Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 109/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2010-03-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Gospodarka gruntami
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 132 ust. 1a, ust. 2, ust. 3, art. 227
journal: Dz.U. 2004 nr 261 poz 2603
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c, art. 135, art. 200, art. 205, art. 152
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 28, art. 33 par 2 i par. 4, art. 107 par. 1 i 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 19 marca 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędziowie Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.) Protokolant asystent sędziego Agnieszka Gortych-Ratajczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2010 roku sprawy ze skargi S. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie waloryzacji wysokości odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość w części kwoty niewypłaconej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...]. Nr [...]; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz strony skarżącej S. S. kwotę 1 500 (jeden tysiąc pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i 2 oraz art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), cytowanej dalej jako K.p.a., Wojewoda [...] stwierdził nieważność decyzji Naczelnika Miasta i Gminy w B. z dnia [...]r. Nr [...]w części dotyczącej ustalenia odszkodowania, natomiast odmówił stwierdzenia nieważności w części dotyczącej wywłaszczenia nieruchomości oznaczonej numerami działek 3234/1, 3234/2, 3207/3, 3207/4, 3207/5, 3207/6, 3207/7

i 3207/8 o pow. 0,6580 ha, położonej w B..

W związku z powyższym, Starosta [...], wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, wszczął postępowanie w sprawie ustalenia odszkodowania

na rzecz spadkobiercy wywłaszczonych P. i Z. R. – S.S.

za nieruchomość wywłaszczoną decyzją z dnia [...]r. W toku postępowania rzeczoznawca majątkowy J.D. wykonał operat szacunkowy, przeprowadzono rozprawę administracyjną oraz ustalono, iż w dniu 31 grudnia 1980 r. wpłynęła na konto sum depozytowych Sądu Rejonowego w B. kwota 151.826,00 zł wpłacona przez Urząd Miejski w B., będąca - jak wynika z treści przelewu - należnością dotyczącą P. i Z. R. Organ ustalił, iż w ciągu 2 lat powyższa kwota nie została podjęta przez zainteresowanych i w dniu 31 grudnia 1982 r. całość należności przelano na konto dochodów budżetowych sądu.

Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Starosta [...], wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej na podstawie

art. 129, art. 5 pkt 3, art. 130 i art. 132 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku

o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2004 roku, Nr 261, poz. 2603), cytowanej dalej jako u.g.n., orzekł:

1. o ustaleniu wysokości odszkodowania za nieruchomość wywłaszczoną decyzją [...] z dnia [...]r. położoną przy ul. A. 25, w obrębie

13 m.B., oznaczoną wg obecnie obowiązującej ewidencji gruntów jako działki nr nr 172/11, 172/14, 172/16, 173/14, 171/21, 171/24, 171/25, 170/3, 170/4, 224, 225/1 w granicach dawnych działek nr nr 3234/1, 3234/2, 3207/3, 3207/4, 3207/5, 3207/6, 3207/7, 3207/8 o łącznej pow. 0,6580 ha na kwotę 772 200,00 zł na rzecz S.S.;

2. zaliczył na poczet ustalonego odszkodowania wypłacone już odszkodowanie, ustalone decyzją [...] z dnia [...]r. w wysokości

151 826,00 zł, które po waloryzacji wyniosło 45 492,00 zł;

3. pozostawił do wypłaty odszkodowanie w wysokości 726 708,00 zł, które zostanie zapłacone jednorazowo w terminie 14 dni od dnia, w którym niniejsza decyzja o odszkodowaniu stała się ostateczna.

Powyższa decyzja stała się ostateczna z dniem 13 czerwca 2008 r., a z akt administracyjnych wynika, iż w dniu 4 lipca 2008 r. S.S. otrzymała kwotę 728 540 zł tytułem odszkodowania wraz z odsetkami.

W dnia 16 lipca 2008 r. S.S. wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...]r., w części obejmującej pkt 2 rozstrzygnięcia oraz o wypłacenie z ustawowymi odsetkami odliczonej kwoty 45 492,00 zł licząc od dnia wymagalności wypłacenia jej tj. od upływu 14 dnia

po uprawomocnieniu się decyzji z dnia [...]r., gdyż została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu swojego wniosku strona wskazała, że istotnie

w aktach sprawy znajdują się dokumenty potwierdzające przekazanie ustalonego odszkodowania do depozytu sądowego, ale nie ma żadnych dokumentów potwierdzających, że uprawniony do ich przyjęcia został o tej okoliczności powiadomiony.

Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...], wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej z dnia [...]r. Nr [...].

Od powyższej decyzji odwołanie do Ministra Infrastruktury złożyła S.S. zarzucając naruszenie prawa.

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Minister Infrastruktury uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] i orzekł o stwierdzeniu nieważności decyzji Starosty [...], wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, z dnia [...] r. w pkt 2 w przedmiocie zaliczenia na poczet ustalonego odszkodowania zwaloryzowanej kwoty wypłaconego już odszkodowania ustalonego decyzją Naczelnika Miasta i Gminy B. Nr [...]

z dnia [...]r. oraz w pkt 3 ustalającym wysokość odszkodowania pozostającego do wypłaty na kwotę 726.708 zł.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż zgodnie z art. 132 ust. 3a u.g.n., obowiązek zwrotu zwaloryzowanego odszkodowania powstaje z mocy samego prawa

i podstawy do orzekania w tym zakresie przez organ administracji ustawodawca nie przewidział. Wobec powyższego, decyzja Starosty [...] z dnia [...]r. w zakresie pkt 2 i 3 wydana została bez podstawy prawnej, co skutkuje stwierdzeniem jej nieważności w tym zakresie na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Wobec czego zobowiązany do wypłaty odszkodowania Starosta [...] uprawniony jest do żądania zwrotu wypłaconego uprzednio odszkodowania w zwaloryzowanej wysokości, jednakże nie było podstaw do orzekania w decyzji w sprawie zaliczenia już wypłaconej kwoty na poczet ustalonego odszkodowania.

W konsekwencji Starosta [...] poinformował S.S.

o ciążącym na stronie, stosownie do art. 132 ust. 3a u.g.n., obowiązku zwrotu zwaloryzowanego odszkodowania w kwocie 47 684,00 zł w terminie 14 dni.

W odpowiedzi na powyższe S.S. odmówiła zwrotu wskazanej kwoty, uzasadniając tym, że nie wykazano, iż kwota ta stanowi wypłacone odszkodowanie za nieruchomość wywłaszczoną decyzją Naczelnika Miasta i Gminy B. z dnia [...]r.

W dniu 7 lipca 2009 r. S.S. wezwała Starostę [...]ego do zapłaty w terminie 7 dni kwoty 772 200 zł, zwaloryzowanej na dzień wypłaty, stosownie do art. 132 ust. 3 u.g.n, która stanowi odszkodowanie za wywłaszczoną nieruchomość, ustalone decyzją z dnia [...]r., pomniejszonej o kwotę 728 854,00 zł.

Starosta [...] odmówił wypłaty kwoty 79 803,40 zł wyjaśniając, iż organ wystąpił do Wojewody [...] o dotację na wypłatę pozostałej części odszkodowania zwaloryzowanego na miesiąc maj 2009 r. w wysokości 47 684 00 zł, która stanowi kwotę zaliczoną na poczet ustalonego odszkodowania decyzją z dnia

[...]r. Podkreślił również, że odmowa wypłaty przez stronę zwaloryzowanego odszkodowania jest bezzasadna.

Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Starosta [...], wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, działając na podstawie art. 132 ust. 1a, 2 i 3, art. 227 u.g.n., orzekł o waloryzacji wysokości odszkodowania ustalonej w decyzji z dnia [...]r. Nr [...] w części kwoty niewypłaconej tj. 45 492,00 zł na kwotę 55 807,30 zł na rzecz S.S. zawierając zapis, iż zwaloryzowana kwota odszkodowania, o której mowa w ust. 1 zostanie wypłacona jednorazowo w terminie 14 dni, od daty gdy przedmiotowa decyzja stanie się ostateczna, a do skutków zwłoki lub opóźnienia stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że z uwagi na decyzję Ministra Infrastruktury zaistniała konieczność wypłaty brakującej części odszkodowania tj. kwoty 45 492,00 zł. Wobec powyższego organ ponownie zwaloryzował nieuiszczoną kwotę odszkodowania na kwotę 55 807,30 zł.

Pismem z dnia 14 sierpnia 2009 r. skarżąca wniosła w trybie art. 111 § 1 K.p.a.

o uzupełnienie decyzji, co do rozstrzygnięcia w przedmiocie waloryzacji pozostałej części odszkodowania w kwocie 726 708 zł wypłaconej w dniu 4 lipca 2008 r., ustalonego decyzją z dnia [...]r. oraz w przedmiocie uzupełnienia uzasadnienia decyzji dotyczącego sposobu wyliczenia waloryzacji.

Postanowieniem z dnia [...]r. Starosta [...] odmówił uzupełnienia decyzji w powyższym zakresie.

Od decyzji z dnia [...]r. oraz postanowienia z dnia [...]r., odwołanie w terminie prawem przewidzianym złożyła S.S., wnosząc o ich uchylenie jako rażąco naruszających prawo, wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia zgodnego z prawem lub przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu odwołania wskazano, że na podstawie art. 132 ust. 1a u.g.n.

w sprawach, w których wydano odrębną decyzję o odszkodowaniu, zapłata odszkodowania następuje jednorazowo w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja

o odszkodowaniu stała się ostateczna. W ocenie skarżącej, skoro wypłacona tytułem odszkodowania w dniu 4 lipca 2008 r. kwota 728 540 zł nie stanowiła jednorazowej wypłaty odszkodowania, to organ obowiązany jest dokonać zgodnie z art. 132 ust. 3 powołanej ustawy waloryzacji ustalonego decyzją odszkodowania w pełnej kwocie,

a nie jak to uczynił - pozostałej do wypłaty jego części. Skarżąca podniosła również,

że Starosta wypłacił jedynie kwotę 726 708 zł, w dniu 4 lipca 2008 r. bez żadnej waloryzacji. Żądaniem strony jest ustalenie zwaloryzowanej kwoty odszkodowania jako całości, wynikającej z decyzji z dnia [...]r. Skarżąca zauważyła,

że ograniczenie się do waloryzacji kwoty niedopłaconej jest tylko częściowym rozstrzygnięciem sprawy.

Skarżąca zarzuciła także organowi naruszenie art. 107 § 1 K.p.a. poprzez pominięcie w uzasadnieniu decyzji podstawy, wskaźników oraz sposobu wyliczenia waloryzacji odszkodowania.

Ponadto skarżąca podniosła, iż Starosta [...] odmawiając uzupełnienia decyzji doprowadził do stanu, w którym strona kieruje do organu żądanie, a organ przemilcza je w rozstrzygnięciu.

W wyniku rozpoznania odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...]roku Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy podzielił argumentację organu I instancji i stwierdził,

że kwestionowane rozstrzygnięcie jest prawidłowe, zarówno z punktu widzenia zgodności z prawem, jak i pod względem celowości. Wyjaśnił, iż organ I instancji nie mógł orzekać w przedmiotowej decyzji o waloryzacji kwoty już wypłaconej w 2008 r., a jedynie - uwzględniając decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] r. - był uprawniony do ponownego zwaloryzowania niewypłaconej kwoty wynikającej z decyzji Ministra Infrastruktury tj. 45 492,00 zł. Opierając się na orzecznictwie, organ podniósł,

iż waloryzacja i skutki zwłoki lub opóźnienie w zapłacie odszkodowania to dwa odrębne zagadnienia. Jednocześnie organ argumentował, iż waloryzacja, rozumiana jako urealnienie już ustalonego a nie wypłaconego odszkodowania przy zastosowaniu odpowiednich wskaźników, dotyczy okresu między datą, kiedy decyzja o ustaleniu odszkodowania stała się ostateczna, a datą wypłaty odszkodowania.

Odnośnie zarzutu przemilczenia przez Starostę [...] żądania strony

w zakresie waloryzacji odszkodowania wypłaconego w 2008 roku organ odwoławczy wyjaśnił, iż na postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji nie służy zażalenie,

nie jest to postanowienie kończące postępowanie, ani też rozstrzygające sprawę co do istoty, a zatem organ II instancji, w związku z brakiem możliwości rozpatrzenia niniejszego zażalenia- uznał, iż należy się odnieść do całości żądania strony w decyzji drugoinstancyjnej.

Powyższe rozstrzygnięcie zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. S.S., wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania przed sądem. Skarżąca zarzuciła organom naruszenie art. 132 ust. 3 w związku z art. 132 ust. 1a u.g.n. poprzez dokonanie waloryzacji jedynie niewypłaconej dotąd części odszkodowania, a z pominięciem waloryzacji części odszkodowania wypłaconej w 2008 roku. Wskazała także na obrazę art. 132 ust. 1a przez zakreślenie terminu do wypłaty odszkodowania przy braku podstawy prawnej do wydania takiego rozstrzygnięcia. Ponadto skarżąca podniosła,

iż organ – odmawiając uzupełnienia decyzji - nie wypowiedział co do żądania strony

w przedmiocie waloryzacji części odszkodowania wypłaconej w 2008 roku. Kolejnym podnoszonym zarzutem był brak uwzględnienia przez organ odwoławczy zmiany okoliczności faktycznych i prawnych na dzień wydania decyzji ostatecznej i nie wzięcie pod uwagę, że od dnia wydania decyzji waloryzującej niewypłacone odszkodowanie upłynął znaczny okres czasu, który powinien zostać uwzględniony w waloryzacji odszkodowania. Skarżąca wskazywała również na naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. poprzez odstąpienie od uzasadnienia rozstrzygnięcia w zakresie sposobu dokonania waloryzacji, co uniemożliwiło stronie kontrolę zarówno merytoryczną jak i rachunkową dokonanego przez organ wyliczenia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z przepisami art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Analogiczne unormowanie zawarte zostało w przepisie art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia, tj. jego zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy ( lit. a ), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego ( lit. b ), albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy ( lit. c ). Przeprowadzając kontrolę, Sąd zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Może również zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.), jest zatem uprawniony do oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu, nawet wówczas gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji stwierdził, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Przedmiotem niniejszego postępowania jest legalność decyzji Wojewody [...] z dnia [...]roku, utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...]roku, orzekającą o waloryzacji wysokości odszkodowania ustalonego w decyzji z dnia [...]roku Nr [...] w części kwoty niewypłaconej tj. 45 492,00 zł na kwotę 55 807,30 zł na rzecz S.S. i stanowiącej, że zwaloryzowana kwota odszkodowania zostanie wypłacona jednorazowo w terminie 14 dni od daty gdy przedmiotowa decyzja stanie się ostateczna i wskazującej, że do skutków zwłoki lub opóźnienia stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego.

Jako podstawę materialno prawną rozstrzygnięcia niniejszej sprawy organy wskazały przepisy art. 132 ust. 1a, 2 i 3 oraz art. 227 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2004 roku, Nr 261, poz. 2603), cytowanej dalej jako u.g.n.

W myśl art. 132 ust. 3 u.g.n. wysokość odszkodowania ustalona w decyzji podlega waloryzacji na dzień jego zapłaty, przy czym waloryzacji dokonuje organ, osoba lub jednostka organizacyjna zobowiązana do zapłaty odszkodowania.

Niespornym w przedmiotowej sprawie jest to, że na skutek decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] r. Nr [...], w obrocie prawnym pozostaje decyzja Starosty [...], wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej, z dnia [...]roku w części ustalającej wysokość odszkodowania za nieruchomość wywłaszczoną decyzją [...] z dnia [...]roku, na kwotę 772 200,00 zł na rzecz S.S. i stanowiącej, że kwota ta zostanie wypłacona jednorazowo w terminie 14 dni, od daty gdy przedmiotowa decyzja stanie się ostateczna, a do skutków zwłoki lub opóźnienia w zapłacie odszkodowania stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego. Oczywistym jest więc, że odszkodowanie jest już ustalone decyzją z dnia [...]roku i stosownie do przesłanek art. 132 ust. 3 u.g.n. waloryzacji może podlegać kwota odszkodowania za okres od daty jego ustalenia do dnia zapłaty, przy czym początkową granicą jest data, kiedy decyzja o ustaleniu odszkodowania stała się ostateczna a końcową data wypłaty odszkodowania ( podobnie: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 września 202 roku sygn. akt I SA 339/01, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 18 listopada 2004 roku sygn. akt II SA/Bd 801/04 ). Tak więc zapłata świadczenia ( lub jego części ) skutkuje jego spełnieniem ( odpowiednio całości lub części ), co wyklucza dalszą waloryzację za okres po spełnieniu świadczenia. Tym samym nie można podzielić argumentów skargi, że organ winien zwaloryzować całą kwotę odszkodowania ustalonego decyzją z dnia [...]roku, również część już wypłaconą, za okres po tej wypłacie. Okolicznością bezsporną jest również to, że wypłacono S.S. w dniu 4 lipca 2008 roku kwotę 728 540,00 zł tytułem odszkodowania i odsetek ( kwota 726 708,00 zł odszkodowania + odsetki ). Słusznie więc co do zasady organ przyjął, że skarżąca nie otrzymała kwoty 45 492,00 zł i tylko ta kwota, jako nie spełnione świadczenie podlega waloryzacji na podstawie art. 132 ust. 3 u.g.n., wedle reguł przewidzianych w art. 227 u.g.n. z zastosowaniem zasad przewidzianych w Kodeksie cywilnym w zakresie opóźnienia lub zwłoki w spełnieniu świadczenia.

Zauważyć jednak należy, że z treści kwestionowanych decyzji nie sposób ustalić w jaki sposób dokonano waloryzacji (przerachowania) ustalonego już wcześniej odszkodowania, co czyni zasadnym zarzut naruszenia nie tylko art. 107 § 1 i 3 K.p.a. ale również art. 132 ust. 3 u.g.n. w związku z art. 227 u.g.n. Należy zaznaczyć, że w uzasadnieniach decyzji obu instancji brak jest jakichkolwiek wyliczeń, które pozwalałyby zarówno stronie, jak i sądowi kontrolę uzyskanej i wskazanej w decyzji końcowej kwoty waloryzacji. Zauważyć należy również, że decyzja pierwszo instancyjna wskazuje, że waloryzacji dokonuje się "(...) za pomocą wskaźników cen towarów i usług konsumpcyjnych, ogłoszonych przez Prezesa GUS (Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353 ze zm.)", podczas gdy wskazany publikator zawiera inny akt prawny, zaś decyzja drugo instancyjna ogranicza się w tym zakresie jedynie do przywołania treści przepisu art. 227 u.g.n. Cytowany przepis stanowi, że do czasu ogłoszenia przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego wskaźników zmian cen nieruchomości, waloryzacji dokonuje się przy zastosowaniu wskaźników cen towarów i usług konsumpcyjnych, ogłaszanych przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Zdaniem sądu, mimo że obwieszczenia Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w sprawie wskaźników cen towarów i usług konsumpcyjnych są dostępne w Dziennikach Urzędowych GUS, to jednak nie wskazanie w decyzji, które z tych wskaźników zostały przez organ zastosowane, powoduje brak możliwości skontrolowania, w jaki sposób uzyskano kwotę waloryzacji, co stanowi przecież o istocie rozstrzygnięcia. Brak stosownych wyliczeń w rozstrzygnięciu ma tym bardziej znaczenie w przedmiotowej sprawie, bowiem z dokumentów zawartych w aktach administracyjnych ( brak numeracji), a w szczególności z dokumentu zatytułowanego " waloryzacja odszkodowania" ( brak daty i podpisu) wynika, że do waloryzacji przyjęto okres od roku 1980 do II kwartału 2009 roku, co stanowi naruszenie art. 132 ust. 3 u.g.n., jako że przywołany przepis jako datę początkową waloryzacji wskazuje datę ustalenia odszkodowania, nie zaś wywłaszczenia nieruchomości.

Za niezasadny uznać należało zarzut dotyczący nie uwzględnienia zmiany okoliczności jakie nastąpiły do wydania decyzji przez organ II instancji (dalszy upływ czasu), co zdaniem skarżącej winno prowadzić do dalszej waloryzacji, dokonanej przez organ odwoławczy. Należy bowiem podkreślić, że waloryzacja odszkodowania ma zastosowanie w sytuacji, gdy w badanym okresie nastąpi istotna zmiana siły nabywczej pieniądza, co wpływa na wartość nieruchomości. Analiza akt sprawy, a w szczególności czas trwania postępowania odwoławczego, nie wskazywała na konieczność waloryzacji za ten okres ( np. wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych w sierpniu 2009 r. w stosunku do lipca 2009 r. – ogłoszony obwieszczeniem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 15 września 2009 r. – Dz. Urz. GUS z 2009 r. Nr 9, poz. 58 - wyniósł 99,6 /obniżenie cen o 0,4%/).

Odnosząc się z kolei do argumentacji skarżącej, dotyczącej nierozstrzygnięcia przez organ o całości jej żądania, co do zasady należy podzielić stanowisko strony, iż organ winien rozstrzygnąć decyzją również co do nieuwzględnionej części żądania. Jednak w okolicznościach przedmiotowej sprawy, zarzut ten nie ma istotnego znaczenia również wobec faktu, że z treści kwestionowanej decyzji jednoznacznie wynika w jakiej części żądanie uwzględniono.

Niezależnie od zarzutów skargi wskazać należy na dalsze uchybienia przepisom procesowym w toku postępowania administracyjnego. W szczególności zauważyć należy, iż organy dokonywały wszelkich czynności procesowych z udziałem występującego w tymże postępowaniu pełnomocnika S.S., w sytuacji gdy w aktach sprawy brak jest stosownego dokumentu świadczącego o udzieleniu pełnomocnictwa w myśl art. 33 § 2 K.p.a., lub też danych wskazujących na zastosowanie w sprawie art. 33 § 4 K.p.a.

Zaakcentować należy również inną jeszcze kwestię, której organ nie poświęcił należytej uwagi, a mianowicie na obowiązek prawidłowego ustalenia kręgu stron postępowania. Stosownie do art. 28 K.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo też kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Zdaniem Sądu, interes prawny powinien być przy tym rozumiany jako zobiektywizowana, czyli realnie istniejąca potrzeba ochrony prawnej. Jest to interes o charakterze osobistym, przez to, że jest własny, zindywidualizowany i skonkretyzowany. Ponadto musi on aktualnie istnieć w sprawie, w której organ administracji władny jest wydać decyzję. Pojęcie interesu prawnego ma zatem charakter materialno prawny, co oznacza, że musi wynikać z przepisów prawa materialnego, czyli normy prawnej stanowiącej podstawę ustalenia uprawnienia lub obowiązku. Rozważając problematykę interesu prawnego warto w tym miejscu zwrócić uwagę na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2005 r. sygn. akt II OSK 310/05 ( dostępny w Systemie Informacji Prawnej Lex, Lex nr 190891), w którym zaprezentowane zostało stanowisko, iż cechami interesu prawnego jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny, sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego. Postępowanie administracyjne dotyczy interesu prawnego konkretnej osoby wówczas, gdy w tym postępowaniu wydaje się decyzję, która rozstrzyga o prawach i obowiązkach tej osoby, lub rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach innego podmiotu wpływa na prawa i obowiązki tej osoby. Inaczej mówiąc - przymiot strony w postępowaniu administracyjnym ma osoba, której dotyczy bezpośrednio to postępowanie lub w którym może być wydane orzeczenie godzące w jej prawem chronione interesy poprzez ograniczenie lub uniemożliwienie korzystania z przysługujących jej praw. Okoliczności przedmiotowej sprawy, w kontekście powyższych uwag, nie wskazują na zasadności udziału w postępowaniu w charakterze strony [...] Spółdzielni Mieszkaniowej, czy też Gminy Miasta B..

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organy powinny wziąć pod uwagę poczynione wyżej wskazówki, zapewniając zarówno poszanowanie stosowanego prawa materialnego jak i reguł postępowania, dbając o wydanie rozstrzygnięcia zgodnie z wymogami art. 107 § 1 i 3 K.p.a., zarówno co do treści jak i formy, jak również rozważyć czy zasadny jest, biorąc pod uwagę przedmiot rozstrzygnięcia, udział w postępowania innych osób poza skarżącą, z uwagi na wymogi art. 28 K.p.a.

Z uwagi na wyżej wskazane naruszenia prawa, sąd wyeliminował z obrotu prawnego zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. sąd określił, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku.

m.ch