Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 828/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2010-02-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Podatek rolny
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędziowie WSA Marzanna Sałuda (spr.), Edyta Żarkiewicz, Protokolant Izabela Maj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2010r. sprawy ze skargi T. I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. po rozpatrzeniu odwołania T. I. od decyzji Wójta Gminy Z. Nr [...] z dnia [...] w sprawie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego za 2009 rok utrzymało w mocy na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. Nr 8, poz. 60 z 2005 r. ze zm.) tę decyzję.

W uzasadnieniu wskazano, iż Wójt Gminy Z. decyzją z dnia [...] ustalił T. I. wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego w podatku od nieruchomości i podatku rolnym za 2009 rok w łącznej kwocie [...] zł., obejmując opodatkowaniem budynki i grunty położone w Z..

W odwołaniu od tej decyzji T. I. wniósł o jej uchylenie w całości. W uzasadnieniu T. I. podniósł , że nieruchomość, od której ustalono zobowiązanie, jest wpisana do rejestru zabytków i zgodnie z art. 7ust.1 pkt 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jest zwolniona od podatku od nieruchomości. Dodał także, że decyzje dotyczące zobowiązań pieniężnych dotyczącej tej nieruchomości za lata 2002 - 2006 zostały uchylone i "do czasu prawomocnego rozpoznania tamtych decyzji" nie można przesądzać, czy nadal nie przysługuje zwolnienie od podatku od nieruchomości.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymując w mocy decyzję organu podatkowego I instancji wyjaśniło, że podstawę prawną wymiaru podatku od nieruchomości stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.) oraz uchwały Rady Gminy Z. Nr XXV/281/08 z dnia 26 listopada 2008 roku, w sprawie wysokości stawek w podatku od nieruchomości na 2009 rok, natomiast w odniesieniu do podatku rolnego - przepisy ustawy z dnia 15 listopada 1984 roku o podatku rolnym (tj. Dz. U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969 ze zm.).

Kolegium wskazało, że na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 6 powołanej wyżej ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, grunty i budynki wpisane indywidualnie do rejestru zabytków są zwolnione od podatku od nieruchomości. Z treści tego przepisu wynika, że dla zastosowania zwolnienia od podatku od nieruchomości nie jest wystarczające, by grunt i budynek były wpisane indywidualnie do rejestru zabytków. Wskazane przedmioty opodatkowania muszą być jednocześnie utrzymywane i konserwowane zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków. Opieka nad zabytkami leży w gestii właściciela, zgodnie z art. 5 ustawy z dnia 23 lipca 2003 roku o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568 ze zm.). Natomiast kontrolę w zakresie wykonywania przepisów tej ustawy sprawuje wojewódzki konserwator zabytków (art. 38 i nast. ustawy). Podmiot ten jest organem właściwym do określenia, czy dany zabytek jest utrzymywany i konserwowany zgodnie z przepisami powołanej ustawy. Kolegium podkreśliło, iż organ podatkowy nie jest kompetentny do ustalenia tej kwestii.

Wskazano dalej, iż z przedłożonej dokumentacji sprawy, a w szczególności z treści aktu notarialnego repertorium A nr [...], sporządzonego w dniu 28 września 1998 roku wynika, że T. I. nabył nieruchomość wpisaną do rejestru zabytków, składającą się z działek nr [...], [...] i [...] będących w użytkowaniu wieczystym, o łącznej powierzchni [...] [...]m², położoną w Z. wraz z budynkiem pałacu głównego o powierzchni użytkowej [...] m ² i budynkami oficyn południowej o powierzchni użytkowej [...] m ² i północnej o powierzchni użytkowej [...] m². Zgodnie z treścią § 5 aktu notarialnego nabywca nieruchomości zobowiązany został do remontu obiektu zgodnie z zaleceniami konserwatorskimi w terminie do 3 lat od dnia nabycia i utrzymania go w sposób odpowiadający jego wartości zabytkowej zgodnie z przepisami (obowiązującej wówczas) ustawy z dnia 15 listopada 962 r. o ochronie dóbr kultury i o muzeach (Dz. U. nr 10, poz. 48 ze zm.). Podkreślono dalej, iż w piśmie z dnia 8 września 2008 roku Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w K. poinformował Wójta Gminy Z., że w nawiązaniu do zapisów aktu notarialnego [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków w K. przedstawił zalecenia konserwatorskie w dniu 25 lipca 2001 roku w formie decyzji nakazującej wykonanie robót remontowo-konserwatorskich, m.in. wymianę zniszczonej konstrukcji dachu i stropu nad I piętrem, wymianę pokrycia dachowego, naprawę spękań ścian zewnętrznych i wewnętrznych wraz ze skuciem wilgotnych tynków w budynku głównym. Z treści tego pisma wynika także, że T. I. "nie przeprowadził nawet prac zabezpieczających (określonych w wystąpieniu pokontrolnym - pismo nr [...] z dnia 6.11.2006 roku) w pełnym zakresie, który uchroniłby obiekt przed dalszą degradacją". Za niewykonanie zaleceń pokontrolnych Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. T. I. został ukarany karą grzywny przez Rejonowy Sąd - Sąd Grodzki w T. wyrokiem z dnia 18 grudnia 2007 roku sygn. akt [...], utrzymanym następnie w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w G. z dnia 12 sierpnia 2008 roku sygn. akt [...]. Powyższe w ocenie Kolegium jednoznacznie świadczy o tym, że nieruchomość T. I. nie może korzystać ze zwolnienia od podatku. W związku z tym Kolegium uznało, że zaskarżona decyzja organu podatkowego I instancji ustalająca wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2009 jest zgodna z obowiązującymi przepisami.

W odniesieniu do podniesionej w odwołaniu okoliczności, że decyzje ustalające wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za lata ubiegłe zostały uchylone i dotychczas nie wydano nowych decyzji w tym przedmiocie stwierdzono iż okoliczność ta nie ma wpływu na ustalony podatek za 2009 rok. Podatek dotyczący nieruchomości jest bowiem podatkiem rocznym ustalanym odrębnie na każdy rok podatkowy.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pełnomocnik podatnika wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości zarzucając jej naruszenie przepisów art. 122 i 123 Ordynacji podatkowej poprzez jest brak ustaleń, "czy w okresie między i wydaniem zaleceń pokontrolnych z dnia 6.11.2006 r. (nr [...]) a pismem Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w K z dnia 8.09.2008 r., skarżący nie wykonał żadnych robót". Podnosi, że w powołanym piśmie stawia się skarżącemu zarzut niewykonania w pełnym zakresie prac zabezpieczających co świadczy o tym, że "skarżący przeprowadzał jednak roboty zabezpieczające .

Zakwestionowano także to, iż organ wskazując na obowiązek wykonania remontu zgodnie z zaleceniami konserwatorskimi nie dokonał ustaleń jaki był stan techniczny obiektu nabywanej nieruchomości jak i nie ustalono jakie były zalecenia konserwatorskie kiedy przekazano je skarżącemu. Nie ustalono nawet czy w ogóle były opracowane .

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podniesione zarzuty - zdaniem Kolegium - są niezasadne. Jak podkreślono bowiem w zaskarżonej decyzji warunkiem zwolnienia od podatku od nieruchomości gruntów i budynków wpisanych indywidualnie do rejestru zabytków jest ich utrzymywanie i konserwowanie zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków. Kolegium wyjaśniło przy tym, że powołane w uzasadnieniu skargi wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 lipca 2008r. dotyczyły lat 2002-2006. Wykonując powołane wyroki Sądu Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzjami z dnia [...] uchyliło decyzje organu podatkowego I instancji i przekazało sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej sprawowaną pod względem zgodności z prawem. W konsekwencji, zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. - tylko ustalenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy skutkuje uchyleniem przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji.

Sąd oceniając sporną decyzję doszedł do przekonania, iż nie jest ona prawidłowa albowiem została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem kontroli sądowej jest prawidłowość decyzji, którą to organy ustaliły T. I. wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego w podatku od nieruchomości i podatku rolnym za 2009 rok w łącznej kwocie [...] zł., obejmując opodatkowaniem budynki i grunty położone w Z..

Niespornym jest ustalony tą decyzją podatek rolny, spornym pozostaje podatek od nieruchomości ustalony od nieruchomości położonej w Z. wpisanej na listę zabytków.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymując w mocy decyzję organu podatkowego I instancji uznało, iż w sprawie nie ma zastosowania przepis art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w myśl którego , grunty i budynki wpisane indywidualnie do rejestru zabytków są zwolnione od podatku od nieruchomości, pod warunkiem ich utrzymania i konserwacji, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, z wyjątkiem części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.

Wydając tę decyzję Kolegium uznało, iż nie jest organem właściwym do określenia, czy dany zabytek jest utrzymywany i konserwowany zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 lipca 2003 roku o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. Nr 162, poz. 1568 ze zm.). W związku z tym, iż opieka nad zabytkami leży w gestii właściciela a kontrolę w zakresie wykonywania przepisów ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami sprawuje wojewódzki konserwator zabytków to ustalenia przez niego dokonane są zdaniem Kolegium istotne dla rozstrzygnięcia sprawy.

W konsekwencji powyższego powołując się na: treść aktu notarialnego z dnia 28 września 1998 r., zobowiązującego T. I. do remontu obiektu zgodnie z zaleceniami konserwatorskimi w terminie do 3 lat od dnia nabycia i utrzymania go w sposób odpowiadający jego wartości zabytkowej zgodnie z przepisami ustawy o ochronie dóbr kultury i o muzeach, pismo z 8 września 2008 r. Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w K. informujące Wójta Gminy Z., iż [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków w K. przedstawił zalecenia konserwatorskie w dniu 25 lipca 2001 roku w formie decyzji nakazującej wykonanie określonych robót remontowo-konserwatorskich jak i to, iż z treści tegoż pisma wynika, że T. I. "nie przeprowadził nawet prac zabezpieczających (określonych w wystąpieniu pokontrolnym - pismo nr [...] z dnia 6.11.2006 roku) w pełnym zakresie Kolegium uznało, iż strona nie może korzystać z przedmiotowego zwolnienia podatkowego.

Podkreślono przy tym, iż za niewykonanie zaleceń pokontrolnych Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. podatnik został ukarany karą grzywny przez Rejonowy Sąd - Sąd Grodzki w T. wyrokiem z dnia 18 grudnia 2007 roku utrzymanym następnie w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w G. z dnia 12 sierpnia 2008 roku .

W tak przedstawionym stanie sprawy istota sporu sprowadza się do oceny czy organ odwoławczy wydając sporną decyzję w sposób właściwy ustalił stan faktyczny sprawy, a zatem zastosował przepisy prawa procesowego a, dopiero następnie zastosował normy prawa materialnego. Dopiero bowiem gdy Sąd za niezasadne uzna zarzuty naruszenia prawa procesowego co skutkuje uznaniem ustaleń faktycznych za prawidłowe, rozważać należy ocenę procesu subsumpcji tego stanu faktycznego pod mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego (por. wyrok NSA z dnia 9 marca 2005 r., sygn. akt FSK 618/04, ONSA i WSA 2005, nr 6, poz. 120).

Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd dopatrzył się naruszeń prawa procesowego skutkujących taką wadliwością zaskarżonej decyzji, która wymagała jej wyeliminowania z obrotu prawnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.

Przede wszystkim zasadne okazały się zarzuty dotyczące naruszenia art. 121, i 122 Ordynacji podatkowej Stosownie do treści art. 122 O. p., w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Przepis ten wyraża zasadę prawdy obiektywnej, jedną z naczelnych zasad postępowania podatkowego. Realizacji tej zasady służą przepisy rozdziału 11 zatytułowanego "Dowody" w dziale IV O. p. regulujące postępowanie dowodowe, w tym między innymi art. 187 § 1 nakładający na organ podatkowy obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Zadaniem organów podatkowych jest więc takie ustalenie stanu faktycznego, aby odpowiadał on rzeczywistości. Prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy podatkowej, wiążące się z właściwym zastosowaniem odpowiednich norm materialnoprawnych, uzależnione jest od uprzedniego dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zebrania materiału dowodowego oraz jego rozpatrzenia i swobodnej oceny, w myśl reguł określonych w przepisach art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 ord. pod.

Zgodnie natomiast z art. 121 Ordynacji podatkowej postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Organy podatkowe w postępowaniu podatkowym obowiązane są udzielać niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania( § 2). W myśl omawianej zasady, organy podatkowe w postępowaniu podatkowym obowiązane są udzielać jedynie niezbędnych informacji i wyjaśnień przy czym realizacja tej zasady musi odbywać się z urzędu. To zatem oznacza że podmioty zainteresowane w tych kwestiach nie muszą formułować jakichkolwiek wniosków. "Niezbędne informacje i wyjaśnienia" to podstawowy katalog przepisów, natomiast informacje i wyjaśnienia, o których tu mowa, mogą odnosić się wyłącznie do przepisów prawa podatkowego, pozostających w związku z przedmiotem prowadzonego danego postępowania.

Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy stwierdzić należy, że organy podatkowe nie wywiązały się z dyrektyw postępowania wynikających ze wskazanych przepisów.

Przede wszystkim zauważyć trzeba, iż w ocenie Sądu wydanie decyzji w oparciu jedynie o pismo Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 8 września 2008r, informacje w nim zawarte oraz o prawomocny wyroku sądu powszechnego skazującym T. I. za niewykonanie zaleceń pokontrolnych wydanych w 2006 roku, nie było wystarczające do podjęcia decyzji co do ustalenia zobowiązania podatkowego w odniesieniu do 2009r.

Sąd zauważa, iż nie kwestionuje, iż organem uprawnionym do kontroli w zakresie wykonywania przepisów ustawy o ochronie zabytków i opiece na zabytkami jest wojewódzki konserwator zabytków. Zdaniem Sądu jednakże opinia wyrażona w wym. piśmie nie mogła być miarodajna do oceny stanu technicznego obiektu w odniesieniu do co najmniej drugiej połowy roku 2008, jako czasokresu bezpośrednio poprzedzającego rok podatkowy za, który to ustalono wymiar łącznego zobowiązania pieniężnego, a który to stan jest istotny uwzględniając brzmienie art. 7 ust 1pk 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Zgodnie z tym przepisem grunty i budynki wpisane indywidualnie do rejestru zabytków są zwolnione od podatku od nieruchomości, pod warunkiem ich utrzymania i konserwacji, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, z wyjątkiem części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. W ocenie Sądu niewątpliwie utrzymanie i konserwacja obiektu wpisanego do rejestru zabytków jest warunkiem stosowania wym. zwolnienia, jednakże ocena tej okoliczności faktycznej winna być dokonana w sposób możliwie jak najbardziej obiektywny. Taki zaś sposób oceny może wynikać chociażby w oparciu o dowody sporządzone w roku poprzedzającym dany rok podatkowy na okoliczność kontroli stanu technicznego obiektu. Jednakże kontrola taka winna być dokonana w takim okresie roku poprzedzającego rok podatkowy (objęty ustaleniem z tego tytułu zobowiązania podatkowego) by odzwierciedlał on "w miarę możliwości" stan obiektu w co najmniej drugiej połowie roku kalendarzowego.

Tymczasem w wymienionym piśmie Wojewódzki Konserwator Zabytków stwierdzając, iż istotnie "przez 10 lat Pan I., nie tylko że nie utrzymywał i nie konserwował zgodnie z obowiązującymi zasadami ochrony zabytków [...] w Z., ale po prostu nie robił nic w celu zapobiegnięcia jego degradacji " i w dalszej części pisma powołując okoliczności przywołane przez Kolegium w spornej decyzji powołuje się na dokumenty opisane od nr 1 do nr 19.

Sąd nie przeczy ocenie co do stanu technicznego obiektu wyrażonej przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w tym piśmie, jednakże zauważa, iż jest ona wynikiem analizy wym. dokumentów w tym: protokołów z kontroli obiektu , oględzin, wizji lokalnej obiektu, które dotyczą stanu obiektu z lat 2001, 2006, 2007 i początkowej części roku kalendarzowego 2008. Z dokumentów tych wynika bowiem iż poszczególne zdarzenia w oparciu o które wywiódł swą ocenę Wojewódzki Konserwator Zabytków miały miejsce w datach odpowiednio: kontrola 28 września 2006, 28 czerwca 2007r , wystąpienie pokontrolne z 6 listopada 2006r. oględziny obiektu 8 maja 2001r., wizja lokalna z 8 stycznia 2008r.

W ocenie Sądu, jakkolwiek przeprowadzenie kontroli stanu technicznego obiektu w miejscu jego położenia stanowi obiektywny sposób oceny utrzymania i konserwacji obiektu wpisanego na listę zabytków, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, jednakże na potrzeby niniejszej sprawy nie mógł w sposób ostateczny przeważyć o nie spełnieniu wymogu z art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przez podatnika

Wobec tego, iż dokumenty jakie nadesłane zostały organom nie wskazywały na stan techniczny obiektu jaki istniał przy najmniej w drugiej połowie roku kalendarzowego 2008 r. przy czym zdaniem Sądu najobiektywniej byłoby by ten stan był oceniany w końcowej części roku 2008, obowiązkiem organów było podjęcie działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W tym celu organ winien był powiadomić stronę zgodnie z normą wynikającą z art. 121 Ordynacji podatkowej o treści przepisów prawa podatkowego - ustawy o podatkach i opłatach lokalnych mających związek z przedmiotową sprawą. Prawidłowe pouczenie o treści art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych normującego warunki stosowania zwolnienia skutkowałoby tym iż , w takiej sytuacji strona mogłaby podjąć działania mające na celu udowodnienie organowi, iż jego stanowisko co do braku podstaw do zastosowania wobec niego zwolnienia przedmiotowego nie jest właściwe.

Zauważyć w tym miejscu należy, iż wprawdzie ciężar dowodu nie wynika z przepisów procesowych, ale znajduje swoje źródło w materialnym prawie podatkowym, które określa to w sposób wyraźny lub dorozumiany. Przy ocenie przepisów, które w sposób dorozumiany regulują kwestę ciężaru dowodu wskazuje się na pomocną zasadę racji dostatecznej. Według niej dowody powinien przedstawić ten spośród uczestników postępowania podatkowego, który związany jest ciężarem twierdzenia, co do faktów, z których wywodzi skutki prawne.

Konkludując organ winien był przed wydaniem spornej decyzji w postępowaniu podatkowym pouczyć stronę o treści prawa podatkowego pozostającego w związku z przedmiotem niniejszej sprawy, a rzeczą podatnika w takiej sytuacji byłoby wykazanie, iż spełnia wymogi do zastosowania względem niego zwolnienia przedmiotowego art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy podatkowej. Dopiero wówczas gdyby organ stwierdził, iż strona uchyla się od poniesienia ciężaru dowodowego skutki tego oznaczałyby narażenie jej na niebezpieczeństwo niekorzystnych dla niej następstw materialno prawnych w postaci np. utraty prawa do zwolnienia podatkowego .

Skoro zatem dokonując kontroli zaskarżonego decyzji Sąd stwierdził, iż przy jej wydaniu doszło do naruszenia prawa procesowego a to zasad postępowania z art.121, 122 Ordynacji podatkowej, co w konsekwencji skutkowało także uchybieniem zasady z art. 187 nakazującej organom podatkowym obowiązek zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego, czego nie dokonano, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję.

O kosztach orzeczono po myśli art. 200 i 205 tej ustawy.

Przy powtórnym rozpoznawaniu sprawy Kolegium winno przeprowadzić postępowanie podatkowe z uwzględnieniem zakresu uwag poczynionych w niniejszym wyroku i następnie odpowiednio do dokonanych ustaleń podjąć stosowną decyzję .

O ile po ponownie przeprowadzonym postępowaniu organ stwierdzi brak podstaw do zastosowania zwolnienia przedmiotowego winien wydając decyzję w sposób zapewniający realizację normy art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej zawrzeć w niej ocenę co do stanu technicznego nieruchomości w chwili jej nabycia przez T. I., wskazać zakres zaleceń konserwatorskich przekazanych stronie i ocenę ich realizacji. Obecna sporna decyzja elementów tych nie zawiera co stanowi także o uchybieniu w zakresie wymienionego wyżej art. art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej.