Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 414/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art.10
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Gliniecki Sędziowie NSA Leszek Leszczyński del. WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.) Protokolant Anna Połoczańska po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 listopada 2010 r. sygn. akt II SA/Kr 1027/10 w sprawie ze skargi J. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 5 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 1027/10, po rozpoznaniu skargi J. J., uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oraz określił, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu oraz zasądził od organu na rzecz skarżącej kwotę 757 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd podał następujące okoliczności faktyczne i prawne:

W wyniku rozpoznania wniosku inwestorów – W. A., W. S. i P. S., Prezydent Miasta Krakowa, decyzją z dnia [...] lipca 2005 roku, ustalił dla wnioskodawców: W. A., W. S. i P. S., warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działkach nr [...] i [...] (część) obr. [...] wraz z infrastrukturą techniczną oraz budowie sieci linii kablowej nn przez działki nr [...] i [...] przy ul. [...] w K.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia [...] października 2005 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania E. Z., utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 26 lipca 2007r., sygn. akt II SA/Kr 13/06, uchylił obie decyzje organów administracji, wskazując na konieczność wyeliminowania uchybień w przeprowadzonym dotychczas postępowaniu.

Wnioskodawca w toku postępowania administracyjnego dokonał korekty wniosku, wskazując ostatecznie, iż jego zamiarem jest budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działkach nr [...] i [...] (część) obr. [...] z garażem dwustanowiskowym i zjazdem z działki nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K. Dla tak określonej inwestycji Prezydent Miasta Krakowa ponownie decyzją

z dnia [...] czerwca 2009r. (nr [...]) ustalił warunki zabudowy.

W wyniku wniesionego odwołania od w/w decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] sierpnia 2009r., nr [...], uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi l instancji. Organ odwoławczy wskazał, że co prawda organ I instancji wypełnił zalecenia i wskazania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, jednakże z uwagi na treść uzasadnienia decyzji trudno dokonać oceny, czy zostały one w pełni wykonane w odniesieniu do ustalenia wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy oraz ustalenia szerokości elewacji frontowej.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działkach nr [...] i [...] (część), obr. [...] z garażem dwustanowiskowym wraz ze zjazdem z działki nr [...] przy ul. [...] w K.

W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że przeprowadzona analiza wraz z późniejszymi uzupełnieniami wskazała na charakterystyczne parametry występujące w obszarze sąsiadującym z działką, na której jest przedmiotowa inwestycja. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska pozytywnie zaopiniował przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne w odniesieniu dla terenów położonych w otulinie [...] Parku Krajobrazowego.

Od powyższej decyzji odwołanie złożył pełnomocnik J. J., podnosząc zarzut, że w zaskarżonej decyzji, przy obliczaniu wskaźnika zabudowy przytoczono po raz kolejny przykłady gęstości zabudowy na działkach objętych analizą z pominięciem zabudowy znajdującej się na działce [...]. Wyniki analizy urbanistyczno - architektonicznej odnoszą się do obiektów najdalej położonych od planowanej inwestycji, tj. na działce nr [...],[...], z pominięciem działki nr [...], co w ocenie odwołującej się nadal powoduje wątpliwości odnośnie wyznaczonego współczynnika zabudowy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] czerwca 2010 roku, nr [...], utrzymało mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta Krakowa. Organ odwoławczy uznał, że sporządzona w sprawie analiza urbanistyczno - architektoniczna odpowiada wymogom określonym w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wbrew zarzutom odwołania, analizą objęte zostały również przewidziane określone w rozporządzeniu parametry zagospodarowania działki nr [...] (m.in. powierzchnia zabudowy, gabarytów zabudowy tj. wysokości elewacji frontowej jej gzymsu, lub okapu, wysokość do kalenicy, szerokość elewacji frontowej szerokość traktu, geometria dachu), które to parametry następnie były podstawą ustalenia średnich wartości dla zastanej zabudowy. Kolegium stwierdziło, iż ustalenie warunków nowej zabudowy zostało dokonane z uwzględnieniem rozmiarów zabudowy znajdującej się na sąsiedniej działce nr [...], co wynika z poz. 11 zestawienia tabelarycznego parametrów zabudowy w obszarze analizy. Ustalone na tej podstawie wyniki analizy w swej części tekstowej i graficznej znajdują uzasadnienie w świetle poczynionych w toku analizy ustaleń. Brak jest podstaw do kwestionowania ich prawidłowości. Organ pierwszej instancji, w ocenie Kolegium, w toku ponownego rozpatrzenia sprawy, zastosował się do poprzednich jego uwag, gdyż wprowadził korekty mające na celu doprecyzowanie przesłanek stanowiących podstawy ustalenia parametrów nowej zabudowy i uzasadnił odstąpienie od wyznaczenia średnich wskaźników tychże parametrów.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie J. J. reprezentowana przez pełnomocnika r.pr. S. K. wniosła o jej uchylenie.

Skarżąca zarzuciła w/w decyzji Kolegium naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez błędne wyznaczenie wskaźnika powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu; § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury (...) poprzez błędne wyznaczenie szerokości elewacji frontowej; § 7 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury (...) poprzez błędne ustalenie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej; art. 54 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieuzgodnienie projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy z odpowiednimi organami.

Zarzuciła również naruszenie prawa procesowego, tj. art. 10 kpa poprzez nie wyznaczenie stronom postępowania odpowiedniego terminu do zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym oraz uniemożliwienie stronie ustosunkowania się do niego; art. 138 § 2 kpa poprzez uznanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że organ l instancji w całości uwzględnił zalecenia zawarte

w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2009 roku;

art. 138 § 1 pkt. 1 kpa poprzez utrzymanie w mocy błędnego rozstrzygnięcia, zamiast jego uchylenia i wydania orzeczenia o przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż parametry nowej zabudowy powinny być ściśle określone. Wyznaczenie jedynie maksymalnej wartości poszczególnych parametrów może prowadzić do naruszenia ładu przestrzennego, którego elementami są gabaryty sąsiadujących budynków zapewniających harmonijny krajobraz.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uwzględniając skargę, uchylił zaskarżoną decyzję. W ocenie Sądu zaskarżona skargą decyzja wydana została

z naruszeniem prawa materialnego, co miało wpływ na wynik sprawy, jak również z naruszeniem art. 7, 77 § 1 kpa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd wskazał, iż wydanie decyzji o warunkach zabudowy według normy art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków wymienionych w pkt 1-5. Jednym z warunków koniecznych jest tzw. zasada dobrego sąsiedztwa, uzależniająca zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Wynika z tego, iż zabudowa działek sąsiednich stanowi punkt wyjścia do ustalenia, jakiego rodzaju inwestycję można zrealizować na terenie objętym wnioskiem. Powstająca w sąsiedztwie zabudowanej już działki nowa zabudowa powinna zatem odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej, obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej. Określenie powyższej charakterystyki jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy, a także jest jednym z elementów rozstrzygnięcia znajdującego się w treści decyzji. W sprawie zastosowanie miały również przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), zwanego dalej "rozporządzeniem", wydanego w wykonaniu delegacji zawartej w art. 61 ust. 6. Rozporządzenie to określa sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących: 1) linii zabudowy, 2) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, 3) szerokości elewacji frontowej, 4) wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, 5) geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). Jednym z koniecznych elementów decyzji o warunkach zabudowy, jest stosownie do § 9 rozporządzenia w określenie linii zabudowy. Sąd stwierdził, że z § 4 ust.1 rozporządzenia, regulującego sposób wyznaczenia linii zabudowy, wynika bezwzględny obowiązek jej wyznaczenia. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem wskazanych powyżej przepisów, bowiem z sprawie odstąpiono od jej wyznaczenia, a wynika to z załącznika nr 1, stanowiącego integralną część decyzji, pkt II. 1a., k. 554 a.a.)

Sąd za uzasadniony uznał zarzut skarżącej co do naruszenia przez orzekające w sprawie organy sposobu określenia parametrów nowej zabudowy, tj. szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, wskaźnika zabudowy. Z § 7 ust. 1 rozporządzenia wynika, że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Jeżeli wysokość, o której mowa w ust. 1, na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą w obszarze analizowanym (ust. 3). Zgodnie z ust. 4 dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, o której mowa w ust. 1, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. Zdaniem Sądu, wykładnia gramatyczna § 7 rozporządzenia nakazuje przyjąć, iż wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej powinna być ściśle określona w decyzji o warunkach zabudowy. W niniejszej sprawie parametry wynikające z § 7 nie zostały ustalone prawidłowo tzn. ściśle, bowiem z załącznika nr 1, stanowiącego integralną część decyzji, pkt II. 1d. wynika, że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki może wynosić do 9 metrów do kalenicy i do 4,5 metra do okapu. Oznacza to, że przewidziano dowolną wysokość zabudowy, byleby nie przekraczała ona - odpowiednio 4,5 metra do okapu i 9 m do kalenicy , co za tym idzie - dowolną minimalną jej wysokość. Taka dowolność stoi w sprzeczności z koniecznością kontynuacji ładu przestrzennego, skoro konkretne ustalenie wysokości, o której mowa w § 7 rozporządzenia jest jednym z warunków zachowania i kontynuacji tego ładu. Wszystkie te parametry muszą być wskazane jednoznacznie w wartościach bezwzględnych. Sąd stwierdził, że analiza przeprowadzona przez organ w żadnym stopniu nie ustala jaka jest wysokość występującej w obszarze analizowanym budynków, a to ustalenie dowolnej wysokości budynku odpowiednio do 4, 5m i do 9 m było nieprawidłowe. W sposób nieprawidłowy ustalono w tym samym załączniku – nr 1 pkt II. 1c szerokość elewacji frontowej, bowiem z § 6 rozporządzenia ustalenie szerokości elewacji frontowej projektowanego budynku powinno być wyznaczone w sposób konkretny. Tymczasem w przedmiotowej sprawie wielkość tę ustalono "do 18 m", wskazując jako podstawę ust. 2 § 6 rozporządzenia. Okoliczność, iż zachodzą podstawy do zastosowania ust. 2 i wyznaczenia innej szerokości elewacji, niż wynika to z ust. 1 nie oznacza, że może ona być wyznaczona w sposób pozwalający na całkowitą dowolność, jeżeli chodzi o szerokość minimalną.

Sąd uznał, iż w sposób niezgodny z § 5 rozporządzenia wyznaczono wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy, który prawidłowo wyznacza się w stosunku do powierzchni działki albo terenu na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego (§ 5 ust. 1). Dopuszcza się przy tym wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (§ 5 ust. 2).

W niniejszej sprawie - zarówno w analizie, jak i w decyzji organu pierwszej instancji, przyjęto, że wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu oznaczonego literami ABCD (dz. Nr [...] i [...]) wynosić będzie do 17 %.

Z części tekstowej analizy wynika, iż parametr ten ustalono biorąc pod uwagę jedynie zabudowę położoną na działce nr [...] i [...] – wyłącznie bowiem dla tego terenu podane są wskaźniki wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu. Nie wyjaśniono jednak należycie – ani w analizie, ani w decyzji, dlaczego dla ustalenia tego wskaźnika przyjęto jedynie parametry odległej od planowanej inwestycji zabudowy znajdującej się na działkach nr [...] i [...] z pominięciem sąsiedniej zabudowy na działkach nr [...],[...] czy [...]. Organ przy ustalaniu warunków zabudowy musi kierować się wymaganiami zapewnienia ładu przestrzennego w tym harmonijnego kształtowania przestrzeni i względami kompozycyjno-estetycznymi (art. 4 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 1 i ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) i dlatego dowolność ustaleń w tym zakresie uznał za naruszenie § 5 rozporządzenia.

Sąd stwierdził, że brak w decyzji wymaganych jednoznacznych rozstrzygnięć, odnośnie parametrów nowej zabudowy, będących istotnym elementem zapewnienia ładu przestrzennego, stanowi naruszanie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy. Stwierdzenie tego naruszenia, jak również naruszenia art. 7, 77 § 1 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, musiało prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji. Sąd jednocześnie wskazał, że z uwagi brak potrzeby przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w całości uchylił tylko zaskarżone rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy w ramach swoich uprawnień może materiał ten ocenić inaczej niż organ l instancji, co więcej organ odwoławczy może zgodnie z art. 136 kpa z urzędu lub na żądanie strony przeprowadzić dodatkowe postępowanie dowodowe, np. zlecić sporządzenie aneksu do analizy urbanistyczno - architektonicznej. W ocenie Sądu kwestia określenia gabarytów planowanej inwestycji (jej wysokości, szerokości itd.) winna być przez Kolegium ponownie rzetelnie przeanalizowana, tak aby nowa inwestycja odpowiadała charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej, obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej na terenie objętym analizą. W tym celu organ, winien wziąć pod uwagę charakterystyczne dla tego obszaru cechy, funkcje zabudowy, gabaryty itp. Jakiekolwiek odstępstwo w tym zakresie, o ile jest dopuszczalne w świetle prawa winno być zaś przez organ rzetelnie uzasadnione. Analiza urbanistyczno - architektoniczna, jak każdy inny dowód przeprowadzony w postępowaniu administracyjnym podlega ocenie organu. W razie dostrzeżenia jej wadliwości rzeczą organu jest żądanie jej uzupełnienia lub wykonania nowej. To organ bowiem musi wykazać w uzasadnieniu decyzji, że ustalone wielkości są kontynuacją parametrów charakteryzujących istniejącą zabudowę.

Sąd za bezzasadny uznał zarzut skarżącej naruszenia art. 10 § 1 kpa należało za bezzasadny, bowiem nie wykazała jakie konkretnie negatywne konsekwencje prawne poniosła z braku powiadomienia jej o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym. Sąd wskazał, również przed wydaniem zaskarżonej decyzji zmarł W. S. – jeden z wnioskodawców, zatem została ona skierowana do osoby, która nie mogła być adresatem decyzji administracyjnej. Zatem organ odwoławczy dalsze postępowanie administracyjne poprowadzi z udziałem następców prawnych zmarłego W. S.

Sąd stwierdził, że pozostałe zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła J. J. reprezentowana przez pełnomocnika r.pr. S. K., zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 10 § 1 kpa poprzez uznanie, że organ II instancji nie naruszył w niniejszej sprawie art. 10 § 1 kpa poprzez brak umożliwienia stronom wypierzenia się przed wydaniem decyzji, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań,

- art. 135 p.p.s.a. poprzez poprzestanie na uchyleniu jedynie decyzji organu odwoławczego oraz nie uchyleniu również decyzji organu pierwszej instancji, co w niniejszej sprawie było konieczne dla końcowego załatwienia sprawy,

- art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak wymaganego tym przepisem wystarczającego uzasadnienia Sądu w zakresie motywów jakimi kierował się Sąd, uznając, że w sprawie brak jest podstaw do uchylenia również decyzji organu Pierwszej instancji na podstawie art. 135 p.p.s.a. oraz, że w sprawie organ drugiej instancji nie naruszył art. 10 kpa poprzez brak umożliwienia stronom wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów.

Wskazując na powyższe podstawy kasacji z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W motywach skargi kasacyjnej podniesiono, iż Sąd pierwszej instancji wskazując na duża ilość istotnych uchybień treści decyzji pierwszej instancji w zakresie konkretnych warunków zabudowy, których usunięcie będzie wiązało się z koniecznością przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części, powinien zgodnie z art. 135 p.p.s.a. uchylić również decyzję organu pierwszej instancji. Analiza akt sprawy wskazuje na to, że w sprawie niezbędne jest sporządzenie nowej analizy urbanistyczno-architektonicznej uwzględniającej argumentację Sądu pierwszej instancji wskazaną w wyroku. Sąd pierwszej instancji błędnie uznał za nieuzasadniony zarzut skarżącej naruszenia art. 10 § 1 kpa. Pozbawienie strony uprawnienia co do możliwości wypowiedzenia się do zebranych dowodów i materiałów oraz wzmocnienia argumentacji zawartej w odwołaniu od decyzji wiązało się dla niej z negatywnymi konsekwencjami prawnymi jakimi było utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej:"p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania.

W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych.

Za usprawiedliwione należało uznać zarzuty kasacji dotyczące naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 135 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. Stosownie do treści art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w graniach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Jak podkreśla się w doktrynie w świetle podstawowego celu sprawowanej przez sąd kontroli w związku z postanowieniami art. 1 § 2 u.s.a., obowiązkiem sądu jest przez wydanie orzeczenia stworzenia takiego stanu, że w obrocie prawnym nie będzie istniał i funkcjonował żaden lub czynność organu administracji publicznej niezgodny z prawem ( T. Woś., H. Knysiak – Molczyk, Marta Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 441). Odnosząc powyższe rozważania do realiów niniejszej sprawy stwierdzić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchybił wskazanemu przepisowi, uchylając tylko zaskarżoną decyzję w sytuacji, gdy z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że wskazane w nim uchybienia odnoszą się przede wszystkim do decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] stycznia 2010 r. ustającej warunki zabudowy dla inwestycji wskazanej we wniosku inwestorów, jak również sporządzonej dla potrzeb tej decyzji przez ten organ analizy cech i funkcji wyznaczonego obszaru analizowanego. Trafnie wywiedziono w skardze, że Sąd pierwszej instancji ujawniając istnienie licznych istotnych wad w decyzjach organów obu instancji, które dotyczyły określenia parametrów planowanej inwestycji, takich jak: szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji, jej gzymsu lub attyki, wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy, jak również co braku wyznaczenia linii zabudowy, powinien zakresem orzekania objąć zarówno decyzję organu drugiej instancji, jak też decyzję pierwszej instancji. Podzielić należało, w związku z powyższym, zarzut kasacji, iż Sąd pierwszej instancji naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a., albowiem w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie przedstawił argumentacji wystarczającej do uznania, że brak było podstaw do uchylenia również decyzji organu pierwszej instancji. Natomiast podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w powiązaniu z naruszeniem art. 10 § 1 kpa nie jest trafny. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęty jest powszechnie pogląd, wyrażony między innymi w wyroku NSA z 18 maja 2006 r. (sygn. akt IIOSK 831/05), publ. w ONSAiWSA 2006, nr 6, poz. 157), że zarzut naruszenia art. 10 § 1 kpa może odnieść skutek wówczas, gdy strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. W rozpoznawanej sprawie, skarżąca nie wykazała, by naruszenie wymienionego przepisu w jakikolwiek sposób wpłynęło na wyniki postępowania, jak również, że stwierdzone naruszenie prawa skutkowało nie wyjaśnieniem okoliczności sprawy, pominięciem wniosków dowodowych czy wyjaśnień stron albo podobnym skutkiem. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.