Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1036/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-02-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 269 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 14o par. 1, art. 14d
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Wasilewska (sprawozdawca), Sędzia NSA Artur Mudrecki, Sędzia WSA del. Maja Chodacka, Protokolant Marek Kleszczyński, po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2010 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 lutego 2009 r. sygn. akt I SA/Wr 1238/08 w sprawie ze skargi K. F. na interpretację indywidualną Ministra Finansów- Dyrektora Izby Skarbowej w P. – Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w L. z dnia 17 czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu, 2) zasądza od K. F. na rzecz Ministra Finansów kwotę 220 (słownie: dwieście dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi kasacyjnej jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 lutego 2009 r., którym Sąd w sprawie ze skargi K. F. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 17 czerwca 2008 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług - uchylił zaskarżoną interpretację; orzekł, że akt ten nie podlega wykonaniu, a także o kosztach postępowania sądowego.

Sąd w pierwszej kolejności przedstawił stan faktyczny sprawy stwierdzając, że w dniu 17 marca 2008 r. do Biura Krajowej Informacji Podatkowej w L. wpłynął wniosek o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego złożony przez K. F. Z opisanego we wniosku stanu faktycznego wynika, że istota problemu sprowadzała się do wątpliwości, czy będąc podatnikiem VAT z tytułu prowadzonej od wielu lat działalności gospodarczej, wnioskodawca ma obowiązek uiszczenia podatku od wyprzedaży majątku własnego – gruntu rolnego, nie związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą. Dokonując własnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, wnioskodawca wyraził pogląd, że mimo iż jest podatnikiem VAT z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej (w zakresie handlu i gastronomii), to z przepisu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) zwanej dalej "ustawą VAT" lub "u.p.t.u." – nie wynika, że będzie uznany za podatnika VAT w przypadku wyprzedaży majątku prywatnego. Dlatego strona uważa, że nie ma obowiązku opodatkować sprzedaży nieruchomości gruntowej rolnej (w planie zagospodarowania przestrzennego przeznaczonej obecnie na cele przemysłowe), stanowiącej jej majątek prywatny.

Minister Finansów, działając przez Dyrektora Izby Skarbowej w P., w interpretacji indywidualnej z dnia 17 czerwca 2008 r., uznał stanowisko podatnika za nieprawidłowe. Wskazał, że odpłatna dostawa gruntów, dotychczas wykorzystywanych do działalności rolniczej, a ponadto wydzierżawianych rolnikowi – spełnia przesłanki określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 u.p.t.u., a tym samym podlega opodatkowaniu 22 % stawką podatku od towarów i usług.

Pismem z dnia 7 lipca 2008 r. Wnioskodawca wezwał organ podatkowy do usunięcia naruszenia prawa i zmiany interpretacji.

W odpowiedzi na to wezwanie Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany wyrażonego w interpretacji indywidualnej stanowiska.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu pełnomocnik Skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji, wskazując na naruszenie prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie prawa materialnego art. 15 ust. 2 ustawy VAT, poprzez błędne uznanie, że w stanie faktycznym sprawy – sprzedaż ziemi z prywatnego majątku podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem VAT. W uzasadnieniu skargi powtórzona została argumentacja wyrażona we wniosku o interpretacje podatkową oraz w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. Stanowisko to podtrzymane zostało w skierowanym do Sądu piśmie z dnia 11 grudnia 2008 r., w którym dodatkowo pełnomocnik Skarżącego – odwołując się do uchwały NSA z 4 listopada 2008 r. sygn. akt l FPS 2/08 - podniósł, że organ naruszył trzymiesięczny termin do doręczenia wnioskodawcy interpretacji, co skutkuje uznaniem, że zachodzi milcząca interpretacja.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził, że zaskarżona interpretacja narusza przepisy procesowe, przewidziane dla instytucji interpretacji przepisów prawa podatkowego, w stopniu nakazującym uchylenie tej interpretacji.

Zgodnie z art. 14d ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) – powołana dalej jako "O.p." interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego wydaje się bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku. Do tego terminu nie wlicza się terminów i okresów, o których mowa w art. 139 § 4 O.p. W ocenie Sądu, termin określony w art. 14d O.p. uznać można za zachowany tylko wówczas, gdy przed jego upływem interpretacja zostanie skutecznie doręczona wnioskodawcy. Stawiając powyższą tezę Sąd miał na uwadze uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 listopada 2008 r. sygn. akt I FPS 2/08 przesądzającą, że w stanie prawnym obowiązującym w 2005 r. pojęcie "niewydanie postanowienia" użyte w art. 14b § 3 O.p. oznacza brak jego doręczenia w terminie 3 miesięcy, liczonym od dnia otrzymania wniosku. W uzasadnieniu uchwały wskazano, że również na gruncie art. 14d O.p. dla zachowania określonego w nim terminu, konieczne jest doręczenie, a nie samo wydanie interpretacji, rozumiane jako jej sporządzenie, opatrzenie datą i podpisanie przez uprawnioną osobę.

Z akt sprawy wynika, że wniosek Skarżącego o wydanie interpretacji indywidualnej wpłynął do właściwego organu w dniu 17 marca 2008 r. Termin określony w art. 14d O.p., liczony zgodnie z art. 12 § 3 O.p., upłynął w dniu 17 czerwca 2008 r. (wtorek). Interpretację doręczono podatnikowi w dniu 21 czerwca 2008 r. (sobota), o czym świadczy potwierdzenie odbioru interpretacji. Nie ulega zatem wątpliwości, że zaskarżona interpretacja wydana - w rozumieniu doręczona - została z uchybieniem 3 - miesięcznego terminu, o którym stanowi art. 14d O. p.

Zgodnie z art. 14o § 1 O.p., w razie niewydania interpretacji indywidualnej w terminie zakreślonym w art. 14d uznaje się, że w dniu następującym po dniu, w którym upłynął termin wydania interpretacji, została wydana interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska wnioskodawcy w pełnym zakresie. Oznacza to, że jeżeli organ wydający interpretację nie doręczył skutecznie tej interpretacji wnioskodawcy przed upływem terminu określonego w art. 14d O. p., traci on kompetencję do jej wydania. Przepis ten wskazuje natomiast, że w obrocie prawnym pojawiła się interpretacja uznająca stanowisko wnioskodawcy za prawidłowe w pełnym zakresie. W niniejszej sprawie skutek ten nastąpił w dniu 17 czerwca 2008 r.

W takiej sytuacji uznając, że zaskarżona interpretacja została wydana z naruszeniem przepisów procesowych, tj. regulacji art. 14d O.p., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu działając na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – powołana dalej jako "P.p.s.a.", uchylił zaskarżoną interpretację Ministra Finansów.

W skardze kasacyjnej Minister Finansów działając poprzez upoważnionego Dyrektora Izby Skarbowej w P. zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a P.p.s.a. polegające na dokonaniu niewłaściwej kontroli interpretacji Ministra Finansów poprzez przyjęcie, że organ podatkowy naruszył art. 14d O.p.,

2) art. 146 § 1 P.p.s.a. polegające na uchyleniu interpretacji pomimo, że Minister Finansów nie naruszył art. 14d O.p.

Wskazując na powyższe Minister Finansów wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu oraz o zasądzenie na rzecz organu podatkowego kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną, pełnomocnik Skarżącego wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej ze względu na brak uzasadnionych podstaw do jej uwzględnienia oraz zasadzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

Sporne zagadnienie, czy w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 lipca 2007r. pojęcie "niewydanie interpretacji" użyte w art. 14o § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), oznacza brak jej doręczenia w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku, o którym to terminie mowa jest w art. 14d powoływanej ustawy?" stało się przedmiotem rozstrzygnięcia uchwały Izby Finansowej NSA z dnia 14 grudnia 2009 r., w sprawie o sygn. akt II FPS 7/09, w której stwierdzono, że "W stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 lipca 2007 r. pojęcie "niewydanie interpretacji" użyte w art. 14o § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), nie oznacza braku jej doręczenia w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku, o którym mowa w art. 14d powołanej ustawy."

W niekwestionowanym stanie faktycznym sprawy wniosek Skarżącego o wydanie interpretacji indywidualnej wpłynął do właściwego organu w dniu 17 marca 2008 r. Termin określony w art. 14d O.p., upłynął w dniu 17 czerwca 2008 r. W dniu 17 czerwca 2008 r. Minister Finansów wydał interpretację indywidualną dla K. F., została ona doręczona w dniu 21 czerwca 2008 r. Sąd I instancji w tym stanie faktycznym uznał, że uchybiono terminowi określonemu w art. 14d O.p. Stanowisko to pozostaje w sprzeczności z treścią powołanej uchwały NSA.

Powyższa uchwała z dnia 14 grudnia 2009 r., w sprawie o sygn. akt II FPS 7/09 jest uchwałą tzw. abstrakcyjną, bowiem podjęta została w następstwie wystąpienia przez Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o podjęcie uchwały w składzie całej Izby NSA. Uchwały abstrakcyjne podejmowane są w celu wyjaśnienia przepisów prawnych, których stosowanie wywołało rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych. Ich przedmiotem są więc wątpliwości prawne, które nie mają bezpośredniego związku z postępowaniem toczącym się w indywidualnej sprawie sądowoadministracyjnej (por. A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie II, Zakamycze 2006, str. 48). Uchwały abstrakcyjne posiadają w innych sprawach sądowoadministracyjnych także ogólną moc wiążącą, na co wskazuje art. 269 P.p.s.a. Stosownie do powołanego przepisu jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Przepis art. 187 § 1 i 2 stosuje się odpowiednio. Ogólna moc wiążąca uchwały powoduje, iż wiąże ona sądy administracyjne we wszystkich sprawach, w których miałby być stosowany interpretowany przepis (por. A. Skoczylas "Działalność uchwałodawcza Naczelnego Sądu Administracyjnego" C. H. Beck Warszawa 2004, s. 221 i nast.).

Uwzględniając zatem art. 269 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszej sprawie, akceptuje poglądy wyrażone w powyższej uchwale, które znajdują zastosowanie również na tle stanu faktycznego niniejszej sprawy. Powoduje to konieczność uwzględnienia skargi kasacyjnej w zakresie sformułowanych w niej zarzutów, gdyż jak wynika z powyższej uchwały, doszło do naruszenia przepisów wskazanych w tych zarzutach.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznając, iż przedmiotowa skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu. O kosztach postępowania NSA orzekł zgodnie z art. 203 pkt 2 P.p.s.a.