Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2883/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-09-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 27
journal: Dz.U. 2009 nr 31 poz 206
law: Ustawa z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kuś, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Sędzia WSA Wojciech Sawczuk, Protokolant specjalista Monika Gąsińska – Goc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2020 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w W. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania prowadzonej egzekucji administracyjnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2019 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018r., poz. 2096, z późn. zm.), w związku z art. 27 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie (Dz. U. z 2019r. poz. 1464) po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w W. - reprezentowanej przez adw. P. Z. - od decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] lipca 2019 r., o wstrzymanie prowadzonej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego m. W. egzekucji administracyjnej obowiązku o charakterze niepieniężnym, polegającego na usunięciu nieprawidłowości w garażu podziemnym pod budynkami mieszkalnymi położonymi przy ul. C. - tytuł wykonawczy Nr [...] z dnia [...] marca 2017r. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił stan sprawy wskazując, że pismem z dnia [...] sierpnia 2018 r., uzupełnionym pismem z dnia [...] marca 2019 r. - Wspólnota Mieszkaniowa [...] w W. wystąpiła do Wojewody [...] o wstrzymanie prowadzonej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego m. W. egzekucji administracyjnej obowiązku o charakterze niepieniężnym, polegającego na usunięciu nieprawidłowości w garażu podziemnym pod budynkami mieszkalnymi położonymi przy ul. C.- tytuł wykonawczy Nr [...] z dnia [...] marca 2017r.

Decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 2019 r. Wojewoda [...] odmówił wstrzymania prowadzonej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. W. egzekucji administracyjnej obowiązku o charakterze niepieniężnym, polegającego na usunięciu nieprawidłowości w garażu podziemnym pod budynkami mieszkalnymi położonymi przy ul. C. - tytuł wykonawczy Nr [...] z dnia [...] marca 2017r.

Organ odwoławczy rozpoznając to odwołanie w pierwszej kolejności przypomniał, że przepis art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie (Dz.U. z 2019r., poz.1464) stanowi, że wojewoda może, w drodze decyzji administracyjnej, wstrzymać egzekucję administracyjną. Przepis art. 27 ust.2 ww. ustawy stanowi natomiast, że wstrzymanie egzekucji administracyjnej, z zastrzeżeniem ust.4, może nastąpić w szczególnie uzasadnionych przypadkach, na czas określony, i może dotyczyć czynności każdego organu prowadzącego egzekucję administracyjną. W przypadku wstrzymania egzekucji o charakterze niepieniężnym brak jest ustawowego ograniczenia co do terminu wstrzymania takiej egzekucji.

Organ odwoławczy przypomniał dalej, że w niniejszej sprawie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego m. W. decyzją Nr [...] z dnia [...] września 2012r. nałożył na Wspólnotę Mieszkaniową [...] w W. obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w garażu podziemnym pod budynkami mieszkalnymi położonymi przy ul. C. w W. poprzez wykonanie szczegółowo wskazanych w sentencji napraw, w terminie 6 miesięcy od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. Decyzja powyższa została utrzymana decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z dnia [...] listopada 2012r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 sierpnia 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 66/13 oddalił skargę a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 lipca 2015 r. sygn. akt II OSK 3022/13 oddalił skargę kasacyjną Wspólnoty od ww. wyroku.

Upomnieniem z dnia [...] grudnia 2015 r. Nr [...] PINB W. wezwał Wspólnotę do wykonania obowiązku nałożonego decyzją Nr [...] z dnia [...] września 2012 r. W dniu marca 2017 r. PINB W. wystawił tytuł wykonawczy Nr [...]. Następnie postanowieniem z dnia [...] września 2017 r. Nr [...], nałożył na Wspólnotę jednorazową grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 50 000 zł.

Niezależnie od prowadzonego postępowania egzekucyjnego Wspólnota w dniu [...] marca 2016 r. wystąpiła o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] września 2012 r. WINB decyzją Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016r. odmówił uchylenia dotychczasowej własnej decyzji Nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r. Decyzją z dnia [...] września 2016 r. znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał ww. decyzję w mocy. Wyrokiem z dnia 6 września 2017r. sygn. akt VII SA/Wa 2507/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Wspólnoty na decyzję GINB z dnia [...] września 2016 r., znak: [...].

W dniu [...] września 2017 r. Wspólnota wystąpiła do PINB W. z wnioskiem o uchylenie decyzji Nr [...] z dnia [...] września 2012 r. na podstawie art. 155 k.p.a. Decyzją Nr [...] z dnia [...] października 2017 r., odmówił uchylenia ww. decyzji własnej ostatecznej. WINB decyzją Nr [...]z dnia [...] listopada 2017r. utrzymał w mocy ww. decyzję PINB.

Pismem z dnia [...] września 2017 r. Wspólnota Mieszkaniowa [...] w W. wystąpiła do Wojewody [...] o wstrzymanie prowadzonej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego W. egzekucji administracyjnej obowiązku o charakterze niepieniężnym, polegającego na usunięciu nieprawidłowości w garażu podziemnym pod budynkami mieszkalnymi położonymi przy ul. C. - zapewniając, iż Wspólnota jest świadoma spoczywającego na niej obowiązku usunięcia nieprawidłowości i zapewniając o dobrowolnym wykonaniu powyższego obowiązku do dnia [...] września 2018 r.

Decyzją Nr [...] z dnia [...] marca 2018 r., Wojewoda [...] orzekł o wstrzymaniu czynności egzekucyjnych PINB W. na okres do dnia [...] września 2018r. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że Wspólnota jednoznacznie zadeklarowała wolę wykonania obowiązku wynikającego z decyzji PINB Nr [...] z dnia [...] września 2012 r., uzależniając termin wykonania od przeprowadzonych badań geotechnicznych, które w jej opinii mają jednoznacznie wskazać prawidłowy wariant sposobu naprawy

Pismem z dnia [...] sierpnia 2018 r., uzupełnionym pismem z [...] marca 2019 r. — Wspólnota Mieszkaniowa [...] w W. ponownie wystąpiła do Wojewody [...] o wstrzymanie prowadzonej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego W. egzekucji administracyjnej obowiązku o charakterze niepieniężnym.

W piśmie z dnia [...] marca 2019 r. Wspólnota potwierdziła okoliczności podane we wniosku z dnia [...]sierpnia 2018 r., podniosła argumentację dotycząca nałożenia grzywny w celu przymuszenia oraz wskazała datę [...] września 2020r. jako datę graniczną wstrzymania egzekucji

Decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 2019r., Wojewoda [...] odmówił wstrzymania prowadzonej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego W. egzekucji administracyjnej obowiązku o charakterze niepieniężnym, polegającego na usunięciu nieprawidłowości w garażu podziemnym pod budynkami mieszkalnymi położonymi przy ul. C. - tytuł wykonawczy Nr [...] z dnia [...] marca 2017 r.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji po analizie akt sprawy uznał za uzasadnione stanowisko Wojewody [...] zawarte w decyzji z dnia [...] lipca 2019 r. odmawiającej wstrzymania egzekucji administracyjnej. Podzielił stanowisko zawarte w uzasadnieniu ww. decyzji wskazujące, że: "Odnosząc się do zawartej we wniosku argumentacji Wspólnoty, iż wykonanie naprawy w sposób podany w decyzji PINB z dnia [..] września 2012r. Nr [...], wg aktualnej wiedzy pozyskanej z opinii biegłych nie doprowadzi do usunięcia wad w lokalu garażowym, a jedynie doprowadzi do nieodwracalnej szkody finansowej Wspólnoty, należy stwierdzić, że zdaniem Wojewody [...], wykonanie nałożonego obowiązku przy zastosowaniu najnowocześniejszej i skuteczniejszej technologii nie będzie stało w sprzeczności z dyspozycją zawartą w decyzji podlegającej egzekucji. Głównym, określonym w art. 66 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, celem tego przepisu jest usunięcie wskazanych nieprawidłowości w określonym terminie. Zastosowana technologia zmierzająca do osiągnięcia nakazanego celu jest kwestią wtórną w stosunku do nałożonego obowiązku. Również toczące się przed sądem powszechnym postępowanie cywilne dotyczące odpowiedzialności za powstanie wykazanych w decyzji PINB nieprawidłowości, pozostaje bez wpływu na obowiązek ich usunięcia, który zgodnie z art. 61 Prawa budowlanego, spoczywa na właścicielu lub zarządcy obiektu budowlanego. Dla potrzeb toczącego się postępowania cywilnego zobowiązana Wspólnota może sporządzić stosowną dokumentację, a w przypadku ustalenia odpowiedzialności innego podmiotu, zobowiązanej Wspólnocie w przypadku poniesienia kosztów przysługuje regres do tego podmiotu. W związku z powyższym, zawisły przed sądem powszechnym spór cywilny, zdaniem Wojewody [...], nie stanowi szczególnie uzasadnionego przypadku przemawiającego za wstrzymaniem egzekucji administracyjnej. Jak wcześniej wskazano, wstrzymania na czas określony czynności egzekucyjnych lub postępowania nie można traktować jako środka przysługującego zobowiązanemu do przerwania egzekucji w trudnych dla niego sytuacjach. Zatem Wojewoda [...] nie może uznać podniesionej szeroko, zarówno we wniosku z dnia [...] sierpnia 2018 r. jak i w uzupełnieniu z dnia [...] marca 2019 r., argumentacji dotyczącej finansowych obciążeń Wspólnoty. Należy wskazać, że decyzja nakładająca obowiązek została wydana w 2012r. zatem okres niespełna 7 łat, które upłynęły od jej wydania, zdaniem Wojewody [...] winien być wystarczający dla zobowiązanej Wspólnoty do przygotowania finansowego. (...)" (vide str. 9 akapit 3 i 10 skarżonej decyzji).

Następnie organ odwoławczy podkreślił, że celem wstrzymania egzekucji na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o wojewodzie i administracji rządowej w województwie nie jest wstrzymanie orzeczonego przez właściwe organy obowiązku, ale umożliwienie zobowiązanemu przygotowania się do wykonania nałożonego nakazu. Postępowanie egzekucyjne ma doprowadzić do przymusowej realizacji przez zobowiązanego obowiązków, których on sam nie wykonuje dobrowolnie. Decyzja wojewody w sprawie wstrzymania bądź odmowy wstrzymania egzekucji administracyjnej ma charakter uznaniowy W orzecznictwie sądowoadministracyjnym oraz w doktrynie przyjmuje się, że decyzja uznaniowa jest decyzją wydaną w sprawie indywidualnej przez organ administracyjny, umożliwiającą organowi administracyjnemu wybranie przy tym samym stanie faktycznym dwóch lub więcej równoprawnych rozstrzygnięć. Granice uznania administracyjnego wyznaczają przede wszystkim przepisy je ustanawiające. Stan faktyczny musi mieścić się w przesłankach umożliwiających podjęcie działania na podstawie uznania, jeżeli tak nie jest, to dany przypadek znajduje się poza granicami uznania administracyjnego. Ustawa o wojewodzie i administracji rządowej w województwie nie precyzuje jakiego rodzaju przypadki należy uznać za "szczególnie uzasadnione", pozostawiając ocenę w tym względzie organom orzekającym w konkretnej sprawie. "Szczególny" w rozumieniu potocznym oznacza "odznaczający się czymś osobliwym, zwracający czymś uwagę; niezwykły, wyjątkowy, specjalny, nieprzeciętny" (por. Uniwersalny słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2003, t. IV, s. 638). Pojęcie "szczególnie uzasadnionych przypadków" jest zwrotem prawnie niedookreślonym. Z tego względu dokonując interpretacji tego określenia na gruncie konkretnej sprawy należy mieć na uwadze zarówno cel egzekucji administracyjnej (zapewnienie wykonywania obowiązków wypływających z aktów administracyjnych), jak i fakt, że instytucja wstrzymania na czas określony postępowania egzekucyjnego jest środkiem wykonywania nadzoru nad egzekucją administracyjną. Nie można jej zatem traktować jako środka przysługującego zobowiązanemu do przerwania egzekucji w trudnych dla niego sytuacjach życiowych. Wynikające z art. 27 ust.1 ustawy o wojewodzie i administracji rządowej w województwie uprawnienie wojewody do wstrzymania na czas określony egzekucji administracyjnej w szczególnie uzasadnionych przypadkach wymaga więc każdorazowo dogłębnego zbadania przez właściwego wojewodę stanu faktycznego, sprawdzenia czy zachodzą stosowne przesłanki wypełniające dyspozycję przywołanego przepisu. Wojewoda nie jest w tym zakresie związany nakazem działania: samodzielnie ocenia, czy zachodzą stosowne przesłanki uzasadniające wstrzymanie czynności egzekucyjnych oraz samodzielnie określa termin wstrzymania danej egzekucji administracyjnej.

Podkreślono, iż w prowadzonym postępowaniu zarówno Wojewoda [...], jak i Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie są uprawnieni do merytorycznego badania sprawy. Przedmiotowe postępowanie dotyczy wyłącznie zbadania prawidłowości wydania przez Wojewodę [...], na podstawie art. 27 ust.1 ustawy o wojewodzie i administracji rządowej w województwie, decyzji w sprawie wstrzymania egzekucji administracyjnej. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie może zatem odnieść do podniesionych w odwołaniu Wspólnoty kwestii prawidłowości prowadzonego w niniejszej sprawie postępowania egzekucyjnego

Wstrzymanie czynności egzekucyjnych na podstawie art. 27 ust.1 ustawy o wojewodzie i administracji rządowej w województwie nie eliminuje orzeczonego przez organ nadzoru obowiązku, a ma jedynie pozwolić na przygotowanie się do jego wykonania. Doprowadzenie do realizacji przez zobowiązanego jego obowiązków jest istotne zarówno z powodu efektywnego doprowadzenia do przestrzegania prawa w konkretnej sytuacji, jak i ze względu na wdrażanie obywateli do wykonywania ciążących na nich obowiązków. Ponadto, okoliczności uzasadniające wstrzymanie postępowania egzekucyjnego muszą mieć charakter wyjątkowy, odbiegający od występujących powszechnie, a nadto być wynikiem działania czynników niezależnych od zobowiązanego, będących skutkiem zdarzeń losowych (wyrok WSA w Warszawie z 27 sierpnia 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 351/10). Istota uznania administracyjnego wyraża się bowiem w tym, że organ może, ale nie musi, wstrzymać czynności egzekucyjne nawet w przypadku stwierdzenia istnienia przesłanek uzasadniających to wstrzymanie (wyrok WSA w Warszawie z 9 stycznia 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa).

W niniejszej sprawie Wojewoda [...] już raz wstrzymywał prowadzoną egzekucję administracyjną - decyzją Nr [...] z dnia [...] marca 2018r. orzekł o wstrzymaniu czynności egzekucyjnych PINB W. do dnia [...] września 2018r., co było zgodne z terminem wskazanym przez wnioskodawcę. Pomimo złożonej deklaracji Wspólnota nie przystąpiła jednakże do faktycznego wykonania obowiązku. W kolejnych pismach kierowanych do Wojewody [...] ([...] sierpnia 2018 r, [...] marca 2019 r.) Wspólnota nie zawarła deklaracji wykonania nałożonego obowiązku, podając jedynie nową datę wstrzymania egzekucji – [...] września 2020 r. jako przewidywany termin zakończenia prowadzonego postępowania cywilnego. Z akt sprawy wynika, iż Wspólnota podejmuje w niniejszej sprawie szereg działań mających na celu usunięcie z obrotu prawnego decyzji PINB z dnia [...] września 2012r. znak: [...], stanowiącej podstawę prowadzonej egzekucji.

Z powyższego nie wynika chęć przygotowania się do wykonania nałożonego obowiązku. Zdaniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji okres, jaki upłynął od dnia wydania decyzji w sprawie nakazu rozbiórki do dnia wydania skarżonego rozstrzygnięcia Wojewody [...] należy uznać za wystarczający do podjęcia przez wnioskodawcę działań w celu wykonania nałożonego obowiązku. Prawidłowość decyzji stanowiącej podstawę prowadzonego postępowania egzekucyjnego została natomiast skontrolowana przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Skargę na tę decyzję złożyła Wspólnota Mieszkaniowa [...] w W.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 27 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie, polegające na:

a) dokonaniu błędnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego w postaci dokumentów załączonych do: (i) wniosku o wstrzymanie czynności egzekucyjnych z dnia [...] sierpnia 2018 r., (ii) pisma Wspólnoty z dnia [...] marca 2019 r. (obrazujących koszt wykonania obowiązku oraz stan finansów Wspólnoty) oraz (iii) odwołania od decyzji Wojewody [...] (obrazujących szacunkowy koszt związany z naprawą posadzki garażu w budynkach Wspólnoty), co doprowadziło do chybionej oceny Organu II instancji, iż w sprawie nie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, o którym mowa w art. art. 27 ust. 2 ustawy o wojewodzie i administracji rządowej w województwie;

b) uznaniu, że termin do 30 września 2018 r. jest wystarczający dla Wspólnoty do wykonania obowiązku nałożonego decyzją PINB podlegającą przymusowemu wykonaniu (w tym do zgromadzenia niezbędnych środków finansowych);

2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 15 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., polegające na: (i) braku odniesienia się do dowodów załączonych do odwołania od decyzji Organu I instancji, (ii) powieleniu fragmentów uzasadnienia decyzji Organu I instancji w uzasadnieniu, a także braku wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej - co skutkowało nierozpoznaniem istoty sprawy przez Organ II instancji, a w konsekwencji naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania;

3. naruszenie przepisu prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 27 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie polegające na odmowie wstrzymania egzekucji administracyjnej, pomimo zajścia przesłanek uprawniających do wstrzymania egzekucji, określonych w tym przepisie;

4. naruszenie przepisu prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 9o ust. 12 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym, polegające na uznaniu, że Skarżący powinien usunąć stwierdzone nieprawidłowości poprzez wykonanie napraw w garażu podziemnym pod budynkami mieszkalnymi położonymi przy ul. C. w W., który to garaż podziemny położony jest na działce objętej wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej, podczas gdy z ww. przepisu wynika, że w odniesieniu do nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej, do czasu ostatecznego zakończenia postępowania w sprawie wydania takiej decyzji, nie wydaje się decyzji o pozwoleniu na budowę dla innych inwestycji.

Mając na uwadze powyższe zarzuty:

- na podstawie art. 145 § 1 pkt 1) lit. a) i c) p.p.s.a. wnossiła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej decyzji Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2019 r.

- na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. wnosiła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z zawiadomienia Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2019 r. o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej (znak: [...]) na okoliczność ustalenia, że działka nr ew. [...] z obrębu [...], położona przy ul. C. jest objęta wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu linii kolejowej dla inwestycji,

- na podstawie art. 200 p.p.s.a. wnosiła o zasądzenie od Organu II instancji na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Podstawę prawną kwestionowanej decyzji stanowił przepis art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie (Dz. U. Nr 31, poz. 206 z późn. zm.), zgodnie z którym wojewoda może, w drodze decyzji administracyjnej, wstrzymać egzekucję administracyjną. Stosownie do ust. 2 ww. przepisu, wstrzymanie egzekucji administracyjnej, z zastrzeżeniem ust. 4, może nastąpić w szczególnie uzasadnionych przypadkach, na czas określony, i może dotyczyć czynności każdego organu prowadzącego egzekucję administracyjną.

Z przytoczonego przepisy wynika, iż wstrzymanie egzekucji administracyjnej jest szczególnego rodzaju uprawnieniem wojewody. Decyzja wydawana w tym przedmiocie ma charakter uznaniowy. Rozstrzygnięcie takie (pozytywne dla wnoszącego) może być podjęte jedynie w szczególnie uzasadnionych przypadkach, a okoliczności sprawy pozostawione są ocenie organu, dysponującego tzw. luzem decyzyjnym. Z uwagi na charakter tej decyzji, organ (orzekając na podstawie art. 27 ww. ustawy) winien mieć na uwadze wyważenie interesu społecznego oraz słusznego interesu obywateli, stosownie do art. 7 k.p.a. Uzasadnienie decyzji uznaniowej powinno być przekonujące, a wnioski wyciągnięte na podstawie oceny materiału dowodowego - logiczne.

Kontrolowana decyzja (jak i decyzja ją poprzedzająca) spełnia powyższe wymogi. W ocenie Sądu, organy orzekające w sprawie w stopniu wystarczającym wyjaśniły powody, dla których wniosek skarżącego o wstrzymanie egzekucji administracyjnej nie mógł zostać pozytywnie załatwiony. Argumenty przytoczone w obu decyzjach wydanych w sprawie są spójne i znajdują odzwierciedlenie w aktach sprawy. Nadto, świadczą o uwzględnieniu wszystkich tych aspektów, na które powołał się wnioskodawca ubiegając się o wstrzymanie egzekucji.

Rozwijając powyższe dostrzec należy, iż słusznie przede wszystkim organy orzekające zwróciły uwagę na to, że Wojewoda już raz uwzględnił wniosek Wspólnoty o wstrzymanie egzekucji administracyjnej. Decyzją z dnia [...] marca 2018 r., Wojewoda [...] orzekł o wstrzymaniu czynności egzekucyjnych PINB W. na okres do dnia [...] września 2018r. Prawidłowo przy tym organy te podniosły, iż wstrzymanie czynności egzekucyjnych na mocy ww. art. 27, nie eliminuje orzeczonego przez właściwy organ obowiązku, a ma jedynie pozwolić na przygotowanie się do jego wykonania. Dostrzec bowiem należy, iż celem postępowania egzekucyjnego jest doprowadzenie do przymusowej realizacji przez obowiązanego obciążających go obowiązków, a instytucja wstrzymania egzekucji uregulowana w cyt. powyżej art. 27 nie może tego celu uniemożliwiać.

Prawidłowo też organy zwróciły uwagę na to, że w istocie Wspólnota zmierza swoimi działaniami do uniknięcia realizacji obowiązku wynikającego z decyzji PINB z dnia [...] września 2012 r. Od chwili kiedy decyzja ta stała się ostateczna upłynęło 8 lat a od pierwszego upomnienia wzywającego do wykonania obowiązków blisko 5 lat.

Z materiału dowodowego wynika natomiast, że Wspólnota nie podjęła żadnych czynności zmierzających do realizacji obowiązku. Całą energię skierowała na wyeliminowanie ww. decyzji PINB z obrotu prawnego.

Za organem należy podkreślić, że kwestia prawidłowości tej decyzji nie miała żadnego znaczenia w niniejszej sprawie. Przedmiotowa sprawa dotyczyła jedynie wstrzymania egzekucji administracyjnej, a kwestia prawidłowości decyzji, z której obowiązek egzekwowany wynika, pozostawała poza zakresem tej sprawy i zainteresowaniem orzekających w niej organów.

Mając powyższe na uwadze należy podkreślić, iż prawidłowo organy administracji wskazały, że nie są uprawnione do merytorycznego badania sprawy, ani oceny legalności egzekwowanej decyzji ostatecznej.

Sąd nie podziela też zarzutu dotyczącego nieracjonalności wykonywania nałożonego na Wspólnotę obowiązku w świetle opinii uzyskanych w trakcie toczącego się postępowania przed sądem powszechnym.

Kwestią wpływu tych dowodów na decyzję nakładającą obowiązki zajmowały się organy we wznowionym postępowaniu i uznały, że pozostają one bez wpływu na ocenę prawidłowości tej decyzji.

Pogląd ten zaakceptował WSA w Warszawie w prawomocnym wyroku z dnia 6 września 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 2507/16.

Natomiast co do poniesienia przez Wspólnotę nieodwracalnej znacznej szkody w związku z realizacją obowiązku podzielić należy stanowisko organów wskazujące na fakt, że w istocie takiego zagrożenia nie ma.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że jak wynika z pism Wspólnoty opinie, na które się powołuje nie zostały pozytywnie zweryfikowane w toku postępowania sądowego, o czym świadczy informacja o zamiarze powołania kolejnego biegłego. Nie mogą więc stanowić podstawy do zakwestionowania zasadności robót określonych w decyzji PINB z [...] września 2012 r. Poza tym analizując nawet treść tych dokumentów uznać należy, że wskazują one na konieczność wykonania szerszego zakresu robót niż określa to decyzja PINB. Racjonalnie więc oceniając taką sytuację, wykonanie szerszego zakresu robót i częściowo w lepszej technologii nie może zostać ocenione przez organy jako niewykonanie egzekwowanego obowiązku. Pamiętać przy tym należy, że celem decyzji PINB jest doprowadzenie obiektu do właściwego stanu technicznego a nie realizacja określonych w niej obowiązków sama w sobie.

Odnosząc się do kwestii wszczęcia postępowania w celu lokalizacji linii kolejowej wskazać należy, że okoliczność ta nie stanowiła uzasadnienia wniosku o wstrzymanie egzekucji. Po drugie wszczęcie takiego postępowania oznacza zawieszenie postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę lub obowiązek złożenia sprzeciwu wobec zgłoszenia robót budowlanych.

Z akt sprawy wynika, że Wspólnota żadnego z tych postępowań nie zainicjowała, co więcej brak jest przesłanek wskazujących na to, że Wspólnota podjęła jakiekolwiek działania w tym kierunku.

Należy też pamiętać, że postępowanie w przedmiocie lokalizacji ustawowo winno być ukończone w terminie 3 miesięcy. Okres taki w zestawieniu z ośmioletnim czasem, w którym Wspólnota nie podjęła żadnych czynności zmierzających do realizacji obowiązku nie może być uznany za istotny z punktu widzenia wniosku o wstrzymanie egzekucji.

Ustosunkowując się do argumentacji wiążącej termin wykonania zobowiązania z momentem zakończenia toczącego się przed sądem powszechnym sporu cywilnego wskazać należy, że okoliczności te mają charakter zdarzeń przyszłych i niepewnych, z tej dokładnie przyczyny nie mogły przesądzić o uwzględnieniu wniosku skarżącej Wspólnoty. Organ obowiązany jest bowiem orzekać na podstawie stanu faktycznego (i prawnego) istniejącego w dacie wydawania decyzji (por. wyrok NSA z 4 października 2012 r. sygn. akt II OSK 1059/11, wyrok NSA z 9 lipca 2010 r. sygn. akt II OSK 2380/10, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych), a nie stanu niepewnego, tj. na podstawie okoliczności, co do których nie ma pewności, że w ogóle zaistnieją.

Reasumując wskazać należy, że zasadnie Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji uznał, iż w sprawie brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie egzekucji administracyjnej.

W ocenie Sądu, w postepowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji nie doszło od naruszenia zasad postępowania administracyjnego. Organy właściwie rozpoznały okoliczności sprawy w zakresie właściwym dla podjęcia prawidłowego rozstrzygnięcia.

Z wymienionych powodów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł o oddaleniu skargi.

.