Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 758/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2010-10-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: *Oddalono skargę
*Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 oraz 5 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 1
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
article: art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 15 ust.1 i 2 w zw. z art. 2 pkt 6
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Radom, Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska, Protokolant Barbara Głowaczewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 października 2010 r. sprawy ze skargi M. L.-K. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę. Sygn. akt I SA/Wr 758/10 POSTANOWIENIE Dnia 15 października 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Radom, Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska, Protokolant Barbara Głowaczewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 października 2010 r. sprawy ze skargi M. L.-K. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

U Z A S A D N I E N I E - WYROK

Przystępując do rozstrzygania Sąd przyjął stan faktyczny i prawny sprawy j/n.

M. L. – K. wystąpiła z wnioskiem o udzielenie pisemnej indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącym uznania za podatnika podatku od towarów i usług (dalej: podatek VAT) osoby dokonującej sprzedaży nieruchomości.

Z opisanego we wniosku stanu faktycznego wynika, że mąż wnioskodawczyni nabył w 1969 r. nieruchomość rolną, którą wykorzystywał w prowadzonej działalności ogrodniczej (szklarniowej). Na przełomie lat 1987/88 miało miejsce wymrożenie całej produkcji a szklarnie przeznaczono na magazyny. Działalność w przedmiocie wynajmu magazynów małżonkowie prowadzili do 2004 r., płacąc z tego tytułu podatek VAT.

W 2002 r. w/w nieruchomość została przeznaczona pod zabudowę mieszkaniową. Wiosną 2004 r. małżonkowie dokonali sprzedaży trzech szklarni wraz z gruntem. Sprzedaż wymusił fakt, iż mąż autorki wniosku przebył trzy udary mózgu. Pieniądze ze sprzedaży wydatkowano na leczenie i rehabilitację męża (częściowo na remont domu). Pozostałą część nieruchomości podzielono na dwie mniejsze, tj. działkę z budynkiem mieszkalnym/siedliskiem i działkę niezagospodarowaną. Drugą z działek małżonkowie zbyli w 2010 r., przeznaczając pochodzące ze sprzedaży środki na swoje utrzymanie.

Zainteresowana sformułowała zapytanie, czy w związku z powyższym stała się wraz z mężem podatnikiem podatku VAT?

Prezentując własny pogląd w sprawie autorka wniosku stwierdziła, że dokonując sprzedaży szklarni wraz z gruntem oraz nieruchomości małżonkowie nie uzyskali statusu podatnika VAT, obowiązanego do uiszczenia podatku VAT, bowiem:

- nieruchomość została nabyta z zamiarem prowadzenia działalności ogrodniczej, a nie w celu odsprzedaży;

- działalność w zakresie najmu nie miała nic wspólnego z handlem nieruchomościami;

- sprzedaż niezagospodarowanej działki odbyła się poza działalnością ogrodniczą i nie była realizowana w ramach zorganizowanego handlu (obrotu) nieruchomościami;

- skoro na mocy uchwały Rady Miejskiej W. nastąpiło przekwalifikowanie gruntu rolnego na cele nierolnicze to grunt ten nie wchodzi już w zakres definicji gospodarstwa rolnego w rozumieniu przepisów o podatku rolnym i staje się majątkiem prywatnym;

- prowadzenie w przeszłości na gruntach działalności gospodarczej nie może być uznane za równoznaczne z dalszym działaniem, jako podatnika i płatnika podatku VAT.

W interpretacji z dnia [...] kwietnia 2008 r. (nr [...]), Minister Finansów - działając przez Dyrektora Izby Skarbowej w P. - stanowisko autorki zapytania uznał za nieprawidłowe. Zaakcentował, iż oceny prawnej stanu faktycznego należało dokonać zarówno w oparciu o - obowiązującą do 30 kwietnia 2004 r. - ustawę

z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm. - dalej: ustawa VAT z 1993 r.), jak i - obowiązującą od 1 maja 2004 r. - ustawę z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm. - dalej: ustawa VAT z 2004 r.).

Powołując treść art. 4 pkt 1 ustawy VAT z 1993 r. organ podatkowy stwierdził, że w świetle tego przepisu towarem są budynki szklarni nie zaś grunty, na których zostały one usadowione. Uznał, iż opodatkowaniu VAT podlegała jedynie dostawa (sprzedaż) samych budynków szklarni, zgodnie z art. 2 ust. 1 i art. 5 ust. 1 pkt 1 w powiązaniu

z art. 4 pkt 1 ustawy VAT z 1993 r.

Minister Finansów wskazał, że art. 2 pkt 6 ustawy VAT z 2004 r. traktuje grunty jako towary. Wywodził, iż stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 7 ust. 1 w związku z art. 2 pkt 6 ustawy VAT z 2004 r. sprzedaż przeznaczonych pod zabudowę gruntów stanowi, jako odpłatna dostawa towarów, zdarzenie opodatkowane podatkiem VAT. Podkreślił, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów podlega VAT, lecz tylko taka, która jest wykonywana przez podatnika VAT, w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 w/w ustawy.

Organ argumentował, iż w świetle art. 15 ust. 1 i 2 podatnikami VAT są m. in. osoby fizyczne wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności, tj. wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców (...), również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo

w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania tej czynności w sposób częstotliwy. Dodał, że działalność gospodarcza obejmuje także czynności polegające na wykorzystywaniu towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Dokonujący interpretacji organ zauważył, iż najem nieruchomości skutkował uzyskiwaniem przez zainteresowaną korzyści majątkowej. Uznał, że najem - jako usługa - wypełnia określoną w art. 15 ust. 2 ustawy VAT z 2004 r. definicję działalności gospodarczej, jeżeli wykonywany jest w sposób ciągły i dla celów zarobkowych, bez względu na to, czy jest on realizowany w ramach działalności gospodarczej, czy jako odrębne źródło przychodu. Wywiódł, iż aktywność autorki wniosku czyniła zadość powyższemu, tj. działalność opodatkowaną VAT, której przedmiotem był wynajem magazynów, prowadziła ona wraz z mężem od 1990 r. do 2004 r. Podkreślił, że dokonana przez małżonków w 2010 r. sprzedaż nieruchomości (także zrealizowana

w 2004 r. sprzedaż budynków szklarni) obejmowała majątek wykorzystywany wcześniej do czynności opodatkowanych VAT (usług najmu).

Minister Finansów wyraził pogląd, że skoro działalność gospodarcza stanowi wszelką działalność to należy przyjąć, iż sprzedaż nieruchomości wykorzystywanych

w działalności gospodarczej (najmie) dokonywana była w ramach tej działalności.

Zdaniem organu, zbywane przez autorkę wniosku nieruchomości (szklarnie) nie mogą być uznane za jej majątek osobisty, gdyż było to mienie służące prowadzonej działalności gospodarczej. Ich sprzedaż należy zatem traktować jako zbycie majątku związanego z prowadzoną (w przedmiocie najmu) działalnością, czyli dostawę towarów.

Reasumując, Minister Finansów stwierdził, że:

1) realizując - przed 30 kwietnia 2004 r. - czynności sprzedaży budynków szklarni;

2) dokonując sprzedaży budynków szklarni wraz z gruntem po 1 maja 2004 r., jak również w związku z dostawą nieruchomości gruntowej w 2010 r.,

- zainteresowana czyniła zadość przesłankom dla uznania jej za podatnika VAT.

Odnośnie męża wnioskodawczyni organ podatkowy wydał odrębną interpretację.

Nie godząc się z interpretacją, strona wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa i zmiany zajętego stanowiska.

W odpowiedzi, Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji.

W skardze - wnosząc o uchylenie interpretacji - skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. art. 5, art. 15 ust. 1 i 2 ustawy VAT z 2004 r. oraz przepisów VI Dyrektywy, polegające na przyjęciu, że:

1. zbycie wynajmowanej przed 6-cioma laty działki dokonane zostało w ramach działalności w przedmiocie najmu;

2. sprzedaż tejże działki to ciąg dalszy działalności gospodarczej, polegającej na wynajmie nieruchomości dla celów zarobkowych, mimo iż:

- od 6-ciu lat małżonkowie nie prowadzili tej działalności i nie byli podatnikami VAT;

- od 6-ciu lat działka pozostawała niezagospodarowana a jej sprzedaż ma charakter incydentalnej i zrealizowanej po 6 latach od zakończenia działalności w zakresie najmu

(wynikającej z potrzeby uzyskania środków na leczenie i rehabilitację męża);

- objęty sprzedażą grunt stanowi majątek osobisty małżonków, gdyż w tym celu został nabyty, nie zaś w celu obrotu nieruchomościami (nadto stał się majątkiem prywatnym po przekwalifikowaniu w 2002 r. na działki budowlane).

Strona uzasadniała, że sprzedaż działki - w przeszłości wynajmowanej - nie mieści się w ramach działalności w zakresie najmu, ani działalności polegającej na handlu nieruchomościami, gdyż nie została ona nabyta w celu odsprzedaży z zyskiem. Dowodziła, iż dokonując sprzedaży nie posiadała wraz z mężem statusu formalnie zarejestrowanego podatnika VAT oraz nie dokonywała czynności handlowych w sposób częstotliwy. Zdaniem skarżącej, w sytuacji, kiedy czynność została wykonana poza zakresem działań producenta, handlowca, usługodawcy czy rolnika, to w świetle art. 4 ust. 1 i 2 VI Dyrektywy dany podmiot nie jest podatnikiem VAT i to bez względu na to, czy czynność tę wykonał jednorazowo, czy wielokrotnie. Wnosząca skargę odwołała się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA) z 29 października 2007 r. (sygn. akt I FPS 3/07) stanowiącego, iż warunkiem sine qua non uznania, że dany podmiot działa w charakterze podatnika VAT jest ustalenie, iż działa on jako producent, handlowiec, usługodawca, rolnik lub osoba wykonująca wolny zawód.

Autorka skargi wskazała, że działanie poza zakresem działalności gospodarczej występuje w sytuacji, gdy przedmiotem sprzedaży jest majątek prywatny - osobisty -danej osoby. Dowodziła, iż prowadzenie na spornym gruncie w przeszłości działalności ogrodniczej, późniejszy wynajem tego gruntu, następnie jego zaprzestanie (6 lat przed planowaną sprzedażą) nie może być uznane za tożsame z dalszym działaniem jako rolnika, usługodawcy, czy handlowca, zwłaszcza działającego w tym charakterze

w dacie podejmowania decyzji o sprzedaży i samej sprzedaży gruntu.

Skarżąca podniosła, że grunt został nabyty na własny użytek małżonków i jego sprzedaż (w całości bądź w częściach) nie może być uznana za - opodatkowaną podatkiem VAT - działalność handlową.

W piśmie procesowym, wnosząca skargę powieliła dotychczasowe stanowisko. Dodała, iż także zrealizowana w 2004 r. sprzedaż budynków szklarni wraz z gruntem dokonana została poza działalnością w zakresie najmu oraz handlu nieruchomościami.

W odpowiedzi na skargę oraz ustosunkowując się do w/w pisma procesowego, Minister Finansów podtrzymał swoje stanowisko, uznał argumenty strony na chybione

i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stanowiąc w art. 1 § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach, których katalog zawiera art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej: p.p.s.a.). W określonych przez ten przepis przedmiotowych granicach kognicji sądów administracyjnych mieści się orzekanie w sprawach skarg na - wydane

w indywidualnych sprawach - pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.).

Skarga okazała się nieuzasadniona.

Po dokonaniu kontroli skarżonej interpretacji, mając na uwadze stan faktyczny

i prawny sprawy, sformułowane w skardze zarzuty oraz wspierające je argumenty, Sąd uznał, że w sprawie nie zaistniały podstawy do zakwestionowania stanowiska organu podatkowego wyrażonego w tej interpretacji. Interpretacja znajduje bowiem dostateczne podstawy w prawie materialnym, w tym we wskazanych w skardze przepisach art. 5, art. 15 ust. 1 i 2 ustawy VAT z 2004 r. oraz przepisach VI Dyrektywy.

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tak wyznaczonej kompetencji Sąd stwierdza, iż zaskarżona interpretacja nie narusza regulacji procesowych, przewidzianych dla instytucji pisemnych indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego. W tym zakresie również skarżąca nie podniosła w skardze zarzutów.

Zdaniem Sądu, oceniana interpretacja jest także zgodna z prawem w części dotyczącej uznania strony za podatnika podatku VAT z tytułu dokonanej w 2004 r. (po 30 kwietnia 2004 r.) sprzedaży budynków szklarni wraz z gruntem budowlanym oraz zrealizowanej w 2010 r. sprzedaży przeznaczonej pod zabudowę nieruchomości gruntowej. W/w czynności stanowiły - podlegającą opodatkowaniu VAT - dostawę towarów. Dokonana w w/w zakresie interpretacja czyni zadość regulacjom art. 5 ust. 1 pkt 1 i art. 7 ust. 1 w związku z art. 2 pkt 6 oraz art. 15 ust. 1 i 2 ustawy VAT z 2004 r.

Z opisanego we wniosku stanu faktycznego wynika m. in., że strona dokonała po 30 kwietnia 2004 r. sprzedaży majątku, tj. przeznaczonych pod zabudowę gruntów (także budynków szklarni), wykorzystywanego w prowadzonej przez nią wraz z mężem (od 1990 r. do 2004 r.) - opodatkowanej podatkiem VAT - działalności w przedmiocie wynajmu magazynów. Uściślając, sprzedaż obejmowała majątek związany wcześniej

z czynnościami opodatkowanymi podatkiem VAT (usługami najmu).

Z treści art. 2 ust. 6 i art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 15 ust. 1 i 2 ustawy VAT wynika, że obrót przeznaczonymi pod zabudowę gruntami (budynkami), jako dostawa towarów, podlega opodatkowaniu podatkiem VAT jedynie wówczas, gdy dokonywany jest przez podatnika podatku VAT, tj. m. in. osoby fizyczne wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą (obejmującą wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników,

a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wtedy, gdy czynność ta została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar jej wykonywania w sposób częstotliwy), bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje ponadto czynności polegające na wykorzystywaniu towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Dla ustalenia, czy osoba dokonująca transakcji sprzedaży działek budowlanych (budynków) jest podatnikiem podatku VAT istotnym jest stwierdzenie, że prowadzi ona działalność gospodarczą, w rozumieniu przepisów ustawy VAT.

Według prawa wspólnotowego, opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej podlega dostawa towarów lub usług świadczona na terytorium kraju przez podatnika, działającego w takim charakterze (art. 2 pkt 1 VI Dyrektywy/art. 2 ust. 1 lit. a/ Dyrektywy 2006/112/WE).

Zdefiniowana w w/w Dyrektywach działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców i osób świadczących usługi (...). Za działalność gospodarczą uznaje się również wykorzystywanie, w sposób ciągły, własności dóbr materialnych lub niematerialnych do celów zarobkowych (art. 4 ust. 2 VI Dyrektywy/art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE).

Sąd podziela wyrażone w skarżonej interpretacji stanowisko Ministra Finansów, iż realizowany przez stronę, w latach 1990 - 2004, przynoszący korzyści majątkowe, najem - jako usługa - wypełniał określoną w art. 15 ust. 2 ustawy VAT z 2004 r. (wzorowanym na powołanych Dyrektywach) definicję działalności gospodarczej.

Zgodnie z art. 4 ust. 3 VI Dyrektywy (art. 12 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE) państwa członkowskie mogą uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie (podkreślenie Sądu) zawiera transakcje związane z działalnością gospodarczą

w rozumieniu art. 4 ust. 2 tej Dyrektywy (art. 9 ust. 1 akapit 2 Dyrektywy 2006/112/WE), w szczególności (...) dostawę działek budowlanych. Odpowiednikiem powołanych przepisów Dyrektyw jest art. 15 ust. 1 ustawy VAT stanowiący, że podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Powyższe nie pozwala na uznanie za zasadny zarzutu naruszenia art. 2 pkt 1

i art. 4 ust. 1 VI Dyrektywy (odpowiednio art. 2 ust. 1 i art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE), z których - zdaniem strony - wynika, iż tylko osoba zajmująca się profesjonalnie obrotem nieruchomościami może być podatnikiem VAT. Podatnikiem VAT jest każda osoba prowadząca w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, nawet okazjonalnie, bez względu na jej cel i rezultat. Nabycie statusu podatnika VAT nie jest również uzależnione od dokonania jakichkolwiek formalności natury administracyjnej. Status podatnika VAT jest bowiem kategorią obiektywną, wynikającą wyłącznie z działań podjętych przez dany podmiot, tj. prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy VAT. Dla uznania podmiotu za podatnika VAT nie ma ponadto znaczenia rezultat prowadzonej działalności.

Problematyka opodatkowania podatkiem VAT sprzedaży działek budowlanych była wielokrotnie przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego /NSA/ oraz Wojewódzkich Sądów Administracyjnych /WSA/. Na szczególną uwagę zasługuje wyrok składu siedmiu sędziów NSA z 29 października 2007 r. (sygn. akt I FPS 3/07), na który to wyrok powołuje się także skarżąca (publ.: orzeczenia.nsa.gov.pl). W wyroku tym Sąd zaznaczył, iż przepisy art. 15 ust. 1 i 2 ustawy VAT z 2004 r. powinny być rozumiane

w ten sposób, że warunkiem sine qua non uznania, iż dany podmiot działa

w charakterze podatnika podatku VAT, jest ustalenie, iż działa on jako producent, handlowiec, usługodawca (...). Stąd też "ani formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, ani okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości, nie mogą przesądzać

o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, iż w odniesieniu do konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku VAT". W uzasadnieniu analizowanego wyroku NSA podkreślił, iż "odpowiedź na pytanie, czy dany podmiot w odniesieniu do danej czynności działa jako podatnik podatku VAT, wymaga każdorazowo oceny odnoszącej się do konkretnych okoliczności faktycznych danej sprawy". Idea tego rozstrzygnięcia sprowadza się zatem do podkreślenia znaczenia - na użytek każdego konkretnego przypadku, w którym przedmiotem czynności jest majątek podatnika podatku VAT - ustalenia dotyczącego charakteru,

w jakim występuje podmiot dokonujący tej czynności.

NSA w powołanym wyroku stwierdził, iż zarówno z brzmienia art. 4 ust. 1 i 2 VI Dyrektywy, jak i art. 15 ust. 1 i 2 ustawy VAT wynika wyraźnie, że warunkiem niezbędnym do uznania danego podmiotu za podatnika VAT jest ustalenie, iż działa on niezależnie jako producent, handlowiec, usługodawca, rolnik (...). Innymi słowy, jeśli dana czynność wykonana została poza zakresem działań usługodawcy, producenta, handlowca, rolnika (...), to w świetle art. 4 ust. 1 i 2 VI Dyrektywy - z tytułu wykonania takiej czynności - dany podmiot nie może być uznany za podatnika i to bez względu na to, czy czynność wykonał jednorazowo, ale w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy, czy też wielokrotnie. Sąd uznał, że taka właśnie sytuacja występuje w przypadku sprzedaży przez daną osobę jej majątku prywatnego. Majątek taki nabywany bowiem był na własne potrzeby danej osoby, a nie z przeznaczeniem do działalności handlowej, a zatem jego sprzedaż w całości/

w częściach, jednemu/wielu nabywcom, z zyskiem/bez, nie może być uznana za działalność handlową ze skutkiem w postaci potraktowania tej osoby za podatnika VAT.

Pojęcie "majątku prywatnego" czy "majątku osobistego" nie występuje na gruncie analizowanych przepisów. Jego pojawienie się jest rezultatem wykładni art. 15 ust. 2 ustawy VAT. "Majątek prywatny", albo "majątek wykorzystywany do celów prywatnych", oznacza tę część majątku, która nie jest wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej i która nie jest przedmiotem tej działalności (por.: wyrok NSA z 19 marca 2009 r., sygn. akt I FSK 46/08, publ.: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zatem, aby stwierdzić, czy sprzedaż danego składnika majątkowego podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, w pierwszej kolejności należy ustalić, czy dany składnik majątku ma charakter majątku prywatnego (osobistego), czy wręcz przeciwnie - sprzedaży podlegał majątek związany z prowadzeniem działalności gospodarczej.

W niniejszej sprawie strona niewątpliwie wykorzystywała, będące przedmiotem zrealizowanej po 30 kwietnia 2004 r. sprzedaży, nieruchomości (także budynki szklarni) dla celów prowadzonej wraz z mężem od 1990 r. do 2004 r. - opodatkowanej podatkiem VAT - działalności gospodarczej w przedmiocie najmu.

Powyższe nakazuje za zasadne uznać stanowisko Ministra Finansów, że opisane we wniosku o interpretację i objęte sprzedażą nieruchomości (budynki szklarni) nie wchodziły w skład majątku osobistego skarżącej gdyż stanowiły mienie służące prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Chybiony jest zatem pogląd strony, iż sprzedaż przeznaczonych pod zabudowę nieruchomości (budynków szklarni) obejmowała majątek osobisty. Prawidłowo tym samym przyjął wydający interpretację organ, że dokonana po 30 kwietnia 2004 r. sprzedaż nieruchomości (budynków szklarni), wykorzystywanych przez wnioskodawczynię w prowadzonej - w przedmiocie najmu - działalności gospodarczej, stanowi zrealizowaną przez podatnika VAT dostawę towarów.

W zaistniałej sytuacji, twierdzenia o nie nabywaniu gruntów w celach handlowych pozostają bez znaczenia dla oceny podatkowej dalszej ich sprzedaży, skoro grunty (także budynki szklarni) zostały przeznaczone na cele związane z pozarolniczą działalnością gospodarczą (najmem) i nie tracąc statusu związania z tą działalnością zostały sprzedane. Nie jest także istotna okoliczność nie prowadzenia działalności gospodarczej związanej z profesjonalnym obrotem nieruchomościami.

Dla sprawy obojętny jest fakt, iż sprzedaż części gruntów nastąpiła dopiero po upływie 6 lat od zakończenia opodatkowanej VAT działalności w przedmiocie najmu. Przepisy obowiązującego prawa nie stanowią bowiem, że po upływie w/w okresu zmienia się status gruntów ze związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą na wchodzące w skład majątku prywatnego (osobistego).

Sąd nie podziela poglądu, iż w momencie przekwalifikowania (w 2002 r.) spornej w sprawie nieruchomości, z rolnej na budowlaną, nieruchomość ta "przeszła" do majątku prywatnego małżonków i jako taka winna być oceniana w kontekście uznania strony za podatnika VAT z tytułu jej sprzedaży. W sprawie podstawowe znaczenie ma fakt, że nieruchomość, jako przeznaczona pod zabudowę, była do 2004 r. związana

z prowadzoną przez skarżącą działalnością w przedmiocie najmu.

Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostaje, iż wcześniej nieruchomość była wykorzystywana na potrzeby działalności ogrodniczej, będąc w tym celu nabytą.

Neutralny dla sprawy jest cel, na jaki zostały przeznaczone pochodzące ze sprzedaży nieruchomości środki.

Sąd stwierdza ponadto, iż wydana w sprawie interpretacja jest prawidłowa także w części dotyczącej uznania skarżącej za podatnika VAT w następstwie - zrealizowanej przed 1 maja 2004 r. - sprzedaży budynków szklarni, stanowiącej dostawę towarów. Strona dokonała bowiem sprzedaży nie majątku prywatnego, lecz składników majątku związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą w przedmiocie najmu (budynków szklarni wynajmowanych w celach magazynowych). Powyższe znajduje uzasadnienie

w treści art. 2 ust. 1 i art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 4 pkt 1 ustawy VAT z 1993 r.

Skład orzekający w niniejszej sprawie za słuszne uznaje poza tym stanowisko Ministra Finansów, iż opodatkowaniu podatkiem VAT nie podlegała - dokonana przed

1 maja 2004 r. - sprzedaż gruntów, na których w/w budynki szklarni były usadowione.

Sąd zauważa, że w zakresie zrealizowanej w 2004 r. sprzedaży budynków szklarni wraz z gruntem organ zasadnie dokonał oceny stanu faktycznego zarówno

w oparciu o ustawę VAT z 1993 r. (obowiązującą do 30 kwietnia 2004 r.), jak i ustawę VAT z 2004 r. (obowiązującą od 1 maja 2004 r.). We wniosku skarżąca wskazała bowiem, iż sprzedaż w/w składników majątkowych miała miejsce wiosną 2004 r., nie precyzując, czy nastąpiło to w okresie do 30 kwietnia 2004 r., czy po tej dacie.

Po dokonaniu oceny interpretacji Sąd stwierdza, iż znajduje ona podstawy

w ustawie VAT z 1993 r. i ustawie VAT 2004 r. oraz VI Dyrektywie i Dyrektywie 2006/112/WE.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art.151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.

U Z A S A D N I E N I E - POSTANOWIENIE

W dniu [...] lutego 2010 r. do Biura Krajowej Informacji Podatkowej w L. wpłynął wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego (wniosek o interpretację indywidualną), sformułowany przez M. L. – K. (dalej: podatnik/ strona/ skarżąca).

Minister Finansów - działając przez Dyrektora Izby Skarbowej w P. -

w interpretacji indywidualnej z dnia [...] kwietnia 2010 r. (nr [...]), stanowisko wnioskodawcy uznał za nieprawidłowe. Interpretacja zawierała pouczenie

o prawie do wniesienia skargi na tę interpretację po uprzednim wezwaniu organu - na piśmie, w terminie czternastu dni - do usunięcia naruszenia prawa. Interpretacja została skutecznie doręczona stronie w dniu 6 maja 2010 r.

Pismem z dnia 14 maja 2010 r. autorka wniosku wezwała organ podatkowy do usunięcia naruszenia prawa i zmiany interpretacji.

W dniu 2 czerwca 2010 r., mimo braku odpowiedzi organu na w/w wezwanie, strona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA) we Wrocławiu skargę na interpretację.

Minister Finansów, pismem z dnia 16 czerwca 2010 r. (doręczonym adresatowi 21 czerwca 2010 r.) odpowiedział stronie na jej wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, stwierdzając brak podstaw do zmiany wyrażonego w interpretacji stanowiska.

W odpowiedzi na skargę wywiedzioną przez stronę do WSA, Minister Finansów wniósł o jej odrzucenie, z uwagi na niezachowanie procedury poprzedzającej złożenie skargi na interpretację indywidualną, tj. wniesienie skargi przed udzieleniem przez organ podatkowy odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej: p.p.s.a.), Sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne. Zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a., gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, w tym na interpretację indywidualną, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Brzmienie cytowanego przepisu stanowi, że wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa stanowi obligatoryjną czynność, poprzedzającą wniesienie skargi. W związku z tym, iż ustawodawca nie przewidział środków zaskarżenia

w sprawach, których przedmiot dotyczy interpretacji indywidualnych, podatnik - chcąc wnieść skargę na interpretację Ministra Finansów - winien pierwotnie uczynić zadość regulacji art. 52 § 3 p.p.s.a. W sprawie, skarżąca wezwała organ podatkowy do usunięcia naruszenia prawa

i zmiany interpretacji indywidualnej. Nie czekając jednak na odpowiedź organu na to wezwanie (datowaną na 16 czerwca 2010 r. odpowiedź organu podatniczka otrzymała 21 czerwca 2010 r.) - w dniu 2 czerwca 2010 r. - strona wniosła skargę na interpretację. Powyższe wskazuje jednoznacznie, iż wnosząc skargę na interpretację dnia 2 czerwca 2010 r., skarżąca uczyniła to przedwcześnie. Złożoną zatem przez stronę skargę należało uznać za niedopuszczalną.

Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., postanowiono jak

w sentencji.