Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 454/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2013-10-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 66 i art. 71 ust.2
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.),, sędzia NSA Danuta Tryniszewska-Bytys, Protokolant st. sekretarz sądowy Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 października 2013 r. sprawy ze skargi H. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania budynku oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z [...] marca 2013r. nr [...], po rozpoznaniu odwołania H. J., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z [...] października 2012r. nr [...] ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania budynku magazynowego na warsztat stolarski zlokalizowany przy ul. P. [...] na działce nr ewid. gr. [...] w B.

U podstaw tego rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia faktyczne:

Wnioskiem z dnia 10 września 2010 r. W. Z. prowadzący działalność gospodarczą "Z. ", wystąpił o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania budynku magazynowego na warsztat stolarski zlokalizowany przy ul. P. [...] na działce nr ewid. gr. [...]w B.

Organ I instancji, po uzyskaniu opinii Państwowego Powiatowy Inspektora Sanitarnego w B. i Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B., postanowieniem z [...] listopada 2010 r. stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

W dniu 8 czerwca 2011 r. wnioskodawca przedłożył raport oddziaływania na środowisko, ale ze względu na zmianę zakresu przedsięwzięcia, w dniu 14 września 2011r. została przedłożona nowa wersja raportu.

Po otrzymaniu uzgodnień decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w B. oraz Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w B., Prezydent Miasta B. decyzją z [...] stycznia 2012r. ustalił środowiskowe uwarunkowania dla wnioskowanej przez W. Z. inwestycji.

Po rozpatrzeniu odwołania H. J., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z [...] maja 2012 r. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Prezydent B. decyzją z [...] października 2012r. nr [...] ustalił środowiskowe uwarunkowania dla wnioskowanego przedsięwzięcia. Przedmiotowa decyzja została wydana na podstawie art. 71 ust.2 pkt 1, art. 73 ust.1, art. 75 ust.1 pkt 4 oraz art. 82 i art. 85 ust.1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.).

Od powyższej decyzji odwołanie złożyła H. J. zarzucając jej sprzeczność z: §147, §148 pkt 4, § 309 i § 310 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowania; § 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki w sprawi bezpieczeństwa i higieny pracy przy obsłudze obrabiarek do drewna; oraz § 32 i § 34 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej w sprawie ogólnych przepisów BHP. Autorka odwołania wskazała też na błędy w postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. oraz na błędy przedłożonego przez inwestora raportu.

Po rozpatrzeniu powyższego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] marca 2013r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

W uzasadnieniu organ w pierwszej kolejności przytoczył treść art.71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Następnie stwierdził, że z uwagi na to, iż planowana inwestycja zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004r. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) jest zaliczana do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wymagane było wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zastosowanie opisanego rozporządzenia w niniejszej sprawie organ uzasadnił natomiast brzmieniem § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010r. (Dz.U. Nr 213, poz. 1397), który nakazuje do postępowań w sprawie decyzji środowiskowych wszczętych przed dniem wejścia w życie nowego rozporządzenia stosować przepisy dotychczasowe.

Dalej Kolegium wyjaśniło, że niniejszym postępowaniu prawidłowo też został przeprowadzony etap zapewnienia udziału społeczeństwa poprzez dokonanie obwieszczeń i umożliwienie złożenia uwag i wniosków oraz ich rozpatrzenie. Uzyskano również wymagane uzgodnienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. Odnosząc się z kolei do zarzutów dotyczących rozstrzygnięcia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska wyjaśniono, że nie jest kompetencją organu ochrony środowiska analizowanie planowanego przedsięwzięcia z punktu widzenia jego wpływu na krajobraz, architekturę, wymagania sanitarne, zamiary inwestycyjne strony, kwestie wykonywania prawa własności nieruchomości, czy ewentualnej sprzeczności z planem zagospodarowania przestrzennego, gdyż kwestie te mogą być przedmiotem analizy innych organów w toku odrębnych postępowań. W ocenie Kolegium organ ochrony środowiska prawidłowo ocenił planowaną inwestycję w zakresie zmienionego raportu oddziaływania na środowisko i ustalił warunki minimalizowania negatywnego wpływu na środowisko zarówno w zakresie dopuszczalnego poziomu hałasu jak też potencjalnego negatywnego oddziaływania na nieruchomości sąsiednie.

Na uwzględnienie, zdaniem Kolegium, nie zasługują też zarzuty dotyczące raportu oddziaływania na środowisko, który po uzupełnieniu, jest pełny i rzetelny. Nieuzasadnione są również, jak podkreślił organ, wskazywane w odwołaniu sprzeczności z przepisami szczególnymi dot. warunków technicznych oraz przepisów BHP, gdyż odnoszą się do innego etapu postępowania inwestycyjnego, i ich rozpatrywanie na etapie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest przedwczesne. W ocenie organu odwoławczego przedłożony przez inwestora raport nie został w postępowaniu administracyjnym skutecznie podważony, a decyzja organu I instancji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia zawiera wszystkie elementy wymagane przepisem art. 82 ust. l ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, a sposób jej uzasadnienia w pełni odpowiada wymogom wynikającym z art. 85 ust. 2 tej ustawy. W decyzji, jak i postanowieniu RDOŚ wskazano w uzasadniono brak potrzeby przeprowadzenia ponownej oceny na środowisko na etapie decyzji o pozwoleniu na budowę.

Organ II instancji nie zgodził się też z zarzutami nie nałożenia stosownych obowiązków w zakresie ochrony przed hałasem i emisjami, wskazując, że zarówno w postanowieniu RDOŚ jak i w pkt 2 decyzji nałożono konieczność dotrzymania parametrów hałasu, niedopuszczenia do przekroczenia standardów w ochronie środowiska, konieczność stosowania maszyn spełniających normy emisji itd.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wniosła H. J., podkreślając, że w niniejszej sprawie zachodziły wystarczające podstawy do odmowy wydania decyzji środowiskowej z uwagi na błędy, jakie pojawiły się w raporcie inwestora. Uszczegóławiając te zarzuty skarżąca wskazała na:

1) brak w raporcie identyfikacji wszystkich źródeł hałasu koniecznych do funkcjonowania zakładu stolarskiego;

2) brak w raporcie wiarygodnych danych maksymalnych głośności maszyn i urządzeń, przyjętych w toku obliczeń emisji hałasu, podając, że są one kluczowe dla rozstrzygnięcia decyzji;

3) błędne traktowanie w obliczeniach emisji hałasu dachu jako przegrody jednorodnej;

4) brak w raporcie analizy zagrożeń, jakie związane są z funkcjonowaniem zakładu, także w przypadku wybuchu lub pożaru;

5) brak należytej analizy wariantu alternatywnego w stosunku do wariantu proponowanego przez wnioskodawcę;

6) niespełnienie wymogu w zakresie opisu metody obliczeń emisji hałasu;

7) brak dowodu na możliwość zagospodarowania wód opadowych w ramach działki inwestora.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. W szczególności za niezasadny organ uznał zarzut sprzeczności zaskarżonych rozstrzygnięć z przepisami odrębnymi, albowiem wskazywane przez skarżącą przepisy prawa budowlanego oraz akty wykonawcze do kodeksu pracy nie mają zastosowania na etapie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. Za niesłuszne organ uznał też zarzuty braku wiarygodności informacji o natężeniu hałasu głośności maszyn, wskazując, że na etapie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie można dokonać określenia innego jak prognoza na podstawie informacji z raportu lub od wnioskodawcy. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi Kolegium podkreśliło, że raport zawiera analizę wymaganych ustawą wariantów, a ocena pod względem przeciwpożarowym nastąpi dopiero na etapie pozwolenia na budowę. Końcowo organ podkreślił, że pomimo, iż skarżąca nie zgadza się niektórymi ocenami zawartymi w raporcie, to nie powoduje to uznania raportu jako niespełniającego wymagań formalnych ustawy.

W dniu 7 października 2013r. skarżąca przedłożyła do akt postępowania sądowego jako dowody w sprawie dwa opracowania: 1) opinię na temat raportu o oddziaływaniu na środowisko, wykazującą na błędy raportu oraz przekroczenie norm hałasu na działkach sąsiednich, sporządzoną przez dr inż E. B.; oraz 2) założenia do doboru urządzeń wentylacyjnych dla budynku zakładu stolarskiego wraz z kartami doborowymi urządzeń i danymi akustycznymi, sporządzone przez mgr inż. K. S.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu, albowiem kontrolowana decyzja nie jest dotknięta wadami podniesionymi w skardze, jak również innymi, które sąd administracyjny jest obowiązany uwzględniać z urzędu jako niezwiązany wnioskami i zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte na skutek wniosku inwestora – W. Z. prowadzącego działalność gospodarczą "Z." o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania budynku magazynowego na warsztat stolarski zlokalizowany przy ul. P. [...] na działce o nr ewid. gr. [...] w B. Do wniosku inwestor dołączył: kartę informacyjną przedsięwzięcia, kopię mapy ewidencyjnej obejmującej teren realizowanego przedsięwzięcia, wypis z ewidencji gruntów, raport o oddziaływaniu na środowisko sporządzony w czerwcu 2011r., a następnie z uwagi na zmianę zakresu przedsięwzięcia nową wersję raportu z września 2011r., oba sporządzone przez mgr. inż. R. M.

Procedura oceny oddziaływania na środowisko zamierzonego przedsięwzięcia uregulowana została w przepisach ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), powoływanej dalej jako: ustawa. Zgodnie z art. 71 ust. 2 tej ustawy uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (pkt 1) oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (pkt 2). Wnioskowana inwestycja, stosownie do § 3 ust. 1 pkt 46 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), należy do inwestycji mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wprawdzie w/w rozporządzenie z dniem 14 listopada 2010r. utraciło moc, jednakże jak słusznie wywiodły orzekające w sprawie organy, w myśl § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010r. (Dz.U. Nr 213, poz. 1397), do postępowań w sprawie decyzji środowiskowych wszczętych przed dniem wejścia w życie nowego rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe.

Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w przypadku przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko może być poprzedzone obowiązkiem przeprowadzenia oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko. Obowiązek przeprowadzania przedmiotowej oceny lub jego brak stwierdza, stosownie do art. 63 ust. 1 i 2 ustawy, w drodze postanowienia organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie wszystkie uwzględnione w tym przepisie uwarunkowania, po zasięgnięciu opinii dwóch organów, o których mowa w art. 64 ust. 1 ustawy. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy wymogi te zostały spełnione, albowiem Prezydent Miasta B. po przeprowadzeniu analizy uwarunkowań dla zamierzonego przedsięwzięcia i zasięgnięciu opinii w/w organów, postanowieniem z dnia 15 listopada 2011r. nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko decydując tym samym o przeprowadzeniu procedury oceny oddziaływania na środowisko.

Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest jednym z najważniejszych elementów postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Aby opracowanie to w każdym przypadku zawierało informacje niezbędne do zakończenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w art. 66 ustawy określono kazuistycznie elementy, które powinien zawierać każdy raport oddziaływania na środowisko. I tak z ust. 1 tego przepisu wynika, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać m.in. opis planowanego przedsięwzięcia (pkt 1), opis elementów przyrodniczych środowiska objętych zakresem przewidywanego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko (pkt 2), opis przewidywanych skutków dla środowiska w przypadku niepodejmowania przedsięwzięcia (pkt 4), oraz opis analizowanych wariantów, w tym: a) wariantu proponowanego przez wnioskodawcę oraz racjonalnego wariantu alternatywnego, b) wariantu najkorzystniejszego dla środowiska wraz z uzasadnieniem ich wyboru (pkt 5).

W ocenie Sądu przedstawiony przez inwestora raport z września 2011 roku, sporządzony przez mgr inż. R. M. jest prawidłowy i zawiera wszystkie elementy, o których mowa w cytowanym przepisie, w tym opis analizowanych wariantów przedsięwzięcia. Przede wszystkim niezasadny jest zarzut skargi odnoszący się do braku w raporcie należytej analizy wariantu alternatywnego planowanego przedsięwzięcia. Na stronie 4 raportu (pkt 6.2.) jego autor analizując wariant zaproponowany przez inwestora stwierdził, że jest on najbardziej racjonalny. Podkreślił, że uwzględniając specyfikę planowanego przedsięwzięcia brak jest ewentualnych, racjonalnych wariantów lokalizacyjnych, jak i technologicznych. Uzasadnienie autora raportu, w ocenie Sądu, jest logiczne. Wprawdzie w analizowanych wariantach nie pojawiła się propozycja innej lokalizacji przedsięwzięcia, tym niemniej, biorąc pod uwagę, że wnioskowane przedsięwzięcia polega na zmianie sposobu użytkowania budynku magazynowego na warsztat stolarski, trudno jest wskazać inne, alternatywne miejsce lokalizacji przedsięwzięcia poza wskazanym budynkiem magazynowym. W kontrolowanej sprawie specyfika planowanego przedsięwzięcia oraz rzeczywisty stan działki inwestora powoduje, że brak jest faktycznie możliwości wskazania racjonalnego wariantu alternatywnego, poza proponowanym przez inwestora. Na uwzględnienie nie zasługuje też zarzut uznania a priori przez autora raportu wariantu inwestora za najkorzystniejszy dla środowiska. W rzeczywistości nie można bowiem wykluczyć takiej sytuacji, w której wariant zaproponowany przez wnioskodawcę będzie również wariantem najkorzystniejszym dla środowiska i wówczas w praktyce będą występowały dwa dopuszczalne warianty (tak: K. Gruszecki, Komentarz do art. 66 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, stan prawny na 31.01.2013).

Odnosząc się po pozostałych zarzutów zawartych zarówno w skardze, jak i w opiniach przedłożonych przez skarżącą w dniu 7 października 2013r., które próbują podważyć merytoryczne ustalenia raportu o oddziaływaniu danego przedsięwzięcia na środowisko na etapie postępowania przed sądem administracyjnym, należy uznać je za bezzasadne. Jak podkreślił bowiem NSA w wyroku z 11 lipca 2013r. II OSK 639/13 sąd administracyjny nie dokonuje bowiem merytorycznej oceny raportu o oddziaływaniu danego przedsięwzięcia na środowisko, lecz tylko kontroluje ustalenia faktyczne dokonane przez właściwe organy. Dlatego też zastrzeżenia składane do raportu nie mogą być gołosłowne, tylko powinny być poparte np. kontrraportem lub ekspertyzą, która w sposób udokumentowany wskaże na wady raportu. Powinno to nastąpić w postępowaniu administracyjnym, a nie dopiero w postępowaniu sądowym (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 marca 2009 r. sygn. akt II OSK 383/08, Lex nr 526577). Należy bowiem przypomnieć, że sąd administracyjny nie przeprowadza już uzupełniającego postępowania dowodowego, za wyjątkiem przypadku z art. 106 § 3 p.p.s.a., który w niniejszej sprawie nie wystąpił, jak i to, że raport ten ma charakter dokumentu prywatnego inwestora, będącego dowodem w tym postępowaniu administracyjnym. Ponadto sąd administracyjny dokonując kontroli legalności decyzji środowiskowej nie może pominąć wynikającej z ustawy środowiskowej właściwości rzeczowej organu, który wydaje decyzję środowiskową. Sąd nie może ponadto dokonywać własnych ustaleń stanu faktycznego, a więc również ustaleń wymagających wiedzy specjalistycznej, ponieważ kontroluje tylko, czy stan faktyczny został prawidłowo ustalony przez właściwe organy I i II instancji. Natomiast raport w postępowaniu o środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia jest dowodem prywatnym, lecz o szczególnej mocy dowodowej. Jego szczególny charakter wynika w szczególności z kompleksowej oceny przedsięwzięcia i analizy aspektów technologicznych, prawnych, organizacyjnych jego funkcjonowania w powiązaniu ze sobą. Należy także podkreślić, że raport został pozytywnie zaopiniowany przez organy współdziałające, co do jego kompletności i merytorycznej poprawności. Dlatego też sąd doszedł do przekonania, że podnoszone wobec raportu zarzuty nie podważyły skutecznie jego merytorycznych ustaleń, w tym wyboru wariantu realizacji przedsięwzięcia, biorąc pod uwagę specyfikę realizacji planowanego przedsięwzięcia.

Konkludując powyższe rozważania podzielić należy ocenę Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B., że przedłożony w przedmiotowym postępowaniu raport został sporządzony prawidłowo. Charakteryzuje planowane przedsięwzięcie i zawiera wymagane ustawowe elementy opisane powyżej, uwzględniające jego specyfikę. W konsekwencji skoro raport, podlegający ocenie organów, nie zawiera nieścisłości i nieprawidłowości, pozostaje w zgodzie z wymogami ustawy, a zgłaszane w stosunku do niego merytoryczne zastrzeżenia są nieuzasadnione, nie ma podstaw, by odmówić mu waloru wiarygodności.

W przedmiotowej sprawie prawidłowo została też przeprowadzona procedura uzgodnień środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia z organami, o których mowa w art. 77 ustawy, tj. Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w B. oraz Państwowym Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym w B., który pozytywnie zaopiniował wnioskowe przedsięwzięcie, a określone przez ten organ warunki znalazły odzwierciedlenie w decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania. W kontrolowanej sprawie zachowana została także procedura udziału społeczeństwa w toku postępowania, w ramach którego sporządzany był raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

Konkludując należy podkreślić, że decyzja o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia nie przesądza jeszcze o możliwości realizacji wnioskowanego przedsięwzięcia. Jest to etap procesu inwestycyjnego, który daje jedynie inwestorowi prawo do wystąpienia o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, a następnie pozwolenia na budowę. Stąd też zarzuty skargi dotyczące sprzeczności planowanego przedsięwzięcia z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690 ze zm.) oraz przepisami o bezpieczeństwie i higienie pracy są bezzasadne, albowiem odnoszą się do innego etapu postępowania inwestycyjnego. Ich rozpatrywanie na etapie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest zatem przedwczesne. Także ocena przedsięwzięcia pod względem przeciwpożarowym na etapie postępowania w przedmiocie środowiskowych uwarunkowaniach nie znajduje uzasadniania, gdyż nastąpi to dopiero na etapie pozwolenia na budowę.

Reasumując, skoro zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a przedstawione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku i jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.