Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 274/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-06-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art.14c par.1, art., 14 k, art. 14m
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Kraus, Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (sprawozdawca), Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Protokolant Alicja Bogusz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi S. S.A. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) stwierdza, że uchylona interpretacja indywidualna nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz S. S.A. z siedzibą w W. kwotę 440 zł (słownie: czterysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] lipca 2009 r. (uzupełnionym pismem [...] sierpnia 2009 r.) S. SA – Skarżąca lub Spółka w rozpatrywanej sprawie - wystąpiła do Ministra Finansów z wnioskiem o udzielenie w trybie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm. dalej O.p.) pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie wystawiania paragonów fiskalnych.

Przedstawiając zdarzenie przyszłe Skarżąca wskazała, że planuje rozpoczęcie sprzedaży wysyłkowej monet lub numizmatów, zakupywanych za pomocą strony internetowej. Należność z tytułu dostawy monet lub numizmatów będzie w całości płacona przed wysyłką poprzez opcję e-przelewy (klient wybiera na stronie internetowej opcję zapłaty za zamówienie, wchodzi na stronę internetową swojego banku lub stronę e-przelewy, zleca przelew, bank lub podmiot realizujący e-przelewy informuje Spółkę o zleconym przelewie), następnie monety lub numizmaty są pakowane przez firmę świadczącą obsługę wysyłkową i przesyłane do nabywcy. W powyższym stanie faktycznym w różnych momentach następuje otrzymanie przelewu, pakowanie przesyłki i wydanie towarów nabywcy.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie - kiedy Spółka powinna wystawiać paragon fiskalny dla udokumentowania sprzedaży monet lub numizmatów?

Zdaniem Skarżącej, może dokumentować sprzedaż w drodze wystawienia paragonu w dowolnym momencie (np. otrzymania płatności, pakowania wysyłki) przed wydaniem towaru nabywcy pod warunkiem, że wraz z towarem jest wydawany nabywcy paragon. Sprzedaż taka jest ujmowana w fiskalnym raporcie dobowym w dniu, w którym została faktycznie zaewidencjonowana.

W ocenie spółki, przepisy dotyczące momentu wystawienia paragonu i zaewidencjonowania obrotu za pomocą kasy rejestrującej nie budzą wątpliwości w przypadku dokonywania sprzedaży w punkcie sprzedaży bezpośredniej. W takim wypadku zarówno moment wydania towarów (przeniesienia prawa do rozporządzania jak właściciel), moment otrzymania zapłaty, moment zaewidencjonowania obrotu, jak i moment wydania paragonu są jednoczesne. Przepisy te są dopasowane do tego rodzaju sprzedaży.

Z kolei w przypadku sprzedaży wysyłkowej, która z pewnymi wyjątkami jest wyłączona z obowiązku ewidencjonowania powstają liczne wątpliwości co do momentu, w jakim powinien być wystawiony paragon. W tym wypadku do dostawy towarów w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54 poz. 535 ze zm., dalej: u.p.t.u. z 2004 r.) dochodzi bowiem z chwilą wydania towaru nabywcy, tj. z chwilą odbioru przez niego przesyłki z towarem.

Podniosła, że przepisy nie rozstrzygają wprost, czy moment zaewidencjonowania sprzedaży na kasie rejestrującej, a tym samym dzień, w którym dana sprzedaż ma być ujęta w raporcie dobowym ma być zgodny z momentem dokonania sprzedaży czy też momentem powstania obowiązku podatkowego. Problem ten nie występuje w przypadku, gdy moment dokonania sprzedaży i moment powstania obowiązku podatkowego są zgodne (zasada przy sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej). W przypadku sprzedaży wysyłkowej, która jest realizowana na zasadach przedpłaty moment dokonania sprzedaży (wydanie towarów nabywcy) jest różny od momentu powstania obowiązku podatkowego (moment otrzymania płatności). Dodatkowo należy zauważyć, iż podatnik nie ma faktycznej możliwości wystawienia paragonu w dacie dokonania sprzedaży. Spółka o momencie odbioru przesyłki przez nabywcę dowiaduje się bowiem ze znacznym opóźnieniem, wynikającym ze specyfiki świadczenia usług pocztowych. Wystawiając paragon w dacie sprzedaży Spółka nie miałaby możliwości wydania go nabywcy w tym samym dniu. W celu realizacji obowiązku wydania paragonu nabywcy wraz z towarem Spółka musi wystawić ten paragon wcześniej.

Skarżąca stwierdziła, iż przepisy nie ograniczają również możliwości wystawienia paragonu w okresie wcześniejszym niż sprzedaż. Wskazała, że przepisy nie zobowiązują podatnika do wystawienia paragonu w dacie powstania obowiązku podatkowego, niezależnie od tego czy następuje on wcześniej czy później niż dokonanie sprzedaży. Wynika to min. z tego, że podatnik ma obowiązek wydać paragon nabywcy wraz z dokonaniem sprzedaży. O ile uznać, iż przepisy nakazują wystawienie paragonu w dacie powstania obowiązku podatkowego, nie byłoby możliwe jego wydanie np. w przypadku sprzedaży wysyłkowej dokonywanej za zaliczeniem pocztowym. Tym samym nie ma podstaw prawnych by uznać, iż podatnik ma obowiązek wystawienia paragonu już w dacie powstania obowiązku podatkowego nawet, jeśli ma to miejsce wcześniej niż sprzedaż. W tym miejscu należy wskazać, iż Spółka otrzymuje informację o otrzymanych wpłatach z opóźnieniem, wynikającym ze specyfiki świadczenia usług bankowych. Otrzymane wpłaty są księgowane przez banki w różnych godzinach, w tym w porze nocnej, jak również w dni wolne od pracy. Spółka, co do zasady, otrzymuje informację o wpłatach dopiero w kolejnym dniu roboczym, po otrzymaniu środków. Zatem nawet gdyby wbrew przepisom uznać, iż Spółka ma obowiązek wystawienia paragonu w dacie otrzymania wpłaty, nie byłaby ona do tego zobowiązana. Wynika to z faktycznej niemożliwości realizacji takiego obowiązku, zaś zgodnie z uznaną w orzecznictwie zasadą ad impossibilla nulla obligatio est (do niemożliwego nikt nie jest zobowiązany). W tym wypadku nie można również wystawić paragonu przed otrzymaniem zapłaty, gdyż Spółka nie może wiedzieć, kiedy który z nabywców dokona wpłaty i kiedy zostanie ona otrzymana.

Podkreśliła, iż ma możliwość wystawienia paragonu w dowolnym okresie przed momentem dokonania sprzedaży (dostawy towarów, do której dochodzi z chwilą wydania towarów nabywcy), w celu realizacji obowiązku wydania nabywcy towaru wraz z paragonem dokumentującym tą sprzedaż. Sprzedaż taka jest ujmowana w fiskalnym raporcie dobowym za dzień, w którym sprzedaż została zaewidencjonowana na kasie rejestrującej.

Działający w imieniu Ministra Finansów Dyrektor Izby Skarbowej w W. w interpretacji z dnia [...] października 2009 r. uznał stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe.

W uzasadnieniu powołując się na przepisy art. 5 ust. 1 pkt 1 , art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1 i art. 111 u.p.t.u. z 2004 r. oraz § 2 pkt 11, § 5 ust. 1 pkt 6, § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie kryteriów i warunków technicznych, którym muszą odpowiadać kasy rejestrujące oraz warunków ich stosowania (Dz. U. Nr 212, poz. 1338), organ wskazał, że przepisy nie określają momentu, w którym dana transakcja winna zostać zarejestrowana przy zastosowaniu kasy rejestrującej. Zdaniem organu należy przyjąć, iż rejestracja sprzedaży na kasie winna nastąpić z chwilą powstania obowiązku podatkowego.

W ocenie organu nabywcy należność za towar będą w całości wpłacali na konto wnioskodawcy przed wysyłką poprzez opcje e-przelewy. Następnie monety lub numizmaty będą pakowane i wysyłane przez wynajętą firmę do nabywców. Uregulowania ustawy o podatku od towarów i usług, jak i przepisy wykonawcze do tej ustawy nie określają terminu zaewidencjonowania sprzedaży przy zastosowaniu kasy fiskalnej w opisanej sytuacji.

Minister uznał ewidencjonowanie obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kasy rejestrującej powinno się odbywać z chwilą dokonania sprzedaży, nie później jednak niż w momencie powstania obowiązku podatkowego, czyli w przedmiotowej sprawie z chwilą otrzymania każdej z zaliczek, czy też zapłaty za towar.

Reasumując, w świetle przepisów ustawy o podatku od towarów i usług w opisanym zdarzeniu przyszłym tj. dokonaniu całości zapłaty przed wysłaniem towaru, obowiązek podatkowy, a co za tym idzie, obowiązek ewidencji sprzedaży za pomocą kasy rejestrującej powstanie z chwilą otrzymania zapłaty tj. w dniu zaksięgowania należnej za towary kwoty na rachunku wnioskującego. Zdaniem organu, z uwagi na fakt, iż towar jest wysyłany dopiero po otrzymani zapłaty, możliwe jest wystawienie paragonu i wysłanie go wraz z towarem w jednej paczce do kupującego. Paragon fiskalny, zgodnie z § 7 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia winien być umieszczany w wysyłanych do nabywców paczkach.

W wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa Spółka nie podzieliła stanowiska wyrażonego w interpretacji indywidualnej i wezwała do jego zmiany.

W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa organ stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej.

W skardze na interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przypisanych. Skarżąca zarzuciła naruszenie:

- art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, ze zm.; "O.p"),

- art. 7 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r.,

- art. 2 pkt 22 i art. 111 ust. 1 u.p.t.u. z 2004 r.,

- § 2 pkt 20 i § 7 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie kryteriów i warunków technicznych, którym muszą odpowiadać kasy rejestrujące oraz warunków ich stosowania (Dz.U. z 2008 r., Nr 212, poz. 1338 ze zm., "rozporządzenie")

W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że skoro z przepisów nie wynika moment wystawienia paragonu przez podatnika, a tylko określone obowiązki (udokumentowania każdej sprzedaży i wydania paragonu wraz z towarem), które nie zostają naruszone w przypadku realizacji stanowiska Skarżącej, nie można się zgodzić ze stanowiskiem Dyrektora, który narzuca podatnikowi (bez podstawy prawnej do takiego działania) określony moment, w jakim ten powinien wystawiać paragon, często niemożliwy do realizacji z przyczyn niezależnych od Spółki.

Podniosła, że w przypadku gdy ustawodawca nie określił momentu wystawienia paragonu, organ nie ma kompetencji prawotwórczych i określania (narzucania) terminu wystawienia tego dokumentu przez podatnika.

W ocenie skarżącej organ na potrzeby wyrażonego stanowiska zrównał fakt otrzymania przedpłaty ze sprzedażą, czym doprowadził do naruszenia art. 2 pkt 22, art. 111 ust. 1 u.p.t.u. z 2004 r. oraz § 2 pkt 20 i § 7 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia, które definiując pojęcie sprzedaży nie obejmują nim otrzymania przedpłaty/zaliczki. Nie ma żadnych podstaw prawnych, które pozwalałyby ograniczyć termin wystawienia paragonu dokumentującego sprzedaż do dnia otrzymania przedpłaty i które przesądzałyby o nieprawidłowości stanowiska wyrażonego przez Spółkę.

W związku z tym w przypadku sprzedaży wysyłkowej, która z pewnymi wyjątkami jest wyłączona z obowiązku ewidencjonowania, nie został uregulowany moment, w jakim powinien być wystawiony paragon. W tym wypadku do dostawy towarów w rozumieniu u.p.t.u. z 2004 r. dochodzi z chwilą wydania towaru nabywcy, tj. z chwilą odbioru przez niego przesyłki z towarem. W tym samym momencie, zgodnie z przepisem art. 2 pkt 22 u.p.t.u. z 2004 r. i § 2 pkt 20 rozporządzenia, ma miejsce sprzedaż. Podatnik nie ma faktycznej możliwości wystawienia paragonu w dacie dokonania sprzedaży, jak wynika to wprost z przepisów u.p.t.u. z 2004 r. i rozporządzenia. Spółka o momencie odbioru przesyłki przez nabywcę dowiaduje się, ze znacznym opóźnieniem, wynikającym ze specyfiki świadczenia usług pocztowych. Wystawiając paragon w dacie sprzedaży Spółka nie miałaby możliwości wydania go nabywcy w tym samym dniu. W celu realizacji obowiązku wydania paragonu nabywcy wraz z towarem Spółka musi wystawić ten paragon wcześniej. Nabywcy należy, bowiem umożliwić kontrolę czynności dotyczących prawidłowego ewidencjonowania transakcji i wystawiania dowodu potwierdzającego jej wykonanie, zgodnie z przepisem art. 111 ust. 9 u.p.t.u. z 2004 r., a jest to możliwe wyłącznie, gdy otrzymuje on paragon wraz z towarem. Przepisy nie ograniczają również możliwości wystawienia paragonu w okresie wcześniejszym niż sprzedaż.

Reasumując skarżąca wskazała, iż stanowisko wyrażone we wniosku o interpretację jest prawidłowe, bowiem mieści się w sferze wolności (sferze nieuregulowanej przez ustawodawcę) a wskazane przez niego działanie, polegające na wystawieniu paragonu w dowolnym momencie (np. otrzymania płatności, pakowania wysyłki) przed wydaniem towaru nabywcy pod warunkiem, że wraz z towarem jest wydawany nabywcy paragon dokumentujący tą sprzedaż, spełnia wszelkie warunki wynikające z obowiązujących przepisów (wydanie paragonu wraz z towarem) i nie prowadzi do naruszenia żadnych obowiązujących przepisów.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) zwana dalej "p.p.s.a." sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem i nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga jest uzasadniona.

Odnosząc się do meritum niniejszej sprawy wskazać należy, że zasadniczą kwestią istotną dla jej rozstrzygnięcia jest właściwa interpretacja art. 14b i 14 c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.- Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz.60 ze zm.) zwana dalej "ord. pod."

W myśl art. 14b § 1 ord. pod. Minister właściwy do spraw finansów publicznych na pisemny wniosek zainteresowanego wydaje w jego indywidualnej sprawie pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Paragraf 2 powołanego przepisu stanowi, iż wniosek o interpretację może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.

Zgodnie z art. 14 c § 1 ord. pod. Interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym( § 2).

Zgodnie z jednoznaczną, jasną i niebudzącą wątpliwości treścią przytoczonego przepisu rolą organu i istotą jego postępowania w sprawie indywidualnej interpretacji jest ocena stanowiska strony, nie zaś przedstawianie poglądów i interpretacji mających zastosowanie w sprawie przepisów prawnych w odniesieniu do różnych sytuacji faktycznych.

Obowiązkiem organu jest dokonanie wykładni co do treści przepisów prawa podatkowego oraz sposobu ich zastosowania w odniesieniu do określonej indywidualnie sprawy.

Należy też zaakcentować, że pełną wiedzę o stanie faktycznym stanowiącym punkt wyjścia dla ustalenia adekwatnych regulacji prawa podatkowego organ podatkowy czerpie wyłącznie z wniosku uprawnionego podmiotu. Jeśli wniosek ten nie zawiera określonych informacji, organ może zwrócić się o jego uzupełnienie w trybie przewidzianym dla usuwania braków formalnych. Ponadto organ w tym postępowaniu nie może prowadzić żadnego postępowania dowodowego. Właśnie z tego względu, że ustalenie stanu faktycznego nie jest przedmiotem postępowania w sprawie o wydanie indywidualnej interpretacji, wynika, iż stan ten jest stanem hipotetycznym, określonym przez wnioskującego o interpretację. Dla rozstrzygnięcia kwestii prawnych nie jest bowiem istotne rzeczywiste wystąpienie określonych zdarzeń.

Organ, udzielając interpretacji, przedstawia swój pogląd dotyczący rozumienia treści przepisów prawa podatkowego i sposobu ich zastosowania w odniesieniu do sytuacji indywidualnej wskazanej przez wnioskodawcę. Zarówno na etapie postępowania wywołanego wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, jak i na etapie kontroli sądowej wydanego w wyniku tego postępowania rozstrzygnięcia kontroli podlega prawidłowość wyjaśnienia treści przepisów w odniesieniu do zadanego pytania. Nie jest więc możliwe dalsze uzupełnienie bądź doprecyzowanie zgłoszonego wniosku o interpretację.

Odnosząc powyższe rozważania do realiów niniejszej sprawy, wskazać należy, że organ podatkowy nieprawidłowo rozstrzygnął wniosek o udzielenie interpretacji w kontekście zadanego pytania. Powyższa konstatacja jest uwarunkowana ustaleniem, że wnioskodawca we wniosku o udzielenie pisemnej wyraźnie wskazywał, że Skarżąca "otrzymuje informacje o otrzymanych wpłatach ze znacznym opóźnieniem wynikającym ze specyfiki świadczonych usług bankowych. Otrzymane wpłaty są księgowane przez banki w różnych godzinach w tym w porze nocnej, jak również w dni wolne od pracy. Spółka co do zasady, otrzymuje informacje o wpłatach dopiero w kolejnym dniu roboczym, po otrzymaniu środków. Zatem gdyby nawet wbrew przepisom uznać, że Spółka ma obowiązek wystawiania paragonu w dacie otrzymania wpłaty, nie byłaby ona do tego zobowiązana. Wynika to z faktycznej niemożności realizacji takiego obowiązku, zgodnie z uznana w orzecznictwie zasada ad impossibilla nulla obligatio est (do niemożliwego nikt nie jest zobowiązany). W tym wypadku nie można również wystawić paragonu przed otrzymaniem zapłaty, gdyż Spółka nie może wiedzieć ,kiedy który z nabywców dokonał wpłaty i kiedy została zaksięgowana."

Z powyższego wnika w sposób jednoznaczny, że w większości wypadków spółka otrzymuje informacje o otrzymanej zapłacie po jakimś czasie.

Udzielając pisemnej interpretacji w omawianej sprawie organ na wstępie zacytował stosowne przepisy ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług ( Dz. U. Nr 54 poz. 535 ze zm.), rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie kryteriów technicznych, którym muszą odpowiadać kasy rejestrujące oraz warunków ich stosowania oraz rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, wystawiania faktur sposobu ich przechowywania oraz listów towarowych i usług, do których nie maja zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług obowiązujące od dnia 1 grudnia 2008 r. ( Dz. U. Nr 212 poz. 1337). Dalej organ podatkowy wskazał, że powyższe przepisy nie określają terminu zaewidencjonowania sprzedaży przy użyciu kasy fiskalnej w opisanej przez Skarżąca sytuacji. W ocenie organu ewidencja obrotu i kwoty podatku należnego przy zastosowaniu kasy rejestrującej powinno się odbywać z chwilą dokonania sprzedaży nie później jednak niż momencie powstania obowiązku podatkowego co, czyli w przedmiotowej sprawie z chwila otrzymania każdej zaliczki, czy też zapłaty za towar. Reasumując organ stwierdził, że obowiązek podatkowy w opisanym zdarzeniu przyszłym powstaje z chwilą dokonania całości zapłaty przed wysłaniem towaru, a co za tym idzie, obowiązek ewidencjonowania sprzedaży przy pomocy kas rejestrujących powstaje z chwila otrzymania zapłaty tj. w dniu zaksięgowania należności za towar na rachunku wnioskodawcy.

Powyższe rozważania w ocenie składu orzekającego w tej sprawie nie przystają do przedstawionego przez skarżąca stanu faktycznego, gdzie Skarżąca wyraźnie wskazała, że co do zasady, otrzymuje informacje o wpłatach dopiero w kolejnym dniu roboczym, po otrzymaniu środków. A więc zwróciła uwagę organu na tę kwestię organ jednak zupełnie ja pominął w swoich rozważaniach dokonując niejako modyfikacji stanu faktycznego sprawy co jest niedopuszczalne. Powyższe uchybienie zostało dostrzeżone przez organ na etapie odpowiedzi na skargę, gdzie organ wyjaśnia, że: "W ocenie tutejszego organu podatkowego dopuszczalne jest zaewidencjonowanie otrzymanej płatności na kasie rejestrującej z chwila otrzymania wyciągu bankowego ,w przedmiotowej sprawie będzie to pierwszy dzień roboczy po wznowieniu pracy firmy. Natomiast w przypadku ,gdy Podatnik otrzyma te wyciągi w miesiącu następnym (po dacie wpłaty) również należy otrzymane płatności zaewidencjonować na kasie rejestrującej w dniu otrzymania wyciągu bankowego ( tj. w pierwszym dniu roboczym po wznowieniu pracy firmy), z tym, że konieczne jest dodanie obrotu i kwoty podatku należnego z tych płatności do raportu okresowego miesiąca poprzedniego, w którym ona wpłynęła, bowiem jest to miesiąc powstania obowiązku podatkowego miesiącu następnym wartość ta powinna zostać odjęta z zaewidencjonowanego przychodu celem ustalenia prawidłowej wartości Przechodu podlegającego opodatkowaniu w danym miesiącu." Uzupełnienie odpowiedzi na interpretacje w odpowiedzi na skargę jest jednak nieskuteczne, gdyż odpowie na skargę nie stanowi załącznika do interpretacji i podatnik nie ma możliwości jej wykorzystania w celu obrony swoich działań przed organami podatkowymi.

Wprawdzie można jeszcze próbować inaczej odczytywać treść wydanej interpretacji, ale czynienie takich zabiegów byłoby zaprzeczeniem samej istoty interpretacji. Interpretacja ma bowiem rozwiewać wątpliwości prawnopodatkowe podatnika, stabilizować jego sytuację i dawać pewność w określonym zakresie postępowania. Nie może więc przysparzać kolejnych wątpliwości, a tym bardziej winna być na tyle jasno i precyzyjnie sformułowana, aby w sytuacji zastosowania się do niej przez podatnika wiadomy był i jednoznaczny zakres płynącej z niej ochrony w ramach odpowiednich postanowień art. 14k i art. 14m O.p.

Wszelkie aspekty istotne z punktu widzenia zagadnienia będącego przedmiotem interpretacji muszą być rozważone przez organ na etapie udzielania interpretacji. To interpretacja powinna zatem zawierać szczegółową argumentację organu i to ona podlega ocenie Sądu. Odpowiedź na skargę nie jest swojego rodzaju rozstrzygnięciem podjętym w postępowaniu służącym weryfikacji wadliwości interpretacji w taki sposób, że zastąpi ona niejako stosowną część interpretacji. Istotna zmiana argumentacji Organu winna być dokonana poprzez zmianę interpretacji, nawet gdy sama ocena stanowiska wnioskodawcy (np. nieprawidłowe) pozostaje taka sama. Interpretacja zawierać bowiem powinna informację o sposobie zastosowania prawa podatkowego i to na interpretację, a nie na odpowiedź na skargę powołać się może podatnik przed organem podatkowym lub organem kontroli skarbowej.

W ocenie Sądu Minister Finansów nie zrealizował w sposób właściwy obowiązków wynikających z art. 14c Ordynacji podatkowej. Tym samym znacząco ograniczył również możliwość dokonania przez Sąd oceny prawidłowości zaskarżonej interpretacji.

Ponieważ organy podatkowe nie uwzględniły w niniejszej interpretacji stanu faktycznego przedstawianego przez Skarżącą tym samym doszło do naruszenia art. 14 c O.p. i koniecznym było uchylenie powyższej interpretacji w trybie art. 146 p.p.s.a. o niewykonalności orzeczono w oparciu o art. 152 p.p.s.a. a o kosztach w oparciu o art. 200 p.p.s.a.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ podatkowy odniesie się do stanu faktycznego przedstawionego przez Skarżąca we wniosku o udzielenie interpretacji i zawrze w interpretacji rozważania zawarte na obecnym etapie w odpowiedzi na skargę.