Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 1197/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Prawo pomocy
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krystyna Borkowska po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2006r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. i Z. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lipca 2006r. sygn. akt 7/IV SA 1329/03 o odmowie przyznania skarżącym prawa pomocy w sprawie ze skargi K. i Z. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 lutego 2003r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: - oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 25 lipca 2006r., sygn. akt 7/IV SA 1329/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącym K. i Z. W. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji wskazał, że skarżący uzyskują miesięczny dochód w wysokości 2805 zł miesięcznie, a także posiadają dom o powierzchni 75m2. Posiadają nadto kiosk, który jest przedmiotem toczącego się postępowania sądowego.

Na powyższe postanowienie K. i Z. W. złożyli zażalenie podnosząc, że są schorowani, w podeszłym wieku i nie stać ich na ponoszenie kosztów sądowych. Podnieśli także, iż wpływy z najmu kiosku zmniejszyły się o 200 zł.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Należy podkreślić, że instytucja prawa pomocy jest wyjątkiem od generalnej zasady wyrażonej w art. 214 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zgodnie z którą do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do Sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 powołanej ustawy Sąd może na wniosek osoby fizycznej przyznać prawo pomocy w zakresie całkowitym, jeżeli osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy, spoczywa na wnioskodawcy.

Stwierdzić należy, że Sąd I instancji zbadał wnikliwie sytuację majątkową wnioskodawców i biorąc po uwagę ich stan majątkowy zasadnie doszedł do przekonania, że poniesienie kosztów postępowania sądowego nie przekracza możliwości finansowych skarżących. Biorąc pod uwagę dochody i sytuację majątkową wnioskodawców Sąd zasadnie ocenił, iż skarżący nie znajdują się w wyjątkowo trudnej sytuacji materialnej, która uzasadniałaby przyznanie im prawa pomocy.

W szczególności zgodzić się trzeba z twierdzeniem Sądu, iż skarżący nie wykazali, że nie są w stanie samodzielnie zgromadzić środków na poniesienie kosztów postępowania oraz kosztów wynagrodzenia adwokata. Skarżący nie zdołali podważyć tej oceny i nie wykazali takich wydatków, które umniejszałyby znacznie ich dochody.

Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.