Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1351/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-11-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 51 ust. 7
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Włodzimierz Ryms Sędziowie Sędzia NSA Jacek Chlebny (spr.) Sędzia del. WSA Mirosław Wincenciak Protokolant starszy asystent Kamil Buliński po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Stowarzyszenia O. z siedzibą w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 8 lutego 2011 r. sygn. akt II SA/Lu 691/10 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia O. z siedzibą w R. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 8 lutego 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę Stowarzyszenia [...] z siedzibą w R. na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia [...] sierpnia 2010 r. w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych.

Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

2. Wnioskiem z [...] marca 2009 r. Stowarzyszenie [...] wystąpiło do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie o wszczęcie z urzędu postępowania w sprawie doprowadzenia stacji bazowej telefonii komórkowej zlokalizowanej przy ul. [...] w L. do stanu zgodnego z prawem, stosownie do art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz dopuszczenie stowarzyszenia do udziału w tym postępowaniu.

3. W związku z wyłączeniem ze sprawy Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie postanowieniem Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia [...] marca 2009 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ś. postanowieniem z [...] maja 2010 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie i dopuścił stowarzyszenie do udziału w postępowaniu na prawach strony, a następnie decyzją z [...] lipca 2010 r. odmówił nakazania inwestorowi wykonania czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia ww. stacji bazowej telefonii komórkowej do stanu zgodnego z prawem.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ przedstawił przebieg dotychczasowego postępowania dotyczącego spornego przedsięwzięcia. Z akt sprawy wynika, że Prezydent Miasta Lublina decyzją z dnia [...] czerwca 2000 r. udzielił P. sp. z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej [...] nr. [...] sieci [...] obejmującej budowę wieży konstrukcji stalowej o wysokości 40,0 m wraz z kablowym przyłączem energetycznym i kontenerem technologicznym, na działce nr [...] położonej w L. przy ul. [...], zatwierdzając projekt techniczny ww. stacji bazowej. W wyniku rozpoznania odwołania od powyższej decyzji Wojewoda Lubelski decyzją z dnia [...] września 2000 r. powyższe rozstrzygnięcie utrzymał w mocy. W związku z wniesieniem skargi na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] września 2000 r. Naczelny Sąd Administracyjny OZ w Lublinie postanowieniem z 24 listopada 2000 r. sygn. II SA/Lu 1323/00 wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji do czasu rozpoznania skargi, Wojewoda Lubelski decyzją z dnia [...] stycznia 2001 r., działając na podstawie art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) postanowił zaś uwzględnić skargę w całości, uchylając własną decyzję z dnia [...] września 2000 r. oraz decyzję Prezydenta Miasta Lublina z dnia [...] czerwca 2000 r., przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Prezydent Miasta Lublina decyzją z dnia [...] listopada 2001 r. umorzył postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę ww. stacji bazowej telefonii komórkowej w związku z uznaniem, że tego rodzaju decyzja nie może zostać wydana w stosunku do inwestycji już zrealizowanej. Organ ustalił bowiem, że wnioskowane przez inwestora roboty budowlane zostały zgłoszone w dniu [...] grudnia 2000 r. w związku z ich zakończeniem. Decyzją ostateczną z dnia [...] stycznia 2002 r. Wojewoda Lubelski utrzymał tę decyzję w mocy. W wyniku rozpatrzenia wniosku P. sp. z o.o. z [...] grudnia 2000 r. Prezydent Miasta Lublina decyzją z [...] marca 2002 r. udzielił pozwolenia na użytkowanie spornej stacji bazowej telefonii komórkowej. Decyzją z [...] maja 2002 r. Wojewoda Lubelski, stosownie do art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. uchylił decyzję z [...] marca 2002 r. i umorzył postępowanie przed organem I instancji. Organ odwoławczy wskazał w uzasadnieniu, że obowiązek uzyskania przez inwestora decyzji o pozwoleniu na użytkowanie przed uruchomieniem obiektu został nałożony w decyzji Prezydenta Miasta Lublina z dnia [...] czerwca 2000 r., które to rozstrzygnięcie zostało uchylone ostateczną decyzją Wojewody Lubelskiego z dnia [...] stycznia 2001 r. Wobec powyższego w dacie prowadzenia kontrolowanego postępowania nie zachodziły warunki do nałożenia na P. sp. z o.o. wymogu uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Stacja bazowa telefonii komórkowej została zrealizowana w okresie obowiązywania decyzji o pozwoleniu na budowę, a przyjęcie obiektu do użytkowania nastąpiło z mocy prawa w trybie art. 54 ustawy - Prawo budowlane.

W oparciu o powyższe ustalenia Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ś. stwierdził brak podstaw do prowadzenia postępowania w trybie art. 51 ustawy - Prawo budowlane. Podniósł, że przeprowadzone na terenie wykonanej inwestycji oględziny wykazały zgodność budowy z zatwierdzoną i wykonaną dziesięć lat wcześniej dokumentacją. Stacja bazowa telefonii komórkowej została przyjęta do użytkowania z mocy prawa na podstawie art. 54 ustawy – Prawo budowlane. Ocena oddziaływania na środowisko stacji bazowej, wykonana przed przystąpieniem do użytkowania, wskazuje m. in. że sporna inwestycja nie będzie uciążliwa dla środowiska i ludzi oraz będzie spełniać wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 11 sierpnia 1998 r. w sprawie szczegółowych zasad ochrony przed promieniowaniem szkodliwym dla ludzi i środowiska, dopuszczalnych poziomów promieniowania, jakie mogą występować w środowisku oraz wymagań obowiązujących przy wykonywaniu pomiarów kontrolnych promieniowania (Dz. U. Nr 107, poz. 98).

4. Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r. utrzymał powyższą decyzje w mocy, akceptując w pełnym zakresie ustalenia przyjęte przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ś.

5. Oddalając skargę na powyższą decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wskazał, że z zapisów dziennika budowy wynika, iż w dniu [...] listopada 2000 r. konstrukcja wieży wraz z elementami zaplecza stacji bazowej została zgłoszona do odbioru końcowego oraz odebrana. W sytuacji, gdy postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego OZ w Lublinie w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych, jak i zawiadomienie o zakończeniu budowy wpłynęły do Urzędu Miejskiego w dniu [...] grudnia 2000 r., nie noszą cech dowolności ustalenia organów, zgodnie z którymi realizacja inwestycji i jej zakończenie miało miejsce w okresie, gdy decyzja o pozwoleniu na budowę z dnia [...] czerwca 2000 r. była w obiegu prawnym i podlegała wykonaniu. Zgodnie z utrwalonym poglądem doktryny i praktyki, inwestor, który prowadził roboty budowlane lub wybudował na podstawie decyzji ostatecznej o pozwoleniu na budowę, która to decyzja została następnie wyeliminowana z obrotu prawnego, nie może być traktowany jako osoba dopuszczająca się samowoli budowlanej w rozumieniu art. 48 ustawy - Prawo budowlane, a także jak osoba, która prowadziła roboty budowlane bez pozwolenia na budowę.

Według Sądu I instancji, w postępowaniu prowadzonym w stosunku do robót zrealizowanych w oparciu o wyeliminowaną z obrotu prawnego decyzję o pozwoleniu na budowę i zatwierdzony projekt budowlany przepisy art. 51 ust. 1 pkt 3 oraz 4 ustawy - Prawo budowlane nie mogą znaleźć zastosowania. Trudno bowiem mówić w takim przypadku o odstępstwach czy zgodności zrealizowanych robót budowlanych z zatwierdzonym projektem budowlanym, skoro projekt ten utracił walor urzędowo zatwierdzonego dokumentu. Sąd I instancji zauważył jednocześnie, że organy nadzoru budowlanego (Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Lublinie) dokonały oględzin będącej przedmiotem postępowania stacji telefonii komórkowej zlokalizowanej przy ul. [...] w L. Dokonana ocena materiału dowodowego prowadząca do wniosku, że sporna inwestycja została wybudowana zgodnie z dokumentacja projektową oraz że stacja telefonii komórkowej nie stwarza zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i środowiska, nie nosi stąd cech dowolności. Tym samym brak było podstaw do wydania inwestorowi nakazu wykonania czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem.

6. Skargę kasacyjną na powyższy wyrok do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyło Stowarzyszenie [...], wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Zaskarżonemu wyrokowi skarżące stowarzyszenie zarzuciło naruszenie:

- art. 141 § 1 oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez przyjęcie ustaleń organów obu instancji, z których jednoznacznie wynika, że inwestycja wybudowana na podstawie decyzji ostatecznej o pozwoleniu na budowę, po jej uchyleniu, nie musi spełniać żadnych wymogów ustawy – Prawo budowlane i innych ustaw,

- art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane poprzez przywołanie przepisu, który w niniejszej sprawie nie mógł mieć zastosowania, albowiem w dniu realizacji inwestycji nie istniał,

- art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niedokonanie wykładni prawnej oraz ustalenia stanu faktycznego, z którego jednoznacznie wynikałoby, jakie wymogi musi spełniać inwestycja, aby była zgodna z obowiązującymi przepisami po uchyleniu pozwolenia na budowę,

- art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez dokonywanie ustaleń w oparciu o dokumentację projektową, która została wyeliminowana z obiegu prawnego,

- art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że organ prawidłowo stosował przepisy ustawy – Prawo budowlane z roku 2006 przy badaniu stanu prawnego obowiązującego w roku 2000,

- art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niezauważenie, że w niniejszej sprawie pominięto strony postępowania, które uczestniczyły w postępowaniu zakończonym umorzeniem postępowania w sprawie pozwolenia na budowę.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

7. Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżące stowarzyszenie wyeksponowało art. 141 § 4 p.p.s.a. jako podstawę, w oparciu o którą została zakwestionowana prawidłowość ustaleń przyjętych przez Sąd I instancji w zakresie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia [...] sierpnia 2010 r. Taki sposób sformułowania podstawy kasacyjnej pomija jednakże treść art. 141 § 4 p.p.s.a. i wynikającą z tego przepisu normę prawną, której naruszenia strona skarżąca doszukuje się w działaniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się bowiem jednolicie, że art. 141 § 4 p.p.s.a. określa elementy składowe uzasadnienia wyroku. Zarzut naruszenia powyższego przepisu może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej tylko wówczas, gdy sporządzone przez sąd uzasadnienie nie spełnia wymienionych w tym przepisie warunków, niepozwalając na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Do tego rozumienia normy zapisanej w art. 141 § 4 p.p.s.a. nawiązuje stanowisko zaprezentowane w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r. sygn. II FPS 8/09 (ONSAiWSA 2010/3/39) stwierdzające, że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wymóg zamieszczenia przez sąd w uzasadnieniu wyroku swojego stanowiska odnośnie do oceny legalności kontrolowanego aktu nie przekłada się w bezpośredni sposób na prawidłowość dokonanej przez sąd interpretacji przepisów prawa, stąd art. 141 § 4 p.p.s.a. nie może stanowić podstawy, w oparciu o którą strona skarżąca może wykazać wadliwość wykładni konkretnych przepisów prawa materialnego i procesowego znajdujących zastosowanie w sprawie.

8. W rozpoznawanej sprawie skarżące Stowarzyszenie przy sporządzaniu skargi kasacyjnej nie uwzględniło wskazanego wyżej założenia, albowiem strona skarżąca zarzuciła obrazę art. 141 § 4 p.p.s.a. łącząc powyższy zarzut z szeregiem naruszeń prawa niemieszczących się w zakresie normowania wymienionego przepisu. Tak należy bowiem ocenić zapatrywanie strony skarżącej, która wskazała, że Sąd dopuścił się naruszenia art. 141 § 1 oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. wskutek przyjęcia, iż inwestycja wybudowana na podstawie decyzji ostatecznej o pozwoleniu na budowę - po jej uchyleniu - nie musi spełniać żadnych wymogów ustawy – Prawo budowlane. Tego rodzaju twierdzenie nie odnosi się do zasad sporządzania przez Sąd uzasadnienia, ale podważa wykładnię przepisów prawa materialnego, w związku z czym powinno w swojej treści nawiązywać w sposób bezpośredni do przepisów ustawy – Prawo budowlane. Strona wnosząca skargę kasacyjną nie wskazała jednak takiej podstawy. Podobnie, nie podważając stanu faktycznego przyjętego w sprawie, skarżące Stowarzyszenie na podstawie art. 141 § 4 p.p.s.a. zarzuciło Sądowi I instancji dokonanie ustaleń w oparciu o dokumentację projektową, która została wyeliminowana z obiegu prawnego.

Zasadniczy zarzut skarżącego Stowarzyszenia sprowadza się do tego, że Sąd pierwszej instancji wadliwie rozpoznał sprawę, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana bez zebrania jakiegokolwiek materiału dowodowego. Zarzut ten nie jest trafny, albowiem ustalenia w tej sprawie, stanowiące podstawę rozstrzygnięcia, zostały dokonane na podstawie materiału dowodowego, którym była między innymi dokumentacja projektowa i oceny oraz oględziny wykonanych robót budowlanych. W sytuacji, gdy inwestor wykonał roboty budowlane na podstawie pozwolenia na budowę i zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, późniejsze uchylenie pozwolenia na budowę i umorzenie postępowania w tym przedmiocie, nie oznacza, że dokumentacja projektowa nie może stanowić materiału dowodowego w postępowaniu naprawczym. W tym postępowaniu organ nadzoru budowlanego powinien wyjaśnić, czy projekt budowlany, w zależności od przyczyn uchylenia pozwolenia na budowę, może stanowić jedną z podstaw do oceny, czy i jakie czynności należy podjęć w celu doprowadzenia wybudowanego obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem. Z kolei zarzut, który dotyczył ustalenia, że stacja bazowa telefonii komórkowej nie stwarza zagrożenia bezpieczeństwa, ponieważ pozostaje zgodna z dokumentacją projektową odnoszącą się do uchylonego pozwolenia na budowę, nie mógł być związany z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a., ale powinien polegać na powołaniu tych przepisów prawa, które powyższą kwestię wiążąco regulują. Nie jest wystarczające w tym przypadku samo odwołanie się do treści wyroku NSA z dnia 17 stycznia 2007 r. sygn. II OSK 167/06, jeżeli argumentacja skargi kasacyjnej pozbawiona jest odniesienia do przepisów prawa, które – w ocenie skarżącego Stowarzyszenia – miały zostać wadliwie zinterpretowane i zastosowane przez Sąd I instancji.

Za nieuzasadniony należy uznać także zarzut naruszenia powołanego wyżej przepisu (141 § 4 p.p.s.a.) wskutek niedokonania wykładni przepisów prawa oraz ustalenia stanu faktycznego, z którego jednoznacznie wynikałoby, jakie wymogi musi spełniać inwestycja, aby była zgodna z obowiązującymi przepisami po uchyleniu pozwolenia na budowę. Wbrew odmiennej ocenie skarżącego stowarzyszenia, Sąd I instancji stanowisko odnoszące się do przedstawionej wyżej kwestii zawarł w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Wskazał w nim bowiem, że stacja bazowa telefonii komórkowej została przyjęta do użytkowania na podstawie art. 55 ustawy – Prawo budowlane, przy czym organy nadzoru budowlanego, prowadząc postępowanie naprawcze, nie stwierdziły, by inwestycja została wybudowana w sposób sprzeczny z dokumentacją projektową, oraz, by sporna stacja stwarzała zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i środowiska. Z akt sprawy wynika, że sporna inwestycja w toku postępowania naprawczego została skontrolowana przez pracowników nadzoru budowlanego i podlegała ocenie pod kątem spełniania przez nią wymogów określonych w ustawie – Prawo budowlane, a także w zakresie zgodności z obowiązującą decyzją w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Z tego względu ustalenie, że wykonane roboty budowlane były zgodne ze standardami i nie wymagały przeprowadzenia żadnych dodatkowych czynności ani robót, stanowiło podstawę do przyjęcia przez organy nadzoru budowlanego, że w rozpoznawanej sprawie brak jest przesłanek do kontynuowania postępowania naprawczego. W tych warunkach postępowanie nie podlegało umorzeniu, ale jak trafnie przyjęły organy orzekające w sprawie, zachodziła podstawa do odstąpienia od nałożenia na inwestora obowiązków wymienionych w art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane (por. wyrok NSA z dnia 15 czerwca 2010 r. sygn. II OSK 1012.09).

9. Skarżące Stowarzyszenie zarzuciło Sądowi I instancji naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane poprzez przywołanie w uzasadnieniu wyroku przepisu, który w sprawie nie mógł mieć zastosowania, albowiem w dniu realizacji inwestycji nie istniał (nie obowiązywał). Tak sformułowany zarzut nie uwzględnia jednak wymogu rozróżnienia przepisów ustawy – Prawo budowlane stanowiących podstawę oceny zgodności zamierzenia inwestycyjnego z prawem w dacie wykonywania robót budowlanych oraz przepisów, które podlegają zastosowaniu przez organ nadzoru budowlanego w czasie prowadzenia postępowania naprawczego. Stosownie do art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane, organ nadzoru budowlanego, w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest uprawniony do nałożenia obowiązku sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych, a także - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Mając na uwadze przedstawione wyżej rozróżnienie, art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy – Prawo budowlane mógł zostać przywołany przez Sąd, ponieważ jako odnoszący się do sposobu oceny zgodności inwestycji z prawem w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę, miał zastosowanie do postępowania prowadzonego przez nadzór budowlany i z tego względu jego nieobowiązywanie w dacie wydania pozwolenia na budowę nie miało znaczenia.

10. Wnoszący skargę kasacyjną wskazał, że naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. łączy z przyjęciem przez Sąd I instancji, że organy nadzoru budowlanego prawidłowo stosowały przepisy ustawy – Prawo budowlane z roku 2006 przy badaniu stanu prawnego obowiązującego w roku 2000. Merytoryczne odniesienie się do tak sformułowanego zarzutu, pomijając wskazany wyżej zakres normowania art. 141 § 4 p.p.s.a., nie jest możliwe w sytuacji, gdy strona skarżąca nie wskazała w skardze kasacyjnej, które przepisy łączy z naruszeniem zasady lex retro non agit.

11. Do uchylenia zaskarżonego wyroku nie mogło również doprowadzić postawienie Sądowi I instancji zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. związanego z niedostrzeżeniem faktu pominięcia w sprawie stron postępowania, które uczestniczyły w postępowaniu zakończonym umorzeniem postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Skarżący nie dostrzegł, że uprawnionym do zgłoszenia zarzutu tejże treści może być jedynie osoba, która bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, w tym przypadku - prowadzonym przez organ nadzoru budowlanego (por. wyrok NSA z dnia 28 listopada 2012 r. sygn. II OSK 1375/11; wyrok NSA z dnia 26 stycznia 2009 r. sygn. II OSK 51/08; wyrok NSA z dnia 21 października 2009 r. sygn. akt II OSK 1628/08; wyrok NSA z dnia 18 listopada 2009 r. sygn. akt II OSK 1781/08).

12. W tych warunkach, nie stwierdzając, by w zaskarżonym wyroku Sąd I instancji dopuścił się wskazanych w skardze kasacyjnej naruszeń, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.