Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1729/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-02-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 15a, art 15f, art 15h, art 15l, art 18 ust 1
journal: Dz.U. 1999 nr 53 poz 549
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędzia WSA Andrzej Góraj, , Agnieszka Wiechowicz, Protokolant starszy sekretarz sądowy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2020 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2019 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji (dalej: "KGP", "organ II instancji") decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), dalej: "k.p.a." oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2019 r., poz. 284 ze zm.), dalej: "u.b.a.", utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] (dalej: "KWP", "organ I instancji") z dnia [...] marca 2019 r. [...] cofającą J. J. (dalej: "strona", "skarżący") pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celu łowieckiego.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji KGP przedstawił dotychczasowy tok postępowania wskazując, co następuje:

KWP w [...] decyzją z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] cofnął J. J. pozwolenie na broń palną myśliwską do celu łowieckiego na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 u.b.a. Podstawę powyższego stanowiło uzyskanie przez organ ostatecznego orzeczenia lekarskiego z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] stwierdzającego, że strona nie może dysponować bronią.

W odwołaniu od ww. decyzji pełnomocnik strony zarzucił organowi I instancji:

- naruszenie art. 7 w związku z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji w oparciu o wątpliwe wnioski wynikające z powtórnej (wydanej w trybie odwoławczym) opinii lekarskiej oraz bez wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego,

- naruszenie art. 78 k.p.a. poprzez oddalenie wniosku dowodowego o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania lekarza na okoliczność przeprowadzonych badań w trybie odwoławczym oraz pozostałych dowodów w postaci kopii raportów z kontroli łowisk, pomimo tego, że były to dowody mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy,

- błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że skarżący nie spełnia wymaganych kryteriów na posiadanie pozwolenia na broń i zalicza się do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 u.b.a., podczas gdy prawidłowa analiza okoliczności sprawy wskazuje, że przewidziane w ww. przepisach zastrzeżenia i przeszkody do posiadania pozwolenia na broń nie dotyczą strony,

- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób sprzeczny z wymogami przewidzianymi w ww. przepisie, w tym brak jakiegokolwiek przekonującego wyjaśnienia i rozwinięcia przyczyn cofnięcia pozwolenia na broń, które miałyby wynikać z wydanego orzeczenia lekarskiego i psychologicznego, i powołanie jedynie art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 u.b.a.

W związku z powyższymi zarzutami pełnomocnik strony wniósł o: zmianę zaskarżonej decyzji i przywrócenie stronie pozwolenia na broń ewentualnie, uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego, prawidłowego rozpoznania.

KGP nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania. Motywując powołaną na wstępie decyzję z dnia [...] czerwca 2019 r. wskazał, iż zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a., właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 tej ustawy. Powyższy przepis ma charakter obligatoryjny, co oznacza, że organy Policji są zobowiązane do cofnięcia pozwolenia na broń, gdyż w takich przypadkach ustawodawca przyznał bezwzględne pierwszeństwo interesowi społecznemu przed słusznym interesem strony w posiadaniu tego prawa.

KGP stwierdził, iż strona nie posiada zdolności do dysponowania bronią palną w myśl art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 u.b.a., o czym świadczy wydane przez upoważnionego lekarza J. J. (na skutek odwołania z dnia [...] listopada 2018r. wniesionego przez organ I instancji od orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] listopada 2018 r.) negatywne, ostateczne orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. Tymczasem osoba chcąca posiadać pozwolenie na broń musi mieć do tego zdolność potwierdzoną stosownym orzeczeniem lekarskim i psychologicznym. Jest to bowiem okoliczność istotna z punktu widzenia interesu bezpieczeństwa i porządku publicznego. Uzyskanie choćby jednego orzeczenia negatywnego (w przypadku strony negatywne jest ostateczne orzeczenie lekarskie), jednoznacznie obliguje organy Policji do cofnięcia pozwolenia na broń.

Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Ostateczne, negatywne orzeczenie lekarskie wyklucza możliwość dysponowania przez stronę bronią palną. Ma ono charakter wiążący w niniejszej sprawie, bowiem eliminuje orzeczenie lekarskie wydane w I instancji.

KGP zaznaczył, iż ostateczne orzeczenie lekarskie jest niepodważalne, co wynika z art. 15h ust. 7 u.b.a. Organy Policji będąc związane ostatecznym orzeczeniem lekarskim nie mogą dokonywać jego dalszej weryfikacji. Zatem w istniejącym stanie faktycznym i prawnym nie jest możliwe - czego oczekuje pełnomocnik strony - przesłuchanie lekarza, który wydał ostateczne orzeczenie, ani uzyskanie opinii innego lekarza bądź zespołu specjalistów. Procedura ustalania zdolności strony do dysponowania bronią zakończyła się bowiem wraz z uzyskaniem orzeczenia (lekarskiego i psychologicznego) wydanego w II instancji.

KGP zauważył, iż pełnomocnik strony przedstawiając wątpliwości dotyczące prawidłowości wydanego w trybie odwoławczym negatywnego orzeczenia lekarskiego nie wskazał, aby zostało one zakwestionowane przez właściwego wojewodę. Zgodnie z art. 15i u.b.a. kontrolę wykonywania i dokumentowania badań lekarskich lub psychologicznych oraz orzeczeń lekarskich lub psychologicznych przeprowadza wojewoda właściwy ze względu na miejsce wydania orzeczenia. Tymczasem pełnomocnik strony nie wskazał, iż w ogóle o przeprowadzenie takiej kontroli wystąpił do wojewody.

KGP zaznaczył, iż orzeczenia w zakresie zdolności do dysponowania bronią wydaje się na podstawie wyników przeprowadzonych badań, które są objęte tajemnicą lekarską, a zatem organ Policji nie może się z nimi zapoznać. Nie ma on także ani kompetencji, ani stosownej wiedzy do ich oceny. Z tych względów, jeżeli nie wynika to z innych dowodów ustalonych w danej sprawie, organ Policji może jedynie posiadać informację w formie stosownych orzeczeń o braku zdolności danej osoby do dysponowania bronią, z wyłączeniem wiedzy o ogólnozdrowotnych, psychicznych czy też psychologicznych przyczynach braku tej zdolności.

Ustawodawca nie przewidział możliwości przekazywania organom Policji dokumentacji medycznej wytworzonej dla celów wydania orzeczenia, a zakres badań określił w regulacjach ustawy o broni i amunicji. Dokumentacja medyczna pozostaje więc w dyspozycji orzeczników i podlega (podobnie jak ich praca) wyłącznie kontroli wojewody właściwego ze względu na miejsce wydania orzeczenia.

Odnosząc się zarzutów odwołania KGP uznał, że nie zasługują one na uwzględnienie. Stwierdził, iż organ I instancji zgodnie ze swą kompetencją miejscową i rzeczową rozstrzygnął przedmiotową sprawę prawidłowo stosując art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 u.b.a. oraz reguły postępowania administracyjnego.

Zdaniem KGP nie są trafne zarzuty dotyczące naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 78 k.p.a. Z brzmienia ww. przepisów należy bowiem wyprowadzić wniosek, że dowody, które przeprowadza organ powinny być dostateczne do rzetelnego wyjaśnienia sprawy. Oznacza to, że ich ilość powinna być dostosowana do okoliczności konkretnej sprawy, tak by wyjaśniały ją w sposób wystarczający do podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia. Zbędne jest więc mnożenie środków dowodowych mających za zadanie wykazanie jasnej już, bo ustalonej w inny sposób, tezy. Stałoby to w sprzeczności z zasadą szybkości i prostoty postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 12 k.p.a.

KWP w [...] zasadnie uznał, iż w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie ma aspektów wymagających przeprowadzenia dodatkowych (wnioskowanych) dowodów. Zatem postanowienie organu I instancji z dnia [...] lutego 2019 r. odmawiające dopuszczenia dowodu z przesłuchania lekarza J. J. celem uzupełnienia i wyjaśnienia podstaw orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. należy uznać za prawidłowe.

W ocenie KGP nie jest również trafny zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., bowiem zaskarżona decyzja zawiera elementy określone w ww. przepisie. W jej uzasadnieniu wskazano na konkretne ustalenia faktyczne mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a jego treść pozwala na poznanie przez organ odwoławczy motywów, jakimi kierował się organ I instancji podejmując rozstrzygnięcie.

Konkludując KGP stwierdził, iż organ I instancji działał na podstawie i w granicach obowiązujących przepisów prawa. Zebrany w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy i nie wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części.

Pismem z dnia 10 lipca 2019 r. J. J., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję KGP z dnia [...] czerwca 2019 r. zarzucając:

- naruszenie art. 7 w związku z art. 77 k.p.a. poprzez zaakceptowanie przez organ II instancji decyzji cofającej skarżącemu prawo do posiadania broni palnej myśliwskiej, pomimo istotnych wątpliwości wynikających z powtórnej (wydanej w trybie odwoławczym) opinii lekarskiej oraz bez wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego;

- naruszenie art. 78 oraz art. 84 k.p.a. poprzez zaakceptowanie przez organ II instancji postanowienia oddalającego wniosek dowodowy skarżącego o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania lekarza, który wydał decyzję orzeczniczą w trybie odwoławczym, na okoliczność przeprowadzonych badań oraz przyczyn wydania diametralnie odmiennego orzeczenia lekarskiego bądź dopuszczenia dowodu z dodatkowej opinii biegłego lekarza w związku z faktem dwóch diametralnie odmiennych orzeczeń lekarskich w badaniu pierwszym i drugim (odwoławczym);

- zaakceptowanie przez organ II instancji uchybień proceduralnych organu I instancji, a dotyczących nieprawidłowości w sporządzeniu uzasadnienia decyzji przejawiających się w sprzeczności z wymogami przewidzianymi w art. 107 § 3 k.p.a., w tym brak przekonującego wyjaśnienia i rozwinięcia przyczyn cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń, które miałyby wynikać z wydanego orzeczenia lekarskiego i psychologicznego, i powołanie jedynie art. 15 ust. 1 pkt. 2 i 4 u.b.a.

W związku z powyższymi zarzutami pełnomocnik wniósł o uchylenie decyzji organów I i II instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik wskazał w szczególnosci, iż pomimo stosunkowo obszernego pisemnego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w dalszym ciągu nie wiadomo, co legło u podstaw podjętego rozstrzygnięcia.

Podkreślił, iż skarżący nie ma i nigdy nie miał jakichkolwiek zaburzeń psychicznych, nigdy nie leczył się psychiatrycznie i nie ma ograniczonej sprawności psychofizycznej. Nie jest osobą uzależnioną od alkoholu, ani tym bardziej od jakichś substancji psychoaktywnych. Skarżący w listopadzie 2018 r. oraz w styczniu 2019 r. był poddany badaniom lekarskim i testom psychologicznym, które wypadły dla niego bardzo korzystnie. Opinia psychologiczna wydana na skutek odwołania także nie potwierdziła, że istnieją jakiekolwiek przeciwskazania psychologiczne do posiadania pozwolenia na broń. Dopiero "enigmatyczna" opinia lekarska wydana na skutek odwołania KWP w [...] wykazała, że skarżący "jest osobą wymienioną w art. 15 ust. 1 pkt. 2 i 4 ustawy o broni i amunicji i nie może dysponować bronią".

Powyższa opinia lekarska nie posiada jednak żadnego merytorycznego uzasadnienia i skarżący nie wie dlaczego odebrano mu pozwolenie na broń palną myśliwską, które posiadał od wielu lat. Kwestia ta powinna być szczegółowo wyjaśniona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Niezrozumiałe jest twierdzenie organu Policji, iż nie ma on możliwości wglądu w dokumentację medyczną, na podstawie której została wydana opinia lekarska, z uwagi na tajemnicę lekarską. Przy takim założeniu opinia lekarza orzecznika nie podlegałaby żadnej kontroli, czy weryfikacji.

W odpowiedzi na skargę KGP wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.

W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2).

Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja KGP z dnia [...] czerwca 2019 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja KWP w [...] z dnia [...] marca 2019 r. odpowiadają prawu.

Na wstępie zauważyć należy, że pozwolenie na broń palną jest wymagane w większości krajów jako warunek konieczny nabycia prawa do posiadania broni. Zgodnie z art. 9 ust. 1 u.b.a. pozwolenie na broń można posiadać na podstawie pozwolenia na broń wydanego przez właściwego ze względu na miejsce stałego pobytu zainteresowanej osoby lub siedzibę zainteresowanego podmiotu komendanta wojewódzkiego Policji. Organ ten upoważniony jest również do cofnięcia pozwolenia na broń.

Posiadanie i używanie broni palnej stanowi tradycyjnie w polskim systemie prawnym sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej w celu zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. Prawa do posiadania broni nie można zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zatem dostęp obywatela do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przymusu, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego (por. uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09; publ. ONSA i WSA 2010 r., nr 1, poz. 5).

Poza wypadkami określonymi w ww. ustawie nabywanie, posiadanie oraz zbywanie broni i amunicji jest zabronione. Prawodawca ściśle reglamentując cele, na które może być wydane pozwolenie na broń, wskazał szereg wymogów, które muszą być spełnione, aby osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń mogła je otrzymać, zaś w przypadku osoby, która takie pozwolenie już uzyskała - aby mogła z niego nadal korzystać.

Osoba dopuszczona do posiadania broni musi legitymować się orzeczeniem lekarskim oraz orzeczeniem psychologicznym, potwierdzającymi brak istnienia przeciwskazań do dysponowania bronią palną. Nie może posiadać pozwolenia na broń osoba, co do której chociażby jedno z ww. orzeczeń nie potwierdziło braku przeciwskazań do dysponowania bronią, nawet gdyby osoba ta spełniała wszystkie pozostałe przesłanki do dysponowania bronią, określone w ustawie o broni i amunicji.

W niniejszej sprawie podstawą faktyczną cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celu łowieckiego był fakt wydania względem skarżącego ostatecznego orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] stycznia 2019 r., z którego wynikało, iż skarżący należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 u.b.a.

Orzeczenie to wydane zostało w związku ze skorzystaniem przez KWP w [...] z uprawnienia przewidzianego w art. 15h ust. 2 u.b.a. Przepis ten stanowi, że odwołanie od orzeczenia lekarskiego (i psychologicznego) przysługuje osobie ubiegającej się oraz komendantowi wojewódzkiemu Policji właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania tej osoby. Odwołanie złożone przez KWP w [...] od orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] listopada 2018 r. spełnia przesłanki, o których mowa w art. 15h ust. 1 i 3 u.b.a., tj. sporządzone zostało na piśmie, zawiera uzasadnienie, zostało wniesione w terminie 30 dni od dnia doręczenia orzeczenia do podmiotu odwoławczego - Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] za pośrednictwem lekarza, który wydał orzeczenie w I instancji.

Powyższe ostateczne orzeczenie wydane zostało przez J. J. lekarza posiadającego specjalizację medycyny pracy, upoważnionego do badań lekarskich osób występujących o wydanie pozwolenia na broń lub zgłaszających do rejestru broń pneumatyczną oraz osób posiadających pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną (nr wpisu do rejestru lekarzy upoważnionych [...] prowadzonego przez KWP w [...]). W sposób jednoznaczny potwierdza to kompetencje ww. lekarza, o których mowa w 15b ust. 1 i 2 u.b.a.

Przedmiotowe orzeczenie zostało sporządzone zgodnie ze wzorem określonym w załączniku nr 3 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób występujących o wydanie pozwolenia na broń lub zgłaszających do rejestru broń pneumatyczną oraz posiadających pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną (Dz. U. z 2015 r., poz. 2210 ze zm.) wydanego na podstawie art. 15l u.b.a. (§ 6 rozporządzenia). Orzeczenie to, jak wynika z jego treści, zostało wydane na podstawie badania lekarskiego przeprowadzonego zgodnie z art. 15a ust. 1 i 2 w związku z art. 15f ust. 1 u.b.a. Przepis art. 15 a ust. 2 u.b.a. stanowi, iż badanie lekarskie osoby ubiegającej się obejmuje ogólną ocenę stanu zdrowia, ze szczególnym uwzględnieniem układu nerwowego, stanu psychicznego, stanu narządu wzroku, słuchu i równowagi oraz sprawności układu ruchu. Lekarz przeprowadzający to badanie kieruje osobę ubiegającą się na badania psychiatryczne i okulistyczne, a jeżeli uzna to za niezbędne - na inne badania specjalistyczne lub pomocnicze. Podkreślić przy tym należy, że ani przepisy ustawy o broni i amunicji ani przepisy ww. rozporządzenia nie przewidują sporządzania przez lekarza upoważnionego uzasadnienia do (ostatecznego) orzeczenia lekarskiego.

Zgodnie z art. 15f ust. 2 u.b.a. oryginał orzeczenia lekarskiego otrzymuje osoba ubiegająca się. W przypadku orzeczenia stwierdzającego, że osoba ubiegająca się należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 4 i nie może dysponować bronią, kopię tego orzeczenia dołącza się do zawiadomienia kierowanego do organu Policji zgodnie z art. 15 ust. 4 zdanie drugie.

Przepisy art. 15f ust. 3 i 4 u.b.a. stanowią, iż lekarz upoważniony prowadzi dokumentację badań, o których mowa w art. 15a ust. 2, w formie karty badania lekarskiego. Wyniki badań specjalistycznych i pomocniczych oraz kopia orzeczenia lekarskiego stanowią załączniki do karty badania lekarskiego.

Z powyższych regulacji w sposób jednoznaczny wynika, że dokumentacja medyczna nie jest przekazywana organom Policji, pozostaje bowiem wyłącznie w dyspozycji lekarzy orzeczników i podlega ewentualnej kontroli wojewody właściwego ze względu na miejsce wydania orzeczenia (art. 15i u.b.a.)

Stosownie do art. 15h ust. 7 u.b.a. orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwołania jest ostateczne. Organy Policji nie są uprawnione do oceny przyczyn, dla których upoważniony lekarz lub psycholog orzekł o braku zdolności do dysponowania przez stronę bronią, tzn. które z wymaganych do wydania orzeczenia badań cząstkowych miało wpływ na jego treść. Nie mają również kompetencji do weryfikowania zasadności wydania osobie ubiegającej się o broń lub broń już posiadającej orzeczenia o określonej treści, ani też do wyjaśniania rozbieżności pomiędzy orzeczeniami wydanymi przez lekarzy (czy psychologów) w I i w II instancji.

Wskazać przy tym należy, że sądy administracyjne również nie mają możliwości weryfikacji orzeczeń lekarskich (czy psychologicznych) w sprawach dotyczących pozwolenia na broń palną, zaś sprawowanie przez te sądy kontroli wobec zaskarżonych decyzji dotyczących dysponowania bronią palną, sprowadza się jedynie do kontroli tych decyzji pod względem ich zgodności z obowiązującym prawem. Oznacza to, że Sąd uprawniony jest do oceny czy orzeczenie wydał uprawniony podmiot, jak również do oceny kwestii materialnoprawnych związanych z rodzajem orzeczenia, tj. czy orzeczenie lekarskie (psychologiczne) zostało wydane przez uprawnionego lekarza (uprawnionego psychologa). Takiej oceny Sąd dokonał i stwierdził, że kwestionowane orzeczenie wydane zostało przez podmiot upoważniony zgodnie z procedurą określoną w ustawie o broni i amunicji oraz w ww. rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2015 r. Sąd nie posiada kompetencji do dokonywania oceny dokumentacji medycznej, rzetelności przeprowadzanych badań, czy też prawidłowości wyprowadzanych z nich wniosków w zakresie określonych schorzeń, bowiem nie dysponuje konieczną wiedzą medyczną w tym zakresie.

Jak już wyżej wskazano, podmiotem uprawnionym do kontroli wykonywania i dokumentowania badań lekarskich lub psychologicznych oraz wydawania orzeczeń lekarskich lub psychologicznych jest wojewoda właściwy ze względu na miejsce wydania orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego (art. 15i u.b.a.). Kontrola ta, co należy podkreślić, nie została przewidziana jako dodatkowy sposób weryfikacji każdego orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego wydanego w trybie odwoławczym w konkretnym postępowaniu, lecz służy przestrzeganiu należytych standardów orzekania przez lekarzy i psychologów upoważnionych do przeprowadzania badań i wydawania orzeczeń lekarskich i psychologicznych. Nie jest też pozainstancyjnym sposobem kwestionowania orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego wydanego w postępowaniu administracyjnym dotyczącym wydania pozwolenia na broń.

Jak wynika z ww. przepisu przedmiotowa kontrola pozostawiona została uznaniu wojewody, bowiem ustawa nie określa w jakich sytuacjach bądź na wniosek jakiego podmiotu organ ten zobligowany jest do jej przeprowadzenia. Ustawodawca nie określił również formy rozstrzygnięcia odmawiającego podjęcia kontroli. Oznacza to, że kontrolą Sądu mogą być objęte tylko kwestie formalne. Z akt niniejszej sprawy nie wynika, aby w odniesieniu do ww. ostatecznego orzeczenia lekarskiego była prowadzona kontrola przez właściwego wojewodę.

W świetle powyższego stwierdzić należy, że decyzje wydane w niniejszej sprawie przez organy Policji obu instancji są zgodne z obowiązującym prawem, zaś zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a. właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie na broń wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 u.b.a. Przepis ten ma charakter obligatoryjny. Ostateczne orzeczenie lekarskie, czy psychologiczne wiąże organy Policji w zakresie ustalania przesłanek faktycznych i prawnych odmowy wydania lub cofnięcia pozwolenia na broń. Orzeczenia te nie podlegają dalszej weryfikacji w toku postępowania administracyjnego przed organami Policji. Oznacza to, że decyzja administracyjna w takim przypadku ma charakter związany. Ustawodawca nie przyznał bowiem organom Policji prawa wyboru sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Ostateczne negatywne orzeczenie lekarskie (psychologiczne) wyklucza możliwość dysponowania bronią.

Powyższe stanowisko znajduje odzwierciedlenie w utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych, np. w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 17 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1273/04 (publ. CBOSA) stwierdzono, że: "(...) ostateczne orzeczenia lekarskie wydawane w trybie § 8 rozporządzenia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (...) nie podlegają weryfikacji przez organy Policji w prowadzonych przez nie postępowaniach o wydanie lub cofnięcie pozwolenia na broń (...)". W uzasadnieniach wyroków NSA z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 1292/11, z dnia 15 grudnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1447/07 (publ. j.w.) także wskazano, że organy Policji są związane ostatecznym orzeczeniem lekarskim i psychologicznym i nie mogą dokonywać ich oceny (...), bowiem orzeczenia tego typu są niepodważalne. Analogiczny pogląd wyraził NSA w wyroku z dnia 11 stycznia 2013 r. sygn. akt I OSK 1663/11 (publ. j.w.).

Z tych względów zarzuty skargi są chybione. Fakt wydania negatywnego dla skarżącego ostatecznego orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] stycznia 2019r. przez lekarza upoważnionego do badań lekarskich osób występujących o wydanie pozwolenia na broń lub zgłaszających do rejestru broń pneumatyczną oraz osób posiadających pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną - obligował organ Policji do wydania decyzji o cofnięciu skarżącemu uprawnień do posiadania broni palnej.

Organy Policji w tego typu sprawach nie mają żadnych możliwości weryfikacji ostatecznego orzeczenia lekarskiego poprzez ubieganie się o sporządzenie jego uzasadnienia, czy też poprzez przeprowadzenie dowodu z przesłuchania upoważnionego lekarza, który wydał ww. orzeczenie lekarskie - o co wnioskował pełnomocnik skarżącego. Z tych względów zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 78 oraz art. 84 k.p.a. w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2-4 i art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a. są nieuzasadnione. Brak jest tym samym podstaw do kwestionowania postanowienia KWP w [...] z dnia [...] lutego 2019 r. o odmowie uwzględnienia żądania pełnomocnika strony o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania lekarza J. J. na okoliczność przeprowadzonych badań lekarskich w trybie odwoławczym. Nie jest również trafny zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., bowiem uzasadnienia decyzji organów Policji I i II instancji spełniają wymagania określone w ww. przepisie.

Konkludując Sąd stwierdza, iż wbrew twierdzeniom skargi KWP w [...] w sposób prawidłowy zgromadził materiał dowodowy i trafnie ocenił zaistniały w sprawie stan faktyczny w świetle obowiązujących przepisów prawa, zaś KGP zasadnie zaakceptował to stanowisko.

Mając wszystko powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.