Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1219/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-08-04 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Michał Sułkowski po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. C. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A. C. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2017 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony postanawia: przyznać A. C. prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

A. C. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.

Ze złożonego na urzędowym formularzu wniosku z dnia 12 kwietnia 2017 r. oraz nadesłanych na wezwanie dodatkowych oświadczeń i dokumentów źródłowych wynika, że skarżący jest cudzoziemcem. Nie posiada majątku, ani zasobów pieniężnych. We wrześniu 2013 r. pracodawca rozwiązał z nim umowę o pracę. Od tamtej pory A. C. nie jest zatrudniony, ponieważ nie może legalnie świadczyć pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Od października bieżącego roku rozpocznie trzeci rok studiów. Mieszka w lokalu należącym do znajomej, która nie pobiera z tego tytuł żadnych opłat i w całości pokrywa wydatki związane z eksploatacją mieszkania. Skarżący nie otrzymuje świadczeń socjalnych, a koszty związane z koniecznym utrzymaniem (żywność, ubranie, środki higieny osobistej) pokrywa dzięki pomocy rodziny i znajomych. Jest zadłużony u koleżanki, u której mieszka. Nie spłaca zobowiązań kredytowych wobec banku. W dniu 23 czerwca bieżącego roku do A. C. skierowano dwa wezwania do zapłaty należności wobec banku - na kwoty 2.141,43 zł oraz 1.109,02 zł.

W okresie od 1 kwietnia do 30 czerwca 2017 r. na rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowym A. C. nie zaksięgowano jakichkolwiek wpłat. Saldo rachunku pozostawało ujemne (-2.000,00 zł). Na koniec okresu ujętego na nadesłanych wyciągach kwota niespłaconych odsetek od zadłużenia wyniosła 70,24 zł, a niespłacone koszty obsługi zadłużenia wyniosły 71,19 zł.

Z kolei na rachunku karty kredytowej, na koniec okresu ujętego w nadesłanych wyciągach (od 26 marca do 25 czerwca 207 r.), zadłużenie wyniosło 9.480,00 zł przy przyznanym limicie kredytowym 9.223,48 zł. W dniu 19 czerwca 2017 r. dokonano potrącenia kwoty 4,20 zł tytułem kosztów upomnienia i windykacji. Odsetki naliczone za okres od 25 maja do 25 czerwca 2017 r. wyniosły 62,67 zł.

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej powoływanej również jako ppsa, prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Nie będąc zatrudnionym i nie osiągając dochodu, skarżący nie jest w stanie samodzielnie pokryć kosztów koniecznego utrzymania. Podstawowe potrzeby życiowe zabezpiecza, korzystając z pomocy rodziny lub znajomych, bądź zaciągając kolejne pożyczki. A. C. nie reguluje terminowo wymagalnych należności, a jego zadłużenie wobec banku wzrasta. W konsekwencji podejmowane są wobec niego czynności windykacyjne. Nie dysponując przy tym zasobami pieniężnymi, ani majątkiem, który można by zbyć w celu uzyskania dodatkowych środków, wnioskodawca nie jest w stenie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego utrzymania.

Z powyższych względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 2 pkt 7 ppsa, należało orzec jak w postanowieniu.