Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 339/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2020-12-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski (spr.) Asesor WSA Damian Bronowicki Protokolant Sekretarz sądowy Katarzyna Grycuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi C Polska spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa (dawniej L spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zwolnienia z podatku od nieruchomości oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Skarżąca, C sp. z o.o., wniosła skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Burmistrza z [...] grudnia 2019 r. dotyczące odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zwolnienia z podatku od nieruchomości.

Z akt postępowania wynika następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Wnioskiem złożonym w dniu 20.10.2019 r. L Spółka z ograniczoną odpowiedzialności Spółka komandytowa (obecnie C sp. z o.o.), reprezentowana przez radcę prawnego, wystąpiła do Burmistrza o udzielenie zwolnienia z podatku od nieruchomość dotyczącej działki numer [...] położonej w [...], dla której Sąd Rejonowy prowadzi księgę wieczystą [...]. Uzasadniając wniosek Skarżąca wskazała, że podstawą żądania stanowi art. 10 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw. Podniosła również, iż prowadzi działalność gospodarczą na działce numer [...] na podstawnie umowy najmu z dnia [...].08.2017 r. oraz, że działalność ta jest prowadzona zgodnie z zezwoleniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. na terenie Specjalnej Strefie Ekonomicznej.

Pismem z dnia [...].11.2019 r. Burmistrz poinformował skarżącą, że spółka nie jest podatnikiem podatku od nieruchomości działki nr [...] położonej w [...], ponieważ umowa najmu nie przenosi obowiązku podatkowego, i w związku z tym zwolnienie od podatku jej nie dotyczy.

Skarżąca pismem z [...].12.2019 r. wniosła o wydanie decyzji merytorycznej wskazując, że stosownie do art. 104 § 1 Kodeksu postepowania administracyjnego organ administracji załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej.

Postanowieniem z [...].12.2019 r. organ pierwszej instancji, działając na podstawie art. 165a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.) odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zwolnienia z podatku od nieruchomości.

W motywach uzasadnienia organ wskazał, że zgodnie z art. 12.2 umowy najmu Skarżąca jako najemca jest zobowiązany do uiszczania wszelkich należności publiczno-prawnych w tym także podatków. Z art. 2 ust 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1170 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarcze. Natomiast zgodnie z art. 3 wskazanej ustawy podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące: 1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3, 2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych, 3) użytkownikami wieczystymi gruntów, 4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadacze: a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Krajowym Ośrodkiem Wsparcia lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości, b) jest bez tytułu prawnego , z zastrzeżeniem ust. 2.

W sprawie nieruchomość objęta wnioskiem, jej właścicielem jest O Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, co wynika z księgi wieczystej [...] (wydruk z elektronicznej księgi wieczystej). Nieruchomość ta została wynajęta Skarżącej spółce. Spółka nie jest więc właścicielem tej nieruchomości. Zgodnie z umową najmu jest posiadaczem zależnym. Zatem nie spełnia żadnego z warunków określonych w art. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych kwalifikującym ją jako podatnika. Ponieważ Skarżąca nie jest podatnikiem podatku od nieruchomości od wskazanej nieruchomości, to organ, zgodnie z art. 165a Ordynacji podatkowej, winien odmówić wszczęcia postępowania, gdyż Spółka nie jest stroną w tym postępowaniu.

Dodatkowo organ stwierdził, że wniosek dotyczy zwolnienia z podatku od nieruchomości. Burmistrz nie jest organem właściwym do zwalniania z podatku od nieruchomości. Zgodnie z art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 12.01.1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych organem właściwym do wprowadzenia zwolnień przedmiotowych jest rada gminy. Zwolnienie jest aktem generalnym dotyczącym wszystkich przedmiotów opodatkowania spełniających kryteria określone w uchwale wprowadzającej zwolnienia bez względu na to kto jest podatnikiem. Burmistrz natomiast może zastosować ulgi w sprawach indywidualnych, to jest: rozłożyć na raty, 3 odroczyć termin płatności podatku, umorzyć zaległość podatkową (art.67a Ordynacji podatkowej.

Na postanowienie organu pierwszej instancji Skarżąca wniosła zażalenie, zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego, poprzez: - nie zastosowanie art. 14j § 1 Ordynacji podatkowej, tj. uznanie, że wniosek dotyczy sprawy o charakterze generalnym, a nie indywidualnym, - błędne zastosowanie art. 7 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, tj. uznanie, że Burmistrz nie jest organem właściwym do wydania decyzji w niniejszej sprawie, - nie zastosowanie art. 1c ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, tj. uznanie, Burmistrz nie jest organem właściwym do wydania decyzji w niniejszej sprawie, - błędne zastosowanie art. 165a Ordynacji podatkowej, tj. wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania mimo braku przesłanek do wydania takiego rozstrzygnięcia.

Zrzucono również naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez nie zastosowanie art. 353¹ kodeksu cywilnego, tj. nie uwzględnienie, że na mocy zasady swobody umów prawa i obowiązki podatnika zostały skutecznie przeniesione.

Wskazując na powyższe zarzuty Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i nakazanie organowi stwierdzenie w formie decyzji, że Skarżąca jest zwolniona z podatku od nieruchomości (działka nr [...]).

Postanowieniem z [...] czerwca 2020 r. organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu stwierdzono, że organ pierwszej instancji zasadnie - na podstawie art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej - odmówił wszczęcia postępowania. Odnosząc się do podniesionych w zażaleniu zarzutów wskazano, że są one bezpodstawne. I tak art. 14j § 1 Ordynacji podatkowej stanowi podstawę prawną do wydawania indywidualnych interpretacji prawa podatkowego przez organy wykonawcze jednostek samorządu terytorialnego, a wniosek złożony przez pełnomocnika nie obejmował żądania wydania takiej interpretacji. Podkreślono, że procedura wniesienia i sformułowania wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego jest sformalizowana i objęta określonymi przez przepisy regułami. Organ odstąpił jednak od ich omawiania i wyjaśniania, ponieważ Skarżąca jest w sprawie reprezentowany przez radcę prawnego. Odnośnie zarzutu błędnego zastosowania art. 7 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, poprzez uznanie, że Burmistrz nie jest organem właściwym do wydania decyzji w niniejszej sprawie, Kolegium stwierdziło, że przepis ten nie stanowi podstawy do wydawania decyzji podatkowych przez organ pierwszej instancji. Jego treść normatywna dotyczy zupełnie innego zagadnienia, mianowicie możliwości wprowadzania innych zwolnień przedmiotowe niż określone w ust. 1 oraz w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 2 października 2003 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw. W samym uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ pierwszej instancji zwraca na uwagę, wskazując jednocześnie, że jest właściwy w sprawie podatku od nieruchomości za grunty znajdujące się na terenie gminy, co z kolei wskazuje na niezasadność zarzutu naruszenia art. 1c wskazanej ustawy. Zgodnie z treścią art. 165a Ordynacji podatkowej, gdy żądanie, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Z treści przepisu art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej wynika obowiązek organu w zakresie przeprowadzenia wstępnej analizy wniosku pod względem ewentualnego wystąpienia okoliczności uniemożliwiających merytoryczne rozpatrzenie wniosku. Samo bowiem złożenie żądania wszczęcia postępowania w konkretnej sprawie nie powoduje automatycznie skutku jego wszczęcia, gdyż na wstępnym etapie rozpoznania sprawy organ podatkowy przeprowadza badanie pod kątem istnienia przesłanek formalnoprawnych, warunkujących jego dopuszczalność. Organ odwoławczy stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie brak możliwości wszczęcia jest oczywisty, gdyż Skarżąca nie jest podatnikiem podatku od przedmiotowej nieruchomości. Odnośnie definicji podatnika podatku od nieruchomości organ wskazał na słuszność poglądu wyrażonego przez organ pierwszej instancji, jednocześnie podzielając w pełni jego argumentację i odstępując w tym miejscu od jej powtarzania. Zgodnie z art. 133 § 1 Ordynacji podatkowej, stroną w postępowaniu podatkowym jest podatnik, płatnik, inkasent lub ich następca prawny, a także osoba trzecia, o której mowa w art. 110-117c, która z uwagi na swój interes prawny żąda czynności organu podatkowego, do której czynność organu podatkowego się odnosi lub której interesu prawnego działanie organu podatkowego dotyczy. Ponieważ, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wynika, że podatnikiem jest właściciel nieruchomości lub obiektów budowlanych a nie ich najemca czy dzierżawca, należy jednoznacznie uznać, że Skarżąca nie jest podatnikiem podatku od nieruchomości za wskazaną we wniosku nieruchomość i tym samym nie może być stroną postępowania podatkowego. A ponieważ nie jest podatnikiem, nie może również korzystać z ulg podatkowych, które są nieobligatoryjnym elementem podatku.

Zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, poprzez nie zastosowanie art. 353¹ kodeksu cywilnego, tj. nie uwzględnienie, że na mocy zasady swobody umów prawa i obowiązki podatnika zostały skutecznie przeniesione, również został uznany za chybiony. Po pierwsze, art. 353¹ kodeksu cywilnego nie jest przepisem materialnego prawa podatkowego. Po drugie, co do zasady podatnikiem podatku od nieruchomości jest właściciel nieruchomości. Nie zmienia tego fakt oddania jej w najem czy dzierżawę, z wyjątkiem gdy przedmiotem najmu jest nieruchomość Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, obowiązek opłacania podatku przechodzi na posiadacza zależnego (najemcę). Nawet w takiej sytuacji nie ma możliwości dalszego przenoszenia obowiązku podatkowego. Przepisy prawa podatkowego w zakresie określania strony podmiotowej podatku mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie mogą być zmieniane umowami cywilnoprawnymi. Ewentualne postanowienia umów w tym zakresie pozostają bezskuteczne w odniesieniu do stosowania przepisów podatkowych.

Postanowienie organu drugiej instancji zostało zaskarżone przez Skarżącą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W skardze podniesiono zarzuty i argumentację wskazaną już w zażaleniu na postanowienie organu pierwszej instancji.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

Na wstępie przypomnieć należy, że podstawie art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – powoływanej dalej jako "P.p.s.a." sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który dotyczy interpretacji podatkowych i który nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.

W rozpoznawanej sprawie Skarżąca wystąpiła do Burmistrza o udzielenie zwolnienia z podatku od nieruchomość dotyczącej działki numer [...] położonej w [...]. Uzasadniając wniosek wskazała, że podstawą żądania stanowi art. 10 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw. Podniosła również, iż prowadzi działalność gospodarczą na działce numer [...] na podstawnie umowy najmu z dnia [...].08.2017 r. oraz, że działalność ta jest prowadzona zgodnie z zezwoleniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. na terenie Specjalnej Strefie Ekonomicznej. W ocenie Skarżącej postanowienia umowy najmu z [...].08.2017 r., zwłaszcza jej art. 12.2 ("Ze skutkiem od Daty Wejścia w Życie wszystkie państwowe, wojewódzkie, gminne, komunalne lub inne podatki, składki, opłaty i należności niezależnie od charakteru związanego z Nieruchomością lub działki są ponoszone i opłacane przez Najemcę"), skutkują przeniesieniem obowiązku podatkowego z właściciela, będącego wynajmującym, na Skarżącą jako najemcę wskazanej nieruchomości. Ponieważ Skarżąca prowadzi na wskazanej nieruchomości działalność gospodarczą a działalność ta jest prowadzona zgodnie z zezwoleniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. na terenie Specjalnej Strefie Ekonomicznej, to winna być stosownie do art. 10 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw zwolniona z podatku od nieruchomości w zakresie nieruchomości objętej wskazaną umową najmu.

W ocenie organów w sprawie należało zastosować art. 165 a ordynacji podatkowej i odmówić wszczęcia postępowania w sprawie zwolnienia od podatku od nieruchomości, ponieważ Skarżąca nie jest podatnikiem tego podatku w stosunku do nieruchomości objętej wnioskiem a tym samym nie może być stroną postepowania.

Stanowisko organów uznać należało za prawidłowe.

Stosownie do art. 133 § 1 Ordynacji podatkowej strona postepowania podatkowego jest podatnik, płatnik, inkasent lub ich następca prawny, a także osoba trzecia, o której mowa w art. 110 – 117c, która z uwagi na swój interes prawny żąda czynności organu podatkowego, do której czynność organu podatkowego się odnosi lub interesu prawnego działanie organu podatkowego dotyczy.

Z treści wskazanego przepisu wynika, że katalog podmiotów, które mogą być stroną w postępowaniu podatkowym, jest zamknięty. Definicja strony zawarta w art. 133 § 1 Ordynacji podatkowej pozwala na wskazanie kategorii przesłanek, których łączne spełnienie pozwala na przypisanie określonemu podmiotowi miana strony w postępowaniu. W pierwszej kolejności należy wskazać na posiadanie statusu podatnika, płatnika, inkasenta. Są to podmioty zdefiniowane w ordynacji podatkowej (art. 7, 8 i 9) oraz w poszczególnych ustawach podatkowych ( np. art. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych). Ponadto stroną może być również podmiot będący następcą prawnym podatnika, płatnika i inkasenta. Wreszcie stroną mogą być także osoby trzecie, o których mowa w art. 110–117c Ordynacji podatkowej.

Stosownie do art. 165 Ordynacji podatkowej postępowanie podatkowe wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu.

Organy podatkowe, jako podstawę rozstrzygnięcia wskazały art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej. Stosownie do wskazanego przepisu gdy żądanie, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

Przytoczony przepis ma zastosowanie wyłącznie do postępowań wszczynanych na wniosek. Nie może natomiast mieć zastosowania do postępowań wszczynanych z urzędu. Regulacja ta jest podyktowana ekonomiką postępowania. Jeżeli bowiem już w momencie wszczęcia postępowania na wniosek strony można przewidzieć, że zostanie wydana decyzja umarzająca postępowanie (art. 208 Ordynacji podatkowej), mija się z celem nie tylko prowadzenie takiego postępowania, ale również jego wszczynanie.

Na podstawie art. 165a oraz 165 § 3 Ordynacji podatkowej można wskazać, że postępowanie wszczynane na wniosek toczy się w dwóch fazach. Stosownie do treści art. 165 § 3 Ordynacji podatkowej, z dniem doręczenia organowi podatkowemu żądania strony następuje wszczęcie postępowania, jednak jest to faza postępowania wstępnego, w którym organ podatkowy bada, czy podanie pochodzi od osoby posiadającej legitymację procesową oraz czy nie zachodzą inne przyczyny uniemożliwiające wszczęcie postępowania podatkowego

Artykuł 165a § 1 Ordynacji podatkowej jako przesłankę odmowy wszczęcia postępowania wskazuje wyraźnie wniesienie żądania, o którym mowa w art. 165 Ordynacji podatkowej, przez osobę niebędącą stroną. Z przepisu tego wynika zatem obowiązek ustalenia przez organ podatkowy, czy osoba (podmiot) wnosząca podanie ma w sprawie interes prawny oraz czy jest którymkolwiek z podmiotów wymienionych w art. 133 Ordynacji podatkowej. Stwierdzenie braku jednego ze wskazanych warunków oznacza, że osoba wnosząca podanie nie może być stroną, co z kolei stanowi przeszkodę do prowadzenia postępowania.

O tym kto jest podatnikiem podatku od nieruchomości przesądza art. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zgodnie z tym przepisem podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące:

1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust.3;

2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych;

3) użytkownikami wieczystymi gruntów;

4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanychlub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie:

a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Krajowym Ośrodkiem Wsparcia Rolnictwa lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości,

b) jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2.

Stosownie do art. 3 ust. 3 jeżeli przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości ciąży na posiadaczu samoistnym.

Z treści przytoczonych przepisów wynika zatem, że podatnikami podatku od nieruchomości są przede wszystkim właściciele i posiadacze samoistni nieruchomości lub obiektów budowlanych (art. 3 ust. 1 pkt 1 i 2), a jeżeli przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym, to obowiązek podatkowy ciąży na posiadaczu samoistnym, czyli obowiązek podatkowy posiadacza samoistnego wyprzedza obowiązek właściciela (art. 3 ust. 3).

Jednakże w art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. a) i b) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych ustawodawca przewidział odstępstwo od zasady polegającej na obciążeniu obowiązkiem podatkowym właściciela nieruchomości. Odstępstwo to dotyczy nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, ale znajdujących się w posiadaniu innych podmiotów, jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem, Krajowym Ośrodkiem Wsparcia Rolniczego lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości lub też posiadanie to jest bez tytułu prawnego. W takie sytuacji obowiązek podatkowy ciąży na posiadaczach nieruchomości lub ich części.

W tym miejscu należy odnieść się do przepisów prawa cywilnego i wyjaśnić pojęcie posiadacza. Posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny).

Uwzględniając treść art. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych stwierdzić należy, że obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości w rozpoznawanej sprawie nie ciąży na Skarżącej, ponieważ nie jest ona właścicielem nieruchomości a jedynie jej najemcą na podstawie zawartej w dniu [...].08.2017 r. Jest zatem posiadaczem zależnym. Posiadacz zależny może być obciążony podatkiem od nieruchomości (może być podatnikiem a co za tym stroną postępowania) tylko wówczas, gdy przedmiotem jego władztwa są nieruchomości, obiekty budowlane lub ich części stanowiące własność Skarbu Państwa lub samorządu terytorialnego.

Z art. 3 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wynika, że dla określenia, kto jest podatnikiem podatku od nieruchomości nie mają znaczenia umowy najmu zawierane przez Skarżącą. Z przytoczonych przepisów wynika, że jeżeli nieruchomość jest własnością osoby prawnej, to na tej osobie ciąży obowiązek podatkowy, niezależnie od zawartej umowy najmu części lub całości nieruchomości stanowiącej przedmiot opodatkowania. Podatnikiem w niniejszej sprawie jest zatem właściciel nieruchomości a nie Skarżąca, która jest jej najemcą.

Ponieważ Skarżąca nie jest jednym z podmiotów wymienionych w art. 133 Ordynacji podatkowej (nie jest podatnikiem podatku od nieruchomości), tym samym organy podatkowy zobligowany był zastosować w sprawie art. 165a Ordynacji podatkowej i odmówić wszczęcia postępowania z uwagi na to, że Skarżąca nie była stroną postępowania.

Wbrew zarzutowi skargi organy podatkowe nie naruszyły art. 14 j § 1 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z jego treścią stosownie do swojej właściwości interpretacje indywidualne wydaje wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta lub marszałek województwa. Przepis te może mieć zastosowanie jedynie w sytuacji określenia właściwości organu podatkowego w nim wskazanego, w sprawie związanej z wydaniem tzw. interpretacji indywidualnej prawa podatkowego, o której mowa w Rozdziale 1a Ordynacji podatkowej. Jednak, co istotne, Skarżąca nie wniosła o wydanie takiej interpretacji. Treść wniosku Skarżącej była jednoznaczna. Zakres wniosku dotyczył udzielenia zwolnienia z podatku od nieruchomości.

Organ podatkowy nie naruszył również art. 7 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Stosownie do jego treści rada gminy, w drodze uchwały, może wprowadzić inne zwolnienia przedmiotowe niż określone w ust. 1 oraz w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 2 października 2003 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych i niektórych ustaw. Adresatem wskazanego przepisu jest rada gminy, jako organ uprawniony do stosowania w drodze uchwały wskazanych zwolnień przedmiotowych o charakterze ogólnym a nie wójt, burmistrz, czy prezydent, jako organ wykonawczy. Tym samym organ nie mógł w niniejszej sprawie naruszyć wskazanego przepisu.

Z przyczyn szczegółowo omówionych w uzasadnieniu nie naruszono również art. 1c ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Przepis ten wskazuje, że organem podatkowym właściwym w sprawach podatków i opłat unormowanych w niniejszej ustawie jest wójt (burmistrz, prezydent miasta). Burmistrz, jako organ pierwszej instancji, przestrzegał swojej właściwości i stosownie do treści art. 165a Ordynacji podatkowej wydał właściwe, zgodne z prawem postanowienia.

Z tych też przyczyn oraz na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd skargę oddalił.