Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 913/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 67o § 1 pkt 3
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Janeczko (spr.), , Sędzia WSA Monika Kramek, Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 listopada 2020 r. sprawy ze skargi R. H. i G. H. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] marca 2020 r. znak [...] w przedmiocie odmowy umorzenia opłaty legalizacyjnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez R. H. i G. H. (dalej: "skarżący") jest decyzja Ministra Finansów (dalej: "Minister", "organ odwoławczy") z dnia [...] marca 2020 r. znak: [...] utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. znak: [...].

Powyższa decyzja, zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] postanowieniem nr [...]z dnia [...] sierpnia 2018 r. ustalił dla inwestorów R. i G. H. opłatę legalizacyjną w wysokości 25 000 zł, w związku z wykonaniem robót budowlanych, bez wymaganego pozwolenia, polegających na nadbudowie i przebudowie istniejącego budynku gospodarczego, zlokalizowanego w N. nr [...], dz. Nr [...], k. m. [...], gmina L.

Pierwszy wniosek o ulgę w spłacie opłaty legalizacyjnej R. i G. H. skierowali do Wojewody [...] w piśmie z dnia [...] września 2018 r., wnosząc o rozłożenie opłaty legalizacyjnej na 10 rocznych rat. Wniosek ten zmodyfikowali, wnosząc o umorzenie 50% opłaty legalizacyjnej i rozłożenie pozostałej kwoty na 2 raty. Jako uzasadnienie wniosku o ulgę strony powołały się na trudną sytuację finansową.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...], odmówił umorzenia w części, tj. 50 % i rozłożenia pozostałej kwoty na 2 raty, tj. 50 % opłaty legalizacyjnej w wysokości 25.000 zł. Minister Finansów decyzją z dnia [...] lutego 2019 r., znak: [...]utrzymał w mocy zaskarżoną ww. decyzję Wojewody [...].

Pismem z dnia [...]marca 2019 r., uzupełnionym dnia [...]marca 2019 r., [...]kwietnia 2019 r. i [...]maja 2019 r. G. H. zwrócił się ponownie do Wojewody [...] o umorzenie w części, tj. 50 % i rozłożenie pozostałej kwoty na 2 raty, tj. 50 % opłaty legalizacyjnej w wysokości 25 000 zł.

Po przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2019 r., nr [...] odmówił przyznania ww. ulgi.

Po rozpatrzeniu odwołania G. H. i R. H. od decyzji Wojewody [...], organ II instancji decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r., znak [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Zgodnie z decyzją Ministra Finansów i zawartymi w niej uwagami i wskazówkami, Wojewoda [...] pismami z dnia [...]września 2019 r., [...]września 2019 r., [...]października 2019 r., [...]listopada 2019 r. zwrócił się do R. H. i G. H. o uzupełnienie wniosku o udzielenie ulgi o dokumenty przedstawiające sytuację finansową, majątkową i zdrowotną stron.

Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego Wojewoda [...], decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r., znak [...], omówił umorzenia opłaty legalizacyjnej w części, tj. w 50% i rozłożenia pozostałej kwoty na 2 raty.

Od tej decyzji strony odwołały się do Ministra Finansów, wnosząc o jej uchylenie oraz umorzenie opłaty legalizacyjnej w części, tj. w 50% i rozłożenie pozostałej kwoty na raty, zgodnie z wnioskiem.

Po rozpatrzeniu odwołania Minister Finansów decyzją z dnia [...] marca 2020 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2020 r.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy wyjaśnił, że materialnoprawną podstawę merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy dotyczącej umorzenia i/lub rozłożenia na raty opłaty legalizacyjnej, stanowi odpowiednio stosowany art. 67a § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa. Minister podkreślił, że udzielenie ulgi w spłacie opłaty legalizacyjnej

stanowi wyjątek od zasady regulowania zobowiązań w pierwotnie ustalonej kwocie i terminie. Zdaniem organu odwoławczego ta forma wsparcia inwestora jest wyrazem pomocy państwa w ponoszeniu ciężarów i świadczeń publicznych w sytuacjach szczególnych, wyjątkowych. Z tego też względu – jak zaznaczył organ odwoławczy, wydanie decyzji w przedmiocie ulgi w spłacie opłaty legalizacyjnej poprzedzone musi być w każdym przypadku ustaleniem sytuacji życiowej, majątkowej, finansowej, zdrowotnej inwestora w kontekście ustawowych przesłanek ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. Organ odwoławczy wyjaśnił także, że decyzja indywidualna ma charakter uznaniowy, a więc pozostaje w zakresie dyskrecjonalnej władzy organu administracji publicznej, co oznacza, że organ może udzielić ulgi, ale nie ma obowiązku jej udzielenia. Minister wskazał także, że organ jest zobligowany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, a na jego podstawie do rozważenia istnienia ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego w kontekście wniosku strony. Organ odwoławczy wyjaśnił także, że ważny interes strony musi być rozpatrywany w kontekście wszelkich danych, które obrazują sytuację finansową i majątkową strony, jej możliwości płatnicze, źródła uzyskiwania dochodów i realne możliwości uzyskiwania tych dochodów, a także skutki jakie dla strony i podmiotów od niej zależnych może powodować wykonanie obowiązków wynikających z nałożonej opłaty.

Odnosząc się do sytuacji majątkowej wnioskodawców, organ odwoławczy wskazał, że R. i G. H., prowadzą trzyosobowe gospodarstwo domowe wspólnie z córką, która studiuje medycynę w W. R. H. jest osobą z orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. Organ ustalił także, że źródłem dochodu R. i G. H. jest dochód uzyskiwany z prowadzonego gospodarstwa rolnego o

powierzchni 52,539 ha w wysokości ok. 7 797 zł miesięcznie. Zgodnie z oświadczeniem na dochód ten składają się: zysk z gospodarstwa w wysokości 4 378 zł (52,539 ha x 1 000 zł/12 m-cy), dopłaty [...]do gruntów w wysokości 2 907 zł (34 883,09 zł/12 m-cy) oraz dopłaty do buraków w wysokości 512 zł (6 144,70 zł/12 m-cy). Ponadto do powyższego dochodu należy doliczyć kwotę 464 zł miesięcznie (5 574 zł w 2019 r.), stanowiącą pomoc w postaci zwrotu podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego.

Łączny dochód R. i G. H. wynosi ok. 8 261 zł/m-c.

Organ odwoławczy ustalił także, że w skład majątku stron wchodzi dom o powierzchni 180 m - położony w miejscowości N., gm. L., zabudowania gospodarcze (stodoła, wiata na maszyny rolnicze o powierzchni 380 m2 ), sprzęt rolniczy (agregat uprawowy, 2 ciągniki rolnicze - rok produkcji 1995 i 2004, przyczepy i kombajn zbożowy - rok produkcji 1992), 23-letni samochód osobowy marki [...], 18-letni samochód ciężarowy marki [...]. Organ odwoławczy ustalił także, że R. i G. H. nie posiadają oszczędności, papierów wartościowych, przedmiotów wartościowych, nie korzystają z pomocy osób trzecich oraz opieki społecznej.

Organ odwoławczy wskazał następnie, że średnie miesięczne wydatki stron łącznie wynoszą ok. 7 666 zł.

Minister podkreślił, że do wydatków nie została doliczona kwota raty kredytu inwestycyjnego w wysokości 1 050 640 zł (rata roczna 45 080 zł, miesięczna - 3 757 zł), ponieważ został przejęty przez syna stron w związku z przekazaniem części gospodarstwa rolnego. Od kwietnia 2018 r. syn spłaca ten kredyt.

Powołując się na zgromadzony w sprawie materiał dowodowy Minister Finansów ocenił, że pomimo pewnych trudności związanych z realizacją nałożonej opłaty, konieczność jej zapłaty nie spowoduje zagrożenia dla egzystencji R. i G. H. i ich rodziny. Minister Finansów zauważył, że sytuacja, w jakiej funkcjonują strony pozwala na utrzymanie domu i prowadzenie gospodarstwa rolnego oraz na pomoc studiującej za granicą córce. Konieczność ponoszenia bieżących kosztów związanych z prowadzonym gospodarstwem domowym oraz gospodarstwem rolnym, a także ewentualne, przewidywane przez stronę obniżenie dochodów w bieżącym roku nie stanowią wystarczającej podstawy do umorzenia w części i rozłożenia pozostałej części na raty ustalonej opłaty legalizacyjnej. Zdaniem organu odwoławczego dochody strony i posiadany majątek trwały, pozwalają na utrzymanie płynności finansowej i zapewniają odpowiednie warunki materialne rodzinie. R. i G. H. posiadają stałe źródło dochodów, jakim są dochody uzyskiwane z gospodarstwa rolnego i zdaniem organu odwoławczego pozwalają one na zaspokojenie bieżących wydatków związanych z utrzymaniem domu i egzystencją. Organ odwoławczy zaznaczył, że niewątpliwie na sytuację finansową stron ma wpływ choroba R. H., która jest okolicznością nagłą i wyjątkową, a stan zdrowia strony może wpłynąć na organizację pracy w gospodarstwie rolnym w znacznym stopniu. Niemniej jednak zdaniem organu odwoławczego R. i G. H. dysponują sporym majątkiem, funkcjonującym gospodarstwem rolnym, i nie znaleźli się nagle w sytuacji zagrożenia funkcjonowania rodziny. Z materiału dowodowego sprawy wynika, że mogą także liczyć na pomoc syna, czego wyrazem jest m.in. fakt przejęcia do spłaty kredytu inwestycyjnego rodziców (kwiecień 2018 r.).

W ocenie Ministra Finansów, ważnego interesu podatnika, jako przestanki umorzenia należności nie można utożsamiać z jego subiektywnym przekonaniem o potrzebie umorzenia zaległości podatkowej. Zdaniem organu odwoławczego, przyznanie ulgi w postaci umorzenia opłaty legalizacyjnej w części byłoby nadmiernym uprzywilejowaniem stron w stosunku do rodzin znajdujących się w skrajnie trudnym położeniu.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że przewidziane w art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, umorzenie zaległości podatkowych jest zastrzeżone dla sytuacji szczególnie trudnych, gdy ze względu np. na znikome źródło dochodów, brak majątku, podeszły wiek uniemożliwiający podjęcie pracy, nieporadność życiową, wielodzietność, czy też czy inne względy społeczne, nie jest realnie możliwe wywiązanie się ze zobowiązania. Zdaniem Ministra Finansów, w ustalonym stanie faktycznym, nie występują okoliczności uniemożliwiające wywiązanie się stron z zapłaty opłaty legalizacyjnej bez pomocy ze strony organów państwa. Zdaniem organu odwoławczego, strony są w stanie zapłacić ustaloną opłatę legalizacyjną, jeśli nie jednorazowo, to w ratach i zakończyć proces legalizacji nielegalnej nadbudowy i rozbudowy budynku gospodarczego.

Jak wskazał dalej organ odwoławczy, również przesłanka ważnego interesu publicznego, rozumiana jako respektowanie wartości wspólnych i istotnych dla całego społeczeństwa, nie uzasadnia umorzenia w całości opłaty legalizacyjnej. W interesie publicznym leży, by wszyscy zobowiązani wywiązywali się z zapłaty należności stanowiących dochód państwa. Zdaniem Ministra rezygnacja z należnego zgodnie z prawem świadczenia byłaby zbytnim uprzywilejowaniem stron w stosunku do innych podmiotów, które bez uszczerbku dla swojej sytuacji materialnej nie byłyby w stanie zapłacić opłaty legalizacyjnej. Z instytucji umarzania zaległości podatkowych nie można czynić powszechnie stosowanego środka prowadzącego do zwolnienia z zapłaty.

Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy stwierdził, że w analizowanej sprawie również interes publiczny nie przemawia za objęciem stron przywilejem umorzenia w części, tj. w 50% i rozłożeniem na raty pozostałej części opłaty legalizacyjnej.

Skargę na decyzję Ministra Finansów wnieśli R. i G. H..

Skarżący zarzucili organowi, że Minister Finansów w wyniku niedokładnej kontroli legalności zaskarżonej decyzji nie zastosował środka określonego w ustawie w postaci uchylenia zaskarżonej decyzji, pomimo tego, że zebrany przez organ materiał dowodowy i ustalenia faktyczne w przedmiocie dochodów uzyskiwanych przez strony, ich wieku, stanu zdrowia, oszczędności, możliwości zarobkowych, braku zawinienia przy rozbudowie stodoły i nieadekwatności nałożonej opłaty legalizacyjnej, wskazywały na konieczność takiego rozstrzygnięcia i właściwe zastosowanie tych przepisów oznaczałoby wydanie takiego rozstrzygnięcia. Zdaniem skarżących naruszono prawo poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej polegające na błędnym uznaniu, iż ustalony w sprawie stan faktyczny, nie podlega pod hipotezę wymienionych wyżej norm i przyjęciu, że nie zachodzi przesłanka pozytywna do umorzenia opłaty legalizacyjnej, mimo że w rzeczywistości ważny interes podatnika został wykazany.

Minister Finansów w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przedmiotem kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy, nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o powyższe kryteria, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżone orzeczenie odpowiada przepisom prawa.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Ministra Finansów w przedmiocie odmowy umorzenia opłaty legalizacyjnej. Materialnoprawną podstawę tego rozstrzygnięcia, stanowił art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej zgodnie z którym, organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Stosownie bowiem do art. 49c ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 z późn. zm.) do opłat legalizacyjnych, o których mowa w art. 49 ust. 1 i art. 49b ust. 4, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy działu III Ordynacji podatkowej, z tym że uprawnienia organu podatkowego przysługują wojewodzie. Jak słusznie wskazał organ odwoławczy, decyzja w przedmiocie umorzenia opłaty legalizacyjnej lub rozłożenia jej na raty wydawana jest w ramach uznania administracyjnego. Pozostawia zatem organowi stosującemu prawo pewien zakres luzu decyzyjnego. Nie oznacza to jednak, że organ wydając rozstrzygnięcie może zachowywać się w sposób dowolny. Decyzję bowiem winna poprzedzać dokładna analiza stanu faktycznego, w tym sytuacji majątkowej czy osobistej wnioskodawcy. W ramach tak poczynionych ustaleń organ może przystąpić do zbadania, czy w sprawie występuje ważny interes strony lub interes publiczny uzasadniający przychylenie się do wniosku.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że za "ważny interes podatnika" należy uznać zarówno taką sytuację, w której z powodu nadzwyczajnych zdarzeń losowych, podatnik nie jest w stanie spłacić należności podatkowych, jak i normalną sytuację ekonomiczną podatnika, z uwzględnieniem wysokości osiąganych dochodów, wydatków, możliwości spłaty innych zobowiązań finansowych (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2009 r., sygn. akt I FSK 31/08, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Właściwy organ, prowadząc postępowanie administracyjne na podstawie art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej, ustala zatem czy z przedstawionych przez wnioskodawcę dokumentów wynika jego ważny interes, tj. czy zaszły nadzwyczajne zdarzenia losowe lub wnioskodawca znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej. Ponadto przyjmuje się, że aby można było mówić o "ważnym interesie podatnika" na gruncie konkretnego stanu faktycznego, wnioskodawca musiałby wykazać przed organem, że z uwagi na ww. okoliczności, które zachwiały podstawami jego egzystencji, nie jest w stanie uiścić ustalonej opłaty legalizacyjnej (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 3 marca 2009 r., sygn. akt I SA/Lu 517/08, ),http:/orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z kolei przy wykładni pojęcia "interes publiczny", należy uwzględnić respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, sprawność działania aparatu państwowego. "Publiczny" to bowiem dotyczący ogółu ludzi i służący ogółowi, dostępny dla wszystkich, związany z jakimś urzędem, jakąś instytucją: ogólny, powszechny, społeczny, nieprywatny (Słownik języka polskiego pod. red. M. Szymczaka, Warszawa 1979, t. II, s. 1074). W tak pojmowanym interesie publicznym, należy uznać sytuację, w której np. w przypadku spłaty zaległości podatkowych (w tym przypadku ustalonej opłaty legalizacyjnej), zaszłaby konieczność korzystania przez podatnika z pomocy społecznej (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 21 kwietnia 2009 r., sygn. akt I SA/Bd 90/09, http:/orzeczenia.nsa.gov.pl).

Kontrola decyzji uznaniowej wymaga sprawdzenia, czy jej wydanie poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem dowodowym oraz dostatecznym wyjaśnieniem stanu faktycznego pod kątem przesłanek do umorzenia bądź rozłożenia na raty należności. Sąd kontroluje, czy w toku postępowania administracyjnego, podjęto wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy zebrano wszystkie dowody w celu ustalenia istnienia bądź nieistnienia ustawowych przesłanek do wydania decyzji uznaniowej oraz czy podjęte na ich podstawie rozstrzygnięcie, nie wykracza poza granice uznania administracyjnego, tj. czy ocena jest swobodna a nie dowolna.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy, nie można w ocenie Sądu, zarzucić organom obu instancji przekroczenia granic uznania administracyjnego i dowolności w ocenie sytuacji osobistej i majątkowej strony skarżącej.

Przede wszystkim w ocenie Sądu, w kontrolowanym postępowaniu, organy nie naruszyły art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. przeprowadzając szczegółowe postępowanie wyjaśniające w zakresie ustalenia, czy zachodzi przesłanka ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego, uzasadniająca zastosowanie wnioskowanej ulgi oraz wyjaśniając motywy swoich rozstrzygnięć. Podkreślenia wymaga, że organy rozpoznające sprawę, dysponowały obszernym materiałem dowodowym obrazującym sytuację rodzinną, finansową i majątkową skarżących, którą poddały szczegółowej i wszechstronnej ocenie. Organy dokonały analizy dochodów i wydatków skarżących, składu ich majątku oraz ich sytuacji życiowej i na tej podstawie prawidłowo uznały, że wniosek skarżących, nie zasługiwał na uwzględnienie. Sąd podziela w całości ustalenia dokonane przez organy administracji. Oczywistym jest, że ewentualna zapłata opłaty legalizacyjnej stanowić będzie dla skarżących dolegliwość. Wskazać jednak trzeba, że uiszczenie opłaty legalizacyjnej nie spowoduje zagrożenia dla egzystencji skarżących. W ocenie Sądu sytuacja materialna i finansowa skarżących, jest w kontekście poziomu życia przeciętnej polskiej rodziny dobra i pozwala im na utrzymanie domu i rodziny. Z ustaleń poczynionych przez organy administracji orzekające w sprawie wynika, że skarżący posiadają stałe źródło utrzymania, jakim są dochody uzyskiwane z gospodarstwa rolnego. Miesięczne łączne dochody wynoszą 8261 zł przy wydatkach w wysokości około 7666 zł. Wskazać także trzeba, że skarżący posiadają majątek o istotnej wartości, tj. nieruchomość zabudowaną domem o powierzchni 180 m2, gospodarstwo rolne o powierzchni 52 ha, sprzęt rolniczy, samochód osobowy oraz samochód ciężarowy. Organy słusznie zatem oceniły, że dochody skarżących oraz ich majątek trwały, pozwalają na utrzymywanie płynności finansowej i zapewniają odpowiednie warunki materialne rodzinie. Zasadne jest także ustalenie, że nie występuje zagrożenie dla zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych skarżących. Wbrew argumentacji podniesionej w skardze, organy oceniając sytuację życiową i ekonomiczną skarżących, wzięły także pod uwagę chorobę i niepełnosprawność R. H.. Organy słusznie uznały, oceniając całokształt sytuacji majątkowej skarżących, że jakkolwiek przyjąć trzeba, że okoliczność ta jest nagła i wyjątkowa, jednak nie stanowi wystarczającej podstawy dla uwzględnienia wniosku skarżących i umorzenia opłaty legalizacyjnej. Skarżący dysponują bowiem dostatecznymi środkami finansowymi pozwalającymi na uregulowanie opłaty legalizacyjnej. W szczególności należy podkreślić, że opłata legalizacyjna została ustalona postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2018 r. W ocenie Sądu strona skarżący mieli więc dostatecznie dużo czasu by od tamtej daty, zabezpieczyć odpowiednie środki finansowe konieczne do uiszczenia wymaganej kwoty, tym bardziej, że kłopoty zdrowotne R. H., jak wynika z akt sprawy, zaczęły się w 2019 r., zaś świadomość wykonywania robót bez wymaganego zezwolenia, skarżący mieli już w 2014 r., kiedy to organ powiatowy wydał postanowienie o ich wstrzymaniu. Skarżący, o czym sami wspominają w skardze, mogli zaciągnąć kredyt i jednorazowo zapłacić opłatę legalizacyjną i gdyby to uczynili zaraz po jej ustaleniu, kredyt w chwili obecnej zostałby spłacony w całości lub w przeważającej części. Organy uwzględniły też słusznie, że skarżący mogą liczyć na pomoc syna, czego wyrazem jest fakt przejęcia przez niego spłaty kredytu inwestycyjnego skarżących w kwietniu 2018 r. Wbrew twierdzeniom skarżących, organy ani nie oczekiwały, ani nie zakładały, że syn skarżących, będzie za nich płacił opłatę legalizacyjną a jedynie uwzględniły przy ocenie ich sytuacji majątkowej fakt przejęcia kredytu.

Sąd w pełni podziela również argumentację organów dotyczącą oceny braku wystąpienia w sprawie przesłanki interesu publicznego. Dodać trzeba, że w interesie publicznym leży realizowanie należności publicznoprawnych, tym bardziej że dotyczą one sytuacji budowy bez poszanowania prawa. Jest oczywiste, że nie można dopuścić do powstania społecznego przekonania, że naruszenie przepisów Prawa budowlanego, nie pociąga za sobą żadnych negatywnych skutków (także finansowych), bowiem wszelkie należności z tego tytułu powstałe można będzie w całości umorzyć. W ocenie Sądu, gdy sytuacja finansowa strony, jest na tyle stabilna, że pozwala na spokojną egzystencję – tak jak ma to miejsce w sprawie niniejszej - nie powinno się przerzucać ponoszenia odpowiedzialności na budżet państwa. Wnosząc skargę strona skarżąca dążyła także do wykazania, że opłata legalizacyjna została ustalona w błędnej wysokości. Wskazać trzeba, że kwestia ta

pozostaje poza zakresem oceny zarówno organów administracji publicznej orzekających w sprawie jak i sądu. Opłata legalizacyjna, nie jest bowiem w żaden sposób uzależniona od czynników podmiotowych leżących po stronie inwestora, takich jak jego sytuacja majątkowa, osobista i stopień zawinienia ( wyrok WSA w Poznaniu z dnia 5 czerwca 2013 r., sygn.. akt II SA/Po 182/13, LEX nr 1340388 ). Ponadto kwestie dotyczące prawidłowości ustalenia i wysokości opłaty legalizacyjnej należą do wyłącznej właściwości organów nadzoru budowlanego i zarzuty dotyczące tej kwestii winny zostać zgłoszone w toku postępowania toczącego się przez Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego. Na obecnym etapie zarzuty te uznać trzeba za spóźnione. Przedmiotem tego postępowania jest bowiem ustalenie czy spełnione zostały przesłanki z art. 67a § 1 ustawy – Ordynacja podatkowa uzasadniające umorzenie lub rozłożenie na raty opłaty legalizacyjnej ustalonej ostatecznym postanowieniem właściwego organu.

Wskazać także trzeba, że orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wydane w sprawie o sygn. akt II FSK 1387/17, na które powołują się skarżący, nie stanowi podstawy do przyjęcia, że w toku postępowania o przyznanie ulgi w zapłacie opłaty legalizacyjnej organ każdorazowo winien dokonać oceny stopnia naruszenia przez stronę przepisów budowlanych, adekwatności wysokości opłaty legalizacyjnej do stopnia naruszenia i charakteru samowolnej rozbudowy. Pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w powołanej sprawie jest odosobniony. Zdaniem Sądu, postępowanie dotyczące umorzenia opłaty, nie może stanowić płaszczyzny dla kontroli postępowania w zakresie jej wymiaru, jest bowiem odrębnym postępowaniem i bada się w nim wyłącznie zaistnienie przesłanek ważnego interesu strony lub interesu publicznego, o których mowa w treści art. 67a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa – w kontekście zasadności przyznania wnioskodawcy określonej przez niego ulgi podatkowej. Ewentualna kwestia dotycząca zobowiązania podatkowego może być weryfikowana jedynie w trybie wznowienia postępowania, na postawie określonych przepisów ustawy – Ordynacja podatkowa.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę