Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 986/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2012-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 240 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Maria Serafin-Kosowska Sędziowie WSA Grzegorz Panek SO del. Jarosław Szaro /spr./ Protokolant ref. st. Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 4 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia w postępowaniu wznowieniowym decyzji dotyczącej zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 rok - oddala skargę -


UZASADNIENIE

I SA/Rz 986/12

UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] lutego 2012 r. A.G. za pośrednictwem swojego pełnomocnika wniósł o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją ustalającą wysokość zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych.

Jako podstawy swojego żądania podał przepis art. 240 § 1 pkt. 5 Ordynacji podatkowej i zażądał uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej Ośrodek Zamiejscowy w K. z dnia [...] września 2009 r. sygn. [...] uchylającej w całości decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] ustalającą wysokość zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. w kwocie 79.196 zł. od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów i ustalającą wysokość zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. w kwocie 64.910 zł. od odchodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów.

W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik wskazał, że w dniu [...] kwietnia 2011 r. w Sądzie Rejonowym w P. w sprawie o sygn. akt I Co 537/11 została zawarta ugoda z której wynika, że w dniu [...] lutego 2005 r. C.P. wpłacił kwotę 100 tys. zł. tytułem realizacji umowy zakupu powierniczego zawartej pomiędzy nim a panem A.G. W ocenie pełnomocnika wyszły w ten sposób na jaw nowe okoliczności i dowody dotyczące stanu majątkowego Pana A.G. i stwierdzające jednoznacznie stan posiadania przez niego w 2005r. środków pieniężnych.

Okoliczności te są przy tym istotnymi dla sprawy bowiem wiedza o nich ma istotny wpływ na kształt decyzji w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2005 r., albowiem wskazana ugoda potwierdza, że w 2005 r. Pan A.G. dysponował m.in. kwotą 100 tys. zł. przekazaną mu przez pana C.P.

W dalszej części wniosku pełnomocnik przedstawiał szerokie rozważania na temat znaczenia prawnego ugody sądowej zawartej w trybie zawezwania do próby ugodowej, która w ocenie pełnomocnika ma takie same skutki jak prawomocne orzeczenie sądu rozstrzygające sprawę i korzysta z mocy jakiej orzeczeniu nadaje art. 365 § 1 KPC.

Powołując się na powyższe okoliczności pełnomocnik wniósł jak w sentencji.

Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] maja 2012r. [...] na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 w związku z art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa ( tj: DzU. z 2005 nr 8 poz. 60 ze zm.) odmówił uchylenia w całości decyzji własnej z dnia [...] września 2009 znak [...].

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej przyjął, że celem postępowania wznowieniowego jest ustalenie czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami wymienionymi w atr. 240 § 1 Ordynacji i usunięcie ewentualnych wadliwości zakończonego postępowania zwykłego jak także ustalenie czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym oraz w razie stwierdzenia określonej wadliwości decyzji dotychczasowej do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej istotę sprawy i stwierdzenia, że decyzja dotychczasowa wydana została z określonym naruszeniem prawa.

Odnośnie przesłanki opisanej we wniosku podatnika Dyrektor wskazał, że ma ona zastosowanie wtedy kiedy kumulatywnie zostaną spełnione następujące przesłanki:

- wyjdą na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody;

-są one istotne dla sprawy tzn. mogą mieć wpływ na jej odmienne rozstrzygnięcie;

- nie były znane organowi który wydał decyzję;

- istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej;

Dyrektor przyjął, że przez okoliczności lub dowody "nowe" należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowo odkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę.

Okoliczności "istotne" to te, które dotyczą przedmiotu sprawy i mają znaczenie prawne, a więc mają w konsekwencji wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych.

Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że wskazane przez podatnika i załączone do wniosku dowody (opis ugody oraz postanowienie Sądu Rejonowego P.) nie stanowią nowych dowodów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i ustalenia panu A.G. zryczałtowanego podatku dochodowego od dochodów nieznajadujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za 2005 r.

Dyrektor wskazał, że zarówno przedmiotowa ugoda (z daty [...] kwietnia 2011r.) jak także postanowienie o nadaniu jaj klauzuli wykonalności (z daty [...] czerwca 2011r.) nie są dowodami istniejącymi w chwili wydania decyzji objętej wnioskiem o wznowienie, a tym samym nie mogą stanowić podstawy wznowienia postępowania.

Ponadto Dyrektor Izby Skarbowej przedstawił swoje rozważania na temat znaczenia prawnego ugody zawartej w postępowaniu sądowym oraz możliwości korzystania przez nią ze skutków prawomocności określonych w art. 365 §1 kpc przy czym wskazał, że pogląd ten jest odmienny od prezentowanego przez pełnomocnika.

Ponadto Dyrektor powołał się na charakter prawny "umowy powierniczej", która w jego ocenie nie prowadzi do nabycia przez osobę zobowiązaną środków pieniężnych przekazanych jej przez osobę uprawnioną, albowiem przyjmującemu zlecenie nie wolno używać we własnym interesie rzeczy i pieniędzy dającego zlecenie.

W ocenie Dyrektora przekazane ewentualnie na mocy takiej umowy środki finansowe nie weszły w skład majątku podatnika.

Reasumując Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że informacje wynikające z ugody zawartej pomiędzy A.G. a C.P. przed Sądem Rejonowym w P. nie wypełniają warunku istotności dla rozstrzygnięcia sprawy bowiem nie mają znaczenia prawnego i pozostają bez wpływu na rozliczenie dochodów i wydatków pana A.G. za 2005 r.

Od powyższej decyzji odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej za pośrednictwem tegoż Dyrektora w dniu [...] czerwca 2012r. wniósł A.G. reprezentowany przez pełnomocnika i zarzucił naruszenie przepisów postępowania, a to art. 245 § 1 w związku z art. 240 § 1 pkt. 5 Ordynacji podatkowej poprzez odmowę uchylenia decyzji własnej mimo istnienia przesłanek do jej uchylenia poprzez nie wykazanie konkretnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń oraz wydanie rozstrzygnięcia opartego na błędnych założeniach organu.

Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik po raz kolejny podniósł, że w sprawie A.G. ujawniły się nowe okoliczności i dowody w postaci ugody zawartej przed Sądem Rejonowym w P. w dniu [..] kwietnia 2011 r. sygn. akt I Co 537/11. Z ugody tej wynika, że C.P. [...] lutego 2005r. wpłacił kwotę 100 tys. zł. na rzecz A.G. tytułem umowy zakupu powierniczego zawartej pomiędzy tymi stronami.

Ta okoliczność w ocenie pełnomocnika nakazuje dokonanie ponownej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, a w szczególności w zakresie przyjętych poprzednio ustaleń faktycznych, na których oparto decyzję o wymiarze podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodu nieznajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu. Wynikająca z ugody informacja jednoznacznie potwierdza, że A.G. dysponował środkami finansowymi w 2005 r. umożliwiającymi mu dokonanie zakupu kwestionowanych przez organy podatkowe nieruchomości.

Ponadto pełnomocnik przedstawił szeroki wywód prawny dotyczący znaczenia ugody sądowej oraz postanowienia o nadaniu jej klauzuli wykonalności w kontekście związania jej treścią zawartej ugody innych sądów i organów.

Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ordynacji podatkowej (tekst jednolity Dz.U. z 2012r. poz. 749 ) utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] maja 2012r. znak [...].

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Dyrektor wskazał, że poczynione przez organ I instancji ustalenia w przedmiocie zaistnienia nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, które mogły by skutkować wadliwością przedmiotowej decyzji, jak również wyprowadzona z nich konkluzja są prawidłowe i nie budzą wątpliwości.

Zgadzając się ze stanowiskiem organu I instancji Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że dowody "nowe" jak również "istotne dla sprawy" mogą być wykorzystane w postępowaniu wznowieniowym tylko w takiej sytuacji, gdy strona wykaże, że nie wiedziała o nich w momencie, gdy sprawa toczyła się w trybie zwykłym (wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2009r. sygn. akt IFSK 1458/08 – opublikowany CBOSA www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Mając na uwadze zaprezentowany pogląd Dyrektor stwierdził, że przedłożone dowody i wynikające z nich okoliczności faktyczne nie wyczerpują znamion z art. 240 §1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, gdyż nie spełniają kumulatywnych wymogów zawartych w tym przepisie.

Po raz kolejny Dyrektor Izby Skarbowej powołał się na fakt, że zarówno ugoda jak i postanowienie o nadaniu klauzuli wykonalności są dokumentami późniejszymi niż decyzja o ustaleniu zryczałtowanego podatku dochodowego, a zatem nie istniały w chwili wydania zaskarżonej wnioskiem o wznowienia postępowania decyzji.

Ponadto Dyrektor wziął pod uwagę, że umowa zakupu powierniczego nie stanowi nowego dowodu, który ujawnił się po wydaniu decyzji ostatecznej, gdyż odmienne założenie doprowadziłoby do oczywistego wniosku, że sama strona nie wiedziała o zawarciu w dniu [...] luty 2005r. umowy zakupu powierniczego z C.P. To zaś determinuje stwierdzenie, że nie można nadać tej umowie przymiotu dowodu, który "wyszedł na jaw". Dyrektor podniósł, że w trakcie prowadzonego postępowania A.G., a będący wezwany do wykazania przychodów uzasadniających poniesione w 2005r. wydatki wskazał cały szereg takich przychodów, jednak nie było wśród nich kwoty 100 tys. zł otrzymanej rzekomo od C.P.

Następnie Dyrektor wskazał, że w akcie notarialnym na mocy którego A.G. nabył nieruchomość podał, że nabywa ją z funduszy stanowiących jego majątek osobisty, zaś środki otrzymane na podstawie umowy powierniczej majątku takiego nie stanowiły.

Dyrektor przyjął też, że organ podatkowy nie jest związany ugodą sądową zawartą pomiędzy stronami w postępowaniu sądowym oraz wydanym postanowieniom o nadaniu jej klauzuli wykonalności.

Z tych względów nie uwzględnił odwołania.

Od powyższej decyzji A.G. za pośrednictwem pełnomocnika wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie i zarzucił naruszenie art. 245 § 1 w związku z art. 240 § 1 pkt. 5 , art. 120 i 121 §1 Ordynacji podatkowej.

Skarżący wniósł o uchylenie obu decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi skarżący po raz kolejny powołał się na okoliczności z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej i stwierdził , że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzje.

W ocenie skarżącego takie nowe okoliczności i dowody to ugoda zawarta przed Sądem Rejonowym w P. oraz postanowienie Sądu Rejonowego w P. o nadaniu ugodzie klauzuli wykonalności.

Z treści tej ugody wynika, że A.G. w 2005r. mógł mieć dalszą kwotę 100 tys. zł. a to nakazywałoby uchylenie decyzji ustalającej zryczałtowany podatek dochodowy od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów za tenże rok.

Pełnomocnik wskazał, że ugoda sądowa w sensie konsekwencji materialnoprawnych powinna być traktowana tak samo jak prawomocne orzeczenie sądu, a wiec w myśl art. 365 kpc inne sądy i organy są nią związane, a tym samym nie mogą podejmować rozstrzygnięć sprzecznych z jej treścią. Ugoda taka musi być bowiem zaakceptowana przez sąd jak także sąd nadaje jej klauzulę wykonalności.

W ocenie pełnomocnika podniesione argumenty świadczą o tym, że zaskarżona decyzja narusza prawo.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie miał na uwadze co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona. Dyrektor Izby Skarbowej słusznie przyjął, że w sprawie nie zachodzi przesłanka z art. 240 § 1 pkt. 5 ordynacji podatkowej stanowiącego, że postępowanie wznawia się jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzje.

Przedmiotowy przepis posługuje się dwoma kategoriami przyczyn jakie stanowią podstawę do wznowienia postępowania. Przyczyny te są od siebie niezależne i wystąpienie jednej z nich przy zaistnieniu dalszych przesłanek dookreślających ich charakter musi skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Należy bowiem wskazać, że pojecie nowych okoliczności faktycznych jest odmienne od pojęcia nowych dowodów i każdorazowo przy rozpoznawaniu wniosku o wznowienie postępowania opartego o treść przepisu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej należy przeanalizować podane przez stronę przesłanki zarówno w zakresie uznania ich za okoliczności faktyczne, jak też dowody.

W przedmiotowej sprawie strona przedstawiła jako nowe okoliczności faktyczne zdarzenie polegające na zawarciu ugody sądowej na mocy której A.G. zobowiązał się do zwrotu C.P. kwoty 100 tys. zł. z tytułu wcześniej zawartej umowy (2005r.) umowy zakupu powierniczego. Z przedstawionego zdarzenia faktycznego można posługując się kategoriami określonymi w art. 240 § 1 pkt. 5 Ordynacji podatkowej stwierdzić, że zawierają się w nim dwie okoliczności faktyczne, których zaistnienie mogłoby ewentualnie być brane pod uwagę jako podstawa wznowienia. Pierwszą okolicznością faktyczną będzie zawarcie przedmiotowej ugody pomiędzy tymi dwiema stronami oraz nadanie jej klauzuli wykonalności przez Sąd Rejonowy w P., zaś drugą okolicznością faktyczną, wynikającą z tej pierwszej jest fakt , że w 2005r. doszło do przekazania panu A.G. kwoty 100 tys. zł. przez pana C.P.

O tych dwóch zdarzeniach można wnioskować na podstawie przedstawionych przez stronę dowodów, a to odnośnie zdarzenia pierwszego, a to w postaci protokołu ugody sądowej oraz odpisu postanowienia Sądu Rejonowego w P. z dnia [...] czerwca 2011 r. Dowodami natomiast okoliczności faktycznej opisanej powyżej jako druga będą w tym konkretnym układzie procesowym oświadczanie A.G. zobowiązującego się do zwrotu pieniędzy oraz oświadczenie pełnomocnika C.P. akceptującego ugodę i składającego pod nią podpis.

Reasumując powyższe rozważania należy stwierdzić że jako podstawę uchylenia decyzji merytorycznej będącej przedmiotem wniosku strona w swej istocie wskazała dwie różne okoliczności faktyczne oraz dwie różne grupy dowodów.

Przedstawione przyczyny należy następnie poddać kontroli pod kątem spełnienia przez nie dalszych przesłanek zawartych w omawianym przepisie Ordynacji podatkowej i na tym etapie rozważań zasadnym będzie odniesieni się do tej która stanowi, że zarówno okoliczności faktyczne objęte wnioskiem, jak i wskazane dowody musza istnieć w dniu wydania decyzji.

Jak już słusznie wskazał organ podatkowy ugoda zawarte przed Sądem Rejonowym w P. jest zdarzeniem późniejszym niż wydanie decyzji objętej wnioskiem o wznowienie postępowania. Dlatego też zawarcie tej ugody rozumiane jako okoliczność faktyczna wymieniona w art. 240 § 1pkt 5 Ordynacji podatkowej nie może stanowić przyczyny wznowienia postępowania. Okoliczność ta nie istniała bowiem w dniu wydania decyzji. Skoro zaś zawarcie ugody nie będzie stanowiło podstawy do wznowienia postępowania i uchylenia decyzji objętej wnioskiem o wznowienie w myśl art. 245 § 1 pkt. 1 Ordynacji podatkowej bezprzedmiotowe są rozważania odnośnie prawnego charakteru zawartej ugody, a w szczególności korzystania przez nią ze skutków prawomocności orzeczenia sądowego określonych w art. 365 § 1 kpc. Zawarcie tejże ugody nie jest bowiem okolicznością mogącą powodować korzystne w niniejszym postępowaniu skutki dla skarżącego.

Należy także odrzucić koncepcję, jakoby dokumenty w postaci protokołu zawarcia tej ugody oraz odpis postanowienia o nadaniu klauzuli wykonalności tejże ugody mogły jako "nowe dowody" stanowić podstawę do wydania rozstrzygnięcia w myśl art. 245 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Obydwa bowiem dokumenty mogące stanowić dowód w myśl art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej nie istniały w chwili wydania decyzji, a zatem nie jest wyczerpana przesłanka określona w przepisie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.

Jako podstawy wznowienia niniejszą przesłankę mogą natomiast wyczerpywać: okoliczność faktyczna w postaci zawarcia umowy zakupu powierniczego przez C.P. i A.G. w roku 2005, jak również rozpatrywane w charakterze dowodu oświadczenie A.G. oraz ewentualne oświadczenie C.P. jeśli przyjąć, że oświadczenia woli złożone przez jego pełnomocnika na posiedzeniu w przedmiocie próby ugodowej jest emanacją jego wiedzy w zakresie zawartej umowy oraz woli dochodzenia przysługującej mu należności. Dowody te jak możliwość przesłuchania w charakterze świadka lub też w postaci odebrania oświadczenia od C.P. czy też przesłuchania A.G. istniały już w chwili wydania decyzji przez organ podatkowy, oczywiście przy założeniu, że okoliczność faktyczna w postaci zawarcia takiej umowy rzeczywiście miała miejsce.

Należy zatem przejść do oceny kolejnej przesłanki warunkującej dopuszczenie nowej okoliczności faktycznej lub nowego dowodu jako podstawy wznowienia postępowania a mianowicie okoliczności "wyjścia ich na jaw". W tym zakresie sąd administracyjny całkowicie zgadza się z powołanym w uzasadnieniu decyzji Dyrektora Izby Skarbowej poglądem, że strona może powoływać się w postępowaniu wznowieniowym tylko na takie okoliczności faktyczne, bądź na takie dowody, o których nie wiedziała w momencie, gdy sprawa toczyła się w trybie zwykłym. Obowiązek wykazania tej niewiedzy ciążył będzie przy tym na stronie.

Jeżeli strona posiadając wiedzę na temat dowodu lub okoliczności fatycznych mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy w postępowaniu zwykłym celowo nie powoła się na nie, to traci następnie uprawnienie do oparcia na nich wniosku o wznowienie postępowania. W takim przypadku nie dochodzi bowiem do "wyjścia na jaw" nowych okoliczności faktycznych bądź nowych dowodów. Przesłanka ta wymaga bowiem, aby te zdarzenia były nie znane dotychczas stronom, gdyż tylko w takiej sytuacji możliwe jest dojście do ich ujawnienia. Jeżeli strona celowo ich nie ujawnia, to nie można następnie mówić o ich "wyjściu na jaw".

Przenosząc powyższe rozważania w realia niniejszej sprawy należy wskazać , że jeżeli do zawarcia przedmiotowej umowy rzeczywiści doszło, to zdarzenie to rozumiane jako okoliczność faktyczna w kategoriach przepisu art. 240 §1 pkt. 5 ordynacji podatkowej było znane skarżącemu już w chwili, gdy toczyło się postępowanie podatkowe. Zdarzenie to miało się bowiem rozegrać w roku 2005 , zaś decyzje ustalające zostały wydane w roku 2009. W tych okolicznościach doszłoby do zatajenia przez stronę tej okoliczności, choć była ona rozpytywana o źródła przychodu przez organ podatkowy i nie wskazała umowy zakupu powierniczego jako źródła przychodu.

Zakładając taki przebieg wypadków nie można stwierdzić że okoliczność zawarcia takiej umowy "wyszła na jaw" dopiera w roku 2011, skoro była ona znana skarżącemu już w roku 2005.

Takie same uwagi należy odnieść do ewentualnych relacji złożonych przez A.G. bądź C.P. odnośnie tego zdarzenia rozpatrywanych w kategoriach nowego dowodu który "wyszedł na jaw" w roku 2011.

Zakładając bowiem , że prawdziwa jest wersja wskazana w skardze, ze do zawarcia takiej umowy doszło w 2005 roku, to obydwa źródła dowodowe były skarżącemu znane i mógł on z nich skorzystać już w trakcie postępowania podatkowego, przy czym sam będąc jednym z nich miał zataić rzekomo zawartą umowę. Nic nie stało również na przeszkodzie aby w postępowaniu podatkowym w roku 2009 zgłosił dowód z zeznań C.P.

Nie można zatem stwierdzić że wyszły na jaw nowe dowody skoro zakładając prawdziwość aktualności relacji strony były one jej znane w trakcie postępowania podatkowego.

W tym zakresie argumentacja Dyrektora Izby Skarbowej również nie narusza prawa.

Nie spełniają również dwie aktualnie analizowane przyczyny wznowienia kolejnej przesłanki zawartej w art. 240 § 1 pkt. 5, a mianowicie "istotności dla sprawy". Dowody istotne to nie wątpliwie dowody wiarygodne pozwalające po przyznaniu im tej cechy na odmienną niż dotychczas ocenę materiału dowodowego poprzez uznanie, iż dotychczas zebrany materiał był materiałem niepełnym, gdyż nie uwzględniono w nim dowodów wiarygodnych, prowadzących do odmiennych ustaleń faktycznych niż powzięte w objętej wnioskiem o wznowienie postępowania decyzji.

Słusznie w tym zakresie organ podatkowy powołał się na dotychczasowe relacje składane przez A.G. który w trakcie postępowania podatkowego nie stwierdził aby miała miejsce taka umowa jak aktualnie objęta ugodą zawartą przed Sądem Rejonowym w P. Zatajenie tego faktu przez A.G. jako nie znajdujące racjonalnych podstaw musi skutkować krytycznym podejściem do głoszonych przez niego aktualnie tez o zawarciu w roku 2005 umowy z C.P. Przedstawiane zatem aktualnie dowody w postaci jego oświadczenia czy też możliwego przesłuchania C.P. nie mogą być z tego powodu uznane za istotne.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w myśl art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) skargę oddalił.