Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 149/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-02-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6196 Funkcjonariusze Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu i Biura Ochrony Rządu
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 58 ust. 2 i 3, art. 64 ust. 3, art. 67
journal: Dz.U. 2006 nr 104 poz 708
law: Ustawa z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska (spr.), Sędzia NSA Ewa Dzbeńska, Sędzia del. WSA Stanisław Marek Pietras, Protokolant starszy asystent sędziego Maciej Kozłowski, po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 października 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 591/10 w sprawie ze skargi R. A. na decyzję Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia funkcjonariusza ze służby 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od R. A. na rzecz Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 591/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę R. A. na decyzję Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym.

W uzasadnieniu orzeczenia Sąd podał, że decyzją personalną nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r., wydaną na podstawie art. 64 ust. 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (Dz.U. Nr 104, poz. 708 ze zm.) oraz przepisów rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 27 września 2006 r. w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy Centralnego Biura Antykorupcyjnego (Dz.U. Nr 177, poz. 1311), Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego zwolnił R. A. ze służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym, z dniem 31 grudnia 2009 r.

Organ podał, że R. A. złożył do Szefa CBA pisemny wniosek zawierający prośbę o wystąpienie ze służby z dniem 31 grudnia 2009 r. Organ uwzględnił ten wniosek i zwolnił R. A. ze służby z tym dniem.

R. A. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, zarzucając przyjęcie w niej wadliwej podstawy prawnej. Jego zdaniem winien być zwolniony ze służby na podstawie art. 58 ust. 3 ww. ustawy o CBA. Wskazał, że niewyrażenie przez niego zgody na przeniesienie na inne stanowisko służbowe powinno było spowodować rozwiązanie z nim stosunku służbowego na podstawie art. 58 ust. 3 ustawy o CBA. Podał, że złożenie przez niego raportu o zwolnieniu ze służby spowodowane było bezczynnością organu w zakresie wydania decyzji na podstawie art. 58 ust. 3 powołanej ustawy. Wniósł też o wypłatę odprawy w wysokości ośmiomiesięcznego uposażenia na ostatni dzień pozostawania w dyspozycji Szefa CBA oraz ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy niewykorzystany w roku zwolnienia oraz za urlop zaległy w wymiarze 9 dni za rok 2008.

Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2010 r. utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję.

Organ podał, że skarżący od dnia 21 sierpnia 2006 r. do dnia 31 grudnia 2009 r. pełnił służbę w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym. Decyzją personalną nr [...] z dnia [...] września 2009 r. funkcjonariusz został z dniem 1 października 2009 r. odwołany z zajmowanego stanowiska i na okres 4 miesięcy przeniesiony do dyspozycji Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego. W dniu 5 października 2009 r. skarżącemu doręczono decyzję personalną nr [...] z dnia [...] października 2009 r. w sprawie przeniesienia go na stanowisko Eksperta w Delegaturze Zarządu Operacji Regionalnych CBA we Wrocławiu. R. A. odmówił przyjęcia zaproponowanego stanowiska. Rozpoznając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy organ wskazał, że wniosek funkcjonariusza z dnia 23 grudnia 2009 r. przesłany faksem, a następnie 28 grudnia 2009 r. doręczony listownie w oryginale stanowi jego zdaniem pisemne wystąpienie R. A. ze służby w CBA, o którym mowa w art. 64 ust. 3 ustawy o CBA. Wniosek ten sporządzony został przez R. A. na piśmie, zawiera własnoręczny podpis, a także sprecyzowaną prośbę o zwolnienie go ze służby z dniem 31 grudnia 2009 r. Nadto w dniu 28 grudnia 2009 r., po złożeniu oryginału wniosku w Departamencie Kadr i Szkolenia CBA, R. A. został poinformowany przez funkcjonariusza DKS CBA, iż w związku ze zwolnieniem na podstawie art. 64 ust. 3 ustawy o CBA, zgodnie z umową nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r., będzie zobowiązany do zwrotu kosztów kursu językowego, poniesionych przez CBA. Organ wskazał, że R. A. oświadczył, że jest tego świadomy i pozostałe zobowiązania niezwłocznie ureguluje. Organ podkreślił, że w przypadku zwolnienia na podstawie art. 58 ust. 3 ustawy o CBA, zgodnie z postanowieniami ww. umowy R. A. nie byłby zobowiązany do zwrotu tych kosztów. Zdaniem organu świadczy to o tym, że już w dniu 28 grudnia 2009 r. strona była świadoma skutków jej wniosku z dnia 23 grudnia 2009 r.

Organ stwierdził, że decyzja o zwolnieniu ze służby w CBA została wydana zgodnie z przepisami, zaś wystąpienie funkcjonariusza z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy podyktowane było jako próba uzyskania świadczeń pieniężnych związanych z odejściem ze służby na podstawie art. 58 ust. 3 ustawy o CBA, przy równoczesnym zachowaniu podstawy wymiaru emerytury z dnia 31 grudnia 2009 r.

W skardze na powyższą decyzję R. A. wniósł o jej uchylenie oraz decyzji ją poprzedzającej oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych. Zarzucił decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 58 ust. 3 ustawy o CBA poprzez jego niezastosowanie oraz art. 41 ust. 2 pkt 4 tej ustawy poprzez jego niezastosowanie oraz przepisu art. 64 ust. 3 ustawy poprzez uznanie, iż skarżący złożył oświadczenie woli o zwolnieniu ze służby w CBA w trybie tego przepisu. Zarzucił też naruszenie przepisów k.p.a., w tym w szczególności art. 7, art. 8, art. 9 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, a w szczególności niewykazania przesłanek niezastosowania przepisu art. 58 ust. 3, a także poprzez odmienne potraktowanie stron postępowania przy takim samym stanie faktycznym sprawy. Zarzucił ponadto naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez braki w uzasadnieniu faktycznym decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd I instancji nie podzielił zarzutów skarżącego w zakresie wad procesowych zawartych w postępowaniu administracyjnym. Także prawidłowość ustalenia stanu faktycznego nie budzi – zdaniem Sądu – zastrzeżeń.

Zdaniem Sądu nie zostały także naruszone przepisy prawa materialnego, polegających na niezastosowaniu art. 58 ust. 3 ustawy o CBA, a zastosowaniu art. 64 ust. 3 tej ustawy.

Sąd podkreślił, iż organ wydając decyzję w sprawie zwolnienia funkcjonariusza ze służby, nie mógł korzystać z szerokiego katalogu zgodnych z prawem możliwości rozstrzygnięcia. Sąd podał, iż brzmienie art. 64 ust. 3 ustawy o CBA wskazuje na obligatoryjność zwolnienia ze służby, w przypadku pisemnego zgłoszenia przez funkcjonariusza wystąpienia ze służby. Ocenę tę uzasadnia treść przepisu art. 64 ust. 3, zwłaszcza użycie zwrotu "zwalnia się..." jak i przeciwstawienie brzmienia art. 64 ust. 2, którego dyspozycja brzmi "można zwolnić...". Zwolnienie ze służby jest, z mocy art. 64 ust. 3 ustawy o CBA, konsekwencją zgłoszenia przez funkcjonariusza pisemnego wystąpienia ze służby w CBA.

Sąd wskazał, że żądanie zwolnienia ze służby jest niewątpliwie oświadczeniem woli skarżącego, w rozumieniu przepisów prawa cywilnego. Z treści art. 61 k.c. wynika, iż oświadczenie woli złożone drugiej stronie wiąże osobę, która oświadczenie takie złożyła. Może być ono skutecznie odwołane tylko za zgodą adresata. Jak wynika z akt sprawy, skarżący w dniu 23 grudnia 2009 r., faksem a następnie listownie w dniu 28 grudnia 2009 r. złożył oświadczenie woli o zwolnieniu go ze służby w CBA. Oświadczenie to dotarło do organu w dniu 28 grudnia 2009 r. Konsekwencją tego oświadczenia woli była decyzja personalna Szefa CBA z dnia 29 grudnia 2009 r., którą zwolnił R. A. ze służby w CBA z dniem 31 grudnia 2009 r.

Sąd nie zgodził się z zarzutem skarżącego, iż organ zastosował nieprawidłową podstawę prawną zwolnienia go ze służby w CBA wskazując, że podstawą tą winien być art. 58 ust. 3 ustawy. Zdaniem Sądu skarżący we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy w istocie dążył do modyfikacji swojego wniosku, żądając zwolnienia go ze służby na podstawie art. 58 ust. 3 ustawy o CBA.

Sąd podniósł, iż zgodnie z art. 82 Kodeksu cywilnego nieważne jest oświadczenie woli złożone przez osobę, która z jakichkolwiek powodów znajdowała się w stanie wyłączającym świadome albo swobodne powzięcie decyzji i wyrażenie woli. Dotyczy to w szczególności choroby psychicznej, niedorozwoju umysłowego albo innego, chociażby nawet przemijającego, zaburzenia czynności psychicznych. Przyczyna wyłączająca swobodne powzięcie decyzji i wyrażenie woli musi tkwić w samym oświadczającym, a nie w sytuacji zewnętrznej w jakiej się znalazł. Brak swobody musi być odniesiony do okoliczności wewnętrznych, a nie zewnętrznych; przyczyna wyłączająca swobodne podjęcie decyzji musi być umiejscowiona w samym podmiocie składającym oświadczenie, a nie w jakiejś sytuacji zewnętrznej, w jakiej ta osoba została podstawiona. W rozpoznawanej sprawie brak jest dowodu, że w chwili składania oświadczenia woli o zwolnieniu ze służby skarżący znajdował się w stanie wyłączającym świadome i swobodne powzięcie decyzji i wyrażenie woli.

Skarżący nie wykazał, by składając raport o zwolnienie w dniu 23 grudnia 2009 r. faksem, a następnie 28 grudnia 2009 r. drogą listowną, działał w stanie wyłączającym świadome podjęcie decyzji i wyrażenie woli. Sąd podzielił stanowisko organu, że skarżący składając swój raport o zwolnienie go ze służby w CBA był świadomy treści składanego raportu. Żądał zwolnienia go ze służby z dniem 31 grudnia 2009 r., co de facto jest możliwe tylko w oparciu o art. 64 ust. 3 ustawy o CBA nie zaś w oparciu o art. 58 ust. 3 tej ustawy. Ponadto z analizy przepisu art. 58 ustawy wynika, że jeżeli funkcjonariusz pozostający w dyspozycji Szefa CBA, przyjmie nowe stanowisko zaproponowane przez Szefa CBA to zostaje on mianowany na to stanowisko i zaczyna pełnić na nim służbę. W przypadku odmowy przyjęcia stanowiska wyznaczonego przed upływem okresu pozostawania w dyspozycji Szefa CBA, nie zostaje on zwolniony ze służby, lecz pozostaje on nadal w dyspozycji Szefa CBA, aż do upływu okresu, o jakim mowa w art. 58 ust. 2 (cztery miesiące). Przepis ten ma niewątpliwie charakter ochronny i zapobiega nagłym zmianom statusu funkcjonariusza dając czas organowi na ewentualne znalezienie funkcjonariuszowi odpowiedniego stanowiska. Ponadto z brzmienia przepisu art. 58 ust. 3 ustawy o CBA wynika, że inicjatywa związana ze zwolnieniem funkcjonariusza ze służby należy do organu nie zaś do funkcjonariusza. Samo zaś niewyrażenie zgody przez funkcjonariusza na przeniesienie go na określone stanowisko, w sytuacji, gdy nie upłynął jeszcze okres, o którym mowa w ust. 2 tego przepisu nie powoduje, że funkcjonariusz przestaje być w dyspozycji Szefa CBA co nie oznacza, że funkcjonariusz nie może złożyć w tym okresie żądania wystąpienia ze służby. A zatem, skoro skarżący wystąpił z jednoznacznym żądaniem zwolnienia go ze służby w CBA, to organ miał obowiązek zwolnić go ze służby. Nie miał natomiast obowiązku prowadzenia postępowania dowodowego w sprawie i wyjaśniania ewentualnych intencji skarżącego. Obligatoryjność normy wynikającej z zapisu art. 64 ust. 3 ustawy o CBA powoduje, że okoliczności podnoszone przez skarżącego związane z bezczynnością organu w trakcie pozostawania przez niego w dyspozycji Szefa CBA pozostaje bez wpływu na treść decyzji organu.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł R. A..

Wyrok zaskarżono w całości, zarzucając:

1) naruszenie prawa materialnego:

– art. 58 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (Dz.U z 2006 r. Nr 104 poz. 708 ze zm., zwanej dalej ustawą o CBA, poprzez jego błędną wykładnię i w rezultacie niezastosowanie, pomimo zaistnienia wszystkich przesłanek w nim określonych,

– art. 64 ust. 3 ustawy o CBA poprzez uznanie, że skarżący złożył oświadczenie woli o zwolnieniu ze służby w Centralnym Biurze Antykorupcyjnym w trybie art. 64 ust. 3 ustawy o CBA,

– art. 84 kodeksu cywilnego przez nie uznanie, że skarżący działał pod wpływem błędu wywołanego przez działania organu;

2) naruszenie przepisów postępowania, tj. przepisów art. 7, 8, 9 i art. 77 § 1 k.p.a. przez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i niezebranie w sposób wystarczający materiału dowodowego, w szczególności przez akceptację naruszenia przez organ obowiązku zbadania rzeczywistej woli strony przy składaniu oświadczenia woli – prośby o zwolnienie ze służby oraz nie uwzględniania faktu, że inni funkcjonariusze CBA będący w podobnej sytuacji jak skarżący byli zwalniani w trybie art. 58 ust. 3 ustawy o CBA, co miało niewątpliwy wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia.

W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Ponadto na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. wniesiono o dopuszczenie w charakterze dowodu: załączonych decyzji personalnych Szefa CBA dotyczących zwolnienia ze służby M. G.; wezwanie Szefa CBA do przesłania wszystkich decyzji personalnych dotyczących zwolnienia funkcjonariuszy CBA: K. B., G. P., P. K., M. K., M. W., T. C., J. K. i J. M. – na okoliczność przyjmowania przez Szefa CBA w decyzjach personalnych takiej interpretacji art. 58 ust. 3 ustawy o CBA, która umożliwiała niezwłoczne zwalnianie funkcjonariuszy po odmowie przyjęcia przez nich zaproponowanych nowych stanowisk oraz dołączonego świadectwa służby Skarżącego na okoliczność, że przechodząc z Policji do CBA nie otrzymał odprawy.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Sąd w zaskarżonym wyroku błędnie przyjął, iż skarżący we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy w istocie dążył do modyfikacji swojego wniosku, żądając zwolnienia go ze służby na podstawie art. 58 ust. 3 ustawy o CBA. Skarżący za błędne uznał także stwierdzenie Sądu, że w przypadku jednak odmowy przyjęcia stanowiska wyznaczonego przed upływem okresu pozostawania w dyspozycji Szefa CBA, nie zostaje on zwolniony ze służby, lecz pozostaje on nadal w dyspozycji Szefa CBA, aż do upływu okresu, o jakim mowa w art. 58 ust. 2 (cztery miesiące). Zdaniem skarżącego również niesłuszne jest stwierdzenie Sądu, iż "Samo zaś niewyrażenie zgody przez funkcjonariusza na przeniesienie go na określone stanowiska, w sytuacji, gdy nie upłynął jeszcze okres, o którym mowa w ust. 2 tego przepisu nie powoduje, że funkcjonariusz przestaje być w dyspozycji Szefa CBA co nie oznacza, że funkcjonariusz nie może złożyć w tym okresie żądania wystąpienia ze służby."

Zdaniem skarżącego analizując treść art. 58 ust. 2 ustawy w momencie wydania decyzji personalnej o przeniesieniu funkcjonariusza na inne stanowisko powyższy okres kończy się wcześniej, przed upływem maksymalnego okresu 4 miesięcy. Ponadto sformułowanie "zwalnia się ze służby" określone w art. 58 ust. 3 ustawy wyklucza wszelką uznaniowość decyzji Szefa CBA w tej mierze.

Skarżący stwierdził, iż o tym że jego zwolnienie powinno nastąpić na podstawie art. 58 ust. 3 ustawy świadczy treść § 19 Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 26 września 2006 r. (Dz.U. z 2006 r. Nr 177, poz. 1311 ze zm.) stanowiąc, że "Zwalniając ze służby funkcjonariusza, o którym mowa w art. 58 ust. 3 ustawy, zwalnia się go ze stanowiska, które zajmował przed przeniesieniem do dyspozycji Szefa CBA". Skarżący wskazał, że decyzją personalną Szefa CBA z dnia 29 grudnia 2009 r. zwalniając Skarżącego odwołano go jednocześnie więc z takiego stanowiska, tj. eksperta w Zarządzie Operacji Regionalnych CBA (Delegatury w Białymstoku). Ponadto art. 58 ust. 3 ustawy o CBA nie ustanawia expressis verbis terminu na wydanie przez Szefa CBA decyzji o zwolnieniu. Ponieważ decyzja o zwolnieniu ma charakter decyzji administracyjnej (jako wydawana na podstawie art. 54 ust. 1 i 3 ustawy o CBA) w związku z powyższym powinno stosować się art. 35 § 2 k.p.a. i wydać ją niezwłocznie, jako nie wymagającą postępowania wyjaśniającego.

Skarżący wskazał, iż w dniu, w którym otrzymał decyzję z dnia 2 października 2009., pisemnie odmówił wyrażenia zgody na przeniesienie na zaproponowane stanowisko i nie wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy. Przyjął zatem, że będzie niezwłocznie zwolniony w trybie art. 58 ust. 3 ustawy o CBA. Do takiego wniosku upoważniała go także praktyka wydawania przez Szefa CBA decyzji personalnych w trybie art. 58 ust.3 ustawy o CBA niezwłocznie po odmowie przez funkcjonariusza pozostającego w dyspozycji tego organu przyjęcia zaproponowanego stanowiska.

W ocenie skarżącego Sąd dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, w szczególności art. 7 k.p.a., bowiem nie dopuścił dowodu z decyzji personalnych o zwolnieniu innych funkcjonariuszy, którzy znajdowali się w analogicznej sytuacji jak Skarżący, a zostali zwolnieni niezwłocznie po odmowie przyjęcia nowego stanowiska, w trybie art. 58 ust. 3 ustawy o CBA przy zachowaniu uprawnień w dziedzinie od prawy i premii przewidzianych w art. 96 ustawy o CBA.

Ponadto Sąd nie uwzględnił także rzeczywistej woli skarżącego przy składaniu przedmiotowego oświadczenia o chęci zwolnienia ze służby, które wyraźnie nawiązywało do faktu pozostawania przez niego w dyspozycji Szefa CBA i miało na celu jedynie przyspieszenie procedury jego zwolnieniu, koniecznej w sytuacji wyczerpującej znamiona art. 58 ust. 3 ustawy o CBA, tj. odmowy już w dniu 5 października 2009 r. przez skarżącego przyjęcia zaproponowanego stanowiska.

Zdaniem skarżącego Sąd dokonał obrazy art. 84 k.c. odnosząc się jedynie do regulacji art. 82 k.c. i stwierdzając, że skarżący nie wykazał by składając raport o zwolnieniu działał w stanie wyłączającym świadome podjęcie decyzji, czego konsekwencją byłaby nieważność wniosku o zwolnienie ze służby. Rezygnując z przeprowadzenia dowodu z akt personalnych wskazanych w skardze funkcjonariuszy Sąd nie wyjaśnił należycie okoliczności pozostawania funkcjonariusza w błędzie, wywołanym dotychczasową interpretacją art. 58 ust. 3 ustawy o CBA przez organ przy wydawaniu decyzji personalnych.

W odpowiedzi na skargę Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego wniósł o jej odrzucenie jako niespełniającej warunków formalnych w zakresie wniosków ewentualnie o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Postanowieniem z dnia 3 sierpnia 2011 r. Naczelny Sąd Administracyjny zawiesił postępowanie do czasu rozstrzygnięcia sprawy sygn. akt I OPS 4/11.

Postanowieniem z dnia 5 grudnia 2011 r., sygn. akt I OPS 4/11 Naczelny Sąd Administracyjny podjął następującą uchwałę "Pisemne zgłoszenie przez funkcjonariusza wystąpienia ze służby, na podstawie art. 60 ust. 3 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz.U. Nr 74, poz. 676 ze zm.), jest oświadczeniem woli, do którego ma zastosowanie art. 61 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 16, poz. 93 ze zm.)".

W tym stanie sprawy naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności stwierdzić należy, iż niezasadny jest wniosek Szefa CBA o odrzucenie skargi kasacyjnej, bowiem zgłoszony w skardze kasacyjnej wniosek wprawdzie został niepoprawnie sformułowany, ale zdaniem Sądu jest to oczywista pomyłka nie mogąca wpływać na możliwość rozpoznania skargi kasacyjnej.

Przechodząc więc do jej rozpoznania stwierdzić należy, iż nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlegała oddaleniu.

Ponieważ opiera się na obu podstawach to w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony, można dokonywać procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego.

Odnosząc się więc do zarzutu naruszenia przepisów postępowania stwierdzić należy, iż nie jest on zasadny. Sąd I instancji prawidłowo uznał, iż został zgromadzony pełny materiał dowodowy pozwalający organowi na wydanie decyzji. Stan faktyczny sprawy nie budził bowiem wątpliwości. Wszystkie okoliczności sprawy były znane zarówno skarżącemu jak i organowi. Odnosi się to zarówno do kwestii pozostawania w dyspozycji Szefa CBA, odmowy przyjęcia przez skarżącego zaproponowanego stanowiska służbowego, a także faktu, iż wobec innych funkcjonariuszy, którzy odmówili przyjęcia stanowiska organ dokonał zwolnienia ze służby na podstawie art. 58 ust. 3 ustawy o CBA. Również zasadnie Sąd I instancji uznał, iż treść wniosku o zwolnienie ze służby nie budziła wątpliwości i organ nie miał obowiązku jej wyjaśniać. Zbędne również było dopuszczenie przez Sąd dowodu z decyzji personalnych innych funkcjonariuszy skoro okoliczność, iż dokonywano zwolnienia tych funkcjonariuszy na podstawie art. 58 ust. 3 ustawy o CBA jest bezsporna.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa materialnego należy stwierdzić, że one także nie są zasadne.

Bezsporne w sprawie jest, iż skarżący złożył wniosek o zwolnienie ze służby z dniem 31 grudnia 2009 r. Przesłanki zwolnienia ze służby zostały określone w art. 64 oraz 58 ust. 3 ustawy o CBA. Przy czym jedynie w przypadku wystąpienia funkcjonariusza ze służby na podstawie art. 64 ust. 3 oraz sytuacji określonej w art. 67, to od woli funkcjonariusza zależy decyzja o zwolnieniu bowiem organ zobligowany jest zwolnić funkcjonariusza ze służby bez wyjaśniania motywacji takiego stanowiska funkcjonariusza. Natomiast w przypadku zwolnienia ze służby gdy zaistnieją przesłanki przewidziane w art. 58 ust. 3 ustawy o CBA, to organ, a nie funkcjonariusz decyduje o zwolnieniu, które musi nastąpić w określonym terminie. Jeżeli więc skarżący złożył wniosek o zwolnienie ze służby, a nie zachodziła sytuacja, o której mowa w art. 67 ustawy o CBA, to zwolnienie mogło nastąpić w trybie art. 64 ust. 3 ustawy o CBA. Przy czym nie można uznać, że skrzący działał pod wpływem błędu, o którym mowa w art. 84 Kodeksu cywilnego. Bezsporne bowiem jest, iż wolą skarżącego było zwolnienie ze służby. Zgodnie z wnioskiem skarżącego (oświadczenie woli) organ zwolnił go ze służby. Wskazać należy, iż skarżący we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie odwołał swojego oświadczenia woli. Nadal domagał się zwolnienia ze służby, więc nie uchylił się od skutków prawnych jego oświadczenia. Natomiast żądanie skarżącego odnosiło się do podstawy zwolnienia ze służby, tj. art. 58 ust. 3 ustawy o CBA. Jednakże w tym zakresie, o czym była mowa wyżej, decyzję podejmuje organ i funkcjonariusz nie może narzucać organowi zastosowania powyższego przepisu. Jego zastosowanie uzależnione jest bowiem od zaistnienia określonych przesłanek. Zgodnie z art. 58 ust. 1, 2 i 3 ustawy o CBA funkcjonariusza można odwołać z zajmowanego stanowiska i przenieść do dyspozycji Szefa CBA, przy czym funkcjonariusz może pozostawać w tej dyspozycji nie dłużej niż 4 miesiące. Po upływie tego okresu funkcjonariusza przenosi się na określone stanowisko służbowe, a w przypadku niewyrażenia zgody na przeniesienie na to stanowisko, zwalnia się ze służby.

Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, w niniejszej sprawie w dacie składania przez skarżącego wniosku o zwolnienie ze służby nie zostały spełnione przesłanki do bezwzględnego zastosowania powyższego przepisu. Wprawdzie skarżącego w okresie pozostawania w dyspozycji Szefa CBA przeniesiono na określone stanowisko służbowe, na co skarżący nie wyraził zgody, ale nie oznacza to, że zaistniały już podstawy do zwolnienia ze służby. Skarżący pozostawał do dyspozycji Szefa CBA do dnia 1 lutego 2010 r., a więc do tej daty organ mógł przenosić skarżącego na określone stanowisko służbowe. Dopiero zaś po upływie tego terminu i niewyrażeniu zgody przez skarżącego na to przeniesienie organ zobligowany był zwolnić skarżącego ze służby.

Dodać należy, iż podniesione w skardze kasacyjnej okoliczności o stosowanie przez Szefa CBA wobec innych funkcjonariuszy praktyki zwolnienia na podstawie art. 58 ust. 3 ww. ustawy bezpośrednio po odmowie zgody na przeniesienie na określone stanowisko nawet gdy nie upłynął okres pozostawania do dyspozycji Szefa CBA, nie mogą podlegać ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie. Decyzje te nie podlegają kontroli sądu administracyjnego, a więc Sąd nie jest uprawniony do oceny prawidłowości zastosowania przepisów prawa w tych sprawach.

Z tych wszystkich względów uznając, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 184 oraz 204 pkt 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.