Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SO/Wa 22/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2023-01-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Wymierzenie grzywny
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Orzeczono o wymierzeniu grzywny -art.55 ustawy PoPSA
Powołane przepisy: article: art. 55 par. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Borowiecki po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. P. o wymierzenie grzywny Partii Politycznej [...] z siedzibą w [...] za nieprzekazanie w terminie skargi z dnia [...] listopada 2020 r. wraz z aktami sprawy p o s t a n a w i a: 1. wymierzyć Partii Politycznej [...] z siedzibą w [...] grzywnę w wysokości 2.500 (dwa tysiące pięćset) złotych, 2. zasądzić od Partii Politycznej [...] z siedzibą w [...] na rzecz K. P. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W piśmie z [...] kwietnia 2022 r. K.P. (dalej jako: "skarżący" lub "strona skarżąca") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wymierzenie grzywny Partii Politycznej [...] (dalej także: "organ") za nieprzekazanie w terminie skargi z dnia [...] listopada 2020 r. na bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] października 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami sprawy. Skarżący zwrócił się o ukaranie organu grzywną oraz zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych. Do wniosku strona skarżąca załączyła, m.in. odpis powyższej skargi.

W piśmie procesowym z dnia [...] maja 2022 r. organ, ustosunkowując się do powyższego wniosku o wymierzenie grzywny i nie kwestionując jednocześnie wpływu przedmiotowej skargi do organu, wniósł o jego oddalenie z uwagi na to, że skarżący nie wykazał aby do przewlekłości doszło z rażącym naruszeniem prawa oraz dodał, że w warunkach pandemii COVID-19 oraz konfliktu zbrojnego w Ukrainie w strukturach wszelkich podmiotów, a zwłaszcza tych zaangażowanych w życie polityczne i społeczne, mogą występować niezamierzone przestoje w realizacji obowiązków. Organ na marginesie dodał, że wszelkie informacje, których domaga się skarżący możliwe są do uzyskania w organach Państwowej Komisji Wyborczej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 - zwana dalej: "P.p.s.a."), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi.

Organ przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (art. 54 § 2 P.p.s.a.).

Przepis art. 55 § 1 P.p.s.a. stanowi, że w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym.

W świetle art. 154 § 6 P.p.s.a., grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.

Przyjmuje się, że przewidziany w art. 54 § 2 P.p.s.a. obowiązek przekazania sądowi skargi, akt sprawy i odpowiedzi na skargę ma charakter bezwzględny.

Należy zauważyć, że w odniesieniu do terminu, w którym powinno nastąpić przekazanie sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, zastosowanie znajduje przepis szczególny - art. 21 pkt 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 1429 - zwana dalej: "u.d.i.p."). Zgodnie z ww. przepisem przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. Ustawodawca postanowił zatem, że w przypadku spraw dotyczących udostępnienia informacji publicznej podmiot, do którego wpłynęła skarga skierowana do sądu administracyjnego, obowiązany jest przekazać ją wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 15 dni od dnia jej otrzymania.

Przedmiotem skargi wnioskodawcy z dnia [...] listopada 2020 r. była bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] października 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej. Dlatego należało uznać, że organ był zobowiązany przekazać przedmiotową skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami sprawy w terminie 15 dni od jej otrzymania.

Nie ulega wątpliwości, że we wskazanym terminie organ nie przekazał jednak wniesionej do sądu administracyjnego skargi na bezczynność. Na marginesie warto zauważyć, że obowiązek ten nie został w ogóle wykonany, gdyż do dnia rozpoznania przedmiotowego wniosku o wymierzenie grzywny, rzeczona skarga nie wpłynęła do tutejszego Sądu.

Należy podkreślić, że rolą organu nie jest rozstrzyganie o zasadności samej skargi. Jedynym bowiem podmiotem uprawnionym do oceny zarówno prawidłowości wniesienia skargi, jak i trafności jej zarzutów będzie sąd administracyjny, który stwierdzi, czy skarga spełnia wszelkie wymogi formalne, a następnie, czy znajduje uzasadnione podstawy. Jednak, żeby tak się stało, Sąd musi otrzymać od organu skargę wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, co w niniejszej sprawie nie nastąpiło.

W tej sytuacji, Sąd uznał, że wniosek o wymierzenie organowi grzywny jest w pełni uzasadniony.

Zgodnie z art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 P.p.s.a., grzywna może zostać wymierzona do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.

Zgodnie z obwieszczeniem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 18 lutego 2022 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2021 r. i w drugim półroczu 2021 r. (M. P. z 2022 r., poz. 266), przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2021 r. wyniosło 4944,79 złotych, a w drugim półroczu 2021 r. wyniosło 5104,90 złotych. Zauważyć przy tym należy, że ustawodawca nie przewidział jej dolnej granicy oraz nie określił dyrektyw jej wymierzania, pozostawiając decyzję w tym zakresie sądowi.

W niniejszej sprawie na wysokość wymierzonej grzywny w kwocie 2.500 złotych miał zasadniczy wpływ okres zwłoki w przekazaniu skargi oraz okoliczność, że skarga do dnia wydania niniejszego postanowienia nie została jeszcze przesłana do tutejszego Sądu.

Grzywna za nieprzekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę ma charakter mieszany (prewencyjno-dyscyplinujący oraz stricte restrykcyjny), co oznacza, że jej celem jest zarówno ukaranie organu za brak jego aktywności w realizacji spoczywających na nim obowiązków ustawowych, jak i zmobilizowanie go do ich wykonania w sytuacji, gdy tego jeszcze nie uczynił (por. m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 września 2014 r., sygn. akt I OZ 759/14).

Podmiot zobowiązany do przekazania skargi winien wziąć pod uwagę również i tę okoliczność, że wymierzenie grzywny uzależnione jest od pozostawania w zwłoce w realizacji obowiązku, wynikającego z art. 21 pkt 1 u.d.i.p. oraz istnienia stosownego wniosku. Oznacza to, że w przypadku niezastosowania się do nakazu przekazania skargi do sądu wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, grzywna może zostać wymierzona ponownie, aż do osiągnięcia swojego celu (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 6 sierpnia 2014 r., sygn. akt II SA/Go 7/14).

Mając na uwadze powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 P.p.s.a. - orzekł, jak w punkcie 1 sentencji niniejszego postanowienia.

Rozstrzygając z kolei o kosztach postępowania, Sąd orzekł, jak w punkcie 2 sentencji postanowienia, mając na względzie regulacje prawne zawarte w przepisach art. 200 w zw. z art. 209 P.p.s.a.