Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 826/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2016-03-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 104 ust. 1 pkt 3, ust. 8, 9 i 11
journal: Dz.U. 2014 poz 752
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym - tekst jednolity
article: art. 122, art. 187 par.1, art. 191
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, Sędziowie sędzia WSA Andrzej Melezini (spr.), sędzia WSA Jacek Pruszyński, Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Borkowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 2 marca 2016 r. sprawy ze skargi S. N. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Celnego w Ł., po przeprowadzonym postepowaniu podatkowym, decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. określił S. N. (dalej powoływana także jako "Skarżąca") wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspolnotowego samochodu osobowego marki V., rok produkcji 2013, nr VIN: [...], poj. silnika 2497 cm3 na kwotę 9286,00 zł

w miejsce zadeklarowanego zobowiązania podatkowego z ww. tytułu w wysokości 2620,00 zł.

Po rozpatrzeniu odwołania Skarżącej, Dyrektor Izby Celnej w B., decyzją z dnia [...] maja 2015 r. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że Skarżąca przedmiotowy samochód osobowy zakupiła na podstawie faktury nr [...] z dnia [...] września 2013 r.,

za kwotę 3 600 USD USD (z uwzględnieniem kosztów transportu), a następnie celem uregulowania statusu towaru na wewnątrzwspólnotowy zgłosiła go do odprawy celnej w holenderskim urzędzie celnym, gdzie zostały naliczone należności z tytułu importu - cło i podatek VAT w łącznej wysokości 975,41 Euro. Następnie w dniu 14 listopada 2013 r. Skarżąca złożyła deklarację uproszczoną nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego A. marki V., rok produkcji 2013, nr VIN: [...], poj. silnika 2497 cm3, w której zadeklarowała podatek akcyzowy w kwocie 2.620,00 zł liczony od podstawy opodatkowania 14.086,00 zł zgodnie ze stawką podatku 18,6%.

Czynności sprawdzające przeprowadzone w dniu przyjęcia deklaracji wykazały znaczną różnicę między średnią wartością samochodu podobnego notowaną na rynku krajowym wg katalogu Info-Ekspert (96 656 zł) a zadeklarowaną podstawą opodatkowania (14 086 zł). W związku z powyższym na podstawie art. 104 ust. 8 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. z 2014 r.,

poz. 752 ze zm., dalej powoływana jako u.p.a.), organ I instancji wezwał Skarżącą

do zmiany wysokości podstawy opodatkowania (skorygowania złożonej deklaracji) lub pisemnego wskazania przyczyn uzasadniających podanie wysokości podstawy opodatkowania w kwocie znacznie odbiegającej od średniej wartości rynkowej przedmiotowego samochodu osobowego oraz do przedstawienia samochodu

w Oddziale Celnym w Ł. w celu przeprowadzenia oględzin.

W odpowiedzi na ww. wezwanie Skarżąca przedłożyła wycenę nr [...] z dnia [...] października 2013 r. rzeczoznawcy inż. K. L., który określił wartość uszkodzonego pojazdu na kwotę 31 367,00 zł. Biegły przy wyliczeniu wartości uszkodzonego pojazdu zastosował m.in. korekty z tytułu pierwszej rejestracji, ze względu na liczbę właścicieli, aktualność badań technicznych, brak gwarancji producenta w Unii Europejskiej, współczynnik stopnia uszkodzenia, uszkodzeń ukrytych oraz współczynnik zbywalności.

Organ odwoławczy wskazał, że w związku z poczynionymi ustaleniami

w sprawie, w tym wyjaśnieniami Skarżącej z dnia [...] listopada 2014 r. dotyczącymi sporządzonej opinii, organ I instancji postanowieniem z dnia [...] listopada 2014 r. powołał w charakterze biegłego J. S. - rzeczoznawcę w zakresie techniki samochodowej i ruchu drogowego, w celu wydania opinii dotyczącej ustalenia wartości rynkowej na rynku krajowym, samochodu osobowego marki V., VIN: [...] na podstawie stanu przedmiotowego pojazdu oraz notowań rynkowych obowiązujących na dzień [...] października 2013 r.

W opinii z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...] rzeczoznawca ustalając wartość rynkową pojazdu przed szkodą dokonał korekt wartości bazowej pojazdu z tytułu wyposażenia dodatkowego, pierwszej rejestracji i przebiegu ustalając ją na kwotę 140 700 zł. Dokonując wyliczenia wartości pojazdu w stanie uszkodzonym rzeczoznawca zastosował dwie metody: metodę zredukowanego kosztu naprawy w oparciu o szacunkowy koszt naprawy – ustalona wartość pojazdu w stanie uszkodzonym – 46 015 zł oraz metody stopnia uszkodzenia pojazdu (uwzględniając stopień uszkodzenia, uszkodzeń ukrytych i współczynnika zbywalności) – wartość 54 621 zł.

Organ ustalając podstawę opodatkowania przyjął wartości wynikające z opinii biegłego J. S. obliczoną według metody stopnia uszkodzenia pojazdu z pomniejszeniem o współczynnik zbywalności – 72 829 zł. Zdaniem organu, współczynnik zbywalności, w świetle brzmienia art. 104 ust. 11 u.p.a. nie może być brany pod uwagę przy ustalaniu średniej wartości rynkowej samochodu osobowego, bowiem ma charakter subiektywny, uzależniony od czynników okresowych

i upodobań regionalnych.

Organ odwoławczy, odnosząc się do zarzutów odwołania zaznaczył,

że działania organu I instancji, polegające na badaniu rynku i określeniu

w przybliżeniu cen samochodów podobnych występujących na rynku amerykańskim było prawidłowe i wykazało ono, że cena zakupu pojazdu przez Skarżącą -

3600 USD znacznie odbiega od średniej wartości pojazdów notowanych na rynku zakupu. Organ odwoławczy podkreślił, że organ I instancji dokonał analizy ofert sprzedaży podobnych uszkodzonych pojazdów na rynku amerykańskim

za pośrednictwem strony internetowej. Uzyskane oferty cenowe w sposób zasadniczy odbiegały od deklarowanej przez stronę ceny zakupu. Wobec zachowania podatnika, który nie dokonał zmiany podstawy opodatkowania, ani też nie wskazał przyczyn uzasadniających podanie jej w wysokości znacznie odbiegającej od średniej wartości rynkowej samochodu osobowego, Naczelnik Urzędu Celnego w Ł. był uprawniony i obowiązany do określenia wysokości podstawy opodatkowania zgodnie z art. 104 ust. 9 u.p.a.

W ocenie Dyrektora Izby Celnej w B. w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją organ I instancji podjął wszelkie niezbędne działania zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i jej rozstrzygnięcia w postępowaniu podatkowym. W szczególności prawidłowo uwzględnił przewidziane przepisami czynniki mające wpływ na określenie średniej wartości rynkowej, to jest: markę, model, rocznik, oraz wyposażenie i stan techniczny jeżeli jest to możliwe do ustalenia. Organ I instancji, dokonując oceny wyceny inż. J. S. w ramach swobodnej oceny dowodów miał prawo nie uwzględniać wszystkich wniosków z niej wynikających, co zasadnie uczynił nie uwzględniając metody zredukowanego kosztu naprawy oraz określając podstawę opodatkowania w oparciu o wartość samochodu ustaloną metodą stopnia uszkodzenia z pominięciem współczynnika zbywalności pojazdu. Organ odwoławczy podzielił w całości argumentację organu I instancji przedstawioną w tej kwestii

w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w szczególności nie uwzględnienia współczynnika "zbywalności" z uwagi na brak jego wpływu na stan techniczny pojazdu, jego wyposażenie, model, markę i rocznik.

Za niezasadne organ uznał również pozostałe zarzuty odwołania,

w szczególności dotyczące niekompletnego wyposażenia sprowadzonego pojazdu, braku wiarygodności przeprowadzonego dowodu z opinii biegłego, czy też błędnego oparcia się o dane wynikające z systemu Info Ekspert.

Na powyższą decyzję, Skarżąca wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

1. art. 100 ust.1 pkt. 2, art. 101 ust. 2 pkt. 1, art. 104 ust. 1 pkt. 2, art. 104 ust. 8- 9 u.p.a. poprzez, uznanie, iż cena zapłacona przez Skarżącą za pojazd będący przedmiotem postępowania całkowicie odbiega od cen podobnych pojazdów na rynku amerykańskim, co doprowadziło do bezpodstawnego wszczęcia postępowania weryfikacji ceny nabycia pojazdu, zmierzającego do ustalenie średniej wartości rynkowej przedmiotowego samochodu osobowego. Jednocześnie zarzucam, że błędnie przyjęto za podstawę opodatkowania uśrednione ceny samochodów o innych uszkodzeniach lub bez uszkodzeń, niż samochód objęty przedmiotową decyzją, bowiem prawidłowe stanowisko organów celnych winno się odnosić do weryfikacji pojazdu podobnego, o podobnych uszkodzeniach nabytego na terenie Stanów Zjednoczonych, a nie pojazdu nabytego na terytorium Polski;

2. art. 122, art. 124, art. 187 § 1, art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja Podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej powoływana jako o.p.) poprzez niewłaściwe dokonanie ustaleń w zakresie wyposażenia pojazdu

w oparciu o pismo producenta dotyczące zakresu wyposażenia pojazdu fabrycznie nowego, przy pominięciu rzeczywistego zakresu wyposażenia pojazdu na dzień jego wewnątrzwspólnotowego nabycia, oraz wybiórcze potraktowanie opinii K. L. polegające na nieuwzględnieniu w sprawie zastosowanego przez niego współczynnika zbywalności.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Celnej w B., podtrzymując stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skargę należało oddalić, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa.

W pierwszym rzędzie należy wskazać, że w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego, podstawę opodatkowania, co do zasady, stanowi kwota, którą podatnik jest obowiązany zapłacić za samochód osobowy – art. 104 ust. 1 pkt 2 u.p.a. Ustawodawca przewidział jednak pewne odstępstwa od tej zasady, opierając podstawę opodatkowania na kryterium wartości samochodu. Tak jest w przypadku, o którym mowa w art. 104 ust. 1 pkt 2 in fine w zw. z art. 101 ust. 2 pkt 3 u.p.a., czy też

w sytuacji opisanej w art. 104 ust. 8 i 9 u.p.a.

Zastosowane w tej sprawie przez organy przepisy art. 104 ust. 8 i 9 u.p.a. stanowią, że jeżeli wysokość podstawy opodatkowania w przypadku czynności,

o których mowa w art. 100 ust. 1 pkt 2 i 3 oraz ust. 2 u.p.a., bez uzasadnionej przyczyny znacznie odbiega od średniej wartości rynkowej tego samochodu osobowego, organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej wzywa podatnika

do zmiany wysokości podstawy opodatkowania lub wskazania przyczyn uzasadniających podanie jej wysokości w kwocie znacznie odbiegającej od średniej wartości rynkowej samochodu osobowego. W razie nieudzielenia odpowiedzi, niedokonania zmiany wysokości podstawy opodatkowania lub niewskazania przyczyn, które uzasadniają podanie jej wysokości znacznie odbiegającej od średniej wartości rynkowej samochodu osobowego, organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej określi wysokość podstawy opodatkowania. Zgodnie z art. 104 ust. 11 u.p.a. średnią wartością rynkową samochodu osobowego jest wartość ustalana na podstawie notowanej na rynku krajowym, w dniu powstania obowiązku podatkowego, średniej ceny zarejestrowanego na terytorium kraju samochodu osobowego tej samej marki, tego samego modelu, rocznika oraz - jeżeli jest to możliwe do ustalenia - z tym samym wyposażeniem i o przybliżonym stanie technicznym, co nabyty na terytorium kraju lub nabyty wewnątrzwspólnotowo samochód osobowy.

Dokonując wykładni art. 104 ust. 8 i 9 u.p.a., można stwierdzić, że jedną

z przyczyn, która może uzasadniać znaczne odstępstwo ceny nabycia samochodu osobowego od średniej wartości rynkowej tego typu pojazdów w kraju,

są uwarunkowania rynku, na którym samochód został nabyty. Ta okoliczność

w niniejszej sprawie została jednak zbadana i uwzględniona przez organy obu instancji. Przede wszystkim organy posłużyły się informacją ze strony internetowej, gdzie wartości samochodów powypadkowych, o zbliżonych parametrach i stopniu uszkodzenia na rynku amerykańskim wystawiane były za ceny od 6000 USD

do 12000 USD (k. 15-18 akt adm.). Już na tej podstawie organy mogły stwierdzić,

że cena samochodu Skarżącej (2800 USD) nie mieści się w granicach cenowych właściwych dla rynku amerykańskiego, lecz znacznie od nich odbiega.

W tym miejscu za niezasadne należało uznać zarzuty skargi związane

z nieprawidłowym porównaniem nabytego pojazdu z pojazdami uszkodzonymi

na rynku amerykańskim na stronie karmena.com., w tym przyjęcia do porównania cen ofertowych widniejących na stronie internetowej a nie cen transakcyjnych.

Z przywołanych wyżej przepisów wynika, iż przesłanką do wszczęcia procedury weryfikacji podstawy opodatkowania z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego jest ustalenie znacznej różnicy pomiędzy wysokością podstawy opodatkowania, a "średnią wartością rynkową" danego samochodu określoną jako średnią wartość notowaną na rynku krajowym, w dniu powstania obowiązku podatkowego. Nie można zatem zgodzić się ze stroną skarżącą, że procedura taka może być wszczęta, gdy podstawa opodatkowania całkowicie odbiega od cen podobnych pojazdów na rynku amerykańskim. Co więcej nawet w sytuacji, gdy w danym przypadku zastaną ustalone ceny samochodów osobowych zbliżone do deklarowanej ceny transakcyjnej, stwierdzenie, że bez uzasadnionej przyczyny znacznie odbiega ona od średniej wartości rynkowej podobnych pojazdów upoważnia organ do zastosowania art. 104 ust. 8 i 9 u.p.a.

To "średnia wartość rynkowa" jest bowiem wskazanym przez ustawodawcę punktem odniesienia przy analizie podanej przez stronę ceny transakcyjnej (por. wyrok WSA

w Białymstoku z dnia 25 lutego 2014 r., sygn. I SA/Bk 537/13, dostępny na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Zdaniem Sądu nie ma przeszkód, aby średnią wartością rynkową danego samochodu osobowego ustalić na podstawie ofert sprzedaży, w tym informacji zawartych na stronach internetowych, zwłaszcza w sytuacji braku dostępnych danych dotyczących ostatecznych cen transakcyjnych. Należy zgodzić się

z organem, że do stwierdzenia tej wartości wystarczy dokonanie z należytą starannością określenia przeciętnych cen rynkowych, co nie wymaga weryfikacji konkretnych zrealizowanych transakcji kupna-sprzedaży na rynku kraju zakupu. Informacje wynikające z ofert sprzedaży dotyczące cen pojazdów pozwalają

na ustalenie ceny najbardziej prawdopodobnej do uzyskania na rynku za pojazd tej samej marki, tego samego modelu, rocznika oraz - jeżeli jest to możliwe do ustalenia - z tym samym wyposażeniem i o przybliżonym stanie technicznym, co nabyty

na terytorium kraju lub nabyty wewnątrzwspólnotowo samochód osobowy.

Podkreślić należy, że przeprowadzona przez organy analiza porównawcza auta nabytego przez Skarżącą z innymi autami tej samej marki i modelu, o tym samym roku produkcji, z podobnym stanem technicznym (zakresem uszkodzeń) oraz wyposażeniem miała na celu jedynie ustalenie rozbieżności w deklarowanej wartości nabytego pojazdu z dostępnymi na tym samym rynku a nie weryfikowania wartości pojazdu nabytego przez Skarżącą. Poczynione przez organy ustalenia potwierdzają, że średnia cena pojazdu oferowanego na rynku amerykańskim, tej samej marki, modelu, roku produkcji, pojemności silnika, rodzaju paliwa i o podobnych uszkodzeniach – 8 325 USD (ceny od 6000 do 12 000 USD) ponad dwukrotnie przekracza wartość pojazdu zadeklarowaną przez podatnika w deklaracji AKC-U – 2 800 USD plus 800 USD koszt transportu.

W tej sytuacji należy stwierdzić, że w omawianej sprawie różnica między średnią wartością rynkową samochodu osobowego ustaloną przez organy podatkowe, a wartością podstawy opodatkowania zadeklarowaną przez Skarżącą jest na tyle istotna, że organ podatkowy był uprawniony do określenia wysokości podstawy opodatkowania zgodnie z art. 104 ust. 8 i 9 u.p.a.

Przechodząc zatem do oceny prawidłowości ustalenia wartości rynkowej samochodu Skarżącej, należy stwierdzić, że organy w zgodzie z prawem uwzględniły do tej wyceny takie czynniki jak marka samochodu, model, rocznik, wyposażenie

i stan techniczny, które zostały ustalone w oparciu o opinię powołanego w sprawie biegłego – J. S., którego opinia korzysta z ustawowego waloru opinii biegłego i jak każdy inny dowód w sprawie podlegała ocenie organów podatkowych, które nie wzięły pod uwagę okoliczności, które nie miały znaczenia w sprawie, tj. "współczynnik zbywalności pojazdu" (por. wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2013 r., I GSK 1720/11, dostępny na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Waloru takiego nie można natomiast przypisać przedstawionej przez stronę wycenie sporządzonej przez rzeczoznawcę K. L., gdyż biegłym w znaczeniu procesowym staje się osoba powołana przez organ podatkowy. Wycena ta winna być traktowana jako dowód z dokumentu prywatnego. Podkreślenia wymaga jednak, że każdy dowód w sprawie, a więc zarówno opinia biegłego, jak

i dowód z dokumentu, podlega ocenie organów. W doktrynie i orzecznictwie zasadnie przyjmuje się, że opinia biegłego nie wiąże organu administracji, który jest obowiązany poddać ją swej ocenie, jak każdy dowód, gdyż to organ - nie zaś biegły - rozstrzyga sprawę. Ocena wartości dowodowej opinii, jej wiarygodności

i przydatności dla rozstrzygnięcia sprawy należy do obowiązków organu, to bowiem organ podatkowy ostatecznie rozstrzyga sprawę (por. wyrok WSA we Wrocławiu

z 18 lutego 2009 r., III SA/Wr 595/08 oraz R. Dowgier, L. Etel, C. Kosikowski,

P. Pietrasz, M. Popławski, S. Presnarowicz, Ordynacja Podatkowa, Komentarz,

Lex 2011).

Analizując kwestię ustalenia średniej wartości rynkowej pojazdu organy wzięły pod uwagę, że z art. 104 ust. 11 u.p.a. wynika zamknięty katalog czynników mających wpływ na określenie średniej wartości rynkowej samochodu osobowego

to jest: marka, model, rocznik, oraz wyposażenie i stan techniczny, jeżeli jest

to możliwe do ustalenia. Słusznie zatem uznano, że w tym kontekście nie miały znaczenia okoliczności wskazywane w wycenie sporządzonej przez rzeczoznawcę K. L. takie jak: ilość właścicieli, aktualność badań technicznych, indywidualny zakup za granicą oraz brak gwarancji producenta na obszarze kraju, jako niemieszczące się w przesłankach ustalenia średniej wartości rynkowej pojazdu określonych w powołanym art. 104 ust. 11 u.p.a., a także niemające znaczenia

w sytuacji nabycia powypadkowego, wycofanego z ruchu samochodu, należącego

do firmy ubezpieczeniowej za pośrednictwem profesjonalnych pośredników. Powyższa opinia, jako jeden z dowodów w sprawie, była natomiast przydatna dla określenia stopnia uszkodzenia nabytego pojazdu, które to informacje zostały uwzględnione przy sporządzaniu opinii przez biegłego J. S.

Biegły J. S. w opinii z dnia [...] grudnia 2014 r. określił wartość bazową brutto pojazdu V. o nr VIN:[...] w stanie jak przed szkodą na kwotę 145 000 zł. Po dokonaniu stosownych korekt, tj.:

- za wyposażenie dodatkowe – powiększenie o 11 659 zł,

- za pierwszą rejestrację – pomniejszenie o 15 485 zł

- za przebieg – powiększenie o 509 zł,

określił wartość rynkową pojazdu w stanie jak przed szkodą na kwotę 140 700 zł brutto. Następnie biegły dokonał wyliczenia wartości samochodu w stanie uszkodzonym przyjmując metodę stopnia uszkodzenia – zgodnie z Instrukcją

nr 1/2005, zatwierdzoną dnia 9 grudnia 2004 r., uchwałą prezydium Rady Naczelnej Stowarzyszenia Rzeczoznawców Techniki Samochodowej i Ruchu Drogowego

do stosowania w komputerowym systemie: "Info-Ekspert". Dokonując wyliczenia wartości pojazdu w stanie uszkodzonym rzeczoznawca zastosował dwie metody: metodę zredukowanego kosztu naprawy w oparciu o szacunkowy koszt naprawy – ustalona wartość pojazdu w stanie uszkodzonym – 46 015 zł oraz metodę stopnia uszkodzenia pojazdu (uwzględniając stopień uszkodzenia, uszkodzeń ukrytych

i współczynnika zbywalności) – wartość 54 621 zł.

W ocenie Sądu organ dokonując swobodnej oceny zebranych dowodów

w sprawie, w tym sporządzonej opinii biegłego, prawidłowo uznał, że wartość głównych zespołów przedmiotowego pojazdu powinna być pomniejszona stosownie do wyceny z dnia 12 grudnia 2014 r. o stopień uszkodzenia (0,1396), współczynnik stopnia uszkodzenia (0,64) i współczynnik uszkodzeń ukrytych (0,94) co dało wynik notowania rynkowego brutto uszkodzonego pojazdu w kwocie 72 828,00 zł.

W uzasadnieniu skarżonej decyzji wyjaśniono również, dlaczego organy nie uwzględniły przyjętego przez biegłego J. S. współczynnika zbywalności. Wskazano, że współczynnik ten nie ma wpływu na stan techniczny pojazdu, jego wyposażenie, model, markę i rocznik. Wpływ współczynnika zbywalności jest uwzględniany już przy określeniu średniej ceny katalogowej, ponieważ wśród źródłowych cen samochodów, na podstawie których formułowana była cena uśredniona wyszczególniono samochody pochodzące z różnych regionów kraju. Współczynnik ten jest pojęciem subiektywnym i nie może mieć znaczenia w postępowaniu prowadzonym w oparciu o art. 104 ust. 8 u.p.a. Znajduje to potwierdzenie w orzeczeniach sądów administracyjnych – wyrok WSA w Białymstoku z 21 sierpnia 2013 r., I SA/Bk 164/13, wyrok WSA w Warszawie z 24 stycznia 2013 r., III SA/Wa 1770/12, wyrok NSA z 25 kwietnia 2013 r., I GSK 1720/11.

W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom skargi, brak jest podstaw

do kwestionowania zakresu wyposarzenia nabytego przez Skarżącą samochodu V. Z informacji uzyskanej z N. Sp. z o.o. - autoryzowanego dealera V. w B. wynika, że wersja wyposażenia przedmiotowego samochodu to BASE CAR (ELEGANCE). Dodatkowym wyposażeniem pojazdu są: podgrzewane fotele przednie, system poprawy jakości powietrza w układzie klimatyzacji, podgrzewane dysze spryskiwaczy szyby. Ponadto Dealer V. potwierdził, że przedmiotowy samochód wyposażony był w: system Audio High Performance, zawieszenie typu COMFORT /TOURING, lusterka zewnętrzne podgrzewane, oraz, że system wspomagania nagłego hamowania w przedmiotowym samochodzie jest standardem. Skarżąca poza gołosłownymi twierdzeniami nie przedstawiła żadnych dowodów wskazujących, że nabyty pojazd nie posiadał ww. wyposażenia, w szczególności nie wynika to ze sporządzonej na jej zlecenie opinii rzeczoznawcy – K. L.

W konkluzji należy stwierdzić, że organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie w tej sprawie. Nie doszło w niej do naruszenia przepisów proceduralnych, w tym art. 122, art. 124, art. 180, art. 187 § 1 i art. 191 o.p. Organy wyczerpująco zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy. W prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy, organy właściwie zastosowały przepisy prawa materialnego. W decyzji wyjaśniono przesłanki zastosowania procedury przewidzianej w art. 104 ust. 8 i 9 u.p.a., w szczególności zasady, na jakich określono wysokość podstawy opodatkowania. Jak wskazano powyżej, nie

ma podstaw do uwzględnienia zarzutów dotyczących sposobu ustalenia przeciętnych cen rynkowych podobnych pojazdów, czy określenia czynników mających wpływ

na wartość pojazdu.

W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę, o czym orzekł na podstawie

art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).