Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 889/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2021-01-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 1, art. 15 ust. 1 i 2, art. 43 ust. 1 pkt 2 i pkt 9
journal: Dz.U. 2020 poz 106
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski, Sędziowie asesor sądowy WSA Marcin Kojło, sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi W. T. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu [...] lipca 2020 r. został złożony do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (zwanego dalej: "DKIS") wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług

w zakresie obowiązku rozliczenia przez W. T. (zwanego dalej: "Skarżącym", Wnioskodawcą") podatku od towarów i usług z tytułu wywłaszczenia działek nr [...]. Ww. wniosek został uzupełnionym pismem z [...] września 2020 r. (data wpływu [...] września 2020 r.), będącym odpowiedzią na wezwanie organu z [...] września 2020 r. znak: [...]

We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe:

Wnioskodawca zwrócił się o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej ewentualnego obowiązku zapłaty podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia od podatku dostawy, wywłaszczenia działek: [...] obręb B. gm. Ł. oraz działki: [...] obręb D. gm. Ł.. Na ww. działki wydano decyzję wywłaszczeniową na wniosek Generalnej Dyrekcji Dróg i Autostrad w W. oddział w B. oraz wykonano plan zabudowy terenu pod budowę drogi ekspresowej [...] , na odcinek: węzeł "Ł. Południe" (z węzłem) – węzeł "Ł. Zachód" (bez węzła), wraz z budową odcinka drogi nr 63, oraz podział nieruchomości.

We wniosku wskazano, że Skarżący jest rolnikiem, który prowadzi gospodarstwo rolne od 1983 r., którego część otrzymał umową o dożywocie. Działkę [...] obręb D. gm. Ł. otrzymał umową o dożywocie w 1983 r. od dziadków i jest to działka leśna.

W 2005 r. Wnioskodawca zarejestrował się jako czynny podatnik podatku od towarów i usług VAT. W 2019 r. Wnioskodawca otrzymał zawiadomienie o wszczęciu postępowania wywłaszczającego dotyczącego ww. działek rolnych. Zawiadomienie dotyczyło budowy drogi ekspresowej [...] na odcinku: węzeł Ł. Południe (z węzłem) ..., podziału nieruchomości i wywłaszczenia działek rolnych.

W 2016 r. Wnioskodawca wystąpił z wnioskiem o wydanie warunków zabudowy na działkę rolną [...] obręb B. gm. Ł.. Zabudowa miała dotyczyć budowy budynku gospodarczego na sprzęt rolniczy, dwóch silosów paszowych o ładowności 50 t, silosów przejazdowych na kiszonkę oraz zjazdu gospodarczego z drogi gminnej. Wnioskodawca warunki otrzymał. Od początku przejęcia gospodarstwa po rodzicach umową o dożywocie Wnioskodawca sukcesywnie dokupywał działki i prowadził inwestycje rozwijające jego gospodarstwo. Plany, które miał Wnioskodawca na budowę tych budynków również były związane z rozwojem gospodarstwa.

Na działce [...] Wnioskodawca planował budowę budynku mieszkalnego, budynku gospodarczego na sprzęt rolniczy (w konstrukcji stalowej) dwóch zjazdów z drogi gminnej, przyłącza wodociągowego, zbiornika na nieczystości płynne o pojemności do 10m3 , przyłącza energetycznego.

Na działce [...] Skarżący ustalił warunki zabudowy na magazyn pasz treściwych w zabudowie zagrodowej wraz z liczebną infrastrukturą techniczną oraz z obsługą komunikacyjną na części działki. W trakcie dalszych kroków przygotowawczych związanych z budową, ww. został poinformowany, że jest możliwe przesunięcie drogi ekspresowej na nowym odcinku i uświadomiono Wnioskodawcę, że musi liczyć się z taką sytuacją. Wnioskodawca zaprzestał dalszych starań o budowę budynków, które miały służyć następcy Wnioskodawcy. Skarżący jest już w wieku około emerytalnym i decyzje podejmowane były w celu zapewnienia dobrego startu następcy Wnioskodawcy. Budowa tych budynków, a w przyszłości ich wywłaszczenie przyniosło by ogromne straty w gospodarstwie Wnioskodawcy.

Po kilku latach okazało się, że decyzja była słuszna. Nadal Wnioskodawca prowadzi gospodarstwo rolne, nie dokonał przekształcenia ww. działek rolnych na budowlane, zaprzestał planów budowlanych, a w Urzędzie Gminy Ł., działki te nie mają miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i nie są budowlane. Wnioskodawca poniósł straty, gdyż w chwili obecnej ww. nie ma takiego terenu, który mógłby posłużyć do budowy takich budynków i budowli. Wskazał, że działka [...] jest IVa klasy bonitacyjnej, [...], [...]-[...] klasa bonitacyjna. Na wszystkie działki rolne, oprócz leśnej [...] obręb D. gm. Ł., Wnioskodawca kupował produkty objęte podatkiem VAT. Prace budowlane trwają, działki zostały wywłaszczone, sprawa odszkodowawcza jest w toku.

W uzupełnieniu wniosku, pismem z dnia [...] września 2020 r. Skarżący wskazał, że odnośnie:

- Ad. 1 do wywłaszczenia działek [...], [...], [...], [...], [...], [...]oraz [...] doszło na mocy decyzji nr [...] z dnia [...] lutego 2020 r. z rygorem natychmiastowej wykonalności, która stała się ostateczna. Dlatego doszło do wywłaszczenia przed [...] czerwca 2020 r.

- Ad. 2 decyzję odszkodowawczą z dnia [...] sierpnia 2020 r. wydano na działki [...], [...], [...], [...], która stała się ostateczna po upływie 14 dni od jej wydania. Na działkę [...] wydano decyzje odszkodowawczą dnia [...] sierpnia 2020 r., która po 14 dniach stała się ostateczna. Od decyzji odszkodowawczej na działki [...], [...], [...] Wnioskodawca się odwołał, była ona nie do zaakceptowania, gdyż nie odzwierciedlała klasy gruntu i cen w obrocie gruntem rolnym na tym obszarze.

- Ad. 3 Wnioskodawca nie występował z wnioskiem o wydanie Wiążącej Informacji Stawkowej, o której mowa w art. 42a ustawy o podatku od towarów i usług.

- Ad. 4 w dniu 1 lipca 2005 r. Wnioskodawca zrezygnował ze zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 3 i stał się płatnikiem podatku VAT w zakresie prowadzonej działalności rolniczej.

- Ad. 5 działkę [...] Wnioskodawca otrzymał umową o dożywocie w 1983 r. od dziadków. Działkę nr [...] zakupiono w 1992 r., działka nr [...] w 1997 r., działkę

nr [...] w 2000 r., działkę nr [...] i [...]w 2001 r., działka nr [...] w 2002 r., działkę nr [...]w 2002 r., działkę nr [...] zakup w 2003 r.

- Ad. 6 działki rolne nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]zostały zakupione

w ramach czynności zwolnionych od czynności cywilnoprawnych w tym podatku od towarów i usług.

- Ad. 7 z tytułu nabycia poszczególnych działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz nr [...] nie przysługiwało Wnioskodawcy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

- Ad. 8 czynności nabycia poszczególnych działek objętych wnioskiem nie były udokumentowane fakturą.

- Ad. 9 do momentu wywłaszczenia działki uprawiane było rolniczo: [...] – uprawa kukurydzy na kiszonkę, [...] – trawa na gruntach rolnych z przeznaczeniem na paszę, [...] – uprawa kukurydzy na kiszonkę, [...] – uprawa kukurydzy na kiszonkę, [...]– uprawa kukurydzy na kiszonkę, [...] – uprawa kukurydzy na kiszonkę, [...] – lucerna do zakiszenia na paszę wysokobiałkową dla krów, działka [...] była w całości zalesiona.

- Ad. 10 Wnioskodawca rolnikiem ryczałtowym był od dnia otrzymania gospodarstwa 1983 r. do 1 lipca 2005 r., gdy zrezygnował ze zwolnienia.

- Ad. 11 działki rolne nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...] były wykorzystywane do działalności rolniczej w rozumieniu ustawy od podatku od towarów i usług, a działka nr [...] była zalesiona i tej działki Wnioskodawca nie wykorzystywał do działalności rolniczej oraz nie ponosił żadnych nakładów opodatkowanych podatkiem VAT.

- Ad. 12 Wnioskodawca nie dokonywał sprzedaży płodów rolnych z działek rolnych o nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz nr [...]. Wnioskodawca w całości przeznaczył płody rolne w gospodarstwie. Działka nr [...] była zalesiona, więc z niej nie było płodów rolnych.

- Ad. 13 Działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] nie były przedmiotem najmu, dzierżawy ani umowy o podobnym charakterze (użyczenia itp.).

- Ad. 14 Wnioskodawca nie występował na działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego i takiego nie było w Urzędzie Gminy w Ł.

- Ad.15. w 2016 r. Wnioskodawca wnosił o wydanie decyzji o warunkach zabudowy na działki nr [...], [...], [...], które miały dotyczyć budowy budynku gospodarczego na sprzęt rolniczy, dwóch paszowych o ładowności do 50 t, silosów przejazdowych na kiszonkę oraz zjazdu gospodarczego z drogi gminnej. Wskazał, że uprawia 30 ha kukurydzy na kiszonkę oraz 30 ha trawy również na kiszonkę. Przygotowanie paszy na zimę wymaga odpowiednich silosów, które spełniają wymogi ochrony środowiska, weterynaryjne związane z bezpieczeństwem paszy oraz ekonomiczne, gdyż to najtańszy sposób zakiszenia kukurydzy i trawy. Działki te są jedną całością, stanowiły zwarty teren, były blisko istniejących zabudowań i cała inwestycja pozwoliłaby na dalszy rozwój w gospodarstwie Wnioskodawcy, magazynowanie paszy zebranej z pola oraz zabezpieczenie posiadanego sprzętu rolniczego przed korozją i warunkami niekorzystnymi wynikającymi ze zmiennej pogody. Również na działkę nr [...] Skarżący wystąpił o decyzje o warunkach zabudowy w 2016 r. Chciał wybudować budynek mieszkalny, budynek gospodarczy na sprzęt rolniczy (w konstrukcji stalowej) dwóch zjazdów z drogi gminnej, przyłącza wodociągowego, zbiornika na nieczystości płynne o pojemności 10 m3 przyłącza energetycznego. W miejscowości Wnioskodawcy jest kilka gospodarstw trzody chlewnej o kilku tysiącach tuczników każda, więc hałas oraz zapach są już nie do zniesienia. Wnioskodawca jest w wieku blisko emerytalnym i chciałby wraz z żoną odpocząć od tych niekorzystnych warunków do życia. Budowa domu na działce [...] miała to umożliwić Wnioskodawcy, zamieszkałby w odległości bezpiecznej od hałasu i smrodu, ale niedaleko istniejącego gospodarstwa, które Wnioskodawca zamierza po przejściu na emeryturę przekazać następcy. Na działce nr [...] również Skarżący miał zamiar budować, dlatego w 2016 r. wystąpił o warunki zabudowy na magazyn pasz treściwych w zabudowie zagrodowej wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz obsługą komunikacyjną na części działki. Po otrzymaniu pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy Wnioskodawca dowiedział się nieoficjalnie, że przez działki może przebiegać trasa szybkiego ruchu S-61 i natychmiast zaprzestał dalszych starań, aby nie narazić się na zbyteczne koszty, straty oraz trud. Działki [...], [...] i [...] nie były odpowiednie pod inwestycje budowlaną i na nich nigdy Wnioskodawca nie miał zamiaru nic budować, dlatego nie występował dla nich o warunki zabudowy.

Ad. 16. Wnioskodawca nie dokonywał żadnych czynności, aby zwiększyć wartość działek lub je uatrakcyjniać. Do dnia wydania decyzji działki: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w całości były wykorzystywane rolniczo i była to ziemia rolna. Natomiast działka [...] była do dnia wydania decyzji, wejścia ekipy budowlanej na grunt – lasem.

Ad. 17. od momentu nabycia do roku 2005 r. działki były wykorzystywane do czynności zwolnionych od podatku od towarów i usług. Od 1 lipca 2005 r. czyli rezygnacji ze zwolnienia Wnioskodawca wykorzystywał działki: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] do czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Natomiast działka [...] niepodlegała czynnościom opodatkowanym podatkiem od towarów i usług, gdyż była lasem i majątkiem osobistym Wnioskodawcy.

Ad.18. tylko działkę [...], która była lasem Wnioskodawca wykorzystywał do czynności zwolnionych od podatku od towarów i usług. Działki [...], [...], [...], [...], [...], [...] były wykorzystywane do czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.

Ad.19. do momentu wywłaszczenia na działki: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...] nie było miejscowego planu zagospodarowania w Urzędzie Gminy w Ł. Najpierw doszło do wydania decyzji wywłaszczeniowej z dnia [...] lutego 2020 r. z rygorem natychmiastowej wykonalności, która zmieniła przeznaczenie nieruchomości, wydała decyzje o warunkach zabudowy oraz plan zagospodarowania terenu oraz zezwoliła na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie drogi ekspresowej S-61 [...]. W dniu [...] lipca 2020 r. działki o numerach [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...] stały się ma mocy prawa własnością Skarbu Państwa. Zmiana przeznaczenia nieruchomości oraz planu zagospodarowania terenu nie nastąpiłaby, gdyby nie doszło do wywłaszczenia, które wydał Wojewoda P. na wniosek Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w W. oddział w B.. Wnioskodawca potwierdza, że do momentu wywłaszczenia nie było Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego, warunków zabudowy dla lokalizacji inwestycji celu publicznego na działkach [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...].

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie: Czy w związku z otrzymanym odszkodowaniem, za niezabudowane działki Wnioskodawca musi rozliczyć się z podatku od towarów i usług VAT?

Zdaniem Wnioskodawcy przedmiotowe działki powinny być zwolnione od podatku VAT, zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług ( Dz.U. z 2020 r., poz. 106 ze zm., zwanej dalej: "u.p.t.u."), gdyż spełniają one warunki ustawy, które zwalniają wywłaszczenie (sprzedaż) wywłaszczonych gruntów rolnych niezabudowanych i niebudowlanych.

W interpretacji indywidualnej z dnia [...] października 2020 r., nr [...], DKIS uznał stanowisko Skarżącego za nieprawidłowe.

Organ interpretacyjny podkreślił, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług nie podlega samo odszkodowanie, lecz stanowiące dostawę towarów przeniesienie własności nieruchomości w zamian za wynagrodzenie przyjmujące formę odszkodowania. Wskazał, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 u.p.t.u. podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

W dalszej kolejności organ przywołał treść art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u., a następnie stwierdził, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji.

Organ wskazał również na wyrok TSUE w sprawie C-180-181/10 oraz

w sprawie C-291/92.

Następnie DKIS wyjaśnił, że z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca jest rolnikiem, który prowadzi gospodarstwo rolne od 1983 r., którego część otrzymał umową o dożywocie. W 2005 r. zarejestrował się jako czynny podatnik podatku o

d towarów i usług VAT. W 2019 r. Wnioskodawca otrzymał zawiadomienie o wszczęciu postępowania wywłaszczającego dotyczącego działek rolnych nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Do momentu wywłaszczenia działki uprawiane było rolniczo tj. działki nr [...], [...], [...], [...], [...] – uprawa kukurydzy na kiszonkę, [...] – trawa na gruntach rolnych z przeznaczeniem na paszę, [...] – lucerna do zakiszenia na paszę wysokobiałkową dla krów, działka [...] była w całości zalesiona. Od momentu nabycia do roku 2005 r. działki były wykorzystywane do czynności zwolnionych od podatku od towarów i usług. Od 1 lipca 2005 r. czyli rezygnacji ze zwolnienia Wnioskodawca wykorzystywał działki: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] do czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Tylko działkę [...], która była lasem Wnioskodawca wykorzystywał do czynności zwolnionych od podatku od towarów i usług.

Mając zatem na uwadze przedstawiony opis sprawy i obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa organ stwierdził, że dostawa działek niezabudowanych [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], które Wnioskodawca użytkował zarówno do czynności opodatkowanych podatkiem VAT jak również do czynności zwolnionych

z podatku VAT, w zamian za odszkodowanie, będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług a tym samym Wnioskodawca z tego tytułu jest podatnikiem podatku VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.t.u. Zdaniem DKIS nie można przyjąć, że ww. stanowią majątek osobisty, skoro były wykorzystywane

w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Zatem, analiza przedstawionego stanu faktycznego oraz przywołanych przepisów prawa prowadzi do stwierdzenia, że czynność przeniesienia własności niezabudowanych działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w zamian za odszkodowanie w trybie wywłaszczenia,

w związku z ich przeznaczeniem pod inwestycję drogową będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u.

Ponadto organ odniósł się do możliwości zastosowania zwolnienia z opodatkowania podatkiem VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u. dla działek niezabudowanych nr [...], [...] i [...] dla których na moment wywłaszczenia – jak wskazał Wnioskodawca – nie było miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz warunków zabudowy dla lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wnioskodawca nie występował również dla działek nr [...], [...] i [...] o warunki zabudowy. Tak więc, DKIS stwierdził, że działki nr [...], [...] i [...] nie stanową terenu budowlanego, o którym mowa w art. 2 pkt 33 u.p.t.u., a zatem odszkodowanie w zamian za wywłaszczenie ww. działek korzysta ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u. Odnosząc się natomiast do pozostałych działek będących przedmiotem wywłaszczenia, tj. działek [...], [...], [...], [...] oraz [...] organ zauważył, że na moment wywłaszczenia tych działek – jak wskazał Wnioskodawca – nie było miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz warunków zabudowy dla lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jednakże Wnioskodawca

w 2016 r. dla działek [...], [...], [...], [...] oraz [...] wnosił o decyzje o warunkach zabudowy dla przedmiotowego terenu i jak wskazał w opisie sprawy je otrzymał.

Mając powyższe organ stwierdził, że dla działek nr [...], [...], [...], [...] oraz [...] na dzień wydania decyzji o wywłaszczeniu, wydane były decyzje o warunkach zabudowy. W świetle powyższego należy stwierdzić, że ww. działki nr [...], [...], [...], [...] oraz [...] nie wypełniały przesłanki "terenu niezabudowanego innego niż teren budowlany", gdyż dla tych działki te na moment wywłaszczenia były przeznaczone pod zabudowę i w związku z powyższym – odszkodowanie w zamian za wywłaszczenie ww. działek nie będzie korzystać ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u.

Poza tym organ stwierdził, że w analizowanej sprawie Wnioskodawcy nie będzie przysługiwać również prawo do skorzystania ze zwolnienia przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u. dla odszkodowania za wywłaszczenie ww. działek [...], [...], [...], [...] oraz [...]. Wskazał, że z art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u. wynika, że zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku, tymczasem – jak wskazał Wnioskodawca – przedmiotowe działki nie były przez ww. wykorzystywane wyłącznie do działalności zwolnionej z VAT, gdyż jak wskazał Skarżący były one od 2005 r. wykorzystywane do czynności opodatkowanych podatkiem VAT. W związku z powyższym, organ stwierdził, że nie została spełniona przesłanka warunkująca skorzystanie ze zwolnienia od podatku na podstawie ww. przepisu.

Mając na uwadze przedstawiony opis sprawy oraz ww. przepisy prawa DKIS stwierdził, że odszkodowanie za przejęte od Wnioskodawcy ww. działki [...], [...], [...], [...] oraz [...] nie będzie korzystać ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 i pkt 2 u.p.t.u. Zatem odszkodowanie za wywłaszczenie działek [...], [...], [...], [...] i [...] będzie opodatkowane stawką właściwą dla przedmiotu wywłaszczenia.

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Zaskarżonej interpretacji zarzucił :

1) niewłaściwą ocenę, co do zastosowania przepisu prawa materialnego, tj.:

a) ustalenie, że nie zostały spełnione przesłanki zastosowania zwolnienia dla działek [...], [...], [...], [...] oraz [...] od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt. 9 u.p.t.u. i uznanie, że nieruchomości nie spełniają kryteriów terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane, w sytuacji, gdy jak wynika z decyzji Wojewody P., znak: [...] nieruchomości zostały zakwalifikowane jako nieruchomości rolne i powyższe winno skutkować zastosowaniem zwolnienia od podatku zgodnie z ww. podstawą prawną;

b) ustalenie, że nie zostały spełnione przesłanki zastosowania zwolnienia dla działek [...], [...], [...], [...] oraz [...] od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt. 2 u.p.t.u.,

w sytuacji gdy Wnioskodawca nie wykorzystywał nieruchomości do czynności opodatkowanych podatkiem VAT, bowiem uprawiał na przedmiotowych gruntach kukurydzę na kiszonkę oraz lucernę do zakiszania na paszę wysokobiałkową dla krów i dlatego ww. przepisy uprawniające do zastosowania zwolnienia od podatku winny mieć zastosowanie w sprawie.

W uzasadnieniu skargi autor przytoczył orzecznictwo sądów administracyjnych, wyrok TSUE z 15 września 2011 r. w sprawie C-180/10 i C-181/10, a następnie stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie brak jest podstaw do uznania go – w związku ze zbyciem działki w zamian za odszkodowanie- za podatnika podatku od towarów i usług. Przedmiotowa działka została nabyta do majątku prywatnego oraz nie była i nie jest przez niego wykorzystywana w działalności gospodarczej. Zatem w przedmiotowej sprawie, zdaniem Skarżącego, brak jest przesłanek pozwalających uznać, że dokonując odpłatnej dostawy przedmiotowej działki wystąpił w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.t.u., prowadzącego działalność gospodarczą w myśl art. 15 ust. 2 u.p.t.u., polegającego na handlu nieruchomościami. Tym samym zbycie w zamian za odszkodowanie ww. działek nie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ z tytułu tej czynności strona skarżąca nie wystąpiła w charakterze podatnika tego podatku w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.t.u.

Mając powyższe na względzie Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji oraz o zasądzenie na rzecz strony kosztów postępowania wg norm przepisanych. Ponadto wniósł o dopuszczenie dowodu z dokumentu w postaci decyzji Wojewody P. z dnia [...] października 2020r., znak: [...] na okoliczność uznania nieruchomości jako gruntów rolnych i zasadności zwolnienia od podatku.

Pismem z dnia [...] listopada 2020 r. Skarżący wniósł uzupełnienie do skargi oraz przedłożył trzy decyzje o warunkach zabudowy, wydane w 2016 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Pismem z dnia [...] grudnia 2020 r. Skarżący ustosunkował się do odpowiedzi na skargę oraz wniósł o dopuszczenie dowodu z kopii mapy ewidencyjnej obrębu D. na okoliczność, że w zakresie realizacji projektu budowy drogi ekspresowej S61 trzykrotnie zmieniano plan realizacji przedsięwzięcia przez Generalną Dyrekcję Dróg i Autostrad oraz zaświadczeń z Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Na wstępie Sąd wyjaśnia, że podstawę prawną skierowania sprawy do rozpatrzenia na posiedzeniu niejawnym stanowił art. 15 zzs⁴ ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.).

Przedmiotem sporu w przedmiotowej sprawie jest ustalenie, czy Skarżący dokonał dostawy nieruchomości o nr [...], [...], [...], [...] oraz [...] w zamian za odszkodowanie (wywłaszczenie), jako podatnik podatku od towarów i usług w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u.

Zdaniem skarżącego zbycie ww. działek w zamian za odszkodowanie nie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem VAT, ponieważ z tytułu tej czynności nie wystąpił w charakterze podatnika podatku w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.t.u.

W konsekwencji Skarżący nie zgadza się ze stanowiskiem organu, że nie zostały spełnione przesłanki do zastosowania zwolnienia dla ww. działek od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt. 9 u.p.t.u. i uznanie, że nieruchomości nie spełniają kryteriów terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przesłanki wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 2 umożliwiające zwolnienie ww. działek.

Natomiast organ stanął na stanowisku, że dostawa działek niezabudowanych o nr [...], [...], [...], [...] oraz [...], które Skarżący użytkował zarówno do czynności opodatkowanych podatkiem VAT jak również do czynności zwolnionych

z podatku VAT, w zamian za odszkodowanie, będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a tym samym strona z tego tytułu jest podatnikiem podatku VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.t.u. Zdaniem DKIS nie można przyjąć, że ww. stanowią majątek osobisty, skoro były wykorzystywane w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Zdaniem Sądu stanowisko organu jest prawidłowe.

Na wstępie należy wyjaśnić, że godnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 2 pkt 6 u.p.t.u., przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. W myśl art. 7 ust. 1 u.p.t.u., przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również: przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa własności towarów w zamian za odszkodowanie; wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione; wydanie towarów na podstawie umowy komisu itd. Co do zasady zatem dla uznania, że dostawa towarów podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bezwzględny jest warunek wystąpienia "odpłatności". Wynika to wprost z powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1u.p.t.u.

Odpłatność oznacza wykonanie czynności (np. dostawy towarów) za wynagrodzeniem. W znaczeniu potocznym wynagrodzenie to zapłata za prace, należność, a także odszkodowanie. Odpłatny natomiast to taki, który wymaga zapłacenia, zwrotu kosztów, płatny. Z powołanego powyżej przepisu art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. wynika, że czynność polegająca na przeniesieniu z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa własności towarów (np. nieruchomości) w zamian za odszkodowanie stanowi dostawę towarów. W tej sytuacji bez znaczenia jest fakt, że dostawa nie jest de facto następstwem decyzji właściciela, lecz wynika z nakazu organu władzy publicznej lub z mocy samego prawa. Odszkodowanie w tym przypadku pełni funkcję wynagrodzenia za przeniesienie własności towarów, czyniąc tego rodzaju dostawę faktycznie odpłatną. Zatem przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa własności towarów (w tym np. nieruchomości) w zamian za odszkodowanie - na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u.- podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług nie podlega jednak samo odszkodowanie, lecz stanowiące dostawę towarów przeniesienie własności nieruchomości w zamian za wynagrodzenie przyjmujące formę odszkodowania. Wynagrodzenie musi mieć zatem konkretny wymiar, a więc być konkretną wielkością wyrażalną w pieniądzu. Dostawę można uznać za dokonaną odpłatnie, dopiero gdy istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru. Oznacza to, że przeniesienie z mocy prawa własności towarów nabiera odpłatnego charakteru dopiero w momencie przyznania odszkodowania i ustalenia jego wysokości. Zgodnie z art. 112 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r.

o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r. poz. 65, ze zm.), wywłaszczenie nieruchomości polega na pozbawieniu albo ograniczeniu, w drodze decyzji, prawa własności, prawa użytkowania wieczystego lub innego prawa rzeczowego na nieruchomości. W świetle art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.

Stosownie zaś do treści art. 15 ust. 1 i 2 u.p.t.u., podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

W świetle wymienionych wyżej przepisów ustawy podatkowej nie może budzić wątpliwości, że opodatkowaniu VAT nie podlega wywłaszczenie nieruchomości osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej, która tę nieruchomość wykorzystywała do celów prywatnych/osobistych. Jeżeli jednak w ramach tak rozumianej dostawy towarów (wywłaszczenie za odszkodowaniem) wywłaszczony działał w charakterze podatnika, to czynność ta podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Dostawa musi bowiem być opodatkowana VAT jako mająca związek z prowadzoną działalnością gospodarczą. Istotne staje się zatem rozróżnienie czy w danym przypadku mamy do czynienia z działalnością gospodarczą, czy też z zarządem majątkiem prywatnym. Należy jednocześnie zgodzić się z organem, że stwierdzenie, czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik VAT wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy. Konieczne jest w tym wypadku ustalenie, że w odniesieniu do tej czynności podmiot występuje w charakterze podatnika, tj. jako osoba angażująca środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców, a nie osoba wykonująca prawo własności w stosunku do nieruchomości (por. wyroki NSA z dnia: 29 października 2007 r. sygn. I FPS 3/07; 22 października 2013 r. sygn. I FSK 1323/12; 14 marca 2014 r. sygn. I FSK 319/13; 16 kwietnia 2014 r. sygn. I FSK 781/13; 27 maja 2014 r. sygn. I FSK 774/13, 8 lipca 2015 r. sygn. I FSK 729/14,

28 października 2020 r. sygn. I FSK 245/18). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się ponadto, że przy ocenie działalności osoby sprzedającej nieruchomości należy uwzględniać działania na poszczególnych etapach aktywności sprzedającego w ich całokształcie, a nie wyłącznie osobno. Należy przede wszystkim mieć na uwadze te elementy, które łączą się z nakładami inwestycyjnymi wykraczającymi poza standardowe działania zarządu majątkiem prywatnym.

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 15 września

2011 r. w sprawach połączonych C - 180/10 i C - 181/10. TSUE stwierdził, że osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem od podatku od wartości dodanej i przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 Dyrektywy 112, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeżeli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Natomiast, jeżeli osoba ta w celu dokonania wspomnianej sprzedaży podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców, w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 112 należy uznać ją za podmiot prowadzący działalność gospodarczą, a więc za podatnika podatku od wartości dodanej. TSUE wskazał jedynie przykładowo okoliczności, które mogą świadczyć o tym, że dana osoba sprzedając nieruchomości działa w charakterze podatnika podatku VAT, a podział nieruchomości w celu uzyskania lepszej ceny, liczba transakcji, odstępy pomiędzy transakcjami i wysokość osiągniętych przychodów, nie są decydujące i nie są czynnościami, które same z siebie wykraczałyby poza zarząd majątkiem prywatnym. To, czy dany podmiot działa jako podatnik podatku VAT, wymaga bowiem oceny odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy. Każdorazowo należy zatem zbadać, jakie środki angażuje sprzedający w celu sprzedaży gruntu. Jeżeli środki te są podobne do tych, które wykorzystują handlowcy, wówczas strona sprzedając grunt, zachowuje się jak handlowiec. TSUE stanowisko to konsekwentnie prezentował także w innych orzeczeniach (sprawy: C-263/11, C-331/14, C-72/137).

W rozpoznawanej sprawie, jak wynika z treści wniosku z dnia [...] czerwca 2020 r. (uzupełnionego pismem z dnia [...] września 2020 r.), Skarżący jest rolnikiem, który prowadzi gospodarstwo rolne od 1983 r., którego część otrzymał umową o dożywocie. W 2005 r. zarejestrował się jako czynny podatnik podatku od towarów i usług VAT. W 2019 r. Wnioskodawca otrzymał zawiadomienie o wszczęciu postępowania wywłaszczającego dotyczącego działek rolnych nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Do momentu wywłaszczenia działki uprawiane było rolniczo, tj. działki nr [...], [...], [...], [...], [...] – uprawa kukurydzy na kiszonkę, [...] – trawa na gruntach rolnych z przeznaczeniem na paszę, [...] – lucerna do zakiszenia na paszę wysokobiałkową dla krów, działka [...] była w całości zalesiona. Od momentu nabycia do roku 2005 r. działki były wykorzystywane do czynności zwolnionych od podatku od towarów i usług. Od 1 lipca 2005 r. czyli rezygnacji ze zwolnienia Skarżący wykorzystywał działki: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] do czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. Tylko działkę [...], która była lasem wykorzystywał do czynności zwolnionych od podatku od towarów i usług.

Działania Skarżącego odnośnie działek o nr [...], [...], [...], [...] oraz [...] musiały, więc zostać uznane za nakierowane na zysk i niepodporządkowane celom osobistym. Dokonując analizy przedstawionych przez Skarżącego we wniosku o wydanie interpretacji i jego uzupełnieniu okoliczności, w kontekście art. 15 ust. 2 u.p.t.u. podzielić należy wniosek organu, że działania dokonywane przez Skarżącego przyjęły charakter właściwy dla profesjonalnej działalności gospodarczej. Co więcej sam wskazał, że dla działek o nr [...], [...], [...], [...] oraz [...], w momencie wywłaszczenia nie było miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz decyzji o warunkach zabudowy. Jednakże w 2016 r. dla ww. działek wystąpił

o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i je otrzymał. Dla działek o nr [...], [...], [...]. Skarżący nie występował natomiast o ustalenie warunków zabudowy dla lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Sąd podziela zatem stanowisko organu podatkowego, który uznał, że powyższe czynności nie świadczą jedynie o wykonywaniu przez stronę prawa własności wobec majątku osobistego na potrzeby prywatne, ale wypełniają definicję prowadzenia działalności gospodarczej w myśl art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, co sprawia, że skoro w sprawie występują przesłanki stanowiące podstawę do uznania Skarżącego za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.t.u., prowadzącego działalność gospodarczą w myśl art. 15 ust. 2u.p.t.u., to czynność dostawy działek będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, jako odpłatna dostawa towarów na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1u.p.t.u.

Ponadto w przedmiotowej sprawie, wbrew twierdzeniom Skarżącego, dostawa działek o nr o nr [...], [...], [...], [...] oraz [...] nie może być objęta zwolnieniem od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u., gdyż dla działek tych wydane zostały decyzje o warunkach zabudowy, zatem już przed wywłaszczeniem były one terenem budowlanym w rozumieniu art. 2 pkt 33 u.p.t.u. Jedynie działki o nr [...], [...] i [...], nie stanowią terenu budowlanego, o którym mowa w ww. przepisie, a zatem odszkodowanie w zamian za wywłaszczenie ww. działek korzysta ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u.

Zakres i zasady zwolnienia od podatku dostaw towarów lub świadczenia usług zostały określone, m.in. w art. 43 ustawy. Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u., zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane. Przez tereny budowlane - na podstawie art. 2 pkt 33 u.p.t.u. - rozumie się grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu - zgodnie

z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa

w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W tym miejscu warto wyjaśnić, że stosownie do treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93 Gemeente Emmen - "teren budowlany oznacza każdy nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany przez państwa członkowskie za teren z przeznaczeniem pod zabudowę". Tym samym również w świetle orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości, za teren budowlany uznać można jedynie taki, który regulacjami prawa krajowego został przeznaczony pod zabudowę. Przepis art. 2 pkt 33 u.p.t.u., odpowiada treści wskazanego orzeczenia, gdyż cechę przeznaczenia pod zabudowę ustala się na podstawie określonych wprost w ustawie dokumentów prawa miejscowego. Należy wskazać, że opodatkowane podatkiem od towarów i usług są, co do zasady, dostawy nieruchomości gruntowych zabudowanych i niezabudowanych, przy czym w przypadku tych ostatnich opodatkowane są wyłącznie te, których przedmiotem są tereny budowlane, czyli przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego bądź decyzją o warunkach zabudowy. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca

2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r., poz. 293, ze zm.), ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W art. 4 ust. 2 u.p.t.u. postanowiono, że w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie z powyższym zmiana przeznaczenia wywłaszczanych nieruchomości odbywa się w tym samym momencie, w którym te nieruchomości stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub odpowiednich jednostek samorządu terytorialnego. Zmiana ta nie wystąpiłaby gdyby nie doszło do czynności wywłaszczenia. W sprawie będącej przedmiotem zaskarżenia mamy do czynienia z dostawą nieruchomości, m.in. działek o nr o nr [...], [...], [...], [...] oraz [...] w zamian za odszkodowanie, dla których zostały wydane decyzje o warunkach zabudowy. Oznacza to, że przedmiotowe działki nie wypełniają przesłanki "terenu niezabudowanego innego niż teren budowlany", gdyż na moment ich wywłaszczenia były przeznaczone pod zabudowę i w związku z powyższym - odszkodowanie w zamian za wywłaszczenie ww. działek nie będzie korzystać ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 u.p.t.u.

Za bezpodstawny Sąd uznał również zarzut naruszenia art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u. w myśl którego, zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Jak słusznie stwierdził organ podatkowy, zwolnienie od podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u., dotyczy wszystkich towarów - zarówno nieruchomości, jak i ruchomości - przy nabyciu (imporcie lub wytworzeniu), których nie przysługiwało podatnikowi prawo do odliczenia podatku VAT i wykorzystywanych - niezależnie od okresu ich używania przez podatnika (kilka dni, miesięcy czy lat) - wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku VAT. Jak wskazał sam Skarżący w opisie sprawy działki o nr [...], [...], [...], [...], [...] od 2005 r. wykorzystywane były do czynności opodatkowanych podatkiem VAT. Z powyższego, jak prawidłowo stwierdziły organy wynika, że nie były przez Skarżącego wykorzystywane wyłącznie do działalności zwolnionej z VAT.

W ocenie Sądu organ prawidłowo stwierdził, że Skarżącemu nie będzie zatem przysługiwać również prawo do skorzystania ze zwolnienia przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u. dla odszkodowania za wywłaszczenie ww. działek [...], [...], [...], [...] oraz [...], bowiem jak wynika z art. 43 ust. 1 pkt 2u.p.t.u., zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku, co w przedmiotowej sytuacji nie miało miejsca.

Ponadto Sąd stwierdził, że załączone przez Skarżącego dokumenty do skargi z dnia [...] listopada 2020 r. oraz do uzupełnienia skargi z dnia [...] listopada 2020 r.

w postaci decyzji Wojewody z dnia [...] października 2020 r. oraz decyzji o warunkach zabudowy nie mają wpływu na przedmiotowe rozstrzygniecie. Zwrócić bowiem należy uwagę, że składając wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej zainteresowany zobowiązany jest wyczerpująco przedstawić zaistniały stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe oraz ich ocenę prawną (art. 14b § 2 i § 3 ustawy

z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r. poz. 1325, ze zm., zwanej dalej: "o.p."). Tym samym w postępowaniu interpretacyjnym nie może toczyć się spór co do stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) będącego przedmiotem wniosku. W tego typu sprawach organy nie ustalają stanu faktycznego. Ich obowiązkiem jest natomiast ocena stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny (art. 14c § 1 o.p.). Słusznie więc zwrócono uwagę w odpowiedzi na skargę, że przedmiotem interpretacji może być tylko analiza stanowiska przedstawionego we wniosku o jej udzielenie oraz, że organ nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji.