Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2541/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-06-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 256 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 119 poz 1117
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Protokolant Aneta Stefaniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi H. z siedzibą w M., N. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy [...] nr [...] 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżacej H. z siedzibą w M., N. kwotę 1617 (jeden tysiąc sześćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

VI SA/Wa 2541/08

Uzasadnienie

Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej decyzją z dnia [...] października 2008 r. orzekając w trybie spornym, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...] września 2008 r. wniosku H. z siedzibą w M. ([...]) o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Urzędu Patentowego z dnia [...] lutego 2005 r. w sprawie [...] o unieważnienie prawa ochronnego udzielonego na znak towarowy [...] nr [...]na rzecz L. S.A. z siedzibą w G., na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 i art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 256 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (j. t. Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.) odmówił uchylenia decyzji z [...] lutego 2005 r.

Stan sprawy przedstawiał się następująco;

H. wystąpiła wnioskiem z [...] września 2007 r. o wznowienie postępowania w sprawie unieważnienia znaku towarowego [...] nr [...] w zakresie wszystkich towarów objętych rejestracją oraz o unieważnienie wymienionego znaku towarowego również w zakresie wszystkich towarów objętych rejestracją. Jako podstawę prawną wniosku wskazano art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w związku z art. 256 ust. 1 p.w.p. wywodząc, że uprawniona ze znaku [...] (L. S.A.), wbrew złożonemu oświadczeniu nie zaprzestała stosowania znaku [...] przedłużając jego rejestrację na kolejny dziesięcioletni okres ochrony. Tym samym oświadczenia uprawnionej ze znaku [...] składane w toku postępowania administracyjnego, które stanowiły podstawę wydania decyzji w sprawie [...] z dnia [...] lutego 2005 r. okazały się nieprawdziwe lub co najmniej nieścisłe. Jak podała wnioskująca o wznowienie postępowania, w dniu [...] stycznia 1996 r. L. S.A. oprócz zgłoszenia znaku [...] dokonała zgłoszenia znaku towarowego [...] o nr [...], który zdaniem wnioskującej jest łudząco podobny do znaku [...] nr [...]. Postępowanie w tej sprawie zostało umorzone decyzją z [...] marca 1998 r. W dniu [...] maja 1994 r. spółka prawa cywilnego M.(powiązana personalnie z L. S.A.) zgłosiła identyczny znak [...] ([...]) oraz znak [...] ([...]) lecz oba postępowania zostały również umorzone decyzjami z dnia [...] czerwca 1995 r. Te fakty w ocenie wnioskującej o wznowienie postępowania dowodzą dążenia L. S.A. do upodobnienia swojego znaku do znaków H. W rezultacie L. S.A., działając w złej wierze, uzyskała rejestrację znaku [...] nr [...] myląco podobnego do znaku [...] [...] pomimo sprzeciwu H. powołującej się na naruszenie art. 8 pkt 1 i art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1985 r. o znakach towarowych.

W odpowiedzi L. S.A. wniosła o oddalenie wniosku o wznowienie postępowania. Zdaniem L. S.A. spółka H. nie uprawdopodobniła używania przez L. S.A. spornego znaku towarowego nr [...]. Powołane fakty zgłoszenia znaków [...] przez L. S.A. i znaków [...] oraz [...] przez spółkę M. i decyzje o umorzeniu tych postępowań były znane wnioskującej i Urzędowi Patentowemu w dniu [...] listopada 2003 r., tj. w dniu złożenia pierwszego wniosku przez H. o unieważnienie znaku [...], a nadto Urzędowi Patentowemu były znane również z urzędu od 1994 r. Zatem nie mogą być to okoliczności uzasadniające wznowienie postępowania.

W odpowiedzi na wymienione pismo, H. stwierdziła, że znajomość niektórych okoliczności wskazanych we wniosku, w dacie wydania decyzji z [...] lutego 2005 r. w sprawie [...], nie wyłącza konieczności wznowienia postępowania, jak bowiem podkreślano, hipotetyczna możliwość powołania faktów i dowodów we wcześniejszym postępowaniu nie wyklucza konieczności wznowienia postępowania. Według spółki nowe fakty i dowody, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. istniejące w dniu wydania decyzji, nie były znane organowi, który wydał decyzję. W roku 2003 obecna praktyka korzystania z wyszukiwarek internetowych nie była tak powszechna, jak obecnie. Stąd zdaniem H. trudno uznać, by w tym okresie informacje o umorzonych postępowaniach były powszechnie znane, w tym wnioskującej spółce. Powołując się na uzasadnienie decyzji z [...] lutego 2005 r. H. stwierdzała, że również Urzędowi Patentowemu nie były znane zgłoszenia, w których postępowania zostały umorzone, gdyż zakomunikowałby to stronom postępowania w sprawie [...]. Spółka podkreślała, że nie twierdziła, iż L. S.A. używa spornego znaku lecz, że ma zamiar nadal z tego znaku korzystać. Wskazując, że znak [...] został początkowo zgłoszony w dniu [...] stycznia 1996 r. jego pierwszy okres ochronny upływał [...] stycznia 2006 r., a z treści rejestrów Urzędu Patentowego wynika, że ochrona trwa nadal. Dowodzi to, zdaniem H., iż po złożeniu przez L. S.A. wyjaśnień na rozprawie w dniu [...] lutego 2005 r., o odstąpieniu od używania znaku [...], spółka ta wystąpiła o przedłużenie ochrony na sporny znak, tym samym jej oświadczenie było nieprawdziwe. Natomiast okoliczności z lat 1990, przytoczone we wniosku o wznowienie postępowania wskazują, iż L. S.A. może powrócić do używania znaku [...] w postaciach łudząco podobnych do znaku [...].

Urząd Patentowy, na podstawie art. 149 § 1 i art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w związku z art. 256 ust. 1 p.w.p., postanowieniem z [...] stycznia 2008 r. wszczął postępowanie w sprawie wznowienia postępowania z wniosku H.

W piśmie z dnia [...] czerwca 2008 r. H., popierając wniosek o wznowienie postępowania i wskazując dodatkowo na okoliczności z lat 1993 – 2001 wywodziła, że uprawniona ze znaku musiała być świadoma znajomości znaku [...] przeznaczonego do oznaczania odzieży luksusowej, zmierzając do wykorzystania renomy tego znaku, gdyż znajomość znaku w Niemczech w połączeniu z rosnącą sprzedażą i rozwojem sieci dystrybucji na rynku polskim stanowi pośredni dowód na tę okoliczność.

Po rozpoznaniu sprawy na rozprawach w dniach [...] czerwca i [...] września 2008 r. Urząd Patentowy wydał wymienioną na wstępie decyzję.

Rozpatrując zachowanie terminu, z art. 148 § 1 k.p.a., przez H.do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, Urząd Patentowy uznał, że termin ten nie został naruszony. Wnioskując o wznowienie postępowania spółka uzyskała informację z rejestru znaków towarowych Urzędu Patentowego [...] sierpnia 2007 r. oraz o wskazanych we wniosku znakach towarowych w dniu [...] września 2007 r., na skutek poszukiwań w bazie danych Urzędu. Organ administracji stwierdził, iż okoliczności podnoszone po wszczęciu postępowania wznowieniowego, w świetle art. 148 § 1 k.p.a., nie mogły być przedmiotem rozpatrzenia z uwagi na niespełnienie warunku podanego w tym przepisie. Mając bowiem na uwadze szczególny charakter tego postępowania jego uruchomienie może opierać się na okolicznościach wskazywanych wyłącznie we wniosku o wznowienie, gdyż postępowanie to, z chwilą jego wszczęcia nie przekształca się w postępowanie zwykłe, w którym można po jego wszczęciu przywoływać kolejne okoliczności, niezależne od siebie.

Rozpatrując zarzut przedłużenia przez L. S.A. ochrony na sporny znak towarowy Urząd Patentowy uznał tą okoliczność, jako nie mającą wpływu na ważność decyzji ostatecznej z dnia [...] lutego 2005 r. w tym na naruszenie art. 8 pkt 1 u.z.t. Decyzja o przedłużeniu okresu ochronnego na sporny znak została wydana [...] marca 2007 r., czyli po wydaniu decyzji będącej przedmiotem wniosku. Zatem w dacie wydania decyzji w sprawie [...] okoliczność ta nie istniała, nie mogła więc stanowić przesłanki wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Niezależnie od powyższego zdaniem organu wydanie decyzji w sprawie [...] nie determinowało rozstrzygnięcia w związku z zarzutem naruszenia art. 8 pkt 1 u.z.t. Urząd szczegółowo wyjaśnił dlaczego zgłoszenie znaku spełniało ustawowe wymagania udzielenia prawa ochronnego wskazując także na okoliczności, które pozostawałyby w sprzeczności z tym przepisem, a okoliczności takie nie zostały stwierdzone. Zatem deklaracja o odstąpieniu od korzystania ze znaku lub kontynuacja jego używania pozostaje bez znaczenia dla spełnienia przesłanki uzasadniającej jego rejestrację. Natomiast przedłużenie okresu ochronnego nie jest tożsame z faktycznym używaniem znaku.

Odnosząc się do wiedzy Urzędu Patentowego w sprawach dotyczących zgłoszenia znaków [...] ([...]), [...] ([...]) i [...] ([...]), w których postępowania zostały umorzone, organ administracji stwierdził, że fakt zgłoszenia co najmniej jednego z tych znaków ([...]) był znany Kolegium Orzekającemu przed wydaniem decyzji w dniu [...] lutego 2005 r. co wynika z jej uzasadnienia. W toku postępowania o unieważnienie spornego prawa ochronnego na znak towarowy [...] uprawniony informował organ i stronę przeciwną o pierwszym zgłoszeniu znaku towarowego [...] [...]. Natomiast zgłoszenie znaku [...]nie dowodzi naruszenia art. 8 pkt 1 u.z.t. w relacji do znaku [...] objętego ochroną. Samo zgłoszenie znaku towarowego nie przesądza bowiem o złej wierze, gdyż konieczne jest wykazanie okoliczności nagannego postępowania uprawnionego. Zatem zgłoszenie znaku [...], w świetle art. 8 pkt 1 u.z.t., nie ma znaczenia dla unieważnienia na tej podstawie prawa ochronnego na znak towarowy [...]. Zgłoszenie tego znaku miało na celu wyłącznie jego używanie, co uprawniony w tym postępowaniu wykazał, a nie na przykład jego odsprzedaż lub blokowanie innego znaku.

Na powyższą decyzję H. z siedzibą w M. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z wnioskiem uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Decyzji zarzucono naruszenie art. 149 § 2 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. przez nieuzasadnione ograniczenie postępowania wyłącznie do okoliczności podanych we wniosku o wznowienie, naruszenie art. art. 6, 7, 8, 77 § 1 i § 4, 80 oraz 107 § 1 i § 3 k.p.a. w związku z art. 156 ust. 1 p.w.p. przez błędy w ocenie dowodów skutkujące niewyjaśnieniem stanu faktycznego oraz naruszenie art. 75 § 1 k.p.a. przez nieprzeprowadzenie dowodów z dokumentów zgłoszonych przy piśmie z [...] czerwca 2008 r. Nadto zarzucono naruszenie art. 8 pkt 1 u.z.t. przez przyjęcie, że zgłoszenie spornego znaku towarowego [...] nie było sprzeczne z zasadami współżycia społecznego.

Wskazując na przepis art.149 § 2 k.p.a. oraz na poglądy doktryny skarżąca wywodziła, że w postępowaniu o wznowienie postępowania organ administracji nie jest związany ustaleniami stanu faktycznego i prawnego w postępowaniu, w którym zapadła decyzja ostateczna. Po wznowieniu postępowania organ administracji ma obowiązek ponownie rozpatrzyć sprawę i dokonać ponownego rozstrzygnięcia. Tym samym Urząd Patentowy powinien rozpatrzyć sprawę w oparciu o cały materiał dowodowy nie ograniczając się wyłącznie do okoliczności wskazanych we wniosku o wznowienie i wydając decyzję co do istoty, tak jak gdyby sprawa nie była w danej instancji rozpatrywana. Zatem wbrew twierdzeniom organu po wznowieniu, postępowanie dowodowe toczy się według zasad ogólnych, według których ocenie podlega cały materiał dowodowy zgłoszony przez stronę, a więc i ten, który zgłosiła po wniesieniu wniosku. Tymczasem Urząd Patentowy nie wziął pod uwagę dowodów przedstawionych przez H. przy piśmie z dnia [...] czerwca 2008 r. oraz dowodów znajdujących się w aktach sprawy [...], nietrafnie uznając, że dowody zgłoszone tym pismem są uzupełnieniem wniosku kolejnymi okolicznościami uzasadniającymi jego złożenie, co stanowiło naruszenie art. 148 § 1 k.p.a. Nie zwrócono uwagi, że powyższe pismo zostało złożone w innej fazie postępowania – w fazie związanej z rozstrzygnięciem, która następuje po ustaleniu istnienia przyczyn wznowienia. W konsekwencji istota sprawy nie została rozpatrzona.

Zdaniem skarżącej Urząd Patentowy nie wykazał by w dacie wydawania decyzji [...] lutego 2005 r. miał wiedzę o zgłoszeniu znaków [...] ([...] i [...]) stwierdzając jedynie, że wiedział o pierwszym zgłoszeniu znaku [...] ([...]). Żadne z wymienionych zgłoszeń nie znalazło się w bazie Urzędu z uwagi na umorzenie postępowań. Zatem kwestia wcześniejszych zgłoszeń znaków [...] w dacie wydawania decyzji [...] lutego 2005 r. istniała lecz nie była znana organowi, co stanowiło przyczynę wznowienia postępowania i dokonania rozstrzygnięcia co do istoty.

Zdaniem skarżącej zgłoszenie w tym samym czasie znaków [...] oraz [...], łudząco podobnych do znaku skarżącej, może świadczyć o złej wierze zgłaszających, w tym L. S.A. także przy zgłoszeniu i rejestracji znaku [...] [...]. Należało więc przeprowadzić całościową ocenę działań podmiotów zgłaszających, a nie ograniczać się do odrębnej oceny każdego z nich.

Urząd Patentowy zlekceważył okoliczność, iż uprawniona w trakcie trwania postępowania o unieważnienie jej prawa ochronnego na znak [...] przedłużyła czas trwania ochrony. Tymczasem jedną z przyczyn wydania decyzji z [...] lutego 2005 r. było jej oświadczenie o rezygnacji z używania spornego znaku. Nadto Urząd Patentowy nie odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do wniosku H. o przesłuchanie zgłoszonego świadka.

Skarżąca stawiając zarzut braku ponownego rozpatrzenia sprawy [...] wywodziła o nieprawidłowości tego postępowania w sposobie gromadzenia materiału dowodowego oraz jego ocenie, co stanowiło naruszenie wymienionych na wstępie przepisów postępowania. To, że organ w decyzji z [...] lutego 2005 r. omówił zgłoszenie znaku [...] [...] z 1994 r. nie dowodzi, zdaniem skarżącej, że znane mu były inne zgłoszenia, a nawet jeżeli były mu znane to nie zostało to zakomunikowane stronom. Natomiast o złej wierze uprawnionej przesądza, w ocenie H., zgłoszenie serii znaków bardzo podobnych do znaku [...]. Znak ten jest znakiem renomowanym i artykuły nim oznaczane, aczkolwiek w małym zakresie dostępne w latach 1990 na rynku polskim, były pod tym znakiem znane. Rejestrując więc swój znak [...] uprawniona miała na celu zapewnienie sobie korzyści przez czerpanie z renomy i popularności znaku [...] polegających na zwiększeniu sprzedaży. Z tych stwierdzeń skarżąca wyprowadzała wniosek o przemyślanym i zaplanowanym działaniu L. S.A. zmierzającym do kojarzenia jej znaku ze znakami H. Potwierdzeniem tej okoliczności jest przedłużenie przez L. S.A. ochrony na posiadany znak i chociaż okoliczność ta, jak stwierdziła skarżąca, wykracza poza stan faktyczny sprawy z dnia wydania decyzji ostatecznej, jest jednak dowodem nagannego zachowania uprawnionej.

W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy, podtrzymując swoje stanowisko, wnosił o jej oddalenie.

W ocenie organu administracji stanowisko skarżącej o możliwości uzupełniania wniosku kolejnymi okolicznościami było błędne. Podstawą do uchylenia decyzji w postępowaniu wznowieniowym jest art. 151 k.p.a. wskazujący na przepisy art. 145 i 145a k.p.a. Urząd Patentowy w zaskarżonej decyzji nie uznał ustaleń dokonanych w postępowaniu zakończonym decyzją z [...] lutego 2005 r. za wiążące. Jednakże w postępowaniu o wznowienie postępowania obowiązują rygory wskazane w art. 148 § 1 k.p.a. i nie można ich obchodzić przez późniejsze wykazywanie okoliczności, które nie mogły być brane pod uwagę przy wydawaniu postanowienia co do przyczyn wznowienia. W związku z tym postępowanie poprzedzające wydanie decyzji w postępowaniu wznowionym musi dotyczyć tych okoliczności, które umożliwiły wszczęcie tego postępowania.

Powołując się na wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 października 2006 r. w sprawie VI SA/Wa 1678/06 organ zauważył, iż zgodnie z ustaleniami Sądu, H. nie wykazała by L. S.A. dokonała zgłoszenia w innym celu niż jedynie dla używania spornego znaku przez odróżnianie swoich towarów od towarów innych producentów, a więc zarzut złej wiary został oddalony. Nadto Sąd ten stwierdził, iż H. nie wykazał renomy swojego znaku [...], na którą obecnie się powołuje jako na istniejącą w dacie wydania decyzji z dnia [...] lutego 2005 r.

Odnosząc się do zarzutu przedłużenia przez L. S.A. ochrony na posiadany znak organ administracji, wskazując na dokonanie tego przedłużenia po wydaniu decyzji ostatecznej w sprawie unieważnienia prawa z rejestracji spornego znaku stwierdził, iż okoliczność ta nie istniała w chwili wydania tej decyzji, zatem nie może stanowić przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Wskazując w dalszej części na wymieniony wyrok Urząd Patentowy zauważył, że skoro Sąd uznał za prawidłową ocenę znaku [...] jako niepodobnego do znaku [...], to tym bardziej niepodobny do znaku [...] będzie znak [...], a skarżąca nie wykazała renomy swojego znaku [...] nie formułując nawet takiego twierdzenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje;

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy).

W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona zasadna.

Przedmiotem rozpoznawanej sprawy była skarga na decyzję Urzędu Patentowego, wydaną po wznowieniu postępowania w sprawie o unieważnienia prawa ochronnego udzielonego L. S.A. z siedzibą w G. na znak towarowy [...] ([...]), odmawiającą uchylenia decyzji Urzędu Patentowego z dnia [...] lutego 2005 r. wydanej w sprawie [...] oddalającej wniosek H. z siedzibą w M. (Niemcy) o unieważnienie prawa ochronnego na wymieniony znak towarowy.

Jak wynika z ustaleń Urzędu Patentowego termin z art. 148 § 1 k.p.a. do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania został zachowany. Wnioskodawca dowiedział się o przedłużeniu prawa ochronnego na znak towarowy [...] ([...]) w związku z uzyskanym wyciągiem z rejestru znaków towarowych Urzędu Patentowego w dniu [...] sierpnia 2007 r., a o zgłoszonych podnoszonych we wniosku znakach towarowych ([...]) dowiedział się [...] września 2007 r., składając wniosek o wznowienie postępowania w tym samym dniu.

Skarga została oparta na zarzutach naruszenia przepisów postępowania, w szczególności art. 149 § 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. oraz na zarzucie naruszenia prawa materialnego – art. 8 pkt 1 ustawy o znakach towarowych.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Z cytowanego przepisu wynika, iż wznowienie postępowania oraz zakończenie go, zgodnie z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., uchyleniem decyzji ostatecznej z orzeczeniem co do istoty sprawy może nastąpić w sytuacji pojawienia się nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dacie wydania decyzji ostatecznej nie znanych wówczas organowi. Wznowienie postępowania administracyjnego powinno nastąpić nie tylko z uwagi na ujawnienie nowych dowodów, ale także z uwagi na pojawienie się nowych okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy, istniejących w dniu wydania decyzji ostatecznej nie znanych organowi w tej dacie (por. wyroki Sądu Najwyższego z 21 maja 2002 r. w sprawach III RN 69/01, III RN 70/01, III RN 72/01, III RN 73/01 i III RN 74/01 analogiczne jak wyrok z 6 marca 2002 r. w sprawie III RN 75/01). Przez nową okoliczność istotną dla sprawy należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy od dotychczasowego (por. wyrok NSA w Warszawie z 8 czerwca 2000 r. w sprawie V SA 1885/99). Nadto należy w tym miejscu podkreślić, że granice postępowania w sprawie wznowienia postępowania wyznacza zakres sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją ostateczną (por. uchwała siedmiu sędziów NSA w Warszawie z 2 grudnia 2002 r. w sprawie OPS 11/02). Granice postępowania w sprawie wznowienia postępowania wyznaczyła decyzja ostateczna z dnia [...] lutego 2005 r. oddalająca wniosek H. o unieważnienie prawa z rejestracji znaku towarowego [...] ([...]). Granice te nie zostały naruszone w rozpoznawanej sprawie tak pod względem tożsamości podmiotowej, jak i pod względem przedmiotowym. Sprawa dotyczy tych samych stron – H. z siedzibą w M. (Niemcy) i L. S.A. z siedzibą w G. Jej przedmiotem było oznaczanie znakami towarowymi ([...] i [...]) analogicznych towarów. Również materialna podstawa prawna wskazana we wniosku o wznowienie postępowania była tożsama ze wskazaną w decyzji z [...] lutego 2005 r. – art. 8 pkt 1 i art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy o znakach towarowych.

Zdaniem skarżącej organ administracji nie uwzględnił materiału dostarczonego przy piśmie z dnia [...] czerwca 2008 r. Urząd Patentowy, powołując się na art. 148 § 1 k.p.a. stwierdził, że materiały te zostały złożone po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania, a w związku z tym uznał ich rozpatrzenie za niedopuszczalne. Materiały te miały wykazać złą wiarę uprawnionej ze znaku towarowego [...] oraz renomę znaku towarowego [...] skarżącej, w świetle argumentów przedłożonych przez H. we wniosku o wznowienie postępowania opartych na zarzucie naruszenia art. 8 pkt 1 i art. 9 ust. 1 pkt 1 u.z.t. Argumentacja ta została przedstawiona wyżej. W piśmie tym dodatkowo przedstawiono dowody z lat 1993 – 2001 (reklamy, artykuły prasowe, badania znajomości znaku [...] w [...] oraz zestawienie wartości sprzedaży na rynku polskim w latach 1995 – 2001 artykułów opatrzonych znakiem [...]). Odmowa rozpatrzenia przez Urząd Patentowy wskazanych okoliczności w wymienionym piśmie strony skarżącej nie wynika z treści art. 148 § 1 k.p.a. lub z art. 149 § 1 i § 2 czy z art. 151 § 1 k.p.a. W art. 148 § 1 k.p.a. zostały uregulowane jedynie dwie kwestie – tryb i termin wnoszenia podania w sprawie wznowienia postępowania. Przepis ten ani pozostałe dwa przepisy wymienione wyżej nie zwalniają organ prowadzący postępowanie o wznowienie postępowania od stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

Zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a. postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Jeżeli zatem organ administracji uzna, iż zachodzą podstawy do wznowienia postępowania musi przeprowadzić je zarówno co do rzeczywistego istnienia przyczyn wznowienia jak i pozostałych kwestii dotyczących dopuszczalności wznowienia, a także co do istoty sprawy (por. wyrok NSA z 7 stycznia 2009 r. w sprawie II OSK 1747/07).

Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w której ją wydano, było dotknięte kwalifikowaną wadą przewidzianą w art. 145 § 1 k.p.a. bądź zachodzi przesłanka określona w art. 145a § 1 k.p.a. Podstawą takiego postępowania jest zawsze, zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a., postanowienie o wznowieniu postępowania. Postanowienie o wznowieniu postępowania otwiera postępowanie, w którym właściwy organ rozpatruje ponownie sprawę zakończoną decyzją ostateczną badając, czy przyczyny wznowienia określone w art. 145 § 1 i art. 145a k.p.a. nie wpłynęły na treść decyzji, bowiem wszczęcie postępowania w przedmiocie wznowienia rozpoczyna nowe postępowanie w stosunku do przeprowadzonego w trybie zwykłym. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania kończy się decyzją, przy czym po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 k.p.a. mogą zapaść jedynie rodzaje rozstrzygnięć administracyjnych wyczerpująco wymienione w art. 151 § 1 i § 2 k.p.a. (por. wyroki NSA z 22 września 1999 r. w sprawie IV SA 1722/98 oraz z 12 kwietnia 2006 r. w sprawie II OSK 730/05).

Wobec powoływania się przez skarżącą w rozpoznawanej sprawie na istnienie nowych okoliczności podkreślenia wymaga, iż pod pojęciem nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 kpa, należy rozumieć okoliczności lub dowody nowo odkryte lub po raz pierwszy zgłoszone przez stronę, dotyczące przedmiotu sprawy i mające znaczenie prawne, istniejące w dniu wydania decyzji ostatecznej, lecz nie znane organowi, który wydał decyzję (wyrok NSA w Lublinie z 20 stycznia 1998 r. w sprawie I SA/Lu 26/97). Skarżąca w piśmie z dnia [...] czerwca 2008 r. przedstawiła nowe okoliczności, jej zdaniem istotne dla zasadności złożonego wniosku, natomiast Urząd Patentowy, nie kwestionując nieznajomości tych okoliczności w dniu wydawania decyzji ostatecznej, z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 oraz art. 80 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, całkowicie je pominął. Brak odniesienia się organu administracji do przedłożonych przez stronę dowodów uniemożliwił Sądowi właściwe zbadanie zasadności zaskarżonego rozstrzygnięcia także z tego powodu, że Sąd nie jest władny do dokonania własnych ustaleń w tym do przeprowadzenia dowodu zgłoszonego przez skarżącą w postępowaniu administracyjnym – przesłuchania świadka.

Skargę oparto zarówno na podstawie naruszenia prawa materialnego jak i naruszeniu przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem rozważyć należało zasadność zarzutów o charakterze procesowym, albowiem zarzuty naruszenia prawa materialnego mogą być przedmiotem oceny tylko w stosunku do ustalonego przez organ administracji w prowadzonym przez niego postępowaniu stanu faktycznego. W związku z powyższym, stwierdzając naruszenie przepisów postępowania, Sąd orzekający w sprawie nie wypowiadał się w kwestii naruszenia prawa materialnego, bowiem przy ponownym rozpatrzeniu sprawy przez organ administracji publicznej dokona on powtórnie ustaleń materialnoprawnych z uwzględnieniem okoliczności wskazanych przez skarżącą.

W tych warunkach wobec stwierdzenia naruszenia wymienionych przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 152 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku postanawiając o kosztach postępowania na zasadzie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a