Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SAB/Łd 12/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2016-03-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 3, art. 220 § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 16 marca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2016 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na bezczynność Wójta Gminy W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej p o s t a n a w i a: - odrzucić skargę. a.bł.


UZASADNIENIE

W dniu 1 lutego 2016 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła, złożona za pośrednictwem organu, skarga M. M. na bezczynność Wójta Gminy W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

W wykonaniu zarządzeń Przewodniczącego Wydziału II z dnia 2 lutego 2016 roku strona skarżąca została wezwana do usunięcia braków skargi, w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia, poprzez podpisanie skargi lub nadesłanie jej podpisanego egzemplarza oraz uiszczenie wpisu sądowego.

Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru opisane wezwania skarżący odebrał osobiście w dniu 10 lutego 2016 roku, jednakże pozostawił je bez odpowiedzi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza każdorazowo analiza jej dopuszczalności. Innymi słowy, sąd zobowiązany jest do zbadania, czy w danej sprawie nie zachodzą podstawy do odrzucenia skargi, wymienione w art. 58 § 1 pkt 1-6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a.").

W niniejszej sprawie mamy do czynienia z dwiema podstawami uzasadniającymi odrzucenie skargi.

Po pierwsze, w myśl przepisu art. 220 § 1 zd. I P.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Do opłat sądowych zaliczamy m.in. wpis, które można uiszczać w kasie właściwego sądu, albo na rachunek bankowy tego sądu. Jak wynika z art. 220 § 3 P.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.

Po wtóre, zgodnie art. 46 P.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, co oznacza, iż skarga winna zawierać podpis strony lub jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Podpis na skardze jest warunkiem koniecznym pisma i z wyjątkiem sytuacji, gdy strona nie może sama się podpisać (art. 46 § 4 P.p.s.a.) lub ma przedstawiciela ustawowego, pełnomocnika, podpis musi być złożony własnoręcznie przez stronę. Podpis na dokumencie jest poświadczeniem woli lub wiedzy podmiotu, który takie oświadczenie składa i służy identyfikacji takiego podmiotu, stąd nie można przyjąć, iż jedynie wskazanie w nagłówku danych identyfikujących stronę skarżącą jest wystarczające dla przyjęcia, że skarga nie zawiera braków formalnych i spowoduje skuteczne wszczęcie postępowania.

Jak wynika z akt sprawy, do dnia dzisiejszego strona skarżąca nie usunęła żadnego z opisanych braków skargi, przede wszystkim nie podpisała skargi, ani nie nadesłała jej podpisanego egzemplarza. Niewątpliwie nie uiściła również wpisu sądowego od skargi. Przy czym, na co należy wrócić uwagę, w wezwaniach do usunięcia przedmiotowych braków skargi zamieszczone było pouczenie o skutkach pozostawienia wezwań sądu bez odpowiedzi. Wobec doręczenia w dniu 10 lutego 2016 roku wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi, termin do ich uzupełnienia ekspirował z dniem 17 lutego 2016 roku. Skarżący nie wnioskował o przyznanie prawa pomocy w odpowiednim zakresie.

W tej sytuacji przedmiotowa skarga jest obarczona brakami uniemożliwiającymi jej rozpoznanie w ramach postępowania sądowego.

Z tych względów Sąd na podstawie art. 220 § 3 i art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

A. P.