Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 816/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2009-03-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 8, art. 156 par. 1 pkt 1-7
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 9 ust. 1c
journal: Dz.U. 1996 nr 132 poz 622
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.
article: art. 7
journal: Dz.U. 2001 nr 62 poz 628
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędziowie Sędzia NSA Leszek Leszczyński, Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca),, Protokolant Starszy referent Beata Basak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 lutego 2009 r. sprawy ze skargi Spółki A w L na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej zezwolenia na wytwarzanie odpadów. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 23 września 2008 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu wniosku S. S.A. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymało w mocy decyzję własną z dnia 29 lutego 2008 r., odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta z dnia 17 września 2004 r. [...] w przedmiocie zezwolenia M. S.A. na wytwarzanie odpadów oraz prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów innych niż niebezpieczne i transportu odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne.

W uzasadnieniu Kolegium wyjaśniło, że decyzją z dnia 17 września 2004 r. Prezydent Miasta zezwolił M. S.A. na wytwarzanie odpadów na jej terenie przy ul. C. [...] w L. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po wszczęciu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności powołanej decyzji z dnia 17 września 2004 r. na wniosek S. S.A., decyzją z dnia 29 lutego 2008 r. odmówiło stwierdzenia nieważności tej decyzji. Zdaniem organu, nie zostały w tej sprawie spełnione przesłanki z art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a., uzasadniające stwierdzenie nieważności powyższej decyzji. Kolegium nie stwierdziło w szczególności fałszowania dokumentów, na których podstawie miałaby być wydana kwestionowana decyzja. W ocenie organu w sprawie tej nie miał zastosowania i nie mógł zostać naruszony art. 9 ust. 1c ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Kolegium podniosło także, iż organem właściwym w zakresie postępowania dotyczącego samowoli budowlanej i działań z zakresu nadzoru budowlanego jest Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego.

Utrzymując w mocy własną decyzję z dnia 29 lutego 2008 r. Kolegium stwierdziło, iż decyzja z dnia 17 września 2004 r., której stwierdzenia nieważności domagała się S. S.A., wydana została na wniosek M. S.A. Zdaniem organu wniosek ten spełniał wymagania wynikające z art. 184 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska oraz art. 18 ust. 1, art. 28 ust. 4 i art. 63 ust. 1 ustawy o odpadach, a kwestionowana decyzja zawiera wszystkie elementy przewidziane w art. 188 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska.

Kolegium stwierdziło, że powoływane przez skarżącą Spółkę ustalenia zawarte w decyzji własnej Kolegium z dnia 13 czerwca 2006 r., uchylającej decyzję organu pierwszej instancji ustalającą środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, nie mają znaczenia dla sprawy i nie są wiążące w niniejszej sprawie.

Organ wyjaśnił również, iż o tym, czy M. S.A. dopuściła się samowoli budowlanej orzec może Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego. W aktach sprawy nie ma jednak dowodów świadczących, iż taka samowola miała miejsce we wskazanym we wniosku okresie od czerwca do 31 sierpnia 2004 r., a skarżąca nie przedstawiła w toku postępowania żadnych dowodów na potwierdzenie tego stanowiska. W dniu 30 czerwca 2004 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dokonał kontroli nieruchomości przy ul. C. [...] w L. i nie stwierdził zmiany sposobu użytkowania istniejących obiektów, co potwierdził w piśmie z dnia 2 lipca 2004 r. nr [...].

Odnosząc się do twierdzeń skarżącej Spółki, że inwestycja w postaci zmiany sposobu użytkowania istniejącej wiaty stalowej obudowanej na sortownię odpadów z punktem przeładunkowym, została zrealizowana przed wydaniem decyzji, organ stwierdził, że działalność M. S.A. prowadzona na terenie ul. C. [...] nie odbiega od sposobu użytkowania nieruchomości przez jej poprzedniego właściciela, tj. K. Sp. z o.o., dla którego nieruchomość ta pełniła funkcję bazy transportowo – sprzętowo – magazynowej. Wykonywano tam naprawy sprzętu i maszyn budowlanych oraz składowano materiały budowlane, w tym materiały sypkie.

Odnośnie do wadliwości i niezgodności z prawem uchwały Nr [...] z dnia 8 lipca 2004 r. Rady Miasta w spawie uchwalenia ",Planu Gospodarki Odpadami dla miasta [...]", który stanowi załącznik do tej uchwały, Kolegium stwierdziło, że jeśli S. S.A. podtrzymuje swoje stanowisko, iż w "opracowaniu dokonano manipulacji treści materiału pod perspektywę fałszowania tak wydanych decyzji", to może wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa, a gdy to nie nastąpi, wnieść skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie o stwierdzenie nieważności tej uchwały w całości lub w części.

Kolegium w uzasadnieniu decyzji nie podzieliło także zarzutów skarżącej Spółki odnośnie do naruszenia art. 7 k.p.a. w toku postępowania administracyjnego.

Organ stwierdził również, iż w dniu 17 września 2004 r., tj. w dacie wydania decyzji, której nieważności domagała się S. S.A., M. S.A. miała podpisaną umowę z sortownią odpadów przy ul. M. [...] w L. zarządzaną przez P. Sp. z o.o., do której przekazywała frakcję suchą odpadów do czasu uruchomienia własnej sortowni.

Skargę na powyższą decyzję do Sądu złożyła S. S.A., wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez stwierdzenie nieważności powoływanej wyżej decyzji Prezydenta Miasta z dnia 17 września 2004 r. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 7 ustawy o odpadach, poprzez uznanie, że podjęcie przez M. S.A. działalności w zakresie gospodarki odpadami, mimo popełnienia samowoli budowlanej, nie narusza wskazanego przepisu i art. 9 ust. 1c ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, poprzez uznanie, że zarzuty co do niezgodności lokalizacji bazy M. S.A. nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, gdyż plan gospodarki odpadami nie stanowi aktu prawa miejscowego oraz naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 7 i art. 8 k.p.a., poprzez naruszenie zasad postępowania wyrażonych w tych przepisach, w szczególności zaś nierozstrzygnięcie kwestii, czy M. S.A. dopuściła się w niniejszej sprawie samowoli budowlanej, a także art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie, mimo, iż w sprawie doszło do rażącego naruszenia przepisów prawa.

Skarżąca wniosła również o przeprowadzenie dowodów z dokumentów załączonych do skargi, tj. kserokopii publikacji prasowych, zdjęć, decyzji organów administracji i wyroku WSA w Lublinie z dnia 27 stycznia 2005 r., II SA/Lu 848/04 oraz z dokumentów znajdujących się w aktach spraw rozpoznanych przez Sąd, tj. II SA/Lu 848/04, II SA/Lu 409/06 i II SA/Lu 771/06.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Z uwagi na różnorodność zarzutów podniesionych w skardze na wstępie należy zaznaczyć, iż zaskarżona decyzja rozstrzyga o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia 17 września 2004 r. nr [...] zezwalającej M. S.A. na wytwarzanie odpadów oraz prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów innych niż niebezpieczne i transportu odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne.

Oznacza to, że przedmiot decyzji Kolegium z dnia 23 września 2008 r. nr [...] wyznacza granice rozpoznania niniejszej skargi. Uszczegółowienie to jest konieczne, albowiem skarżąca Spółka w skardze do Sądu podnosi zarzuty nie tylko wobec wyżej wymienionej decyzji, ale i wobec innych zaistniałych w toku postępowania i poza nim okoliczności faktycznych, których Sąd nie mógł objąć i nie objął zakresem kontroli w niniejszej sprawie. Sąd administracyjny kontrolując legalność zaskarżonej decyzji rozstrzyga bowiem w granicach danej sprawy, co oznacza, że ocenia zgodność z prawem tej decyzji oraz innych decyzji podjętych w rozpoznawanej sprawie, a nie może oceniać zasadności podniesionych w skardze zarzutów dotyczących innych decyzji (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako "ustawa").

Sprecyzowania wymaga w związku z powyższym zakres, w jakim toczyło się postępowanie administracyjne zakończone zaskarżoną decyzją. Nie było to postępowania prowadzone w tzw. zwykłym toku instancji, lecz postępowanie nadzwyczajne, o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej, podjęte w trybie art. 156 k.p.a.

Zadaniem organu prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji jest ocena takiej decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, tj. czy wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), lub wystąpienia innych przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie takie ma zatem odrębną podstawę prawną i nie może być traktowane tak, jakby jego przedmiotem było ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, rozstrzygającą o zastosowaniu przepisów prawa materialnego do danego stosunku administracyjno-prawnego (por. wyrok SN z dnia 7 marca 1996 r., III ARN 70/95, OSNCP 1996/18/258).

Postępowanie to nie zastępuje postępowania odwoławczego i nie może być postępowaniem o charakterze merytorycznym, w którym bada się na nowo zebrany materiał dowodowy, przeprowadza dowody uzupełniające lub ponownie ocenia wszystkie zarzuty strony. Dlatego też obowiązkiem organu orzekającego w kwestii stwierdzenia nieważności decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa jest przeprowadzenie analizy przepisów, stanowiących podstawę wydania zakwestionowanej decyzji pod kątem ich naruszenia, przy czym rozpoznając sprawę w omawianym trybie, organ orzekający może brać pod uwagę stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania decyzji objętej wnioskiem.

Takie postępowanie traktowane jest jako nowe postępowanie w sprawie i toczy się na podstawie art. 157 k.p.a. W świetle tego przepisu zadaniem organu prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji jest ocena takiej decyzji jedynie pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, określonej w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a.

Postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji jest wyjątkiem od obowiązującej w postępowaniu administracyjnym wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej. Jego zadaniem jest eliminacja z obrotu prawnego decyzji dotkniętej wadą nieważności. Wady te enumeratywnie wymienia art. 156 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: (1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, (2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, (3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, (4) została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie, (5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, (6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, lub (7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.

Podkreślenia wymaga, że interpretacja przepisów dotyczących możliwości podważenia decyzji ostatecznych musi być ścisła i nie może rozszerzać zakresu normowania. Usuwanie orzeczeń ostatecznych narusza bowiem ład systemu prawnego, stanowi odstępstwo od zasady stabilności decyzji ostatecznych oraz zasady dwuinstancyjności postępowania. Zatem tylko wyraźnie określone w ustawie przyczyny, które obejmują najdalej idące wadliwości orzeczenia lub poprzedzającego go postępowania, mogą prowadzić do jego wzruszenia.

Ustawodawca, wprowadzając nadzwyczajny tryb kontroli decyzji administracyjnej w postaci stwierdzenia nieważności, nie odnosił go do każdej decyzji naruszającej prawo, a tylko do takiej, która została wydana z rażącym jego naruszeniem w znaczeniu, jakie nadaje mu wykładnia językowa tego pojęcia i w przeważającej mierze orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Rażące naruszenie prawa, o jakim mowa w art. 156 §1 pkt 2 k.p.a., oznacza wadliwość decyzji, będącą skutkiem naruszenia norm prawnych regulujących działania administracji publicznej w indywidualnych sprawach, w szczególności przepisów prawa procesowego oraz materialnego o dużym ciężarze gatunkowym. Zachodzi zatem w przypadku, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego w całości lub w części (J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 1996, s. 713 i n.).

W doktrynie przyjęte zostało, że o rażącym naruszeniu prawa decydują trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje lub skutki ekonomiczne, które wywołuje decyzja. Naruszenie przepisów prawa musi być przy tym ewidentne, wyraźne i bezsporne, a to ma miejsce w szczególności wówczas, gdy decyzja została wydana wbrew zakazom lub nakazom ustanowionym w przepisie, a także wtedy, gdy wbrew przesłankom przepisu nadano prawa lub obowiązki lub też ich odmówiono (wyrok NSA z dnia 26 maja 1989 r., IV SA 339/89, ONSA 1989, z. 1, poz. 50). Orzecznictwo idzie niekiedy jeszcze dalej, wskazując iż w sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki przepis, który nie wymaga stosowania wykładni prawa (wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005 r., OSK 1134/04, LEX nr 16571).

Mając na uwadze opisany zakres postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji, należy stwierdzić, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze zobowiązane było w przedmiotowej sprawie do oceny, czy rozstrzygnięcie zawarte w decyzji Prezydenta Miasta z dnia 17 września 2004 r. znajduje podstawę prawną w obowiązujących przepisach prawa i czy nie pozostaje w rażącej sprzeczności z przepisami prawa, na podstawie których zostało wydane (art. 156 § 1 pkt 2) oraz czy nie zachodzą pozostałe przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji wskazane w art. 156 § 1 pkt 1–7 k.p.a., w szczególności powoływane we wniosku o stwierdzenie nieważności podstawy określone w punktach 5, 6 i 7 przepisu art. 156 § 1 k.p.a.

W ocenie Sądu Kolegium prawidłowo ustaliło, iż brak było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia 17 września 2004 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia M. S.A. na wytwarzanie odpadów.

Należy podkreślić, iż podniesione przez skarżącą Spółkę zarzuty wobec powyższej decyzji, mogłyby być przedmiotem kontroli instancyjnej w postępowaniu zwyczajnym, gdyby strona skarżąca skorzystała ze zwykłych środków odwoławczych. Na organie odwoławczym ciążyłby wtedy obowiązek rozpoznania całej sprawy od nowa, w tym uwzględnienia podniesionych przez stronę argumentów. Z uwagi jednak na to, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji nie prowadzi się postępowania dowodowego, to zarzuty S. S.A. nie mogą stanowić o rażącym naruszeniu prawa. Postępowanie takie oznaczałoby bowiem ponowne rozpoznania sprawy zakończonej decyzją ostateczną.

W niniejszej sprawie Kolegium przeanalizowało sprawę pod kątem przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. uzasadniających stwierdzenie nieważności na dzień wydania decyzji przez organ I instancji, tj. 17 września 2004 r. i takich przesłanek nie znalazło.

Decyzja Prezydenta Miasta z dnia 17 września 2004 r. wydana została w oparciu o przepisy art. 183 ust. 1 i 188 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. poz. 627 z późn. zmianami) oraz przepisy art. 17 ust. 3, art. 18 ust. 2, art. 25, art. 28 ust. 2,3,4,5 i 6 oraz art. 31 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. Nr 62, poz. 628 ze zm.) i rozporządzenia wykonawczego do tej ustawy. Jak prawidłowo wskazało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonej decyzji, przepisy ustawy – Prawo ochrony środowiska o raz ustawy o odpadach nie zostały w decyzji z dnia 17 września 2004 r. naruszone. Wnioskodawca – M. spełnił wymogi przewidziane powołanymi przepisami, niezbędne do uzyskania pozwolenia na wytwarzanie określonych odpadów i prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów innych niż niebezpieczne i transportu odpadów niebezpiecznych oraz odpadów innych niż niebezpieczne. Decyzja z dnia 17 września 2004 r. nie jest też sprzeczna z planem gospodarki odpadami (art. 18 ust. 3 ustawy o odpadach), jak we wniosku o stwierdzenie nieważności podnosi skarżąca. Plan gospodarki odpadami zawarty jest w uchwale Rady Miasta z dnia 8 lipca 2004 r. Nr [...] w sprawie uchwalenia "Planu Gospodarki Odpadami dla miasta [...]". Strona skarżąca wskazała, że w powyższej uchwale Rady Miasta nie przewidziano lokalizacji działalności z zakresu gospodarki odpadami przy ul. C. i B. Kolegium stwierdziło, że z uwagi na to, iż plan ten podlega zmianom co kilka lat, nie może wykluczać ostatecznie lokalizacji podmiotów prowadzących przedmiotową działalność.

Przepis art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach, określający zadania planów gospodarki odpadami, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji z dnia 17 września 2004 r. stanowił, że plany gospodarki odpadami opracowywane są dla osiągnięcia celów założonych w polityce ekologicznej państwa oraz w celu realizacji zasad, o których mowa w art. 5, a także stworzenia w kraju zintegrowanej i wystarczającej sieci instalacji i urządzeń do odzysku i unieszkodliwiania odpadów, spełniających wymagania określone w przepisach o ochronie środowiska. Zgodnie natomiast z art. 14 ust. 2 plan gospodarki odpadami te określa aktualny stan gospodarki odpadami, prognozowane zmiany w zakresie gospodarki odpadami, działania zmierzające do poprawy sytuacji w zakresie gospodarowania odpadami, instrumenty finansowe służące realizacji zamierzonych celów oraz system monitoringu i oceny realizacji zamierzonych celów.

Plan gospodarki odpadami nie określa więc terenów przeznaczonych do prowadzenia działalności w zakresie gospodarowania odpadami. Zawiera jedynie wykaz firm posiadających aktualne zezwolenie na odbieranie odpadów komunalnych z terenu miasta L. oraz wskazuje ilość i miejsca ulokowania sortowni odpadów komunalnych. Natomiast aktem prawa miejscowego, który przesądza o możliwości lokowania takiej działalności na wskazanym obszarze jest plan zagospodarowania przestrzennego.

W skardze do Sądu skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie: art. 9 ust. 1 c ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, art. 7 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach, art. 7 oraz art. 8 k.p.a., a także art. 156 k.p.a.

Odnosząc się kolejno do podniesionych zarzutów rażącego naruszenia prawa materialnego, wskazać należy, iż Sąd nie może oceniać zarzutu naruszenia art. 9 ust. 1 c ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. Nr 132, poz. 622 ze zm., tj. w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania tej decyzji), albowiem przepis ten nie stanowił podstawy prawnej decyzji Prezydenta Miasta z dnia 17 września 2004 r. Wskazany przepis wymienia przesłanki, których zaistnienie obliguje organ administracji do podjęcia decyzji o odmowie wydania zezwolenia na prowadzenie przez przedsiębiorców działalności w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości. Decyzja, której stwierdzenia nieważności domaga się skarżąca Spółka, nie dotyczyła wydania wskazanego zezwolenia, lecz zezwolenia na wytwarzanie odpadów.

Oznacza to, że Kolegium wydając zaskarżoną decyzję nie mogło dopuścić się naruszenia art. 9 ust. 1c ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.

Kolejnym zarzutem S. S.A. jest naruszenie art. 7 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (w brzmieniu na dzień 17 września 2004 r.). Zgodnie z tym przepisem posiadacz odpadów jest zobowiązany do postępowania z odpadami w sposób zgodny z zasadami gospodarowania odpadami, wymaganiami ochrony środowiska oraz planami gospodarki odpadami, i dalej, jest zobowiązany w pierwszej kolejności do poddania ich odzyskowi, a jeżeli z przyczyn technologicznych jest on niemożliwy lub nie jest uzasadniony z przyczyn ekologicznych lub ekonomicznych, to odpady te należy unieszkodliwiać w sposób zgodny z wymaganiami ochrony środowiska oraz planami gospodarki odpadami. Odpady, których nie udało się poddać odzyskowi, powinny być tak unieszkodliwiane, aby składowane były wyłącznie te odpady, których unieszkodliwienie w inny sposób było niemożliwe z przyczyn technologicznych lub nieuzasadnione z przyczyn ekologicznych lub ekonomicznych.

Naruszenie cytowanego przepisu skarżąca Spółka upatruje w nieustosunkowaniu się organów do faktu, iż gospodarkę odpadami podjęto na terenach, na których M. S.A. dopuściła się samowoli budowlanej. Kolegium w zaskarżonej decyzji wskazało, że nie dysponuje żadnymi dowodami na to, iż taka samowola miała miejsce w okresie od czerwca do 31 sierpnia 2004 r., jak twierdzi strona skarżąca. Jednocześnie akta sprawy nie zawierają żadnego orzeczenia Powiatowego Inspektor Nadzoru Budowlanego w tej kwestii. Z drugiej strony w dniu 30 czerwca 2004 r. organ nadzoru dokonał kontroli nieruchomości przy ul. C. [...] w L. i w piśmie z dnia 2 lipca 2004 r. znak: [...] uznał, że nie widzi podstaw do interwencji bowiem nie stwierdził zmiany sposobu użytkowania istniejących obiektów.

W ocenie Sądu Kolegium trafnie wskazało, iż właściwym organem w zakresie postępowania dotyczącego samowoli budowlanej i działań z zakresu nadzoru budowlanego stosownie do art. 80 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo budowlane jest Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego. Sąd podziela stanowisko Kolegium, że także w tym przypadku nie zachodzą przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a. do stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji.

Wobec zarzutu strony skarżącej naruszenia art. 7 k.p.a., który stanowi, iż w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz art. 8 k.p.a., który stanowi, iż organy administracji publicznej obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli, powtórzenia wymaga, iż postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej nie może być postępowaniem o charakterze merytorycznym, w którym bada się na nowo zebrany materiał dowodowy, przeprowadza dowody uzupełniające lub ponownie ocenia wszystkie zarzuty strony. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uprawnione było w przedmiotowej sprawie do oceny, czy rozstrzygnięcie zawarte w decyzji Prezydenta Miasta z dnia 17 września 2004 r. znajduje podstawę prawną w obowiązujących przepisach prawa i czy nie pozostaje w rażącej sprzeczności z przepisami prawa, na podstawie których zostało wydane pod kątem spełnienia przesłanek przewidzianych w art. 156 § 1 k.p.a. Takiej oceny Kolegium dokonało i takich przesłanek do stwierdzenia nieważności nie znalazło, wobec powyższego zarzut skarżącej Spółki uznać należy za niezasadny.

Sąd podziela także stanowisko organu, że wobec braku dowodów na popełnienie wskazanego przez skarżącą Spółkę przestępstwa urzędniczego fałszowania dowodów i dokumentów i oparciu na nich decyzji Prezydenta Miasta z dnia 17 września 2004 r., nie można uznać trafności zarzutów Spółki, odnoszących się do naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 i 6 k.p.a., zgodnie z którymi organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, lub też w razie jej wykonania wywoływałby czyn zagrożony karą.

Kolegium po analizie akt sprawy stwierdziło bowiem, iż nie ma w nich dowodów na prowadzenie postępowanie w sprawie fałszowania dokumentów stanowiących materiał dowodowy w przedmiotowej sprawie. Powyższy zarzut byłby zasadny tylko wówczas, jeśli przestępstwo fałszowania dokumentów stwierdzone zostałoby prawomocnym orzeczeniem sądu lub choćby złożono do prokuratury zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa fałszowania dokumentów.

W świetle powyższych rozważań należało w ocenie Sądu przyjąć, iż Kolegium zasadnie uznało, że w sprawie nie doszło do rażącego naruszenia prawa, nie zaszła także żadna inna przesłanka, określona w art. 156 § 1 k.p.a., skutkiem czego brak było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta z dnia 17 września 2004 r.

Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącej o przeprowadzenie dowodu z dokumentów załączonych do skargi, tj. kserokopii publikacji prasowych, zdjęć, decyzji Prezydenta Miasta z dnia 14 lipca 2004 r. znak: [...], w sprawie ustalenia warunków zabudowy w sprawie realizacji bazy M. S.A. w L. przy ul. C. w L., decyzji Kolegium z dnia 30 września 2004 r., nr [...], uchylającej wskazaną wyżej decyzję z dnia 14 lipca 2004 r. i wyroku WSA w Lublinie z dnia 27 stycznia 2005 r., II SA/Lu 848/04 oraz z dokumentów znajdujących się w aktach spraw rozpoznanych przez Sąd, tj. II SA/Lu 848/04, II SA/Lu 409/06 i II SA/Lu 771/06 – na podstawie art. 106 § 3 i 5 ustawy.

Zgodnie z tym przepisem sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.

W ocenie Sądu przeprowadzenie dowodów uzupełniających ze wskazanych wyżej dokumentów nie było niezbędne dla wyjaśnienia w rozpoznawanej sprawie istotnych wątpliwości. W szczególności należy podkreślić, iż załączone do skargi kserokopie decyzji administracyjnych zostały wydane w innej sprawie dotyczącej ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na realizacji bazy M. S.A. w L. przy ul. C. w L. Ostateczna decyzja Kolegium w tej sprawie była przedmiotem kontroli Sądu, który wyrokiem z dnia 27 stycznia 2005 r., II SA/Lu 848/04 (załączonym również do skargi) oddalił skargę M. S.A. w L. w tej sprawie. Tym samym nie było podstaw do przeprowadzenia dowodów z dokumentów znajdujących się w aktach tej sprawy.

Z tych samych przyczyn brak było również podstaw do przeprowadzenia dowodu z dokumentów znajdujących się w aktach pozostałych spraw wskazanych przez skarżącą Spółkę, tj. II SA/Lu 409/06 i II SA/Lu 771/06. W sprawie II SA/Lu 409/06 Sąd uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 lutego 2006 r. w przedmiocie uchylenia decyzji odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznej o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, a w sprawie II SA/Lu 771/06 Sąd oddalił skargę S. S.A. i P. S. M. "K." w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 2 grudnia 2005 r. w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Skarżąca Spółka nie wskazała ponadto, które z dokumentów znajdujących się w aktach wskazanych spraw objęte były jej wnioskiem o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów.

W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy.