Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1291/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-11-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 75, art. 107 par. 1 i 3, art. 77
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 152, art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2007 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego od dnia 10 czerwca 2007 r. do dnia 31 grudnia 2008 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

VI SA/Wa 1291/07

Uzasadnienie

Wnioskiem z dnia 13 października 2006 r. M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. zwróciła się do Zarządu Dróg Miejskich o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia wolnostojącego, jednostronnego nośnika reklamowego o łącznej powierzchni reklamowej 18 m2 przy ul. [...] w rej. ul. [...] na okres od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2008r.

Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego Dyrektor ds. Zarządzania ZDM, działając z upoważnienia Prezydenta [...] W., decyzją z dnia [...] marca 2007 r. odmówił wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego przy ul. [...] w rej. ul. [...] w celu umieszczenia w nim obiektu reklamowego.

W uzasadnieniu organ podniósł, iż zebrał materiał dowodowy niezbędny dla rozstrzygnięcia wniosku strony, na który składają się: wyniki badań natężenia ruchu w porannym szczycie (poj./godz.) opracowane przez Biuro Planowania Rozwoju W. S.A.; opinia w sprawie zagrożeń kierujących pojazdami wynikających z umieszczenia reklam w pasach dróg w [...] W., opracowana przez Instytut Badawczy Dróg i Mostów - Pracownię Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego; szczegółowy plan sytuacyjny reklamy załączony do wniosku strony oraz charakterystyka reklamy oraz jej wymiary zawarte w złożonym wniosku strony. Ponadto organ uwzględnił fakty powszechnie znane, to jest dopuszczalny limit prędkości na odcinku drogi, przy którym wnioskowano umieszczenie reklamy oraz statystykę wypadków drogowych w 2006 r.

Rada Ministrów na posiedzeniu w dniu 19 kwietnia 2005 r. przyjęła Krajowy Program Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego 2005 - 2007 - 2013 GAMBIT 2005. Jednym z celów jakie przewiduje ten program jest rozwój bezpiecznej sieci ulic i dróg. Ma być on zrealizowany między innymi poprzez zabezpieczenie lub usuwanie niebezpiecznych obiektów w bezpośrednim sąsiedztwie jezdni. Powyższe dokumenty uzupełnia opinia Instytutu Badawczego Dróg i Mostów.

W świetle tych materiałów, a w szczególności opinii Instytutu Badawczego Dróg i Mostów organ ustalił, iż reklamy umieszczone w pasach dróg stanowią szczególne zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. Reklama powoduje bowiem dekoncentrację kierowców w postaci fiksacji, tj. stanu chwilowego zatrzymania wzroku w jednym punkcie. Czas fiksacji mieści się z reguły w granicach 0,2 – 1,5 sekundy. W tym czasie, kiedy oko kierowcy "spoczywa" na reklamie, pojazd - poruszający się z prędkością 50 km/h - przejeżdża bez kontroli od 2,8 m do 20,8 m, a następnie drogę do jego całkowitego zatrzymania – 30,9 m (łącznie do 51,7 m), z prędkością 70 km/h - przejeżdża bez kontroli od 3,9 m do 29,1 m, a następnie drogę do jego całkowitego zatrzymania – 50,1 m (łącznie do 79,2 m). Organ wskazał, iż przy wnioskowanej lokalizacji natężenie ruchu w porannym szczycie wynosi 1711 pojazdów na godzin, a limit dopuszczalnej prędkości to 50 km/h. Przekłada się to na drogę potrzebną do zatrzymania pojazdu na odcinku od 33,7 do 51,7 metra. Daje to, w ocenie organu, poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa i życia uczestników ruchu drogowego.

Ponadto badania przeprowadzone w USA wykazały, że w 10 – 30 % wszystkich wypadków drogowych czynnik rozproszenia uwagi kierowcy jest jednym z powodów ich zaistnienia; przyczyną ok. 1/3 z tych wypadków były wizualne bodźce zewnętrzne – głównie przydrożne reklamy. Powyższe badania wykazały również proporcjonalny wzrost liczby wypadków drogowych do liczby reklam przypadających na kilometr drogi. Średni wskaźnik wypadkowości dla odcinków drogi z przydrożnymi bilbordami był o 40,95% wyższy niż dla odcinków bez reklam. Organ wskazał również na orzeczenie NSA z dnia 2 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1026/04, w którym podzielono stanowisko organu w tej sprawie.

W ocenie organu pierwszej instancji, zebrane w sprawie dowody potwierdzają okoliczność, że wnioskowana reklama, adresowana jest do kierujących pojazdami. Pas drogowy ul. [...] pełni zaś ważną rolę w układzie drogowym [...] W. i charakteryzuje się wysokim natężeniem ruchu kołowego. W popołudniowym szczycie natężenie ruchu w tym miejscu wynosi 1920 pojazdów na godzinę, co jak podkreślił organ, przekracza wartość wskazaną w opinii Instytutu Badawczego Dróg i Mostów. Wynika bowiem z niej, że należy usunąć reklamy z pasa drogowego na obszarze zabudowanym, jeżeli natężenie ruch przekracza 1400 pojazdów na godzinę.

Mając na uwadze powyższe ustalenia, organ pierwszej instancji uznał, że wydanie zezwolenia na lokalizację przedmiotowej reklamy jest niemożliwa. W sprawie nie zachodzi bowiem przesłanka umożliwiająca wyrażenie zgody na lokalizację reklamy, o której mowa w art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych. Przepis ten dopuszcza lokalizowanie tego rodzaju obiektów jedynie w szczególnie uzasadnionych przypadkach, zaś naczelną zasadą wynikającą z art. 39 ust. 1 ustawy o drogach publicznych jest generalny zakaz dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. Zdaniem organu, z powyższych przepisów jednoznacznie wynika zakaz lokalizowania w pasie drogowym urządzeń i obiektów, wprowadzony przez ustawodawcę w celu ochrony pasa drogowego i zapewnienia bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Warunkiem odstąpienia od tego zakazu jest wystąpienie w konkretnej sprawie szczególnie uzasadnionego przypadku, który w niniejszej sprawie nie zachodzi.

W odwołaniu od decyzji wniesionym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. strona skarżąca wniosła o jej uchylenie i przekazanie do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Strona skarżąca zarzuciła decyzji naruszenie art. 6, 7, 77, 79 i 84 w związku z art. 10 oraz art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071, z ze zm.) – cytowany dalej jako "k.p.a.", poprzez niewłaściwe przeprowadzenie postępowania dowodowego i nienależyte uzasadnienie wydanej decyzji, wydanie decyzji bez umożliwienia stronie skarżącej przed wydaniem zaskarżonej decyzji zajęcia stanowiska co do dowodów i materiałów zebranych przez organ I instancji.

Zdaniem strony skarżącej, decyzja organu pierwszej instancji naruszała także art. 38 ust. 1 poprzez zastosowanie art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych. Jej zdaniem, organ powinien rozpoznać wniosek na podstawie art. 38 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Strona skarżąca zwróciła uwagę na odmienne brzmienie tych przepisów oraz na użycie w art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych słowa "lokalizowanie". Dalej konkluduje, że nośnik reklamy został już zlokalizowany na podstawie zezwolenia zarządcy drogi, co powoduje, że nie da się jeszcze raz zlokalizować tego samego nośnika reklamowego w tym samym miejscu bez jego demontażu. W związku z powyższym, do dalszych decyzji w sprawie funkcjonowania nośnika reklamowego w pasie drogowym mają zastosowanie przepisy art. 38 ust. 1 i art. 40 ustawy o drogach publicznych, a nie jak błędnie przyjął organ art. 39 ust. 3 tej ustawy.

Ponadto, w ocenie strony skarżącej, organ wydając zezwolenie na zajęcie pasa drogowego w trybie art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych powinien zbadać, czy w konkretnym przypadku ma miejsce "szczególnie uzasadniony przypadek". Zdaniem strony skarżącej, gdy raz zostanie ten przypadek ustalony, to podmiot na którego rzecz wydano zezwolenie korzysta z praw nabytych. Organ rozpatrując przedłużenie zezwolenia powinien tym samym kierować się przesłankami art. 38 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Gdy nie zachodzą negatywne przesłanki przedłużenia zezwolenia, strona takiego postępowania administracyjnego ma prawo oczekiwać, że będzie miało miejsce automatyczne jego przedłużenie. Tym samym, art. 38 ust. 1 ustawy o drogach publicznych przewiduje wydanie przez organ decyzji związanej. Ponadto w ocenie strony skarżącej, organ błędnie zastosował art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Zdaniem strony skarżącej organ w sposób milczący wyraził już zgodę w trybie art. 43 w związku z art. 38 ust. 3 tej ustawy na odstępstwo polegające na uprawnieniu strony skarżącej do umieszczenia nośnika reklamowego. Jak nowiem wskazuje strona skarżąca, organ ma 2 tygodnie od zgłoszenia na zgłoszenie sprzeciwu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia [...] maja 2007 r. na zasadzie przepisów art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchyliło zaskarżoną decyzje w całości i orzekło co do istoty sprawy w ten sposób, że zezwoliło na zajęcie pasa drogowego w okresie od 01.01.2007r. do 09.06.2007r., odmówiło zezwolenia na zajęcie pasa drogowego od dnia 10.06.2006r. do dnia 31.12 2008r., ustaliło opłatę za umieszczenie w pasie drogowym reklamy w wysokości 7200.00 złotych.

W uzasadnieniu decyzji organ drugiej instancji wskazał, iż zgodnie z przepisem art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, zabrania się dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego, w szczególności zabrania się lokalizacji obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Przepis art. 39 ust. 3 tej ustawy stanowi zaś, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, wydawanym w drodze decyzji administracyjnej. Z przepisu tego wynika więc, iż lokalizowanie w/w obiektów w pasie drogowym stanowi wyjątek od zasady, że w pasie drogowym winny być lokalizowane wyłącznie obiekty związane z gospodarką drogową lub potrzebami ruchu. Na poparcie tego stanowiska organ powołał się na uchwałę składu pięciu sędziów Naczelnego Sąd Administracyjny w Warszawie z dnia 2 lutego 2005 r., OPK 2/00.

Odrzucił zarzuty naruszenia przepisów procedury administracyjnej.

W ocenie organu, to nie organ musi wykazać, że nie wystąpiły szczególne okoliczności uzasadniające lokalizację tablicy reklamowej w pasie drogowym, lecz obowiązek taki spoczywa na wnioskodawcy, który ma przekonać zarządcę, że w konkretnym stanie faktycznym może odstąpić od obowiązującej zasady i udzielić zezwolenia. Zdaniem organu, interes majątkowy strony skarżącej nie jest taką szczególną okolicznością uzasadniającą wydanie wnioskowanej decyzji. Tym samym, strona skarżąca nie wskazała, że w sprawie niniejszej zachodzą okoliczności o których mówi art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych.

Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2007 roku M. sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła skargę, zaskarżając ją w części odnoszącej się do odmowy zezwolenia na zajęcia pasa drogowego pod reklamę od dnia 10 czerwca 2007 roku.

W skardze na tę decyzję strona skarżąca ponowiła argumentację zaprezentowaną w odwołaniu od decyzji organu I instancji i zarzuciła naruszenie art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych poprzez błędne zastosowanie i niewłaściwą interpretację, art. 38 ust. 1 ustawy o drogach publicznych poprzez jego niezastosowanie, art. 7, 77 k.p.a. poprzez niewłaściwe przeprowadzenie postępowania dowodowego w ramach postępowania odwoławczego, art. 81 k.p.a. poprzez oparcie się na dowodach, które nie mogą być podstawą do ustaleń stanu faktycznego, z uwagi na brak tego materiału w aktach sprawy. Ponadto w ocenie strony skarżącej organ naruszył art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji.

Ponadto strona skarżąca wskazała na stwierdzone przez nią nieprawidłowości odnoszące się do opinii Instytutu Badawczego Dróg i Mostów. Zaprezentowała pogląd, że treść tej opinii była konsultowana z organem pierwszej instancji. Powyższa okoliczność dyskwalifikuje tę opinię. Przede wszystkim jednak opinii tej brak jest w aktach sprawy. Ponadto na okoliczność nieprawidłowości w sporządzonej opinii przedłożyła fotokopie korespondencji pomiędzy J. B. i L. K.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując w pełni argumentacje przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W konkluzji skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ja decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Na rozprawie w dniu 13 listopada 2007 roku strona skarżąca sprecyzowała wnioski w ten sposób, że wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie jakim SKO ustaliło opłaty za zajęcie pasa drogowego z uwagi na wydanie decyzji w tym zakresie bez podstawy prawnej, oraz uchylenie zaskarżonej decyzji w części, w której SKO odmówiło zezwolenia na zajęcie pasa drogowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną /uchwałę/ lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad sąd uznał, iż zasługuje ona na uwzględnienie. Na uwzględnienie zasługują zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelną zasadą postępowania administracyjnego jest zasada prawdy obiektywnej. Została ona wyrażona w art. 7 k.p.a. Z zasady tej wynika obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, co jest niezbędnym elementem właściwego zastosowania normy prawa materialnego. Realizację tej zasady zapewniają przede wszystkim przepisy regulujące postępowanie dowodowe. Zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać materiał dowodowy, a więc podjąć ciąg czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego i następnie go rozpatrzyć.

Wiążące konsekwencje normy materialnego prawa administracyjnego ustala się zatem w stosunku do określonego podmiotu ze względu na zaistnienie określonych faktów, zdarzeń czy okoliczności, objętych przedmiotowym zakresem tego prawa. Aby więc rozstrzygnięcie takie było zgodne z prawem, właściwy organ administracji publicznej winien - zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej - podjąć wszelkie niezbędne kroki zmierzające do wyjaśnienia stanu faktycznego w celu zbadania, czy stan ten odpowiada stanom faktycznym określonym w przepisach prawa materialnego. Zaistnienie takiej sytuacji daje podstawę do wydania decyzji przyznającej stronie określone uprawnienia, albo a contario do odmowy ich przyznania w sytuacji niezaistnienia określonych faktów (decyzje negatywne). Poznanie zatem sfery faktów, które są przedmiotem postępowania administracyjnego, i dokonanie ich prawidłowej oceny jest podstawowym obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie, zmierzające do załatwienia konkretnej sprawy administracyjnej. Innymi słowy, organ rozstrzygający sprawę winien dysponować dowodami potwierdzającymi zaistnienie określonych faktów (stanów faktycznych) i wskazać je w uzasadnieniu decyzji (art. 107 § 1 i § 3 k.p.a.).

Zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a jednocześnie nie jest sprzeczne z prawem. Unormowanie to wskazuje zatem na zasadę równej mocy środków dowodowych. Nie ulega więc wątpliwości, że dowodem w postępowaniu administracyjnym będą "wszelkie źródła prawdziwych informacji umożliwiających dowodzenie" (B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks..., s. 369). W toku postępowania wyjaśniającego (dowodowego) organ administracyjny jest zobowiązany zebrać cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) rozumiany jako suma konkretnych dowodów w danej sprawie, by następnie po ich rozpatrzeniu wydać decyzję administracyjną. Nie jest w tym względzie również skrępowany żadnymi ograniczeniami, co do mocy wiążącej poszczególnych dowodów, gdyż każdy z dowodów może być w trakcie postępowania zakwestionowany innym dowodem. Wyjątki w tym zakresie może wprowadzać tylko przepis szczególny, przyznający pierwszeństwo niektórym dowodom.

Mając powyższe na uwadze, a wbrew poczynionym powyżej wywodom, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. naruszyło istotę postępowania odwoławczego polegającą na ponownym rozstrzygnięciu sprawy administracyjnej. Organ II instancji rozpoznaje bowiem merytorycznie sprawę w jej całokształcie. Dokonuje oceny zgromadzonego materiału dowodowego przez organ I instancji w aspekcie jego zupełności.

Kluczowe znaczenie dla każdego postępowania administracyjnego ma należyte ustalenie stanu faktycznego sprawy, albowiem tylko w takim wypadku możliwe jest prawidłowe ustalenie zakresu praw i obowiązków strony postępowania. Ustalenie stanu faktycznego sprawy winno nastąpić przy zachowaniu pełnej i poprawnej procedury. Merytoryczna kontrola dokonywana przez sąd administracyjny może dojść do skutku w warunkach wyczerpujących istotę zagadnienia ustaleń faktycznych i prawnych dokonywanych przez organ administracyjny rozpatrujący sprawę.

W przedmiotowej sprawie organ nie uczynił zadość wskazanym wyżej obowiązkom. Nie ustalił stanu faktycznego sprawy, a zatem nie można uznać, że dokonał prawidłowej subsumcji tego stanu pod określoną normę prawną.

SKO w W. nie przeprowadziło dowodów, na które powoływał się organ I instancji, a których nie było w aktach administracyjnych. Obowiązkiem organu II instancji było uzupełnić ten brakujący materiał dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Te dowody to opinia [...] z Instytutu Badawczego Dróg i Mostów – Pracowni Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego i jej konkretyzacja w przedmiotowej sprawie w postaci badań natężenia ruchu ul. [...] opracowana przez Biuro Planowania Rozwoju W. S.A.

Brak należytej staranności wykazany przez organ II instancji w prowadzeniu rozpatrywanej sprawy, a wyrażający się w rozstrzygnięciu o niej bez pełnej znajomości materiału dowodowego i w konsekwencji stanu faktycznego, mieści się w kategorii podstaw uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

Sąd uchylił zaskarżoną decyzję w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego od dnia 10 czerwca 2007 roku do dnia 31 grudnia 2008 roku. Odmowa wydania zezwolenia zajęcia pasa drogowego była przedmiotem zaskarżenia. Dowodzi tego petitum skargi "zaskarżam decyzję w części odnoszącej się do odmowy zezwolenia na zajęcie pasa drogowego pod reklamę od dnia 10 czerwca 2007 roku". Potwierdza natomiast uzasadnienie skargi. W żadnym jej miejscu nie ma zarzutów co do pozostałej części decyzji SKO w W. z dnia [...] maja 2007 roku. W tym kontekście wniosek o uchylenie zaskarżonej decyzji dotyczy decyzji w części odnoszącej się do odmowy zezwolenia na zajęcie pasa drogowego.

Istotnie, jak to zostało stwierdzone wyżej, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi. W postępowaniu sądowadministracyjnym wprawdzie obowiązuje zasada niezwiązania sądu granicami skargi (art. 51), jednakże nie oznacza ona, że sąd nie jest związany granicami przedmiotu zaskarżenia, którym jest konkretny akt lub czynność, kwestionowana przez uprawniony podmiot". I tak np. NSA uznał, że rozpatrując sprawę legalności decyzji wymiarowych nie może oceniać legalności ostatecznej decyzji dotyczącej odroczenia terminu płatności podatku (wyr. NSA z dnia 16 maja 2001 r., III SA 502/00, Prz. Pod. 2001, nr 12, s. 63).

W tym kontekście zarzut wydania decyzji przez SKO w W. bez podstawy prawnej w zakresie wysokości opłaty za zajęcie pasa drogowego i wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji odnośnie stawek opłat nie mógł być skuteczny. Decyzja w tym zakresie stała się prawomocna, nie była bowiem przedmiotem zaskarżenia. Granicę tej sprawy stanowiła odmowa zezwolenia na zajęcie pasa drogowego.

Mając powyższe na uwadze sąd orzekł jak w punkcie 1 wyroku.

W przedmiocie wykonalności sąd orzekł na postawie art. 152 p.p.s.a.

O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.