Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1239/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-09-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6137 Ochrona środowiska morskiego
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 106 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 23 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 934
law: Ustawa z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kaja Angerman (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Alina Balicka Sędzia WSA Tomasz Wykowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 9 września 2016 r. sprawy ze skargi H. Sp. z o.o. z siedzibą w S. na postanowienie Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie negatywnego zaopiniowania realizacji przedsięwzięcia oddala skargę


UZASADNIENIE

[...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej zwana skarżącą lub inwestorem) złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca 2016 r. Nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie z dnia [...] stycznia 2016 r. Nr [...] w sprawie negatywnego zaopiniowania wniosku o wydanie pozwolenia dla zadania inwestycyjnego pn.: "[...] wraz z infrastrukturą towarzyszącą".

Postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym:

W dniu 1 września 2015 r. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] złożyła wniosek do Ministra Infrastruktury i Rozwoju o przyznanie prawa korzystania z polskiego obszaru morskiego poprzez pozwolenie na wznoszenie i wykorzystanie [...] wraz z infrastrukturą towarzyszącą w polskiej strefie ekonomicznej.

W dniu 15 października 2015 r. Minister Infrastruktury i Rozwoju wystąpił w trybie art. 23 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej do Ministra Obrony Narodowej o wydanie opinii w sprawie wydania pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich, dla zadania inwestycyjnego pn.: "[...] wraz z infrastrukturą towarzyszącą w polskiej wyłącznej strefie ekonomicznej".

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016 r Minister Obrony Narodowej negatywnie zaopiniował wniosek inwestora [...] Sp. z o.o. W uzasadnieniu postanowienia wskazał, iż elementem systemu zabezpieczenia zadań, jakie realizują [...] w zakresie obrony i ochrony morskiej granicy Rzeczypospolitej Polskiej oraz przedsięwzięć na rzecz bezpieczeństwa żeglugi w strefie odpowiedzialności Marynarki Wojennej, jest system obserwacji technicznej. Jak wynika ze złożonego wniosku przedmiotowa inwestycja umiejscowiona będzie w lokalizacji powodującej zakłócenia systemów radiolokacyjnych. Ponadto lokalizacja ww. turbin spowoduje obniżenie poziomu bezpieczeństwa zadań szkoleniowych wykonywanych przez [...] w tym rejonie, gdyż ww. obiekty znajdować się będą w zasięgu strefy niebezpiecznej [...] co oddziaływać będzie negatywnie na realizację zadań [...]. Lokalizacja [...] w znaczącym stopniu ograniczy skuteczne funkcjonowanie [...] w eliminacji zagrożeń z kierunku północnego. Jednocześnie ww. obiekty spowodują obniżenie możliwości wykonywania zadań operacyjnych realizowanych przez [...] we wskazanym rejonie.

W dniu 1 lutego 2016 r skarżący złożył do Ministra Obrony wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Minister Obrony Narodowej po ponownym rozpatrzeniu sprawy utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wskazał, iż Inwestor nie ma racji sugerując, że [...] jest praktycznie obojętna obiektowo dla żeglugi przybrzeżnej oraz radiolokacyjnego systemu obserwacji i morskiej łączności radiowej, a jej kolizyjność sprowadza się wyłącznie do pola elektrowni będącego zwykłą przeszkodą nawigacyjną.

Organ wskazał, iż z punktu widzenia oddziaływania planowanej inwestycji na systemy, urządzenia i jednostki [...], generowane przez farmę pole elektromagnetyczne będzie powodować (1) brak sygnałów brzegowych i statkowych systemów łączności oraz systemów radarowych spowodowany występowaniem zjawiska tzw. cienia radiowego, (2) utrudnienia w poprawnym lokalizowaniu statków przez brzegowe stacje radarowe spowodowane występowaniem zjawiska ech radarowych, (3) utrudnienia w poprawnym działaniu statkowych systemów radarowych, (4) utrudnienia komunikacji spowodowane interferencjami w systemach łączności, przy oświetleniu [...] sygnałem radiowym istniejących systemów radiokomunikacyjnych. Wskazane wyżej przeszkody nie są możliwe do zniwelowania, co przy zadaniach [...] ma kluczowe znaczenie. Ponadto organ stwierdził, iż rozwój modernizacyjny wojsk rakietowych i artylerii przewiduje powstanie nowych stacji radiolokacyjnych, dla których [...] stanowi przeszkodę w prawidłowym działaniu systemów rozpoznania artyleryjskiego. W efekcie proponowane działania Inwestora w zakresie minimalizacji negatywnego oddziaływania farmy nie są wystarczającym środkiem dla realizacji skutecznych działań artylerii okrętowej w rozpoznawaniu celów oraz kierowaniu ogniem.

Minister Obrony Narodowej nie zgodził się z inwestorem, że możliwe jest podjęcie przedsięwzięć dotyczących eliminacji zagrożeń bezpieczeństwa realizacji zadań lotniczych wykonywanych przez [...], wynikających z lokalizacji turbin wiatrowych w zasięgu strefy niebezpiecznej [...] (o granicach pionowych: [...]). Z analizy lokalizacji inwestycji wynika bezspornie, że [...] pozostaje w zasięgu strefy [...], która jest aktywną strefą niebezpieczną, wykorzystywaną przez lotnictwo [...]. Rozmieszczenie w tej strefie inwestycji Skarżącego (o wysokości 217 metrów n.p.m.) ograniczy możliwość wykorzystania strefy od poziomu morza, a tym samym ograniczy możliwości wykonywania zadań lotniczych w tej strefie w lotach na niskich wysokościach nad morzem oraz podczas strzelań na [...]. Planowana inwestycja co prawda znajduje się poza trasami [...], jednakże w okolicznościach przedmiotowego postępowania nie ma to znaczenia, gdyż kluczowym jest, jak wskazano powyżej, pozostawanie jej w rejonie realizacji zadań szkolenia lotniczego i bezpieczeństwa ich wykonywania. Z tego względu kolizja inwestycji i realizowanych zadań [...] oraz bezpieczeństwa ich wykonywania ma charakter nieprzezwyciężalny.

Ponadto Organ stwierdził, iż Inwestor nie ma racji twierdząc, że odległość pomiędzy poszczególnymi turbinami pozostaje bez znaczenia dla funkcjonowania [...]. Ze względu na duże możliwości manewrowe oraz dużą skuteczność ognia, wskazana jednostka wojskowa odgrywa znacząca rolę w zapewnieniu swobody działania [...] w akwenie [...], szczególnie na kierunku północnym. Szeroka operacyjność wskazanej jednostki oraz pełnienie zadań wsparcia działań bojowych [...] skutkują tym, że [...] opiera się o modernizowane systemy monitorowania sytuacji nawodnej, które wymagają wykorzystania systemu rozpoznania dalekiego zasięgu oraz systemu rozpoznania termicznego. Dla tego zadania kolizyjna jest lokalizacja inwestycji Skarżącego, która finalnie ograniczy funkcjonowanie [...] w eliminacji zagrożeń przed uderzeniami nawodnych sił okrętowych przeciwnika.

W ocenie organu lokalizacje, na które powołuje się Inwestor, opublikowane w BIP Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej pod numerami [...] i [...] zostały zaopiniowane z zastrzeżeniami. Organ podkreślił, że każdą sprawę dotyczącą planowanych lokalizacji [...] należy analizować indywidualnie, przy uwzględnieniu aktualnych okoliczności, w tym dotyczących występowania zagrożeń dla obronności i bezpieczeństwa państwa. Zdarzenia przeszłe, a w szczególności dotyczące innych spraw, stanów faktycznych, uwarunkowań i okoliczności, nie mogą stanowić wyłącznej podstawy do wydania rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. Mogą mieć natomiast pewien wpływ na orzeczenie, przy czym argumentacja powoływana w tej części przez Inwestora nie uwzględnia tej okoliczności, że część pozwoleń wskazywanych na k. 4 - 5 Wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy utraciła swą ważność, co skutkuje brakiem możliwości realizowania na ich podstawie [...], a nadto nie uwzględnia tej okoliczności, że daty pozytywnych postanowień Ministra Obrony Narodowej pochodzą prawie sprzed 4 lat. Taki okres dla [...] to czas znaczących zmian i reorientacji dotychczasowych priorytetów do zmieniającej się rzeczywistości. Pomiędzy rokiem 2012, a datą wydawania zaskarżonego postanowienia przyjęto w szczególności nową Strategię Bezpieczeństwa Narodowego Rzeczypospolitej Polskiej, zatwierdzoną w dniu 5 listopada 2014 r., który to dokument zastąpił Strategię Bezpieczeństwa Narodowego Rzeczypospolitej Polskiej wydaną w 2007 r. Dodatkowo [...] w 2014 r. przeszły reorganizację w zakresie systemu kierowania i dowodzenia w wyniku której zlikwidowano poszczególne dowództwa rodzajów sił zbrojnych i na ich miejsce powołano nowe [...]. Te okoliczności spowodowały, że dla oceny zadania inwestycyjnego "[...] wraz z infrastrukturą towarzyszącą" nie jest możliwe posługiwanie się przykładami z lat ubiegłych, czego oczekiwała strona wnioskująca.

Organ odnosząc się do argumentacji Inwestora, wskazał, że istnieje dokument o klauzuli niejawnej potwierdzający istnienie przesłanek uniemożliwiających pozytywne zaopiniowanie jego wniosku.

Ponadto wskazał, że [...] mają ustawowo określone zadania w postaci stania "na straży suwerenności i niepodległości Narodu Polskiego oraz jego bezpieczeństwa i pokoju", w myśl art. 3 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2015 r., poz. 827 z późn. zm.). Wskazane zadania realizowane są w szczególności poprzez odbywanie ćwiczeń i szkoleń wojskowych (zarówno przez [...], jak i przez armie innych państw), których specyfika wymaga dokonania odpowiednich zabezpieczeń terenu, ludzi i sprzętu celem ochrony zdrowia i życia, a także zachowania bezpieczeństwa informacji niejawnych. Nie ulega przy tym wątpliwości, że zależnie od konkretnych zadań, jakie stoją przed [...], poziomy wskazanych zabezpieczeń są różne, przy czym analizowane zadanie inwestycyjne dotyczące [...] stoją w kolizji ze wskazanym obowiązkiem i z tego względu uznać należy, że pozytywne rozstrzygnięcie w sprawie spowodowałoby wystąpienie zagrożenia dla obronności i bezpieczeństwa państwa.

Skargę na postanowienie wniosła [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...]. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy poprzez:

- naruszenie art. 23 ust. 3 oraz 4 ustawy o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej - poprzez zastosowanie pomimo braku przesłanek w postaci zagrożenia dla obronności i bezpieczeństwa oraz niepowołanie żadnych przepisów odrębnych wskazujących na istnienie zagrożeń wymienionych w ust. 3 art. 23 ustawy o obszarach morskich;

- naruszenie art. 7, 8 i 9 k.p.a. w powiązaniu z art. 107 § 1 oraz § 3 k.p.a. poprzez- wydanie opinii bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, przedstawienia materiału dowodowego;

- art. 106 § 4 k.p.a. - poprzez nie skorzystanie z możliwości przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, które pozwoliłoby ustalić stan faktyczny.

Skarżąca wniosła o:

- uchylenie zaskarżonych postanowień w całości;

- zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych;

- przeprowadzenie dowodów z dokumentów wskazanych w treści uzasadnienia na okoliczność nieistnienia zagrożeń dla bezpieczeństwa i obronności państwa oraz innych mogących stanowić podstawę wydania negatywnej opinii przez Ministra Obrony Narodowej.

W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie Ministra Obrony Narodowej, jak też postanowienie Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] stycznia 2016r. nie naruszają przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania w sposób, który miałby wpływ na wynik sprawy.

Postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie prowadzone było przez Ministra Obrony Narodowej w trybie art. 106 § 1 kpa, a więc w ramach tzw. postępowania wpadkowego. Celem tego rodzaju postępowania jest uzyskanie przez organ administracji prowadzący postępowanie główne stanowiska wyspecjalizowanego organu administracji zajmującego się tą dziedziną życia społecznego, która nie wchodzi w zakres działalności organu administracji prowadzącego postępowanie główne. Organ administracji, prowadzący postępowanie wpadkowe, wyraża swoje stanowisko co do przedmiotu postępowania głównego, na podstawie oceny dokonywanej przez pryzmat własnej wiedzy i doświadczenia w zakresie dziedziny życia społecznego, która należy do zakresu działalności tego organu. Postępowanie przed organem współdziałającym ma w istocie charakter pomocniczy, doradczy, źródłowy dla dostarczenia organowi wydającemu pozwolenie wiedzy o ewentualnych przeszkodach w realizacji przedsięwzięcia, utrudnieniach jakie może powodować czy wręcz zagrożeniach dla konkretnych wartości. Tym samym opinie te nie mają charakteru wiążącego dla tego organu.

W niniejszej sprawie organem administracji prowadzącym postępowanie główne, to jest postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na wzniesienie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich dla zadania inwestycyjnego "[...]" wraz z infrastrukturą techniczną jest Minister Infrastruktury i Rozwoju. Organem prowadzącym postępowanie wpadkowe jest Minister Obrony Narodowej. Rolą Ministra było więc dokonanie oceny planowanej inwestycji pod kątem jej wpływu na dziedzinę obronności kraju, która należy do właściwości tego ministra.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia go poprzedzającego Minister Obrony Narodowej wskazał, że za koniecznością wydania negatywnej opinii co do planowanej inwestycji przemawiają następujące argumenty:

1) przedmiotowa inwestycja umiejscowiona będzie w lokalizacji powodującej zakłócenia systemów radiolokacyjnych,

2) lokalizacja turbin spowoduje obniżenie poziomu bezpieczeństwa zadań szkoleniowych wykonywanych przez [...] w tym rejonie, gdyż planowane obiekty znajdować się będą w zasięgu strefy niebezpiecznej [...], co oddziaływać będzie negatywnie na realizację zadań [...],

3) lokalizacja [...] w znacznym stopniu ograniczy skuteczne funkcjonowanie [...] w eliminacji zagrożeń z kierunku północnego,

4) obiekty [...] spowodują obniżenie możliwości wykonywania zadań operacyjnych realizowanych przez [...] we wskazanym rejonie.

Wskazana przez Ministra Obrony Narodowej argumentacja jest racjonalna i wyważona, oparta na wiedzy i doświadczeniu organu z zakresu obronności, w tym zadań, podejmowanych działań [...], posiadanego i planowanego wyposażenia. W ocenie sądu opierając się na tych argumentach, których dopełnieniem jest dokument o klauzuli niejawnej organ mógł wydać negatywną opinię na temat planowanej inwestycji.

Stosownie do treści art. 23 ust. 1 ustawy o obszarach morskich wznoszenie lub wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich wymaga uzyskania pozwolenia ustalającego ich lokalizację oraz określającego warunki ich wykorzystania na tych obszarach. Pozwolenie wydaje w drodze decyzji minister właściwy do spraw gospodarki morskiej (ust.2) dla przedsięwzięć planowanych, realizowanych lub eksploatowanych:

a) na obszarze morskich wód wewnętrznych lub morza terytorialnego, jeżeli dla tych obszarów nie został przyjęty plan, o którym mowa w art. 37a ust. 1, i przedsięwzięcia te wymagają pozwolenia na budowę,

b) w wyłącznej strefie ekonomicznej.

Według art. 23 ust. 3 pozwolenie, o którym mowa w ust. 1, jest wydawane po zaopiniowaniu wniosku o wydanie tego pozwolenia przez ministrów właściwych do spraw: gospodarki, kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, rybołówstwa, środowiska, gospodarki wodnej, wewnętrznych oraz Ministra Obrony Narodowej. Zgodnie z treścią art. 23 ust. 3 w razie zaistnienia zagrożeń wskazanych w tym przepisie odmawia się wydania pozwolenia. Według zaś art. 23 ust. 4 organy opiniujące, o których mowa w ust. 2, wskazują na podstawie przepisów odrębnych wystąpienie zagrożeń, o których mowa w ust. 3, lub szczegółowe warunki i wymagania, o których mowa w ust. 5.

Minister Obrony Narodowej wskazał na wystąpienie zagrożeń dla obronności i bezpieczeństwa państwa, które mogłaby spowodować realizacja planowanej inwestycji w oparciu o przepisy ustawy o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (art. 2 i 3 tej ustawy).

Stosownie do treści art. 2 powyższej ustawy wskazanym jako podstawa prawna wydanego postanowienia umacnianie obronności Rzeczypospolitej Polskiej, przygotowanie ludności i mienia narodowego na wypadek wojny oraz wykonywanie innych zadań w ramach powszechnego obowiązku obrony należy do wszystkich organów władzy i administracji rządowej oraz innych organów i instytucji państwowych, organów samorządu terytorialnego, przedsiębiorców i innych jednostek organizacyjnych, organizacji społecznych, a także do każdego obywatela w zakresie określonym w ustawach.

Z kolei według przywołanego przez organ w treści uzasadnienia art. 3 ust. 1 tej ustawy ustawowym zadaniem [...] jest stanie na straży suwerenności i niepodległości Narodu Polskiego oraz jego bezpieczeństwa i pokoju.

Organ wyjaśnił, że zadania te realizowane są w szczególności poprzez odbywanie ćwiczeń i szkoleń wojskowych, których specyfika wymaga dokonania odpowiednich zabezpieczeń terenu, ludzi i sprzętu w celu ochrony zdrowia i życia, a także zachowania bezpieczeństwa informacji niejawnych. W zależności od skonkretyzowanych zadań jakie wykonują [...] poziomy tych zabezpieczeń są różne, a planowana inwestycja koliduje możliwością realizacji powyższych obowiązków.

Wbrew twierdzeniom skargi organ wykazał także w sposób konkretny i logiczny wystąpienie zagrożenia dla obronności i bezpieczeństwa państwa w związku z realizacją planowanej inwestycji poprzez odniesienie do ograniczeń, przeszkód, zakłóceń jakie spowoduje dla zadań obronnych [...]. Dlatego też zarzut naruszenia art. 23 ust. 3 i 4 wskazanej wyżej ustawy nie jest zasadny.

Jak słusznie wskazuje skarżący zapewnienie bezpieczeństwa energetycznego jest jednym z elementów bezpieczeństwa narodowego. Nie ma jednak racji co do tego, że organ analizując ewentualny negatywny wpływ inwestycji na inny kluczowy element bezpieczeństwa narodowego, a więc obronność pominął szerszy aspekt tego pojęcia. Obie wartości dla osiągnięcia stanu bezpieczeństwa państwa i jego dalszego rozwoju muszą być realizowane równolegle. Przy czym rozwój energetyki i docelowa poprawa sytuacji kraju w tej dziedzinie życia nie może odbywać się kosztem niezwykle istotnej dziedziny obronności państwa, także podlegającej ciągłemu rozwojowi za którą odpowiada [...]. Dlatego też minister miał prawo i obowiązek ważyć te dwie wartości i uznać, że ewentualne polepszenie sytuacji energetycznej na skutek realizacji tej inwestycji nie jest dobrem ważniejszym, aniżeli skuteczna obrona kraju.

W ocenie sądu niezasadny jest zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. art. 7, 8, 9 i 106 § 4 kpa przez organ II instancji. W postępowaniu uzgodnieniowym organ wydaje opinię w oparciu o materiał dowodowy w postaci wniosku i załączonych do niego dokumentów oraz własną wiedzę i doświadczenie. Według art. 106 § 4 kpa w sytuacjach, gdy zachodzi taka potrzeba może przeprowadzić postępowanie wyjaśniające. W tej sprawie organ zasadnie uznał, że stan faktyczny sprawy został w pełni wyjaśniony i nie zaistniała potrzeba dodatkowych ustaleń. W ocenie sądu wbrew oczekiwaniom skarżącej strony organ nie miał obowiązku przeprowadzania dowodów wymagających wiedzy specjalistycznej w postaci ekspertyz na poparcie wynikających ze swojej wiedzy zawodowej twierdzeń, ani poszukiwania za stronę innych opcji realizacji przedsięwzięcia. Obowiązkiem organu była obiektywna ocena możliwości lokalizacji przedsięwzięcia w wariancie przedstawionym przez stronę i rzetelne odniesienie się do twierdzeń strony także dotyczących możliwości kompensacji negatywnych oddziaływań. Zdaniem sądu organ z tego obowiązku wywiązał się w sposób należyty.

Organ wyjaśnił, że konkretne i wymienione przeszkody powodujące zakłócenia systemów radiolokacyjnych mimo proponowanych przez wnioskodawcę działań kompensujących nie są możliwe do usunięcia, co ze względu na zadania Marynarki Wojennej ma kluczowe znaczenie. Organ powołał się na rozwój modernizacyjny wojsk rakietowych i artylerii w wyniku, którego powstaną nowe stacje radiolokacyjne, dla których planowane przedsięwzięcie stanowi przeszkodę do prawidłowego działania systemów rozpoznania artyleryjskiego. Tak więc twierdzenie, że organ odnosił się teoretycznie do możliwych oddziaływań negatywnych każdej farmy wiatrowej, a nie tej konkretnej z konkretnymi propozycjami, które miałyby zmniejszyć ryzyko negatywnego oddziaływania na systemy radiolokacji jest niezasadne.

Skarżący zdaniem sądu także niezasadnie próbuje podważyć twierdzenie organu o lokalizacji projektowanej farmy wiatrowej w obszarze strefy niebezpiecznej [...] i tym samym negatywnego wpływu na realizację zadań szkolenia lotniczego na tej podstawie, że farma ma być zlokalizowana poza obszarem poligonu wojskowego, a także poza trasami [...], co obrazują dołączone do skargi mapy "Lotnictwo" i "[...]" pochodzące ze studium uwarunkowań zagospodarowania przestrzennego polskich obszarów morskich.

Organ wyjaśnił, że analiza lokalizacji inwestycji wskazuje na to, że projektowana farma będzie znajdowała się w zasięgu strefy [...], która jest aktywną strefą niebezpieczną wykorzystywaną przez lotnictwo [...]. Zrealizowanie inwestycji w tej strefie ograniczy możliwość jej wykorzystania od poziomu morza, a tym samym ograniczy możliwość wykonywania zadań lotniczych na niskich wysokościach. Jednocześnie wskazał, że pozostawanie farmy poza trasami [...] nie ma znaczenia dla przeszkody jaką stwarza dla realizacji zadań szkolenia lotniczego i bezpieczeństwa ich wykonywania. Należy wskazać, że choć argumenty organu są obiektywnie uzasadnione, to jednak uzasadnienie tej kwestii jest niezwykle lakoniczne i nieczytelne. To uchybienie zasadzie wynikającej z art. 107 § 1 pkt 3 kpa nie ma jednak wpływu na wynik rozstrzygnięcia. Podkreślenia wymaga, że skarżąca spółka niezasadnie utożsamia obszar strefy niebezpiecznej z obszarem poligonu wojskowego. Z definicji strefy niebezpiecznej zawartej w § 2 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 11 czerwca 2010 r. w sprawie zakazów lub ograniczeń lotów na czas dłuższy niż 3 miesiące wynika, iż jest to obszar obejmujący przestrzeń powietrzną, w której mogą mieć miejsce działania niebezpieczne dla lotu statku powietrznego, w szczególności przestrzeń nad poligonami artyleryjskimi, morskimi i lotniczymi. Tym samym granice strefy niebezpiecznej nie muszą pokrywać się z obszarem poligonu. Skoro strefa gwarantująca bezpieczeństwo lotów przed działaniami odbywającymi się na poligonach wykorzystywana jest do zadań szkoleniowych, to nie muszą one wiązać się z wyznaczonymi trasami [...]. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie potwierdza zaś, że znaczna część obszaru projektowanej farmy wiatrowej (70%) znajduje się w zasięgu tej strefy. Organ wyjaśnił także, że negatywne oddziaływanie projektowanego przedsięwzięcia na zadania realizowane przez [...] nie wiąże się tylko jak chce to rozumieć skarżąca strona z utrudnieniami manewrowymi. Wskazał, że funkcjonowanie tej jednostki o szczególnym znaczeniu dla działań bojowych [...] opiera się o modernizowane systemy monitorowania sytuacji nawodnej, które wymagają wykorzystania systemu rozpoznania dalekiego zasięgu oraz systemu rozpoznania termicznego. I to z punktu widzenia tego zadania głównie lokalizacja inwestycji ograniczy funkcjonowanie tej jednostki w eliminacji zagrożeń przed uderzeniami nawodnych sił okrętowych przeciwnika.

Organ wyjaśnił także odnosząc się do zarzutu wydawanych wcześniej przez organ pozytywnych opinii co do lokalizacji farm wiatrowym w tym obszarze, że opinie te pochodziły sprzed 4 lat, a zatem były wydawane w innych okolicznościach i uwarunkowaniach, a dla [...] taki upływ czasu powoduje konieczność dostosowania się do zmienionej rzeczywistości.

Podnoszony przez skarżącą zarzut naruszenia przez organ I instancji art. 9 kpa z uwagi na brak poinformowania strony o uwzględnieniu w materiale dowodowym dokumentu z klauzulą niejawną nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, bowiem organ II instancji wskazał w uzasadnieniu postanowienia, że oparł się także na tym dokumencie.

Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie przepisów art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.