Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 466/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2011-07-22 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy w zakresie częściowym, poprzez ustanowienie radcy prawnego
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 22 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi W. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie zwrotu należności z funduszu alimentacyjnego p o s t a n a w i a I. przyznać W. B. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie radcy prawnego, o wyznaczenie którego zwrócić się do Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych; II. odmówić przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie.


UZASADNIENIE

Strona skarżąca wezwana do wypełnienia urzędowego formularza wniosku

o przyznanie prawa pomocy symbol PPF w zakreślonym terminie (data stempla pocztowego) wniosła wypełniony i podpisany druk PPF żądając przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego.

Referendarz sądowy stwierdził, że:

Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania zaś w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Na podstawie oświadczenia strony skarżącej referendarz sądowy ustalił, że strona skarżąca samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, zamieszkuje w mieszkaniu spółdzielczym o powierzchni [...] m2 i utrzymuje się z renty w kwocie [...] złotych brutto, z której po potrąceniu alimentów pozostaje jej kwota [...] złotych oraz świadczeń z pomocy społecznej w łącznej wysokości [...] złotych. Miesięczny dochód strony skarżącej wynosi [...] złotych brutto, przy czym realnie miesięcznie na utrzymanie pozostaje jej kwota [...] złotych netto. Strona skarżąca podkreśliła, że cierpi na [...].

W ocenie referendarza sądowego strona skarżąca wykazała, że nie jest w stanie ponieść minimalnych kosztów ustanowienia radcy prawnego. Stawka minimalnego wynagrodzenia radcy prawnego ustanowionego dla reprezentowania strony skarżącej w niniejszym postępowaniu wynosi 240 złotych netto (§ 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu – Dz.U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) – 295,20 złotych brutto (§2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu w zw. z art. 146a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). Po poniesieniu przez stronę skarżącą minimalnego kosztu ustanowienia radcy prawnego w kwocie brutto na poczet kosztów utrzymania koniecznego pozostanie jej kwota [...] złotych netto. Kwota ta, w ocenie referendarza sądowego, nie jest w stanie pokryć miesięcznych kosztów utrzymania koniecznego. Dlatego referendarz sądowy uznał, że poniesienie kosztów ustanowienia radcy prawnego skutkować będzie uszczerbkiem w kosztach utrzymania koniecznego dla strony skarżącej. Odnośnie natomiast żądania zwolnienia od kosztów sądowych należy zauważyć, że na mocy art. 239 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. strona skarżąca jest w niniejszej sprawie zwolniona od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych. Z tego powodu jej żądanie zwolnienia od kosztów sądowych jest bezzasadne i nie podlega uwzględnieniu.

Wobec powyższego, referendarz sądowy działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.