Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 1422/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-07-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6269 Inne o symbolu podstawowym 626
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1  pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wrocław, dnia 17 lipca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie: Przewodniczący: sędzia WSA Bogumiła Kalinowska po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L.K., G.B., M. K. na uchwałę Rady Miejskiej W. z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia jako niezgodnych z prawem uchwał Rady Osiedla K. z dnia [...] marca 2016 r. postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2017 r., sygn. akt II OZ 723/17 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie przesądził, że skarga skarżących: L.K., G. B. i M. K. została wniesiona po terminie a wniosek skarżących o przywrócenie terminu do jej wniesienia jest niezasadny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Skarga podlega odrzuceniu z uwagi na niezachowanie przez skarżących terminu do jej wniesienia.

Zauważyć bowiem należy, w stanie prawnym obowiązującym na dzień wniesienia skargi, to jest w myśl art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r.

o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 446 ze zm., dalej jako u.s.g.) w brzmieniu do dnia 1 czerwca 2017 r., uchwałę podjętą przez organ gminy można było zaskarżyć do sądu administracyjnego po bezskutecznym wezwaniu tego organu do usunięcia naruszenia prawa.

Na gruncie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) również w brzmieniu do dnia 1 czerwca 2017 r., skargę wnosiło się, w myśl art. 53 § 2 p.p.s.a., w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.

Jak słusznie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu sygn. akt II OZ/723/17, zarówno termin trzydziestodniowy jak i sześćdziesięciodniowy zaczynały swój bieg w tym samym momencie.

W tym miejscu zaznaczyć należy, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym (art. 83 § 1 p.p.s.a.) terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego, z tym zastrzeżeniem, że jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, to wówczas za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. I tak na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 459) termin liczony

w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia, przy czym jeżeli jego początkiem jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się.

Przyjmując zatem za dzień wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa dzień 20 lipca 2016 r., sześćdziesięciodniowy termin do wniesienia skargi upłynął

w dniu 19 września 2016 r. (poniedziałek - najbliższy dzień pracujący po upływie terminu w dzień wolny od pracy - art. 83 § 2 p.p.s.a.). Nie ulega wątpliwości, że do tego dnia żaden ze skarżących nie otrzymał odpowiedzi Rady Miejskiej W. na skierowane przez nich wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wobec tego skarżący powinni najpóźniej do tego dnia sami złożyć skargę, nie czekając na stosowną uchwałę Rady. Tego jednak nie uczynili.

Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia odrzuca się.

W tej sytuacji, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.