Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 906/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2015-01-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.
article: art. 46 § 1, art. 48.
journal: Dz.U. 2014 poz 121
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny - tekst jednolity.
article: art. 217.
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Zofia Skrzynecka, Sędziowie sędzia WSA Wiesława Pierechod, sędzia WSA Ryszard Maliszewski (sprawozdawca),, Protokolant specjalista Paweł Guziur, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 28 stycznia 2015r. sprawy ze skargi spółki A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2011 rok Oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia "[...]" nr "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza z dnia "[...]" nr "[...]" wymierzającą "M." Sp. z o.o. podatek od nieruchomości za 2011r. w kwocie 164.677,58 zł.

Z motywów decyzji i przedłożonych akt podatkowych wynika, że Burmistrz pierwotnie decyzją 13.09.2011r. określił Spółce z o.o. P. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2011r. przyjmując za podstawę opodatkowania budynki pozostałe oraz grunty związane z działalnością gospodarczą. Wobec złożenia przez Spółkę z o.o. P. odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 31.01.2012r. uchyliło tę decyzję i sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia.

Decyzją z 27.06.2012r. Burmistrz określił "M." Sp. z o.o., następcy prawnemu P. Sp. z o.o., zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2011r. w wysokości 165.618 zł. Kolegium na skutek odwołania tej Spółki, decyzją z 26.10.2012r. uchyliło ww. decyzję i sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia. Kolejną decyzję Burmistrza z dnia 27.02.2013r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze także uchyliło i decyzją z dnia 30.09.2013r. sprawę jeszcze raz przekazało do ponownego rozpatrzenia.

Decyzją z dnia "[...]" Organ I instancji określił Spółce "M." wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2011r. w kwocie 164.677,58 zł. W uzasadnieniu decyzji Organ wskazał, iż podatnik pomimo ustawowego obowiązku nie złożył w terminie stosownej deklaracji na podatek od nieruchomości na 2011r., a do dnia wydania tejże decyzji Spółka nie dokonała wpłat należnego podatku za 2011r. na konto tutejszego Organu podatkowego. Powyższa należność stała się zaległością podatkową. Jak Organ ustalił Spółka jest właścicielem gruntów o powierzchni 193.600 m2 oraz budynków o powierzchni użytkowej 2.892 m2 nie nadających się do prowadzenia działalności ze względów technicznych. Określając wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2011r. Organ podatkowy uwzględnił fakt, iż grunt i budynki są w posiadaniu przedsiębiorcy, a więc są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Po przedstawieniu rozumienia pojęcia względy techniczne Organ podał, że w wyniku obmiaru działki gruntu o nr 11/5 w K., oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako Ba, stanowiącej własność Spółki, po zewnętrznych obrysach fundamentów budynków, czyli położonych bezpośrednio pod budynkami, budynki usytuowane na ww. działce gruntu podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości według stawek niższych, właściwych dla tzw. pozostałych nieruchomości. Natomiast grunty, poza gruntami, na których posadowione zostały budynki, mogą być wykorzystane do prowadzenia działalności gospodarczej, dlatego też zostały opodatkowane stawkami najwyższymi w podatku od nieruchomości. Nie ma przeszkód, które nie pozwalają na eksploatację przedmiotu opodatkowania (gruntu). Muszą one istnieć w danym momencie, ale również muszą mieć charakter trwały. Spółka nie wykazała by pozostałe grunty znajdowały się w stanie technicznym uniemożliwiającym prowadzenie działalności gospodarczej. Burmistrz przedstawił także sposób wyliczenia podatku.

Na skutek odwołania Spółki Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji z dnia "[...]" Organ odwoławczy powołał się na art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (j.t. Dz.U. z 2010r. nr 95, poz. 613 ze zm.), dalej u.p.o.l., jak też szereg orzeczeń sądów administracyjnych.

Jak podało Kolegium w przedmiotowej sprawie sporne jest opodatkowanie wszystkich gruntów działki, poza gruntami pod budynkami, po obrysie (które Organ również opodatkował pozostałymi stawkami) najwyższą stawką podatku od nieruchomości, właściwą dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, pomimo wystąpienia przesłanki z art. 1a ust. 1 pkt 3, tj. przedmiot opodatkowania, którym w rozpoznanej sprawie jest grunt, będący w posiadaniu przedsiębiorcy, nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności ze względów technicznych. Podatnik konsekwentnie bowiem twierdzi, że istnieją istotne ograniczenia i przeszkody związane z prowadzeniem działalności gospodarczej na terenie przedmiotowej działki, w skutek czego, przedmiot opodatkowania nie jest i trwale nie może być wykorzystywany w działalności gospodarczej. Te ograniczenia mają bowiem wynikać ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy O. dotyczącego obrębu K., na terenie którego położona jest działka nr 11/5 . Ponadto braki w infrastrukturze technicznej całej nieruchomości są w znacznym stopniu niezależne od podatnika, i nie może on we własnym zakresie usunąć tego rodzaju przeszkód. Dodatkowo ewentualne wykorzystanie gruntu do prowadzenia działalności gospodarczej uniemożliwia również fatalny stan dróg wewnętrznych.

Organ ustosunkowując się do tej argumentacji podatnika podał, że o ile grunt bezpośrednio położony pod budynkiem wyłączonym z działalności gospodarczej ze względów technicznych, może dzielić los tego budynku, to nie można tego automatycznie przenosić na całość gruntów, na których posadowiony jest ten budynek (otaczających go), w tym wypadku do całej ww. działki nr 11/5 w K.. Grunt oraz wzniesiony na nim budynek są z punktu widzenia ustawy o podatkach i opłatach lokalnych niezależnymi od siebie przedmiotami opodatkowania, a zatem wszelkie okoliczności mające wpływ na ich opodatkowanie winny być każdorazowo odnoszone do każdego z tych przedmiotów odrębnie. Niemożność wykorzystywania do prowadzonej działalności ze "względów technicznych" musi dotyczyć gruntów i w żadnej mierze stanu tego nie można i nie powinno się wywodzić z właściwości "technicznych" budynku.

Podnoszony w odwołaniu brak uzbrojenia technicznego (m.in. przyłączy do sieci energetycznej, wodno-kanalizacyjnej), nie może stanowić o istnieniu względów technicznych w odniesieniu do przedmiotowego gruntu, bowiem istnieje w niniejszej sprawie możliwość przyłączenia tych sieci (por. wyroki WSA w Gliwicach z dnia 11 lipca 2013r., sygn. akt I SA/Gl 109/13, w wyroku NSA z dnia 17 maja 2013r., sygn. akt II FSK 1857/11).

W zakresie wskazywanego w odwołaniu braku możliwości wykorzystania działki ze względu na ograniczenia wynikające z wypisu i wyrysu ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy O. dotyczącego obrębu K., na terenie którego położona jest ww. działka, Kolegium podało, że z akt sprawy nie wynika, iż odwołująca się w jakikolwiek sposób starała się o zmianę przeznaczenia gruntu dla swoich potrzeb. Zdaniem Kolegium argumenty te nie mogą zmienić oceny, że nie zachodzą względy techniczne przewidziane w art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy. Zapisy planu miejscowego, czy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, nie należą bowiem do kategorii przyczyn technicznych, a określają prawny status gruntu. Są to względy natury prawnej. Organ powołał się na wyjaśnienia Prezesa Zarządu Spółki P. - w piśmie z dnia 1 marca 2012r., że budynki i grunty są traktowane jako środki obrotowe, przeznaczone do dalszej odsprzedaży. Zatem od początku grunt ten przeznaczony był do dalszej odsprzedaży i Spółka nie miała na celu faktycznego prowadzenia na nim działalności gospodarczej.

W konkluzji Kolegium powołało się na pogląd wyrażany w piśmiennictwie, iż w stosunku do gruntów trudno w ogóle mówić o względach technicznych, gdyż grunt siłą rzeczy nie jest techniczny - glosa B. Pahla do wyroku NSA z dnia 18 lipca 2013r., sygn. akt II FSK 3212/12.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Spółka, działając przez radcę prawnego A.P., wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej utrzymania w mocy wymiaru podatku od nieruchomości za 2011r. od gruntów o powierzchni 190.835,46 m2, oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1) art. 1a ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez ich pominięcie przy ocenie istnienia związku pomiędzy budynkami wzniesionymi na gruncie stanowiącym przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, a samym gruntem, i przyjęcie, że brak możliwości prowadzenia działalności gospodarczej w budynkach pozwala na prowadzenie takiej działalności na gruncie, na którym posadowione są budynki, z wyłączeniem jedynie gruntu znajdującego się bezpośrednio pod budynkami, a w konsekwencji przyjęcie, że grunty znajdujące się poza obrysem budynków mogą być opodatkowane najwyższą stawką podatku, tj. właściwą dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, podczas gdy dla budynków oraz gruntów położonych bezpośrednio pod nimi określono stawkę właściwą dla budynków pozostałych (niezwiązanych z prowadzeniem działalności gospodarczej);

2) art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż należące do skarżącej Spółki grunty położone w K. o powierzchni 190.835,46 m2, tj. znajdujące się poza obrysem budynków, mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej pomimo, iż grunty te nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej przez stronę ze względów technicznych, a w konsekwencji zastosowanie w zaskarżonej decyzji do tych gruntów najwyższej stawki podatku - właściwej dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Uzasadniając zarzut w pkt 1 skarżąca podniosła, że przepisy art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego odwołują się do ogólnie rozumianego ścisłego związku pomiędzy gruntem i budynkiem, a nie wyłącznie do gruntów znajdujących się bezpośrednio pod budynkiem. Z odrębnego określenia stawek opodatkowania dla gruntów, budynków i budowli nie można wywodzić braku związku pomiędzy nieruchomością gruntową, a wzniesionymi na niej budynkami.

Strona uznaje, że na tle art. 46 § 1 i art. 48 K.c. budynki dzielą los samego gruntu, na którym je posadowiono, i nie chodzi o związek jedynie z tą częścią gruntu, na którym budynek jest posadowiony. Zły stan techniczny części składowej nieruchomości gruntowej, jaką są budynki, determinuje w jej ocenie zły stan techniczny samej nieruchomości gruntowej.

Odnośnie zarzutu w pkt 2 skarżąca podtrzymała stanowisko, że prowadzenie działalności gospodarczej na całej nieruchomości gruntowej w K. jest niemożliwe ze względów technicznych. Trwały i funkcjonalny związek gruntu z posadowionymi na nim budynkami, który znajduje swoje odzwierciedlenie nie tylko w swojej naturze cywilnoprawnej, ale także w dokumentach urzędowych w postaci ewidencji gruntów i budynków oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (studium uwarunkowań), stanowi w ocenie autora skargi "względy techniczne" gruntu, które uniemożliwiają prowadzenie działalności gospodarczej na tym gruncie, i powinny zostać uwzględnione przy wymiarze podatku od gruntów. Zdaniem skarżącej ocena, czy istnieją względy techniczne nieruchomości, istotne jest przede wszystkim ustalenie, czy wykonanie odpowiednich przyłączy do sieci energetycznej i wodno-kanalizacyjnej, należy do podmiotu trzeciego. W niniejszej sprawie strona nie ma wątpliwości, że istnieją względy techniczne, a podłączenie elementów uzbrojenia technicznego nie leży w gestii właściciela nieruchomości, który nie może we własnym zakresie usunąć tego rodzaju braków w infrastrukturze nieruchomości. Natomiast dopóki nie ma odpowiednich przyłączy, nie można wykorzystywać nieruchomości do prowadzenia na niej działalności gospodarczej.

W zakresie oceny Organu odwoławczego, że względem technicznym w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. nie są również ograniczenia wynikające ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy O., a są to przyczyny natury prawnej, autor skargi uznał, że z treści ww. przepisu nie wynika jednak, że pod pojęciem względów technicznych mieszczą się wyłącznie przyczyny o charakterze technicznym. Zagospodarowanie działki na zasadach określonych w prawie miejscowym wyklucza możliwość prowadzenia na niej większości rodzajów działalności gospodarczej, w tym działalności poprzednika skarżącej oraz samej skarżącej. Z przyczyn niezależnych od podatnika nieruchomość nie może być wykorzystana do prowadzenia przez niego działalności, która nie jest działalnością turystyczną, co powoduje techniczną niemożność prowadzenia danego rodzaju działalności gospodarczej, niezależnie od tego, czy istnieją inne okoliczności związane np. ze skażeniem działki. Sugestie Kolegium, że podatnik powinien ustalić przed przejęciem gruntu, czy i do jakiej działalności będzie mógł wykorzystywać działkę, strona uznała za nieuprawnione i wskazała, że do przejęcia nieruchomości przez poprzedniego właściciela doszło w 2004r., podczas gdy ograniczenia wynikające ze studium uwarunkowań dla gminy O. pojawiły się dopiero w 2008r., a zatem na długo po nabyciu przedmiotowej nieruchomości.

Ponadto w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Organ podatkowy bardzo pobieżnie odniósł się do przedmiotu działalności gospodarczej podatnika, dając jednak do zrozumienia, że ograniczeń związanych z prowadzeniem konkretnej działalności gospodarczej nie traktuje jako względu technicznego w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l..

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (jedn. tekst Dz. U. z 2014r. poz. 1647) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), określanej dalej jako ustawa p.p.s.a., sąd bada zaskarżone orzeczenie pod względem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Realizując wyżej określone granice kontroli, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Spór w niniejszej sprawie dotyczy kwestii opodatkowania gruntów będących w posiadaniu spółki i zakwalifikowanych w ewidencji gruntów jako tereny przemysłowe (Ba).

Zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Definicje legalne wymienionych powyżej pojęć zawarte zostały w art. 1a ust. 1 pkt 1 - 3 u.p.o.l. Stosownie do jego brzmienia: "budynek" oznacza – obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach, "budowla" oznacza – obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Z kolei przez grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej należy rozumieć grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów pod jeziorami, zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

Zgodnie z art. 217 Konstytucji RP, przedmiot opodatkowania powinna określać ustawa. Do unormowania w aktach prawnych niższego rzędu mogą być przekazane tylko kwestie nie mające istotnego znaczenia dla konstrukcji danej daniny, co wielokrotnie podkreślał Trybunał Konstytucyjny (vide np.: wyrok z dnia 8 grudnia 2009r., sygn. akt K 7/08, opub. w OTK-A nr 11/2009, poz. 166 i powołane w nim inne orzeczenia Trybunału). O tym, czy dana nieruchomość podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości rozstrzyga ustawa podatkowa, a nie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Ten może mieć wpływ na sposób wykorzystania przedmiotowej nieruchomości.

Grunt, budynek i budowla są traktowane jako związane z działalnością gospodarczą, chyba że nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Pojęcie to nie zostało bezpośrednio zdefiniowane przez ustawodawcę. Sąd podziela w tym zakresie argumentację organu, że pod tym pojęciem rozumieć należy obiektywne stany faktyczne, w których nieruchomość, budynek, budowla nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. Nie jest przesądzające, czy zaistnieje on z przyczyn leżących po stronie podatnika, bo formy działalności gospodarczej czy prawidła techniki mogą spowodować niemożliwość wykorzystywania danego składnika majątku do prowadzenia działalności. Wyłączenie przedmiotów opodatkowania z kategorii związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej musi mieć również charakter obiektywny. Pojęciem tym nie są objęte okoliczności lub zdarzenia faktyczne i prawne prowadzące do niewykorzystywania nieruchomości, a będące skutkiem świadomego, zamierzonego działania przedsiębiorcy, który z różnych względów, innych niż techniczne, zaprzestał czasowo lub trwale użytkowania w celach gospodarczych danej nieruchomości pozostającej nadal w jego posiadaniu. Dość konsekwentnie sądy akceptują to, że aby w ogóle można rozważać wystąpienie względów technicznych, muszą mieć one charakter trwały. Przykładowo WSA w Krakowie w wyroku z 21.12.2006 r. (I SA/Kr 1521/05) stwierdził: "W żadnym wypadku brak jest postaw do rozciągania wyłączenia w oparciu o stosowane u podatnika metody technologiczne, okresowo uniemożliwiające korzystanie z pewnych nieruchomości w prowadzonej działalności". Można tu mówić o już utrwalonej linii orzeczniczej. Jej podsumowania dokonał NSA w wyroku z 9.01.2009 r. (II FSK 1354/07), stwierdzając: "Wykładnia użytego w omawianym przepisie wyrażenia "nie jest i nie może być wykorzystywana do prowadzenia działalności ze względów technicznych" prowadzi do wniosku, iż oznacza ona obiektywne przeszkody sprawiające, że przedmioty opodatkowania nie są i trwale nie mogą być wykorzystywane w działalności gospodarczej. [...] Tym samym, przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości lub jej części służącej do wykonywania działalności gospodarczej, nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Nieruchomość taka, mimo chwilowego jej niewykorzystywania, z różnych przyczyn, nie przestaje być nieruchomością związaną z prowadzoną przez dany podmiot działalnością gospodarczą (zob. wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 1997 r., sygn. akt SA/Po 3225/95, niepubl.; wyrok NSA z dnia 13 lipca 1994 r., sygn. akt III SA 108/94, Monitor Podatkowy 1995/4/114; wyrok NSA z dnia 3 grudnia 1992 r., sygn. akt SA/Kr 1020/92, Serwis Podatkowy 1999/10, s. 15; także wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 1997 r., sygn. akt SA/Po 3225/95, niepubl.). Poglądy te wyrażono także w orzecznictwie Wojewódzkich Sądów Administracyjnych (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 19 maja 2004 r., sygn. akt I SA/Lu 59/04, POP 2005/3; wyrok WSA w Białymstoku z dnia 30 maja 2006 r., sygn. akt I SA/Bk 95/06, LEX nr 192872; wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2007 r., sygn. akt I Sa/Wr 1404/2006, niepubl.; wyrok WSA w Lublinie z dnia 11 czerwca 2008 r., sygn. akt I SA/Lu 83/08, LEX nr 393305) [...]". Ta linia kontynuowana jest w kolejnych orzeczeniach, np. wyroku NSA z 12.04.2011 r. (II FSK 2129/09).

Organy podatkowe ustaliły w sposób prawidłowy stan faktyczny, zgodnie z wymogami powołanych norm prawa materialnego. Nie można zgodzić się z zarzutami skargi, że grunty nie mogą być wykorzystywane w działalności gospodarczej. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem strony skarżącej, że będące w posiadaniu przedsiębiorcy grunty, sklasyfikowane w ewidencji jako tereny przemysłowe, nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, w wyroku z dnia19.05.2004, do sygn. akt I SA/Lu 59/04 (opublikowane w: POP 2005/3/78), wskazał, że wyłączenie z opodatkowania nastąpi tylko w niektórych przypadkach np. w sytuacji chemicznego, radioaktywnego lub bakteriologicznego skażenia gruntu, które uniemożliwi jego użytkowanie. "Jak się zdaje, ustawodawcy chodziło nie o przyczyny techniczne leżące po stronie przedsiębiorcy, ale o te związane z danym przedmiotem opodatkowania, a zatem obiektywne okoliczności natury technicznej uniemożliwiające wykorzystanie go do celów konkretnej działalności prowadzonej przez dany podmiot."(por. M. Rusinek w Komentarz do art. 1(a) ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U.02.9.84), [w:] M. Rusinek, Komentarz do ustawy z dnia 30 października 2002 r. o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz.U.02.200.1683), Lex el/2005). Sięgając do języka potocznego, pojęcie "techniczny" definiuje się jako "odnoszący się do techniki, stosowany w technice, wchodzący w zakres techniki, zajmujący się techniką" (por. M. Szymczak (red.): Słownik języka polskiego. Tom 3, Warszawa 1981). Z kolei pojęcie "technika" definiuje się jako "środki, sposoby i czynności związane z wytwarzaniem dóbr materialnych" (W. Kopaliński: Podręczny słownik wyrazów obcych, Warszawa 1999), jako "tworzone przez człowieka dla realizacji celów działalności gospodarczej systemy środków materialnych oraz umiejętności posługiwania się tymi środkami" (Encyklopedia Powszechna PWN, Tom IV, Warszawa 1976), albo jako "dział cywilizacji i kultury obejmujący środki pracy i techniczne umiejętności produkcji" (A. Karwowski (red.): Leksykon PWN, Warszawa 1972).

Grunty są odrębnym przedmiotem opodatkowania. Nie można zgodzić się z poglądem strony skarżącej, że względy techniczne dotyczące budynków, odnoszą się do całości gruntów, które są w posiadaniu przedsiębiorcy. Należy wskazać, że Spółka w chwil obecnej traktuje tę nieruchomość, jako środek obrotowy, przeznaczony do dalszej odsprzedaży. Zatem od początku grunt ten przeznaczony był do dalszej odsprzedaży i Spółka nie miała na celu faktycznego prowadzenia na nim działalności gospodarczej.

W związku z tym skarżąca nie może powoływać się na obiektywne, zewnętrzne przeszkody, które uniemożliwiają jej prowadzenie działalności gospodarczej. Podatek od nieruchomości jest podatkiem typu majątkowego. W związku z tym przedmiot podatkowania i stawki podatkowe, są związane z zaistnieniem przesłanek ustawowych. Nie są one natomiast uzależnione od tego, czy podatnik rzeczywiście wykorzystuje posiadany majątek.

W wyroku z dnia 4 grudnia 2012r., sygn. akt II FSK 1771/10 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że grunty są wykorzystywane na prowadzenie działalności gospodarczej (zajęte na prowadzenie tej działalności) zarówno w przypadku, gdy taka działalność jest na nich bezpośrednio prowadzona (np. wydobywanie kopalin, prowadzenie zakładu przemysłowego, handlowego, czy też usługowego), jak też w przypadku, gdy są one przedmiotem gospodarczego obrotu.

W świetle powyższych ustaleń i rozważań Sąd nie podzielił zarzutów skargi w przedmiocie naruszenia art. 1a ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez ich pominięcie i jego niewłaściwe zastosowanie, gdyż grunty znajdujące się poza obrysem budynków, stanowią odrębny przedmiot opodatkowania Przytoczone w uzasadnieniu skargi argumenty, które są oparte o orzecznictwo sądów administracyjnych, abstrahują od stanu faktycznego ustalonego w rozpoznawanej sprawie. W sprzeczności z cywilistyczną zasadą określoną w art. 46 § 1 i art. 48 k.c pozostaje stanowisko skarżącej w przedmiocie związku gruntu z budynkami, gdyż rozważania te odnoszą się do gruntów, na których budynki nie są posadowione.

Na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.