Wyrok NSA, sygn. akt OSK 593/04
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2004-07-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Powołane przepisy: article: art. 185 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Runge-Lissowska /spr./, Sędziowie NSA Janina Antosiewicz, Leszek Włoskiewicz, Protokolant Agnieszka Majewska, po rozpoznaniu w dniu 21 lipca 2004 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 27 stycznia 2004 r. sygn. akt SA/Sz 2754/01 w sprawie ze skargi J. I. na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia [...] października 2001 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie 1. uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie do ponownego rozpoznania 2. zasądza od J. I. na rzecz Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie 500 (pięćset ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Szczecinie decyzją z dnia [...].10.2001 r. nr [...] uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...].07.2001 r. nr [...], nakładającą na J. I. obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem i uzyskanie pozwolenia na użytkowanie i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

Wyrokiem z dnia 27.01.2004 r. sygn. akt SA/Sz 2754/01, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uchylił decyzje organów obu instancji stwierdzając, że brak było podstaw prawnych aby w sprawie stosować przepisy art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane wg tekstu jednolitego ogłoszonego w Dz.U. Nr 106, poz. 1126 z 2000 r. do wykonanej w 1993 r. instalacji gazowej i montażu pieca w łazience, który dotyczy robót budowlanych w toku lub obiektu wybudowanego po dniu 1 stycznia 1995 r., natomiast rozstrzygnięcie powinno zapaść na podstawie art. 66 tej ustawy, przy czym adresatem decyzji wydanej na podstawie tego przepisu może być wyłącznie właściciel lub zarządca obiektu budowlanego.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Szczecinie, zarzucając naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 4 oraz art. 66 ustawy Prawo budowlane, gdyż art. 66 reguluje postępowanie wobec obiektów budowlanych wybudowanych i oddanych do użytku zgodnie z prawem, a taka sytuacja nie miała miejsca w sprawie, zaś art. 51 ust. 1 pkt 2 dotyczy także robót budowlanych już zakończonych, co wynika z odpowiedniego jego zastosowania z mocy art. 51 ust. 4 oraz domagając się uchylenia wyroku w całości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 zd. pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) Naczelny Sąd Administracyjny rozpatruje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, jednak z urzędu bierze pod uwagę nieważność postępowania. Przypadki nieważności postępowania określa § 2 tego artykułu i ma to miejsce m.in. wówczas, jeżeli strona została pozbawiona możliwości obrony swych praw (pkt 5).

Z akt sprawy wynika, iż J. I. jest najemcą lokalu w budynku stanowiącym własność W. i H. małż. H. oraz K. A. i R. T. małż. T., po ½ części każdego z małżeństw.

W postępowaniu sądowym brał udział jedynie K. T., przy czym z akt nie wynika, aby reprezentował on kogokolwiek innego aniżeli siebie, co oznacza, iż pozostali współwłaściciele budynku nie mieli możliwości uczestniczenia w sprawie, która dotyczyła ich w takim samym stopniu. Wyczerpuje to przesłankę nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 pkt 5 ustawy.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 ustawy i art. 203 pkt 2 w zakresie kosztów postępowania kasacyjnego.