Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1599/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-05-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6149 Inne o symbolu podstawowym 614
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 70b ust. 8, ust. 11
journal: Dz.U. 2004 nr 256 poz 2572
law: Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty - tekst jednolity
article: Art. 37 ust. 1  pkt 1 , ust. 2  pkt 1, pkt 2
journal: Dz.U. 2007 nr 59 poz 404
law: Ustawa z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej - tekst jednolity.
article: Art. 8
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożenna Blitek Sędziowie WSA Janusz Bociąga WSA Dorota Dąbek (spr.) Protokolant Małgorzata Krasowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2016 r. sprawy ze skargi Wojewódzkiej Komendy Ochotniczych Hufców Pracy w K na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 września 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika skargę oddala.


UZASADNIENIE

wyroku WSA w Krakowie z dnia 10 maja 2016r.

Decyzją z dnia [...] 2015r. nr [...] Burmistrz Gminy odmówił przyznania Wojewódzkiej Komendzie Ochotniczych Hufców Pracy z siedzibą w K dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika T. C. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że zgodnie z art. 70b ust. 11 ustawy o systemie oświaty dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianych pracowników stanowi pomoc de minimis udzielaną zgodnie z warunkami określonymi w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz. Urz. UE L 352 z 24.12.2013, s. 1). Organ I instancji wskazał, że wnioskodawca nie dostarczył dokumentów wymaganych do ubiegania się o dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika T. C., m.in. formularza informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de minimis, a także oświadczenia o niekorzystaniu lub wysokości otrzymanej pomocy de minimis, w okresie bieżącego roku kalendarzowego oraz dwóch poprzedzających go lat kalendarzowych. W związku z powyższym wnioskodawca został wezwany do uzupełnienia braków formalnych w złożonym wniosku poprzez dostarczenie w/w dokumentów, a także zgody na przetwarzanie danych osobowych. W dniu 16 czerwca 2015r. wnioskodawca dostarczył oświadczenie, zgodnie z którym wyraził zgodę na przetwarzanie danych osobowych. Wnioskodawca nie dostarczył jednak formularza informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de minimis oraz oświadczenia o nie korzystaniu lub wysokości otrzymanej pomocy de minimis w okresie bieżącego roku kalendarzowego oraz dwóch poprzedzających go lat kalendarzowych. W załączonym piśmie Wojewódzka Komenda Ochotniczych Hufców Pracy wyjaśniła, że w związku z interpretacją Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów dofinansowanie kosztów kształcenia pracowników młodocianych OHP nie stanowi pomocy publicznej ani pomocy de minimis. Zdaniem organu I instancji, przedłożone dokumenty, w tym kserokopia notatki służbowej z dnia 16 lipca 2014r. dotycząca stanowiska Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów nie stanowi obowiązującej wykładni przepisów ustawy. Organ I instancji uznał zatem, że w związku z faktem nieudokumentowania informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de minimis oraz oświadczenia o nie korzystaniu lub wysokości otrzymanej pomocy de minimis w okresie bieżącego roku kalendarzowego oraz dwóch poprzedzających go lat wnioskodawcy nie przysługuje dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika.

W odwołaniu od powyższej decyzji Burmistrza Gminy Wojewódzka Komenda Ochotniczych Hufców Pracy wniosła o jej zmianę i wydanie decyzji o przyznaniu dofinansowania zgodnie z wnioskiem, ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Decyzji organu I instancji odwołujący się zarzucił naruszenie:

1. art. 70b ust. 11 ustawy o systemie oświaty, poprzez nieprawidłowe jego zastosowanie w niniejszej sprawie i przyjęcie, że państwowa jednostka budżetowa powołana na mocy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy do realizacji zadań w zakresie wykształcenia i wychowania młodzieży jest w zakresie realizacji tych zadań przedsiębiorcą ubiegającym się o udzielenie pomocy de minimis.

2. art. 1 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de mini mis, poprzez przyjęcie, że Wojewódzka Komenda OHP w zakresie realizacji swoich zadań ustawowych ma status przedsiębiorcy korzystającego z pomocy de minimis.

3. art. 8 kpa, poprzez prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z zasadą pogłębiania zaufania do organów publicznych, co w tym wypadku polegało na podważeniu stanowiska zajętego w sprawie pomocy publicznej przez wyspecjalizowany organ publiczny zajmujący się pomocą publiczna jakim jest Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów.

4. art. 107 § 3 kpa w związku z art. 11 kpa, poprzez uchylenie się od wskazania przesłanek podjętej decyzji i zaniechanie przeprowadzenia wywodu prawnego uzasadniającego przyjęte stanowisko w zakresie wykładni przepisów stanowiących podstawę wydania decyzji odmownej.

Decyzją z dnia 18 września 2015r. nr [...], wydaną na podstawie art. 70b ust. 1 i 11 ustawy z dnia 7 września 1991r. systemie oświaty (Dz. U. z 2004r. nr 256, poz. 2572 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r. poz. 267 z późn. zm.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Gminy z dnia [...] 2015 r. nr [...]. W ocenie Kolegium, Ochotnicze Hufce Pracy w zakresie w jakim prowadzą kształcenie młodocianych pracowników powinny być traktowane jak przedsiębiorca w rozumieniu orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, a zatem mają do nich zastosowanie przepisy o pomocy publicznej. Tym samym OHP może być przyznane dofinansowanie na podstawie art. 70b ustawy o systemie oświaty, ale przy założeniu, że zastosowanie znajdą również przepisy o pomocy de minimis. Za takim stanowiskiem przemawia, zdaniem SKO, po pierwsze – przyznanie prawa do dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika pracodawcy a nie przedsiębiorcy, co oznacza, że nie każdy pracodawca musi być przedsiębiorcą, po drugie – brak w ustawie jakichkolwiek wyjątków w zakresie stosowania do pracodawców ust. 11 art. 70b ustawy o systemie oświaty. Jednocześnie organ II instancji wskazał, że tylko ze źródeł prawa powszechnie obowiązującego mogłoby wynikać, że art. 70b ust. 11 ustawy o systemie oświaty nie ma zastosowania do określonej kategorii pracodawców. Natomiast powoływana przez stronę notatka służbowa z dnia 16 lipca 2014r. sporządzona w Urzędzie Ochrony Konkurencji i Konsumentów, czy też dołączona do odwołania informacja ze strony internetowej UOKiK, w której stwierdza się, że do wsparcia udzielonego OHP w związku z działalnością w zakresie kształcenia pracowników młodocianych nie mają zastosowania przepisy o pomocy de mini mis, takimi źródłami prawa nie są i nie mogą stanowić podstawy prawnej do wydania odmiennego od organu I instancji rozstrzygnięcia. Kolegium wskazało również, że z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2014r. w sprawie refundowania ze środków Funduszu Pracy wynagrodzeń wypłacanych młodocianym pracownikom (Dz. U. z 2014r. poz. 865), jednoznacznie wynika, że starając się o refundację wynagrodzeń młodocianych pracowników OHP są zobowiązane przedłożyć m.in. zaświadczenia lub oświadczenia o pomocy de minimis w zakresie, o którym mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu w sprawach pomocy publicznej. Tym samym zdaniem organu II instancji brak jest podstaw od przyjęcia, iż w niniejszej sprawie nie mają zastosowania przepisy art. 70b ust. 11 ustawy o systemie oświaty.

Z powyższą decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie zgodziła się Wojewódzka Komenda Ochotniczych Hufców Pracy i pismem z dnia 22 października 2015r. wniosła na nią skargę, domagając się jej uchylenia. Zaskarżonej decyzji strona skarżąca zarzuciła naruszenie:

1. art. 70b ust. 11 ustawy o systemie oświaty poprzez nieprawidłowe jego zastosowanie w niniejszej sprawie i przyjęcie że pomoc przewidziana w art. 70b ustawy o systemie oświaty może być przyznana tylko jako pomoc de minimis, podczas gdy prawidłowa wykładnia prowadzi do wniosku, że dla podmiotów, które nie są przedsiębiorcami pomoc ta nie stanowi pomocy publicznej de minimis i powinna być udzielana bez konieczności przedstawienia dokumentów wymaganych przez przepisy o pomocy de minimis.

2. art. 1 ust. 1 rozporządzenia Komisji UE nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis, z którego wynika, że pomoc de minimis jest przyznawana przedsiębiorcom, podczas gdy Wojewódzka Komenda OHP w zakresie realizacji swoich zadań ustawowych nie ma statusu przedsiębiorcy korzystającego z pomocy de minimis i nie powinna być poddawana wymogom dotyczącym uzyskania tej pomocy.

3. art. 8 kpa, poprzez prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z zasadą pogłębiania zaufania do organów publicznych, co w tym wypadku polegało na podważenia stanowiska zajętego w sprawie pomocy publicznej przez wyspecjalizowany organ publiczny zajmujący się pomocą publiczną jakim jest Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podniosła, że w zakresie, w jakim realizuje zadania nałożone na nią na mocy ustawy, nie jest przedsiębiorcą korzystającym z pomocy de minimis. W związku z tym przy ubieganiu się o dofinansowanie przewidziane w art. 70b ustawy o systemie oświaty nie powinna być poddawana rygorom właściwym dla przedsiębiorców korzystających z pomocy de minimis, w tym nie powinna podlegać obowiązkowi przedstawienia informacji dla podmiotów ubiegających się o taką pomoc i informacji o wysokości uzyskanej już pomocy. Powołując się na treść art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2015r. poz. 149) strona skarżąca wskazała, że jest ustawowym wykonawcą zadań państwa w zakresie wykształcenia młodzieży, a realizowanie tych zadań nie jest prawem, lecz jej obowiązkiem. Strona skarżąca wskazała ponadto, że w myśl § 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2014r. w sprawie refundowania ze środków Funduszu Pracy wynagrodzeń wypłacanych młodym pracownikom, OHP może być pracodawcą dla młodocianych zatrudnianych w celu przygotowania zawodowego, co jednoznacznie rozstrzyga, że zatrudnienie młodocianych w celu przyuczenia ich do wykonywania określonej pracy jest zadaniem jednostek OHP i zadanie to realizowane jest w imieniu państwa, nie zaś w celach gospodarczych czy zarobkowych. Zdaniem strony skarżącej, potwierdzeniem reguły, że o pomocy publicznej mówimy tylko gdy chodzi o pomoc udzielaną przedsiębiorcom jest art. 1 ust. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis. Oznacza to, zdaniem strony skarżącej, że art. 70b ust. 11 nie ma zastosowania do jednostek OHP, które nie są w tym zakresie na gruncie przepisów unijnych traktowane jako przedsiębiorcy korzystający z pomocy publicznej. Strona skarżąca wskazała, że stanowisko to potwierdził Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów w komunikacie na stronie internetowej zatytułowany "Młodociani VII - OHP jako beneficjant pomocy publicznej i pomocy de minimis" oraz w pisemnej informacji Dyrektora Departamentu Monitorowania Pomocy Publicznej z dnia 28 września 2015r.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi.

Na rozprawie w dniu 10 maja 2016r. pełnomocnik strony skarżącej stwierdził, że nie widzi ona problemu w wypełnieniu dokumentów pomocy de minimis, ale wówczas ochotnicze hufce pracy byłyby w stanie udzielić pomocy mniejszej liczbie osób, a limit 200.000 euro szybko by się wyczerpał.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, przy czym w sprawowaniu tej kontroli Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, rozstrzygając w granicach danej sprawy (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jednolity Dz. U. z 2016r. poz. 718 z późn. zm., zwana dalej p.p.s.a.).

Po dokonaniu kontroli legalności zaskarżonej decyzji w powyżej określonym zakresie, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jej uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a).

W niniejszej sprawie spór sprowadza się do tego, czy strona skarżąca jako podmiot ubiegający się o przyznanie dofinansowania na podstawie art. 70b ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991r. o systemie oświaty (zwanej dalej u.s.o.) miała obowiązek przedłożyć dokumenty niezbędne przy ubieganiu się o pomoc de minimis (pkt 1 i pkt 2 wezwania skierowanego przez organ do strony), czy też z takiego obowiązku była zwolniona.

Zgodnie z art. 70b ust. 1 u.s.o. pracodawcom, którzy zawarli z młodocianymi pracownikami umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, przysługuje dofinansowanie kosztów kształcenia, jeżeli pracodawca lub osoba prowadząca zakład w imieniu pracodawcy albo osoba zatrudniona u pracodawcy posiada kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych określone w przepisach w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania, a młodociany pracownik ukończył naukę zawodu lub przyuczenie do wykonywania określonej pracy i zdał egzamin, zgodnie z wyżej wymienionymi przepisami. Z art. 70b ust. 8 u.s.o. wynika, że dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika jest finansowane ze środków Funduszu Pracy. W art. 70b ust. 7 przewidziano, że "Dofinansowanie jest przyznawane na wniosek pracodawcy złożony w terminie 3 miesięcy od dnia zdania przez młodocianego pracownika egzaminu, o którym mowa w ust. 1 pkt 2. Do wniosku należy dołączyć: 1) kopie dokumentów potwierdzających spełnienie warunku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1; 2) kopię umowy o pracę z młodocianym pracownikiem zawartej w celu przygotowania zawodowego; 3) kopię odpowiednio dyplomu lub świadectwa potwierdzającego zdanie egzaminu, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, albo zaświadczenie potwierdzające zdanie tego egzaminu." Z dniem 1 września 2012r. do art. 70b u.s.o. dodano ustęp 11, w myśl którego dofinansowanie, o którym mowa w ust. 1, stanowi pomoc de minimis udzielaną zgodnie z warunkami określonymi w rozporządzeniu Komisji (UE) Nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis lub rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1408/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis w sektorze rolnym.

Od dnia 1 września 2012r. dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianych pracowników, z woli ustawodawcy polskiego nabrało charakteru pomocy publicznej, o której mowa w przywołanych przepisach. Regulacja wprowadzona w art. 70b ust. 11 u.s.o. zmieniła w istotny sposób sytuację podmiotów finansowanych przez państwo na jego podstawie, określając w sposób stanowczy, że pomoc dla pracodawców wynikająca z art. 70b ust. 11 u.s.o. stanowi pomoc de minimis. Ponieważ zgodnie z art. 70b ust. 11 u.s.o. dofinansowanie kosztów kształcenia stanowi pomoc de minimis, jej przyznanie uzależnione jest od złożenia dokumentów wymaganych przepisami art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2007, Nr 59, poz. 404 z późn. zm.) oraz przepisami wydanego na jej podstawie rozporządzenia z dnia 29 marca 2010r. w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc minimis (Dz. U. Nr 53, poz. 311 z późn. zm.). Z treści art. 37 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy wynika, iż podmiot ubiegający się o pomoc de minimis jest zobowiązany do przedstawienia podmiotowi udzielającemu pomocy, wraz z wnioskiem o udzielenie pomocy wszystkich zaświadczeń o pomocy de minimis, jakie otrzymał w roku, w którym ubiega się o pomoc, oraz w ciągu 2 poprzedzających go lat, albo oświadczenia o wielkości pomocy de minimis otrzymanej w tym okresie, albo oświadczenia o nieotrzymaniu takiej pomocy w tym okresie. W/w rozporządzenie zawiera wzory formularzy jakie podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy ma obowiązek dołączyć do wniosku. Prawidłowo zatem organ I instancji wezwał stronę skarżącą do złożenia dokumentów w postaci formularza stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010r. oraz zaświadczenia o pomocy de minimis otrzymanej w roku, w którym pracodawca ubiega się o pomoc oraz w ciągu 2 lat poprzedzających, wraz z pouczeniem o skutkach niezłożenia tych dokumentów. Prawidłowa była dokonana w tej sprawie ocena przez organy, że dofinansowanie, o które wnosiła strona skarżąca może być przyznane wyłącznie jako pomoc de minimis. Koniecznym warunkiem do jej uzyskania jest złożenie przez podmiot ubiegający się o taką pomoc dokumentów, o jakich mowa w art. 37 ust. 1 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej. Wobec tego, że strona skarżąca nie złożyła żądanych dokumentów, prawidłowo na podstawie art. 37 ust. 7 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, odmówiono przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika.

Podkreślić należy, że żaden z przepisów art. 70b nie zawiera regulacji, z której wynikałoby, że Ochotnicze Hufce Pracy mogą domagać się przyznania dofinansowania na podstawie art. 70b u.s.o., ale nie będzie to dofinasowanie w ramach pomocy de minimis. Nie ma podstaw do przyjęcia, że art. 70b ust. 11 nie ma zastosowania do Ochotniczych Hufców Pracy, a więc i do strony skarżącej w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu nie jest trafna argumentacja strony skarżącej wywodząca taki wniosek w faktu, że Ochotniczy Hufiec Pracy nie jest przedsiębiorcą. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie ma znaczenia okoliczność, czy OHP jest przedsiębiorcą i czy wykonuje działalność gospodarczą. Ustawodawca w żadnej z jednostek redakcyjnych art. 70b u.s.o. nie wskazał, aby konieczną przesłanką uzyskania przedmiotowego dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego była okoliczność bycia przedsiębiorcą w chwili składania wniosku. Nie ma więc podstaw prawnych do przyjęcia, że Ochotnicze Hufce Pracy nie zostały objęte regulacją zawartą w art. 70b ust. 11 u.s.o.

W ustawie nie wprowadzono zatem wymogu, by wnioskodawca ubiegający się o dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika, którego zatrudniał w procesie jego kształcenia na podstawie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego, miał być w momencie składania wniosku podmiotem zatrudniającym w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Z art. 70 b ust. 1 u.s.o. wyraźnie wynika natomiast, że dofinansowanie to jest przyznawane pracodawcom, którzy zawarli z młodocianymi pracownikami umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego. W rozpoznawanej sprawie niesporne zaś jest, że strona skarżąca ubiega się o pomoc przewidzianą w art. 70b u.s.o. z tego tytułu, że zawarła z młodocianym pracownikiem umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, a więc jest pracodawcą w rozumieniu art. 70b ust. 1 u.s.o.

Zasadnie zatem w niniejszej sprawie odmówiono stronie skarżącej przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika z powodu nieprzedłożenia informacji dotyczących korzystania z pomocy de minimis i jej wysokości. Powyższe stanowisko jest zbieżne z wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 22 grudnia 2015r., sygn. akt I OSK 1733/15, I OSK 1818/15, I OSK 2014/15 oraz w wyrokach o sygn. od I OSK 2015/15 do I OSK 2018/2015, a także w wyroku z dnia 20 maja 2016r., I OSK 3146/15, jak również Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 5 sierpnia 2015r., II SA/Ke 587/15, z dnia 19 marca 2015r., sygn. akt II SA/Ke 144/15, z dnia 26 marca 2015, sygn. akt II SA/Ke 159/15, II SA/Ke 163/15, II OSK 165/15 i II SA/Ke 142/15 oraz z dnia 20 marca 2015r., sygn. akt II SA/Ke 160/15, a także w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 czerwca 2015r., sygn. akt VII SA/Wa 90/15, jak również w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 22 lipca 2014r. w sprawie o sygn. akt IV SA/Gl 1087/13.

W skardze powołano się dodatkowo na § 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2014r. w sprawie refundowania ze środków Funduszu Pracy wynagrodzeń wypłacanych młodocianym pracownikom (Dz. U. z 2014r. poz. 865). Należy zwrócić uwagę, że wprawdzie w § 4 ust. 1 tego rozporządzenia wskazano, iż w przypadku gdy pracodawcą dla młodocianych pracowników zatrudnionych w celu przygotowania zawodowego są OHP, nie stosuje się § 3, jednakże w § 4 ust. 3, który niewątpliwie także dotyczy OHP, wprost wskazuje się, że do wniosku o przyznanie refundacji dołącza się dokumenty, o których mowa w § 3 ust. 3 tego rozporządzenia, a więc zaświadczenie lub oświadczenie o pomocy de minimis, w zakresie, o którym mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2007r. nr 59, poz. 404 z późn. zm.) oraz informacji określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 37 ust. 2a tej ustawy. Zgodnie zaś z art. 37 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy, podmiot ubiegający się o pomoc de minimis jest zobowiązany do przedstawienia podmiotowi udzielającemu pomocy, wraz z wnioskiem o udzielenie pomocy wszystkich zaświadczeń o pomocy de minimis, jakie otrzymał w roku, w którym ubiega się o pomoc, oraz w ciągu 2 poprzedzających go lat, albo oświadczenia o wielkości pomocy de minimis otrzymanej w tym okresie, albo oświadczenia o nieotrzymaniu takiej pomocy w tym okresie.

Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów naruszenia art. 8 kpa poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania z powodu podważenia stanowiska zajętego w sprawie pomocy publicznej przez Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów czyli wyspecjalizowany organ publiczny zajmujący się pomocą publiczną, należy podzielić pogląd organu II instancji, że powoływane przez stronę skarżącą notatka służbowa z dnia 16 lipca 2014r., sporządzona w Urzędzie Ochrony Konkurencji i Konsumentów oraz dołączona do odwołania informacja ze strony internetowej UOKiK w której stwierdza się, że do wsparcia udzielonego OHP w związku z działalnością w zakresie kształcenia pracowników młodocianych nie mają zastosowania przepisy o pomocy de minimis, nie są źródłami prawa powszechnie obowiązującego w rozumieniu Konstytucji RP, a tym samym nie mogły stanowić wiążącej podstawy prawnej do wydania rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. Za takie źródła prawa nie mogą być uznane przedkładane przez stronę skarżącą pisma Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, jak również przedłożone wraz ze skargą pismo Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 28 września 2015r. znak: [...]. Powyższe stanowisko potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w przytoczonych powyżej wyrokach z dnia 22 grudnia 2015r. Orzekając w podobnych sprawach NSA wskazał, że: "(...) Interpretacja Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów nie jest wiążąca ani dla sądów administracyjnych, ani dla organów administracji orzekających w niniejszej sprawie, ponieważ UOKiK nie jest organem właściwym do jej rozpoznania i rozstrzygnięcia, co oznacza, że stanowisko UOKiK należy traktować jako wypowiedź osoby trzeciej (dokument prywatny). Moc dowodowa takiego dokumentu nakazuje jedynie organowi właściwemu w sprawie przyjąć, że podmiot, który wypowiedział ten pogląd, tak twierdzi. Dodać należy, że zarówno notatka służbowa z 16 lipca 2014 r. sporządzona na okoliczność spotkania w siedzibie Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, jak i stanowisko przedstawione w witrynie internetowej tego Urzędu są dokumentami, które zostały wydane poza postępowaniem administracyjnym, a więc nie mają do nich zastosowania art. 7, 8, 9 k.p.a. (...)".

Mając powyższe na uwadze należy uznać, że podniesione w skardze zarzuty nie są uzasadnione. W toku przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy ani naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tego powodu Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił, działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi.