Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt III SA 2162/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2004-04-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Tadeusz Piskozub Sędzia del. NSA - Włodzimierz Kędzierski (spr.) Asesor WSA - Renata Kantecka Protokolant - Małgorzata Aleksandrowicz po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2004r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Izby Skarbowej z dnia "[...]" r. Nr "[...]" w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki z o.o. A w podatku od towarów i usług za listopad 1998r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Izba Skarbowa w O. decyzją z 15.07.2002r., "[...]", utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w O. z 28.01.2002r., znak "[...]" orzekającą o odpowiedzialności J. M. jako członka Zarządu Spółki z o.o. A za zaległości podatkowe Spółki w podatku od towarów i usług za listopad 1998r. w kwocie 636 zł. oraz odsetki liczone od terminu płatności zobowiązania.

Izba Skarbowa utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji ustaliła i wywiodła:

Organ I instancji stwierdził bowiem, że Spółka z o.o. A nie uregulowała należności w kwocie 636 zł. określonej decyzją Urzędu Skarbowego z dnia 13.12.2001r., znak: "[...]" za listopad 1998r. Stwierdził ponadto, iż Strona nie wykazała okoliczności wymienionych w art.116 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa uwalniających ją od orzeczenia o odpowiedzialności, a w postępowaniu upadłościowym Spółki został złożony ostateczny plan podziału masy, z którego wynika, iż wierzytelności Urzędu Skarbowego nie zostaną zaspokojone. Zatem, zdaniem organu I instancji, nie zachodzą okoliczności uzasadniające odstąpienie od orzeczenia odpowiedzialności J. M. za zaległości podatkowe Spółki.

Stosownie do art.116 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (...) odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja przeciwko spółce okaże się bezskuteczna, chyba że członek zarządu wykaże, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające upadłości (postępowanie układowe) albo że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości oraz niewszczęcie postępowania układowego nastąpiło nie z jego winy, bądź też wskaże on mienie, z którego egzekucja jest możliwa.

Odpowiedzialność członków zarządu spółki obejmuje zobowiązania podatkowe, które powstały w czasie pełnienia przez nich obowiązków członków zarządu spółki.

W świetle powyżej powołanej regulacji prawnej warunkiem przeniesienia odpowiedzialności podatkowej ze spółki z o.o. na członka zarządu jest stwierdzenie, że egzekucja z majątku Spółki jest bezskuteczna. Egzekucja jest bezskuteczna wtedy, gdy przymusowa realizacja zobowiązania podatkowego nie daje gwarancji pełnego jego wykonania, a organ egzekucyjny wyczerpał środki prawne służące do wykonania świadczenia przez podatnika.

Zgodnie z § 24 pkt 1 i 2 aktu założycielskiego Spółki z o.o. A z dnia 11.01.1990r. - akt notarialny Rep. "[...]" do składania oświadczeń woli oraz podpisywania w imieniu Spółki upoważniony jest każdy członek Zarządu jednoosobowo. Postanowienie § 1 traci moc w przypadku powołania Zarządu trzyosobowego. W tej sytuacji stosuje się zasadę, ze do składania oświadczeń woli i podpisywania w imieniu Spółki upoważniony jest Prezes Zarządu jednoosobowo bądź Wiceprezesi działający łącznie, bądź jeden z Wiceprezesów wraz z prokurentem działający łącznie.

Postanowieniem z dnia 21.08.1991r., "[...]" Sąd Rejonowy w O. Wydział V Gospodarczy dokonał wpisu do Rejestru Handlowego zmiany składu Zarządu Spółki. Na Prezesa Zarządu Spółki powołano B. M., a na Wiceprezesów T. K. i R. M. Postanowieniem z dnia 25.05.1992r., "[...]" w Rejestrze Handlowym "[...]" na miejsce p. B. M. wpisano J. M. Zgromadzenie Wspólników z dnia 25.02.1992r. uchwałą nr "[...]" wybrało na Prezesa Zarządu R. M., a na stanowisko Wiceprezesa J. M. Natomiast Postanowieniem z dnia 27.05.1996r., "[...]" Sąd Rejonowy wykreślił T. K. z Rejestru Handlowego.

W w/w rejestrze brak jest wpisu jakichkolwiek innych zmian w składzie zarządu Spółki.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, Izba Skarbowa uznała za udowodnione, iż Strona była członkiem zarządu w okresie, w którym powstała przedmiotowa zaległość podatkowa Spółki.

Z akt sprawy wynika, iż Spółka z o.o. A posiada zaległość w podatku od towarów i usług nie tylko za miesiąc 10.1998r. w kwocie 636 zł. wraz z należnymi odsetkami za zwłokę od w/w zaległości podatkowej, jak również za miesiące 01, 05-11.1997r. i za 04.1998r. oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych.

Urząd Skarbowy w celu wyegzekwowania tych zaległości dokonał zajęcia rachunków bankowych Spółki oraz jej wierzytelności.

W/w czynności nie doprowadziły do zaspokojenia egzekwowanych należności. Wprawdzie Urząd Skarbowy nie wystawił tytułu wykonawczego na zaległość za miesiąc listopad 1998r., jednakże postępowanie egzekucyjne postanowieniem Urzędu Skarbowego dnia 25.11.1998r., znak: "[...]" zostało umorzone

z uwagi na fakt, iż Sąd Rejonowy Wydział V Gospodarczy w O. postanowieniem z dnia 17.11.1998r., sygn. akt "[...]" ogłosił upadłość Spółki A.

Dodatkowo należy wskazać, iż pismem z dnia 23.06.2000r. Syndyk upadłości poinformował Urząd Skarbowy, iż w Sądzie Rejonowym w O. został wyłożony plan podziału masy upadłościowej, z którego wynika, iż nie zostaną zaspokojone należności Skarbu Państwa z tytułu zobowiązań podatkowych.

Mając na uwadze powyższe należy uznać za uzasadnione, iż egzekucja należności podatkowych z majątku Spółki była bezskuteczna.

Słusznie organ I instancji przyjął, że Strona nie wykazała istnienia przesłanek uwalniających ją od orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej jako członka zarządu za zaległości podatkowe Spółki z o.o. A. Członek zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością może uwolnić się od odpowiedzialności podatkowej za zaległości spółki udowadniając jedną z niżej wymienionych okoliczności, a mianowicie fakt zgłoszenia upadłości lub wszczęcia postępowania układowego we właściwym czasie (niezależnie z czyjej inicjatywy), brak swojej winy w sytuacji niezgłoszenia upadłości oraz braku postępowania układowego, bądź też wskazując mienie, z którego egzekucja jest możliwa.

Oceny, czy upadłość zgłoszono we właściwym terminie należy dokonać W świetle art.5 § 1 prawa upadłościowego.

Zgodnie z art.5 § 1 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934r. Prawo upadłościowe (tekst jedn. Dz.U. z 1991r. Nr 118, poz. 512 ze zm.), przedsiębiorca jest zobowiązany, nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia zaprzestania płacenia długów, zgłosić w Sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości.

Z akt sprawy wynika, iż wniosek o ogłoszenie upadłości Spółka A złożyła do Sądu Rejonowego w O. w dniu 06.10.1998r., co wskazuje, iż termin pozwalający na wykluczenie odpowiedzialności członka zarządu za zaległości Spółki nie został zachowany.

Jednocześnie należy wskazać, iż cytowany przepis art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej jednoznacznie określa, kogo obciąża ciężar udowodnienia pozytywnych i negatywnych przesłanek orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości podatkowe członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Z treści tego artykułu wynika wprost, iż udowodnienie okoliczności uwalniających członka zarządu od odpowiedzialności ciąży wyłącznie na członku zarządu i obowiązku przeprowadzenia takiego dowodu nie można przenosić na organy podatkowe.

Kryterium braku winy jako przesłanka wywodzenia określonych skutków prawnych występuje w Ordynacji podatkowej m. in. w art.162 § 1. Istotę tego można streścić w ten sposób, iż jako kryterium przy ocenie winy przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Osoba zainteresowana ma wykazać brak winy, czyli udowodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że uchybienie określonemu obowiązkowi było od niej niezależne.

Nietrafny jest więc zarzut iż brak jest oceny organu I instancji, czy wniosek o upadłość Spółki został złożony w terminie. Jak wyżej wskazano udowodnienie tej okoliczności spoczywa na Stronie. Natomiast w trakcie postępowania przed organem I instancji, jak i w odwołaniu Strona nie przedłożyła na to żadnych dowodów, jak również nie złożyła bliższych wyjaśnień w tej sprawie.

Ponadto Odwołujący się nie ujawnił mienia, z którego możliwa byłaby egzekucja.

W sprawie brak jest więc negatywnych przesłanek orzeczenia o odpowiedzialności Strony jako członka zarządu Spółki z o.o. A za jej zaległości podatkowe.

Wywody w zakresie uwolnienia od odpowiedzialności J. M. za zobowiązania określone zaskarżoną decyzją, nie zasługują na uwzględnienie. Strona jak wskazano pełniła funkcję członka zarządu do dnia 17.11.1998r., tj. do dnia ogłoszenia upadłości Spółki. Postępowanie upadłościowe zakończono zaś postanowieniem z dnia 12.10.2000r. Decyzję określającą wysokość zaległości podatkowej za miesiąc listopad 1998r. wydano natomiast w dniu 13.12.2001r.

Ustosunkowując się do zarzutu o nie doręczeniu zaskarżonej decyzji pełnomocnikowi Strony Izba Skarbowa stwierdza, iż okoliczność ta nie skutkuje jej uchyleniem. Wprawdzie Urząd Skarbowy w O. posiadając pismo z dnia 09.11.2000r. w sprawie toczącego się postępowania o orzeczenie odpowiedzialności J. M., winien wezwać pełnomocnika do przedłożenia upoważnienia do reprezentowania Strony. Jednakże uchybienie to, biorąc pod uwagę fakt, iż odwołanie od zaskarżonej decyzji zostało wniesione w terminie, nie pozbawiło Strony skutecznego prawa do obrony.

J. M. na decyzję Izby Skarbowej w O. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa:

Art.116 § 1, art.122, art.187 i art.191 ustawy z 29.08.1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.);

art.5 Prawa upadłościowego, Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934r. Prawo upadłościowe (Dz.U. z 1991r. Nr 118, poz. 512 ze zm.).

Wskazując na powyższe uchybienia wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skargi wniósł:

Przyjęte przez organy skarbowe domniemanie oparte na brzmieniu art.5 § 1 prawa upadłościowego pomija, wręcz ignoruje treść § 2 tego przepisu i nie uwzględnia daty złożenia przez Zarząd Spółki wniosku o ogłoszenie upadłości.

Przyjęte przez organy skarbowe domniemania pozostają w sprzeczności ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, z którego to materiału wynika, że w dacie złożenia wniosku o upadłość spółki spółka posiadała znaczny majątek pozwalający na pokrycie jej zobowiązań, zaś prowadzone postępowanie egzekucyjne skierowane było wyłącznie do rachunku bankowego spółki nie było nigdy skierowane do majątku spółki.

Postępowanie pomija też, przeprowadzenie dowodu z akt Urzędu Skarbowego w O., który w świetle uzyskanych przez skarżącego informacji (uzyskanych po otrzymaniu decyzji) dokonał przed złożeniem wniosku o upadłość spółki zajęcia przedmiotów należących do majątku spółki na poczet zobowiązań podatkowych, nie określa też jakie czynności przeprowadził w stosunku do zajętych wierzytelności spółki. Należy podnieść, że przedłożony przez pełnomocnika skarżącego dokument "umowa sprzedaży przedsiębiorstwa" wykazuje, że spółka w dacie ogłoszenia upadłości dysponowała majątkiem wystarczającym na pokrycie zobowiązań, fakt sprzedaży przedsiębiorstwa spółki przez syndyka za kwotę 45.000 zł. nie może świadczyć o tym, że złożenie wniosku o upadłość spółki nie nastąpiło we właściwym czasie.

Także organy obu instancji nie dokonały oceny akt postępowania egzekucyjnego zadowalając się jedynie notatką służbową o postępowaniach egzekucyjnych nie dokonując oceny zebranych w nich dowodów.

Należy takie podnieść, że Urząd w postępowaniu ustalającym odpowiedzialność podatkową członka zarządu nie doręczał pism ustanowionemu przez stronę pełnomocnikowi.

Zaskarżonej decyzji należy także zarzucić, że wydana została na podstawi dowodów pośrednich np. pisma organu egzekucyjnego, pism sądu, mimo że nie istniała żadna przeszkoda do przeprowadzenia przez organy skarbowe postępowania dowodowego opartego na, aktach sądowych, aktach syndyka i urzędowych aktach egzekucyjnych jak i aktach podatnika znajdujących się w Urzędzie Skarbowym.

Nawet przeprowadzenie dowodów z akt wymiarowych dotyczących upadłej spółki znajdujących się w Urzędzie Skarbowym w O., zdaniem skarżącego umożliwiłoby organom skarbowym przeprowadzenie rzetelnej oceny sytuacji majątkowej Spółki w dacie złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości i określenie czy wniosek o upadłość został zgłoszony w terminie.

Tak przeprowadzone postępowanie, nie pozwała na ustalenie z jakich powodów organy obu instancji ustaliły odpowiedzialność członka Zarządu za zobowiązania podatkowe spółki oddzielnie w zakresie podatku VAT i oddzielnie w zakresie podatku dochodowego gdy art.116 Ordynacji podatkowej posługuje się określeniem zobowiązania podatkowe spółki.

Decyzja określająca odpowiedzialność członka Zarządu za zaległości podatkowe spółki, zgodnie z treścią art.116 Ordynacji podatkowej, obejmuje zgodnie z literalną treścią tego przepisu wszystkie zaległości podatkowe spółki, zatem nie wyjaśnienie w decyzjach organów obu instancji dlaczego decyzja nie obejmuje wszystkich zaległości lecz jedynie niektóre uzasadnia zarzut istotnego naruszenia art.210 § 4 i art.116, 121 i 122 Ordynacji podatkowej gdyż nie wyjaśnia dlaczego organ uznał, że za część zaległości podatkowych skarżący odpowiada a za część nie i dlaczego nie uwzględnił w postępowaniu akt znajdujących się w posiadaniu urzędu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie ustalił i zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art.97 § 1 ustawy z 30.08.2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 01.01.2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W sprawie niniejszej skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniesiona została w sierpniu 2002r. i postępowanie nie zostało zakończone przed 01.01.2004r., a zatem w myśl powołanego wyżej przepisu właściwym do rozpoznania sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, działając w granicach zakreślonych przepisem art.134 § 1 ustawy z 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) nie stwierdził, by organy podatkowe dopuściły się naruszenia przepisów prawa mogących skutkować uchylenie zaskarżonej decyzji.

Z ustaleń organów podatkowych wynika, że Spółka z o.o. A posiadała zaległości podatkowe już w 1997 r., a zatem już wówczas nie płaciła długów.

W celu wyegzekwowania zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za miesiące styczeń i maj do listopada 1997r. oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych Urząd Skarbowy dokonał zajęcia rachunków bankowych Spółki oraz jej wierzytelności.

Pomimo tych czynności należność nie została wyegzekwowana, a postępowanie egzekucyjne umorzono postanowieniem z 25.11.1998r. ze względu na ogłoszenie przez Sąd Rejonowy Wydział V Gospodarczy w O. upadłości Spółki, postanowieniem z 17.11.1998 r. w sprawie "[...]".

Niewystawienie tytułu wykonawczego za zaległości podatkowe za listopad 1998r. jest bez znaczenia dla wyniku sprawy.

Dług dotyczący roku 1997r. nie został wyegzekwowany w postępowaniu egzekucyjnym, a zaległość podatkowa za listopad 1998r. nie została zapłacona.

Wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki złożony został 06.10.1998r.

Z Rejestru Handlowego wynika, że Zarząd Spółki na 07.08.1996r. stanowili R. M. i J. M. Po dacie 07.08.1996r. w rejestrze brak jest jakiegokolwiek zapisu o zmianach w składzie Zarządu Spółki (akta adm. "[...]" w sprawie "[...]"). W myśl przepisu art.116 § 1 ustawy z 29.08.1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz.926 ze zm.) za zaległości podatkowe Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością i Spółki akcyjnej odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja przeciwko spółce okaże się bezskuteczna, chyba że członek zarządu wykaże, że we właściwym czasie zgłoszono upadłość lub wszczęto postępowanie układowe albo że niezgłoszenie upadłości oraz brak postępowania układowego nastąpiły nie z jego winy bądź też wskaże on mienie, z którego egzekucja jest możliwa.

W świetle wyżej poczynionych ustaleń stwierdzić należy, iż zaistniały przesłanki do prowadzenia postępowania w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności J. M. za zaległość podatkową Spółki w podatku od towarów i usług za listopad 1997r.

J. M. w czasie powstania zaległości podatkowej był członkiem Zarządu Spółki. Postępowanie egzekucyjne prowadzone do zaległości podatkowych Spółki za 1997r. okazało się bezskuteczne i zostało umorzone w 1998r. Tym samym wszczynanie i prowadzenie postępowania egzekucyjnego w celu wyegzekwowania zaległości w podatku od towarów i usług za listopad 1998r. byłoby działaniem bezcelowym, zwłaszcza, że syndyk masy upadłości pismem z 23.06.2000r. poinformował wierzyciela, że z masy upadłości zaspokojona została tylko wierzytelność - tylko częściowo - zaliczona według Prawa upadłościowego do kategorii I. Tym samym na dzień orzekania przez Izbę Skarbową (15.07.2002r.) istniały pełne podstawy do stwierdzenia, że J. M. w okresie powstania zaległości podatkowej był członkiem Zarządu Spółki, a egzekucja nie doprowadzi do wyegzekwowania należności z majątku podatnika.

W myśl powołanego wyżej przepisu art.116 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa J. M. nie odpowiadałby za zobowiązania podatkowe Spółki wówczas, gdy wykazałby, że we właściwym czasie zgłoszono upadłość Spółki albo że niezgłoszenie upadłości nastąpiło nie z jego winy, lub wskazałby mienie, z którego egzekucja jest możliwa.

Z akt sprawy nie wynika, by J. M. wskazał mienie Spółki, z którego byłaby możliwa egzekucja.

Brak też jest podstaw do przyjęcia, że niezgłoszenie upadłości nastąpiło bez winy skarżącego.

W skarżącego, że Spółka w dacie ogłoszenia upadłości dysponowała majątkiem wystarczającym na pokrycie zobowiązań nie mogą się ostać w świetle stwierdzeń syndyka, iż masa upadłości pozwoli na zaspokojenie tylko części wierzytelności zaliczonych do kategorii I.

Wreszcie to J. M. jako jeden z członków Zarządu Spółki decydował o regulowaniu długów.

Jeżeli - jak wywodzi skarżący - wierzyciel, przed zgłoszeniem wniosku o upadłość, dokonał zajęcia przedmiotów należących do majątku Spółki na poczet zobowiązań podatkowych i zobowiązania te nie zostały pokryte, to wniosek z tego wypływa jeden, a mianowicie, że egzekucja nie doprowadziła do uzyskania środków na uregulowanie zaległości podatkowych. Egzekucja o zaległości podatkowe za 1997r. okazała się być bezskuteczna. Skoro dalsza zaległość podatkowa powstała w 1998r. dotyczyła tego samego zobowiązania, to oczywistym jest fakt, że postępowanie egzekucyjne dotyczące tej zaległości było bezskuteczne.

Odnosząc się do zagadnienia zgłoszenia upadłości we właściwym czasie, należy rozpatrzyć je na gruncie przepisu art.5 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z 24.10.1934r. Prawo upadłościowe (Dz.U. z 1991r. Nr 118, poz.512 ze zm.).

Otóż w myśl § 1 powołanego artykułu Prawa upadłościowego przedsiębiorca jest zobowiązany, nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia zaprzestania płacenia długów, zgłosić w sądzie wniosek o zgłoszenie upadłości.

Z niepłaceniem długu (zaległych podatków) mamy do czynienia w sprawie już w 1997r. O zaległości podatkowe dotyczące 1997r. prowadzone było postępowanie egzekucyjne.

Wniosek o ogłoszenie upadłości złożony został 06.10.1998r. Nie ma zatem żadnej wątpliwości, że czynności tej dokonano z przekroczeniem terminu dwutygodniowego.

Ponieważ zaległości podatkowe Spółki dotyczyły roku 1997 oraz kwietnia i listopada 1998r. to należy mówić o zaprzestaniu płacenia długów (zobacz Prawo upadłościowe z komentarzem, Maurycy Allerhand, Wydawnictwo STO, Bielsko-Biała 1994r., t.2 do art.5).

Przepis art.5 § 2 Prawa upadłościowego stanowi, iż reprezentant przedsiębiorcy, o którym mowa w art.1 § 2, jest zobowiązany zgłosić wniosek o ogłoszenie upadłości w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym majątek nie wystarcza na zaspokojenie długów, chyba że wcześniej rozpoczął się bieg terminu określonego w § 1.

W sprawie niniejszej nie budzi wątpliwości fakt, że bieg terminu przewidzianego w art.5 § 1 Prawa upadłościowego rozpoczął się przed ujawnieniem okoliczności, że majątek Spółki nie wystarcza na zaspokojenie długów.

Tym samym w sprawie nie może mieć zastosowania przepis art.5 § 2 Prawa upadłościowego. Podkreślić też należy, że sytuacja, w której zadłużenie przekraczałoby stan czynny firmy nie jest jeszcze równoznaczne z istnieniem obowiązku wystąpienia z wnioskiem o upadłość, pod warunkiem, że istnieją realne szanse dokonywania wpłat na czas.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Izba Skarbowa rozpatrując sprawę dysponowała i rozpatrzyła materiał zgromadzony w aktach podatkowych i w aktach egzekucyjnych.

Doręczanie pism stronie zamiast jej pełnomocnikowi jest uchybieniem ale w sprawie niniejszej nie można go uznać za mające wpływ na wynik sprawy.

Pełnomocnik został zawiadomiony o możliwości zaznajomienia się z zebranym w sprawie materiałem, a zatem ani pełnomocnik ani sama strona nie zostali pozbawieni możliwości zgłoszenia wniosków i wyrażenia stanowiska.

Z przepisu art.116 § 1 Ordynacja podatkowa wynika rzeczywiście, że członek zarządu odpowiada za wszystkie zaległości podatkowe Spółki, ale przepis ten nie obliguje organów podatkowych, by odpowiedzialność członka zarządu za długi Spółki dotyczące poszczególnych miesięcy w podatku VAT orzeczona została w jednej decyzji.

Stąd nie można mówić, iż zaskarżona decyzja narusza przepisy art.116, 121, 122 i art.210 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa.

Reasumując, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa stanowiących jej podstawę i dlatego na podstawie art.151 ustawy z 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270), oddalił skargę.