Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2851/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-08-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 129 ust. 2 pkt. 13a
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 145 § 4, art. 184
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Czesława Nowak-Kolczyńska Sędziowie: NSA Jolanta Sikorska del. WSA Agnieszka Miernik (spr.) po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 sierpnia 2017 r. sygn. akt III SA/Wr 1419/16 w sprawie ze skargi J.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w formie egzaminu państwowego w zakresie prawa jazdy kat. B 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz J.B. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 10 sierpnia 2017 r. sygn. akt III SA/Wr 1419/16 po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w formie egzaminu państwowego w zakresie prawa jazdy kat. B, uchylił zaskarżoną decyzję oraz zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. reprezentowane przez radcę prawnego L. F., wniosło od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciło naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 145 §1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369; obecnie Dz. U. z 2018 r. poz.1302), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", w związku z art. 107 §3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257), powoływanej dalej jako "K.p.a.", poprzez błędne przyjęcie, że organ odwoławczy naruszył art. 107 §3 K.p.a., poprzez nienależyte wyjaśnienie przesłanek rozstrzygnięcia sprawy podczas, gdy w uzasadnieniu uchylonej przez Sąd decyzji, organ przedstawił przyczyny skierowania skarżącej na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, mające swoje podstawy w zgromadzonym materiale dowodowym;

2) art. 141 §4 P.p.s.a. poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia wyroku, którego treść nie pozwala na jednoznaczne ustalenie naruszeń prawa stwierdzonych przez Sąd i przyczyn uchylenia decyzji Kolegium, co w konsekwencji utrudnia wykonanie wyroku;

3) art. 145 §1 pkt 1 lit. c w związku z art. 141 §4 P.p.s.a. poprzez niewskazanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że zarzucane naruszenie przepisów postępowania – art. 107 §3 K.p.a. miało wpływ na wynik sprawy, w szczególności na treść jej rozstrzygnięcia, co czyni uchylenie decyzji na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. nieuzasadnionym.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od skarżącej na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Kolegium podniosło, że wbrew ocenie zawartej w zaskarżonym wyroku, uzasadnienie decyzji z [...] sierpnia 2016 r. odpowiada wymogom art. 107 §3 K.p.a. Przedstawiono w nim okoliczności faktyczne sprawy, na których oparto rozstrzygnięcie oraz podstawę prawną rozstrzygnięcia. Sposób umotywowania decyzji nie budził przy tym żadnej wątpliwości skarżącej, czego dowodem jest treść złożonej do Sądu Wojewódzkiego skargi. Kolegium zwróciło uwagę, że w uchylonej decyzji jednoznacznie wskazało okoliczności, na podstawie których stwierdziło w konkretnej sprawie wystąpienie normatywnej przesłanki "uzasadnionych zastrzeżeń, co do kwalifikacji" kierowcy. Ponadto niezrozumiałe są dla organu zastrzeżenia Sądu Wojewódzkiego, co do braku podania powodu, który mógł być przyczyną niebezpiecznych zachowań strony. Zdaniem Kolegium z punktu widzenia bezpieczeństwa w ruchu bez znaczenia jest, czy brak kwalifikacji kierowcy wynika z nieznajomości przepisów czy z braku umiejętności kierowania. Uchylona decyzja nie narusza, więc we wskazanym zakresie art. 107 §3 K.p.a.

Organ wskazał ponadto, że z powodu oparcia własnych ustaleń wyłącznie na bezspornych i obiektywnych okolicznościach popełnienia przez stronę jako młodego kierowcę trzech wykroczeń drogowych, w tym dwóch kolejnych kolizji w okresie zaledwie trzech tygodni i uznania tych okoliczności za istotne i rozstrzygające w sprawie, niecelowe i nieekonomiczne było prowadzenie dowodów na okoliczność jazdy przed tym okresem, celem ustalenia przyczyn kolizji drogowej i zachowania innych uczestników.

Kolegium podniosło, że z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wprost wynika, że jedyną przyczyną uchylenia przez Sąd I instancji decyzji z [...] sierpnia 2016 r. było naruszenie przepisów postępowania – art. 107 §3 K.p.a. polegające na niedostatecznym wyjaśnieniu przesłanek jakimi kierował się organ rozpatrując sprawę. Tymczasem rozważania zawarte w uzasadnieniu wyroku sugerują, że istotą zastrzeżeń była wadliwa ocena materiału dowodowego, a więc naruszenie art. 80 K.p.a. Ponadto zdaniem organu Sąd I instancji winien był wskazać, że brak naruszenia art. 107 §3 K.p.a. skutkowałby najprawdopodobniej odmiennym rozstrzygnięciem sprawy niż to, które wynika z treści uchylonej przez Sąd decyzji.

J. B., reprezentowana przez radcę prawnego M. Z., odpowiadając na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym za czynności radcy prawnego w wysokości [...]zł. Wskazała, że w złożonej skardze kasacyjnej organ nie wykazał, w jaki sposób rzekome uchybienia proceduralne Sądu I instancji miały istotny wpływ na wydane orzeczenie. Wskazała, że tylko niektóre uchybienia w zakresie prowadzonego postępowania mogą być podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej. Podniosła ponadto, że abstrahując od winy lub braku winy za popełnione przez nią wykroczenie, zdarzenie tego typu nie wypełnia ustawowych przesłanek umożliwiających skierowanie na ponowny egzamin, czyli nie może wywołać uzasadnionych i poważnych zastrzeżeń do jej kwalifikacji jako kierowcy. Zastosowanie tego trybu weryfikacji kwalifikacji kierowcy jest bowiem instytucją wyjątkową, przewidzianą tylko dla poważnych zdarzeń drogowych a nie wykroczeń.

Wskazała ponadto, że kolejna niewielka kolizja, nie może skutkować sankcją w postaci skierowania na egzamin państwowy, ponieważ jest to również niegroźne i powszechne zdarzenie w ruchu wielkomiejskim, zagrożone wyłącznie niewielką grzywną. Organ jednak, mimo że drugie zdarzenie nie było podstawą wszczęcia postępowania przez starostę, próbuje podłączyć je pod uzasadnienie wniosku z [...] stycznia 2016 r., co jest niezgodnie z prawem. Zdaniem skarżącej bliskość terminów tych dwóch wykroczeń nie może powodować swoistej kumulacji sankcji wobec niej. To wszystko powoduje, że skarga kasacyjna Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. jest nieuzasadniona.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 §1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 §2 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zarzutów wskazanych w podstawie skargi kasacyjnej. Związanie granicami skargi kasacyjnej oznacza natomiast związanie wskazanymi w niej podstawami zaskarżenia oraz wnioskiem.

Zgodnie z art. 182 §2 P.p.s.a Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie przesłanki te zaistniały.

Ocenę naruszenia przepisów powołanych w skardze kasacyjnej poprzedzić należy przypomnieniem przedmiotu sporu. Otóż wnioskiem z [...] stycznia 2016 r. Naczelnik Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w W. wystąpił do Prezydenta [...] o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji J. B. do kierowania pojazdami w ramach posiadanych uprawnień, w związku z istnieniem uzasadnionych i poważnych zastrzeżeń co do jej kwalifikacji.

Prezydent [...], działając na podstawie art. 129 ust. 2 pkt 13a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.r.d." oraz art. 99 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2016 r. poz. 627 ze zm.), powoływanej dalej jako "u.k.p.", decyzją z [...] czerwca 2016 r. nr [...] orzekł o skierowaniu skarżącej na egzamin sprawdzający kwalifikacje w zakresie kat. B w związku z uzasadnionymi zastrzeżeniami co do posiadanych kwalifikacji w terminie 2 miesięcy od dnia doręczenia decyzji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z [...] sierpnia 2016 r. nr [...] uchyliło decyzję organu I instancji w części dotyczącej określenia terminu poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji i w tym zakresie umorzyło postępowanie pierwszej instancji, w pozostałym zakresie utrzymało w mocy decyzję.

Skarga kasacyjna, oparta jest wyłącznie na podstawie, określonej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., a zarzuty jej dotyczą naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania określających wymogi sporządzenia uzasadnienia decyzji administracyjnej oraz uzasadnienia wyroku, w tym wadliwej oceny Sądu I instancji co do nienależytego wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przesłanek skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy oraz sformułowanie uzasadnienia wyroku w sposób uniemożlwiający ustalenie naruszeń prawa stwierdzonych przez Sąd i niewykazujący istotnego wpływu naruszeń na wynik sprawy.

Skarga kasacyjna rozpatrywana w ramach związania jej granicami nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 145 §1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 107 §3 K.p.a. zgodzić się trzeba z oceną Sądu I instancji, że w uzasadnieniu decyzji zabrakło argumentacji świadczącej o wyczerpującej analizie stanu faktycznego sprawy. Zabrakło argumentacji wskazującej kryteria, którymi organ odwoławczy kierował się oceniając zdarzenia drogowe, do których doszło z udziałem skarżącej, jako kwalifikujące się do zastosowania skutków opisanych w art. 99 ust. 1 pkt 1 u.k.p. W zaskarżonej decyzji nie można dopatrzeć się wyjaśnienia dlaczego częstotliwość naruszeń przepisów ruchu drogowego, a w szczególności doprowadzenie do dwóch kolizji, wskazuje na istnienie uzasadnionych zastrzeżeń co do kwalifikacji skarżącej do kierowania pojazdami. Rację ma Sąd I instancji, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika w zasadzie powód, który według organu mógł być przyczyną tych niebezpiecznych zachowań, tj. czy wynikały one z nieznajomości przepisów ruchu drogowego czy też z braku umiejętności do bezpiecznego kierowania pojazdem. Wykazanie tych okoliczności – wbrew temu, co twierdzi skarżący kasacyjnie organ – ma znaczenie w kontekście sankcji, jaka ma dotknąć skarżącą. Skarżąca powinna mieć możliwość zapoznania się z przesłankami, którymi kierował się organ II instancji przy załatwieniu sprawy i móc odnieść się do ich zasadności.

Sąd Wojewódzki zwrócił przy tym uwagę, że okoliczności faktyczne, które organ odwoławczy ustalił i ocenił, i które legły u podstaw wydania zaskarżonej decyzji, są odmienne od tych ustalonych przez organ I instancji. Ten ostatni bowiem uznał, że to nie spowodowanie przez skarżącą kolizji drogowej w dniu [...] grudnia 2015 r., ale jej zachowanie bezpośrednio po tym zdarzeniu, świadczy - w oparciu o ocenę funkcjonariuszy Policji – o nieznajomości przepisów i podstawowych zasad bezpieczeństwa ruchu drogowego i tym samym wskazuje na istnienie uzasadnionych zastrzeżeń co do jej kwalifikacji jako kierowcy. Kolegium stwierdziło zaś, że zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy mają inne okoliczności faktyczne, tj. dopuszczenie się przez skarżącą w ciągu trzech tygodni licznych naruszeń przepisów ruchu drogowego (potwierdzone zaświadczeniem z [...] marca 2016 r.). Za szczególnie istotną okoliczność związaną z bezpośrednim zagrożeniem bezpieczeństwa ruchu drogowego organ odwoławczy uznał też spowodowanie dwóch kolizji drogowych ([...] grudnia 2015 r. i [...] stycznia 2016 r.).

Zasadna pozostaje ocena Sądu I instancji, że brak jest prostego przełożenia pomiędzy ustaleniem okoliczności czynu, nawet w przypadku wydania przez sąd wyroku w sprawie popełnienia wykroczenia w ruchu drogowym, czy też przyznania się przez kierującego do sprawstwa kolizji, a stwierdzeniem, że dana osoba nie posiada stosownych umiejętności praktycznych czy też znajomości obowiązujących zasad ruchu drogowego w stopniu uzasadniającym skierowanie jej na egzamin sprawdzający kwalifikacje. Podobnie ocena, że dopuszczenie się przez skarżącą w krótkim okresie licznych naruszeń przepisów ruchu drogowego, w tym dwukrotne spowodowanie kolizji drogowej, nie musi przesądzać bezpośrednio o istnieniu uzasadnionych zastrzeżeń w zakresie kwalifikacji do kierowania pojazdami, a może być spowodowane innego rodzaju okolicznościami.

Ocena powyższa Sądu I Instancji został oparta o przesłanki określone w przepisach stanowiących podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 129 ust. 2 pkt 13a P.r.d. policjant, w związku z wykonywaniem czynności takich jak: czuwanie nad bezpieczeństwem i porządkiem ruchu na drogach, kierowanie ruchem i jego kontrolowanie, jest uprawniony do występowania do starosty z wnioskiem o skierowanie kierowcy na egzamin sprawdzający kwalifikacje, jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do kwalifikacji tej osoby. Sprawdzeniu kwalifikacji w formie egzaminu państwowego podlega osoba posiadająca prawo jazdy w razie uzasadnionych zastrzeżeń co do jej kwalifikacji (art. 49 ust. 1 pkt 2 u.k.p). Wobec brzmienia tych przepisów zasada działania w granicach uznania administracyjnego będzie respektowana przez organ kierujący kierowcę na egzamin sprawdzający kwalifikacje dopiero wówczas, gdy organ wykaże takie okoliczności czynu, z których będzie wynikało, że dana osoba nie ma umiejętności lub wiadomości potwierdzonych dokumentem uprawniającym do kierowania pojazdami - a więc dających podstawę do tych "uzasadnionych zastrzeżeń". Na podstawie zebranego w postępowaniu materiału dowodowego organ w sposób szczegółowy musi wskazać i wyjaśnić w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia, że istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do kwalifikacji niezbędnych do prowadzenia pojazdów, wymagające sprawdzenia kwalifikacji w drodze egzaminu.

Zasadnie też uznał Sąd Wojewódzki, że w sytuacji przyjęcia przez Kolegium, że nie tyle zachowanie skarżącej podczas interwencji Policji [...] grudnia 2015 r., ale właśnie doprowadzenie do kolizji drogowej w tym dniu i kolejno [...] stycznia 2016 r., świadczy o istnieniu "uzasadnionych zastrzeżeń", to nie można zaakceptować argumentacji organu co do niezasadności i niecelowości wniosków dowodowych składanych przez skarżącą w postępowaniu administracyjnym. Skoro bowiem Kolegium zdecydowało się oprzeć rozstrzygnięcie na innych okolicznościach sprawy niż organ I instancji, to wówczas nie można pomijać i tej okoliczności, że przed [...] grudnia 2015 r. skarżąca nie dopuściła się naruszenia przepisów ruchu drogowego.

Zgodzić należy się z Sądem I instancji, że gdyby sama częstotliwość zdarzeń drogowych w krótkim czasie miała decydować o spełnieniu przesłanki wystąpienia uzasadnionych zastrzeżeń co do kwalifikacji do kierowania pojazdami, to wówczas skierowanie na powtórny egzamin nie byłoby nadzwyczajną instytucją stosowaną wyjątkową.

Powyższe wskazuje na zasadność oceny Sądu Wojewódzkiego co do naruszenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. art. 107 §3 K.p.a., poprzez niedostateczne wyjaśnienie stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ II instancji przy załatwieniu sprawy.

Nie jest usprawiedliwiony również zarzut naruszenia art. 141 §4 P.p.s.a. formułowany samodzielnie i w powiązaniu z art. 145 §1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Przypomnieć należy, że zarzut naruszenia art. 141 §4 P.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z dnia 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09, LEX nr 552012; wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2009 r., II FSK 568/08, LEX nr 513044). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). Ponadto uchybienie to musi uniemożliwiać kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku. Za pomocą zarzutu naruszenia powyższego przepisu nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Przepis art. 141 §4 P.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej.

Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a także wskazania co do dalszego postępowania dla Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., które w wyniku uwzględnienia skargi będzie ponownie rozpatrywał sprawę.

W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz rozpoznał sprawę sądowoadministracyjną zgodnie z jego kontrolnymi kompetencjami. Z wywodów Sądu wynika, dlaczego w jego ocenie doszło do naruszenia prawa, a zatem konstrukcja uzasadnienia wskazuje, że zaskarżony wyrok poddaje się kontroli sądowoadministracyjnej. Podnoszone w ramach podstawy kasacyjnej wskazanej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenie tego przepisu przez Sąd I instancji tylko wówczas może zostać uwzględnione przez Naczelny Sąd Administracyjny, jeśli zawarta w uzasadnieniu relacja jest niepełna, niejasna, niespójna lub zawierająca innego rodzaju wadę, która nie pozwala na dokonanie kontroli kasacyjnej (por. wyroki NSA z 13 stycznia 2012 r., I FSK 1696/11; z 16 sierpnia 2012 r., II GSK 285/12; z 19 grudnia 2013 r., II GSK 2321/13). Za pomocą zarzutu naruszenia przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a. nie można zaś skutecznie kwestionować stanowiska Sądu I instancji w zakresie oceny przyjętego przez ten Sąd stanu faktycznego sprawy. Takich wad zaskarżone orzeczenie nie zawiera.

Sąd Wojewódzki wykazał przy tym, wbrew twierdzeniu skarżącego kasacyjnie organu, że wskazane uchybienia mogą mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Sąd wskazał bowiem, że dopiero wynik postępowania przeprowadzonego z uwzględnieniem okoliczności pozwalających uznać je za uzasadnione zastrzeżenia co do kwalifikacji skarżącej jako kierowcy umożliwi rzetelną ocenę sprawy i pozwoli na wydanie rozstrzygnięcia odpowiadającego prawu. Sąd zasadnie podkreślił przy tym, że sąd administracyjny dokonując kontroli aktu administracyjnego nie może zastępować organu administracji publicznej w podejmowaniu rozstrzygnięć, a zwłaszcza nie jest rolą sądu administracyjnego poszukiwanie w całokształcie sprawy motywów, którym kierował się organ wydając dane rozstrzygnięcie. Motywy te muszą wynikać wprost z decyzji i z jej uzasadnienia.

Mając wszystko to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i jako taka podlega oddaleniu zgodnie z art. 184 P.p.s.a. Z uwagi na datę wszczęcia postępowania sądowego w tej sprawie, uzasadnienie niniejszego wyroku sporządzone zostało zgodnie z wymogami art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2, art. 205 §2 P.p.s.a. oraz §14 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. poz. 1804 ze zm.). Zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosek o zasądzenie kosztów postępowania, w tym opłaty za czynności radcy prawego w wysokości [...] zł nie został uwzględniony w części powyżej kwoty stawki minimalnej. Autor odpowiedzi na skargę kasacyjną w żaden sposób nie uzasadnił wniosku o zasądzenie "kosztów procesu" oraz wyższej kwoty opłaty za czynności radcy prawnego ani nie poparł go stosownymi dowodami. Nie wskazał szczególnych okoliczności wymagających zwiększonego nakładu pracy, wykraczającego poza typowe sytuacje przewidziane przez ustawodawcę.