Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 273/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-10-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7,77,90,107
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 302  ust.  1  pkt  16
journal: Dz.U. 2013 poz 1650
law: Ustawa z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat (spr.), sędzia WSA Anita Wielopolska, Protokolant ref. Paweł Jastrzębski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2018 r. sprawy ze skargi E. K., T. V. i J. V. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu oraz zakazu ponownego wjazdu na terytorium RP i innych państw obszaru Schengen oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...].11.2017 r. nr [...]. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców, po rozpatrzeniu odwołania, wniesionego przez obywatelkę [...] E. K. (określaną dalej jako "skarżąca", "cudzoziemka"), od decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] z dnia [...]..12.2016 r. nr [...]., orzekającej o zobowiązaniu jej, wraz z jej małoletnimi dziećmi: T. V. i J. V., do powrotu w terminie 30 dni, od dnia doręczenia decyzji oraz zakazie ponownego wjazdu na:

- terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na okres 1 roku od dnia wykonania ww. decyzji lub upływu terminu dobrowolnego powrotu w niej określonego, w przypadku braku informacji o jej wykonaniu;

- terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 1 roku od dnia wykonania ww. decyzji na wypadek, jeżeli w terminie w niej określonym nie opuści on terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub przekroczy lub będzie usiłowała przekroczyć granicę wbrew przepisom prawa,

postanowił uchylić zaskarżoną decyzję w części dotyczącej określenia terminu dobrowolnego powrotu i w części dotyczącej zakazu ponownego wjazdu;

i orzec o:

- określeniu terminu dobrowolnego powrotu do 30 dni od dnia doręczenia decyzji;

- zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na okres 1 roku od dnia wykonania decyzji lub upływu terminu dobrowolnego powrotu, określonego w decyzji w przypadku braku informacji o jej wykonaniu;

- zakazie ponownego wjazdu na terytorium rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 1 roku na wypadek, jeżeli w terminie określonym w decyzji strona nie opuści terytorium RP lub przekroczy lub będzie usiłowała przekroczyć granicę, wbrew przepisom prawa – od dnia wykonania decyzji;

- utrzymać w nocy zaskarżoną decyzję w pozostałym zakresie.

Organ przedstawił następujący stan sprawy.

W dniu [...]..09.2016 r. Komendant Placówki Straży Granicznej w [...] wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zobowiązania do powrotu skarżącej oraz jej małoletnich dzieci, następnie decyzją z dnia [...]..12.2016 r. nr [...]., organ ten orzekł o zobowiązaniu cudzoziemki i jej małoletnich dzieci do powrotu w terminie 30 dniu, od dnia doręczenia decyzji oraz o zakazie ponownego wjazdu. Organ powołał się na art. 302 ust. 1 pkt 16 lit. a ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz. U. 2017 r., poz. 2206, z późn. zm.), określanej dalej jako ustawa, wskazując iż cudzoziemka w terminie 30 dni, od dnia doręczenia ostatecznej decyzji Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...]..02.2016 r. nr [...]. orzekającej o utrzymaniu w mocy decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...]..09.2015 r. nr [...]., o odmowie nadania jej statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej i nieudzieleniu zgody na pobyt tolerowany, nie wykonała ciążących na niej obowiązków, wynikających z art. 299 ust. 6 pkt 2 ww. ustawy, tj. do dnia 31.03.2016 r., nie opuściła terytorium RP. Organ I instancji stwierdził, że w sprawie nie zachodzą przesłanki z art. 303 ust. 1 ustawy, w szczególności przesłanki udzielenia stronie zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany.

Organ w zaskarżonej decyzji nie podzielił wysłowionych w odwołaniu z dnia 2.01.2017 r. zarzutów natury procesowej, tj. naruszenia art. 7, w zw. z art. 77 i 78 i 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), wskazywanej dalej jako K.p.a., cudzoziemka zarzuciła, że organ nie odniósł się do materiałów dowodowych, świadczących, że cierpi na [...] i [...] oraz nie uzasadnił przyczyn zakazu wjazdu przez okres 1 roku.

Organ podkreślił, że ze względu na wydanie decyzji w stosunku do skarżącej i jej małoletnich dzieci, na mocy art. 299 ust. 6 pkt 2 ustawy, skarżąca oraz jej małoletnie dzieci, były zobowiązane do opuszczenia terytorium Polski w terminie 30 dni od dnia 1.03.2016 r., tj. od dnia doręczenia stronie w dniu 1.03.2016 r.

Przy czym wobec cudzoziemców nie miał zastosowania art. 299 ust. 9 ustawy, wyłączający stosowanie art. 299 ust. 6 pkt 2 ww. ustawy. Ww. decyzja Rady do Spraw Uchodźców, została bowiem wydana, w związku ze złożeniem pierwszego wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, a w czasie wydania decyzji, cudzoziemcy nie przebywali w strzeżonym ośrodku.

Zdaniem organu powyższe ustalenia uzasadniają stwierdzenie, iż w sprawie zachodzi przesłanka z art. 302 ust. 1 pkt 16 lit. a ustawy, gdyż wobec cudzoziemców została wydana ostateczna decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy oraz o odmowie udzielenia ochrony uzupełaniającej i nie opuścili oni terytorium RP w terminie, o którym mowa w art. 299 ust. 6 pkt 2 ustawy. Organ przywołał treść m.in. art. 303 ust. 1, art. 318, 348, 349 i 351 ustawy oraz relewantne dla tych przepisów orzecznictwo.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 348 pkt 1 lit. a i b ustawy, organ II instancji uznał, że skarżąca nie wykazała w sposób wiarygodny i przekonujący, iż rzeczywiście może być zagrożona w sytuacji powrotu na terytorium [...]. Organ, odwołując się do sytuacji w kraju pochodzenia (m.in. w aspekcie opracowania, sporządzonego przez Wydział Informacji o Krajach Pochodzenia UdSC z 4.11.2016 r., opracowania sporządzonego przez Ośrodek [...] z 8.11.2016 r. oraz notatki informacyjnej, opracowanej przez Ambasadę RP w [...] z dnia 20.10.2016 r. na temat aktualnej sytuacji w [...]) wskazał, że - mimo iż sytuacja w aspekcie ochrony praw człowieka nie jest zadowalająca - w przypadku powrotu nie będzie zagrożone prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego cudzoziemki oraz że nie ma przesłanek, uzasadniających twierdzenie, że strona mogłaby zostać poddana torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu. W ocenie organu, sytuacja panująca na terytorium FR nie stanowiła realnego zagrożenia dla któregokolwiek z praw skarżącej. Organ wskazał, że w wyniku postępowania, prowadzonego w związku ze złożonym przez cudzoziemkę wnioskiem o udzielenie ochrony międzynarodowej, odmówiono skarżącej nadania statusu uchodźcy, ochrony uzupełniającej oraz stwierdzono, że nie zachodzą okoliczności, uzasadniające udzielenie zgody. Zainteresowana nie wskazała na żadne inne obawy przed powrotem do kraju pochodzenia, niż te, na które powoływał się jej mąż. Zeznania skarżącej, złożone w toku pierwotnego postępowania zostały uznane za niewiarygodne.

Nadto organ odnosząc się do opinii psychologicznych (zaświadczenie lekarskie z dnia [...]. .03.2016 r. oraz zaświadczenia psychologa z dnia [...]..09.2016 r.) i wnikliwie się do nich odniósł w treści uzasadnienia decyzji. Organ wskazał, że nie mogą one stanowić podstawy do udzielenia cudzoziemce zgody na pobyt ze względów humanitarnych, gdyż nie wykazała ona związku przyczynowo-skutkowego, pomiędzy jej złym stanem zdrowia a sytuacją w kraju pochodzenia. Nadto organ podniósł, że skarżąca, nie powoływała się uprzednio na tego typu problemy, a z przywołanych opracowań wynika, że mieszkańcy tej republiki prowadzą normalne życie.

W kontekście art. 351 pkt 2 i 3 ustawy, organ stwierdził, że w sprawie nie miała zastosowania przesłanka z art. 351 pkt 1 ustawy, która jest stosowana w przypadku, gdy zachodzą okoliczności do odmowy udzielenia zgodna pobyt, ze względów humanitarnych, o których mowa w art. 349 ustawy. Organ nie stwierdził również, aby w sprawie zachodziła przesłanka z art. 351 pkt 2 i 3 ustawy. O niewykonalności decyzji można mówić dopiero w sytuacji pozostawania w obrocie prawnym decyzji o zobowiązaniu do powrotu, bo taka decyzja dopiero podlega wykonaniu (poza decyzją wydaną w I instancji, której został nadany rygor natychmiastowej wykonalności). Powyższe implikuje – w ocenie organu – uznanie, że wobec strony nie zachodzą przesłanki z art. 348 i 351 ustawy, skutkujące udzieleniem jej zgody za pobyt humanitarny lub zgody na pobyt tolerowany.

Ponadto organ wyraził stanowisko, że wobec tego, że również w stosunku do męża skarżącej orzeczono o zobowiązaniu do powrotu (decyzja z dnia [...]..12.2016 r. Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...]), nie została naruszona Konwencja Rzymska, w aspekcie ochrony życia rodzinnego.

Odnosząc się do zarzutu cudzoziemki, podniesionego w odwołaniu, dotyczącego nieprzeprowadzenia postępowania wyjaśniającego na okoliczność istnienia przesłanek z art. 348 ustawy, organ - uznając go za nieuzasadniony - wskazał, że zasadnie uwzględnił ustalenia, dokonane przez organy administracji, w toku postępowania wyjaśniającego, na okoliczność istnienia przesłanek z art. 348 ustawy.

W podsumowaniu rozważań odnośnie do zasadności udzielenia skarżącej zgody na pobyt ze względów humanitarnych, organ odwoławczy stwierdził, że biorąc pod rozwagę całokształt materiału dowodowego, zgromadzonego w przedmiotowej sprawie należy uznać, iż sytuacja skarżącej nie uzasadnia udzielenia takiej zgody, albowiem nie zaistniały żadne okoliczności, które mogłyby świadczyć, że jej powrót do kraju pochodzenia wiązałby się z jakimkolwiek naruszeniem przepisów Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, w tym prawa do ochrony życia rodzinnego czy prywatnego.

W skardze, wywiedzionej na decyzję Szefa Urzędu do spraw Cudzoziemców z dnia [...]..11.2018 r., skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci obrazy art. 7 K.p.a., w zw. z art. 77 § 1 K.p.a., w zw. z art. 80, 107 § 3 K.p.a., poprzez niezbadanie sytuacji w kraju pochodzenia, do czego organ pierwszej i drugiej instancji jest zobowiązany, ani nie uwzględnienie stanu zdrowia, a tym samym niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nieustalenie wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie. Podniosła, że doszło do naruszenia art. 15, w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. oraz art. 11 K.p.a., poprzez zaniechanie ponownego rozpoznania sprawy, a w szczególności nieprzeprowadzenie samodzielnego postępowania dowodowego (w szczególności na okoliczność stanu służby zdrowia w [...]). Wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji, z powodu wskazanych naruszeń, które miały istotny wpływ na wynik postępowania.

Uznała za dowolne przyjęcie, że powrót do kraju nie naruszy prawa do życia w rodzinie, skoro w Polsce przebywa małoletni brat męża A., którego jest opiekunem. Zakwestionowała fakt, że postępowanie wobec jej męża jest odrębnym postępowaniem. Podkreśliła, brak inicjatywy dowodowej organu, w kontekście wyjaśnienia zagrożenia, związanego z powrotem do kraju pochodzenia.

Dodatkowo skarżąca podniosła, że natura [...] wskazuje, że powstają one po jakimś czasie, od dnia zajścia zdarzeń je wywołującego.

W odpowiedzi na skargę z dnia [...]..01.2018 r., organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

I. Skarga okazała się niezasadna.

II. W sprawie nie są sporne okoliczności, które organ prawidłowo ocenił, jako pozytywne przesłanki do wydania zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 302 ust. 1 pkt 16 lit a powoływanej wcześniej ustawy, który stanowił podstawę prawną zaskarżonych rozstrzygnięć, decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaje się cudzoziemcowi, gdy została wydana decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy lub udzielenia ochrony uzupełniającej, o uznaniu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej za niedopuszczalny, o umorzeniu postępowania w sprawie udzielenia ochrony międzynarodowej lub decyzja o pozbawieniu do statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej i cudzoziemiec nie opuścił terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie i przypadku, o których mowa w art. 299 ust. 6 pkt 2, tj. w terminie 30 dni, od dnia, w którym taka decyzja została mu doręczona. Strona nie kwestionuje, że od dnia doręczenia ostatecznej decyzji Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...]..02.2016 r. nr [...]., orzekającej o utrzymaniu w mocy decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...]..09.2015 r. nr [...]., o odmowie nadania jej statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej i nieudzieleniu zgody na pobyt tolerowany, nie wykonała ciążących na niej obowiązków, wynikających z art. 299 ust. 6 pkt 2 ww. ustawy, tj. od dnia 1.03.2016 r. Do protokołu przesłuchania z dnia [...]..09.2016 r. skarżąca zeznała, że wiedziała, że w ciągu 30 dni powinna opuścić terytorium (karta 22 akt administracyjnych, teczka 2/2).

Wobec cudzoziemki i jej małoletnich dzieci została zatem wydana ostateczna decyzja o odmowie nadania statusu uchodźcy oraz odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej i nie opuścili on terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie i przypadku, o którym mowa w art. 299 ust. 6 pkt 2 ww. ustawy, który stwierdza, że cudzoziemiec jest obowiązany opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 30 dni od dnia, w którym decyzja o odmowie nadania mu statusu uchodźcy lub udzielenia mu ochrony uzupełniającej stała się ostateczna, a w przypadku wydania decyzji przez organ wyższego stopnia, od dnia, w którym decyzja ostateczna została cudzoziemcowi doręczona.

Ponadto w dniu [...].09.2016 r. Komendant Placówki Straży Granicznej w [...] decyzjami z dnia [...]..12.2016 r. odpowiednio nr [...]. i nr [...]., orzekł o zobowiązaniu T. V. i jego rodziny do powrotu. Powyższe rozstrzygnięcia organu I instancji zostały utrzymane w mocy przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzjami z dnia [...]..11.2017 r. ([...]. - w sprawie T. V.).

Powyższe okoliczności spełniają przesłankę określoną w art. 332 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, zatem nie ma podstaw, żeby uznać omawiany w tym miejscu zarzut skargi za słuszny.

Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu ani naruszenia norm prawa materialnego, ani też naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania, które uzasadniałyby jej uwzględnienie. Czyni to niezasadnymi zarzuty dotyczące naruszenia przez organ przepisów K.p.a.

W ocenie Sądu, organ poprawnie przeprowadził postępowanie dowodowe, właściwie stosując art. 7 i 77 K.p.a. Także - zgodnie z dyspozycją art. 8 K.p.a. - z pełnym poszanowaniem reguł administrowania i konieczna wnikliwością przeprowadził postępowanie. W myśl przepisu art. 80 K.p.a., organ oparł swoją ocenę na przekonywujących podstawach i dał temu wyraz w uzasadnieniu przyjętego rozstrzygnięcia - zgodnie z przepisem art. 107 § 3 K.p.a.

III. Podkreślenia wymaga, że dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie zobowiązania cudzoziemca do powrotu organ administracji zobligowany jest do wyjaśnienia, czy została spełniona któraś z przesłanek określonych w art. 302 ust. 1 ustawy (przesłanki pozytywne), przy jednoczesnym niespełnieniu przesłanek określonych w art. 303 ust. 1 tej ustawy (przesłanki negatywne). Jak wspomniano, przywołanych w pkt II uzasadnienia okoliczności strona nie kwestionuje i to one, jako przesłanki pozytywne, stały się podstawą do wydania decyzji przez Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] z dnia [...]..12.2016 r. o zobowiązaniu cudzoziemki oraz jej małoletnich dzieci do powrotu oraz zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen, na okres 3 lat, od dnia wydania niniejszej decyzji, częściowo uchylonej decyzją Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...]..11.2018 r.

Wyczerpują one okoliczności z art. 302 ust. 1 pkt 16 lit. a ustawy, co wynika z literalnej wykładni tych przepisów, prawidłowo powołanych i wyłożonych przez organ.

W orzecznictwie podkreśla się, że redakcja przepisu ("decyzję o zobowiązaniu do powrotu wydaje się") nie pozostawia wątpliwości, że w przypadku zaistnienia którejś z podstaw określonych w art. 302 ust. 1 (i jednocześnie niezaistnieniu przesłanek określonych w art. 303 ust. 1) na organie ciąży obowiązek wydania takiej decyzji. Innymi słowy decyzja ta ma charakter związany a nie uznaniowy (tak NSA w wyroku z dnia 1.08.2018 r., sygn. akt II OSK 257/18, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej CBOSA).

W świetle aktualnego brzmienia przepisów, związany charakter decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu nie podlega dyskusji. Jest to rozstrzygnięcie, które ma obligatoryjny charakter tj. nie pozostawiające organom żadnej możliwości jego zmiany, czy też odstąpienia od jego wykonania. Przy orzekaniu na gruncie tego przepisu organ nie dysponuje swobodą w zakresie kwalifikacji skutków zdarzenia, określaną jako "uznanie administracyjne", a zatem właściwy organ ma obowiązek, zgodnie z tym uregulowaniem ustawowym, wydania decyzji w przypadku zaistnienia określonych w nim okoliczności. Zatem w przypadku, gdy tak jak w niniejszej sprawie, wystąpi któraś z ww. przesłanek, nie ma możliwości wyboru mniej lub bardziej dolegliwej "kary", lecz organ zobowiązany jest do wydania orzeczenia zgodnego z treścią ww. artykułu, tj. decyzji o zobowiązaniu do powrotu.

W orzecznictwie podzielany jest pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażony w wyroku z dnia 26 maja 2017 r. sygn. akt. II OSK 2250/16, iż decyzja wydawana w oparciu o art. 302 ust. 1 ustawy nie jest zależna od woli organu orzekającego w sprawie. Wskazuje na to użyty w tym przepisie zwrot "wydaje się", tym samym organ pozbawiony został przez ustawodawcę swobody decyzyjnej i musi zobowiązać cudzoziemca do powrotu w przypadku zaistnienia okoliczności, wymienionej w przepisie (tak WSA w Warszawie w wyroku z dnia 7.08.2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 964/18, wydanego po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. V., CBOSA).

Już samo stwierdzenie faktu odpowiadającego hipotezie powyższego przepisu uzasadnia zastosowanie sankcji w postaci zobowiązania cudzoziemca do powrotu w określonym czasie oraz orzeczenia zakazu ponownego wjazdu przez określony czas. Taka konstrukcja normy prawnej ma przede wszystkim na celu dyscyplinowanie cudzoziemców w przedmiocie przestrzegania przepisów, ustanowionych dla zapewnienia kontroli ich wjazdu i pobytu. Wobec powyższego, wynikająca z art. 7 K.p.a. zasada, iż sprawę należy załatwić zgodnie z wnioskiem strony, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny, uwzględniając słuszny interes strony - doznaje istotnego ograniczenia. Zastosowanie tej zasady nie może bowiem prowadzić do naruszenia przepisów prawa materialnego. Pogląd taki opiera się na założeniu, że zasada powyższa ma zastosowanie tylko w odniesieniu do decyzji opartych na zasadzie uznania administracyjnego, podczas gdy w niniejszym postępowaniu o treści rozstrzygnięcia wprost rozstrzyga przepis prawa materialnego. Powyższy pogląd jest ugruntowany zarówno w doktrynie (G. Łaszczyca, C. Martysz i A. Matan: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz; Zakamycze 2005, s. 130-131), jak również w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki z dnia 25.02.2002 r., sygn. akt II SA 3126/00, Lex nr 81779, czy z dnia 6.07.2006 r. sygn. akt II OSK 297/06; niepubl.).

Kontrolując pozostałe punkty części dyspozytywnej zaskarżonej decyzji, także należy stwierdzić, że odpowiadają one prawu.

Stosownie do art. 315 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, w decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu określa się termin dobrowolnego powrotu, który wynosi od 15 do 30 dni, liczony od dnia doręczenia decyzji.

Zgodnie z art. 318 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, w decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu orzeka się o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen oraz określa się okres tego zakazu.

Art. 319 pkt 1 ustawy stanowi, że zakaz, o którym mowa w art. 318 ust. 1, określa się od 6 miesięcy do 3 lat.

IV. Co do negatywnych przesłanek wydania decyzji o zobowiązaniu do powrotu, stwierdzić należy, że organy obu instancji należycie wyjaśniły również to zagadnienie, odwołując się do właściwych w sprawie przepisów i poglądów judykatury. Zgodnie z orzecznictwem, bezpośrednio odnoszącym się do przesłanek ww. przepisów, dla uznania istnienia przesłanek udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany, muszą istnieć poważne podstawy do stwierdzenia, że osoba będąca w tzw. procedurze powrotowej, znajduje się w sytuacji rzeczywistego ryzyka wystąpienia wskazanych w tych przepisach zagrożeń. Do uzyskania zgody na pobyt, na podstawie art. 348 lub art. 351 pkt 1 ustawy, uprawnione są zatem te osoby, które wykażą, że powrót do kraju pochodzenia spowoduje dla nich indywidualne i realne zagrożenie wolności i praw chronionych tymi przepisami. Sama możliwość wystąpienia zagrożenia nie jest wystarczająca (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 lutego 2017 r. SA/Wa 2634/16, LEX nr 2303313).

Nie wystarczy zatem, co do zasady, powołanie się na ogólną sytuację w kraju pochodzenia. Innymi słowy, osoba taka winna posiadać jakieś cechy bądź znajdować się w jakiejś sytuacji faktycznej bądź prawnej, która warunkować będzie urzeczywistnienie takiego zagrożenia. Sam obraz sytuacji bezpieczeństwa, czy też poziomu przestrzegania praw człowieka, nie jest w takim przypadku wystarczający, jeżeli nie wykazany zostanie związek z indywidualną sytuacją takiej osoby. Przede wszystkim w przypadku stwierdzenia powszechnego stosowania przemocy bądź innych form poważnego naruszania praw człowieka wobec ludności cywilnej w danym państwie, bez względu na cechy bądź inne czynniki wyróżniające poszczególne osoby, możliwe jest uznanie, że cudzoziemiec wydalony do takiego kraju byłby narażony na naruszenia jego praw podstawowych.

Jak wyżej wspomniano, organy administracji publicznej odmówiły nadania rodzinie skarżącej statusu uchodźcy oraz odmówiły udzielenia ochrony uzupełniającej. W przedmiotowej sprawie znaczącym jest, iż podczas przesłuchania, przeprowadzonego przez funkcjonariuszy Straży Granicznej w dniu cudzoziemka zaznaczyła, iż jedyna okoliczność, która w jej ocenie uzasadnia udzielenie jej zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany, związana jest z bliżej nieustalonymi okolicznościami dotyczącymi jej męża.

Organy zasadnie zatem oceniły, że brak jest podstaw do uznania, że istnieją, obiektywnie weryfikowalne przeszkody w powrocie do kraju pochodzenia, z uwagi na osobiste zagrożenie strony.

Uznanie, że decyzja o zobowiązaniu do powrotu może naruszać art. 2 do 7 (czy ewentualnie inne) Konwencji rzymskiej, uwarunkowane jest stwierdzeniem co do zasady zindywidualizowanego skonkretyzowanego zagrożenia naruszeniem określonych praw, co słusznie wywodził organ, przytaczając relewantne w tej kwestii orzecznictwo. Stanowisko takie utrwalone jest w orzecznictwie sądowym, dotyczącym uchylonego z dniem 1 maja 2014 r. art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (stanowiącego do pewnego stopnia odpowiednik art. 348 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach z dnia 12 grudnia 2014 r.). Przykładowo w wyroku z dnia 9 września 2010 r. (sygn. akt V SA/Wa 338/2010, Lex Polonica nr 2555954) Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważył: "Za uznaniem istnienia przesłanek do udzielenia zgody na pobyt tolerowany, zgodnie z kryteriami zawartymi w art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, niezbędne są poważne podstawy do stwierdzenia, że osoba, o którą chodzi, znajdzie się w sytuacji rzeczywistego ryzyka wystąpienia wymienionych w cytowanym artykule zagrożeń w kraju, do którego ma być wydana lub ma wrócić. Sama możliwość wystąpienia zagrożenia nie jest wystarczająca" (analogicznie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 listopada 2010 r. V SA/Wa-1252/2010 LexPolonica nr 2502517). Osoba powołująca się na zagrożenie naruszenia jej praw chronionych Konwencją rzymską (art. od 2 do 7 tego aktu) powinna wskazać fakty, które czynią jej obawy uzasadnionymi. Jedynie w przypadku stwierdzenia powszechnego stosowania przemocy bądź innych form poważnego naruszania praw człowieka wobec ludności cywilnej w danym państwie, bez względu na cechy bądź inne czynniki wyróżniające poszczególne osoby, możliwe jest uznanie, że cudzoziemiec wydalony do takiego kraju byłby narażony na naruszenia jego praw podstawowych, o których mowa w art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Jak bowiem zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 29.03.2011 r., sygn. akt V SA/Wa 2219/2010, Lex Polonica nr 2539088): "Do uzyskania prawa do pobytu tolerowanego uprawnione są osoby, które wykażą, iż po powrocie do kraju pochodzenia stanęłyby wobec indywidualnych zagrożeń zawartych w Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności". Z kolei w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 października 2012 r. (sygn. akt V SA/Wa 807/12, LEX nr 1343766) podkreślono, że co do zasady "Zgoda na pobyt tolerowany nie może być traktowana jako konsekwencja ogólnej niestabilności w kraju pochodzenia, niedostatków praworządności, czy nawet ogólnego braku bezpieczeństwa. Przedmiotem oceny jest sytuacja cudzoziemca, a nie jego kraju pochodzenia."

Ustalenia dotyczące sytuacji w [...] poczynione zarówno w trakcie postępowania w sprawie udzielenia skarżącej ochrony międzynarodowej, jak i w sprawie zobowiązania do powrotu, nie wskazywały na realne ryzyko wystąpienia naruszeń ww. praw podstawowych. Treść zeznań z dnia [...]..09.2016 r. oraz wcześniejsze ustalenia wskazują, iż podnoszone przez cudzoziemkę okoliczności, stanowiące przyczynę opuszczenia przez nią kraju pochodzenia i ubiegania się o udzielenie ochrony międzynarodowej, nie zostały w wiarygodny sposób przez nią wykazane i poparte żadnymi istotnymi dowodami.

Materiał dowodowy uzasadniał przyjęcie oceny, że w niniejszej sprawie nie zachodziła żadna z okoliczności, wymienionych w art. 348 pkt 2 i 3 ustawy. Unormowane w art. 8 Konwencji, prawo do poszanowania życia rodzinnego nie ma charakteru absolutnego i dopuszczalna jest ingerencja ze strony władzy publicznej, ale stosownie do art. 8 ust. 2 Konwencji ingerencja władzy publicznej w korzystanie z tego prawa jest usprawiedliwiona tylko w pewnych szczególnych przypadkach. W orzecznictwie strasburskim, kwalifikacja wydalenia, jako krajowego środka ingerencji w prawo do życia rodzinnego nie była kwestionowana (por. wyroki ETPCz: K. przeciwko Republice Federalnej Niemiec z dnia 27 października 2005 r., skarga nr 32231/02; S. przeciwko Łotwie z dnia 9 października 2003 r., skarga nr 48321/99). Należy podkreślić, że ograniczenia prawa do życia rodzinnego muszą być konieczne (proporcjonalne). Zasada proporcjonalności wymaga rozważenia sytuacji osobistej i rodzinnej cudzoziemca, w tym między innymi, długotrwałości pobytu w Polsce, ewentualnych przeszkód do zamieszkania z rodziną w kraju pochodzenia cudzoziemca, w tym skutków wynikających dla rodziny z przeniesienia życia rodzinnego do innego kraju (por. wyrok NSA z dnia 6 lipca 2016 r., sygn. akt II OSK 2774/14; niepubl.). Podobnie, jak większość praw chronionych konstytucyjnie, tak i prawo do ochrony prawnej życia prywatnego i rodzinnego przewidziane w art. 47 Konstytucji nie jest prawem o charakterze absolutnym, podlega bowiem ograniczeniu, z uwagi na interes publiczny lub usprawiedliwiony interes innych osób (art. 31 ust. 3 Konstytucji).

W kontekście przesłanki z art. 348 ustawy, mając na uwadze podstawy udzielenia zgody na pobyt ze względów humanitarnych, a dotyczące praw gwarantowanych w Konwencji, art. 2-8 Konwencji, nie mogą być interpretowane w sposób, prowadzący do narzucania państwu przyjmującemu cudzoziemców konieczności legalizowania im pobytu w formie przez nich wybranej, na wybranej przez cudzoziemców podstawie prawnej, wbrew przepisom prawa krajowego oraz bez względu na okoliczności faktyczne sprawy (por. wyroki ETPCz: [...]. przeciwko Szwajcarii z dnia 19.02.1996 r., skarga nr 23218/94; [...]. i [...]. przeciwko Królestwu Niderlandów z dnia 31.01.2006 r., skarga nr 50435/99; D. O. i inni przeciwko Norwegii z dnia 31.07.2008 r., skarga nr 265/07; N. przeciwko Norwegii z dnia 28.06.2011 r., skarga nr 55597/09; oraz wyroki NSA: z dnia 7.08.2018 r., sygn. akt II OSK 480/18, z dnia 20.01.2010 r., sygn. akt II OSK 27/09, niepubl., z dnia 12.09.2007 r., sygn. akt II OSK 1706/06; CBOSA). Powołane przepisy nie stanowią normy gwarancyjnej o charakterze generalnym, zakazującej wydalenie cudzoziemca prowadzącego w kraju goszczącym życie rodzinne.

Ingerencja w prawa chronione art. 8 Konwencji, aby mogła zostać uznana za dopuszczalną, musi służyć ochronie określonych dóbr (bezpieczeństwa państwowe, bezpieczeństwo publiczne lub dobrobyt gospodarczy kraju, ochronę porządku i zapobieganie przestępstwom, ochronę zdrowia i moralności lub ochronę praw i wolności innych osób). Ingerencja w prawa chronione, na mocy art. 8 Konwencji jest dopuszczalna zarówno w sytuacjach, w których cudzoziemcy dopuszczają się relatywnie ciężkich przestępstw o charakterze czysto kryminalnym (A. p-ko Danii (No 56811/00), B. p-ko Francji (No 34374/97), K. p-ko Niemcom, nr 32231/02), jak również naruszenia np.: przepisów regulujących wjazd i pobyt cudzoziemców (D. O. i inni p-ko Norwegii, wyrok z dnia 31.07.2008 r., skarga nr 265/07, N. p-ko Norwegii, wyrok z dnia 28.06.2011 r., skarga nr 55597/09, A. i inni p-ko Norwegii, skarga nr 26940/10, wyrok z dnia 14.02.2012 r.). Nie ma przy tym istotnego znaczenia, czy reakcją państwa na zjawisko nielegalnej imigracji jest sankcja karna czy środki administracyjne. W obu ostatnich orzeczeniach podkreślono, że przyznanie organom władzy możliwości reakcji, w postaci wydalenia (obywatela państwa trzeciego), stanowi ważny środek ogólnej prewencji, w odniesieniu do poważnych lub powtarzających się naruszeń prawa imigracyjnego. Należy uznać, iż system wykonywania krajowego prawa imigracyjnego, który został oparty na sankcjach administracyjnych, w postaci wydalenia, jako taki nie skutkuje brakiem zgodności z art. 8 Konwencji. Na tym tle argument, że interes publiczny w przypadku wydalenia ma charakter przeważający jedynie w tych przypadkach, gdy zainteresowana osoba została skazana za popełnienie poważnego przestępstwa, musi zostać odrzucony. To czy ostatecznie wydanie decyzji o wydaleniu będzie uznane za zgodne z art. 8 Konwencji, zależeć będzie od tego, czy naruszenia prawa, których się dopuścił i zagrożenia, jakie w związku z tym stwarza, pozostają w należytej proporcji do stopnia ingerencji w życie rodzinne, czy prywatne. Dopiero wówczas możliwe będzie uznanie, że wydalenie cudzoziemca jest "konieczne w demokratycznym społeczeństwie" (art. 8 ust. 2 Konwencji). O braku traktowania prawa z art. 8 Konwencji jako absolutnego świadczą liczne orzeczenia, wydane przez NSA. Gwoli przykładu wymienić należy następujące, najnowsze wyroki NSA: z 7.08.2018 r., sygn. akt II OSK 480/18, z 1.08.2018 r., sygn. akt II OSK 257/18, z 10.08.2018 r., II OSK 367/18, z 18.07.2018 r., II OSK 1367/18, z 10.05.2018 r., sygn. akt II OSK 3105/17, z 15.02.2018 r., sygn. akt II OSK 2445/16, z 24.01.2018 r., sygn. akt II OSK 1720/16, z 10.01.2018 r., sygn. akt II OSK 1368/16, z 28.12.2017 r., sygn. akt II OSK 2604/17, z 21.12.2017 r., sygn. akt II OSK 1336/16, CBOSA.

Organ II instancji prawidłowo rozważył dwie konkurujące ze sobą wartości, zważając na to, że prawo z art. 8 Konwencji nie może być przeciwwagą dla nielegalnego pobytu, ponieważ skarżąca nie mieszkała w Polsce długo, a zobowiązanie do powrotu zostało orzeczone wobec wszystkich członków rodziny, którzy w związku z tym nie zostali rozdzieleni. Istotne jest bowiem, iż cudzoziemka oraz jej małoletnie dzieci przyjechały na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jedynie w wyniku złożenia na granicy wniosku o nadanie statusu uchodźcy. Ich pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej został zalegalizowany wyłącznie w związku z postępowaniem w ww. sprawie.

W orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka podkreślano niejednokrotnie, że dokonując oceny, czy środek w postaci wydalenia cudzoziemca jest konieczny w demokratycznym społeczeństwie, należy brać pod uwagę nie tylko długość tego pobytu ale również charakter pobytu cudzoziemca w kraju goszczącym w okresie, w którym nawiązywał on więzi z tym krajem. W wyroku z dnia 31 stycznia 2006 r. w sprawie [...]. i [...]. p-ko Królestwu Niderlandów (No 50435/99) w uzasadnieniu prawnym wyroku Trybunał uznał (obok innych okoliczności istotnych dla oceny, czy doszło do naruszenia art. 8 Konwencji), że w tego typu sprawach istotną kwestią jest rozważenie czy więzy rodzinne, "życie rodzinne", którego naruszenie jest badane miało swój początek w czasie, w którym osoby związane ze sprawą uświadamiały sobie, że ich status prawny na terytorium państwa goszczącego (immigration status) był tego rodzaju, że trwanie życia rodzinnego w tym państwie było zagrożone od samego początku (akapit nr 39 wyroku). Podobne stanowisko zostało zawarte np.: w wyroku w sprawie D. O. i inni p-ko Norwegii z dnia 31 lipca 2008 r. skarga nr 265/07. W ostatnim z powoływanych wyroków wskazano nawet, jeżeli taka sytuacja zachodzi, wydalenie członka rodziny niebędącego obywatelem [Układającego się Państwa] będzie niezgodne z art. 8 Konwencji, jedynie w wyjątkowych okolicznościach (akapit 57 orzeczenia). Analogiczny pogląd wyrażono w wyrokach N. p-ko Norwegii, wyrok z dnia 28.06.2011 r., skarga nr 55597/09, [...]. i inni p-ko Norwegii, skarga nr 26940/10, wyrok z dnia 14.02.2012 r.).

Zaskarżona decyzja o zobowiązaniu skarżącej do powrotu nie narusza jej prawa do poszanowania życia prywatnego. Więzi, jakie skarżąca ewentualnie nawiązała podczas pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nie miały charakteru głębszych relacji, wskazujących na wysoki stopień integracji społecznej. Cały krótkotrwały pobyt skarżącej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, związany był wyłącznie z postępowaniem w sprawie nadania statusu uchodźcy. W zaskarżonej decyzji orzeczono wprawdzie o zobowiązaniu cudzoziemki i jej małoletnich dzieci do powrotu, jednak orzeczony zakaz ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen nie jest bezterminowy.

Z analogicznych powodów zdaniem organu odwoławczego wydanie decyzji, takiej jak zaskarżona, nie narusza przepisów Konwencji o prawach dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 120, poz. 526 oraz z 2000 r. Nr 2, poz. 11). Wprawdzie zgodnie z art. 9 ust. 1 Państwa-Strony zapewnią, aby dziecko nie zostało oddzielone od swoich rodziców wbrew ich woli, jednak ww. regulacja nie może być interpretowana, jako bezwzględny zakaz wydalenia cudzoziemca, prowadzącego do czasowej separacji z rodzicem. Podobnie art. 3 ust. 1 Konwencji ("we wszystkich działaniach dotyczących dzieci, podejmowanych przez publiczne lub prywatne instytucje opieki społecznej, sądy, władze administracyjne lub ciała ustawodawcze, sprawą nadrzędną będzie najlepsze zabezpieczenie interesów dziecka"), nie może zostać uznany za regulację wykluczającą wydanie decyzji takiej, jak zaskarżona. Powyższe normy Konwencji stanowią dyrektywę prawidłowego postępowania organów administracji, czy sądów, prowadzących określonego typu postępowania, w odniesieniu do małoletnich, czy które mogą małoletnich dotyczyć. Przepisy te nie mogą być rozumiane, jako stanowiące samoistne przesłanki konkretnych typów rozstrzygnięć, podejmowanych przez organy administracji, czy sądy.

Na dopuszczalność ingerencji w prawa chronione Konwencją o prawach dziecka wskazuje zresztą wyraźnie art. 9 ust. 3 i 4 Konwencji, który stanowi, że Państwa-Strony będą szanowały prawo dziecka odseparowanego od jednego lub obojga rodziców do utrzymywania regularnych stosunków osobistych i bezpośrednich kontaktów z obojgiem rodziców, z wyjątkiem przypadków, gdy jest to sprzeczne z najlepiej pojętym interesem dziecka. W przypadku gdy tego rodzaju separacja jest wynikiem działania podjętego przez Państwo. Jakkolwiek zasadą wynikającą z art. 9 Konwencji jest takie postępowanie właściwych organów, aby dziecko nie zostało oddzielone od swoich rodziców wbrew ich woli, to jednak w określonych w art. 9 ust. 1, 3 i 4 przypadkach, nawet rozdzielenie rodziców i dzieci może okazać się dopuszczalne.

Zaskarżona decyzja nie niesie za sobą tak drastycznych skutków. Jak zostało już wskazane, w związku z wydaniem decyzji o zobowiązaniu do powrotu obejmującym skarżącą i jej rodzinę, cała rodzina powinna opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a zatem nie ma realnych przeszkód, aby z rodzicami wyjechały ich małoletnie dzieci. Należy podkreślić, że w sprawie nie występują żadne przeszkody faktyczne i prawne, które uniemożliwiałyby wyjazd małoletnich dzieci skarżącej z rodzicami. Skutkiem zaskarżonej decyzji nie jest więc z pewnością rozdzielenie dzieci od ich rodziców.

Wbrew twierdzeniom skarżącej postępowanie dotyczące jej męża jest postępowaniem odrębnym. Na ocenę zaskarżonej w tym postępowaniu decyzji, nie może mieć zatem wpływu sprawowanie opieki przez męża nad małoletnim bratem.

Wobec powyższego podkreślenia wymaga, iż organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji, dokonał oceny przedstawionych przez skarżącą twierdzeń w sprawie zobowiązania do powrotu, jak również okoliczności, opisanych w uzasadnieniu decyzji, w ramach postępowania w sprawie udzielenia cudzoziemcom ochrony międzynarodowej oraz wskazał fakty, które uznał za udowodnione, tj. okoliczności pobytu skarżącej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Organ odwoławczy przytoczył również, w sposób wyczerpujący przepisy prawa, stanowiące podstawę prawną zaskarżonej decyzji.

V. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. zauważyć należy, że z urzędu Sąd nie zauważył uchybień, przekładających się na konieczność uchylenia decyzji.

Zaskarżona decyzja stanowi, po pierwsze rezultat prawidłowych ustaleń faktycznych związanych bezpośrednio z okolicznościami relewantnymi z punktu widzenia prawa materialnego, po drugie że przy jej wydaniu nie został naruszony jakikolwiek przepis postępowania administracyjnego, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, po trzecie, że decyzja ta jest rezultatem prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego, po czwarte zaś, że zastosowane w sprawie przepisy prawa materialnego zostały wcześniej właściwie wyłożone przez organ.

VI. Odnosząc się do przedstawionych w skardze argumentów, tyczących się stanu zdrowia skarżącej, tj. zaburzeń [...] i [...], stwierdzić należy, że nie stanowią one samoistnej negatywnej przesłanki wydania zaskarżonej decyzji. W wyroku TSUE z 18 grudnia 2014 r., C-562/13 A. wynika, że rozwiązania unijne stoją na przeszkodzie ustawodawstwu krajowemu:

– które nie nadaje skutku zawieszającego środkowi odwoławczemu wniesionemu od decyzji nakazującej obywatelowi państwa trzeciego cierpiącemu na poważną chorobę opuszczenie terytorium państwa członkowskiego, gdy wykonanie tej decyzji może narazić tego obywatela państwa trzeciego na poważne ryzyko ciężkiego i nieodwracalnego pogorszenia stanu zdrowia, oraz

- które nie przewiduje zapewnienia, tak dalece jak to możliwe, zaspokojenia podstawowych warunków bytowych wspomnianego obywatela państwa trzeciego, w celu zagwarantowania, by opieka zdrowotna w nagłych wypadkach i leczenie chorób w podstawowym zakresie mogły rzeczywiście być realizowane, przez okres, na jaki to państwo członkowskie jest zobowiązane wstrzymać wydalenie tegoż obywatela państwa trzeciego w następstwie skorzystania z tego środka odwoławczego.

Ponadto Europejski Trybunał Praw Człowieka wskazał, że o ile osoby niebędące obywatelami, które podlegają decyzji umożliwiającej ich wydalenie, nie mogą w zasadzie rościć sobie prawa do pozostawania na terytorium danego państwa w celu kontynuowania korzystania z pomocy i z medycznych świadczeń socjalnych czy innych dostarczanych przez to państwo, o tyle decyzja o wydaleniu cudzoziemca cierpiącego na poważną chorobę fizyczną lub umysłową do państwa, w którym możliwości leczenia tej choroby są mniejsze od dostępnych we wspomnianym państwie, może powodować podniesienie kwestii związanej z art. 3 EKPC w bardzo wyjątkowych przypadkach, gdy względy humanitarne przemawiające przeciwko wspomnianemu wydaleniu mają charakter nadrzędny (zob. w szczególności wyrok ETPC z dnia 27 maja 2008 r. w sprawie N. przeciwko Zjednoczonemu Królestwu, § 42). Jednakże okoliczność, że obywatel państwa trzeciego cierpiący na poważną chorobę nie może na mocy art. 3 EKPC, stosownie do jego wykładni nadanej przez Europejski Trybunał Praw Człowieka, w bardzo wyjątkowych przypadkach zostać wydalony do państwa, w którym brak jest odpowiedniego leczenia, nie oznacza, że powinno się mu zezwolić na przebywanie w państwie członkowskim z tytułu ochrony uzupełniającej na mocy dyrektywy 2004/83. W świetle powyższego art. 15 lit. b) dyrektywy 2004/83 należy interpretować w ten sposób, że poważna krzywda, którą definiuje, nie obejmuje sytuacji, gdy niehumanitarne lub poniżające traktowanie (...), którego może doznać wnioskodawca cierpiący na poważną chorobę w przypadku powrotu do państwa pochodzenia, jest wynikiem braku odpowiedniego leczenia w tym państwie, jeżeli nie chodzi o celowe pozbawienie tego wnioskodawcy opieki (pkt 39, 40, 41 wyroku TSUE z 18 grudnia 2014 r., C-542/13, Lex 1560720).

Argumentacja,k. przedstawiona w zakresie znaczenia poziomu opieki medycznej w kraju pochodzenia nie zasługuje zatem na uwzględnienie.

Stan publicznej służby zdrowia (czy nawet brak jej funkcjonowania) mógłby mieć ewentualnie znaczenie, w przypadku rozważenia ekstradycji osoby wymagającej leczenia z uwagi na ciężkie dolegliwości, która nie jest w stanie ponieść jego kosztów, w kontekście przesłanki zagrożenia prawa do życia i bezpieczeństwa osobistego. Taka sytuacja nie zachodzi w rozpatrywanej sprawie.

VII. Możliwe było uznanie zeznań skarżącej za niewiarygodne w zakresie istnienia zagrożeń z art. 351 ustawy, bowiem wskazywane okoliczności były tożsame z ocenionymi już wcześniej w postępowaniu o nadanie statusu uchodźcy, gdzie stwierdzono, że nie ma podstaw do udzielenia statusów ochronnych. Skarżąca w postępowaniu o zobowiązaniu do powrotu nie przedstawiła nowych, istotnych uwarunkowań, które uzasadniałyby odmienną ocenę jego sytuacji po powrocie do kraju pochodzenia. Prawidłowa jest więc ocena organu, że powrót skarżącej do kraju pochodzenia nie będzie się wiązał z zagrożeniami, o których mowa w art. 351 ustawy. Prawidłowo organ powołał się na aktualne opracowania dotyczące sytuacji w kraju pochodzenia, a z urzędu Sądowi wiadomo jest, że sytuacja nie uległa drastycznej zmianie.

VIII. Zgromadzenie wystarczającego, w kontekście przywołanych wyżej przepisów materiału dowodowego oraz przeprowadzenie przez organ logicznego wywodu, zgodnego ze standardami art. 7, 15, 80, 77, K.p.a. oznacza, iż organ odwoławczy, nie uchybił wymienionym przepisom K.p.a., nie doszło zatem do naruszenia przepisów postępowania w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1369, ze zm.) – dalej w skrócie: "P.p.s.a.", a ani do naruszenia przepisów prawa materialnego, zarówno w aspekcie opisanych wyżej przesłanek negatywnych, jak i pozytywnych decyzji o zobowiązaniu do powrotu, które uzasadniałoby uchylenie zaskarżonej decyzji, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., co implikuje jej oddalenie, o którym mowa w art. 151 P.p.s.a.

Organ oparł swoją ocenę na przekonywujących podstawach i dał temu wyraz w uzasadnieniu przyjętego rozstrzygnięcia - zgodnie z przepisem art. 107 § 3 K.p.a.

Do tego samego wniosku prowadzi okoliczność, że Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu naruszenia norm prawa materialnego.