Postanowienie NSA, sygn. akt I GZ 346/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Henryk Wach po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 3 sierpnia 2020 r., sygn. akt I SA/Rz 222/20 w zakresie odmowy zmiany postanowienia w sprawie odmowy wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Dyrektora Podkarpackiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rzeszowie z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności rolno-środowiskowo-klimatycznych postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie postanowieniem z 3 sierpnia 2020 r., sygn. akt. I SA/Rz 222/20 odmówił zmiany postanowienia z dnia 21 kwietnia 2020 r. o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Dyrektora Podkarpackiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rzeszowie z dnia [...] lutego 2020 r. w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności rolno-środowiskowo-klimatycznych.

Sąd I instancji wskazał, że w treści skargi strona zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Nie przytoczyła żadnej argumentacji na uzasadnienie swojego wniosku. Postanowieniem z 21 kwietnia 2020 r. odmówiono skarżącej wstrzymania wykonania decyzji. Ponownie pismem z 27 lipca 2020 r. strona wniosła ponowny wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazała, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej i wykonanie decyzji spowoduje pozbawienie jej środków do zapewnienia codziennych życiowych potrzeb.

Odmawiając zmiany postanowienia Sądu I instancji o odmowie wstrzymania wykonania decyzji wskazano, że strona nie uzasadniła i nieuprawdopodobniła złożonego wniosku.

Zażalenie złożyła skarżąca wnosząc o jego zmianę. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła:

1) naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 61 § 3 p.p.s.a., poprzez niesłuszne uznanie, iż w sprawie nie wystąpiły przesłanki przemawiające za uwzględnieniem wniosku o zmianę postanowienia, poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podczas gdy skarżąca należycie wskazała, iż brak wydania postanowienia w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji stwarza niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody po stronie skarżącej,

2) naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 61 § 4 p.p.s.a., poprzez niesłuszne uznanie, iż nie uległy zmianie okoliczności uzasadniające zmianę orzeczenia w kwestii uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji, podczas gdy wnioskodawczyni uprawdopodobniła w sposób należyty złożony wniosek, przez co należało uznać, że wystąpiły okoliczności uzasadniające zmianę wydanego orzeczenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W rozpoznawanej sprawie istotny jest fakt, że skarżąca złożyła już wcześniej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z 21 kwietnia 2020 r. Sąd I instancji odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że zgodnie z zasadą wynikającą z art. 61 § 4 p.p.s.a. postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności.

Zauważyć należy, że w ramach postępowania, o którym mowa w art. 61 § 4 p.p.s.a., "wnioskodawca zyskuje możliwość uzupełnienia pierwotnego wniosku o dowody pozwalające przyjąć, że w sprawie istotnie zachodzą przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności" (zob. Paweł Daniel, Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w postepowaniu sadowoadministracyjnym, 2013 r., str. 289). Zatem "zmianą okoliczności" jest ujawnienie dodatkowych uwarunkowań wskazujących na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (zob. postanowienie WSA w Rzeszowie z dnia 16 listopada 2010 r., sygn.. akt II SA/Rz 608/10).

Co ważne, przy zastosowaniu trybu zmiany okoliczności stosownie do art. 61 § 4 p.p.s.a. należy w pierwszej kolejności ustalić czy na pewno dany akt lub czynność jest wykonalny w znaczeniu materialnym. Należy przy tym zaznaczyć, że przesłanki mające uzasadnić wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności można rozważać dopiero po stwierdzeniu, że nadają się do wykonania, a więc dopuszczalne jest ich wstrzymanie (postanowienie NSA z dnia 20 stycznia 2009 r., zob. Paweł Daniel, Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym, 2013 r., str. 194).

Ponadto tryb zmiany okoliczności musi zachodzić, co do tego samego zakresu wniosku o zastosowanie ochrony tymczasowej. Innymi słowy ponowny wniosek musi być objęty tym samym aktem lub czynnością.

W rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z tożsamym wnioskiem o zastosowanie ochrony tymczasowej, co pierwotnie wniesiony, w którym to skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Podkarpackiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rzeszowie w przedmiocie kwoty nienależnie pobranych płatności rolno-środowiskowo-klimatycznych.

Niewątpliwie decyzja ta posiada przymiot wykonalności, a Sąd I instancji w postanowieniu o odmowie zastosowania ochrony tymczasowej dokonał oceny wniosku strony.

Sąd I instancji w uzasadnieniu postanowienia wyjaśnił, że w złożonym wniosku skarżąca nie wykazała w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, dlatego brak było podstaw do udzielenia jej ochrony tymczasowej, poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Mając na uwadze powyższe na podstawie przepisu art. 61 § 4 p.p.s.a. należy ocenić czy zmieniły się okoliczności, które były podstawą powstrzymania się od zastosowania ochrony tymczasowej w poprzednim, postępowaniu wpadkowym dotyczącym tej kwestii. Ustawodawca formułując przesłankę zmiany okoliczności nie precyzuje jej bliżej, jednak dokonując wykładni tej przesłanki bezspornie można stwierdzić, że nie każda zmiana każdych okoliczności będzie uzasadniała uwzględnienie wniosku, ale tylko zmiana takich okoliczności, które mają istotne znaczenie z punktu widzenia potrzeby objęcia ochroną tymczasową.

Jak wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych wniosek o zastosowanie ochrony tymczasowej powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest więc spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu.

Z ponownego wniosku złożonego przez skarżącą nie wynikają jednakże żadne nowe okoliczności, które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ponadto poparte stosownymi dokumentami. Wywód strony zawarty w ponownym wniosku nie jest wystarczający, gdyż uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności. Nie przedstawiono również jakichkolwiek dokumentów, które mogłyby rzutować na ocenę sytuacji skarżącej. Tym samym brak jest podstaw do przyjęcia, że nastąpiła zmiana okoliczności, o których mowa w art. 61 § 4 p.p.s.a. a tym samym Sąd I instancji prawidłowo orzekł o odmowie zmiany postanowienia dotyczącego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a orzekł jak w sentencji