Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 584/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-09-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA Protokolant: Natalia Charewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2005 r. sprawy ze skarg J. R. na decyzje Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2005 r. Nr [...] z dnia [...] stycznia 2005 r. Nr [...] z dnia [...] stycznia 2005 r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową w celu ochrony osobistej, broń palną sportową, broń palną myśliwską oddala skargi


UZASADNIENIE

Zaskarżonymi decyzjami z dnia [...] stycznia 2005 r., nr [...], nr [...] oraz nr [...], Komendant Główny Policji – działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 1999 r. Nr 53, poz. 549 ze zm.) – po rozpatrzeniu odwołań skarżącego J. R. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] grudnia 2004 r. wydanych w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową w celu ochrony osobistej, broń palną sportową i broń palną myśliwską - utrzymał w mocy ww. decyzje Komendanta Wojewódzkiego Policji.

Z akt sprawy wynika, iż w dniu [...] grudnia 2003 r. zostało wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej do ochrony osobistej, broni palnej sportowej oraz broni palnej myśliwskiej. Podstawą wszczęcia postępowania przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. była informacja Komendy Powiatowej Policji w M. o toczącym się o postępowaniu w związku z zarzutem nielegalnego posiadania przez stronę jednostek broni myśliwskiej i bojowej oraz istotnych części broni.

Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Komendant Wojewódzki Policji w G. wydał w dniu [...] stycznia 2004 r. trzy decyzje, na mocy których cofnął skarżącemu J. R. pozwolenie na posiadanie broni palnej bojowej, broni palnej sportowej oraz broni palnej myśliwskiej. W uzasadnieniu organ stwierdził, iż w toku prowadzonego przez Komendę Powiatową Policji w M. postępowania karnego skarżący przyznał się do popełnienia zarzucanego przestępstwa nielegalnego posiadania broni palnej, określonego w art. 263 § 2 kodeksu karnego. Komendant Wojewódzki Policji - powołując się na treść przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji - stwierdził, że skarżącego należy zaliczyć do grona osób,

o których mowa w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy. Komendant Wojewódzki Policji uznał, że zachowanie posiadacza pozwolenia na broń nie daje gwarancji przestrzegania przez niego przepisów prawnych, a tym samym niesie w sobie uzasadnioną obawę, iż posiadając nadal broń, skarżący będzie ją wykorzystywał

w sposób niezgodny z obowiązującym prawem.

W wyniku rozpatrzenia odwołań wniesionych przez skarżącego od powyższych decyzji organu I instancji Komendant Główny Policji decyzjami z dnia [...] marca 2004 r. uchylił decyzje Komendanta Wojewódzkiego Policji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, iż organ Policji I instancji musi ocenić, czy okoliczności zarzucanego stronie skarżącej czynu z art. 263 § 2 k.k. uzasadniają obawę wymienioną w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Organ odwoławczy podniósł, iż nie jest w stanie takiej oceny przeprowadzić, ponieważ poza postanowieniem o przedstawieniu stronie skarżącej zarzutu akta nadesłane przez organ I instancji nie zawierają szerszego materiału mogącego służyć takiej ocenie. Komendant Główny Policji nakazał organowi I instancji, aby w postępowaniu uzupełniającym organ ten uzupełnił materiał dowodowy, w szczególności

o informacje z postępowania karnego dotyczące wspomnianego czynu zarzucanego stronie skarżącej.

W toku ponownego postępowania organ I instancji uzupełnił materiał sprawy m.in. o wywiad środowiskowy dotyczący osoby skarżącego, a następnie

po uprzednim zawieszeniu postępowania i jego podjęciu – także o wyrok Sądu Rejonowego w M. – [...] Wydziału Karnego z dnia [...] czerwca 2004 r.,

sygn. akt [...], na podstawie którego sąd karny uznał J. R. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu z art. 263 § 2 k.k. i za to wymierzył mu karę sześciu miesięcy pozbawienia wolności, zawieszając wykonanie tej kary na okres dwóch lat próby.

Na podstawie uzupełnionego w sprawie materiału dowodowego Komendant Wojewódzki Policji w G. wydał w dniu [...] grudnia 2004 r. trzy decyzje, na mocy których ponownie cofnął skarżącemu J. M. pozwolenie na posiadanie broni palnej bojowej, broni palnej sportowej oraz broni palnej myśliwskiej. W uzasadnieniu decyzji organ powołał się na ww. wyrok Sądu Rejonowego w M. – [...] Wydział Karny z dnia [...] czerwca 2004 r., wydany w sprawie sygn. akt [...], skazujący stronę skarżącą za nielegalne posiadanie broni palnej. Oceniając całokształt okoliczności w sprawie Komendant Wojewódzki Policji - powołując się na treść przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji - stwierdził, że skarżącego należy zaliczyć do grona osób,

o których mowa w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy. Komendant Wojewódzki Policji uznał, że skazanie posiadacza pozwolenia na broń prawomocnym wyrokiem sądu potwierdza przyjętą argumentację, iż działanie skarżącego J. R. nosiło znamiona umyślności, a strona zdawała sobie doskonale sprawę z naruszenia obowiązujących przepisów prawa. Organ I instancji przyjął, iż zachowanie posiadacza pozwolenia na broń nie daje gwarancji przestrzegania przez niego przepisów prawnych, a tym samym niesie w sobie uzasadnioną obawę, iż posiadając nadal broń, skarżący J. R. będzie ją wykorzystywał w sposób niezgodny

z obowiązującym prawem.

W pismach z dnia [...] stycznia 2004 r. pełnomocnik skarżącego odwołał się od powyższych trzech decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu środków zaskarżenia pełnomocnik strony stwierdził, iż organ nie wykazał w żaden sposób, na czym miałoby polegać zagrożenia ze strony J. R., albowiem sam fakt skazania za przestępstwo z art. 263 k.k. nie przesądza jeszcze o ewentualnym zagrożeniu ze strony skarżącego. Zdaniem pełnomocnika strony skarżącej oceniając istnienie ewentualnego zagrożenia należy uwzględnić również postawę J. R.

w dotychczasowym życiu, opinię z miejsca zamieszkania, pracy, a w szczególności sposób, w jaki korzystał z posiadanej broni. W ocenie strony nie wystarczy tylko powołać się na prawomocny wyrok w oderwaniu od okoliczności popełnienia czynu karalnego, a także okoliczności dotychczasowego życia strony skarżącej. Biorąc to pod uwagę pełnomocnik stwierdził, iż w przypadku skarżącego J. R. nie istnieje obawa, albowiem sam fakt posiadania broni nie przesądza jeszcze o ewentualnym zagrożeniu jej użycia w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, tym bardziej, iż strona posiadała broń już od wielu lat i nigdy nie użyła jej w sposób zagrażający bezpieczeństwu. Jeśli chodzi o zarzut posiadania nielegalnej broni, pełnomocnik stwierdził, iż skarżący przechowywał jedynie tę broń w sposób należycie zabezpieczony, a używał tylko broni swojej, na którą posiada pozwolenie od 1958 r. Przechowywana broń była pozostałością po myśliwych, którzy pozostawili ją skarżącemu na przechowanie. Pełnomocnik podniósł,

iż skarżący od ponad 40 lat wykonuje zawód leśniczego, sumiennie wypełniając swoje obowiązki, nie będąc karany za żadne przewinienia zawodowe. Ponadto dodał, iż skarżący posiada nieposzlakowaną opinię zarówno w pracy, w miejscu zamieszkania, jak i w związku z wieloletnim członkostwem w Polskim Związku Łowieckim. W konsekwencji pełnomocnik strony uznał, iż nie ma najmniejszej wątpliwości, iż posiadaną broń skarżący będzie używał tylko i wyłącznie do celów, do jakich jest ona przeznaczona, a więc nie zachodzi żadna uzasadniona obawa,

że J. R. będzie używał broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa.

W wyniku rozpatrzenia odwołania pełnomocnika skarżącego Komendant Główny Policji wydał w dniu [...] stycznia 2005 r. decyzje: nr [...],

nr [...] oraz nr [...], na podstawie których utrzymał w mocy ww. decyzje Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie odpowiednio: cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową w celu ochrony osobistej, broń palną sportową i broń palną myśliwską. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Komendant Główny Policji podniósł, iż osoba posiadająca pozwolenie na broń winna w sposób szczególny przestrzegać przepisów prawa i mieć świadomość,

jakie konsekwencje niesie nielegalne posiadanie broni. Organ odwoławczy stwierdził, iż nie ulega wątpliwości, że skarżący J. R. zgromadził kilkanaście jednostek broni różnego rodzaju oraz istotnych jej części, nie mając pozwolenia na jej posiadanie. W ocenie Komendanta Głównego Policji wyjaśnienia skarżącego złożone w toku postępowania, dotyczące sposobów wejścia w posiadanie przedmiotowych jednostek broni, wskazują jednoznacznie na nieznajomość obowiązujących przepisów ustawy o broni i amunicji, a więc organy Policji mają tym bardziej podstawy do uznania, iż skarżącego należy zaliczyć do grona osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Organ odwoławczy uznał, iż - wbrew twierdzeniom pełnomocnika strony skarżącej – J. R. nie przechowywał broni innych myśliwych w metalowej szafie, co stwarzało dodatkowe zagrożenie, iż nielegalnie posiadana przez skarżącego broń mogła dostać się w ręce kolejnych osób uprawnionych do jej posiadania, w tym np. przestępców. Organ odwoławczy stanął w konsekwencji na stanowisku, iż popełnienie przestępstwa przeciwko porządkowi publicznemu wyczerpuje dyspozycję art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, co w związku z obligatoryjnym charakterem tego przepisu nie mogło skutkować odmiennym rozstrzygnięciem.

W dniu [...] marca 2005 r. pełnomocnik skarżącego – działając za pośrednictwem organu - wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi na ww. decyzje Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2005 r. Wnosząc o uchylenie zaskarżonych decyzji i poprzedzających je decyzji organu I instancji, pełnomocnik skarżącego zarzucił organom obu instancji naruszenie interesu prawnego J. R. – poprzez niesłuszne cofnięcie pozwoleń na broń.

W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącego stwierdził m.in., iż nawet skazanie za nielegalne posiadanie broni palnej nie uzasadnia obawy wymienionej w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Zdaniem strony aby ocenić zagrożenie niewłaściwego użycia broni przez myśliwego, należy wziąć pod uwagę przede wszystkim jego dotychczasowy, ponad 40-letni sposób użytkowania broni. W ocenie pełnomocnika skarżącego nieuprawnione jest stanowisko, według którego skazanie z art. 263 § 2 k.k. stanowi rzekome potwierdzenie zagrożenia niewłaściwego użycia broni przez stronę. Pełnomocnik stwierdził, iż Komendant Wojewódzki Policji po przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia nie dokonał wnikliwej oceny materiału oraz w żaden sposób nie odniósł się do nakazów płynących z decyzji organu II instancji. Ponadto organ ten w uzasadnieniu podał dokładnie te same argumenty, które wcześniej stały się podstawą do uchylenia decyzji. Jedynym "nowym" powodem cofnięcia pozwolenia na broń stało się – zdaniem skarżącego – prawomocne skazanie wyrokiem sądu. Pełnomocnik strony skarżącej stwierdził ponadto, iż Komendant Główny Policji przy ponownym rozpatrywaniu sprawy pominął okoliczności świadczące o braku zagrożenia niewłaściwego posłużenia się bronią przez skarżącego. Jednocześnie pełnomocnik podkreślił, iż postępowanie skarżącego tym bardziej nie zasługuje na krytykę, gdy weźmie się pod uwagę przepis art. 28 ustawy o broni i amunicji, który stanowi, iż broni odpowiadającej celom łowieckim i broni odpowiadającej celom sportowym oraz amunicji do takiej broni można użyczać osobom posiadającym pozwolenie na broń wydane w celach łowieckich lub sportowych. W tej sytuacji J. R. mając do czynienia

z obcokrajowcami, którzy używali swojej broni zgodnie z przepisami art. 34-44

cyt. ustawy, miał pełne przekonanie o legalności swojego zachowania.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji, wnosząc o oddalenie skargi - podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 29 września 2005 r. Sąd – działając na podstawie przepisu art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej także p.p.s.a.) – połączył sprawy o sygnaturach akt VI SA/Wa 584/05, VI SA/Wa 585/05 oraz VI SA/Wa 586/05 do wspólnego rozpoznania

i rozstrzygnięcia pod sygnaturą VI SA/Wa 584/05.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności

z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W ocenie Sądu analizowane pod tym kątem skargi J. R. nie zasługują na uwzględnienie i podlegają oddaleniu, albowiem zaskarżone decyzje Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2005 r. nie naruszają prawa.

Przedmiotowe decyzje organu II instancji, jak również poprzedzające

je decyzje Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] grudnia 2004 r., nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77

§ 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., oraz art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu, jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Materialnoprawną podstawą zaskarżonych decyzji były przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 w/w ustawy z dnia 21 maja 1999 r.

Zgodnie z przepisem art. 18 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy.

Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

W ocenie Sądu Komendant Główny Policji wydając zaskarżoną decyzję prawidłowo zastosował powołane przepisy ustawy o broni i amunicji, albowiem należy w pełni zgodzić się z tym, iż skoro w/w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy określa pewnego rodzaju przestępstwa jedynie przykładowo, o czym świadczy zwrot

"w szczególności", to nie jest wykluczona prawna możliwość negatywnej oceny osoby podejrzanej, oskarżonej lub skazanej prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwa innego rodzaju, niż określone w wymienionym przepisie ustawy. Sąd podziela stanowisko organu, iż przepis ten nie zawiera zamkniętego katalogu czynów przestępnych mogących uzasadniać obawę w nim wymienioną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pragnie stanowczo podkreślić, iż prawo posiadania broni nie należy w Polsce do praw obywatelskich gwarantowanych w Konstytucji RP. Prawa tego nie gwarantują również przepisy prawa międzynarodowego, w tym również prawa europejskiego.

Organy uprawnione do wydawania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ten wzgląd zaś dyktuje konieczność ścisłej reglamentacji pozwoleń na broń (zwłaszcza palną, której użycie w każdym przypadku zagraża zdrowiu lub życiu innych osób), tj. wydawanie ich tylko w sytuacjach uznanych za szczególne, oraz cofanie pozwoleń w sytuacjach,

w których powyższy interes jest zagrożony.

Zasadne w ocenie Sądu są poglądy, według których w warunkach ustawowej reglamentacji wydawania pozwolenia na broń palną podyktowanej względami bezpieczeństwa i porządku publicznego organy Policji nie mogą dowolnie interpretować przepisów aktów normatywnych regulujących omawianą materię.

Mając to na uwadze skład orzekający doszedł jednakże do przekonania,

iż w rozpatrywanej sprawie brak jest uzasadnionych podstaw, aby skutecznie zarzucić organom obu instancji, że zastosowały ową dowolność.

Sąd w pełni podziela stanowisko Komendanta Głównego Policji, że osoby posiadające pozwolenie na broń powinny w sposób szczególny unikać wchodzenia w kolizję z prawem.

Według Sądu z zebranego w toku postępowania materiału dowodowego wynika jednoznacznie, iż skarżący J. R. skazany został wyrokiem Sądu Rejonowego w M. – [...] Wydział Karny z dnia [...] czerwca 2004 r.,

sygn. akt [...], za nielegalne posiadanie różnego rodzaju broni palnej oraz amunicji.

Wprawdzie zarzut stawiany skarżącemu, za który skazano go prawomocnym wyrokiem karnym, nie należy do katalogu przestępstw przykładowo wymienionych w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy, niemniej charakter przestępstwa z całą pewnością nie uprawnia do postawienia tezy, iż nie ma ono jakiegokolwiek wpływu na ocenę przesłanki wskazanej w tym przepisie ustawy.

Dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji wskazuje wprawdzie, tak jak to przyjęły organy obu instancji, iż jest to przepis mający charakter obligatoryjny (sformułowanie: "cofa pozwolenie") stanowiący podstawę do wydania tzw. decyzji związanej (pozbawionej uznaniowości), niemniej - zdaniem Sądu – mając na uwadze przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy należy przyjąć, iż zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji oraz poprzedzająca ją decyzja organu

I instancji, ma w pewnym zakresie charakter zbliżony do tzw. decyzji uznaniowej, albowiem w powołanym przepisie ustawodawca posługuje się zwrotami nieostrymi (niedookreślonymi) przy opisie stanu faktycznego uzasadniającego działanie organu (vide: zwrot "interes bezpieczeństwa lub porządku publicznego").

Wojewódzki Sąd Administracyjny pragnie jednak zauważyć, iż takie sformułowanie przez ustawodawcę treści przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 przedmiotowego aktu normatywnego nie oznacza dowolności organów Policji. Przede wszystkim organ nie może naruszać praw podmiotowych stron postępowania wynikających z innych przepisów prawa. Ponadto należy pamiętać,

iż każda ustawa, w tym również ustawa o broni i amunicji, i jej przepisy są wydane dla osiągnięcia pewnych celów, a więc organ może stosować przepisy tylko

i wyłącznie dla osiągnięcia tych celów.

Użycie przez prawodawcę tzw. wyrażeń nieostrych zobowiązuje Wojewódzki Sąd Administracyjny, jako organ sądowy sprawujący kontrolę legalności decyzji wydanych na podstawie przepisów używających takich określeń, do rozważenia,

czy dokonana przez organ administracji ocena okoliczności sprawy nie nosi cech dowolności lub nie przekroczyła dopuszczalnej granicy swobody interpretacji tych określeń na tle konkretnego stanu faktycznego. Ponadto należy podkreślić,

iż kontrola sądu administracyjnego ograniczona jest do kontroli legalności – zgodności decyzji z prawem, nie obejmuje zaś kwestii jej zasadności i celowości. Sąd zobowiązany jest więc do zbadania decyzji pod względem formalnoprawnym,

jak również do zbadania, czy sprawę rozpatrzono w świetle całokształtu przepisów dotyczących danej sprawy, opierając się przy tym na aktach sprawy i uzasadnieniu decyzji.

Mając to na uwadze należy uznać, iż Komendant Główny Policji wydając

w dniu [...] stycznia 2005 r. zaskarżone decyzje nie naruszył wspomnianych zasad,

a wydane przez niego decyzje znajdują oparcie zarówno w przepisach ustawy

o broni i amunicji, jaki i pozostają w zgodzie z podstawowymi celami ustawy nałożonymi przez ustawodawcę, a więc celem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zdaniem Sądu działanie organów Policji, wbrew zarzutom skargi, było nie tylko legalne, ale również rzetelne, tj. wolne od arbitralności, dające się racjonalnie wyjaśnić okolicznościami faktycznymi konkretnej sprawy.

Pełnomocnik skarżącego powoływał się w toku postępowania na dotychczasowy tryb życia skarżącego oraz jego dobrą opinię, jako na przesłankę uzasadniającą konieczność posiadania przez niego pozwolenia na broń.

Niewątpliwie organy administracji dokonując oceny przepisów i oceny stanu faktycznego muszą realizować swoje zadania w sposób odpowiadający uzasadnionemu interesowi obywatela, chyba że wchodzi on w konflikt z interesem ogólnym. Z takim właśnie przypadkiem organy obu instancji miały do czynienia

w niniejszej sprawie i dokonując oceny materiału dowodowego, podjęły decyzje kierując się celami wskazanymi w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni

i amunicji, przedkładając interes społeczny nad interesem strony skarżącej.

W opinii Sądu, poczynione przez organ zarówno I, jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez ten organ ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń.

Należy zgodzić się z oceną wyrażona przez organy obu instancji i uznać,

iż fakt nielegalnego posiadania dużej ilości broni palnej i amunicji przez osobę

z wieloletnim doświadczeniem w zakresie posiadania pozwolenia na różne rodzaje broni palnej, świadczy o braku poszanowania dla obowiązującego porządku prawnego.

Zdaniem Sądu z całą pewnością od posiadaczy broni palnej wymagać należy nieskazitelnej postawy. W ocenie Sądu bezspornym jest, iż skarżący J. R. naruszając obowiązujący ład prawny takiej postawy nie okazał, a więc nie daje on gwarancji przestrzegania przepisów ustawy o broni i amunicji w zakresie nie tylko bezpiecznego posiadania broni palnej, ale również jej używania.

Zdaniem Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Ponadto Komendant Główny Policji, a wcześniej Komendant Wojewódzki Policji w G., nie dopuścił się – w ocenie Sądu – obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), albowiem oparł się na materiale otrzymanym z Komendy Powiatowej Policji w M. oraz z tamtejszego Sadu Rejonowego, a także na wyjaśnieniach złożonych w toku postępowania przez samego skarżącego, dokonując jego wszechstronnej oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, oraz dokonując oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Zdaniem Sądu Komendant Główny Policji wydając zaskarżone decyzje utrzymujące w mocy rozstrzygnięcia cofające skarżącemu pozwolenie na broń palną bojową, myśliwską i sportową - prawidłowo zastosował przepis art. 18 ust. 1 pkt 2

w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, i z tej przyczyny należy przyjąć, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.