Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1077/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2011-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Dnia 18 października 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski Sędziowie Sędzia WSA Bożena Kasprzak Sędzia WSA Bartosz Wojciechowski (spr.) Protokolant Tomasz Furmanek po rozpoznaniu w dniu 18 października 2011 roku na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki z o.o. z siedziba w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za maj i czerwiec 2004 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. z [...] r. określającą "A" spółce z o.o. z siedzibą w K. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług z maj i czerwiec 2004 r.

Organy oparły swoje rozstrzygnięcia o następujący stan faktyczny.

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej decyzją z [...] r. określił spółce zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za maj i czerwiec 2004 r. kwestionując jej prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur:

- VAT Nr [...] z dnia [...] r. na zakup "instalacji i programowania urządzeń Cisco" o wartości netto 24.000 zł, VAT 5.289 zł - wystawionej przez Przedsiębiorstwo Handlowo Usługowe "B" K.P.

- VAT Nr [...] z dnia [...] r. na zakup "instalacji i programowania urządzeń Cisco" o wartości netto 22.300 zł, VAT 4.906 zł - wystawionej przez Przedsiębiorstwo Handlowo Usługowe "B",

- VAT Nr [...] z dnia [...] r. na zakup "adaptacji sprzętowej i programowej centrali Alcatel E 10 B dla potrzeb instalacji urządzeń Cisco" o wartości netto 52.000 zł, VAT 11.440 zł - wystawionej przez Przedsiębiorstwo Handlowo Usługowe "B",

- VAT Nr [...] z dnia [...] r. dotyczącej instalacji i oprogramowania serwera komutacji TELESIS SDX - 2048, przyłączenia serwera do istniejącej instalacji okablowania strukturalnego wraz z wykonaniem przełącznicy głównej, testy ruchowe i serwisowe serwera wraz z łączami zewnętrznymi od innych operatorów o wartości 61.000 zł, VAT 13.420 zł - wystawionej przez spółkę z o.o. "C".

W ocenie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. prace udokumentowane ww. fakturami nie miały miejsca, tym samym wydatki spółki dotyczące tych prac nie były związane z przychodami. Mając na względzie poczynione ustalenia oraz treść art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.; dalej "u.p.d.o.p."), organ l instancji stwierdził, że wydatki udokumentowane ww. fakturami nie mogły być uznane za koszt uzyskania przychodów spółki.

Powyższe spowodowało, że obniżenie podatku należnego o podatek naliczony zawarty w spornych fakturach nastąpiło z naruszeniem art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r. Nr 54, poz. 535 ze zm.; dalej "ustawa o VAT").

Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie, w wyniku którego Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy uznał, że materiał dowodowy zgromadzony w przedmiotowej sprawie był niewystarczający dla rozstrzygnięcia zgodności dokonanego przez spółkę zaliczenia wydatków do kosztów uzyskania przychodów. W konsekwencji powyższego nie była możliwa ocena zasadności dokonanego przez spółkę odliczenia podatku naliczonego wynikającego ze spornych faktur.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. decyzją z [...] r. określił spółce zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za maj i czerwiec 2004 r. Organ l instancji w uzasadnieniu decyzji stwierdził, że usługi dokumentowane spornymi fakturami na łączną kwotę 159.300 zł w rzeczywistości nie miały miejsca. W związku z powyższym kwoty wynikające z tych faktur nie stanowiły kosztów uzyskania przychodów, a zatem podatek naliczony wynikający z tych faktur nie podlegał odliczeniu od podatku należnego w myśl art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT.

Od powyższej decyzji złożono odwołanie, zaś decyzją z [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

Na decyzję organu odwoławczego spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokiem z 7 sierpnia 2009 r. (I SA/Łd 90/09) uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w dniu 26 marca 2009 r., w wyniku uwzględnienia skargi spółki (I SA/Łd 1448/08), uchylona została decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2004 r., gdyż organy podatkowe, wykraczając poza granice prawa i obowiązki wynikające z art. 180, art. 187 § 1, art. 191 Ordynacji podatkowej, naruszyły art. 120 i art. 121 § 1 tej ustawy, a w konsekwencji naruszyły przepis prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Sąd zanaczył też, że zgodnie z art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika towarów i usług, jeżeli wydatki na ich nabycie nie mogły być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, z wyjątkiem przypadków, gdy brak możliwości zaliczenia tych wydatków do kosztów uzyskania przychodów pozostaje w bezpośrednim związku ze zwolnieniem od podatku dochodowego. Ponieważ decyzja w zakresie VAT była pochodną ustaleń wynikających z postępowania dotyczącego podatku dochodowego od osób prawnych, tym samym w związku z uchyleniem decyzji w zakresie podatku dochodowego uchyleniu podlegała również decyzja dotycząca podatku od towarów i usług. Sąd wskazał jednocześnie, że art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, który ograniczał prawo przyznane podatnikowi do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od nabywanych przez niego towarów i usług, jeżeli wydatki na ich nabycie nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, był w orzecznictwie sądowym powszechnie negowany z uwagi na jego sprzeczność z art. 168 Dyrektywy 112 oraz zasadami neutralności i proporcjonalności VAT.

Decyzją z [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Decyzją z [...] r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. , rozpatrując ponownie sprawę, określił spółce zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za maj i czerwiec 2004 r., raz jeszcze odmawiając stronie prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z wymienionych wyżej faktur VAT.

Od tej decyzji strona złożyła odwołanie, wskazując w nim na naruszenie art. 86 ust. 1 ustawy o VAT oraz naruszenie art. 120-125, art. 187 § 1, art. 190 i art. 191 Ordynacji podatkowej.

Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję w dniu [...] r., Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że nie podważa faktu wykonania przez podatniczkę usług na rzecz Gminy K. oraz "D" S.A. w K., jednak uważa, że usługi te nie zostały wykonane przez podwykonawców, tj. firmę "B" - w zakresie usług wykonywanych na rzecz Gminy K. oraz przez "C" sp. z o.o. - na rzecz "D" S.A. Zgromadzony w sprawie materiał dowodził, że istnieje podstawa do zakwestionowania wydatków udokumentowanych spornymi fakturami na łączną wartość 159.300 zł.

W ocenie organu odwoławczego zgromadzone dowody ujawniły, że umowa z 14 czerwca 2004 r. zawarta pomiędzy spółką "A" a spółką "C" nie była związana z realizacją umowy z 3 czerwca 2004 r., zawartej przez spółkę "A" ze spółką "D", zaś umowa z 15 maja 2004 r. spółki "A" z firmą "B" nie wiązała się z umową z 21 maja 2004 r., zawartą pomiędzy spółką "A" a Gminą K.. Zeznania świadków dotyczące zawarcia i wykonania powyższych umów były niejasne oraz wzajemnie sprzeczne. Świadkowie w odpowiedzi na pytania dotyczące realizacji umów z podwykonawcami twierdzili, że brak im wiedzy w tym zakresie bądź też wskazywali inne osoby, które posiadają informacje na ten temat. Organ wskazał też na niewiarygodność informacji co do zawarcia umów, przebiegu ich wykonania oraz brak jakichkolwiek dowodów w tym zakresie. Spółka "A" przedstawiła jedynie umowy oraz przelewy dokonane w wykonaniu umów na rachunek spółki "C" oraz firmy "B". Przekazane przez spółkę "D" kserokopie: protokołu końcowego odbioru robót oraz dokumentacji podwykonawczej centrali telefonicznej wskazywały, że w pracach nie uczestniczyła spółka "C", a wykonawcą umowy była spółka "A". Ponieważ z ustaleń organu wynikało, że spółka "C" nie prowadzi działalności pod adresem wskazanym w KRS, tym samym organ nie mógł przeprowadzić czynności sprawdzających.

Organ nie dał wiary zeznaniom A. R. (prezesa spółki "C"), że prace wynikające z faktury z dnia [...] r. miały rzeczywiście miejsce. Za taką oceną przemawiał zarówno brak możliwości wykonania usług przez "C" sp. z o.o., jak i całkowity brak wiedzy świadka w kwestii zlecenia wykonywania tych prac firmie zewnętrznej. Ponadto spółka "C" nie zadeklarowała obrotu wynikającego z wystawionej faktury ani żadnego obrotu osiągniętego w 2004 r., a także podatku VAT naliczonego w fakturach zakupu.

Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, że w odniesieniu do umowy z 15 maja 2004 r. zawartej z firmą "B", kluczowym dowodem są zeznania K.P., która podała, że mając przyrzeczone niewysokie wynagrodzenie, rozpoczęła fikcyjną działalność gospodarczą w celu umożliwienia wpływu na jej konto bankowe wpłat od firm. Wpłaty te następnie były przez nią pobierane i przekazywane A. S.. Nie były one zatem wynikiem działalności, w tym realizacji umowy z 15 maja 2004 r., której świadek nie podpisywała. K. P. zeznała też, że nie współpracowała ze spółką "A".

Na podstawie art. 182 k.p.k. A. S. podczas przesłuchania, uchylił się od odpowiedzi na pytania dotyczące współpracy z firmą "B".

Przesłuchani w charakterze strony członkowie zarządu "A" – P. S. i Z. G. nie pamiętali okoliczności związanych z transakcją z firmą "B". P. S. stwierdził, że zawarta przez niego umowa z firmą "B" prawdopodobnie została przesłana do tej firmy pocztą. Nie potrafił wyjaśnić, dlaczego umowa z 15 maja 2004 r. została podpisana po wystawieniu przez firmę "B" faktury nr [...]. W ocenie organu zeznania te nie były wiarygodne, gdyż prace objęte postępowaniem o udzielenie zamówienia publicznego nie mogły być wykonane przed otwarciem ofert przez zamawiającego, które nastąpiło 7 maja 2004 r.

Zdaniem organu umowa z firmą "B" miała charakter fikcyjny o czym świadczy fakt, że doszło do jej zawarcia w dniu [...] r., a więc po wystawieniu faktury nr [...] mimo, że z treści umowy wynikało, że wchodzi ona w życie z dniem podpisania przez zamawiającego. Ponadto zgodnie z treścią tej umowy miała być ona realizowana dla potrzeb Gminy K., tymczasem umowa spółki z Gminą podpisana została dopiero 21 maja 2004 r., czyli po podpisaniu rzekomej umowy z firmą "B". Ponadto, zgodnie ze Specyfikacją Istotnych Warunków Zamówienia przedłożoną przez Gminę K. publiczne otwarcie ofert miało się odbyć 7 maja 2004 r., a zatem również po wystawieniu faktury w dniu 6 maja 2004 r.

Organ zaznaczył, że ani strona, ani też przedstawiciele Gminy K. i spółki "D", a także inni świadkowie, nie potwierdzili udziału podwykonawców w realizacji umów.

W ocenie organu powyższe okoliczności wskazywały na to, że prace udokumentowane spornymi fakturami w rzeczywistości nie miały miejsca, a zatem strona nie nabyła prawa do odliczenia podatku naliczonego zawartego w przedmiotowych fakturach na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy o VAT. Jednocześnie organ zaznaczył, że przepis ten jest zgodny z przepisami prawa wspólnotowego, zwłaszcza art. 17 Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r.

W skardze podatnik zarzucił naruszenie:

1. art. 86 ust. 1 ustawy o VAT poprzez niewłaściwe zastosowanie i pozbawienie prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony,

2. art. 153 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez pominięcie argumentów zawartych w uzasadnieniu wyroku wydanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny zarówno co do interpretacji przepisów materialnego prawa podatkowego jak i sposobu przeprowadzenia postępowania podatkowego i czynności, które powinny zostać przez organ przeprowadzone,

3. art. 120, art. 121 § 1 i § 2, art. 122, art. 123 § 1, art. 124, art. 125 § 1 i 2, art. 187 § 1, art. 190 § 1, art. 191, art. 210 § 1 pkt 6 oraz § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej "O.p.") poprzez:

uchylenie się od wszechstronnego działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności okoliczności związanych z faktycznym wykonaniem usług,

uchylenie się od wszechstronnego działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności poprzez niewykorzystanie możliwych w danym stanie faktycznym środków dowodowych celem wyjaśnienia stanu faktycznego zgodnie ze stanem rzeczywistym i nieuwzględnianie wniosków strony o podjęcie stosownych czynności dowodowych,

posługiwanie się możliwie najprostszymi środkami, które w ocenie organu podatkowego miały doprowadzić do wydania rozstrzygnięcia, co jednak nastąpiło z naruszeniem podstawowych wymogów w zakresie przepisów normujących postępowanie podatkowe, w szczególności poprzez priorytetowe potraktowanie zasady szybkości postępowania z uszczerbkiem dla jego wnikliwości,

brak wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy organ podatkowy, mimo zgłaszanych zastrzeżeń co do prawidłowości przeprowadzenia postępowania podatkowego, w szczególności postępowania dowodowego oraz mimo obszernego kształtu decyzji, która jednak w istocie rzeczy jest zrelacjonowaniem przebiegu postępowania oraz selektywnie potraktowanego materiału dowodowego w sprawie,

przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, która przybrała cechy oceny dowolnej i w sposób oczywisty sprzecznej z rzeczywistym stanem rzeczy w szczególności poprzez oparcie rozstrzygnięcia na selektywnie zgromadzonych dowodach,

brak wyjaśnienia rozbieżności, jakie pojawiły się w toku postępowania, w szczególności wynikających z konfrontacji poszczególnych dowodów między sobą,

brak prawnego i faktycznego uzasadnienia decyzji, które w pierwszej części ma jedynie charakter sprawozdawczy, a w drugiej natomiast pozbawione jest merytorycznej argumentacji, w szczególności brak wskazania, dlaczego organ dał wiarę zeznaniom niektórych świadków, a odmówił wiarygodności wyjaśnieniom strony popartymi dowodami w postaci dokumentów,

przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, która przybrała cechy oceny dowolnej i w sposób oczywisty sprzecznej z logiką i doświadczeniem życiowym,

które to uchybienia miały istotny i decydujący wpływ na wynik sprawy.

Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz o zasądzenie zawrotu kosztów postępowania sądowego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga podlega oddaleniu.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej "p.p.s.a.").

W uzasadnieniu wyroku w sprawie I SA/Łd 90/09 Sąd wskazał, że podstawę prawną zaskarżonej wówczas decyzji stanowił art. art. 88 ust 1 pkt 2 ustawy o VAT, który uzależniał prawo do odliczenia podatku naliczonego od zaliczenia wydatków do kosztów uzyskania przychodów. Przy takiej konstrukcji przepisu decyzja w zakresie podatku od towarów i usług była pochodną ustaleń wynikających z postępowania dotyczącego podatku dochodowego od osób prawnych. Ponieważ w sprawie podatku dochodowego za 2004 r. tutejszy Sąd nieprawomocnym wyrokiem uchylił decyzję organu odwoławczego, wskazując na naruszenie przepisów procesowych, a oba te postępowania opierały się na zakwestionowaniu tych samych faktur, Sąd uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej również w zakresie VAT. Na marginesie odnotował, że art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT był postrzegany jako sprzeczny z przepisami prawa wspólnotowego i ostatecznie został uchylony ustawą z 7 listopada 2008 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z 2008 Nr 209 poz. 1320).

Wobec tak sformułowanej oceny prawnej, w świetle art. 153 p.p.s.a., organ dowodząc fikcyjności trzech faktur wystawionych przez Przedsiębiorstwo Handlowo Usługowe "B" K. P. i jednej faktury wystawionej przez spółkę z o.o. "C", nie mógł zastosować art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT.

W związku z powyższym zakwestionował prawo spółki do odliczenia podatku naliczonego na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy o VAT. Zgodnie z tym przepisem, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124.

Choć art. art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT nie miał zastosowania w niniejszej sprawie nie można abstrahować od ustaleń poczynionych w postępowaniu dotyczącym określenia spółce "A" wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym za 2004 r. i wydanych w nim orzeczeń.

Wskazać należy, że wyrok tutejszego Sądu z 26 marca 2009 r. (I SA/Łd 1448/08) uwzględniający skargę spółki, na skutek skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej, został uchylony przez Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 30 listopada 2010 r. (II FSK 1150/09), a sprawa została przekazana po ponownego rozpoznania.

W następstwie tego orzeczenia WSA w Łodzi wyrokiem z 10 lutego 2011 r. (I SA/Łd 1498/10) oddalił skargę spółki przyjmując, że usługi wskazane w spornych fakturach nie zostały wykonane, co oznaczało, że wydatki na nie nie mogły być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. Wyrok jest prawomocny.

Dokonując oceny legalności decyzji zaskarżonej w niniejszej sprawie Sąd stwierdza, że odpowiada ona prawu, a podniesione przeciwko niej zarzuty nie zasługują na uwzględnienie.

Organy podatkowe ustaliły, że strona skarżąca, w celu realizacji umów zawartych z Gminą K. oraz "D" S.A. w K. zawarła w dniu 15 maja 2004 r. umowę z firmą Przedsiębiorstwo Handlowo Usługowe "B" K. P. w P. oraz w dniu 14 czerwca 2004 r. umowę ze spółką z o.o. "C" w W. i odliczyła podatek naliczony z faktur wystawionych przez te podmioty.

Przeprowadzone postępowanie wykazało jednak, że spółka "C" i firma "B" nie były podwykonawcami spółki "A" w realizacji umów z Gminą K. i spółką "D".

Jedynymi dowodami wskazującymi na posłużenie się przez stronę skarżącą podwykonawcami były umowy podpisane przez podatniczkę ze spółką "C" i firmą "B", wystawione faktury VAT oraz przelewy spółki "A" na rzecz tych podmiotów. Postępowanie podatkowe, mające na celu zweryfikowanie zasadności odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez te podmioty, doprowadziło organy do uzasadnionego wniosku, że ww. dowody nie mogą potwierdzić faktu wykonania określonych w nich usług.

W tym zakresie organy podatkowe oparły się w głównej mierze na zeznaniach świadków. W odniesieniu do firmy "B", jej właścicielka – K. P. –zeznała, że nie prowadziła rozmów w sprawie umowy z dnia 15 maja 2004 r. i takiej umowy ze spółką "A" nie podpisywała, a podpis widniejący na umowie nie jest jej podpisem, nie zna nikogo ze spółki "A" i nie wystawiała dla tej spółki faktur. Wskazała ponadto, że podpisy na fakturach nie są jej podpisami, nie wie kto je wystawił, numer rachunku bankowego na fakturach należy prawdopodobnie do firmy "B", jej firma nie była w stanie wykonać usługi określonej w umowie z dnia 15 maja 2004 r., bowiem nie posiada stosownego sprzętu, nie posiada też żadnych środków trwałych na wyposażeniu. Zeznała również, że w 2004 r. nie były podpisywane protokoły odbioru robót przeprowadzonych przez firmę "B" na rzecz spółki "A", ponieważ nie były wykonywane żadne prace na rzecz tej spółki, zaś otrzymane środki pieniężne dotyczące przedmiotowych faktur pobierała i przekazywała bez pokwitowania A. S.. Stwierdziła, że A. S. jest właścicielem Biura podatkowego A-Z, zajmującego się księgowością firmy "B" i zaproponował jej współpracę polegającą na prowadzeniu działalności gospodarczej sprowadzającej się do wypłacania otrzymywanych od nieznanych firm wpłat oraz przekazywaniu ich A. S.. Z tego tytułu miała otrzymać pieniądze (k. 270-272 akt administracyjnych). K. P. nie wiedziała czego dotyczyła wpłata dokonana przez spółkę "A" w wysokości 119.926,00 zł., pieniądze te zostały podjęte z rachunku bankowego i przekazane A. S., który zwrócił je prawdopodobnie spółce (k. 23-24 akt administracyjnych).

Ponadto na okoliczność tej umowy zeznawali m. in. Z. G. - prezes zarządu spółki "A" oraz P. S. - członek zarządu spółki. Przesłuchany w dniu 7 listopada 2006 r. w charakterze strony P. S. oświadczył m. in., iż nie zna K. P. ani też pracowników jej firmy, podpisaną przez siebie umowę z dnia 15 maja 2004 r. przesłał pocztą, nie potrafił także wyjaśnić dlaczego data zawarcia umowy z dnia 15 maja 2004 r. jest późniejsza niż data pierwszej faktury firmy "B" z 6 maja 2004 r. (k. 73-74 akt administracyjnych).

Jak trafnie zwrócił uwagę organ, zawarcie umowy przez spółkę "A" z gminą K. miało miejsce w dniu 21 maja 2004 r., zatem twierdzenie strony, że firma "B" mogła jeszcze przed 15 maja 2004 r. wykonać prace wynikające z umowy z 15 maja 2004 r. oraz z umowy z 21 maja 2005 r., budzi uzasadnione wątpliwości.

Z kolei, w przesłuchaniu z dnia 8 lutego 2007 r., Z. G. oświadczył, że realizacją umowy zawartej 15 maja 2004 r. z firmą "B", zajmował się P. S.. Wskazał jednocześnie, że nie zna K. P. oraz pracowników jej firmy (k. 160-161 akt administracyjnych).

Z kolei, w odniesieniu do umowy zawartej ze spółką "C", A. R. (prezesa spółki) zeznał, że podpisał w dniu 14 czerwca 2004 r. w imieniu "C" umowę ze spółką "A". Odbyło się to prawdopodobnie na targach lub wystawie i był to jedyny przypadek współpracy z tą spółką. Wskazał, że wystawił w imieniu spółki fakturę VAT Nr [...] z dnia [...]r., przy czym usługa objęta umową z 14 czerwca 2004 r. została wykonana przez specjalistyczną firmę zewnętrzną, której nazwy nie pamięta. Stwierdził ponadto, że w 2004 r. spółka "C" zatrudniała jedynie pracowników biurowych, wszystkie zadania specjalistyczne wykonywały firmy zewnętrzne, których nazw nie pamięta. Nadzór nad wykonywanymi pracami sprawowała osoba związana ze zleceniodawcą, najprawdopodobniej został sporządzony protokół odbioru robót, jednak dokumentacja księgowa najprawdopodobniej została utracona z momentem aresztowania prezesa spółki (k. 289-291 akt administracyjnych).

Również poczynione przez organ odwoławczy starania, mające na celu potwierdzenie faktu uczestnictwa podwykonawcy w realizacji umowy z dnia 3 czerwca 2004 r., zawartej przez skarżącą ze spółką "D" nie przyczyniły się do jego potwierdzenia. Spółka "D" przekazała kserokopie protokołu końcowego odbioru robót oraz dokumentacji powykonawczej centrali telefonicznej, jednak z materiałów tych nie wynika, że w pracach tych uczestniczyła spółka "C", wynika natomiast, że wykonawcą umowy była spółka "A".

Uwzględniając powyższe, jak również mając na uwadze fakt niesporządzenia protokołów odbioru robót przez spółkę "A", a także niewskazanie, że "podwykonawcy" (firma "B" i spółka "C") zaewidencjonowali przychód z zakwestionowanych umów oraz okoliczność, iż z zawartych przez skarżącą spółkę umów z gminą K. oraz spółką "D" wynikało wprost i niedwuznacznie, że spółka "A" nie miała uprawnień do posłużenia się przy wykonywaniu umów podwykonawcami, stwierdzić należy, że Dyrektor Izby Skarbowej słusznie przyjął, że skarżącej nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z zakwestionowanych faktur.

Podstawą obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony mogą być jedynie faktury dokumentująca rzeczywiste nabycie towaru lub usługi (art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o VAT). Skoro w rozpoznawanej sprawie organy w sposób prawidłowy ustaliły, że wystawcy faktur nie wykonywali usług w nich określonych na rzecz strony skarżącej, tym samym spółce nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego w tych fakturach.

Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a., należało skargę oddalić.

P.Z-C.