Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 467/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2014-08-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Prawo miejscowe
Nieruchomości
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 68 ust. 1 pkt 7
journal: Dz.U. 2014 poz 518
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie sędzia WSA Andrzej Melezini (spr.), sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi I. J. na uchwałę Rady Miasta B. z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie określenia zasad nabywania, zbywania i obciążania nieruchomości oraz ich wydzierżawiania lub wynajmowania na czas oznaczony dłuższy niż trzy lata lub na czas nieoznaczony oddala skargę


UZASADNIENIE

I. J. (przywoływana dalej jako: "Skarżąca"), reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego na uchwałę Rady Miasta Białystok nr XXXIV/377/12 z dnia 5 listopada 2012 r. w sprawie określenia zasad nabywania, zbywania i obciążania nieruchomości oraz ich wydzierżawiania lub wynajmowania na czas oznaczony dłuższy niż trzy lata lub na czas nieokreślony (powoływana dalej jako: "uchwała").

Należy dodać, że skarga została wniesiona, jak wskazuje pełnomocnik Skarżącej, na podstawie art. 52-54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej powoływana jako: "p.p.s.a."). i art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2013 r. poz. 594 ze zm.; dalej powoływana jako: "u.s.g.")

Powyższy akt prawa miejscowego Skarżąca zaskarżyła w zakresie jego § 4, § 16 i § 17, zarzucając naruszenie:

1. art. 32 Konstytucji RP, poprzez niezgodne z zasadą równości wprowadzenie dodatkowego kryterium w postaci daty złożenia wniosku o wykup mieszkania, mającego istotny wpływ na ustalenie długości okresu najmu lokalu mieszkalnego determinującego z kolei wysokość udzielonej bonifikaty, bez uwzględnienia okresu najmu pomiędzy datą złożenia wniosku (w starym stanie prawnym) a faktycznym wykupem lokalu (w nowym stanie prawnym), co ma wpływ na prawa Skarżącej do bonifikaty;

2. art. 2 Konstytucji RP, wobec niewłaściwego określenia przepisów przejściowych, skutkującego arbitralnym potraktowaniem najemców, którzy przed wejściem w życie uchwały wnioskowali o wykup lokalu mieszkalnego, lecz na skutek przedłużającej się procedury (z przyczyn leżących wyłącznie po stronie gminy), nie mogli wykupić mieszkania na własność;

3. art. 2 Konstytucji RP, wobec ustalenia zbyt krótkiego, bo 14-dniowego okresu vacatio legis, skutkującego dowolnym pozbawieniem grupy najemców, którzy złożyli wnioski o wykup mieszkania od gminy, możliwości nabycia lokalu mieszkalnego na dotychczasowych zasadach, poprzez zawarcie umowy kupna nieruchomości.

Mając na uwadze ww. zarzuty Skarżąca wniosła na podstawie art. 94 ust. 1 w zw. z art. 101 ust. 4 u.s.g. o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w zakresie § 4, § 16 i § 17 oraz zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego wg norm prawem przewidzianych.

Stan faktyczny i prawny sprawy został przedstawiony w skardze w sposób następujący.

Skarżąca jako najemca lokalu mieszkalnego oznaczonego nr [...], położonego w B. przy ul. P. [...], stanowiącego uprzednio własność Gminy B., w 2010 r. podjęła działania zmierzające do wykupu ww. mieszkania na własność.

Wniosek w tym zakresie został złożony w okresie obowiązywania Uchwały Rady Miejskiej Białegostoku nr LVII/743/10 z dnia 24 czerwca 2010 r. w sprawie określania zasad nabywania, zbywania i obciążania nieruchomości oraz ich wydzierżawiania lub wynajmowania na czas oznaczony dłuższy niż trzy lata lub czas nieoznaczony. Przepisy tej uchwały precyzowały wysokość bonifikaty przy sprzedaży lokali mieszkalnych, ale nie precyzowały daty, na jaką organ miał ustalać długość trwania umowy najmu.

Z uwagi na brak drogi dojazdowej do nieruchomości, na której był posadowiony budynek wielorodzinny przy ul. P. [...] w B. procedura sprzedaży przedmiotowego lokalu przedłużała się, na co Skarżąca nie miała żadnego wpływu.

Dopiero w styczniu 2013 r. Skarżąca otrzymała z Departamentu Skarbu Urzędu Miejskiego w B. pismo z dnia [...] stycznia 2013 r., z którego wynikało, że Prezydent Miasta B., Zarządzeniem Nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. przeznaczył do zbycia przedmiotowy lokal mieszkalny, stanowiący własność Gminy B. wraz ze sprzedażą ułamkowej części prawa własności gruntu, z uwzględnieniem pierwszeństwa przysługującego najemcy z bonifikatą sięgającą 75 % wartości lokalu oraz 75 % wartości udziału w prawie własności nieruchomości gruntowej wg szacunku rzeczoznawcy.

Z kolei pismem z dnia [...] lutego 2013 r. Departament Skarbu Urzędu Miejskiego w B. poinformował, że zostało zmienione Zarządzenie Nr [...] Prezydenta Miasta B. z dnia [...] stycznia 2013 r. w sprawie przeznaczenia do sprzedaży lokali mieszkalnych stanowiących własność Gminy B., położonych w B. w domach wielorodzinnych wraz ze sprzedażą ułamkowej części gruntu. Zmianie uległa wysokość bonifikaty, która w pierwotnym zarządzeniu została błędnie wyliczona, a w konsekwencji także cena lokalu oraz cena udziału w gruncie.

W przypadku Skarżącej, powyższe zmiany skutkowały obniżeniem wysokości pierwotnie udzielonej bonifikaty z 75 % do 65 %, co spowodowało wzrost ceny wykupu lokalu mieszkalnego o 15.691, 74 zł.

Skarżąca zapłaciła na rzecz Gminy B. wyliczoną kwotę, a umowa o ustanowieniu odrębnej własności lokalu mieszkalnego i umowa sprzedaży pomiędzy Skarżącą a Gminą B. została podpisana w dniu [...] kwietnia 2013 r.

Skarżąca wskazała, że uchwała wprowadziła zmiany w zakresie udzielania bonifikat przy sprzedaży lokali mieszkalnych, w tym m.in. wysokość bonifikaty została uzależniona od długości okresu najmu ustalonego na dzień złożenia wniosku o wykup lokalu (§ 4 ust. 2 uchwały), do spraw wszczętych i niezakończonych zawarciem umowy cywilnoprawnej na mocy § 16 uchwały stosuje się przepisy niniejszej uchwały, a sprzedaż lokali przeznaczonych do zbycia zarządzeniami Prezydenta Miasta Białegostoku podpisanymi do dnia wejścia w życie uchwały dokonuje się w oparciu o przepisy dotychczasowe (§ 17 uchwały).

Pismem z dnia [...] marca 2014 r. Skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wezwała Radę Miasta B. do usunięcia naruszenia prawa, a do dnia wniesienia skargi organ nie udzielił odpowiedzi na to wezwanie.

Skarżąca wskazała również, że legitymuje się interesem prawnym. Uchwała Rady Miejskiej Białegostoku nr LVII/743/10 z dnia 24 czerwca 2010 r. nie precyzowała daty na jaką organ miał ustalać długość trwania umowy najmu, przewidywały jednak istnienie bonifikat. W szczególności pod rządami ww. aktu prawa miejscowego długość trwania umowy najmu, od której uzależniona była wysokość bonifikaty, nie była limitowana datą złożenia wniosku o wykup mieszkania.

Skarżąca stwierdziła, że ma świadomość, iż udzielenie bonifikaty od ustalonej ceny sprzedaży lokalu mieszkalnego jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem właściwego organu, uwarunkowanym zgodą rady na udzielenie rzeczonej bonifikaty. Fakt zróżnicowania stawek bonifikaty wobec nabywców lokali mieszkalnych wg długości trwania umowy najmu samo przez się nie narusza interesu prawnego Skarżącej, a narusza go cytowana regulacja § 4 ust. 2 uchwały, określająca datę graniczną dla oceny długości trwania umowy najmu w postaci daty złożenia wniosku o wykup, bez uwzględnienia okoliczności międzyczasowych, a zwłaszcza opóźnień gminy w uregulowaniu dojazdu do nieruchomości.

Wskazała również, że przyjęte kryterium zróżnicowania sytuacji podmiotów, polegające na pozbawieniu możliwości skorzystania z wyższej bonifikaty pewnej grupie podmiotów zainteresowanych wykupem lokalu mieszkalnego, tylko z tego powodu, iż złożyli wnioski w określonej dacie, przez co nie mogą doliczyć do okresu trwania najmu czasu, jaki upłynął pomiędzy wszczęciem procedury a jej sfinalizowaniem w § 4 uchwały jest nieuzasadnione.

Zdaniem Skarżącej, na skutek wejścia w życie uchwały sytuacja prawna adresatów normy prawnej wyrażonej § 4 ust. 1 i 2 uchwały uległa pogorszeniu, co pozostaje w sprzeczności z zasadami demokratycznego państwa prawa.

Natomiast § 16 uchwały wykluczył możliwość wykupu na dotychczasowych zasadach lokali, w stosunku do których zostały złożone wcześniej wnioski o ich wykup, co naruszyło zasadę równości, wyrażoną w art. 32 Konstytucji RP.

W ocenie Skarżącej, termin 14 dniowy wejścia w życia uchwały od dnia jej ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Podlaskiego (§ 21 uchwały) również należy ocenić jako niedostateczny, przez co przepisy § 16 i § 17 uchwały naruszyły wynikającą z art. 2 Konstytucji RP zasadę praworządności oraz wynikającą z art. 7 Konstytucji RP zasadę działania przez organy władzy publicznej na podstawie i w granicach prawa.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta B. wniósł o odrzucenie skargi w całości, ewentualnie z ostrożności procesowej, wniósł o oddalenie skargi w całości.

W ocenie organu z uwagi na datę złożenia skargi nie można uznać, że wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa wywierało skutek prawny.

Wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa zostało złożone w dniu [...] marca 2014 r., zaś skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego wpłynęła do organu w dniu [...] marca 2014 r., czyli przed upływem terminu jaki przysługuje organowi na zajęcie stanowiska w sprawie.

Organ dodatkowo wyjaśnił, że z uwagi na to, iż cena zbycia przedmiotowego lokalu została ustalona niezgodnie z przepisami ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2014 r., poz. 518 ze zm.; dalej powoływana jako: "u.g.n.") oraz skarżonej uchwały, zaistniałe nieprawidłowości skorygowano, ustalając cenę zbycia zgodnie z obowiązującymi przepisami, a Państwo I. i W. J., akceptując warunki nabycia, podpisali protokół z rokowań, a [...] kwietnia 2013 r. akt notarialny, wyrażając tym samym wolę nabycia wynajmowanego lokalu.

Organ wskazał, że najemcy lokali komunalnych są wyróżnioną grupą podmiotów, którym z woli ustawodawcy przysługuje możliwość nabycia lokalu (w sytuacji przeznaczenia go do zbycia) na preferencyjnych warunkach. Zróżnicowanie preferencji w określeniu ceny sprzedaży w zależności od czytelnego kryterium, czyli długości okresu najmu w ocenie organu nie narusza zasad i wartości konstytucyjnych, gdyż grupa podmiotów znajdujących się w identycznej sytuacji korzysta z jednakowych uprawnień wynikających z ustawy.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących § 4 uchwały organ wyjaśnił, że zarzuty te odnoszą się również, w sposób pośredni, do zasad związanych z innymi sferami gospodarowania mieniem gminnym i usunięcie przepisów tego paragrafu uniemożliwiałoby stosowanie bonifikat nie tylko przy sprzedaży lokali mieszkalnych na rzecz ich najemców, ale także przy przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości oraz przy zbyciu nieruchomości w wyniku uwzględnienia roszczeń wynikających z art. 209a u.g.n.

Nie jest także naruszeniem jakiegokolwiek uprawnienia strony skarżącej skorzystanie przez Radę Miasta B. z ustawowej delegacji do zastosowania w przepisach prawa miejscowego rozwiązania wynikającego z art. 68 u.g.n.

Organ wskazał również, że w dniu [...] kwietnia 2013 r. Pan W. J. łącznie czterema innymi właścicielami lokali, nabytych uprzednio od Gminy B. w budynku przy ul. K. P. [...], wystąpili z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa poprzez uchylenie § 16 uchwały. Pismem z dnia [...] lipca 2013 r., znak: [...] organ odniósł się do wezwania, uznając podnoszone w nim zarzuty za nieuzasadnione, informując jednocześnie, że nie zostało zajęte stanowisko w przedmiotowej sprawie, co umożliwiało osobom, które wniosły wezwanie do usunięcia rzekomego naruszenia prawa, zaskarżenia uchwały bezpośrednio do sądu administracyjnego. Osoby wnoszące wezwanie, w tym Pan W. J., nie skorzystały jednak z przysługującego im prawa.

Biorąc powyższe pod uwagę organ nie znalazł podstaw do uchylenia kwestionowanych paragrafów uchwały.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wskazał, co następuje:

Skarga podlegała oddaleniu albowiem zaskarżona uchwała nie narusza przepisów prawa.

Przed merytorycznym rozpatrzeniem skargi Sąd ustosunkuje się do legitymacji procesowej Skarżącej do jej wniesienia.

Skarga na uchwałę została wniesiona w trybie art. 101 u.s.g., zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] marca 2014 r. zostało doręczone organowi w dniu [...] marca 2014 r., zaś skarga skierowana do wojewódzkiego sądu administracyjnego, wpłynęła do organu w dniu [...] marca 2014 r. W związku z powyższym ze strony organu pojawiła się wątpliwość, co do dopuszczalności skargi przed upływem terminu, jaki przysługuje organowi na zajęcie stanowiska w przedmiocie wezwania do usunięcia prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07 (ONSA WSA 2007, nr 3, poz. 60), wyjaśnił, że przepis art. 53 § 2 p.p.s.a. ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., a skarga na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. jest wniesiona po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia także wówczas, gdy wniesiono ją w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wezwania przed upływem terminu załatwienia wezwania (art. 35 § 3 k.p.a. w zw. z art. 101 ust. 3 u.s.g.), jeżeli organ nie uwzględnił wezwania.

Zatem w przedmiotowej sprawie należało uznać za spełnienie przesłanki wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa przed złożeniem skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Sąd na rozprawie w dniu [...] sierpnia 2014 r. stwierdził, że organ nie ustosunkował się do powyższego wezwania, zatem w tym kontekście skargę należało uznać za dopuszczalną.

Drugim warunkiem formalnym, niezbędnym do zweryfikowania przez Sąd przed przystąpieniem do oceny merytorycznej skargi jest prawidłowość wykazania interesu prawnego lub uprawnienia, które zostało naruszone uchwałą.

Jak przyjmuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, podmiot, skarżąc uchwałę organu gminy na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., musi wykazać istnienie związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą a jego konkretną, indywidualną sytuacją prawną. Musi udowodnić, że zaskarżona uchwała poprzez naruszenie prawa jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną (wynikającą z konkretnie wskazanego przepisu prawa materialnego), pozbawia go pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. O powodzeniu takiej skargi przesądza wykazanie przez stronę skarżącą naruszenia przez organ konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego negatywnie na jej sytuację prawną. Przy czym interes ten winien być bezpośredni i realny, aktualny, a nie przyszły, hipotetyczny lub ewentualny. Kryterium interesu prawnego, o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g., musi być oceniane w płaszczyźnie materialnoprawnej i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków strony skarżącej a zaskarżonym aktem (por. wyrok NSA z dnia z dnia 1 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1209/13, LEX nr 1391696).

Sąd przychylił się do argumentacji Skarżącej, uznając, że naruszenie interesu prawnego zostało prawidłowo wykazane w skardze, gdyż jak Skarżąca wskazuje w efekcie przedłużającego się postępowania w zakresie zbycia lokalu mieszkalnego, uległa pogorszeniu jej sytuacja finansowa, gdyż z uwagi na zmianę przepisów w toku tej procedury, bonifikata związana z wykupem mieszkania została zmniejszona z 75 % do 65 %, co skutkowało poniesieniem straty finansowej przez Skarżącą w wysokości jak sama wskazuje 15 691,74 zł.

Trzecim warunkiem formalnym dopuszczalności skargi w trybie art. 101 u.s.g., jest zweryfikowanie, czy przedmiotową uchwałę należy zaliczyć do sprawy z zakresu administracji publicznej. W ocenie Sądu uchwała Rady Miasta Białystok nr XXXIV/377/12 z dnia 5 listopada 2012 r. w sprawie określenia zasad nabywania, zbywania i obciążania nieruchomości oraz ich wydzierżawiania lub wynajmowania na czas oznaczony dłuższy niż trzy lata lub na czas nieokreślony, jako podjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 9a u.s.g., zgodnie z którym do wyłącznej właściwości rady gminy należy m.in. podejmowanie uchwał w sprawach majątkowych gminy, przekraczających zakres zwykłego zarządu, dotyczących zasad nabywania, zbywania i obciążania nieruchomości oraz ich wydzierżawiania lub wynajmowania na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata lub na czas nieoznaczony, o ile ustawy szczególne nie stanowią inaczej; uchwała rady gminy jest wymagana również w przypadku, gdy po umowie zawartej na czas oznaczony do 3 lat strony zawierają kolejne umowy, których przedmiotem jest ta sama nieruchomość; do czasu określenia zasad wójt może dokonywać tych czynności wyłącznie za zgodą rady gminy, jest bezsprzecznie uchwałą z zakresu administracji publicznej.

Sąd przystępując do rozpatrzenia merytorycznego skargi stwierdza, że zarzuty skargi są bezzasadne, a wniesienie przez Skarżącą o stwierdzenie na podstawie art. 94 ust. 1 w zw. z art. 101 ust. 4 u.s.g. nieważności zaskarżonej uchwały w zakresie § 4, § 16 i § 17, nieadekwatne do stanu faktycznego sprawy.

Zgodnie z art. 94 u.s.g., do którego odsyła art. 101 ust. 4 u.s.g. nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy po upływie jednego roku od dnia ich podjęcia, chyba że uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały lub zarządzenia w terminie określonym w art. 90 ust. 1, albo jeżeli są one aktem prawa miejscowego. Powołany przepis ogranicza uprawnienie sądu administracyjnego do stwierdzenia nieważności uchwały do terminu jednego roku od daty podjęcia tego aktu (5 listopad 2012 r.), chyba, że uchwała tak jak w przedmiotowej sprawie ma charakter prawa miejscowego.

W ocenie Sądu Rada Miasta B. nie wyszła poza swoje ustawowe kompetencje, o których mowa w przytaczanym art. 18 ust. 2 pkt 9a u.s.g., uchwalając przedmiotową uchwałę.

Zgodnie z art. 68 ust. 1 pkt 7 u.g.n. właściwy organ może udzielić bonifikaty od ceny ustalonej zgodnie z art. 67 ust. 3 u.g.n., na podstawie odpowiednio zarządzenia wojewody albo uchwały rady lub sejmiku, jeżeli nieruchomość jest sprzedawana m.in. jako lokal mieszkalny, czyli tak jak to miało miejsca w przedmiotowym stanie faktycznym.

Przede wszystkim należy zgodzić się z twierdzeniem Skarżącej, że udzielenie bonifikaty od ustalonej ceny sprzedaży lokalu mieszkalnego jest uprawnieniem organu, uwarunkowanym zgodą rady na jej udzielenie.

Udzielona i zmieniona wysokość bonifikaty nie narusza zasad jej przyznawania, o których mowa w art. 68 u.g.n., który wprowadza zasadę fakultatywności przyznawania bonifikat.

W wyroku Sądu Najwyższego z dnia 16 lutego 2012 r., sygn. akt IV CSK 260/11, LEX nr 1212824, SN zwraca uwagę, że zawarcie umowy sprzedaży nieruchomości na podstawie art. 68 ust. 1 u.g.n. będzie uzasadnione wówczas, gdy przyczyną sprzedaży nieruchomości jest szczególny cel, którego osiągnięcie wyłącza zbycie tej nieruchomości w okresie karencji, zaś art. 68 ust. 2 u.g.n. nie można interpretować w ten sposób, że zbycie nieruchomości aktualizuje możliwość żądania zwrotu zwaloryzowanej bonifikaty jedynie wówczas, gdy dotyczy bonifikaty przedmiotowej udzielonej na podstawie art. 68 ust. 1 pkt 1-3 i pkt 7 u.g.n. (por. wyrok SN z dnia 16 lutego 2012 r., IV CSK 260/11, LEX nr 1212824).

Zatem również w przedmiotowej sprawie bonifikata mogła być udzielona, ale nie musiała. Natomiast odnosząc się do wysokości bonifikaty, to ani art. 68 u.g.n. ani też art. 73 ust. 3 u.g.n., na podstawie, którego właściwy organ może udzielić bonifikaty od pierwszej opłaty i opłat rocznych, na podstawie odpowiednio zarządzenia wojewody albo uchwały rady lub sejmiku; w zarządzeniu wojewody albo uchwale rady lub sejmiku określa się w szczególności warunki udzielania bonifikat i wysokość stawek procentowych, nie zawężają uprawnień właściwego organu do kształtowania i zmian wysokości bonifikaty.

Biorąc powyższą normę prawa pod uwagę organ był uprawniony do wprowadzenia w skarżonej uchwale takich kryteriów udzielenia bonifikaty, jakie uznał za zasadne. Ustawodawca w katalogu otwartym wskazuje w art. 73 ust. 3 u.g.n. co powinno się w szczególności znaleźć w uchwale. Zatem wprowadzenie kryterium w postaci daty złożenia wniosku o wykup mieszkania należy uznać za zgodne z prawem.

W stanie faktycznym sprawy w ocenie Skarżącej postępowanie w zakresie wykupu lokalu mieszkaniowego się przedłużało, w związku z powyższym nie miała ona wpływu na pogorszenie się jej sytuacji, zmianą wysokości udzielanej bonifikaty.

Jednakże ani z przebiegu postępowania sądowego, ani też z akt administracyjnych nie wynika, żeby Skarżąca skorzystała ze swojego uprawnienia do ponaglania organu w sprawie, a także wykazania jego bezczynności.

Zatem w ocenie Sądu, Skarżąca nie wykazała, że to z winy organu, który celowo przedłużał postępowanie, została pokrzywdzona, wprowadzeniem w między czasie bonifikaty w wysokości 65 %.

Co więcej w protokole z rokowań podpisanego przez Skarżącą wraz z małżonkiem W. J. (jako strony nabywające), na podstawie consensusu pomiędzy stronami, wyrazili oni zgodę na udzielenie bonifikaty na zakup nieruchomości w wysokości 65 % ceny lokalu, co ma również swoje potwierdzenie w akcie notarialnym z dnia [...] kwietnia 2013 r., rep. A Nr [...].

Także stawianie organowi zarzutów braku zgodności z art. 2 i 32 ust. 1 Konstytucji RP, § 4, § 16 i § 17 uchwały w przedstawionym stanie faktycznym, należy ocenić za daleko idące w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Zgodnie z art. 2 Konstytucji RP, Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Na podstawie zaś art. 32 ust. 1 Konstytucji RP wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne.

W cenie Sądu preferencje dotyczące określonej grupy obywateli zawsze będą negatywnie ingerować w prawa części obywateli, wobec których tego typu rozwiązania są krzywdzące.

Zawarte w uchwale przepisy przejściowe i okres vacatio legis to rozwiązania nieodbiegające od minimalnych standardów demokratycznego państwa prawa.

Sąd reasumując pragnie jeszcze raz podkreślić, że Skarżąca nie wykazała, że to z winy organu doszło do pogorszenia jej sytuacji finansowej, organ był uprawniony do podjęcia skarżonej uchwały, zmiany stawki bonifikaty, a także do wprowadzenia dodatkowego kryterium mającego wpływ na ustalenie długości okresu najmu lokalu mieszkalnego, determinującego wysokość udzielonej bonifikaty a rozwiązania intertemporalne i wprowadzające w życie uchwałę należy ocenić jako odzwierciedlające konstytucyjne prawa obywateli.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono o oddaleniu skargi.