Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 620/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-12-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 8 grudnia 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Gliniecki (spr.) sędzia del. WSA Tamara Dziełakowska Protokolant: starszy asystent sędziego Justyna Żurawska po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 6 listopada 2015 r. sygn. akt II SA/Gl 321/15 w sprawie ze skargi W. B. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 6 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Gl 321/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę W. B. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego.

Jak wynika z akt sprawy, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Myszkowie decyzją z dnia [...] października 2014 r. nr [...], działając na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.) w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.) nałożył na W. B. obowiązek rozbiórki budynku letniskowego typu "Brda" o wymiarach 6,63 m x 6,10 m i wysokości 5,34 m, pokryty blachą z poddaszem użytkowym oraz tarasem, zlokalizowanego na działkach: nr ewid. [...] – stanowiącej własność Skarbu Państwa oraz nr ewid. [...] – stanowiącej własność M. i J. S., położonych w miejscowości Z., gmina [...]. W uzasadnieniu decyzji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Myszkowie wskazał, że budynek ten został posadowiony na ławie fundamentowej wykonanej z kamienia łamanego na zaprawie cementowej o wysokości 0,75 m. W jego elewacji północnej i południowej znajdują się otwory drzwiowe i okienne. Od strony południowej usytuowany jest drewniany taras o wymiarach 1,87 m x 6,45 m. Od strony północnej przed wejściem znajdują się schody betonowe obite drewnem wraz ze spocznikiem o wymiarach 1,40 m x 0,70 m. Z ustaleń organu wynikało, że przedmiotowy budynek został zrealizowany we wrześniu 1982 roku na terenie, który w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego nie był przeznaczony pod zabudowę letniskową, ponieważ od 1982 roku do 2014 roku zasadniczym przeznaczeniem tego terenu były obszary leśne. Z uwagi na sprzeczność zarówno z obecnymi jak i poprzednimi zapisami planów zagospodarowania przestrzennego organ orzekł nakaz rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego.

Od powyższej decyzji z dnia [...] października 2014 r. do Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach odwołanie złożyła W. B.

Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawo budowlane z 1974 r., oraz w zw. z art. 103 ust. 2 ustawy Prawo budowlane z 1994 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z treścią § 44 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz.U. Nr 8, poz. 48 ze zm.) wykonanie i rozbudowa stałych i tymczasowych budynków wymaga pozwolenia na budowę. W świetle art. 37 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. obiekty budowlane lub ich części wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejściu na własność Skarbu Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy właściwy organ administracji stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część, po pierwsze znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub po drugie powoduje, bądź w razie wybudowania spowodowałoby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia.

Organ odwoławczy uznał, że przedmiotowy obiekt nie może zostać zalegalizowany, gdyż nastąpiła obligatoryjna przesłanka rozbiórki określona w art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Sporny budynek znajduje się na terenie gruntów leśnych, tj. terenie nie przeznaczonym pod zabudowę. Organ przywołał plan zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Żarki uchwalany uchwałami Rady Miejskiej w Żarkach nr 64/XII/86 z dnia 25 września 1986 r. (Dz.Urz. Woj. Częst. Nr 4/86, poz. 157), nr 31/VI/94 z dnia 29 listopada 1994 r. (Dz.Urz. Woj. Częst. Nr 26/94, poz. 190), nr VII/41/2007 z dnia 30 kwietnia 2007 r. (Dz.Urz. Woj. Śl. Nr 105, poz. 2121) oraz nr XXXIX/264/2014 z dnia 31 marca 2014 r. (Dz.Urz. Woj. Śl. poz. 2436). Wskazał także na inne przepisy o planowaniu przestrzennym, które wykluczały budowę spornego budynku na wymienionych działkach, między innymi art. 6 ustawy z dnia 26 października 1971 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz rekultywacji gruntów (Dz.U. Nr 27, poz. 249), art. 7 ustawy z dnia 22 listopada 1973 r. o zagospodarowaniu lasów nie stanowiących własności Państwa (Dz.U. Nr 48, poz. 283) oraz art. 7 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. Nr 11, poz. 79), które zabraniały realizacji obiektów budowlanych na gruntach leśnych bez uprzedniego pozwolenia właściwego organu. Organ zwrócił także uwagę, że inwestor w dniu rozpoczęcia budowy nie posiadał prawa do dysponowania nieruchomością – działkami nr [...] i nr [...], na których zrealizowano sporny obiekt. Brak tytułu prawnego upoważniającego do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy uznać za samowolne zajęcie obligujące organ do podjęcia działań na podstawie art. 37 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. Obowiązek posiadania prawa do dysponowania nieruchomością przewidzianą pod inwestycję wynikał z treści § 21 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975 r. w sprawie nadzoru urbanistyczno – budowlanego (Dz.U. Nr 8, poz. 48 ze zm.). Konsekwencją braku prawa do terenu był zarówno brak możliwości uzyskania pozwolenia na budowę – art. 29 ust. 5 ustawy Prawo budowlane z 1974 r., jak również skutki wynikające z treści art. 21 ust. 4 powołanej ustawy. Zdaniem organu w przedmiotowej sprawie przez samowolną budowę doszło do naruszenia objętego konstytucyjną ochroną prawa własności działek nr [...] i [...]. Inwestor W. B., zrealizowała sporne roboty budowlane bez zgody i wiedzy właścicieli działek nr [...] i [...], którzy obecnie wyrażają zgodę na jego rozbiórkę i udostępnienie działek celem jej wykonania, są też przeciwni temu, aby na ich działkach nadal znajdował się sporny budynek.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] stycznia 2015 r. wniosła W. B.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 6 listopada 2015 r. sygn. akt II SA/Gl 321/15 na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku Sąd podkreślił, że przedmiotowy budynek powstał w 1982 r., a inwestor bezspornie nie legitymuje się pozwoleniem na budowę, nie dokonała również stosownego zgłoszenia. Sąd podkreślił, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte pod rządami aktualnie obowiązującej ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994 r., co skutkuje po stronie organów obowiązkiem stosowania jej przepisów, chyba że inaczej stanowią normy intertemporalne. Normę taką w szczególności zawiera art. 103 ust. 2 tej ustawy, który przewiduje, że do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem 1 stycznia 1995 r. nie stosuje się art. 48 Prawa budowlanego, do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. Wyłączenie to dotyczy tylko stosowania art. 48 Prawa budowlanego, który reguluje skutki usuwania samowoli budowlanej polegającej na wybudowaniu obiektu budowlanego bez pozwolenia lub zgłoszenia lub mimo wniesienia sprzeciwu przez organ.

W ocenie Sądu w badanej sprawie organy nadzoru budowlanego prawidłowo zakwalifikowały przedmiotowy obiekt jako mający charakter tymczasowego obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego z 1994 r., który powstał w następstwie robót budowlanych, stanowiących budowę w rozumieniu art. 3 pkt 6 tej ustawy. Dla oceny, czy obiekt ten stanowi samowolę budowlaną konieczne jest dokonanie jego kwalifikacji także na gruncie prawa budowlanego obowiązującego w dacie jego powstania. Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane regulowała m.in. projektowanie i budowę oraz utrzymanie i rozbiórkę obiektów budowlanych, do których zaliczano zarówno stałe jak i tymczasowe budynki i budowle (art. 1 ust. 1 oraz art. 2 ust. 1 ustawy z roku 1974). Budowa natomiast definiowana była m.in. jako wykonywanie obiektu budowlanego (art. 2 ust. 2). Wskazana regulacja pozwala przyjąć, że również w dacie powstania przedmiotowego domku letniskowego stanowił on obiekt budowlany, którego wykonywanie było budową poddaną reżimowi prawa budowlanego.

W ocenie Sądu bezspornie budowa przedmiotowego obiektu wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. Skarżąca takiego pozwolenia nie posiadała, stąd też należy uznać, że zatem wybudowany obiekt będący przedmiotem niniejszego postępowania stanowił samowolę budowlaną. Dla oceny dopuszczalności legalizacji samowoli i ustalenia skutków jej popełnienia zastosowanie znajdują przepisy ustawy z roku 1974, w szczególności art. 37 tej ustawy. Sąd podkreślił, że w przedmiotowej sprawie teren, na którym posadowiono sporny obiekt letniskowy nie był i nie jest przeznaczony pod zabudowę takiego rodzaju. W dacie powstania obiektu położone w Z. działki nr ewid. [...] i [...] nie były objęte żadnym planem. Jednakże żaden z kolejnych uchwalanych planów miejscowych nie dopuszczał wznoszenia na terenie przedmiotowych działek obiektów kubaturowych. Tereny te były określane kolejno jako: 1. teren lasów i zadrzewień (plan ogólny zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej w Żarkach nr 64/XII/86 z dnia 25 września 1986 r.), 2. tereny przeznaczone pod uprawy leśne (plan ogólny zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Żarki zatwierdzony uchwałą Rady Miejskiej w Żarkach nr 31/VI/94 z dnia 29 listopada 1994 r.) i 3. teren lasów (miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Żarki dla obszaru sołectwa Zaborze zatwierdzony uchwalą Rady Miejskiej w Żarkach nr VII/41/2007 z dnia 30 kwietnia 2007 r.). Dla jednostki planistycznej określonej symbolem G4ZL aktualnie obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Żarki uchwalony uchwałą nr XXXIX/264/2014 z dnia 31 marca 2014 r. przewiduje jako funkcję wiodącą grunty leśne/tereny lasów. Faktom tym skarżąca nie przeczy.

Za nieuzasadniony uznał Sąd zarzut naruszenia przez orzekające organy przepisów postępowania, tj. art. 156 ust. 1 pkt 3 k.p.a. poprzez wydanie decyzji w sprawie rozstrzygniętej wcześniej decyzją ostateczną. W tym zakresie pełnomocnik skarżącej powoływał decyzję wydaną przez Naczelnika Miasta i Gminy Żarki z dnia [...] grudnia 1982 r. [...]. Wbrew stanowisku skarżącej, zgodnie z powołanym przez jej pełnomocnika postanowieniem Wojewody Częstochowskiego z dnia [...] marca 1983 r. nr [...] nakaz rozbiórki dotyczył obiektu znajdującego się na innych działkach niż te, na których położony jest domek objęta obecnie nakazem rozbiórki. Z dołączonej do pisma kserokopii tego postanowienia wynika, że sprawa dotyczy "rozbiórki domku letniskowego na działce nr [...], nr [...] i nr [...] położonej w Z.", podczas gdy w niniejszej sprawie nakaz rozbiórki dotyczy budynku letniskowego na działce nr [...] działce nr [...] w miejscowości Z., gmina Z. W zakresie res iudicata ustawodawca odsyłał do sprawy w jej znaczeniu materialnoprawnym, której tożsamość wyznaczają elementy wyznaczające tożsamość skonkretyzowanego w decyzji administracyjnej stosunku prawnego, a więc musi zachodzić identyczność podmiotów, identyczność przedmiotu tego stosunku oraz identyczność obu jego podstaw – prawnej i faktycznej. W przedmiotowej sprawie taka tożsamość przedmiotów nie zachodzi.

Skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego od powyższego wyroku WSA w Gliwicach z dnia 6 listopada 2015 r. wniosła W. B. zaskarżając wyrok w całości i zarzucają mu naruszenie przepisów postępowania:

1. art. 156 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 16 k.p.a. polegające na nieuwzględnieniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, iż w przedmiocie obowiązku rozbiórki przedmiotowego domku letniskowego, którego właścicielem jest Wiesława Bobrowska, toczyło się postępowanie administracyjne w latach 1982–1983, które zostało zakończone prawomocną decyzją administracyjną z dnia [...] grudnia 1982 r. Decyzja ta zgodnie z zasadą trwałości decyzji jest ostateczna;

2. art. 141 § 4 i art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. polegające na nieuwzględnieniu przez Sąd, że wydanie decyzji administracyjnej nastąpiło z naruszeniem art. 7, art. 77 oraz art. 107 § 3 k.p.a. podczas gdy postępowanie administracyjne prowadzone przez organ administracji publicznej cechowało się brakiem wyczerpującego zebrania i rozpoznania materiału dowodowego, a tym samym brakiem należytego i wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, skutkujące tym, iż została wydana decyzja administracyjna w oparciu o niekompletny materiał dowodowy, gdyż Powiatowy oraz Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego nie przeprowadził dość należycie oraz w sposób wyczerpujący postępowania wyjaśniającego. Nadto brak zapoznania się z treścią decyzji z dnia [...] grudnia 1982 r. nr [...], która miała być przedłożona przez Burmistrza Miasta i Gminy Żarki;

3. art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez brak wskazania dowodów, na których została oparta przedmiotowa decyzja oraz brak wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. powinien znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu faktycznym i prawnym decyzji. Prawidłowo zredagowanie pod względem merytorycznym i prawnym uzasadnienie decyzji administracyjnej, a więc uzasadnienie odpowiadające swojej treści wymogom określonym wart. 107 § 3 k.p.a., ma zaś podstawowe znaczenie dla stosowania zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 k.p.a., mocą której organ jest zobowiązany do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. Uzasadnienie decyzji winno być elementem decydującym o przekonaniu strony, co do trafności rozstrzygnięcia;

4. art. 6 w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez brak zastosowania zasady praworządności (legalności) oraz nieprowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie uczestników do władzy publicznej.

Skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA w Gliwicach do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Ponadto skarżąca kasacyjnie wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z dnia [...] stycznia 2015 r. oraz, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu, tj. decyzji z dnia [...] grudnia 1982 r. nr [...].

Pismami z dnia 26 sierpnia 2016 r. i 17 marca 2017 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymała zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej oraz poinformowała Naczelny Sąd Administracyjny o wydaniu przez Sąd Rejonowy w Myszkowie postanowienia z dnia [...] maja 2016 r. sygn. akt [...] stwierdzającego, że W. B. z dniem 31 grudnia 2012 r. nabyła własność nieruchomości położonej w Z. składającej się z działek nr [...] i nr [...].

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania.

W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego.

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, bowiem zaskarżony wyrok odpowiada prawu.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stan faktyczny sprawy został ustalony zgodnie z prawdą, przepisy, w oparciu o które wydano zaskarżoną decyzję są również prawidłowe. Nie ulega wątpliwości, że budynek letniskowy, którego nakazano rozbiórkę stanowi samowolę budowlaną, w stosunku do której powinny mieć zastosowanie przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane w związku z art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r.

W świetle przedstawionych akt administracyjnych, nie ma żadnych podstaw zarzut skargi kasacyjnej naruszenia "art. 156 ust. 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 16 k.p.a.", bowiem nie ma żadnego dowodu na to, że w tej sprawie toczyło się postępowanie administracyjne zakończone wydaniem decyzji ostatecznej.

Dowodami w tym zakresie nie może być zawiadomienie Sekretariatu Sądu Rejonowego w Myszkowie II Wydziału Karnego, w którym mowa o wyroku tego Sądu z dnia [...] czerwca 1983 r. ani postanowienie ww. Sądu o ustaleniu kosztów postępowania z dnia [...] czerwca 1983 r. (znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy).

Przesłanką nieważności decyzji, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., mogło być wydanie decyzji ostatecznej w postępowaniu administracyjnym, a nie wydanie jakiegoś orzeczenia w postępowaniu karnym przez Sąd rejonowy.

Dowodem świadczącym o naruszeniu zaskarżonym wyrokiem art. 156 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 16 k.p.a. nie może też być postanowienie z dnia 21 marca 1983 r. Wojewody Częstochowskiego, wydane na podstawie art. 58, art. 59 k.p.a. (k. 42), w którym mowa o decyzji Naczelnika Miasta i Gminy Żarki z dnia [...] grudnia 1982 r., gdyż decyzja ta dotyczyła rozbiórki samowolnie zrealizowanego domu letniskowego na działce nr [...],[...] i [...] położonych w Z. Natomiast obecnie rozpatrywana sprawa dotyczy samowoli budowlanej zrealizowanej na działkach nr [...] i [...] w miejscowości Z. gm. Z. W związku z powyższym nie może tu być mowy o tożsamości spraw. Nie można mieć tu też pretensji do Sądu pierwszej instancji, że nie uwzględnił tej kwestii, skoro kopia ww. postanowienia Naczelnika Miasta i Gminy Żarki z dnia [...] grudnia 1982 r. wraz z pismem pełnomocnika wpłynęła do WSA w Krakowie 28 maja 2015 r., natomiast zaskarżony wyrok został wydany w dniu 16 stycznia 2015 r. Nie była więc to kwestia wcześniej rozpatrywana przez organy nadzoru budowlanego, które wydały decyzje w tej sprawie.

Nie znajdują też uzasadnienia zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przepisów art. 141 § 4, art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., gdyż w postępowaniu administracyjnym nie zostały naruszone przepisy art. 6, 7, 8, 11, 77 oraz 107 § 3 k.p.a., jak podnosi się w petitum skargi kasacyjnej. Dla uzasadnienia naruszenia ww. przepisów odwołano się wyłącznie do orzecznictwa, a nie do konkretnych okoliczności tej sprawy, opisując na czym miałoby polegać naruszenie zaskarżonym wyrokiem powyższych przepisów.

Wszystkie istotne okoliczności w tej sprawie zostały wyjaśnione, nie ma więc żadnych wątpliwości, że zaskarżony wyrok odpowiada wymaganiom określonym w § 4 art. 141 p.p.s.a. Fakt, że w postanowieniu SR w Myszkowie z dnia [...] maja 2016 r., [...] stwierdzono, iż W. B. nabyła z dniem 31 grudnia 2012 r. własność działek nr [...] i [...], nie miał większego znaczenia dla oceny zaskarżonego wyroku, gdyż przepisy art. 37 Pr.bud. z 1974 r. nie uzależniają wydania decyzji o nakazie rozbiórki od tego, czy inwestor obiektu budowlanego wzniesionego bez wymaganego pozwolenia na budowę, posiadał w dacie budowy prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, czy też nie posiadał takiego prawa (wyrok NSA z 13 lutego 2016 r., II OSK 2330/14). Istotne w tej sprawie jest to, że obiekt został wzniesiony bez wymaganego pozwolenia na budowę, na terenie, który nie był i nie jest obecnie przeznaczony pod zabudowę.

Decyzja nakazująca rozbiórkę budynku letniskowego w niniejszej sprawie została wydana na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 Pr.bud. z 1974 r. i bezspornym jest, że obiekt ten został wzniesiony na terenie nie przeznaczonym pod zabudowę – grunty leśne, tereny lasów. Zakaz budowy budynków letniskowych na terenach obszarów leśnych, jak wynika z uzasadnienia decyzji z dnia [...] stycznia 2015 r. (s. 4), obowiązywał w 1982 r., jak i obecnie, co wynika i wynikało z planów miejscowych oraz z innych przepisów ustaw.

Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.