Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 264/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-11-17 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia
Powołane przepisy: article: art. 86  par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku strony skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 lipca 2014 r. o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za maj 2008 r. postanawia: odmówić przywrócenia terminu.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 21 lipca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odmówił uwzględnienia wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Jak wynika z akt sprawy, odpis tego postanowienia doręczono w dniu 1 sierpnia 2014 r. na wskazany w skardze adres działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego. Odbiór odpisu tego postanowienia pokwitowała M. C. (żona skarżącego).

Pismem z dnia 13 sierpnia 2014 r. (data stempla pocztowego) skarżący wniósł zażalenie na to postanowienie, które zostało odrzucone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 7 października 2014 r.

Jak wynika z uzasadnienia tego postanowienia, przyczyną odrzucenia zażalenia strony było wniesienie tego środka zaskarżenia po upływie siedmiodniowego terminu do jego zaskarżenia. Jak stwierdził Sąd, termin ten upływał w dniu 8 sierpnia 2014 r., a zażalenie skarżący wniósł dopiero w dniu 13 sierpnia 2014 r., a zatem 5 dni po upływie terminu.

Jak wynika z akt sprawy, odpis tego postanowienia doręczono w dniu 21 października 2014 r. na wskazany w skardze adres działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego. Odbiór odpisu tego postanowienia pokwitowała M. C. (żona skarżącego).

Pismem z dnia 24 października 2014 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 21 lipca 2014 r. o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, dołączając do tego wniosku zażalenie na ww. postanowienie z dnia 21 lipca 2014 r.

W uzasadnieniu złożonego w sprawie wniosku o przywrócenie terminu skarżący podkreślił, że o fakcie przekroczenia terminu do wniesienia zażalenia skarżący dowiedział się dopiero w dniu doręczenia mu odpisu postanowienia z dnia 21 października 2014 r. o odrzuceniu takiego zażalenia. Dodał, że wnosząc zażalenie w dniu 13 sierpnia 2014 r. działał w przekonaniu, że środek ten wnosi z zachowaniem siedmiodniowego terminu, który liczył od dnia faktycznego doręczenia mu odpisu postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Jak podkreślił, pracownik zapewnił go o tym, że jest to nowa korespondencja, a skarżący nie posiadał wiedzy o tym, że skutek prawny doręczenia tego odpisu skarżącemu nastąpił już w dniu 1 sierpnia 2014 r. (jako że w tym dniu odbiór tej przesyłki pokwitowała żona skarżącego). Wnioskodawca w kontekście tym podkreślił, że adres na który została skierowana korespondencja sądowa jest zarówno adresem zamieszkania, jak i adresem prowadzenia dwóch firm – prowadzonych (oddzielnie) przez skarżącego i jego żonę. Dodatkowo, doręczenia dokonano w okresie urlopowym. Podkreślił, że obieg korespondencji do obu firm odbywa się zwykle w ten sposób, że cała korespondencja gromadzona jest w jednym biurze, a następnie kwalifikowana jest jako kierowana bądź to do firmy skarżącego, bądź też do firmy jego żony. Wskazał również skarżący, że jego żona jest także strona wielu postępowań sądowych przed tut. Sądem, co wobec licznie napływającej korespondencji do obu firm, mogło uzasadniać omyłkę pracownika, który początkowo sądził, że odebrany przez żonę skarżącego odpis postanowienia dotyczy jednego z postępowań sądowych, w których ona jest stroną, nie zaś skarżący.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Podstawę prawną do przywrócenia stronie terminu do dokonania określonej czynności w postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Jak stanowi powołany przepis, Sąd na wniosek strony przywróci termin do dokonania czynności, jeżeli uchybienie nastąpiło bez jej winy. Wymogi stawiane wnioskowi o przywrócenie terminu sprecyzowane zostały w dyspozycji art. 87 p.p.s.a. Mianowicie, należy wystąpić z wnioskiem w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a w jego treści uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, nadto, wraz z wnioskiem należy dokonać zaległej czynności.

W stanie faktycznym sprawy skarżący dopełnił wymogów formalnych o jakich mowa w treści art. 87 p.p.s.a. (tj. wniosek złożył z zachowaniem siedmiodniowego terminu oraz jednocześnie, dopełnił czynności dla której przywrócenia terminu się domagał), a poza sporem pozostawała okoliczność, że skarżący uchybił terminowi do wniesienia zażalenia.

Zasadność wniosku o przywrócenie terminu wymagała zatem oceny, czy przedstawione w tym wniosku okoliczności uprawdopodabniają brak zawinienia w rozumieniu art. 87 § 2 p.p.s.a. w terminowym złożeniu zażalenia.

Odwołując się do wykładni przesłanki braku zawinienia jaka została przyjęta w orzecznictwie sądowym należy podkreślić, że brak zawinienia w rozumieniu ww. przepisu utożsamiany jest z przeszkodą niezależną od strony, trudną do przewidzenia i przezwyciężenia (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt II GZ 223/14, LEX nr 1465314 oraz z dnia 1 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OZ 313/14, LEX nr 1461916).

A contrario, jak podkreśla się w orzecznictwie, nie stanowi przesłanki przywrócenia terminu nienależyta staranność strony w prowadzeniu swoich spraw, zła organizacja pracy, czy zawinienie pracownika (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 13 sierpnia 2014 r., sygn. akt II GZ 416/14, LEX nr 1497895; z dnia 17 lipca 2014 r., sygn. akt II GZ 368/14, LEX nr 1493006 oraz z dnia 10 lipca 2014 r., I GZ 205/14, LEX 1489928) .

Dokonując oceny wniosku strony w świetle przedstawionych kryteriów Sąd nie znalazł podstaw do uznania, że opisane we wniosku przyczyny uchybienia przez stronę terminowi do wniesienia zażalenia były przez nią niezawinione i uzasadniały zasadność tego wniosku.

Podnieść trzeba, że prowadzenie dwóch działalności gospodarczych pod jednym adresem nie usprawiedliwia opisanych we wniosku trudności we właściwym przyporządkowaniu korespondencji, kierowanej do jednego z tych podmiotów.

Za okoliczność usprawiedliwiającą zakłócony obieg korespondencji nie można również przyjmować okresu urlopowego.

Obowiązkiem przedsiębiorcy, należycie dbającego o swoje interesy, jest niewątpliwie takie zorganizowanie obiegu poczty, by bez zbędnej zwłoki docierała ona do adresata.

Spostrzeżenie to wydaje się oczywiste, szczególnie zaś w takich okolicznościach faktycznych (jak w sprawie), w których pod jednym adresem prowadzone są dwa rodzaje działalności (dwie firmy), a każdy z właścicieli prowadzi spory sądowe.

W nawiązaniu do argumentów podniesionych we wniosku wymaga podkreślenia, że obowiązek należytej organizacji pracy ciąży na podmiocie prowadzącym działalność gospodarczą także w okresie urlopowym.

Niewątpliwie, przed negatywnymi dla strony skutkami uchybienia terminowi uchroniłaby w okolicznościach analizowanej sprawy staranniejsza selekcja korespondencji, jak np. prowadzenie w tym zakresie osobnych rejestrów odbieranej poczty, czy też choćby uprzedzenie pracowników odpowiedzialnych za obieg poczty (a w okresie urlopowym także ich zastępców) o powinności dochowania szczególnej staranności we właściwym przyporządkowaniu korespondencji sądowej. Tym bardziej, że, jak podkreślał sam skarżący, zarówno on, jak i jego żona są stronami postępowań sądowych przed tym samym Sądem.

Mając na uwadze powyższe, Sąd nie stwierdził przesłanek do tego, by uznać zasadność wniosku.

Z tych względów, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji postanowienia.