Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SAB/Po 17/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2012-05-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 4, art. 3 par. 2 pkt 8, art. 149 par. 1, art. 151, art. 190
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Dybowski (spr.) Sędziowie WSA Bożena Popowska WSA Anna Jarosz Protokolant st.sekr.sąd. Krystyna Pietrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi K. N. na bezczynność Prezydenta Miasta L. w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranych opłat związanych z wydaniem kart pojazdów oddala skargę


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia [...] stycznia 2012 r., I OSK 1924/11 (dalej wyrok I OSK 1924/11), Naczelny Sąd Administracyjny (dalej NSA) orzekając w sprawie ze skargi kasacyjnej K. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu (dalej WSA) z dnia 29 czerwca 2011 r., IV SAB/Po 27/11, w sprawie ze skargi K. N. na bezczynność Prezydenta Miasta L. w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranych opłat związanych z wydaniem kart pojazdów, w pkt 1 uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał WSA w Poznaniu do ponownego rozpoznania, w pkt 2 wyroku zasądził od Prezydenta Miasta L. na rzecz K. N. kwotę 237 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Powyższy wyrok NSA zapadł w następującym stanie faktycznym:

Podaniem z [...] grudnia 2010 r. K. N. (dalej Wnioskodawczyni albo Skarżąca), reprezentowana przez fachowego pełnomocnika procesowego, wniosła do Prezydenta Miasta L. (dalej Prezydent albo organ administracji) o zapłatę [...] zł w związku z zarejestrowaniem w okresie od maja 2004 r. do marca 2006 r. wymienionych w piśmie pojazdów, na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za wydanie karty pojazdu (Dz. U. nr 1310, poz. 137, dalej rozporządzenie z 2003 r.), które wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r., U 6/04 (dalej wyrok TK z 17 stycznia 2006 r.) uznane zostało za niezgodne z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. 2005 r., nr 108, poz. 908 ze zm., dalej prd) i art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji RP. Przytoczone uregulowanie zostało uznane za sprzeczne z prawodawstwem wspólnotowym w szczególności z art. 90 akapit pierwszy TWE, zgodnie z postanowieniem Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w sprawie C-134/07 [k. 1-3 akt Prezydenta].

W piśmie z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] (dalej pismo z [...] stycznia 2011 r.), na podanie z 3 grudnia 2010 r., Prezydent Miasta L. wyjaśnił, że roszczenia dotyczące zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu były przedmiotem postępowania sądowego, które zakończyło się wydaniem przez Sąd Okręgowy w Poznaniu prawomocnego wyroku o oddaleniu powództwa w sprawie o sygn. akt [...]. Roszczenia Powódki zostały uznane za przedawnione, zatem brak podstaw do uwzględnienia żądania zapłaty [k. 4 akt Prezydenta].

Pismem z dnia [...] lutego 2011 r. [prezentata Urzędu Miasta L. z 18 lutego 2011 r.; k. 46 akt Prezydenta], Wnioskodawczyni zwróciła się do Prezydenta z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa związanego ze zgłoszonym roszczeniem o zwrot nienależnie pobranych opłat odnoszących się do wydania kart pojazdów, szerzej opisanych w piśmie z 3 grudnia 2010 r., przez podjęcie aktu lub czynności, które nie są decyzją lub postanowieniem w rozumieniu art. 3 § 2 ust. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej ppsa), w wyniku czego zaakceptowane zostanie w całości dochodzone roszczenie i przyznana zostanie Wnioskodawczyni kwota 41.650,00 zł tytułem zwrotu nadpłaconych kwot za wydanie kart pojazdów w trybie postępowania administracyjnego [k. 46-44 akt Prezydenta].

Z uwagi na brak odpowiedzi organu administracji [k. 96-99 akt IV SAB/Po 17/12], pismem z dnia 14 kwietnia 2011 r. [prezentata Urzędu Miasta L. z 18 kwietnia 2011 r.; k. 3, 9 akt IV SAB/Po 17/12], Wnioskodawczyni złożyła skargę do WSA na bezczynność organu związaną ze złożonym podaniem o usunięcie naruszenia prawa związanego ze zgłoszonym żądaniem zwrotu nienależnie pobranych opłat związanych z wydaniem kart pojazdów w okresie od stycznia 2005 r. do marca 2006 r. Zaskarżonemu działaniu organu administracji Skarżąca zarzuciła: I) a) naruszenie przepisów prawa materialnego przez naruszenie art. 217 w zw. z art. 92 ust. 1 Konstytucji przez pobranie opłat za wydanie kart pojazdów stanowiących w przeważającej części należność podatkową na podstawie aktu normatywnego innego niż ustawa; b) naruszenie art. 90 akapit pierwszy TWE przez pobranie opłat za wydanie kart pojazdów sprowadzonych z zagranicy, podczas gdy w odniesieniu do pojazdów zakupionych na obszarze RP taki obowiązek nie istniał; II) naruszenie przepisów proceduralnych przez: a) naruszenie art. 3 § 2 ust. 4 w zw. z art. 52 § 3 ppsa przez niewydanie przez organ w zakreślonym ustawą terminie aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień Skarżącej lub obowiązków wynikających z przepisów prawa mimo skierowanego wezwania do usunięcia naruszenia prawa; b) naruszenie art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. 2000, nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa) przez złamanie przez organ zasady praworządności oraz załatwienia sprawy, mając na względzie słuszny interes obywateli.

Skarżąca wniosła o:

1) zobowiązanie organu do wydania w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku aktu lub czynności, które nie są decyzją ani postanowieniem w rozumieniu art. 3 § 2 ust. 4 ppsa "uprawnienie Skarżącej do uzyskania zwrotu nadpłaconych opłat za wydanie kart pojazdów przekazanych w wyżej wskazanym okresie zgodnie z uregulowaniem art. 149 ppsa",

2) zasądzenie od organu administracji kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych (k. 3-5 akt IV SAB/Po 17/12).

W odpowiedzi na skargę z dnia 16 maja 2011 r. Prezydent wniósł o jej oddalenie (k. 10-14 akt IV SAB/Po 17/12).

Wyrokiem z dnia 29 czerwca 2011 r., IV SAB/Po 27/11 (dalej wyrok IV SAB/Po 27/11), WSA oddalił skargę Wnioskodawczyni na bezczynność Prezydenta w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranych opłat związanych z wydaniem kart pojazdów (k. 36 akt IV SAB/Po 17/12).

W uzasadnieniu WSA mając na uwadze cel skargi na bezczynność organu administracji publicznej którym jest doprowadzenie do wydania przez ten organ decyzji administracyjnej lub innego aktu w sprawie wszczętej żądaniem strony zauważył, że Prezydent odpowiadając na podanie Skarżącej z 3 grudnia 2010 r. wyjaśnił w piśmie z 31 stycznia 2011 r., że zgłoszone żądanie było już przedmiotem postępowania przed sądem powszechnym, które zakończyło się wydaniem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu z 28 września 2010 r., XV Ca 890/10 [k. 2-8, 340-361 akt I C 20/10 akt Sądu Rejonowego w Lesznie]. Tym samym w sprawie została podjęta czynność przez organ administracji, na podstawie której organ ten ustosunkował się do żądania Skarżącej powiadamiając ją, że z tego powodu brak podstaw do uwzględnienia Jej wniosku. Sąd miał przy tym na względzie, że uchwałą z 16 maja 2007 r., III CZP 35/07 (OSNC 2008/7-8/72) SN uznał za dopuszczalną drogę sądową do dochodzenia roszczenia o zapłatę, którego podstawę stanowi nienależne pobranie opłaty za wydanie karty pojazdu, określonej w § 1 ust. 1 rozporządzenia z 2003 r. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 Sędziów NSA z 4 lutego 2008 r., I OPS 3/07 (ONSAiWSA 2008/2/21; dalej uchwała I OPS 3/07) wskazał, że skierowanie do organu żądania zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu, uiszczonej na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia z 2003 r., jest sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ppsa. Jednakże dopuszczalność zarówno drogi sądowej przed sądem powszechnym, jak i administracyjnym nie oznacza, że Skarżąca po negatywnym dla Niej rozstrzygnięciu w ramach jednego z postępowań, może skutecznie dochodzić tego samego żądania przed sądem administracyjnym z zupełnym pominięciem prawomocnego wyroku sądu powszechnego. Sytuacja, w której Skarżącej przysługiwał wybór co do prowadzenia postępowania w ramach trybu cywilnego bądź sądowoadministracyjnego nie oznacza, że dopuszczalnym pozostaje w tej samej pod względem przedmiotowym sprawie powtórne toczenie postępowania na skutek negatywnego dla Skarżącej zakończenia wcześniejszej sprawy.

Wobec powyższych argumentów WSA uznał, że Prezydent nie pozostawał w niniejszej sprawie bezczynny i dlatego wniesiona skarga podlegała oddaleniu (k. 36, 41-48 akt IV SAB/Po 17/12).

Skargę kasacyjną od wyroku WSA IV SAB/Po 27/11 wniosła Skarżąca reprezentowana przez fachowego pełnomocnika procesowego, zaskarżając wyrok sądu I instancji w całości i zarzucając naruszenie:

1) prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 365 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. nr 43, poz. 296 ze zm., dalej kpc) i uznanie, że powaga rzeczy osądzonej wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu z [...] września 2010 r., [...], obejmuje także postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie przy odmiennej podstawie prawnej żądania,

2) przepisów postępowania, a w szczególności "art. § 1 pkt 1 c)" w zw. z art. 151 ppsa, przez oddalenie przez WSA skargi strony w sytuacji, gdy po stronie organu doszło do bezczynności w związku z wniesionym podaniem o usunięcie naruszenia prawa, czym naruszone zostały:

a) uregulowania art. 3 § 2 pkt 4 ppsa przez uznanie, że w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym pismo organu z 31 stycznia 2011 r. czyniło zadość zarówno pod względem formalnym, jak i merytorycznym żądaniu Skarżącej wyrażonemu w wezwaniu z dnia 3 grudnia 2010 r.,

b) art. 52 ust. 3 ppsa przez uznanie, że nie doszło do bezczynności organu w sytuacji, gdy mimo wezwania do usunięcia naruszenia prawa organ nie odpowiedział w terminie określonym w art. 53 ust. 2 ppsa.

Mając na uwadze sformułowane podstawy kasacyjne Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi zgodnie z art. 188 ppsa oraz o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego w tym postępowaniu (k. 56-58 akt IV SAB/Po 17/12).

W odpowiedzi na skargę kasacyjną z dnia 29 grudnia 2011 r. Prezydent wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych (k. 68-70 akt IV SAB/Po 17/12).

Powołanym na wstępie wyrokiem z dnia 3 stycznia 2012 r. I OSK 1924/11 NSA uchylił zaskarżony wyrok WSA IV SAB/Po 27/11 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania temu sądowi.

W uzasadnieniu wyroku NSA podkreślił, że w rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji nie odniósł się do zasadniczej kwestii podnoszonej w skardze, a mianowicie czy po stronie organu doszło do bezczynności. Wskazać należy, że w sprawie o bezczynność Sąd nie rozstrzyga merytorycznie sprawy, a bada jedynie to, czy organ dopuścił się bezczynności. W przedmiotowej sprawie WSA dokonał błędnej oceny w tym zakresie, bowiem nie wyjaśnił kwestii braku odpowiedzi ze strony organu na żądanie Skarżącej z 18 lutego 2011 r. Rację ma WSA wskazując, że przepis art. 365 kpc, stanowiący o związaniu prawomocnym wyrokiem, wywiera określone skutki w sferze materialnoprawnej i że jest przepisem prawa materialnego, który dotyczy także sądów administracyjnych. Zatem jego naruszenie stanowi przesłankę kasacyjną, o której mowa w art. 174 pkt 1 ppsa. Wobec tego stawiając zarzut naruszenia art. 365 § 1 kpc należy określić czy naruszenie polega na błędnej wykładni, czy też niewłaściwym zastosowaniu oraz uzasadnić niniejszą podstawę kasacyjną. Jednakże ta kwestia może być dopiero przedmiotem rozważań przy merytorycznym rozpoznaniu sprawy a nie w sprawie ze skargi na bezczynność organu.

Art. 365 kpc oznacza związanie organów administracji i sądów administracyjnych treścią wyroku, ale nie może oznaczać bezczynności organów, które winny zakończyć wszczęte postępowanie, a dopiero wtedy gdy wpłynie skarga, sąd administracyjny będzie mógł się wypowiedzieć w kwestii związania z wyrokiem Sądu Okręgowego w Poznaniu.

W ocenie NSA, sąd I instancji nie odniósł się także w żaden sposób do niekonsekwencji w działaniach organu administracji, który z jednej strony wskazał, że owa sprawa nie może być rozpoznana z uwagi na jej osądzenie w ramach postępowania cywilnego, a z drugiej strony wydał dnia 7 lutego 2011 r. decyzję w przedmiocie częściowego umorzenia postępowania z uwagi na przedawnienie roszczenia.

Zdaniem NSA, Sąd I instancji przedwcześnie dokonał oceny zasadności roszczenia i dopuszczalności postępowania przed organem administracji w świetle art. 365 kpc i związania organów administracji z treścią wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu z 28 września 2010 r. W konsekwencji Sąd I instancji dokonał nieprawidłowej kontroli zasadności skargi na bezczynność Prezydenta, czym naruszył art. 151 w związku z art. 52 ust. 3 ppsa (k. 77-84 akt IV SAB/Po 17/12).

Prezydent pismem z 16 kwietnia 2012 r., wnosząc o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie oraz podtrzymując w pozostałym zakresie dotychczasowe stanowisko w sprawie zawarte w odpowiedzi na skargę oraz pismach procesowych wyjaśnił, że nie udzielił odpowiedzi na wezwanie Skarżącej z 17 lutego 2011 r. Udzielenie odpowiedzi na wezwanie złożone w trybie art. 52 § 3 ppsa jest fakultatywne. Prezydent podtrzymując zasadność stanowiska wyrażonego w piśmie z 31 stycznia 2011 r. uznał, że nie zaistniała potrzeba odrębnego udzielenia odpowiedzi na pismo odnoszące się do tego samego zagadnienia (k. 96-99100, 101-103 akt IV SAB/Po 17/12).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniesiona skarga podlegała oddaleniu.

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ppsa kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a § 2 art. 3 ppsa. Wniesienie skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę strony przez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Wniesienie skargi na bezczynność pozostaje uzasadnione zarówno w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, jak i w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania danego aktu (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis 2012 r., s. 43, uw. 37). Uwzględniając skargę na bezczynność Sąd zgodnie z art. 149 § 1 ppsa zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.

Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd miał na uwadze, że była ona już przedmiotem kontroli legalności sprawowanej przez NSA, który wyrokiem z 3 stycznia 2012 r., I OSK 1924/11, uchylił wyrok WSA z 29 czerwca 2011 r., IV SAB/Po 27/11, przekazując sprawę WSA do ponownego rozpoznania. Zgodnie z art. 190 ppsa, Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Jak zauważa się w orzecznictwie sądowym, pojęcie "wykładni prawa" o którym stanowi art. 190 ppsa należy rozumieć wąsko, jako wyjaśnienie znaczenia przepisów prawa. Sąd pierwszej instancji rozpoznający sprawę ponownie nie może zatem dokonać interpretacji przepisów w sposób odmienny niż wynikająca z orzeczenia wydanego w wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej, nie może też ocenić prawidłowości rozstrzygnięcia sądu odwoławczego (wyrok NSA z 12.10.2010 r., II GSK 808/09, Lex nr 746244; wyrok WSA we Wrocławiu z 15.7.2010 r., I SA/Wr 610/10, Lex nr 673710). W szczególności, z określenia "związany jest wykładnią prawa" wyprowadzany jest wniosek, że wojewódzki sąd administracyjny, przy ponownym rozpoznaniu sprawy, nie jest związany oceną NSA co do stanu faktycznego sprawy, bowiem ocena ta nie jest wykładnią przepisów prawa (wyrok NSA z 29.9.2011 r., I OSK 1130/11, Lex nr 1068371). W doktrynie zwraca się przy tym uwagę, że odstąpienie od zawartej w orzeczeniu sądowym wykładni prawa dopuszczalne jest w przypadku istotnej zmiany stanu faktycznego sprawy, zmiany stanu prawnego po wyroku WSA albo wydania przez NSA uchwały zawierającej odmienną wykładnię znajdujących zastosowanie w danej sprawie przepisów prawa (J.P. Tarno – op. cit., s. 519, uw. 4-5; wyrok NSA z 22.3.2012 r., I OSK 2487/11, baza orzeczeń NSA).

W niniejszej sprawie nie zaistniała którakolwiek z przesłanek uzasadniających odstąpienie od wykładni prawa dokonanej przez NSA w przywołanym wyżej wyroku NSA I OSK 1924/11. Obowiązkiem Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę było w związku z tym, jak wskazał NSA w uzasadnieniu wydanego wyroku, dokonanie oceny, czy w przedmiotowej sprawie po stronie Prezydenta doszło do bezczynności w załatwieniu sprawy zainicjowanej podaniem Skarżącej z 3 grudnia 2010 r. (k. 1-3 akt Prezydenta).

Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd miał na uwadze, że uchwałą 7 Sędziów NSA z 04.02.2008 r., I OPS 3/07, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że skierowane do organu żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu, uiszczonej na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia z 2003 r. jest sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ppsa. Niniejsza sprawa administracyjna, wszczęta podaniem Skarżącej z 3 grudnia 2010 r., została załatwiona pismem z 31 stycznia 2011 r. - aktem wydanym przez Prezydenta, będącym odpowiedzią na wniesione do organu podanie Skarżącej z 3 grudnia 2010 r. (k. 4, 1-3 akt Prezydenta = k. 100, 101-103 akt IV SAB/Po 17/12).

Zarówno w uchwale I OPS 3/07, jak i w innych orzeczeniach sądów administracyjnych, i w doktrynie (J.P. Tarno – op. cit., s. 31-36, T. Woś, w: red. T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis 2011 r., s. 63-72) formułowane są wymagania, jakie winien spełniać akt administracyjny, by mógł on zostać uznany za akt w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ppsa. Akt taki winien dotyczyć sprawy indywidualnej. Jego przedmiotem jest określony i zindywidualizowany stosunek administracyjny, którego źródłem jest przepis prawa powszechnie obowiązującego. Tak jak decyzja czy postanowienie kierowane są do określonych podmiotów, tak akt lub czynność, o których stanowi art. 3 § 2 pkt 4 ppsa również adresowane są przez organ administracji publicznej do określonego podmiotu. Pismo Prezydenta z 31 stycznia 2011 r. skierowane zostało do indywidualnie oznaczonego podmiotu – K. N.. Dotyczyło ono sprawy indywidualnej, której przedmiot określony został przez Skarżącą w podaniu z 3 grudnia 2010 r. W piśmie tym Prezydent w sposób jednoznaczny wypowiedział się o braku podstaw do wypłaty Skarżącej żądanej przez Nią kwoty w związku z zarejestrowaniem pojazdów sprowadzonych z zagranicy i zapłatą opłaty za wydanie karty pojazdu, powołując prawomocny wyrok Sądu Okręgowego w Poznaniu z 28 września 2010 r., XV Ca 890/10, oddalającym powództwo w tym właśnie zakresie. Prezydent, wydając dnia 31 stycznia 2011 r. akt o którym stanowi art. 3 § 2 pkt 4 ppsa, przestał pozostawać w bezczynności i wobec tego nadana dnia 15 kwietnia 2011 r. w polskim urzędzie pocztowym (art. 83 § 3 ppsa), datowana dnia 14 kwietnia 2011 r. skarga na bezczynność Prezydenta do sądu administracyjnego w tym zakresie, tj. 2,5 miesiąca po wydaniu aktu, podlegała oddaleniu. Jak wynika bowiem z uchwały NSA z 26.11.2008 r., I OPS 6/08 (ONSAiWSA 2009/4/63), sąd winien skargę na bezczynność oddalić wówczas, gdy stwierdzi, że wbrew stanowisku skarżącego organ nie pozostawał w bezczynności w dniu wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Tak było w niniejszej sprawie IV SAB/Po 17/12 (k. 4 akt Prezydenta; k. 3, 9 akt IV SAB/Po 17/12).

Ubocznie należy w tym miejscu dodać, że NSA w uchwale I OPS 3/07, stwierdzając, że żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu uiszczonej na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia z 2003 r. jest sprawą administracyjną podlegającą kognicji sądu administracyjnego oraz mając na uwadze dopuszczalność drogi sądowej przez sądem powszechnym jednocześnie zastrzegł, że rozstrzygnięcie sądu administracyjnego o istnieniu lub nieistnieniu obowiązku administracyjnoprawnego może mieć zasadnicze znaczenie w toku rozpoznawania sprawy cywilnej o zapłatę. Podobny pogląd należy odnieść do sytuacji, w której uprzednio roszczenie o to samo świadczenie zostało rozstrzygnięte prawomocnym wyrokiem sądu powszechnego na drodze cywilnoprawnej (art. 365 kpc).

Udzielenie odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem organu administracji publicznej. Złożenie przez Skarżącą dnia 18 lutego 2011 r. wezwania do usunięcia naruszenia prawa, otworzyło Skarżącej drogę do sądu administracyjnego (art. 53 § 2 in fine w zw. z art. 54 § 1 ppsa; k. 3-9 akt IV SAB/Po 17/12). Nie udzielenie przez Prezydenta odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (k. 96-97 akt IV SAB/Po 17/12), nie wpływa na ocenę, że organ nie pozostawał w bezczynności w niniejszej sprawie, załatwiwszy sprawę aktem z 31 stycznia 2011 r. (k. 4 akt Prezydenta; uchwała I OPS 3/07). Tylko od woli Skarżącej, reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika, zależało wywiedzenie skargi merytorycznej do sądu administracyjnego na akt z 31 stycznia 2011 r. (art. 3 § 2 pkt 4 ppsa), czego nie uczyniła, kontentując się jedynie skargą na bezczynność (art. 3 § 2 pkt 8 ppsa).

Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie miało znaczenia wydanie przez Prezydenta decyzji z [...] lutego 2011 r. nr [...] (dalej decyzja z [...] lutego 2011 r.; k. 50-47 akt Prezydenta) o umorzeniu postępowania w sprawie zwrotu Skarżącej części opłat za wydanie kart pojazdu uiszczonych w roku 2004 r. w okresie od maja do 31 grudnia 2004 r. Prezydent uznał, że Skarżąca złożyła wniosek o zwrot nadpłaty w rozumieniu art. 72 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. 2005 r., nr 8, poz. 60 ze zm., dalej op) i stwierdził wygaśnięcie prawa do nadpłaty w rozumieniu art. 79 § 2 op. W takim przypadku zaistniała podstawa do wydania decyzji administracyjnej. Poza tym prawomocnym wyrokiem z 12 października 2011 r., IV SA/Po 718/11 (art. 170 ppsa), WSA oddalił skargę K. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z [...] maja 2011 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta z [...] lutego 2011 r. W uzasadnieniu powyższego wyroku WSA, mając na względzie prawomocny wyrok Sądu Okręgowego z [...] września 2010 r., [...] zauważył, że dopuszczalność zarówno drogi sądowej przed sądem powszechnym, jak i administracyjnym nie oznacza, że Skarżąca po negatywnym dla Niej rozstrzygnięciu w ramach jednego z postępowań może skutecznie dochodzić tego samego żądania przed sądem administracyjnym, z zupełnym pominięciem prawomocnego wyroku sądu powszechnego. Sytuacja, w której Skarżącej przysługiwał wybór co do prowadzenia postępowania w ramach trybu cywilnego bądź sądowoadministracyjnego nie oznacza, że dopuszczalnym pozostaje w tej samej pod względem przedmiotowym sprawie powtórne toczenie postępowania na skutek negatywnego dla Skarżącej zakończenia wcześniejszej sprawy. Uzasadnienie wyroku IV SA/Po 718/11 sporządzone zostało na wniosek profesjonalnego pełnomocnika Skarżącej i prawidłowo doręczone temu pełnomocnikowi dnia [...] października 2011 r. Wyrok IV SA/Po 718/11 uprawomocnił się dnia 29 listopada 2011 r., wobec nie wywiedzenia przez Skarżącą skargi kasacyjnej (k. 47-57 akt Prezydenta; k. 4-6,51-51v, 74,79-96,100 akt IV SA/Po 718/11).

Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 151 ppsa oddalił skargę.