Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1946/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 86 ust.1 ust. 2 w zw. z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a)
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
article: art. 120, art. 122, art. 180, art. 187 § 1, art. 190, art. 191, 210 § 4
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 141 par. 4
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Cudak, Sędzia NSA Ryszard Pęk, Sędzia WSA del. Zbigniew Łoboda (sprawozdawca), Protokolant Marek Wojtasiewicz, po rozpoznaniu w dniu 25 października 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej D. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lipca 2016 r. sygn. akt VIII SA/Wa 1133/15 w sprawie ze skargi D. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 12 października 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2010 r. oraz okresy rozliczeniowe od stycznia do kwietnia oraz od czerwca do listopada 2011 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od D. D. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie kwotę 5.400 (słownie: pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 13 lipca 2016 r., sygn. akt VIII SA/Wa 1133/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w oparciu o przepis art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., w skrócie – "p.p.s.a."), oddalił skargę D. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 12 października 2015 r., w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2010 r. oraz od stycznia do kwietnia i od czerwca do listopada 2011 r.

Z uzasadnienia wyroku wynika, że wymienioną decyzją, podjętą w wyniku wniesionego przez stronę odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie utrzymał w mocy decyzję wydaną w tej sprawie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. w dniu 16 marca 2015 r.

Organ pierwszej instancji ustalił, że D. D. z naruszeniem art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm., dalej - "u.p.t.u.") dokonywał obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z faktur wystawionych przez: S. [...] sp. z o. o. (65 faktur) oraz przez P. sp. z o. o. (21 faktur) z tytułu dostawy części zamiennych do samochodów i paliwa oraz świadczenia usług naprawczych wojskowych pojazdów marki Star. Zdaniem Naczelnika Urzędu Skarbowego, podmioty ujawnione w treści przedmiotowych faktur jako ich wystawcy, w rzeczywistości nie prowadziły działalności gospodarczej i nie realizowały na rzecz podatnika dostaw towarów i świadczenia usług.

W złożonym odwołaniu D. D. podniósł, że organ podatkowy pierwszej instancji nie wykazał, iż sporne faktury wystawione przez spółki S. [...] oraz P. nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń. Strona wystąpiła jednocześnie o przeprowadzenie dowodów: z dokumentów bankowych, dokumentacji fotograficznej wykonanej w miejscu prowadzenia działalności gospodarczej przez podatnika, w tym potwierdzającej jego zeznania co do okoliczności nabywania oraz magazynowania paliw i części, a także wykonywania działalności gospodarczej, w tym stosownych napraw wraz z firmą J. [...] i K., oględzin części nabytych od S. [...], opinii biegłego, z dokumentu stanowiącego sumaryczne zestawienie ilości zakupionego paliwa oraz o przeprowadzenie dowodów na okoliczność, od kogo skarżący nabywał części i paliwo oraz jaki miał interes prawny w nabywaniu tych usług i towarów od innych podmiotów, niż te wykazane na spornych fakturach.

W wyniku rozpatrzenia odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie, powołaną na początku decyzją z dnia 12 października 2015 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy zwrócił uwagę na zgromadzone dowody, w tym materiały z innych postępowań (karnych i podatkowych) dotyczących K. G., działającego w imieniu S. [...] i informacje dotyczące sposobu działalności tej spółki, jak również jego (K. G.) powiązań ze spółką P. (działał jako pełnomocnik jej prezesa H. S., któremu zbył udziały w tej firmie). Z materiałów tych wynikało, że zarówno K. G., jak i wystawcy spornych faktur, nie posiadali odpowiedniej bazy paliwowej oraz innego zaplecza technicznego, w tym samochodów umożliwiających przewożenie paliwa, nie zatrudniali też kierowców. Rola K. G. ograniczała się do wystawiania tzw. pustych faktur VAT. Organy nie kwestionują faktu posiadania przez stronę hali umożliwiającej naprawę pojazdów i urządzeń do przechowywania paliwa. Dyrektor Izby Skarbowej zauważył jednak, że przedstawione przez podatnika dowody, w tym zdjęcia, nie potwierdzają nabycia przez niego towarów i usług konkretnie od S. [...] oraz P. Dyrektor Izby Skarbowej za niewiarygodne uznał zeznania wymienionych w decyzji świadków, gdyż zeznania te wzajemnie się wykluczały, bądź były wielokrotnie zmieniane. Według organu, nie było podstaw do przeprowadzania dowodu z opinii biegłego. Wpływu na wynik sprawy nie wywierało również ustalenie, czy skarżący otrzymywał (i zużywał) paliwo w ilościach określonych w spornych fakturach. Istotne bowiem jest to, czy wystawca faktur VAT był faktycznym dostawcą towarów i usług.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie D. D. podniósł, że organy nie wykazały, iż sporne faktury nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Dopuściły się przy tym istotnych uchybień dowodowych. Rozbieżności w zeznaniach świadków interpretowały na niekorzyść skarżącego. Organ odwoławczy pominął istotne dla sprawy dowody, w tym zeznania świadków, którzy potwierdzili przeprowadzanie transakcji przez skarżącego. Pominęły przy tym fakt, że do prowadzenia działalności w zakresie pośrednictwa nie jest konieczne posiadanie środków (urządzeń) wskazywanych przez Dyrektora Izby Skarbowej, który tylko fragmentarycznie ocenił dowody (zdjęcia i protokół z oględzin). Strona podkreśliła, że w świetle art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u., ciężar udowodnienia ewentualnej fikcyjności faktur spoczywa na organach podatkowych, które mają obowiązek podania faktów potwierdzających niezgodność faktury z rzeczywistością oraz udowodnienia, że wszystkie czynności opisane w zakwestionowanych fakturach nie miały w rzeczywistości miejsca.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę stwierdził, że była nieuzasadniona. Według Sądu, organy podatkowe prawidłowo ustaliły, że sporne faktury nie odzwierciedlają rzeczywistości z przyczyn podmiotowych. Towary i usługi wymienione w zakwestionowanych przez organy 86. fakturach VAT, rzekomo dokumentujące dostawę części zamiennych do samochodów, paliwa i świadczenie usług naprawczych wojskowych pojazdów marki Star, nie zostały przez skarżącego zakupione od podmiotów wymienionych w treści spornych faktur jako ich wystawcy (nie były przedmiotem transakcji pomiędzy skarżącym oraz S. [...] sp. z o. o. i P. sp. z o. o.). Wskazały przy tym szereg okoliczności faktycznych uzasadniających wniosek, że skarżący obiektywnie rzecz biorąc co najmniej godził się na swój udział w czynnościach mających na celu oszustwa podatkowe związane z wystawianiem i wprowadzaniem do obrotu pustych faktur VAT. W tej sytuacji organy podatkowe nie miały obowiązku badania, czy towary lub (i) usługi, o których mowa w treści spornych faktur, zostały przez skarżącego faktycznie nabyte od bliżej nieokreślonych podmiotów. Skarżący nie interesował się tym, kto wykonuje usługi i (lub) dostarcza części zamienne niezbędne do remontu wojskowych pojazdów marki Star. Nie sprawdził nawet tego, czy jego rzekomi kontrahenci posiadają stosowne zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu paliwami, bądź też czy zatrudniają wykwalifikowanych pracowników i posiadają sprzęt niezbędny do świadczenia specjalistycznych usług montażu części do pojazdów ciężarowych.

Końcowo Sąd pierwszej instancji odnotował, że Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2016 r. (sygn. akt II FSK 851/14) oddalił skargę kasacyjną D. D. od wyroku WSA w Warszawie z dnia 21 listopada 2013 r. (sygn. akt VIII SA/Wa 612/13) oddalającego skargę wymienionej strony na decyzję w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. uwzględniającą, że podważone także w niniejszej sprawie faktury VAT wystawione przez S. [...] oraz P., nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń, a spółki te nie prowadziły realnej działalności gospodarczej.

W skardze kasacyjnej D. D. zaskarżył wymieniony wyrok Sądu pierwszej instancji w całości wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Jako podstawy kasacyjne skarżący wskazał naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.):

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 120, art. 122, art. 180, art. 187 § 1, art. 190, art. 191, art. 210 § 4 i art. 233 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., dalej – "O.p."), poprzez niewłaściwą ocenę, że stan faktyczny został ustalony przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie zgodnie z art. 120, art. 122, art. 180, art. 187 § 1, art. 190, art. 191, art. 210 § 4 i srt. 233 § 2 O.p. i uznanie, że organy podatkowe udowodniły, że wszystkie transakcje udokumentowane zakwestionowanymi fakturami wystawionymi na rzecz skarżącego, nie miały w rzeczywistości miejsca;

2. art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 180 § 1, art. 187, art. 191, art. 210 § 4 O.p. poprzez uchylenie się przez Sąd I instancji od kontroli legalności zaskarżonej decyzji w zakresie szeregu istniejących w zakresie zaskarżenia uchybień związanych z prowadzonym postępowaniem podatkowym, które nie pozwalały na wyjaśnienie stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy materialnej i dokonanie prawidłowej subsumcji przepisów prawa materialnego;

3. art. 3 § 1 oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak należytego uzasadnienia zaskarżonego wyroku, które w kwestii podnoszonych przez stronę zarzutów dotyczących prawidłowości prowadzonego postępowania podatkowego i prawidłowości dokonanych ustaleń faktycznych ma charakter ogólnikowy i świadczy o uchyleniu się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny od rozważań prawnych w granicach zaskarżenia;

4. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez przyjęcie stanu sprawy odbiegającego od rzeczywistego.

Ponadto na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. D. D. postawił zarzut naruszenia prawa materialnego, a mianowicie,

5. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) i b) u.p.t.u., polegający na niewłaściwej interpretacji tego przepisu i przyjęcie, że organy podatkowe miały podstawy do uznania, że faktury zakwestionowane u skarżącego nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego przez skarżącego.

Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna podlegała oddaleniu, gdyż była nieuzasadniona.

Podkreślenia wymaga, że w świetle art. 176 p.p.s.a., skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym i powinna czynić zadość nie tylko wymaganiom przewidzianym dla pisma w postępowaniu sądowym, lecz także właściwym dla niej wymaganiom konstrukcyjnym. W szczególności formalizm ten wiąże się z powinnością prawidłowego skonstruowania podstaw kasacyjnych, co obejmuje zarówno obowiązek ich przytoczenia, jak i uzasadnienia. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno przy tym szczegółowo wskazywać, do jakiego, zdaniem skarżącego, naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom postępowania należy dodatkowo wykazać, iż to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Trzeba bowiem mieć na uwadze, że w myśl art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie zachodzi. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny związany jest wskazanymi w niej podstawami. Wymaga to zatem, jak zaznaczono, prawidłowego i precyzyjnego ich określenia oraz uzasadnienia, które wskazywać będzie na trafność sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów.

W pierwszej kolejności – wbrew zarzutom skarżącej – podkreślić trzeba, że w sprawie nie doszło do naruszenia przez sąd pierwszej instancji przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a., zgodnie z którym uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wskazać należy, iż w świetle stanowiska wyrażonego w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, wskazany obok przepis może stanowić podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Taka sytuacja nie ma jednakże miejsca w okolicznościach tej sprawy. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy wymagane od wyroku, przedstawia bowiem stan sprawy, zarzuty podniesione w skardze, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a także pozwala na skontrolowanie prawidłowości rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji. Dodać także należy, że z uwagi na wynikającą z powołanego przepisu powinność zwięzłego przedstawienia okoliczności sprawy sąd pierwszej instancji nie ma obowiązku ustosunkowania się do wszystkich okoliczności podnoszonych w sprawie, jeżeli nie mają one istotnego wpływu na wynik sprawy (por. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Brak odniesienia się sądu pierwszej instancji do okoliczności, o których mowa w skardze kasacyjnej, tj. ukierunkowanych na brak zajęcia stanowiska i ustosunkowania się do poszczególnych wyjaśnień i argumentów skarżącej podniesionych w skardze, nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, tym bardziej, że uzasadnienie wyroku zawiera stanowisko co do przedstawionego stanu faktycznego sprawy, zawiera wskazanie właściwej podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie.

Nie były trafne także kolejne zarzuty naruszenia przepisów postępowania (art. 120, art. 122, art. 180, art. 187 § 1, art. 190, art. 191 oraz 210 § 4 O.p.), za pomocą których skarżący zmierzał do wykazania, że stan faktyczny sprawy nie został należycie ustalony, a przez to nie było podstaw do przyjęcia, iż faktury wystawione na jego rzecz, sygnowane nazwami spółek z o.o. S. [...] oraz P. nie odzwierciedlają faktycznych zdarzeń gospodarczych zaistniałych pomiędzy podmiotami wskazanymi w treści faktur.

Przypomnieć trzeba, że Wojewódzki Sąd Administracyjny zaakceptował ustalenia organów podatkowych, z których wynikało, że S. [...] sp. z o.o. oraz P. sp. z o.o. nie prowadziły faktycznej działalności gospodarczej i wystawiały tzw. puste faktury. Podmioty te nie posiadały żadnej dokumentacji na potwierdzenie prowadzonej działalności gospodarczej, majątku, środków transportu, nie zatrudniały pracowników, oferowały swe usługi w niejasnych okolicznościach (na giełdach, poprzez polecenie), rozliczenia z udziałem tych podmiotów następowały zasadniczo gotówką. Firma P. nie posiadała zezwolenia na handel paliwami, zaś S. [...] na prowadzenie transportu drogowego. Ponadto ustalenia dotyczące fikcyjności działalności spółki S. [...] potwierdzała wydana przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. decyzja z 28 czerwca 2013 r., w której określono S. [...] sp. z o.o. kwotę do zapłaty, o której mowa w art. 108 u.p.t.u. Powyższa decyzja określająca zobowiązania spółki miała charakter dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 § 1 O.p. i zawarte w niej ustalenia były elementem stanu faktycznego, który należało uwzględnić przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. Zaznaczyć przy tym trzeba, że moc dowodowa tej decyzji – jako dokumentu urzędowego – nie została podważona w skardze kasacyjnej. Innymi słowy, oceniając zgromadzony materiał dowodowy w sprawie, sąd pierwszej instancji zasadnie zwrócił uwagę na powołaną decyzję wymiarową (str. 9 uzasadnienia wyroku) w kontekście ustalenia przez organy podatkowe o pozornej tylko działalności spółki S. [...].

Stanowisko organów podatkowych oraz Sądu pierwszej instancji, że spółki S. [...] orz P. w rzeczywistości nie prowadziły działalności gospodarczej, a ich działalność ograniczała się jedynie do wystawiania fikcyjnych faktur, nie budzą w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wątpliwości. Przytoczona zaś przez skarżącego argumentacja, z której wynikało, że skarżący kwestionował przyjęte ustalenia faktyczne i nie zgadza się z oceną dowodów zgromadzonych w toku postępowania podatkowego nie oznacza, że zaskarżony wyrok wydano z naruszeniem wskazanych w zarzutach skargi kasacyjnej przepisów postępowania podatkowego, które powyżej przytoczono.

Skarżący podnosi, że organy podatkowe nie przeprowadziły jakiekolwiek dowodu kwestionującego bezpośrednio fakt dokonania konkretnych transakcji, skupiając się zamiast tego na opisie sposobu prowadzenia działalności gospodarczej przez kontrahentów skarżącego i samego skarżącego. Z tym stwierdzeniem skargi nie można się zgodzić. Poczynione ustalenia dotyczące braku wykonywania działalności gospodarczej przez spółki S. [...] oraz P. wskazują na brak możliwości realizacji ze strony tych podmiotów dostaw towarów i świadczenia usług, które z natury mają realny charakter i wymagają zaangażowania określonych środków.

Należy tu również odnotować, że skarżący pomimo przyjęcia do odliczenia kilkudziesięciu faktur VAT od S. [...] w imieniu której miał działać K. G., słuchany w charakterze strony w dniu 19 lipca 2012 r. podał, że nie wie, jak nazywają się osoby działające w imieniu S. [...], od których miał kupować części do samochodów. Skarżący nie znał tych osób pomimo wyjaśnienia, że do wykonywania na swoją rzecz usług udostępniał im warsztat (wraz z wyposażeniem). Wyjaśnienia te potwierdzają, że skarżący nie dokonywał nabycia od S. [...], w przeciwnym bowiem wypadku wiedziałby, kto występuje w imieniu tej spółki tym bardziej, że w późniejszych wyjaśnieniach skarżący dobrze kojarzył K. G. ze spółką S. [...]. Liczebność oraz przedmiot poszczególnych faktur wystawionych przez S. [...] w prawie dwuletnim okresie, obejmujących dostawy oleju napędowego, opon, części samochodowych, świadczenie usług, których wartość miała sięgać jednorazowo kilku, czy kilkunastu tysięcy złotych – uzasadniają przekonanie, że transakcje, które faktury te miały potwierdzać, nie mogły mieć miejsca w warunkach niewiedzy, z kim de facto miały być (transakcje) zawierane.

W świetle wskazanych, zasadniczych ustaleń, bez istotnego znaczenia były argumenty i zgłoszone na ich poparcie dowody mające wykazać, że skarżący dysponował określonym towarem, albo też, że potencjał jego działalności gospodarczej uzasadniał określone nabycie towarów i usług. Organy nie kwestionowały, że skarżący wszedł w posiadanie towaru, czy też wykonane zostały określone usługi, lecz tylko, że dostaw i usług nie realizowały podmioty będące wystawcami podważonych faktur.

Zasadniczej konkluzji organów, zaaprobowanej przez Sąd pierwszej instancji odnośnie nieprowadzenia przez wystawców faktur działalności gospodarczej, w tym barku odpowiedniego zaplecza technicznego i osobowego, dającego się powiązać ze skalą wystawionych przez nie faktur, nie mogły podważyć zeznania właściciela placu S. L., który był świadkiem dostaw paliwa i części na placu oraz zapamiętał obecność K. G. Z zeznań tych nie wynika, że świadek posiadał orientację co do zakresu działalności, posiadanych koncesji, majątku, zatrudnienia osób, podejmowanych działań faktycznych i prawnych przez spółki P. oraz S. [...]. Przypisanie zatem w zeznaniach dostaw wymienionym podmiotom nie mogło być miarodajne. Na podobne wnioski zasługują zeznania L. W.

Z kolei oświadczenie z dnia 10 września 2013 r. K. S. działającego w imieniu A., że określone osoby, a w tym K. G., realizowały na jego rzecz remonty podwozi, nie oznacza, ze konkretne faktury podważone przez organy w tej sprawie dotyczyły rzeczywistych dostaw i rzeczywistego wykonania usług, dokonanych przez P. oraz S. [...].

Zatem słusznie przyjął sąd pierwszej instancji, że organy podatkowe zebrały kompletny materiał dowodowy, pozwalający na poczynienie wszystkich niezbędnych ustaleń faktycznych, jak również dokonały prawidłowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nie naruszając zasady swobodnej oceny dowodów.

Skarżący zwracając uwagę w uzasadnieniu zarzutów kasacyjnych na fakt nieprzeprowadzenia przez organ podatkowy dowodu z akt sprawy karnej, prowadzonej przeciwko K. G., nie sformułował wywodu, dlaczego owo zaniechanie mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Co do zasady różne są cele postępowania karnego i postępowania podatkowego i nie zachodzi pomiędzy nimi prosta relacja uzasadniająca każdorazowo uwzględnienie w sprawie podatkowej wszystkich materiałów zgromadzonych w sprawie karnej

W konsekwencji tego, że zarzuty naruszenia przepisów postępowania okazały się nieuzasadnione, za chybiony także uznać należało zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 86 ust.1 ust. 2 w zw. z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u.

Ponieważ nie potwierdziły się zarzuty naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej oraz u.p.t.u., to Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopuścił się naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a.

Z podanych wyżej względów, uznając, że skarga kasacyjna nie dostarcza uzasadnionych podstaw do uwzględnienia zawartych w niej żądań, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie przepisu art. 184 p.p.s.a. skargę tę oddalił. Orzeczenie o zwrocie kosztów postępowania miało podstawę w art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 tej ustawy.