Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2527/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-10-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 127,  art. 128  par. 2
journal: Dz.U. 2014 poz 1619
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędziowie sędzia WSA Renata Nawrot (spr.), sędzia WSA Iwona Szymanowicz - Nowak, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 października 2017 r. sprawy ze skargi W.W. i B. W. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie zastosowania wykonania zastępczego i zobowiązania do wpłacenia zaliczki na poczet kosztów zastępczego wykonania obowiązku oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem rozpoznania w niniejszym postępowaniu jest skarga W. W. i B. W. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] Nr [...] z [...] września 2016 r.

w przedmiocie zastosowania wykonania zastępczego i zobowiązania do wpłacenia zaliczki na poczet kosztów zastępczego wykonania obowiązku.

Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawia się następująco:

Decyzją Nr [...] z [...] listopada 1999 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] (zwany dalej: PINB, organ I instancji) nakazał W. W. i B. W. (zwani dalej: inwestorzy, skarżący) rozbiórkę budynku garażowego – pomieszczenia garażowego, usytuowanego na terenie działki nr ew. [...] w miejscowości [...], przy ul. [...], gmina [...].

W dniu [...] marca 2012 r. do inwestorów zostało skierowane upomnienie, wzywające do wykonania opisanego wyżej obowiązku, które doręczone zostało [...] marca 2012 r. Następnie [...] maja 2012 r. PINB wystawił tytuły wykonawcze Nr [...], których doręczenie skarżącym [...] czerwca 2012 r. wszczęło postępowanie egzekucyjne.

W toku oględzin przeprowadzonych [...] lipca 2012 r. organ I instancji ustalił, iż egzekwowany obowiązek nie został wykonany.

W tym stanie sprawy PINB postanowieniem Nr [...] z [...] sierpnia 2012 r., orzekł o nałożeniu na inwestorów grzywny w celu przymuszenia wykonania obowiązku nałożonego decyzją nr [...], w wysokości 5.000 zł. Na skutek złożonego zażalenia organ odwoławczy postanowieniem Nr [...] z [...] września 2012 r. orzekł

o uchyleniu zażalonego postanowienia, a sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Następnie postanowieniem Nr [...] z [...] lutego 2013 r., PINB orzekł

o nałożeniu na skarżących grzywny w kwocie 25.056,00 zł w celu przymuszenia wykonania obowiązku określonego tytułem wykonawczym i wezwał do jej uiszczenia

w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania. Na skutek złożonego zażalenia [...]INB postanowieniem Nr [...] z [...] kwietnia 2013 r., orzekł o utrzymaniu zażalonego postanowienia w mocy.

Wyrokiem z 27 listopada 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 1329/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi inwestorów orzekł o uchyleniu zaskarżonego i poprzedzającego je postanowienia. Podstawę powyższego stanowiło ustalenie, że grzywna została nałożona co najmniej przedwcześnie, bez należytego wyjaśnienia okoliczności sprawy, a przez to z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U.

z 2013 r. poz. 267 ze. zm., zwana dalej: k.p.a.) w związku z art. 18 i w związku z art. 7 § 2 i 121 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji (Dz. U. 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm., zwana dalej: u.p.e.a.).

W toku oględzin dokonanych w dniu [...] maja 2013 r. organ egzekucyjny stwierdził, że obowiązek nałożony decyzją Nr [...] z [...] listopada 1999 r. nie został wykonany. Również powyższe potwierdza protokół kontroli z dnia [...] sierpnia 2015 r.

Jednocześnie organ egzekucyjny na podstawie wglądu do informatycznej bazy ewidencji gruntów ustalił, że powierzchnia zabudowy budynku garażowego na działce [...] wynosi 43 m² (K- 2-9 i 208 akt adm.).

Po ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji postanowieniem Nr [...] z [...] sierpnia 2015 r., orzekł o nałożeniu na inwestorów grzywny w kwocie 33.763,60 zł celem przymuszenia wykonania egzekwowanego obowiązku. Na skutek złożonego zażalenia [...]INB postanowieniem Nr [...] z [...] października 2015 r., orzekł o uchyleniu zaskarżonego postanowienia i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Następnie postanowieniem Nr [...] z [...] marca 2016 r. PINB orzekł

o zastępczym wykonaniu obowiązku oraz zobowiązał skarżących do wpłacenia zaliczki w kwocie 492,00 zł na poczet wykonania kosztorysu inwestorskiego obejmującego zakres kosztów robót budowlanych niezbędnych do wykonania decyzji Nr [...] z [...] listopada 1999 r. Na skutek złożonego zażalenia [...]INB postanowieniem Nr [...] z [...] kwietnia 2016 r., orzekł o uchyleniu zaskarżonego postanowienia i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Kolejnym postanowieniem Nr [...] z [...] lipca 2016 r. PINB, działając na podstawie art. 127, art. 128 § 1 pkt 2, art. 128 § 2, oraz art. 64a § 1 pkt 2 lit.a, art. 20 § 1 pkt 4, art. 26 § 4 u.p.e.a., orzekł: w pkt 1) o wykonaniu zastępczym obowiązku określonego w tytule wykonawczym Nr [...] z [...] maja 2012 r., w pkt 2)

o zobowiązaniu skarżących do wpłacenia kwoty 7.658,31 zł tytułem zaliczki na poczet zastępczego wykonania obowiązku, w pkt 3) iż wykonanie obowiązku z pkt 1 postanowienia spowoduje, że zobowiązanie z pkt 2 niniejszego postanowienia wygasa, w pkt 4) o wezwaniu skarżących do uiszczenia opłaty w kwocie 6,80 zł za dokonanie czynności egzekucyjnej (wydanie postanowienia o zastosowaniu wykonania zastępczego).

W zażaleniu złożonym na powołane wyżej postanowienie skarżący wnieśli

o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia ewentualnie o jego uchylenie i umorzenie postępowania egzekucyjnego z powodu niemożności jego wykonania. Wydanemu rozstrzygnięciu zarzucili naruszenie:

1. art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 7 ust. 2 u.p.e.a. poprzez brak szczegółowego uzasadnienia wybrania wykonania zastępczego jako najłagodniejszego środka egzekucyjnego i wysokości zaliczki;

2. art. 7, art. 77 § 1 i art. 9 k.p.a. poprzez nienależyte ustalenie stanu faktycznego sprawy poprzez nieustalenie wymiarów części budynku podlegającego rozbiórce, "w sytuacji gdy na podstawie decyzji PINB Nr [...] z [...] września 2011 r. nie można w ogóle ustalić powierzchni części budynku podlegającego rozbiórce", co uniemożliwia skuteczne wykonanie decyzji o dokonanie rozbiórki w ramach wykonania zastępczego;

3. art. 10 § 1 k.p.a. poprzez nie poinformowanie stron o ewentualnym zgromadzeniu dodatkowego materiału dowodowego i uniemożliwienie odniesienie się stronom do tego materiału;

4. art. 128 § 1a u.p.e.a. poprzez błędne wskazanie przybliżonej kwoty kosztów wykonania zastępczego;

5. art. 128 § 2 u.p.e.a. poprzez wezwania do wpłacenia całej kwoty zamiast zaliczki na poczet kosztów wykonania zastępczego.

Postanowieniem Nr [...] z [...] września 2016 r. [...]INB, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r., poz. 290 ze zm., zwana dalej: p.b.), orzekł o utrzymaniu zaskarżonego postanowienia w mocy.

W uzasadnieniu postanowienia, po przedstawieniu dotychczasowego przebiegu postępowania w sprawie [...]INB wskazał, iż wykonanie zastępcze stosuje się, gdy egzekucja dotyczy obowiązku wykonania czynności, którą można zlecić innej osobie do wykonania za zobowiązanego i na jego koszt. Uznał, iż ze względu na uchylanie się przez inwestorów od wykonania obowiązku rozbiórki budynku garażowego – pomieszczenia garażowego, usytuowanego na terenie działki nr ew. [...]

w miejscowości [...], przy ul. [...], gmina [...], organ I instancji zasadnie skierował niniejszy obowiązek do wykonania zastępczego.

Wyjaśnił, iż zgodnie z art. 128 § 2 u.p.e.a., w postanowieniu o zastosowaniu wykonania zastępczego organ egzekucyjny może wezwać zobowiązanego do wpłacenia w oznaczonym terminie określonej kwoty tytułem zaliczki na koszty wykonania zastępczego, z pouczeniem, że w przypadku nie wpłacenia kwoty w tym terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych. Organ egzekucyjny może wydawać postanowienia w sprawie wezwania zobowiązanego do wpłacenia zaliczek na koszty wykonania zastępczego oraz

w sprawie dostarczenia dokumentacji, materiałów i środków przewozowych także

w toku zastępczego wykonania egzekwowanego obowiązku (art. 129). Tym samym PINB prawidłowo zobowiązał skarżących do wpłacenia zaliczki w kwocie 7.658,31 zł na poczet zastępczego wykonania obowiązku nałożonego decyzją PINB Nr [...] z [...] listopada 1999 r.

Organ odwoławczy podał, że kwota zaliczki na poczet zastępczego wykonania egzekwowanego obowiązku ustalona została na podstawie wyceny robót wchodzących w zakres realizacji egzekwowanego obowiązku dokonanej przez upoważnioną przez PINB osobę na podstawie programu NORMA STD., tj. kosztorysu inwestorskiego.

Odnosząc się do zarzutów zażalenia stwierdził, że pozostają one bez wpływu na toczące się postępowanie egzekucyjne. Zastosowany uprzednio względem skarżących środek egzekucyjny (grzywna w celu przymuszenia) został uchylony w postępowaniu zażaleniowym wobec wykazania przez inwestorów, że w ich ocenie grzywna jest zbyt uciążliwym środkiem egzekucyjnym. Niezrozumiałe jest zatem aktualne twierdzenie skarżących, że grzywna w celu przymuszenia byłaby jednak mniej uciążliwa. W ocenie WINB taka argumentacja skarżących zmierza do wydłużenia postępowania egzekucyjnego i w zasadzie ma na celu uniknięcie doprowadzenia do realizacji dyspozycji egzekwowanej decyzji.

Ocenił, iż zastosowanie środka egzekucyjnego w postaci wykonania zastępczego znajduje pełne uzasadnienie ze względu na to, że inwestorzy nie wykonali ciążącego na nich obowiązku. Ponadto wykonanie zastępcze prowadzić będzie do bezpośredniego wykonania obowiązku i będzie stanowić jednorazowe obciążenie finansowe dla zobowiązanych, tj. nie będą oni ponosili już kosztów grzywny w celu przymuszenia, której wpłacenie nie zwolniłoby ich z jego wykonania.

W skardze złożonej na powołane rozstrzygnięcie do sądu administracyjnego skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego i poprzedzającego je postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania. Wydanemu postanowieniu zarzucili naruszenie:

1. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia naruszającego przepisy prawa;

2. art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 7 ust. 2 u.p.e.a. poprzez brak szczegółowego uzasadnienia wybrania wykonania zastępczego jako najłagodniejszego środka egzekucyjnego i wysokości zaliczki;

3. art. 7, art. 77 § 1 i art. 9 k.p.a. poprzez nienależyte ustalenie stanu faktycznego sprawy poprzez nieustalenie wymiarów części budynku podlegającego rozbiórce w sytuacji, gdy na podstawie decyzji PINB z [...] listopada 1999 r. nie można

w ogóle ustalić powierzchni części budynku podlegającego rozbiórce, co uniemożliwia skuteczne wykonanie decyzji o dokonanie rozbiórki w ramach wykonania zastępczego;

4. art. 10 § 1 k.p.a. poprzez nie poinformowanie stron o ewentualnym zgromadzeniu dodatkowego materiału dowodowego i uniemożliwienie odniesienie się stronom do tego materiału;

5. art. 128 § 1a u.p.e.a. poprzez nie wskazanie przybliżonej kwoty kosztów wykonania zastępczego;

6. art. 128 § 2 u.p.e.a. poprzez wezwanie do wpłacenia całej kwoty zamiast zaliczki na poczet kosztów wykonania zastępczego.

W uzasadnieniu skargi skarżący podali, że zaskarżone postanowienie jest wadliwe i nie może się ostać w obrocie prawnym. Organ egzekucyjny uchybił przepisom art. 8, art. 9, art. 11 k.p.a. w związku z art. 7 § 2 u.p.e.a. Zgodnie z tym ostatnim przepisem organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego.

Czyniąc szczegółowe wywody dotyczące stosowania grzywny w celu przymuszenia wykonania obowiązku i wykonania zastępczego skarżący wywiedli, iż nie ma także podstaw do twierdzenia, że w pierwszej kolejności organ powinien wybrać wykonanie zastępcze. Przepis art. 122 § 2 u.p.e.a. nie ustanawia wprost kolejności stosowania grzywny i wykonania zastępczego, lecz określa elementy postanowienia

o nałożeniu grzywny. Konieczność zastosowania wykonania zastępczego zachodzi, gdy zobowiązany uchyla się od wykonania ciążącego na nim obowiązku. Przejawem tego uchylania się jest niewykonanie obowiązku mimo upomnienia i grzywny.

Wskazali, iż organ egzekucyjny zgodnie z art. 7 § 2, art. 119 § 1 i 2 i art. 127 u.p.e.a. winien stosować środki egzekucyjne mniej dotkliwe, jeżeli tylko mogą one doprowadzić do wykonania obowiązku. Jeżeli jednak grzywna w celu przymuszenia nie doprowadziła do wykonania decyzji administracyjnej, to wówczas nie pozostawało organowi egzekucyjnemu nic innego jak tylko zastosowanie środka egzekucyjnego

w postaci wykonania zastępczego. Zdaniem skarżących w niniejszej sprawie organ egzekucyjny nie ustalił skutecznie grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku. Wbrew twierdzeniom organu, w dotychczasowym toku postępowania egzekucyjnego kwestionowali oni przede wszystkim prawidłowość naliczenia nakładanej grzywny. Z przebiegu postępowania wynika, iż w związku z niemożnością prawidłowego wyliczenia wysokości grzywny organ zrezygnował z jej nakładania. Wynika z tego, że przesłanką zmiany środka egzekucyjnego nie było stwierdzenie przez organ że będzie on mniej uciążliwy dla strony, tylko brak możliwości prawidłowego ustalenia wysokości grzywny. Nie bez znaczenia dla niniejszej sprawy jest, iż Sąd

w wyrokach dotyczących uchylenia postanowienia nakładającego grzywnę w celu przymuszenia wskazał, iż z akt sprawy nie wynika w żaden sposób na jakiej podstawie organ egzekucyjny ustalił powierzchnię budynku podlegającego rozbiórce.

W opinii skarżących w sytuacji, kiedy rozbiórce ma podlegać tylko część budynku dla przeprowadzenia prawidłowej egzekucji niezbędne jest dokładnie wskazanie, która część budynku ma zostać rozebrana. W związku z brakiem takich konkretnych wskazań w decyzji PINB z [...] września 2011 r. brak jest możliwości wykonania zastępczego. Podali także, że skoro organy egzekucyjne nie są wstanie określić przedmiotu egzekucji winny umorzyć postępowanie egzekucyjne z powodu niewykonalności zobowiązania.

Ponadto w postanowieniu nie wskazano jaki podmiot ma dokonać wykonania zastępczego, nie wskazano również jaka jest powierzchnia budynku przeznaczonego do rozbiórki. Dla prawidłowego ustalenia kosztów wykonania zastępczego istotne jest prawidłowe ustalenie powierzchni budynku jaka ma podlegać rozbiórce. W opinii skarżących w przedmiotowej sprawie prawidłowość ustalenia powierzchni budynku podlegającego rozbiórce budzi poważne wątpliwości. Stwierdzili, że w sytuacji kiedy rozbiórce ma podlegać tylko część budynku dla przeprowadzenia prawidłowej egzekucji niezbędne jest dokładnie wskazane, która to część budynku ma zostać rozebrana.

W związku z brakiem takich konkretnych wskazań w decyzji PINB brak jest możliwości ustalenia prawidłowego ustalenia kosztów wykonania zastępczego. W sytuacji przyjęcia, iż organ egzekucyjny samodzielnie może ustalić powierzchnię budynku podlegającego rozbiórce winien on szczegółowo wykazać na jakiej podstawie ustalił taką a nie inną powierzchnię przeznaczoną do rozbiórki. W przedmiotowej sprawie brak jest takich ustaleń. Ponadto w żaden sposób nie można zweryfikować prawidłowości sporządzonego przez organ kosztorysu, gdyż w żaden sposób nie wynika z niego na jakiej podstawie organ przyjął powierzchnie podlegające rozbiórce. Jednocześnie w związku zaniechaniem wyboru wykonawcy przedmiotowej rozbiórki nie wiadomo, czy wyliczone koszty w jakikolwiek sposób odnoszą się do aktualnych cen robót rozbiórkowych. Podnieśli także, że przedmiotowa egzekucja pozbawi ich jedynego miejsca zamieszkania, co w sytuacji poważnej choroby skarżącego zasady współżycia społecznego.

W odpowiedzi na skargę [...]INB podtrzymał argumentację przedstawioną

w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez Sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Rozpatrując sprawę pod kątem zgodności z prawem Sąd stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie jest dotknięte żadną z wad uzasadniających jego uchylenie, zaś skarga podlega oddaleniu.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonych rozstrzygnięć stanowiły przepisy przytoczonej wyżej ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji – dział III egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym, rozdział 3 – wykonanie zastępcze. Zgodnie z art. 127 u.p.e.a. wykonanie zastępcze stosuje się, gdy egzekucja dotyczy obowiązku wykonania czynności, którą można zlecić innej osobie do wykonania za zobowiązanego i na jego koszt.

Organ egzekucyjny może wydać postanowienie w sprawie wezwania zobowiązanego do wpłacenia zaliczki na koszt wykonania zastępczego oraz w sprawie dostarczenia dokumentacji, materiałów i środków przewozowych także w toku zstępczego wykonania egzekwowanego obowiązku (art. 129 u.p.e.a.). Określenie wysokości zaliczki na wykonanie zastępcze jest pozostawione uznaniu organu egzekucyjnego. Pojęcie "zaliczka" nie ma legalnej definicji w ww. ustawie, zatem należy przyjąć, że jest to część kwoty wpłacanej z góry na poczet całej należności.

Wbrew twierdzeniom skarżących, postanowienie w przedmiocie zobowiązania do wpłacenia zaliczki zostało uzasadnione w oparciu o materiał dowodowy znajdujący się

w aktach sprawy, w szczególności w oparciu o sporządzony przez osobę uprawnioną kosztorys inwestorski na podstawie programu NORD STD, określający szacowany koszt rozbiórki na kwotę 19.227,61 zł. W ocenie Sądu w okolicznościach niniejszej sprawy zaliczka na poczet wykonania zastępczego mogła opiewać na wartość kosztorysową robót ogółem, wynikającą ze sporządzonego kosztorysu inwestorskiego. Kosztorys ten przewiduje koszt szacunkowy, który po faktycznym wykonaniu robót może ulec zarówno obniżeniu, jak i podwyższeniu, zatem stanowi miarkowanie kosztów wykonania zastępczego. Podkreślić także należy, że wieloletnie postępowanie egzekucyjne wobec inwestorów, w zakresie nałożenia grzywny w celu przymuszenia wykonania obowiązku nie było skuteczne, m. in. z uwagi na podniesiony przez skarżących, na jego ostatnim etapie zarzut, że grzywna jest w ich ocenie zbyt uciążliwym środkiem egzekucyjnym.

Wbrew zarzutom skargi organ właściwie zastosował art. 127 u.p.e.a. Tytuł wykonawczy z [...] maja 2012 r., Nr [...] został doręczony skarżącym [...] czerwca 2012 r. zgodnie z art. 128 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Podkreślić należy, że zasadą panującą przy doręczaniu odpisu tytułu wykonawczego jest jednokrotność jego doręczenia (por. C. K., komentarz do art. 32 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji

w K. D. R. (red.), C.-S. E., F. M., G. W., K. C., Ł. W., P. P., R.-W. J., S. P., S. ., Ustawa

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz., LEX 2015, wyrok WSA

w Krakowie z dnia 5 listopada 2010 r., II SA/Kr 1084/10, LEX nr 753405).

Wykonanie zastępcze jest środkiem egzekucyjnym obowiązków o charakterze niepieniężnym znajdującym zastosowanie wtedy, gdy egzekucja administracyjna dotyczy obowiązku polegającego na wykonaniu czynności, a więc związanego z podjęciem przez zobowiązanego pewnych działań. Chodzi tu o obowiązki polegające na wykonaniu czynności, które mogą być wykonane za zobowiązanego przez inną osobę. W związku

z tym nie stosuje się wykonania zastępczego do obowiązków mających charakter osobisty, a więc ściśle związanych z osobą zobowiązanego. Wykonanie zastępcze to środek egzekucyjny zaspokajający, czyli prowadzący wprost do osiągnięcia celu egzekucji, którym jest wykonanie obowiązku. Zastosowanie tego środka następuje na koszt zobowiązanego. Z uwagi na to, że obowiązek ciążący na zobowiązanym wykonuje inny podmiot, ale na koszt zobowiązanego, dochodzi tu do powstania układu stosunków między organem egzekucyjnym, zobowiązanym i wykonawcą.

Z art. 128 § 2 u.p.e.a. wynika, że organ egzekucyjny może wezwać zobowiązanego do wpłacenia określonej kwoty pieniężnej tytułem zaliczki na koszty wykonania zastępczego. Określenie jej wysokości pozostawiono do uznania organu egzekucyjnego.

Skoro z materiałów sprawy wynika, że skarżący uchylają się od wykonania nałożonego na nich obowiązku rozbiórki (upomnienie, a następnie nakładana grzywna), to orzekające w sprawie organy zasadnie przyjęły, że konieczny jest środek egzekucyjny

w postaci wykonania zastępczego, znajdującego oparcie w art. 127 i następnych u.p.e.a.

Nadto przepisy u.p.e.a. w art. 7 § 2 statuują jedną z zasad tego postępowania – stosowanie środków prowadzących bezpośrednio do wykonania obowiązku. Akta administracyjne zawierają kosztorys, w którym określono kosztorys rozbiórki budynku garażowego na działce [...], zaś str. 2 tego kosztorysu zawiera szczegółowy opis wraz

z obmiarem robót (k- 255 i 252 akt administracyjnych).

Odnosząc się do zarzutów skargi, Sąd stwierdza, że są one niezasadne. Stwierdzić, należy, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy uzasadnia działania organów nadzoru budowlanego zmierzające do wyegzekwowania obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji nakazującej rozbiórkę samowolnie nadbudowanej części budynku. Zarzuty skarżących dotyczące braku wyczerpującego zebrania i rozważenia całego materiału dowodowego odnoszą się w istocie do tej decyzji. Ponadto w nawiązaniu do zarzutów skargi tj. naruszenia art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., stwierdzić należy, że mylnie stawia tezę strona skarżąca, iż rozbiórce podlega jedynie część budynku (str. 2 i str. 9 skargi), bowiem nie ma tu wątpliwości, iż w decyzji nr [...] z [...] listopada 1999 r. nakazano dokonanie rozbiórki budynku garażu w całości. Natomiast organ egzekucyjny na podstawie wglądu do informatycznej bazy ewidencji gruntów ustalił, że powierzchnia zabudowy budynku garażowego na działce [...] wynosi [...] m² (K- 2-9 i 208 akt adm.).

Stwierdzić w tym miejscu należy, co wynika także z treści wydanych przez organy postanowień, iż skarżący mają możliwość uniknięcia stosowania kolejnych środków egzekucyjnych w tym wykonania zastępczego i ponoszenia związanych z tym kosztów.

W tym celu należy wykonać dobrowolnie ostateczną decyzję nakazującą rozbiórkę.

Jednocześnie w ocenie sądu nie doszło do naruszenia przepisów postępowania

i przepisów u.p.e.a. podniesionych w skardze.

Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.