Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 452/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-06-30 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Odmówiono uzupełnienia postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 157 par. 1,  art. 166
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. J. o uzupełnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 452/16 w sprawie ze skargi K. J. na pismo Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie sposobu załatwienia skargi postanawia odmówić uzupełnienia postanowienia.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 9 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 452/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę K. J. na pismo Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w przedmiocie sposobu załatwienia skargi, gdyż sprawa nie należy do zakresu właściwości sądów administracyjnych.

Pismem z 16 czerwca 2016 r. K. J. wniósł o uzupełnienie postanowienia z dnia 9 czerwca 2016 r., wobec nierozpoznania skargi w zakresie zaskarżonym, w całości czy też w części, poprzez: stwierdzenie niezgodności z prawem i/lub bezskuteczności czynności MSWiA podjętej i wyrażonej z piśmie z [...] lutego 2016 r. oraz zobowiązanie Ministra Spraw Wewnętrznych do właściwego załatwienia wniosku skarżącego z 6 września 2015 r. o stwierdzenie nieważności decyzji rozliczeniowych zakładu emerytalno-rentowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) – zwanej dalej P.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek, o którym mowa w przywołanym przepisie, można również skierować w stosunku do postanowienia, albowiem jak wynika z art. 166 P.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Należy jednak zaznaczyć, że instytucja uzupełnienia wyroku (czy też postanowienia) może dotyczyć jedynie ściśle określonych kwestii, które – co istotne – odnoszą się wyłącznie do sentencji tego wyroku lub postanowienia, nie zaś do ich uzasadnienia.

Strona może żądać uzupełnienia wyroku (postanowienia)co do rozstrzygnięcia w przedmiocie wniesionej skargi lub też dodatkowych orzeczeń, które powinny znaleźć swoje miejsce w treści wyroku (postanowienia), jednakże zostały pominięte przez sąd (por. J. Jagielski w [red.] R. Hauser, M. Wierzbowski – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, C. H. Beck, Warszawa 2013, str. 609). Uzupełnienie orzeczenia, o jakim mowa w art. 157 § 1 P.p.s.a. dotyczy więc sytuacji, w której orzeczenie jest niekompletne, np. w przypadku, gdy sąd nie orzekł co do kosztów postępowania.

Natomiast w sprawie niniejszej Sąd w postanowieniu z 9 czerwca 2016 r. orzekł o całości skargi uznając, że podlega ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Przepisy tej ustawy nie obligowały Sądu do zamieszczenia w postanowieniu żadnego dodatkowego rozstrzygnięcia. Zakres uzupełnienia postanowienia jakiego domaga się skarżący nie mieści się więc w określonym w art. 157 § 1 P.p.s.a. katalogu okoliczności, których wystąpienie upoważnia do złożenia wniosku o uzupełnienie postanowienia.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 157 § 1 w zw. z art. 166 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji.