Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2464/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-04-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant st. sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi W. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie zajęcia pasa drogowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej SKO) decyzją

z [...] września 2016 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] (dalej organ I instancji) z [...] czerwca 2016 r., nr [...] zezwalającą W. N. (dalej skarżący)

na zajęcie odcinka pasa drogowego drogi powiatowej ul. [...] w rejonie ul. [...]

o powierzchni 41,50 m2 pod kiosk handlowy w okresie od [...] stycznia 2016 r. do [...] sierpnia 2016 r. (w pkt I) oraz odmawiającą skarżącemu zajęcia odcinka ww. pasa drogowego w okresie od [...] września 2016 r. do [...] grudnia 2016 r. (w pkt II).

Do wydania powyższego rozstrzygnięcia doszło w następującym stanie faktycznym.

W. N. zajmował pas drogowy drogi powiatowej

ul. [...] w rejonie ul. [...] pod kiosk handlowy o powierzchni 41,50 m2 na podstawie decyzji nr [...] z [...] października 2015 r., której termin ważności ustalony został do [...] grudnia 2015 r. W dniu [...] grudnia 2015 r. do Zarząd Dróg Miejskich wpłynął wniosek skarżącego o wydanie zezwolenia na lokalizację w ww. pasie drogi kiosku handlowego o łącznej powierzchni 41,50 m2, w którym wystąpił o zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej na kolejny okres od [...] stycznia 2016 r. do [...] grudnia 2016 r.

Jak wskazał w uzasadnieniu wydanej decyzji organ I instancji, szczególnej okoliczności dla wydania zezwolenia, o którym mowa w art. 39 ust. 3 ustawy

o drogach publicznych (j.t. Dz.U. z 2015 r. poz. 460 ze zm.; dalej "udp.") nie może stanowić fakt, że strona otrzymywała wcześniej zezwolenia zarządu drogi

na funkcjonowanie kiosku handlowego w pasie drogowym. W zezwoleniach określono ściśle terminy zajęcia pasa drogowego, zgodnie z wnioskami strony. Wobec tego, zdaniem organu I instancji, na każdy kolejny okres konieczne było ponowne ustalenie czy umieszczenie obiektu budowlanego stanowi szczególnie uzasadniony przypadek w rozumieniu art. 39 ust. 3 udp. Jak wyjaśnił organ, skarżący otrzymywał takie decyzje w ściśle określonych terminach, jednakże nie można nie zauważyć okoliczności, że na przestrzeni lat sytuacja w pasie drogowym

ul. [...] w rejonie ul. [...] ulegała zmianom, a każdy wniosek

o wydanie zezwolenia na kolejny okres podlegał ponownej ocenie zarządcy drogi.

Jak podał organ I instancji, przepis art. 39 ust. 3 udp. nie precyzuje, o jakie szczególnie uzasadnione przypadki chodzi, nie ulega jednak wątpliwości, że odstąpienie od wskazanej zasady musi być uzasadnione szczególnie wyjątkowymi okolicznościami. Ocena szczególnie uzasadnionych przypadków należy do zarządcy drogi, zaś wskazanie, na czym ten szczególnie uzasadniony przypadek polega, ciąży na stronie. Podkreślił, że pogląd taki jest powszechnie akceptowany w orzecznictwie sądów administracyjnych (vide: wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie z 2 października 2007r., VI SA/Wa 1310/07, z 4 października 2007 r., VI SA/Wa 1287/07, z 21 listopada 2007 r., VI SA/Wa 1595/07, z 21 listopada 2007 r., VI SA/Wa 1604/07). Organ I instancji wskazał, że pas drogowy stanowi teren

o szczególnym charakterze wynikającym z ważnej roli komunikacyjnej znajdujących się w nim dróg oraz obiektów i urządzeń związanych z funkcjonowaniem drogi.

Z tego względu, możliwości wykorzystania pasa drogowego dla celów niezwiązanych z potrzebami drogi zostały ustawowo istotnie ograniczone. Pas drogowy ze swojej istoty nie służy do prowadzenia działalności handlowej. Podkreślił, że w świetle przytoczonych podstaw prawnych zarządca drogi stoi na straży nieograniczania funkcji drogi i właściwego jej funkcjonowania. Naczelną zasadą wynikającą z art. 39 ust. 1 pkt 1 udp. jest generalny zakaz dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego.

W szczególności zabrania się lokalizacji obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego.

W niniejszej sprawie, jak wskazał organ I instancji, nie dopatrzono się takiego szczególnego uzasadnienia, o którym mowa w art. 39 ust. 3 udp. Rozpoznając wniosek skarżącego zezwolono na umieszczenie kiosku handlowego w terminie

od [...] stycznia 2016 r. do [...] sierpnia 2016 r., wyjaśniając, że wskazany termin stanowi czas niezbędny do usunięcia obiektu z pasa drogowego w celu realizacji inwestycji polegającej na zagospodarowaniu omawianego odcinka pasa drogowego. Organ I instancji wskazał, że sytuacja w pasach drogowych jest bardzo dynamiczna, wzrasta natężenie ruchu drogowego i z tego względu zarządca drogi dbając

o bezpieczeństwo użytkowników drogi wprowadza zamiany organizacji ruchu

w różnych rejonach miasta. Podał, że Zarząd Dróg Miejskich zamierza w ww. pasie drogowym, w miejscu istniejącego kiosku handlowego stanowiącego własność skarżącego, przeprowadzić modernizację omawianego terenu polegającą

na budowie drogi rowerowej i chodnika oraz montażu stojaków rowerowych. Analiza zgromadzonego w sprawie materiału wskazała, jak podał organ I instancji,

że realizacja zamierzeń zarządu drogi będzie możliwa jedynie po usunięciu z pasa drogowego omawianego kiosku handlowego, w terminie do [...] sierpnia 2016 r.

Skarżący odwołał się od ww. decyzji organu I instancji, zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 w związku z art. 39 ust. 3 udp., poprzez zaniechanie przez organ dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz poprzez zaniechanie przez organ zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, co skutkowało błędem

w ustaleniach faktycznych, poprzez ustalenie, że:

- nie istnieje w sprawie szczególna okoliczność dla wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego ul. [...] w rejonie ul. [...], podczas gdy jest inaczej - ten pas drogowy był zajęty przez wiele lat, kiosk handlowy jest użyteczny i potrzebny mieszkańcom rejonu ww. ulic, służy obsłudze uczestników ruchu drogowego i jest związany z funkcją drogi;

- istniejący kiosk handlowy może zakłócać wykonywanie zadań zarządu drogi, podczas gdy kiosk ten, jak wskazano powyżej, służy obsłudze mieszkańców, uczestników ruchu drogowego i jest ścisłe związany z funkcją drogi;

- istnienie kiosku w ww. pasie ruchu koliduje z interesem społecznym, podczas gdy

z wyżej wskazanych powodów jest inaczej;

- realizacja zamierzeń zarządu drogi będzie możliwa jedynie po usunięciu z pasa drogowego omawianego kiosku, podczas gdy nie jest to prawdą, a na obecnym etapie modernizacji omawianego terenu polegającej na budowę drogi rowerowej

i chodnika oraz montażu stojaków rowerowych, możliwe jest i jak najbardziej pożądane takie zagospodarowanie terenu, by wpisać kiosk w krajobraz tego rejonu;

- okres od dnia otrzymania zaskarżonej decyzji do [...] sierpnia 2016 r. jest okresem wystarczającym na usunięcie z pasa drogowego omawianego kiosku, podczas gdy, zdaniem skarżącego, nie jest to okres wystarczający na tego rodzaju przedsięwzięcie, co dodatkowo podważa zaufanie skarżącego do władzy publicznej, a więc narusza art. 7 Kpa., zgodnie z którym organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej.

W związku z tak postawionymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie decyzji w części, tj. w zakresie pkt II i w tym zakresie orzeczenie zezwolenia na zajęcie odcinka pasa drogowego drogi powiatowej ul. Ciszewskiego w rejonie ul. Pileckiego, w celu funkcjonowania kiosku handlowego o powierzchni 41,50 m2 na okres

od [...] września 2016 r. do [...] grudnia 2016 r.

W uzasadnieniu zaskarżonej do Sądu decyzji SKO wskazało, że decyzje wydawane na podstawie art. 39 ust. 1 oraz ust. 3 udp. mają charakter uznaniowy

i służą z zasady realizacji polityki administracyjnej w określonej dziedzinie spraw.

W niniejszej sprawie chodzi o politykę miasta wobec szeroko pojmowanego bezpieczeństwa ruchu drogowego.

Jak wyjaśniło SKO, stwierdzenie, że decyzja ta ma charakter uznaniowy

nie oznacza, że może być decyzją dowolną. Również odmowa wydania zezwolenia wymaga uzasadnienia stanowiska organu. Jeżeli w przeszłości zarządca drogi wydał zezwolenie na zajęcie pasa drogowego na działalność handlową, to musiał uznać, że miał do czynienia ze szczególnym wypadkiem, o którym mowa w przepisie art. 39 ust. 3. Aktualna odmowa zezwolenia wymagała więc podania przyczyny odmowy,

a przede wszystkim wskazania okoliczności, które wpłynęły na zmianę stanowiska organu. Tym bardziej, jak podało SKO, że w pkt I kwestionowanego rozstrzygnięcia zostało udzielone zezwolenie na zajęcie pasa drogowego. Organ jest uprawniony do zmiany dotychczas prezentowanego stanowiska, jednakże, aby takie działanie pozostawało w zgodzie z art. 8 Kpa., musi zostać wykazana uzasadniona przyczyna tej zmiany. Ponadto organ administracji publicznej jest związany przepisami procedury administracyjnej, w tym art. 7 i art. 77 Kpa., jak również przepisami ustawy o drogach publicznych. Swoboda działania organu administracji publicznej nie zwalnia go z obowiązku starannego działania i przeprowadzenia postępowania zgodnie z zasadami Kodeksu postępowania administracyjnego.

W ocenie SKO, kwestionowana decyzja w zaskarżonej części spełnia wyżej opisane wymogi. Na podstawie dowodów zgromadzonych w aktach sprawy zarządca drogi wskazał, że zamierza w pasie drogowym ul. [...] w rejonie

ul. [...], w miejscu istniejącego kiosku handlowego stanowiącego własność skarżącego, przeprowadzić modernizację omawianego terenu polegającą

na budowie drogi rowerowej i chodnika oraz montażu stojaków rowerowych. SKO wyjaśniło, że ustawodawca przewiduje możliwość pozostania w pasie drogowym obiektów budowlanych o ile nie zakłócają one wykonywania zadań zarządu drogi,

a w niniejszej sprawie będzie to możliwe jedynie po usunięciu z pasa drogowego kiosku w terminie do [...] sierpnia 2016 r.

SKO stanęło na stanowisku, odnosząc się do orzecznictwa, że decyzja

o zezwoleniu na zajęcie pasa drogowego na cele "niedrogowe" nie rodzi dla jej adresata żadnych praw na przyszłość (po okresie obowiązywania decyzji), dlatego wydana przez organ I instancji decyzja nie narusza ani swobody działalności gospodarczej, ani uprawnień strony, albowiem w zakresie pkt I, w części zezwalającej na zajęcie pasa drogowego, ma charakter wyjątku od zasady ogólnej braku lokalizowania w pasach drogowych obiektów "niedrogowych", a nadto decyzja pozytywna daje stronie uprawnienie jedynie na okres ściśle określony w jej treści.

Jak wyjaśniło SKO, podjęta przez skarżącego próba wykazania, że przedmiot wniosku stanowi szczególnie uzasadniony przypadek, nie może okazać się skuteczna, ponieważ z akt sprawy wynika, że obecne umiejscowienie kiosku będącego własnością skarżącego w ww. pasie drogowym, nie da się pogodzić

z planowaną modernizacją tego terenu.

W skardze na powyższą decyzję SKO skarżący sformułował zarzut naruszenia następujących przepisów postępowania, a mianowicie:

- art. 7, art. 77 § 1 Kpa. w związku z art. 39 ust. 3 udp. w związku z art. 80 Kpa., poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie prowadzącą do nieprawidłowego uznania, że okolicznością wystarczającą dla wydania decyzji odmawiającej zajęcia pasa drogowego ul. [...]

w rejonie ul. [...] w celu funkcjonowania w nim kiosku handlowego jest planowana budowa drogi rowerowej i chodnika oraz montaż stojaków rowerowych, podczas gdy, w ocenie skarżącego, istniejący pawilon bez problemu może zostać uwzględniony w planie ścieżki rowerowej, a obecne umiejscowienie kiosku będącego jego własnością w pasie drogowym da się pogodzić z planowaną modernizacją tego terenu;

- art. 107 § 3 w związku z art. 11 Kpa., poprzez brak odniesienia się w treści zaskarżonej decyzji do okoliczności powoływanych przez skarżącego

w postępowaniu odwoławczym, tj. do tego, że pas drogowy był zajęty przez wiele lat, kiosk handlowy jest użyteczny i potrzebny mieszkańcom rejonu ww. ulic, istnieje

w rejonie tych ulic od 1991 r., służy obsłudze uczestników ruchu drogowego i jest związany z funkcją drogi, istnienie kiosku w pasie ruchu jest uzasadnione interesem społecznym, oraz że na obecnym etapie modernizacji omawianego terenu polegającej na budowę drogi rowerowej i chodnika oraz montażu stojaków rowerowych możliwe jest i jak najbardziej pożądane takie zagospodarowanie terenu, by wpisać kiosk w krajobraz tego rejonu;

- art. 107 § 3 w związku z art. 11 Kpa., poprzez brak odniesienia się w treści zaskarżonej decyzji do okoliczności powoływanych w postępowaniu odwoławczym,

tj. do tego, że okres od dnia otrzymania decyzji organu I instancji (pod koniec czerwca 2016 r.) do [...] sierpnia 2016 r. jest okresem niewystarczającym

na usunięcie z pasa drogowego omawianego kiosku;

- art. 8 Kpa. statuującego zasadę zaufania obywateli do organów administracji publicznej, poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, pomimo że okres od dnia otrzymania tej decyzji (pod koniec czerwca 2016 r.) do [...] sierpnia 2016 r. jest okresem niewystarczającym na usunięcie z pasa drogowego omawianego kiosku.

Skarżący postawił także zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego,

tj. art. 39 ust. 3 udp., poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie, pomimo istnienia przesłanek do wydania zezwolenia na zajęcie odcinka prasa drogowego drogi powiatowej ul. [...] w rejonie ul. [...] o pow. 41,50 m2 w okresie od [...] września 2016 r. do [...] grudnia 2016 r., z uwagi na zaistnienie szczególnie uzasadnionego przypadku uprawniającego organ do wydania decyzji korzystnej

dla skarżącego.

Wobec tak postawionych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji SKO w całości oraz rozważenie przez Sąd uchylenia decyzji organu

I instancji.

W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął argumentację towarzyszącą sformułowanym wyżej zarzutom.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania, nie zaś pod względem słusznościowym.

W myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, należy uznać, że skarga jest niezasadna.

Prawne wywody skargi zdają się zmierzać do wykazania, że w niniejszym przypadku mamy do czynienia ze "szczególnie uzasadnionym przypadkiem" pozwalającym zgodnie z art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych na wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w celu posadowienia w nim kiosku handlowego.

Ustosunkowując się do zarzutów skargi w pierwszej kolejności należy wyjaśnić pojęcie pasa drogowego w ujęciu ustawy o drogach publicznych. Zgodnie z definicją pasa drogowego zawartą w art. 4 pkt 1 u.d.p. pas drogowy jest to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Natomiast jako drogę ustawa określa budowlę wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiącą całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym (art. 4 pkt 2 u.d.p.). Z kolei ulica to według art. 4 pkt 3 u.d.p. jest to droga na terenie zabudowy lub przeznaczonym do zabudowy zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w której ciągu może być zlokalizowane torowisko tramwajowe. Z przytoczonych definicji wynika, że ulica jest szczególnym rodzajem drogi położonym na terenie zabudowanym i stanowi cześć pasa drogowego.

Konsekwencją takiego zdefiniowania pasa drogowego jest przyjęcie w art. 39 ust. 1 u.d.p. zakazu dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. Zgodnie z tym przepisem zabrania się w szczególności lokalizacji obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Powyższa norma, poza tym, że dookreśla sam zakaz, służyć ma realizacji obowiązku zarządcy drogi sprawowania jej ochrony.

Z kolei zgodnie z art. 4 pkt 21 u.d.p. ochrona ta realizuje się w działaniach zarządcy drogi mających na celu niedopuszczenie do przedwczesnego zniszczenia drogi, obniżenia jej klasy, ograniczenia funkcji, niewłaściwego użytkowania oraz pogorszenia warunków bezpieczeństwa ruchu.

Kierując się tymi strategicznymi dla zachowania przeznaczenia pasa drogowego założeniami, ustawodawca dopuścił, na zasadzie wyjątku, możliwość lokalizacji w pasie drogowym obiektów budowlanych i urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami drogi lub potrzebami ruchu drogowego - jak określił w art. 39 ust. 3 u.d.p. "w szczególnie uzasadnionych przypadkach i wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi wydanym w drodze decyzji administracyjnej". Decyzja ta, mająca uznaniowy charakter, poza określeniem rodzaju inwestycji, sposobu, miejsca i warunków jej umieszczenia w pasie drogowym, zobowiązywać ma inwestora do m.in. uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego dotyczącego prowadzenia robót w pasie drogowym lub na umieszczenie w nim obiektu lub urządzenia. Tym przepisem ustawodawca związał obowiązek uzyskania zezwolenia na lokalizację obiektu budowlanego z obowiązkiem uzyskania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego na podstawie art. 40 ust. 1 i 2 pkt 3 u.d.p. Przepis art. 40 ust. 1 u.d.p., formułując obowiązek uzyskania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną drogi, powtarza niejako zasadę, iż pas drogowy służyć ma wyłącznie celom związanym z działaniami służącymi ochronie drogi w rozumieniu art. 4 pkt 21 u.d.p.

Pozytywne rozpatrzenie wniosku o wydanie zezwolenia stanowi odstępstwo od zasady, że w pasie drogowym nie wolno sytuować żadnych niezwiązanych z drogą budowli czy urządzeń. W konsekwencji nie znajduje oparcia w przepisach oczekiwanie, iż w przypadku wcześniejszego udzielenia przez właściwy organ zezwolenia, następuje automatyczne wydanie następnego zezwolenia w tej samej lokalizacji.

W tym miejscu warto również podkreślić, że zezwolenia na zajęcie pasa drogowego są zezwoleniami czasowymi. Każde wystąpienie z wnioskiem o zajęcie pasa drogowego, niezależnie od tego czy w danym miejscu posadowiony jest jakiś obiekt, czy też pas drogowy we wcześniejszym okresie zajęty był na inne cele, stanowi odrębną sprawę administracyjną, a posiadanie wcześniejszego zezwolenia na zajęcie pasa drogowego nie rodzi żadnych praw na przyszłość dla adresata tego zezwolenia. Zezwolenia jak już wyżej podkreślono mają charakter czasowy, a wobec tego na kolejny okres konieczne jest ponowne ustalenie, czy umieszczenie obiektu budowlanego stanowi szczególnie uzasadniony przypadek rozumieniu art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, dający podstawę do wydania zezwolenia na podstawie art. 40 ust. 2 pkt 3 tejże ustawy.

Jak wynika jednak z akt sprawy skarżący już wcześniej korzystał z pasa drogowego w tej samej lokalizacji na ten sam obiekt na podstawie decyzji zezwalających wydawanych przez zarządcę drogi. Tak więc miał świadomość, że tego typu zezwolenia mają charakter czasowy.

W niniejszej sprawie odmawiając wyrażenia zgody na zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej ul. [...] w rejonie [...] o powierzchni 41,50 m2 pod kiosk handlowy w okresie od dnia [...] września 2016 r. do [...] grudnia 2016 r. organ wskazał na planowaną przebudowę w pasie drogowym przy ul. [...] w rejonie [...]. W miejscu istniejącego kiosku handlowego stanowiącego własność Pana W. N. zostanie przeprowadzona modernizacja terenu polegająca na budowie drogi rowerowej i chodnika oraz montażu stojaków rowerowych. Jak wskazał organ w celu opracowania dokumentacji projektowej dla ww. zadania została już podpisana umowa. Obiekty takie służą obsłudze uczestników ruchu drogowego i związane są z funkcją drogi. Zarząd Dróg Miejskich działając w ramach własnych kompetencji realizuje zadania mające na uwadze interes społeczny, który stanowi cel nadrzędny. Ustawodawca przewiduje możliwość pozostania w pasie drogowym istniejących obiektów budowlanych o ile nie zakłócają wykonywania zadań zarządu drogi. Analiza zgromadzonego w sprawie materiału wskazała, że realizacja zamierzeń zarządu drogi będzie możliwa jedynie po usunięciu z pasa drogowego omawianego kiosku handlowego, w terminie do [...].08.2016r.

Działanie takie w świetle obowiązujących przepisów nie narusza prawa i nie oznacza przekroczenia granicy swobodnego uznania administracyjnego. Wbrew zarzutom skargi organy dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, które nie zostały podważone przez skarżącego, w szczególności skarżące nie wykazały, że w niniejszej sprawie istnieje "szczególnie uzasadniony przypadek" pozwalający na lokalizację w pasie drogowym kiosku. Wcześniej otrzymywane przez skarżącego zezwolenia nie rodzą dla skarżącego żadnych praw co zostało wyżej wykazane.

W niniejszej sprawie organy słusznie przedłożyły nad interes indywidualny skarżącego interes publiczny jakim jest budowa drogi rowerowej, chodnika oraz montażu stojaków rowerowych.

Sąd wskazuje, że powyższe uzasadnienie organu poparte jest zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym.

W aktach sprawy znajduje się pismo Zarządu Dróg Miejskich Zespołu ds. komunikacji rowerowej z dnia [...].12.2015 r., w którym wskazano, że w 2016 r. planowana jest zmiana zagospodarowania terenu przy skrzyżowaniu ul. [...] i ul. [...], wschodni narożnik - planowana budowa drogi rowerowej i chodnika oraz montaż stojaków rowerowych w miejscu istniejących pawilonów. W powyższym piśmie zawarta jest również prośba o wszczęcie procedury prowadzącej do usunięcia pawilonów, bowiem uniemożliwiają one wprowadzenie nowego zagospodarowania terenu.

W materiale dowodowym znajduje się również pismo Wydziału [...] informujące, że w dniu [...].03.2016 r. została podpisana umowa nr [...] dla realizacji opracowania dokumentacji projektowej dla zadania na Remont drogi dla rowerów wzdłuż ciągu ulic [...] - [...] na odcinku od ul. [...] do al. [...]. Wykonawca ma wykonać przedmiot umowy w terminie 5 miesięcy od dnia jej zawarcia tj. do [...].08.2016 r.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi należy wskazać, że są one nieuzasadnione. Organ nie dopuścił się w niniejszej sprawie ani naruszenia wskazanych przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. W niniejszej sprawie nie doszło do ograniczenia działalności gospodarczej skarżącego, ani do ich dyskryminowania. Z powyższej decyzji w żaden sposób nie wynika ograniczenie działalności gospodarczej skarżącego, jest to jedynie decyzja o odmowie udzielenia zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, w niniejszej sprawie organy administracji nie zajmowały się bowiem działalnością gospodarczą skarżących.

Biorąc powyższe pod rozwagę na zasadzie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.