Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 40/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 71 ust. 3
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 156
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : Sędzia NSA Małgorzata Stahl Sędziowie : Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędzia NSA del. Janina Kosowska /spr./ Protokolant: Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 listopada 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 1534/08 w sprawie ze skargi Z. C. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 12 listopada 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 1534/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Z. C. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2008 r., znak: [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.

Wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Decyzją z dnia [...] marca 2001 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krotoszynie, działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 71 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.), nakazał inwestorowi – skarżącemu wykonanie, w zakreślonym terminie, określonych czynności w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem zrealizowanych robót budowlanych polegających na przebudowie obiektu budowlanego i związanych ze zmianą sposobu użytkowania przyziemia budynku mieszkalnego na lokal gastronomiczny – restaurację, na działce przy ul. [...] w S., a następnie decyzją z dnia [...] października 2007 r., znak: [...], wskutek niewykonania tych czynności, działając na podstawie art. 51 ust. 4 powołanej ustawy, nakazał skarżącemu doprowadzenie przedmiotowego obiektu do stanu poprzedniego poprzez przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania jako lokalu mieszkalnego i wybudowanie wewnętrznej ściany konstrukcyjnej poprzecznej, prostopadłej do ściany zewnętrznej, w połowie długości tej ściany.

W dalszej kolejności - decyzją z dnia [...] lipca 2008 r., znak: [...], Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpoznaniu wniosku skarżącego, odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krotoszynie z dnia [...] października 2007 r., a Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r., znak: [...], utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu podniósł, że zgodnie z art. 71 ust. 3 ustawy – Prawo budowlane, w razie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez pozwolenia, o którym mowa w ust. 1, przepisy art. 50 i art. 51 stosuje się odpowiednio. W konsekwencji, w razie niewykonania obowiązków, nałożonych na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, co miało miejsce w niniejszej sprawie, właściwy organ może, stosując odpowiednio art. 51 ust. 2, nakazać przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu lub jego części. Organ odwoławczy stwierdził jednocześnie, iż wprawdzie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krotoszynie w decyzji z dnia 9 listopada 2007 r. jako podstawę prawną wskazał art. 51 ust. 4 powołanej ustawy, a nie przepis art. 51 ust. 2, to jednak okoliczność ta nie mogła przesądzać o tym, że rozstrzygnięcie to rażąco narusza prawo. Dodał ponadto, iż o prawidłowości zastosowanego w niniejszej sprawie trybu z art. 51 ustawy – Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji z dnia 9 października 2007 r. świadczy dyspozycja zawarta w art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718), zgodnie z którym do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a nie zakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy dotychczasowe, z zastrzeżeniem ust. 2, jak również przepis art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 93, poz. 888), zgodnie z którym w sprawach zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wszczętych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Odnosząc się do zarzutów skarżącego, iż decyzja z dnia [...] października 2007 r. wydana została bez podstawy prawnej organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzja, która ogólnikowo lub błędnie powołuje podstawę prawną nie jest decyzją wydaną bez podstawy prawnej w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Mając na uwadze powyższe, podzielając stanowisko organu I instancji stwierdził, że decyzja z dnia [...] października 2007 r. nie jest obarczona żadną z kwalifikowanych wad, o których mowa w art. 156 § 1 kpa.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2008 r. skarżący, wnosząc o jej uchylenie lub stwierdzenie nieważności, zarzucił organowi naruszenie: art. 138 § 1 pkt 1 kpa przez jego zastosowanie, art. 8, 10, 138 § 1 pkt 2 oraz art. 156 § 1 pkt 2 i 3 kpa przez ich niezastosowanie, art. 7 i 80 kpa przez błędną ocenę stanu faktycznego oraz art. 51 ustawy – Prawo budowlane przez jego wadliwą wykładnię.

W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę, a uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie na wstępie wskazał, iż kontrolowane decyzje wydane zostały w postępowaniu nieważnościowym, które jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego i którego przesłanki zastosowania zostały enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 kpa. Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 kpa zasady ogólnej trwałości decyzji administracyjnej, a organ administracji publicznej orzekający w tym trybie, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne tzn. rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia, w dacie wydania kontrolowanej decyzji, przesłanek z art. 156 § 1 kpa, nie rozstrzyga zaś o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Omawiając przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji, Sąd I instancji zauważył, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym oraz w doktrynie prawa wskazuje się, iż rażące naruszenie prawa zachodzi wtedy, gdy mamy do czynienia z oczywistym i bezspornym naruszeniem przepisu prawa, a przy tym takim, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa, natomiast brak podstawy prawnej występuje, gdy decyzja wydana została poza sferą regulacji prawnej, gdy wydanie decyzji nastąpiło w sferze stosunków cywilnoprawnych, gdy przy wydawaniu decyzji administracyjnej oparto się na przepisach materialnych odnoszących się do stanów faktycznych zupełnie odmiennych od tych, które występują w danej sprawie, gdy wydano decyzję w sprawie, w której przewidziana jest inna forma działania, gdy decyzja została wydana w oparciu o przepisy aktu normatywnego, w którym organ przekroczył upoważnienie lub go nie posiadał oraz gdy wydanie decyzji zostało oparte na akcie nie będącym aktem powszechnie obowiązującym.

Mając na uwadze powyższe, Sąd I instancji podzielił stanowisko organu odwoławczego, iż decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krotoszynie z dnia [...] października 2007 r. nie można postawić zarzutu wypełnienia którejkolwiek z przesłanek określonych w art. 156 § 1 kpa, a w szczególności rażącego naruszenia prawa, czy też tego, że decyzja ta została wydana bez podstawy prawnej. Sąd zauważył, że w niniejszej sprawie bezspornym jest, że skarżący dokonał zmiany sposobu użytkowania obiektu przy ul. [...] w S. z lokalu mieszkalnego na lokal gastronomiczny. Fakt ten organ nadzoru stwierdził po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego. W związku z tym, postanowieniem z dnia [...] stycznia 2001 r. wstrzymał użytkowanie lokalu, a następnie w dniu 29 marca 2001 r., działając na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 71 ust. 3 ustawy – Prawo budowlane, nakazał skarżącemu wykonanie, w zakreślonym terminie, określonych czynności. Wskutek ich niewykonania, działając na podstawie art. 51 ust. 4 powołanej ustawy, nakazał skarżącemu doprowadzenie przedmiotowego obiektu do stanu poprzedniego poprzez przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania lokalu gastronomicznego – restauracji. Sąd zauważył, iż w niniejszej sprawie bezspornym jest również, że samowolna zmiana sposobu użytkowania miała miejsce przed zmianą przepisów ustawy – Prawo budowlane, dokonaną ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 93, poz. 888). Zgodnie natomiast z art. 2 powołanej ustawy, w sprawach zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wszczętych przed dniem wejścia w życie tej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Mając na uwadze brzmienie przepisów dotychczasowych, Sąd I instancji stwierdził, że zgodnie z art. 71 ust. 3 ustawy – Prawo budowlane, w razie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez pozwolenia, o którym mowa w ust. 1, przepisy art. 50 i art. 51 stosuje się odpowiednio. W decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1, właściwy organ może nakazać właścicielowi lub zarządcy przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Z powyższego wynika zatem, iż w sytuacji, gdy brak jest możliwości doprowadzenia obiektu budowlanego lub jego części (w którym została dokonana samowolna zmiana sposobu użytkowania) do stanu zgodnego z prawem, właściwy organ, zgodnie z dyspozycją wynikającą z art. 71 ust. 3 powołanej ustawy, powinien na podstawie art. 51 ust. 1 nakazać przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. W sytuacji natomiast, gdy roboty budowlane mogą być doprowadzone do stanu zgodnego z prawem, organ ten może nałożyć obowiązek wykonania określonych czynności, w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy. W sytuacji niewykonania przez zobowiązanego obowiązków nałożonych decyzją wydaną na tej podstawie, obowiązkiem właściwego organu jest kontynuowanie przedmiotowego postępowania w oparciu o przepis art. 51 ust. 2 powołanej ustawy, zgodnie z którym w razie niewykonania obowiązków, o których mowa w ust. 1 pkt 2, właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, zaniechanie dalszych robót bądź rozbiórkę obiektu lub jego części. Stosując powyższą normę odpowiednio w sytuacji samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, właściwy organ działając na podstawie art. 51 ust. 2 powołanej ustawy może zatem nakazać przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania takiego obiektu lub jego części.

W konsekwencji, w ocenie Sądu, organ odwoławczy trafnie uznał, że błąd w podstawie prawnej decyzji z dnia 9 października 2007 r. nie stanowi zarówno rażącego naruszenia prawa, jak i braku podstawy prawnej przedmiotowej decyzji. Zasadnie też uznał, że rozstrzygnięcie organu stanowi konsekwencję niewykonania obowiązków nałożonych na skarżącego w decyzji wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane.

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną złożył skarżący. Zaskarżając przedmiotowy wyrok w całości, jako podstawę skargi wskazał naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1/ art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niewzięcie pod uwagę wszystkich naruszeń prawa, a także wszystkich przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w niniejszej sprawie niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze,

2/ art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 1 § 1 i 2 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych poprzez zaniechanie lub niewłaściwą realizację funkcji kontrolnej i w konsekwencji niedostrzeżenie istotnego naruszenia prawa przez organ odwoławczy oraz niepełne przedstawienie stanu sprawy,

3/ art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niewłaściwą ocenę stanu faktycznego sprawy i w konsekwencji błędnego oddalenia skargi, zamiast jej uwzględnienia gdy istniały podstawy do uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji wydanych w trybie nadzwyczajnym.

W oparciu o przytoczoną podstawę kasacyjną skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

W uzasadnieniu pierwszego zarzutu podniósł, iż Sąd nie wziął pod uwagę faktu, że wydana na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane decyzja z dnia [...] marca 2001 r., znak: [...], została usunięta z obrotu prawnego. Okoliczność ta ma natomiast istotne znaczenie, gdyż w jej konsekwencji, bezpośrednio zależna od niej decyzja z dnia [...] października 2007 r., znak: [...], wydana na podstawie art. 51 ust. 2 powołanej ustawy powinna zostać także usunięta z obrotu prawnego. Sąd I instancji powinien dostrzec fakt rażącego naruszenie prawa w wydaniu decyzji z dnia 29 marca 2001 r. i jej wpływu na dalszy tryb postępowania. Skarżący nie wykonał obowiązków nałożonych pierwszą decyzją, ponieważ nie mogły one doprowadzić wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem, a sama decyzja w ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydana została z rażącym naruszeniem art. 51 ust 1 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane, co stanowiło przesłankę do stwierdzenia jej nieważności w trybie art. 156 § 1 pkt 2 kpa.

W ramach drugiego zarzutu skarżący podniósł, iż w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie wskazano przedmiotu niniejszej sprawy, a mianowicie, czy dotyczy ona zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia, czy też odstępstw, jakie wystąpiły w czasie jego legalnego remontu oraz rozbudowy (decyzją z dnia [...] sierpnia 1998 r., znak: [...], Kierownik Urzędu Rejonowego w Krotoszynie udzielił bowiem skarżącemu pozwolenia na budowę, obejmującą remont budynku mieszkalnego wraz z jego rozbudową w granicach oznaczonych kolorem żółtym). W ocenie skarżącego, ustalenie powyższej kwestii jest istotne z uwagi treść art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 93. poz. 888), gdyż ma wpływ na ustalenie tego, czy w niniejszej sprawie należało stosować przepisy dotychczasowe, czy też przepisy wprowadzone ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. Ilekroć bowiem przy zmianie funkcji obiektu budowlanego lub jego części zachodzi konieczność wykonania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, sprawę powinno załatwiać się w trybie pozwolenia na budowę (przebudowę, rozbudowę, nadbudowę), a nie w trybie pozwolenia na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego. W konsekwencji, połączenie sprawy odstępstw, jakie wystąpiły w czasie legalnego remontu oraz rozbudowy z samowolną zmianą sposobu użytkowania wprowadziło zupełnie niepotrzebny chaos i zamęt w sposobie prowadzenia przedmiotowej sprawy i było wadliwe. Skarżący dodał ponadto, iż w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie wskazano również, że w dniu [...] sierpnia 2008 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krotoszynie z dnia [...] marca 2001 r., znak: [...], oraz sposobu rozstrzygnięcia podniesionych w skardze zarzutów dotyczących braku doręczenia J. H. zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie i o prawie wypowiedzenia się oraz nałożenia obowiązku wymurowania ściany konstrukcyjnej i zawiadomienia o przywróceniu poprzedniego sposobu użytkowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, to Sąd rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a zatem kontrola instancyjna obejmuje wyłącznie badanie zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Związanie zaś granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. W świetle art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W niniejszej sprawie, skarga kasacyjna oparta została na podstawie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Zarzuty podniesione w ramach tej podstawy kasacyjnej nie podważają jednak skutecznie zasadności podjętego przez Sąd I instancji rozstrzygnięcia.

W pierwszej kolejności, odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., stwierdzić należy, iż sprowadza się on zasadniczo do zarzucenia Sądowi I instancji braku uwzględnienia faktu wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji z dnia [...] marca 2001 r. nakazującej skarżącemu wykonanie, w zakreślonym terminie, określonych w niej czynności w celu doprowadzenia zrealizowanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Mając to na uwadze, wskazać należy, iż zgodnie z powołanym przepisem, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Powyższe oznacza, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności lub bezczynności organu administracji publicznej, niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze. Zauważyć jednak należy, iż co do zasady postawą orzekania przez ten sąd jest materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania administracyjnego przez organy administracji publicznej i przekazany w formie akt sprawy przez organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, wraz ze skargą i odpowiedzią na skargę. Zgodnie bowiem z art. 133 § 1 zd. 1 p.p.s.a., sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy.

W niniejszej sprawie, skarżący w skardze kasacyjnej potwierdza, iż w skardze do wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawarł informacji o tym, że decyzja z dnia [...] marca 2001 r. została wyeliminowania z obrotu prawnego. Nie powołał się też na tą okoliczność w toku całego postępowania sądowego. Na rozprawę w dniu 12 listopada 2008 r., po której przeprowadzeniu, wydany został zaskarżony wyrok, skarżący nie stawił się. W aktach administracyjnych nie ma również informacji na temat wyeliminowania przedmiotowej decyzji z obrotu prawnego, ani tez żadnego dowodu na okoliczność stwierdzenia nieważności wskazanej decyzji z dnia [...] marca 2001r, poza jedynym stwierdzeniem skarżącego w skardze kasacyjnej. Zatem Sądowi I instancji jak i Sądowi rozpoznającemu skargę kasacyjną nie jest znana treść rzekomej decyzji stwierdzającej nieważność, ani też podstawy stwierdzenia tej nieważności.

Mając na uwadze powyższe, nie sposób zarzucić Sądowi I instancji nieuwzględnienie okoliczności, na którą skarżący powołuje się dopiero w skardze kasacyjnej. Dodatkowo zauważyć należy, iż brak jest jakichkolwiek dowodów potwierdzających tą okoliczność, co w konsekwencji, pozbawia możliwości ustosunkowania się w tym zakresie również przez Naczelny Sąd Administracyjny. Tym samym, zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. uznać należy za nieuzasadniony.

W dalszej kolejności, za nieskuteczny uznać należy zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Wskazać należy, iż zgodnie z powołanym przepisem, uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie.

W niniejszej sprawie, uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada generalnie przytoczonym wyżej wymogom. Brak jest w nim wprawdzie wyraźnego odniesienia się przez Sąd I instancji do podniesionych w skardze zarzutów dotyczących braku doręczenia J. H. zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie i o prawie wypowiedzenia się oraz nałożenia obowiązku wymurowania ściany konstrukcyjnej i zawiadomienia o przywróceniu poprzedniego sposobu użytkowania, jednakże uchybienie w tym zakresie nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy.. Zauważyć należy, iż z akt administracyjnych wynika, że J. H. doręczone zostały decyzje organów obu instancji. Pomimo zatem uchybień proceduralnych organu I instancji we wstępnej fazie postępowania administracyjnego, strona miała możliwość zapoznania się z ich treścią i ich kwestionowania. Odnośnie treści decyzji z dnia [...] października 2007 r., nakazującej skarżącemu doprowadzenie przedmiotowego obiektu do stanu poprzedniego poprzez przywrócenie poprzedniego sposobu jego użytkowania, zauważyć natomiast należy, iż zgodnie z art. 51 ust. 2 w związku z art. 71 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126 ze zm.), w razie niewykonania obowiązku wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem, właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, zaniechanie dalszych robót bądź rozbiórkę obiektu lub jego części. Stosownie też do art. 51 ust. 3 powołanej ustawy, w przypadku wykonywania robót budowlanych, polegających na rozbiórce obiektu lub jego części, właściwy organ w decyzji, o której mowa w ust. 2, może nakazać doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. W konsekwencji, w sytuacji gdy, w związku ze zmianą sposobu użytkowania obiektu budowlanego doszło do wyburzenia ściany konstrukcyjnej, odpowiednie zastosowanie przytoczonych przepisów oznacza zatem nakaz jej ponownego wybudowania w celu doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego i w dalszej kolejności przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania. Brak wyjaśnień Sądu I instancji we wskazanym wyżej zakresie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie ma tym samym żadnego wpływu na wynik niniejszej sprawy, tym bardziej, że skarżący nie zarzuca w skardze kasacyjnej naruszenia zastosowanych w niniejszej sprawie przepisów prawa materialnego. W dalszej kolejności, stwierdzić należy, iż wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wyraźnie wynika, że przedmiotem kontroli Sądu I instancji były decyzje wydane w toku postępowania o stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego. W wyniku oceny stanu faktycznego sprawy, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krotoszynie uznał bowiem, iż zrealizowane przez skarżącego roboty budowlane kwalifikować należy nie w kategoriach odstępstw od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, lecz samowolnej zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego. W tym też trybie wydana została decyzja z dnia [...] października 2007 r. W konsekwencji, w okolicznościach niniejszej sprawy, zastosowanie znalazły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126 ze zm.) w brzmieniu sprzed wejścia w życie m.in. ustawy, o której mowa w skardze kasacyjnej, tj. ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 93, poz. 888 ze zm.). Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej, w sprawach zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wszczętych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. W świetle okoliczności przytoczonych wyżej, za naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. trudno też uznać brak w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku informacji na temat stwierdzenia w dniu [...] sierpnia 2008 r. przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego nieważności decyzji z dnia 29 marca 2001 r.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 151 p.p.s.a oraz art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.u.s.a., wskazać należy, iż w świetle art. 1 p.u.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W niniejszej sprawie, skarżący nie zakwestionował jednak skutecznie dokonanej przez Sąd I instancji kontroli we wskazanym wyżej zakresie. W uzasadnieniu omawianego zarzutu nie wskazał bowiem wyraźnie, jakiego istotnego naruszenia prawa przez organ odwoławczy Sąd ten nie dostrzegł. Za uzasadnienie zarzutu naruszenia art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. nie może uznać bowiem nie popartego żadnymi argumentami stanowiska, że naruszenie prawa przez Sąd I instancji polegało na dokonaniu niewłaściwej oceny stanu faktycznego z prawem przez niedostrzeżenie, że zarówno organ odwoławczy, jak i organ I instancji, powinny wyeliminować z obrotu prawnego decyzję z dnia 9 października 2007 r. Brak uzasadnienia zarzutu naruszenia wskazanych wyżej przepisów, wyłącza możliwość oceny jego zasadności. Zauważyć bowiem należy, że w świetle art. 176 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna zawierać nie tylko przytoczenie podstaw kasacyjnych, a zatem wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania, które zostały naruszone przez sąd, lecz również ich uzasadnienie, w tym w szczególności wyjaśnienie na czym polega, według autora skargi kasacyjnej, naruszenie wskazanych przepisów prawa. W niniejszej sprawie, skarżący nie rozwinął natomiast wyrażonego w ramach tego zarzutu stanowiska o podstawie do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji z dnia 9 października 2007 r. i nie wskazał, jakie jej wady uzasadniały stwierdzenie jej nieważności i tym samym uchylenie zaskarżonych decyzji organów obu instancji.

W świetle powyższego, stwierdzić należy, iż skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W konsekwencji, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.