Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 861/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2012-11-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 8 listopada 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz M. Geremek (spr.) Sędziowie WSA Mirella Ławniczak WSA Szymon Widłak Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Piotrowska - Żyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2012 roku przy udziale sprawy ze skargi LS na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego w sprawie wymiaru podatku rolnego oraz podatku od nieruchomości na 2011 rok oddala skargę


UZASADNIENIE

W decyzji z dnia [...] r. Burmistrza ustalona została LS wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za 2011 rok w kwocie 1487,00 zł - w tym podatek rolny w kwocie 6,00 zł i podatek od nieruchomości w kwocie 1 481,00 zł, Uzasadniając podjętą decyzję organ wyjaśnił, iż strona jest właścicielem gruntów o pow. 0,0901 ha , położonych we wsi [...] i wchodzących w skład gospodarstwa rolnego oraz dzierżawcą gruntów gminnych o pow.0,7050 ha. Z ewidencji gruntów i budynków wynika , że nieruchomość stanowiąca własność strony jest sklasyfikowana jako użytki rolne - grunty klasy IV b 0,0020 ha i grunty rolne zabudowane na roli klasy IV b 0,088 ha, natomiast grunty dzierżawione są sklasyfikowane jako tereny rekreacyjno-wypoczynkowe oznaczone symbolem Bz. Z tego też względu grunty stanowiące własność zainteresowanej podlegają opodatkowaniu podatkiem rolnym, natomiast grunty dzierżawione podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Nie zgadzając się z powyższą decyzją odwołanie w terminie złożyła LS zarzucając organowi niedotrzymanie zapisów umowy dzierżawy z dnia 17 lipca 2000 r. w stosunku do działki o [...] o pow.0,7050 h. Umowa ta dotycząca przedmiotowej działki została bowiem zawarta z przeznaczeniem na uprawy rolne - bez prawa zabudowy, a nie terenu oznaczonego symbolem Bz.

Ponadto, jak podnosi strona, z zapisów umowy dzierżawy wynika, iż w przypadku aktualizacji gruntów, dzierżawca zostanie o tym poinformowany w okresie poprzedzającym termin płatności, a zgodnie § 7 tej umowy - zmiana umowy pod rygorem nieważności wymaga formy pisemnej. Z powyższych względów odwołująca się zażądała uchylenia zaskarżonej decyzji i przywrócenia podatku rolnego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że okoliczności podniesione w odwołaniu nie mogą stanowić podstawy do uchylenia decyzji organu podatkowego I instancji. Jak bowiem prawidłowo wyjaśnił organ podatkowy I instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, sposób opodatkowania poszczególnych gruntów i wymiar poszczególnych podatków, którymi opodatkowane są grunty, zależy od ich klasyfikacji zawartej w ewidencji gruntów i budynków. Zasada ta wynika wprost z art.21 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne. Przy ustalaniu zatem wymiaru podatku za 2011 rok - w stosunku od posiadanych przez stronę gruntów - organ podatkowy zobowiązany był do ustalenia danych mających znaczenie dla tego wymiaru, a zawartych w przedmiotowej ewidencji. Dane te ujawnione są w aktach sprawy i wynika z nich, że grunty będące własnością strony sklasyfikowano jako użytki rolne i tylko one mogą być przedmiotem opodatkowania podatkiem rolnym. Natomiast grunty dzierżawione przez stronę od Gminy są sklasyfikowane jako tereny rekreacyjno-wypoczynkowe oznaczone symbolem Bz i nie mogą być opodatkowane podatkiem rolnym. Zgodnie bowiem z art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym, opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Z uwagi zatem na fakt, iż wydzierżawiane przez odwołującą się grunty są zakwalifikowane jako tereny rekreacyjno-wypoczynkowe, podlegają one opodatkowaniem podatkiem od nieruchomości a nie rolnym.

Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy uznał, że okoliczności podniesione w odwołaniu nie mają znaczenia prawnego dla niniejszej sprawy.

W skardze do Sądu administracyjnego podatnik podniósł jedynie, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO, nie uwzględniono wszystkich punktów spornych mających znaczenie w tej sprawie.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wskazało, że skarżąca w skardze nie skonkretyzowała żadnych zarzutów przeciwko decyzji, stwierdzając jedynie, że nie uwzględniono w niej wszystkich punktów spornych mających znaczenie w tej sprawie. Nie wyjaśniła przy tym strona skarżąca, jakie sporne punkty mające znaczenie dla niniejszej sprawy nie zostały przez tut. organ wyjaśnione. Lakoniczne sformułowana skarga nie pozwala zatem na merytoryczne ustosunkowanie do wniesionej skargi.

Organ odwoławczy podtrzymał wcześniejsze stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona.

W ocenie Sądu już na wstępie należy podkreślić, że sam fakt, iż z ewidencji gruntów i budynków wynika, że skarżąca jest dzierżawcą gruntu oznaczonego symbolem Bz - tereny rekreacyjno-wypoczynkowe, wbrew stanowisku strony przesądza (niezależnie od treści zawartej umowy cywilnoprawnej), o prawidłowym przyjęciu przez organy podatkowe, że grunty te nie mogą być opodatkowane podatkiem rolnym.

Zdaniem Sądu, zasadniczym błędem oceny przez skarżącą zaskarżonej decyzji było zignorowanie wniosków płynących z uwzględnienia przez organy podatkowe dla potrzeb rozstrzygnięcia zapisów w ewidencji gruntów i budynków. W świetle art. 21 ust. 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne nie sposób było pominąć zapisy odnoszące się do przedmiotowej działki ujawnione w tejże ewidencji. Wypis z ewidencji, o której mowa, jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 194 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z § 1 tego przepisu, "Dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone". Wskazany przepis § 1 stosuje się odpowiednio do dokumentów urzędowych sporządzonych przez inne jednostki, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów uprawnione są do ich wydawania (§ 2). W myśl § 3, "Przepisy § 1 i 2 nie wyłączają możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom wymienionym w tych przepisach". Skorzystanie z tej możliwości wymagałoby wszakże - co oczywiste - zaktualizowania albo sprostowania odpowiedniego wpisu, tak aby zachować niezbędne dla celów operatywnego stosowania prawa minimum ładu w dokumentacji urzędowej.

Zbieżne z tą konkluzją ustalenia poczyniono w orzecznictwie sądów administracyjnych. Przykładowo w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 marca 2011 r., sygn. akt I SA/Wr 111/11 (LEX nr 896590) stwierdzono, iż "Organy podatkowe, ustalając podatki, nie są uprawnione do dokonywania odmiennych ustaleń, niż te wynikające z ewidencji gruntów [...] Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniu administracyjnym, w tym i postępowaniu podatkowym. Jeżeli skarżący kwestionuje zawarte tam dane, najpierw powinien wystąpić o ich korektę w trybie przewidzianym w ustawie z 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Następnie, w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji może wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych". Podobnie w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 25 stycznia 2011 r., sygn. akt I SA/Gd 1166/10 (LEX nr 747822) przyznano: "Chociaż ewidencja gruntów i budynków z definicji skazana jest na nieaktualność, ponieważ rejestruje zdarzenia, które zaistniały wcześniej, należy przyjąć, że ma charakter rejestru urzędowego, który spełnia przesłanki z art. 194 Op.". Według sądu, ewidencja ta "jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji". Skoro tak, to "Czynienie ustaleń faktycznych przez organ podatkowy co do statusu gruntu lub obiektu jest możliwe dopiero wówczas, gdy ewidencja gruntów i budynków z danego roku nie zawiera stosownych danych". Rozważania te sąd zamknął spostrzeżeniem, iż "Prowadzenie postępowania dowodowego w postaci m.in. dopuszczenia dowodu z przesłuchania świadków na okoliczność podważenia wpisów zawartych w ewidencji stanowiących urzędowe źródło informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach podatkowych, jest nieskuteczne prawnie". Taką myśl zawarł także Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 lutego 2012 r., w sprawie II FSK 1471/10.

Z powyższych rozważań jednoznacznie wynika, że organy podatkowe zasadnie przyjęły, iż okoliczności niedotrzymania przez Gminę zapisów umowy dzierżawy z dnia 17 lipca 2000r. w stosunku do działki o [...] o pow. 7050 ha poprzez zmianę przeznaczenia użytków gruntowych z rolnych na tereny rekreacyjno-wypoczynkowe oraz niepoinformowanie skarżącej o dokonanej aktualizacji w.w. gruntów, nie miały znaczenia dla niniejszej sprawy podatkowej, wobec treści zapisów w ewidencji gruntów i budynków.

W tym stanie rzeczy, z mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) orzeczono jak w sentencji.