Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 925/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2019-04-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 2, art. 6 ust. 2, art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 1-5 i ust. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 2 kwietnia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.), , Protokolant Pomocnik sekretarza Aleksandra Banasiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2019 roku sprawy ze skargi K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji oddala skargę. AK.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. po rozpatrzeniu odwołania K. S. od decyzji wydanej przez Wójta Gminy Z. z dnia [...], nr [...], znak:[...] o ustaleniu dla A Spółka ul. A 4/81, 00-859 W. warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie związanej ze zmianą sposobu użytkowania budynku magazynowego na budynek magazynowo-produkcyjny z częścią socjalną i biurową z przeznaczeniem dla produkcji granulatów poprzez mieszanie chemicznych półproduktów przewidzianych do barwienia tworzyw sztucznych, na terenie obejmującym działkę położoną w obrębie wsi [...], oznaczonej numerem ewidencyjnym 155, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2917 r., poz. 1257 ze zm., dalej jako k.p.a.), utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że A Spółka wnioskiem z dnia 27 września 2017 r. wystąpiła do Wójta Gminy Z. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie budynku magazynowego, związanej ze zmianą sposobu użytkowania budynku magazynowego na budynek magazynowo-produkcyjny z częścią socjalną i biurową na działce nr ewid. 155, w obrębie wsi [...], gmina Z..

Wójt Gminy Z. decyzją z dnia [...], nr [...], znak: [...] ustalił dla A Spółka warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie związanej ze zmianą sposobu użytkowania budynku magazynowego na budynek magazynowo-produkcyjny z częścią socjalną i biurową z przeznaczeniem dla produkcji granulatów poprzez mieszanie chemicznych półproduktów przewidzianych do barwienia tworzyw sztucznych, na terenie obejmującym działkę położoną w obrębie wsi [...], oznaczonej numerem ewidencyjnym 155.

K. S. - właścicielka sąsiedniej działki, uznana za stronę postępowania, odwołała się od wskazanej decyzji podnosząc, że nie wydaje się decyzji o warunkach zabudowy dla trwającej już inwestycji. Wskazała, że budynek magazynowy jest przebudowywany od sierpnia 2016 r., a stacja trafo 15 kV stoi od stycznia 2018 r. Wskazała nadto, że od strony formalnej tytuł przedsięwzięcia z wniosku z 29 września 2017 r. jest inny niż w decyzji nr [...].

Przywołaną na wstępie decyzję z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Z. z dnia [...], nr [...], znak:[...] o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji.

Kolegium podniosło, iż zgodnie z art. 59 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 ze zm.), dalej jako u.p.z.p., zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymagają ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Powyższe brzmienie wskazanego przepisu daje podstawę do przyjęcia, że każda zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy, niezależnie od tego, czy jest związana z prowadzeniem robót budowlanych wymagających pozwolenia na budowę, niewymagających pozwolenia na budowę lecz jedynie zgłoszenia lub też nie jest w ogóle związana z prowadzeniem jakichkolwiek robót. W ocenie Kolegium, w świetle powołanego powyżej przepisu, każda zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Z powyższych względów wnioskowana zmiana wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Jednocześnie zmianę sposobu użytkowania przedmiotowego budynku obejmuje wymóg uzyskania decyzji o warunkach zabudowy ze względu na brak planu miejscowego na przedmiotowym terenie. W związku z powyższym w ocenie organu II instancji w niniejszej sprawie okoliczności związane z wykonywaniem robót budowlanych w budynku nie mają wpływu na wymóg uzyskania decyzji o warunkach zabudowy na zmianę sposobu użytkowania przedmiotowego budynku. Tym samym rozstrzygnięcie sprawy związanej z prowadzeniem lub przeprowadzeniem robót budowlanych w przedmiotowym budynku należy do wyłącznej kompetencji organu nadzoru budowlanego. W niniejszej sprawie organy orzekające w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy nie oceniają wykonanych lub planowanych robót budowlanych pod kątem zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi, jak również w kontekście ich legalności.

Natomiast wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy uzależnione jest od spełnienia łącznie wszystkich warunków określonych w art.61 ust. 1 u.p.z.p., tj.:

1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2. teren ma dostęp do drogi publicznej,

3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust.5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego,

4. teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art.67 ustawy, o której mowa w art.88 ust. 1,

5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Stosownie do art. 61 ust. 2 u.p.z.p, przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p (tzw. zasady "dobrego sąsiedztwa") nie stosuje się do inwestycji produkcyjnych lokalizowanych na terenach przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 u.p.z.p.

Jak ustalił organ I instancji planem, o którym mowa w w/w przepisie był miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego gminy Z., zatwierdzony Uchwałą Rady Gminy w Z. Nr [...] z dnia [...] Wg ustaleń wymienionego planu miejscowego przedmiotowa działka nr 155 w [...] położona była na terenie urbanistycznym, dla którego stosowało się ustalenia planu dotyczące terenów o przeznaczeniu m.in. przemysłowym, na których mogły być lokalizowane m.in. obiekty wykorzystywane do celów produkcyjnych. W tych okolicznościach Kolegium uznało, że w odniesieniu do przedmiotowej inwestycji nie stosuje się art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. czyli w postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy nie bada się czy spełnia ona zasadę tzw. "dobrego sąsiedztwa".

Stosownie do art. 54 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. decyzja o warunkach zabudowy określa: 1) rodzaj inwestycji ; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie : a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1.

W ocenie Kolegium przedmiotowa inwestycja spełniła warunki określone w powołanym powyżej przepisie oraz w art. 61 ust. 1 pkt 2-5 u.p.z.p, co organ I instancji wykazał wyczerpująco i prawidłowo w uzasadnieniu decyzji. Odwołująca się nie zakwestionowała powyższego, co świadczy o tym, iż we wskazanym zakresie decyzja organu I instancji nie została zaskarżona. Natomiast odwołująca się nie sprecyzowała w żaden sposób na czym polega odmienność tytułu przedsięwzięcia z wniosku z 29 września 2017 r. w stosunku do decyzji nr [...], dlatego też trudno jest odnieść się merytorycznie do wskazanego zarzutu.

Na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. skargę do sądu administracyjnego złożyła K. S. podnosząc, iż z uwagi na sfałszowanie wybranych treści do Karty Informacyjnej Przedsięwzięcia przeznaczonej dla inwestycji budowlanej prowadzonej na działce o nr ewid. 155 w J. w gminie Z., zostało złożone przez skarżącą zawiadomienie do Delegatury Centralnego Biura Antykorupcyjnego w Ł., która korespondencję przekazała do Prokuratury Rejonowej w Ł.. Skarżąca wskazała, że Karta Informacyjna Przedsięwzięcia została przygotowana w grudniu 2016 r., a "zawiadomienie o wszczęciu postępowania znak [...] Wójt Gminy rozpoczął w dniu 10 października 2017 r.". Poinformowała, że Prokuratura Rejonowa w Ł. wszczęła śledztwo w sprawie przyjęcia korzyści majątkowej przez Wójta Gminy Z. w związku ze sprzedażą nieruchomości w miejscowości J. na rzecz firmy A Spółka z/s w W.. Skarżąca wyjaśniła, że w w/w zawiadomieniu do organów ścigania zamieściła informacje wskazujące na niedopełnienie obowiązków przez Kolegium. Nadto poinformowała, że złożyła też zawiadomienie do Delegatury CBA w Ł. dot. przyjęcia korzyści majątkowych przez urzędników: [...] Urzędu Wojewódzkiego, Regionalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska, Powiatowej Inspekcji Nadzoru Budowlanego, przekazane przez CBA do Prokuratury Okręgowej w Ł.. Wyjaśniła, że przekazała do ABW w W. dokumentację "w wyniku domniemanej defraudacji środków publicznych na podstawie pozyskanych środków unijnych na przedmiotową inwestycję przez Inwestora", która przekazała ją do Prokuratury Okręgowej w Ł.. Skarżąca poinformowała również, iż z uwagi na złożoność czynności oraz obszerność materiałów w składanych zawiadomieniach do organów ścigania wystosowała stosowną korespondencję do Prokuratury Krajowej. Podniosła, iż "Samorządowe Kolegium Odwoławcze było w dyspozycji dokumentów dotyczących nieprawidłowości w przedmiotowej inwestycji w dniu 29 listopada 2017 r. i nie podjęło stosownych działań w terminie jednego miesiąca weryfikując treść i zakres poczynionych prac Inwestora z faktu wydanej decyzji administracyjnej przez Wójta Gminy Z.. Swoją reaktywację Kolegium Samorządowe rozpoczęło w dniu 17 stycznia 2018 r. (...)". Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, a skargę uznała za konieczną z uwagi na rażące naruszenie m.in. przepisów: k.p.a., ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz "domniemanych przestępstw wynikających z Kodeksu Karnego".

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniosło o oddalenie skargi.

Organ wskazał, iż decyzje organów obu instancji w przedmiocie ustalenia dla A Spółka warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na przebudowie związanej ze zmianą sposobu użytkowania budynku magazynowego na budynek magazynowo-produkcyjny z częścią socjalną i biurową z przeznaczeniem dla produkcji granulatów poprzez mieszanie chemicznych półproduktów przewidzianych do barwienia tworzyw sztucznych, na terenie obejmującym działkę położoną w obrębie wsi [...], oznaczonej numerem ewidencyjnym 155, zostały wydane w trybie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W szczególności w sprawie, w której wydane zostały w/w kwestionowane decyzje organów obu instancji o warunkach zabudowy miał zastosowanie art. 61 ust.2 u.p.z.p, zgodnie z którym przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p ( tzw. zasady "dobrego sąsiedztwa") nie stosuje się do inwestycji produkcyjnych lokalizowanych na terenach przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 u.p.z.p. Jak ustalił organ I instancji planem, o którym mowa w w/w przepisie był miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego gminy Z., zatwierdzony Uchwałą Rady Gminy w Z. Nr [...] z dnia [...] Wg ustaleń wymienionego planu miejscowego przedmiotowa działka nr 155 w J., gmina Z. położona była na terenie urbanistycznym, dla którego stosowało się ustalenia planu dotyczące terenów o przeznaczeniu m.in. przemysłowym. Zgodnie z powołanym planem miejscowym na przedmiotowym terenie mogły być lokalizowane m.in. obiekty wykorzystywane do celów produkcyjnych. W tych okolicznościach, ponieważ przedmiotowa inwestycja jest inwestycją produkcyjną uznano, że w odniesieniu do niej nie stosuje się art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. czyli w postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy nie bada się czy spełnia ona zasadę tzw. "dobrego sąsiedztwa". W toku postępowania ustalono, że inwestycja spełnia pozostałe wymagania określone w przepisach prawa, tj. warunki określone art. 61 ust. 1 pkt 2-5 u.p.z.p. Z powyższych względów została wydana decyzja pozytywna w tym przedmiocie, a skarga nie zawiera żadnych zarzutów dotyczących decyzji o warunkach zabudowy.

Natomiast w odniesieniu do podniesionego w skardze zarzuty dotyczącego wcześniejszego etapu, tj. środowiskowych uwarunkowań na realizację w/w przedsięwzięcia, organ odwoławczy wyjaśnił, że Wójt Gminy Z. wydał decyzję z dnia [...], znak: [...] stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie instalacji do produkcji granulatów poprzez mieszanie chemicznych półproduktów przewidzianych do barwienia tworzyw sztucznych w budynku na działce ewidencyjnej oznaczonej nr 155 w J., gmina Z., powiat [...] oraz określającą na wniosek A Spółka środowiskowe uwarunkowania dla w/w przedsięwzięcia. Nadto podkreślił, że żadna ze stron wskazanego postępowania nie wniosła odwołania od decyzji środowiskowej. Stroną postępowania była również m.in. K. S.. Żadna ze stron postępowania środowiskowego nie zwracała się również z własnej, samodzielnej inicjatywy bezpośrednio do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. o podjęcie określonych czynności w związku z w/w decyzją środowiskową z dnia [...], znak: [...] wydaną przez Wójta Gminy Z..

Natomiast do Kolegium w dniu 7 listopada 2017 r. wpłynęło pismo Wójta Gminy Z. z dnia 3 listopada 2017 r., przy którym przekazał on do Kolegium kserokopię pisma z dnia 29 września 2017 r., podpisanego przez ośmioro mieszkańców wsi J. (w tym przez skarżącą) adresowanego do Wojewody [...], które dotyczyło głównie zarzutów odnoszących się do prac budowlanych prowadzonych w przedmiotowym obiekcie. Wcześniej wskazane pismo Wojewoda [...] przekazał Wójtowi Gminy Z. przy piśmie z dnia 13 października 2017 r., bez zachowania trybu określonego w art. 65 § 1 k.p.a. Wójt Gminy Z. zwrócił się jednocześnie o rozważenie przez Kolegium, czy w związku z pismem 29 września 2017 r. zachodzą przesłanki do unieważnienia jego decyzji środowiskowej z dnia [...], znak: [...]. Jednocześnie organ I instancji przekazał do Kolegium akta sprawy środowiskowej. Pismo organu I instancji z dnia 3 listopada 2017 r. zostało potraktowane przez Kolegium jako zasygnalizowanie o celowości zbadania z urzędu zgodności z prawem w/w decyzji środowiskowej. Badając sprawę z urzędu Kolegium nie znalazło podstaw do wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności w/w decyzji środowiskowej.

Następnie Kolegium pismami z dnia 17 stycznia 2018 r., znak: [...] i [...] zwróciło się do w/w ośmiu osób, w tym do K. S., o sprecyzowanie ich żądań co do w/w decyzji środowiskowej, pouczając jednocześnie, jakie środki prawne im przysługują. W odpowiedzi na w/w wezwania, ośmiu autorów pisma skierowanego do Wojewody [...] z dnia 29 września 2017 r., pismami z dnia 23.01.2018 r. skierowanymi do Kolegium sprecyzowało swoje stanowisko co do w/w decyzji środowiskowej, jako żądanie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej tą decyzją.

Z uwagi na fakt, że zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a, podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji Kolegium zawiadomieniami z dnia [...], znak: [...] i [...] przekazało pismo z dnia 29 września 2017 do Wójta Gminy Z. w trybie art. 65 § 1 k.p.a., jako wnioski o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1, 2 i 4 k.p.a. w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wójta Gminy Z. z dnia [...], znak: [...]. Organ I instancji wydał stosowne rozstrzygnięcia w odniesieniu do wniosków o wznowienie postępowania środowiskowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.) sąd dokonuje kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania jej z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej p.p.s.a.) Sąd administracyjny uchyla akt administracyjny, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), względnie naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.).

Ponadto przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty - w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mającego wpływ bądź istotny wpływ na wynik postępowania.

Rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji Sąd stwierdził, że skarga jest niezasadna, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

W rozpatrywanej sprawie nie stanowi okoliczności spornej przyjęcie przez organy, że dla terenu, na którym znajduje się działka objęta planowaną inwestycją (wnioskiem inwestora), brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, że inwestor zobowiązany był do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, co wynika z treści art. 4 ust. 2 i art. 59 ust. 1 u.p.z.p. także w przypadku zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części.

Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest stwierdzenie, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu jest dopuszczalna. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy winno być przy tym poprzedzone przeprowadzeniem przez właściwy organ postępowania wyjaśniającego w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p.

Dalej wskazać należy, iż w myśl art. 6 ust. 2 u.p.z.p. każdy ma prawo w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz interesu osób trzecich. Oznacza to, że prawo właściciela (lub innego podmiotu uprawnionego) do dysponowania działką i jej zabudowy nie jest nieograniczone, a prawo właściciela do inwestowania nie może pozostawać w konflikcie z innymi zasadami rządzącymi zagospodarowaniem terenu i chronionym prawem interesem publicznym oraz interesem innych podmiotów.

Jak wynika z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. decyzyjne ustalenie warunków zabudowy możliwe jest w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Natomiast w myśl art. 61 ust. 2 u.p.z.p. przepisów ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do inwestycji produkcyjnych lokalizowanych na terenach przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. W ocenie Sądu organy słusznie przyjęły, że planem, o którym mowa w w/w przepisie był miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego gminy Z., zatwierdzony Uchwałą Rady Gminy w Z. Nr [...] z dnia [...] Wg ustaleń wymienionego planu miejscowego przedmiotowa działka nr 155 w J., gmina Z. położona była na terenie urbanistycznym, dla którego stosowało się ustalenia planu dotyczące terenów o przeznaczeniu m.in. przemysłowym. Zgodnie z powołanym planem miejscowym na przedmiotowym terenie mogły być lokalizowane m.in. obiekty wykorzystywane do celów produkcyjnych. W tych okolicznościach sprawy, ponieważ przedmiotowa inwestycja jest inwestycją produkcyjną słusznie uznano, że w odniesieniu do niej nie stosuje się art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. czyli w postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy nie bada się czy spełnia ona zasadę tzw. "dobrego sąsiedztwa", nadto sama bryła obiektu też przecież pozostała niezmieniona.

W ocenie Sądu Kolegium trafnie wskazało, że zawarte w zaskarżonej decyzji ustalenia dotyczące spełnienia pozostałych warunków z art. 61 ust. 2-5 u.p.z.p. potwierdzają prawidłowość rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego w tym zakresie. Planowana inwestycja spełnia bowiem warunek dostępu do drogi publicznej (teren inwestycji zachowuje dostępność komunikacyjną do drogi publicznej kategorii powiatowej nr [...] poprzez plac na-i wyładunkowy terenu PKP urządzony w obrębie działki nr 391/2 – na mocy zawartej umowy pomiędzy Zakładem Linii Kolejowych w W. a A Spółką), wystarczającego uzbrojenia terenu (planowana infrastruktura techniczna), brak wymagalności odrolnienia lub odlesienia gruntów inwestorskich oraz zgodność z przepisami odrębnymi, przepisy odrębne nie wykluczają wydania decyzji. W obliczu spełnienia wszystkich ustawowych warunków organ I instancji obowiązany był pozytywnie ustosunkować się do wniosku inwestora, co słusznie potwierdził organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji.

Co więcej powyższe ustalenia nie są w sprawie kwestionowane, strona skarżąca nie akceptuje jedynie charakteru planowanej zmiany sposobu użytkowania istniejącego obiektu.

Sąd nie znalazł również podstaw do uznania za słuszne zarzutów skargi, dotyczących wcześniejszego etapu, tj. środowiskowych uwarunkowań na realizację w/w przedsięwzięcia podzielając stanowisko, jak też argumentację wyrażoną w odpowiedzi na skargę Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. Decyzja środowiskowa jako ostateczna pozostaje w obrocie prawnym i jest wiążąca.

Również ostateczna jest decyzji PINB w Ł. z dnia [...] roku nr [...] umarzająca postępowanie w sprawie robót budowlanych na działce inwestora nr 155 wszczęte z wniosku K. S., H. S. , G. W. i C. D.. Sąd podziela w tym zakresie też argumentację organu co do jej ewentualnego wpływu na postępowanie w sprawie niniejszej.

Odnosząc się do zarzutu rozbieżności między tytułem wniosku o zmianę sposobu użytkowania a treścią decyzji organu I Instancji, to w ocenie Sądu nie może budzić najmniejszej wątpliwości, iż zaskarżone decyzje załatwiają sprawę administracyjną wszczętą właśnie wnioskiem inwestora z dnia 28 sierpnia 2017 roku (data wpływu do organu), do którego dołączono jako konieczną, ostateczną decyzję środowiskową z dnia [...] stwierdzającą w pkt. I brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i określającą w pkt. 2 środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie instalacji z przeznaczeniem dla produkcji granulatów poprzez mieszanie chemicznych półproduktów przewidzianych do barwienia tworzyw sztucznych, na terenie obejmującym działkę położoną w obrębie wsi [...], oznaczonej numerem ewidencyjnym 155, gmina Z., powiat [...].

Podsumowując, Sąd stwierdził, że analiza zgromadzonego w aktach administracyjnych materiału dowodowego i argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie budzi wątpliwości co do prawidłowości kwestionowanej przez skarżącą decyzji. Organ odwoławczy, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, poczynił wyczerpujące ustalenia i zasadnie wywiódł, że ww. inwestycja polegająca na zmianie sposobu użytkowania budynku magazynowego na budynek magazynowo-produkcyjny z częścią socjalną i biurową z przeznaczeniem dla produkcji granulatów poprzez mieszanie chemicznych półproduktów przewidzianych do barwienia tworzyw sztucznych, na terenie obejmującym działkę położoną w obrębie wsi [...], oznaczonej numerem ewidencyjnym 155, spełniła warunki określone w powołanym powyżej przepisie oraz w art. 61 ust. 1 pkt 2-5 u.p.z.p.

Konkludując powyższe rozważania Sąd uznał działanie organów administracji w sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Skład orzekający nie dopatrzył się również naruszenia przepisów procedury w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec czego, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 roku, poz. 1302 ze zm.), Sąd orzekł o oddaleniu skargi w całości.

MR