Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 543/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-06-17 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6341 Pozbawienie uprawnień kombatanckich oraz pozbawienie uprawnień dla wdów /wdowców/ po kombatantach
Skarżony organ: Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
Treść wyniku: oddalono wniosek o zwolnienie od kosztów i ustanowienie radcy prawnego

SENTENCJA

Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Renata Ranicka po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S.C. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie skargi na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 6 kwietnia 2016 r. znak: [...] w przedmiocie pozbawienia uprawnień kombatanckich p o s t a n a w i a oddalić wniosek skarżącego S.C. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego


UZASADNIENIE

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynął wniosek skarżącego S.C. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego, w sprawie skargi na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia 6 kwietnia 2016 r.

We wniosku skarżący oświadczył, iż prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną H.C. . Ich wspólny miesięczny dochód wynosi 4.900zł i stanowi go świadczenie emerytalne wraz z dodatkiem skarżącego w wysokości [...] zł oraz świadczenie emerytalne żony w wysokości [...] zł.

Według oświadczenia w skład majątku skarżącego wchodzi współwłasność mieszkania o pow. 51 m2. We wniosku skarżący wskazał też zobowiązani i stałe wydatki miesięczne – 406 zł czynsz, 70 zł – opłaty remontowe, 400 zł – opłaty za media, 300 zł – zakup lekarstw dla skarżącego i jego żony.

Na uzasadnieniu wniosku skarżący podał, iż jest schorowanym emerytem. Posiada I gr. inwalidzką. Nie zna się na przepisach prawa i trudno mu będzie uczestniczyć w postępowaniu sądowym. Poza tym nie stać go na opłacenie kosztów pomocy prawnej bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania siebie i rodziny. Skarżący mieszka z żoną, ale z uwagi na trudności finansowe córki stara się jej pomóc.

Rozpoznając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a wniosek o przyznanie prawa pomocy referendarz sądowy zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 245 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym, które obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu lub w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W przedmiotowej sprawie skarżący wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Zatem wniosek skarżącego należy rozpatrywać w kontekście przesłanek zawartych w art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Zgodnie z wyżej powołanym artykułem przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Celem instytucji prawa pomocy jest zapewnienie prawa do sądu i możliwości obrony swoich racji podmiotom, które znajdują się w sytuacji finansowej uniemożliwiającej poniesienie kosztów z tym związanych. Jest to forma dofinansowania strony postępowania sądowego z budżetu państwa i przez to zwolnienie z obowiązku ponoszenia kosztów postępowania powinno sprowadzać się do wypadków, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w takim postępowaniu jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe ( postanowienie NSA z 6 października 2004 r., sygn, akt GZ 71/04, ONSA 2005, Nr 1, poz.8). Zasadność wniosku o przyznanie prawa pomocy rozpatruje się w dwóch aspektach – z jednej strony z uwzględnieniem wysokości obciążeń , jakie strona musi ponieść w konkretnym postępowaniu, a z drugiej zaś z uwzględnieniem jej możliwości finansowych ( por. H. Knysiak – Molczyk, Prawo pomocy w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, PS 2003, nr 11-12, s.85). Oceniając sytuację materialną i życiową wnioskodawcy bierze się pod uwagę również sposób w jaki wnioskodawca gospodarował swoim majątkiem do chwili złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy. Niewątpliwe i ta okoliczność wpływa, i kształtuje obecną sytuację materialną wnioskodawcy.

W przedmiotowej sprawie po dokonaniu analizy informacji wynikających z wniosku skarżącego referendarz sądowy uznał, iż nie zachodzą szczególne okoliczności, określone w art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. . pozwalające na skuteczne ubieganie się o przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.

Jak wynika z przedstawionych informacji skarżący wraz żoną dysponuje wysokim miesięcznym dochodem ( 4900 zł ) bez obciążeń, który nawet biorąc pod uwagę wskazane wydatki konieczne ( 1183 zł ) oraz mając na względzie wydatki związane z zakupem żywności, pozwala na zadośćuczynienie obowiązkowi pokrycia kosztów postępowania sądowego, bez wywoływania jakiegokolwiek uszczerbku utrzymania koniecznego dla skarżącego i jego rodziny. Podobnie z kwestią ustanowienia pełnomocnika z wyboru, zdaniem orzekającego sytuacja finansowa skarżącego pozwala na ustanowienia pełnomocnika z wyboru. Fakt pomocy finansowej córce , o której wspomina skarżący nie może przesądzić o przyznaniu prawa pomocy skarżącemu i przeniesieniu tego ciężaru na innych obywateli. W tym miejscu należy też zwrócić uwagę czym jest instytucja prawa pomocy. Prawo pomocy to inaczej prawo ubogich, a do takiej kategorii osób z pewnością nie można zaliczyć skarżącego z jej majątkiem i miesięcznymi dochodami. Instytucja ta ma charakter wyjątkowy co oznacza, że może być stosowana tylko w przypadku osób charakteryzujących się trudną sytuacją materialną ( do takich osób zalicza się bezrobotnych, osoby pozbawione środków do życia), bądź gdy środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko niezbędne potrzeby egzystencjonalne ( vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2005 r. I GZ 107/05, niepubl.). Z kolei przez uszczerbek dla siebie, bądź rodziny należy rozumieć zachwianie sytuacji materialnej i bytowej strony w taki sposób, iż nie jest ona w stanie zapewnić sobie minimum warunków socjalnych ( vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2005 r. sygn. akt FZ 794/04, niepubl.).

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 243 § 1, art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ).