Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 739/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2021-09-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c,  art. 135
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 165a par. 1 w zw.  art. 14h
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Suleja-Klimczyk, Sędziowie WSA Wojciech Gapiński (spr.), Bożena Pindel, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 września 2021 r. sprawy ze skargi A S.A. w W. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] o sygn. [...]; 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej – organ, Dyrektor KIS) postanowieniem z dnia [...] nr [...], działając na podstawie art. 13 § 2a, art. 221, art. 233 § 1 pkt 1 i art. 239 w związku z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1325 z późn. zm. – dalej o.p.), po rozpatrzeniu zażalenia A S.A. w W. (dalej – Skarżąca, Wnioskodawca, Spółka), utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] nr [...] odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie wniosku z dnia 19 listopada 2020 r. o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych, w zakresie ustalenia:

– czy w oparciu o art. 12a ust. 2 w związku z art. 12c ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 282 z późn. zm. - dalej u.s.s.e.) Spółka jest zobowiązana do przechowywania dokumentacji wskazanej w art. 12a ust. 1 u.s.s.e. wyłącznie w okresie dziesięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym Spółka efektywnie skorzystała z pomocy w formie zwolnienia podatkowego za dany rok podatkowy, tj. od końca roku kalendarzowego, w którym minął termin złożenia zeznania rocznego za dany rok podatkowy, w którym Spółka wykazała dochód zwolniony z opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1406 z późn. zm. – dalej u.p.d.o.p.);

– czy w oparciu o art. 19 w związku z art. 18 ust. 5 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o wspieraniu nowych inwestycji (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1752 z późn. zm. - dalej u.w.n.i) Spółka jest zobowiązana do przechowywania dokumentacji wskazanej w art. 19 u.w.n.i. w okresie dziesięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym Spółka efektywnie skorzystała z pomocy w formie zwolnienia podatkowego za dany rok podatkowy, tj. od końca roku kalendarzowego, w którym minął termin złożenia zeznania rocznego za dany rok podatkowy, w którym Spółka wykazała dochód zwolniony z opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34a u.p.d.o.p.;

– czy dziesięcioletni okres, o którym mowa w art. 12c u.s.s.e., należy liczyć odrębnie w odniesieniu do dokumentacji wskazanej w art. 12a ust. 1 u.s.s.e. za każdy kolejny rok podatkowy;

– czy dziesięcioletni okres, o którym mowa w art. 18 ust. 5 u.w.n.i., należy liczyć odrębnie w odniesieniu do dokumentacji wskazanej w art. 19 u.w.n.i. za każdy kolejny rok podatkowy.

Przedmiotowe postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

We wniosku przedstawiono następując stan faktyczny / zdarzenie przyszłe. Spółka należy do Grupy Kapitałowej B (dalej - Grupa). Grupa jest pionierem pod względem wprowadzania nowoczesnych technologii produkcji w branży [...]. Spółka prowadzi działalność gospodarczą na terenie Polski polegającą na produkcji [...]. Została założona w [...] r. i należy do grona największych producentów w swojej branży w Europie. Wnioskodawca jako główna spółka w Grupie, zajmuje się koordynacją pozostałych spółek. Wnioskodawca posiada obecnie łącznie trzy zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej (dalej - SSE):

– Zezwolenie nr [...] z dnia [...] na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie [...] Specjalnej Strefy Ekonomicznej (dalej - Zezwolenie nr [...]),

– Zezwolenie nr [...] z dnia [...] na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie [...] Specjalnej Strefy Ekonomicznej (dalej - Zezwolenie nr [...]),

– Zezwolenie nr [...] z dnia [...] na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie [...] Specjalnej Strefy Ekonomicznej (dalej - Zezwolenie nr [...]).

Ponadto w dniu [...] [...] Specjalna Strefa Ekonomiczna (dalej - [...] SSE) wydała na rzecz Spółki decyzję o wsparciu nr [...] (dalej - decyzja o wsparciu) w związku z realizacją przez Spółkę kolejnej inwestycji.

W związku z realizacją inwestycji, których dotyczą powyższe decyzje, dochody uzyskane przez Wnioskodawcę z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie SSE na podstawie Zezwolenia nr [...], [...], [...] oraz na podstawie decyzji o wsparciu, są zwolnione z podatku dochodowego od osób prawnych w oparciu o art. 17 ust. 1 pkt 34 oraz 34a u.p.d.o.p. Rok podatkowy Spółki w okresie od momentu uzyskania pierwszego zezwolenia na prowadzenie działalności na terenie SSE do chwili obecnej, pokrywał się z rokiem kalendarzowym. Z uwagi na realizację inwestycji na terenie SSE w oparciu o zezwolenia oraz decyzję o wsparciu, Wnioskodawca gromadzi/będzie gromadził dokumentację potwierdzającą poniesienie wydatków kwalifikujących się do objęcia pomocą publiczną, w szczególności zamówienia, umowy, faktury zakupowe oraz potwierdzenia płatności, itp.

W związku z wejściem w życie w dniu 6 stycznia 2015 r. ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r. poz. 1854 - dalej ustawa nowelizująca), na mocy której do ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych wprowadzono m.in. przepisy art. 12a i art. 12c oraz wejściem w życie w dniu 30 czerwca 2018 r. ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o wspieraniu nowych inwestycji, Spółka powzięła wątpliwości co do jej obowiązków w zakresie przechowywania dokumentacji, związanych z faktem wykonywania działalności gospodarczej na terenie SSE w oparciu o zezwolenia oraz decyzję o wsparciu.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania:

1) Czy w oparciu o art. 12a ust. 2 w związku z art. 12c u.s.s.e. Spółka jest zobowiązana do przechowywania dokumentacji wskazanej w art. 12a ust. 1 u.s.s.e. wyłącznie w okresie dziesięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym Spółka efektywnie skorzystała z pomocy w formie zwolnienia podatkowego za dany rok podatkowy, tj. od końca roku kalendarzowego, w którym minął termin złożenia zeznania rocznego za dany rok podatkowy, w którym Spółka wykazała dochód zwolniony z opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p.?

2) Czy w oparciu o art. 19 w związku z art. 18 ust. 5 u.w.n.i. Spółka jest zobowiązana do przechowywania dokumentacji wskazanej w art. 19 u.w.n.i. w okresie dziesięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym Spółka efektywnie skorzystała z pomocy w formie zwolnienia podatkowego za dany rok podatkowy, tj. od końca roku kalendarzowego, w którym minął termin złożenia zeznania rocznego za dany rok podatkowy, w którym Spółka wykazała dochód zwolniony z opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34a u.p.d.o.p.?

3) Czy dziesięcioletni okres, o którym mowa w art. 12c u.s.s.e., należy liczyć odrębnie w odniesieniu do dokumentacji wskazanej w art. 12a ust. 1 u.s.s.e. za każdy kolejny rok podatkowy?

4) Czy dziesięcioletni okres, o którym mowa w art. 18 ust. 5 ustawy o u.w.n.i. należy liczyć odrębnie w odniesieniu do dokumentacji wskazanej w art. 19 ustawy o u.w.n.i. za każdy kolejny rok podatkowy?

Po przeanalizowaniu treści wniosku, organ interpretacyjny postanowieniem z dnia [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w zakresie okresu przechowywania dokumentacji określonej w art. 12a ust. 1 u.s.s.e. oraz art. 19 u.w.n.i., jak również sposobu jego liczenia. W motywach wskazano, że udzielenie odpowiedzi na pytania, które tylko pozornie odnoszą się do zwolnienia podatkowego, wymagałoby przeprowadzenia wykładni przepisów, które nie są przepisami prawa podatkowego, tj. ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych oraz ustawy o wspieraniu nowych inwestycji. Ponadto zauważono, iż treść pytań nie dotyczy zagadnień sensu strico związanych z przedmiotem, podmiotem, powstaniem zobowiązania podatkowego, podstawą opodatkowania, rozliczeniem podatku, ale zagadnień związanych z okresem przechowywania dokumentacji potwierdzającej poniesienie wydatków kwalifikujących się do objęcia pomocą publiczną.

W zażaleniu z dnia 29 stycznia 2021 r. pełnomocnik Wnioskodawcy zarzucił zaskarżonemu postanowieniu pierwszoinstancyjnemu naruszenie:

a) art. 165a § 1 w związku z art. 14h o.p. poprzez jego zastosowanie i odmowę wszczęcia postępowania w okolicznościach, gdy zasadnym było wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w odpowiedzi na wniosek Spółki;

b) art. 14b § 1 w związku z art. 3 pkt 1 i 2 o.p. poprzez niewydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie Spółki w okolicznościach, gdy zasadnym było wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w odpowiedzi na wniosek Spółki;

c) art. 14k – art. 14n o.p. poprzez uznanie, że wydana interpretacja nie wywołałaby w stosunku do Wnioskodawcy ochrony prawnej;

d) art. 121 § 1 o.p. poprzez działanie organu naruszające zasadę zaufania do organów podatkowych.

W uzasadnieniu zażalenia wyrażono pogląd, że pojęcie "przepisy prawa podatkowego" wskazane w art. 14b § 1 o.p. należy interpretować w sposób szeroki i nieuprawnione jest odnoszenie tego pojęcia wyłącznie do ustaw o charakterze stricte podatkowym. Zdaniem pełnomocnika, pojęcie to obejmuje także regulacje ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych oraz ustawy o wspieraniu nowych inwestycji, co potwierdzają nie tylko wydane w tym zakresie interpretacje przepisów prawa podatkowego (interpretacje indywidualne Dyrektora KIS: z dnia [...] nr [...] oraz z dnia [...] nr [...], lecz również orzecznictwo sądów administracyjnych. Twierdzenie to wzmocniono uwagą, że stanowią one lex specialis w stosunku art. 86 § 1 o.p. w zakresie zakreślenia czasookresu przechowywania ksiąg podatkowych, gdzie wspomniany przepis stanowi, że modyfikacja tego obowiązku możliwa jest w ustawach podatkowych.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, organ interpretacyjny zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...].

Uzasadniając swoje stanowisko Dyrektor KIS zwrócił uwagę na ograniczenie przedmiotowe kompetencji organu interpretacyjnego - wynikające z art. 14b § 1 o.p. - do przepisów prawa podatkowego w rozumieniu art. 3 pkt 2 o.p. Oznacza to, że istotą interpretacji indywidualnej jest rozstrzygnięcie, czy wnioskodawca prawidłowo postrzega i jakie skutki prawne na gruncie określonych przepisów prawa podatkowego wywołuje przedstawiony przez niego stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe. Ocena stanowiska wnioskodawcy, a w konsekwencji - wydanie interpretacji indywidualnej są możliwe wówczas, gdy kwestia stanowiąca przedmiot jego wątpliwości jest regulowana przepisami prawa podatkowego. Zauważył przy tym, że rozszerzenie rozumienia "przepisów prawa podatkowego" na wszystkie przepisy, które można by określić jako "okołopodatkowe", mogłoby prowadzić do sprzecznej z art. 14b § 1 o.p. konkluzji, że Dyrektor KIS jest zobowiązany do interpretowania wszelkich podawanych przez zainteresowanych przepisów, bowiem w świetle zasady powszechności opodatkowania, przepisy podatkowe odnoszą się do wielu dziedzin życia regulowanych różnymi przepisami. Organ interpretacyjny przyznał, że zarówno w opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, jak i w pytaniu, czy też w stanowisku wnioskodawcy mogą pojawić się wątpliwości dotyczące innych dziedzin prawa niż prawo podatkowe, ale zawsze sednem sprawy ma być ustalenie prawidłowej wykładni przepisów prawa podatkowego w rozumieniu art. 3 pkt 2 o.p. Tymczasem, jak stwierdził Dyrektor KIS, sednem zapytań Wnioskodawcy nie była wykładnia przepisów prawa podatkowego, lecz ocena prawidłowości okresu przechowywania dokumentacji przez Spółkę prowadzącą działalność na terenie SSE w oparciu o zezwolenia oraz decyzję o wsparciu.

W zaskarżonym postanowieniu zaznaczono, że u.p.d.o.p. nie reguluje kwestii związanej z okresem przechowywania dokumentacji przez podmioty korzystające z pomocy publicznej. Natomiast są one normowane wyłącznie w przepisach ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych oraz ustawy o wspieraniu nowych inwestycji. Zatem udzielenie odpowiedzi na pytania wymagałoby wykładni przepisów wspomnianych ustaw, które nie spełniają warunków definicji "przepisów prawa podatkowego". W konsekwencji powyższego, zdaniem Dyrektora KIS, analiza uregulowań wynikających z tych ustaw nie może następować w drodze interpretacji indywidualnej, dokonywanej na podstawie art. 14b § 1 o.p. Dodano, że chociaż przepisy prawa podatkowego nie funkcjonują w legislacyjnej próżni, lecz odnoszą się także do instytucji, pojęć i zagadnień uregulowanych w innych gałęziach prawa, to nie może to stanowić przesłanki do wymagania, aby udzielić interpretacji przepisów prawa w rzeczywistości należących do innej gałęzi prawa.

Podtrzymano także twierdzenie o tym, że taka interpretacja nie wypełniałaby funkcji ochronnej. Mianowicie stwierdzono w tym zakresie, że jeżeli z treści wniosku wynika, że nie spełnia on wymogów formalnoprawnych (nie dotyczy przepisów prawa podatkowego), wnioskodawca - adresat wadliwej interpretacji - nie będzie mógł się do niej zastosować, ponieważ nie dotyczy ona praw podatkowych i ewentualnej odpowiedzialności podatkowej.

Nie przychylono się również do zarzutu naruszenia art. 121 § 1 o.p. Przyjęto bowiem, że podjęcie rozstrzygnięcia niezgodnego z oczekiwaniami Skarżącej nie stanowi przesłanki do uznania zaskarżonego postanowienia za niezgodne z prawem.

Ustosunkowując się do powołanych przez Spółkę interpretacji indywidualnych stwierdzono, że są one rozstrzygnięciami wydanymi w konkretnych sprawach, osadzonych w określonych stanach faktycznych i tylko do nich się odnoszących, w związku z tym nie mają mocy powszechnie obowiązującego prawa.

Reasumując Dyrektor KIS uznał za uzasadnione w okolicznościach sprawy wydanie postanowienia odmawiającego wszczęcia postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji.

W skardze z dnia 27 kwietnia 2021 r., wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, pełnomocnik Wnioskodawcy zarzucił naruszenie:

a) art. 3 pkt 1 i 2 o.p. poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji uznanie, że przepisy ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych oraz przepisy ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o wspieraniu nowych inwestycji nie stanowią przepisów prawa podatkowego;

b) art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 14b § 1 w związku z art. 3 pkt 1 i 2 o.p. poprzez błędną wykładnię i utrzymanie w mocy postanowienia I instancji, pomimo że wniosek Spółki dotyczył interpretacji przepisów prawa podatkowego, a w konsekwencji niewydanie na pisemny wniosek zainteresowanego interpretacji przepisów prawa podatkowego;

c) art. 165a w związku z art. 14h o.p. poprzez jego zastosowanie i uznanie, że w przedmiotowej sprawie zasadnym było wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania;

d) art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 o.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie w mocy postanowienia I instancji wydanego z naruszeniem art. 165a § 1 w związku z art. 14h o.p.;

e) art. 121 § 1 oraz art. 14a § 1 o.p. poprzez działalnie organu naruszające zasadę zaufania do organów podatkowych ze względu na brak merytorycznej poprawności i staranności działania oraz równego traktowania interesów budżetu państwa i podatnika, jak również brak uwzględnienia ugruntowanego w orzecznictwie stanowiska sądów administracyjnych;

f) art. 14k – art. 14n o.p. poprzez uznanie, że wydana interpretacja nie wywołałaby w stosunku do Skarżącej ochrony prawnej.

Wobec tych zarzutów pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia go poprzedzającego, a także wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Uzasadniając zarzuty pełnomocnik podniósł, że spór dotyczy rozumienia pojęcia "przepisy prawa podatkowego" zastosowanego w 14b § 1 o.p., a tym samym określenia granic przedmiotowych interpretacji indywidulanej. Dokonując jego wyjaśnienia wskazano, że należy je interpretować w sposób szeroki, tj. pojęcie to nie powinno być ograniczane jedynie do ustaw, które w swoim tytule zawierają takie pojęcie, ponieważ nie tylko w tych ustawach uregulowano elementy, od których zależy opodatkowanie, jego wysokość, a także m.in. obowiązki podatników. Stwierdzono również, że wykładnia przepisów prawa podatkowego wymaga często posiłkowania się przepisami z innych dziedzin prawa dla wyjaśnienia znaczenia występujących w przepisach ustaw podatkowych pojęć i instytucji z tych innych dziedzin prawa (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 5 maja 2016 r. sygn. akt I SA/Wr 193/16). Co więcej, jak przyjął pełnomocnik, o ile u.s.s.e. oraz u.w.n.i. nie są generalnie zaliczane do ustaw podatkowych, to jednak zawierają one przepisy podatkowe regulujące możliwość zwolnienia z opodatkowania dochodów uzyskanych z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie SSE oraz na podstawie decyzji o wsparciu (art. 17 ust. 1 pkt 34 i 34a u.p.d.o.p.), wskazując w tym zakresie m.in. na obowiązek prowadzenia ksiąg podatkowych i termin ich przechowywania (art. 12a w związku z art. 12c u.s.s.e. oraz art. 19 w związku z art. 18 ust. 5 u.w.n.i.). Z tego też względu, w opinii pełnomocnika, ustawy te są przepisami prawa podatkowego, gdyż nie można interpretować kwestii związanych z prowadzeniem przez przedsiębiorców działalności gospodarczej na terenie specjalnych stref ekonomicznych oraz na podstawie decyzji o wsparciu, w oderwaniu od przepisów u.s.s.e. oraz u.w.n.i.

W skardze zasygnalizowano, że art. 12a w związku z art. 12c u.s.s.e. oraz art. 19 w związku z art. 18 ust. 5 u.w.n.i. modyfikują obowiązek okresu przechowywania ksiąg podatkowych określony w art. 86 § 1 o.p. Okoliczność ta, w ocenie pełnomocnika, dodatkowo wzmacnia powyższe stanowisko.

Konkludując pełnomocnik wyraził pogląd, że nieuprawnione jest stanowisko organu zgodnie, z którym zakres rozpatrywanych wniosków o wydanie interpretacji indywidualnych ogranicza się jedynie do ustalenia faktu opodatkowania oraz jego wysokości. W ocenie Spółki, w zakres kompetencji organów interpretacyjnych wchodzi również szereg kwestii dotyczących obowiązków bezpośrednio niezwiązanych z opodatkowaniem, a ustanowionych wobec podatników na podstawie przepisów podatkowych. Dlatego też mając na uwadze powyższe, zdaniem pełnomocnika, nie zaistniały podstawy dla wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej. Natomiast skutkiem ponownego zastosowania błędnej wykładni przepisów art. 3 pkt 1 i 2, art. 14b § 1 i 2 oraz art. 165a § 1 w związku z art. 14h o.p. było nieuwzględnienie złożonego przez Spółkę zażalenia oraz utrzymanie w mocy wadliwego aktu wydanego przez organ w I instancji.

Argumentując zarzut naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych wskazano, że u.s.s.e. oraz u.w.n.i. były przedmiotem wydawanych interpretacji indywidulanych (przywołano przykłady takich interpretacji). W takiej sytuacji, w ocenie pełnomocnika, niedopuszczalnym jest uznawanie w pewnych sytuacjach tych ustaw za przepisy prawa podatkowego, a w innych już nie. Dodatkowo wskazano, że w analogicznych sprawach, jak niniejsza, NSA nie zgodził się z organem podatkowym jakoby dokonanie wykładni przepisów u.s.s.e. nie wypełniało przesłanek przepisów podatkowych określonych w art. 3 pkt 2 o.p., a w konsekwencji aby nie było możliwe, merytoryczne rozpatrzenie wniosków skarżących spółek (zob. wyroki: z dnia 10 stycznia 2019 r. sygn. akt II FSK 196/17 oraz z dnia 15 marca 2019 r. sygn. akt II FSK 1186/17). Podkreślono, że organy interpretacyjne ponownie rozpatrując podania przychyliły się do stanowisk w nich zaprezentowanych (interpretacje indywidualne Dyrektora KIS: z dnia [...] nr [...] z dnia [...] nr [...]). Tymczasem, jak zaznaczył pełnomocnik, organ nie tylko nie uwzględnił tych orzeczeń, jak również nie odniósł się do nich.

Pełnomocnik nie zgodził się także ze stanowiskiem organu, zgodnie z którym interpretacja wydana w zakresie wniosku Spółki nie wywołałaby w stosunku do niej ochrony prawnej. Według bowiem pełnomocnika, w przypadku wydania interpretacji indywidualnej w przedmiotowej sprawie i zastosowania się do niej, Spółka uzyska ochronę przewidzianą w art. 14k - art. 14n o.p.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Stan faktyczny sprawy, w tym stanowiska strony i organu nie budzą wątpliwości. Z uwagi na to, że został on zaprezentowany powyżej oraz w zaskarżonym postanowieniu brak jest, w ocenie Sądu, konieczności ponownego jego powielania.

W kontrolowanej sprawie istota sporu sprowadza się do kwestii, czy organ interpretacyjny zasadnie odmówił wszczęcia postępowania w przedmiocie wydania indywidulanej interpretacji przepisów prawa podatkowego przyjmując, że przedstawiony przez Skarżącą problem zakreślony zadanym pytaniem i stanowiskiem odnosi się do wykładni uregulowań ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych oraz ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o wspieraniu nowych inwestycji, a tylko pozornie dotyczy wątpliwości ze stosowaniem zwolnień podatkowych określonych w art. 17 ust. 1 pkt 34 i 34a u.p.d.o.p. Organ uznał bowiem, iż Skarżący oczekuje wyrażenia poglądu co do okresu obowiązkowego przechowywania ksiąg rachunkowych w przypadkach korzystania z pomocy publicznej w sytuacji prowadzenia działalności w warunkach specjalnej strefy ekonomicznej oraz w związku z realizacją nowej inwestycji. Tymczasem, jak podniósł Dyrektor KIS, zagadnienie to nie jest przedmiotem regulacji ustawy o podatku od osób prawnych. Podkreślono natomiast, że materia ta jest unormowana we wspomnianych wcześniej ustawach, które nie są przepisami prawa podatkowego w rozumieniu art. 3 pkt 2 o.p. Zdaniem organu, skoro przedstawiony problem nie dotyczy wykładni przepisów prawa podatkowego, to nie jest on uprawniony do rozpatrzenia wniosku Spółki i wydania interpretacji indywidulanej, gdyż naruszyłby w ten sposób granice przedmiotowe wyznaczone przez art. 14b § 1 o.p.

Odmiennego zdania jest Skarżąca, która twierdzi, że pojęcie "przepisu prawa podatkowego" winno był interpretowane szeroko, tj. należy nim objąć nie tylko ustawy o charakterze stricte podatkowym. Zauważono również, że wykładnia przepisów prawa podatkowego wymaga niejednokrotnie posiłkowania się uregulowaniami z innych ustaw, nie zawsze podatkowych. W tym kontekście wskazano, że stosowanie zwolnień podatkowych opisanych w art. 17 ust. 1 pkt 34 i 34a u.p.d.o.p. wiąże się z koniecznością uwzględnienia w tym procesie przepisów ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych oraz ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o wspieraniu nowych inwestycji. Wskazano mianowicie, że ustawodawca w art. 17 ust. 1 pkt 34 i 34a u.p.d.o.p. odsyła do przepisów odrębnych, którymi są wspomniane ustawy. Ponadto podkreślono, że art. 12a ust. 2 w związku z art. 12c u.s.s.e., a także art. 19 w związku z art. 18 ust. 5 u.w.n.i. stanowi lex specialis w stosunku do art. 86 § 1 o.p., gdyż wydłużają czasookres przechowywania ksiąg podatkowych i związanych z ich prowadzeniem dokumentów z 5 do 10 lat. Według Spółki, skoro więc nie ma wątpliwości, że art. 86 § 1 o.p. jest przepisem prawa podatkowego, to uznać należy, że wspomniane uregulowania u.s.s.e. i u.w.n.i. również zawierają się w pojęciu "przepisów prawa podatkowego". Zatem, w opinii Skarżącej, brak jest podstaw do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidulanej w sytuacji, gdy przedstawiona we wniosku wątpliwość dotyczy przepisów prawa podatkowego.

Zarysowany powyżej spór był już rozstrzygany przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach: z dnia 10 stycznia 2019 r. o sygn. akt II FSK 150/17 i II FSK 196/17 (Lex nr 2630343 i nr 2616438), a także z dnia 15 marca 2019 r. sygn. akt II FSK 1186/17 (Lex nr 2664678). W poniższych rozważaniach Sąd posłuży się również przedstawioną przez wskazane sądy argumentacją, którą skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela. W tym miejscu należy zauważyć, że wymienione orzeczenia dotyczą wykładni art. 12a ust. 2 w związku z art. 12c u.s.s.e. Jednak z racji na zbieżny charakter wspomnianych przepisów z art. 19 w związku z art. 18 ust. 5 u.w.n.i. poglądy zaprezentowane w tych orzeczeniach odnieść należy również do uregulowań u.w.n.i. (w obu przypadkach przepisy odnoszą się do okresu obowiązkowego przechowywania ksiąg podatkowych i dokumentów związanych z ich prowadzeniem w sytuacji korzystania przez podatnika pomocy publicznej).

Przystępując do rozważań wskazać wypada na ratio legis unormowania rozdziału 1a działu II Ordynacji podatkowej. Mianowicie w celu zabezpieczenia swojego interesu prawnego, zainteresowany (wnioskodawca) ma prawo oczekiwać wyjaśnienia przez właściwy organ nasuwającej wątpliwości regulacji ukształtowanej przepisami prawa podatkowego. Instytucja indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego pełni dwie funkcje: funkcję informacyjną, ponieważ ma na celu usunięcie ewentualnych wątpliwości co do prawno-podatkowych skutków dotyczących zastosowania konkretnego przepisu prawa podatkowego w konkretnym stanie faktycznym oraz funkcję gwarancyjną, ponieważ chroni podmiot, który zastosował się do wydanej w jego sprawie interpretacji indywidualnej przed ewentualnymi negatywnymi skutkami wynikającymi z zastosowania się do jej treści.

Zgodnie z art. 14b § 1 o.p. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Taki wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (art. 14b § 2 o.p.). Stosownie do art. 14b § 3 o.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.

Z kolei organ w wydanej interpretacji indywidualnej zobligowany jest zawrzeć, oprócz wyczerpującego opisu przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, także ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Odstąpienie od uzasadnienia prawnego jest możliwe wyłącznie wtedy, gdy stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie (art. 14c § 1 o.p.). Ponadto w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 2 o.p.).

Z przywołanych uregulowań wynika, że organ interpretacyjny rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach zagadnienia prawnego zawartego w pytaniu podatnika, stanie faktycznym przedstawionym przez niego oraz wyrażonej przez podatnika ocenie prawnej (stanowisko podatnika). Istotą interpretacji indywidualnej jest więc rozstrzygnięcie, czy wnioskodawca prawidłowo postrzega, jakie skutki prawne na gruncie określonych przepisów prawa podatkowego wywołuje przedstawiony przez niego stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe. Zatem udzielenie interpretacji polega na wyrażeniu poglądu dotyczącego rozumienia treści poddanych interpretacji przepisów prawa podatkowego i sposobu ich zastosowania wyłącznie w odniesieniu do wskazanego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego (zob. wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2018 r. sygn. akt II FSK 40/16, Lex nr 2448931).

Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia oraz uzasadnienia postanowienia go poprzedzającego wynika, że podstawą odmowy wszczęcia postępowania było przyjęcie przez organ, że nie jest on uprawniony do udzielenia odpowiedzi na postawione przez Skarżącą pytania, ponieważ problem w nim zawarty wykracza poza ramy postępowania dotyczącego wydania interpretacji indywidulanej. Mianowicie żądanie wyrażone we wniosku Skarżącej, w ocenie organu, nie dotyczy wykładni przepisów prawa podatkowego, a ustaw, które nie zawierają tego rodzaju norm.

Pojęcie "przepisy prawa podatkowego" zostało zdefiniowane przez ustawodawcę w art. 3 pkt 2 o.p., gdzie stwierdza się, że są to przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych. Zasadnym jest więc stwierdzenie, że pojęcie "przepisów prawa podatkowego" obejmuje swoim zakresem ustawy podatkowe, a także dwie inne kategorie aktów prawnych. Pierwszą z nich są ratyfikowane przez Rzeczpospolitą Polską umowy międzynarodowe. Do drugiej kategorii przepisów prawa podatkowego zaliczone zostały również rozporządzenia, a także akty prawa miejscowego, np. uchwały rad gmin dotyczące stawek, czy zwolnień podatkowych.

Natomiast przez "ustawy podatkowe" należy rozumieć ustawy dotyczące podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określające podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujące prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich (art. 3 pkt 1 o.p.).

Jak zauważył NSA w wyroku z dnia 16 grudnia 2020 r. sygn. akt II FSK 2201/18 (Lex nr 3124395): "W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że interpretacja może odnosić się nie tylko do aktów, których rodzaje wprost wymienione zostały w definicji zawartej w art. 3 pkt 2 o.p., ale chodzi o takie sytuacje, gdy brak odniesienia do innych przepisów (wciąż w ramach interpretacji przepisów prawa podatkowego) powodować mogłoby, że nie zostanie zrealizowany cel tej instytucji. Niejednokrotnie więc interpretacja Ministra Finansów będzie odnosiła się do innych dziedzin - np. interpretacja co do podatku od nieruchomości może powoływać się na rozumienie przepisów prawa budowlanego, interpretacja co do podatku od czynności cywilnoprawnych - prawa zobowiązań, interpretacja co do podatku dochodowego od osób prawnych - prawa spółek kapitałowych itp. Nie ulega jednak wątpliwości, że odniesienia te mają charakter pomocniczy, służący właściwej interpretacji przepisów podatkowych w rozumieniu art. 3 pkt 2 o.p. Minister nie dokonuje bowiem wykładni np. prawa budowlanego, a jedynie ocenia, jakie skutki wykładnia prawa budowlanego ma dla określenia przedmiotu czy wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości i to przepisów prawa podatkowego dotyczy w konsekwencji jego interpretacja. Oznacza to, że zarówno w opisie stanu faktycznego, jak i w pytaniu, czy też w stanowisku wnioskodawcy mogą pojawić się wątpliwości dotyczące innych dziedzin prawa niż prawo podatkowe, ale zawsze sednem sprawy ma być ustalenie prawidłowej wykładni przepisów prawa podatkowego w rozumieniu art. 3 pkt 2 o.p. Podobnie i Minister nie może pominąć tych kwestii, jeśli służą one celowi, jakim jest interpretacja przepisów prawa podatkowego, o której mowa w art. 14b § 1 o.p." Należy także przyjąć za słuszny pogląd NSA zawarty w wyroku z dnia 15 stycznia 2020 r. sygn. akt II FSK 345/18 (Lex nr 2798786) zgodnie z którym: "Nie można obowiązku udzielania przez organ podatkowy pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego zawężać wyłącznie do ustaw zawierających w tytule pojęcie prawa podatkowego, ponieważ nie tylko w tych ustawach uregulowano elementy, od których zależy opodatkowanie i jego wysokość. Wiele przepisów podatkowych uzależnia powstanie zobowiązań podatkowych, a zazwyczaj także wysokość tych zobowiązań od zdarzeń czy czynności prawnych uregulowanych bądź zdefiniowanych w przepisach nie będących przepisami prawa podatkowego w rozumieniu art. 3 pkt 2 w zw. z art. 3 pkt 1 o.p. Pod pojęciem prawa podatkowego należy więc rozumieć wszelkie normy prawne, które regulują elementy konstrukcyjne, tj. podmiotowe i przedmiotowe podatku, zatem także normy prawne nie znajdujące się w ustawach podatkowych." Dodać bowiem należy, że przepisy prawa podatkowego jakkolwiek stanowią autonomiczną dziedzinę prawa, to jednak nie są całkowicie odrębne, niezależne i niepowiązane z innymi dziedzinami systemu prawnego, a wręcz przeciwnie - wraz z przepisami innych gałęzi prawa stanowią część jednego porządku prawnego obowiązującego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (zob. wyrok NSA z dnia 18 maja 2018 r. sygn. akt II FSK 1392/16, Lex nr 2502295).

W świetle przywołanej definicji legalnej "przepisów prawa podatkowego" poza sporem pozostaje to, że art. 17 ust. 1 pkt 34 i 34a u.p.d.o.p. jest przepisem prawa podatkowego. Stanowi on, że wolne od podatku są:

34) dochody, z zastrzeżeniem ust. 4-6d, uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych, przy czym wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami;

34a) dochody podatników, z zastrzeżeniem ust. 4-6d, uzyskane z działalności gospodarczej określonej w decyzji o wsparciu, o której mowa w ustawie z dnia 10 maja 2018 r. o wspieraniu nowych inwestycji, przy czym wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami.

Negowany natomiast jest charakter podatkowy przepisów zawartych w u.s.s.e. i u.w.n.i. Przywołując uregulowania mające znaczenie dla rozpatrywanej sprawy wskazać przyjdzie, że w myśl art. 12 ust. 1 u.s.s.e. dochody uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie strefy w ramach zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1 u.s.s.e, przez osoby prawne lub osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą są zwolnione od podatku dochodowego, odpowiednio na zasadach określonych w przepisach o podatku dochodowym od osób prawnych lub w przepisach o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z kolei zgodnie z art. 12a ust. 1 u.s.s.e. przedsiębiorcy korzystający z pomocy publicznej, udzielanej zgodnie z ustawą, obowiązani do prowadzenia ksiąg podatkowych - przechowują księgi i związane z ich prowadzeniem dokumenty, a przedsiębiorcy korzystający z pomocy publicznej, udzielanej zgodnie z ustawą, z tytułu tworzenia nowych miejsc pracy - dodatkowo przechowują dokumenty związane z poborem podatków oraz innych dochodów budżetu państwa, a także przychodów państwowych funduszy celowych. Dodać należy, że wspomniane księgi oraz dokumenty są przechowywane do czasu upływu okresu przedawnienia roszczeń związanych ze zwrotem pomocy publicznej (art. 12a ust. 2 u.s.s.e.). Kwestia okresu przedawnienia uregulowana została w art. 12c u.s.s.e., w którym stwierdzono, że roszczenia związane ze zwrotem pomocy publicznej, udzielanej zgodnie z ustawą, przedawniają się z upływem 10 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym przedsiębiorca skorzystał z tej pomocy.

Jeżeli chodzi natomiast o pomoc wynikającą z u.w.n.i., to w myśl art. 3 wsparcie na realizację nowej inwestycji jest udzielane w formie zwolnienia od podatku dochodowego, na zasadach określonych odpowiednio w przepisach o podatku dochodowym od osób prawnych albo w przepisach o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przedsiębiorcy korzystający z tej pomocy publicznej są obowiązani do prowadzenia ksiąg podatkowych oraz przechowują księgi i związane z ich prowadzeniem dokumenty do czasu upływu terminu przedawnienia roszczeń związanych ze zwrotem pomocy publicznej. Roszczenia te – zgodnie z art. 18 ust. 5 u.w.n.i. - przedawniają się z upływem 10 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym przedsiębiorca skorzystał z tej pomocy.

Aprobując stanowisko zaprezentowane przez NSA w wyroku z dnia 15 marca 2019 r. o sygn. akt II FSK 1186/17 stwierdzić należy, że o ile ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych nie można generalnie zaliczyć do ustaw podatkowych, to jednak jej Rozdział 3 zatytułowany "Zarządzanie strefą i zwolnienia podatkowe" zawiera przepisy podatkowe regulujące możliwość zwolnienia z opodatkowania dochodów uzyskanych z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie strefy (art. 12 u.s.s.e.), jak i obowiązek prowadzenia ksiąg podatkowych i termin ich przechowywania (art. 12a w związku z art. 12c u.s.s.e.). Zatem w niniejszej sprawie organ podatkowy błędnie uznał, że brak jest zagadnienia sensu stricto związanego z przedmiotem opodatkowania, czyli przepisu prawa podatkowego normującego zagadnienie przedstawione przez Spółkę. Zatem, zgodnie z art. 165a § 1 w związku z art. 14h o.p., Dyrektor KIS nie miał podstaw, aby odmówić wszczęcia postępowania interpretacyjnego w sytuacji, gdy istniał przepis prawa podatkowego, którego wykładni może dokonać w odniesieniu do stanu faktycznego opisanego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Przed merytorycznym rozpatrzeniem sprawy organ podatkowy zobowiązany był nadto sprawdzić, czy wskazane przez Skarżącą przepisy pozwalają na zajęcie merytorycznego stanowiska w sprawie oceny obowiązków wpływających na opodatkowanie dochodów Spółki uzyskiwanych w specjalnej strefie ekonomicznej, w tym dotyczące okresu obowiązku przechowywania dokumentacji.

Odpowiednio stanowisko to należy odnieść do ustawy o wspieraniu nowych inwestycji. Mianowicie również i w tym przypadku ustawodawca we wskazanym akcie prawnym zamieścił uregulowania określające zasady, które warunkują możliwość skorzystania ze zwolnienia z opodatkowania dochodu z działalności określonej w decyzji o wsparciu (art. 3 u.w.n.i.), jak i obowiązek prowadzenia ksiąg podatkowych i termin ich przechowywania (art. 19 w związku z art. 18 ust. 5 u.w.n.i.). Oznacza to, że te uregulowania również mają charakter przepisów prawa podatkowego w rozumieniu art. 3 pkt 2 o.p.

Dodatkowo trafnie Spółka artykułowała, że art. 12a w związku z art. 12c u.s.s.e. oraz art. 19 w związku z art. 18 ust. 5 u.w.n.i. modyfikują obowiązek podatników wynikający z art. 86 § 1 w związku z art. 70 § 1 o.p. W art. 86 § 1 o.p. stwierdza się bowiem, że podatnicy obowiązani do prowadzenia ksiąg podatkowych przechowują księgi i związane z ich prowadzeniem dokumenty do czasu upływu okresu przedawnienia zobowiązania podatkowego – który zgodnie z art. 70 § 1 o.p. wynosi 5 lat - chyba że ustawy podatkowe stanowią inaczej. Jego analiza prowadzi do wniosku, że ustawodawca przewidział możliwość odstąpienia od tej reguły, gdy ustawy podatkowe to dopuszczają. Tym samym stwierdzić należy, że uregulowania odmiennie formułujące ową powinność są przepisami prawa podatkowego. Wydłużenie więc obowiązku przechowywania ksiąg podatkowych oraz dokumentów związanych z ich prowadzeniem z 5 do 10 lat, co zostało wprowadzone wskazanymi przepisami u.s.s.e. i u.w.n.i., należy traktować jako dokonane mocą przepisów prawa podatkowego w rozumieniu art. 3 pkt 2 o.p.

Tym samym za zasadne uznać należało podniesione przez Skarżącą zarzuty dotyczące naruszenia przez organ art. 3 pkt 1 i 2 o.p. oraz art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 14 b § 1 o.p.

Zasadny jest również podniesiony przez Spółkę zarzut naruszenia przez organ art. 165a w związku z art. 14h o.p. Zaznaczyć bowiem należy, że postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, stosownie do regulacji art. 165a o.p., wydaje się gdy żądanie zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. Przepis ten stosowany odpowiednio poprzez art. 14h o.p. ma zastosowanie w sytuacji, gdy wniosek o wydanie interpretacji wychodzi poza zakres przepisów prawa podatkowego. Jednakże, jak wykazano powyżej, taka sytuacja nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie.

Zaznaczyć należy, że art. 14k o.p. zawiera tzw. "zasadę nieszkodzenia", która oznacza, że podmiot, który zastosował się do interpretacji nie może z tego tytułu ponosić negatywnych skutków prawnych. Rozwinięciem tej zasady są przepisy art. 14i – art. 14n o.p. Zgodzić się należy ze Skarżącą, iż uznanie przez organ, że wydana w niniejszej sprawie interpretacja nie wywołałaby w stosunku do niej ochrony prawnej narusza art. 14k – art. 14n o.p. Brak bowiem podstaw do przyjęcia, że wobec Skarżącej te przepisy nie miałyby zastosowania. Zauważyć jednak trzeba, że interpretacja wiąże tylko i wyłącznie w przedstawionym przez wnioskodawcę stanie faktycznym. Zatem wnioskodawca nie będzie korzystał z ochrony wyrażonej w art. 14k – art. 14n o.p., jeśli stan faktyczny będzie odbiegał od rzeczywistości.

Zgodnie z art. 121 § 1 o.p. postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Stwierdzić należy, na co słusznie zwróciła uwagę Spółka, że prezentowana w niniejszej sprawie przez organ postawa narusza treść wskazanej zasady przede wszystkim poprzez brak uwzględnienia ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych.

Ponownie rozpatrując wniosek Spółki organ winien uwzględnić stanowisko Sądu zaprezentowane w niniejszym orzeczeniu.

Wobec powyższego Sąd uznał, że organ interpretacyjny naruszył art. 165a § 1 w związku z art. 14h o.p. i uchylił zaskarżone postanowienie oraz postanowienie je poprzedzające na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm. – dalej p.p.s.a.).

O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 i art. 205 p.p.s.a., zasądzając na rzecz Skarżącej kwotę 597 zł, obejmującą uiszczony wpis sądowy od skargi – 100 zł, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł określone w § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. poz. 1687) oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa - 17 zł.