Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 382/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-06-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 57 ust. 7
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Pindelska (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Protokolant st. ref. Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w [...] na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary z tytułu samowolnego przystąpienia do użytkowania skargę oddala


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] w dniu [...] października 2011 r. postanowieniem nr - [...] wydanym na podstawie art. 57 ust. 7 w związku z art. 55 pkt 1 i 59f oraz 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) oraz art. 123 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98 poz. 1071 ze zm.) wymierzył Spółdzielni Mieszkaniowej "S." karę w wysokości: 60 000 zł (sześćdziesiąt tysięcy złotych) za stwierdzone podczas kontroli obowiązkowej samowolne przystąpienie do użytkowania parkingu dla samochodów osobowych przy ul. Z. w [...] (nr ew. [...] z obrębu [...]) z przeznaczeniem dla budynków mieszkalnych z naruszeniem przepisów art. 55 wyżej wymienionej ustawy Prawo budowlane

W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 21 października 2011 r.

przeprowadzono kontrolę obowiązkową ww. parkingu. Z protokołu kontroli i

dokumentacji fotograficznej stanowiącej załącznik do protokołu wynika, że inwestor

przystąpił do użytkowania parkingu przed uzyskaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu

na użytkowanie. Na terenie tego parkingu, na wydzielonych miejscach postojowych,

zaparkowano dwadzieścia samochodów osobowych. Parking jest oddzielony od ulicy

ogrodzeniem i bramą wjazdową uruchamianą pilotem. Z powyższego organ wysunął

wniosek, że parking był użytkowany w celu innym niż budowa.

Organ powołując się na wyrok WSA w Olsztynie o sygnaturze II SA/Ol 958/07,

zgodnie z którym użytkowaniem jest każdy przejaw korzystania z obiektu, organ

stwierdził, że parking był użytkowany podczas kontroli obowiązkowej jako parking dla

samochodów osobowych.

Korzystając z uprawnień wynikających z art. 57 ust. 7 oraz art. 59f zobowiązano

inwestora do wpłacenia kary. Podstawę do naliczenia kary stanowi iloczyn stawki opłaty

(s), współczynnika kategorii obiektu (k) i współczynnika wielkości obiektu budowlanego

(w) oraz zgodnie z art. 57 ust 7 ww. ustawy Prawo budowlane stawka opłaty podlega

dziesięciokrotnemu podwyższeniu; s - 500,00zł, k - 8,00 (kategoria XXII), w -1,5

(powierzchnia 1 285,00 m2 mieści się w obszarze 1 000 m2-5 000 m2), tj. 500,00 x 8,00

x 1,5 x 10= 60 000,00 zł (sześćdziesiąt tysięcy złotych).

Zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie wniosła w ustawowym terminie

Spółdzielnia Mieszkaniowa "S.".

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia

[...] grudnia 2011 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a.

oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane utrzymał w mocy

zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu organ wskazał, że z materiału dowodowego zgromadzonego w

aktach administracyjnych organu powiatowego, zwłaszcza z treści protokołu kontroli

oraz załączonej dokumentacji fotograficznej wynika, iż inwestor przestąpił do

użytkowania przedmiotowego parkingu przed uzyskaniem ostatecznej decyzji o

pozwoleniu na użytkowanie. Podczas kontroli stwierdzono na terenie tego parkingu, na

wydzielonych miejscach postojowych zaparkowanych dwadzieścia samochodów

osobowych. Parking oddzielony jest od ulicy ogrodzeniem i bramą wjazdową

uruchamianą pilotem, znajduje się on w ramach osiedla.

Zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy Prawo budowlane w tym

przepisów art. 55 stanowiącego, iż przed przystąpieniem do użytkowania obiektu

budowlanego należy uzyskać ostateczną decyzją o pozwoleniu na użytkowanie, jeżeli:

1) na wzniesienie obiektu budowlanego jest wymagane pozwolenie na budową i jest on

zaliczony do kategorii V, IX-XVIII XX, XXII, XXIV, XXVII-XXX, o których mowa w

załączniku do ustawy do użytkowania przedmiotowego parkingu zaliczonego do

kategorii XXII wymagane jest uzyskanie pozwolenia na użytkowanie.

Organ odwoławczy zauważył, że to na inwestorze spoczywa obowiązek takiego

wygrodzenia terenu budowy, jak i ukończonej inwestycji przed uzyskaniem ostatecznej

decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, aby zabezpieczyć teren przed dostępem osób

trzecich. Obowiązkiem inwestora jest nie tylko wygrodzenie trenu poprzez oddzielenie

parkingu od reszty osiedla taśmami, ale zabezpieczenie w sposób uniemożliwiający

faktyczne korzystanie z tego parkingu. Nie zgodzić się również ze stanowiskiem

skarżącej, iż jako inwestor spełniła wymogi przepisów prawa, a przed uzyskaniem

decyzji o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowego parkingu nie udostępniła nikomu

terenu inwestycji do użytkowania.

W trakcie kontroli przeprowadzonej w dniu 21 października 2011 r.

bezsprzecznie teren przedmiotowego parkingu był użytkowany. Było to wynikiem

niewłaściwego zabezpieczenia przez inwestora przedmiotowego parkingu przed

dostępem osób trzecich. Zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, w tym art. 57

ust. 7 przywołanej ustawy, stanowiącego iż w przypadku stwierdzenia przystąpienia do

użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem przepisów art. 54 i 55,

właściwy organ wymierza karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego.

Do kary tej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f

ust. 1, z tym że stawka opłaty podlega dziesięciokrotnemu podwyższeniu.

W związku z powyższym przepisem karę z samowolne przestąpienie do użytkowania nalicza się zgodnie z przepisem art. 59f ustawy Prawo budowlane:

1. W przypadku stwierdzenia w trakcie obowiązkowej kontroli nieprawidłowości w

zakresie, o którym mowa w art. 59a ust. 2, wymierza się karę stanowiącą iloczyn stawki

opłaty (s), współczynnika kategorii obiektu budowlanego (k) i współczynnika wielkości

obiektu budowlanego (w).

2. Stawka opłaty (s) wynosi 500 zł.

3. Kategorie obiektów, współczynnik kategorii obiektu oraz współczynnik wielkości

obiektu określa załącznik do ustawy.

Organ powiatowy biorąc pod uwagę wyżej przywołane przepisy prawa,

prawidłowo obliczył wysokość kary poprzez uzyskanie iloczynu stawki opłaty,

współczynnika kategorii obiektu budowlanego i współczynnika wielkości obiektu

budowlanego zwiększając go dziesięciokrotnie (500,00 x 8,00 x 1,5 x 10).

Z uwagi na powyższe organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżone

postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...].

Skargę do sądu administracyjnego na ww. postanowienie złożyła Spółdzielnia

Mieszkaniowa "S." w [...].

Zaskarżanemu postanowieniu Spółdzielnia zarzuciła:

1) naruszenie prawa materialnego t.j. art. 57 ust. 7 w zw. z art 59f ustawy Prawo

budowlane poprzez uznanie odpowiedzialności Spółdzielni z tytułu bezprawnego

zajęcia przez osoby trzecie części parkingu stanowiącego inwestycję,

2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik

sprawy tj. art. 7, 8, 9, 11, 77, 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia

stanu faktycznego sprawy skutkującego przypisaniem Spółdzielni odpowiedzialności za

użytkowanie parkingu, a w konsekwencji nieposzanowanie ochrony prawnej i interesów

prawnych Spółdzielni i jej członków,

3) złamanie zasady legalności i praworządności oraz zasady zaufania do organów

państwa poprzez przymuszanie strony (Spółdzielni) do wykonania kary za czyn osób

trzecich na których zachowanie Spółdzielnia nie miała możliwości żadnego wpływu.

Wniosła o uchylenie powyższych postanowień w całości zaskarżanego

postanowienia w całości.

W uzasadnieniu wskazała, że po zakończeniu inwestycji Spółdzielnia teren nowo

wybudowanego parkingu oddzieliła od reszty osiedla taśmami w celu oznaczenia terenu

wyłączonego z czasowego korzystania i w dniu 20 września 2011 r. wystąpiła o

wydanie pozwolenia na użytkowanie. Tym samym uznała, że spełniła wymogi art. 56 i

57 Prawa budowlanego. Spółdzielnia przed uzyskaniem pozwolenia na użytkowanie

nigdy nie udostępniła nikomu terenu inwestycji do użytkowania.

W toku kontroli w dniu 21 października 2011 r. przedstawiciele władz Spółdzielni

złożyli oświadczenie, iż samochody parkujące na parkingu zostały na terenie inwestycji

zaparkowane samowolnie - bez jakiejkolwiek wiedzy i zgody Spółdzielni.

Spółdzielnia zarzuciła, że organ I instancji nie uwzględnił istotnej dla sprawy

okoliczności, a mianowicie faktu, iż to rzekome samowolne przystąpienie do

użytkowania było dokonane przez osoby trzecie i jako takie nie było w żaden sposób

zależne od Spółdzielni. Spółdzielnia wskazywała iż na miarę realnych dostępnych jej

środków wyłączyła teren inwestycji z użytkowania. Dodatkowo Spółdzielnia zwracała

uwagę na zawarte w uzasadnieniu organu I instancji nieprawdziwe twierdzenie jakoby

parking był oddzielony od ulicy ogrodzeniem i bramą wjazdową uruchamianą pilotem.

Takie błędne ustalenie stanu faktycznego zniekształcało realne możliwości Spółdzielni a

organ II instancji w żaden sposób nie odniósł się do tej okoliczności. W stanie sprawy to

teren osiedla był oddzielony od ulicy ogrodzeniem, natomiast sam parking jako taki w

ramach osiedla nie posiadał samodzielnego ogrodzenia. Tym samym wbrew temu co w

uzasadnieniu przyjął PINB, wjazd na osiedle nie oznaczał jednocześnie wjazdu na

parking. Zweryfikowanie tej okoliczności było niezwykle istotne albowiem w ocenie

Spółdzielni okoliczność ta miała bezpośrednie przełożenie na sytuację i realne

możliwości Spółdzielni. Organ II instancji nie uwzględnił podnoszonego przez

Spółdzielnię argumentu, że analiza stanu faktycznego sprawy nie powinna pozostawać

w sprzeczności z logicznym rozumowaniem i w oderwaniu od realiów ekonomicznych. Z

punktu ekonomicznego ogrodzenie parkingu tylko na czas oczekiwania na jego oddanie

do użytkowania byłoby nadmiernie utrudnione ze strony formalnej i praktycznej oraz

drogie z uwagi na koszty w stosunku do celu, w jakim miałoby zostać wzniesione to

ogrodzenie. Z uwagi na wynikającą z przepisów prawa zasadę ochrony własności i

posiadania Spółdzielnia nie mogła dokonać samowolnie usunięcia tak nieprawidłowo

zaparkowanych samochodów. Dodatkowo z uwagi na zamknięty teren osiedla i brak

wydzielenia na nim strefy ruchu, interwencji w zakresie usunięcia nieprawidłowo

zaparkowanych pojazdów odmówiły także straż miejska i policja. W stanie sprawy

organ I instancji uczynił Spółdzielnię gwarantem określonego zaniechania

(niekorzystania z parkingu) nie weryfikując jednocześnie iż system prawny nie

wyposaża Spółdzielni w realne i faktyczne środki pozwalające na wywiązywanie się z

tego obowiązku gwaranta. W ramach procedury odwoławczej organ II instancji nie

odniósł się w żaden sposób do tego zarzutu Spółdzielni - stwierdził jedynie, że na

Spółdzielni spoczywał obowiązek zabezpieczenia obiektu przed użytkowaniem ale nie

uwzględnił charakteru tego obiektu w kontekście faktycznych lub potencjalnych

możliwości działania Spółdzielni w celu wypełnienia tego obowiązku. Taki brak

rzeczowego ustosunkowania się do zarzutów Spółdzielni podważył zaufanie skarżącej

do organu, który to organ powinien przecież wyjaśniać stronie wszelkie wątpliwości co

do podstaw jej odpowiedzialności i ustosunkowywać się do podnoszonych przez nią

podstaw i okoliczności uzasadniających nieobciążanie ją daną sankcją.

Spółdzielnia podniosła, że organ II instancji w ogóle nie przeanalizował zarzutów

podnoszonych przez Spółdzielnię i nie ustosunkował się do nich w treści zaskarżanego

postanowienia. Spółdzielnia nadal uważa, że każdy z organów rozpoznających sprawę

nie powinien przypisywać Spółdzielni odpowiedzialności i określać sankcji za zaistniały

stan sprawy albowiem wynikający z przepisów obowiązującego prawa brak możliwości

wpływu przez Spółdzielnię na bezprawne działanie osób trzecich zajmujących teren

nieoddanej do użytkowania inwestycji. Spółdzielnia uważa, że przepis art. 57 ust. 7

ustawy Prawo budowlane dotyczy zachowań inwestora i nie może stanowić podstawy

do nakładania kary za działania osób trzecich.

Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i

wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o

ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr Nr 153 r. poz. 1269 ze zm.) sąd

administracyjny, sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności

administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że

wykonywana kontrola polega na weryfikacji decyzji lub postanowienia organu

administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i

procesowego. W zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy

organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i

przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy.

Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest

przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy

też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -

Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r. poz. 270,

dalej zw. p.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego postanowienia Wojewódzki Sąd

Administracyjny nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego, bądź

przepisów postępowania w stopniu, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na

rozstrzygnięcie sprawy.

Przypomnieć należy, że kontroli Sądu podlega postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...], mocą którego na podstawie art. 57 ust. 7 w związku z art. 55 pkt 1 i 59f oraz 83 ust. 1 ustawy Prawo budowlane organ wymierzył Spółdzielni Mieszkaniowej "S." karę w wysokości 60 000 zł za stwierdzone podczas kontroli obowiązkowej samowolne przystąpienie do użytkowania parkingu dla samochodów osobowych.

Podstawę materialnoprawną wydania kary stanowiły przepisy art. 57 ust. 7, art.

55 pkt 1 oraz art. 59f ust. 1 oraz art. 83 ustawy Prawo budowlane.

Zgodnie z brzmieniem z art. 54 Prawa budowlanego do użytkowania obiektu

budowlanego, na którego wzniesienie jest wymagane pozwolenie na budowę, można

przystąpić, z zastrzeżeniem art. 55 i 57, po zawiadomieniu właściwego organu o

zakończeniu budowy, jeżeli organ ten, w terminie 21 dni od dnia doręczenia

zawiadomienia, nie zgłosi sprzeciwu w drodze decyzji.

Natomiast stosownie do art. 55 tej ustawy przed przystąpieniem do użytkowania

obiektu budowlanego należy uzyskać ostateczną decyzję o pozwoleniu na użytkowanie,

jeżeli:

1) na wzniesienie obiektu budowlanego jest wymagane pozwolenie na budowę i jest on

zaliczony do kategorii V, IX-XVIII, XX, XXII, XXIV, XXVII-XXX, o których mowa w

załączniku do ustawy;

2) zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 49 ust. 5 albo art. 51 ust. 4;

3) przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego ma nastąpić przed wykonaniem

wszystkich robót budowlanych.

Zgodnie z art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego w przypadku stwierdzenia

przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem art.

54 i 55, właściwy organ wymierza karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu

budowlanego. Do kary tej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których

mowa w art. 59f ust. 1, z tym że stawka opłaty podlega dziesięciokrotnemu

podwyższeniu.

Nie budzi wątpliwości Sądu prawidłowość ustaleń organów, co do użytkowania

przedmiotowego obiektu. Wskazuje na to protokół z kontroli przeprowadzonej w dniu 21

października 2011 r. W protokole tym zawarto stwierdzenie, że parking jest użytkowany.

W miejscach przewidzianych jako miejsca postojowe zaparkowane było 20

samochodów osobowych. Fakt ten potwierdza załączona do akt administracyjnych

dokumentacja fotograficzna. Stan faktyczny sprawy wypełnia hipotezę normy zawartej

w art. 57 ust. 7 Prawa budowanego i uzasadnia wymierzenie kary z tytułu nielegalnego

użytkowania obiektu budowlanego. Wysokość nałożonej na skarżącą Spółdzielnię

(inwestora) kary, która została obliczona zgodnie z wzorem określonym w art. 59f ust. 1

powołanej ustawy. Przyjęte dla obliczenia wysokości kary kategorie obiektów, które

determinowały zastosowanie współczynnika kategorii obiektu, również jest prawidłowa.

Ustawodawca wprawdzie nie zdefiniował w Prawie budowlanym pojęcia

użytkowanie, to należy przez to rozumieć wykorzystywanie obiektu zgodnie z jego

przeznaczeniem. Jak stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku

z dnia 28 listopada 2007 r. II SA/Ol 958/07, Lex 490194) użytkowaniem jest każdy

przejaw korzystania z obiektu. Przy czym użytkowanie obiektu budowlanego nie musi

mieć charakteru trwałego i pełnego.

Kara z art. 57 ust. 7 ustawy Prawo budowlane jest skutkiem zaistnienia stanu

niezgodnego z prawem i w pierwszej kolejności ocenie podlegać powinno to, czy doszło

do naruszenia przepisów prawa budowlanego. Innymi słowy w okolicznościach

rozpoznawanej sprawy ustalenia wymagało, czy do użytkowania parkingu doszło na

skutek zaniechań wykonania odpowiednich oznaczeń lub zabezpieczeń przez inwestora

(por. wyrok NSA II OSK 1183/08). Inwestor wprawdzie zaznaczył, że teren parkingu

został oddzielony taśmą przed użytkowaniem osób trzecich, jednakże pomimo tego

mieszkańcy osiedla samowolnie i bez wiedzy Spółdzielni zaczęli parking użytkować.

Podnieść należy, iż na inwestorze spoczywa faktyczny i prawny obowiązek należytego

zabezpieczenia terenu budowy przed dostępem osób trzecich. Wskazywane przez

skarżącego okoliczności nie zostały poparte żadnym materiałem dowodowym (choćby

w postaci dokumentacji fotograficznej). W szczególności o taśmach zabezpieczających

teren nic nie wspomniał przedstawiciel Spółdzielni w trakcie kontroli obiektu, podpisując

protokół bez wzmianki na ten temat. Także na zrobionych wówczas fotografiach nie

widać taśm zabezpieczających, a nawet pozostałości po nich, które powinny być w

przypadku samowolnego rozpoczęcia użytkowania parkingu przez mieszkańców

osiedla. W tych warunkach twierdzenia Spółdzielni o taśmach zabezpieczających teren

podnoszone dopiero w zażaleniu od postanowienia nakładającego karę, należy uznać

jako działanie na użytek niniejszego postępowania, a nie jako udowodnione twierdzenia

o faktycznie podjętych działaniach. Budowa obiektu na który wymagane jest uzyskanie

pozwolenia na użytkowanie formalnie kończy się z momentem wydania decyzji o

pozwoleniu na użytkowanie. Przy czym organ w razie stwierdzenia samowolnego

przystąpienia do użytkowania ma obowiązek (a nie możliwość) wymierzenia kary z tego

tytułu.

Z kolei brak ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu w dacie

kontroli oznacza, iż doszło do nielegalnego użytkowania obiektu, czym naruszona

została dyspozycja art. 55 pkt 3 ustawy Prawo budowlane.

Z analizy art. 57 ust. 7 w związku z art. 55 ustawy w sposób jednoznaczny

wynika, iż w razie użytkowania obiektu bez wymaganego pozwolenia na użytkowanie,

organ nadzoru budowlanego ma obowiązek wymierzenia kary z tytułu nielegalnego

użytkowania budynku, przy czym termin "wymierza karę" oznacza, iż nałożenie kary nie

jest uzależnione od uznania organu, lecz nakłada na organ obowiązek jej wymierzenia

w razie nielegalnego użytkowania obiektu. Nie mają przy tym znaczenia powody jakie

legły u podstaw przystąpienia do użytkowania obiektu bez uprzedniego uzyskania

ostatecznej decyzji o pozwoleniu na jego użytkowanie.

Wymierzona w sprawie kara obliczona została w sposób prawidłowy

odpowiadający dyspozycji art. 57 ust. 7 zdanie drugie w związku z art. 59f ust. 1

ustawy. Wysokość kary za nielegalne użytkowanie obiektu oblicza się, mnożąc (iloczyn)

stawkę opłaty (s), współczynnik kategorii obiektu (k) i współczynnik wielkości obiektu

budowlanego (w) oraz zgodnie z art. 57 ust 7 ustawy prawo budowlane stawka opłaty

podlega dziesięciokrotnemu podwyższeniu: "s" - 500 zł, "k"-8 (kategoria XXII), "w" - 1,5

(powierzchnia mieści się w obszarze 1 000 m2-5 000 m2), co daje 500,00 x 8 x 1,5 x 10

= 60 000,00 zł.

Odnosząc się do zarzutów należy wskazać, że fakt, iż teren parkingu nie jest

odrębnie ogrodzony i oddzielony od osiedla nie oznacza braku możliwości jego

zabezpieczenia przed rozpoczęciem użytkowania. Wymieniony parking jest usytuowany

na zamkniętym (ogrodzonym) osiedlu, gdzie dostęp do samego osiedla jest

ograniczony przez konieczność posiadania pilota do bramy wjazdowej prowadzącej na

to osiedle. Nie można zatem mówić o miejscu usytuowania parkingu jako miejscu

ogólnodostępnym. Ograniczoną liczbę osób - mieszkańców osiedla - można było

stosownie powiadomić i uprzedzić o braku możliwości korzystania z tej części

nowopowstałego parkingu przy jednoczesnym fizycznym zabezpieczeniu tegoż miejsca

przed takim wjazdem i parkowaniem. W prawie administracyjnym nie istnieje pojęcie

winy i organy administracji publicznej nie są uprawnione do ustalania winy strony

postępowania administracyjnego. Nie zatem kwestia winy inwestora ma znaczenie

decydujące w procedurze wymierzenia kary za nielegalne użytkowanie obiektu, ale

kwestia, czy inwestor naruszył przepisy prawa budowlanego (por. wyrok NSA z 21 lipca

2009 r. II OSK 1183/09). A do tego w niniejszej sprawie niewątpliwie doszło.

W ocenie składu orzekającego zgromadzone w aktach sprawy dokumenty

jednoznacznie wskazują, że inwestorzy przystąpili do użytkowania obiektu przed

uzyskaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Organ w trakcie

czynności kontrolnych, oprócz spisania protokołu, wykonał zdjęcia. W ocenie Sądu

organy obu instancji zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, w sposób prawidłowy

przeprowadziły postępowanie wyjaśniające, zgodnie z podstawowymi zasadami

postępowania określonymi w przepisach art. 7 i 77 k.p.a., zasadą prawdy obiektywnej i

zasadą zebrania całego materiału dowodowego. Uzasadnienie faktyczne zaskarżonego

postanowienia i postanowienia go poprzedzającego spełniają wymogi prawidłowo

sporządzonych uzasadnień, zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a.

Nie ulega wątpliwości, że nałożona na inwestora kara jest wysoka, niemniej

jednak została wyliczona prawidłowo, w oparciu o powołane przepisy prawa, których

zgodność z przepisami Konstytucji RP była przedmiotem kontroli Trybunału

Konstytucyjnego. Wyrokiem z dnia 5 maja 2009 r. Trybunał Konstytucyjny w sprawie o

sygn. akt P 64/07 (wyrok publ.: OTK-A 2009/5/64, Dz.U. z 2009 r. Nr 71, poz. 618)

stwierdził, iż art. 57 ust. 7 zdanie drugie rozpatrywany w związku z art. 59f ust. 1 ustawy

z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz

załącznikiem do tej ustawy jest zgodny z zasadą sprawiedliwości społecznej wyrażoną

w art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz z art. 32 ust. 1 Konstytucji. Trybunał

podkreśli w uzasadnieniu orzeczenia, że surowość sankcji określonej w art. 57 ust. 7 w

związku z art. 59f ust. 1 prawa budowlanego jest uzasadniona z punktu widzenia

konieczności ochrony doniosłych dóbr gwarantowanych w przepisach Prawa

budowlanego. Ma ona w optymalnym stopniu dyscyplinować do tego, aby każdy - bez

wyjątku - inwestor realizował obowiązek zawiadomienia organu nadzoru budowlanego o

zakończeniu budowy obiektu budowlanego lub złożenia wniosku o udzielenie

pozwolenia na użytkowanie. Inicjatywa inwestora w tej kwestii stanowi podstawowy

warunek prawidłowego wykonywania zadań przez nadzór budowlany, a tym samym

ochrony wartości deklarowanych w prawie budowlanym.

W tym stanie rzeczy skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść

zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby

wziąć pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji

wyroku na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.