Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 766/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2019-07-11 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6099 Inne o symbolu podstawowym 609
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odmówiono przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Powołane przepisy: article: art. 250
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 11 lipca 2019 roku Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim – Krzysztof Rogalski po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2019 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego K.B. o przyznanie wynagrodzenia tytułem nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi G.W. na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia 25 lutego 2016 r., nr XVIII/137/16 w sprawie zatwierdzenia gminnego programu budowy przydomowych oczyszczalni ścieków na terenie Gminy [...] w latach 2016-2020 p o s t a n a w i a : odmówić radcy prawnemu K.B. przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 30 listopada 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. odrzucił skargę G.W. na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia 25 lutego 2016 r. nr XVIII/137/16 w sprawie zatwierdzenia gminnego programu budowy przydomowych oczyszczalni ścieków na terenie Gminy [...] w latach 2016-2020.

Dnia 27 grudnia 2018 r. do WSA w Gorzowie Wlkp. wpłynął wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego, zaś 21 stycznia 2019 r. skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie z 30 listopada 2018 r. o odrzuceniu skargi. Postanowieniem z dnia 24 stycznia 2019 r. skarżącej zostało przyznane prawo pomocy we wnioskowanym zakresie. Dnia 12 lutego 2019 r. Okręgowa Izba Radców Prawnych wyznaczyła na pełnomocnika skarżącej radcę prawnego K.B., która w dniu 20 lutego 2019 r. zapoznała się z aktami sprawy.

Dnia 12 marca 2019 r. akta sprawy zostały przesłane do Naczelnego Sądu Administracyjnego wraz z zażaleniem skarżącej na postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp. z 30 listopada 2018 r. o odrzuceniu skargi. Postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2019 r., sygn. akt II OZ 262/19 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił powyższe zażalenie.

Dnia 5 lipca 2019 r. pełnomocnik skarżącej wystąpiła z wnioskiem o zasądzenie kosztów zastępstwa prawnego w wysokości 480 zł na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oświadczając, że koszty te nie zostały pokryte w całości ani w części.

Uzasadniając wniosek oświadczyła, iż po wyznaczeniu przez OIRP na pełnomocnika skarżącej w niniejszej sprawie oraz po nawiązaniu ze stroną kontaktu listownego, a następnie telefonicznego, w dniu 29 marca 2019 r. udała się do miejsca zamieszkania skarżącej, gdzie omówiła ze stroną możliwości prawne w niniejszej sprawie, udzieliła obszernej informacji na temat postępowania oraz poinformowała o braku możliwości wykonania dalszych czynności w sprawie.

Powyższy wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.

Wyznaczony pełnomocnik ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków na podstawie art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej w skrócie p.p.s.a.

Odnosząc się do treści wniosku pełnomocnika skarżącej należy zwrócić uwagę, iż rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1805), przewidujące stawkę opłaty w wysokości 480 zł w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zostało uchylone z dniem 2 listopada 2016 r., nie znajduje zatem zastosowania w niniejszej sprawie. Obecnie obowiązujące rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 68) przewiduje co do zasady w postępowaniu przed sądami administracyjnymi stawkę opłaty w wysokości 240 zł (§ 21 ust. 1 pkt 1 lit. c), przy czym z uwagi na fakt, iż w sprawie niniejszej r.pr. K.B. została wyznaczona pełnomocnikiem skarżącej dnia 12 lutego 2019 r., a zatem po zakończeniu postępowania w pierwszej instancji (co nastąpiło 30 listopada 2018 r.) oraz po wszczęciu postępowania zażaleniowego, rozważeniu podlegała zasadność przyznania kosztów pomocy prawnej w wysokości 120 zł (§ 21 ust. 1 pkt 2 lit. d rozporządzenia z dnia 3 października 2016 r.).

Pełnomocnik skarżącej w dniu 20 lutego 2019 r. zapoznała się z aktami niniejszej sprawy (k. 91). W dacie tej w aktach znajdowało się już zażalenie skarżącej na postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp. z 30 listopada 2018 r. o odrzuceniu skargi. Pełnomocnik skarżącej jako profesjonalista powinna mieć świadomość, że po zakończeniu postępowania międzyinstancyjnego akta sprawy wraz z zażaleniem zostaną przesłane do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zatem ewentualne czynności w ramach pomocy prawnej na rzecz skarżącej należało podjąć niezwłocznie. Przekazanie akt do NSA nastąpiło w dniu 12 marca 2019 r. (k. 96), a więc 20 dni po dacie zapoznania się pełnomocnika z aktami sprawy. Jednakże w okresie owych 20 dni, gdy akta znajdowały się jeszcze w WSA w Gorzowie Wlkp., jak również później, pełnomocnik skarżącej nie dokonała żadnej udokumentowanej czynności w ramach pomocy prawnej na rzecz skarżącej. Nie sporządziła np. pisma procesowego popierającego zażalenie skarżącej, czy też (zależnie od własnego poglądu na sprawę) pisma zawierającego odniesienie się w granicach prawnych możliwości do żądania zgłaszanego przez skarżącą (ta ostatnia forma pomocy prawnej również jest uznawana w orzecznictwie za dopuszczalną – por. postanowienia WSA w Poznaniu z 10 kwietnia 2019 r., II SA/Po 866/17; WSA w Warszawie z 16 kwietnia 2019 r., VIII SA/Wa 382/18, orzeczenia.nsa.gov.pl). Samo pisemne oświadczenie pełnomocnika o odbyciu rozmowy ze stroną na temat prawnych możliwości w sprawie oraz udzieleniu informacji na temat postępowania, w dodatku bez wykazania tej okoliczności jakimkolwiek dokumentem, nie stanowi przesłanki pozwalającej na przyznanie temu pełnomocnikowi wynagrodzenia za udzieloną stronie pomoc prawną – w sytuacji gdy w postępowaniu sądowoadministracyjnym podstawową formą czynności procesowych, podejmowanych przez strony poza posiedzeniem jawnym (art. 90 i nast. p.p.s.a.) jest forma pisemna. Tytułem przykładu można tu wskazać choćby opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, którą sporządzający ją pełnomocnik jest obowiązany złożyć do akt sprawy wraz z odpisem, celem doręczenia stronie (art. 177 § 4 p.p.s.a.). Z kolei za samą analizę akt sprawy wynagrodzenie co do zasady nie przysługuje (postanowienie NSA z 25 października 2011 r., I OZ 790/11, LEX nr 1069714).

W świetle powyższych okoliczności wniosek pełnomocnika skarżącej jako niezasadny, należało oddalić na podstawie art. 250 p.p.s.a. w zw. z art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a.