Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2181/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-02-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 131 ust. 1 pkt 1, art. 246 ust. 1 i 2, art. 247 ust. 2, art. 255 ust. 1 pkt 9, art. 255 ust. 4
journal: Dz.U. 2013 poz 1410
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej - tekst jednolity
article: art. 7, art. 8, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3,
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant ref. staż. Łukasz Kawalec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2017 r. sprawy ze skargi "P." Sp. z o.o. z siedzibą w T. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (zwany dalej organem/Urzędem Patentowym RP) decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr Sp.[...] po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...] kwietnia 2016 r. sprawy o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy "KORMORAN" o numerze R.[...] udzielonego na rzecz P. sp. z o.o. z siedzibą w T. (zwanej dalej uprawnionym/skarżącym) wszczętej na skutek sprzeciwu uznanego za bezzasadny, wniesionego przez B. sp. z o.o. z siedzibą w O. (zwaną dalej wnioskodawcą/wnoszącym sprzeciw), unieważnił prawo ochronne na znak towarowy i przyznał zwrot kosztów postępowania.

Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej decyzją z dnia [...]października 2013 r. udzielił na rzecz uprawnionego na prawo ochronne na znak towarowy "KORMORAN" R.[...]. Prawo ochronne zostało udzielone dla towarów w klasach 32 i 33. Są to: wody mineralne i gazowane oraz inne napoje bezalkoholowe; napoje owocowe i soki owocowe; syropy i inne preparaty do produkcji napojów (klasa 32) oraz napoje alkoholowe (z wyjątkiem piwa), whisky, wino, wódka, brandy, arak (klasa 33).

Wobec tej decyzji sprzeciw wniósł wnioskodawca. Jako podstawę prawną wnioskodawca wskazał art. 246 w związku z art. 131 ust. 1 pkt 1, art. 131 ust. 1 pkt 2 oraz art. 131 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 1410 ze zm.; zwanej dalej jako p.w.p.).

We wniosku i w trakcie postępowania podnosił, że wnioskodawca został wpisany do Krajowego Rejestru Sądowego pod numerem [...] dnia 20 listopada 2002 r. Zgodnie z wykazem przedmiot działalności obejmuje między innymi: produkcję soków z owoców i warzyw, destylowanie, rektyfikowanie i mieszanie alkoholi, produkcję win gronowych, produkcję cydru i pozostałych win owocowych, produkcję pozostałych niedestylowanych napojów fermentowanych, produkcję piwa, produkcję słodu, produkcję napojów bezalkoholowych, produkcję wód mineralnych i pozostałych wód butelkowanych. Zdaniem wnoszącego sprzeciw sporny znak towarowy jest identyczny w warstwie słownej z dystynktywną częścią firmy, pod którą działa w obrocie gospodarczym. Zaznaczył, że podmioty będące w niniejszym sporze "funkcjonują na tym samym rynku produktowym i geograficznym, siedziby obu podmiotów znajdują się na terenie województwa [...]". Zdaniem wnoszącego sprzeciw "znak towarowy uprawnionego został skonstruowany na bazie wyróżniającej części firmy, jaką posługuje się od 2002 r. wnioskodawca". Wnoszący sprzeciw nadmienił także, iż od dnia 14 czerwca 2010 r. jest "właścicielem" nazwy domeny "browar kormoran.pl". Zdaniem wnioskodawcy znak towarowy KORMORAN w części słownej odzwierciedla dosłowne brzmienie charakterystycznego elementu jego firmy, a grafika przedmiotowego znaku jest bardzo skromna. Jego zdaniem, uprawnionemu chodziło o zablokowanie i utrudnienie prowadzenia działalności gospodarczej przez wnioskodawcę. Podkreślił, że "browar KORMORAN sp. z o.o. poprzez nazwę wyrobił sobie renomę, solidność świadczonych usług, dobrą opinię o produkowanych towarach, ponosi stale od lat wydatki na reklamę i promocję". Wnioskodawca załączył liczne materiały dowodowe na okoliczność używania nazwy "KORMORAN" w obrocie przed datą dokonania zgłoszenia spornego znaku towarowego do ochrony, a także na okoliczność rozpoznawalności firmy wnoszącego sprzeciw i uznania za jakość produkowanych towarów.

W odpowiedzi na sprzeciw a także w trakcie postępowania uprawniony uznał go za bezzasadny i zanegował możliwość zastosowania przepisów podniesionych w sprzeciwie. Jego zdaniem "sam fakt zgłoszenia nazwy cudzego przedsiębiorstwa nie stanowi jeszcze przeszkody w rejestracji tegoż oznaczenia w charakterze znaku towarowego". W opinii uprawnionego "kolizja powstaje w razie identyczności lub podobieństwa towarów zbywanych przez przedsiębiorcę z tymi, dla których znak towarowy uzyskał rejestrację oraz identyczności lub podobieństwa znaku towarowego z oznaczeniem". Sporne prawo ochronne zostało udzielone dla towarów w klasach 32 i 33. Są to: wody mineralne i gazowane oraz inne napoje bezalkoholowe; napoje owocowe i soki owocowe; syropy i inne preparaty do produkcji napojów (klasa 32) oraz napoje alkoholowe (z wyjątkiem piwa), whisky, wino, wódka, brandy, arak (klasa 33). Jako podstawę prawną wnoszący sprzeciw wskazał art. 246 w związku z art. 131 ust. 1 pkt 1, art. 131 ust. 1 pkt 2 oraz art. 131 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo własności przemysłowej (dalej jako p.w.p.). Uprawniony stwierdził, że wnoszący sprzeciw "w żaden sposób nie wykazał używania oznaczenia »kormoran« dla piwa ani też dla żadnych towarów w klasie 32 i 33 objętych rejestracją spornego znaku", a ponadto "nie wykazał nawet należytych dowodów potwierdzających podobieństwo spornego znaku z używanym przez siebie oznaczeniem - Browar Kormoran". Uprawniony podniósł, że słowo "kormoran" stanowi jedynie element firmy wnoszącego, a wyraz ten jest powszechnie stosowany przez przedsiębiorców.

W dniu 7 kwietnia 2016 r. na rozprawie obie strony podtrzymały swoje stanowiska.

W opinii organu oznaczenie "BROWAR KORMORAN sp. z o.o." z uwagi na występujący element słowny "KORMORAN" posiada zdolność odróżniającą, gdyż w odniesieniu do przedmiotowych towarów jest określeniem fantazyjnym i pozwalającym na odróżnienie podmiotu działającego na rynku. Z kolei określenia takie jak "BROWAR" oraz akronim "sp. z o.o.", stanowią jedynie odpowiednio informację o charakterze prowadzonej działalności gospodarczej i formie prawnej jej prowadzenia. Wobec powyższego uznał oznaczenie "KORMORAN" za element dystynktywny nazwy przedsiębiorstwa (firmy) oraz znaku towarowego. Organ powołując się na uprawnionego podnosił, że na rynku istnieją podmioty mające w swojej firmie element "kormoran", to jednak nie działają one w branży piwowarskiej.

W ocenie organu powołującego się na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 października 2010 r. (sygn. akt II CSK 191/10), w którym Sąd Najwyższy stwierdził, że "używanie na oznaczenie przedsiębiorstwa także nazwy zwyczajowej i ugruntowanej w świadomości lokalnej społeczności podlega ochronie (...). Jego zdaniem jeżeli przedsiębiorca rozpoczął używanie tej nazwy zgodnie z prawem jako pierwszy" i osiągnął silną pozycję na rynku piwowarskim i jest kojarzony dzięki oznaczeniu "kormoran". Powołując się na ugruntowane stanowiska judykatury i doktryny, stwierdził, że w przypadku kolizji prawa ochronnego na znak towarowy z dobrem osobistym, w tym prawem do nazwy przedsiębiorcy priorytet ma ochrona tego dobra osobistego. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2002 r. (sygn. akt II S.A. 3390/2001) wyraził pogląd, iż w przypadku kolizji między firmą (nazwą) przedsiębiorstwa a zarejestrowanym z "gorszym pierwszeństwem" znakiem towarowym priorytet przyznaje się prawu powstałemu wcześniej. Stwierdził, iż nazwa przedsiębiorcy, a także należący do niego znak towarowy, podlegają ochronie prawnej, niemniej nie jest to ochrona absolutna. Zdaniem organu przedsiębiorstwo dochodzące swych praw musi wykazać, że jest znane w Polsce odbiorcom towarów i że istnienie firmy konkurencyjnej może tych odbiorców wprowadzać w błąd. Ponadto podkreślił, iż WSA w Warszawie w wyroku z 27 listopada 2008 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1388/07) stwierdził, że "Urząd Patentowy RP, posiada uprawnianie do samodzielnego, ustalenia faktów i dokonania prawnej oceny: zebranego materiału (...) w ustalaniu, że znak towarowy narusza prawa osobiste, czy majątkowe lub został zgłoszony w złej wierze".

Opierając się na znajdujących się w aktach sprawy dokumentach organ wskazał, że uzasadnione jest twierdzenie, że firma wnoszącego sprzeciw cieszyła się renomą w dacie zgłoszenia do ochrony spornego znaku towarowego, tj. w dniu 27 sierpnia 2012 r.

Dokonując oceny podobieństwa spornego znaku towarowego i oznaczenia przeciwstawionego z uwzględnieniem wytycznych występujących w piśmiennictwie i judykaturze w zakresie podobieństwa oznaczeń na gruncie art. 132 ust 2 pkt 2 p.w.p. w trzech płaszczyznach: wizualnej, fonetycznej i znaczeniowej, z uwzględnieniem ich dystynktywnych i dominujących elementów, pomijając drobne lub nieistotne różnice między nimi organ uznał, że uzasadnione jest twierdzenie, że uzyskanie ochrony na sporny znak towarowy zawierający zasadniczy element firmy wnoszącego sprzeciw może nie tylko wprowadzać odbiorców w błąd co do pochodzenia towarów, ale także przynosić uprawnionemu nieuzasadnione korzyści polegające na zwróceniu uwagi na jego towary bez ponoszenia jakichkolwiek nakładów na reklamę i promocję tych towarów.

Ponadto zakres działalności gospodarczej prowadzonej przez wnoszącego sprzeciw produkującego towary mające to samo przeznaczenie (są przeznaczone do picia), ale też są skierowane dla tej samej kategorii odbiorców (ogółu społeczeństwa), są podawane w restauracjach i barach (znajdują się w menu napojów), a ponadto można nabyć je w supermarketach, gdzie stoją na półkach obok siebie.

Zdaniem organu wszystko to co zostało opisane w decyzji powoduje, że w warunkach niniejszej sprawy doszło do naruszenia dóbr osobistych. Wskazał, że w rozpatrywanej sprawie podmioty pozostające w sporze działają na tym samym rynku. Oba podmioty mają swoje siedziby i zakłady produkcyjne są w takich miejscowościach S. (uprawniony) i O. (wnoszący sprzeciw), które znajdują się od siebie w niedalekiej odległości. Ponadto zdaniem organu zakresem ochrony spornego znaku towarowego objęte są towary podobne do tych, które są przedmiotem działalności produkcyjnej wnoszącego sprzeciw.

Z uwagi na powyższe ustalenia organ uznał, że istniały podstawy do uznania za zasadny zarzut naruszenia art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. a unieważnienie prawa ochronnego na sporny znak towarowy na tej podstawie powoduje, że bez znaczenia pozostaje zasadność pozostałych zarzutów sformułowanych przez wnoszącego sprzeciw na podstawie art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p.

Wobec powyższego, w przedmiotowej sprawie, Urząd Patentowy RP orzekł jak w decyzji.

Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie skarżący, zarzucając:

I. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć (i zdaniem skarżącego miało) istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit, fc) ppsa ), a mianowicie;

1. naruszenie art. 1, art. 11 § 1, 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak podjęcia wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia sprawy, błędne ustalenia faktyczne, dowolną ocenę materiału dowodowego oraz uzasadnienie zaskarżonej decyzji w sposób, który nie spełnia wymogów uzasadnienia decyzji administracyjnej - a to poprzez brak należytego uwzględnienia, przy ocenie kolizji pomiędzy znakiem towarowym skarżącego "KORMORAN" (R-[...]) a firmą uczestnika "BROWAR KORMORAN Sp. z o.o.", kluczowych dla sprawy okoliczności, a mianowicie: a) różnego profilu faktycznej działalności gospodarczej stron; b) właściwego ustalenia pierwszeństwa prawa do firmy uczestnika; c) zastosowania wyrazu "BROWAR" w firmie uczestnika; d) faktu, że wyraz "KORMORAN" jest wyrazem pospolitym e) dobrej wiary w zgłoszeniu znaku "KORMORAN" (R-[...]) oraz f) faktycznego sposobu wykorzystywania określenia "KORMORAN" w oznaczeniach stron w obrocie;

2. naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak podjęcia wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia sprawy, błędne ustalenia faktyczne, dowolną ocenę materiału dowodowego oraz uzasadnienie zaskarżonej decyzji w sposób, który nie spełnia wymogów uzasadnienia decyzji administracyjnej - a to poprzez błędną i dowolną ocenę podobieństwa pomiędzy piwem (objętym działalnością gospodarczą uczestnika), a napojami bezalkoholowymi i alkoholowymi pod znakiem towarowym skarżącego "KORMORAN" (R-[...]);

3. naruszenie art 7, art. 11 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak podjęcia wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia sprawy, błędne ustalenia faktyczne, dowolną ocenę materiału dowodowego oraz uzasadnienie zaskarżonej decyzji w sposób, który nie spełnia wymogów uzasadnienia decyzji administracyjnej - poprzez powierzchowną i dowolną ocenę dowodów uczestnika, na podstawie której organ uznał, że działania marketingowe i reklamowe uczestnika dotyczyły firmy "BROWAR KORMORAN Sp. z. o.o.".

II. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a., a mianowicie:

1. naruszenie art. 131 ust 1 pkt 1 p.w.p. w zw. z art. 5 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji Dz. U. z 2003 r., poz. 1503 ze zm.., dalej ZNKU) oraz art. 4310 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. kodeks cywilny (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 380, 585, dalej jako "KC") przez błędne zastosowanie, a to poprzez pominięcie prawidłowej metodyki oceny kolizji oznaczeń wyróżniających i - w konsekwencji - uznanie, że prawo ochronne na znak skarżącego "KORMORAN" (R- [...]) podlega unieważnieniu, ze względu na prawo do firmy uczestnika "BROWAR KORMORAN Sp. z o.o.",

2. Naruszenie art. 131 ust. 1 pkt. 1 p.w.p. poprzez błędną interpretację i błędne zastosowanie, a to poprzez przyjęcie, że prawo do firmy powstaje wskutek jej wpisu do KRS, a nie w wyniku jej używania w obrocie - a w konsekwencji wadliwie przyjęcie pierwszeństwa firmy uczestnika "BROWAR KORMORAN Sp. z. o.o." wobec znaku towarowego skarżącego "KORMORAN" (R-[...]).

Wskazał, że jako podstawę unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy "KORMORAN", wnioskodawca wskazał art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p., powołując się na swoje prawo do firmy "BROWAR KORMORAN Sp. z o.o." Jego zdaniem w tej sytuacji, organ zobowiązany był należycie ocenić kolizję pomiędzy ww. firmą a znakiem towarowym, mając na względzie wszystkie okoliczności istotne dla zastosowania ww. normy.

Podniósł, że organ zobowiązany był uwzględnić czynniki, o których mowa w art. 131 ust. 5 p.w.p. (obowiązującym w dacie zgłoszenia spornego znaku). Stosownie do tego przepisu: "Zgłoszenie w charakterze znaku towarowego oznaczenia, którym inna osoba posługuje się jako nazwą, pod którą prowadzi działalność gospodarczą; w szczególności jeżeli jest ona wyrazem pospolitym, nie stanowi samoistnej podstawy do odmowy udzielenia prawa ochronnego, jeżeli zgłaszający działał w dobrej wierze, a: 1) nazwa ta nie jest używana jako znak towarowy powszechnie znany na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej dla towarów tego samego rodzaju lub 2) w chwili zgłoszenia znaku nie było konfliktu interesów, w szczególności ze względu na różny profil działalności, lokalny jej zasięg lub odmienne formy używania obu oznaczeń

Podkreślił, iż zarówno w doktrynie jak i w judykaturze akcentuje się, iż art. 131 ust 5 p.w.p. stanowi swoiste uzupełnienie, czy też dopełnienie myśli ustawodawczej wyrażonej w art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. Skarżący twierdzi, że organ uznał kolizję, w rozumieniu art. 131 ust. 1 pkt 1, pomiędzy znakiem towarowym skarżącego "KORMORAN" (R-[...]) a firmą wnioskodawcy "BROWAR KORMORAN Sp. z o.o." bez należytego uwzględnienia kluczowych dla sprawy okoliczności, wynikających zarówno z treści art. 131 ust. 5 p.w.p., jak i z właściwego orzecznictwa sądów administracyjnych. Procedując w ten sposób, organ naruszył przepisy postępowania.

W związku z powyższym wnosił o u chylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi jest decyzja organu z dnia [...] kwietnia 2016 r. unieważniająca prawo ochronne na znak towarowy "KORMORAN" o numerze R.[...] udzielone na rzecz P. sp. z o.o. z siedzibą w T.

Zgodnie z art. 246 ust. 1 p.w.p. każdy może wnieść umotywowany sprzeciw wobec prawomocnej decyzji Urzędu Patentowego o udzieleniu patentu, prawa ochronnego lub prawa z rejestracji w ciągu sześciu miesięcy od opublikowania w Wiadomościach Urzędu Patentowego informacji o udzieleniu prawa. W świetle wyżej cytowanego przepisu sprzeciw jest powszechnym środkiem prawnym służącym każdej osobie, która nie musi wykazywać interesu prawnego we wszczęciu tego postępowania. Art. 246 ust. 2 p.w.p. wskazuje, iż podstawę sprzeciwu stanowią okoliczności, które uzasadniają unieważnienie prawa ochronnego, zaś zgodnie z art. 164 p.w.p. okolicznościami tymi są niespełnienie ustawowych przesłanek wymaganych do uzyskania prawa ochronnego na znak towarowy.

Natomiast w świetle art. 247 ust. 2 p.w.p., w sytuacji w której uprawniony w odpowiedzi na zawiadomienie Urzędu podniesie zarzut, że sprzeciw jest bezzasadny, sprawa zostaje przekazana do rozstrzygnięcia w postępowaniu spornym. W myśl art. 255 ust. 1 pkt 9 p.w.p., sprawy o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy na skutek sprzeciwu uznanego przez uprawnionego za bezzasadny, rozpatruje się w trybie postępowania spornego.

W niniejszej sprawie sprzeciw wobec decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy "KORMORAN" o numerze R.[...] na rzecz P. sp. z o.o. z siedzibą w T. zostało wszczęte na skutek sprzeciwu B. sp. z o.o. z siedzibą w O.

Zgodnie z art. 255 ust. 4 p.w.p. Urząd Patentowy rozstrzyga sprawy w trybie postępowania spornego w granicach wniosku i jest związany podstawą prawną wskazaną przez wnioskodawcę. Postępowanie sporne oparte jest na zasadzie kontradyktoryjności, uwzględniającej zasadę dyspozycyjności stron postępowania. To strony wyznaczają kierunek i ramy materialnoprawne toczącego się postępowania, przedstawiają twierdzenia i dowody na ich poparcie służące ustaleniu faktów mających istotne znaczenie dla sprawy, a organ wydając rozstrzygnięcie opiera się na dokumentacji przedstawionej przez strony, jak i na argumentacji podniesionej w czasie rozprawy administracyjnej.

Jak wynika z akt sprawy wnioskodawca został wpisany do Krajowego Rejestru Sądowego pod firmą BROWAR KORMORAN sp. z o.o. z siedzibą w O. za numerem [...] dnia 20 listopada 2002 r. a przedmiot działalności obejmuje między innymi: produkcję soków z owoców i warzyw, destylowanie, rektyfikowanie i mieszanie alkoholi, produkcję win gronowych, produkcję cydru i pozostałych win owocowych, produkcję pozostałych niedestylowanych napojów fermentowanych, produkcję piwa, produkcję słodu, produkcję napojów bezalkoholowych, produkcję wód mineralnych i pozostałych wód butelkowanych. Skarżący P. sp. z o.o. z siedzibą w T. prowadzi działalność gospodarczą na tym samym rynku produktowym i geograficznym, siedziby obu podmiotów znajdują się na terenie województwa warmińsko-mazurskiego.

Wnoszący sprzeciw podniósł ostatecznie, że prawo ochronne na sporny znak zostało udzielone wbrew ustawowym warunkom wymaganym do uzyskania ochrony określonym w art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p.

Stosownie do art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. nie udziela się praw ochronnych na oznaczenia, których używanie narusza prawa osobiste lub majątkowe osób trzecich. Wnioskodawca wskazał, że sporny znak towarowy "KORMORAN" narusza jego prawa osobiste do identyfikatora przedsiębiorcy tj. prawo do firmy.

Firma ma charakter prawa podmiotowego bezwzględnego skutecznego erga omnes, przysługującego przedsiębiorcy. Zgodnie z art. 434 KC firmą osoby fizycznej jest jej imię i nazwisko, może jednak ona zawierać dodatkowy element. Nazwa przedsiębiorcy pełni przede wszystkim funkcje wyróżniające i reklamowe, a zapewnienie wyłączności oznaczenia jest jednym z czynników konkurencyjności w warunkach gospodarki rynkowej. Dlatego ochrona firmy ma istotne znaczenie gospodarcze, gdyż z jednej strony chroni przedsiębiorcę, ale także innych uczestników obrotu gospodarczego w szczególności nabywców i kontrahentów przedsiębiorcy.

Przesłanką unieważnienia prawa z rejestracji znaku towarowego na podstawie art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. jest naruszenie przez znak towarowy praw osobistych i majątkowych osób trzecich, w tym prawa do nazwy przedsiębiorstwa. Nazwa przedsiębiorstwa (firma) służy jego identyfikacji i wyróżnieniu w obrocie prawnym i gospodarczym. Jest również nośnikiem pewnych informacji o cechach i walorach prowadzonej przez nie działalności. Nieuprawnione zakłócanie tych funkcji nazwy przedsiębiorstwa narusza prawo do nazwy. O tym naruszeniu nie przesądza jednakże samo zarejestrowanie identycznego lub podobnego do nazwy znaku towarowego na rzecz innego przedsiębiorstwa. Wyłączność prawa do nazwy (firmy) nie jest bowiem zupełna. Jej granice wyznacza zasięg (terytorialny, przedmiotowy) faktycznej działalności używającego nazwy. Tylko w tych granicach może dojść do kolizji pomiędzy identycznymi lub podobnymi: nazwą i znakiem towarowym. Jeżeli więc ze względu na odrębność zakresów działania uprawnionego do nazwy i uprawnionego z rejestracji znaku towarowego nie istnieje niebezpieczeństwo wprowadzenia ich klientów w błąd co do tożsamości przedsiębiorstw albo też np. uprawniony z późniejszego znaku towarowego nie wykorzystuje renomy związanej z wcześniejszą (identyczną lub podobną) nazwą przedsiębiorstwa, to trudno mówić o kolizji tych dwóch praw i w konsekwencji o naruszeniu wcześniejszego prawa do nazwy przez późniejszy znak towarowy (NSA wyrok z dnia 26 kwietnia 2006 r. sygn. akt II GSK 31/06).

Z uwagi na fakt, że wnioskodawca ostatecznie wskazał, że prawo ochronne na sporny znak zostało udzielone wbrew ustawowym warunkom wymaganym do uzyskania ochrony określonym w art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. organ zasadnie w pierwszej kolejności podjął badanie, który z podmiotów będących w niniejszym sporze posiada "lepsze pierwszeństwo". W oparciu o zgromadzone w aktach sprawy dokumenty zasadnie uznał, że wnioskodawca legitymował się prawem do firmy z uprzednim pierwszeństwem w stosunku do przedmiotowego znaku towarowego i generalnie działał on na ograniczonym terytorium Polski. Takie samo pole działania dotyczyło także skarżącego. Zdaniem sądu wykazane zostało, że wnioskodawca prowadził dzielność pod tą firmą i w taki sposób opatrywał swoje produkty co najmniej od daty wpisu do rejestru. Organ wskazał, że nazwa przedsiębiorcy, a także należący do niego znak towarowy, podlegają ochronie prawnej, niemniej nie jest to ochrona absolutna. Przedsiębiorstwo dochodzące swych praw musi wykazać, że jest znane w Polsce odbiorcom towarów i że istnienie firmy konkurencyjnej może tych odbiorców wprowadzać w błąd.

Organ zasadnie wskazał, że firma wnoszącego sprzeciw cieszyła się "renomą" w dacie zgłoszenia do ochrony spornego znaku towarowego, tj. w dniu 27 sierpnia 2012 r. Zdaniem Sądu nawet jeżeli nie jest możliwe podzielnie stanowiska w zakresie renomy firmy z uwagi na, że w piśmiennictwie i judykaturze nie występuje pojęcie "renowowana firma" to biorąc pod uwagę oświadczenie przygotowane przez B. sp. z o.o. dotyczące nakładów na reklamę i marketing i inne dokumenty znajdujące się w aktach sprawy potwierdzające znajomość firmy w branży była to nazwa znana, i kojarzyła się z wnoszącym sprzeciw. Zostało to szczegółowo opisane przez organ w aktach sprawy. Wynika z tego, że wnoszący sprzeciw zyskał sławę w branży piwowarskiej oraz wśród konsumentów.

Urząd Patentowy również w sposób prawidłowy dokonując analizy działalności wnioskodawcy i skarżącego oraz wykazu towarów i usług dla jakich został zarejestrowany przedmiotowy znak towarowy.

Organ dokonał analizy spornego oznaczenia w trzech płaszczyznach: wizualnej, fonetycznej i znaczeniowej, z uwzględnieniem ich dystynktywnych i dominujących elementów, pomijając drobne lub nieistotne różnice między nimi organ uznał, że uzasadnione jest twierdzenie, że uzyskanie ochrony na sporny znak towarowy zawierający zasadniczy element firmy wnoszącego sprzeciw może nie tylko wprowadzać odbiorców w błąd co do pochodzenia towarów, ale także przynosić uprawnionemu nieuzasadnione korzyści polegające na zwróceniu uwagi na jego towary bez ponoszenia jakichkolwiek nakładów na reklamę i promocję tych towarów.

Odnośnie do warstwy wizualnej należy stwierdził, że porównywane oznaczenia składają się z wyrażeń "BROWAR KORMORAN sp. z o.o." (oznaczenie przeciwstawione) i "KORMORAN" (znak towarowy sporny). Zasadnie wykazał, że w treści słownej różnią się jedynie elementami "BROWAR" i "sp. z o.o.". Warstwę graficzną posiada jedynie znak towarowy sporny, na który składa się użyta kolorystyka - wszystkie litery są w kolorze niebieskim (za wyjątkiem drugiej litery "O"), a także użyta obwódka w każdej z liter. Zasadnie uznano, że elementy te nie mają dystynktywnego charakteru i o odróżniającym charakterze decyduje treść słowna. Dla oznaczenia przeciwstawionego kluczowy odróżniający element stanowi słowo "kormoran". Wyraz "browar" wskazuje na rodzaj prowadzonej działalności gospodarczej, a akronim "sp. z o.o." dotyczy formy prawnej podmiotu. Tym samym w ocenie Sądu w warstwie wizualnej prawidłowo uznano podobieństwo porównywanych oznaczeń. Podobieństwa dominują w tym przypadku nad różnicami - uwaga ta ma zastosowanie także odnośnie do warstwy fonetycznej. Istotny jest w tym przypadku sposób wypowiadania porównywanych oznaczeń. Znaki te będą wypowiadane w bardzo zbliżony sposób, przy czym odbiorca będzie traktował jako element dystynktywny słowo "kormoran". Odnośnie do płaszczyzny znaczeniowej stwierdzono identyczność oznaczeń - wskazują one na nazwę gatunku ptaka.

Sąd stwierdza, że porównanie przedmiotowych oznaczeń dokonane zostało w sposób prawidłowy tj. na trzech płaszczyznach wizualnej, fonetycznej i znaczeniowej a to porównanie doprowadziło organ do prawidłowych wniosków.

Urząd Patentowy w sposób prawidłowy dokonał analizy działalności stron oraz wykazu towarów i usług dla jakich został zarejestrowany przedmiotowy znak towarowy. Zarówno towary wnioskodawcy jak i towary uprawnionego mają to samo przeznaczenie (są przeznaczone do picia), ale też są skierowane dla tej samej kategorii odbiorców (ogółu społeczeństwa), są podawane w restauracja i barach (znajdują się w menu napojów), a ponadto można nabyć je w supermarketach, gdzie stoją na półkach obok siebie (oczywiście z wyjątkiem piwa, które powinno być oferowane w innym miejscu.

Uprawniony w wykazie spornego prawa ochronnego wskazał: wody mineralne i gazowane oraz inne napoje bezalkoholowe, napoje owocowe i soki owocowe, syropy i inne preparaty do produkcji napojów (klasa 32) oraz napoje alkoholowe (z wyjątkiem piwa), whisky, wino, wódka, brandy, arak (klasa 33). Z kolei wnoszący sprzeciw, w KRS jako przedmiot swojej działalności wskazał także te towary (z wyjątkiem mocnych alkoholi), to jego podstawowym produktem pozostaje piwo (ale nie ogranicza to zakresu jego działalności zwłaszcza, że zdaniem Sądu technologicznie dokonanie zmiany lub asortymentu produkcji nie stanowi dużych trudności).

Reasumując Urząd Patentowy w ocenie Sądu prawidłowo uznał, zaistniała przesłanka z art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p., tj. naruszenie przez używanie spornego znaku towarowego jego prawa do firmy.

W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się również naruszenie art. 7, 8, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a., gdyż w toku postępowania spornego organ dokładnie przeanalizował nadesłaną przez obie strony sporu dokumentację i wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności faktyczne, związane z niniejszą sprawą. Ocena materiału dowodowego nie była zdaniem Sądu dowolna i mieściła się w granicach swobodnej oceny dowodów a prawo do firmy ocenia się w kontekście art. 23 i 24 kc.

Biorąc powyższe pod uwagę, jak również ukształtowane orzecznictwo sądowe w tym zakresie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.