Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SAB/Go 1/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2014-03-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par 1 i2, art. 58 par 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 marca 2014 r. sprawy ze skargi A.P. na bezczynność Rady Miejskiej w przedmiocie udzielenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 27 lutego 2014 r. do tutejszego Sądu wpłynęła skarga A.P., w której wskazał, że zwraca się "z wnioskiem o ukaranie wg KPA Przewodniczącego Rady Miejskiej". Skarżący podniósł, że nie otrzymał odpowiedzi na pismo z dnia [...] maja 2013 r. pomimo ponownego wezwania do odpowiedzi z dnia [...] listopada 2013 r. Do skargi A.P. dołączył kopie wskazywanych pism.

W dopowiedzi na skargę Rada Miejska wniosła o jej oddalenie. Organ wskazał, że w dniu [...] grudnia 2012 r. podjął uchwałę nr XXV/169/12 w sprawie ustalenia sposobu obliczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz jej wysokości. Podniósł, że na łamach lokalnego czasopisma opublikowano druk wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Druk taki opatrując swoim imieniem i nazwiskiem w dniu 23 maja 2013r. złożył skarżący. Żądał w nim ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości 10 zł od mieszkańca za odbiór odpadów niesegregowanych i 5 zł za odpady segregowane. W dniu 29 listopada 2013r. złożył pismo ponaglające.

Nadto organ podkreślił, że Rada gminy nie ma obowiązku zajmowania stanowiska w każdym przypadku złożenia wezwania do usunięcia prawa nie istnieją bowiem przepisy prawa nakazujące takie zachowanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się niedopuszczalna i jako taka podlegała odrzuceniu.

Na wstępie wskazać należy, że przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi Sąd bada jej dopuszczalność, a zatem czy należy ona do właściwości Sądu, czy została wniesiona przez uprawniony podmiot oraz czy spełnia wymogi formalne i została złożona w terminie.

Zgodnie z regulacją art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – powoływanej dalej jako P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Wskazana w art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. skarga na bezczynność organu jest jednak dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz na akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. (por. A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, art. 3. LEX). W judykaturze przyjmuje się, że bezczynność organu polega na nie wydaniu w terminie decyzji lub postanowienia, względnie aktu lub czynności wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.

W rozpoznawanej sprawie skarżący podniósł, że nie otrzymał odpowiedzi na pismo z dnia [...] maja 2013 r. pomimo ponownego wezwania do odpowiedzi z dnia [...] listopada 2013 r. Z akt niniejszej sprawy wynika, że pismo z dnia [...] maja 2013 r. (które wpłynęło do organu w dniu 23 maja 2013 r.) stanowiło wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w związku z uchwałą Rady Miejskiej w sprawie ustalenia sposobu obliczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz jej wysokości.

Wskazać należy, że o ile przepisy prawa przewidują możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego na akt prawa miejscowego, zgodnie bowiem z regulacją art. 101 § 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego, o tyle nie przewidują możliwości złożenia takiej skargi na brak odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa stanowi wyczerpanie trybu umożliwiające wniesienie skargi do sądu administracyjnego na akt prawa miejscowego. Ewentualna odpowiedź organu na takie pismo lub jej brak ma wpływ jedynie na termin złożenia takiej skargi (art. 53 § 2 P.p.s.a.). W niniejszej sprawie jednak skarga nie została złożona na uchwałę Rady Miejskiej, a na bezczynność tego organu.

Bezczynność Rady Miejskiej, polega na nie udzieleniu odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Taki rodzaj bezczynności nie jest objęta zakresem właściwości sądu administracyjnego określonej w art. 3 § 2 P.p.s.a. bowiem organ nie miał obowiązku wydania w niniejszej sprawie decyzji, postanowienia ani żadnego aktu lub czynności, o których mowa w tym przepisie. Okoliczność ta przesądza o niedopuszczalności skargi na bezczynność w tym zakresie.

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. skargę odrzucił.

Na marginesie zaznaczyć należy, że skarżący niezadowolony z działań organu ma możliwość złożenia tzw. skargi powszechnej uregulowanej w dziale VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t.Dz. U. z 2013 r., poz. 267), jednakże nie do sądu administracyjnego lecz do właściwego organu administracji. Sąd administracyjny nie jest bowiem właściwy do rozpoznawania skarg powszechnych w rozumieniu działu VIII, a więc skarg związanych z krytyką należytego wykonywania zadań przez właściwe organy albo ich pracowników, ani także do oceny prawidłowości prowadzonego postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII. Sąd kontroluje bowiem działalność administracji publicznej w zakresie określonym w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. M. Jaśkowska [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego, komentarz do art. 227, LEX oraz postanowienie NSA z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2692/11 dostępne w Centralnej bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej cbois.nsa.gov.pl).