Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 373/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2008-09-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 47 ust. 2, art. 10 ust.1, art.6 ust. 1
journal: Dz.U. 1974 nr 14 poz 85
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 106 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Miziołek,, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Dziubińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 września 2008r. sprawy ze skargi Z. O. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie zameldowania na pobyt stały oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 19 maja 2008r. znak [...] Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania Z. O. od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 31 sierpnia 2007r. znak:[...], orzekającej o zameldowaniu na pobyt stały J. O. wraz z małoletnimi dziećmi: A. O. i P. O. w lokalu położonym w miejscowości M., na podstawie art. 47 ust.2, art. 50 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst. jedn. Dz. U. Nr 139

z 2006r, poz. 993 ze zm.) oraz art. 138 § 1 kpa, utrzymał zaskarżoną decyzję

w mocy.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że pierwsza decyzja w przedmiocie zameldowania J. O. wraz z dziećmi A. i P. została wydana w dnia 15 czerwca 2007r. i została ona uchylona decyzją Wojewody z dnia 8 sierpnia 2007r., ze względu na brak zgłoszenia pobytu stałego.

Ponownie rozpoznając sprawę Burmistrz Miasta i Gminy decyzją z dnia 31 sierpnia 2007r., utrzymaną następnie w mocy przez organ II instancji

w dniu 18 października 2007r., orzekł o zameldowaniu na pobyt stały J. O. wraz z małoletnimi dziećmi.

W wyniku skargi złożonej przez Z. O. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 29 stycznia 2008r. sygn. akt [...] stwierdził nieważność decyzji Wojewody z 18 października 2007r. ze względu na uchybienia formalne.

Rozpoznając sprawę ponownie organ odwoławczy stwierdził, że przeprowadzone w sprawie postępowanie wykazało, iż J. O. wraz z dziećmi A. i P. przebywają w lokalu [...] w [...], z zamiarem stałego tam pobytu i tam też skoncentrowane jest ich centrum życiowe. Powyższy fakt został potwierdzony przez Komendanta Komisariatu Policji oraz Dyrektora Szkoły. W związku z powyższym organ II instancji przyjął, że skoro J. O. wraz z dziećmi w spornym lokalu zamieszkują, w nim posiadają wszystkie swoje rzeczy, to opisany lokal stanowi dla nich miejsce, gdzie skoncentrowane jest ich życie osobiste. Powyższy stan faktyczny należało zatem zarejestrować w postaci zameldowania pod adresem aktualnego pobytu.

W skardze na powyższą decyzję Z. O. wniósł o jej uchylenie, zarzucając jej niezgodność z prawem, w szczególności przez naruszenie przepisów art. 6 i 10 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych poprzez ich nie zastosowanie.

W uzasadnieniu podał, iż żona nie ma zamiaru stałego przebywania w jego domu, o czym ma świadczyć jej twierdzenie zawarte w gazecie "chciałabym wytrzymać do czerwca". Zarzucił nadto, że jako wyłączny właściciel nieruchomości może decydować kto zostanie przez niego zameldowany. i powołał się na orzeczenie NSA V SA 1773/98, które jego zdaniem wskazuje na to, że zgodę na zameldowanie jego żony i dzieci musi wyrazić on jako właściciel.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 4 września 2008r. skarżący sprecyzował, że decyzję

z dnia 19 maja 2008r. zaskarża tylko w części dotyczącej zameldowania jego żony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Przedmiotem oceny Sądu jest prawidłowość wydanej na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /t. j. Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993 ze zm./ zwanej dalej ustawą, decyzji rozstrzygającej o zameldowaniu na pobyt stały.

Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy osoba, która przebywa w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby, jest obowiązana zameldować się na pobyt stały lub czasowy najpóźniej przed upływem czwartej doby, licząc od dnia przybycia. Z kolei pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania /art. 6 ust. 1 ustawy/.

W niniejszej sprawie bezspornym jest, że J. O. zamieszkała w [...] w [...] w 1996r., kiedy to zawarła związek małżeński ze skarżącym

i mieszka tam nieprzerwanie do chwili obecnej. W lokalu tym posiada wszystkie swoje rzeczy osobiste, tu też mieszkają od urodzenia wspólne dzieci stron. Tak więc niewątpliwie lokal ten stanowi jej centrum życiowe. Z pism składanych przez Z. O. zarówno w trakcie postępowania administracyjnego, jak i przed sądem wynika, że nie neguje on faktu zamieszkiwania w jego domu żony, a jedynie nie zgadza się na jej zameldowanie na pobyt stały z uwagi na istniejący między nimi konflikt licząc, że zameldowanie jedynie na pobyt czasowy spowoduje, że "żona zmieni swoje postępowanie" /k-29 akt sądowych/.

W świetle powyższego stwierdzić należy, że ustalenia w zakresie spełnienia przesłanek do zameldowania zostały prawidłowo poczynione przez organ. Całokształt przedstawionych okoliczności w sprawie wskazuje na nieprzerwany pobyt J. O. pod tym samym adresem od 1996r. Zatem jeżeli pobyt ten trwa już 12 lat, to niewątpliwie zamieszkanie nastąpiło z zamiarem stałego pobytu. Prawidłowości ustalenia, iż żona skarżącego zarówno składając wniosek

o zameldowanie jak i w dacie wydawania zaskarżonej decyzji miała wolę stałego zamieszkiwania w tym lokalu nie może podważać to, iż w trakcie postępowania administracyjnego skarżący nosił się z zamiarem wystąpienia o separację. Jak wskazał w złożonym przez siebie odwołaniu od decyzji organu I instancji "nie znam planów mojej żony na przyszłość (...) W związku z napiętą sytuacją między mną i żoną i wniesioną sprawą o separację nie można przesądzać o zamiarze pobytu mojej żony w moim domu w [...] na stałe". Powyższe dowodzi tylko tego, iż zdaniem skarżącego, skoro małżeństwo się nie układa, to żona powinna się wyprowadzić, a nie tego, iż J. O. nie ma zamiaru tu mieszkać na stałe. Powyższego stwierdzenia nie może podważać załączona do skargi odbitka kserograficzna artykułu w gazecie, zatytułowanego "Domowe piekło", nie jest to bowiem dokument, o jakim mowa w art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., zwanej dalej uppsa/.

Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego braku zgody skarżącego jako właściciela na zameldowanie J. O. w jego domu podkreślić należy, że

wyłączną przesłanką zameldowania określonej osoby w oznaczonym lokalu jest sam fakt przebywania przez nią w tym lokalu, bez konieczności uzyskania zgody właściciela lokalu. Wynika to z istoty ewidencji ludności, która służy zbieraniu danych w zakresie zamieszkania i pobytu osób. Podkreślić jednak wypada, że rejestracja meldunkowa nie jest źródłem jakichkolwiek praw majątkowych w tym do własności lokalu, w którym zostało dokonane zameldowanie.

Natomiast jeśli chodzi o przytoczony przez skarżącego fragment tezy zawartej w wyroku NSA z dnia 28 kwietnia 1999r. sygn. akt. 1777/98, to stwierdzić należy, że jest ona nieaktualna. Została bowiem sformułowana na tle nieobowiązującego od dnia 19 czerwca 2002r. art. 9 ust 2 ustawy, w myśl którego przy zameldowaniu na pobyt stały lub czasowy trwający ponad 2 miesiące należało przedstawić potwierdzenie uprawnienia do przebywania w lokalu (pomieszczeniu), w którym ma nastąpić zameldowanie. Przepis ten został wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002r. uznany za niezgodny z Konstytucją RP.

W związku z powyższym, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, skarga podlegała oddaleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 151 uppsa.