Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 10/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-02-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Czesława Nowak-Kolczyńska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 18 listopada 2020 r., sygn. akt II SA/Lu 696/20 o odrzuceniu skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie potwierdzenia prawa do świadczeń opieki zdrowotnej postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 18 listopada 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm., dalej: p.p.s.a.), odrzucił skargę [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie potwierdzenia prawa do świadczeń opieki zdrowotnej - z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia. W motywach postanowienia odrzucającego skargę, Sąd pierwszej instancji wskazał, że zaskarżona decyzja została skutecznie doręczona skarżącej w dniu 23 lipca 2020 r. Trzydziestodniowy termin do złożenia skargi na powyższe rozstrzygnięcie upływał dla skarżącej w dniu 24 sierpnia 2020 r. Tymczasem skarga [...] została w niniejszej sprawie wniesiona dopiero w dniu 13 października 2020 r., a więc z uchybieniem terminu. Bez wpływu na ocenę zachowania przedmiotowego terminu pozostaje - w ocenie Sądu I instancji - okoliczność, że skargę tę w imieniu skarżącej wniósł pełnomocnik ustanowiony w ramach prawa pomocy przyznanego skarżącej przed wszczęciem postępowania sądowego, który o wyznaczeniu go adwokatem skarżącej został poinformowany już po upływie terminu do wniesienia skargi, tj. z pisma ORA w [...] z 11 września 2020 r.

W ocenie Sądu okoliczność złożenia przez stronę wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu przed wszczęciem postępowania sądowego (co dopuszcza przepis art. 243 § 1 p.p.s.a.), nie ma wpływu na bieg i upływ terminu do wniesienia skargi w sytuacji, gdy doszło do skutecznego doręczenia stronie decyzji. Jednocześnie, wyznaczony w sprawie pełnomocnik, wnosząc skargę już po upływie terminu, nie zawarł w treści skargi wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika z urzędu, zarzuciła:

1. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy poprzez naruszenie przepisu art. 53 § 1 p.p.s.a., polegające na błędnej interpretacji zakresu terminów do wniesienia skargi przez ustanowionego pełnomocnika z urzędu, w sytuacji gdy 30-dniowy termin biegnie od dnia otrzymania przez pełnomocnika informacji o ustanowieniu pełnomocnikiem z urzędu w sprawie przez właściwy organ samorządu adwokackiego,

2. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i zastosowanie przepisu art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez uznanie, ze skarga została wniesiona po upływie 30-dniowego terminu liczonego od dnia doręczenia decyzji, a termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 14 października 2020 r.

3. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy poprzez naruszenie przepisu art. 49 § 1 p.p.s.a., polegające na braku wezwania Sądu do usunięcia braków formalnych w postaci wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi co doprowadziło do nie możności nadania prawidłowego biegu skardze.

Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a. Skarga wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia podlega odrzuceniu, o czym stanowi art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Z przywołanych przepisów ustawy procesowej jednoznacznie wynika, w jakim terminie należy wnieść skargę do sądu administracyjnego. Każdorazowo badanie dochowania terminu do dokonania tej czynności procesowej wymaga poczynienia przede wszystkim ustaleń w zakresie daty doręczenia zaskarżonego aktu, która wywołuje rozpoczęcie biegu terminu do złożenia skargi. A zatem, po wniesieniu skargi, obowiązkiem Sądu jest zbadać, czy spełnia ona wszystkie wymogi formalne w tym w szczególności, czy został zachowany termin do jej wniesienia. Jeśli ów termin został uchybiony, a strona nie wnioskowała o jego przywrócenie, tak jak to miało miejsce właśnie w tej sprawie, wówczas Sąd ma obowiązek odrzucić skargę w trybie art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 53 § 1 p.p.s.a.

Z akt administracyjnych i sądowych wynika, że Sąd I instancji prawidłowo ustalił datę odbioru zaskarżonego orzeczenia przez stronę skarżącą, tj. 23 lipca 2020 r., oraz koniec terminu do wniesienia skargi, który przypadał na dzień 24 sierpnia 2020 r., a także fakt, że skarga I.B. została przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu wniesiona z uchybieniem terminu w dniu 13 października 2020 r. Powyższe stanowiło przesłankę do zasadnego odrzucenia skargi przez Sąd I instancji na podstawie powołanego art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

Istotą sprawy oraz zarzutów zażalenia jest kwestia ustanowienia pełnomocnika z urzędu przed wszczęciem postępowania i związane z tym liczenie terminu do wniesienia skargi oraz zaniechanie wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie wniosku o przywrócenie terminu.

Trafnie przyjął Sąd pierwszej instancji, że art. 53 p.p.s.a. nie zawiera regulacji analogicznej do art. 177 p.p.s.a., który określając termin do wniesienia skargi kasacyjnej od orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego, w razie ustanowienie dla strony pełnomocnika z urzędu już po wydaniu takiego orzeczenia, początek biegu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej wiąże z dniem zawiadomienia pełnomocnika o jego wyznaczeniu. Art. 53 p.p.s.a. w zakresie, w jakim odnosi się do decyzji administracyjnych, początek biegu terminu do wniesienia skargi bezwzględnie natomiast wiąże z dniem doręczenia decyzji skarżącemu. (por. postanowienie NSA z 21 stycznia 2021 r., II OZ 2/21, publ: CBOSA). Okoliczność ustanowienia dla skarżącej pełnomocnika przed wszczęciem postępowania nie miała - w świetle dyspozycji art. 53 p.p.s.a. - wpływu na bieg i upływ terminu do wniesienia skargi w sytuacji, gdy doszło do skutecznego doręczenia stronie decyzji, czyli jak w niniejszej sprawie.

Zarzut naruszenia art. 49 § 1 p.p.s.a. również nie znajduje w sprawie uzasadnienia. Tryb z art. 49 p.p.s.a. przy skardze jest możliwy do zastosowania tylko jeżeli skarga lub wniosek zawarty w skardze zawiera braki podlegające uzupełnieniu. Przepis art. 49 § 1 cyt. ustawy wyraźnie stanowi, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wobec niezachowania warunków formalnych, to przewodniczący wzywa do uzupełnienia czy też poprawienia pisma. W przepisie tym chodzi o warunki formalne określone w art. 46 ustawy, czy innych szczególnych ustawach. (por. postanowienie NSA z 1 grudnia 2004 r., OSK 830/04, LEX nr 162325). Wyznaczony w sprawie pełnomocnik, wnosząc skargę w imieniu strony już po upływie terminu, winien był złożyć wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, od uwzględnienia którego uzależnione byłoby nadanie skardze dalszego biegu. W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącej nie zawarł jednak w treści skargi takiego wniosku. Niezawarcie w treści skargi wniosku o przywrócenie terminu nie stanowi braku formalnego skargi, w konsekwencji nie zachodzi podstawa art. 49 § 1 p.p.s.a. do wezwania o uzupełnienie lub poprawienie skargi. Gdyby przyjąć odmienny tok rozumowania Sąd działałby za stronę lub jej pełnomocnika, do czego nie jest uprawniony. Konkludując, brak w skardze wniosku rozstrzyga o braku wezwania do jego uzupełnienia.

W art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. zostało postanowione, że jeżeli skarga została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia, to podlega odrzuceniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucając skargę nie naruszył tego przepisu, gdyż skarga została wniesiona po terminie przewidzianym do jej wniesienia, a zatem czynność ta jest bezskuteczna.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.