Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1301/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
oddalono wniosek o zasądzenie kosztów postępowania
Powołane przepisy: article: par. 19 ust. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda Sędziowie: WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) WSA Mariusz Kotulski Protokolant: specjalista Anna Balicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o [...] sp. komandytowa w B. na decyzję Wojewody z dnia 10 sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji skargę oddala. Sygn. akt II SA/Kr 1301/15 POSTANOWIENIE Dnia 12 stycznia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda Sędziowie: WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) WSA Mariusz Kotulski Protokolant: specjalista Anna Balicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2016 r. wniosku W.K. w przedmiocie zasądzenia kosztów postępowania sądowego w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o [...] sp. komandytowa w B. na decyzję Wojewody z dnia 10 sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji oddala wniosek o zasądzenie kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 8 czerwca 2015 r. znak: [...] Starosta orzekł w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji Starosty [...] z 14 lipca 2014 r. znak: [...] orzekającej o zmianie decyzji Starosty [...] z 20 czerwca 2012 r. znak: [...] (decyzja nr [...]), zmienionej decyzją Starosty [...] z 4 września 2012 r. znak: [...], zmienionej następnie decyzją Starosty [...] z 11 stycznia 2013 r. znak: [...], przeniesionej decyzją Starosty [...] z 20 lutego 2013 r. znak: [...], zmienionej decyzją Starosty z 24 kwietnia 2013 r. znak: [...], zmienionej decyzją Starosty [...] z 28 czerwca 2013 r. znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany wraz z projektem zamiennym i udzielającej pozwolenia na "budowę zespołu [...] budynków mieszkalnych jednorodzinnych, dwulokalowych w zabudowie szeregowej z wewnętrznymi instalacjami: co., wod.-kan., elektrycznej wraz z wewnętrznym układem drogowym i miejscami parkingowymi, małą architekturą oraz zewnętrzną instalacją opadową co., c.w.u., kotłowniami gazowymi, elektrycznymi liniami zasilającymi, zewnętrzną instalacją oświetlenia, skablowaniem linii średniego napięcia, z budową nasłupowej stacji transformatorowej oraz przełożeniem kanalizacji sanitarnej, na działkach nr [...], [...], [...], [...] obr. [...] wraz z budową zjazdu z działki drogowej nr dz. [...] na działce nr [...] oraz drogi wewnętrznej na działkach nr [...], [...], [...] obr. [...] przy ul. M. w miejscowości W., gm. [...]", w zakresie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. tj. nie uczestniczenia przez stronę bez własnej winy w postępowaniu. Umorzono także wznowione postępowanie w sprawie zakończonej decyzją Starosty z 14 lipca 2014 r. znak: [...] orzekającej o zmianie decyzji Starosty z 20 czerwca 2012 r., znak: [...] (decyzja nr [...]), zmienioną decyzją Starosty z 4 września 2012 r., znak: [...], zmienioną decyzją Starosty [...] z 11 stycznia 2013 r., znak: [...], przeniesioną decyzją Starosty z 20 lutego 2013 r., znak: [...], zmienioną decyzją Starosty z 24 kwietnia 2013 r., znak: [...], zmienioną decyzją Starosty z 28 czerwca 2013 r. znak: [...], zatwierdzającą projekt budowlany wraz z projektem zamiennym i udzielającą pozwolenia na budowę zespołu [...] budynków mieszkalnych jednorodzinnych, dwulokalowych w zabudowie szeregowej z wewnętrznymi instalacjami wraz z wewnętrznym układem drogowym i miejscami parkingowymi, małą architekturą oraz zewnętrznymi instalacjami, z budową nasłupowej stacji transformatorowej oraz przełożeniem kanalizacji sanitarnej, na działkach nr [...], [...], [...], [...] wraz z budową zjazdu z działki drogowej nr [...] na działce nr [...] oraz drogi wewnętrznej na działkach nr [...], [...], [...] przy ul. M. w miejscowości [...], w zakresie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a., tj. okoliczności, ze dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe.

Ustalono, że Starosta decyzją nr [...] z 14 lipca 2014 r., znak: [...] zatwierdził projekt budowlany zamienny i udzielił inwestorowi Spółce "A" S.A., ul. P., pozwolenia na zmianę decyzji Starosty nr [...] z 20 czerwca 2012 r., znak: [...] wydanej w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę zespołu [...] budynków mieszkalnych jednorodzinnych, dwulokalowych w zabudowie szeregowej z wewnętrznymi instalacjami, z wewnętrznym układem drogowym i miejscami parkingowymi, małą architekturą oraz zewnętrznymi instalacjami, z budową nasłupowej stacji transformatorowej oraz przełożeniem kanalizacji sanitarnej, na działkach nr [...], [...], [...] wraz z budową zjazdu z działki drogowej nr [...] na działce nr [...] oraz drogi wewnętrznej na działkach nr [...], [...], [...], [...] przy ul. M. w miejscowości W.,

- zmienionej decyzją nr [...] Starosty z 4 września 2012 r., znak: [...], w zakresie zewnętrznej instalacji opadowej w oparciu o zbiorniki retencyjne i 2 wyloty do potoku M., na działkach [...], [...], [...] w miejscowości W.,

- zmienionej decyzją nr [...] Starosty z 11 stycznia 2013 r., znak: [...], w zakresie zmiany trasy przekładki kanalizacji sanitarnej kolidującej z projektowaną inwestycją oraz w zakresie zmiany projektu zagospodarowania terenu ze względu na podział działki nr [...] na działki nr [...], [...], [...] W., zredukowaniu ilości kotłowni z 4 na 2 sztuki wraz ze zmianą zewnętrznej instalacji co., c.w.u. oraz zmiany ukształtowania terenu w obrębie chodników i schodów terenowych;

- przeniesionej decyzją Starosty z 20 lutego 2013 r., znak: [...], na rzecz nowego inwestora "A" Sp. z o.o. [...], ul. P.;

- zmienionej decyzją nr [...] Starosty z 24 kwietnia 2013 r., znak: [...], w zakresie tras sieci kablowych nN, lokalizacji zestawów złączowo-pomiarowych oraz wewnętrznych linii zasilających (wiz) do zasilania zespołu budynków jednorodzinnych w zabudowie szeregowej na działkach nr [...], [...], [...] przy ul M. w W.;

- zmienionej decyzją nr [...] Starosty z 28 czerwca 2013 r., znak: [...], w zakresie zmiany projektu zagospodarowania terenu, tj.: zmiana ukształtowania terenu w zakresie chodników, schodów terenowych, murów oporowych, ukształtowania skarp ziemnych, ilości miejsc parkingowych oraz zmiana w zakresie ilości podejść kanalizacji deszczowej do projektowanych budynków, na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...] przy ul M. w W..

Projekt zamienny obejmował zmiany w projekcie zagospodarowania terenu w zakresie: budowy schodów terenowych, ilości miejsc parkingowych (likwidacja jednego miejsca parkingowego) oraz zmiany numerów działek ze względu na scalenie działek nr [...], [...] na działkę nr [...], a następnie jej podział na działki nr [...], [...], [...], na działkach [...], [...], [...] przy ul M. w W.. Decyzja ta stała się ostateczna z dniem 29 lipca 2014 r.

Pismem z dnia 6 sierpnia 2014 r. W. K. wniósł do organu I instancji wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ww. decyzją Starosty.

Jako podstawę wznowienia ww. postępowań, wnioskujący wskazał art. 145 § 1 pkt 1 oraz art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. We wniosku o wznowienie zawarte zostało również żądanie wstrzymania wykonania kwestionowanej decyzji z przywołaniem art. 152 § 1 K.p.a.

Postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2014 r., wydanym na podstawie art. 150 § 1 K.p.a. Starosta wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ww. decyzją z 14 lipca 2014 r., znak: [...].

Postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2014 r., wydanym na podstawie art. 152 § 1 K.p.a. Starosta odmówił wstrzymania wykonania ww. decyzji. Postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania ww. decyzji nie zostało zaskarżone do organu odwoławczego.

Po przeprowadzonym postępowaniu wznowieniowym organ I instancji w dniu 8 czerwca 2015 r. wydał decyzję znak: [...], którą odmówił uchylenia decyzji Starosty z 14 lipca 2014 r., znak: [...] orzekającą o zmianie decyzji Starosty z 20 czerwca 2012 r. znak: [...] oraz umorzył wznowione postępowanie w sprawie zakończonej decyzją Starosty z 14 lipca 2014 r. znak: [...] orzekającą o zmianie decyzji Starosty z 20 czerwca 2012 r. znak: [...], zmienioną decyzją Starosty z 4 września 2012 r. znak: [...], zmienioną decyzją Starosty z 11 stycznia 2013 r. znak: [...], przeniesioną decyzją Starosty z 20 lutego 2013 r. znak: [...], zmienioną decyzją Starosty z 24 kwietnia 2013 r. znak: [...], zmienioną decyzją Starosty z 28 czerwca 2013 r. znak: [...], zatwierdzającą projekt budowlany wraz z projektem zamiennym i udzielającej pozwolenia na "budową zespołu [...] budynków mieszkalnych jednorodzinnych, dwulokalowych w zabudowie szeregowej z wewnętrznymi instalacjami: co., wod.-kan., elektrycznej wraz z wewnętrznym układem drogowym i miejscami parkingowymi, małą architekturą oraz zewnętrzną instalacją opadową, co., c.w.u., kotłowniami gazowymi, elektrycznymi liniami zasilającymi, zewnętrzną instalacją oświetlenia, skablowaniem linii średniego napięcia, z budową nasłupowej stacji transformatorowej oraz przełożeniem kanalizacji sanitarnej, na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] wraz z budową zjazdu z działki drogowej nr dz. [...] na działce nr [...] oraz drogi wewnętrznej na działkach nr [...], [...], [...], [...] obr. [...] przy ul. M. w miejscowości W., gm. [...]", w zakresie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a.

Od powyższej decyzji odwołał się W. K., zarzucając zaskarżonej decyzji, naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to:

1) błędną wykładnię art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm.) i przyjęcie, że obszar oddziaływania obiektu determinowany jest negatywnym wpływem inwestycji, podczas gdy prawidłowa wykładnia cytowanego przepisu prowadzi do wniosku, że przez obszar oddziaływania obiektu należy uznać obszar, w stosunku do którego istnieje możliwość wywołania przez inwestycję szkodliwego oddziaływania;

2) błędną wykładnię art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego i przyjęcie, że przesłanką uznania za stronę postępowania jest wystąpienie interesu prawnego rozumianego jako naruszenie prawa, podczas gdy prawidłowa wykładnia cytowanego przepisu prowadzi do wniosku, że kategoria interesu prawnego w postępowaniu o pozwolenie na budowę zawiera element potencjalności, wyrażający się z możliwości wywołania przez inwestycję szkodliwego oddziaływania, a nie naruszenie prawa;

3) niezastosowanie art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego w związku z art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego w związku z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego w związku z art. 140 K.c. w związku z art. 144 K.c. w związku z § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), dalej "rozporządzeniem", w związku z § 18 ust. 1 rozporządzenia w związku z § 19 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia w związku z § 15 ust. 1 pkt 6 uchwały Nr XLVI/763/2010 Rady Miejskiej w Wieliczce z dnia 10 listopada 2010 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Wieliczka - obszar "A" w sytuacji, gdy skarżący jako właściciel działki znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji posiada interes prawny, uprawniający do udziału w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, bowiem planowana inwestycja oddziałuje na nieruchomość skarżącego poprzez usytuowanie miejsc parkingowych w odległości mniejszej niż 6 metrów od działki skarżącego, a zatem wbrew przepisowi § 19 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia, który stanowi, że odległość wydzielonych miejsc postojowych od granicy działki nie może być mniejsza niż 16 metrów w przypadku liczby stanowisk większej niż 60 oraz takie usytuowanie inwestycji, które pozbawia nieruchomość skarżącego naturalnego oświetlenia wbrew § 13 rozporządzenia i naraża na zajmowanie przez przyszłych mieszkańców inwestycji nieruchomości skarżącego wobec niedostosowania liczby miejsc postojowych (86) do liczby projektowanych mieszkań (144) oraz bez uwzględnienia miejsc postojowych dla samochodów użytkowników przebywających okresowo, co godzi w uzasadnione interesy skarżącego oraz ogranicza jego prawo własności nieruchomości.

W odwołaniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to niezastosowanie art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez niewydanie decyzji uchylającej decyzję Starosty z dnia 14 lipca 2014 r., znak: [...] i wydanie nowej decyzji mimo wystąpienia przesłanek ku wydaniu ww. decyzji. W związku z powyższym skarżący wniósł w odwołaniu o wstrzymanie wykonania ww. decyzji Starosty z 14 lipca 2014 r. znak: [...], na podstawie art. 152 § 1 K.p.a. oraz o uchylenie zaskarżonej ww. decyzji Starosty z 14 lipca 2014 r. znak: [...], a także wydanie nowej decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. w związku z art. 132 § 1 K.p.a. lub uchylenie i zmianę zaskarżonej decyzji poprzez uchylenie ww. decyzji Starosty z 14 lipca 2014 r. znak: [...] i wydanie nowej decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. lub uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. w związku z art. 138 § 2 K.p.a.

Decyzją z dnia 10 sierpnia 2015 r. znak: [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 2 i art. 104 K.p.a., art. 80 i art. 81 ust. 1 Prawa budowlanego uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Wojewoda w uzasadnieniu decyzji wskazał, że wznowienie postępowania jest instytucją prawną umożliwiającą ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zakończonej już ostateczną decyzją. Jest to tryb nadzwyczajny postępowania, którego granice określone zostały przez podstawę wznowienia. Jak wskazał w swoim wyroku z 12 października 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, sygn. akt II OSK 1925/12 granice rozpoznania sprawy po wznowieniu postępowania wyznacza art. 149 § 2 K.p.a., według którego postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. W przepisach K.p.a. brak występującego w innych procedurach zastrzeżenia, że rozpoznanie sprawy po wznowieniu postępowania winno mieścić się w granicach, jakie zakreśla podstawa wznowienia (art. 282 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, art. 412 § 1 K.p.c). Nie wynika z tego jednak, że w postępowaniu administracyjnym takiego ograniczenia nie ma. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego również po wznowieniu postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją administracyjną rozpoznanie sprawy winno zawierać się w granicach zakreślonych stwierdzonymi podstawami wznowienia. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania ma na celu naprawienie konkretnych wad postępowania zakończonego ostateczną decyzją ujętych w formie podstaw wznowienia. Organ, prowadząc postępowanie na wniosek strony, związany jest podstawami wznowieniowymi zawartymi w takim wniosku i nie może odnosić się do innych podstaw nie wskazanych przez stronę. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądowym, podana przez stronę w podaniu o wznowienie postępowania podstawa tego wznowienia wiążąco wyznacza granice tego nadzwyczajnego postępowania. Z tego tytułu organ prowadzący postępowanie dla ustalenia istnienia podstaw wznowienia nie może wyjść poza te granice (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 września 2008 r. sygn. akt I SA/Wa 864/08, opub. w LEX nr 454075; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 21 kwietnia 2011 r. sygn. akt II SA/Ol 159/11).

W przedmiotowej sprawie, jak wskazano powyżej, wnioskujący o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ww. ostateczną decyzją nr [...] Starosty z 14 lipca 2014 r. znak: [...], wskazał jako podstawę do wznowienia art. 145 § 1 pkt 1 i 4 K.p.a. W uzasadnieniu wystąpienia skarżący wskazał, że organ I instancji nie uwzględnił w obszarze oddziaływania jego działki nr [...], która z "każdej" strony sąsiaduje bezpośrednio z terenem inwestycji. Brak uznania za stronę w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na przedmiotową inwestycję, pozbawiło skarżącego możliwości udziału w tym postępowaniu.

Ponadto skarżący ustalił, że w projekcie budowlanym przewidziano tylko 86 miejsc parkingowych, a zaprojektowano i buduje się parking dla 148 samochodów, w sytuacji przy spełnieniu wymogów § 19 ust. 1 i 2 rozporządzenia możliwe było zaprojektowanie zaledwie 63 miejsc parkingowych. Stanowi to przesłankę do wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a.

Biorąc pod uwagę powyższe organ II instancji wyjaśnił, że przedmiotem niniejszego postępowania odwoławczego nie jest weryfikacja prawidłowości wydania decyzji nr [...] Starosty [...] z 14 lipca 2014 r. znak: [...], a ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej z wniosku o wznowienie postępowania, zakończonej wydaniem skarżonej decyzji Starosty z 8 czerwca 2015 r. znak: [...]. Zatem zakres rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej decyzją odwoławczą jest wyznaczany zakresem rozstrzygnięcia sprawy decyzją z dnia 8 czerwca 2015 r. znak: [...] organu I instancji, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania.

Po dokonaniu analizy materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie Wojewoda stwierdził, że istnieją okoliczności uzasadniające uchylenie zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 138 § 2 K.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy stwierdzi, że decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

Decyzja Starosty nr [...] z 20 czerwca 2012 r. znak: [...] wydana w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę ww. inwestycji była przedmiotem postępowania przed tutejszym organem odwoławczym, o stwierdzenie jej nieważności z wniosku W. K..

Postępowanie to zakończone zostało decyzją z 3 września 2014 r., znak: [...] o odmowie stwierdzenia nieważności ww. decyzji, utrzymaną w mocy decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z 21 października 2014 r. znak: [...]. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ odwoławczy wskazał miedzy innymi, że wyznaczony przez organ I instancji, zgodnie z przepisami art. 28 Prawa budowlanego obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji, obejmujący nieruchomości: działki nr [...], [...], [...] obr. [...], przy ul. M. w W. był nieprawidłowy, gdyż do obszaru tego, nie została zaliczona działka nr [...] należąca do W. K.. Analizując prawidłowość określenia obszaru oddziaływania projektowanej inwestycji organ stopnia wojewódzkiego ustalił, że wielkość zgrupowania 73 miejsc postojowych zaprojektowanych po południowej stronie od granicy działki skarżącego winna wynosić 16 metrów. Natomiast odległość tego zgrupowania od granicy działki wnioskodawcy wynosiła 8 metry. Ponieważ wyznaczona strefa wokół parkingu obejmowała częściowo także działkę nr [...], należało jej właściciela uznać za stronę postępowania.

Decyzją nr [...] z 14 lipca 2014 r. zmieniającą powyższą decyzję ograniczono ilość miejsc parkingowych z 88 do 87 i podzielono na zespoły parkingów po 49, 23 i 15 miejsc. W kwestii usytuowania miejsc parkingowych z zachowaniem przepisowych odległości od budynków i granicy nieruchomości zgodnie z przepisami określonymi w § 19 ust. 1 i 2 rozporządzenia, należy wyjaśnić, że projektowana inwestycji zakłada budowę 87 (po zmianie decyzji) miejsc parkingowych podzielonych na zespoły parkingów po 49, 23 i 15 miejsc (po zmianie). Zgodnie § 19 ust. 1 i 2 rozporządzenia, odległość wydzielonych miejsc postojowych od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż 6 metrów - w przypadku 5-60 stanowisk włącznie. Ponieważ każdy z powyższych zespołów parkingów zawiera mniej niż 60 miejsc, zatem przyjęte w projekcie odległości spełniają dyspozycję powołanego przepisu.

Wydanie decyzji zmieniającej pozwolenie na budowę na podstawie art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego podlega tym samym rygorom, co wydanie nowego pozwolenia na budowę. Potwierdzenie powyższego wynika wprost z przepisu art. 36a ust. 3 Prawa budowlanego w postępowaniu w sprawie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę, przepisy art. 32-35 tej ustawy stosuje się odpowiednio do zakresu tej zmiany. Oznacza to, że inwestor planując zmiany w zatwierdzonym uprzednio decyzją o pozwoleniu na budowę projekcie budowlanym, składa nowy wniosek o zmianę uprzedniej decyzji w części określającej te zmiany, przedkładając wraz z wnioskiem dokumentację projektową obejmującą powyższe zmiany, sporządzoną zgodnie z przepisami określonymi w ww. ustawie oraz przepisach wykonawczych do tej ustawy, a organ prowadząc postępowanie w powyższej sprawie ma obowiązek ustalić obszar oddziaływania inwestycji, zgodnie z przepisami art. 28 Prawa budowlanego, stosownie do tych zmian.

Jednakże w przedmiotowym postępowaniu o zatwierdzenie projektu zamiennego i wydanie decyzji nr [...] z 14 lipca 2014 r. znak: [...], zmieniającej decyzję Starosty nr [...] z 20 czerwca 2012 r. znak: [...], zmienioną kolejnymi decyzjami nr [...] Starosty z 4 września 2012 r. znak: [...], nr [...] z 11 stycznia 2013 r. znak: [...], nr [...] z 24 kwietnia 2013 r. znak: [...], nr [...] z 28 czerwca 2013 r. znak: [...], w ww. zakresie oraz przeniesioną decyzją Starosty z 20 lutego 2013 r. znak: [...], właścicielowi działki nr [...] przysługiwał przymiot strony.

Wynikało to z faktu, że w poprzednich decyzjach W. K. przysługiwał przymiot strony (jak wykazał to Wojewoda w ww. decyzji z 3 września 2014 r. znak: [...]) w związku z usytuowaniem zgrupowania parkingów w odległości niezgodnej z przepisami od granicy z jego działką. Zatem organ I instancji, prowadząc postępowanie w sprawie zmiany projektu zagospodarowania terenu w tym zakresie, winien uznać właściciela działki nr [...] za stronę postępowania, gdyż postępowanie to dotyczyło jego oczywistego interesu prawnego, wywiedzionego z faktu wcześniejszego oddziaływania inwestycji na działkę skarżącego.

Wojewoda uznał zatem, że organ I instancji wydając skarżoną decyzję z 8 czerwca 2015 r. znak: [...], nie wziął pod uwagę wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych w przedmiotowej sprawie, mających bezpośredni wpływ na ocenę, czy właścicielowi działki sąsiedniej przysługiwał przymiot strony w ww. postępowaniu. Konsekwencją tego jest wydane orzeczenie, w którym organ nie potwierdzając zaistnienia przesłanki wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., gdyż nie uznał za stronę postępowania wnoszącego o wznowienie, umorzył postępowanie w zakresie przesłanki art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a., bez zbadania zasadności wskazania tej przesłanki przez wnoszącego.

Stwierdzono, że organ I instancji wydając skarżoną decyzję nie rozpatrzył całości materiału dowodowego w sprawie, tym samym naruszył przepisy postępowania administracyjnego, między innymi art. 77 § 1 K.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej winien w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Niewywiązanie się z powyższych obowiązków stanowi poważne uchybienie przepisom postępowania, a zatem stanowi podstawę do uchylenia kwestionowanego rozstrzygnięcia.

Mając na uwadze powyższe ustalenia, Wojewoda zaskarżoną decyzję Starosty z dnia 8 czerwca 2015 r. znak: [...] uchylił w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdyż decyzja ta wydana została z naruszeniem przepisów postępowania. Organ I instancji winien ponownie przeanalizować całość sprawy biorąc pod uwagę wszystkie zgromadzone w niej dowody i wydać stosowne orzeczenie. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji uwzględni powyższe okoliczności oraz zbada i wyjaśni wszystkie zarzuty skarżącego mogące mieć wpływ na sposób i wynik załatwienia sprawy, a następnie podejmie decyzję rozstrzygającą sprawę, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Spółka "A" sp. z o.o. z siedzibą w B. zakwestionowała w całości decyzję Wojewody z dnia 10 sierpnia 2015 r. znak: [...] zarzucono przedmiotowej decyzji, w szczególności:

1) błędne uznanie przez organ II instancji, iż Starosta działając jako organ

I instancji nie wziął pod uwagę wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych

w przedmiotowej sprawie, mających bezpośredni wpływ na ocenę czy właścicielowi działki sąsiedniej przysługiwał przymiot strony w ww. postępowaniu, podczas gdy z obszernego uzasadnienia decyzji wydanej w I instancji wynika, iż nastąpiło szczegółowe zbadanie wszystkich aspektów tej sprawy zarówno w aspekcie faktycznym jak i prawnym w kontekście zakresu zamiennego pozwolenia na budowę z dnia 14 lipca 2014 r.;

2) naruszenie art. 28 ust. 2 Prawa Budowalnego poprzez arbitralne uznanie w toku postępowania wznowieniowego przez organ II instancji, iż jeżeli w poprzednich decyzjach administracyjnych W. K. przysługiwał przymiot strony to organ I instancji, prowadząc postępowanie w sprawie zmiany projektu zagospodarowania terenu w tym zakresie, niejako automatycznie winien uznać właściciela działki nr [...] za stronę postępowania, gdyż postępowanie to dotyczyło jego oczywistego interesu prawnego, wywiedzionego z faktu wcześniejszego oddziaływania inwestycji na działkę skarżącego, bez uwzględnienia przez organ II instancji zakresu uzyskanego zamiennego pozwolenia na budowę z dnia 14 lipca 2014 r.

Wobec powyższego skarżąca spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, w tym kosztów reprezentacji Skarżącego przez radcę prawnego.

Zdaniem skarżącej spółki zaskarżona decyzja Wojewody nie jest prawidłowa z uwagi na poniższe argumenty.

Organ II instancji w ocenie skarżącej błędnie uznał, iż Starosta nie wziął pod uwagę wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych w przedmiotowej sprawie, mających bezpośredni wpływ na ocenę czy właścicielowi działki sąsiedniej przysługiwał przymiot strony w ww. postępowaniu, gdyż z obszernego uzasadnienia decyzji wydanej w I instancji wynika szczegółowe zbadanie wszystkich aspektów sprawy zarówno na gruncie faktycznym jak i prawnym, przy uwzględnieniu zakresu zamiennego pozwolenia na budowę z dnia 14 lipca 2014 r.

Wskazano, iż w treści uzasadnienia decyzji Starosty z dnia 8 czerwca 2015 r. wynika, że organ ten dokonał słusznej oceny, iż z charakteru przedmiotowej inwestycji nie wynika, aby mając na uwadze obowiązujące przepisy prawa - powodowała ona jakiekolwiek zagrożenia, uciążliwości czy też ograniczenia w zagospodarowaniu działki nr [...]. Z przedłożonej dokumentacji wynikało jednoznacznie że sporna inwestycja nie pozbawia nieruchomości, tj. działki nr [...] dostępu do drogi publicznej czy też mediów oraz nie niesie ze sobą ponadnormatywnych uciążliwości w zakresie emisji pól elektromagnetycznych, dlatego też W. K. nie przysługiwał przymiot strony w myśl art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Przedmiotowa inwestycja nie narusza przepisów prawa materialnego a wnioskodawca bez przeszkód może zagospodarować działkę stanowiącą jego własność. Sąsiedztwo przedmiotowej inwestycji bowiem nie wpływało na zakres - wyznaczony przepisami prawa, tj. dopuszczalnego zagospodarowania terenu.

Organ I instancji słusznie przyjął, że wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania, które jest aktem procesowym, nie rozstrzyga sprawy wznowienia postępowania a jedynie otwiera dalsze postępowanie co do zaistnienia przesłanek wznowienia, a następnie ewentualnie co do istoty sprawy. W niniejszym przypadku konieczne było wyjaśnienie i zbadanie w pierwszej kolejności kwestii przymiotu strony żądającego wznowienia postępowania, a możliwość taka istniała dopiero po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Tym samym przedmiotem wznowionego postępowania nie była merytoryczna ocena sprawy, lecz w pierwszej kolejności ustalenie czy wnioskodawca posiada interes prawny w kwestionowaniu w/w decyzji pozwolenia na budowę, a przez to czy winien on posiadać przymiot strony we wznowionym postępowaniu. Jak wykazał w uzasadnieniu decyzji z dnia 8 czerwca 2015 r. Starosta W. K. nie brał udziału w postępowaniu zakończonym decyzją znak: [...] z dnia 14 lipca 2014 r., gdyż taki status mu nie przysługiwał.

Skarżący wskazał także na naruszenie przez organ II instancji art. 28 ust. 2 Prawa Budowalnego poprzez arbitralne uznanie, iż jeżeli w poprzednich decyzjach administracyjnych W. K. przysługiwał przymiot strony to organ I instancji, prowadząc postępowanie w sprawie zmiany projektu zagospodarowania terenu w tym zakresie, niejako automatycznie winien uznać właściciela działki nr [...] za stronę postępowania, gdyż postępowanie to dotyczyło rzekomo jego oczywistego interesu prawnego, wywiedzionego z faktu wcześniejszego oddziaływania inwestycji na działkę skarżącego.

Rozpatrując ten aspekt sprawy organ II instancji nie uwzględnił zakresu wnioskowanej zmiany pozwolenia na budowę jaka została zatwierdzona w decyzji Starosty z 8 czerwca 2015 r. Bezspornym jest to, że tylko ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości związane z konkretnym przepisem prawa dają prawo właścicielowi, zarządcy lub użytkownikowi wieczystemu takiej nieruchomości do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę.

Wnioskowane przez inwestora zmiany projektowe dotyczyły zmiany projektu zagospodarowania terenu w zakresie jego ukształtowania, obejmujące poszerzenie projektowanych schodów terenowych o rampy podjazdowe dla wózków dziecięcych - sumaryczna szerokość schodów wynosi teraz 2 metry - dotyczy schodów biegnących wzdłuż granicy terenu inwestycji, ponad szeregiem 4 metrów, w górę zbocza do drogi publicznej oraz schodów po wschodniej stronie szeregów 4,5 i 6, wzdłuż drogi dojazdowej prowadzącej do miejsc parkingowych. Zmniejszenie ilości miejsc parkingowych do 86 sztuk - likwidacja jednego miejsca parkingowego poniżej budynku [...] w szeregu zabudowy. Zgrupowanie miejsc parkingowych poniżej tego szeregu obejmuje teraz 23 miejsca i jest oddzielone od sąsiedniego wschodniego zgrupowania o 12 metry (oraz od zachodniego zgrupowania o 13,9 metra - bez zmian).

Zwiększenie powierzchni terenu utwardzonego poprzez zmniejszenie powierzchni biologicznie czynnej (ww. poszerzenie schodów terenowych). Zakres tych zmian uzasadniał w pełni uznanie, iż W. K. nie posiada przymiotu strony w tym postępowaniu. Obszar odziaływania inwestycji (wnioskowanej zmiany), został ustalony przez organ I instancji przez pryzmat wprowadzonych zmian w projekcie pierwotnym.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej.

W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej w skrócie "P.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według wskazanego wyżej kryterium oraz w granicach rozstrzygania sądu doprowadziła do uznania, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego, a zawarte w skardze stanowisko strony skarżącej nie znajduje uzasadnienia.

Istotą problemu objętego tą sprawą jest ocena, czy zaskarżoną decyzją kasacyjną Wojewody z dnia 10 sierpnia 2015 r. prawidłowo uchylono wcześniejszą decyzję odmawiającą uchylenia w postępowaniu wznowieniowym ostatecznej decyzji Starosty z 14 lipca 2014 r. z tego powodu, że W. K. jako właścicielowi nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] nie przyznano bez jego winy statusu strony w postępowaniu zakończonym ww. decyzją z lipca 2014 r. W ocenie Sądu stanowisko Wojewody jest trafne i to niezależnie od tego, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji Wojewody może budzić pewne wątpliwości.

Kwestię legitymacji procesowej stron postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę normuje art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm.) zgodnie z którym stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.

Zgodnie z utrwalonym w doktrynie prawa administracyjnego oraz orzecznictwie sądowym stanowiskiem, ochrona w postępowaniu administracyjnym, w tym w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, przysługuje tylko i wyłącznie podmiotom legitymującym się interesem prawnym wynikającym z przepisów prawa materialnego. Interes prawny występuje wówczas, gdy istnieje obiektywnie bezpośredni związek między sytuacją danego podmiotu, a normą prawa materialnego, stanowiącą źródło tego interesu, który może być zrealizowany za pomocą indywidualnego aktu administracyjnego. Podmioty, które znalazły się w kręgu stron postępowania w sprawie uzyskania pozwolenia na budowę, poza inicjatorem tego postępowania, zostały wyodrębnione w oparciu o kryterium ochrony ich interesu prawnego. Zakres tej ochrony, stosownie do treści przywołanego art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, ograniczony został do właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców, których nieruchomości znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu.

Definicja pojęcia "obszar oddziaływania obiektu" określona została w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, zgodnie z którym przez taki obszar rozumieć należy teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Przepis ten nie określa w sposób bezpośredni ograniczeń w zakresie zagospodarowania terenu pozwalających na jego podstawie ustalić obszaru oddziaływania, lecz odsyła w tym do odrębnych przepisów prawa materialnego wprowadzających szczegółowe wymogi dotyczące odległości w zabudowie i zagospodarowaniu terenu. Ustalenie przez organ w oparciu o powyższe przepisy, że dana nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego skutkować będzie dopiero możliwością uznania, że właściciel, użytkownik wieczysty lub zarządca tej nieruchomości posiada w określonej sprawie, podlegający ochronie, interes prawny, a tym samym przysługuje mu przymiot strony postępowania. Organy administracji architektoniczno-budowlanej zobligowane są zatem do ustalenia w sposób obiektywny na podstawie norm prawa materialnego, zakresu stron postępowania o pozwolenie na budowę lub analogicznie w postepowaniu o zmianę pozwolenia na budowę w oparciu o powołane wyżej kryterium obszaru oddziaływania obiektu. Podmioty, które nie zostały natomiast przez organ uwzględnione w zakresie stron postępowania, a w ich ocenie w świetle norm materialnoprawnych status taki powinny posiadać, mogą, tak jak uczynili to rozpoznawanej sprawie skarżący, złożyć do organu który wydał decyzję w ostatniej instancji, wniosek o wznowienie postępowania, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Taki tryb wybrał właściciel nieruchomości stanowiącej działkę nr 187/23.

Należy w pełni zgodzić się z Wojewodą, że W. K. jako właścicielowi nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] powinien przysługiwać przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją w sprawie zmiany pozwolenia na budowę z 14 lipca 2014 r. Wprawdzie decyzją tą zmieniono poprzednie pozwolenie na budowę w zakresie: a) poszerzenia projektowanych schodów terenowych biegnących wzdłuż granicy terenu inwestycji z działką nr [...] o rampy podjazdowe dla wózków dziecięcych; b) zmniejszono liczbę miejsc parkingowych z 87 sztuk do 86 sztuk (likwidując jedno miejsce parkingowe); c) zmniejszono powierzchnię biologicznie czynną jako efekt poszerzenia ww. schodów) – to nawet w zakresie tych zmian krąg stron postępowania zakończonego decyzją z 14 lipca 2014 r. winien także obejmować właściciela nieruchomości stanowiącej działkę nr [...]. Taki bowiem przedmiot postępowania w sprawie zmiany pozwolenia na budowę uzasadniał przyznanie właścicielowi działki nr [...] przymiotu strony.

Niewątpliwie Wojewoda w uzasadnieniu swojego prawidłowego stanowiska wyrażonego w zaskarżonej decyzji, powołując szereg argumentów pominął niektóre z nich, ale to nie oznacza, że decyzja Wojewody jest obarczona taką nieprawidłowością, aby podlegała uchyleniu.

Dodatkowo należy wskazać, że przymiot strony dla W. K. jako właściciela nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] winien być rozważany także w kontekście § 12 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422), zwanego dalej w skrócie "rozporządzeniem". Zgodnie z powołanym przepisem odległość od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie może być mniejsza niż 1,5 m do takich części budynku jak schody zewnętrzne, pochylnia lub rampa. Jak wynika z projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją z 14 lipca 2014 r. odległość projektowanych schodów terenowych biegnących wzdłuż granicy terenu inwestycji (na działce nr [...]) z działką nr [...] o rampy podjazdowe dla wózków dziecięcych wynosi około 0,5 metra. Tym samym ta okoliczność powinna uzasadniać rozważenie przyznania właścicielowi działki nr [...] przymiotu strony. Niewątpliwie tak bliskie posadowienie schodów od granicy z sąsiednią działką budowlaną powoduje objęcie obszarem oddziaływania także i części sąsiedniej działki nr [...].

Zgodnie z § 19 ust. 1 rozporządzenia, odległość wydzielonych miejsc postojowych, w tym również zadaszonych lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, budynku zamieszkania zbiorowego, z wyjątkiem hotelu, budynku opieki zdrowotnej, oświaty i wychowania, a także od placu zabaw i boiska dla dzieci i młodzieży, nie może być mniejsza niż:

1) 7 metrów - w przypadku do 4 stanowisk włącznie,

2) 10 metrów - w przypadku 5 do 60 stanowisk włącznie

3) 20 metrów - w przypadku większej liczby stanowisk, z uwzględnieniem § 276 ust. 1 rozporządzenia (dotyczącego dodatkowych warunków sytuowania garażu zamkniętego i otwartego).

Z kolei w myśl § 19 ust. 2 rozporządzenia, odległość wydzielonych miejsc postojowych lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż:

1) 3 metry - w przypadku do 4 stanowisk włącznie;

2) 6 metrów - w przypadku 5-60 stanowisk włącznie;

3) 16 metrów - w przypadku większej niż 60 liczby stanowisk.

Dokonując analizy powyższych unormowań wskazać należy, że § 19 zarówno w ust. 1 jak i w ust. 2 rozporządzenia, co do zasad ustalania odległości, posługuje się określeniem "wydzielonych miejsc postojowych", a nie jedynie "miejsc postojowych". Zgodnie z powszechnie przyjętym na gruncie reguł języka polskiego rozumieniem słowa "wydzielić" oznacza oddzielić coś od czegoś, co wchodziło w skład większej całości (Uniwersalny słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN, źródło: sjp.pwn.pl). W § 19 ust. 1 i 2 rozporządzenia nie określono zasad ustalania odległości od miejsc postojowych związanych z określoną inwestycją, ale od wyodrębnionych ich grup lub zespołów, jeżeli zostały one w sposób wyraźny względem siebie wydzielone. Tym samym powstaje wątpliwość, czy w tej sprawie parking mający 86 miejsc postojowych (a przed zmianą 87 miejsc) winien być traktowany jako jedna grupa wydzielonych miejsc postojowych, czy też kilka odrębnych grup wydzielonych miejsc postojowych. Od tego zależy ustalenie, czy działka nr [...] objęta jest obszarem oddziaływania wynikającym z lokalizacji grup miejsc postojowych, czy też nie.

W ocenie Sądu z § 19 ust. 2 rozporządzenia należy odczytywać w taki sposób, że nawet dla jednej inwestycji inwestor może zrealizować miejsca postojowe w jednej grupie (jako jedna grupa wydzielonych miejsc postojowych) albo dla jednej inwestycji miejsca postojowe mogą być odrębnie pogrupowane (stanowiąc odrębne wydzielone grupy miejsc postojowych). W ocenie Sądu wydzielone miejsca postojowe będą tworzyły odrębne grupy takich miejsc tylko wtedy, gdy spełnione zostaną łącznie następujące przesłanki:

1) miejsca postojowe nie tworzą zwartych grup, które przylegałyby (bezpośrednio graniczyłyby) ze sobą, albo też znajdowałyby się z bardzo bliskiej od siebie odległości;

2) między grupami wydzielonych miejsc postojowych są trwałe przeszkody znacznie utrudniające korzystanie z miejsc postojowych (np. budynki, skarpy, tory kolejowe, itp.- tę przesłankę zawarto, miedzy innymi, w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 438/11;

3) miejsca postojowe nie są traktowane przez korzystających z tych miejsc (postojowych) w różnych grupach jako miejsca zamienne do parkowania o identycznej dostępności z tego samego ciągu komunikacyjnego;

4) każda odrębna grupa miejsc postojowych stanowi odrębne źródło emisji w stosunku do mieszkańcy budynków zlokalizowanych lub mogących być w przyszłości zlokalizowanych na działkach budowlanych.

Te ww. przesłanki Sąd ustalił na podstawie zarówno celu ustalenia odległości miejsc postojowych od budynków i granic działek budowlanych (jakim jest przede wszystkim ograniczenie emisji spalin), jak i interpretacji pojęcia "wyodrębnienie grupy stanowisk postojowych" oraz przystosowania tego pojęcia do potrzeb procesu inwestycyjnego. Co ważne, sam zamiar inwestora co do pogrupowania miejsc postojowych nie może mieć znaczenia decydującego. Inwestor może bowiem celowo dzielić większą liczbę takich miejsc (ponad 60 miejsc) tylko po to, aby ograniczyć krąg oddziaływania takiej inwestycji na nieruchomości sąsiednie.

Przenosząc te kryteria do niniejszej sprawy należy stwierdzić, że ciąg miejsc postojowych zlokalizowany na działce nr [...] nie tworzy trzech odrębnych wydzielonych grup miejsc postojowych, ale jedną grupę tych miejsc. W szczególności miejsca postojowe zlokalizowane są bardzo blisko siebie i wydaje się, że przede wszystkim to tylko sam inwestor zdecydował o pozostawieniu między grupami tych miejsc niewielkich przestrzeni wyłączonych spod parkowania. Odległości między dwoma wyodrębnionymi grupami tych miejsc wynosi ok. 13 metrów i dotyczy odległości między grupą 48 miejsc postojowych a grupą 23 miejsc postojowych. Analizując projekt zagospodarowania terenu Sąd nie stwierdza, aby miedzy tymi dwoma grupami istniały jakiekolwiek przeszkody uniemożliwiające np. zlokalizowanie dodatkowych miejsc postojowych. W tym przypadku odległość ok. 13 metrów stanowi bardzo bliską odległość między nimi wyznaczoną być może tylko dlatego, żeby organy administracyjne traktowały te miejsca postojowe jako zlokalizowane w dwóch odrębnych grupach, z których każda z nich ma mniej niż 60 miejsc postojowych. Pomiędzy zespołem miejsc postojowych liczącym 23 miejsc, a zespołem obejmującym 15 miejsc istnieje ok. 15 metrowa skarpa, która spełnia przesłankę trwałej przeszkody. W ocenie Sądu miejsca postojowe objęte projektem budowlanym zamiennym mogą być traktowane jako miejsca alternatywne do parkowania dla osób pozostawiających tam swoje samochody. Także traktowanie tych miejsca jako jednego źródła emisji skierowanych na działki sąsiednie nakazuje traktować je jako jedną wyodrębnioną grupę miejsc postojowych, a nie trzy odrębne grupy miejsc postojowych.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że przy ustalaniu odległości między projektowanymi miejscami postojowymi na działce nr [...] a działką nr [...] należałoby przyjąć, że miejsca postojowe zgrupowane przez inwestora w ramach tej inwestycji liczą ponad 60 miejsc. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że również umiejscowienie miejsc parkingowych na terenie inwestycji w stosunku do działki nr [...] powinno prowadzić do uznania właściciela działki nr [...] za stronę w postępowaniu zakończonym decyzją z 14 lipca 2014 r.

Odnosząc się do zarzutów skargi należy stwierdzić, że są one niezasadne.

Nie ma racji skarżąca Spółka, jakoby organ I instancji w tej sprawie wziął pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy. Jak wynika to z uzasadnienia decyzji organu II instancji oraz z wyżej powołanego uzasadnienia, szereg okoliczności istotnych dla ustalenia prawidłowości kręgu stron w postępowaniu zakończonym decyzją z 14 lipca 2014 r. zostało przez organ I instancji pominięte. Tym samym niezbędnym będzie w ponownie prowadzonym postępowaniu dokonanie oceny, jaki wpływ na teren działki nr [...] ma usytuowanie rampy na działce nr [...] oraz miejsc postojowych w jednej grupie tych miejsc na działce nr [...], kierując się wskazówkami zawartymi także i w uzasadnieniu tego wyroku.

Także i drugi zarzut zawarty w skardze, a dotyczący naruszenia przez Wojewodę art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez brak uwzględnienia zakresu zmienianego projektu budowlanego decyzja z 14 lipca 2014 r. – nie może być uznany za zasadny. Niezależnie od tego, czy liczba miejsc postojowych była powiększana lub zmniejszana, skoro zmiana projektu budowlanego obejmowała miejsca postojowe, to obowiązkiem organu było ustalenie zachowania warunków odległościowych wynikających z § 19 rozporządzenia, a w tym kontekście także ustalenie stron postepowania w sprawie zmiany pozwolenia na budowę. Nie ma uzasadnienia zarzut strony skarżącej, jakoby w oczywisty sposób W. K. będącemu właścicielowi nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym ostateczna decyzją z 14 lipca 2014 r. Ta okoliczność została prawidłowo dostrzeżona przez organ II instancji.

Reasumując, w tej sprawie organ odwoławczy nie naruszył ani przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy; ani też przepisów prawa materialnego w stopniu mających wpływ na wynik sprawy, a tym samym nie została spełniona żadna z przesłanek wynikających z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. W prowadzonym przez Wojewodę postępowaniu nie naruszono prawa stanowiącego przesłankę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a.), ani też przesłankę uzasadniającą unieważnienie tej decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.