Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 469/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2010-08-17 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: Art. 243 § 1, art. 246 § 1 pkt 1, art. 258 § 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 17 sierpnia 2010 roku Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi - Wydział II Agnieszka Grosińska po rozpoznaniu w dniu 17 sierpnia 2010 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku W.M. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi W.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania postanawia odmówić przyznania prawa pomocy. AG


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 13 lipca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę W.M. a decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania.

W dniu sierpnia 2010 r. do tut. Sądu wpłynął wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, złożony na urzędowym formularzu.

Jak wynika z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżąca pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z mężem. Dochody małżonków kształtują się na poziomie 2.802,22 złotych (netto). Skarżąca nie zadeklarowała posiadania żadnego majątku, oszczędności ani papierów wartościowych. W uzasadnieniu strona podała, że miesięczne średnie wydatki na utrzymanie wynoszą ok. 3.161 złotych.

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednocześnie ustawodawca w art. 246 § 1 p.p.s.a. uzależnił przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym).

Prawo pomocy jest instytucją stanowiącą wyjątek od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez strony postępowania. Z tego względu przesłanki zastosowania tej instytucji winny być interpretowane w sposób ścisły. Udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony postępowania z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe.

W rozpoznawanej sprawie kwestią wymagającą rozważenia jest w istocie prawo skarżącej do przyznania prawa pomocy jedynie w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.

Jak bowiem wynika z akt sprawy, strona w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika z wyboru – adw. S.B. Stosowne pełnomocnictwo złożone zostało na rozprawie przed tut. Sądem w dniu 13 lipca 2010 r. i obejmuje upoważnienie do reprezentowania strony we wszystkich instancjach sądowych, a zatem i do sporządzenia skargi kasacyjnej. Jak wynika z akt sprawy, pełnomocnictwo nie zostało odwołane. Oznacza to, że nie może zostać uwzględnione żądanie skarżącej w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu.

Wniosek skarżącej w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych również nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika ze złożonego oświadczenia o majątku i dochodach skarżąca deklaruje osiąganie dochodów w wysokości 2.802,22 złotych, podczas gdy kwota deklarowanych wydatków wynosi 3.161 złotych. Uprawnione jest zatem twierdzenie, iż strona bądź to osiąga dochody w kwocie większej niż deklarowana, bądź to posiada zgromadzone oszczędności, które umożliwiają ponoszenie wydatków w kwocie przekraczającej dochody. Nadmienić również należy, iż nie sposób uznać za niezbędne wydatki kwoty 600 złotych na spłatę kredytów. Nie można bowiem przyznać pierwszeństwa regulowaniu zobowiązań wobec instytucji bankowych, co musiałoby wywołać skutek w postaci przerzucenia ciężaru udziału w postępowaniu na ogół podatników. Dodatkowo należy wskazać, iż wysokość wpisu sądowego od wniesionej skargi kasacyjnej wynosi 100 złotych, która to kwota w zestawieniu z osiąganymi dochodami pozwala na twierdzenie, że skarżąca jest w stanie ją wygospodarować.

Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu

AG