Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 756/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-08-08 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono zmiany postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania
Powołane przepisy: article: art. 61  par. 3,  par. 4 i par. 5 w zw. z  art. 16 par. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Waldemar Inerowicz po rozpoznaniu w dniu 08 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku N. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] o zmianę postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia [...] lipca 2017 r. o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi N. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2015 r. postanawia odmówić zmiany postanowienia z dnia [...] r. o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

N. Sp. z o.o., reprezentowana przez prezesa zarządu, pismem z dnia [...] r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na wskazaną w sentencji niniejszego orzeczenia decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W petitum skargi skarżąca spółka zawarła m.in. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił wstrzymania wykonania powyższej decyzji. W ocenie Sądu skarżąca nie wykazała, aby w stosunku do niej zachodziła którakolwiek z przesłanek zawartych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 - dalej w skrócie: "P.p.s.a"). Sąd podkreślił, iż wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawierał żadnego uzasadnienia. Ponadto skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów, ani dowodów, które potwierdzałyby, że uiszczenie przez nią należnego podatku określonego w zaskarżonej decyzji może wywołać skutki, jakie są przesłankami wstrzymania wykonania decyzji.

W piśmie z dnia [...] r. zatytułowanym "wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w części" skarżąca wskazała, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, a nawet spowodowania niebezpiecznych do odwrócenia skutków. Nieuwzględnienie wniosku doprowadzi do sytuacji, w której zmuszona będzie do poniesienia znacznych kosztów, ponieważ łączna kwota podatku od spornej nieruchomości z lat 2014-2016 przekroczy [...] zł, co spowoduje znaczne obciążenie przedsiębiorstwa skarżącej. Ponadto podała, że jest w trakcie realizacji poważnych inwestycji, prowadzi sprawy sądowe, zatrudnia szereg pracowników. Wszystko to sprawia, że jednorazowe wydatkowanie ww. kwoty, w przypadku braku ostatecznego rozstrzygnięcia wszczętej przez nią sprawy, doprowadzi do tego, że pozostałe zobowiązania nie będą mogły być uregulowane, co narazi ją na negatywne konsekwencje w postaci naliczania odsetek, kar pieniężnych itp. Do pisma dołączyła zestawienie obrotów i sald dla umów leasingowych, umowy leasingu operacyjnego (nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] [...]), umowę przejęcia długu i przelewu praw wynikających z umowy leasingu operacyjnego nr [...], zestawienie obrotów i sald, dotyczące kredytów, umowa kredytu z [...] r. i wykaz pracowników.

Pismo powyższe zostało potraktowane jako wniosek złożony w trybie art. 61 § 4 P.p.s.a., tj. o zmianę postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia [...] r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu.

Zgodnie natomiast z art. 61 § 4 P.p.s.a., postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane na podstawie § 2 i 3 P.p.s.a., sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności.

Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy, należy zauważyć, że jej rozstrzygnięcie zależało od oceny, czy skarżąca wykazała zaistnienie nowych, względnie dotąd nie znanych okoliczności, które uzasadniają uwzględnienie wniosku o zmianę wcześniejszego rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Oceniając zatem wniosek o zmianę postanowienia tutejszego Sądu z dnia [...] r., w oparciu o przesłanki wynikające z art. 61 § 4 P.p.s.a., Sąd uznał, że wniosek ten nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu wnioskodawczyni nie wykazała bowiem zaistnienia takiej okoliczności, która uzasadniałaby zmianę przedmiotowego postanowienia.

W pierwszej kolejności podkreślić należy, że Sąd wyjaśniając przyczyny odmowy udzielenia ochrony tymczasowej wskazał między innymi na brak dokumentów i dowodów, które potwierdzałyby, że uiszczenie przez skarżącą należnego podatku określonego w zaskarżonej decyzji może wywołać skutki, jakie są przesłankami wstrzymania wykonania decyzji.

Skarżąca składając wniosek o zmianę postanowienia z dnia [...] r. nie nadesłała żadnych dokumentów świadczących o możliwościach płatniczych i posiadanym majątku. Tymczasem do oceny zasadności wniosku konieczne jest dysponowanie przez Sąd aktualnymi i pełnymi danymi o stanie majątkowym spółki. Zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku skarżącej, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki, musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jej pełnej sytuacji majątkowej (posiadanym majątku ruchomym i nieruchomym), wysokości środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, kwotach posiadanych wierzytelności, wysokości uzyskiwanych dochodów i ponoszonych wydatków. Takich pełnych danych spółka nie przedłożyła, a załączone do wniosku kopie umów leasingu operacyjnego czy umowa kredytowa wskazują na wynikające z tych dokumentów zobowiązania spółki, ale nie pozwalają na zweryfikowanie, czy skarżąca rzeczywiście nie dysponuje środkami umożliwiającymi pokrycie należności orzeczonej decyzją, a co się z tym wiąże, że wykonanie decyzji wiązałoby się z wyrządzeniem skarżącej znacznej szkody lub prowadziło do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 3 listopada 2015 r., sygn. akt II GZ 639/15, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego). W kontekście powyższego Sąd zauważa, że przedstawiona przez skarżącą dokumentacja nie pozwala na precyzyjne ustalenie sytuacji majątkowej spółki. W oparciu o przedłożone dokumenty nie jest bowiem możliwe ustalenie, czy skarżąca ma problemy z terminowym regulowaniem swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Sąd zaznacza, że do wniosku nie dołączono żadnych dokumentów w oparciu o które możliwe byłoby ustalenie wartości środków pieniężnych będących w posiadaniu wnioskodawczyni (np. wyciągów z rachunków bankowych).

Ponadto Sąd zaznacza, że kwestia ewentualnej wadliwości zaskarżonej decyzji i jej uchylenie jest przedmiotem merytorycznego rozpoznania w sprawie i nie może w żadnym wypadku stanowić przesłanki wstrzymania wykonania takiego aktu. Kwestia ta nie może być bowiem badana na etapie rozstrzygania w postępowaniu wpadkowym.

Na marginesie Sąd wskazuje, że każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Podsumowując, w ocenie Sądu, skarżąca nie wykazała by wystąpiły okoliczności, które uzasadniałaby zmianę przedmiotowego postanowienia.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 3, § 4 i § 5 w zw. z art. 16 § 2 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.