Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 387/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-08-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Hasła tematyczne: Stopnie i tytuły naukowe
Skarżony organ: Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 i 149 par. 3 i 151
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 170
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daniela Kozłowska Sędziowie WSA Iwona Kosińska (spr.) Asesor WSA Agnieszka Miernik Protokolant Małgorzata Kulińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2008 r. sprawy ze skargi J. T. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów na rzecz J. T. kwotę [...] (słownie [...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku J.T. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymała w mocy decyzję własną z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] odmawiającą wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału [...] z dnia [...] czerwca 2004 r. o nadaniu dr J. T. stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk [...] w zakresie[...] , zakończonego ostateczną decyzją Centralnej Komisji z dnia [...] grudnia 2005 r.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. odmówiła wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia uchwały właściwej Rady Wydziału [...] z dnia [...] czerwca 2004 r. o nadaniu dr J. T. stopnia naukowego doktora habilitowanego.

Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem J. T. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Po jego rozpatrzeniu Centralna Komisja stwierdziła, że nie może on zostać uwzględniony. W uzasadnieniu zajętego stanowiska organ wyjaśnił, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 września 2006 r. sygn. akt I SA/Wa 520/06 oddalił skargę J. T. na wcześniejszą decyzję Centralnej Komisji z dnia [...] grudnia 2005 r. odmawiającą zatwierdzenia uchwały właściwej Rady Wydziału [...] z dnia [...] czerwca 2004 r. o nadaniu J. T. stopnia naukowego doktora habilitowanego. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 2 sierpnia 2007 r. sygn. akt I OSK 1187/07 oddalił złożoną przez J. T. skargę kasacyjną. Sądy obu instancji nie znalazły podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził w uzasadnieniu swojego orzeczenia, że w przeprowadzonym postępowaniu zostały dochowane wymagania, jakie przewidują przepisy ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595, ze zm.) i statut Centralnej Komisji do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych, jak również nie uchybiono przepisom Kodeksu postępowania administracyjnego. Wnioskiem z dnia 13 października 2007 r. skarżący wystąpił o wznowienie postępowania w niniejszej sprawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1, 4 i 5 Kodeksu postępowania administracyjnego. Po jego rozpatrzeniu Centralna Komisja decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. odmówiła wznowienia wnioskowanego postępowania. Na skutek złożonego przez stronę wniosku z dnia 31 grudnia 2007 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, Prezydium Centralnej Komisji po przeprowadzeniu postępowania dowodowego w głosowaniu tajnym wypowiedziało się za utrzymaniem w mocy swojej poprzedniej decyzji z dnia [...] listopada 2007 r. Ponownie rozpatrując sprawę organ uznał, że nie pojawiły się w niej żadne nowe okoliczności warunkujące wznowienie postępowania. Przy rozpatrywaniu sprawy J. T. Centralna Komisja uwzględniła wszystkie dowody, w tym opinie recenzentów, które podlegały ocenie przy podejmowaniu decyzji. Skarżący prowadzi obecnie polemikę odnośnie zastosowania i wykładni przepisów prawa. Zdaniem Centralnej Komisji w niniejszej sprawie postępowanie administracyjne przeprowadzone zostało przez organ zgodnie z prawem, przy uwzględnieniu odrębności wynikających z ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki. Centralna Komisja rozpoznając sprawę odwołującego uwzględniła specyfikę postępowania dotyczącego nadania stopnia naukowego i przyjęła właściwy zakres zastosowania przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Odwołujący nie został pozbawiony możliwości udziału w przeprowadzonym postępowaniu. Równocześnie organ podniósł, że postępowanie przed Centralną Komisją jest postępowaniem szczególnym i do chwili wydania decyzji ma charakter niejawny (§ 14 Statutu). Udział Kandydata w tym postępowaniu jest ograniczony. Nie może on uczestniczyć w posiedzeniach organów Centralnej Komisji oraz brać udziału w dyskusjach. Materiał dowodowy w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją został zgromadzony w sposób przewidziany przepisami, a jego ocena dokonana przez Centralną Komisję nie uzasadnia twierdzenia, że naruszone zostały przepisy art. 77 i art. 107 kpa. Ponadto Centralna Komisja umotywowała swoje stanowisko w zakresie oceny dorobku Habilitanta. Stanowisko przedstawione przez Centralną Komisję w decyzji z dnia [...] listopada 2007 r. co do kwestii "odpowiedniego" stosowania przepisów kpa oraz merytorycznej oceny recenzji specjalistów pozostaje nadal aktualne.

Mając powyższe na uwadze, organ utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] listopada 2007 r.

Na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] stycznia 2008 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył J. T.. Wniósł o przeprowadzenie postępowania mediacyjnego lub o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentów merytoryczne rozstrzygnięcie o przedmiotowej habilitacji, bądź o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Pismem z dnia 18 czerwca 2008 r. Centralna Komisja nie wyraziła zgody na przeprowadzenie w niniejszej sprawie postępowania mediacyjnego. W związku z tym zarządzeniem z dnia 30 czerwca 2008 r. sprawa została skierowana do rozpatrzenia na rozprawie.

W obszernym uzasadnieniu, uzupełnionym pismem z dnia 16 sierpnia 2008 r., skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego oraz rażące naruszenia przepisów postępowania o istotnym wpływie na wynik sprawy, m.in. zarzucił postępowaniu przed Centralną Komisją:

- naruszenie podstawowych zasad postępowania o wznowienie postępowania administracyjnego oraz o stwierdzenie nieważności decyzji o odmowie zatwierdzenia uchwały o nadaniu stopnia doktora habilitowanego (w szczególności art. 145 § 1 pkt 1, 4 i 5 kpa, art. 154 § 1 kpa i art. 156 § 1 pkt 2 i 7 kpa), przez zaniechanie przeprowadzenia właściwych czynności procesowych,

- naruszenie prawa materialnego w postaci wymienionych w skardze przepisów prawa wspólnotowego i międzynarodowego (m.in. Międzynarodowego Paktu Praw Osobistych i Politycznych, Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, Europejskiej Karty Naukowca oraz Kodeksu postępowania przy rekrutacji pracowników naukowych), poprzez przyjęcie błędnego stanowiska, że habilitant nie ma statusu strony i przeprowadzenie nieważnego postępowania przed Centralną Komisją z pozbawieniem skarżącego skutecznego prawa do sądu i "przyjaznej", dobrej i odpowiedzialnej administracji publicznej oraz nieuwzględnienie z urzędu przywołanych przepisów prawa, a także przez dopuszczenie niezgodnego ze standardami wspólnotowymi, niekonstytucyjnego, tajnego, tajemniczego postępowania gabinetowego przed Centralną Komisją, chociaż w odniesieniu do przedmiotowej habilitacji nie spełniło ono nawet minimalnych wymogów (Komentarz Wróbel do art. 89 kpa - M. Jaśkowska, A. Wróbel Kodeks postępowi administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2005),

- naruszenie przepisów art. 16, 17, 19 ust. 4, 20 ust. 3, 5a i 5b, 29 ust. 1, 31 pkt 4, 51 ust. 1, 52-55 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym on stopniach i tytułach w zakresie sztuki, poprzez posłużenie się przez Centralną Komisję nieobiektywnymi kryteriami przy ocenie przedmiotowej rozprawy i przewodu habilitacyjnego, a nadto przyjęcie wadliwej koncepcji "odpowiedniego stosowania kpa" do postępowania przed tym organem oraz poprzez uznanie prawidłowości wydanych przez powołanych recenzentów opinii,

- naruszenie przepisów Konstytucji RP i innych, wyszczególnionych aktów prawa wspólnotowego i międzynarodowego, przez pominięcie powszechnie uznanych zasad postępowania rozpoznawczego (dowodowego), z wyłączeniem na mocy postanowień statutu (niezgodnego z Konstytucją RP oraz standardami wspólnotowymi) jawności toczącego się postępowania, odmowy udostępnienia akt sprawy oraz nieudzielania informacji o osobach recenzentów, przez co skarżący został pozbawiony: możności wykazania zasadności uprawnienia do stopnia doktora habilitowanego, rzetelnego postępowania, sprawiedliwego i zgodnego z prawdą załatwienie sprawy, "równości broni", możliwości obrony przed wadliwymi, jednostronnymi, nieobiektywnymi i mającymi cechy określone art. 233 § 4 kk opiniami recenzentów wraz z prawem do żądania ich wyłączenia,

- naruszenie podstawowych zasad postępowania dowodowego (art. 75 w związku z art. 77 § 2, art. 80, 81, 89, 107 § 3 kpa oraz art. 217, 236 i 245, 227-234 kpc) przez co Centralna Komisja nie dysponowała materiałem procesowym koniecznym do dokonania poprawnych i trafnych ustaleń faktycznych, w efekcie czego orzekła przedwcześnie i błędnie co do istoty sprawy nie przeprowadzając w ogóle właściwej rozprawy oraz naruszenie przepisów o przeprowadzaniu dowodu z opinii biegłych i niedostrzeżenie, że recenzje A, C i D noszą znamiona czynów określonych w art. 233 § 4 kodeksu karnego oraz zaniechanie z naruszeniem art. 114 i następnych kpa postępowania mediacyjnego/ugodowego mimo wniosków w tej kwestii, co narusza powszechną zasadę szybkości postępowania i dążenia do pozytywnego, merytorycznego załatwienia sprawy.

W obszernej i szczegółowej odpowiedzi na skargę Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wniosła o jej oddalenie w zakresie wniosku o uchylenie decyzji tego organu z dnia [...] stycznia 2008 r. oraz odrzucenie skargi w pozostałym zakresie, jednocześnie podtrzymując w całości argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje, że zapadłe w niej orzeczenia naruszają przepisy art. 149 i 150 Kodeksu postępowania administracyjnego, a naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Oznacza to, że skarga została uwzględniona z innych przyczyn niż w niej podniesione.

Postępowanie administracyjne w przedstawionej sprawie zostało wszczęte na skutek złożenia przez skarżącego, w oparciu o treść art. 145 § 1 pkt 1, 4 i 5 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 29 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595, ze zm.), wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zatwierdzenia uchwały właściwej Rady Wydziału [...] z dnia [...] czerwca 2004 r. o nadaniu J. T. stopnia naukowego doktora habilitowanego, zakończonego ostateczną decyzją Centralnej Komisji z dnia [...] grudnia 2005 r. Zgodnie z treścią art. 29 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora oraz nadania, ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia uprawnienia do nadawania tych stopni w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Do zaskarżania decyzji wydanych w tych postępowaniach stosuje się przepisy o zaskarżaniu decyzji administracyjnych do sądu administracyjnego. Przesłankami do wznowienia postępowania o nadanie stopni doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora mogą być także, oprócz wymienionych w Kodeksie postępowania administracyjnego, ujawnione okoliczności wskazujące na to, że stopień doktora lub doktora habilitowanego albo tytuł profesora został nadany na podstawie dorobku powstałego z naruszeniem prawa, w tym praw autorskich, lub dobrych obyczajów w nauce. W przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania o nadanie stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora organem wydającym postanowienie o wznowieniu postępowania jest Centralna Komisja.

W tej sytuacji zwrócić należy uwagę, że tzw. postępowanie wznowieniowe jest postępowaniem nadzwyczajnym, dotyczy bowiem sprawy zakończonej ostateczną decyzją administracyjną. Jego przedmiotem jest ustalenie, czy ostateczna decyzja administracyjna poddana kontroli w nadzwyczajnym trybie jest dotknięta którąkolwiek z istotnych wad wymienionych w art. 145 § 1 lub 145a § 1 kpa i ewentualnym ponownym rozpatrzeniu sprawy w celu sprawdzenia, czy któraś z wad postępowania nie wpłynęła na treść zapadłego rozstrzygnięcia. Przed przeprowadzeniem postępowania organ administracji publicznej jest zobowiązany do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego ograniczającego się do zbadania zagadnień formalnych. Na tym etapie postępowania organ bada, czy żądanie wszczęcia postępowania nadzorczego pochodzi od podmiotu będącego stroną w sprawie oraz czy osoba występująca z takim żądaniem posiada zdolność do czynności prawnych. Artykuł 148 kpa stanowi, że podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Natomiast art. 149 kpa wyraźnie wskazuje, kiedy organ jest władny wydać postanowienie o wznowieniu postępowania administracyjnego, a kiedy jest władny wydać decyzję o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego. Wydanie decyzji o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego następuje tylko wówczas, gdy wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego został wniesiony przez osobę niebędącą stroną postępowania w rozumieniu art. 28 kpa lub wniosek o wznowienie postępowania został wniesiony po upływie terminu przewidzianego w art. 148 § 1 i § 2 kpa, a także jeśli wniosek o wznowienie postępowania nie zawiera żadnych przyczyn wznowienia określonych w art. 145 § 1 kpa. Wystąpienie jednej z wymienionych okoliczności skutkuje wówczas wydaniem przez właściwy organ decyzji odmawiającej wznowienia postępowania administracyjnego (art. 149 § 3 kpa). W świetle powyższych uregulowań podkreślić należy, że właściwy organ administracji, do którego wpłynął wniosek o wznowienie postępowania w pierwszej fazie tego postępowania bada jedynie, czy żądanie opiera się na przesłankach wznowienia określonych w kodeksie postępowania administracyjnego, czy zachowano termin do zgłoszenia takiego żądania oraz - o ile wniosek nie opiera się na przesłance określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa - czy żądanie pochodzi od strony postępowania. W tej fazie organ bada również, czy nie występują negatywne przesłanki przedmiotowe (np. czy wniosek nie jest złożony w sprawie niezakończonej decyzją ostateczną). Jeżeli zatem żądanie wznowienia postępowania zgłasza strona postępowania administracyjnego i jeżeli wskazuje ona ustawową podstawę wznowienia, określoną w art. 145 § 1 kpa lub w art. 145a kpa, a żądanie to złożone zostało w ustawowym terminie, organ zobowiązany jest do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania na podstawie art. 149 § 1 kpa. Postanowienie to wywiera jedynie skutki procesowe (nie przesądza o bycie prawnym decyzji ostatecznej). Dopiero po wydaniu takiego postanowienia, czyli w postępowaniu co do przyczyn wznowienia, następuje weryfikacja twierdzeń wnioskodawcy i dopiero wówczas winno nastąpić badanie, czy rzeczywiście zachodzą przyczyny wznowienia postępowania oraz badanie co do istnienia podstaw do uchylenia dotychczasowej decyzji, gdy zaistnieją przesłanki z art. 145 § 1 i z art. 145a kpa (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie: z 18 maja 2000 r. sygn. I SA 1232/99 Lex nr 54524, z 5 listopada 1999 r. sygn. II SA 1604/99 Lex nr 47257, z 30 września 1999 r. sygn. I SA 1532/97 Lex nr 47775, z 8 lipca 1999 r. sygn. I SA 1611/98 Lex nr 48572, z 14 czerwca 1999 r. sygn. IV SA 2397/98 Lex nr 47857, z 11 marca 1999 r. sygn. II SA 113/99 Lex nr 46255, z 5 marca 1998 r. sygn. I SA 1307/97 Lex nr 45645 i in.).

W przedmiotowej sprawie Centralna Komisja odmawiając wznowienia postępowania zarówno w decyzji z dnia [...] listopada 2007 r., jaki i w decyzji z dnia [...] stycznia 2008 r. przedstawiła szczegółowe, merytoryczne stanowisko, co do zasadności zarzutów postawionych we wniosku skarżącego o wznowienie przedmiotowego postępowania. Merytoryczna ocena organu dotyczyła m. in. kompetencji Centralnej Komisji do orzekania w sprawach zatwierdzenia uchwał właściwych Rad Wydział o nadaniu stopnia naukowego doktora habilitowanego, trybu i sposobu głosowania przez Prezydium Centralnej Komisji, niejawnego, odrębnego charakteru tego postępowania, odpowiedniego stosowania przepisów kpa, ograniczonego udziału strony w postępowaniu przed Centralną Komisją, zasad postępowania dowodowego, ograniczonego zastosowania przepisu art. 107 § 3 kpa, charakteru i zadań powołanych przez Komisję recenzentów oraz znaczenia wydanych przez nich opinii, prawidłowego zebrania i oceny materiału dowodowego, braku ujawnienia przez skarżącego nowych, nieznanych organowi, który wydał ostateczną decyzję, okoliczności faktycznych lub dowodów, istotnych dla sprawy i istniejących w dniu wydania decyzji ostatecznej, a także niepozbawienia skarżącego w kwestionowanym postępowaniu możliwości brania w nim udziału w granicach wyznaczonych przepisami ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki. Podsumowując dokonaną ocenę Centralna Komisja stanęła na stanowisku, że w rozpatrywanej sprawie nie nastąpiło naruszenie przepisów art. 146 w związku z art. 145 Kodeksu postępowania administracyjnego dające podstawę do jego wznowienia. W świetle przytoczonych wyjaśnień przyjąć należy, że w obu orzeczeniach wydanych na podstawie art. 149 § 3 kpa, odmawiających wznowienia wnioskowanego przez skarżącego postępowania, Centralna Komisja wykroczyła poza ustalone ramy badania formalnych podstaw wznowienia. Prowadząc postępowanie co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy dokonała merytorycznej oceny podanych we wniosku o wznowienie przyczyn tego wznowienia, bez uprzedniego wydania postanowienia o wznowieniu postępowania, co w świetle tego przepisu jest niedopuszczalne. Z treści art. 149 § 2 kpa wynika, że ustalenie, czy istnieją merytoryczne przyczyny (podstawy) wznowienia postępowania może nastąpić wyłącznie w toku postępowania wznowionego. Oznacza to, że ocena przyczyn wznowienia postępowania przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania jest niedopuszczalna. Skoro zatem J. T. złożył wniosek o wznowienie postępowania, a podane w nim przyczyny mieszczą się w kategorii podstaw do wznowienia postępowania wymienionych w art. 145 § 1 kpa, organ nie mógł wydać decyzji odmawiającej wznowienia na podstawie art. 149 § 3 kpa. Przede wszystkim winien był natomiast zbadać, czy został zachowany termin przewidziany w art. 148 § 1 kpa, a dopiero w przypadku pozytywnego ustalenia w tym zakresie wydać postanowienie o wznowieniu postępowania, o jakim mowa w art. 149 § 1 i 2 kpa i po jego wydaniu dopiero badać, czy rzeczywiście wystąpiła przyczyna wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Centralnej Komisji z dnia [...] grudnia 2005 r. Podsumowując powyższe wywody stwierdzić należy, że Sąd orzekający podziela utrwalony w orzecznictwie pogląd, iż wydanie decyzji o odmowie wznowienia postępowania, o jakiej mowa w art. 149 § 3 kpa, może nastąpić tylko z trzech przyczyn: podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione przez osobę nie będącą stroną w rozumieniu art. 28 kpa; podanie o wznowienie zostało wniesione po upływie terminu przewidzianego w art. 148 § 1 i 2 kpa; w podaniu o wznowienie nie powołano żadnej z przyczyn wznowienia, określonych w art. 145 § 1 kpa. Badanie sprawy wznowienia postępowania w zakresie określonym w art. 151 § 1 i § 2 kpa nastąpić może dopiero po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania, o jakim mowa w art. 149 § 1 i 2 kpa, a więc po ustaleniu, że nie zachodzi żadna z przyczyn uzasadniających odmowę wznowienia postępowania. Oparcie zaś w rozpatrywanej sprawie przez organ administracji decyzji o odmowie wznowienia postępowania na dokonanej przez siebie merytorycznej ocenie przyczyn wznowienia, przeprowadzonej przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania, a więc sprzecznie z § 3 w związku z § 2 art. 149 kpa, uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia [...] listopada 2008 r. Takie naruszenie przepisów prawa procesowego ma bowiem istotny wpływ na wynik jego rozstrzygnięcia. Dodatkowo Sąd uznał za konieczne podkreślenie, że zgodnie z treścią art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Przepis ten dotyczy prawomocności materialnej orzeczenia, która polega na związaniu tym orzeczeniem określonych podmiotów. Podmiotami tymi są przede wszystkim strony postępowania oraz sąd, który wydał orzeczenie, ale także inne sądy i inne organy państwowe. Moc wiążąca orzeczenia określona w tym przepisie w odniesieniu do sądów oznacza, że podmioty te muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana (por. J. Kunicki, glosa do postanowienia SN z dnia 21 października 1999 r., I CKN 169/98, OSP 2001, z. 4, poz. 63). Przepis ten gwarantuje zachowanie spójności i logiki działania organów publicznych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 maja 1999 r. sygn. akt IV SA 2543/98, niepubl.). Skutkiem zasady mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia jest to, że przesądzenie we wcześniejszym wyroku kwestii o charakterze prejudycjalnym oznacza, że w postępowaniu późniejszym ta kwestia nie może być już w ogóle badana. W niniejszej sprawie oznacza to, że zawarte w złożonej skardze zarzuty nie mogły być prawnie skuteczne wobec treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 września 2006 r. sygn. akt I SA/Wa 520/06 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 sierpnia 2007 r. sygn. akt I OSK 1187/07, którymi oddalone zostały skargi J. T. na decyzję Centralnej Komisji z dnia [...] grudnia 2005 r. odmawiającą zatwierdzenia uchwały właściwej Rady Wydziału [...] z dnia [...] czerwca 2004 r. o nadaniu skarżącemu stopnia naukowego doktora habilitowanego.

Rozpoznając sprawę ponownie Centralna Komisja winna przeprowadzić postępowanie w przedmiocie objętym poprzedzającym je i zakwestionowanym rozstrzygnięciem dotyczącym w pierwszej kolejności zachowania przez skarżącego formalnych przesłanek warunkujących możliwość wznowienia postępowania administracyjnego. Podjęte natomiast w sprawie rozstrzygnięcie powinno zależeć od wyniku ustaleń dokonanych przez organ w tym zakresie.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) orzekł jak w sentencji.