Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SAB/Ol 85/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2010-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6099 Inne o symbolu podstawowym 609
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 5 i 8, art. 58 par. 1 pkt 6, art. 149
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 19 ust. 1
journal: Dz.U. 2006 nr 123 poz 858
law: Ustawa z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska Sędziowie Sędzia WSA Hanna Raszkowska (spr.) Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2010 r. na rozprawie sprawy ze skargi Spółki z o.o. na bezczynność Rady Miejskiej w podjęciu uchwały zatwierdzającej regulamin dostarczania wody postanawia odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 10 czerwca 2009 r. Przedsiębiorstwo Produkcyjno – Handlowe A. spółka z o.o. w L. wystąpiła do Burmistrza Miasta i Gminy P. z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na prowadzenie zbiorowego zaopatrzenia w wodę.

Decyzją z dnia 16 lipca 2009 r. Burmistrz Miasta i Gminy P., na podstawie

art. 16 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę

i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (t.j. Dz. U. z 2006 r. nr 123, poz. 858, ze zm.), udzielił spółce zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbiorowego zaopatrzenia

w wodę od dnia 1 sierpnia 2009 r. na czas nieoznaczony.

W dniu 16 września 2009 r. spółka złożyła wniosek o zatwierdzenie taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę na terenie gminy P.

Uchwałą nr "[...]" z dnia 25 września 2009 r. Rada Miejska w P. odmówiła spółce zatwierdzenia taryfy za zbiorowe zaopatrzenie w wodę. Z uzasadnienia do tej uchwały wynika, że Rada Miejska zarzuciła, iż wbrew art. 24 ust. 2 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków spółka nie przedstawiła wniosku o zatwierdzenie taryf w terminie 70 dni przed planowanym dniem ich wejścia w życie. Tym samym uniemożliwiła Burmistrzowi P. zbadanie zgodności taryfy z obowiązującymi przepisami prawa. Ponadto podniesiono, że wątpliwości budzi również konstrukcja samej taryfy, tj. wartość składników tabeli C, dotycząca ustalenia poziomu niezbędnych przychodów określonych na podstawie § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawie określenia taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków (Dz. U. Nr 127, poz. 886). Zastrzeżenia Rady budziła wysokość kosztów własnych przewidzianych na przyszłe remonty sieci, które zdaniem organu gminy w przypadku dzierżawcy sieci powinny ograniczać się wyłącznie drobnych napraw. Za niejasny uznano też sposób wyliczenia wartości należności nieregularnych, których wielkość uprawdopodabnia się w sposób określony w ustawie z dnia 1994 r. o rachunkowości. Podniesiono również, że do uzasadnienia wniosku spółka nie załączyła ostatniego sprawozdania finansowego za rok obrotowy oraz informacji wymaganych w § 19 ust. 2 rozporządzenia.

W dniu 2 października 2009 r. spółka wezwała Radę Miejską do usunięcia naruszenia prawa polegającego na podjęciu uchwały nr "[...]" z dnia 25 września 2009 r. Spółka podniosła, że rada gminy powinna podjąć uchwałę na podstawie art. 24a ustawy

o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, na podstawie przedstawionej kalkulacji planowanych kosztów, na 14 dni przed podjęciem działalności gospodarczej w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę lub zbiorowego odprowadzania ścieków. Z obowiązku tego ani Rada Gminy, ani Burmistrz Miasta się nie wywiązali. Brak jest zatem podstaw do zawierania z odbiorcami umów o dostarczanie wody i pobierania od nich opłat, gdyż spółka nie ma zatwierdzonych żadnych taryf i zasad odpłatności mieszkańców za dostarczaną wodę.

Uchwałą nr "[...]" z dnia 23 października 2009 r. Rada Miejska w P. nie uwzględniła powyższego wezwania. Wyjaśniła w uzasadnieniu, że spółka prowadziła już działalność związaną ze zbiorowym zaopatrzeniem w wodę. Wskazuje na to dołączona do wniosku dokumentacja, z której wynika, że wartości kosztów ustalono na podstawie kosztów poniesionych w roku obrachunkowym poprzedzającym rok, w którym wprowadzona jest taryfa. Ponadto Agencja Nieruchomości Rolnych Oddział Terenowy w E. podała, że spółka prowadzi działalność w tym zakresie, na terenie miejscowości S. od 1993 r. Przepis art. 24a dla ustalenia cen i opłat za wodę może być stosowany jedynie w okresie pierwszych 18 miesięcy od dnia podjęcia działalności przez powołane lub utworzone przedsiębiorstwo. W trybie tego przepisu Rada uchwala ceny i stawki opłat za dostarczoną wodę, zapewniające pokrycie uzasadnionych kosztów zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków. Skoro zatem spółka złożyła wniosek o zatwierdzenie taryfy dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę - czyli w trybie art. 24 ust. 1-9, to Rada Miejska wnioskiem tym była związana i nie mogła rozpoznać tego wniosku, jako złożonego przez nowe przedsiębiorstwo lub przez przedsiębiorstwo, które podjęło działalność w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę. Przepisy prawa nie przewidują bowiem takiej możliwości. Wskazano ponadto, że spółka powinna złożyć wniosek o zatwierdzenie taryf w trybie art. 24 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i odprowadzaniu ścieków i przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawie określenia taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków (Dz. U. Nr 127, poz. 886).

W złożonej skardze spółka wniosła o zobowiązanie Rady Miejskiej w P. do podjęcia uchwały dotyczącej regulaminu dostarczania wody. W uzasadnieniu spółka podała, że jest dzierżawcą gospodarstwa rolnego. W ramach przedmiotu dzierżawy przejęła do obsługi sieć wodociągową i hydrofornię w powyższej wsi. Z umowy dzierżawy nie wynika obowiązek dostarczania wody mieszkańcom tej wsi, lecz taki stan był zastany od wielu lat. W ramach porządkowania działalności spółka przekazała gminie G. i Agencji Nieruchomości Rolnych sieci wodociągowe i hydrofornie w G. i K. Natomiast gmina P. odmówiła przyjęcia sieci z uwagi na jej bardzo zły stan techniczny. Spółka nigdy nie miała zatwierdzonej taryfy na dostarczanie wody, a stosowane stawki wynikały z uznania zarządu spółki i były analogiczne do stawek obowiązujących w gminie P. Spółka zarzuciła, że pomimo załączenia do wniosku o wydanie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę projektu regulaminu dostarczania wody, Rada Miejska nie uchwaliła tego regulaminu i nie zajęła żadnego stanowiska w sprawie projektu. Wobec tego spółka nie ma podstaw do zawierania umów na dostawę wody z odbiorcami. Podniesiono ponadto, że Rada Miejska powinna uchwalić taryfy rozliczenia za zbiorowe zaopatrzenie wodę na podstawie art. 24a ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków.

W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w P. wniosła o odrzucenie lub oddalenie skargi. W uzasadnieniu wyjaśniono, że na terenie gminy P. obowiązuje regulamin dostarczania wody i odprowadzania ścieków uchwalony uchwałą nr XI/55/05 z dnia 16 grudnia 2005 r. w sprawie: regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków (Dz. Urz. Woj. Warm. – Maz. Nr 11, poz. 290), do którego powinna stosować się również spółka. Przepis art. 19 ustawy nie przewiduje bowiem możliwości uchwalania regulaminów indywidualnie dla poszczególnych przedsiębiorstw.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje.

Przed przystąpieniem do rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność. Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji sądu jest bowiem możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniósł uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została wniesiona w terminie.

Zakres kognicji sądów administracyjnych został określony w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.

Nr 153, poz. 1270, ze zm., dalej jako p.p.s.a.). W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. sądy administracyjne są właściwe do rozpoznawania skarg na bezczynność organów administracji publicznej w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a.

W rozpoznawanej sprawie, spółka domaga się zobowiązania Rady Miejskiej do uchwalenia regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków, o którym mowa

w art. 19 ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Zgodnie z tym przepisem rada gminy, po dokonaniu analizy projektów regulaminów dostarczania wody i odprowadzania ścieków opracowanych przez przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjne, uchwala regulamin dostarczania wody

i odprowadzania ścieków, zwany dalej "regulaminem". Regulamin jest aktem prawa miejscowego.

Stosownie zaś do pkt 5 art. 3 § 2 p.p.s.a. sądy administracyjne są właściwe do rozpoznawania skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej.

Z treści cytowanych przepisów wynika, że ustawodawca nie przewidział możliwości wniesienia skargi na bezczynność organu gminy polegającą na zaniechaniu uchwalenia aktu prawa miejscowego. Skarga taka nie mieści się bowiem w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a.,

a wynika z art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. Zatem skarga na bezczynność Rady Miejskiej

w podjęciu uchwały - regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków jest niedopuszczalna.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.