Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1839/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-02-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6193 Funkcjonariusze Straży Granicznej
Hasła tematyczne: Straż graniczna
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 110, art. 127 par. 1, art. 129 par. 2, art. 134
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Ewa Grochowska-Jung (spr.), Sędziowie WSA Stanisław Marek Pietras, Asesor WSA Jarosław Trelka, Protokolant Bartosz Piwoński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2008 r. sprawy ze skargi M. I. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie nagrody rocznej 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości 3. zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz M. I. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego


UZASADNIENIE

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją nr [...] z dnia [...] września 2007 r., działając na podstawie art. 138 § 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania M. I. od decyzji Komendanta Głównego Straży Granicznej nr [...] z dnia [...] lipca 2007 r., dotyczącej przyznania nagrody rocznej za 2007 r., w wysokości 6/12 jednomiesięcznego wynagrodzenia, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż Komendant Główny Straży Granicznej decyzją – rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] czerwca 2007 r., zwolnił M. I. ze służby stałej w Straży Granicznej z dniem 4 lipca 2007 r., na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2005 r. Nr 234, poz. 1997 z późn. zm.).

W związku ze zwolnieniem ze służby ww. została przyznana nagroda roczna za 2007 r., w wysokości 6/12 jednomiesięcznego uposażenia, na podstawie § 1 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania funkcjonariuszom Straży Granicznej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz. U. z 2002 r. Nr 86, poz. 788 ).

Od tej decyzji oficer złożył odwołanie do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, w którym wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i przyznanie nagrody rocznej w wysokości jednomiesięcznego wynagrodzenia. Organ odwoławczy, podzielając stanowisko organu I instancji, wskazał, że stosownie do przepisu § 1 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania funkcjonariuszom Straży Granicznej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz. U. z 2002 r. Nr 86, poz. 788), funkcjonariuszowi, który pełni służbę przez część roku kalendarzowego, nagrodę roczną przyznaje się, z zastrzeżeniem ust. 3, proporcjonalnie do liczby pełnych miesięcy kalendarzowych służby, w wysokości 1/12 uposażenia, o którym mowa w § 3, za każdy miesiąc kalendarzowy służby.

W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że skarżący został zwolniony ze służby w Straży Granicznej w dniu 4 lipca 2007 r. i rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lipca 2007 r. przyznano mu nagrodę roczną za 2007 r., w wysokości proporcjonalnej do liczby pełnych, kalendarzowych miesięcy służby pełnionej w roku 2007. Natomiast sporna pozostaje wysokość przyznanej nagrody rocznej w związku ze zwolnieniem ze służby w Straży Granicznej.

Skarżący wniósł o przyznanie mu nagrody rocznej w oparciu o przepis § 1 ust. 3 cytowanego rozporządzenia. Swoje racje wywodzi z faktu, że orzeczeniem nr [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej przy M. Oddziale Straży Granicznej z dnia [...] stycznia 2007 r. został uznany całkowicie niezdolnym do służby w Straży Granicznej i zaliczony do III grupy inwalidów w związku ze służbą w Straży Granicznej.

Uprawnienie do pełnej nagrody rocznej, o której mowa w § 1 ust. 3 rozporządzenia, przysługuje funkcjonariuszowi, który nabył prawo do renty inwalidzkiej w oparciu o prawomocne orzeczenie komisji lekarskiej, z którego wynika, że spełnione są przesłanki nabycia prawa do renty inwalidzkiej wskutek wypadku pozostającego w związku ze służbą i wskutek choroby pozostającej w związku ze służbą, zaś wobec skarżącego nie orzeczono, aby inwalidztwo powstało w związku z wypadkiem – chorobą powstałą w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami tej służby.

Schorzenia pozostające w związku ze służbą w Straży Granicznej zostały określone na podstawie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 września 2005 r. w sprawie wykazu schorzeń i chorób pozostających w związku ze służbą w Policji, Straży Granicznej, Biurze Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2005 r. Nr 206, poz. 1723)

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. I. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów procesu, zarzucając naruszenie przepisów postępowania art. 7, art. 77 k.p.a. oraz naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niezastosowanie § 1 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 czerwca 2002 r. w sprawie warunków przyznawania funkcjonariuszom Straży Granicznej nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg.

W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z póżn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie, jednakże z powodów całkowicie odmiennych, aniżeli podnosi skarżący. Zezwala na to treść art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), a mianowicie sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Z analizy dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych wynika, iż decyzja Komendanta Głównego Straży Granicznej nr [...] z dnia [...] lipca 2007 r., dotycząca przyznania nagrody rocznej za 2007 r. w wysokości 6/12 jednomiesięcznego wynagrodzenia, została skarżącemu doręczona w dniu 10 lipca 2007 r. (dowód: zwrotne poświadczenie odbioru decyzji w aktach administracyjnych), natomiast odwołanie od tej decyzji zostało złożone w M. Oddziale Straży Granicznej w dniu 4 lipca 2007 r. Odwołanie to wpłynęło do Komendanta Głównego Straży Granicznej dniu 9 lipca 2007 r., a więc jeszcze przed datą doręczenia decyzji M. I. Wskazać należy, iż zgodnie z treścią art. 110 k.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia. Doręczenie lub ogłoszenie decyzji stanowi jej wprowadzenie do obrotu prawnego. W postępowaniu wstępnym organ odwoławczy podejmuje czynności mające na celu ustalenie, czy odwołanie jest dopuszczalne oraz czy zostało wniesione z zachowaniem terminu. Odwołanie przysługuje od decyzji. Odwołanie jest zatem niedopuszczalne, jeżeli decyzja nie weszła do obrotu prawnego, a więc pomimo że została wydana, nie została stronie doręczona lub ogłoszona. W takiej sytuacji organ II instancji winien, w oparciu o art. 134 k.p.a., stwierdzić niedopuszczalność odwołania. Wobec treści art. 127 § 1, art. 129 § 2 oraz art. 134 k.p.a. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji nie był upoważniony do załatwienia odwołania od decyzji, która nie weszła do obrotu prawnego, w trybie odwoławczym, w drodze decyzji rozstrzygającej sprawę merytorycznie.

Powyższa wadliwość skutkuje stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 i art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed Sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.