Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2650/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-03-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 121 par. 2 i 4
journal: Dz.U. 2012 poz 1015
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla (sprawozdawca), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant ref. staż. Katarzyna Smaga, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2014 r. sprawy ze skargi [...] S.A. Zakład [...]w[...] na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2013 r. znak [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia skargę oddala


UZASADNIENIE

Sygnatura akt VII SA/Wa 2650/13

UZASADNIENIE

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r., znak: [...] po przeprowadzeniu postępowania w sprawie nieodpowiedniego stanu technicznego kładki dla pieszych nad torami linii kolejowej nr [...][...]–[...] usytuowanej przy ul. C. w [...] na działce nr [...] obręb [...]nakazał właścicielowi tej działki - [...] S.A. Oddział [...] w [...], usunięcie nieprawidłowości wymienionych w zaleceniach pkt 7.1 oceny technicznej.

Spółka [...] S.A. Oddział [...] w [...] wniosła odwołanie od ww. decyzji argumentując, że nie jest stroną w sprawie, w związku z czym nie jest podmiotem właściwym do wykonania obowiązku.

Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] września 2011 r., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 2553/11 uchylił ww. decyzję GINB oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Sąd uznał, że w sprawie doszło do niewłaściwego oznaczenia podmiotu zobowiązanego.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, ponownie rozpatrując sprawę, decyzją Nr [...] z dnia [...] października 2012 r., znak: [...]nałożył obowiązek usunięcia nieprawidłowości na podmiot wskazany w ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Warszawie, tj. na [...] S.A. Zakład [...] w [...].

Zobowiązana spółka, nie kwestionując potrzeby remontu kładki, wniosła odwołanie od ww. decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego argumentując, że nie jest stroną w sprawie, w związku z czym nie jest podmiotem właściwym do wykonania obowiązku.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2012 r., Nr [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 5 kwietnia

2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 243/13, oddalił skargę na ww. decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

Wobec niewykonania obowiązku wynikającego z decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...], organ upomnieniem Nr [...]z dnia [...] czerwca 2013 r. wezwał zobowiązaną spółkę do wykonania obowiązku, a następnie w dniu 13 sierpnia 2013 r. wystawił tytuł wykonawczy Nr [...].

Postanowieniem z dnia [...] września 2013 r., nr [...] znak: [...][...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w oparciu o art. 2 § 1 pkt 10, art. 5 § 1 pkt 1, art. 64a § 1 pkt 1, art. 119 § 1, art. 121 § 2 i 4, art. 122 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 ze zm.) oraz na podstawie art. 83 ust. 3 Prawa budowlanego (Dz. U. 2010 nr 243 poz. 1623, ze. zm.), w związku z niewykonaniem przez [...] S.A. Zakład [...] w [...] decyzji nr [...][...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2012 r., nakazującej ww. przedsiębiorstwu usunięcie nieprawidłowości w kładki dla pieszych nad torami linii kolejowej nr [...][...]–[...] usytuowanej przy ul. C. w [...] na działce nr [...]obręb [...], nałożył na [...]S.A. Zakład [...] w[...]grzywnę w wysokości 50 000 zł (słownie: pięćdziesiąt tysięcy złotych), w celu przymuszenia do wykonania obowiązku.

Równocześnie organ wezwał [...] S.A. Zakład [...]w [...] do wykonania określonego w tytule wykonawczym obowiązku w terminie 7 dni, gdyż w przeciwnym razie orzeczone zostanie wykonanie zastępcze, na koszt zobowiązanego.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że w dniu 19 czerwca 2013 r. przeprowadził kontrolę w celu sprawdzenia wykonania obowiązku i ustalił, że czynności nałożone powyższą decyzją nie zostały wykonane. W związku z powyższym udzielił zobowiązanemu upomnienia wzywając równocześnie do wykonania obowiązku w terminie 7 dni.

Zobowiązana spółka pomimo upływu kolejnego terminu nie wykonała nałożonego obowiązku. W związku z bezskutecznością ww. upomnienia, organ nadzoru budowlanego skierował do zobowiązanej tytuł wykonawczy nr [...].

Z uwagi na niewykonanie nałożonego na zobowiązanego obowiązku, zostało wszczęte postępowanie egzekucyjnego oraz zastosowanie środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia.

Dalej organ wskazał, że wysokość grzywny ustalono na zasadzie art. 121 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przy czym wymierzono ją w najwyższej dopuszczalnej dla podmiotów niebędących osobami fizycznymi wysokości. Grzywna w tej wysokości została nałożona z uwagi na zwłokę w wykonaniu nałożonego obowiązku od 30 maja 2013 r. w wykonaniu nałożonego obowiązku, jak i z uwagi na to, że nałożenie grzywny tylko w tej wysokości powinno spowodować wykonanie przez zobowiązanego obowiązku. Organ podkreślił, iż nieodpowiedni stan techniczny przedmiotowej kładki dla pieszych jest spowodowany wieloletnim brakiem dbałości właściciela w sferze należytego utrzymania obiektu. Bezspornym jest, iż kładka dla pieszych w [...] w rejonie ulicy P. nad torami nr [...] i [...] oraz nad torami postojowymi, ze względu na jej niewłaściwe użytkowanie została doprowadzona do takiego stanu, iż znalazła się w nieodpowiednim stanie technicznym, który wymagał wydania przez organ nadzoru budowlanego decyzji nr [...] nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Jednakże zobowiązany nie wykonał nałożonego obowiązku, jak również nie podjął działań w celu wykonania obowiązku po wdrożeniu postępowania egzekucyjnego.

Organ wskazał, że określając wysokość grzywny kierował się przede wszystkim zapewnieniem skuteczności tego środka egzekucyjnego oraz charakterem nałożonego obowiązku. Wymierzając grzywnę organ wziął pod uwagę postępowanie zobowiązanego po orzeczeniu nakazu usunięcia nieprawidłowości w stanie technicznym przedmiotowego obiektu, przyczyny niewykonania naprawy, a także upływ czasu w jakim zobowiązany zwleka z wykonaniem nałożonego na niego decyzją obowiązku.

Na ww. postanowienie [...]S.A. Zakład [...]w [...] wniosła w ustawowym terminie zażalenie, argumentując jedynie, że nie jest stroną w sprawie.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] października 2013 r. znak: [...]na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu wskazał, że wyłączną przesłanką wszczęcia postępowania egzekucyjnego jest niewykonanie ostatecznej decyzji administracyjnej. W toku egzekucyjnego postępowania zażaleniowego, organ II instancji ocenia jedynie prawidłowość tegoż postępowania, a w szczególności istnienie podstawy prawnej wymagalności zobowiązania. Organ ten nie ma natomiast prawa badać w tym trybie kwestii dotyczących prawidłowości postępowania administracyjnego oraz zapadłego w jego toku rozstrzygnięcia, które stało się podstawą wszczęcia egzekucji.

Organ wskazał, że z akt sprawy wynika, iż, tytuł wykonawczy Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. dotyczy zobowiązania wynikającego z ostatecznej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...]z dnia [...] października

2012 r., które było wymagalne w dacie wystawienia tytułu. Organ I instancji, jako wierzyciel dopełnił, wynikającego z postanowień art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji obowiązku uprzedniego przesłania zobowiązanemu upomnienia.

Przedmiotem postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie jest obowiązek o charakterze niepieniężnym, bowiem dotyczy wykonania decyzji ostatecznej, nakazującej [...] S.A. Zakład [...]w [...], jako zarządcy przedmiotowego obiektu budowlanego, usunięcie wskazanych nieprawidłowości.

Podkreślił przy tym, że obowiązek usunięcia nieprawidłowości został nałożony w trybie art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane tj. z uwagi na fakt, iż obiekt jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku.

Biorąc powyższe pod uwagę organ stwierdził, że [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego miał podstawy do nałożenia dotkliwej grzywny. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podzielił argumentację zawartą w uzasadnieniu organu I instancji.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła spółka [...]S.A. Zakład [...]w [...].

Postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji t.j.:

1) art. 119 § 1 w zw. z art. 1a pkt 20 przez błędne określenie podmiotu zobowiązanego oraz uznanie, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy zachodziły podstawy do nałożenia na skarżącego środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia,

2) art. 121 § 2 przez przekroczenie uznania administracyjnego i wymierzenie grzywny w celu przymuszenia w maksymalnej wysokości,

3) art. 122 § 2 pkt 2 przez błędne wyznaczenie nierealnego terminu do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym.

Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury.

Ponadto, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego niezależnie od treści podnoszonych w skardze zarzutów, jednakże w zakresie oceny legalności nie może wykraczać poza sprawę, która była lub winna być przedmiotem postępowania przed organami administracji publicznej i której dotyczy zaskarżone rozstrzygnięcie.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej kontroli zakwestionowanego rozstrzygnięcia, Sąd stwierdził, że zarówno zaskarżone postanowienie jak i postanowienie je poprzedzające, podjęte zostały zgodnie z prawem. Tym samym Sąd uznał, że w niniejszej sprawie grzywna została wymierzona w sposób prawidłowy.

Przypomnieć należy, że w sprawie zaskarżone zostało postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2013 r. utrzymujące w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2013 r., nakładające na [...]S.A. Zakład [...]w [...] grzywnę w wysokości 50 000 zł. w celu przymuszenia do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nakazującej ww. przedsiębiorstwu usunięcie nieprawidłowości w kładce nad torami linii kolejowej usytuowanej przy ul. C.w [...].

Z powyższego wynika, że przedmiotem postępowania egzekucyjnego w niniejszej sprawie jest obowiązek o charakterze niepieniężnym, dotyczący wykonania decyzji ostatecznej, nakazującej [...] S.A. Zakład [...]w [...], jako zarządcy przedmiotowego obiektu budowlanego, usunięcie nieprawidłowości Na mocy decyzji [...] S.A. Zakład [...]w [...], Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] S.A. Zakład [...]w [...], października 2012r. nr [...] S.A. Zakład [...]w [...], nałożony został na [...] S.A. Zakład [...]w [...], S.A. Zakład [...] S.A. Zakład [...]w [...], w [...] S.A. Zakład [...]w [...], obowiązek doprowadzenia kładki do należytego stanu.

Decyzja ta została utrzymana w mocy przez organ odwoławczy (decyzja GINB z [...] grudnia 2012 r.). Decyzje te poddane kontroli sądu administracyjnego zostały uznane za wydane zgodnie z prawem (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 października 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 243/13).

Zobowiązany jak wynika z akt sprawy nie wykonał ww. obowiązku, co zostało potwierdzone w protokole z dnia 19 czerwca 2013 r. W związku z powyższym na podstawie art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji skierowano do spółki [...] S.A. Zakład [...] w [...] upomnienie nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r., które nie spowodowało wykonania obowiązku.

W tym stanie rzeczy w dniu [...] sierpnia 2013 r. organ wydał tytuł wykonawczy nr [...], a następnie w dniu [...] września 2013 r. postanowienie nr [...] o nałożeniu grzywny. Materialną podstawą wydania zaskarżonego postanowienia jest art. 119 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z tym przepisem grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego.

Działania organu w toku postępowania były prawidłowe. Tytuł wykonawczy Nr [...] z dnia[...] sierpnia 2013 r. dotyczył zobowiązania wynikającego z ostatecznej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z dnia [...] października 2012r., które było wymagalne w dacie wystawienia tytułu.

Organ I instancji, jako wierzyciel dopełnił, wynikającego z art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji obowiązku uprzedniego przesłania zobowiązanemu upomnienia. Organ miał podstawy faktyczne i prawne do wydania nakazu określonego w decyzji z dnia [...] października 2012r. nr [...], a po ustaleniu, że obowiązek nie został wykonany zasadnie wszczął postępowanie egzekucyjne.

Z tych względów Sąd nie uznał złożonej skargi za zasadną.

Odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu naruszenia art. 119 § 1 polegającego na błędnym określeniu podmiotu zobowiązanego należy wskazać, że wiążące dla Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę są - z mocy przepisów art. 153 i art. 170 p.p.s.a. - ustalenia w tym zakresie zawarte w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 czerwca 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 2553/11 oraz z dnia 3 października 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 243/13.

W wyrokach tych Wojewódzki Sąd Administracyjny precyzyjnie wskazał, że zobowiązanym podmiotem w niniejszej sprawie powinna być spółka [...] Spółka Akcyjna Zakład [...] w [...]. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, ciąży na organie administracyjnym i na sądzie ponownie rozpatrującym tą samą sprawę, gdyż zgodnie z art. 170 p.p.s.a., ocena prawna wyrażona w prawomocnym orzeczeniu wiąże sąd, który ją wydał, a także strony i inne sądy oraz organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Zgodnie natomiast z przepisem art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu, wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że organ administracji publicznej, oraz sąd administracyjny rozpoznając sprawę ponownie nie może formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem Sądu, a zobowiązany jest do podporządkowania się wcześniej wyrażonemu poglądowi w pełnym zakresie. Bezwzględny obowiązek zastosowania się przez organ administracji do poglądu prawnego i wynikających z niego wytycznych, co do dalszego biegu postępowania może być wyłączony tylko w razie istotnej zmiany (po wydaniu wyroku) stanu faktycznego lub zmiany przepisów prawa, a także - po wzruszeniu wyroku w przewidzianym do tego trybie. W niniejszej sprawie taka okoliczność nie zachodzi.

Sąd dostrzega wprawdzie, że w zaskarżonym postanowieniu, jak i poprzedzającym je tytule wykonawczym określono zobowiązanego rozwijając skrót "[...]" jako "[...]", jednakże zdaniem Sądu błąd ten nie powoduje, wadliwości postanowienia, gdyż w sprawie nie ma wątpliwości o jaki podmiot chodzi. W tytule wykonawczym podmiot zobowiązany określony został także za pomocą innych kryteriów jak: numer regon, numer identyfikacji podatkowej, czy wreszcie adres, które bez wątpliwości określają podmiot zobowiązany. Na marginesie można dodać, że w powszechnym rozumieniu skrót "[...]" oznacza "[...]", zatem jeżeli nawet doszło do błędnego rozwinięcia nazwy podmiotu zobowiązanego, to jednak nie ma wątpliwości jaki podmiot jest adresatem wskazanego obowiązku. Błąd ten może zostać potraktowany jako oczywista omyłka pisarska.

Odnosząc się po pozostałych zarzutów wskazać należy, że w sprawie nie doszło także do naruszenia art. 121 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przez przekroczenie uznania administracyjnego i wymierzenie grzywny w celu przymuszenia w maksymalnej wysokości. Faktycznie organ wymierzył grzywnę w najwyższej możliwej wysokości, jednakże należy zauważyć, że grzywna, aby odniosła pożądany skutek w postaci realnego przymuszenia zobowiązanego do wykonania obowiązku, powinna być nałożona przez organ egzekucyjny w odpowiedniej wysokości, tak aby jej dolegliwość zmobilizowała zobowiązanego do realizacji nakazu. Celem nałożenia grzywny jest między innymi uniknięcie konieczności sięgania do następnego dolegliwszego środka egzekucyjnego, jakim jest wykonanie zastępcze. Zgodnie z art. 121 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w przypadku egzekucji dotyczącej spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa. Wymierzając grzywnę organ musi zatem uwzględnić, iż środek ten, z uwagi na jednokrotność zastosowania, musi być odpowiednio dolegliwy, aby zapewnić jego skuteczność (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 marca 2012 r. II SA/Gd 36/12 lex nr 1138385). Z tego względu Sąd nie kwestionuje zasadności wymierzenia jej w takim rozmiarze, zwłaszcza, że w treści zaskarżonych postanowień zasadnie wskazano, iż grzywna w tej wysokości została nałożona z uwagi na zwłokę w wykonaniu nałożonego obowiązku (decyzja nr [...]podlega rygowi wykonania od 30 czerwca 2013 r.), jak i z uwagi na to, że nałożenie grzywny tylko w tej wysokości powinno spowodować wykonanie przez zobowiązanego obowiązku. Nieodpowiedni stan techniczny kładki dla pieszych jest spowodowany brakiem dbałości właściciela w sferze należytego utrzymania obiektu. Bezspornym więc jest, iż przedmiotowa kładka dla pieszych, ze względu na jej niewłaściwe użytkowanie została doprowadzona do stanu, w którym znalazła się w nieodpowiednim stanie technicznym, wymagającym wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Jednakże zobowiązany nie wykonał nałożonego obowiązku, jak również nie podjął działań w celu wykonania obowiązku po wdrożeniu postępowania egzekucyjnego.

Pamiętać należy, że grzywna w celu przymuszenia nie jest karą, lecz formą nacisku mającą na celu skłonienie zobowiązanego poprzez dolegliwość finansową, do określonego zachowania się. Aby środek ten nabrał charakteru dyscyplinującego, nałożona grzywna powinna być na tyle wysoka, aby w ocenie zobowiązanego nieopłacalnym było jej uiszczenie tylko dla odłożenia w czasie egzekwowanego obowiązku, czy to poprzez osobiste wykonanie przez zobowiązanego, czy w drodze wykonania zastępczego. Z tych też przyczyn w ramach uznania administracyjnego, wymierzając przedmiotową grzywnę organ egzekucyjny winien kierować się zasadą celowości i skuteczności podjętych działań. Środek egzekucyjny w postaci grzywny w celu przymuszenia odniesie skutek dopiero wówczas, gdy będzie odczuwalny dla zobowiązanej.

Odnosząc się do ostatniego zarzutu naruszenia art. 122 § 2 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przez błędne wyznaczenie nierealnego terminu do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym wskazać należy, że termin 7 dni wskazany w postanowieniu organu egzekucyjnego należy rozumieć w ten sposób, iż zobowiązany powinien w tym terminie rozpocząć prace naprawcze.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.