Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 839/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2013-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7 , art. 10 par. 1, art. 75 par. 1, art. 79 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Grzegorz Panek Sędziowie NSA Jacek Surmacz / spr./ WSA Jarosław Szaro Protokolant sekr. sąd. Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 listopada 2013r. spraw ze skarg M. D. na decyzje Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lipca 2013r. - nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za 2012 rok, - nr [...] w przedmiocie płatności rolnośrodowiskowych za 2012 rok, - nr [...]w przedmiocie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania za 2012 rok - oddala skargi-


UZASADNIENIE

Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, po rozpatrzeniu odwołań M.D. – zwanego dalej skarżącym, decyzjami z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...], nr [...] i nr [...] utrzymał w mocy decyzje Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa: z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania skarżącemu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2012 r., uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych oraz nałożenia sankcji w wysokości 1844,79 zł; z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania skarżącemu płatności rolnośrodowiskowej na 2012 r. oraz nałożenia sankcji w wysokości 3 024 zł oraz decyzję z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania skarżącemu płatności ONW i nałożenia sankcji w wysokości 665,28 zł.

Wnioskiem z dnia 2 kwietnia 2012 r. skarżący zwrócił się do Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z wnioskiem o przyznanie mu następujących płatności:

- jednolitej płatności obszarowej oraz płatności uzupełniającej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych (płatność zwierzęca),

- płatności rolnośrodowiskowej (PRO 2007-2013) na rok 2012 r.,

- płatności ONW, typu obszary ze specyficznymi utrudnieniami.

W wyżej wymienionym wniosku skarżący zadeklarował realizację programów objętych poszczególnymi płatnościami na działce ewidencyjnej, oznaczonej numerem [...], położonej w miejscowości S., gm. L., o pow. 9,22 ha.

Pismem z dnia 4 września 2012 r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa poinformował skarżącego, że maksymalny obszar kwalifikowany do płatności, o którym mowa w art. 6 Rozporządzenia Komisji (WE) z dnia 30 listopada 2009 r. Nr 1122/2009 ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina dla nowych działek ewidencyjnych, zadeklarowanych we wniosku wynosi 1,54 ha.

Skarżący w oświadczeniu z dnia 10 września 2012 r. stwierdził, że użytkuje całą działkę nr [...], położoną w S., o pow. użytkowej 9,22 ha, przedkładając między innymi kserokopię jej mapy ewidencyjnej oraz wydruk z mapy, na którym zaznaczono granice przedmiotowej działki. Dodał także, że widoczne na załączniku zakrzewienia zostały usunięte, a działka doprowadzona do stanu pierwotnego, zgodnego z ewidencją gruntów.

W ramach dodatkowego postępowania wyjaśniającego Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zwrócił się do Wydziału GIS Biura Kontroli w M. o ponowne zweryfikowanie powierzchni ewidencyjno-gospodarczej (PEG) na wskazanej we wniosku skarżącego działce. W następstwie tego, w dniu 11 marca 2013 r., odbyła się wizytacja terenowa na przedmiotowej działce, w trakcie której sporządzona została dokumentacja fotograficzna, obrazująca zmierzoną działkę, stanowiąca załącznik do raportu. W ramach tych czynności stwierdzono, że maksymalny obszar kwalifikowany PEG na działce nr [...] wynosi 2,78 ha, natomiast maksymalny spójny obszar kwalifikowany PEG to 2,70 ha.

Skarżący, ustosunkowując się do wyżej opisanego stanowiska organu, w piśmie z dnia 29 kwietnia 2013 r., zwrócił się do niego o przeprowadzenie kontroli na miejscu, w jego obecności, argumentując że nie może się on zgodzić z poczynionymi ustaleniami. Jednocześnie tego samego dnia skarżący złożył "zmianę do wniosku", w której powierzchnię działki ewidencyjnej nr [...], położonej w S. określił na 5,22 ha.

Organy obu instancji, tj. zarówno Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, jak również Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji rolnictwa stanęły na stanowisku, że raport z weryfikacji PEG w terenie, pozwala w sposób obiektywny na określenie powierzchni użytkowej, jak i powierzchni na której nie są przestrzegane normy kultury rolnej. Co więcej, sam raport, jak również załączniki do niego, nie budzą wątpliwości, zarówno co do rzetelności jak i merytorycznej prawidłowości.

W zakresie rozstrzygnięcia o jednolitej płatności obszarowej – płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego organy stwierdziły, że skarżący zawyżył powierzchnię deklarowanej działki o 2,52 ha (co stanowi różnicę pomiędzy powierzchnią deklarowaną – 5,22 ha (po zmianie wniosku), a stwierdzoną – kwalifikującą się do przyznania płatności 2,70 ha). Wynika to przede wszystkim z tego, że na zgłoszonej przez skarżącego do płatności działce rolnej stwierdzono zaniedbaną łąkę lub pastwisko, rzadkie samosiewy olchy, ponadto karpy pozostałe w ziemi i sterty gałęzi, uniemożliwiające prowadzenie działalności rolniczej, których występowanie nie mieści się w kategoriach wymienionych w § 4 pkt 1-2 rozporządzenia w sprawie norm minimalnych.

Powołując się na art. 57 ust. 3 i art. 58 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 wykluczono skarżącego z jednolitej płatności obszarowej, gdyż powierzchnia działki zadeklarowanej we wniosku przekroczyła o 93,33 % powierzchnię stwierdzoną. Jednocześnie nałożono na niego sankcję w wysokości 1 844,79 zł.

Konsekwencją odmowy przyznania jednolitej płatności obszarowej była odmowa przyznania płatności uzupełniającej, co wynika z art. 7 ust. 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.

W zakresie rozstrzygnięcia co do płatności rolnośrodowiskowej z sankcjami wieloletnimi za 2012 r., podstawą odmowy ich przyznania oraz nałożenia sankcji był art. 16 ust. 5 Rozporządzenia Komisji (WE) z dnia 27 stycznia 2011 r. Nr 65/2011 ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz.UrzUEL.2011.25.8 ), który determinuje taką właśnie treść rozstrzygnięcia w sytuacji, w której różnica między powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną przekracza 50 %. W przypadku skarżącego różnica ta wyniosła 93,3333 %.

Rozstrzygając w przedmiocie wniosków skarżącego o przyznanie mu płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na 2012 r. również odmówiono przyznania wnioskowanej płatności i nałożono sankcję w wysokości 665,28 zł, także powołując się na art. 16 ust. 5 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 65/2011, w związku z przekroczeniem różnicy deklarowanej powierzchni nieruchomości do powierzchni stwierdzonej o ponad 50 %. Wysokość sankcji wyliczono natomiast jako iloczyn powierzchni wykluczonej i kwoty płatności, przysługującej w danym roku.

Odnosząc do podniesionych w odwołaniach skarżącego zarzutów, co do ewentualnych nieprawidłowości, wynikłych w trakcie przeprowadzanych czynności kontrolnych Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa stwierdził, że w niniejszych sprawach nie odbyła się kontrola na miejscu, a jedynie została przeprowadzona, w dniu 11 marca 2013 r., weryfikacja w terenie, która miała na celu tylko zweryfikowanie poprawności danych zawartych w systemie identyfikacji działek, na podstawie których stwierdzono, że wykluczona część zadeklarowanej działki faktycznie nie była użytkowana rolniczo.

Skargi na wszystkie trzy decyzje Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...], nr [...] i nr [...] wniósł M.D., domagając się ich uchylenia, jak również uchylenia poprzedzających je decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.

Zaskarżonym rozstrzygnięciom zarzucił:

• naruszenia art. 7 K.p.a. (ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego – Dz. U. z 2013 r., poz. 267), poprzez arbitralne podjęcie decyzji bez uwzględnienia interesu strony i niepodjęcie istotnych czynności, niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w szczególności nieprzeprowadzenie oględzin nieruchomości rolnych, zgłoszonych we wniosku, z udziałem skarżącego, a tym samym uniemożliwienie mu wykazania rzeczywistego obszaru nieruchomości rolnej, spełniającej kryteria przyznania płatności na 2012 r., z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania,

• naruszenie art. 10 § 1, art. 75 § 1, art. 79 § 1 i § 2 K.p.a., poprzez niepowiadomienie strony o terminie przeprowadzenia kontroli, której dokonano pod jego nieobecność, w sytuacji, w której ma on prawo brać udział w przeprowadzaniu dowodu, a także niedopuszczenie dowodu z oględzin z udziałem strony, pomimo regulacji zawartych w art. 75 § 1 i art. 10 § 1 K.p.a.,

• naruszenie art. 77 § 1 w zw. z art. 80 K.p.a., poprzez brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, a w konsekwencji poczynienie ustaleń faktycznych bez przeprowadzenia wszystkich istotnych dowodów.

W uzasadnieniach złożonych skarg skarżący stwierdził, że ustalając powierzchnię kwalifikującą się do płatności organ oparł się na danych z ortofotomapy cyfrowej i powołał się na pomiary dokonane w czasie kontroli. Tymczasem ortofotomapa została sporządzona w oparciu o dokumentację fotograficzną z 2009 r., a na nieruchomości, od tego czasu, wykonano szereg zabiegów agrotechnicznych, mających na celu jej dostosowanie do wymogów, wynikających z przepisów regulujących poszczególne płatności.

W jego ocenie organ uniemożliwił mu czynny udział w postępowaniu, co zostało podniesione w odwołaniach od decyzji, a co jest o tyle istotne, że znaczna część powierzchni działki nie została w ogóle objęta pomiarami. Objęto nimi natomiast tę część, która nie została zgłoszona do płatności.

Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w odpowiedziach na skargi wniósł o ich oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowiska w poszczególnych sprawach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

We wszystkich trzech zawisłych przed tutejszym Sądem sprawach ze skarg M.D., rozstrzygające je organy odmówiły przyznania mu wnioskowanych płatności, ponadto zastosowały wobec skarżącego prawem przewidziane, na wypadek stwierdzenia nieprawidłowości we wnioskach, sankcje. Skarżący, kwestionując zasadność zapadłych rozstrzygnięć, nie zarzucił jednak organom naruszenia przepisów prawa materialnego, w związku z ich wydaniem, czy to przez ich niewłaściwą wykładnię lub ich wadliwe zastosowanie, ale skoncentrował się na kwestiach proceduralnych, podnosząc szereg zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa formalnego – tj. regulacji K.p.a. Z uzasadnień złożonych skarg wynika ponadto, że skarżący podważył także prawidłowość poczynionych we wszystkich sprawach ustaleń faktycznych, twierdząc że rzeczywista powierzchnia, zgłoszonej przez niego do poszczególnych płatności, działki była większa niż stwierdzona przez organy, określona przez nie na 2,70 ha.

Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że istota sporu pomiędzy stronami sprowadza się więc do rozstrzygnięcia kwestii prawidłowości poczynionych w poszczególnych sprawach ustaleń faktycznych, a także dokonania oceny dochowania przez rozstrzygające sprawy organy wymogów wynikających z regulacji proceduralnych, znajdujących zastosowanie we wszystkich trzech sprawach.

Prowadzenie postępowań w sprawach związanych z przyznawaniem poszczególnych rodzajów płatności do produkcji rolnej, finansowanych z budżetu Unii Europejskiej, zostało uregulowane w krajowym porządku prawnym przepisami ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2012 r., poz. 1164, ze zm., zwanej dalej: ustawą o płatnościach). Zgodnie z art. 3 ust. 1 tego aktu, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy K.p.a., chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Jednym z przepisów modyfikujących rozwiązania kodeksowe w tej kategorii spraw jest art. 3 ust. 2 ustawy o płatnościach, w myśl którego w postępowaniu w sprawach dotyczących płatności bezpośredniej, płatności uzupełniającej, płatności cukrowej, płatności do pomidorów oraz wsparcia specjalnego organ administracji publicznej stoi na straży praworządności, jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania, zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisu art. 81 K.p.a. nie stosuje się.

Tak więc, jak wynika z powyższego, do postępowań, takich jak będące udziałem skarżącego, stosuje się na równi z regulacjami wspólnotowymi, dotyczącymi poszczególnych płatności, przepisy K.p.a., chociaż z pewnymi wyjątkami, wynikającymi z określonych regulacji prawnych, takich jak powołany wyżej art. 3 ustawy o płatnościach, czy też istoty poszczególnych instytucji, charakterystycznych dla tej kategorii postępowań. Chodzi tu między innymi o instytucje kontroli na miejscu czy też wizytacji, ukształtowane w sposób kompleksowy i autonomiczny w stosunku do rozwiązań kodeksowych (K.p.a.).

W świetle wyżej wymienionych przepisów, organ prowadzący postępowanie w przedmiocie przyznania płatności do produkcji rolnej, w ramach wsparcia tego rodzaju działalności ze środków wspólnotowych, jest zobligowany do pełnego i wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego spraw, podejmując niezbędne do tego czynności, wśród których mieści się między innymi wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego.

W niniejszych sprawach skarżący zarzucił, że rozstrzygające jego sprawy organy uchybiły wyżej wymienionej dyrektywie, nie przeprowadzając oględzin zgłoszonej przez niego do płatności działki, z jego udziałem, uniemożliwiając mu w ten sposób wykazanie rzeczywistego jej obszaru, spełniającego kryteria przyznania poszczególnych płatności. Odnosząc się do tych twierdzeń, w kontekście całokształtu okoliczności przedmiotowych spraw, należy jednak stwierdzić, że brak jest podstaw do uznania ich zasadności, albowiem w trakcie czynności wizytacyjnych stwierdzono nieprawidłowości na działce zgłoszonej przez skarżącego do płatności, co zostało w odpowiedni sposób udokumentowane dokumentacją fotograficzną, a skarżącemu umożliwiono ustosunkowanie się do poczynionych ustaleń, który nie wskazał okoliczności mogących je skutecznie podważyć. W związku z tym brak jest podstaw do przyjęcia, że przeprowadzenie oględzin działki z udziałem skarżącego, mogłoby w znaczący sposób wpłynąć na obraz stanu faktycznego w poszczególnych sprawach, a odstąpienie od przeprowadzenia tych czynności może być utożsamiane z uchybieniem zasadzie prawdy obiektywnej, wynikającej między innymi z art. 7 K.p.a.

Skarżący zarzucił także Dyrektorowi Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa naruszenie art. 10 § 1, art. 75 § 1, art. 79 § 1 i § 2 K.p.a., poprzez niepowiadomienie strony o terminie przeprowadzenie kontroli w jego gospodarstwie, w efekcie czego pozbawiono go możliwości brania udziału w tych czynnościach, do czego jak zaznaczył, miał bezwzględne prawo. Zarzut ten jednak również nie znajduje uzasadnionych podstaw, gdyż po pierwsze w gospodarstwie skarżącego nie przeprowadzano kontroli, a jedynie wizytację – stanowiącą jedynie część procesu kontroli administracyjnej wniosku o przyznanie pomocy bądź wniosku o płatność (zweryfikowanie poprawności danych zawartych w systemie identyfikacji działek), po drugie natomiast, przeprowadzenie czynności wizytacyjnych nie może być traktowane jako typowa czynność dowodowa, w rozumieniu K.p.a., w efekcie czego przepisy tej ustawy, odnoszące się do przeprowadzania tego typu czynności, nie mogą znaleźć zastosowania.

Przeprowadzanie czynności kontrolnych uregulowane zostało w sposób kompleksowy i wyczerpujący w przepisach ustawy o płatnościach, jak i odpowiednich regulacjach wspólnotowych, powołanych przez organy jako podstawa prawna wydanych decyzji, z tego też względu przepisy K.p.a., traktujące o przeprowadzaniu czynności dowodowych nie znajdą do nich zastosowania. Wskazane powyżej regulacje, dotyczące czynności kontrolnych, nie zawierają wymogu, zgodnie z którym, bezwzględnie konieczne byłoby zawiadamianie strony o podjętych wobec niej czynnościach wizytacyjnych. W świetle powyższego należy więc stwierdzić, że prowadzące postępowanie w niniejszych sprawach organy, zarówno I instancji, jak i organ odwoławczy, nie dopuściły się uchybień przepisów postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a których stwierdzenie obligowałoby Sąd do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonych rozstrzygnięć, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.)

Wszystkie trzy postępowania, poprzedzające wydanie zaskarżonych decyzji, zostały przeprowadzone zgodnie z obowiązującym prawem, spełniając kryteria wynikające zarówno z uregulowań odnoszących się bezpośrednio do udzielania wsparcia dla rolnictwa, ze środków wspólnotowych, jak również stosowanych do nich, z pewnymi wyjątkami, regulacji K.p.a. Podobnie poczynione w przedmiotowych sprawach ustalenia faktyczne są prawidłowe oraz rzetelne i jako takie mogą stanowić przedmiot subsumpcji pod odkodowane z powołanych w zaskarżonych decyzjach regulacji, normy prawne. Nie można bowiem zgodzić się ze stwierdzeniem, sformułowanym w sposób kategoryczny w skargach, że czyniąc ustalenia faktyczne organy oparły się na danych wynikających z ortofotomapy, sporządzonej w 2009 r, co wobec przeprowadzonych w późniejszym terminie zabiegów agrotechnicznych, musiało prowadzić do błędnych ustaleń. Podstawą ustalenia stanów faktycznych były bowiem czynności przeprowadzone w trakcie wizytacji na nieruchomości, zgłoszonej do poszczególnych płatności, dla których ortofotomapa miała co prawda istotne, ale nie najważniejsze znaczenie. Kluczowe bowiem w tym wypadku było to, że na zgłoszonej przez skarżącego do płatności działce stwierdzono nieprawidłowości, udokumentowane w sposób nie pozostawiający wątpliwości (dokumentacja fotograficzna), co do ich wystąpienia. Fakt wystąpienia tych nieprawidłowości, nie może budzić wątpliwości, zwłaszcza wobec tego, że w trakcie toczących się postępowań skarżący, po zasygnalizowaniu mu nieprawidłowości, jeżeli chodzi o wskazaną we wniosku powierzchnię ewidencyjno-gospodarczą zgłoszonej działki, kwalifikującą się do płatności, złożył korektę wniosku o ich przyznanie, w której zredukował powierzchnię przedmiotowej działki z 9,22 ha do 5,22 ha. Tak więc wbrew swoim wcześniejszym, kategorycznym stwierdzeniom, poprzez złożenie korekty uznał on, że zastrzeżenia ze strony właściwego w tych sprawach organu były, choć nie w całości, ale uzasadnione.

W dalszym trakcie prowadzonych postępowań organy zakwestionowały również spełnienie wymogów przyznania płatności na zredukowanej, w następstwie złożenia korekty, powierzchni działki, podnosząc że w dalszym ciągu obejmuje ona zaniedbaną łąkę lub pastwisko, porośnięte samosiejkami drzew lub znajduje się w stanie, uniemożliwiającym prowadzenie działalności rolnej. Skarżący nie wskazał zaś okoliczności, które świadczyłyby o tym, że przedmiotowe ustalenia nie odpowiadają rzeczywistości. Nie można zgodzić się z jego twierdzeniami, że różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a stwierdzoną po przeprowadzeniu czynności wizytacyjnych związana jest z tym, że znaczna część działki nie została w ogóle objęta pomiarami. Potwierdzeniem tego faktu nie mogą być bowiem gołosłowne twierdzenia skarżącego w tym zakresie, zwłaszcza że organ przeprowadzając czynności weryfikacyjne posługiwał się mapami, do których skarżący miał również dostęp. Mógł więc wskazać na konkretne uchybienia, bez konieczności brania udziału w wizytacjach.

W związku z tym, że powierzchnia zgłoszonej do płatności działki okazała się zawyżona o ponad 90 % w stosunku do powierzchni stwierdzonej przez organy, odmówiono skarżącemu przyznania wnioskowanych płatności i zastosowano wobec niego sankcje, o których mowa w Rozporządzeniach Komisji nr 1122/2009 i nr 65/2011, co należy uznać za zasadne. W związku wydaniem tego typu decyzji nie można zarzucić organom naruszenia art. 7 K.p.a., poprzez podjęcie arbitralnych decyzji, godzących w interes skarżącego, jak to zasugerował on w skardze, gdyż były one zobligowane do podjęcia tego typu rozstrzygnięć i nie mogły od nich odstąpić z uwagi na "interes strony" – w tym wypadku skarżącego, który dopuścił się uchybień, w związku ze złożonym przez siebie wnioskiem.

Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargi na decyzje Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, z dnia z dnia [...] lipca 2013 r., jako odpowiadające prawu.