Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1907/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-03-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 162 § 1 i 2
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Trelka, sędzia WSA Piotr Przybysz, Sędziowie sędzia WSA Dariusz Zalewski (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 marca 2017 r. sprawy ze skargi B. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę


UZASADNIENIE

I. Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. decyzją z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] ustalił wobec B. K. (nazywanej dalej: "skarżąca", "strona") podatek od spadków i darowizn z tytułu nabycia spadku po zmarłym w dniu 23 września 2003 r. T. K. w kwocie 299 zł.

Odpis decyzji wraz z pouczeniem doręczono skarżącej w dniu 28 maja 2015 r.

2. Pismem z dnia 1 grudnia 2015 r. skarżąca wniosła odwołanie od decyzji z dnia 8 maja 2015 r., złożone osobiście w siedzibie Urzędu Skarbowego W..

3. Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania, podając, że w świetle art. 223 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm., nazywana dalej: "O.p.") termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 11 czerwca 2015 r.

Odpis postanowienia z dnia [...] stycznia 2016 r. wraz z pouczeniem doręczono skarżącej w dniu 10 lutego 2016 r.

4. Pismem z dnia 17 lutego 2016 r. skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] maja 2015 r., w którym podała, że jest osobą bezrobotną, na dowód czego załączyła zaświadczenie z Urzędu Pracy, jak również zaświadczenie o pracy trwającej trzy dni, w efekcie której zarobiła 30 zł brutto. Skarżąca podała, że od półtora roku jest przewlekle chora, na potwierdzenie czego załączyła faktury dokumentujące wykup ostatnich recept.

Skarżąca podała również, że na dzień składania wniosku jest bez środków finansowych, pozostając pod opieką Ośrodka Pomocy Społecznej i otrzymując zasiłek pieniężny w kwocie 300 zł miesięcznie. Strona załączyła skierowanie do magazynu żywności [...]. Strona podkreśliła, że na etapie postępowania sądowego i etapie postępowania przed Urzędem Skarbowym wielokrotnie złamano jej prawa oraz zatajono 6-miesiesięczny termin na złożenie zeznania i wprowadzono w błąd co do istoty tego terminu.

5. Dyrektor Izby Skarbowej w W. (nazywany dalej: "DIS") po rozpatrzeniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] maja 2015 r. ustalającej podatek od spadków i darowizn w kwocie 299 zł, postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] odmówił skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

DIS wyjaśnił, że w rozpatrywanej sprawie skarżąca wniosła o przywrócenie terminu wnioskiem z dnia 17 lutego 2016 r., do którego nie załączyła odwołania. Strona złożyła odwołanie w dniu 2 grudnia 2015 r. do Urzędu Skarbowego W., co pozwoliło uznać, że strona dopełniła czynności, dla której wnosiła o przywrócenie terminu. Jednak, zdaniem DIS, skarżąca nie wskazała przyczyny uchybienia terminu, a co za tym idzie nie uprawdopodobniła, że uchybienie nastąpiło bez jej winy.

Strona, składając wniosek o przywrócenie terminu powinna uprawdopodobnić brak swojej winy, czyli uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda, która spowodowała uchybienie, była od niej niezależna i istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. O braku winy w uchybieniu terminowi można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że jego dochowanie było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia.

Przy ocenie winy w uchybieniu terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Dla oceny, czy uchybienie powstało z winy podatnika, nie jest istotny zamiar z jakim on działał. Chodzi o to, czy działał on z należytą starannością, czy też dopuścił się niedbalstwa.

DIS zauważył jednocześnie, że uprawdopodobnienie istnienia danej okoliczności jest środkiem zastępczym dowodu w ścisłym tego słowa znaczeniu i nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie. Ciężar dowodzenia spoczywa w tym przypadku na stronie, co wynika z treści art. 162 O.p. Osoba zainteresowana ma uprawdopodobnić brak swojej winy, czyli powinna ona uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu.

Mając powyższe na uwadze DIS nie znalazł podstaw do uwzględnienia argumentacji skarżącej co do braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Skarżąca nie wykazała, by zaistniała sytuacja nie do przezwyciężenia, w której strona została pozbawiona z przyczyn od niej niezależnych możliwości dokonania czynności procesowej i nadania pisma.

DIS zauważył, że w złożonym wniosku z dnia 17 lutego 2016 r. skarżąca powołała się na swoją trudną sytuację osobistą, tj. problemy zdrowotne i finansowe, na dowód czego załączyła dokumenty, jednakże nie uprawdopodobniła, że w terminie na złożenie odwołania, tj. 28 maja 2015 r. – 11 czerwca 2015 r. zaistniała sytuacja nie do przezwyciężenia, która uniemożliwiła złożenie odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] maja 2015 r., zwłaszcza, że przedłożone przez stronę dokumenty nie odnosiły się do ww. 14-dniowego okresu. Nie stanowiły one dowodu na okoliczność braku winy skarżącej w uchybieniu terminu do złożenia odwołania. W ocenie DIS skarżąca nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy.

6. Pismem z dnia 15 maja 2016 r. skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie DIS z dnia [...] marca 2016 r., wnosząc o jego uchylenie oraz o przywrócenie terminu do złożenia odwołania przez Sąd i uznanie, że odwołanie zostało wniesione w terminie.

Skarżąca wniosła o merytoryczne rozpatrzenie odwołania od decyzji podatkowej i podnoszonych w nim zarzutów, jak również zarzutów zawartych w skardze. Organom podatkowym strona zarzuciła naruszenie: praw strony postępowania, praw osoby długotrwale chorej, praw osoby bezrobotnej oraz działanie na szkodę skarżącej. W uzasadnieniu skargi skarżąca podała, że po wydaniu decyzji z dnia [...] maja 2015 r. w dniu 12 czerwca 2015 r. wniosła, stosownie do pouczeń urzędów podatkowych, o umorzenie podatku z uwagi na długotrwałą chorobę, utratę zdrowia i możliwości zarobkowania skutkiem czego strona pobierała zasiłek z OPS z tytułu długotrwałej choroby. W postępowaniu przed Urzędem Skarbowym skarżąca złożyła decyzję o przyznaniu tego zasiłku. Skarżąca podkreśliła, że zasiłek z tytułu długotrwałej choroby przyznawany jest na podstawie zaświadczenia o czasowej niezdolności do pracy.

Zatem złożenie wniosku o umorzenie podatku (zamiast odwołania) nie wynikało z winy skarżącej, ale z pouczeń organów skarbowych o sposobie załatwiania spraw w przypadku choroby, które okazały się niezgodne z późniejszymi decyzjami odmawiającymi umorzenia. W związku z tym skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do złożenia odwołania i uznanie, że zostało wniesione w terminie.

Skarżąca podniosła zarzuty pod adresem decyzji podatkowej, podkreślając, że podatek za udział w nieruchomości – mieszkaniu był podatkiem nienależnym, gdyż strona nie może tym udziałem dysponować. Skarżąca podała, że na etapie spadkowego postępowania sądowego i etapie postępowania przed Urzędem Skarbowym wielokrotnie złamano jej prawa. Zatajano termin 6 miesięcy na złożenie zeznania zwolnionego od podatku i wprowadzano w błąd co do istoty tego terminu. O tym, że rzekomo utraciła prawo typu materialnego dowiedziała się dopiero z pisma Urzędu Skarbowego W. z dnia 8 grudnia 2015 r., co nie miało związku z postępowaniem przed Urzędem Skarbowym W.. Skarżąca nie wiedziała, że w prawie w ogóle istnieją terminy nieprocesowe. Skarżąca podkreśliła, że nie można utracić praw majątkowych, dóbr materialnych, nie wiedząc o tym - po fakcie. To jest oczywiste oszustwo. Obowiązkiem jest poinformowanie o terminie w chwili powstania tego terminu przez organ ogłaszający.

Postępowanie spadkowe przed Sądem Rejonowym dla W., [...] Wydział Cywilny o sygn. [...] było skażone oszustwem związanym z zatajeniem przed spadkobiercami 6 miesięcznego terminie na złożenie zeznania spadkowego zwolnionego od podatku dla I grupy podatkowej. Według wiedzy skarżącej I grupa spadkobierców była zwolniona od podatku bezterminowo podobnie tak jak przeprowadzenie postępowania o nabycie spadku jest bezterminowe. Skoro jest bezterminowe to nie powinno rodzić żadnego terminu, na złożenie zeznania zwolnionego od podatku.

Sąd, ogłaszając postanowienie z dnia [...] grudnia 2013 r. nie pouczył o tym, że podlega ono wykonaniu, że spadek należy zgłosić do Urzędu Skarbowego i że należy to uczynić w ciągu 6 miesięcy, aby być zwolnionym od podatku. Postanowienie wydane dnia [...] grudnia 2013 r. było zaskarżane, ale zażalenie zostało odrzucone w efekcie na postanowieniu jest data o 6 miesięcy wsteczna w stosunku do daty końca procedowania sprawy - 2 lipca 2014 r. - daty upływu terminu na zaskarżenie postanowienia o odrzuceniu. Nie było po zakończeniu procedowania możliwości uzyskania postanowienia z datą 3 lipca 2014 r. jako datą uprawomocnienia. Ja o to walczyłam, a ponieważ dostałam postanowienie z datą uprawomocnienia proceduralnie o 6 miesięcy wsteczną i wręczając postanowienie nie pouczono mnie w ogóle jakiemu "wykonaniu" ono podlega uważam, że zostałam kilkakrotnie w tym postępowaniu oszukana. Postępowanie umorzono dnia 10 października 2014 r. bez podziału spadku.

Dlatego też o tym, że spadek trzeba zgłosić do Urzędu Skarbowego skarżąca dowiedziała się przypadkiem dopiero w 2015 r. i nie miało to związku z żadnym postępowaniem. W postępowaniu przed Urzędem Skarbowym zatajono przed skarżącą, że upłynął termin powodujący utratę prawa materialnego i że jest on nieprzywracalny. Strona została tylko poinformowana o tym, że upłynął okres 6 miesięcy od daty uprawomocnienia podanej na postanowieniu i należy wypełnić zeznanie na innym druku. Pracownicy urzędu zachowali się w taki sposób jakby termin miał wyłącznie charakter formalny i wiązał się z wypełnieniem innego druku.

Skarżąca wniosła o uznanie podatku za nienależny:

bo majątek opodatkowany to tylko udział – skarżąca nie jest w posiadaniu mieszkania i nie może nim dysponować;

bo nieprawidłowo przebiegały postępowania i organ ogłaszający postanowienie nie poinformował strony o 6 miesięcznym terminie na złożenie zeznania podatkowego zwolnionego od podatku dla I grupy podatkowej;

uznanie, że skarżąca zachowała prawa do zwolnienia z podatku dla I grupy podatkowej, bo termin o którym nie została w sądzie poinformowana nie był dla niej wiążący.

7. W odpowiedzi na skargę DIS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

1. Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.).

2. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków Sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia.

3. Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów należy uznać, że skarga okazała się nieuzasadniona.

4. Przedmiotem niniejszego postępowania jest ocena prawidłowości i zasadności postanowienia DIS w W., który postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] odmówił Stronie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

5. Zgodnie z art. 162 § 1 i § 2 O.p., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin.

Z powyższego wynika, iż instytucja przywrócenia terminu jest uzależniona od spełnienia przez wnioskodawcę łącznie trzech przesłanek:

1) uprawdopodobnienia przez osobę zainteresowaną braku jej winy,

2) złożenia wniosku o przywrócenie terminu,

3) dochowania terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu (w terminie 7 dni od ustania przyczyny powodującej uchybienie terminowi).

4) dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony przywracany termin, np. wniesienie odwołania. Czynność procesową należy dopełnić nie czekając na przywrócenie terminu.

Wszystkie wyżej omówione przesłanki powinny być spełnione łącznie. Niedopełnienie któregokolwiek z wyżej wymienionych warunków czyni wniosek o przywrócenie terminu nieskutecznym.

W niniejszej sprawie Strona wniosła o przywrócenie terminu wnioskiem z dnia 17 lutego 2016 r. Do wniosku skarżąca nie załączyła odwołania. To jednak złożone zostało 2 grudnia 2015 r. do Urzędu Skarbowego W. i znajduje się w aktach niniejszej sprawy. W związku z powyższym można uznać, że Strona dopełniła czynności, dla której wnosi o przywrócenie terminu. Spełniła więc wskazane powyżej przesłanki z pkt. 2-4.

Generalną i podstawową przesłanką przywrócenia terminu jest jednak brak winy osoby, która mu uchybiła. Przywrócenie terminu będzie więc niedopuszczalne, jeśli strona dopuściła się go ze swej winy - przy tym stopień winy nie ma tutaj znaczenia. To oznacza, że nawet najlżejszy stopień zawinienia w uchybieniu terminowi wyłącza możliwość zastosowania instytucji z art. 162 O.p. (por. wyrok NSA z dnia 21.12.2006r., sygn. akt I FSK 374/06).

6. Jak wynika ze stanowiska judykatury oraz doktryny przesłankę braku winy należy oceniać w kontekście kryterium należytej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych przez podatnika, od którego należy wymagać dbałości o swoje interesy, a z uwagi na fakt, że art. 162 § 1 O.p. nie uzależnia uprawnienia do przywrócenia terminu od stopnia zawinienia, nawet najlżejszy stopień zawinienia w uchybieniu terminu wyłącza możliwość zastosowania tej instytucji.

Brak winy w uchybieniu terminu powinien być zatem oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, a przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. wyroki NSA z dnia 25 stycznia 2011 r. I FSK 2000/09 i z dnia 31 maja 2016 r., II FSK 1041/14 oraz wyroki WSA w Łodzi z dnia 25 lutego 2016 r.).

Zgodzić się również należy z organem, że to strona powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda, na którą się powołuje, była od niej niezależna i uniemożliwiła jej działanie nawet przy dołożeniu największego wysiłku możliwego w danych okolicznościach oraz istniała ona przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu.

W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że przywrócenie terminu jest niedopuszczalne, gdy wnioskująca strona "wykazała się" niedbalstwem (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 26 kwietnia 2001 r., I SA/Ka 483/00, wyrok z dnia 18 grudnia 2002 r., SA/Ka 2173/01 oraz wyrok NSA z dnia 23 września 2004 r., FSK 502/04).

Wskazać też należy na tezę zawartą w wielu orzeczeniach sądów administracyjnych, np. WSA we Wrocławiu, który w jednym z orzeczeń uznał: "Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu przez stronę terminu do wniesienia odwołania zalicza się np. przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar. Samo w sobie zwolnienie lekarskie od pracy nie jest zawsze potwierdzeniem braku winy strony zainteresowanej w uchybieniu terminu. W każdej bowiem sprawie należy wziąć pod uwagę całokształt okoliczności aby ocenić czy wnioskodawca uprawdopodobnił brak winy w niedochowaniu terminu" (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 czerwca 2006 r., sygn. akt I SA/Wr 640/06).

Również w literaturze podkreśla się, że o braku winy można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, tj. że strona nie mogła tej przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, a przy tym powstała ona w czasie biegu terminu do dokonania czynności procesowej (por. np. B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2004, s. 328-329; B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki: Ordynacja podatkowa. Komentarz 2008, Wrocław 2008, s. 674-678).

Przy ocenie winy w uchybieniu terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Dla oceny, czy uchybienie powstało z winy podatnika, nie jest istotny zamiar z jakim on działał. Chodzi o to, czy działał on z należytą starannością, czy też dopuścił się niedbalstwa (por. wyrok NSA z dnia 28 września 2010r., I FSK 1582/09).

Uprawdopodobnienie istnienia danej okoliczności jest środkiem zastępczym dowodu w ścisłym tego słowa znaczeniu i nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie. Wskazać należy, iż ciężar dowodzenia spoczywa w tym przypadku na Stronie, co wynika z treści powołanego przepisu art. 162 O.p. Osoba zainteresowana ma uprawdopodobnić brak swojej winy, czyli powinna ona uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda była od niej niezależna i istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu.

Brak winy w uchybieniu winien zostać uprawdopodobniony, a więc powinien być uwiarygodniony przez wnioskodawcę stosowną argumentacją wskazującą na staranność oraz na to, że przeszkoda w uchybieniu terminowi była od strony niezależna, obiektywna, istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu i pomimo dochowania należytej staranności nie można było jej usunąć. Organ dokonuje natomiast oceny wiarygodności przedstawionych przez stronę okoliczności i ich wpływu na uchybienie terminu w kontekście braku winy.

7. Mając na uwadze przesłanki przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej w postępowaniu podatkowym, ustalone w art. 162 O.p., w ocenie Sądu, stwierdzić trzeba, że w niniejszej sprawie DIS dokonał prawidłowej oceny złożonego przez skarżącą wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Prawidłowo też w związku z dokonaną oceną DIS uznał, iż nie można uwzględnić argumentacji Strony co do braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. W przedmiotowej sprawie nie wykazano, by zaistniała sytuacja nie do przezwyciężenia, w której Strona została pozbawiona z przyczyn od niej niezależnych możliwości dokonania czynności procesowej i nadania pisma.

W złożonym wniosku z dnia 17 lutego 2016 r. skarżąca wskazała na swoją trudną sytuację osobistą, tj. problemy zdrowotne i finansowe, na dowód czego załączyła dokumenty. W ocenie Sądu skarżąca nie uprawdopodobniła , że w terminie na złożenie odwołania, tj. w dniach 28.05.2015 r. - 11.06.2015 r. zaistniała sytuacja nie do przezwyciężenia, która uniemożliwiła jej fizyczne złożenie odwołania o decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] maja 2015 r. Przedłożone przez Stronę dokumenty, które mają usprawiedliwiać niemożliwość złożenia odwołania we wskazanym powyżej terminie, wynikającym z przepisów prawa, nie odnoszą się do ww. 14-dniowego okresu. Nie stanowią one więc dowodu na okoliczność braku winy Skarżącej w uchybieniu terminowi do złożenia odwołania.

8. Biorąc pod uwagę wyżej przedstawione okoliczności, w ocenie Sądu, DIS prawidłowo uznał, że wniosek Strony z dnia 17 lutego 2016 r. o przywrócenie uchybionego terminu do złożenia odwołania, nie zasługiwał na pozytywne rozpatrzenie z uwagi na fakt, iż nie została spełniona przesłanka do jego przywrócenia, tj. Strona nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy.

Mając wszystko powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, nie jest dowolne stanowisko organu, że w okolicznościach analizowanej sprawy mamy do czynienia z niedochowaniem należytej staranności przez skarżącą przy prowadzeniu swoich spraw, a nie z przeszkodą nadzwyczajną, nagłą, której nie tylko nie mogła przewidzieć, ale i nie mogła jej przezwyciężyć przy dołożeniu największego w danych warunkach wysiłku.

9. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, to chybione są zastrzeżenia skarżącej co do naruszenia przepisów postępowania przez DIS. W ocenie Sądu, organ działał na podstawie przepisów prawa, z poszanowaniem zasady zaufania do organów podatkowych, w granicach swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego niezbędnego do jej rozstrzygnięcia. Kierując się zasadami logiki i doświadczenia życiowego organ ocenił wszystkie zgromadzone w sprawie dowody zarówno te zaoferowane przez stronę, jak i zgromadzone z urzędu, wyprowadzając z nich właściwe wnioski. Podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, co znalazło odzwierciedlenie w przedłożonych aktach postępowania podatkowego. Stanowisko swoje w sposób wystarczający uzasadnił z odwołaniem do mających zastosowanie przepisów prawa, stanowiska doktryny i orzecznictwa.

W zakresie zarzutów dotyczących samego wymiaru podatku, naruszenie praw osoby długotrwale chorej, naruszenie praw osoby bezrobotnej czy też działanie na jej szkodę, to w ocenie sądu argumenty na które wskazuje Skarżąca wykraczają poza zakres rozpoznania sprawy przez Sąd. W jej zakresie mieści się jedynie kontrola czy DIS postanowieniem z dnia [...] stycznia 2016 r. prawidłowo uznał, że doszło do uchybienia terminowi na wniesienie odwołania. W granicach kognicji Sądu nie mieści się orzekanie w przedmiocie oceny prawidłowości postępowania w którym, które było podstawą do wydania decyzji podatkowej i wniesienia odwołania. Jak wskazano na wstępie Sąd dokonuje oceny legalności działań organów, a więc ocenia ich zgodność z prawem i nie jest kompetentny do zastępowania organów w podejmowaniu rozstrzygnięć należących do ich właściwości.

10. W tych okolicznościach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a.