Postanowienie NSA, sygn. akt II GSK 227/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-03-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6201 Prawo wykonywania zawodu lekarza, aptekarza pielęgniarki, położnej
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 § 2 pkt 4, art. 58 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 5, art. 14e ust. 1 i ust. 4
journal: Dz.U. 1997 nr 28 poz 152
law: Ustawa z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodzie lekarza.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Skoczylas po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 28 października 2020 r., sygn. akt III SA/Łd 145/20 w zakresie odrzucenia skargi M. K. na pismo Dyrektora Centrum Egzaminów Medycznych w Łodzi z dnia [...] stycznia 2020 r. w przedmiocie nieuwzględnienia wniosku o ponowną ocenę Lekarskiego Egzaminu Końcowego postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 28 października 2020 r., sygn. akt III SA/Łd 145/20, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.), odrzucił skargę M. K. na pismo Dyrektora Centrum Egzaminów Medycznych w Łodzi z dnia [...] stycznia 2020 r. w przedmiocie nieuwzględnienia wniosku o ponowną ocenę Lekarskiego Egzaminu Końcowego.

Postanowienie Sądu I instancji zostało wydane w następującym stanie sprawy:

M. K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na czynność Dyrektora CEM w Łodzi z dnia [...] stycznia 2020 r. polegającą na nieuwzględnieniu wniosku o ponowną ocenę i zweryfikowanie wyniku Lekarskiego Egzaminu Końcowego składanego w dniu 21 września 2019 r. i odmowie uznania egzaminu skarżącej za zaliczony.

Zaskarżonej czynności zarzuciła:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 14d ust. 2 ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (Dz. U. z 2019 r. poz. 537 ze zm.; powoływanej dalej jako: ustawa o zawodach lekarza), polegającą na jego niezastosowaniu przy sporządzeniu testu i zawarcia w teście egzaminacyjnym pytania, w którym dwie odpowiedzi mogą zostać uznane za prawidłowe;

- art. 14e ust. 4 ustawy o zawodach lekarza, polegającą na jego niezastosowaniu, w sytuacji, gdy z uwagi na udzielenie w istocie prawidłowej, bowiem zgodnej z zalecaną przez CEM literaturą, odpowiedzi na pytanie o definicję teratozoospermii. Skarżąca winna uzyskać wynik przekraczający 56% maksymalnej liczby punktów z testu i zaliczyć egzamin;

- art. 14e ust. 1 i 2 ustawy o zawodach lekarza, polegające na jego błędnej bowiem bezrefleksyjnej wykładni, przejawiającej się w stwierdzeniu, iż w razie niezłożenia zastrzeżeń do pytania w trybie wskazanym w tym przepisie, zdający nie może ubiegać się o zmianę wyniku egzaminu, podczas, gdy nie znając klucza odpowiedzi, a zatem w trakcie egzaminu i bezpośrednio po jego zakończeniu zdający nie jest w stanie uznać, czy pytanie wymaga zastrzeżeń, czy też nie.

2. naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 7a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.; powoływanej dalej jako: k.p.a.) przez nierozstrzygnięcie powstałych wątpliwości co do prawidłowej odpowiedzi na pytanie o definicję teratozoospermii na korzyść skarżącej, w efekcie czego odmówiono uznania egzaminu za zaliczony.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej czynności i zobowiązanie Dyrektora CEM do dokonania weryfikacji wyniku egzaminu, złożonego w dniu 21.09.2019 r. i do uznania ww. egzaminu za zaliczony, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Zdaniem skarżącej sprawa podlega kognicji sądu administracyjnego. Odwołała się w tym zakresie do postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 18 listopada 2008 r., sygn. akt II CSK 303/08, gdzie sąd uznając za niezasadne wystąpienie przez powódkę z pozwem o ustalenie w trybie art. 189 k.p.c., że zdała ona LEK, stwierdził, iż przepisy dotyczące zasad przeprowadzania LEK mają charakter administracyjnoprawny, stąd powinny być rozpoznawane przez sądy administracyjne. Zgodnie z powołanym orzeczeniem, do rozpoznania niniejszej sprawy nie jest dopuszczalna droga sądowa przed sądem powszechnym, zaś ochrony należy poszukiwać na drodze postępowania administracyjnego.

Zdaniem skarżącej, niewątpliwe uchybienie w formułowaniu pytania egzaminacyjnego, które było jedyną i bezpośrednią przyczyną niezaliczenia egzaminu LEK, stanowi podstawę do poddania sprawy rozpoznaniu przez sąd.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor CEM wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Odrzucając skargę strony Sąd I instancji stwierdził, że nie podlega ona kognicji sądu administracyjnego, bowiem skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie.

WSA wskazał, że w rozpoznawanej sprawie skarżąca przedmiotem skargi uczyniła pismo Dyrektora Centrum Egzaminów Medycznych w Łodzi, który nie uwzględnił jej ponownego wniosku o weryfikację Lekarskiego Egzaminu Końcowego. Sąd I instancji przytoczył treść art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na niebędące decyzjami ani postanowieniami akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Stwierdził, że z przepisu tego wynika, iż akty i czynności te: nie mają charakteru decyzji lub postanowienia, są podejmowane w sprawach indywidualnych, muszą mieć charakter publicznoprawny, dotyczą (bezpośrednio lub pośrednio) uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co odnosi się zarówno do działań pozytywnych dla ich adresata, jak i negatywnych wyrażających się w odmowie wydania aktu, czy podjęcia innej czynności.

W ocenie Sądu, zaskarżona w sprawie czynność Dyrektora CEM, wyrażona w piśmie z [...] stycznia 2020 r. o odmowie ponownej oceny Lekarskiego Egzaminu Końcowego i uznaniu go za zaliczony, nie jest aktem lub czynnością, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Sąd I instancji dokonał analizy właściwych przepisów ustawy o zawodach lekarza oraz obowiązującego na dzień przeprowadzenia LEK rozporządzenia Ministra Zdrowia z 2 października 2017 r. w sprawie Lekarskiego Egzaminu Końcowego i Lekarsko-Dentystycznego Egzaminu Końcowego (Dz. U. 2017r. poz. 1877 ze zm.; powoływanego dalej jako: rozporządzenie MZ). W jego ocenie, analiza przedmiotowych przepisów prowadzi do wniosku, że nie jest możliwe zakwestionowanie wyniku Lekarskiego Egzaminu Lekarskiego poprzez wniesienie skargi do sądu administracyjnego na pismo Dyrektora CEM odmawiające jego powtórnej oceny. Zarówno ustawa o zawodach lekarza, jak i wydane na jej podstawie rozporządzenie MZ, nie przewidują ani takiego trybu, ani kognicji sądu administracyjnego w tym zakresie. Wskazując na treść art. 14e ust. 4 zd. 2 ustawy o zawodach lekarza, WSA podkreślił, że wynik egzaminu nie stanowi decyzji w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego. Nie jest także aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. ze względu na brak związku między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek a aktem lub czynnością, które dotyczą takiego uprawnienia lub obowiązku.

Sąd I instancji podzielił pogląd wyrażony m.in. w postanowieniu NSA z dnia 17 września 2009 r., sygn. akt II OSK 1336/09, że "nie można uznać za prawidłowy poglądu skarżącej, iż czynność Komisji Egzaminacyjnej powołanej przez Ministra Zdrowia, polegająca na nieuznaniu za zdany egzamin specjalizacyjny z zakresu urologii i nieprzyznanie tym samym skarżącej uprawnień do wykonywania zawodu lekarza - specjalisty, mieszczą się w katalogu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. innych, niż określone w pkt 1- 3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa. Koniecznym jest odniesienie takiego aktu lub czynności do przepisów prawa powszechnie obowiązującego, który określa uprawnienia lub obowiązek. Oznacza to, iż musi istnieć ścisły związek między przepisem prawa, który określa uprawnienie lub obowiązek, a aktem lub czynnością, która dotyczy takiego uprawnienia lub obowiązku. Natomiast w świetle przepisów ustawy o zawodach lekarza oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 października 2005 r. czynność Komisji Egzaminacyjnej powołanej przez Ministra Zdrowia, polegająca na nieuznaniu za zdany egzamin specjalizacyjny z zakresu urologii i nieprzyznanie tym samym skarżącej uprawnień do wykonywania zawodu lekarza - specjalisty, nie mieści się w pojęciu aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, o jakich stanowi przepis art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Tym samym nie będą one zaskarżalne do sądu administracyjnego i nie przysługuje skarga na wskazaną powyżej czynność".

Odnosząc się zaś do powołanego przez skarżącą postanowienia SN z 18 listopada 2008 r., sygn. II CSK 303/08, WSA wyjaśnił, że Sąd Najwyższy nie uznał, iż sąd administracyjny dokonuje kontroli wyniku Lekarskiego Egzaminu Końcowego. Sąd Najwyższy w tym postanowieniu wskazał, że "w rozpoznawanej sprawie, jak wyżej wywiedziono, powódka żądała dokonania przez sąd merytorycznej oceny złożonego przez siebie Lekarskiego Egzaminu Państwowego. Żądała zatem zweryfikowania przez sąd powszechny oceny dokonanej przez komisję egzaminacyjną powołaną zgodnie z ustawą i aktami wykonawczymi. Tymczasem, jak wskazywano, w tej płaszczyźnie nie jest możliwe dokonanie ustaleń przez sąd powszechny. Zdaniem WSA, w odniesieniu do okoliczności rozpoznawanej sprawy oznacza to, że sądy orzekające prawidłowo przyjęły niedopuszczalność drogi sądowej przed sądem powszechnym dla rozpoznania jej żądania. Otwarta pozostaje natomiast możliwość poszukiwania ochrony na drodze postępowania administracyjnego, gdyż dopuszczalność kontroli legalności przeprowadzonych egzaminów lekarskich jest przyjmowana powszechnie przez sądy administracyjne. Dokonywane jest to w ramach postępowań wszczętych skargami na uchwały organów lekarskiego samorządu zawodowego odmawiające przyznania prawa do wykonywania zawodu."

Sąd I instancji uznał, iż przytoczone postanowienie SN wskazuje, że przed sądem administracyjnym dopuszczalna jest kontrola legalności uchwały samorządu zawodowego o odmowie przyznania prawa do wykonywania zawodu. Z tej przyczyny powołanie się na treść tego orzeczenia w niniejszej sprawie nie mogło odnieść zamierzonego rezultatu w postaci weryfikacji Lekarskiego Egzaminu Końcowego.

WSA wskazał ponadto, że kontroli sądu administracyjnego podlega również udostępnienie, na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, pytań testowych wraz z poprawnymi odpowiedziami wykorzystane na potrzeby LEK albo LDEK.

Reasumując Sąd I instancji stwierdził, że zaskarżone pismo Dyrektora CEM z [...] stycznia 2020 r. nie może zostać uznane za czynność z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. podlegającą kontroli merytorycznej sądu administracyjnego.

Skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia wniosła M. K., zaskarżając postanowienie WSA w całości oraz domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w tym postępowaniu według norm przepisanych.

Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu postanowieniu zarzucono:

1. obrazę prawa materialnego, tj. art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych poprzez jego błędną wykładnię, w efekcie czego przepis ten nie został zastosowany w niniejszej sprawie pomimo, iż Skarżąca oczekuje skontrolowania przez sąd administracyjny działalności administracji publicznej, a zatem Dyrektora CEM - jednostki budżetowej podległej Ministrowi Właściwemu do Spraw Zdrowia, związanej z dopuszczeniem do wykonywania zawodu lekarza na terenie Polski i stosowaniem przepisów prawa administracyjnego - przepisów ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty;

2. obrazę prawa materialnego, tj. art. 45 ust. 1 Konstytucji RP poprzez jego niezastosowanie i naruszenie konstytucyjnego prawa Skarżącej do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd;

3. obrazę przepisów postępowania, mogącą mieć wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., polegającą na uznaniu, iż sprawa nie podlega kognicji sądu administracyjnego, w wyniku czego skarga została odrzucona i nie przystąpiono do merytorycznego rozpoznania sprawy;

4. obrazę przepisów postępowania, mogącą mieć wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., poprzez jego nieuzasadnione zastosowanie i odrzucenie skargi pomimo, iż sprawa należy do właściwości sądu administracyjnego i przez taki sąd winna zostać rozpoznana.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że naruszono prawo skarżącej do sądu poprzez odmowę kontroli sądowoadministracyjnej czynności dokonanej przez działający na podstawie przepisów prawa organ - Dyrektora CEM, będącego państwową jednostką budżetową podległą Ministrowi Właściwemu do Spraw Zdrowia, który, z uwagi na sprzeczną z przepisami ustawy o zawodach lekarza konstrukcję pytań testowych na Lekarskim Egzaminie Państwowym niesłusznie odmówił Skarżącej uznania zdawanego przez nią egzaminu za zaliczony, uniemożliwiając jej tym samym wykonywanie zawodu lekarza przez co najmniej pół roku. Powyższe wynika najprawdopodobniej z faktu, iż po weryfikacji wyników egzaminu LEK, zdający mogą ustalić sami czy zdali egzamin, dowiadując się telefonicznie o wyniku, CEM nie podejmuje natomiast żadnej uchwały, nie wydaje decyzji lub postanowienia, stwierdzających, czy egzaminowany zaliczył LEK, nie wykonuje zatem czynności które mogłyby stanowić realny, uchwytny substrat zaskarżenia, znajdujący swą podstawę w przepisach materialnego prawa administracyjnego.

Zdaniem skarżącej kasacyjnie, przyjęcie, że działania Dyrektora CEM nie podlegają kontroli sądowej jest krzywdzące dla strony, która ma prawo domagać się kontroli sądowej czynności podejmowanych przez jednostkę, działającą w oparciu o przepisy ustawy o zawodach lekarza, podlegającą formalnie Ministrowi Właściwemu do Spraw Zdrowia, co jednoznacznie z tej ustawy wynika, a umożliwiających lub nie wykonywanie zdającemu zawodu lekarza na terenie Polski. Występując o ponowną weryfikację egzaminu Skarżąca żądała uchylenia przez organ stanu niezgodności z prawem, czego mimo obowiązku nie uczyniono. W ocenie skarżącej, z rozumowania Sądu I instancji wynika, że zdającym egzaminy LEK nie przysługuje prawo odwołania się od wyniku egzaminu lub żądanie zmiany wyniku, poprzez zaliczenie odpowiedzi na dane pytanie, a ponadto nie mają oni prawa żądać zbadania legalności działań organu przez sąd. Stwierdziła zatem, że organ może w sposób dowolny i z naruszeniem przepisów ustawy tworzyć pytania egzaminacyjne i nie podlega przy tym żadnej kontroli sądowej. Uzasadnienie postanowienia Sądu pozwala także postawić tezę, iż organ nie może z urzędu lub na wniosek uchylić stanu niezgodnego z prawem, nie może tego również uczynić sąd, przynajmniej administracyjny.

W ocenie skarżącej kasacyjnie, zaskarżona czynność Dyrektora CEM wywołała dla niej skutki prawne, bowiem spowodowała półroczne opóźnienie w uzyskaniu prawa wykonywania zawodu lekarza, uniemożliwiła nabywanie doświadczenia zawodowego przez ten okres i pobieranie zarobków równych co najmniej ustawowym stawkom należnym lekarzom rezydentom w latach 2019/2020. Pisemna informacja o odmowie weryfikacji wyniku egzaminu końcowego adresowana do M. K., jako pochodząca od organu i rozstrzygająca o prawach kandydatki winna, jako czynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., podlegać kontroli sądu administracyjnego.

Reasumując kasatorka stwierdziła, że odmawiając merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd I instancji naruszył art. 1 § 1 ustawy prawo o ustroju sądów administracyjnych, wskazujący zakres kontroli sądowodaministracyjnej oraz art. 45 Konstytucji RP, gwarantujący stronie prawo do sądu, a naruszenie tego przepisu jest w niniejszej sprawie rażące z uwagi na brak procedury odwoławczej od wyniku egzaminu LEK w ustawie o zawodach lekarza, regulaminie egzaminu LEK lub w jakimkolwiek innym akcie prawnym. W wyniku błędnej interpretacji prawa materialnego doszło do zastosowania niewłaściwych przepisów proceduralnych i odrzucenia skargi, która winna zostać rozpoznana przez sąd administracyjny.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor CEM wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Autor skargi kasacyjnej oparł zarzuty na podstawie określonej w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Ich istota sprowadza się do zakwestionowania stanowiska Sądu I instancji, zgodnie z którym pismo Dyrektora CEM z [...] stycznia 2020 r., odmawiające ponownej oceny Lekarskiego Egzaminu Końcowego, do którego przystąpiła skarżąca we wrześniu 2019 r., nie stanowi aktu lub czynności, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. i w związku z tym nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, skutkiem czego sprawa nie została przez WSA rozpoznana co do istoty.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo odrzucił skargę spółki na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Aby akt lub czynność podlegały kontroli sądu administracyjnego, muszą spełniać następujące warunki: 1) nie mogą mieć formy decyzji lub postanowienia wydanego w postępowaniu jurysdykcyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym, 2) muszą mieć charakter publicznoprawny, 3) muszą być skierowane do indywidualnego podmiotu, 4) muszą dotyczyć jego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżonego pisma Dyrektora CEM nie sposób uznać za akt lub czynność, o którym mowa w ww. przepisie, bowiem nie dotyczy ono uprawnień lub obowiązków strony. Stanowi jedynie pismo informacyjne, w którym zawiadamia się skarżącą o podtrzymaniu stanowiska w przedmiocie nieuwzględnienia jej wniosku o przeprowadzenie ponownej oceny i zweryfikowanie jej wyniku Lekarskiego Egzaminu Końcowego. W treści pisma Dyrektor CEM informuje o zasadach przeprowadzenia LEK w oparciu o przepisy ustawy o zawodach lekarza oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 2 października 2017 r. w sprawie Lekarskiego Egzaminu Końcowego i Lekarsko-Dentystycznego Egzaminu Końcowego (Dz. U. poz. 1877). Wskazuje się przy tym skarżącej tryb zgłaszania zastrzeżeń w stosunku do sformułowanych pytań egzaminacyjnych. Podkreślić w tym miejscu należy, że zdaniem strony, właśnie w błędnie zredagowanym pytaniu, leży przyczyna uzyskania przez nią negatywnego wyniku ze zdawanego egzaminu. Z okoliczności sprawy wynika zaś, że w trybie przewidzianym w przepisach ustawy i rozporządzenia MZ (art. 14e ust. 1 ustawy o zawodach lekarza oraz § 15 powołanego rozporządzenia), skarżąca nie zgłosiła zastrzeżeń do żadnego z pytań. Tym samym, mimo nieskorzystania z przysługujących i zagwarantowanych przepisami uprawnień, skarżąca zwróciła się do Dyrektora CEM z wnioskiem o zweryfikowanie wyniku jej egzaminu i jego zmianę na pozytywny. Nie można jednak tracić z pola widzenia, że cała argumentacja skarżącej przedstawiona we wniosku, skupiała się właśnie na kwestionowaniu konkretnego pytania sformułowanego w LEK.

W odpowiedzi na wniosek strony złożony w przedmiotowym zakresie, Dyrektor CEM udzielił zdającej informacji o jego nieuwzględnieniu, a następnie o podtrzymaniu swojego wcześniejszego stanowiska. Wyjaśnił przy tym, że weryfikacja wyniku egzaminu nie może polegać na kwestionowaniu treści pytań egzaminacyjnych, co do których zdająca mogła zgłosić zastrzeżenia, lecz tego nie uczyniła w odpowiednim trybie i czasie. Podnoszona zaś na tym etapie okoliczność nie może przyczynić się do uwzględnienia wniosku strony i zmiany wyniku egzaminu na pozytywny.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżone pismo Dyrektora CEM z całą pewnością nie jest aktem ani czynnością, która odmawia skarżącej jakiegokolwiek uprawnienia wynikającego z przepisów prawa, bądź też nakłada na nią jakieś obowiązki, których źródło leży również w przepisach prawa.

Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu słusznie zwrócił uwagę, że zaskarżone pismo o odmowie ponownej oceny LEK nie jest aktem lub czynnością, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a jego charakter jest jedynie informacyjny. Informacja zawarta w piśmie Dyrektora CEM nie stanowi zaś aktu/czynności, która mogłaby w stosunku do strony skarżącej wywołać jakiekolwiek skutki prawne. Nie jest to również czynność o charakterze merytorycznej oceny i władczego rozstrzygnięcia organu, które to działanie mogłoby zostać poddane kontroli sądu administracyjnego, ani też nie jest aktem odnoszącym się do praw lub obowiązków skarżącej.

Jak słusznie stwierdził Sąd I instancji, ze skarżonego pisma wynika jedynie informacja od organu o braku możliwości przeprowadzenia ponownej oceny egzaminu zdawanego przez skarżącą, z powodu niezakwestionowania na wcześniejszym etapie pytania, co do którego zdająca zgłasza uwagi. Nie można zatem zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej, że sporne pismo stanowiło odmowę uznania zdawanego przez nią egzaminu za zaliczony, a tym samym uniemożliwiało jej wykonywanie zawodu lekarza. Trzeba w tym miejscu podkreślić, że przepis prawa materialnego administracyjnego, z którego wynika uprawnienie do wykonywania zawodu lekarza, został sformułowany w treści art. 5 i nast. ustawy o zawodach lekarza. W przepisie tym, z zastrzeżeniami wynikającymi z kolejnych uregulowań ustawowych, ustawodawca określił warunki przyznawania przez okręgową radę lekarską prawa do wykonywania zawodu lekarza. Pozytywny wynik Lekarskiego Egzaminu Końcowego przeprowadzanego przez Centrum Egzaminów Medycznych jest tylko jednym z warunków przyznania prawa do wykonywania zawodu lekarza.

Co istotne należy również pamiętać, ze zgodnie z art. 14e ust. 4 zd. 2 ustawy o zawodach lekarza wynik LEK nie stanowi decyzji w rozumieniu przepisów k.p.a. Jeżeli zatem wydanie wyniku egzaminu nie następuje w formie decyzji administracyjnej, to tym bardziej charakteru takiego nie ma stanowisko Dyrektora CEM, w którym informuje on osobę zdającą o braku możliwości zweryfikowania takiego wyniku oraz jego zmiany na pozytywny. Jak już wyżej wskazano, zaskarżone pismo stwierdzało jedynie brak możliwości zweryfikowania egzaminu konkretnej osoby z przyczyn w nim wskazanych, nie będąc jednakże pismem wydanym w przedmiocie odmowy przyznania jej prawa wykonywania zawodu lekarza – jak sugeruje skarżąca w skardze kasacyjnej. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarówno wynik egzaminu, jak i pismo o nieuwzględnieniu wniosku o ponowną ocenę i zweryfikowanie wyniku LEK, nie są zaskarżalne do sądu administracyjnego, a więc skarga w omawianych sprawach również nie przysługuje.

Reasumując Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że przedmiotowe pismo, do którego odnosiła się skarga strony, nie stanowiło aktu władczego, rozporządzającego prawem skarżącej do wykonywania zawodu lekarza, ani też nie było aktem wyrażającym działania organu dokonywane w zakresie przyznania lub odebrania osobie zdającej Lekarski Egzamin Końcowy takiego uprawnienia. Nie można zatem twierdzić, że zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlega jakiekolwiek pismo organu wydane w sprawie, której przedmiot dotyczy wyniku zdawanego Lekarskiego Egzaminu Końcowego. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że zaskarżeniu podlegają jedynie takie akty lub czynności organu, które władczo rozstrzygają o prawach lub obowiązkach strony. Jak słusznie wywiódł Sąd I instancji takiego przymiotu nie miało zaskarżone pismo Dyrektora CEM, wobec czego skarga podlegała odrzuceniu.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.