Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 279/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2018-09-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 64 par. 1 pkt 4 i par. 6
journal: Dz.U. 2017 poz 1201
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.), Sędziowie sędzia WSA Andrzej Melezini, sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski, , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 12 września 2018 r. sprawy ze skargi P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami egzekucyjnymi oddala skargę


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ł. prowadził postępowanie egzekucyjne do majątku S. Sp. z o.o. I Sp. komandytowo-akcyjna (dalej jako: "Spółka"), na podstawie tytułów wykonawczych o numerach [...], wystawionych przez P. (dalej jako: "wierzyciel", "Skarżąca").

Zawiadomieniem z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...], na podstawie ww. tytułów wykonawczych, organ egzekucyjny zajął rachunek bankowy prowadzony dla zobowiązanej Spółki w A. S.A. Dłużnik zajętej wierzytelności odebrał zawiadomienie o zajęciu w dniu dokonania zajęć, tj. [...] lipca 2017 r. Przedmiotowe zajęcie rachunku bankowego wraz z tytułami wykonawczymi Spółce zostało doręczone w dniu [...] lipca 2017 r.

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...], Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ł. umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie ww. tytułów wykonawczych, stwierdzając, że w postępowaniu tym nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne.

Zawiadomieniem z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...], w trybie art. 64c § 6a pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r., poz. 1201 ze zm., dalej jako: "u.p.e.a."), organ egzekucyjny poinformował wierzyciela o wysokości kosztów postępowania egzekucyjnego.

Pismem z dnia [...] lutego 2018 r. wierzyciel wniósł o wydanie postanowienia w sprawie kosztów egzekucyjnych.

W odpowiedzi na pismo PARP, organ egzekucyjny wydał w żądanym zakresie postanowienie z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...] i obciążył wierzyciela kosztami egzekucyjnymi w kwocie 28.366,10 zł.

P. złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Pełnomocnik Skarżącej zarzucił naruszenie: art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a.; art. 64 § 6 u.p.e.a.; art. 7 § 2 u.p.e.a.; art. 29 § 2 pkt 2 u.p.e.a.; art. 7, 7a, 8, 77 § 1 w zw. z art. 80 i art. 81a k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.; art. 107 § 3, art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a.

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2018 r., nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Podkreślono, że obciążenie wierzyciela kosztami egzekucyjnymi powstałymi w trakcie egzekucji prowadzonej na podstawie tytułów wykonawczych o wyżej wskazanych numerach jest następstwem umorzenia przez organ egzekucyjny postępowania egzekucyjnego postanowieniem z dnia [...] grudnia 2017 r., które nie podlega ocenie w tym postępowaniu. Skutkiem tego umorzenia było to, że koszty egzekucyjne nie mogły być ściągnięte od zobowiązanego, a w konsekwencji obciążają wierzyciela.

Następnie wskazano, że w niniejszej sprawie organ egzekucyjny zastosował środek egzekucyjny w postaci zajęcia rachunku bankowego, za co stosownie do art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. pobiera się opłatę w wysokości 5% egzekwowanej należności. Organ stwierdził, że obowiązek uiszczenia opłaty za zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego powstał z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu, tj. w dniu [...] lipca 2017 r. Podobnie obowiązek uiszczenia opłaty manipulacyjnej powstał z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu, tj. w dniu [...] lipca 2017 r., gdyż zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego nastąpiło wcześniej niż doręczenie tytułów wykonawczych.

bowiem zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego nastąpiło wcześniej niż doręczenie tytułów wykonawczych. Zdaniem organu, organ egzekucyjny ustalił koszty egzekucyjne zgodnie z wyżej powołanymi przepisami i zrobił to prawidłowo – opłaty za zajęcie rachunku bankowego nie przekroczyły kwot maksymalnych, wynikających z ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Odnośnie wyroku TK z dnia 28 czerwca 2016 r., sygn. akt SK 31/14.organ podniósł, że wejście w życie tego orzeczenia nie spowodowało utraty mocy obowiązującej przepisów art. 64 § 1 pkt 4 i art. 64 § 6 u.p.e.a. Podkreślił przy tym, że nie jest on władny do wyznaczania górnej granicy opłat, o której mowa w tym wyroku, kompetencje do tego ma bowiem jedynie ustawodawca.

Organ zaznaczył, że brak środków na rachunku bankowym zobowiązanego nie powoduje bezskuteczności zastosowanego środka, gdyż w każdej chwili może nastąpić ich wpływ. W myśl bowiem art. 80 § 2 u.p.e.a., gdy kwota na zajętym rachunku bankowym zobowiązanego nie wystarcza na zaspokojenie należności, zakres zajęcia obejmuje także kwoty, które zostały wpłacone na rachunek bankowy już po dokonaniu zajęcia. Bank, przyjmując zajęcie do realizacji, potwierdził skuteczność zastosowanego środka, co spowodowało konieczność naliczenia opłat w wysokości określonej w art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a.

Skargę na powyższe postanowienie złożyła Skarżąca. Zaskarżając rozstrzygnięcie w całości, pełnomocnik Skarżącej zarzucił mu naruszenie:

1) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj.:

a) art. 7, 7a, 8 i 77 § 1 w zw. z art. 80 i art. 81a § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., poprzez fakt, że organ egzekucyjny nie ocenił sprawy na podstawie zebranego materiału dowodowego, przez co nie wyjaśnił wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych, w szczególności w świetle orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 czerwca 2016 r., sygn. akt SK 31/14 i w konsekwencji obciążył Skarżącą kosztami w wysokości 28.366,10 zł;

b) art. 107 § 3 k.p.a. i art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., poprzez brak wskazania w uzasadnieniu rozstrzygnięcia motywów, jakimi się kierował, utrzymując w mocy postanowienie organu I instancji, nakładające na PARP koszty bezskutecznej egzekucji, ograniczając się wyłącznie do przytoczenia treści zastosowanych przepisów;

c) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy postanowienia wydanego z naruszeniem przepisów art. 7 i 77 § 1 k.p.a., art. 80, 81a § 1, 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 124 § 2 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.,

2) przepisów prawa materialnego, tj.:

a) art. 190 § 4 Konstytucji RP poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 64 § 1 i 6 u.p.e.a., który TK orzeczeniem z 28 czerwca 2016 r. (sygn. akt SK 31/14) uznał za niekonstytucyjny;

b) art. 29 § 2 pkt 2 u.p.e.a., poprzez brak zastosowania w przedmiotowej sprawie, podczas gdy organ egzekucyjny jest zobligowany nie przystępować do egzekucji, kiedy uprawdopodobni, że nie uzyska się kwoty przeważającej wydatki egzekucyjne.

Ze względu na powyższe, pełnomocnik Skarżącej wniósł o: uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ł. w całości; wstrzymanie wykonana zaskarżonego postanowienia przez organ, a na wypadek, gdyby organ nie uwzględnił wniosku – przez Sąd; zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Pełnomocnik Skarżącej zarzucił organowi zaniechanie właściwej analizy przedmiotowej sprawy, brak oceny całokształtu sprawy, a w konsekwencji niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy i stanu faktycznego, co doprowadziło do obciążenia kosztami wierzyciela. Zdaniem Skarżącej organ nie przedstawił w sposób zgodny z zasadami postępowania administracyjnego powodów i podstawy prawnej swojego rozstrzygnięcia. Niewystarczające jest bowiem zacytowanie poszczególnych przepisów i powołanie się na wybrane orzecznictwo, rozstrzygnięcie powinno zawierać umotywowaną ocenę stanu faktycznego w świetle zastosowanego przepisu oraz wskazanie związku między tą oceną, a rozstrzygnięciem.

Skarżąca podkreśliła znaczenie wyroku TK z dnia 28 czerwca 2016 r., sygn. akt SK 31/14, przesądzającego o niezgodności z Konstytucją przepisu art. 64 § 1 pkt 4 i § 6 u.p.e.a. Powoduje to odpadnięcie podstawy prawnej do obciążenia wierzyciela kosztami egzekucyjnymi wymierzonymi według zasad określonych w tym przepisie. Powołując się na orzeczenia sądów administracyjnych i NSA, P. wskazała, że skutkiem ww. wyroku TK nie jest wyeliminowanie z porządku prawnego podstawy prawnej do orzekania o wysokości kosztów egzekucyjnych na podstawie art. 64 § 1 pkt 4 i § 6 u.p.e.a. z zastosowaniem procentowego sposobu obliczania opłaty za dokonanie czynności egzekucyjnej i opłaty manipulacyjnej w odniesieniu do kwoty egzekwowanych należności. Dodatkowo nie budzi wątpliwości konstytucyjnych dopuszczalność stosowania stawek stosunkowych, jako jednej z metod określania wysokości danin publicznych, w tym opłat, jednakże podstawa do takiego postępowania nie może prowadzić do przekroczenia maksymalnego rozsądnego pułapu, który powinien być wyznaczony przez ustawodawcę. Orzecznictwo wskazuje jednak, że jeżeli ustawodawca tego nie uczyni, to wówczas organy stosujące prawo muszą tak określać wysokość kosztów egzekucyjnych, aby nie można było zarzucić im naruszenia standardów określonych w omawianym wyroku TK.

P. stanęła na stanowisku, że organ powinien był zastosować się do obowiązku rozstrzygania wątpliwości co do treści normy prawnej na korzyść strony (art. 7a k.p.a.), szczególnie wobec wciąż istniejącego stanu prawnego obarczonego domniemaniem niekonstytucyjności w zakresie zastosowania art. 64 § 1 pkt 4 i art. 64 § 6 u.p.e.a.

Skarżąca zarzuciła organowi I instancji naruszenie zasady odpowiedzialnej egzekucji, a w konsekwencji naruszenie art. 29 § 1 i § 2 pkt 2 u.p.e.a. Organ nie zawiadomił bowiem, mimo stosownego wniosku, wierzyciela o ustaleniach w przedmiocie dopuszczalności egzekucji w administracji. Organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutu naruszenia tego przepisu. Ponadto pełnomocnik Skarżącej wskazał na prowadzenie przez organ postępowania z pogwałceniem zasad: prawdy obiektywnej, pogłębiania zaufania i utrwalonej praktyki rozstrzygania oraz rozstrzygania wątpliwości zarówno co do stanu faktycznego, jak i prawnego, na korzyść strony.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Wobec braku uzasadnionych podstaw skarga podlega oddaleniu.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest ocena prawidłowości ustalenia wysokości kosztów egzekucyjnych obciążających wierzyciela w sytuacji, gdy nie mogą one być ściągnięte od zobowiązanego.

W myśl art. 64c § 1 u.p.e.a. opłaty za czynności egzekucyjne oraz wydatki związane z postępowaniem egzekucyjnym obciążają zobowiązanego, z zastrzeżeniem § 2-4, co czyni zasadą obowiązek ponoszenia kosztów egzekucji przez zobowiązanego. Wyjątek od niej stanowi art. 64c § 4 u.p.e.a., wedle którego to wierzyciel pokrywa koszty egzekucyjne, jeżeli nie mogą być one ściągnięte od zobowiązanego.

Taka sytuacja zaistniała w realiach niniejszej sprawy, bowiem obciążenie wierzyciela (P.) kosztami powstałymi w trakcie egzekucji prowadzonej na podstawie tytułów wykonawczych było konsekwencją umorzenia postępowania egzekucyjnego postanowieniem z dnia [...] grudnia 2017 r. Skutkiem tego umorzenia było to, że koszty egzekucyjne nie mogły być ściągnięte od zobowiązanego, wobec czego obciążają wierzyciela.

Przedstawiony stan faktyczny w ocenie Sądu jest bezsporny. Istota sporu sprowadza się jednak do ustalenia wysokości kosztów egzekucyjnych obciążających wierzyciela, w szczególności w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 czerwca 2016 r., sygn. akt SK 31/14.

Na wstępie należy zaznaczyć, że powołany wyrok TK jest wyrokiem zakresowym, niepowodującym utraty mocy zaskarżonego przepisu. Przepis ten bowiem nadal funkcjonuje w systemie prawnym, posiada moc obowiązującą, jednakże od wejścia w życie orzeczenia TK winien być traktowany jako niezgodny z Konstytucją, choć tylko w granicach określonych w wyroku. Wobec tego, aby nie narazić się na zarzut naruszenia Konstytucji, musi być on stosowany i interpretowany zgodnie ze wskazówkami zawartymi w wyroku TK.

Odnosząc wskazania wyrażone w tym wyroku do realiów niniejszej sprawy trzeba wskazać, że nie budzi wątpliwości konstytucyjnych dopuszczalność stosowania stawek stosunkowych jako jednej z metod określania wysokości danin publicznych, w tym opłat. Uwzględniając obiektywny wymiar danej opłaty co do zasady nie bierze się pod uwagę sytuacji indywidualnego podmiotu, który te opłaty uiszcza. Stawki stosunkowe są obciążeniem proporcjonalnym do wysokości kwoty podlegającej egzekucji, toteż nie zawsze tak określona opłata będzie w pełni adekwatna do nakładu pracy organu egzekucyjnego i stopnia skuteczności jego działań. Niemniej jednak, jest to sytuacja konstytucyjnie dopuszczalna. Co więcej, z samej istoty opłat wynika, że nie zawsze wiążą się one z ekwiwalentnym świadczeniem podmiotu publicznego.

Trybunał Konstytucyjny zważył, że brak określenia górnej granicy opłaty, o której mowa w art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. i opłaty manipulacyjnej powoduje, że w wypadku należności o znacznej wartości następuje zachwianie związku między świadczeniem organu egzekucyjnego a wysokością opłat ponoszonych z tego tytułu, które stają się niejako "sankcją" pieniężną. Mechanizm ustalania opłaty stosunkowej ze wskazaną jej górną granicą chroni przed tego typu sytuacjami. Trybunał wskazał na konieczność interwencji ustawodawcy, który powinien, w granicach norm konstytucyjnych i z uwzględnieniem wniosków wynikających z wyroku TK, określić nie tylko maksymalną wysokość opłat będących przedmiotem skargi konstytucyjnej, ale także maksymalną wysokość innych opłat egzekucyjnych. Jednakże do czasu ewentualnej nowelizacji ustawy należy stosować ten przepis w taki sposób, by można było uznać go za konstytucyjny w świetle powołanego wyroku.

Wobec powyższego, koniecznym było zbadanie, czy koszty ustalone przez organ w oparciu o nadal obowiązujące przepisy prawa nie pozostają w rażącej dysproporcji do rzeczywistych kosztów poniesionych w drodze egzekucji. Wobec braku górnej granicy opłaty o której mowa w art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. organ dokonał swoistej analizy, w której porównał poszczególne wysokości opłat mających przewidziane górne granice, tj.: 4% kwoty egzekwowanej należności za zajęcie świadczeń z ubezpieczenia społecznego i wynagrodzenia za pracę; 5% za pobranie pieniędzy i zajęcie innej wierzytelności; 6% za zajęcie ruchomości; 8% za zajęcie nieruchomości. Organ podniósł, że różnice w wysokości opłat wiążą się ze stopniem skomplikowania i czasochłonnością zastosowania poszczególnych środków egzekucyjnych. Opierając się na tym przeświadczeniu i zastosowanym przez ustawodawcę proporcjonalnym uszeregowaniu opłat z poszczególnych tytułów, organ przyjął, że maksymalna opłata za zajęcie rachunku bankowego powinna stanowić 21.375,00 zł, zaś maksymalna opłata manipulacyjna w wysokości 1% egzekwowanej należności, w myśl art. 64 § 6 u.p.e.a., nie może być wyższa niż 4.275,00 zł.

Opłaty naliczone przez organ za zajęcie rachunku bankowego w celu wyegzekwowania należności objętych tytułami wykonawczymi nr: [...] oraz [...] to odpowiednio 20882 i 4150 zł, a opłaty manipulacyjne naliczone zostały w kwotach 4150 zł i 555,68 zł. W tym miejscu podkreślić trzeba, że kwoty te nie przekraczają ww. kwoty 21.375,00 zł (opłaty egzekucyjne) i maksymalnej kwoty opłat manipulacyjnych w wysokości 4.275,00 zł.

Zdaniem składu orzekającego, pomimo braku uregulowania ustawowo maksymalnych kwot opłaty egzekucyjnej w art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. i opłaty manipulacyjnej w art. 64 § 6 u.p.e.a., organ prawidłowo ustalił koszty egzekucyjne, z uwzględnieniem wytycznych ujętych w powołanym wyżej wyroku TK. Należy stwierdzić, że między naliczonymi opłatami a rzeczywistymi kosztami postępowania egzekucyjnego nie zachodzi rażąca dysproporcja, a zestawiając wysokość naliczonych opłat z wysokością należności należy dojść do wniosku, że nie doszło do naruszenia równowagi między interesem państwa, a ochroną podmiotów przed nadmiernym fiskalizmem państwa.

W związku z przedstawioną powyżej argumentacją skład orzekający w niniejszej sprawie stwierdza, że zarzut naruszenia art. 190 § 4 Konstytucji RP poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 64 § 1 i 6 u.p.e.a. należy uznać za nieuzasadniony.

Sąd za nietrafny uznaje również zarzut naruszenia art. 29 § 2 pkt 2 u.p.e.a. Organ odniósł się do tego zarzutu w zaskarżonym postanowieniu (str. 7 postanowienia), w odpowiedzi na zarzut naruszenia zasad odpowiedzialnej egzekucji, zasady niezbędności i celowości egzekucji oraz braku uprawdopodobnienia czy po przystąpieniu do egzekucji uzyskane zostaną kwoty przewyższające wydatki egzekucyjne. Organ wyjaśnił, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ł. nie prowadził wcześniej postępowań egzekucyjnych do majątku S. Sp. z o.o. II Sp. komandytowo-akcyjna, toteż nie znał sytuacji majątkowej Spółki. Nie sposób nie zgodzić się ze stanowiskiem, że nie mógł on wobec tego odstąpić od egzekucji i zawiadomić Skarżącej jako wierzyciela, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Brak wiedzy organu na temat majątku dłużnika w pełni usprawiedliwia wszczęcie egzekucji, które należy uznać za celowe i zgodne z prawem.

Skład orzekający w niniejszej sprawie uznał za bezzasadne zarzuty Skarżącej dotyczące natury procesowej zaskarżonego rozstrzygnięcia. Po dokładnej analizie akt sprawy oraz stanowiska przedstawionego przez organ Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów art. 7, 7a, 8 i art. 77 § 1 w zw. z art. 80 i 81a k.p.a. oraz w zw. z art. 18 u.p.e.a. Organ podjął bowiem wszelkie czynności niezbędne dla wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W ocenie Sądu postępowanie prowadzone było w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, z uwzględnieniem zasady proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Skarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o całokształt materiału dowodowego. Organ odwoławczy rozpatrzył wszystkie zarzuty zawarte w zażaleniu. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika Skarżącej, w sprawie nie znajduje zastosowania zasada rozstrzygania wątpliwości prawnych i faktycznych na korzyść strony (art. 7a, art. 81a § 1 k.p.a.), nie można bowiem mówić o niejasności przepisów art. 64e u.p.e.a. czy wątpliwościach co do faktów zaistniałych w realiach niniejszej sprawy. Trzeba podkreślić, że organ w pełnym stopniu wyjaśnił okoliczności prawne i faktyczne będące podstawą rozstrzygnięcia, wskazał na ich interpretację oraz dokładnie opisał tok rozumowania przeprowadzony przy ustalaniu kosztów egzekucyjnych z uwzględnieniem powoływanego wyżej wyroku TK.

Wydanym postanowieniem nie naruszono również art. 107 § 3 i art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. Wyrażone w rozstrzygnięciu stanowisko zostało właściwie i szczegółowo uzasadnione, z odwołaniem się do stanu faktycznego wynikającego z materiału dowodowego jak i powołaniem stanu prawnego. Co prawda rozstrzygnięcie organów jest niesatysfakcjonujące dla Skarżącej, ale nie powoduje to w żaden sposób uznania, że postępowanie organów przeprowadzone zostało w sposób wadliwy oraz z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

Końcowo należy podkreślić, że przepisy regulujące koszty egzekucyjne wskazują na odpowiedzialność wierzyciela za ponoszenie kosztów egzekucyjnych w sytuacji, gdy nie mogą one być ściągnięte od zobowiązanego. Istotnym przy tym jest, że postępowanie egzekucyjne wszczynane jest na wniosek wierzyciela i nie może on uchylić się od obowiązku pokrycia kosztów tego postępowania. Organ dokonał określenia kosztów egzekucyjnych zgodnie z prawem i wskazaniami zawartymi w wyroku Trybunału Konstytucyjnego, toteż ustalone w ten sposób koszty należy uznać za konstytucyjne w świetle tego wyroku. Pomimo kwestionowania ich wysokości przez Skarżącą, Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonym rozstrzygnięciu żadnych naruszeń uprawniających do jego uchylenia.

W tym stanie rzeczy skarga, jako niezasadna, podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dale jako: "p.p.s.a.").

O odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Sąd orzekł postanowieniem z dnia 30 maja 2018 r., w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a.