Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1032/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-02-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 12 ust. 1 pkt 2, art. 12 ust. 2 pkt 2 i 3
journal: Dz.U. 2016 poz 627
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędziowie: Sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędzia del. WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Maciej Kozłowski po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. Ś. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 17 stycznia 2017 r. sygn. akt III SA/Lu 1291/16 w sprawie ze skargi R. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu prawa jazdy oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zaskarżonym wyrokiem z 17 stycznia 2017 r., sygn. akt III SA/Lu 1291/16 oddalił skargę R. S. (dalej: "skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu prawa jazdy.

Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym sprawy.

Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2016 r. skarżący wystąpił do Starosty W. o zwrot, w zakresie kategorii C, C+E, zatrzymanego prawa jazdy.

Starosta W. decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 2 i 3, ust. 2 pkt 2 i pkt 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2016 r. poz. 627), § 10 ust. 1 i ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. z 2016 r. poz. 231) i art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23) odmówił zwrotu prawa jazdy ww. kategorii.

W uzasadnieniu decyzji podał, że w dniu [...] listopada 2015 r. z Prokuratury Rejonowej [...] do Starosty W. wpłynęło pismo z załączonym zatrzymanym prawem jazdy kategorii B, B+E, C, C+E. Pismem tym organ został poinformowany o zatrzymaniu - postanowieniem Prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] w K. z dnia[...] października 2015 r. - prawa jazdy skarżącemu. Następnie, w dniu [...] maja 2016 r. wpłynął do urzędu odpis prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] marca 2016 r., sygn. akt [...] z orzeczonym w nim wobec skarżącego środkiem karnym w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii B na okres 5 lat.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...] września 2016 r., nr [...] utrzymało w mocy ww. decyzję Starosty W. z dnia [...] sierpnia 2016 r. W ocenie organu w przepisach art. 12 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy o kierujących pojazdami wyrażony został jednoznaczny nakaz nie wydawania przez organ administracyjny osobom ubiegającym się o zwrot zatrzymanego prawa jazdy kategorii C, C+E, w czasie trwania orzeczonego sądownie zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, obejmującego m.in. kategorię B.

Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] września 2016 r., zarzucając naruszenie:

a) art. 42 § 2 k.k. i art. 182 § 2 k.k.w. przez ich błędną wykładnię i orzeczenie de facto przez organ administracji, a nie sąd o zakazie prowadzenia pojazdów polegający na rozszerzeniu zastosowanego przez sąd prawomocnym wyrokiem środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów kategorii B o kategorie nie objęte wyrokiem tj. kategorie C, C+E ;

b) art. 12 ust. 1 pkt 2 oraz art. 12 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami przez dokonanie wykładni rozszerzającej ww. przepisów. W ocenie skarżącego uregulowania zawarte w art. 12 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami powinny być stosowane jedynie do osób, które ubiegają się o wydanie prawa jazdy określonych kategorii nigdy ich nie posiadając lub takich, które utraciły uprawnienia w określonych kategoriach, czy też osób, którym zostały cofnięte określone uprawnienia, natomiast skarżący ww. uprawnienia posiada, nigdy ich nie utracił oraz nie zostały mu one cofnięte;

c) art. 107 § 3 Kpa przez niewłaściwe uzasadnienie decyzji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zaskarżonym wyrokiem oddalił skargę skarżącego.

Sąd pierwszej instancji uznał, że ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji znajdują potwierdzenie w niewadliwie zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, wobec czego materiał ten należało uznać za wystarczający do podjęcia prawidłowej i zgodnej z prawem decyzji o odmowie zwrotu zatrzymanego prawa jazdy.

Następnie Sąd wskazał, że materialnoprawną podstawę decyzji organów obu instancji stanowiły przepisy art. 12 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2015 r. por. 155 ze zm.) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 26 czerwca 2014 r. o zmianie ustawy o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2014 r., poz. 970), obowiązującym od dnia 25 października 2014 r. (art. 15 pkt 1 ustawy zmieniającej). Zgodnie z przepisem przejściowym zawartym w art. 3 ustawy zmieniającej, art. 12 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami w znowelizowanym brzmieniu ma zastosowanie do osób, wobec których orzeczono prawomocnym wyrokiem sądu zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych po dniu wejścia w życie ustawy. W okolicznościach niniejszej sprawy wyrok Sądu Rejonowego w K. w sprawie sygn. akt [...], którym orzeczono wobec skarżącego zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii B na okres 5 lat, z zaliczeniem na poczet orzeczonego środka karnego okresu zatrzymania prawa jazdy od dnia [...] października 2015 r., został wydany w dniu [...] marca 2016 r. Zatem zgodnie z ww. przepisem intertemporalnym, w sprawie należało stosować art. 12 ustawy w brzmieniu znowelizowanym.

Sąd podniósł, że nowelizując (ustawą z dnia 26 czerwca 2014 r.) art. 12 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami ustawodawca wyraził w sposób jednoznaczny wolę, aby osobie, w stosunku do której orzeczono prawomocnie zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych m.in. kategorii B nie mogło być zarówno wydane, jak również zwrócone prawo jazdy, a także przywrócone uprawnienia w zakresie m.in. kategorii: C i C+E. Potwierdza to treść uzasadnienia projektu ustawy zmieniającej, w którym wskazano, że proponowane zmiany mają na celu ujednolicenie stosowania przepisów ustawy o kierujących pojazdami w zakresie wydawania i cofania uprawnień do kierowania pojazdami (Sejm VII kadencji, druk sejmowy nr 1957).

Sąd pierwszej instancji zwrócił ponadto uwagę, że w orzecznictwie, w odniesieniu do zastosowania art. 12 ustawy o kierujących pojazdami w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją z 2014 r., wskazywano, że zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii B pozbawia wszelkich kategorii praw jazdy wymienionych w ustawie o kierujących pojazdami. Za taką interpretacją ww. przepisu przemawia nie tylko wykładnia językowa, lecz także wykładnia celowościowa. Ratio legis zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych stanowi wykluczenie z ruchu drogowego takich kierowców, którzy wykazali, że zagrażają bezpieczeństwu w komunikacji, zwłaszcza jeżeli uczynili to znajdując się w stanie nietrzeźwości. Trudno sobie wyobrazić, by racjonalny ustawodawca pozbawiając prawa do kierowania pojazdami osobowymi (kategorii B) zezwolił na prowadzenie pojazdów ciężarowych lub ciężarowych z przyczepą (kategorii C i C+E).

Za bezzasadny Sąd uznał zarzut skarżącego odwołujący się do art. 42 k.k. oraz art. 182 § 2 k.k.w. W jego ocenie nie można podzielić stanowiska skarżącego, iż w świetle przywołanych przepisów kodeksu karnego oraz kodeksu karnego wykonawczego brzmienie art. 12 ust. 2 podważa treść i powagę wyroku karnego orzekającego o zastosowaniu wobec skarżącego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w zakresie kategorii B.

Sąd pierwszej instancji podkreślił, że kwestionowane decyzje organów obu instancji nie zostały wydane w wykonaniu wyroku karnego wydanego przez Sąd Rejonowy w K. w sprawie sygnatura akt [...]. Te kwestie zostały uregulowane w decyzji Starosty W. z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] cofającej skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii B, B+E. Natomiast w niniejszej sprawie organ administracji publicznej w zakresie swojej kompetencji ustawowej rozpatrzył złożony przez skarżącego wniosek. Organy nie orzekały zatem w sprawie karnej, czy też sprawie karnej wykonawczej, lecz w odrębnej od tych spraw sprawie administracyjnej. Nie można więc przyjąć, że odmowa zwrotu prawa jazdy kategorii: C, C+E stanowi niedopuszczalne decyzją administracyjną rozszerzenie sankcji orzeczonej wyrokiem sądu karnego.

W ocenie Sądu przyjęcie przeciwnej, niż zaprezentowana w zaskarżonej decyzji, wykładni art. 12 ust. 2 stanowiłoby zaprzeczenie naczelnej wartości bezpieczeństwa w ruchu drogowym, jakiej mają służyć zarówno przepisy karne, sankcjonujące przestępstwa godzące w tę wartość, jak i przepisy administracyjne dotyczące wydawania i zwrotu prawa jazdy, których naczelnym ratio legis również jest gwarancja bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Takie stanowisko znajduje jeszcze silniejsze uzasadnienie w aktualnym stanie prawnym, po wejściu w życie nowelizacji ustawy o kierujących pojazdami z 2014 r. Nowelizacja art. 12 ust. 2 tej ustawy poprzez dodanie do jego treści instytucji zwrotu prawa jazdy i instytucji przywrócenia uprawnień była świadomym i zamierzonym zabiegiem ustawodawcy. Celem tych zmian było niedopuszczenie do ruchu drogowego osób, które w sposób znaczący zagroziły bezpieczeństwu komunikacji, a w szczególności osób prowadzących pojazd w stanie nietrzeźwości. Z analizowanych przepisów wynika jednoznaczny nakaz dla organu administracji publicznej niewydawania, niezwracania i nieprzywracania uprawnień w zakresie prawa jazdy określonej kategorii w okresie obowiązywania sądowego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych np. kategorii B.

Nie ma także podstaw do uznania sprzeczności przepisu art. 12 ust. 1 pkt 2 z przepisami art. 12 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy o kierujących pojazdami. Przepis art. 12 ust. 1 pkt 2 zawiera ogólny zakaz wydania prawa jazdy osobie, w stosunku do której został orzeczony prawomocnym wyrokiem sądu zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych – w okresie i zakresie obowiązywania tego zakazu, co odnosi się do praw jazdy każdej kategorii, w zakresie której sąd orzekł zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych. Natomiast w przepisach art. 12 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy wprowadzono dodatkowe zakazy wydania lub zwrotu zatrzymanego prawa jazdy, a także przywrócenia uprawnienia w zakresie prawa jazdy w odniesieniu do wymienionych w tych przepisach konkretnych kategorii, mających charakter kategorii "wyższych", w okresie obowiązywania wynikającego z wyroku karnego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy konkretnych kategorii "niższych".

Skarżący reprezentowany przez adwokat S. S. wniósł od powyższego wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj.:

1. art. 12 ust. 1 pkt 2 i art. 12 ust. 2 pkt 2 i pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami w związku z art. 42 § 2 K.k. oraz art. 182 § 2 K.k.w., przez błędną ich wykładnię, tj. przyjęcie, że odmowa wydania prawa jazdy kategorii C, C + E osobie, w stosunku do której sąd w wyroku karnym orzekł środek kamy w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych tylko kategorii B z wyłączeniem kategorii C, C + E nie stanowi niedopuszczalnego rozszerzenia decyzją administracyjną sankcji karnej orzeczonej wyrokiem sądu karnego oraz naruszenia zasady ne bis in idem;

2. art. 12 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 i pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami w zw. z art. 2 Konstytucji RP, przez błędną ich wykładnię, tj., przyjęcie, że decyzja odmowna wydania prawa jazdy kategorii C, C + E osobie, w stosunku do której sąd. kamy orzekł środek kamy w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych z wyłączeniem pojazdów mechanicznych określonych w kategorii C, C + E nie została wydana z naruszeniem przepisów prawa, mimo że nastąpiło naruszenie zasady ochrony praw nabytych poprzez faktyczne pozbawienie skarżącego uprawnień do kierowania pojazdami kat. C, C + E, nieobjętych zakazem sądu karnego;

3. art. 12 ust. 1 pkt 2 i art. 12 ust. 2 pkt 2 i pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami przez ich błędną wykładnię polegającą na oparciu się jedynie na literalnym brzmieniu przepisów bez uwzględnienia całości regulacji zawartej w ustawie o kierujących pojazdami (w tym również nie uwzględnieniu treści art. 13 ust. 4 pkt 2 ww. ustawy) przez przyjęcie, że przepis art. 12 ust. 2 pkt 2 ma zastosowanie w stosunku do skarżącego, który domaga się zwrotu prawa jazdy kategorii C, C + E, które to kategorie nie zostały objęte sądowym zakazem prowadzenia pojazdów orzeczonym wobec skarżącego, mimo że uregulowania zawarte w art. 12 ust. 2 pkt 2 ustawy o kiemjących pojazdami mają zastosowanie tylko do osób, które ubiegają się o wydanie prawa jazdy określonych kategorii (C, C + E) nigdy ich wcześniej nie posiadając lub wobec osób, które utraciły uprawnienia w określonych kategoriach (C, C + E) lub wobec osób, którym zostały cofnięte określone uprawnienia (C, C + E), ponadto załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 20 maja 2016 r. w sprawie wzorów dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami. (Dz. U. poz. 702) zawiera kod 106 - zakaz w zakresie kategorii B prawa jazdy przy posiadaniu kategorii C1, C, D1 lub D prawa jazdy zgodnie z którym możliwe jest posiadanie prawa jazdy z ww. ograniczeniem.

Wskazując na powyższe skarżacy wniósł o uchylenie w całości wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie i rozpoznanie skargi oraz jej uwzględnienie przez uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2016 r., jak i poprzedzającej ją decyzji Starosty W. z dnia [...] sierpnia 2016 r., ewentualnie w przypadku uznania, iż istota sprawy nie jest dostatecznie wyjaśniona o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie. Ponadto wniósł o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej jako "P.p.s.a".), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Na wstępie należy wskazać, że stan faktyczny w sprawie jest bezsporny. Natomiast istotą sporu jest prawidłowość wykładni przepisów prawa materialnego. Należy podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny w pełni zgadza się z argumentacją i stanowiskiem prawnym Sądu pierwszej instancji.

Materialnoprawną podstawę decyzji organów stanowiły przepisy art. 12 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2015 r. por. 155 ze zm. – dalej jako "ustawa").

Jak prawidłowo wskazał Sąd pierwszej instancji, w niniejszej sprawie zastosowanie znajdują przepisy ustawy w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 26 czerwca 2014 r. o zmianie ustawy o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2014, poz. 970 ze zm.). Wskazuje na to art. 3 tej ustawy, zgodnie z którym przepis art. 12 ust. 2 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą ma zastosowanie do osób, wobec których orzeczono prawomocnym wyrokiem sądu zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych po dniu wejścia w życie ustawy, a więc po 25 października 2014 r.

Powyższy przepis art. 12 ust. 2 pkt 2 i 3 ma zastosowanie do niniejszej sprawy, albowiem wyrok Sądu Rejonowego w K. (sygn. akt [...]), którym m.in. orzeczono w stosunku do skarżącego środek karny w postaci zakazu prowadzenia w ruchu lądowym pojazdów mechanicznych, do prowadzenia których uprawnia prawo jazdy kategorii B zapadł w dniu [...] marca 2017 r.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy prawo jazdy nie może być wydane osobie, w stosunku do której został orzeczony prawomocnym wyrokiem sądu zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych - w okresie i zakresie obowiązywania zakazu. Stosownie zaś do treści art. 12 ust. 2 ustawy, przepis powyższy stosuje się także wobec osoby ubiegającej się o wydanie lub zwrot zatrzymanego prawa jazdy, a także o przywrócenie uprawnienia w zakresie prawa jazdy kategorii: pkt 2 - AM, A1, A2, A, C1, C, D1 lub D - w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B; pkt 3 - B+E, C1+E, C+E, D1+E lub D+E - w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B lub odpowiednio kategorii C1, C, D1 lub D.

Niezasadne są twierdzenia autora skargi kasacyjnej o braku podstaw do przyjęcia takich samych wymogów wobec: osób wnioskujących o wydanie zatrzymanego prawa jazdy, osób ubiegających się o prawo jazdy, którego wcześniej nie posiadały oraz osób, którym zostały cofnięte określone uprawnienie bądź go utraciły. Treść znowelizowanego art. 12 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy jest bowiem jednoznaczna i nie pozostawia wątpliwości co do tego, że wolą ustawodawcy było objęcie zakresem oddziaływania tej normy nie tylko osób wskazanych przez skarżącego, ale również osób ubiegających się o zwrot zatrzymanego prawa jazdy.

Należy wskazać na obowiązującą w ostatnich latach, na tle wskazanego stanu prawnego, jednolitą linię orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego, że skutek zdarzenia prawnego, jakim jest skazanie prawomocnym wyrokiem, w którym orzeczono wobec danej osoby zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych w zakresie danej kategorii, może być rozciągnięty na inne jej uprawnienia do prowadzenia pojazdów. Sam fakt skazania skarżącego i orzeczenie wobec niego środka karnego może wywołać różne, niezależne od siebie skutki prawne na gruncie innych niż prawo karne gałęzi prawa. Przepis art. 12 ust. 2 ustawy nie pozostawia wątpliwości, że wolą ustawodawcy było wywołanie w tym wypadku dodatkowej, niezależnej od sankcji karnej, sankcji administracyjnej poprzez uniemożliwienie osobie z orzeczonym zakazem prowadzenia pojazdów określonej kategorii, odzyskania dokumentu umożliwiającego kierowanie pojazdami innych kategorii (por. m.in. z dnia 11 grudnia 2018 r., sygn. akt I OSK 527/17; z dnia 7 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OSK 2416; z dnia z dnia 18 grudnia 2015 r., I OSK 888/14). Niezasadne jest zatem twierdzenie skarżącego, że odmowa zwrotu skarżącemu prawa jazdy kategorii C, C + E stanowi niedopuszczalne rozszerzenie decyzją administracyjną sankcji karnej orzeczonej wyrokiem sądu karnego.

Nie doszło także w niniejszej sprawie do naruszenia zasady ne bis in idem albowiem w niniejszej sprawie nie doszło do wszczęcia postępowania karnego dotyczącego tego samego czynu, lecz niniejsza sprawa jest sprawą administracyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2018 r., sygn. akt I OSK 1612/18, że nie można mówić o naruszeniu tej zasady także z tego powodu, że "Sankcja administracyjna odnosi się bowiem do tych kategorii prawa jazdy, które nie były objęte prawomocnym wyrokiem karnym, a ponadto realizuje ona odmienne funkcje i cele. Nie są to zasadniczo cele i funkcje represyjne (odwetowe), lecz prewencyjne i zabezpieczające. Trzeba również zwrócić uwagę na zupełnie odmienny przedmiot sankcji karnej i administracyjnej. O ile wyrok karny obejmujący środek karny zakazu prowadzenia pojazdu odnosi się wprost do uprawnień do prowadzenia pojazdów mechanicznych określonych kategorii, o tyle decyzja o odmowie wydania prawa jazdy lub o odmowie zwrotu zatrzymanego prawa jazdy ma za przedmiot jedynie uprawnienie do uzyskania lub odzyskania dokumentu potwierdzającego uprawnienie do kierowania pojazdami określonej kategorii. Nie ma zatem w tym zakresie tożsamości sankcji o identycznym (represyjnym) i skierowanym na te same uprawnienia charakterze."

Wydane przez organy decyzje o odmowie wydania prawa jazdy kategorii C+E, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie wkraczają bezpośrednio w sferę nabytych przez niego uprawnień do kierowania pojazdami powyższych kategorii. Decyzje te konkretyzują jedynie względem skarżącego ustawowy zakaz wydania dokumentu potwierdzającego uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi kategorii C+E. Oznacza to, że skarżący nie utracił na podstawie zaskarżonej decyzji uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii C+E. Powyższa decyzja rozstrzyga jedynie negatywnie wniosek skarżącego o wydanie dokumentu prawa jazdy w zakresie powyższych kategorii, w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B.

Reasumując, podkreślić należy, że organ nie może uwzględnić wniosku o wydanie lub zwrot dokumentu prawa jazdy innych kategorii w okresie obowiązywania orzeczonego przez sąd karny zakazu prowadzenia pojazdów obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B. Ponieważ względem skarżącego kasacyjnie orzeczono w wyroku karnym zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych w zakresie prawa jazdy kategorii B.

Z wyżej wskazanych względów niezasadny jest zarzut naruszenia art. 12 ust. 1 pkt 2 i art. 12 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy.

Skoro działanie organów administracji zostało podjęte na podstawie przepisów prawa powszechnie obowiązującego, a więc było zgodne z prawem, tym samym nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 2 Konstytucji RP.

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.