Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 567/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2022-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 293
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Renata Owczarzak Sędziowie sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) asesor WSA Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2021 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza P. z dnia [...] stycznia 2021 r., znak: [...]; 2. zasądza Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę [...](pięćset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] lutego 2021 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania M. B. oraz R. D. od decyzji Burmistrza P. znak: [...] z dnia [...] stycznia 2021 r. ustalającej dla B. sp. z o.o. warunki zabudowy dla zmiany zagospodarowania terenu polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej na podstawie art. 61 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 293, ze zm., dalej powoływana jako upzp) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1964 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 256, ze zm., dalej powoływana jako kpa) - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zaskarżoną decyzją Burmistrz P. ustalił dla B. sp. z o.o. warunki zabudowy dla zmiany zagospodarowania terenu polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej "P." o mocy przyłączeniowej do 24 MW na terenie działki nr [...], [...], [...] oraz części działek nr [...], [...] obręb W. gmina P. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji wyjaśnił m.in., że odstąpiono od spełnienia warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 upzp z uwagi na charakter planowanej inwestycji stanowiącej instalację odnawialnego źródła energii, dla którego nie ma potrzeby analizowania spełnienia warunku z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2, zgodnie z art. 61 ust. 3 ww. ustawy. Ponadto Burmistrz uzyskał uzgodnienia projektu przedmiotowej decyzji od Starosty I. w zakresie ochrony gruntów rolnych oraz Zarządu Zlewni w I. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w zakresie urządzeń melioracji wodnej występującej na terenie inwestycji.

Organ I instancji wskazał, że projektowana inwestycja należy do przedsięwzięć, o których mowa w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 283 ze zm., dalej powoływana jako ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku) i znajduje się w katalogu znajdującym się w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839), dlatego inwestor uzyskał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] listopada 2019 r., przeniesioną decyzją z dnia [...] lipca 2020 r. z B. sp. z o.o. na B. sp. z o.o.

Od powyższej decyzji tożsame w swej treści odwołania złożyli M. B. i R. D. W ich uzasadnieniach wskazano, że zaskarżona decyzja narusza art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego i pominięcie, że planowana inwestycja będzie negatywnie oddziaływać na przyrodę, jak i na sąsiednie nieruchomości, oraz spowoduje obniżenie ich wartości. Ponadto budowa farmy fotowoltaicznej wpłynie na wody powierzchniowe i podziemne oraz zmieni warunki oświetlenia terenów sąsiednich. Powstanie takiej instalacji naruszy zasady ładu przestrzennego i koliduje z sąsiednią zabudową. Ponadto odwołujący podkreślili, że planowane przedsięwzięcie należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a jego realizacja doprowadzi do zacienienia nieruchomości sąsiednich oraz pogorszy warunki kraj obrazowo-turystyczne i wypoczynkowe mieszkańców.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., rozpoznając sprawę, wskazało, że z akt sprawy wynika, iż teren planowanej inwestycji nie został objęty obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zatem w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji administracyjnej przy czym:

lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, zaś

sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy (art. 4 ust. 2 upzp).

W niniejszym postępowaniu wniosek o ustalenie warunków zabudowy jest prawidłowy i spełnia warunki określone w art. 52 ust. 2 upzp, co umożliwia jego dalsze rozpatrywanie. Zgodnie z treścią art. 61 ust. 1 upzp, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

teren ma dostęp do drogi publicznej;

istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Zgodnie zaś z art. 2 pkt 13 ustawy o odnawialnych źródłach energii, instalacja odnawialnego źródła energii to instalacja stanowiąca wyodrębniony zespół:

urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii, lub,

obiektów budowlanych i urządzeń stanowiących całość techniczno-użytkową służący do wytwarzania biogazu rolniczego.

Kolegium doszło do wniosku, że projektowana farma fotowoltaiczna jest instalacją odnawialnego źródła energii w rozumieniu przepisów ustawy o odnawialnych źródłach energii, a przez to podlega zwolnieniu, o którym mowa w art. 61 ust. 3 upzp, a co za tym idzie, nie stosuje się do niej przepisów art. 61 ust. ust. 1 pkt 1 i 2 upzp.

Ze zgromadzonego materiału dowodowego sprawy wynika, że organ I instancji zbadał zgodność wnioskowanej inwestycji z pozostałymi zasadami określonymi ustawą, i tak:

teren wnioskowany pod inwestycję ma dostęp do drogi publicznej;

istniejąca i planowana sieć uzbrojenia terenu umożliwiająca podłączenie projektowanego zamierzenia do infrastruktury technicznej;

obszar objęty inwestycją nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze i nieleśne;

planowane zamierzenie inwestycyjne nie jest sprzeczne z przepisami odrębnymi.

Skoro planowana inwestycja odpowiada warunkom przewidzianym w art. 61 ust. 1 upzp oraz nie wynikały dla niej ograniczenia z przepisów odrębnych, to zgodnie z art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 upzp obowiązkiem organu było pozytywne rozstrzygnięcie o warunkach zabudowy dla projektowanej inwestycji.

Odnosząc się do zarzutów, jakie podniesiono w odwołaniach, Kolegium wskazało, że ani usytuowanie planowanej inwestycji, ani potencjalny spadek wartości nieruchomości sąsiednich, ani też pogorszenie wyglądu okolicy nie mogą być przesłankami do uchylenia zaskarżonej decyzji i zasadniczo nie mają znaczenia w niniejszym postępowaniu. Nadto w toku postępowania o ustalenie warunków zabudowy nie podlegają badaniu kwestie związane z ewentualnym wpływem planowanej lokalizacji inwestycji na zacienienie nieruchomości sąsiednich. Pogląd ten potwierdza orzecznictwo sądów administracyjnych. WSA w Gorzowie Wlkp. w wyroku z 12.09.2019 r., II SA/Go 269/19, wskazał, że kwestie dotyczące usytuowania inwestycji na działce, podobnie jak te związane z zacieniem czy zachowaniem przepisów przeciwpożarowych, nie są badane w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy.

Skargę na ww. decyzję złożył M. B. (dalej określany jako Skarżący), zarzucając jej naruszenie:

1. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 kpa polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego poprzez niedokładne ustalenie stanu faktycznego i w konsekwencji wydanie decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy - wybudowanie farmy fotowoltaicznej na wskazanym terenie będzie negatywnie oddziaływać zarówno na przyrodę jak i sąsiadujące z terenem planowanej inwestycji nieruchomości oraz spowoduje obniżenie wartości sąsiadujących z farmą nieruchomości i negatywnie wpłynie na wody powierzchniowe i podziemne, zmienią się warunki oświetlenia terenów sąsiednich;

2. art. 138 § 2 kpa poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, w sytuacji gdy istniały postawy do jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia;

3. art. 107 § 3 w zw. z art. 11 w zw. z art. 15 kpa poprzez brak prawidłowo sporządzonego uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji, jak również poprzez niewyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, polegające na pominięciu milczeniem przez organ odwoławczy twierdzeń podnoszonych przez Skarżącego w złożonym odwołaniu, nie zapewniając tym samym rozpoznania przedmiotowej sprawie w trybie dwuinstancyjnym.

Mając na uwadze powyższe, Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu Skarżący wskazał m.in., że organ błędnie pominął kwestie związane z zasadą dobrego sąsiedztwa wskazaną w art. 61 ust. 1 pkt 1 uzp, ponieważ systemy fotowoltaiczne, kwalifikowane jako instalacje produkcyjne, nie są zwolnione z obowiązku spełnienia warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 cyt. ustawy.

Następnie w piśmie z [...] .11.2021 r. Skarżący, rozwijając swoją argumentację, podtrzymał swoje stanowisko zwarte w skardze.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoją dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlegała uwzględnieniu, aczkolwiek nie wszystkie jej zarzuty były zasadne.

Materialnoprawną podstawę dla wydania decyzji stanowiły przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności jej art. 61 ust. 1, który stanowi, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia wskazanych w nim warunków.

Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca podlegają uchyleniu, gdyż wydane zostały z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa polegającym na niewyjaśnieniu stanu faktycznego, które to naruszenie w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także z naruszeniem art. 61 ust. 1 pkt 1, 2 i ust. 3 upzp, które to naruszenie, w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej powoływana jako "ppsa") miało wpływ na wynik sprawy.

Zasadniczy spór w sprawie dotyczy kwestii, czy przedmiotowa elektrownia fotowoltaiczna o mocy do 25 MW zalicza się do instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. z 2020 r. poz. 261), czy do urządzeń infrastruktury przemysłowej. Organy stanęły na stanowisku pierwszym, Skarżący zaś na stanowisku drugim, wskazując na konieczność spełnienia przez planowaną inwestycję przesłanki tzw. "dobrego sąsiedztwa". W ocenie Sądu rację w tym sporze przyznać należy stronie skarżącej.

Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku spełnienia m.in. następującego warunku: co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Jednakże, jak wynika z art. 61 ust. 3 upzp (w brzmieniu nadanym mu przez art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. - Dz. U. z 2019 r. poz. 1524 - zmieniającej nin. ustawę z dniem 29 sierpnia 2019 r.), przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii. Z kolei z art. 2 pkt 13 ustawy o odnawialnych źródłach energii wynika, że instalacja odnawialnego źródła energii oznacza instalację stanowiącą wyodrębniony zespół:

a) urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii, lub,

b) obiektów budowlanych i urządzeń stanowiących całość techniczno-użytkową służący do wytwarzania biogazu rolniczego - a także połączony z tym zespołem magazyn energii, w tym magazyn biogazu rolniczego.

Z literalnego brzmienia przywołanej ustawy wynika wprost, że, po pierwsze -elektrownia fotowoltaiczna nie jest urządzeniem technicznym, a po drugie - wnioskować by można, że każda elektrownia fotowoltaiczna - będąc urządzeniem służącym do wytwarzania energii, w którym energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii, spełnia warunek określony w art. 61 ust. 3 upzp, co by oznaczało, że do jej budowy nie potrzeba spełnienia zasady tzw. "dobrego sąsiedztwa".

Zdaniem Sądu dokonanie interpretacji ww. przepisu z zastosowaniem reguł jedynie wykładni literalnej nie jest prawidłowe. Jak trafnie wskazano w wyroku NSA z 19.12.2020 r., II OSK 3705/19, z uzasadnienia projektu ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 1524, projekt ustawy druk VIII.3656) wynika, że rozszerzenie art. 61 ust. 3 upzp o instalacje odnawialnego źródła energii powiązano z potrzebą wspierania rozwoju prokonsumenckiego wytwarzania energii elektrycznej, a więc przez podmioty będące odbiorcami końcowymi wytwarzającymi energię elektryczną wyłącznie z odnawialnych źródeł energii na własne potrzeby w mikroinstalacji, pod warunkiem, że w przypadku odbiorcy końcowego niebędącego odbiorcą energii elektrycznej w gospodarstwie domowym nie stanowi to przedmiotu przeważającej działalności gospodarczej (por. art. 1 pkt 27a ustawy). Wobec powyższego należy odwołać się też do reguł wykładni systemowej i przyjąć, że stosowanie przepisu art. 61 ust. 3 upzp w brzmieniu obowiązującym od 29 sierpnia 2019 r. powinno być dokonywane z uwzględnieniem pozostałych przepisów ustawy normujących kwestie lokalizacji mikroinstalacji oraz urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW (chodzi o art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a upzp). Z art. 10 ust. 2a upzp wynika zaś, że jeżeli na obszarze gminy przewiduje się wyznaczenie obszarów, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu, ustala się ich rozmieszczenie w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Natomiast z art. 15 ust. 3 pkt 3a upzp wynika, że w planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb granice terenów pod budowę urządzeń, o których mowa w art. 10 ust. 2a, oraz granice ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie, zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu oraz występowaniem znaczącego oddziaływania tych urządzeń na środowisko. Z przywołanych przepisów wynika więc, że ustawodawca dokonał rozróżnienia urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy do 100 kW i ponad 100 kW, wprowadzając odrębne unormowanie dotyczące urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW.

Regulacja przepisów art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a upzp oznacza, że rozmieszczenie tego rodzaju urządzeń infrastruktury energetycznej należy do decyzji organów gminy w ramach władztwa planistycznego, przy czym ustalenia w tym przedmiocie są obligatoryjne w studium, a fakultatywne w planie miejscowym. W konsekwencji uprawnione jest wnioskowanie, że realizacja urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW na obszarze gminy, zarówno na podstawie planu miejscowego, jak też decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, może odbyć się tylko na obszarach wskazanych w studiach (por. M. Szyrski, Rola samorządu terytorialnego w rozwoju odnawialnych źródeł energii, Wolters Kluwer, Warszawa 2017, s. 116-117; H. Izdebski, J. Zachariasz, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, baza LEX, art. 10). Skoro więc z woli ustawodawcy lokalizowanie urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW wymaga uprzedniego określenia obszarów przeznaczonych na ten cel w studium, to oznacza, że tego rodzaju inwestycje mają istotne znaczenie dla kształtowania lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego, a zwłaszcza ładu przestrzennego w gminie. Nie sposób zatem uznać, że lokalizacja urządzeń, o których mowa w art. 10 ust. 2a upzp, miałaby być na podstawie art. 61 ust. 3 upzp zwolniona od wymogów ustanowionych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 upzp. Treść art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a upzp świadczy o tym, że wolą ustawodawcy jest, aby inwestycje, w ramach których planuje się rozmieszczenie urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW, były realizowane przede wszystkim na podstawie ustaleń planu miejscowego. Nie wyklucza to oczywiście możliwości ubiegania się o decyzję o warunkach zabudowy takiej inwestycji, ale wówczas wymagane jest spełnienie wymogów art. 61 ust. 1 pkt 1-5 upzp (vide: wyroki NSA w sprawach: II OSK 794/16, II OSK 2727/17, II OSK 2758/16, wyroki WSA: w Szczecinie z 16.06.2021 r., II SA/Sz 42/21 i w Gliwicach z 19.05.2021 r., II SA/Gl 1423/20).

Sąd w składzie niniejszym w pełni podziela stanowisko NSA wyrażone w przywołanym wyroku w sprawie o sygn. II OSK 3705/19. Dodatkowo zauważa, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 54 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839), do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się następujący rodzaj przedsięwzięcia: zabudowa przemysłowa, w tym zabudowa systemami fotowoltaicznymi, lub magazynowa, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż:

a) 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy,

b) 1 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a.

Przedmiotową inwestycję należy zaliczyć do takich przedsięwzięć, czyli do zabudowy przemysłowej - zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 54 lit. b cyt. rozporządzenia. Jest to zatem kolejny argument na rzecz uznania, że elektrownia fotowoltaiczna o parametrach wymienionych w przywołanym przepisie jest zabudową przemysłową, a więc inną niż ta, o której mowa w art. 61 ust. 3 upzp. Wprawdzie wymienione rozporządzenie stanowi akt wykonawczy do ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, to jednak ma również zastosowanie na etapie rozpatrywania wniosku o warunki zabudowy, gdyż decyzja w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań danej inwestycji jest ważnym elementem całego procesu inwestycyjno-budowlanego.

Organy obu instancji uznały przedmiotową inwestycję za instalację odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy o odnawialnych źródłach energii i stanęły na stanowisku, że nie ma do niej zastosowania przywołana zasada dobrego sąsiedztwa - art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp. W związku z tym kwestia ta w zaskarżonych decyzjach została przez organy pominięta. Tymczasem w sytuacji, gdy przedmiotowej inwestycji nie można zaliczyć ani do urządzeń technicznych, ani do instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy o odnawialnych źródłach energii, nie było podstaw do stosowania przepisu art. 61 ust. 3 upzp. W grę zatem wchodziło zastosowanie art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 upzp oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588). Z § 3 ust. 1 przywołanego rozporządzenia wynika, że w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Tymczasem organ I instancji czynności tych nie przeprowadził, zaś organ odwoławczy stanowisko to zaakceptował. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych decyzji wykazała więc, że zostały one podjęte z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 upzp w zw. z § 3 ust. 1-2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z tym przyjąć też trzeba, że na skutek naruszenia ww. przepisów prawa materialnego nie wyjaśniono stanu faktycznego w sprawie, a naruszenie to, w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organy wezmą pod uwagę argumentację przedstawioną przez Sąd w niniejszym uzasadnieniu, a przy wydawaniu rozstrzygnięcia zobowiązane będą uwzględnić dokonaną wykładnię omawianych przepisów.

Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c oraz art. 135 ppsa, należało orzec jak w sentencji.

Nie były natomiast zasadne zarzuty skargi związane z wpływem planowanej inwestycji na środowisko i zdrowie ludzi, ponieważ te kwestie zostały rozpatrzone przy wydawaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia wydanej [...] .11.2019 r. przez Burmistrza P. Również kwestie związane z potencjalnym obniżeniem wartości nieruchomości nie ma znaczenia w niniejszej sprawie. Jak słusznie wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. np. wyrok WSA w Bydgoszczy z 26.07.2017 r., II SA/Bd 1201/16, LEX nr 2353302), nie może stanowić przeszkody do wydania decyzji o warunkach zabudowy sam fakt, że realizacja planowanej inwestycji może wpłynąć na obniżenie wartości nieruchomości sąsiedniej. Kwestia ta pozostaje poza zakresem badania i orzekania w sprawie dotyczącej ustalenia warunków zabudowy, której celem jest ustalenie, czy dane zamierzenie inwestycyjne nie naruszy ładu przestrzennego.

Cytowane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query.

Na podstawie art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095) sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. W okolicznościach niniejszej sprawy należy stwierdzić wypełnienie się warunków określonych w art. 15 zzs4 ust. 3 ww. ustawy o COVID-19, akcentując w szczególności realne zagrożenie epidemiologiczne dla zdrowia uczestników postępowania występujące na terenie B. będącego siedzibą tutejszego Sądu oraz brak możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość z powodów technicznych. W konsekwencji w sprawie wydane zostało zarządzenie z dnia 5.10.2021 r. o skierowaniu sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Podkreślić należy, że zastosowany tryb nie wpłynął na ograniczenie praw stron postępowania sądowoadministracyjnego, Sąd bowiem w świetle art. 134 § 1 ppsa, rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd rozpoznaje zatem sprawę całościowo badając w sposób zupełny legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia, orzekając przy tym w składzie trzech sędziów podobnie jak na posiedzeniu jawnym.

O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 ppsa, z uwzględnieniem uiszczonego przez Skarżącego wpisu w kwocie 500 zł.