Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 4266/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 5 ust. 2, art. 6 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1330
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Rafał Stasikowski (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Burmistrza Nowogardu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 3 grudnia 2020 r., sygn. akt II SAB/Sz 107/20 w sprawie ze skargi B. W. na bezczynność Burmistrza Nowogardu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Burmistrza Nowogardu na rzecz B. W. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 3 grudnia 2020 r., sygn. akt II SAB/Sz 107/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zobowiązał Burmistrza Nowogardu do rozpatrzenia punktów 1. i 2. wniosku B. W. o udostępnienie informacji publicznej z dnia 3 września 2020 r. w terminie 14 dni od daty zwrotu akt organowi wraz z odpisem orzeczenia ze stwierdzeniem prawomocności; stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądził od Burmistrza Nowogardu na rzecz skarżącego B. W. kwotę 597 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W piśmie z dnia 3 września 2020 r., które wpłynęło do organu w dniu 4 września 2020 r. B. W. wniósł o udostępnienie informacji publicznej, w następującym zakresie:

1. listy imion i nazwisk pracowników samorządowych zatrudnionych w Urzędzie, którzy otrzymali w roku 2019 nagrodę/nagrody za szczególne osiągnięcia w pracy na podstawie art. 36 ust. 6 ustawy o pracownikach samorządowych oraz wysokości tej nagrody/nagród w odniesieniu do każdego z nagrodzonych pracowników samorządowych,

2. informacji o tym, jakie szczególne osiągnięcia w pracy - w odniesieniu do każdego z nagrodzonych pracowników samorządowych - stanowiły podstawę do przyznania w 2019 r. nagrody za szczególne osiągnięcia. Innymi słowy, o udostępnienie informacji na czym te szczególne osiągnięcia polegały, czym się przejawiały itp.,

3. informacji o ogólnej kwocie wszystkich nagród za szczególne osiągnięcia w pracy zawodowej przyznanych pracownikom samorządowym w Urzędzie w 2019 r. oraz informacji o liczbie wszystkich nagrodzonych pracowników samorządowych.

Wnioskodawca wskazał nadto, że informację należy przekazać na wskazany w piśmie adres e-mail.

Zastępca Burmistrza Nowogardu udzielił w dniu 17 września 2020 r. odpowiedzi na pkt 3. wniosku podając, iż w 2019 r. za szczególne osiągnięcia w pracy zawodowej nagrodzono 82 pracowników samorządowych, zaś łączna wysokość nagród wyniosła 248982 zł.

W tym samym dniu Zastępca Burmistrza udzielił wnioskodawcy kolejnej odpowiedzi, w której stwierdził, iż informacje, których żąda w pkt. 1. i 2. nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, a co za tym idzie - nie podlegają udostępnieniu. Organ wskazał przesłanki, które kwalifikują konkretną informację jako informację publiczną a następnie powołał się na orzeczenia sądów administracyjnych, z których wynika, że informacja o wysokości nagrody przyznanej konkretnej osobie wskazanej z imienia i nazwiska wykracza poza zakres pojęcia "sprawy publicznej".

Sąd I instancji przyjął, że skoro wynagrodzenia wraz ze wszystkimi składnikami (w tym nagrody) finansowane są ze środków publicznych, a gospodarka tymi środkami jest jawna, to co do zasady, żądana przez skarżącego informacja o wysokości nagród przyznanych i wypłaconych każdemu z pracowników organu jednostki samorządu terytorialnego, z podaniem konkretnej kwoty przypisanej do konkretnego pracownika stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2018 r. poz. 1330, dalej: u.d.i.p.). Uznano, że dane te mieszczą się w pojęciu zasad funkcjonowania organu władzy publicznej (art. 6 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p.) oraz ciężarów publicznych ponoszonych na utrzymanie aparatu administracyjnego (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. h). Sąd wskazał, że wynagrodzenia wszystkich pracowników Urzędu Miasta w Nowogardzie należą do kategorii spraw o znaczeniu publicznym, skoro wiążą się ze sposobem gospodarowania środkami stanowiącymi majątek publiczny, a zatem żądane informacje mieszczą się w szeroko rozumianym pojęciu informacji publicznej.

Sąd I instancji ocenił, że słusznie twierdzi skarżący, iż wysokość wynagrodzeń wszystkich pracowników finansowanych ze środków publicznych, w tym również nagród, o których mowa w art. 36 ust. 6 ustawy o pracownikach samorządowych, stanowi informację publiczną.

Sąd uznał, że organ ani nie udostępnił skarżącemu informacji, jak i nie wydał decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej z uwagi na prywatność osób, których informacja ta dotyczyła. Uzasadniało to uwzględnienie skargi na bezczynność organu w opisanym zakresie i zobowiązanie do rozpatrzenia wniosku strony, o czym orzeczono na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

Zdaniem Sądu, bezczynność organu nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. Organ w ustawowym terminie ustosunkował się do wniosku strony, w części udostępniając żądane informacje, zaś w zaskarżonym zakresie przyjął poglądy, których na tle przeważającej części orzecznictwa sądów administracyjnych, a które skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, nie można zaakceptować.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł organ, zaskarżając wyrok w całości.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, tj. art. 1 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., polegającą na uznaniu, że informacja o wysokości nagród przyznanych i wypłaconych każdemu z pracowników organu jednostki samorządu terytorialnego, z podaniem konkretnej kwoty przypisanej do konkretnego pracownika stanowi informację publiczną w sytuacji, gdy żądanie takie wraz z podaniem informacji o szczególnych osiągnięciach oznaczonych personalnie osób stanowi zbyt daleko idące naruszenie prywatności pracowników, a tym samym, nie stanowi informacji publicznej,

2) naruszenie przepisów postępowania, którego uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, skutkujące ustaleniem, że organ dopuścił się bezczynności przy rozpoznawaniu wniosku, tj. art. 16 u.d.i.p., przez przyjęcie, że w rozpoznawanej sprawie, jeżeli organ uznaje, iż wnioskowana przez skarżącego informacja publiczna nie może zostać udostępniona ze względu na dobra chronione prawem, to powinien wydać decyzję o odmowie udostępnienia takiej informacji, w sytuacji, gdy w niniejszej sprawie, żądana przez skarżącego informacja nie jest informacją publiczną, a co za tym idzie organ nie ma kompetencji, a tym bardziej obowiązku, do wydania decyzji administracyjnej odpowiadając na wniosek dotyczący jej udostępnienia.

Z uwagi na powyższe zarzuty organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie. W skardze kasacyjnej zawarto wniosek o zasądzenie od skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym wynagrodzenia pełnomocnika według norm przypisanych. Skarżący kasacyjnie na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. zrzekł się rozpoznania sprawy na rozprawie.

W ocenie organu Sąd w sposób całkowicie nieuzasadniony przyjął, że informacja o wysokości nagród przyznanych i wypłaconych każdemu z pracowników organu jednostki samorządu terytorialnego, z podaniem konkretnej kwoty przypisanej do konkretnego pracownika stanowi informację publiczną.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informację publiczną stanowi "każda informacja o sprawach publicznych." Podejmując próbę rozwinięcia pojęcia "sprawy publicznej" organ podniósł, że jego zakres obejmuje jedynie informacje należące do sfery publicznej. Skarżący natomiast żąda upublicznienia wysokości dodatkowego wynagrodzenia otrzymanego przez każdego z pracowników urzędu wskazanych z imienia i nazwiska. W związku z powyższym w ocenie organu, nie sposób uznać, że przedmiotem żądanej informacji jest jawność wydatkowania środków publicznych przeznaczonych na cel jakim są nagrody pracowników Urzędu Miejskiego - co stanowiłoby informację publiczną (tym samym organ, zgodnie z pkt. 3 wniosku z dnia 3 września 2020 r. udostępnił skarżącemu informację o ogólnej kwocie wszystkich nagród za szczególne osiągnięcia w pracy zawodowej, przyznanych pracownikom samorządowym w Urzędzie w 2019 r. oraz informację o liczbie wszystkich nagrodzonych pracowników samorządowych). Zdaniem organu żądanie skonkretyzowanej wysokości dodatkowego wynagrodzenia przysługującego każdemu z pracowników urzędu w określonej kwocie oraz informacji o szczególnych osiągnięciach oznaczonych personalnie osób, stanowi zbyt daleko idące naruszenie prywatności pracowników, a tym samym, nie stanowi informacji publicznej. Organ podkreślił, że skarżący, na skutek udostępnienia informacji z pkt. 3, uzyskał już informację co do wysokości środków przeznaczonych na nagrody dla pracowników, co winno stanowić realizację przez organ obowiązku udostępnienia informacji o sposobie oraz wysokości wydatkowania środków publicznych.

Organ podniósł, że z dyspozycji art. 16 u.d.i.p. wynika, iż organ winien wydać decyzję administracyjną jedynie w sytuacji odmowy udostępnienia informacji publicznej. Jeśli jednak żądana informacja nie jest informacja publiczna, to organ nie ma kompetencji, a tym bardziej obowiązku, do wydania decyzji administracyjnej odpowiadając na wniosek dotyczący jej udostępnienia.

Zdaniem organu, w przedmiotowej sprawie brak było podstaw do tego, aby organ w formie decyzji administracyjnej informował skarżącego o tym, że żądana przez niego informacja nie jest informacją publiczną w rozumieniu ww. ustawy.

W ocenie skarżącego kasacyjnie, konsekwencją powyższego jest wadliwe ustalenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, że organ dopuścił się bezczynności przy rozpoznawaniu wniosku B. W. o udostępnienie mu informacji publicznej. Wskazano bowiem, że Burmistrz Nowogardu dopełnił wszelkich obowiązków rozpoznając ten wniosek, gdyż udostępnił informację żądaną w pkt. 3 jako informację publiczną oraz udzielił odpowiedzi wraz z uzasadnieniem co do odmowy udostępnienia informacji z pkt. 1 oraz 2.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną B. W. wniósł o jej oddalenie oraz zwrot kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skarga kasacyjna w niniejszej sprawie podlegała rozpoznaniu w granicach przytoczonej w niej podstawy.

Skarga kasacyjna okazała się niezasadna.

Skarżący kasacyjnie zarzucił zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie zarówno przepisów prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. W takiej sytuacji, co do zasady, jako pierwsze podlegają rozpatrzeniu zarzuty naruszenia przepisów postępowania, gdyż weryfikacja prawidłowości wykładni przepisów prawa materialnego, dokonanej przez Sąd I instancji, jest możliwa jedynie w przypadku stwierdzenia braku uchybień natury procesowej, mogących mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. W rozpoznawanej sprawie kolejność ta musi zostać odwrócona, gdyż zarzut naruszenia prawa procesowego został sformułowany w skardze kasacyjnej w taki sposób, iż jego zasadność bądź bezzasadność będzie konsekwencją zasadności bądź bezzasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego.

Zarzut sformułowany w punkcie pierwszym skargi kasacyjnej jest nieuzasadniony. Jego istota sprowadza się do stanowiska, iż informacja o wysokości nagród przyznanych i wypłaconych każdemu z pracowników organu jednostki samorządu terytorialnego, z podaniem konkretnej kwoty przyznanej konkretnemu pracownikowi wraz z informacją o szczególnych osiągnięciach uzasadniających przyznanie nagrody, nie stanowi informacji publicznej.

W art. 1 ust. 1 u.d.i.p. podjęta została próba zdefiniowania pojęcia informacji publicznej. Zgodnie z tym przepisem informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Jego doprecyzowaniem jest art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który w formie katalogu otwartego wymienia rodzaje spraw, o których udostępnieniu podlega informacja o charakterze publicznym. Na podstawie wskazanych przepisów, uwzględniając konstytucyjną konstrukcję prawa do informacji zawartą w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że informacją publiczną jest każda informacja wytworzona przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone (por. wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 1956/02, wyrok NSA z dnia 21 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 678/11, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Pojęcie informacji publicznej odnosi się zatem do wszelkich faktów dotyczących spraw publicznych rozumianych jako działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i samorządów gospodarczych i zawodowych oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym, czyli mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Charakter publiczny należy przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności. O zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu ustawy decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji. Już tylko na gruncie przepisu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. należy uznać, iż informacja o wysokości wynagrodzeń pracowników urzędu, przez fakt, iż dotyczy informacji o pewnym fragmencie działalności gminy, stanowi informację publiczną.

Podstaw prawnych w takiej kwalifikacji prawnej żądanej informacji można znaleźć jeszcze kilka na gruncie przepisów u.d.i.p. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. informacja o majątku publicznym stanowi informację publiczną. W skład tego majątku wchodzą również wynagrodzenia wszystkich pracowników urzędu gminy (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c u.d.i.p.), gdyż będąc zobowiązaniami podmiotu publicznego obrazują rzeczywisty stan majątku publicznego. Wskazać nadto należy, że wynagrodzenia wraz ze wszystkimi składnikami (w tym także nagrody za szczególne osiągnięcia) finansowane są ze środków publicznych, a gospodarka tymi środkami jest jawna, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1870 ze zm.).

Wnioskowana przez skarżącego informacja o wysokości środków pieniężnych wypłacanych z zasobów publicznych na rzecz osób zatrudnionych w urzędzie gminy mieści się w pewnym sensie także w pojęciu zasad funkcjonowania organu władzy publicznej (art. 6 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p.) w odniesieniu do ciężarów publicznych ponoszonych na utrzymanie aparatu administracyjnego (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. h) u.d.i.p.). Wynagradzanie pracowników obrazuje bowiem jeden z aspektów funkcjonowania organu związany ze sposobami motywowania pracowników do pracy w urzędzie, nagradzania ich za ponadstandardowe zaangażowanie lub osiągnięcia. System nagradzania pozwala na formułowanie ocen dotyczących efektywność aparatu administracyjnego przez zestawienie jego wyników oraz ponoszonych nakładów finansowych.

W orzecznictwie sądów administracyjnych konsekwentnie wyrażany jest pogląd, iż wydatkowanie środków publicznych przeznaczonych na wynagrodzenia pracowników w podmiotach państwowych i samorządowych jest jawne. Zasada jawności publicznej gospodarki finansowej stanowi jedną z gwarancji realizacji konstytucyjnej zasady prawa do informacji o działalności organów władzy publicznej, a także osób pełniących funkcje publiczne.

Sąd I instancji prawidłowo tym samym stwierdził, że wysokość wynagrodzeń pracowników finansowanych ze środków publicznych, w tym również dodatkowych nagród, stanowi informację publiczną, co oznacza, iż nie doszło do naruszenia przepisu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.

Pogląd ten jest dominujący w orzecznictwie sądów administracyjnych, przykładowo wyrażono go w wyrokach NSA : z 14 lutego 2020 r. sygn. akt I OSK 578/19, z 10 grudnia 2019 r. sygn. akt I OSK 240/19, z 26 czerwca 2019 r. sygn. akt I OSK 3451/18, z 19 czerwca 2019 r. sygn. akt I OSK 2929/17, z 19 czerwca 2019 r. sygn. akt 2737/17, z 16 kwietnia 2019 r. sygn. akt 1705/17, z 14 października 2019 r. sygn. akt I OSK 4205/18, z 5 lutego 2019 r. sygn. akt I OSK 840/17, z 28 listopada 2017 r. sygn. akt I OSK 1432/17, z 28 lipca 2017 r. sygn. akt I OSK 1775/16, z 21 listopada 2018 r. sygn. akt I OSK 2945/16. Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 27 marca 2018 r. sygn. akt I OSK 1702/16 nie wyraził poglądu, który prezentuje ten organ. Natomiast pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 19 grudnia 2017 r. sygn. akt I OSK 1380/17, że żądanie informacji o wynagrodzeniu pracowników wymienionych z imienia i nazwiska, nie jest żądaniem informacji publicznej, jest podzielany w orzecznictwie sądów administracyjnych niezwykle rzadko, przykładowo w wyroku NSA z 27 września 2019 r. sygn. akt I OSK 2710/17. Pogląd ten nie zasługuje na akceptację, ponieważ sposób sformułowania wniosku, przez żądnie udostępnienia informacji o wynagrodzeniu pracowników urzędu z imienia i nazwiska (ich personalizację) nie powoduje, że wniosek ten przestaje być wnioskiem o informacje o sposobie wydatkowania środków publicznych. Zatem nadal jest wnioskiem o sprawach publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i zasadach funkcjonowania tych podmiotów, majątku publicznym i ciężarach publicznych w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 3 i pkt. 5 lit. h) u.d.i.p. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego każde wydatkowanie środków publicznych jest sprawą publiczną, bez względu na cel jaki jest realizowany.

Ochrona prywatności pracowników w zakresie wypłacanego im ze środków publicznych wynagrodzenia powinna być realizowana nie na etapie kwalifikacji prawnej żądanych informacji, lecz przez ewentualne ograniczenie dostępu do tych informacji publicznych na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

Zgodnie z powołanym przepisem art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Informacje dotyczące kwot wynagrodzeń, jak i składników tych wynagrodzeń oraz nagród finansowane są ze środków publicznych i wypłacane za wykonywaną pracę, tym samym stanowią informację publiczną, niezależnie od tego, czy są to stałe elementy wynagrodzenia, czy fakultatywne lub uznaniowe. Zasada jawności gospodarki środkami publicznymi jest zasadą, która musi być bezwzględnie przestrzegana przez każdą jednostkę dysponującą publicznymi środkami finansowymi. Wydatkujący środki publiczne podlegają kontroli odpowiednich urzędów, kontroli politycznej oraz kontroli ze strony samych obywateli. Jakakolwiek reglamentacja informacji o działalności podmiotów publicznych w stosunku do tych podmiotów musi być podyktowana racjami znajdującymi swoje uzasadnienie w Konstytucji RP. Zatem wnioskując o podanie wysokości nagród przyznanych poszczególnym pracownikom urzędu, wnioskodawca w istocie żąda udostępnienia informacji publicznej. Wobec tego organ ma obowiązek takiej informacji udzielić bądź wydać decyzję o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej, jeżeli uznaje, że wnioskowana informacja publiczna nie może zostać udostępniona ze względu na dobra prawnie chronione (por. wyrok NSA z 27.5.2020 r. I OSK 1577/19). Zgodzić należy się tym samym z Sądem I instancji, iż w takiej sytuacji obowiązkiem organu było albo udzielenie żądanej informacji publicznej w całości lub w części, albo wydanie decyzji odmownej w określonym zakresie na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Brak działania tego rodzaju przesądził o bezczynności.

W związku z tym zarzut naruszenia przepisu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. jest nieuzasadniony. Nie znajduje także uzasadnienia zarzut naruszenia przepisu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Przepis ten nie był podstawą wyrokowania Sądu I instancji. Autor skargi kasacyjnej nie wskazuje również w jakiej sytuacji i w jaki sposób miałoby dojść do naruszenia tego przepisu.

Zarzut naruszenia przepisu art. 16 u.d.i.p. jest nieuzasadniony. Zauważyć należy, iż art. 16 składa się z dwóch ustępów. Obowiązkiem autor skargi kasacyjnej jest sprecyzowanie zarzuty, co należy rozumieć w ten sposób, iż powinien on wskazać konkretną jednostkę redakcyjną określonego aktu prawnego. Treść uzasadnienia pozwala jednak ustalić, iż w skardze zarzucono naruszenie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Zarzut w tym kształcie jest nieuzasadniony. Zakwalifikowanie informacji o wysokości nagród przyznanych i wypłaconych każdemu z pracowników organu jednostki samorządu terytorialnego, z podaniem konkretnej kwoty przyznanej konkretnemu pracownikowi wraz z informacją o szczególnych osiągnięciach uzasadniających przyznanie nagrody jako informacji publicznej obligowało organ do podjęcia jednego z dwóch prawnie dopuszczalnych działań, którego wyboru powinien dokonać samodzielnie organ. Jego obowiązkiem był, albo udzielenie informacji publicznej w całości lub w części, albo wydanie decyzji odmownej co do całości lub części wniosku na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Podstawą prawną wydania decyzji odmownej jest także art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Tym samym brak jest podstaw do uznania tego zarzutu za uzasadniony.

Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 P.p.s.a.

W niniejszej sprawie pełnomocnik strony skarżącej kasacyjnie działając na podstawie art. 176 § 2 P.p.s.a. zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie zawnioskowała o przeprowadzenie rozprawy. W związku z tym rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 P.p.s.a.