Wyrok NSA, sygn. akt III FSK 735/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-08-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 7 ust. 2 pkt 4, art. 6 ust. 7
journal: Dz.U. 2016 poz 716
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.
article: art. 240 § 1 pkt 5, art. 81, art. 128, art. 245 § 1 pkt 2, art. 270 oraz art. 244 § 1, art. 233 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 28 ust. 1 pkt 1 lit. b
journal: Dz.U. 2011 nr 127 poz 721
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Stachurski, Sędzia NSA Jolanta Sokołowska, Sędzia WSA (del.) Bogusław Woźniak (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 22 lutego 2022 r. sygn. akt I SA/Bd 876/21 w sprawie ze skargi J.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu z dnia 8 listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2018 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości; 2) uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta Miasta T. z 24 czerwca 2021 r., nr [...]; 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu na rzecz J.P. kwotę 760 (słownie: siedemset sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z 22 lutego 2022 r., sygn. akt I SA/Bd 876/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę J.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu z 8 listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej po wznowieniu postępowania w zakresie podatku od nieruchomości za 2018 r. Jako podstawę prawną orzeczenia Sąd I instancji wskazał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – dalej jako: "P.p.s.a."

Sąd I instancji przedstawił następujący stan sprawy.

J.P. złożył wniosek o skorygowanie decyzji podatkowych za lata 2015-2020 dotyczących nieruchomości położonej w T. przy ul. P. [...]-[...], w którym poinformował, że nieruchomość ta wpisana jest do statusu zakładu pracy chronionej już od 1995 r., a więc podlegała zwolnieniu od podatku od nieruchomości również w latach 2015-2020, w których to podatek był uiszczany przez pomyłkę. Do pisma załączono decyzję Wojewody K. z dnia 10 stycznia 2012 r. (doręczoną w dniu 11 stycznia 2012 r.) zmieniającą decyzję pełnomocnika ds. Osób Niepełnosprawnych z dnia 17 stycznia 1995 r., w której zapisano, że podatnik prowadzący także działalność przy ul. P. [...]-[...] spełnia warunki określone dla zakładów pracy chronionej.

W myśl art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 716 ze zm.) zwalnia się od podatku od nieruchomości prowadzących zakłady pracy chronionej spełniające warunek, o którym mowa w art. 28 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2011 r. poz. 721 ze zm.), lub zakłady aktywności zawodowej w zakresie przedmiotów opodatkowania zgłoszonych wojewodzie, jeżeli zgłoszenie zostało potwierdzone decyzją w sprawie przyznania statusu zakładu pracy chronionej lub zakładu aktywności zawodowej albo zaświadczeniem - zajętych na prowadzenie tego zakładu, z wyjątkiem przedmiotów opodatkowania znajdujących się w posiadaniu zależnym podmiotów niebędących prowadzącymi zakłady pracy chronionej spełniające warunek, o którym mowa w art. 28 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych lub zakłady aktywności zawodowej.

Prezydent Miasta T. decyzją z dnia 24 czerwca 2021 r. odmówił, po wznowieniu postępowania, uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 22 stycznia 2020 r. ustalającej wymiar podatku od nieruchomości na 2018 r. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ podkreślił, że nieprzeprowadzenie określonych dowodów w toku zwykłego postępowania instancyjnego, jeżeli dowody te mogły być powołane przez stronę, nie może być podstawą wznowienia postępowania w myśl art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacji podatkowej (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm.) – dalej jako: "O.p." Strona może zatem powoływać się w postępowaniu wznowieniowym tylko na takie okoliczności faktyczne, bądź na takie dowody, których nie mogła wskazać w postępowaniu podatkowym prowadzonym w trybie zwykłym.

Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu decyzją z 8 listopada 2021 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze przedstawiło stanowisko wykluczające uznanie za nowe dowody lub okoliczności takie dowody lub okoliczności, które były znane stronie i które mogły być zgłoszone przez stronę w toku zwykłego postępowania podatkowego. Podało, że skarżący nie zgłosił faktu wydania w 2012 r. decyzji Wojewody K. dotyczącej spełniania warunków określonych dla zakładów pracy chronionej i obejmującej opodatkowaną w sprawie nieruchomość, stanowiącą podstawę do zwolnienia z podatku tej nieruchomości, co więcej jak sam przyznał – omyłkowo składał deklaracje podatkowe nie uwzględniające tej decyzji, a tym samym zwolnienia z podatku przewidzianego dla prowadzących zakłady pracy chronionej w zakresie przedmiotów opodatkowania zgłoszonych wojewodzie i potwierdzonych decyzją.

W skardze do Sądu skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji. Zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie błędną interpretację art. 240 § 1 pkt 5 i art. 81 O.p.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę.

Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję.

Sąd I instancji podzielając stanowisko organów podatkowych co do wykładni tego przepisu przyjął, że strona może się powoływać w postępowaniu wznowieniowym tylko na takie okoliczności faktyczne bądź dowody, co do których istnienia nie posiadała wiedzy w trakcie toczącego się postępowania zwykłego, nie mogła zatem żądać ich uwzględnienia w jego toku. Zdaniem Sądu I instancji za takim rozumieniem omawianej przesłanki wznowieniowej (wyjdą na jaw) przemawiają też istotne względy aksjologiczne, do których należy wzgląd na trwałość decyzji ostatecznych (art. 128 O.p.) oraz wywodzony z Ordynacji podatkowej obowiązek współdziałania strony z organem podatkowym w trakcie prowadzonego przez niego postępowania. Wyklucza to możliwość powoływania się przez stronę na okoliczności faktyczne, o których wiedziała, ale na które nie wskazała w toku postępowania zakończonego decyzją ostateczną, jako że zaakceptowanie takiej możliwości nie tylko niweczyłoby zasadę trwałości decyzji ostatecznych, ale regułę tę czyniłoby wręcz iluzoryczną.

Sąd I instancji ocenił, że podnoszona w skardze okoliczność pomyłki pracownika sporządzającego deklarację podatkową w podatku od nieruchomości za 2018 r. polegającej na błędnym dopisaniu przedmiotowej nieruchomości do nieruchomości niezwolnionych z tego podatku, nie oznacza braku wiedzy samej strony o tym fakcie.

Zdaniem Sądu I instancji nie zasługuje również na uwzględnienie podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 81 O.p., poprzez odmowę prawa do dokonania korekty deklaracji podatkowej w podatku od nieruchomości. Zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości dla podatników będących osobami fizycznymi powstaje poprzez doręczenie decyzji ustalającej to zobowiązanie (art. 6 ust. 7 u.p.o.l. ). Tym samym podatek do zapłaty może wynikać tylko z decyzji podatkowej. Wszelkie zmiany wysokości podatku, w sytuacji pozostawania w obrocie ostatecznych i prawomocnych decyzji ustalających zobowiązania, wymagają wzruszenia tych aktów w prawnie przewidzianych trybach, tzw. nadzwyczajnych.

Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wniósł J.P. zaskarżając ten wyrok w całości. Skarżący wniósł o:

1) uchylenie w całości wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi ewentualnie, w przypadku uznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, rozpoznanie skargi kasacyjnej i orzeczenie zgodnie z art. 188 P.p.s.a.,

2) zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. zarzucił naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 245 § 1 pkt 2 w zw. z art. 240 §1 pkt 5 w zw. z art. 270 oraz art. 244 § 1 i w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 O.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu podatkowego błędnie przyjmującej, że nie zaistniały przesłanki do uchylenia ostatecznej decyzji podatkowej ustalającej wymiar podatku od nieruchomości za 2018 r.,

2) art. 240 § 1 pkt 5 O.p. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na dokonaniu nieuprawnionej rozszerzającej interpretacji na niekorzyść podatnika tego przepisu poprzez uznanie, że ustawodawca, pomimo, że przyjął w treści tego przepisu zasadę, iż brak świadomości co do nowych dowodów musi wystąpić po stronie organu wydającego decyzję, to w praktyce oznacza to, że musi to dotyczyć również podatnika wnioskującego o wszczęcie postępowania wznowieniowego,

3) art. 240 § 1 pkt 5 O.p. poprzez wybiórczą analizę przesłanek wznowienia postępowania i pominięcie przesłanki istotności okoliczności i dowodów przy podejmowaniu decyzji co do utrzymania w mocy decyzji Prezydenta Miasta w T. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej,

4) art. 240 § 1 pkt 5 O.p. poprzez pominięcie przeprowadzenia oceny nowej okoliczności jaką jest błąd pracownika przez sporządzenie deklaracji podatkowej, jako kolejnej, odrębnej przesłanki zgłoszonej przez podatnika, którą należało rozważyć w prowadzonym postępowaniu wznowieniowym.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Toruniu w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosło o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna okazała się zasadna.

Przedmiotem sporu w sprawie jest kwestia zaistnienia przesłanek określnych w art. 240 § 1 pkt 5 O.p., a konkretnie sposobu w jaki należy rozumieć zwrot "wyjdą na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody". W zaskarżonym wyroku Sądu pierwszej instancji oraz decyzji organu wyrażono pogląd, że w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. chodzi tylko o takie okoliczności faktyczne lub takie dowody, co do których istnienia ani podatnik ani organ prowadzący postępowanie nie posiadali wiedzy w trakcie toczącego się postępowania w trybie zwykłym. Skarżący prezentował pogląd odmienny - uchylenie decyzji wydanej w trybie zwykłym jest możliwe także wtedy, gdy podatnik wiedział o tych faktach lub dowodach, ale z jakichś przyczyn nie przedstawił ich organowi podatkowemu prowadzącemu postępowanie podatkowe.

Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję.

Należy mieć na uwadze, że w realiach rozpoznawanej sprawy nie jest sporne, że dowód, na który powołuje się strona skarżąca istniał w dacie wydania decyzji ostatecznej, jest dla sprawy istotny i nie był znany organowi podatkowemu wydającemu decyzję ostateczną.

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę świadomy jest rozbieżności w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego odnośnie wykładni powyższego przepisu, a więc znane mu jest również stanowisko zgodne z oceną prawną przyjętą w zaskarżonym wyroku. Skłania się jednakże do stanowiska wyrażonego w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 lutego 2020 r., sygn. akt II FSK 1299/19, z 21 kwietnia 2020 r., sygn. akt II FSK 45/20, z 9 lutego 2022 r., sygn. akt I FSK 1556/18 (dostępne: www.orzeczenia.nsa.gov.pl), zgodnie z którym, z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. nie wynika aby "nieznajomość" nowych dowodów lub nowych okoliczności faktycznych w dacie wydania decyzji ostatecznej dotyczyła także podatnika.

Za takim stanowiskiem przemawiają, w przekonaniu Sądu, następujące argumenty. O prawidłowości poglądu skarżącego świadczy przede wszystkim literalna wykładnia art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Wznawia się mianowicie postępowanie i ewentualnie uchyla decyzję ostateczną oraz orzeka co do meritum sprawy (gdy zachodzi przesłanka tzw. istotności dowodu), jeśli wyjdą na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Już w tym właśnie fragmencie przepisu ujawnia się wadliwość stanowiska organu - przepis jasno przecież wskazuje, że nowe okoliczności lub nowe dowody mają doprowadzić do usunięcia stanu niewiedzy organu, a nie podatnika ("nieznane organowi"). A contario zatem - te okoliczności lub dowody wcale nie muszą być nowe dla podatnika, aby wznowić postępowanie i ewentualnie uchylić decyzję pierwotną, jeśli zachodzi cecha istotności. Gdyby w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. rzeczywiście chodziło o nowość także dla podatnika, w omawianym przepisie ustawodawca wyraźnie by to zastrzegł wskazując, że aby podważyć decyzję pierwotną nowe fakty lub dowody muszą być nieznane organowi oraz podatnikowi, a nie jedynie organowi.

Należy zaakcentować, odwołując się do wykładni historycznej, że ustawodawca nie ujął w treści przepisu warunku, że nowe okoliczności lub dowody nie mogły być przedstawione czy też wykorzystane przez podatnika z przyczyn od niego niezależnych. Gdyby ustawodawca zamierzał ten warunek pozostawić w przepisie z pewnością redakcja przepisu byłaby zbliżona do pierwowzoru z art. 177 pkt 2 dekretu z 16 maja 1946 r. o postępowaniu podatkowym (Dz. U. Nr 27, poz. 174 z późn. zm.) a tak przecież nie jest. Co więcej, ustawodawca wręcz usunął z treści przepisu ten fragment, który nakładał obowiązek wykazania, że dowody nie mogły być powołane w postępowaniu zwyczajnym bez winy podatnika. Ustawodawca otworzył zatem podatnikom możliwość wznawiania postępowania jeśli tylko wyjdą na jaw nowe dowody lub nowe okoliczności faktyczne istotne dla sprawy, istniejące w chwili wydawania decyzji, a nieznane organowi, który ją wydał. Usunięcie z treści przepisu zwrotu "nie mogły być powołane przez stronę bez jej winy" oznacza, że obecnie nowe dowody mogą być powołane nawet wówczas, gdy nie zostały powołane przez stronę z przyczyn przez nią zawinionych, a także wówczas gdy podatnicy mieli o tych dokumentach jakąkolwiek wiedzę.

Naczelny Sąd Administracyjny zwraca także uwagę, że wykładnia analizowanego przepisu przyjęta przez Sąd I instancji narusza zasadę wykładni, wedle której nie wolno jest interpretować przepisów prawnych tak by pewne ich fragmenty okazały się zbędne. Skoro bowiem przyjmuje się, że zwrot "wyjdą na jaw" którym posłużono się w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. charakteryzuje sytuację, w której okoliczności te nie były znane nikomu – zarówno organowi podatkowemu jak i stronie postępowania to nie bardzo jest jasne w jakim celu ustawodawca w treści tego samego przepisu in fine ponownie formułuje warunek, że dowody te nie mogły być znane organowi podatkowemu. Przyjmując, że zwrot "wyjdą na jaw" charakteryzuje sytuację, w której okoliczności te nie były znane nikomu – zarówno organowi podatkowemu jak i stronie postępowania to treść tego przepisu otrzymuje następujące brzmienie: wznawia się postępowanie podatkowe jeżeli zostaną ujawnione nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, nie znane stronie i nie znane organowi podatkowemu, istotne dla sprawy nie znane organowi podatkowemu, który wydał decyzję.

Należy także zwrócić uwagę na kontekst językowy w jakim używa się zwrotu "wyjść na jaw". Otóż są to sytuacje, w których to co ma wyjść na jaw jest jednak komuś znane, ale nie jest znane powszechnie, publicznie; w przypadku procedury prawnej należy przyjąć, że nie zostało ujawnione w aktach sprawy. Zatem w świetle regulacji zawartej w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. możliwe jest, że nowy dowód lub nowa okoliczność faktyczna nie ujawniona w aktach sprawy jest znana organowi podatkowemu, stronie postępowania, innemu podmiotowi albo nie jest znana przez nikogo. Ustawodawca zdecydował, że wyjście na jaw nowych dowodów lub nowych okoliczności faktycznych istniejących w dacie wydania decyzji ostatecznej. istotnych dla sprawy uzasadnia co do zasady wznowienie postępowania z wyłączeniem sytuacji, gdy wiedzę o nowych okolicznościach faktycznych lub nowych dowodach posiadał sam organ.

Prezentowanej przez organ podatkowy i zaaprobowanej przez Sąd I instancji wykładni art. 240 § 1 pkt 5 O.p. nie da się także przekonująco uzasadnić odwołaniem do zasad ogólnych postępowania.

Zasada trwałości decyzji administracyjnych (art. 128 O.p.) jest istotną wartością, ale przecież w rozdziałach 17-22 Działu IV Ordynacji podatkowej mowa jest w ogóle o postępowaniach nadzwyczajnych, gdzie zasada trwałości musi ustąpić, gdyż nie ma ona waloru absolutnego. Stąd nie należy powtórnie "dyskontować" tej zasady w sporze o wykładnię art. 240 § 1 pkt 5 O.p. "Zniweczenie" tej trwałości jest immanentną cechą każdego, nadzwyczajnego procesowo eliminowania decyzji ostatecznych, jak np. w stwierdzenie nieważności lub właśnie wznowienie.

Mówiąc o wartości trwałości decyzji ostatecznej warto też zwrócić uwagę, że nie jest to jedyna wartość jaką można dostrzec w systemie prawa i która powinna być uwzględniona w okolicznościach rozpoznawanej sprawy. Zgodnie z art. 84 Konstytucji RP każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków, określonych w ustawie. Zatem każdy ma obowiązek ponosić ciężary publiczne określone w ustawie ale też może (ma prawo) domagać się, w prawem przewidzianym trybie i formie, aby wysokość płaconego przez niego podatku pozostawała w zgodzie z zapisami ustawy i adekwatna do stanu faktycznego. Nadanie, w drodze wykładni przepisowi art. 240 § 1 pkt 5 O.p. treści, która z niego wprost nie wynika, wszak w przepisie tym brak jest stwierdzenie że nowe dowody i nowe okoliczności mają być nie znane także podatnikowi, pozostaje więc w kolizji z zasadą określoną w art. 84 Konstytucji RP.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego za wykładnią art. 240 § 1 pkt 5 O.p. przyjętą w uzasadnieniu niniejszego wyroku przemawia także treść art. 122 i 187 § 1 O.p., które stanowią odpowiednio: w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym; organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Skoro organ podatkowy ma obowiązek dokładnie wyjaśnić sprawę i rozpatrzyć cały materiał dowodowy to nie może wzruszyć decyzji ostatecznej z powołaniem się na dowody lub okoliczności, które były mu znane, ale których z jakichś powodów nie ujawnił w aktach sprawy.

W odniesieniu do strony postępowania w Ordynacji podatkowej brak jest obowiązku przedstawienia wszystkich znanych dowodów lub okoliczności faktycznych. Z akcentowanej w uzasadnieniu wyroku i w zaskarżonej decyzji zasady współdziałania nie można w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wywodzić obowiązków (ograniczeń) strony, które nie zostały wprost zapisane w ustawie. Ustawodawca w sytuacji, w której chce ograniczać w czasie możliwość zgłaszania nowych dowodów czyni to wprost jak choćby w art. 381 Kodeksu postępowania cywilnego.

Mając na uwadze powyższe w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadny jest zarzut dokonanie błędnej wykładni przepisu art. 240 § 1 pkt 5 O.p., poprzez stwierdzenie, że decyzja Wojewody K. z 19 stycznia 2012 r. pomimo, iż nie była znana organowi podatkowemu przed wydaniem decyzji ostatecznej to z uwagi na fakt, że skarżący dysponował tym dokumentem przed wydaniem decyzji ostatecznej, nie może być uznana za nowy dowód, który "wyszedł na jaw" po wydaniu decyzji.

Kwestia ewentualnej zmiany, i zakres tej zmiany, decyzji ostatecznej pozostaje przedmiotem postępowania podatkowego, w którym powinno nastąpić ustalenie skutków ujawnienia nowego, istotnego dla sprawy dowodu, nieznanego organowi, który wydał decyzję ostateczną, dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 240 § 1 pkt 5 O.p. poprzez pominięcie przeprowadzenia oceny nowej okoliczności faktycznej jaką jest błąd pracownika przy sporządzaniu deklaracji podatkowej. W kontekście ustawowych elementów kształtujących treść decyzji w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości okoliczność ta musi zostać uznana za nieistotną.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny uznając sprawę za dostatecznie wyjaśnioną na podstawie art. 188 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) – dalej jako "P.p.s.a." uchylił zaskarżony wyrok w całości, rozpoznał skargę i uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Toruniu oraz decyzję Prezydenta Miasta T.

Ponadto na podstawie art. 200 w zw. z art. 203 pkt 1 p.p.s.a. zasądzono zwrot kosztów sądowych za obie instancje.

Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 182 § 2 P.p.s.a. rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, stosownie do wniosku skarżącego i braku żądania przeprowadzenia rozprawy złożonego przez organ podatkowy.

Bogusław Woźniak Wojciech Stachurski Jolanta Sokołowska