Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2755/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-06-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
6560
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, Sędziowie Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (sprawozdawca), Sędzia WSA Aneta Lemiesz, Protokolant referent stażysta Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi P. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) stwierdza, że uchylona interpretacja indywidualna nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz P. kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 13 maja 2011r. P. (dalej "Strona", "P." lub "Skarżący") zwrócił się do Ministra Finansów z wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika z tytułu wypłat dokonywanych sędziom i trenerom sportowym.

W uzasadnieniu Strona wyjaśniła, że wypłaca sędziom należności za sędziowanie przez nich meczy w piłkę nożną. Zdarzają się przypadki, że sędziowie rozpoczynają prowadzenie działalności gospodarczej, której zakres obejmuje m. in. sędziowanie meczy. Sędziowie tacy wystawiają dla P. faktury VAT na należne im z tytułu sędziowania kwoty, gdyż traktują je jako przychody z wykonywanej przez siebie działalności gospodarczej. Wnioskodawca dysponuje więc oświadczeniami sędziów (ich materialnym potwierdzeniem są właśnie faktury VAT), że wykonywane przez nich świadczenia wchodzą w zakres prowadzonej działalności gospodarczej. Analogicznie jak to było w przypadku sędziów, także wśród trenerów wykonujących na rzecz P. świadczenia w postaci np. trenowania reprezentacji narodowych, zdarzają się przypadki, że prowadzą oni działalność gospodarczą obejmującą usługi trenerskie. Trenerzy tacy wystawiają na rzecz P. faktury VAT. P. dysponuje więc oświadczeniami omawianej grupy trenerów, że wykonywane przez nich usługi trenerskie wchodzą w zakres prowadzonej przez nich działalności gospodarczej.

W oparciu o tak przedstawiony stan faktyczny Skarżący zapytał:

Czy powinien pobierać zaliczki na podatek dochodowy w związku z wypłatą należności dla sędziów, jeżeli złożą oni oświadczenie, iż działają w ramach prowadzonej działalności gospodarczej i wystawiają dla Związku fakturę za wykonane czynności?

Czy powinien pobierać zaliczki na podatek dochodowy w związku z wypłatą należności trenerom, jeżeli złożą oni oświadczenie, iż działają w ramach prowadzonej działalności gospodarczej i wystawiają dla Związku fakturę za wykonywane czynności?

Zdaniem Strony, nie działa on we wskazanych sytuacjach w charakterze płatnika, który ma obowiązek obliczać, pobrać i odprowadzić zaliczkę na podatek w związku z wypłatą należności sędziom i trenerom.

Złożenie przez te osoby oświadczenia, iż wykonywane przez nie działania wchodzą w zakres prowadzonej działalności gospodarczej, zwalnia płatnika z obowiązku poboru zaliczek na podatek dochodowy. W szczególności wypłacającego należności nie można obciążać ryzykiem nieprawidłowej kwalifikacji źródła przychodów przez świadczeniodawcę i przerzucać na niego odpowiedzialności za taką kwalifikację dokonaną przez podatnika oraz nakładać na niego obowiązku weryfikowania takiego oświadczenia przedstawionego przez świadczeniodawcę czy wręcz dokonywania interpretacji przepisów w kontekście działalności prowadzonej przez świadczeniodawcę. Taka praktyka nie miałaby swojego uzasadnienia w przepisach prawa i stałaby w sprzeczności z praktycznym zastosowaniem przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991r. – o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2010r. Nr 51, poz. 307 ze zm.) – dalej “u.p.d.o.f.", w szczególności art. 41 ust. 2. Płatnicy nie są bowiem po prostu obowiązani do poboru zaliczek od wypłaconych należności z tytułów wskazanych w art. 13 pkt 2 i 8 u.p.d.o.f., jeżeli podatnik złoży oświadczenie, że wykonywane przez niego usługi wchodzą w zakres prowadzonej działalności gospodarczej, o której mowa w art. 10 ust.1 pkt 3. Jeżeli więc sędzia czy trener ma zarejestrowaną działalność gospodarczą, w zakresie zawodowej działalności sędziowskiej czy trenerskiej i zawiera ze Stroną umowy w takim zakresie, jak prowadzona działalność gospodarcza, to Strona nie ma podstaw, aby pomijać oświadczenie sędziego i trenera w tym zakresie, nawet jeżeli zasadniczo takie same czynności mogą być wykonywane przez te osoby "wyłącznie" jako działalność osobista. Sama bowiem treść art. 41 ust. 2 ewidentnie wskazuje, że pewne rodzaje działalności wykonywanej osobiście mogą być również wykonywane w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Dlatego też możliwe jest opodatkowanie niektórych rodzajów działalności tak jak działalności gospodarczej lub jak działalności wykonywanej osobiście, z zachowaniem wszystkich wymogów prawnych obowiązujących dla przyjętej przez podatnika formy prowadzenia i rozliczania takiej działalności.

Wskazał, że takie zewnętrzne znamiona jak rejestracja podatnika jako podmiotu gospodarczego (przedsiębiorcy), faktyczne wykonywanie działalności w celach zarobkowych, zawodowo we własnym imieniu i na własny rachunek, zorganizowany i ciągły (powtarzalny i stały) charakter działań, wskazują na działalność gospodarczą. Natomiast działalność wykonywana osobiście nie musi spełniać powyższych kryteriów, a zwłaszcza ciągłości (powtarzalności i stałości) oraz stopnia zorganizowania .

Dalej Skarżący odwołał do przepisów Ordynacji podatkowej, w kontekście odpowiedzialności płatnika za niepobranie zaliczek od wypłat dokonanych z określonych tytułów, w razie złożenia przez kontrahenta oświadczenia na podstawie art.41 ust. 2 u.p.d.o.f.. Zdaniem Strony takie oświadczenie zwalnia świadczeniobiorcę (potencjalnego płatnika) z obowiązku pobrania zaliczek nawet bez względu na to, czy spełnione są przesłanki do uznania, że podatnik prowadzi działalność gospodarczą.

Nie ma tu bowiem mowy o nieujawnieniu lub zaniżeniu przez płatnika podstawy opodatkowania (a o takiej sytuacji jest mowa w Ordynacji podatkowej). Złożenie oświadczenia przez podatnika sprawia, że nie ma tu w ogóle miejsca pobór zaliczek przez płatnika. W konsekwencji skutki zakwalifikowania przychodu do niewłaściwego źródła czy też zaniechanie takiej kwalifikacji, a tym samym nieujawnienie uzyskanego przychodu - obciążają wyłącznie podatnika (wykonawcę usługi, świadczeniodawcę). Można wręcz postawić tezę, że przepis u.p.d.o.f. jest w tym momencie ustawą szczególną w odniesieniu do Ordynacji podatkowej i pomieszczonych w niej regulacji - przedstawienie oświadczenia przez podatnika zwalnia podmiot wypłacający należność z obowiązku pobrania zaliczki na podatek dochodowy i z odpowiedzialności podatkowej płatnika. Ponadto, przepis art. 41 ust.2 u.p.d.o.f., zresztą jak cały ten przepis, nie reguluje kwestii merytorycznych co do tego. czy kontrahent prowadzi czy nie prowadzi działalności gospodarczej. Precyzuje on tylko obowiązki płatnika związane z obliczeniem i poborem zaliczki na podatek dochodowy z tytułu wypłaty określonych świadczeń. Zawiera jednocześnie warunki zwolnienia płatnika z tych obowiązków. A dla zwolnienia płatnika z obowiązku poboru zaliczki od należności z tytułów, o których mowa w art. 13 pkt 2 i 8 u.p.d.o.f., wymagane jest jedynie złożenie przez podatnika oświadczenia o tym. że wykonywane przez niego usługi wchodzą w zakres prowadzonej działalności gospodarczej.

Wskazał, że jedynym usankcjonowanym przypadkiem, w którym oświadczenie podatnika należy uznać za niezwalniające płatnika z obowiązku poboru zaliczki na podatek dochodowy, jest oświadczenie menadżera. Ustawodawca bowiem jednoznacznie przesądził, że nawet gdyby menadżer prowadził samodzielną działalność gospodarczą, to jego przychody będą zawsze kwalifikowane na gruncie u.p.d.o.f. jako działalność wykonywana osobiście. I co więcej, w art. 41 ust. 2 u.p.d.o.f., nie wskazano pkt 9 art. 13 jako dającego możliwość zwolnienia się płatnika z obowiązku poboru zaliczki na podatek w razie otrzymania oświadczenia od kontrahenta. Zdaniem Strony nie wymieniono także kilku innych tytułów z art. 13 u.p.d.o.f., co łącznie wskazuje na to, że z innych tytułów niż wskazane w pkt 2 i 8 nie da się zdaniem ustawodawcy w ogóle uzyskiwać przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej w rozumieniu u.p.d.o.f..

Konkludując, Skarżacy stwierdził, że jeżeli otrzyma od sędziego lub trenera oświadczenie, że wykonali swoje świadczenia na rzecz Skarżącej w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, to nawet jeżeli mamy do czynienia z czynnościami wymienionymi w art. 13 pkt 2 u.p.d.o.f., Strona nie ma obowiązku pobrania zaliczki na podatek dochodowy od wypłacanego świadczenia.

Minister Finansów w interpretacji indywidualnej z dnia [...] lipca 2011r. uznał stanowisko Spółki za nieprawidłowe.

W uzasadnieniu organ po przytoczeniu treści przepisów art. 10 ust. 1, art. 13 pkt 2, art. 10 ust. 1 pkt 2, art. 5a pkt 6 oraz art. 41 ust. 1 oraz art. 42 ust. 1 u.p.d.o.f., stwierdził, że możliwa jest więc sytuacja, w której podatnik, świadcząc określone usługi na rzecz płatnika świadczy je w ramach swojej działalności gospodarczej. W takiej sytuacji to podatnik powinien odprowadzać zaliczki na podatek od tych dochodów, które są dochodami z działalności gospodarczej.

Jednakże, jak wynika z przedstawionej uprzednio argumentacji, w przypadku świadczenia pracy przez sędziego lub trenera, nie jest możliwe przyjęcie, że sędzia lub trener wykonuje czynności w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W związku z powyższym uzyskiwane przez sędziów lub trenerów przychody stanowią przychody z tytułu działalności wykonywanej osobiście. Zatem na wnioskodawcy jako płatniku spoczywa obowiązek pobierania zaliczki na podatek dochodowy, zgodnie z 41 ust. 1 ww. ustawy.

Złożone przez sędziów i trenerów oświadczenia, iż wykonywane przez nich czynności na rzecz wnioskodawcy dokonywane są w ramach działalności gospodarczej nie wywierają zatem - na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych - skutków w postaci zwolnienia wnioskodawcy z obowiązków płatnika z tytułu wypłat dokonywanych na rzecz sędziów lun trenerów.

Pismem z dnia 25 lipca 2011r. Strona wezwała Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa tzn. do zmiany interpretacji idndywidualnej.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany ww. indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.

W skardze Skarżący zarzucając naruszenie:

- przepisów prawa materialnego, poprzez jego błędną wykładnię, tj. art. 5a pkt 6, art. 13 pkt 2, art. 14 ust 1 oraz art. 41 ust. 2 u.p.d.o.f., poprzez uznanie, że Skarżący musi pobierać zaliczki na podatek dochodowy od wypłat dokonywanych sędziom i trenerom sportowym, jako że nie mogą oni prowadzić pozarolniczej działalności gospodarczej na gruncie u.p.d.o.f., a zatem składane przez nich oświadczenia o uzyskiwaniu przychodów w ramach takiej działalności nie zwalniają skarżącego z obowiązków płatnika

- przepisów postępowania tj. art. 14 c § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8 poz. 60 ze zm. - dalej "Ordynacja podatkowa") poprzez niezawarcie w interpretacji pełnej oceny stanowiska wnioskodawcy, wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji.

W uzasadnieniu Strona powtórzyła zarzuty przedstawione w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa, jak i argumenty zaprezentowane w samym wniosku o interpretację, były i są w pełni zasadne.

Zdaniem Strony, nie można podzielić stanowiska wyrażonego w zaskarżonej interpretacji, że art. 41 ust. 2 u.p.d.o.f. nie znajdzie zastosowania w sprawie. Wyjaśnił, że w razie otrzymania oświadczenia woli i wiedzy świadczeniodawcy, iż wykonuje w zakresie objętym umową działalność gospodarczą ustawodawca swoją wolą zwolnił potencjalnego płatnika z obowiązków płatniczych. I płatnik nie musi dokonywać analizy działalności prowadzonej przez świadczeniodawcę, dokonywać jej subsumcji pod przepisy u.p.d.o.f. i udzielać sobie odpowiedzi na pytanie, czy jest to działalność gospodarcza w rozumieniu u.p.d.o.f. Przesądzenie to zastępuje właśnie oświadczenie składane przez świadczeniodawcę.

Według Skarżącego, przepisy u.p.d.o.f. muszą stanowić jednoznacznie i w sposób nie budzący wątpliwości, że dany rodzaj wykonywanych czynności, nigdy, w żadnych okolicznościach, nie może być dla potrzeb podatku dochodowego od osób fizycznych uznany za działalność gospodarczą. A jak wskazywano we wniosku o interpretację, u.p.d.o.f. w zakresie przychodów sędziów sportowych i trenerów, takich regulacji nie zawiera. Przepisy podatkowe nie przewidują zakazu zawierania umów cywilnoprawnych w ramach działalności wykonywanej osobiście, równoległe do prowadzonej działalności gospodarczej, nawet jeżeli zakresy tych działalności pokrywają się. Natomiast, analiza treści przepisu art. 41 ust. 2 u.p.d.o.f. wskazuje, że zdaniem ustawodawcy, w innych niż 2 i 8 punktach art. 13 u.p.d.o.f., nie jest możliwe prowadzenie działalności gospodarczej w rozumieniu u.p.d.o.f., a co więcej, ustawodawca ten dodatkowo, jednoznacznie i wprost, wyłącza dla menadżerów możliwość rozliczania się z podatku dochodowego na zasadach przewidzianych dla podmiotów gospodarczych, nawet jeżeli taką zarejestrowaną działalność prowadzą i to także w rozumieniu u.p.d.o.f.. Innymi słowy, jedynym prawnie usankcjonowanym przypadkiem, w którym oświadczenie podatnika należy uznać za niezwalniające płatnika z obowiązku poboru zaliczki na podatek dochodowy, jest oświadczenie menadżera.

Skarżący wskazał, że świadczeniobiorcy nie są obowiązani do poboru zaliczek od wypłaconych należności z tytułów wskazanych w art. 13 pkt 2 i 8 u.p.d.o.f., jeżeli podatnik złoży oświadczenie, że wykonywane przez niego usługi wchodzą w zakres prowadzonej działalności gospodarczej, o której mowa w art. 10 ust.1 pkt 3. Jeżeli więc sędzia czy trener ma zarejestrowaną działalność gospodarczą, w zakresie zawodowej działalności sędziowskiej czy trenerskiej i zawiera ze Skarżącym umowy w takim zakresie, jak zarejestrowana i prowadzona działalność gospodarcza, to Skarżący nie ma podstaw, aby pomijać oświadczenie sędziego i trenera w tym zakresie, nawet jeżeli zasadniczo takie same czynności mogą być wykonywane przez te osoby "wyłącznie" jako działalność osobista. To jednak świadczeniodawca decyduje, mając na uwadze fakty, z jakiego źródła pochodzą jego konkretne przychody.

Zdaniem Skarżącego nie istnieje taka zależność pomiędzy art. 5 pkt 6 u.p.d.o.f. a art. 13 pkt 2 u.p.d.o.f., na jaką wskazuje organ podatkowy, tzn. przepisy te nie wykluczają, że podatnik może prowadzić działalność gospodarczą wykonując także czynności określone w art. 13 pkt 2 u.p.d.o.f.. Wówczas podatnik rozpoznaje przychody na zasadzie art. 14 ust. 1 u.p.d.o.f. i samodzielnie rozlicza podatek dochodowy z tego tytułu na podstawie art. 44 u.p.d.o.f..

Dalej Skarżący wskazał, że wystąpił z wnioskiem o interpretację, gdyż dążył do uzyskania odpowiedzi od organu podatkowego na pytanie, czy ciążą na nim obowiązki płatnicze w związku z wypłatą wynagrodzenia dla sędziów i trenerów, którzy złożyły mu oświadczenie w trybie art. 41 ust. 2 u.p.d.o.f.. Tymczasem w zaskarżonej interpretacji organ podatkowy skoncentrował się na analizie zakwalifikowania przychodów osiąganych przez sędziów i trenerów do odpowiedniego źródła. Oznacza to, że organ podatkowy nie ocenił faktycznie stanowiska skarżącego, które skupiało się na ocenie obowiązków płatnika z perspektywy art. 41 ust. 2 u.p.d.o.f., a tym samym naruszył art. 14c § 1 i 2 Ordynacji podatkowej.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów podtrzymując zaprezentowane wcześniej stanowisko, wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga okazała się uzasadniona albowiem wydana przez Ministra Finansów interpretacja indywidualna prawa podatkowego naruszała prawo.

Stosownie do art. 14 b §§ 1 i 2 Ordynacji podatkowej minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. Zgodnie natomiast z art. 14 p Ordynacji podatkowej przepisy te stosuje się odpowiednio do należności płatników.

Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 14 października 2010 r. sygn. akt II FSK 923/09 (orzeczenia.nsa.gov.pl) uznał, iż jeżeli wnioskodawca nie wykaże związku przedstawianego (jako zasadnicza podstawa wniosku interpretacyjnego) stanu faktycznego z jego możliwą odpowiedzialnością podatkowa (albo odpowiedzialnością podatkową projektowanej spółki lub tworzonego oddziału albo przedstawicielstwa), będzie to uzasadniało ocenę, że o interpretację nie wystąpił w rozumieniu prawa zainteresowany, to jest, że ubiega się o nią podmiot nieuprawniony w świetle unormowania art. 14b. § 1 Ordynacji podatkowej.

Podzielając prezentowane stanowisko NSA oraz odnosząc je do przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, iż P. pytał o własną sytuację prawnopodatkową, innymi słowy w ocenie Sądu wykazał związek przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego z jego możliwą odpowiedzialnością podatkową (w tym przypadku jako płatnika). Z akt sprawy jednoznacznie bowiem wynika, iż Skarżący jako płatnik wnosił o wydanie interpretacji indywidualnej w swojej sprawie. Odpowiedzialność podatkowa płatnika stosownie do art. 8 Ordynacji podatkowej ograniczona jest do obliczenia, pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu na podstawie przepisów prawa podatkowego. Dlatego też formułując pytania czy powinien pobierać zaliczki na podatek dochodowy w związku z wypłatą należności dla sędziów (trenerów), jeżeli złożą oni oświadczenie, iż działają w ramach prowadzonej działalności gospodarczej i wystawiają dla Związku fakturę za wykonane czynności, Skarżący wskazał, iż chodzi mu o interpretację art. 41 ust. 2 w związku z art. 13 pkt 2 i art. 14 u.p.d.o.f. Pierwszy z powołanych wyżej przepisów dotyczy odpowiedzialności płatnika stanowiąc, że nie jest on obowiązany do poboru zaliczek od należności z tytułów, o których mowa w art. 13 pkt 2 i 8, jeżeli podatnik złoży oświadczenie, że wykonywane przez niego usługi wchodzą w zakres prowadzonej działalności gospodarczej, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3. W ten sposób Skarżący wykazał związek przedstawianego stanu faktycznego z jego możliwą odpowiedzialnością podatkową jako płatnika. W tym zakresie P. przedstawił także własne stanowisko w sprawie.

Zgodnie z art. 14 c § 1 zdanie pierwsze Ordynacji podatkowej interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny.

Stosownie do art. 14 c § § 1 i 2 O.p. ustawy dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.) – dalej O.p. interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. Z przepisów powyższych wynika wyraźnie, że negatywna ocena stanowiska wnioskodawcy obliguje Ministra Finansów zarówno do oceny tego stanowiska jak i wskazania prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. Ocena ta nie może być fragmentaryczna, lecz winna w sposób wyczerpujący odnieść się do stanowiska wnioskodawcy wskazując stanowisko prawidłowe.

Wykładnia tych przepisów, dokonana w powiązaniu z pozostałymi przepisami regulującymi instytucje interpretacji indywidualnych prawa podatkowego prowadzi do wniosku, iż wydana interpretacja ma dotyczyć tylko i wyłącznie stanu faktycznego przedstawionego we wniosku w sposób wyczerpujący (art. 14b § 2 i § 3 O.p.). Organ nie prowadzi bowiem żadnego postępowania dowodowego, nie ocenia też wiarygodności danych przedstawionych we wniosku. Jedynie wówczas, gdy stan faktyczny zostanie przedstawiony w sposób niepozwalający na dokonanie oceny stanowiska wnioskodawcy, może wezwać zainteresowanego do jego uzupełnienia (art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p.). Przyjmuje się, że ocena dokonana w interpretacji winna polegać na stwierdzeniu, czy stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe bądź nieprawidłowe. Powinna dotyczyć zadanego przez wnioskodawcę pytania, przedstawionego stanu faktycznego oraz być jednoznaczna. Nie może zatem być uznana za prawidłową interpretacja, w której organ podatkowy dokonuje oceny innego stanu faktycznego niż przedstawiony we wniosku lub nie udziela odpowiedzi na zadane pytanie. Celem instytucji, o której wyżej mowa jest bowiem to, aby Wnioskodawca uzyskał jednoznaczne stanowisko organu w zakresie stosowania prawa w konkretnym, przedstawionym przez nią stanie faktycznym i wyjaśnienie wątpliwości, co do stosowania i zakresu stosowania prawa podatkowego oraz uzyskanie ewentualnej ochrony przed skutkami zastosowania się do niej (art. 14k i 14m O.p.). Skoro tak, to udzielenie interpretacji niejednoznacznej, odnoszącej się do innego stanu faktycznego lub nieodpowiadającej na zadane pytanie jest niezgodne z istotą tej instytucji. Nie może zatem być uznane za prawidłowe.

Prawidłowe uzasadnienie prawne interpretacji indywidualnej winno zawierać przytoczenie przepisów prawa, na których organ oparł swoje stanowisko (wraz z podaniem ich treści), wyjaśnienie znaczenia tych przepisów, w kontekście podanego przez stronę stanu faktycznego, ze wskazaniem jego znamion, istotnych dla zakresu stosowania powołanych przepisów. Zakres oceny stanu faktycznego, zawartego we wniosku o wydanie interpretacji, wyznacza też treść zadanego przez wnioskodawcę pytania oraz zajętego przez niego stanowiska. Z uzasadnienia prawnego interpretacji wynikać winien tok rozumowania organu interpretacyjnego, który doprowadził z jednej strony do zanegowania słuszności stanowiska wnioskodawcy, a z drugiej strony - do przyjęcia odmiennego stanowiska.

Powyższe oznacza, że organ udzielający interpretacji dokonuje oceny stanowiska wnioskodawcy w zakresie przedstawionego przez niego stanu faktycznego związanego z jego możliwą odpowiedzialnością podatkową. W przedmiotowej sprawie zatem ocena stanowiska Skarżącego winna dotyczyć jego odpowiedzialności jako płatnika. Z uwagi na przedstawione przez P. własne stanowisko w sprawie oraz zakreślony we wniosku interes prawny, zdaniem Sądu przedmiotem interpretacji organu winien być przede wszystkim art. 41 ust. 2 u.p.d.o.f. w zakresie odpowiedzialności Skarżącego jako płatnika podatku.

Jednakże Minister Finansów naruszając w ocenie Sądu cytowany wyżej art. 14 c § 1 Ordynacji podatkowej, w zaskarżonej interpretacji nie skupił się nie na analizie obowiązków płatnika w świetle powołanego wyżej przepisu ustawy podatkowej, lecz na tym czy sędzia oraz trener piłkarski może wykonywać czynności w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Tym samym organ udzielający interpretacji odniósł się nie tyle do kwestii dotyczącej zainteresowań wnioskodawcy w rozumieniu art. 14 b § 1 Ordynacji podatkowej, co do zagadnienia prawidłowości zakwalifikowania przez podatnika (trenera i sędziego piłkarskiego) źródła przychodu. Jednocześnie Minister Finansów stwierdzając, iż sędzia oraz trener piłkarski nie mogą uzyskiwać przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej doszedł do wniosku sprzecznego z literalną wykładnią art. 41 ust. 2 u.p.d.o.f., zgodnie z którą, poprzez odesłanie w tym przepisie do art. 13 pkt 2, zwalnia się płatników z obowiązku poboru zaliczek od należności z tytułu działalności trenerskiej oraz sędziów z tytułu prowadzenia zawodów sportowych jeżeli podatnicy ci złożą oświadczenie, że wykonywane przez nich usługi wchodzą w zakres prowadzonej działalności gospodarczej, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3. Przepis ten uzależnia zwolnienie płatnika z obowiązku poboru zaliczek od złożenia przez podatnika oświadczenia o którym wyżej mowa. Płatnik nie ma przy tym obowiązku badać, czy podatnik uzyskujący przychody z tytułów, o których mowa w art. 13 pkt 2 i 8 u.p.d.o.f. wykonuje usługi wchodzące w zakres prowadzonej działalności gospodarczej, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 tej ustawy.

Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 146 § 1, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.