Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 862/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-11-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję w części
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 11 i pkt 22, art. 5 ust. 1, art. 5b ust. 1, art. 11 ust. 3, art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1, ust. 3 i ust. 7 pkt 1; zał. nr 3 lp. 1.1, 1.13 i 2.11
journal: Dz.U. 2019 poz 2140
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
article: art. 134 par. 1, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a, art. 151, art. 200, art. 205 par. 2, art. 206
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: par. 14 ust. 1 pkt 1 lit. a, par. 2 pkt 5
journal: Dz.U. 2018 poz 265
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości  z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 listopada 2020 r. sprawy ze skargi Fundacji [...] z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2020 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym 1. uchyla zaskarżoną decyzję w części nakładającej w pkt 2 karę pieniężną w wysokości 12000 (dwanaście tysięcy) złotych za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji; 2. w pozostałej części oddala skargę; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej - Fundacji [...] z siedzibą w [...], kwotę 1333 (tysiąc trzysta trzydzieści trzy) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "organ") decyzją z "(...)" stycznia 2020 r. nr "(...)", na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, dalej: "K.p.a."), art. 4 pkt 11 i pkt 22, art. 5b ust. 1, art. 11 ust. 3, art. 18 ust. 4a art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1, ust. 3 i ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2019 r. poz. 2140, dalej: "u.t.d."), lp. 1.1, 1.13 i 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d., po rozpatrzeniu odwołania Fundacji na rzecz wspierania obywatelskich działań prospołecznych "(...)" z siedzibą w "(...)" (dalej: "Strona",, "Fundacja", "Skarżąca"), uchylił decyzję "(...)"Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z "(...)" lipca 2019 r. nr "(...)"i nałożył na Stronę karę pieniężną w wysokości 12.000 zł.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GITD wskazał, że 25 kwietnia 2019 r. w "(...)"miała miejsce kontrola drogowa pojazdu marki "(...)" o nr rej. "(...)"przeprowadzona przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego. Zatrzymania pojazdu dokonali funkcjonariusze policji. Kontrolowanym pojazdem kierował R. C. wykonując przewóz w imieniu Fundacji. Pojazdem wykonywano okazjonalny przewóz osób. Ustalenia z kontroli zostały zawarte w protokole nr "(...)".

Pismem z 29 kwietnia 2019 r. "(...)"Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił Stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu. Następnie pismem z 29 kwietnia 2019 r. organ wezwał Stronę do wskazania w nieprzekraczalnym terminie 7 dni danych osoby zarządzającej transportem, o której mowa w art. 7c u.t.d. lub innej osoby wykonującej czynności związane z przewozem drogowym według stanu na dzień kontroli, a także do przesłania certyfikatu kompetencji zawodowych tej osoby. Do dnia wydania decyzji I instancji Strona nie zastosowała się do wezwania.

Postępowanie zakończyło się wydaniem przez "(...)"Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego decyzji z "(...)" lipca 2019 r. nakładającej na Stronę kary pieniężnej w wysokości 12000, za wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy, niewskazanie, na żądanie właściwego organu, zarządzającego transportem, któremu powierzono kierowanie operacjami transportowymi, poddanymi kontroli oraz wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji.

Rozpoznając odwołanie od powyższej decyzji wniesione przez Stronę pismem z 11 kwietnia 2019 r., GITD, po przytoczeniu mających zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów prawa wskazał, że 25 kwietnia 2019 r. w "(...)"miała miejsce kontrola drogowa pojazdu marki "(...)" o nr rej. "(...)". Pojazdem kierował R.C. wykonując przewóz w imieniu Fundacji. Pojazdem wykonywano okazjonalny przewóz osób. Ustalenia z kontroli zostały zawarte w protokole nr "(...)"podpisanym przez kierowcę bez zastrzeżeń. Jak wynika z treści protokołu kontroli kierujący w chwili zatrzymania do kontroli przewoził pasażera. Usługa przewozu została zamówiona za pomocą aplikacji Uber.

Pasażer złożył oświadczenie na piśmie, w którym wskazał, że zamawiał transport z dworca kolejowego na lotnisko za pomocą aplikacji Uber i nie podpisywał żadnej umowy u przewoźnika. Za usługę pasażer zapłacił ok. 18 zł. Kwota ta została pobrana automatycznie przez aplikację Uber.

GITD wskazał następnie, że w trakcie kontroli przesłuchano kierowcę, który zeznał, że w chwili zatrzymania do kontroli wykonywał przewóz z dworca głównego na lotnisko "(...)"w "(...)". Świadek zeznał, że przyjął zlecenie przewozu pasażera za pośrednictwem aplikacji Uber, pasażera odebrał w ustalonym miejscu i dowiózł go do celu. Z zeznań kierowcy wynikało, że zapłata za usługę zostanie mu wypłacona przez fundację, z którą ma podpisaną umowę jako wolontariusz. Fundacja jest partnerem Ubera i załatwia wszystkie formalności, płaci za paliwo i od niej kierowca ma pojazd. Kierowca zeznał, że nie zna pasażera i pasażer nie podpisał umowy w lokalu fundacji przed rozpoczęciem przewozu. Świadek oświadczył, że nie posiada licencji na wykonywanie transportu drogowego samochodem osobowym.

GITD wskazał następnie, że do dnia wydania decyzji II instancji Strona nie przedłożyła dowodu na posiadanie uprawnień do wykonywania transportu drogowego osób.

GITD stwierdził następnie, że bezspornym jest, że wykonawcą przewozu z dnia kontroli była Strona. Wskazuje na to treść zeznań kierowcy przesłuchanego w charakterze świadka, którym organy obu instancji dały wiarę. Strona nie przedłożyła żadnego dowodu na wykonywanie przewozu z dnia kontroli w imieniu innego podmiotu (umowa współpracy, zlecenia, potwierdzenie dokonania rozliczeń dotyczących przewozu, etc.). W sytuacji, w której Strona wykonywałby przewozu w imieniu innego podmiotu, wówczas dysponowałaby jakimkolwiek dowodem potwierdzającym fakt i warunki współpracy. Bezspornym jest, że przewóz miał charakter odpłatny. Opłata za usługę została pobrana za pośrednictwem aplikacji Uber, co wynika z treści zeznań kierowcy i oświadczenia pasażera. Istotne dla oceny stanu faktycznego sprawy jest ustalenie, że usługę przewozu osób zamówioną przez pasażera za pośrednictwem aplikacji Uber zrealizowała Strona, w imieniu której kontrolowany pojazd prowadził kierowca. Wobec nieprzedłożenia przez Stronę dowodu na posiadanie uprawnień do wykonywania transportu drogowego osób, ważnego na dzień kontroli drogowej, organ odwoławczy uznał za zasadne nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł, tytułem popełnienia naruszenia z lp. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d.

Zdaniem GITD, nie budzi również wątpliwości, iż w świetle mających zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów kontrolowany pojazd nie spełniał kryterium konstrukcyjnego przewidzianego dla pojazdów przeznaczonych do wykonywania przewozów okazjonalnych osób. Ustawodawca umożliwił wykonywanie tego typu przewozów jedynie pojazdami przeznaczonymi konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Natomiast bezsprzeczne jest, iż kontrolowany pojazd nie był przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób wraz z kierowcą, co potwierdza dowód rejestracyjny pojazdu oraz protokół kontroli. Był to pojazd przeznaczony do przewozu 5 osób wraz z kierowcą. Nadto nie zostały spełnione przesłanki z art. 18 ust. 4b u.t.d., które muszą być spełnione łącznie. Wynika to z faktu zamówienia usługi przewozu za pośrednictwem aplikacji Uber, która wyłącza możliwość zawarcia przed realizacją przewozu umowy z pasażerem w siedzibie przedsiębiorstwa. Co zostało potwierdzone zeznaniem kierowcy przesłuchanego w charakterze świadka i oświadczeniem pasażera. A zatem na Stronę należy, zdaniem GITD, nałożyć karę pieniężną w wysokości 8000 złotych tytułem popełnienia naruszenia z lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d.

Organ odwoławczy uznał, że kara z lp. 1.13 załącznika nr 3 do u.t.d., została na Stronę nałożona nieprawidłowo. Istotnie, Strona nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie organu wyrażone pismem z 29 kwietnia 2019 r., dotyczące wskazania zarządzającego transportem, osoby, której mowa w art. 7c u.t.d., lub innej osoby wykonującej czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego i jest odpowiedzialna za naruszenia ujawnione podczas kontroli drogowej. GITD zauważył jednak, że sankcję z tego tytułu można nałożyć na przedsiębiorcę obowiązanego do wyznaczenia zarządzającego transportem w przedsiębiorstwie Obowiązek ten, zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, spoczywa na przedsiębiorcy wykonującym zawód przewoźnika drogowego. A zatem do wyznaczenia zarządzającego transportem w przedsiębiorstwie, osoby, o której mowa w art. 7c u.t.d. lub innej osoby wykonującej czynności związane z przewozem drogowym zobowiązany jest wyłącznie podmiot posiadający uprawnienie do wykonywania zarobkowych przewozów drogowych. W omawianym przypadku Strona nie legitymowała się na dzień kontroli stosownym uprawnieniem do wykonywania krajowego transportu drogowego osób samochodem osobowym, a zatem przypisanie jej obowiązku wyznaczenia zarządzającego transportem w przedsiębiorstwie, osoby, o której mowa w art. 7c u.t.d. lub innej osoby wykonującej czynności związane z przewozem drogowym było bezzasadne. Dlatego też nałożenie na Stronę kary za popełnienie naruszenia z lp. 1.13 załącznika nr 3 do u.t.d., GITD uznał za błędne.

W oparciu o powyższe organ odwoławczy uznał za zasadne nałożenie na Stronę kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 3 u.t.d., tytułem popełnienia naruszenia z lp. 1.1. oraz lp. 2.11. załącznika nr 3 do u.t.d.

Pismem z 6 marca 2020 r. Skarżąca, reprezentowana przez radcę prawnego wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję GITD z "(...)" stycznia 2020 r., wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego na rzecz Skarżącej.

Zaskarżonej decyzji Skarżąca zarzuciła:

1) nieuprawnione ustalenia wynikające z niewiarygodnych zeznań świadków, w przypadku gdy okoliczności wynikające z protokołu kontroli powinny być potwierdzone dokumentami zewnętrznymi, w przypadku gdy są kwestionowane, przez co naruszono przepisy postępowania oraz

2) przeregulowanie wymogów w zakresie przewozów okazjonalnych.

W uzasadnieniu skargi Skarżąca wskazała, że z protokołu kontroli nie wynika, czy osoba kontrolowana świadczyła usługę transportu, a jeśli tak to na rzecz jakiego podmiotu, bądź w ramach współpracy z którym podmiotem, wbrew stanowisku wyrażonego w decyzji. W praktyce kierowcy współpracują z wieloma podmiotami i wykonują kursy na rzecz wielu swoich partnerów w ramach jednej aplikacji Uber. Z przedmiotowego protokołu nie wynika aby Policja zrejestrowała kurs, bądź przewóz osób, a jeśli tak to o jakim nr i na rzecz jakiego podmiotu. Dopiero takie ustalenia faktyczne mogą służyć za dalsze procedowanie w sprawie względem Fundacji. Obecna sytuacja to drastyczne naruszenie art. 10 Prawa przedsiębiorców, który wbrew stanowisku organu stosuje się w pełni.

Ponadto Skarżąca wskazała, że niezrozumiałe dla jest rozstrzygniecie polegające na uchyleniu decyzji i nałożeniu kary jednocześnie. W takiej sytuacji sprawa powinna być przekazana do ponownego rozpoznania.

Skarżąca również wskazała, że przepisy prawa krajowego w zakresie rygorów art. 18 ust. 4a - 5 u.t.d., nie obowiązują. Ustawodawca dokonał przeregulowania tej kwestii. Wskazane przepisy nie są zgodne z art. 22 Konstytucji, zgodnie z którym ograniczenie wolności działalności gospodarczej jest dopuszczalne tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny. Ten interes publiczny powinien być definiowany i rozumiany ściśle. Skarżąca powołała się na orzecznictwo sądów administracyjnych, podsumowując, że ograniczenie działalności gospodarczej może nastąpić tylko w drodze ustawy, ze względu na ważny interes publiczny oraz przy użyciu proporcjonalnych środków prawnych.

Skarżąca dodała, że wskazany przepis został wprowadzony ustawą o zmianie ustawy o transporcie drogowym z dnia 11 maja 201 2 r. (Dz.U. z 2012 r. poz. 661). Skarżąca zacytowała treść uzasadnienia do tej nowelizacji: "(...) wykonywanie usług przewozowych wprowadzanych niniejszą ustawą będzie możliwe po zawarciu pisemnej umowy z przewoźnikiem a płatność za usługę realizowana w siedzibie firmy. Zaproponowane rozwiązanie spowoduje też, że przewoźnicy wykonujący przewozy okazjonalne samochodami osobowymi nie będą mogli upodabniać swoich pojazdów do pojazdów taksówkowych. Sposób obliczania wysokości opłaty za przejazd w przewozie okazjonalnym ma zasadnicze znaczenie. O istocie przewozu okazjonalnego stanowi bowiem charakter ryczałtowy opłaty, ustalanej pomiędzy przewoźnikiem i osobą zlecającą przewóz przed rozpoczęciem przewozu (tzw. opłata "z góry"), która będzie obliczana według stawki godzinowej, dziennej względnie kwoty ustalonej w umowie za obsługę konkretnej imprezy, niezależnie od przejechanej odległości."

Skarżąca wskazał, że po pracach w Senacie Senat wprowadził zasadnicza różnice i dopuścił by przewozy były prowadzone także samochodami leasingowanymi, a nie tylko własnymi.

Zdaniem Skarżącej, wskazane uzasadnienie jest kuriozalne. Tekst uregulowania nie licuje zupełnie z celem w jakim regulacja została wprowadzona. Nie jest wiadomym dlaczego ustawodawca tak szczegółowo i tak precyzyjnie narzucił warunki, które nie są możliwe do wypełnienia przy działalności typu "Uber", a przy innej działalności są uciążliwe. Nie jest wiadomym dlaczego umowa ma być zawarta jedynie w formie pisemnej z pominięciem powszechnej formy dokumentowej w rozumieniu art. 772 Kodeksu cywilnego. Nie jest wiadomym dlaczego przepis wyłącza inne możliwości korzystania z samochodów ograniczając dopuszczalne możliwości korzystania z nich w innych formach, jak najem, dzierżawa, czy użyczenie. Nie jest wiadomym dlaczego ustawodawca wprowadził w ogóle zakaz działalności w formie przewozu okazjonalnego w ust. 4a poprzez ograniczenie go jedynie do samochodów przeznaczonych konstrukcyjnie do przewozu powyżej 9 osób. Jeśli celem uregulowania była ochrona monopolu taxi, to swobodnie przepisy określone przez art. 18 ust. 5 u.t.d., z powodzeniem spełniają swoją rolę, a także służą ochronie konsumentów nie wprowadzając ich w błąd. Jednakże pozostała część przepisów jest przeregulowaniem rynku, nieadekwatnym do celu regulacji.

Z uwagi na powyższe Skarżąca podniosła, że wskazane przepisy nie wiążą Strony i nie stanowią dla niej źródła prawa w tej mierze, jako że naruszają one w sposób istotny jej prawo do działalności gospodarczej.

W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskrzonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd uznał, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie w części.

W niniejszej sprawie została na Skarżącą nałożona kara pieniężna za dokonanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego umożliwiającego dokonywanie takiego rodzaju przewozu i bez spełnienia przesłanek z art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d. oraz bez posiadania wymaganej licencji.

W ocenie Sądu, organ prawidłowo stwierdził popełnione przez Skarżącą naruszenie polegające na dokonaniu przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego umożliwiającego dokonywanie takiego rodzaju przewozu i bez spełnienia przesłanek z art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., nieprawidłowo natomiast uznał, że wykonując tego rodzaju przewóz, Skarżący naruszył również obowiązek posiadania wymaganej licencji.

Zgodnie z art. 4 pkt 11 u.t.d., przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego.

Sporny w sprawie przewóz nie stanowił publicznego przewozu osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami (przewóz regularny – art. 4 pkt 7 u.t.d.), niepublicznego przewozu regularnego określonej grupy osób, z wyłączeniem innych osób (przewóz regularny specjalny – art. 4 pkt 9 u.t.d.), ani wielokrotnego przewozu zorganizowanych grup osób tam i z powrotem, między tym samym miejscem początkowym a tym samym miejscem docelowym (przewóz wahadłowy – art. 4 pkt 10 u.t.d.).

Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.t.d., podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i 2, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE, zwanym dalej "rozporządzeniem (WE) nr 1071/2009". Jak wynika natomiast z art. 5b ust. 1 u.t.d., uzyskania odpowiedniej licencji wymaga podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką.

Na podstawie art. 18 ust. 4a u.t.d., przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Natomiast w świetle art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., dopuszcza się przewóz okazjonalny samochodami osobowymi niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy: a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę, b) na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa, c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa. Przewozu okazjonalnego dokonywanego na tej podstawie w ramach krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym dotyczy licencja, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d.

W ocenie Sądu organ prawidłowo uznał, że sporny w niniejszej sprawie przewóz stanowił przewóz okazjonalny, co oznacza, że w sprawie zastosowanie mają powyżej przytoczone przepisy. Z okoliczności stanu faktycznego ustalonego przez organy w sposób wyczerpujący wynika, że przewóz był wykonywany w celach zarobkowych, na zamówienie klienta poprzez aplikację Uber, samochodem osobowym, który nie spełniał kryterium konstrukcyjnego umożliwiającego dokonywanie takiego rodzaju przewozu, gdyż był przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. O odpłatnym, a więc zarobkowym charakterze planowanego przejazdu przesądza fakt, że od pasażera została pobrana opłata ok. 18 zł, zgodnie z oświadczeniem pasażera, automatycznie przez aplikację Uber. Pasażer za pośrednictwem aplikacji Uber zamówił usługę transportową z dworca kolejowego na lotnisko. Z wyjaśnień kierowcy jednoznacznie natomiast wynika, że przedmiotową usługę wykonał w związku z podpisaną z Fundacją umową. Fundacja miała kierowcy wypłacić zapłatę za przedmiotową usługę. Z wyjaśnień kierowcy wynika również, że Fundacja jest partnerem Ubera i załatwia wszystkie formalności, płaci za paliwo i od niej kierowca ma pojazd.

W tym stanie rzeczy nie można zgodzić się z zarzutami Skarżącej, że z protokołu kontroli nie wynika, czy osoba kontrolowana świadczyła usługę transportu, a jeśli tak to na rzecz jakiego podmiotu. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, przede wszystkim zeznania kierowcy i pasażera potwierdzają, że w przedmiotowej sprawie miała miejsce odpłatna usługa przewozu świadczona przez Skarżącą, która miała charakter przewozu okazjonalnego, nie spełniającego jednak wymogów określonych w art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 u.t.d.

Istotną okolicznością w niniejszej sprawie, jest fakt, że do świadczenia spornej usługi przewozu miało dojść na skutek skorzystania zarówno przez pasażera, jak i przez Skarżącą z internetowej platformy Uber, służącej właśnie do organizowania usług przewozu. Pasażer w niniejszej sprawie złożył zamówienie poprzez powyższą platformę, które miała zrealizować Skarżąca. W ocenie Sądu, nie ulega wątpliwości, że całe przedsięwzięcie polegające na organizowaniu usług przewozu poprzez platformę Uber, ma charakter zorganizowany i ciągły i w ramach tego przedsięwzięcia Skarżąca miała świadczyć sporną usługę.

Można w tym miejscu wskazać również na dokonaną przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 20 grudnia 2017 r. (C- 34/15) analizę charakteru usługi pośrednictwa poprzez platformę informatyczną Uber. Trybunał wskazał, że usługę pośrednictwa, która polega na odpłatnym umożliwianiu nawiązywania kontaktów, poprzez aplikację na inteligentny telefon, między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską, należy uznać za usługę nierozerwalnie związaną z usługą przewozową, a tym samym za usługę wchodzącą w zakres "usług w dziedzinie transportu" w rozumieniu art. 58 ust. 1 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Usługa pośrednictwa w przekazywaniu zleceń przewozowych złożonych za pomocą aplikacji mobilnych, pomiędzy pasażerami a kierowcami, nie ogranicza się do usługi pośrednictwa polegającej na umożliwianiu nawiązywania kontaktów poprzez aplikację na inteligentny telefon, między właścicielami pojazdów niebędącymi zawodowymi kierowcami a osobami chcącymi przebyć trasę miejską. Usługa pośrednictwa polega na selekcjonowaniu właścicieli pojazdów niebędących zawodowymi kierowcami, którym przedsiębiorstwo to dostarcza aplikację, bez której, po pierwsze, kierowcy nie świadczyliby usług przewozowych, a po drugie, osoby chcące przebyć trasę miejską nie miałyby dostępu do usług tych kierowców.

Omawianą usługę pośrednictwa pomiędzy klientem (pasażerem) a kierowcą, Trybunał uznał za integralną część złożonej usługi, której głównym elementem jest usługa przewozowa, wobec czego należy zakwalifikować ją jako usługę w dziedzinie transportu, a nie usługę społeczeństwa informacyjnego i podlega ona nie postanowieniom art. 56 TFUE dotyczącego swobodnego przepływu usług w ogólności, lecz postanowieniom art. 58 ust. 1 TFUE, będącego przepisem szczególnym, w myśl którego swobodę przepływu usług w dziedzinie transportu regulują postanowienia tytułu dotyczące transportu.

Powyższy wyrok potwierdził prawidłowość oceny charakteru wykonywanej usługi przez Skarżącą (usługa transportowa). Skoro bowiem TSUE potraktował firmę UBER, jako wykonującego w części usługę transportową (w zakresie pośrednictwa), to oczywistym jest, że Skarżąca jako realizator drugiej części usługi (przewóz pasażera), za którą pobiera opłatę w gotówce i wystawia paragon, również wykonywała usługę transportową (zob. wyrok WSA w Krakowie z dnia 29 stycznia 2018 r., sygn. akt III SA/Kr 1141/17; wyrok WSA w Gliwicach z dnia z 1 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Gl 1048/18; wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 lutego 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 2358/17 i z dnia 11 lipca 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 390/19).

Okoliczności powyższe jednoznacznie przesądzają o tym, że działanie Skarżącej mieściło się w ramach pojęcia krajowego transport drogowy czyli podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób pojazdem samochodowym zarejestrowanym w kraju, niezależnie od tego ile razy Skarżąca świadczyła w ten sposób usługi przewozu. Sąd zgadza się w tej kwestii ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym np. w wyroku z 20 stycznia 2009 r., sygn. akt II GSK 670/08, zgodnie z którym wykonywanie transportu drogowego podlegające sankcji traktowane być musi jako działanie faktyczne polegające na przewozie osób lub rzeczy odpowiadające definiowanemu transportowi drogowemu z tym jednak, że nie musi stanowić przedmiotu trwale prowadzonej działalności gospodarczej, a tym bardziej ewidencjonowanej. W przeciwnym razie nałożenie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji w praktyce byłoby niemożliwe, gdyż jedną z podstawowych cech działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego jest właśnie prowadzenie jej na podstawie licencji.

Jak wynika z art. 92a ust. 1 i ust. 7 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa ust. 1, wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. Jak wynika z lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d., wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a. z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b, jest zagrożone karą pieniężną w wysokości 8000 zł.

Nie budzą wątpliwości ustalenia faktyczne wskazujące, że Skarżąca nie spełniła wymogów wynikających z art. 18 ust. 4a oraz ust. 4b pkt 2 u.t.d. Samochód osobowy, którym dokonywany był przewóz pasażerki nie spełniał kryteriów konstrukcyjnych przewidzianych w art. 18 ust. 4a u.t.d., nie był bowiem przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Nie zostały również spełnione przesłanki, które umożliwiałyby niespełnienie przez Skarżącą wymogów konstrukcyjnych pojazdu z art. 18 ust. 4a u.t.d. Skarżąca bowiem nie zawarła z pasażerem umowy w formie pisemnej w lokalu przedsiębiorstwa. Jak natomiast wynika z treści art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., przesłanki wymienione w tym przepisie muszą być spełnione łącznie aby możliwe było zastosowanie uregulowanego tam wyjątku od wymogów konstrukcyjnych samochodu, którym dokonywany jest przewóz okazjonalny.

Organ słusznie zatem wskazał, iż Skarżąca popełniła naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym wymienione w lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d.

Sąd uznał, że ustalenia dokonane przez organ odpowiadają wymogom postępowania administracyjnego uregulowanego w Kodeksie postępowania administracyjnego, w tym normom wynikającym z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a. W ocenie Sądu, materiał dowodowy na którym organy obu instancji oparły swoje rozstrzygnięcie, stanowi wyczerpujący materiał dowodowy pozwalający na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i załatwienie sprawy. W sprawie zostały ustalone przez organy, kwestionowane przez Skarżącą okoliczności. Ustalenia te pozwalały na przyjęcie przez organy, że działalność Skarżącej nosi cechy wykonywania działalności gospodarczej, a samochód osobowy, którym był dokonany sporny przewóz nie spełniał wymogów konstrukcyjnych przewidzianych w art. 18 ust. 4a u.t.d., jak również, że do skojarzenia kierującego z pasażerami doszło poprzez internetową platformę Uber z inicjatywy pasażera.

W oparciu o te ustalenia organ dokonał prawidłowej subsumpcji prawnej stanu faktycznego do omówionych powyżej przepisów prawa materialnego, co skutkowało prawidłowym stwierdzeniem przez organ opisanego powyżej naruszenia prawa po stronie Skarżącej, za które została na Skarżącą nałożona kara pieniężna w prawidłowej wysokości 8.000 zł.

W ocenie Sądu jednak organ błędnie przyjął, że w tych okolicznościach stanu faktycznego niniejszej sprawy Skarżąca popełniła również naruszenie, o którym mowa w lp. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d., polegające na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji, za które przewidziana jest kara pieniężna w wysokości 12.000 zł. Wynika to z faktu, że przepisy u.t.d., nie regulują takiego zezwolenia, czy też licencji, która uprawniałaby Skarżącą do dokonania przewozu okazjonalnego w warunkach jakie miały miejsce w niniejszej sprawie, a więc bez spełnienia wymogów technicznych, o których mowa w art. 18 ust. 4a u.t.d. oraz bez spełniania wymogów, o których mowa w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d. Żadna z licencji wymienianych art. 5b ust. 1 u.t.d., nie dawałaby Skarżącej uprawnienia do dokonania spornego w niniejszej sprawie przewozu. Również licencja, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d., którą Skarżąca posiada (licencja nr "(...)"wydana Skarżącej przez Prezydenta m. "(...)"[...] czerwca 2018 r.), o czym Sąd wie z urzędu w związku z rozpatrywanymi sprawami o sygn. akt VI SA/Wa 923/20 i VI SA/Wa 1476/20, nie uprawniała Skarżącą do dokonania przewozu okazjonalnego pojazdem nie spełniającym wymogów technicznych z art. 18 ust. 4a u.t.d., przy jednoczesnym nie spełnieniu wymogu zawarcia pisemnej umowy w lokalu przedsiębiorstwa, jak to miało w miejsce w niniejszej sprawie, a więc nie spełnieniu wymogu z art. 18 ust. 4b pkt 2 lit. b u.t.d. Skoro zatem żadna licencja, w tym posiadana przez Skarżącą licencja nr [...] wydana Skarżącej przez Prezydenta [...][...] czerwca 2018 r. na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, nie uprawniała Skarżącej do dokonania stwierdzonego w niniejszej sprawie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryteriów konstrukcyjnych, przewidzianych w art. 18 ust. 4a i 4b ust. 2 u.t.d., nie można uznać, że Skarżąca wykonała przewóz okazjonalny bez wymaganej licencji.

W tym stanie rzeczy, Sąd stwierdza, że organ bezpodstawnie nałożył na Skarżącą karę pieniężną w wysokości 12.000 zł, za wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganej licencji naruszając w tym zakresie art. 5b ust. 1, art. 92a ust. 1 i ust. 7 oraz lp. 1.1. załącznika nr 3 do u.t.d., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, co miało wpływ na łączną wysokość nałożonej w niniejszej sprawie na Skarżącą kary pieniężnej. W niniejszej sprawie organ nałożył na Skarżącą karę pieniężną w wysokości 8.000 zł, za naruszenie z lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. oraz karę pieniężną w wysokości 12.000 zł, za naruszenie z lp.1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. Zgodnie natomiast z art. 92a ust. 3 u.t.d., suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych. Nieprawidłowe uznanie przez organ, że Skarżące popełniła również naruszenie, o którym mowa w lp.1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. oznacza, że organ nałożył na Skarżącą karę pieniężną w nieprawidłowej wysokości 12.000 zł, zamiast 8.000 zł.

Sąd stwierdza, że organ uchylając decyzję I instancji i nakładając na Skarżącą karę pieniężną bez przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji nie naruszył przepisów postępowania, ponieważ stan faktyczny w niniejszej sprawie był w sposób dokładny wyjaśniony i nie wymagał dodatkowych ustaleń mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W tej sytuacji GITD miał prawo uchylić decyzję I instancji i orzec co do istoty sprawy.

Sąd stwierdza, że niezasadny jest zarzut skargi dotyczący przeregulowania kwestii przewozów okazjonalnych w zakresie rygorów z art. 18 ust. 4a - 5 u.t.d., w sposób naruszający art. 22 Konstytucji RP, a więc ograniczający wolność działalności gospodarczej bez wystąpienia uzasadniającego to ograniczenie ważnego interesu publicznego. Należy wyjaśnić, że przyjęcie stanowiska, że przedsiębiorca posiadający licencję na przewóz osób samochodem osobowym w krajowym transporcie drogowym nie musi spełniać warunków z art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., całkowicie podważałoby sens wyodrębniania krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką oraz licencji na taki przewóz. Licencja taka pozwalałaby bowiem na prowadzenie zarobkowej działalności w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, odpowiadającej przewozom osób taksówką, bez konieczności spełnienia wymogów przewidzianych dla uzyskania licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Ustawodawca unormował w art. 5b ust. 1 u.t.d., możliwość uzyskania trzech rodzajów licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) licencji na wykonywanie tego przewozu samochodem osobowym, na podstawie której możliwe jest dokonywanie przewozów okazjonalnych samochodem osobowym niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., przy spełnieniu wymogów wynikających z art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., 2) licencji na wykonywanie tego przewozu pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, na podstawie której możliwe jest dokonywanie przewozów okazjonalnych samochodem osobowym spełniającym kryterium konstrukcyjne określone w art. 18 ust. 4a u.t.d. oraz 3) licencji na wykonywanie tego przewozu taksówką. Są to trzy rodzaje licencji na dokonywanie różnego rodzaju krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób, różnymi pojazdami samochodowymi. Trudno zgodzić się ze Skarżącą, że wymogi z art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., przewidziane dla wykonywania przewozów okazjonalnych w ramach krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób na podstawie licencji z art. 5b ust 1 pkt 1 u.t.d., są niezgodne z art. 22 Konstytucji RP, i ograniczają Skarżącej wolność działalności gospodarczej bez wystąpienia uzasadniającego to ograniczenie ważnego interesu publicznego, skoro ustawodawca unormował jednocześnie licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, w ramach której Skarżąca nie musiałaby spełniać wymogów, o których mowa w art. 18 ust. 4a i ust. 4b pkt 2 u.t.d.

W tym stanie rzeczy, Sąd rozstrzygając, na podstawie art. 134 § 1 P.p.s.a., w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, tej ustawy, uchylił w części, o której mowa w pkt 1 sentencji wyroku, zaskarżoną decyzję.

W pkt 2 sentencji wyroku, Sąd na podstawie art. 151 ww. ustawy, oddalił skargę w pozostałej części.

W pkt 3 sentencji wyroku, Sąd na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 w związku z art. 206 ww. ustawy, ponieważ uwzględnił skargę w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu, postanowił o kosztach postępowania w wysokości 1333 zł, stanowiących 33,33 % kwoty 4000 zł, obejmującej wpis w kwocie 400 zł oraz kwotę 3600 zł, stanowiącej wynagrodzenie pełnomocnika będącego radcą prawnym na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit a w związku z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018, poz. 265).