Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1119/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2015-01-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 3 pkt 6, art. 28 ust. 1, art. 48 ust. 1 i 2, art. 51 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Magdalena Józefczyk /spr./ Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk WSA Elżbieta Mazur-Selwa Protokolant sekretarz sądowy Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi E. G., M. G. i M. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Operator [..] S.A. z/s w [..] (dalej: Spółka) zawiadomiła Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [..] o kolizyjnym usytuowaniu czterech obiektów budowlanych w stosunku do gazociągu wysokiego ciśnienia DN400.

Po przeprowadzeniu czynności kontrolnych na działce nr 898 i 897/1 w [..] w piśmie z dnia 17 czerwca 2010 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [..] zawiadomił strony o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie rozbiórki budynku pomocniczego – warsztatu stolarskiego o wym. 18,4 m x 18,15 m na działce nr 898 stanowiącej własność E. i M.G.

Decyzją z dnia [..] grudnia 2010 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [..] umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe, jednak wskutek uwzględnienia odwołania Spółki decyzją z dnia [..] marca 2011 r. [..] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [..] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W dalszym toku postępowania Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [..] decyzją z dnia [..] lipca 2011 r. ponownie umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe, jednak wskutek uwzględnienia kolejnego odwołania Spółki decyzją z dnia [..] września 2012 r. [..] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [..] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W następstwie, postanowieniem z dnia [..] grudnia 2012 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [..] nałożył na E. i MG obowiązek przedstawienia ekspertyzy technicznej przedmiotowego budynku o wym. 18,7 x 18,4 m zlokalizowanego na działce nr 898 w terminie do 31 maja 2013 r. Z kolei decyzją z dnia [..] maja 2013 r. ponownie umorzył prowadzone postępowanie, jednak i ta decyzja została uchylona przez [..] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [..] decyzją z dnia [..] października 2013 r., a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W piśmie z dnia 10 lutego 2014 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [..] zawiadomił strony postępowania o rozdzieleniu prowadzonego postępowania na dwa postępowania dotyczące: 1) budowy budynku pomocniczego – warsztatu stolarskiego o wym. 18,4 x 12,21 m oraz 2) rozbudowy budynku pomocniczego – warsztatu stolarskiego o wym. 8,12 x 6,49 m znajdującej się od strony północnej przy granicy działki i o wym. 5,84 x 3,38 m od strony północnej przy budynku mieszkalnym.

Decyzją z dnia [..] marca 2014 r. nr [..], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [..] nakazał E i MG rozebrać rozbudowę budynku pomocniczego – warsztatu stolarskiego o wym. 8,12 m x 6,49 m i 5,84 m x 3,38 m zlokalizowanego na działce nr 898 w [..], stosownie do art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.) zwana dalej w skrócie k.p.a.

Z ustaleń faktycznych organu wynika, że budynek pomocniczy warsztatu stolarskiego zlokalizowany jest w odległości 1,05 m od granicy działki od strony zachodniej i 1,6 m od sieci gazowej DN 400 (oddanej do użytku w 1960 r.) licząc od narożnika budynku od strony południowo-zachodniej. Sam budynek został wybudowany na podstawie pozwolenia z dnia [...] lipca 1969 r. i powinien mieć wymiary 12 x 12,42 m. W okresie późniejszym budynek został rozbudowany o warsztat stolarski. Budynek w części o wym. 18,4 x 12,21 m wybudowany został niezgodnie z pozwoleniem na budowę, a w latach 1998-2004 rozbudowany do obecnych rozmiarów wynoszących 18,7 x 18,4 m. Obiekt ten rozbudowano od strony północnej o wym. 8,12 x 6,49 m (część ta usytuowana jest od gazociągu w odległości 14,41 m), a od strony północnej o wym. 5,84 x 3,38 m (część ta usytuowana jest od gazociągu w odległości 18,50 m).

W czasie realizacji inwestycji istniał już przedmiotowy gazociąg. Z rozporządzenia Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 4 listopada 1995 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz. U. Nr 139, poz. 686) odległość gazociągu o wysokiego ciśnienia o średnicy od 300 do 500 mm i ciśnienia od 2,5 do 10 MPa dla wolnostojących budynków niemieszkalnych powinna wynosić 25 m. Jednak aktu tego, podobnie jak wcześniejszego rozporządzenia Ministra Przemysłu z dnia 24 czerwca 1989 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz. U. Nr 45, poz. 243) nie stosowało się do gazociągów wybudowanych przed dniem wejścia ich w życie. Wobec tego bezpieczne odległości w dacie budowy przedmiotowych obiektów stanowiła norma branżowa BN-80/8976-31 (poprzednio 71/8976-31), według której odległość podstawowa od budynków niemieszkalnych powinna wynosić 15 m lub 10 m w sytuacji założenia odpowiedniej rury ochronnej. Z uwagi na niemożność wykonania obecnie jakichkolwiek robót zabezpieczających konieczne było orzeczenie nakazu rozbiórki.

Organ I instancji nie podzielił stanowiska inwestorów co do daty budowy przedmiotowego obiektu, tj. że w całości inwestycję zrealizowano w latach 1969-1971 i w okresie późniejszym nie zmieniano jego wymiarów zewnętrznych. Budynek warsztatu stolarskiego powinien mieć wym. 12 x 12,42 m, choć rzeczywiście jego wymiary wynoszą 18,4 x 12,21 m. W sprawie tej prowadzone jest odrębne postępowanie.

W odwołaniu od powyższej decyzji E. i M.G. oraz M.G. zarzucili organowi I instancji niedostateczne wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, w tym poprzez nieuwzględnienie jednego z dowodów w postaci planu zagospodarowania parceli stanowiącego załącznik do pozwolenia na budowę z 23 maja 1980 r. Nie wyjaśniono, dlaczego oparto poczynione ustalenia na mapach geodezyjnych, o których nie wiadomo, do jakich celów zostały opracowano. Nie wiadomo jest też, z jakich przyczyn organ w jednym miejscu wskazuje, że budynek o wym. 18,4 x 12,21 m istniał od 1974 r., a winnym, że do 2004 r. obiekt ten został rozbudowany do obecnych rozmiarów. Nie ustalono zatem nie tylko tego, czy budynek wybudowano na podstawie pozwolenia na budowę, ale też tego, czy doszło następnie do jego rozbudowy. Ponadto w toku prowadzonego postępowania zmieniono jego przedmiot, dzieląc dotychczas prowadzone od 2010 r. postępowania na dwa odrębne. To zaś w ocenie odwołujących się obligowało organ do przeprowadzenia nowego odrębnego postępowania. Zaskarżona decyzja nie zawiera również należytego uzasadnienia prawnego.

Decyzją z dnia [..] lipca 2014 r. nr [..],[..] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [..] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013, poz. 267 ze zm.) dalej w skrócie k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekając co do istoty nakazał M.G. i E.G. rozbiórkę rozbudowy budynku pomocniczego – warsztatu stolarskiego o wym. 8,12 m x 6,49 m od strony północnej przy granicy z działka nr 900 i wym. 5,84 m x 3,38 m od strony północnej przy budynku mieszkalnym, zlokalizowanej na działce nr 898 w [..].

W ocenie organu odwoławczego zaskarżona decyzja w zakresie, w jakim orzekała o nakazie rozbiórki była prawidłowa, a rozstrzygniecie to wymagało jedynie doprecyzowania w zakresie wskazania lokalizacji poszczególnych części obiektu objętych nakazem. Stan faktyczny ustalono prawidłowo, zgodnie z wymogami prawa przeprowadzono również postępowanie w sprawie. Ustalona data rozbudowy znajduje odzwierciedlenie w aktach sprawy. Rozbudowane części nie były zaznaczone m.in. na mapie do celów projektowych stanowiącej załącznik do decyzji z dnia [...] lipca 1998 r. nr [..] /99 Wójta Gminy [..] oraz na kopii mapy ewidencyjnej według stanu zasobu ewidencji na dzień 22 grudnia 1999 r. Natomiast budynek o obecnych wymiarach obejmujących również zakwestionowaną rozbudowę widnieje na mapie do celów projektowych dla inwestycji pn. rozbudowa i przebudowa istniejącego budynku magazynowego z przeznaczeniem na budynek usługowo-magazynowy z częścią socjalną i biurową na działce nr 897/1 stanowiącej załącznik do decyzji Starosty Powiatu [..] z dnia [..] lipca 2004 r. nr [..]. Tym samym brak było podstaw do podzielenia stanowiska stron postępowania, co do daty realizacji inwestycji. Przedmiotowa rozbudowa nie była widoczna na wskazanym w odwołaniu planie zagospodarowania parceli, a inwestorzy dysponowali wyłącznie pozwoleniem na budowę budynku pomocniczego – warsztatu stolarskiego, a nie na jego rozbudowę. Ta zaś, w świetle art. 3 pkt 6 i art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego wymagała uzyskania pozwolenia na budowę, a jego brak świadczy o jej nielegalności w rozumieniu art. 48 ust. 1 P.b. Legalizacja stwierdzonej samowoli budowlanej nie była jednak możliwa, ponieważ przedmiotowa rozbudowa nie spełniała wymagań w zakresie odległości od istniejącego gazociągu wysokiego ciśnienia wynikających z przepisów obowiązujących w czasie realizacji popełnionej samowoli. Podstawowa odległość wynosiła wówczas 25 m, a zmniejszone – przewidziane dla gazociągów posiadających specjalne zabezpieczenia do 15 lub 10 m.

Z rozstrzygnięciem powyższym nie zgodzili się EG, MG i MG, wnosząc do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wspólną skargę, w której domagają się stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, ewentualnie uchylenia obu wydanych w sprawie decyzji oraz orzeczenia o kosztach postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie:

1) art. 28 i art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez skierowanie decyzji do MG, który nie jest stroną postępowania, ponieważ nie przysługuje mu do działki nr 898 żadne prawo, w tym do posadowionych na tej działce obiektów, gdyż występował w sprawie jedynie jako pełnomocnik EG,

2) art. 50 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 1 i art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego poprzez ich zastosowanie pomimo, że nie zachodziły przesłanki w nich określone,

3) art. 105 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego,

4) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niezebranie kompletnego materiału dowodowego i przez to niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego sprawy, co doprowadziło do przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów i błędnego rozstrzygnięcia sprawy,

5) art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie odniesienie się do części zarzutów zawartych w odwołaniu dotyczących nieprzeprowadzenia postępowania dowodowego, a przez to niepełne uzasadnienie faktyczne i prawne sprawy naruszające w sposób istotny zasadę przekonywania.

Skarżący wskazali ponadto, że organ nadzoru budowlanego w toku prowadzonego postępowania dokonał jego podziału na dwa odrębne postępowania, przy czym po dokonaniu tego formalnego podziału nie powtórzono postępowania dowodowego w niezbędnym zakresie. Tak więc rozstrzygnięcie dotyczące objętych decyzją dwóch części budynku podjęte zostało w istocie bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Do zarzutu tego nie odniósł się jednak organ odwoławczy. Jeżeli natomiast chodzi o zastosowanie przez organ przepisów art. 50 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 1 i art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego, to z uwagi na to, że przedmiotowy budynek istnieje już od kilkudziesięciu lat winien do niego znaleźć zastosowanie przepis art. 48 ust. 1 tej ustawy, jako że zakresy powołanych unormowań nie przenikają się. Zarzucono ponadto, że organy dokonały błędnych ustaleń faktycznych, jeżeli chodzi o datę budowy przedmiotowych części budynku, ponieważ w istocie nastąpiło to w latach 1969 – 1971, a nie jak przyjęto w latach 1998 – 2004. Natomiast orzekając o nakazie rozbiórki nie odniesiono się do konstrukcji budynku, ponieważ zakres nakazanej rozbiórki nie pokrywa się z posadowieniem ścian nośnych budynku, który miałby pozostać po rozbiórce. Ma to świadczyć o trwałej niewykonalności decyzji.

W odpowiedzi na skargę [..] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [..] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko w sprawie. Z kolei postanowieniem z dnia [..] sierpnia 2014 r. na żądanie skarżących organ wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U z 2014, poz.1647). Zakres kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. Nr 270 ze zm. zwana dalej p.p.s.a.), z którego wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W myśl art. 151 P.p.s.a Sąd oddala skargę w razie jej nieuwzględnienia.

Poddawszy zaskarżoną decyzję kontroli legalności w granicach wyznaczonych art. 145 p.p.s.a. Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Ustalony przez organy administracji stan faktyczny, Sąd poczytuje za własne ustalenia.

Z materiału dowodowego sprawy wynika, że na działce nr 898 w [..] stanowiącej własność EG i MG usytuowany jest budynek w kształcie litery "L" o wymiarach 18.70 m x 18.40 m , w którym jest ekspozycja mebli kuchennych, sprzętu AGD, a także są prowadzone prace stolarskie gwarancyjne. Budynek jest parterowy o dwuspadowym dachu pokrytym blachą. Budynek usytuowany jest w odległości od 1.00m do 1.70 m od granicy działki od strony zachodniej oraz w odległości 1.60 od sieci gazowej DN 400 do narożnika budynku od strony południowo - zachodniej. Gazociąg wykonany jest z rur o średnicy 419 mm, grubość ścianki 9.5 mm przystosowany do pracy pod ciśnieniem MOP 4,22 MPa, a średnia wartość ciśnienia wartość ciśnienia w tym gazociągu w 2010 r. wynosiła 2,7 MPA. Gazociąg został przekazany do eksploatacji w październiku 1960 r.

Skarżący dysponują decyzją Kierownika Wydziału Budownictwa, Urbanistyki i Architektury Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [..] z dnia [..] lipca 1969 r. Nr [..] o udzieleniu EG zam. [..], pozwolenia na budowę budynku pomocniczego - warsztatu stolarskiego o wym. 12.00 x 12.42 m - murowanego ze stropodachem. Z treści ww. decyzji wynika, że skarżący EG dysponował pozwoleniem na budowę, na podstawie, którego mógł wznieść budynek o wyżej opisanej funkcji i rozmiarach. Kontrole potwierdziły, że w istocie został wzniesiony obiekt o innych wymiarach.

Przeprowadzone w sprawie postępowanie wyjaśniające doprowadziło do wyodrębnienia dwóch odrębnych spraw administracyjnych prowadzonych w stosunku do tego samego obiektu, ale na różnych podstawach prawnych w stosunku do zrealizowanych części kontrolowanego obiektu budowlanego.

O rozdzieleniu sprawy do dwóch odrębnych postępowań strony zostały powiadomione przez PINB w [..] pismem z dnia 21 lutego 2014 r. nr [..]. Strony poinformowano też o możliwości składania dodatkowych dowodów w sprawie. Jedna z wyodrębnionych spraw dotyczy budowy budynku pomocniczego - warsztatu stolarskiego o wym. 18.40 x 12.21 m wybudowanego niezgodnie z warunkami pozwolenia z dnia [..] lipca 1969 r. Nr [..] Kierownika Wydziału Budownictwa, Urbanistyki i Architektury Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [..] zakończonego decyzją [..] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [..] z dnia [..] lipca 2014 r. Nr [..], którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [..] z dnia [..] marca 2014 r. Nr [..] nakazującą E.G. i MG dokonać rozbiórki budynku pomocniczego - warsztatu stolarskiego w części o wym. 18.40 x 12.21m zlokalizowanego na działce nr 898 położonej w [..]. Podstawą prawną tej decyzji jest art. 51 ust. 1 pkt 1 P.b., a sprawa ze skargi MG, EG i MG jest prowadzona pod sygn. akt II SA/Rz 1118/14. Wyrok oddalający skargę w tej sprawie zapadł również w dniu 15 stycznia 2015 r.

Przedmiotem niniejszego postępowania jest rozbudowa budynku pomocniczego - warsztatu stolarskiego o wym. 8.12 m x 6.49 m znajdującej się od strony północnej przy granicy działki nr i wym. 5.84 m x 3.38 m znajdującej się od strony północnej przy budynku mieszkalnym, na którą inwestorzy nie posiadają wymaganego prawem pozwolenia na budowę, która stanowi przedmiot niniejszej sprawy.

Organ I instancji ustalił jako datę rozbudowy budynku okres pomiędzy 1998r., a 2004 r. Ustalenia te zostały dokonane na podstawie kopii map ewidencyjnych gruntów w skali 1:2000 z października 1975 r. na której widnieje budynek o szerokości odpowiadającej obecnej szerokości tj. 18.40 m w części od strony południowej, bez części o wym. 8.12 x 6.49 m od strony północnej zlokalizowanej przy granicy działki i bez części o wym. 5.84 x 3.38 m od strony północnej zlokalizowanej przy budynku mieszkalnym. Rozbudowanych części budynku nie ma na mapie do celów projektowych stanowiącej załącznik do decyzji z dnia [..] lipca 1998 r. Nr [..] /70/99 aktualnej w oznaczonym zakresie wg stanu na dzień 23 stycznia 1998 r. oraz na kopii mapy ewidencyjnej wg stanu zasobu ewidencji gruntów na dzień 22 grudnia 1999 r. Budynek o aktualnych rozmiarach, to jest łącznie z rozbudowaną częścią o wym. 8.12 x 6.49 m i wym. 5.84 x 3.38 m, pokazany jest na mapie dla celów projektowych dla inwestycji pn. rozbudowa i przebudowa istniejącego budynku magazynowego z przeznaczeniem na budynek usługowo magazynowy z częścią socjalną i biurową na działce nr 897/1 w [..] (decyzja Starosty [..] z dnia [..] lipca 2004 r. nr [..]). Zgromadzony materiał dowodowy poparty dowodami urzędowymi uczynił niewiarygodnymi oświadczenia inwestorów i zeznania świadków słuchanych w sprawie, że budynek w obecnym kształcie został zrealizowany na przełomie 1969/1970 r. Stąd też prawidłowo organ przyjął, że rozbudowa budynku w opisanych parametrach nastąpiła bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę.

Zgodnie z art. 3 pkt 6 P.b. rozbudową jest budowa, którą stosownie do art. 28 ust. 1 P.b. można rozpocząć tylko na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, a wykonanie rozbudowy bez pozwolenia na budowę wyczerpuje hipotezę art. 48 ust. 1 P.b. stanowiący, że właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Organ w uzasadnieniu decyzji przedstawił też warunki legalizacji samowoli, budowlanej na podstawie art. 48 ust. 2 P.b. i wskazując na regulacje dotyczące warunków technicznych jakiem powinny odpowiadać sieci gazowe obowiązujące w okresach wynikających z ustalonego stanu faktycznego wykluczył możliwość legalizacji kontrolowanej samowolnie wykonanej rozbudowy. Organ wskazał, że w dacie popełnienia samowoli budowlanej obowiązywało rozporządzenie Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 14 listopada 1995 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz. U. z 1995 r. Nr 139, poz. 686), zgodnie, z którym odległość gazociągów wysokiego ciśnienia o średnicy 300-500 mm i ciśnieniu 2,5 do 10 MPa dla wolnostojących budynków niemieszkalnych wg załącznika nr 2 ww. rozporządzenia 25 m. Aktualnie obowiązujące rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie (Dz. U. z 2013 r., poz. 640) w § 110 zawiera przepis intertemporalny, wedle którego dla gazociągów: 1) wybudowanych przed dniem 12 grudnia 2001 r. lub dla których przed tym dniem wydano pozwolenie na budowę; 2) w okresie od dnia 12 grudnia 2001 r. do dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia lub dla których w tym okresie wydano pozwolenie na budowę - stosuje się szerokość stref kontrolowanych określoną w załączniku nr 2 do rozporządzenia. Strefa kontrolowana dla tego typu gazociągu w stosunku do budynków wolnostojących niemieszkalnych wg l.p.4.8 tabeli nr 1 załącznika nr 2 ww. rozporządzenia wynosi 50 m. Stosownie do § 2 pkt 30 cyt. rozporządzenia strefa kontrolowana, to obszar wyznaczony po obu stronach osi gazociągu, którego linia środkowa pokrywa się z osią gazociągu, w którym przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się transportem gazu ziemnego podejmuje czynności w celu zapobieżenia działalności mogącej mieć negatywny wpływ na trwałość i prawidłowe użytkowanie gazociągu. Wymienione rozporządzenie weszło w życie 5 września 2013 r. i uchyliło rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz. U. Nr 97, poz. 1055) na które, jako aktualnie obowiązujące powołał się organ II instancji. Błąd ten nie ma jednak wpływu na wskazaną wielkość strefy kontrolowanej, gdyż dla podanych okresów na podstawie § 110 cyt. rozporządzenia są takie same wielkości.

Organ też wyjaśnił, że w latach sześćdziesiątych ub. wieku zasady sytuowania i budowy gazociągów oraz odległości bezpieczne od gazociągów określały wytyczne Ministra Przemysłu Ciężkiego z listopada 1959 r., a następnie Ministra Górnictwa i Energetyki z listopada 1965 r., które zostały ogłoszone w obowiązującej normie branżowej ustanowionej przez Ministra Gospodarki i Energetyki z dnia 18 marca 1971 jako norma BN-71/8976-31 pt. " Odległości bezpieczne gazociągów wysokiego ciśnienia ułożonych w ziemi", zgodnie z obowiązującym wówczas art. 9 ust. 4 ustawy z dnia 27 listopada 1961 r. o normalizacji (Dz. U. Nr 53, poz. 298 ze zm.). Norma ta podawała, że podstawowa odległość bezpieczna oddzielnie stojących budynków niemieszkalnych od gazociągu o średnicy 300 - 500 mm i ciśnieniu 2,5 do 6,5 MPa powinna wynosić 25 m, a w zależności od rodzaju zastosowanych zabezpieczeń specjalnych mogła odpowiednio być zmniejszona do 15 m lub 10 m.

Biorąc pod uwagę przytoczone przepisy zasadnie przyjęto, że nie jest spełniony warunek niezbędny do ewentualnej legalizacji obiektu wynikający z art. 48 ust. 2 pkt 2 P.b. Konsekwencją powyższego prawidłowo organ zastosował art. 48 ust. 1 P.b.

Sąd stwierdza, że stosownie do art. 52 P.b. prawidłowo określono adresatów decyzji, którzy są jednocześnie inwestorami i współwłaścicielami nieruchomości, na której znajduje się samowolnie rozbudowany budynek. Prawidłowo też określono zakres przedmiotowy rozbiórki, do której ma zastosowanie art. 48 P.b. Natomiast rozbiórka orzeczona do pozostałej części budynku na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 P.b., w której Sąd oddalił również skargę (sygn. akt II SA/Rz 1118/14) skutkuje rozbiórką całego budynku, gdyż ze względu na odległości od gazociągu nie było innej możliwości legalizacji obiektu ani w części ani w całości ze względu na istnienie zagrożenia życia i zdrowia ludzi.

Z ww. wymienionych przyczyn zarzut skargi o naruszeniu art. 28 i art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. wobec skierowania obowiązku rozbiórki do MG jest nietrafny i dlatego nie zasługiwał na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie organy orzekające nie mogły naruszyć art. 50 i art. 51 P.b., gdyż nie były one podstawą prawną ich działania. Zgodnie z podkreślonym przez pełnomocnika skarżących zdaniem na str. 7 skargi podstawą prawną jak tego domaga się pełnomocnik był art. 48 P.b. Podobnie przedstawia się kwestia dotycząca art. 105 k.p.a, który nie miłą zastosowania w niniejszej sprawie. Błedny jest też zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., bowiem decyzje nakazujące rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, jeśli są decyzjami ostatecznymi są decyzjami wykonalnymi.

Wbrew twierdzeniom skarżącego ograny nie naruszyły art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. postępowanie aczkolwiek było prowadzone w wolnym tempie, to Sąd zwraca uwagę, że wytyczne organu II instancji w kasacyjnych decyzjach, były prawidłowe, ale organ I instancji nie zawsze uwzględniał je w ponownie prowadzonym postępowaniu. Stwierdzić jednak należy, że postępowanie wyjaśniające w efekcie zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami prawa. Nie budzi wątpliwości, że od początku przedmiotem postępowania był ten sam budynek pomocniczego - warsztatu stolarskiego zlokalizowany na działce nr 898 w [..], dlatego nawet po rozdzieleniu prowadzenia postępowania w dwóch odrębnych postępowaniach spraw ze względu na inne podstawy prawne, to wykorzystanie materiału dowodowego wcześniej zgromadzonego, a dotyczącego przedmiotu orzekania nie można poczytywać, jako błędu organu, gdyż powtarzanie czynności spowodowałoby nieuzasadnione wydłużenie postępowania. Organ nie naruszył też art. 80 k.p.a., ani nie przekroczył granic swobodnej oceny dowodów, czemu dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, które odpowiada kryteriom wynikającym z art. 107 § 3 k.p.a., gdyż zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne z argumentacją, która pokazuje też na realizacją zasady przekonywania stron o podjętym rozstrzygnięciu (art. 11 k.p.a.). Nie można zarzucić organowi błędu, że nie dał wiary zeznaniom słuchanych świadków na okoliczność powstania budynku w wymiarach istniejących obecnie. Materiały zgromadzone w zasobach ewidencji gruntów stanowią dokumenty urzędowe w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Stosownie do art. 20 ust. 1 i art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. nr 193, poz. 1287 ze zm.) ewidencja gruntów i budynków stanowi zbiór dokumentów urzędowych.

Organy nie naruszyły też art. 10 § 1 k.p.a. bowiem, z akt administracyjnych sprawy wynika, że strony brały udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji organ I instancji pismem z dnia 10 lutego 2014 r. poinformował strony o treści tego przepisu. Skarżąca MG w dniu 14 lutego zapoznała się z materiałem dowodowym sprawy, a także wykonała zdjęcia. Po tej dacie ani organ I instancji ani organ II instancji nie zgromadziły dodatkowego materiału dowodowego.

Mając na względzie przedstawiony stan sprawy i naprowadzona argumentację Sąd uznał skargę za niezasadną i na podstawie art. 151 P.p.s.a. ją oddalił.