewizji cyfrowej oddala skargę


UZASADNIENIE

T. Sp. z o. o. z siedzibą w K. (dalej też jako skarżąca, spółka, strona) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężna za niewykonanie obowiązku, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o wdrożeniu naziemnej telewizji cyfrowej.

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267) – dalej jako K.p.a., art. 1 ust. 3, art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 roku o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1219 z późn. zm.) oraz art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2011 r. o wdrożeniu naziemnej telewizji cyfrowej (Dz. U. Nr 153, poz. 903) - zwanej dalej "ustawą o wdrożeniu".

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym:

Inspektorzy Wojewódzkiego Inspektoratu Inspekcji Handlowej w [...] przeprowadzili w dniach od [...] do [...] stycznia 2013 roku kontrolę na stoisku RTV w Hipermarkecie T. w [...], przy ul. [...]. W wyniku przeprowadzonych czynności stwierdzili, że u w okresie od dnia wejścia w życie przepisów art. 6 i art. 19 ustawy o wdrożeniu, to jest od dnia [...] sierpnia 2011 r., sprzedano 50 odbiorników telewizyjnych niespełniających standardów technicznych do odbioru naziemnej telewizji cyfrowej. Kontrolującym okazano 22 pisemne oświadczenia, w których nabywcy potwierdzili, że zostali poinformowani, że odbiornik będący przedmiotem zakupu nie spełnia wymagań technicznych MPEG - 4. Nie okazano natomiast 28 pozostałych oświadczeń.

W związku z powyższym [...] Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w [...] decyzją z dnia [...] marca 2013 roku nałożył na T. Sp. z o. o., z siedzibą w K., karę pieniężną w wysokości 1 000 zł z tytułu niewykonania obowiązku określonego w art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o wdrożeniu naziemnej telewizji cyfrowej. Przewiduje on, że przedsiębiorca, którego działalność polega na sprzedaży odbiorników cyfrowych, może dokonać sprzedaży odbiornika cyfrowego niespełniającego wymagań technicznych i eksploatacyjnych, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 132 ust. 3 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 z późn. zm.), jedynie po poinformowaniu o tym fakcie nabywcy na piśmie, najpóźniej w chwili zawarcia umowy i uzyskania od nabywcy potwierdzenia zapoznania się z tą informacją, z zastrzeżeniem pkt 2. Potwierdzenie, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o wdrożeniu naziemnej telewizji cyfrowej następuje przez złożenie przez nabywcę oświadczenia zawierającego jego imię i nazwisko, składane na piśmie.

Organ pierwszej instancji ustalił, że z wyjaśnień złożonych w toku kontroli przez menadżera hipermarketu T. i kierownika działu sprzedaży artykułów przemysłowych w hipermarkecie wynika, że przyczyną braku 28 oświadczeń była odmowa ich złożenia przez nabywców, powodowanych niechęcią ujawnienia swych danych osobowych. Organ wskazał, że w myśl art. 19 ust. 1 ustawy o wdrożeniu naziemnej telewizji cyfrowej, jeżeli przedsiębiorca, którego działalność polega na sprzedaży odbiorników cyfrowych, nie wykonuje obowiązku, o którym mowa w art. 6 ust. 1 cyt. ustawy, podlega karze pieniężnej w wysokości od 1 tys. zł do 50 tys. zł. Uwzględnił stopień szkodliwości czynu, zakres naruszenia oraz dotychczasową działalność przedsiębiorcy - przesłanki określone w art. 19 ust. 2 w.w ustawy. Uznał za wysoki stopień szkodliwości czynu, bowiem przedsiębiorca dokonując sprzedaży 28 odbiorników cyfrowych niespełniających wymagań technicznych i eksploatacyjnych do odbioru naziemnej telewizji cyfrowej, nie odbierając od nabywców tych odbiorników oświadczeń stworzył ryzyko, że informacja o niespełnieniu wymagań do odbioru naziemnej telewizji cyfrowej przez kupowane w Tesco odbiorniki, nie została przez konsumentów przyjęta do wiadomości. Celem ustawodawcy we wprowadzeniu obowiązku uzyskania przez przedsiębiorcę sprzedającego odbiorniki telewizyjne potwierdzenia przekazanej ww. informacji było wyeliminowanie lub zminimalizowanie ilości przypadków dokonywania przez konsumentów, z braku wiedzy, zakupu odbiorników telewizyjnych starszej generacji, nieprzystosowanych do odbioru naziemnej telewizji cyfrowej. Dokonanie zakupu odbiornika telewizyjnego, który nie został fabrycznie przystosowany do odbioru naziemnej telewizji cyfrowej wiąże się z koniecznością dokupienia przez konsumenta dekodera dostosowującego sygnał, co rodzi po jego stronie konieczność poniesienia dodatkowych kosztów. W ocenie organu, oznacza to, że skarżąca nie wykazała dołożenia należytej staranności w celu realizacji zapisów ustawowych, jak również nie poparła żadnymi dowodami faktu odmowy podania swych danych przez konsumentów.

Od powyższej decyzji skarżąca wniosła do Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów odwołanie, w którym zarzuciła naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 6 ust. 2 ustawy o wdrożeniu naziemnej telewizji cyfrowej poprzez niewłaściwe zastosowanie oraz pominięcie przepisów art. 23 i innych ustawy o ochronie danych osobowych oraz poprzez pominięcie wykładni celowościowej i systemowej tych przepisów,

- art. 19 ust. 3 w.w ustawy poprzez niewłaściwe wyznaczenie wag poszczególnych dyrektyw wymiaru kary oraz ewentualnie poprzez wymierzenie kary za czyn o znikomej szkodliwości;

2. przepisów prawa procesowego, tj.: art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. poprzez zaniechanie zebrania kompletnego materiału dowodowego oraz poprzez dowolną ocenę zebranych w sprawie dowodów.

W związku z powyższym skarżąca wniosła o:

1. stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji, względnie o

2. uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz umorzenie postępowania pierwszej instancji w tym samym zakresie.

Podnosiła, jak w toku postępowania, że brak 28 druków oświadczeń nabywców spowodowany był odmowami konsumentów do wypełnienia takich oświadczeń z uwagi na brak zgody na przetwarzanie ich danych osobowych. W ocenie skarżącej ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 z późn. zm.) nie uzasadnia pobierania danych osobowych od nabywców telewizorów, pod rygorem odmowy zawarcia przez sprzedawcę umowy sprzedaży. Ponadto decyzja została oparta na jedynym dowodzie, jakim były wyjaśnienia pracowników kontrolowanego sklepu zawarte w "Protokołach przesłuchania strony". Organ pierwszej instancji nie wziął natomiast pod uwagę okoliczności, które obaj pracownicy wskazali jako przyczynę braku oświadczeń oraz nie próbował w żaden sposób zakwestionować wersji obu świadków, w szczególności nie przedstawił żadnych przeciwnych dowodów ani wywodów. Co więcej, zgodnie z interpretacją całościową art. 6 ustawy o wdrożeniu obowiązkiem ciążącym na przedsiębiorcach prowadzących sprzedaż odbiorników nieprzydatnych do odbioru naziemnej telewizji cyfrowej jest informowanie o tym fakcie, natomiast do wypełnienia tego obowiązku nie jest wcale niezbędne uzyskanie pisemnego oświadczenia od klienta.

Po rozpoznaniu odwołania Prezes UOKiK decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Stwierdził, że przeprowadzone postępowanie kontrolne jednoznacznie wykazało, że skarżąca dokonując sprzedaży odbiorników cyfrowych niespełniających wymagań technicznych i eksploatacyjnych określonych w przepisach, nie wywiązała się z obowiązków wynikających z ustawy o wdrożeniu naziemnej telewizji cyfrowej. Nie poinformowała nabywców na piśmie, najpóźniej w chwili zawarcia umowy o fakcie sprzedaży 28 odbiorników cyfrowych niespełniających wymagań technicznych i eksploatacyjnych zawartych w określonych przepisach.

Odnosząc się do argumentów podniesionych w odwołaniu, Prezes UOKiK wskazał, że sposób zorganizowania sprzedaży, w tym także pobierania ww. oświadczeń nie może mieć wpływu na realizację obowiązków wynikających z ustawy o wdrożeniu naziemnej telewizji cyfrowej. Wobec nabywców, którzy odmawiali podawania swoich danych oraz podpisywania oświadczeń – istotnie - skarżąca nie była uprawniona do stosowania środków przymusu. Niemniej jednak nie poparła dowodami faktu, że konsumenci mieli odmawiać podawania swych danych lub podpisywać ww. oświadczenia, ani nie wskazała jakie działania podjęła, aby dochować należytej staranności w celu zrealizowania obowiązku ustawowego. Ważną kwestią, zdaniem organu odwoławczego, było odpowiednie podejście do klienta, przedstawienie przepisów prawa wprowadzających wymóg pobierania niniejszego oświadczenia i przekonanie konsumenta, że zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 1 przedsiębiorca może dokonać sprzedaży odbiornika nieprzystosowanego do odbioru naziemnej telewizji cyfrowej jedynie po poinformowaniu go o tym fakcie na piśmie i pobraniu oświadczenia potwierdzające powyższe.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego spółka zarzuciła:

1. naruszenie prawa materialnego, tj.:

- - - art. 6 ust. 1 ustawy o wdrożeniu naziemnej telewizji cyfrowej poprzez przyjęcie za podstawę prawną decyzji;

- - art. 19 ust. 2 ww. ustawy poprzez wymierzenie kary pieniężnej mimo niespełnienia przesłanek jej wymiaru w stopniu choćby znikomym, względnie poprzez wymierzenie jej w wygórowanej wysokości;

2. mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie naruszenia przepisów postępowania:

- - art. 7, 8, 77 i 80 K.p.a. poprzez dokonywanie dowolnej i niejednolitej oceny dowodów, w szczególności wyjaśnień złożonych w toku kontroli przez pracowników strony;

- art. 7, 8, 77, 80 oraz 107 § 3 K.p.a. poprzez niewykazanie w żaden sposób, iż na stronie ciążył obowiązek wynikający z art. 6 ust. 1 ustawy o wdrożeniu naziemnej telewizji cyfrowej.

Skarżąca podkreśliła, że organy obu instancji dopuściły się dowolnej oceny dowodów. Przykładem takiego naruszenia jest przyjęcie, że spółka zaniechała informowania klientów na piśmie o niespełnianiu przez konkretne odbiorniki wymagań technicznych i eksploatacyjnych niezbędnych do odbioru cyfrowej telewizji naziemnej. Tymczasem czym innym jest udzielenie informacji na piśmie, czym innym zaś odebranie od kupującego oświadczenia o określonej treści. Organy w żadnym momencie nie udowodniły ani nawet nie uprawdopodobniły, że strona nie dostarczała klientom określonej informacji. Zgodnie z wyjaśnieniami złożonymi przez pracowników skarżącej inspektorom przeprowadzającym kontrolę, 28 klientów odmówiło podpisania oświadczenia z uwagi na niechęć do udostępnienia swoich danych osobowych. Już z samego faktu odmowy wynika, że musieli się oni zapoznać z treścią przedstawionych im dokumentów, w tym przedmiotowego oświadczenia, które zawierały wymagane prawem dane, co spełnia warunki zakwalifikowania jako poinformowanie na piśmie. Organy wydające decyzje swobodnie oceniły także dowód z wyjaśnień pracujących w kontrolowanej placówce: menadżera oraz kierownika sprzedaży artykułów przemysłowych. W zakresie bowiem, w jakim było to zgodne z przyjętą przez organy tezą o braku odbioru od klientów odpowiednich oświadczeń, uznały one złożone zeznania za w pełni wiarygodne, mimo że żadna inna okoliczność nie przemawiała za pierwotnym charakterem naruszenia. W szczególności fakt, że przedsiębiorca nie był w stanie przedstawić 28 oświadczeń dowodzi jedynie braku realizacji obowiązku przechowywania ich przez określony w ustawie czas, ewentualnie może stanowić naruszenie zupełnie innych przepisów, niż te, które obie instancje wskazały jako podstawę prawną. I tak za przykładowym zaginięciem części potwierdzeń, a przeciw tezie o ich niepobieraniu od klientów przemawia okoliczność, że przedsiębiorca przedstawił wymagane dokumenty w stosunku do znacznej ilości odbiorników, co wskazuje na istnienie w kontrolowanej placówce odpowiednich procedur sprzedaży. Natomiast w części, w której wyjaśnienia osób kontrolowanych stoją w sprzeczności z wersją zdarzeń przemawiających za nałożeniem kary przez organ, zostały one uznane za niewiarygodne mimo braku jakichkolwiek dowodów przeciwnych. Tak więc oba organy w swoich decyzjach na zmianę to przyznawali, to odmawiali przyznania mocy dowodowej tym samym zeznaniom w zależności od tego, czy akurat było to na rękę organowi czy stronie, czym dopuściły się skrajnej dowolności w ocenie dowodu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej jako p.p.s.a.

Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle przywołanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone decyzje nie naruszają prawa, a zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwolił Prezesowi Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów na stwierdzenie, że stan faktyczny wyczerpuje przesłanki określone w Rozdziale I ustawy z dnia 30 czerwca 2011 r. o wdrożeniu naziemnej telewizji cyfrowej (Dz. U. 2011, Nr 153, poz. 903).

Ustawa o wdrożeniu naziemnej telewizji cyfrowej nakłada na pewne podmioty obowiązki mające na celu przekazanie konsumentom informacji dotyczących zmian sposobu nadawania telewizji naziemnej oraz czynności, jakie konsument powinien podjąć w celu dostosowania lub zakupu odbiornika umożliwiającego prawidłowy odbiór naziemnej telewizji cyfrowej. I jest tak, jak skarżący podnosi w skardze, zostały one określone zarówno dla ministra właściwego do spraw łączności, nadawców telewizyjnych oraz na przedsiębiorców prowadzących sprzedaż odbiorników cyfrowych.

Innymi słowy, obowiązki informacyjne obejmujące przedsiębiorców, których działalność polega na sprzedaży odbiorników cyfrowych zostały ujęte w art. 6 ustawy o wdrożeniu naziemnej telewizji do czasu ich wygaśnięcia z dniem 31 lipca 2014 r.

Poza sporem pozostaje fakt, że skarżąca jest przedsiębiorcą, którego działalność polega (także) na sprzedaży odbiorników cyfrowych.

Ustawodawca w art. 6 ustawy o wdrożeniu umożliwił zatem przedsiębiorcom, którzy posiadają w ofercie odbiorniki nieprzystosowane do odbioru naziemnej telewizji cyfrowej, dokonanie ich sprzedaży wyłącznie po spełnieniu określonych w tym przepisie warunków.

Na gruncie niniejszej sprawy organy prawidłowo ustaliły, że obowiązek nałożony na skarżącego wynikał z art. 6 ust. 1 pkt 1 w.w. ustawy. Stanowi on, że: przedsiębiorca, którego działalność polega na sprzedaży odbiorników cyfrowych, może dokonać sprzedaży odbiornika cyfrowego niespełniającego wymagań technicznych i eksploatacyjnych, określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 132 ust. 3 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne, jedynie po poinformowaniu o tym fakcie nabywcy:

1) na piśmie, najpóźniej w chwili zawarcia umowy i uzyskaniu od nabywcy potwierdzenia zapoznania się z tą informacją, z zastrzeżeniem pkt 2;

2) w przypadku umów sprzedaży zawieranych przy wykorzystaniu środków porozumiewania się na odległość, o których mowa w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2000 r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny (Dz. U. Nr 22, poz. 271, z późn. zm.5)) - przy użyciu środka porozumiewania się na odległość, najpóźniej w chwili złożenia nabywcy propozycji zawarcia umowy i uzyskaniu od nabywcy potwierdzenia zapoznania się z tą informacją.

Art. 6 ust. 3 przewiduje, że obowiązki określone w ust. 1 i 2 wygasają z dniem 31 lipca 2014 r.

Art. 6 ust. 4 w.w. ustawy wskazuje na tryb realizacji obowiązku określonego w ust.1. Stanowi, że potwierdzenie, o którym mowa w ust. 1, następuje przez złożenie przez nabywcę oświadczenia zawierającego jego imię i nazwisko. Oświadczenie jest składane:

1) w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 - na piśmie;

2) w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 - przy użyciu środka porozumiewania się na odległość, w sposób zapewniający identyfikację osoby składającej oświadczenie.

Art. 6 ust. 5 nakłada na przedsiębiorcę, którego działalność polega na sprzedaży odbiorników cyfrowych, obowiązek przechowywania oświadczenia, o którym mowa w ust. 4, przez okres 2 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym zostało złożone.

Z treści ustawy, a w szczególności powołanego art. 6 ust. 1 wynika jednoznacznie, że celem nałożonego obowiązku uzyskania oświadczenia na piśmie od kupujących odbiorniki nieprzydatne do odbioru naziemnej telewizji cyfrowej, jest informowanie konsumentów o warunkach odbioru telewizji przez odbiorniki, które zamierzają kupić, że nie spełniają określonych wymagań technicznych i eksploatacyjnych. Dlatego zamiarem ustawodawcy było umożliwienie konsumentowi przed zakupem uzyskania – w sposób nie budzący wątpliwości, czyli pisemne potwierdzenie - informacji, że nabywany przez niego odbiornik nie będzie odbierał sygnału cyfrowego.

Na tak ujęty obowiązek należy nałożyć nie budzący sporu stan faktyczny, ustalony w wyniku kontroli przeprowadzonej w dniach [...] -[...] stycznia 2013r. w placówce handlowej należącej do skarżącej na stoisku RTV w sklepie w [...] przy ul. [...] . Kontrola została poprzedzona zawiadomieniem o zamiarze wszczęcia kontroli m.in. w zakresie przestrzegania przez przedsiębiorców, których działalność polega na sprzedaży odbiorników cyfrowych, wymagań określonych w ustawie z dnia 30 czerwca 2011 r. o wdrożeniu naziemnej telewizji cyfrowej. Nie są sporne ustalenia, że pracownicy skarżącej okazali inspektorom 22 pisemne oświadczenia, w których nabywcy pisemnie potwierdzili poinformowanie przez sprzedawcę, że odbiornik będący przedmiotem zakupu nie spełnia wymagań technicznych MPEG-4. jednakże ustalono, że od wejścia w życie ustawy o wdrożeniu naziemnej telewizji cyfrowej w sklepie sprzedano 50 takich odbiorników.

Zdaniem Sądu, organ odwoławczy prawidłowo ocenił brak 28 pisemnych oświadczeń nabywców pozostałych odbiorników nieprzydatnych do odbioru naziemnej telewizji cyfrowej jako naruszenie obowiązku wynikającego z art. 6 ust. 1 ustawy o wdrożeniu naziemnej telewizji cyfrowej.

W ocenie Sądu wykładnia językowa art. 6 ustawy o wdrożeniu nie pozostawia żadnych wątpliwości, ze jej celem jest ochrona konsumenta. Cytowany art. 6 ust. 1 i ust. 4 pkt 1) jednoznacznie i wprost przewiduje obowiązek po stronie sprzedającego odbiorniki cyfrowe, że sprzedaży odbiornika nieprzydatnego do odbioru naziemnej telewizji cyfrowej może dokonać jedynie po poinformowaniu nabywcy na piśmie o tym fakcie, co ma znaleźć wyraz poprzez złożenie przez nabywcę oświadczenia zawierającego jego imię i nazwisko.

Sąd nie może zgodzić się z interpretacją tej normy przez skarżącą, która w istocie stanowi przedmiot sporu. Skarżąca wprawdzie przyznaje istnienie obowiązku ciążącego na przedsiębiorcach prowadzących sprzedaż odbiorników nieprzydatnych do odbioru naziemnej telewizji cyfrowej jako informowanie o tym fakcie, natomiast nie uznaje za niezbędne do jego wypełnienia uzyskanie pisemnego oświadczenia od klienta. Takie twierdzenie jest sprzeczne z art. 6 ust. 1 pkt 1 i ust. 4 pkt 1 i ust. 5 ustawy.

Ustawodawca wprowadzając na czas określony powyższe uregulowanie (do 31 lipca 2014 r.), nie przewidział żadnych odstępstw od jego realizacji. Konsekwentnie w tejże ustawie określił także szczegółową procedurę wykonania obowiązków wynikających z art. 6 ustawy o wdrożeniu, bowiem w art. 6 ust. 4 pkt 1 w.w. ustawy jednoznacznie wskazał tryb złożenia potwierdzenia, o którym mowa w ust. 1, poprzez złożenie przez nabywcę oświadczenia na piśmie zawierającego jego imię i nazwisko. Co więcej, ustawodawca w ust. 5 nałożył kolejny obowiązek na przedsiębiorcę, którego działalność polega na sprzedaży odbiorników cyfrowych, dotyczący obowiązku przechowywania oświadczenia, o którym mowa w ust. 4, przez okres 2 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym zostało złożone.

Powyższa regulacja stanowi zatem jednoznacznie, że niedopełnienie odebrania przez skarżącego oświadczeń od 28 nabywców odbiorników nieprzydatnych do odbioru telewizji cyfrowej, stanowi o obiektywnej odpowiedzialności za niewykonanie obowiązku.

W ocenie Sądu nie ma jakiegokolwiek znaczenia usprawiedliwianie niewykonania obowiązków ustawowych poprzez wyjaśnienia pracowników skarżącego powoływane jako dowody w sprawie. Organy dokonały właściwej oceny tych dowodów. De facto bowiem nie mają one żadnego znaczenia w sprawie, pomijając nawet ocenę ich wiarygodności.

Można powiedzieć, że na gruncie obowiązków nałożonych na sprzedawców odbiorników nieprzydatnych, ustawodawca niejako zabezpieczył się przed dowodami wskazującymi na ich "trudności" przy zbywaniu takich odbiorników. Miał bowiem na uwadze ochronę klienta, który musi być świadomy, jaki towar nabywa. Skoro chce świadomie nabyć odbiornik nieprzydatny obowiązany jest złożyć pisemne oświadczenie sprzedawcy w tym przedmiocie. Jeśli 28 klientów nie chciało złożyć skarżącemu takiego oświadczenia – jak twierdził w toku postępowania, to nie powinien odbiorników tych im sprzedawać. Art. 6 ust. 1 w.w. ustawy uzależnił możliwość dokonania sprzedaży takiego odbiornika jedynie po poinformowaniu o tym fakcie nabywcy na piśmie i przechowywaniu tego oświadczenia przez 2 lata. Profesjonalna obsługa prawna jaka posiada skarżący winna poinformować go o skutkach sprzedaży odbiorników nieprzydatnych bez dochowania obligatoryjnej procedury o której mowa w art. 6 ust 1-5 ustawy o wdrożeniu.

Należy podnieść, że obowiązek nałożony tą normą na przedsiębiorcę, którego działalność polega na sprzedaży odbiorników cyfrowych należy traktować jako ograniczenie wolności działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 22 Konstytucji RP, dopuszczalnym tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny. Interes publiczny wynika z celów samej ustawy, która wdraża naziemną telewizję cyfrową i nakłada także obowiązki na wszystkich przedsiębiorców sprzedających odbiorniki cyfrowe.

Powyższe oznacza, że organy nie naruszyły art. 6 ust. 1 cyt. ustawy.

Natomiast niedochowanie obowiązku ustawowego wynikającego z w.w przepisu rodzi skutek odpowiedzialności administracyjnej w postaci kary pieniężnej. Zgodnie bowiem z art. 19 ustawy o wdrożeniu wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej ma prawo, w przypadku gdy przedsiębiorca, którego działalność polega na sprzedaży odbiorników cyfrowych, nie wykonuje obowiązku, o którym mowa w art. 6 ust. 1, 2 lub 5 ww. ustawy, nałożyć karę pieniężną w wysokości od 1 tys. zł do 50 tys. zł.

Jak celnie skwitował organ odwoławczy przepis ten w sposób niewymagający dodatkowych założeń i wykładni, nakazuje właściwym organom wymierzyć karę podmiotowi, który nie wykonuje obowiązku określonego w cyt. przepisach, choćby naruszenie prawa miało jednostkowy charakter. Zatem do nałożenia kary pieniężnej wystarczy ustalenie, że podmiot nie wykonał powyższego obowiązku, co miało miejsce w niniejszej sprawie.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ art. 19 ust. 2 ww. ustawy "poprzez wymierzenie kary pieniężnej mimo niespełnienia przesłanek jej wymiaru w stopniu choćby znikomym, względnie poprzez wymierzenie jej w wygórowanej wysokości" stwierdzić należy, że jest on nieuprawniony.

W ocenie Sądu, organ trafnie uznał brak podstaw do odstąpienia od wymierzenia kary, która jest sankcją administracyjną. Ustalenie jej wysokości musi uwzględniać stopień szkodliwości czynu, zakres naruszenia oraz dotychczasową działalność przedsiębiorcy (ust. 2 art. 19 ww. ustawy).

Sąd nie ma także zastrzeżeń do dokonanej w tym zakresie oceny organu administracji, uznając wręcz, że łagodnie ocenił niedopełnienie obowiązku ustawowego przez sprzedawcę odbiorników cyfrowych niespełniających wymagań. Nie można bowiem pominąć, że w niniejszej sprawie nałożona w najniższym możliwym wymiarze kara 1000 zł dotyczyła braku aż 28 oświadczeń kupujących ze sprzedanych 50 odbiorników nieprzydatnych.

Oznacza to, że skarżąca nie wykonała obowiązku w zakresie dotyczącym ponad połowy posiadanych nieprzydatnych do odbioru naziemnej telewizji cyfrowej odbiorników. Za trafną zatem należy uznać ocenę organu określającą stopień szkodliwości czynu jako znaczny. Przeciętny konsument nie dysponuje szczegółową wiedzą o tym jakiego rodzaju odbiorniki oferuje dany sprzedawca i nie można wykluczyć, że dopiero informacja, która podpisuje może być jedyną związaną z wiedzą dotyczącą odbioru naziemnej telewizji cyfrowej. Wówczas ma ona istotne, znaczenie dla takiego konsumenta.

Dodatkowo można wskazać, że sprzedaż odbiorników nie jest jedyną ofertą handlową skarżącej, zatem oświadczenie konsumenta nabywającego nieprzydatny odbiornik daje wyraz temu, że informacja o tym dotarła do klienta jako końcowego odbiorcy wdrożenia naziemnej telewizji cyfrowej.

Doświadczenie życiowe także wskazuje, że tylko nieliczni konsumenci posiadają specjalistyczną wiedzę techniczną, która umożliwi im rozpoznanie jakiego typu odbiorniki znajdują się w ofercie przedsiębiorców. Aby konsument mógł dokonać świadomego zakupu odbiornika cyfrowego, bez ponoszenia dodatkowych kosztów w wyniku popełnienia błędu, w związku z brakiem odpowiednich informacji przedsiębiorca, chcąc dokonać zbytu odbiornika nie spełniającego wymagań ma obowiązek odebrania na piśmie oświadczenia konsumenta. Wprowadzona przez skarżącego w tej placówce praktyka sprzedaży 28 odbiorników - mimo braku (odmowy) wymaganych oświadczeń skutkowała zatem nałożeniem kary administracyjnej.

Mając na uwadze powyższe brak jest podstaw do zarzutów błędnej wykładni art. 6 ust. 1 ustawy jak i niespełnienia przesłanek odpowiedzialności wynikającej z art. 19 ust. 2 ustawy, czy wymierzenia kary w wygórowanej wysokości.

Zdaniem Sądu podstawa materialnoprawna zastosowana w zaskarżonej decyzji znajduje w pełni potwierdzenie w ustalonym przez organy administracji stanie faktycznym, a jej ocena nie budzi wątpliwości. Stąd nieuprawnione są zarzuty naruszenia prawa procesowego.

Należy mieć na względzie, że zarzuty procesowe mogą znaleźć skuteczne odzwierciedlenie w wyeliminowaniu zaskarżonego aktu jedynie wówczas, gdyby uchybienia w tym zakresie mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 c p.p.s.a.). Warunku tego nie spełniają zarzuty naruszenia przez decyzję odwoławczą art. 7, 8 k.p.a., ani art. 77 i 80 k.p.a., a tym bardziej zarzut naruszenia art. 107 § 3 K.p.a.

W ocenie Sądu zarzuty procesowe mają wyłącznie charakter polemiczny, nie odwołują się ani do konkretnego wskazania istotnego wpływu ich naruszenia na wynik sprawy ani do konkretnych jednostek redakcyjnych wskazanych norm, jeśli chodzi o art. 77 K.p.a. W szczególności błędne jest założenie skarżącego, że uwzględniając oświadczenia jego pracowników, to organ – w świetle wyników kontroli - miał udowodnić, że strona dostarczała klientom określone informacje. Polemizując z prawidłową oceną organu, skarżący błędnie bowiem zakłada (str. 3 skargi), że "czym innym jest udzielenie informacji na piśmie, czym innym zaś odebranie od kupującego oświadczenia o określonej treści".

Wbrew tej polemice, co wyżej wskazano, ustawodawca nie przewidział żadnych podstaw wyłączających odpowiedzialność za niedopełnienie obowiązku określonego w art. 6 ust. 1. Jedynym kryterium różnicującym jest wysokość kary, do której Sąd ustosunkował się powyżej wskazując, że wymierzona kara jest najniższą z możliwych w ustawie i argumentacja organu była dostatecznie wyczerpująca z punktu widzenia art. 107 § 3 K.p.a.

Zdaniem Sądu, zarówno okoliczności naruszenia normy art. 6 ust. 1 ustawy jak i zastosowanie art. 19 ust. 2 ustawy w zakresie wysokości kary pieniężnej zostały prawidłowo wyjaśnione z punktu widzenia art. 7 i 77 § 1 K.p.a., należycie ocenione z uwzględnieniem wymogów art. 80 K.p.a. poprzez uwzględnienie całokształtu materiału dowodowego, jak i z punktu widzenia art. 107 § 3 k.p.a., bowiem organ wyjaśnił skarżącej zasadność przesłanek, którymi się kierował przy załatwieniu sprawy. Także ocena przesłanek i podstaw wymiaru kary wyczerpuje wymogi zawarte w art. 8 K.p.a. Egzekwowanie bowiem odpowiedzialności finansowej skarżącej, wskutek naruszenia obowiązku, któremu nie sprostała, nie przeczy praworządnemu i sprawiedliwemu prowadzeniu sprawy przez organ.

Z powyższych względów Sąd skargę oddalił mając na uwadze art. 151 p.p.s.a.