Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1915/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-01-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 92a ust. 1 i 6, art. 4 pkt 22, art. 93 ust. 1, art. 92b ust. 1, art. 92c ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1907
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: par. 7 ust. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 33 poz 295
law: Rozporzadzenie MInistra Gospodarki i Pracy z dnia 11 lutego 2005 r. w sprawie zezwoleń na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie  instalacji lub napraw oraz sprawdzania urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym - tachografów samochodowych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędziowie Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska Sędzia WSA Aneta Lemiesz (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi J. z siedzibą w S.(Hiszpania) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego - dalej jako "GITD", decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2017 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z 2017 r., poz. 953), art. 4 pkt 22 lit. h, art. 92 a, art. 92 b, art. 92 c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2016 r., poz. 1907 ze zm.), lp. 5.6 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 4, art.6 , art. 8, art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. U. UE L 2014 60.1 ze zm.), uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...], nakładającą na [...] S.L. z siedzibą w [...] ([...]), dalej nazywanej również "skarżący", "spółką"- karę pieniężną w kwocie [...] zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym i nałożył na spółkę karę pieniężną w wysokości [...] zł.

Z akt sprawy wynikało, że do kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu [...] lutego 2017 r. w miejscowości [...] na autostradzie A2, zatrzymano samochód ciężarowy marki [...] o nr rej. [...] oraz naczepę marki [...] o nr rej. [...].

Zatrzymanym zespołem pojazdów kierował Pan S. A., wykonujący międzynarodowy transport drogowy rzeczy.

W dniu [...] czerwca 2015 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości [...] zł, za naruszenia opisane w protokole kontroli nr [...] z dnia [...] lutego 2017 r.

Od wydanej decyzji spółka wniosła odwołanie, w którym nie zgodziła się z nałożoną karą. Do odwołania dołączyła kserokopię raportu technicznego dotyczącego tachografu.

GITD decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy przytoczył mające zastosowanie w sprawie przepisy ustawy o transporcie drogowym, w szczególności art. 92 a ust. 1, 2, 6, art. 92 b ust. 1 - 2 i art. 92 c ust. 1, art. 4 pkt 22, a także art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw.

W dalszej kolejności GITD odniósł się po kolei do każdego ze stwierdzonych naruszeń, uznając za konieczne - w myśl omówionych przepisów oraz mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy - uchylenie części nałożonych kar pieniężnych. Jak wskazano w zaskarżonej decyzji organ I instancji nie był bowiem upoważniony do skontrolowaniu czasu pracy kierowcy przed dniem [...] stycznia 2017 r. i dlatego też GITD uchylił rozstrzygnięcie organu I instancji w zakresie nałożenia kary pieniężnej w wysokości [...] zł oraz w zakresie nałożenia kary pieniężnej w wysokości [...] zł.

Organ odwoławczy ustalił także, że Pan S. A. w dwutygodniowym okresie rozliczeniowym od dnia [...] stycznia 2017 r. do dnia [...] lutego 2017 r. prowadził pojazd przez 101 godzin i 33 minuty, co oznacza, iż przekroczył 90 godzinny okres prowadzenia pojazdu w okresie dwutygodniowym o 11 godzin i 33 minuty. Organ nie stwierdził zapisów dających podstawę zastosowania art. 12 rozporządzenia 561/2006, wobec czego za zasadne uznał nałożenie kary pieniężnej w wysokości [...] złotych.

Organ odwoławczy zważył również, że Pan S. A. w dwutygodniowym okresie rozliczeniowym od dnia [...] lutego 2017 r. do dnia [...] lutego 2017 r. prowadził pojazd przez 103 godziny i 58 minut, co oznacza, iż przekroczył 90 godzinny okres prowadzenia pojazdu w okresie dwutygodniowym o 13 godzin i 58 minut. Organ nie stwierdził zapisów dających podstawę zastosowania art. 12 rozporządzenia 561/2006, wobec czego za zasadne uznał nałożenie kary pieniężnej w wysokości [...] złotych.

Odnośnie stwierdzonego naruszenia polegającego na skróceniu tygodniowego czasu odpoczynku o czas do jednej godziny oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę; lp. 5.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, organ wyjaśnił na podstawie przepisów rozporządzenia (WE) 561/2006, czym jest "tygodniowy okres odpoczynku", jak należy go obliczać oraz jakie uprawnienia w tym zakresie przysługują kierowcy i jakie ma obowiązki z tego tytułu.

Przenosząc rozważania na niniejszą sprawę, GITD wyjaśnił, że z analizy zapisów protokołu kontroli oraz danych cyfrowych z karty kierowcy i z tachografu cyfrowego po uwzględnieniu zdarzeń, lub błędów w postaci przerwy napięcia wynika, iż kierowca w przyjętym okresie rozliczeniowym nie odebrał prawidłowego odpoczynku tygodniowego. Odpoczynek ten winien być odebrany nie później niż do godziny 24:00 dnia [...] lutego 2017 r. Tymczasem najdłuższy odpoczynek w ww. okresie odebrano od godz. 18:14 dnia [...] lutego 2017 r. do godz. 08:27 dnia [...] lutego 2017 r. w wymiarze 38 godzin i 13 minut, podczas gdy w niniejszym przypadku kierowca winien był odebrać minimum 45 godzin nieprzerwanego odpoczynku, co oznacza, że skrócił on tygodniowy czas odpoczynku o 6 godzin i 47 minut. Dlatego też za zasadne uznał nałożenie kary pieniężnej w wysokości [...] złotych.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, organ II instancji wyjaśnił, że nie mają one wpływu na ważność decyzji organu I instancji. Okazanie bowiem niepotwierdzonego za zgodność z oryginałem dokumentu, opatrzonego podpisem i pieczęcią reprezentanta podmiotu, z którym strona pozostaje w stałych stosunkach gospodarczych w związku z postępowaniami administracyjnymi dotyczącymi kar w transporcie drogowym, nie może stanowić wiarygodnego dowodu w sprawie rzekomej, nieprawidłowej pracy tachografu. W ocenie organu, po analizie przedłożonego do akt pełnomocnictwa, nie sposób bowiem nie wywnioskować, że autor raportu - Pan E. [...] G., jako prezes zarządu przedsiębiorcy [...], jest osobą zainteresowaną korzystnym dla strony postępowania rozstrzygnięciem sprawy. Dlatego też - w ocenie organu - nie mógł on zostać uznany za niezależnego eksperta.

GITD zwrócił uwagę, że skoro tachograf posiadał w momencie kontroli ważną kalibrację, to domniemywać można, że działał prawidłowo i zgodnie z wymaganiami z załącznika IB rozporządzenia 382/85, który na mocy art. 46 rozporządzenia 165/2014 nadal obowiązuje. Gdyby bowiem miał wady fabryczne wpływające na poprawność jego funkcjonowania i sposób rejestracji wymaganych parametrów, to tenże typ tachografu nie otrzymałby homologacji typu (WE) przez państwo członkowskie.

Organ wyjaśnił także, że nie znalazł podstaw do zastosowania art. 92b i art. 92c ustawy o transporcie drogowym, albowiem strona nie wykazała, aby organizacja i wykonywanie przewozów drogowych odbywała się w sposób wykluczający naruszenie przepisów z zakresu norm czasu pracy, nie przedstawiła żadnych dowodów mogących zwolnić ją z odpowiedzialności, ograniczając się jedynie do zanegowania słuszności nałożonej kary pieniężnej.

Od wymienionej na wstępie decyzji [...] S.L. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, zaskarżając ww. decyzję w całości, wnosząc o jej uchylenie, przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego i zasądzenie kosztów. Wydanej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 80 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny dowodów w wyniku czego organ przedwcześnie przyjął, że tachograf zainstalowany w pojeździe o nr rej. [...] oraz oprogramowanie są wolne od wad fabrycznych, a w konsekwencji, że odczyty tego tachografu są rzetelne i mogą stanowić podstawę do nałożenia na skarżącą kary pieniężnej;

2. art. 84 § 1 k.p.a., w. zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu urządzeń rejestrujących (tachografów) oraz oprogramowania stosowanego w takich urządzeniach na okoliczność istnienia wad fabrycznych w tachografie zainstalowanym w pojeździe o nr rej. [...] oraz w oprogramowaniu tego tachografu a także na okoliczność, czy ewentualne wady mogły mieć wpływ na wyniki odczytów, pomimo tego, że w toku postępowania skarżąca uprawdopodobniła występowanie wad, zaś weryfikacja twierdzeń wymagała wiadomości specjalnych, w wyniku czego GITD przedwcześnie wymierzył karę pieniężną;

3. art. 10 § 1 k.p.a., poprzez nie powiadomienie skarżącej o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów pomimo zakończenia postępowania, w wyniku czego pismo skarżącej z dnia [...] czerwca 2017 r. zawierające m. in. wniosek o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu urządzeń rejestrujących (tachografów) oraz oprogramowania stosowanego w takich urządzeniach nie zostało przez GITD rozpatrzone przed wydaniem decyzji;

4. art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie całego zebranego materiału dowodowego, w tym zwłaszcza nieprzeprowadzeniu dowodu z opinii biegłego z zakresu urządzeń rejestrujących (tachografów) oraz oprogramowania stosowanego w takich urządzeniach oraz niezwrócenia się do producenta tachografu z zapytaniem, czy nieprawidłowości stwierdzone przez skarżącą mogą oznaczać istnienie w tym tachografie wad fabrycznych i czy te wady mogły mieć wpływ na wyniku odczytów tachografu, w wyniku czego GITD przedwcześnie wymierzył skarżącej karę pieniężną.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że organ kontroli nie dopełnił wszelkich dopełnił wszelkich formalności związanych z zebraniem materiału dowodowego w sprawie, w szczególności nie zbadał czy tachograf zainstalowany w kontrolowanym pojeździe nie jest pozbawiony wad fabrycznych, powodujących, że dokonane przez niego wpisy nie mogą odpowiadać rzeczywistości. Wskazał, że do akt postępowania załączył dokument prywatny - raport techniczny dotyczący tachografu autorstwa Pana E. [...] G., zawierający szczegółową analizę cyfrowych zapisów tachografu. W ocenie skarżącego ww. dokument nie ma waloru dowodu z opinii biegłego, jednakże nie stwarza to podstaw do uchylenia się przez organ od jego merytorycznej oceny. Spółka zwróciła też uwagę, na przedwczesne w jej ocenie wyliczenie przekroczenia całkowitego czasu prowadzenia kontrolowanego pojazdu, jak i przedwczesne wymierzenie kary z tego tytułu. Jak wskazano w obszernym uzasadnieniu, przedwczesna odmowa dania wiary wyjaśnieniom skutkowała dalszymi naruszeniami przepisów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi.

Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.

Przed wyjaśnieniem tego stanowiska przypomnieć należy, że zaskarżoną decyzją nałożono na skarżącą spółkę, jako na przedsiębiorcę prowadzącego działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego, karę pieniężną w wysokości [...]zł za naruszenie przepisów dotyczących warunków i obowiązków przewozów drogowych w zakresie czasu prowadzenia pojazdu i czasu odpoczynku.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowiły przepisy powołanej ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, zwanej dalej "ustawą".

Podstawę faktyczną nałożenia na stronę skarżącą kary pieniężnej stanowiły zaś ustalenia kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu [...] lutego 2017 r. w miejscowości [...] na autostradzie A2.

Organ odwoławczy, wydając decyzję reformatoryjną, omówił każde ze stwierdzonych w czasie ww. kontroli naruszeń. Z tego też powodu nie ma obecnie potrzeby powtarzania ustaleń organu w tym zakresie.

Z art. 92a ust. 1 i 6 ustawy wynika, że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy.

Na podstawie art. 4 pkt 22 ustawy przyjąć należy, że odpowiedzialność z art. 92a ust. 1 ustawy dotyczy naruszenia obowiązków lub warunków wynikających zarówno z ustawy, jak i ze wskazanych w tym przepisie aktów, w tym powoływanego przez organ w kontrolowanej decyzji rozporządzenia nr 3821/85 oraz rozporządzenia nr 561/2006. Wyjaśnienia w tym miejscu wymaga, że wskazane w art. 4 pkt 22 ustawy rozporządzenie nr 3821/85 zostało uchylone na mocy art. 47 rozporządzenia z dnia 4 lutego 2014 r., nr 165/2014, którym to rozporządzeniem zmieniono także rozporządzenie nr 561/2006. Jednocześnie, zapisy rozporządzenia nr 3821/85 zostały zastąpione regulacjami uchylającego je rozporządzenia nr 165/2014. W myśl art. 48 rozporządzenia nr 165/2014, rozporządzenie to znajduje jednak zastosowanie od dnia 2 marca 2016 r., co oznacza, że dopiero od tego dnia jego przepisy są wiążące w zakresie wynikających z niego obowiązków i dopiero od tego dnia, zgodnie z art. 47, wszelkie odesłania do uchylonego rozporządzenia nr 3821/85, w tym także wynikające z art. 4 pkt 22 ustawy, uznaje się za odesłania do rozporządzenia nr 165/2014.

Regulacje powyższe, jak i treść art. 93 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym karę pieniężną, o której mowa w art. 92a ust. 1, nakłada, w drodze decyzji administracyjnej, właściwy ze względu na miejsce wykonywanej kontroli organ, którego pracownicy lub funkcjonariusze stwierdzili naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, z zastrzeżeniem ust. 4-6, prowadzą do wniosku, że w sprawie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego albo dopuszczenie do powstania takich naruszeń organ nie działa w ramach uznania administracyjnego, a decyzja o nałożeniu kary ma charakter decyzji związanej.

Postępowanie poprzedzające wydanie decyzji o nałożeniu kary ma charakter jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego, przy czym należy mieć na uwadze treść art. 92b ust. 1 oraz art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy modyfikujące zakres obowiązków organu wynikających z zasady prawdy obiektywnej z art. 7 k.p.a.

Zgodnie z art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.

Według zaś art. 92b ust. 1 ustawy nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił: 1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, c) Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 94, poz. 1086 i 1087); 2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego.

Mając na względzie treść wyżej przytoczonego przepisu art. 92b ust. 1 oraz art. 92c ust. 1 ustawy Sąd w pełni podziela stanowisko, że ciężar udowodnienia okoliczności wymienionych w ww. przepisach ustawy spoczywa na przedsiębiorcy, który musi wykazać, a nie tylko wskazać, że dołożył należytej staranności organizując przewóz i nie miał wpływu na naruszenie prawa przez kierowcę, przy czym brak takiego wpływu musi istnieć realnie. W orzecznictwie zasadnie przyjmuje się, że jest rzeczą oczywistą, że za działalność przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy zawsze ponosi odpowiedzialność przedsiębiorca. Stąd też ciężar dowodu, że w sprawie wystąpiły przesłanki, przewidziane w przepisach prawa, do zwolnienia z tej odpowiedzialności spoczywa na przedsiębiorcy, gdyż to on wywodzi z tych przepisów skutki prawne.

Do obowiązków przedsiębiorcy należy prawidłowe zabezpieczenie, zorganizowanie zadania przewozowego a następnie jego właściwa kontrola, a także właściwa dokumentacja czasu prowadzenia pojazdu, odebrania wymaganych przerw i odpoczynków przez kierowcę, jak i jej odpowiednie zabezpieczenie. Zgodnie z art. 10 ust. 2 rozporządzenia 561/2006 to właśnie przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców w taki sposób, aby kierowcy mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia 3821/85 oraz przepisów rozdziału II rozporządzenia 561/2006 r. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia 3821/85 oraz przepisów rozdziału II rozporządzenia 561/2006 r. Zgodnie z art. 10 ust. 3 rozporządzenia 561/2006 przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia przepisów, których dopuszcza się nie tylko sam przedsiębiorca, ale także kierowcy tego przedsiębiorstwa. Przedsiębiorca ma bezwzględny obowiązek przechowywania dokumentacji czasu pracy zatrudnianych przez siebie kierowców, jeżeli nie zastosuje się do wymogów wprowadzonych przez ustawodawcę musi liczyć się z konsekwencją w postaci nałożenia na niego kary pieniężnej (por. wyrok NSA z dnia 17 listopada 2010 r., sygn. akt II GSK 976/09).

W kontekście zarzutów skargi, oceniając legalność działań podejmowanych w niniejszej sprawie przez organ w toku postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji, Sąd stwierdził, że stan faktyczny badanej sprawy został ustalony w sposób prawidłowy i organ nie dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy.

Sąd uznaje przy tym za prawidłowe ustalenia organu dokonane z uwzględnieniem danych z legalnych urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, mimo że skarżący zgłaszał zastrzeżenia co do prawidłowości działania w kontrolowanym pojeździe takiego urządzenia, jak i oprogramowania w nim zastosowanego, powołując się na możliwość istnienia wad fabrycznych, które to okoliczności - jego zdaniem - mogły mieć wpływ na wynik sprawy.

Organ wprawdzie nie przeprowadził dowodu zgłaszanego na ww. okoliczności podważając kompetencje autora jako biegłego. Sąd uznaje działanie organu w analizowanym zakresie za oczywiście błędne. Co do zasady organ powinien potraktować dane wynikające z przedłożonego raportu technicznego jako część stanowiska strony i odnieść się do nich merytorycznie. Niemniej w sprawach takich jak ta, w której wydano zaskarżoną decyzję, od organu wymaga się dokonania ustaleń co do naruszeń opisanych w załączniku nr 3 do ustawy, na przedsiębiorcach zaś spoczywa ciężar udowodnienia okoliczności, o których mowa w art. 92b ust. 1 oraz art. 92c ust. 1 ustawy.

Tak więc - zdaniem Sądu - aby skutecznie podnosić wpływ ewentualnych wad urządzeń rejestrujących, w tym zastosowanego w nich oprogramowania na stwierdzone naruszenia, skarżący powinien był wcześniej wykazać, że zapewnił organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców obowiązujących przepisów. Innymi słowy powinien był wykazać, że wykonywanie przewozów drogowych w jego przedsiębiorstwie odbywało się w sposób wykluczający naruszenie przepisów z zakresu norm czasu pracy.

Tylko bowiem w takiej sytuacji można twierdzić i wywodzić, że do stwierdzonych w czasie kontroli przekroczeń doszło na skutek błędnego działania urządzeń rejestracyjnych, których zapisy stanowiły podstawę do postawienia zarzutów skarżącemu. Skarżący takich okoliczności jednak nie wykazał. Dąży on zatem do uchylenia decyzji i skierowania postępowania na tory badania okoliczności, których wystąpienie uznaje tylko za możliwe. Zdaniem Sądu wskazanie jedynie możliwości błędów w działaniu urządzeń rejestrujących nie mogło skutecznie podważyć ustaleń organu, których podstawę stanowiły dane z takich urządzeń zainstalowanych w kontrolowanym pojeździe.

Wskazać przy tym należy, że zgodnie z § 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 23 lipca 2013 r. w sprawie kontroli przewozu drogowego (Dz.U. z 2013 r., poz. 1064) podczas kontroli w zakresie przestrzegania przepisów dotyczących okresów prowadzenia pojazdu, obowiązkowych przerw oraz czasu odpoczynku kierowcy osoba uprawniona do kontroli jest wyposażona w urządzenie umożliwiające pobieranie danych z tachografu cyfrowego zainstalowanego w pojeździe oraz z karty kierowcy, odczyt pobranych danych i ich analizę oraz sprawdzanie wykresówek.

Rzetelność zaś takich danych gwarantują sformalizowane procedury dopuszczające ww. urządzenia do użytkowania. Zgodnie z art. 23 rozporządzenia 165/2016 tachografy poddaje się także regularnym przeglądom wykonywanym przez zatwierdzone warsztaty. Przeglądy te przeprowadza się przynajmniej raz na dwa lata. Zakres przeglądów, o których mowa w ust. 1, obejmuje co najmniej sprawdzenie: czy tachograf jest właściwie zainstalowany i czy jest odpowiedni dla danego pojazdu, czy tachograf działa prawidłowo, czy tachograf jest opatrzony znakiem homologacji typu, czy zamocowana jest tabliczka instalacyjna, czy wszystkie plomby są nienaruszone i spełniają swoją funkcję, czy do tachografu nie są podłączone urządzenia manipulacyjne lub czy nie ma śladów użytkowania takich urządzeń, rozmiaru opon i faktycznego obwodu tocznego opon. Warsztaty przeprowadzające przeglądy sporządzają protokół przeglądu, w przypadkach, gdy konieczne było usunięcie nieprawidłowego działania tachografu, bez względu na to czy nastąpiło to w efekcie przeglądu okresowego, czy przeglądu przeprowadzonego na konkretne żądanie właściwego organu krajowego. Prowadzą oni wykaz wszystkich sporządzonych protokołów przeglądu. Protokoły przeglądu są przechowywane co najmniej przez dwa lata od czasu sporządzenia protokołu. Państwa członkowskie decydują, czy protokoły przeglądu mają być w tym okresie przechowywane, czy przesyłane właściwemu organowi. Jeżeli warsztat, który sporządził protokoły, przechowuje takie protokoły przeglądu, na żądanie właściwego organu udostępnia protokoły przeglądu i kalibracji wykonanych w tym okresie. Zgodnie z art. 13 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 pracodawca oraz kierowcy zapewnią poprawne działanie i odpowiednie stosowanie, z jednej strony, urządzeń rejestrujących, a z drugiej strony, karty kierowcy, w przypadku, gdy kierowca obowiązany jest prowadzić pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące, zgodnie z załącznikiem IB. Stosownie do § 7 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 11 lutego 2005r. w sprawie zezwoleń na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie instalacji lub napraw oraz sprawdzania urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym - tachografów samochodowych (Dz.U. z 2005 r., Nr 33, poz. 295) sprawdzanie urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe zarejestrowanym na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, wykonuje się nie rzadziej niż co 24 miesiące, licząc od daty naniesionej na tabliczkę pomiarową, o ile wcześniej nie nastąpi uszkodzenie urządzenia rejestrującego, przekroczenie dopuszczalnych wartości błędów, uszkodzenie bądź utrata cechy nałożonej w czasie sprawdzania lub tabliczki pomiarowej.

W takich okolicznościach Sąd uznał, że poczynione przez organ administracji ustalenia w zakresie stwierdzonych podstaw do nałożenia kary pieniężnej wynikają z prawidłowo zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez organ ocena tego materiału, w kontekście zastosowanych przepisów prawa materialnego, nie budzi zastrzeżeń. Organ oparł swoje rozstrzygnięcia na materiale dowodowym zebranym w toku kontroli bez naruszenia prawa, dokonując jego prawidłowej oceny. Stanowisko wyrażone w spornej decyzji organ uzasadnił przestrzegając zasad określonych przez ustawodawcę w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść zaskarżonej decyzji, a które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę, na podstawie art. 151 p.p.s.a., należało oddalić.