Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SAB/Lu 168/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2018-10-17 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6122 Rozgraniczenia nieruchomości
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Odmówiono sprostowania wyroku
Powołane przepisy: article: art. 156 par.1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wieczorek - Zalewska po rozpoznaniu w dniu 17 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. Sz. na bezczynność Starosty w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości - w zakresie wniosku o sprostowanie sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 5 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SAB/Lu 168/17 p o s t a n a w i a odmówić sprostowania sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 5 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SAB/Lu 168/17.


UZASADNIENIE

W sprzeciwie od postanowienia referendarza sądowego z dnia 28 czerwca 2018 r., sygn. akt II SA/Lu 168/17 skarżący P. Sz. wniósł o wznowienie postępowania z uwagi na błąd w osnowie wyroku" i podnosił, że jego skarga dotyczyła bezczynności Starosty na "nieodpowiedzenie na wniosek o wytyczenie granic, nie zaś na rozgraniczenie".

W wykonaniu wezwania do sprecyzowania tego wniosku, skarżący w piśmie z dnia [...] r. (k.64) wyjaśnił, że domaga się sprostowania osnowy wyroku. Podniósł, że "rozgraniczenie zostało umorzone bez wytyczania żadnych granic orzeczenia sądu administracyjnego dwa orzeczenia z dnia [...] r. i jest to kompletnie inne postępowanie".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Wniosek o sprostowanie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz.1302), dalej jako "p.p.s.a." - sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki, przy czym chodzi tu jedynie o omyłki sądu, nie zaś pomyłki popełnione przez strony postępowania. Niedokładność lub omyłka może dotyczyć np. oznaczenia stron czy innych uczestników postępowania, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność, przy czym nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty (zob. postanowienie NSA z dnia z dnia 3 września 2013 r., II OZ 665/13, postanowienie NSA z dnia 14 października 2014 r., II GZ 633/14).

Sytuacja taka w niniejszej sprawie nie występuje.

We wniosku o sprostowanie skarżący domaga się w istocie zmiany przedmiotu rozstrzygnięcia niniejszej sprawy oznaczonej sygn. akt II SAB/Lu 168/17, co nie mieści się w pojęciu "oczywistej omyłki" czy niedokładności, bądź błędów pisarskich czy rachunkowych. Zarzut dotyczący wadliwego określenia przedmiotu postępowania sądowego może być podnoszony wyłączne we właściwym środku zaskarżenia od wyroku tj. w skardze kasacyjnej (o czym skarżący został pouczony przy doręczeniu mu kwestionowanego wyroku). Zarzut ten nie może natomiast być podstawą do sprostowania wyroku Sądu. Jeśli skarżący kwestionuje, że Sąd nie rozpatrzył w niniejszej sprawie bezczynności Starosty Janowskiego w zakresie innego, niż objęty wyrokiem, wniosku skarżącego ("o wytyczenie granic"), skarżący ma prawo wnieść odrębną skargę do tut. Sądu bądź skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego od kwestionowanego wyroku.

Z tych względów Sąd orzekł, jak w sentencji.