Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1267/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-08-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 141 par.4, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 240 par.1 pkt 5
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Wasilewska, Sędzia NSA Marek Kołaczek, Sędzia WSA (del.) Danuta Oleś (sprawozdawca), Protokolant Jan Jaworski, po rozpoznaniu w dniu 14 sierpnia 2012 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej C. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 4 maja 2011 r. sygn. akt I SA/Bd 125/11 w sprawie ze skargi C. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 14 grudnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od C. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w K. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w B. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Skargą kasacyjną wniesioną przez C. spółka z o.o. z siedzibą w K.zaskarżony został wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 4 maja 2011 r., sygn. akt I SA/Bd 125/11 oddalający skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 14 grudnia 2010 r. w przedmiocie wznowienia postępowania.

Z uzasadnienia powyższego wyroku wynika, że decyzją z dnia 15 września 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. uchylił w całości własną decyzję ostateczną z dnia 4 października 2004 r. i określił C. spółka z o.o. z siedzibą w K.(dalej zwana "Spółką") w podatku od towarów i usług za kwiecień 2004 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. Organ wskazał, że wznowienie postępowania w sprawie rozliczenia podatku VAT za ten miesiąc stało się konieczne, albowiem wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który ją wydał.

Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez stronę, decyzją z dnia 14 grudnia 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ powołując się na art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. – dalej zwana "Ordynacja podatkowa") wskazał, że nowymi okolicznościami w niniejszej sprawie, mającymi wpływ na zmianę treści decyzji ostatecznej był fakt ujawnienia, że faktury dokumentujące dostawy złomu, wystawione przez Przedsiębiorstwo Produkcyjno Handlowo-Usługowe "B." B. K., będące podstawą do obniżenia przez stronę podatku należnego, nie odzwierciedlały rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych.

W tym zakresie organ wskazał na decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia 22 grudnia 2009 r. rozliczającą Spółce podatek od towarów i usług za miesiące od stycznia do marca 2004 r. oraz od maja do listopada 2004 r. Z treści tej decyzji oraz ze zgromadzonego materiału dowodowego wynikało, iż B.K. prowadzący P.P.H.U. "B." dostarczał do Spółki w 2004 r. złom niewiadomego pochodzenia, którego nie był prawnym właścicielem. Postępowanie kontrolne i podatkowe przeprowadzone przez organ podatkowy I instancji u B. K. w zakresie rozliczenia podatku VAT za okres od stycznia do grudnia 2004 r., zakończone zostało wydaniem przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w I. decyzji z dnia 16 września 2009 r.

Dyrektor Izby Skarbowej mając na uwadze fakt, iż wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne oraz brak jest przeszkód formalnoprawnych co do dopuszczalności wznowienia postępowania, wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 4 października 2004 r.

W ocenie organu odwoławczego, wobec ustalonego stanu faktycznego, z którego wynika, że czynności dokumentowane zakwestionowanymi fakturami nie miały miejsca pomiędzy podmiotami wskazanymi w tych fakturach, organ we wznowionym postępowaniu zasadnie odmówił prawa do odliczenia podatku naliczonego na podstawie art. 19 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 ze zm. – zwana dalej "ustawą o VAT").

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 9 ust. 9a ustawy o VAT poprzez nieuwzględnienie czynności mających na celu weryfikację dostawcy; art. 194 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez zakwestionowanie prawdziwości danych wynikających z dokumentów urzędowych oraz naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów; art. 122, art. 187 § 1, art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez niezachowanie zasady prawdy materialnej, oparcie materiału dowodowego wyłącznie na dowodach zebranych przez organ I instancji oraz niewskazanie przyczyn odmowy wiarygodności dowodów.

W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że dokonała weryfikacji P.P.H.U. "B." , a zatem działała w dobrej wierze, przyjmując, że dane zawarte w przedłożonych jej dokumentach są prawdziwe i wiarygodne. Zdaniem strony, organ odrzucając powyższe dowody dopuścił się naruszenia art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej.

Zdaniem strony, wykazanie obiektywnych okoliczności, że Spółka przynajmniej mogła przewidywać, iż transakcje stanowią nadużycie, musi wynikać z treści decyzji organów podatkowych. Brak takiego odniesienia powoduje, że niemożliwa jest ocena legalności decyzji. W konsekwencji, zaskarżona decyzja narusza art. 210 § 4 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 14 kwietnia 2011 r. Spółka podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdził, że decyzja ta nie narusza prawa.

Sąd I instancji wskazał, że wznowienie postępowania dotyczy sprawy zakończonej ostateczną decyzją wydaną przez Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 4 października 2004 r. utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia 5 lipca 2004 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień 2004 r. Wyrokiem z dnia 3 lutego 2005 r., sygn. akt I SA/Bd 650/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę na powyższą decyzję, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 6 stycznia 2006 r., sygn. akt I FSK 435/05 oddalił skargę kasacyjną od wskazanego wyroku.

We wznowionym postępowaniu organ podatkowy ustalił, że w kwietniu 2004 r. Spółka obniżyła podatek należny o podatek naliczony zawarty w fakturach wystawionych przez P.P.H.U. "B." B. K. z tytułu dostaw złomu. Organ uznał, że faktury wystawione przez tę firmę nie odzwierciedlały rzeczywistego obrotu, ponieważ B.K. nie był właścicielem dostarczanego złomu. Stanowisko to organ oparł na zebranym w sprawie materiale dowodowym, w tym na materiałach z postępowania kontrolnego przeprowadzonego w firmie "B." oraz zeznaniach świadków – B. K., J.W., K. M. Oparto się także na decyzji z dnia 16 września 2009 r., w której Naczelnik Urzędu Skarbowego w I. w rozliczeniu za kwiecień 2004 r. określił firmie B.K. podatek naliczony i należny w wysokości "0" oraz zobowiązanie podatkowe w wysokości "0".

Sąd zauważył, że podobne ustalenia faktyczne są zawarte w decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia 22 grudnia 2009 r. określającej spółce C. podatek od towarów i usług za okres od stycznia do marca 2004 r. i od maja do listopada 2004 r. Decyzja to została utrzymana w mocy przez Dyrektora Izby Skarbowej w B. decyzją z dnia 15 września 2009 r. Sąd wyrokiem z dnia 26 stycznia 2011 r., sygn. akt I SA/Bd 996/10 oddalił skargę na tę decyzję.

Następnie Sąd podkreślił, że decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w I. z dnia 16 września 2009 r. jest dokumentem urzędowym oraz że organ podatkowy jest związany normatywną oceną dokumentu urzędowego, co oznacza, że nie może swobodnie oceniać jego treści.

Zdaniem Sądu, Spółka nie obaliła domniemania zgodności z prawdą dokumentu urzędowego jakim jest ww. decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w I. Wysiłki skarżącej koncentrują się na wykazaniu, że dostawa złomu z firmy "B." do Spółki miała faktycznie miejsce. Tymczasem organ podatkowy nie podważa faktu dostarczenia złomu do Spółki, a jedynie, że podmiot wskazany na spornych fakturach nie był rzeczywistym sprzedawcą złomu.

Wobec tego Sąd uznał, że organ dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych, iż B. K. obracał złom niewiadomego pochodzenia. Nie był w stanie wskazać dostawców złomu do swojej firmy, a ci których wskazał stwierdzili, że nie dokonywali sprzedaży złomu na rzecz P.P.H.U. "B.". Nie był legalnym nabywcą złomu, a przez to osobą uprawnioną do jego zbycia, a opisane w fakturach zdarzenia gospodarcze faktycznie miały jedynie uwiarygodniać pochodzenie towaru nabywanego z nieustalonego źródła.

Zdaniem Sądu, w rozpatrywanej sprawie zostały spełnione przesłanki zastosowania art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Po wydaniu przez Dyrektora Izby Skarbowej decyzji z dnia 4 października 2004 r. wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne, z których wynika, że w kwietniu 2004 r. Spółka nieprawidłowo obniżyła podatek należny o podatek naliczony zawarty w fakturach wystawionych przez P.P.H.U. "B.". Okoliczności te nie były znane organowi podatkowemu w dniu wydawania wskazanej decyzji i są dla sprawy istotne, bowiem w świetle regulacji materialnoprawnych, mają wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Sąd nie podzielił zarzutu naruszenia art. 245 § 1 pkt 3 lit. b) w zw. z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez wydanie decyzji po upływie okresu przedawnienia. Wskazał, że przedawnienie nie nastąpiło z uwagi na zawieszenie biegu terminu przedawnienia, związane z wniesieniem skargi do sądu administracyjnego.

Zdaniem Sądu, organ nie naruszył też art. 122, art. 187 § 1, art.191 i art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z art. 210 § 4 i art. 234 Ordynacji podatkowej.

W skardze kasacyjnej wniesionej przez Spółkę zaskarżono powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy:

1. art. 141 § 4 w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. - dalej jako "P.p.s.a.") polegające na niewskazaniu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, jaki stan faktyczny stanowiący podstawę rozstrzygnięcia przyjął Sąd za ustalony w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy, co uniemożliwia dokonania przez NSA kontroli zaskarżonego orzeczenia,

2. art. 133 § 1 P.p.s.a. polegające na wydaniu wyroku w oparciu o stan faktyczny, który nie wynika z akt sprawy, a mianowicie w oparciu o ustalenie, że B. K. nie dostarczał i nie wydawał złomu skarżącej, gdy z decyzji organu wynika, że kupił on złom od nieznanych osób,

3. art. 145 § 1pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 Ordynacji podatkowej polegające na oddaleniu skargi w sytuacji, gdy organ podatkowy prowadząc postępowanie naruszył wskazane przepisy postępowania, zaś naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy,

4. art. 145 § 1pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej polegające na oddaleniu skargi w sytuacji, gdy organ podatkowy naruszył wskazany przepis wznawiając postępowanie, mimo że w sprawie nie zostały ujawnione istotne i nowe fakty lub dowody, które nie były znane organowi w chwili wydawania decyzji z dnia 4 października 2004 r.

Ponadto postawiono zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego:

1. art. 13 w zw. z art. 2 i art. 6 ustawy o VAT w zw. z art. 535 i art. 169 K.c. polegające na ich błędnej wykładni poprzez przyjęcie, że nie powstaje obowiązek podatkowy u zbywcy towaru, w wypadku, gdy zbywane są towary niewiadomego pochodzenia, których dysponentem nie jest zbywca, podczas gdy w świetle tych przepisów obowiązek podatkowy powstaje zarówno wtedy, gdy zbywane towary są niewiadomego pochodzenia, jak też wtedy, gdy zbywany jest towar przez osobę, która nie jest jego właścicielem,

2. art. 19 ust. 1 i 2 ustawy o VAT w zw. z § 48 ust. 4 pkt 5 lit. a) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 27, poz. 268 ze zm.), polegające na jego wadliwym zastosowaniu, poprzez niezastosowanie w sprawie, mimo że w świetle tych przepisów skarżąca nabyła prawo do odliczenia podatku naliczonego i mogła je realizować.

Składając odpowiedź na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego obejmującego koszty zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zwiera zarzutów dających podstawę do uchylenia zaskarżonego wyroku.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 133 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. art. 122, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 i art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.

Na wstępie podkreślić należy, iż rozpatrywana sprawa dotyczy szczególnego postępowania, jakim jest postępowanie w zakresie wznowienia postępowania. Tymczasem zarzuty zarówno skargi, jak i skargi kasacyjnej w zasadniczej mierze dotyczą wadliwości postępowania tzw. wymiarowego tj. związanego z wymiarem podatku od towarów i usług. Autor skargi kasacyjnej wskazując na naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej normujących zasady prowadzenia postępowania podatkowego przede wszystkim podnosi i próbuje wykazać, że B. K. był dysponentem złomu i dokonał jego zbycia na rzecz skarżącej Spółki.

Wznowienie postępowania stanowi instytucję procesową, która daje możliwość ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy podatkowej zakończonej ostateczną decyzją (od której nie służy odwołanie w administracyjnym toku postępowania), jeżeli postępowanie, w którym została ona wydana, było dotknięte jedną z wad określonych w art. 240 Ordynacji podatkowej. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że wznowienie postępowania powinno prowadzić do eliminacji wad postępowania podatkowego.

Możliwość podważenia decyzji ostatecznej narusza ład systemu prawnego, stanowi bowiem odstępstwo od zasady dwuinstancyjności postępowania oraz stabilności decyzji ostatecznych (art. 127 i art. 128 Ordynacji podatkowej). Ponieważ jednak pewność obrotu prawnego nie może stanowić celu samego w sobie, dlatego ustawodawca przewidział pewne sytuacje wyjątkowe, w których będzie możliwe wyeliminowanie rozstrzygnięć wadliwych, w tym instytucję wznowienia postępowania.

W rozpatrywanej sprawie Dyrektor Izby Skarbowej w B. z urzędu wznowił postępowanie zakończone własną ostateczną decyzją z dnia 4 października 2004 r. wskazując na istnienie przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Z przepisu tego wynika, iż w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję.

Organ podatkowy wskazał, że nowymi okolicznościami, mającymi wpływ na zmianę treści decyzji ostatecznej było ustalenie, że faktury dokumentujące dostawy złomu od Przedsiębiorstwa Produkcyjno Handlowo-Usługowego "B." B. K., nie odzwierciedlały rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych. Podstawę ustaleń organu w tym zakresie stanowiła decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia 22 grudnia 2009 r. rozliczającą Spółce podatek od towarów i usług za miesiące od stycznia do marca 2004 r. oraz od maja do listopada 2004 r., a także decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w I. z dnia 16 września 2009 r. wydana w przedmiocie rozliczenia w firmie B.K. podatku VAT za okres od stycznia do grudnia 2004 r.

Podkreślić należy, iż z uwagi na treść art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej w postępowaniu wznowieniowym istotne jest wykazanie, iż powołana przez organ okoliczność (lub dowód):

1) cechuje się nowością tzn. została nowo odkryta, a więc nie była znana organowi, przed którym toczyło się postępowanie,

2) istniała w dniu wydania decyzji,

3) jest istotna dla sprawy.

Wszystkie wskazane wyżej warunki dotyczące okoliczności, czy dowodu jako przesłanki wznowienia postępowania muszą występować łącznie. Brak cechy nowości, czy brak istnienia w dniu wydania decyzji objętej postępowaniem o wznowienie bądź brak istotności dla sprawy powoduje, że taki dowód, czy okoliczność nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania określonej w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie takie nowe okoliczności faktyczne zostały ujawnione, co należycie wykazał i uzasadnił organ podatkowy.

Naczelny Sąd Administracyjny pragnie podkreślić, iż pod pojęciem nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowo odkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Okoliczności faktyczne lub dowody dla sprawy istotne to te, które dotyczą przedmiotu sprawy i mają znaczenie prawne, a więc mają w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych (wyrok NSA z dnia 23 maja 2003 r., sygn. akt III SA 2484/01, publ. LEX nr 146074).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego postępowanie w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone zgodnie z naczelnymi zasadami postępowania zawartymi w Ordynacji podatkowej tj. zasadą zaufania do organów podatkowych (art. 121 § 1), zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 191), zasadą prawdy obiektywnej (art. 122), z uwzględnieniem wszechstronnej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (art. 187 § 1).

Podnoszone w skardze kasacyjnej okoliczności związane ze spornymi transakcjami zakupu złomu od firmy B. K. mogłyby być przedmiotem kontroli w przypadku rozstrzygnięć organów podatkowych wydanych w trybie zwykłym. Tymczasem w niniejszej sprawie kontrolowane są rozstrzygnięcia wydane w trybie nadzwyczajnym, w związku z czym inny jest zakres badania i kontroli sądu. Gdyby przedmiotem kontroli było zwykłe postępowanie "wymiarowe", wówczas zarzuty błędnego ustalenia stanu faktycznego mogłyby odnosić się do zakwestionowanych faktur VAT. Natomiast w rozpatrywanej sprawie kontrola sądu dotyczy prowadzenia postępowania w zgodzie ze wskazanymi powyżej zasadami, pod kątem wykazania przez organ podatkowy zaistnienia przesłanek z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Zatem zarzuty błędnego ustalenia stanu faktycznego mogą odnosić się jedynie do braku wykazania przez organ podatkowy, że w chwili wydawania decyzji z dnia 4 października 2004 r. nie wiedział, iż sporne faktury nie dokumentują rzeczywistych transakcji lub że nie jest to okoliczność istotna dla sprawy. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego strona skarżąca nie podniosła w tym zakresie skutecznych zarzutów.

Za częściowo uzasadniony należy uznać zarzut odnoszący się do naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. jednak z innych przyczyn niż wskazane w skardze kasacyjnej. W ocenie autora skargi kasacyjnej Sąd I instancji dopuścił się naruszenia wskazanego przepisu, gdyż nie wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, jaki stan faktyczny przyjął za podstawę swojego rozstrzygnięcia.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego – wbrew twierdzeniom strony skarżącej - stan faktyczny stanowiący podstawę podjętego rozstrzygnięcia został wskazany w sposób dostateczny i możliwa jest jego skuteczna kontrola. Jedynie błędem Sądu I instancji było poświęcenie zbyt wiele miejsca rozważaniom odnoszącym się do kwestii dowodowych związanych z postępowaniem zwykłym (wymiarowym), a w mniejszej mierze ocenie związanej z zastosowaniem trybu wznowienia postępowania i zaistnienia przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Błąd ten jest jednak usprawiedliwiony, gdyż był wynikiem wadliwej konstrukcji skargi i położenia w niej głównego nacisku na kwestie związane z postępowaniem tzw. wymiarowym, a nie postępowaniem prowadzonym po wznowieniu.

Zatem pomimo stwierdzonego powyżej naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., to w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie dawało ono podstaw do uchylenia zaskarżonego wyroku, gdyż nie stanowiło naruszenia mającego istotny wpływ na wynik sprawy.

Wobec uznania, że nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, a przyjęty za postawę rozważań Sądu I instancji stan faktyczny jest prawidłowy nie zasługują na uwzględnienie zarzuty wskazujące na naruszenie przepisów prawa materialnego, w tym art. 6, art. 13 w zw. z art. 2 i art. 19 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, art. 535 i art. 169 K.c. oraz § 48 ust. 4 pkt 5 lit. a) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 27, poz. 268 ze zm.).

Uznając, że skarga kasacyjna nie zwiera uzasadnionych zarzutów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a.