Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 9/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2015-02-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 2 ust. 1 pkt 2f,
journal: Dz.U. 1999 nr 90 poz 1001
law: Ustawa z dnia 8 października 1999 r. o zmianie ustawy o pomocy społecznej i ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.
article: art. 145 par. 1 pkt 1, art. 149 par. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Protokolant Joanna Nowak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 lutego 2015 r. sprawy ze skargi L. P. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku dla bezrobotnych we wznowionym postępowaniu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Wojewoda działając na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji z dnia [...], w której Starosta działając w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy po wznowieniu postępowania, orzekł o uchyleniu decyzji ostatecznej z dnia [...] uznającej L.P. z dniem [...] za osobę bezrobotną i przyznającej mu prawo do zasiłek dla bezrobotnych od dnia 17 sierpnia 2005 r. w wysokości 626,30 zł miesięcznie oraz odmówił uznania L.P.za osobę bezrobotną z dniem 9 sierpnia 2005 r. i w związku z tym odmówił mu prawa do zasiłku.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy ustalił, że L.P. z dniem 9 sierpnia 2005 r. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna, a od 17 sierpnia 2005 r. zostało mu przyznane prawo do zasiłku dla bezrobotnych. W dniu rejestracji otrzymał on "Pouczenie" zawierające m. in. informację, że status bezrobotnego uzyskuje osoba, która między innymi nie posiada zarejestrowanej pozarolniczej działalności gospodarczej, jeżeli w okresie przed zarejestrowaniem w urzędzie pracy działalność była podjęta. L.P. pouczony o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania złożył oświadczenie, że nie prowadzi pozarolniczej działalności gospodarczej oraz nie posiada zarejestrowanej działalności gospodarczej.

W dniu 4 sierpnia 2014 r. w czasie wizyty skarżącego w PUP wyszła na jaw okoliczność, że L.P. posiada zarejestrowaną działalność gospodarczą nieprzerwanie od 27 grudnia 2001 r., że w dniu 30 czerwca 2010 r. złożył wniosek o zmianę wpisu w ewidencji działalności gospodarczej, a w dniu 4 sierpnia 2014 r. wniosek o wykreślenie go z tej ewidencji w związku z zaprzestaniem wykonywania działalności gospodarczej. Ze zgromadzonej dokumentacji wynika ponadto, że w okresie od 27 grudnia 2001 r. do 31 października 2002 r. L.P. podlegał wyłącznie obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej.

W tak ustalonym stanie faktycznym organ II instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2. W myśl natomiast art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f tej ustawy, w brzmieniu obowiązującym w dniu rejestracji L.P. w PUP, t.j. 9 sierpnia 2005 r., bezrobotnym może być osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, która nie podjęła pozarolniczej działalności od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji do dnia wyrejestrowania tej działalności, albo nie podlega na podstawie odrębnych przepisów obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników, bądź, jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem szkół dla dorosłych lub szkół wyższych w systemie wieczorowym albo zaocznym, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli: nie podjęła pozarolniczej działalności od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji do dnia wyrejestrowania tej działalności albo nie podlega na podstawie odrębnych przepisów obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników. Ponieważ L.P. w dniu rejestracji w PUP, tj. w dniu 9 sierpnia 2014 r. posiadał wpis do ewidencji działalności gospodarczej z datą rozpoczęcia wykonywania działalności od 27 grudnia 2001 r., nie mógł być mu przyznany status osoby bezrobotnej, ani prawo do zasiłku dla bezrobotnych. Powoływane przez L.P. powiadomienie urzędu skarbowego czy też zakładu ubezpieczeń społecznych o fakcie zakończenia prowadzenia działalności gospodarczej, nie oznacza poprawnego zgłoszenia jej zakończenia.

Podniesiony w odwołaniu zarzut powołania przez organ I instancji nieistniejącego przepisu prawnego art. 9 ust. 1 lit. a i b ustawy o promocji zatrudnienia nie mógł w ocenie organu być uwzględniony, ponieważ Starosta postanowieniem sprostował tę oczywistą omyłkę pisarską.

Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji prawidłowo również w postanowieniu z dnia [...] o wznowieniu postępowania podał podstawę prawną tego rozstrzygnięcia, tj. art. 145 § 1 pkt 1 kpa, a nie art. 145 § 1 pkt 5 kpa, jak chciał skarżący. Dowodem, o jakim mowa w powołanym przez organ przepisie może bowiem być również oświadczenie złożone przez stronę postępowania. W okolicznościach sprawy było to oświadczenie zainteresowanego z 9 sierpnia 2005 r. Fałsz dowodu może bowiem przejawiać się np. w fałszywych zeznaniach świadków, w fałszywej opinii biegłego, w fałszywym oświadczeniu strony. Fałsz intelektualny wyraża się w nieprawdziwej treści dokumentu, poświadczeniu nieprawdy w jej części istotnej, chociaż sam dokument co do formy jest autentyczny i nie budzi zastrzeżeń. Organ powołał się przy tym na pogląd wyrażony w Kodeksie postępowania administracyjnego. Komentarz. B. Adamiak, J. Borkowski, CH Beck, 11 wydanie, s. 547.

Nie mógł również zostać uwzględniony, zdaniem organu odwoławczego, zarzut niewłaściwego poinformowania zainteresowanego o okolicznościach powodujących istnienie i ustanie prawa do pobierania zasiłku dla bezrobotnych. Stronie została bowiem przekazana na piśmie informacja o tych okolicznościach, co L.P. potwierdził własnoręcznym podpisem. Co istotne, skarżący otrzymał to pouczenie w formie pisemnej, dzięki czemu miał możliwość spokojnego i szczegółowego zapoznania się z nim.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach L.P. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Skarżący reprezentowany przez fachowego pełnomocnika zarzucił:

- naruszenie prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że L.P. nie był osobą bezrobotną z dniem 9 sierpnia 2005 r.;

- naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 1 pkt 2 kpa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. nie wydanie właściwego rozstrzygnięcia przewidzianego w przepisach o postępowaniu odwoławczym,

- nie uchylenie nieważnej decyzji organu I instancji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, co stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa.

Pełnomocnik skarżącego wniósł również o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka H.P. i skarżącego L.P. oraz z wskazanych w uzasadnieniu skargi dokumentów, na okoliczność faktu, że L.P. był osobą bezrobotną od 1 listopada 2002 r. do chwili obecnej.

W uzasadnieniu skargi jej autor wyjaśnił, że wprawdzie L.P. w dniu 13 grudnia 2001 r. zgłosił do ewidencji działalności gospodarczej działalność gospodarczą polegającą na świadczeniu usług jako kierowca powierzonymi środkami transportu, ale już w dniu 7 października 2002 r. zgłosił do Urzędu Skarbowego, że z dniem 1 listopada 2002 r. zawiesza działalność gospodarczą. Natomiast w dniu 3 listopada 2003 r. zgłosił do zakładu ubezpieczeń społecznych Inspektorat, że z dniem 1 listopada 2002 r. wyrejestrował działalność. Odtąd poza okresami zatrudnienie na podstawie umowy o pracę nie prowadził żadnej działalności gospodarczej. Był przy tym pewien, że zgłaszając fakt wyrejestrowania działalności w ZUS, a wcześniej zgłaszając jej zawieszenie w Urzędzie Skarbowym - dopełnił wszelkich formalności. W świetle tych faktów i potwierdzających je dowodów, w tym zawnioskowanych w skardze, nie można kwestionować faktu, że skarżący od 1 listopada był osobą bezrobotną. Zbyt formalistyczne rozumienie przez organ pojęcia bezrobotny jest w tej sytuacji nie do przyjęcia. Nie formalne bowiem, a rzeczywiste pojęcie bezrobocia było celem ustawodawcy i tak też rozumieją je sądy. Jako przykład takiego rozumowania skarżący podał uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 9 września 1993 r., uchwałę 7 sędziów NSA z dnia 16 grudnia 1996 r. oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 listopada 2006 r., II SA/Wa 1494/06. W myśl tego ostatniego wyroku bowiem, "podjęcie działalności gospodarczej" wiąże się z faktycznym jej podjęciem, z wystawieniem pierwszej faktury, a więc wiąże się z bezpośrednim przystąpieniem danego podmiotu gospodarczego do obrotu gospodarczego. W takim także znaczeniu sformułowania tego używa ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.).

Skarżący podtrzymał też zarzut nieważności decyzji organu I instancji z uwagi na powołanie nieistniejącego przepisu prawnego. Nieuznanie tego zarzutu przez Wojewodę z powodu wydania postanowienia o sprostowaniu oczywistej omyłki jest w ocenie skarżącego wadliwe, ponieważ niewłaściwe zastosowanie w decyzji prawa materialnego nie może być usuwane w trybie art. 113 § 1 kpa, tj. poprzez prostowanie oczywistej omyłki.

Uzasadniając ostatni zarzut skarżący stwierdził, że formularz pod nazwą oświadczenie rejestrowanego zredagowany jest raczej jak ankieta niż oświadczenie składane przez przedsiębiorcę pod odpowiedzialnością karną. Poza tym niektóre pytania są niejasne i mało zrozumiałe.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 18 lutego 2015 r. Sąd oddalił wnioski dowodowe zawarte w skardze podając jako podstawę prawną art. 106 § 3 p.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuję:

Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej daje p.p.s.a. wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrole działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania w taki sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy.

Sądowa kontrola legalność orzeczeń wydawanych w toku postępowania administracyjnego sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 p.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.).

Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja utrzymująca w mocy decyzję wydaną na podstawie art. 145 § 1 pkt 1, art. 150 § 1 pkt 2 i art. 150 § 1 kpa, a więc decyzję wydaną w trybie wznowienia postępowania. Kontrolując legalność takiej decyzji obowiązkiem Sądu było na wstępie stwierdzenie, czy istniały w sprawie podstawy do wznowienia postępowania, a dopiero w dalszej kolejności, czy istniały podstawy do wydania decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy.

Jako podstawę wznowienia, które nastąpiło z urzędu, Starosta wskazał przepis art. 145 § 1 pkt 1 kpa. Zgodnie z nim w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności, okazały się fałszywe. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że za dowód, o jakim mowa w przytoczonym przepisie, organ uznał oświadczenie L.P. złożone w dniu 9 sierpnia 2005 r., w oparciu o które została wydana decyzja z dnia [...] o uznaniu L.P.z dniem 9 sierpnia 2005 r. za bezrobotnego i przyznaniu mu od 17 sierpnia 2005 r. zasiłku dla bezrobotnych. W postanowieniu z dnia [...] o wznowieniu postępowania w tej sprawie natomiast, Starosta powołując jako podstawę wznowienia art. 145 § 1 pkt 1 kpa, wskazał na ujawnioną w dniu 4 sierpnia 2014 r. okoliczność, że L.P. posiadał zarejestrowaną działalność gospodarczą od 13 grudnia 2001 r., nie było dokonywane zawieszenie wykonywania tej działalności, a ponadto w okresie od 27 grudnia 2001 r. do 31 października 2002 r. L.P. podlegał obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej. Przytoczone w powyższym postanowieniu okoliczności uzasadniające wznowienie postępowania zostały powołane również w decyzji organu I instancji z dnia [...]. Należy w związku z tym zauważyć, że mimo wskazania jako podstawy wznowienia jedynie art. 145 § 1 pkt 1 kpa, w istocie organy administracji powołały się również na przesłankę wznowieniowe określoną w art. 145 § 1 pkt 5 kpa, tj. wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności istniejących w dniu wydania decyzji, nie znanych organowi, który wydał decyzję.

Niesporne w piśmiennictwie i orzecznictwie sądów administracyjnych jest, że postanowienie o wznowieniu postępowania nie zawęża granic postępowania rozpoznawczego tylko do podstawy wznowienia wyznaczonej w postanowieniu, co wynika z treści art. 149 § 2 kpa (por. E. Adamiak (w:) KPA. Komentarz, wyd. 11, Warszawa 2011, str. 578). Należy również zwrócić uwagę na to, że wszystkie wyliczone enumeratywnie w art. 145 § 1 podstawy wznowienia postępowania są kwalifikowane jako podstawy naruszenia przepisów prawa procesowego i cechą ich wszystkich jest to, że uzasadniają wątpliwości co do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, co stanowi podstawę do wyprowadzenia konstrukcji naruszenia prawa. Stwierdzone niespornie w sprawie, nieznane organowi nowe okoliczności faktyczne dotyczące istnienia nieprzerwanie od 13 grudnia 2001 r. do 4 sierpnia 2014 r. wpisu w ewidencji działalności gospodarczej wskazującego na posiadania w tym czasie przez L.P. zarejestrowanej działalności gospodarczej, jednoznacznie wskazują na istnienie uzasadnionych wątpliwości co do prawidłowości ustalenia stanu faktycznego będącego podstawą wydania decyzji z dnia [...]. Uzasadniało to więc przyjęcie, że zachodziła w sprawie podstawa do wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 5 kpa.

Niesporne było w sprawie zaistnienie wszystkich pozostałych warunków umożliwiających wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wydaniem ostatnio wymienionej decyzji. Zarzuty skargi skupiały się bowiem na wykazaniu merytorycznej zasadności decyzji uznającej skarżącego za osobę bezrobotną i przyznającej mu zasiłek dla bezrobotnych. W tym zakresie należy stwierdzić, że materialno-prawną podstawą decyzji z dnia [...] o uchyleniu decyzji z dnia [...] uznającej L.P. z dniem 9 sierpnia 2005 r. za osobę bezrobotną z prawem do zasiłku od dnia 17 sierpnia 2005 r., był m.in. przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 litera f ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w brzmieniu obowiązującym w dniu 9 sierpnia 2005 r. (Dz. U. Nr 99/2004, poz. 1001 ze zm.), tj. w dniu, w którym L.P. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w Starachowicach jako bezrobotny. Zgodnie z tym przepisem przez bezrobotnego należy rozumieć taką osobę, która jest zarejestrowana we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli m. in. nie podjęła pozarolniczej działalności od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji do dnia wyrejestrowania tej działalności albo nie podlega na podstawie odrębnych przepisów obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników.

Organy obu instancji prawidłowo w ocenie Sądu ustaliły, że w dniu 9 sierpnia 2005 r. tj. w dniu rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy, L.P. tego warunku nie spełniał. Bezspornie bowiem w okresie od 27 grudnia 2001 r. do 4 sierpnia 2014 r. miał on zarejestrowaną działalność gospodarczą, co potwierdza zaświadczenie z dnia 13 grudnia 2001 r. wystawione przez Prezydenta Miasta. Skarżący przyznał też (między innymi w odwołaniu), że w okresie od 13 grudnia 2001 r. do 31 października 2002 r. faktycznie prowadził działalność gospodarczą. Z pisma ZUS z dnia 7 sierpnia 2014 r. wynika natomiast, że w okresie od 27 grudnia 2001 r. do dnia 31 października 2002 r. podlegał wyłącznie obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu prowadzenia tej działalności gospodarczej. Z obu tych okoliczności wynika więc, że L.P. spełniał oba wskazane w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia alternatywne warunki wyłączające możliwość uznania go za osobę bezrobotną. Dodatkowo należy zauważyć, że twierdzenia skarżącego dotyczące faktycznego zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej od dnia 1 listopada 2002 r. i nie prowadzenia jej aż do dnia wyrejestrowania z ewidencji działalności gospodarczej, co nastąpiło w dniu 4 sierpnia 2014 r. - nie jest wiarygodne, skoro L.P. w dniu 30 czerwca 2010 r. złożył do EDG wniosek o zmianę dotyczącego go wpisu w części określającej przedmiot jego działalności. Zmiana ta polegała na tym, że zamiast świadczenia usług jako kierowca powierzonymi środkami transportu wykonywanymi w transporcie krajowym i międzynarodowym, przedmiot swej działalności określił jako transport drogowym towarów. Skarżący ani w toku postępowania administracyjnego, ani w skardze nie wyjaśnił, w jakim celu dokonał tej zmiany. W tej sytuacji należało przyjąć, że potwierdzała ona prowadzenie przez L.P. działalności gospodarczej również w 2010 roku.

Nie można też w żadnym razie uznać, że podnoszone przez skarżącego zgłoszenie do Urzędu Skarbowego zawieszenia z dniem 1 listopada 2002 r. działalności gospodarczej, a także zgłoszenie w dniu 3 listopada 2003 r. do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Inspektorat faktu wyrejestrowania działalności gospodarczej (co nie było prawdą), mogło wywołać jakiekolwiek skutki prawne odnośnie rejestracji działalności gospodarczej skarżącego. Skoro bowiem skarżący zgłoszenie działalności gospodarczej skierował do Urzędu Miejskiego, to powinien był wiedzieć, że również jakiekolwiek zmiany dotyczące tego zgłoszenia tam również muszą być kierowane, a nie do innych instytucji.

Niewadliwie również organy administracji uznały, że skarżący wypełnił oświadczenie rejestrowanego z dnia 9 sierpnia 2005 r. niezgodnie z rzeczywistym stanem rzeczy. Świadczy o tym punkt 16 wskazanego oświadczenia gdzie podał, że nie posiada zarejestrowanej działalności gospodarczej, a także punkt 15, w którym L.P. oświadczył, że nie podjął pozarolniczej działalności gospodarczej, ani też, że takiej działalności nie wyrejestrował. Należy dodać, że L.P. w dniu rejestracji został poinformowany o tym, że jedną z okoliczności powodujących, że osoba zarejestrowana nie spełnia warunku bezrobotnego, jest posiadanie zarejestrowanej pozarolniczej działalności gospodarczej jeżeli w okresie przed zarejestrowaniem w pup działalność była podjęta (pkt 13 pouczenia). Skarżący potwierdził fakt zapoznania się z treścią pouczenia i otrzymał jeden egzemplarz w/w informacji. W tym samym dniu L.P. podpisał również oświadczenie rejestrowanego, o którym była wyżej mowa. Wbrew zarzutowi skargi nie można przyjąć, aby sposób zredagowania tego oświadczenia sugerował, że jest to ankieta, a nie oświadczenie składane przez przedsiębiorcę pod odpowiedzialnością karną. Takiej interpretacji zaprzeczają bowiem już pierwsze słowa tego oświadczenia brzmiące: "Będąc osobą uprzedzoną o obowiązku składania prawdziwych zeznań oraz o odpowiedzialności karnej wynikającej z art. 233 § 1 kk oświadczam co następuje:". Zarzut niejasności tego oświadczenia również nie zasługuje na uwzględnienie, skoro skarżący niewątpliwie miał możliwość uzyskania od urzędnika przyjmującego to oświadczenie dodatkowych wyjaśnień odnośnie jego sytuacji. Należy uznać zatem, że skarżący miała świadomość konsekwencji wynikających z jednoczesnego posiadania statusu osoby bezrobotnej i wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Z przedstawionych okoliczności wynika, że z uwagi na posiadanie w dniu rejestracji tj. 9 sierpnia 2009 r. wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, L.P. nie spełniał warunków do uznania go za osobę bezrobotną, a w konsekwencji również do przyznania mu zasiłku dla bezrobotnych.

Wymaga również wskazania, że z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia wynika, iż wbrew wywodom skargi, posiadanie statusu bezrobotnego nie jest powiązane z faktem rzeczywistego wykonywania działalności gospodarczej, lecz z okolicznością formalnego wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Dlatego w niniejszej sprawie nie ma znaczenia, czy skarżący rzeczywiście prowadził w dniu rejestracji działalność gospodarczą.

Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 8 grudnia 2009 r. w sprawie sygn. III SA /Lu 454/09).

Za przedstawioną wykładnią przemawiają dalsze argumenty.

Dokonana przez ustawodawcę z dniem 26 października 2007 r. zmiana art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia (Dz. U. Nr 176/07 poz. 1243), polegająca na wprowadzeniu kategorycznego zapisu o zakazie posiadania wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, doprowadziła do usunięcia wszelkich ewentualnych wątpliwości odnośnie uprawnień osób mających zarejestrowaną działalność gospodarczą, do świadczeń określonych w tej ustawie. Przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. f ustawy o promocji zatrudnienia w brzmieniu obowiązującym od dnia 26 października 2007 r. jest niewątpliwie bardziej restrykcyjny, gdyż poprzednie jego brzmienie wskazywało, że osoba, która uzyskała wpis do ewidencji działalności gospodarczej, może wykazać, że nie podjęła tej działalności do dnia jej wyrejestrowania. Oznaczało to, iż wykazanie tych okoliczności jest związane z wykreśleniem wpisu z ewidencji, czyli formalnym zaprzestaniem prowadzenia działalności. Przepis ten ustanawiał zatem domniemanie, iż osoba wpisana do ewidencji prowadzi działalność gospodarczą. Obecnie warunkiem wstępnym stwarzającym możliwość jego obalenia jest również uprzednie wykreślenie wpisu z ewidencji, bądź zawieszenie działalności gospodarczej. Mając niewyrejestrowaną działalność gospodarczą, skarżący nie mógł uzyskać statusu osoby bezrobotnej nawet w sytuacji niepodjęcia pozarolniczej działalności gospodarczej od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji. Przyjęta przez sąd interpretacja powyższego przepisu, utrwalona w judykaturze, czyni pozbawionymi znaczenia prawnego wszelkie inne argumenty, zarówno natury słusznościowej, dotyczące finansowych konsekwencji wyrejestrowania działalności, jak również próby wykazania nieprowadzenia działalności gospodarczej, niepodejmowania w jej ramach żadnych prac i nieuzyskiwania dochodów podlegających opodatkowaniu. Warto również ubocznie zauważyć, że kolejna nowelizacja ustawy o promocji zatrudnienia, która weszła w życie w dniu 1 lutego 2011 r. (przez co nie ma oczywiście zastosowania w niniejszej sprawie), zmieniająca m.in. definicję bezrobotnego (Dz. U. 2010, Nr 257, poz. 1725), również nie pozostawia wątpliwości, że osoba wpisana do ewidencji działalności gospodarczej nie może być bezrobotnym, chyba że po złożeniu wniosku o wpis zgłosiła do ewidencji działalności gospodarczej wniosek o zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej i okres zawieszenia nie upłynął albo nie upłynął jeszcze okres do, określonego we wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej, dnia podjęcia działalności gospodarczej. Również więc na gruncie obecnego brzmienia zastosowanego w sprawie przepisu skarżący nie mógłby być uznany za osobę bezrobotną.

Nie mogły zmienić oceny Sądu powołane w skardze uchwały Sądu Najwyższego z dnia 9 września 1993 r. i Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 1996 r. Uchwały te nie dotyczyły bowiem stanu prawnego istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, która miała zastosowanie w niniejszej sprawie została uchwalona dopiero w dniu 20 kwietnia 2004 r. Również powołany jako "najnowsze orzecznictwo sądów administracyjnych" wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 listopada 2006 r., II SA/Wa 1496/06, Lex nr 295073, nie mógł zmienić rozstrzygnięcia sprawy. Wyrok ten bowiem dotyczył innego niż w niniejszej sprawie stanu faktycznego. W sprawie rozpoznanej przez WSA w Warszawie chodziło o sytuację, w której w dacie rejestracji w powiatowym urzędzie pracy skarżący wprawdzie miał już wpis w ewidencji działalności gospodarczej stwierdzający, że rozpoczął działalność gospodarczą, ale faktycznie do dnia rejestracji tej działalności jeszcze nie podjął. Tymczasem w niniejszej sprawie nie było sporu co do tego, że L.P. po dniu wskazanym w zgłoszeniu działalności gospodarczej, a przed dniem rejestracji w PUP, faktycznie podjął i prowadził pozarolniczą działalność gospodarczą oraz podlegał z tego tytułu obowiązkowi ubezpieczenia społecznego.

Nie mógł również odnieść skutku kolejny zarzut sformułowany w skardze.

Organ odwoławczy nie popełnił zarzucanego w skardze błędu mającego polegać na nie stwierdzeniu nieważności decyzji organu I instancji wydanej na podstawie nieistniejącego przepisu, gdyż takie domniemane uchybienie organu I instancji nie miało miejsca. Choć bowiem rzeczywiście w pierwszoinstancyjnym postanowieniu Starosty z dnia [...] znalazła się wadliwie powołana podstawa prawna (art. 9 ust. 1 lit. a i b zamiast art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b ustawy o promocji zatrudnienia), to jednak rzeczywistą treść tej decyzji organ ten ustalił w drodze postanowienia z dnia 1 października 2014 r. o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej. Wywiedzione w uzasadnieniu skargi zarzuty pod adresem tego postanowienia nie mogą być przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie, ponieważ postanowienie z dnia 1 października 2014 r. o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej nie zostało zaskarżone i stało się ostateczne. Ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.