Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 600/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-11-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: 240 § 1 pkt 1 i 5
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Zaorska, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Owsiak (sprawozdawca), sędzia WSA Radosław Teresiak, Protokolant referent Katarzyna Dorota Wielgosz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2021 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji określającej przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2013 r. oraz zabezpieczającej ją na majątku podatnika oddala skargę


UZASADNIENIE

1. Postępowanie przed organami podatkowymi.

1.1. Przedmiotem skargi jest decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: DIAS) utrzymał w mocy decyzję DIAS z dnia [...] sierpnia 2020 r. wydaną wobec J.P. (dalej: Skarżący/Strona) dotycząca odmowy uchylenia ostatecznej decyzji określającej przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2013 r. oraz zabezpieczającą ją na majątku podatnika.

1.2. Jak wynika z akt sprawy decyzją z dnia [...] października 2015 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. (dalej: NUS) orzekł o ustanowieniu zabezpieczenia na majątku Strony na poczet przyszłego przybliżonego zobowiązania w podatku od towarów i usług za styczeń – grudzień 2013 r. w łącznej wysokości 1.515.653,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej wysokości 296.708,00 zł, obliczonymi na dzień wydania decyzji, tj. [...] października 2015 r.

Od powyższej decyzji NUS w dniu 30 października 2015 r., w terminie, Strona złożyła odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej w W. , w którym wniosła o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji w całości.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Decyzja doręczona została w dniu 25 stycznia 2016 r. i jest ostateczna w administracyjnym toku instancji. Na ww. decyzję Strona nie wniosła skargi do Sądu.

1.3. Pismem z dnia 7 stycznia 2019 r., uzupełnionym pismem z dnia 19 lutego 2019 r., Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2016 r. na podstawie art. 247 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm., dalej: O.p.) oraz o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją ostateczną na podstawie art. 240 § 1 pkt 1 i 5 O.p.

Ponieważ postępowanie w przedmiocie wznowienia wywołuje mniejsze skutki prawne w sferze uprawnień i obowiązków strony, pierwszeństwo miał wniosek w części dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji.

DIAS rozpoznał wniosek o stwierdzenie nieważności dotychczasowej, ostateczniej decyzji i rozstrzygnięciem z dnia [...] maja 2019 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2016 r. Od wspomnianej decyzji wydanej w trybie nadzwyczajnym Strona wniosła odwołanie z dnia 4 czerwca 2019 r. Decyzją z dnia [...] lutego 2020 r. DIAS utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Decyzja została doręczona Stronie w dniu 24 lutego 2020 r.

Z uwagi na zakończenie postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji poprzez wydanie opisanej wyżej decyzji ostatecznej z dnia [...] lutego 2020 r., zasadne stało się rozpatrzenie wniosku z dnia 7 stycznia 2019 r., uzupełnionego pismem z dnia 19 lutego 2019 r. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2016 r. w przedmiocie zabezpieczenia na majątku Strony przyszłego przybliżonego zobowiązania w podatku od towarów i usług za styczeń-grudzień 2013 r. w wysokości 1.515.653,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 296.708,00 zł na podstawie art. 240 § 1 pkt 1 i 5 O.p.

W uzasadnieniu wniosku Strona wskazała, że w dniu [...] maja 2018 r. Sąd Rejonowy w E. [...] Wydział Gospodarczy rozpatrywał sprawę złożoną przez B.O. - sprawa o sygn. akt [...] . Sąd uznał stosunki prawne zawarte w umowach ramowych i umowach sprzedaży w okresie od 1 stycznia 2011 r. do 31 grudnia 2015 r., co diametralnie zmienia wyniki kontroli.

Organy podatkowe zaniechały skorzystania z treści przepisu art. 199a § 3 O.p., co pozwoliłoby na ustalenie zgodnej woli stron.

Skarżący podniósł, że zgłaszał swoje zastrzeżenia do sposobu prowadzenia kontroli, lecz wnioski te były ignorowane, co stanowiło naruszenie art. 31 pkt 3 Konstytucji RP w powiązaniu z art. 2.

Strona podniosła, że w sprawie mamy do czynienia z faktycznie sprzedanymi usługami i towarem oraz wystawieniem faktury przez podmiot wykonujący działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy o VAT i będący zarejestrowanym jako czynny podatnik VAT i odprowadzający podatek od wykonanych sprzedaży. Zarówno strona podmiotowa co do wystawcy jak i przedmiotowa faktury nie są kwestią sporu. Każdej fakturze towarzyszy faktycznie sprzedana usługa i towar, a zatem każdą usługę sprzedaży można powiązać z konkretną fakturą. Brak jest zatem jakiejkolwiek podstawy aby twierdzić, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z pustą fakturą.

Skarżący wskazał, że w sprawie podatek wykazany w wystawionych fakturach został zapłacony, usługi zostały wykonane, zatem nie zaszło niebezpieczeństwo dla którego zapobiegania została ustanowiona norma z art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 685 ze zm., dalej: u.p.t.u.), czyli możliwość uszczuplenia wpływów podatkowych. Niecelowym oraz sprzecznym z zasadą neutralności jest opodatkowywanie pewnych czynności dwukrotnie, tzn. pierwszy raz bo podatnik coś wykonał, a drugi raz bo błędnie (zdaniem organu) wystawił fakturę VAT, jednocześnie odmawiając odbiorcom odliczenia tego podatku przy uwzględnieniu że każdą fakturę można powiązać z konkretna usługą.

W piśmie z dnia 19 lutego 2019 r. Skarżący wyjaśnił, że:

1) w czasie trwania postępowań kontrolnych artykułował swoje stanowisko, co do istnienia pomiędzy jego firmą a firmą B.O. stosunków gospodarczych dotyczących sprzedaży na terenie Łotwy i Litwy olejów smarowych. Urzędnicy organów skarbowych i celnych nie przyjmowali tych faktów do wiadomości, można rzec fakty te jawnie ignorowali;

2) mając wiedzę o stanowisku B.O. i Strony, funkcjonariusze publiczni byli zobligowani do skorzystania z przepisu art. 199a O.p., który jest istotnym instrumentem organów podatkowych i organów kontroli skarbowej w kontroli dokonywanych przez podatników czynności cywilnych;

3) wyrok Sądu Rejonowego w E. sygn. akt [...] jednoznacznie wskazał na istnienie stosunków gospodarczych między firmami B.O. i firmą Strony;

4) wobec wyżej przytoczonego wywodu oraz w oparciu o notarialne oświadczenia B.O. wzruszenie decyzji nastąpić powinno w ramach art. 240 § 1 pkt 1 i 5 O.p.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2020 r. DIAS wznowił postępowanie zakończone decyzją ostateczną z dnia [...] stycznia 2016 r.

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2020 r., DIAS wyznaczył Stronie siedmiodniowy termin na wypowiedzenie się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego. Strona nie skorzystała z przysługującego uprawnienia.

Po zapoznaniu się z treścią decyzji z dnia [...] stycznia 2016 r. i argumentami wniosku o wznowienie postępowania DIAS, działając jako organ pierwszej instancji, wydał decyzję z dnia [...] sierpnia 2020 r., o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2016 r. związku z niestwierdzeniem przesłanek wznowienia określonych w art. 240 § 1 pkt 1) i 5) O.p.

1.4. Skarżący nie zgodził się z powyższym rozstrzygnięciem i złożył odwołanie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Zaskarżonej decyzji Strona zarzuciła naruszenie następujących przepisów:

1) art. 180 § 1 O.p. w zw. z art. 181 O.p. w zw. z art. 1 O.p. w zw. z art. 191 O.p. w zw. z art. 122 O.p., poprzez brak dokonania oceny, jako nowych dowodów, powołanych we wniosku o wznowienie postępowania wyroków, a tym samym, brak rozpoznania sprawy w sposób wszechstronny, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów;

2) art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. w zw. z art. 235 O.p. w zw. z art. 124 O.p., poprzez brak stosownego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji;

3) art. 240 § 1 pkt 1 i 5 O.p., poprzez wydanie decyzji odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2016 r., wydanej w przedmiocie zabezpieczenia, pomimo iż zachodzą przesłanki, o których mowa w tych przepisach.

1.5. Po rozpatrzeniu odwołania, DIAS decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

DIAS wskazał, że Strona, we wniosku z dnia 7 stycznia 2019 r., uzupełnionym pismem z dnia 19 lutego 2019 r., o wznowienie postępowania wskazała przesłankę określoną w art. 240 § 1 pkt 1) O.p. oraz w art. 240 § 1 pkt 5) O.p.

W zaskarżonej decyzji, DIAS działając jako organ pierwszej instancji, odmawiając uchylenia decyzji dotychczasowej uznał, że okoliczności podnoszone przez Stronę, nie spełniają warunków wystąpienia przesłanek z art. 240 § 1 pkt 1) i 5) O.p. i brak jest podstaw do uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] stycznia 2016 r.

Odnosząc się do powyższego DIAS wskazał, że art. 240 § 1 pkt 5) O.p. zawiera dwa odrębne powody wznowienia. Jeden dotyczy ujawnienia nowych okoliczności, drugi nowych dowodów.

DIAS podkreślił, że o ile błędna ocena stanu faktycznego pod względem prawnym nie stanowi podstawy wznowienia postępowania, to może nią być błędne ustalenie stanu faktycznego, ujawnienie nowych dowodów może bowiem prowadzić nie tylko do ustalenia nowych okoliczności faktycznych, ale też do zmiany oceny stanu faktycznego sprawy. Okoliczności faktyczne i dowody muszą być nowe, nie mogą one zatem być znane organowi podatkowemu i muszą być ujawnione po zakończeniu tego postępowania. W ocenie DIAS, nie mają cechy nowości te dowody, które były ujawnione w toku postępowania, ale organ nie wziął ich pod uwagę. DIAS podkreślił, że podstawy wznowienia postępowania nie może stanowić zmiana oceny zebranego materiału dowodowego. Okoliczności i dowody muszą też być istotne, co oznacza, że muszą one dotyczyć przedmiotu sprawy i mogą mieć wpływ na treść decyzji. Dotyczyć one zatem muszą okoliczności i faktów prawnie znaczących, a więc tych, które wynikają z normy prawnej, mającej mieć zastosowanie w sprawie.

DIAS wskazał, że decyzja ostateczna z dnia [...] stycznia 2016 r. Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie, w przedmiocie zabezpieczenia na majątku Skarżącego na poczet przyszłego przybliżonego zobowiązania w podatku od towarów i usług za styczeń-grudzień 2013 r. wraz z odsetkami za zwłokę, wydana została na podstawie art. 33 O.p. Przepis ten stanowi w § 1, że zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, a w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim także na majątku wspólnym, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności, gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję.

Jak podkreślił DIAS, w uzasadnieniu wniosku z dnia 7 stycznia 2019 r., uzupełnionego pismem z dnia 19 lutego 2019 r., Skarżący zmierza do wykazania, że w sprawie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję, bowiem wyrok Sądu Rejonowego w E. [...] Wydział Gospodarczy z dnia [...] maja 2018 r. sygn. akt [...] jednoznacznie wskazał na istnienie stosunków gospodarczych między firmami B.O. i firmą Strony, co diametralnie zmienia wyniki kontroli. Zatem w ocenie Strony decyzja z dnia [...] stycznia 2016 r. została wydana na podstawie dowodów, które okazały się fałszywe.

Tymczasem zdaniem DIAS decyzja z dnia [...] stycznia 2016 r. orzeka o zabezpieczeniu na podstawie art. 33 O.p. i nie obejmuje, co do zasady, badania prawidłowości poczynionych ustaleń w trakcie kontroli podatkowej. Dokonanie zabezpieczenia wymaga od organu podatkowego spełnienia jednego warunku, a mianowicie przedstawienia spójnych i logicznych założeń, z których wynika uzasadniona obawa, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie przez dany podmiot wykonane. W rozpoznawanej sprawie NUS, przed wydaniem decyzji z dnia [...] października 2015 r., utrzymanej w mocy decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2016 r., dokonał analizy sytuacji majątkowej Strony, wziął pod uwagę, że Skarżący dokonywał darowizn oraz uwzględnił istniejące zaległości podatkowe na podstawie czego uznał, że zachodzi uzasadniona obawa nieuregulowania zobowiązania przez Stronę.

Zatem, w ocenie DIAS, przywołany we wniosku z dnia 7 stycznia 2019 r., uzupełnionym pismem z dnia 19 lutego 2019 r., wyrok Sądu Rejonowego w E. sygn. akt [...] , który wskazał na istnienie stosunków gospodarczych między firmami B.O. i firmą Strony, co według Strony diametralnie zmienia wyniki kontroli, nie stanowi istotnego dla sprawy nowego dowodu ani nie dowodzi, że dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, gdyż aspekt ten nie był przedmiotem rozpatrywania w postępowaniu dotyczącym ustanowienia zabezpieczenia na podstawie art. 33 O.p.

Zdaniem DIAS, podnoszone przez Stronę argumenty dotyczące nieprawidłowości w postępowaniu kontrolnym, nie znajdują zastosowania w sprawie i nie mogą odnieść skutku w postaci uchylenia decyzji z dnia [...] stycznia 2016 r. orzekającej o ustanowieniu zabezpieczenia na majątku Strony na poczet przyszłego przybliżonego zobowiązania w podatku od towarów i usług.

W tym stanie rzeczy DIAS podzielił wyrażone w zaskarżonej decyzji stanowisko organu podatkowego pierwszej instancji, zgodnie z którym przesłanki wznowienia z art. 240 § 1 pkt 1 i 5 O.p. nie zaistniały w sprawie.

Zarzuty naruszenia art. 240 § 1 pkt 1) i 5) O.p. oraz art. 180 O.p. w ocenie organu odwoławczego należy uznać za niezasadne. Wbrew twierdzeniu Strony, organ pierwszej instancji ustosunkował się do przedłożonych dowodów stwierdzając, że nie stanowią one istotnego dla sprawy nowego dowodu będącego podstawą do wznowienia postępowania. W ocenie DIAS, nietrafny jest również zarzut naruszenia art. 210 § 1 pkt 6) i § 4 O.p.

2. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji.

2.1. Strona nie zgodziła się z powyższą decyzją DIAS w całości i zaskarżyła ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiewniósł wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

2.2. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie następujących przepisów:

1) art. 180 § 1 O.p. w zw. z art. 181 O.p. w zw. z art. 1 O.p. w zw. z art. 191 O.p. w zw. z art. 122 O.p. poprzez brak dokonania oceny, jako nowych dowodów, powołanych we wniosku o wznowienie postępowania wyroków, a tym samym, brak rozpoznania sprawy w sposób wszechstronny, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów;

2) art. 233 § 1 pkt 1 O.p. w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. w zw. z art. 235 O.p. w zw. z art. 124 O.p. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji pomimo braku stosownego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji;

3) art. 233 § 1 pkt 1 O.p. w zw. z art. 240 § 1 pkt 1 i 5 O.p., poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji pomimo wydania jej w wyniku błędnego przekonania o braku zaistnienia przesłanek uchylenia decyzji.

3. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując zaprezentowane wcześniej stanowisko.

3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

3.1. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

3.2. Kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi, t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm., dalej: p.p.s.a.) lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

3.3. Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji zgodnie z kompetencją ustanowioną w cytowanych przepisach ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stwierdził, że w toku prowadzonego postępowania nie naruszono przepisów procesowych, w szczególności wskazanych w skardze, w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy.

3.4. Istotą sporu między stronami w rozpoznawanej sprawie jest kwestia prawidłowości odmowy uchylenia decyzji ostatecznej z powodu niestwierdzenia przesłanek wznowienia postępowania określonych w art. 240 § 1 pkt 1) i 5) O.p. Rację w tym sporze przyznać należy DIAS, zaskarżona decyzja wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji odpowiadają prawu, natomiast podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne.

3.5. Rozpoznając sprawę, należy w pierwszej kolejności podkreślić, że wznowienie postępowania jest szczególnym trybem postępowania, przedmiotem którego nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności, ściśle wymienione w art. 240 § 1 O.p. W jego ramach organy podatkowe nie dokonują powtórnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Nie budzi przy tym wątpliwości, że postępowanie wznowieniowe jako postępowanie nadzwyczajne nie może być wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym, ponieważ nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego. Toczy się ono tylko w zakresie oceny, czy zachodzą warunki wskazane w art. 240 § 1 O.p.

3.6. Wyjaśniając podstawy prawne wyroku przypomnieć należy, że w rozpatrywanej sprawie wniosek o wznowienie postępowania oparty został na przesłankach określonych w art. 240 § 1 pkt 1) i 5) O.p.,

Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 1) O.p. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Z punktu widzenia wskazanego przepisu, nie jest istotne to, czy dokument stanowiący podstawę rozstrzygnięcia budzi zastrzeżenia, np. merytoryczne, choćby były one uzasadnione, lecz to, czy jest on autentyczny, tj. pochodzi od jego wystawcy, i czy nie jest dotknięty tzw. fałszem intelektualnym, czyli wystawiony z zamiarem poświadczenia nieprawdy lub wyrażenia nieprawidłowego stanowiska. Innymi słowy, jeżeli wystawca dokumentu działał w dobrej wierze, a zatem bez tego zamiaru, i jeżeli nie było ingerencji osoby trzeciej w treść dokumentu, mogącej wyczerpywać znamiona przedmiotowe przestępstwa z art. 170 Kodeksu karnego, to dokument nie może uchodzić za sfałszowany, nawet wówczas, gdy zawiera treści obiektywnie nieprawdziwe lub wywołujące wątpliwości.

Zgodnie natomiast z art. 240 § 1 pkt 5) O.p. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję.

Sąd wyjaśnia, że o zaistnieniu sytuacji określonej w 240 § 1 pkt 5 O.p. można mówić wówczas, gdy łącznie zostaną spełnione cztery przesłanki: 1) wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub dowody; 2) nowe okoliczności faktyczne lub dowody są istotne dla sprawy, tzn. mogą mieć wpływ na jej odmienne rozstrzygnięcie; 3) nowe okoliczności faktyczne lub dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję; 4) nowe okoliczności faktyczne lub dowody istniały w dniu wydania decyzji. Brak jakiejkolwiek z ww. cech powoduje, że taki dowód lub okoliczność nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania w trybie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Należy przy tym zaznaczyć, że nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody to okoliczności faktyczne lub dowody nowo odkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Przy czym wyrażenie to powinno być interpretowane przez pryzmat określenia "wyjdą na jaw", co oznacza że można powoływać się w postępowaniu wznowieniowym tylko na takie okoliczności faktyczne bądź na takie dowody, co do których istnienia strona nie posiadała wiedzy w trakcie toczącego się postępowania podatkowego prowadzonego w trybie zwykłym. Jednocześnie należy zauważyć, że sam fakt nieprzeprowadzenia określonych dowodów w toku postępowania instancyjnego, jeżeli nawet dowody te mogły być powołane przez stronę, nie może być podstawą do wznowienia postępowania.

Podkreślenia wymaga, że strona wnosząca o wznowienie postępowania z przyczyn wskazanych w art. 240 § 1 pkt 5) O.p. zobowiązana jest do wskazania, które konkretnie nowe dowody lub okoliczności wyszły na jaw. Jest to o tyle istotne, że tylko w obszarze tak skonkretyzowanych dowodów organ może wszcząć i prowadzić wznowione postępowanie. Zaznaczyć należy, że naruszenie prawa materialnego, a nawet błędna ocena stanu faktycznego pod względem prawnym nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania. Nawet zmiana wykładni przepisów prawa nie stanowi nowej okoliczności, w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5) O.p.

3.7. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, że Skarżący uzasadniając wniosek o wznowienie postępowania wskazał, że nowymi okolicznościami w sprawie są ustalenia wynikające z wyroku Sądu Rejonowego w E. z dnia[...] maja 2018 r. o sygn. akt [...] Ową nową okolicznością według Strony jest ustalenie przez Sąd Rejonowy w wyroku o sygn. akt [...] , że istniały rzeczywiste stosunki gospodarcze między Stroną a B.O. , dlatego też decyzja z dnia [...] stycznia 2016 r. została wydana na podstawie dowodów, które okazały się fałszywe

Zdaniem Sądu argumentacja Skarżącego wskazuje, że w ramach postępowania wznowieniowego Strona zmierza do zakwestionowania ustaleń faktycznych oraz oceny materiału dowodowego dokonanego w postępowaniu wymiarowym.

Odnosząc się do zarzutów Strony, Sąd zaznacza, że czym innym jest cecha nowości okoliczności, a czym innym odmienna ocena tej okoliczności. W toku postępowania nadzwyczajnego strona nie może domagać się nowej oceny przez organ znanych mu wcześniej okoliczności, a wynika to z faktu, że strona w toku postępowania zwykłego ma możliwość kwestionowania sposobu, w jaki organ ocenia znane mu okoliczności.

W ocenie Sądu wadliwe jest twierdzenie Skarżącego o wyjściu na jaw nowych okoliczności poprzez sam fakt wydania wyroku z dnia [...] maja 2018 r. przez Sąd Rejonowy w E. o sygn. akt [...] .

Wskazać w tym miejscu należy, co umyka Stronie i przeczy jej twierdzeniom o wyjściu na jaw nowych okoliczności, że przywołany wyrok nie ustala stanu faktycznego w relacjach między Stroną a B.O. . Jak wynika z treści uzasadnienia wyroku jego istotą jest orzeczenie o obowiązku zapłaty na podstawie powództwa B.O. , które zostało w całości uznane przez Skarżącego będącego pozwanym. Postępowanie przed Sądem Rejonowym w E. nie było w zasadzie sporne między stronami skoro Skarżący jako pozwany w tym procesie uznał roszczenie B.O. w całości jako wymagalne.

Ponadto należy wskazać na autonomię procesową dwóch różnych postępowań, które mają do spełnienia dwa różne cele. W istocie postępowanie cywilne i postępowanie podatkowe to dwa odrębne, niezależne od siebie postępowania. Oba mają autonomiczny charakter. W obu przyjmowane są odrębne kryteria orzekania, toczą się niezależnie od siebie i różnią się przede wszystkim celem, jakiemu służą. Celem postępowania cywilnego jest stabilizacja stosunków cywilnoprawnych między stronami postępowania, a nie wymiar należności podatkowych, co należy do kompetencji organów podatkowych.

Podsumowując poczynione powyżej rozważania, Sąd stwierdza, że argumenty Skarżącego w kwestii akcentowania istnienia nowych istotnych okoliczności, jak słusznie oceniły organy, zmierzały w istocie do podważenia określonej oceny dowodów dotyczących stanu faktycznego, który uprzednio stanowił już w tym zakresie przedmiot wypowiedzi organu podatkowego i tym samym nie mogą stanowić podstawy wznowienia postępowania, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5) O.p.

Niezależnie od powyższego wskazać też należy, że odmienność ocen tego samego stanu faktycznego, dokonana przez organ lub przez sąd w dwóch toczących się niezależnie od siebie sprawach, nie jest nową okolicznością, ani nowym dowodem uzasadniającym uchylenie wcześniej wydanej decyzji w trybie wznowienia postępowania, tym bardziej, że postępowanie podatkowe i materiał w nim zebrany jest niezależny od prowadzonego postępowania cywilnego i poczynionych w nim ustaleń.

Niewątpliwe również przedłożony przez Skarżącego wyrok Sądu Rejonowego w E. z dnia [...] maja 2018 r. o sygn. akt [...] nie wskazuje, że dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy dotyczącej ustanowienia zabezpieczenia decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, gdyż aspekt ten nie był przedmiotem rozpatrywania postępowaniu cywilnym zakończony tym wyrokiem.

3.8. Podkreślić tez należy, że podnoszone przez Stronę argumenty dotyczące nieprawidłowości w postępowaniu kontrolnym wychodzą poza granicę rozpatrywanej sprawy i nie mogą odnieść skutku w postaci uchylenia ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2016 r. orzekającej o ustanowieniu zabezpieczenia na majątku Jerzego Przerwa na poczet przyszłego przybliżonego zobowiązania w podatku od towarów i usług.

W tym stanie rzeczy Sąd podzielił wyrażone w decyzji organu stanowisko, zgodnie z którym przesłanki wznowienia z art. 240 § 1 pkt 1 i 5 O.p., wskazane we wniosku z dnia 7 stycznia 2019 r., uzupełnionym pismem z dnia 19 lutego 2019 r., nie zaistniały w sprawie.

3.9. Sąd za bezzasadne uznał także podniesione w skardze zarzuty naruszenie przepisów procedury podatkowej. Organy działały na podstawie przepisów prawa, dokonały prawidłowej analizy dowodów przedłożonych przez stronę, które oceniono pod kątem istnienia przesłanek, wynikających z art. 240 § 1 pkt 1) i 5) O.p.

Za niezasadne uznać należało również zarzuty dotyczące naruszenia m.in. art. 180 O.p. poprzez brak dokonania oceny nowych dowodów. Wbrew twierdzeniu Strony, organ obu instancji ustosunkowały się do przedłożonych dowodów stwierdzając, że nie stanowią one istotnego dla sprawy nowego dowodu będącego podstawą do wznowienia postępowania.

Nietrafny jest również zarzut naruszenia art. 210 § 1 pkt 6) i § 4 O.p. Zgodnie z tym przepisem uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organy podatkowe obu instancji wyjaśniły dlaczego wznowienie postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 1) i 5) O.p. i uchylenie decyzji z dnia [...] stycznia 2016 r. nie jest możliwe.

Wydane rozstrzygnięcia zawierają zarówno uzasadnienie faktyczne i prawne stosowne do decyzji wydanej w trybie wznowienia postępowania, nie można natomiast uznać za naruszenie przepisów prawa, innej niż przedstawiona przez Stronę oceny materiału dowodowego.

Sąd nie dopatrzył się również naruszenia art. 233 § 1 pkt 1 O.p. Zasada dwuinstancyjności nie wymaga kreowania przez organ odwoławczy nowej argumentacji, odmiennej od tej zawartej w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji, jeżeli organ odwoławczy tę argumentację podziela. Organ odwoławczy odniósł się do zarzutów odwołania, chociaż uczynił to nie po myśli Strony. Nie można jednak z tego powodu skutecznie kwestionować skarżonej decyzji. Organ odwoławczy nie naruszył więc art. 233 § 1 pkt 1 O.p.

3.10. Reasumując, w ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie nie ujawniły się okoliczności faktyczne lub dowody, mające charakter nowych w stosunku do poprzednio prowadzonego postępowania, które to okoliczności lub dowody nie były znane organowi podatkowemu w dniu wydania decyzji ostatecznej i byłyby istotne dla sprawy, czyli takie, które mogły mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Strona nie wykazała także, że dowody na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe.

Okoliczności, na które powoływała się Strona, nie stanowią takich, które wskazywałyby na prawdopodobieństwo wzruszenia decyzji ostatecznej. Przedłożone dokumenty nie spełniają kryteriów pozwalających na uznanie ich za przesłankę uzasadniającą uchylenie decyzji ostatecznej po wznowieniu postępowania.

Reasumując, Sąd stwierdza, że organy obu instancji, działając w trybie nadzwyczajnym, bez naruszenia reguł postępowania podatkowego, prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy i dokonały prawidłowej wykładni przepisów prawa.

3.11. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji oddalając skargę w całości.