Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 892/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2004-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 630  Obrót towarami z zagranicą, należności celne i ochrona przed nadmiernym  przywozem towaru na polski obszar celny
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Asesor Monika Krzyżaniak /spr./, Protokolant asystent sędziego Krzysztof Rybicki, po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2004 roku przy udziale sprawy ze skargi W. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł.. z dnia [..] nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oddala skargę.


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Celnego I` w Ł. decyzją Nr [..] z dnia [..], wydaną z powołaniem się na przepisy art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) oraz m.in. art. 23 § 7, art. 29 § 1, art. 65, art. 85 § 1 i art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny (Dz.U. Nr 23, poz. 117 ze zm.) uznał zgłoszenie celne z dnia [..], dotyczące sprowadzenia przez W. W. (za pośrednictwem A. R.) używanego samochodu osobowego marki Volvo V 40, rok produkcji 2001, pojemność silnika 1870 cm³, rodzaj paliwa - olej napędowy, za nieprawidłowe w zakresie zgłoszonej wartości celnej towaru i określił tę wartość na kwotę 10.321,60 EUR (równowartość 44.521 PLN). W uzasadnieniu decyzji podniesiono, iż zadeklarowana przez stronę cena zakupu w wysokości 5.450 EUR, wynikająca z przedstawionego rachunku zakupu, była zaniżona i dlatego zgodnie z art. 23 ust. 7 ustawy Kodeks celny nie może być przyjęta za wartość celną sprowadzonego samochodu. Organ podał, że o zakwestionowaniu wiarygodności przedstawionego rachunku zakupu zdecydowała niska cena sprowadzonego pojazdu w stosunku do jego rzeczywistej wartości, wynikającej z katalogu notowań cen pojazdów samochodowych na rynku zagranicznym – "Eurotax Schwacke 2003 SPS-D". Stwierdzono również, iż z uwagi na charakter sprowadzonego towaru (używany pojazd samochodowy) do ustalenia jego wartości celnej nie można zastosować przepisów art. 25 - 28 Kodeksu celnego, w związku z czym powyższa wartość określona została na podstawie art. 29, z uwzględnieniem metody ceny jednostkowej określonej w art. 27 Kodeksu celnego. Określenie wartości celnej pojazdu nastąpiło poprzez przyjęcie na podstawie katalogu "Eurotax 2003 PKWS/PL 2/2003", str. 486 ceny bazowej w wysokości 56.000 zł, która została skorygowana o 22% z tytułu podatku VAT i o 3,1% z tytułu podatku akcyzowego.

W odwołaniu od powyższej decyzji podniesiono, że organ celny z naruszeniem wskazanych przepisów kodeksu celnego oraz Ordynacji podatkowej bezpodstawnie zakwestionował zgłoszoną wartość celną samochodu, wynikającą z przedstawionego rachunku zakupu, który odzwierciedlał rzeczywistą wartość pojazdu. Według strony brak było przesłanek, o których mowa w art. 23 § 7 Kodeksu celnego do zakwestionowania wiarygodności i dokładności informacji o cenie transakcyjnej sprowadzonego samochodu. Stwierdzono, że organ nieprawidłowo i arbitralnie posłużył się wskazanymi katalogami wyceny wartości pojazdów samochodowych, a w szczególności nie uwzględnił stanu technicznego sprowadzonego pojazdu i jego "nadprzebiegu" oraz uszkodzeń i braków w wyposażeniu. Strona zarzuciła także, ze organ celny od ustalonej bazowej wartości celnej samochodu odliczył podatek akcyzowy jedynie w wysokości 3,1% zamiast w wysokości 15,1% oraz w ogóle nie odliczył cła i stosownej marży importera.

Decyzją z dnia [..] Nr [..] Dyrektor Izby Celnej w Ł. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzje podzielając stanowisko organu pierwszej instancji, iż w rozpatrywanej sprawie zaistniały wystarczające podstawy do zakwestionowania wiarygodności przedstawionego do odprawy celnej rachunku zakupu przedmiotowego samochodu w zakresie rzeczywistej wartości celnej tego pojazdu. Organ stwierdził, iż wiarygodność rachunku zakupu obejmuje nie tylko jej wiarygodność formalną ale i materialną, a dokument nie jest wiarygodny, gdy podana cena transakcyjna jest rażąco niska. Odnosząc się do zarzutu braku uwzględnienia przez organ pierwszej instancji przy ustalaniu wartości celnej wyższej stawki podatku akcyzowego, cła, marży handlowej oraz stanu technicznego sprowadzonego samochodu organ odwoławczy podał, że odliczenie podatku akcyzowego w wysokości 3,1% było prawidłowe, gdyż w momencie sprowadzenia pojazdu, jego okres użytkowania wynosił 3 lata, a żądanie obniżenia wartości z tytułu cła i marży importera nie znajduje żadnego uzasadnienia. Odnośnie stanu technicznego pojazdu powołano się na fakt przeprowadzenia, w toku odprawy celnej, rewizji sprowadzonego samochodu, w czasie której stwierdzono jedynie drobne uszkodzenia powłoki lakierniczej tylnego i przedniego zderzaka i tylnego prawego błotnika pojazdu, a w wyposażeniu samochodu brak było wyłącznie radioodbiornika. Zdaniem organu, powyższe okoliczności nie mogą wpływać na ustaloną wartość celną tego pojazdu.

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego W. W. wnosząc o uchylenie decyzji organów celnych obu instancji zarzucił, iż zaskarżone decyzje zostały wydane z naruszeniem art. 23 § 1-2 i 7, art. 29 § 1 i 2 pkt 7 oraz art. 85 § 1 Kodeksu celnego, a także art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Skarżący powtórzył swoje stanowisko, iż w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły przesłanki, o których mowa w art. 23 § 2 i 7 Kodeksu celnego, a tym samym organ celny nie miał żadnych podstaw do pominięcia wartości celnej wynikającej z przedstawionego rachunku zakupu. Strona skarżąca podniosła, że w przyjętych przez organy celne do ustalenia wartości celnej katalogach są podane średnie ceny pojazdów używanych, ale nieuszkodzonych. Według skarżącego sprowadzony przez niego samochód odbiegał (był gorszy) pod względem technicznym od pojazdów nieuszkodzonych, wskazanych w katalogach. Stwierdził, że powierzchnia lakiernicza przedniego prawego błotnika była mocno porysowana, tylny prawy błotnik posiadał ślady naprawy, tylny zderzak i pokrywa bagażnika były w innym kolorze, gdyż jego pełnomocnik zakupił te brakujące części wraz z tylną prawą lampą, przednim prawym kierunkowskazem i przednią prawą lampą, które to elementy zostały zamontowane w miejscu zakupu pojazdu. W skardze powołano się również na wskazane orzecznictwo sądowe ( m.in. wyrok NSA z dn. 15.09.2002r. sygn. akt I S.A./Łd 1728/01), z którego wynika, iż w przypadku kwestionowania podanej przez importera ceny transakcyjnej i ustalenia przez organy celne nowej wartości celnej, powinny zostać uwzględnione wszystkie występujące w chwili dokonywania odprawy celnej, cechy indywidualne towaru, mające wpływ na jego wartość. Zarzucono, iż decyzja była efektem podporządkowania się przez organ Komunikatowi Nr 2 Prezesa GUC z 18 marca 2002r., a przecież Komunikat ten nie ma charakteru źródła prawa powszechnie obowiązującego i nie może być podstawą wydania decyzji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W szczególności organ podtrzymał swoje stanowisko, iż w przedmiotowej sprawie w związku z wynikającą z przedstawionych do odprawy celnej dokumentów niską ceną sprowadzonego samochodu zaistniały podstawy do zakwestionowania wartości celnej tego pojazdu i jej ustalenia w oparciu o metodę określoną w art. 29 Kodeksu celnego. Podniesiono także, iż jak wynika z protokołu rewizji sprowadzonego samochodu był on wyposażony m.in. w szyby i lusterka elektryczne, klimatyzację, centralny zamek, 4 szt. poduszek powietrznych, ABS, a stwierdzony brak jedynie radioodtwarzacza oraz drobne uszkodzenia powłoki lakierniczej nie mogą wpływać na cenę transakcyjną tego samochodu. Dodano, iż w związku z wejściem w życie przepisów mających na celu ograniczenie przywozu używanych pojazdów samochodowych i zakazu przywozu pojazdów uszkodzonych, zakwalifikowanych jako odpad, stosowane wcześniej korekty z tytułu ponadnormatywnego zużycia (w tym przebiegu) oraz braków i uszkodzeń nie mogą mieć zastosowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W związku z tym, że skarga W. W. wniesiona została w dniu 18 czerwca 2003r. i do dnia 1 stycznia 2004r. postępowanie sądowe nie zostało zakończone, właściwym do rozpoznania tej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Oznacza to, iż sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron, oraz prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Wychodząc z tych przesłanek Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uwzględnił skargi, gdyż nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji naruszały przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania administracyjnego w sposób wpływający na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mogłoby stanowić podstawę do ich uchylenia.

Przede wszystkim należy wyjaśnić, iż zarzuty skarżącego dotyczące zastosowania przez organ celny metody "ostatniej szansy" nie są zasadne. Zgodnie z art. 85 § 1 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny (tj. Dz. U. z 2001r. Nr 75, poz. 802 z późn. zm.) należności celne przywozowe są wymagalne według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących. Wartością celną towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towar sprzedany w celu przywozu na polski obszar celny, ustalana, o ile jest to konieczne, z uwzględnieniem art. 30 i 31 ustawy Kodeks celny, przy czym cena ta powinna odzwierciedlać rzeczywistą wartość towaru w dniu jego zgłoszenia do odprawy.

Wartość transakcyjna nie może być przyjęta za wartość celną, gdy organ celny z uzasadnionych przyczyn zakwestionował wiarygodność i dokładność informacji lub dokumentów służących do określenia wartości celnej, które należy dołączyć do zgłoszenia celnego, albo gdy nie zostaną one przedstawione przez zgłaszającego (art. 23 § 7 Kodeksu celnego). Wiarygodność faktury, rachunku czy umowy obejmuje nie tylko autentyczność tego dokumentu, ale także wiarygodność wskazanej w nim ceny transakcyjnej. Dokument taki nie będzie wiarygodny w sytuacji, gdy podana w nim cena transakcyjna budzi oczywiste wątpliwości, tj. gdy w oczywisty sposób nie odzwierciedla rzeczywistej wartości towaru lub też jej wysokość budzi poważne wątpliwości co do tego, czy nie została zawyżona względnie zaniżona (art. 23 § 1 i art. 85 § 1 Kodeksu celnego).

Pogląd taki wynika również z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego – por. wyrok z dnia 9 marca 1998r. w sprawie o sygn. akt I SA/Ka 1268/96, wyrok z dnia 18 listopada 1993r. w sprawie o sygn. akt V SA/1394/93.

Wobec powyższego należy stwierdzić, iż organy celne w toku prowadzonego postępowania są uprawnione do m.in. oceny wiarygodności przedłożonych do odprawy celnej dokumentów, nie tylko pod względem formalnym, ale również merytorycznym. Dotyczy to także sytuacji, gdy z uzasadnionych powodów wysokość wskazanej przez importera ceny transakcyjnej, stanowiącej wartość celną towaru, budzi uzasadnione wątpliwości. Przeprowadzona w niniejszej sprawie przez organy celne analiza uśrednionych cen pojazdów tego samego typu, o tym samym roku produkcji, co pojazd sprowadzony przez skarżącego na rynku zagranicznym, wykazała (przy użyciu katalogu "Eurotax Schwacke 2003 SPS-D 2/2003), iż cena zawarta w załączonej do zgłoszenia celnego umowie znacznie (blisko trzykrotnie) odbiega od cen wskazanych w powyższym katalogu. Jak wynika z materiałów zebranych w aktach sprawy importowany samochód był sprawny technicznie, gdyż zgodnie z zaświadczeniem o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu nr [..] z dnia [..] został dopuszczony do ruchu bez żadnych zastrzeżeń. Z przedstawionych dokumentów identyfikacyjnych oraz protokołu rewizji celnej wynika, iż samochód posiadał standardowe wyposażenie m.in.: elektrycznie opuszczane szyby przednie, elektryczne lusterka, klimatyzację, centralny zamek, ABS, a jako uszkodzenie zgłoszono jedynie porysowanie powłoki lakierniczej tylnego i przedniego zderzaka oraz tylnego prawego błotnika. Zdaniem Sądu, wymienione okoliczności pozwalały stwierdzić, że zaszły uzasadnione przyczyny zakwestionowania wiarygodności i dokładności informacji służących do określenia wartości celnej pojazdu sprowadzonego na polski obszar ceny przez skarżącego, zgodnie z art. 23 § 7 Kodeksu celnego.

Jak wyjaśniono to w zaskarżonej decyzji, postępowanie w kwestii ustalania wartości używanych pojazdów samochodowych zostało opracowane w formie studium 1.1 przez Techniczny Komitet Ustalania Wartości Celnej Światowej Organizacji Celnej (WCO). Wyjaśnienia tego Komitetu do Porozumienia w sprawie stosowania artykułu VII Układu Ogólnego w Sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994r. zostały opublikowane w formie załącznika do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 września 1999r. w sprawie wyjaśnień dotyczących wartości celnej (Dz. U. z 1999r. Nr 80, poz. 908). W przypadku zakwestionowania wiarygodności dokumentu na podstawie art. 23 § 7 Kodeksu celnego, organ celny ustala wartość celną w sposób określony w art. 25-29 Kodeksu celnego (art. 24 § 1 Kodeksu celnego).

W przypadku zakwestionowania wiarygodności rachunku organy celne mają możliwość ustalenia wartości celnej towaru w oparciu o wartość transakcyjną towarów identycznych lub podobnych sprzedanych i wprowadzonych na polski obszar celny w tym samym lub zbliżonym czasie, co towary, dla których ustalana jest wartość celna (art. 25 i 26 kodeksu celnego). Zastosowanie tych metod w przypadku importu używanych pojazdów samochodowych Techniczny Komitet Ustalania Wartości Celnej Światowej Organizacji Celnej uznał za problematyczne. Jak zauważyły organy celne, niemożliwym jest znalezienie pojazdów samochodowych o identycznym bądź podobnym stopniu zużycia, gdyż nawet samochody podobnie użytkowane, z podobnym przebiegiem mają różny stopień zużycia, co dodatkowo przemawia za odrzuceniem tych metod jako właściwych do ustalenia wartości celnej pojazdów używanych. Kolejna metoda ustalania wartości celnej towaru – metoda ceny jednostkowej towarów identycznych lub podobnych (art. 27 Kodeksu celnego) może znaleźć, w zasadzie, zastosowanie (zgodnie z opinią Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej) wyłącznie w przypadku importu dla celów handlowych, dotyczy bowiem towarów masowych. Techniczny Komitet Ustalania Wartości Celnej Światowej Organizacji Celnej wypowiedział się również przeciwko ustalaniu wartości celnej używanych pojazdów samochodowych w oparciu o metodę wartości kalkulowanej (art. 28 Kodeksu celnego). Używane pojazdy samochodowe nie są bowiem produkowane jako takie, dlatego też metoda ta, oparta na koszcie produkcji importowanych towarów, nie może być brana pod uwagę.

Jak wielokrotnie wyjaśniano w orzecznictwie, wartość celna używanych pojazdów samochodowych jest ustalana według metody "ostatniej szansy" (art. 29 Kodeksu celnego). Przepis ten przewiduje, że jeżeli wartość celna nie może być ustalona na podstawie przepisów art. 23, 25-28 ustawy, jest ona ustalana na podstawie danych dostępnych na polskim obszarze celnym, z zastosowaniem odpowiednich środków, zgodnych z zasadami i ogólnymi przepisami: 1/ art. VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994r., 2/ Porozumienia w sprawie stosowania Art. VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994r., 3/ przepisów działu III Kodeksu celnego – "wartość celna towarów".

Zgodnie z postanowieniami porozumienia w sprawie stosowania art. VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994r., w przypadku ustalania wartości celnej przywożonych używanych pojazdów samochodowych w oparciu o metodę ostatniej szansy, istnieje możliwość skorzystania z wyspecjalizowanych katalogów lub czasopism zawierających ceny rynkowe tych pojazdów na polskim obszarze celnym, w których wydawca zestawia średnie ceny pojazdów samochodowych (osobowych, terenowych, dostawczych, ciężarowych) na podstawie ogólnopolskich badań rzeczoznawczych, prowadzonych w sposób fachowy przez specjalistów w dziedzinie motoryzacji.

Powołany przez organy celne w niniejszej sprawie katalog Eurotax PKWS/PL 2/2003 zawiera ceny średnie i jednocześnie zbliżone do cen transakcyjnych, odnosząc je do pojazdów używanych i zamortyzowanych. Ustalenie wartości celnej metodą "ostatniej szansy" poprzez odliczenie od wartości rynkowej pojazdu tej samej marki i rocznika z katalogu, należności podatkowych w odniesieniu do używanych pojazdów następuje z uwzględnieniem wszystkich czynników cenotwórczych i zapewnia jednakowe traktowanie wszystkich importerów pojazdów używanych. Sąd uznał, iż zaprezentowane w decyzjach organów celnych obliczenie wartości celnej sprowadzonego przez skarżącego pojazdu, z uwzględnieniem 22% podatku VAT oraz 3,1% podatku akcyzowego, należy uznać za prawidłowe.

Za nieuzasadniony należy uznać zarzut skarżącego, iż organy celne błędnie skalkulowały wartość netto sprowadzonego pojazdu, gdyż pomniejszyły cenę bazową o podatek akcyzowy w wysokości 3,1%, zamiast 15,1%, oraz nie pomniejszyły wartości pojazdu z tytułu braków wyposażeniu, uszkodzeń, ponadnormatywnego przebiegu i marży importera. Prawidłowo, zdaniem Sądu, organ celny przyjął, iż przedmiotowy samochód w momencie dokonywania zgłoszenia celnego był pojazdem trzyletnim, do którego miała zastosowanie stawka podatku akcyzowego w wysokości 3,1%. Odnosząc się do zarzutu pominięcia przy ustalaniu wartości celnej odliczeń z tytułu marży importera i ponadnormatywnego przebiegu, należy zauważyć, iż handlowa marża importera mogłaby zostać odliczona w przypadku, gdyby skarżący wykazał, iż przywóz przedmiotowego samochodu miał charakter handlowy, a nie dla celów indywidualnych. W aktach sprawy brak jest również dokumentów świadczących o ponadnormatywnym zużyciu, w tym również ponadnormatywnym przebiegu, sprowadzonego przez skarżącego pojazdu. Załączone do zgłoszenia celnego zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym nr [..] potwierdza, iż samochód był sprawny technicznie i został dopuszczony do ruchu bezwarunkowo. Powyższe zaświadczenie, jak również protokół z przeprowadzonej w dniu 25 lutego 2003r. rewizji sprowadzonego samochodu, nie potwierdzają także zarzutu skarżącego w przedmiocie nieuwzględnienia przez organy celne uszkodzeń samochodu oraz braków w jego wyposażeniu. W wyniku tej rewizji funkcjonariusz celny stwierdził bowiem, iż przedmiotowy samochód był wyposażony w szyby i lusterka elektryczne, w klimatyzację, centralny zamek, 4 sztuki poduszek powietrznych, ABS, mechaniczną skrzynię biegów, dzieloną kanapę, materiałową tapicerkę i stalowe felgi. Samochód nie posiadał jedynie radioodtwarzacza. Strona skarżąca podnosi braki w wyposażeniu samochodu, bez podania jednak, jakie brakujące elementy w wyposażeniu pojazdu ma na myśli. Stwierdzony w wyniku rewizji brak radioodtwarzacza nie jest natomiast elementem wyposażenia, którego brak mógłby wpływać na cenę transakcyjną, gdyż w katalogu Eurotax PL 2/2003, rodioodtwarzacz nie jest wymieniony jako wyposażenie mające wpływ na wartość samochodu. Okoliczność ta została szczegółowo wyjaśniona w uzasadnieniu decyzji organu drugiej instancji. Strona nie wykazała również, iż stan techniczny sprowadzonego samochodu odbiega od przeciętnego, dla jakiego została ustalona cena katalogowa.

Sąd nie uwzględnił również zarzutu skarżącego odnoszącego się do wydania zaskarżonej decyzji w oparciu o akt normatywny o charakterze wewnętrznym, tj. Komunikat Nr 2 Prezesa Głównego Urzędu Ceł z 18 marca 2002r., gdyż zaskarżona decyzja w swojej podstawie prawnej nie powołuje się na powyższy komunikat, lecz na przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa oraz ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny. Brak jest także odniesienia do tego komunikatu w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej bądź drugiej instancji.

Z tych wszystkich względów uznając, iż zaskarżone decyzje organów celnych nie naruszają prawa materialnego ani też przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270) orzekł, jak w sentencji.