Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 740/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-08-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 5 sierpnia 2010 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Paweł Miładowski po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2010 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 28 kwietnia 2010 roku, sygn. akt IV SA/Wr 54/10 o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi H. Z. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2010 r., sygn. akt IV SA/Wr 54/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na skutek wniosku H. Z. wstrzymał wykonanie zaskarżonej przez niego decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] grudnia 2009 r. w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego w lokalu przy ul. [...] we Wrocławiu.

Sąd I instancji wskazał, że wraz ze skargą na opisaną wyżej decyzję strona złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek skarżący podniósł, że nie posiada miejsca stałego zameldowania. Wskazał, że zaskarżona decyzja naraża go na znaczną szkodę i może przynieść nieodwracalne skutki, ponieważ jest on osobą starszą, schorowaną a brak meldunku powoduje, że nie może w żaden sposób załatwić spraw życia codziennego, takich jak wizyta u lekarza, formalności w banku oraz urzędach i innych instytucjach. Dodał, że ma niskie świadczenia ZUS i jest osobą chorą, w związku z czym nie stać go na wynajęcie nawet pokoju we Wrocławiu. W uzupełnieniu przytoczonej argumentacji skarżący w piśmie z dnia 19 kwietnia 2010 r. wskazał, że brak stałego miejsca zameldowania utrudnia mu załatwienie takich spraw jak wezwanie pogotowia, rejestrację u lekarzy, otrzymanie skierowania do lekarzy specjalistów, uzyskanie recept oraz formalności w opiece społecznej. Jak podał, od dwudziestu lat choruje na cukrzycę, nadciśnienie tętnicze i jest po dwóch udarach mózgu.

W ocenie Sądu I instancji skarżący uprawdopodobnił możliwość zaistnienia w niniejszej sprawie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W szczególności na uwzględnienie złożonego wniosku zaważyły ewentualne skutki wynikające z braku meldunku skarżącego związane z codzienną egzystencją, zwłaszcza utrudnionym dostępem do opieki medycznej w sytuacji, gdy skarżący jest osobą przewlekle chorą i wymaga stałej opieki lekarskiej.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła K. Z. – uczestnik postępowania wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i wykonanie decyzji Wojewody Dolnośląskiego. Wskazała, że Sąd I instancji dał wiarę twierdzeniom przedstawionym przez skarżącego, podczas gdy skarżący faktycznie nie mieszka w lokalu przy ul. [...] we Wrocławiu już od lat 90-tych. Zameldowany jest na pobyt czasowy w C., gmina R., gdzie pobiera zasiłek z pomocy społecznej. W lokalu, z którego został wymeldowany pojawia się sporadycznie, ostatnia jego wizyta miała miejsce na początku marca 2010 r. Nie dokonuje opłat związanych z utrzymaniem tego mieszkania, wszelkie koszty z tego tytułu ponosi uczestniczka postępowania wnosząca zażalenie. Podała również, że wszelkie pobyty skarżącego w tym lokalu kończyły się awanturami i interwencjami Policji, złożono też kilka zawiadomień o popełnieniu przez skarżącego przestępstwa z art. 191 i 207 k.k. Ofiarami tych czynów była uczestniczka postępowania oraz niepełnosprawna córka skarżącego M. Z.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zażalenie podlega uwzględnieniu.

Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w

§ 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia.

W ocenie Sądu rozpoznającego zażalenie, Sąd I instancji nie dokonał w niniejszej sprawie prawidłowej oceny przesłanek wskazanych w cytowanym przepisie.

Należy mieć w szczególności na uwadze, że decyzja o wymeldowaniu z pobytu stałego ma charakter ewidencyjny i potwierdza jedynie zaistniały stan faktyczny. Jak zaś wynika z ustaleń poczynionych w postępowaniu przed organami administracji skarżący nie zamieszkuje pod stałym adresem zameldowania od ok. 20 lat, pojawiając się tam sporadycznie. Uszło też uwadze Sądu I instancji, że skutki decyzji o wymeldowaniu nie mają charakteru nieodwracalnego, decyzja ta nie ogranicza prawa do przebywania w lokalu, ani też nie powoduje utraty prawa do korzystania z opieki lekarskiej w dotychczasowym miejscu. Podkreślić należy, że ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. z 2008 r., Nr 164, poz. 1027 ze zm.) nie uzależnia przyznania uprawnienia do opieki medycznej od posiadania decyzji o zameldowaniu na pobyt stały. Takiego warunku nie przewidują też przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz.U. z 2009 r. Nr 175, poz. 1362 ze zm.) dla przyznania uprawnienia do otrzymania pomocy społecznej.

Stwierdzić zatem należy, że dokonana przez Sąd pierwszej instancji ocena okoliczności stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji poparta została niedostateczną analizą dokumentacji w przedmiotowej sprawie w kontekście art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.