Wyrok NSA, sygn. akt III FSK 3370/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-02-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 110r § 1 pkt 7 , art. 110s § 2
journal: Dz.U. 2020 poz 1427
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Bogusław Dauter, Sędzia NSA Stanisław Bogucki (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Mirella Łent, po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Z. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 6 lipca 2020 r., sygn. akt I SA/Gl 461/20 w sprawie ze skargi Z. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 30 stycznia 2020 r., nr 2401-IEE2_.711.425.2019.2/AS/018998/2020 w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Z. S. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z 6.07.2020 r. o sygn. I SA/Gl 461/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę Z. S. (dalej: skarżący) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 30.01.2020 r., nr 2401-IEE2_.711.425.2019.2AS/018998/2020, wydane w przedmiocie egzekucji świadczeń. Jako podstawę prawną powołano art. 151 ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Wyrok jest dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/.

2. Stanowiska stron w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.

2.1. Skargę kasacyjną od ww. wyroku WSA w Gliwicach do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł skarżący (reprezentowany przez pełnomocnika – radcę prawnego), który zaskarżył ten wyrok w całości. Sformułował również wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uchylenie zaskarżonych postanowień pierwszej i drugiej instancji w całości, a także zasądzenie kosztów postępowania sądowego.

Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skarżący zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2492, dalej: p.u.s.a.) i w związku z niżej powołanymi przepisami:

1) art. 110r § 1 pkt 7 i art. 110s § 2 ustawy z 17.06.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2020 r. poz. 1427 ze zm., dalej: u.p.e.a.) w związku z § 4, § 55 ust. 2 i § 56 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 21.09.2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz.U. z 2021 r. poz. 555, dalej: rozporządzenie RM) i art. 154 ust. 1 ustawy z 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2021 r. poz. 1899 ze zm., dalej: u.g.n.) wobec poczynionych ustaleń, że operat szacunkowy, jak również protokół opisu i oszacowania nieruchomości, zawiera wszystkie wymagane prawem elementy i wyjaśnia wszystkie kwestie związane z rygorem metody szacunku oraz utworzenia bazy transakcji wykorzystywanej dla wyceny nieruchomości stanowiącej własność skarżącego, podczas gdy operat:

a) przy wycenie przedmiotowej nieruchomości łączy metodę porównania parami oraz metodę korygowania cenę średniej, w sytuacji gdy w ramach jednej wyceny w podejściu porównawczym stosuje się tylko jedną metodę wyceny;

b) nie zawiera uzasadnienia zastosowania do wyceny nieruchomości zabudowanej metody porównania parami (która jest ograniczona do kilku transakcji), w miejsce której powinna być zastosowana metoda korygowania ceny średniej;

c) przy szacowaniu wartości nieruchomości zabudowanej pomija nieruchomości z terenu gminy i przyjmuje do porównania nieruchomości z innych gmin;

d) nie określa wartości obiektów budowlanych znajdujących się na działce, wymienionych w pkt 2 protokołu opisu i oszacowania nieruchomości z 4.07.2019 r., tj. magazynu w konstrukcji stalowej o powierzchni użytkowej 50 m2 oraz płotu wykonanego w technologii murowanej z bloczków gazobetonowych o wysokości 2,5 m;

e) nie zawiera uzasadnienia przyjęcia określonego materiału porównawczego (bazy nieruchomości podobnych);

f) nie wskazuje różnic w poszczególnych cechach nieruchomości porównawczych względem nieruchomości szacowanej, które miały wpływ na określenie wartości nieruchomości niezabudowane| będącej przedmiotem wyceny;

g) przyjmuje do porównania nieruchomości zabudowane o zaniżonej wartości, na co wskazywał skarżący przedstawiając ofertę sprzedaży nieruchomości, której wartość za 1 m2 (1.347,14 zł) była znacząco wyższa niż cena za 1 m2 nieruchomości zabudowanych wymienionych w operacie szacunkowym (w przeliczeniu za 1 m2 działki od 275,59 zł do 395,93 zł),

- co w rezultacie doprowadziło do wadliwej wyceny nieruchomości;

2) art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z 14.06.1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej: k.p.a.) przez zaakceptowanie, że organy:

a) zaniechały dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w wyniku niepoddania ocenie operatu szacunkowego w sposób nieingerujący w sferę wiedzy specjalnej rzeczoznawcy;

b) uznały operat szacunkowy za wiarygodny dowód w sprawie, podczas gdy ten nie spełnia warunków ustawowych kryteriów operatu szacunkowego;

c) zmarginalizowały znaczenie dowodów przemawiających na korzyść skarżącego, tj. oferty sprzedaży nieruchomości produkcyjno-magazynowej położonej, której wartość za 1 m2 jest znacząco wyższa, niż cena za 1 m2 nieruchomości zabudowanych wymienionych w operacie szacunkowym,

- co skutkowało oparciem rozstrzygnięcia na ustaleniach organów pierwszej i drugiej instancji dokonanych na podstawie wadliwego operatu szacunkowego, określającego zaniżoną wartość nieruchomości;

3) art. 110c § 2 i art. 110m § 1 związku z art. 32 u.p.e.a. i z art. 11 p.p.s.a. przez zaaprobowanie tego, że w postępowaniu przed organem pierwszej i drugiej instancji nie zostały podjęte żadne działania w celu ustalenia, czy skarżącemu zostały doręczone tytuły wykonawcze wraz z zastosowaniem środka egzekucyjnego w postaci zajęcia nieruchomości polegającego na wezwaniu skarżącego, aby zapłacił egzekwowaną należność pieniężną pod rygorem przystąpienia do opisu i oszacowania wartości nieruchomości, bądź w terminie wcześniejszym, ergo czy doszło do skutecznego wszczęcia postępowania egzekucyjnego, podczas gdy przesyłka zawierająca odpisy tytułów wykonawczych wystawionych przez urząd skarbowy (nr [...]) nie została przez skarżącego odebrana 21.10.2013 r., co potwierdził Sąd Rejonowy w C. w wyroku z 23.12.2019 r., [...], w którym orzekł, że osoba trzecia została skazana za podrobienie podpisu skarżącego na potwierdzeniu odbioru przesyłki zawierającej odpisy tytułów wykonawczych wystawionych przez urząd skarbowy, co w braku własnego postępowania dowodowego Sądu pierwszej instancji skutkowało wybiorczą weryfikacji rozstrzygnięć organów i oparciem wyroku na źle ustalonym stanie faktycznym sprawy.

Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. skarżący zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie prawa materialnego, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a., art. 70 § 1, art. 70 § 4 ustawy z 29.08.1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r. poz. 613 ze zm., dalej: o.p.) i art. 59 u.p.e.a. przez ich niezastosowanie polegające na zaakceptowaniu założenia organów pierwszej i drugiej instancji, że postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte, co przerwało bieg terminu przedawnienia, podczas gdy bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z niedoręczeniem skarżącemu tytułów wykonawczych upłynął, co skutkowało egzekwowaniem należności z tytułów wykonawczych po upływie okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego.

Ponadto, skarżący wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w C. Wydział XI Karny z 23.12.2019 r., [...] na okoliczność braku doręczenia skarżącemu przesyłki zawierającej odpisy tytułów wykonawczych wystawionych przez urząd skarbowy 21.10.2013 r. ergo braku skutecznego wszczęcia postępowania egzekucyjnego i przedawnienia zobowiązania podatkowego, na poczet którego dokonano zajęcia nieruchomości oraz jej opisu i oszacowania.

2.2. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor IAS w Katowicach wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

2.3. Skarżący pismem z 20.02.2023 r. uzupełnił wniesioną skargę kasacyjną.

3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

3.1. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, ponieważ wyrok WSA w Gliwicach odpowiada prawu (art. 184 p.p.s.a.) i dlatego skarga kasacyjna podlega oddaleniu. W skardze kasacyjnej skarżącego sformułowano zarówno zarzuty naruszenia przepisów postępowania, jak i prawa materialnego.

3.2. Zgodnie z art. 110r § 1 pkt 7 u.p.e.a., w protokole opisu i oszacowania wartości nieruchomości organ egzekucyjny podaje określenie wartości nieruchomości z podaniem jego podstaw, zaś art. 110s § 2 u.p.e.a stanowi, że przy oszacowaniu wartości nieruchomości podaje się wartość: 1) gruntów; 2) obiektów budowlanych; 3) przynależności i pożytków. Jednocześnie zgodnie z § 55 ust. 2 rozporządzenia RM operat szacunkowy zawiera informacje niezbędne przy dokonywaniu wyceny nieruchomości przez rzeczoznawcę majątkowego, w tym wskazanie podstaw prawnych i uwarunkowań dokonanych czynności, rozwiązań merytorycznych, przedstawienia toku obliczeń oraz wyniku końcowego. Paragraf 56 rozporządzenia RM wskazuje natomiast na operat szacunkowy, który powinna zawierać:

1) określenie przedmiotu i zakresu wyceny;

2) określenie celu wyceny;

3) podstawę formalną wyceny nieruchomości oraz źródła danych o nieruchomości;

4) ustalenie dat istotnych dla określenia wartości nieruchomości;

5) opis stanu nieruchomości;

6) wskazanie przeznaczenia wycenianej nieruchomości;

7) analizę i charakterystykę rynku nieruchomości w zakresie dotyczącym celu i sposobu wyceny;

8) wskazanie rodzaju określanej wartości, wyboru podejścia, metody i techniki szacowania;

9) przedstawienie obliczeń wartości nieruchomości oraz wyniku wyceny wraz z uzasadnieniem.

Natomiast zgodnie z art. 154 ust. 1 u.g.n. wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości dokonuje rzeczoznawca majątkowy, uwzględniając w szczególności cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stan nieruchomości oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, żadnego z tych przepisów Sąd pierwszej instancji nie naruszył.

Aby zakwestionować sporządzony na potrzeby postępowania administracyjnego (egzekucyjnego) operat szacunkowy, strona skarżąca powinna albo przedstawić kontroperat, tj. alternatywną wycenę, opierającą się np. na innej bazie nieruchomości uznanych za podobne, czy też przyjmując inne kryteria wyceny, albo poddać sporządzony w toku postępowania operat kontroli organizacji zawodowej rzeczoznawców majątkowych, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 157 ust. 1 u.g.n. (zob. wyrok WSA w Poznaniu z 19.08.2022 r., IV SA/Po 142/22). Przy czym należy pamiętać, że kontroperat nie jest dowodem z opinii biegłego z rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. i podlega ocenie jak każdy dowód z uwzględnieniem zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 80 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a.

Strona skarżąca w sprawie z żadnej z tych alternatyw nie skorzystała. Nie zgłosiła kontroperatu szacunkowego w toku postępowania egzekucyjnego, czym uniemożliwiła jego ocenę przez właściwy w sprawie organ. Nie skorzystała również z najbardziej miarodajnej procedury określonej w art. 157 ust. 1 u.g.n. Przepis ten stanowi, że oceny prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego dokonuje organizacja zawodowa rzeczoznawców majątkowych w terminie nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia zawarcia umowy o dokonanie tej oceny, mając na względzie następujące zasady:

1) organizacja zawodowa rzeczoznawców majątkowych wyznacza zespół oceniający w składzie co najmniej 2 rzeczoznawców majątkowych;

2) w ocenie nie mogą brać udziału rzeczoznawcy majątkowi, wobec których zachodzą przesłanki wymienione w art. 24 k.p.a. lub inne przesłanki, które mogą budzić uzasadnione wątpliwości co do ich bezstronności.

Ocena prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego na podstawie art. 157 ust. 1 u.g.n. może być sporządzona na wniosek organu lub strony postępowania. Tak sporządzona ocena nie może być już podstawą oceny (nie może być kwestionowana) przez innego rzeczoznawcę majątkowego sporządzającego wycenę tej samej nieruchomości (zob. art. 157 ust. 2 u.g.n.).

Co jednak najistotniejsze, art. 157 ust. 1 u.g.n. modyfikuje ustanowioną art. 80 k.p.a. zasadę swobodnej oceny dowodów organu egzekucyjnego, stanowiąc, że oceny prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego dokonuje organizacja zawodowa rzeczoznawców majątkowych. Jeśli więc istnieją zastrzeżenia odnośnie do prawidłowości sporządzonego operatu szacunkowego, należy zwrócić się do tej organizacji, a nie oczekiwać, że to organ podatkowy albo sąd administracyjny zakwestionuje jego prawidłowość (zob. wyrok NSA z 25.01.2023 r., III FSK 1549/21).

Jak prawidłowo podkreślił Sąd pierwszej instancji, rzeczoznawca dokonał w sprawie wyceny nieruchomości przy zastosowaniu podejścia porównawczego, metodą porównania parami oraz metodą korygowania ceny średniej. Wskazał okoliczności wpływające na wybór podejścia, metody i techniki, zdefiniował pojęcia użyte w operacie w tym pojęcie "najbardziej prawdopodobna jej cena, możliwa do uzyskania na rynku" w dniu wyceny. Wyjaśnił na czym polega przyjęte przez niego podejście i metody, opisał przeprowadzone przez niego badanie rynku nieruchomości, w tym obszar rynku i okres badania, a następnie dokonał analizy wartości rynkowej nieruchomości przy uwzględnieniu faktu, że wyceniana nieruchomość to grunt zabudowany budynkiem biurowo-usługowym. Określił cechy i wagi przyjęte w operacie oraz wybrał nieruchomości zabudowane porównawcze, dokonując ich opisu. Podobnej analizy dokonał w przypadku gruntu. Rzeczoznawca uwzględnił dane z 14 transakcji dokonanych w latach 2017-2018, które dotyczyły nieruchomości na terenie gminy wskazując średnią cenę transakcyjną gruntu, którą następnie odpowiednio skorygował. Co do składnika budowlanego wziął pod uwagę nieruchomości o podobnych walorach lokalizacyjnych, standardzie wykończenia oraz stanie technicznym. Stwierdził, że ceny transakcyjne takich obiektów na lokalnych rynkach nie wykazują podobieństwa, a także, że występuje duża rozbieżność cenowa tego typu nieruchomości. Odrzucił z zakresu dostępnych danych ceny skrajne i transakcje niewiarygodne i przedstawił do porównania 5 nieruchomości o cechach najbardziej zbliżonych do przedmiotowej nieruchomości, a następnie wybrał do porównania 3 nieruchomości, których ustalona cena transakcyjna wynosiła 2.095,26 zł. Argumentacja operatu, sposób analizy, zastosowane metody i wnioski nie budzą wątpliwości. Dlatego też dokonując oceny przedmiotowego operatu organy egzekucyjne uprawnione były do uznania jego rzetelności i pełności oraz ustalenie braku podstaw do kwestionowania przyjętych w nim rozważań i wartości. Ocena ta mieściła się w ramach swobodnej oceny tego dowodu.

3.3. W nawiązaniu do argumentów skargi kasacyjnej należy również podkreślić, że celem egzekucji z nieruchomości jest jej sprzedaż po cenie możliwej do uzyskania. Według założeń § 5 rozporządzenia RM tego typu sprzedaż uznawana jest jako dokonana w szczególnych warunkach i transakcje te nie mogą być źródłem informacji o cenach transakcyjnych ze względu na ewentualność ustalenia zapłaty w sposób rażąco odbiegający od przeciętnych cen uzyskiwanych na rynku nieruchomości. Chodzi tu o ceny przeciętne, a nie najwyższe, zatem nie jest możliwe przyjęcie do oszacowania wartości nieruchomości zajętej w postępowaniu egzekucyjnym wyłącznie transakcji o cenach najwyższych, bowiem przeczyłoby zasadom metody porównawczej. Stąd właśnie w metodzie porównywania parami wybiera się transakcje obrotu nieruchomościami podobnymi, o różnych wartościach, a cechy podobieństwa winny być wyspecyfikowane w operacie szacunkowym.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadnie organy podatkowe przyjęły, co słusznie zaakceptował WSA w Gliwicach, że rzeczoznawca majątkowy wyznaczony przez organ egzekucyjny sporządził operat szacunkowy, który spełniał wszystkie wymogi formalne i merytoryczne wynikające z właściwych przepisów prawa, w tym drobiazgowo opisywał charakter i cechy wycenianej nieruchomości oraz cechy nieruchomości porównywanych. Dlatego nie sposób uznać za zasadną argumentację pełnomocnika dotyczącą wadliwości operatu szacunkowego w zakresie wartości przedmiotowej nieruchomości sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego z powodu nieuwzględnienia w celach porównawczych transakcji kupna-sprzedaży nieruchomości przeprowadzonych na terenie miasta i gminy K. Słusznie wskazano w zaskarżonym postanowieniu, mając na uwadze § 4 ust. 4 rozporządzenia RM, że porównuje się nieruchomości z rynku właściwego dla położenia nieruchomości, a nie z tej samej miejscowości. W rozumieniu § 26 ust.1 ww. rozporządzenia RM rynek właściwy dla położenia nieruchomości to rynek lokalny. Przepis ten dopuszcza, by przy określaniu wartości nieruchomości, które ze względu na ich szczególne cechy i rodzaj nie są przedmiotem obrotu na lokalnym rynku nieruchomości, przyjmować ceny transakcyjne uzyskiwane za nieruchomości podobne na regionalnym albo nawet na krajowym rynku nieruchomości. Z całą zaś pewnością rynkiem lokalnym jest nie tylko teren gminy, w której położona jest wyceniana nieruchomość, ale również gmin ościennych. Najważniejszy przy tej metodzie jest dobór nieruchomości podobnych, spełniających kryteria zbliżone do nieruchomości wycenianej. Dokonujący wyceny nieruchomości skarżącego rzeczoznawca majątkowy przyjął dla porównania ceny nieruchomości o zbliżonych cechach, będących przedmiotem transakcji na rynku lokalnym. Zaakcentować przy tym należy, że żadna z norm prawnych omawiających procedurę szacowania wartości nieruchomości nie wymaga dokonywania analizy wszystkich nieruchomości przyjętych przez rzeczoznawcę do porównania. W rozpatrywanej sprawie rzeczoznawca precyzyjnie opisał trzy z pięciu nieruchomości zabudowanych o najwyższych cenach za 1 m2. Nie znaleziono też jakichkolwiek rozbieżności czy niespójności, które mogłyby mieć istotny wpływ na ustaloną wartość nieruchomości. Nie można także zgodzić się ze skarżącym, który postulował by rzeczoznawca przy wycenie wziął pod uwagę ofertę sprzedaży nieruchomości z firmy M., ponieważ była to jedynie oferta, a nie transakcja kupna-sprzedaży nieruchomości, która faktycznie miała miejsce.

3.4. Z powodu niepowołania w skardze kasacyjnej art. 18 u.p.e.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma możliwości odrębnego odniesienia się do zarzutu naruszenia art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.

3.5. Nie są również zasadne pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 110c § 2 u.p.e.a. zajęcie następuje przez wezwanie zobowiązanego, aby zapłacił egzekwowaną należność pieniężną wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia jej w terminie i kosztami egzekucyjnymi w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem przystąpienia do opisu i oszacowania wartości nieruchomości. Zobowiązanemu wraz z wezwaniem doręcza się odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony. Po upływie terminu określonego w wezwaniu zobowiązanego do zapłaty dochodzonych należności, organ egzekucyjny dokonuje opisu i oszacowania wartości zajętej nieruchomości (art. 110m § 1 u.p.e.a.). Wymogi obu tych przepisów zostały w sprawie spełnione. Podobnie organ egzekucyjny, przystępując do czynności egzekucyjnych, doręczył zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego (art. 32 u.p.e.a.). Twierdzenie strony skarżącej, że było inaczej, nie zostało ani w toku postępowania egzekucyjnego, ani też w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji w sposób skuteczny dowiedzione. Załączony w toku postępowania kasacyjnego wyrok nakazowy sądu karnego, nie może być w tym postępowaniu uwzględniony. Co najwyżej może stanowić ewentualną podstawę wniosku o wznowienie postępowania egzekucyjnego. Z tych względów na obecnym etapie postępowania nie znajduje aprobaty zarzut naruszenia art. 70 § 1 w związku z art. 70 § 4 oraz art. 59 o.p. Dlatego nie było też podstaw do uwzględnienia wniosku o przeprowadzenie dowodu z dokumentów załączonych do skargi kasacyjnej, tj. wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w C..

3.6. Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzyosobowym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2.03.2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm., dalej: ustawa COVID) oraz zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III Izby Finansowej z 9.12.2022 r. Wymienionym zarządzeniem strony zawiadomiono o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i poinformowano o możliwości uzupełnienia argumentacji w piśmie procesowym, z zachowaniem trybu określonego w art. 66 p.p.s.a. Zarządzenie zostało doręczone skarżącemu 27.12.2022 r., natomiast organowi 22.12.2022 r. Skarżący pismem z 20.02.2023 r. uzupełnił wniesioną skargę kasacyjną i nie wyraził sprzeciwu co do zastosowanego trybu rozpoznania sprawy. Organ nie uzupełnił stanowiska oraz nie wyraził sprzeciwu co do zastosowanego trybu rozpoznania sprawy. Zgodnie z art. 15 zzs4 ust. 1 i 3 ustawy COVID, w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich Naczelny Sąd Administracyjny nie jest związany żądaniem strony o przeprowadzenie rozprawy.

3.7. Wobec uznania wszystkich podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów za niezasadne, Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego postanowiono w oparciu o art. 204 pkt 1 w związku z art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a.

s. M. Łent s. B. Dauter s. S. Bogucki