Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 277/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-04-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Prezes Sądu
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 220 § 1 i 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Joanna Banasiewicz po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. Z. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 4 marca 2014 r., sygn. akt IV SAB/Po 18/14 wzywające K. Z. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w Lesznie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Zarządzeniem z dnia 4 marca 2014 r. Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł od skargi na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w Lesznie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Jako podstawę ustalenia wysokości wpisu wskazano § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.).

W obszernym zażaleniu na powyższe zarządzenie K. Z. zakwestionował zasadność przedmiotowego wezwania, bez uprzedniego wezwania strony skarżącej do nadesłania oświadczenia, czy wobec udzielenia informacji przez organ, podtrzymuje wniesioną skargę, co w sytuacji kiedy skarżący miał zamiar jej wycofania jest sprzeczne z zasadami ekonomiki procesowej.

W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Wraz z zażaleniem skarżący złożył oświadczenie o cofnięciu skargi zawierające wniosek o umorzenie postępowania stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zasadą ogólną postępowania przed sądami administracyjnymi jest ponoszenie przez stronę kosztów tego postępowania związanych z jej udziałem w sprawie (art. 199 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. W myśl art. 230 § 2 p.p.s.a. pismem wszczynającymi postępowanie przed sądem administracyjnym jest między innymi skarga. Zgodnie natomiast z § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi wpis stały w sprawach skarg na bezczynność organów administracji publicznej wynosi 100 złotych.

Skoro należny w sprawie wpis od skargi nie został uiszczony, prawidłowo Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wezwał skarżącego na podstawie art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. do uiszczenia wpisu sądowego w podanej wysokości od złożonej przez niego skargi na bezczynność – pod rygorem jej odrzucenia. Zaskarżone zarządzenie wydane zostało zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Zarzuty podniesione w zażaleniu są nieuzasadnione.

W odniesieniu do argumentacji dotyczącej cofnięcia skargi wskazać należy, że pismo wniesione do sądu, które – tak jak wniesiona w niniejszej sprawie skarga - nie zostało należycie opłacone nie wywołuje żadnych skutków. Zgodnie z art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę, a czynność ta wiąże Sąd, o ile nie zostanie uznana za zmierzającą do obejścia prawa lub spowodowałaby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.

Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela pogląd, zgodnie z którym rozpoznanie wniosku o cofnięcie skargi możliwe jest dopiero wówczas, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu i została należycie opłacona. Strona może cofnąć skargę, jeżeli wszczęła ona postępowanie sądowoadministracyjne, co następuje dopiero wówczas, gdy skarga była dopuszczalna i nie zawierała wskazanych wcześniej braków. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Badanie skuteczności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, to jest, gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. Dopiero wówczas strona skarżąca jest uprawniona do rozporządzenia skargą poprzez jej cofnięcie.

W sytuacji, gdy skarga nie została jeszcze należycie opłacona, jak miało to miejsce w rozpoznawanej sprawie, a zatem nie została skutecznie wniesiona i nie zainicjowała postępowania sądowoadministracyjnego nie jest dopuszczalne jej cofnięcie. Dopiero wówczas, gdy usunięte zostaną braki skargi i uiszczony wpis od skargi , rozpoznane być mogą wnioski strony, co dotyczy także cofnięcia skargi. W przeciwnym razie skarga podlega odrzuceniu (vide: np. wyrok NSA z dnia 16 września 2005 r., sygn. akt FSK 2174/04; postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 928/12).

Wobec powyższego bez wpływu na ocenę prawidłowości wydanego przez Sąd I instancji zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu od skargi w określonej w zarządzeniu wysokości pozostaje oświadczenie skarżącego o cofnięciu skargi, które złożone zostało wraz z zażaleniem na przedmiotowe zarządzenie.

Nieuzasadniony jest także zarzut skarżącego dotyczący konieczności wystosowania przez Sąd do strony skarżącej wezwania do nadesłania oświadczenia, czy wobec udzielenia przez organ żądanej informacji podtrzymuje wniesioną skargę. Oczekiwania w tym przedmiocie są zbyt daleko idące i pozbawione podstawy prawnej.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. art. 198 i art. 197 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.