Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 732/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-07-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Sędziowie sędzia del. SO Aleksandra Westra, sędzia WSA Anita Wielopolska, Protokolant ref. staż. Magdalena Dębska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lipca 2018 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...].01.2017 r. nr [...] Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] (zwany dalej Dyrektorem RZGW) utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] (zwanego dalej Starostą) z dnia [...].09.2016 r. nr [...], którą Gminie [...] udzielono pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie studni chłonnych w ilości [...] szt., zlokalizowanych na działkach o nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] obręb geod. [...], gm. [...] w projektowanym pasie drogowym ul. [...] w [...] oraz na wprowadzanie wód opadowych i roztopowych do ziemi z terenu zlewni projektowanej ulicy [...] za pośrednictwem studni chłonnych. Stan niniejszej sprawy, ustalony przez Organy obu instancji, przedstawia się następująco.

W trakcie tego postępowania administracyjnego wpłynęło do Starosty pismo E. S., pełnomocnika Pani A. S.(właścicielki działki nr [...]), w którym podniosła, że sposób realizacji inwestycji drogowej będzie związany z koniecznością wycięcia ponad dwudziestu stuletnich drzew oraz podkreśliła nieprawidłowość polegającą na budowie pasa drogowego w sposób obciążający tylko nieruchomości położone po jednej stronie ulicy, a chroniący nieruchomości usytuowane po jej drugiej stronie. Budowa przedmiotowych urządzeń wodnych wg Strony determinuje też przebieg ulicy. Udzielając niniejszego pozwolenia wodnoprawnego Starosta wyjaśnił, że przedsięwzięcie jest realizowane w oparciu o ustawę z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2015r. poz. 2031). Odniósł się do treści pisma E. S. i wyjaśnił, że zarzuty nie są związane z postępowaniem o wydanie pozwolenia wodnoprawnego, które nie rozstrzyga o lokalizacji i przebiegu drogi, lecz zgodnie z ustawą Prawo wodne reguluje sprawy związane z kształtowaniem, korzystaniem i ochroną zasobów wodnych. Podał, że eksploatacja urządzeń, zgodnie z warunkami pozwolenia, zapewni spełnienie wymagań określonych w § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 18 listopada 2014 r. w sprawie warunków jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz. U. z 2014 r. poz. 1800), a zebrany materiał w sprawie świadczy o tym, że nie doszło do naruszenia warunków określonych w art. 125 ustawy Prawo wodne. Rozpatrując odwołanie wniesione od tej decyzji Starosty, Dyrektor RZGW podzielił stanowisko I. instancji, że przedmiotem tego pozwolenia wodnoprawnego jest wykonanie urządzeń wodnych - studni chłonnych oraz szczególne korzystanie z wód tj. wód opadowych i roztopowych wprowadzanych do ziemi z terenu zlewni projektowanej ulicy [...] za pośrednictwem projektowanych studni chłonnych. Rozstrzygnięcie to w całości uwzględniło żądania Wnioskodawcy, a warunki pozwolenia – zdaniem Dyrektora RZGW - zostały sformułowane w sposób jasny i precyzyjny. Wobec tego rozstrzygnięcie Organu I. instancji było - w ocenie Organu odwoławczego - prawidłowe, zarówno z punktu widzenia zgodności z prawem, jak i pod względem celowości.

Organ powołał się na art. 128 ustawy Prawo wodne, który stanowi, że w pozwoleniu wodnoprawnym ustala się cel, zakres i warunki korzystania z wód lub urządzeń wodnych. Ponadto określane są obowiązki uprawnionego do szczególnego korzystania z wód, w stosunku do innych posiadających pozwolenia wodnoprawne oraz ocenia możliwość ewentualnego negatywnego oddziaływania tego korzystania i obowiązki w zakresie jego ograniczenia w przypadku wystąpienia ewentualnych negatywnych skutków lub szkód, w stosunku do osób trzecich lub środowiska.

Starosta [...] w wydanej decyzji ustalił warunki odprowadzania wód opadowych i roztopowych w sposób nie powodujący naruszenia przez korzystającego z wód wymagań ochrony środowiska, które w przypadku odprowadzania do środowiska określone są w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 18 listopada 2014 r. w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać ścieki wprowadzane do wód powierzchniowych lub do ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz. U. poz. 1800) oraz nałożył na uprawnionego między innymi obowiązki mające na celu utrzymanie w należytym stanie urządzeń służących do wprowadzania wód opadowych i roztopowych do ziemi. Mając to na względzie Dyrektor RZGW stwierdził, że brak jest podstaw do uchylenia przedmiotowej decyzji i przekazania sprawy Organowi I. instancji do ponownego rozpatrzenia lub uchylenia decyzji i rozpatrzenia sprawy, ponieważ odprowadzanie wód opadowych i roztopowych do ziemi w przedmiotowym pozwoleniu wodnoprawnym ustalono zgodnie jest § 21 cyt. rozporządzeniem Ministra Środowiska.

Organ odwoławczy, w powołaniu na art. 123 ust. 2 ustawy Prawo wodne – raz jeszcze wyjaśnił za Starostą, że pozwolenie wodnoprawne nie rodzi praw do nieruchomości i urządzeń wodnych koniecznych do jego realizacji oraz nie narusza praw własności i uprawnień osób trzecich przysługujących wobec tych nieruchomości i urządzeń. Oznacza to, że udzielone Gminie [...] pozwolenie wodnoprawne w żaden sposób nie ingeruje w prawo własności A. S., przysługujące jej w stosunku do działki nr [...], a kwestie przez nią podniesione nie podlegają rozpatrywaniu w procedurze wydawania pozwoleń wodnoprawnych. Przywołany przepis wyraźnie wskazuje, że pozwolenie nie narusza uprawnień właścicielskich, a wszelkie kwestie z nimi związane są regulowane na drodze prawa cywilnego. Pozwolenie wodnoprawne udzielone Gminie nie jest też decyzją zatwierdzającą projekt budowlany i nie udzieliło zezwolenia na budowę ulicy [...] wraz z całą jej infrastrukturą.

Organ odwoławczy nie podzielił również zarzutu naruszenia art. 125 ustawy Prawo wodne, mając na względzie, że całość inwestycji polegającej na budowie ulicy [...] w [...], realizowana będzie na podstawie decyzji ZRiD (ustawy z dn. 10 kwietnia 2003r, o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych), co do której nie stosuje się ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jako inwestycja celu publicznego, ma za zadanie ochronę środowiska i sama w sobie reprezentuje interes publiczny, a interesy obywateli zostaną zaspokojone poprzez wykupienie zajętego terenu na podstawie decyzji zezwalającej na realizację tej inwestycji drogowej. Dyrektor RZGW wyjaśnił też, że dokumentacja niezbędna do wydania pozwolenia wodnoprawnego nie ma obowiązku uwzględniać istniejącej i wybudowanej infrastruktury. W przypadku stosowania procedury ZRiD nie zachodzi też konieczność uzyskania zgody właścicieli do umieszczenia na ich działkach urządzeń związanych z budową ulicy. W celu umieszczenia tych urządzeń dokonany zostanie odpowiedni podział nieruchomości, a ich właścicielom wypłacone zostanie należne odszkodowanie.

Organ II. instancji nie podzielił również zarzutów naruszenia przez Starostę art. 7, 8, 10 § 1 k.p.a., mając na względzie, że Starosta [...] w sposób wyczerpujący i rzetelny zebrał materiał dowodowy, dokonał prawidłowej oceny pod kątem norm i udzielonych mu kompetencji wynikających z ustawy Prawo wodne i zapewnił stronom czynny udział w postępowaniu przed wydaniem decyzji, która zawiera uzasadnienie odpowiadające wymogom, o których mowa w art. 107 § 3 k.p.a.

Starosta po uzyskaniu od Strony pisma z dnia [...] września 2016 r. nie prowadził dodatkowego postępowania dowodowego (art. 136 k.p.a.), a zatem strona nie mogła zostać pozbawiona możliwości zapoznania się z nowym materiałem dowodowym i ewentualnego ostatecznego wypowiedzenia się w sprawie. Uzupełnienie zaś przez Stronę zgłoszonych wcześniej zarzutów nastąpiło w dniu [...] września 2016 r., po upływie czasu przewidzianego do składania przez stronę uwag i wniosków oraz po wydaniu decyzji przez Organ I. instancji decyzji, nie mogło więc zostać uznane za materiał w sprawie przed I. instancją.

We wniesionej skardze oraz jej uzupełnieniu profesjonalny pełnomocnik A. S. wniosła o uchylenie decyzji obu instancji i zarzuciła naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności:

1. art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. :

- przez przekroczenie granic uznania administracyjnego i podjęcie decyzji na skutek całkowicie dowolnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego,

- niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy, a przede wszystkim:

a/ nierozważenie innego wariantu lokalizacji studzienek i nie wskazanie, dlaczego wariant przyjęty w decyzji jest najbardziej słuszny, co prowadzi do naruszenia zasady proporcjonalności, zasady stabilności obrotu, b/ nieuwzględnienie w operacie wodnoprawnym pojemności - warunków technicznych zbiorników, w aspekcie kategorii drogi i przewidywanego na niej ruchu, co w konsekwencji ma znaczenie dla oceny ilości gromadzenia się substancji ropopochodnych i potrzeby zastosowania systemów podczyszczania w postaci separatorów i w konsekwencji wpływu tych czynników na zagrożenie dla szczególnego eko-systemu w tym obszarze,

c/ wpływu inwestycji na ponad 100-letni drzewostan porastający działkę Skarżącej, który w przypadku działki zlokalizowanej naprzeciw działki nr [...] stanowi obszar przyrodniczo chroniony. Zarzucono, że Organ nie odniósł się do zarzutu zagrożenia dla ponad 100-letniego drzewostanu porastającego działkę Skarżącej, prowadzącego wręcz do jego dewastacji, mimo iż okoliczność tę uwzględniono w stosunku do działki zlokalizowanej naprzeciwko nieruchomości A. S., przeznaczając zdecydowanie mniejszą szerokość gruntu do wywłaszczenia pod budowę ul. [...];

2. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewłaściwe uzasadnienie zaskarżonej decyzji, w szczególności nie odniesienie się do całokształtu zarzutów podniesionych w odwołaniu;

3. art. 89 k.p.a. w zw. z ustawą z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne /Dz. U. z 2015 r. poz. 469 ze zm./ przez nie przeprowadzenie rozprawy, gdy przepis prawa materialnego przewiduje taki obowiązek, a planowana inwestycja jest sporna;

4. art. 6 k.p.a. wobec rażącego naruszenia zasady praworządności oraz art. 8 k.p.a. wobec naruszenia zasady zaufania obywatela do państwa.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzkie sądy administracyjne w oparciu m. in. o art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. uprawnione są do dokonywania kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oceny legalności zaskarżonych aktów Sąd dokonuje poprzez ustalenie, czy podjęto je zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego oraz czy prawidłowo zastosowano i zinterpretowano normy prawa materialnego. W myśl art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest nadto związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skład orzekający w niniejszej sprawie, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji - w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy - doszedł do przekonania, że wniesiona skarga nie jest zasadna. Podniesione w niej argumenty nie zasługiwały na uwzględnienie, a Sąd działając z urzędu nie dostrzegł takich uchybień rozstrzygnięć obu instancji, które mogłyby prowadzić do ich uchylenia.

W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że pozwolenie wodnoprawne nie jest wydawane na podstawie decyzji o realizacji inwestycji drogowej. Wręcz przeciwnie, zgodnie z art. 11d ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera między innymi wymagane przepisami odrębnymi decyzje administracyjne, w tym również pozwolenie wodnoprawne, wydawane na podstawie ustawy Prawo wodne. Jak z tego zatem wynika, to pozwolenie wodnoprawne stanowi załącznik do wniosku o wydanie rozstrzygnięcia na podstawie "specustawy" drogowej.

Pozwolenie wodnoprawne jest decyzją, która ocenia wnioskowane szczególne korzystanie z wód, w tym przypadku odprowadzanie wód opadowych i roztopowych do ziemi oraz wykonanie urządzeń wodnych (studni chłonnych), pod kątem m.in. ich zgodności z ochroną zdrowia ludzi oraz wpływu na środowisko, tj. m.in. wody podziemne i powierzchniowe, formy ochrony przyrody, itp. Sąd podziela stanowisko Organów obu instancji, że zaprojektowane rozwiązania spełniają wskazane warunki, na co wskazuje m. in. sporządzony w tej sprawie operat wodnoprawny poddany ocenie Organów. W oparciu zatem o te przesłanki nie było podstaw do odmowy udzielenia przedmiotowego pozwolenia wodnoprawnego.

Przedstawiona przez Wnioskodawcę dokumentacja jak i zebrane w trakcie postępowania informacje, upoważniały Starostę [...] do udzielenia tego pozwolenia wodnoprawnego. Jest ono przy tym typem aktu związanego, co oznacza, że w przypadku spełnienia przez wnioskodawcę przesłanek wydania tego aktu, organ administracji publicznej ma obowiązek wydania wnioskowanej decyzji. Nie jest to więc, wbrew zarzutom skargi, decyzja uznaniowa i nie doszło jak wywodzi skarga do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80, a także do naruszenia art. 6 i art. 8 k.p.a. Co istotne, odmowa udzielenia pozwolenia wodnoprawnego może nastąpić tylko wówczas, gdy ujawnione zostaną okoliczności określone w art. 126 ustawy Prawo wodne, które to okoliczności nie miały miejsca w analizowanym przypadku. Nadmienić należy, że zgodnie art. 126 pozwolenia wodnoprawnego odmawia się, jeżeli: - projektowany sposób korzystania z wody narusza ustalenia dokumentów, o których mowa w art. 125 pkt 1-2, tj.:

1) planu gospodarowania wodami na obszarze dorzecza lub ustaleń warunków

korzystania z wód regionu wodnego lub warunków korzystania z wód zlewni;

2) planu zarządzania ryzykiem powodziowym;

3) planu przeciwdziałania skutkom suszy;

4) krajowego programu ochrony wód morskich;

5) krajowego programu oczyszczania ścieków komunalnych;

6) miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy lub nie spełnia wymagań, o których mowa w art. 125 pkt 3, tj. wymagań ochrony zdrowia ludzi, środowiska i dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków oraz wynikających z odrębnych przepisów;

- projektowany sposób korzystania z wody dla celów energetyki wodnej nie zapewni wykorzystania potencjału hydroenergetycznego w sposób technicznie i ekonomicznie uzasadniony.

Na uwagę i uwzględnienie zasługuje przy tym trafnie dostrzeżony przez Organ fakt, że inwestycja polegająca na budowie ulicy [...] w [...], realizowana będzie na podstawie decyzji ZRiD (ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych), co do której nie stosuje się ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Zgodnie z ustawą Prawo wodne pozwolenie wodnoprawne dotyczy wykonania urządzenia wodnego, którym są także studnie chłonne, a ich usytuowanie determinuje przebieg i nachylenia realizowanej ulicy, tak by mogły spełniać właściwie swą rolę, jako odbiorniki wód opadowych i roztopowych z tej drogi, co zostało przeanalizowane w operacie wodnoprawnym, sporządzonym w tej sprawie. Miejsce ich usytuowania wskazał Inwestor wnioskując o to pozwolenie. Jednocześnie, jak podkreśliła pełnomocnik Skarżącej drzewostan znajdujący się na działkach położonych po przeciwnej stronie tej ulicy został objęty ochroną, w przeciwieństwie do drzew usytuowanych na działce Skarżącej. Podkreślenia wymaga, że właśnie ów operat jest dokumentem o podstawowym znaczeniu, w oparciu o który wydaje się pozwolenia wodnoprawne. Zarówno w orzecznictwie jak i w piśmiennictwie trafnie dostrzega się i eksponuje specjalistyczny charakter tego opracowania oraz brak obowiązku po stronie organu powoływania biegłych, którzy weryfikowaliby złożony przez wnioskodawcę operat. To strona go kwestionująca może posłużyć się kontroperatem. Ustawa Prawo wodne nie wskazuje również na konieczność posiadania przez opracowującego operat uprawnień do jego sporządzenia. Zakres operatu uwarunkowany jest treścią art. 132 ustawy Prawo wodne, a Starosta, jako organ wyspecjalizowany w zakresie prawa wodnego, może samodzielnie zweryfikować tak jego zawartość jak i rzetelność jego wykonania, a następnie w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy dokonuje oceny czy sposób korzystania z wody zapewni należyte osiągnięcie celów środowiskowych dla wód i nie naruszy wymagań ochrony zdrowia ludzi, środowiska i dóbr kultury wpisanych do rejestru zabytków oraz wynikających z odrębnych przepisów.

W tym kontekście należy zauważyć, że profesjonalny pełnomocnik Skarżącej jeszcze przed wydaniem decyzji I. instancji, co nastąpiło [...].09.2016 r. – w dniu [...].09.2016 r. zwróciła się w imieniu swej mocodawczyni do Miasta Gminy [...] o objęcie terenu działki Skarżącej systemem obszarów chronionych oraz o uznanie drzewostanu rosnącego m. in. na działce nr [...] obręb geod. [...], gm. [...] za pomniki przyrody i wpisanie ich do rejestru zabytków, co miało miejsce względem działki położonej naprzeciwko, po drugiej stronie tej drogi. Jak podała pelnomocnik na rozprawie przed Sądem, wniosek ten dotąd nie został uwzględniony i w efekcie drzewa usytuowane na działce Skarżącej nie zostały objęte żądaną formą ochrony. Nadto należy mieć na uwadze, że sama realizacja przedmiotowych studzienek na działce nr [...], jako taka nie musi wiązać się z usunięciem drzew tam rosnących. Natomiast poszerzenie i realizacja drogi publicznej będą do tego prowadziły, a wynikają z decyzji ZRiD, a nie owego pozwolenia wodnoprawnego. W postępowaniu lokalizacyjnym można też ewentualnie rozważać inny przebieg drogi, a więc odmienne warianty jej posadowienia. Zatem to decyzja lokalizacyjna będzie skutkowała ewentualnym wywłaszczeniem części działki Skarżącej, porośniętej drzewami i to do tej decyzji w istocie odnosi się wiele z zarzutów skargi. Pozwolenie wodnoprawne na wykonanie tych studni chłonnych w projektowanym pasie drogowym ul. [...] w [...] celem odbioru wód opadowych i roztopowych z terenu zlewni projektowanej ul. [...], ma umożliwić realizację decyzji ZRiD o budowie tej drogi. Jej realizacja w tym miejscu ściśle będzie wiązała się z koniecznością odprowadzania wód. W operacie wodnoprawnym wzięto pod uwagę prognozowane obciążenie tej drogi ruchem kołowym (intensywność ruchu) i stwierdzono, że nie będzie on na tyle wzmożony, by konieczne stało się podczyszczanie wód wpływających do studni chłonnych. Zatem obawy Skarżącej, że brak separatorów może doprowadzić do zniszczenia jej drzewostanu są gołosłowne i nie zostały poparte żadnym specjalistycznym opracowaniem, kwestionującym ustalenia operatu. Drzewa te też, jak już wskazano, nie zostały dotychczas objęte żądaną, szczególną formą ochrony.

Wobec tego – wbrew zarzutom skargi - Organ odwoławczy właściwie i wyczerpująco ponownie przeanalizował tę sprawę w jej całokształcie, w tym poddał ocenie dokumenty, a w szczególności złożony przez Wnioskodawcę operat wodnoprawny. Wbrew stanowisku Skarżącej o jego nieprecyzyjności, wyrażonemu w odwołaniu, spełnia on wszystkie konieczne wymogi. Zarzut ten zresztą nie został rozwinięty, co utrudnia z nim polemikę. Organ odwoławczy wyprowadził trafne wnioski, a swym analizom i płynącym z nich konkluzjom dał wyraz w prawidłowo sporządzonej decyzji, spełniającej wymogi art. 107 § 3 k.p.a. decyzji.

Nie jest też zasadny argument skargi, jakoby wydanie pozwolenia wodnoprawnego winno poprzedzić przeprowadzenie rozprawy administracyjnej. Zamiarem Skarżącej jest doprowadzenie do innego przebiegu drogi i poszerzenie jej kosztem większego zajęcia terenu po przeciwnej stronie ul. [...]. Rozprawa taka nie mogłaby służyć temu celowi, bo nie to jest przedmiotem prowadzonego postępowania. Ilość i usytuowanie poszczególnych z [...] studni chłonnych m. in. na działce Skarżącej zostało poddane analizie w operacie wodnoprawnym. Kwestia ich wielkości, ilości i rozlokowania była tam rozważana, podobnie jak i brak potrzeby odczyszczania wód opadowych i roztopowych do nich wpływających. Skarżąca nie przedłożyła kontroperatu, z którego można by było wyprowadzić odmienne wnioski. Gołosłowne są więc jej twierdzenia, że nie rozważono zagrożenia osiągnięcia celów środowiskowych dla wód. W tych okolicznościach zatem przeprowadzenie takiej rozprawy nie przyspieszyłoby ani nie uprościłoby postępowania, a żaden przepis prawa materialnego jej nie wymagał.

Z przytoczonych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - orzekł jak w sentencji.