Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 282/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2020-09-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 130 § 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Wałejko (sprawozdawca) Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz WSA Monika Kazubińska-Kręcisz Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Kożuch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2020 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku rolnego za 2013 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta K. z dnia [...] nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz A. M. kwotę [...]zł ([...]) z tytułu zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do sądu decyzją z [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (organ odwoławczy, Kolegium), po rozpatrzeniu odwołania A. M. (skarżący, podatnik) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza [...] (organ I instancji) z [...] stwierdzającą istnienie przesłanki do wznowienia postępowania wymienionej w art. 240 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej i odmawiającą uchylenia decyzji ostatecznej Burmistrza [...] z [...] o odmowie wydania decyzji w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku rolnym za 2013 rok za nieruchomość położoną przy ulicy [...] w [...] gdyż wydanie nowej decyzji orzekającej co do istoty sprawy nie może nastąpić z uwagi na upływ terminu przedawnienia.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że jedną decyzją z [...] doręczoną stronie w dniu 18 lutego 2012 r., organ podatkowy dokonał wymiaru zobowiązania w podatku od nieruchomości w kwocie [...]zł za działki gruntu nr [...] i nr [...] oraz usytuowane na nich budynki i budowle. Drugą decyzją także z [...] doręczoną stronie w dniu 18 lutego 2012 r., organ podatkowy dokonał wymiaru zobowiązania w podatku od nieruchomości w kwocie [...]zł za działkę gruntu nr [...] oraz usytuowany na niej budynek i budowle. Decyzje nie były zaskarżone i stały się prawomocne.

Pismem z 29 grudnia 2017 r. (data doręczenia organowi 2 stycznia 2018 r.) skarżący złożył korekty informacji w sprawie podatku od nieruchomości za poszczególne lata od 2012 do 2017 dotyczące nieruchomości gruntowych zabudowanych, położonych w [...] przy ulicy [...] opisanych jako działki gruntu oznaczone numerami [...], [...] i [...]. Jednocześnie skarżący złożył informację w sprawie podatku rolnego za nieruchomości za poszczególne okresy podatkowe.

Skarżący wyjaśnił, że podstawą złożenia korekt są decyzje wydane przez Starostę [...] z [...] maja 2017 r. oraz z [...] czerwca 2017 r., będące w posiadaniu Burmistrza [...], gdyż były dołączane do wcześniejszych pism i wniosków skarżącego dotyczących przedmiotowych nieruchomości. Wniósł o obciążenie go podatkiem od nieruchomości i podatkiem rolnym zgodnie ze złożonymi korektami i informacjami. Pismo nadane zostało w placówce pocztowej w dniu 30 grudnia 2017 r. a doręczone do Urzędu Miasta [...] w dniu 2 stycznia 2018 r.

Decyzją z [...] wydaną na podstawie art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej, Burmistrz [...] umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe.

Decyzją z [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Kolegium wskazało na prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 28 sierpnia 2018 r., sygn. akt I SA/Lu [...], mający związek ze sprawą, dotyczący podatku za 2017 r. Stwierdziło, że przedmiotem sporu w analizowanej sprawie jest ustalenie zobowiązania w podatku rolnym za 2013 r. w związku ze złożeniem przez skarżącego wniosku o ustalenie zobowiązania w tym podatku. Nie ulega wątpliwości, że podatnik jest właścicielem i użytkownikiem wieczystym gruntów i budynków usytuowanych przy ul. [...] w [...] Oznacza to, że wobec tych nieruchomości posiada obowiązek podatkowy. Zdaniem podatnika zapisy w ewidencji gruntów i budynków były uwidocznione bezpodstawnie i bezprawnie, wobec czego nie mogły być podstawą do wydania decyzji wymiarowej. Stwierdził przy tym, że organ podatkowy miał pełną wiedzę i świadomość bezpodstawnie wprowadzonych zmian w ewidencji gruntów i budynków przez Urząd Miejski w [...] zawiadomieniem z 27 stycznia 1983 r. Zatem, według podatnika, grunty stanowiące działki nr [...], nr [...] i nr [...] (z wyłączeniem powierzchni zajętej na prowadzenie działalności gospodarczej) są użytkami rolnymi, podlegającymi nie podatkowi od nieruchomości, lecz powinny być opodatkowane podatkiem rolnym. To z kolei powoduje, że znajdujące się na tych gruntach budynki (z wyłączeniem budynku biurowego zajętego na prowadzenie działalności gospodarczej) będą korzystały ze zwolnienia przedmiotowego, o jakim mowa w art. 7 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Twierdzenia te podatnik wywiódł z treści decyzji Starosty [...] z [...] wprowadzających zmiany w ewidencji gruntów i budynków. Decyzjami tymi organ prowadzący ewidencję ustalił gleboznawczą klasyfikację gruntów położonych na wyżej wymienionych działkach, to jest grunty oznaczone symbolem Ba (tereny przemysłowe) przeklasyfikował na grunty rolne i rolne zabudowane (z wyłączeniem gruntu o powierzchni 0,0103 ha, położonego na działce [...], który oznaczono symbolem Bi - inne tereny zabudowane). Dokonał też zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków w odniesieniu do funkcji budynków położonych na wyżej wskazanych gruntach. Przedmiotem sporu jest odmienna ocena skutków tych zmian. Organy podatkowe w poprzednich rozstrzygnięciach nie kwestionowały tych zmian w ewidencji gruntów i budynków, jednakże uznały, że zmiana danych w ewidencji ma wpływ na zakres zobowiązania podatkowego, ale dopiero od daty wprowadzenia tych zmian, to jest od 1 lipca 2017 r. Jednak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 28 sierpnia 2018 r., sygn. akt I SA/Lu [...], rozstrzygając skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości za 2017 r. uchylił decyzje organu I instancji i organu odwoławczego stwierdzając, że szczególne okoliczności rozpoznawanej sprawy przesądzają o tym, że stanowisko organów podatkowych jest błędne.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Burmistrz [...] decyzją z [...] odmówił wydania decyzji w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku rolnym za 2013 r. za nieruchomość położoną przy ul. [...] w [...]. Z uzasadnienia decyzji wynika, że według organu podatkowego zmiany w ewidencji gruntów i budynków wiążą i mają zastosowanie w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego od daty dokonania tych zmian, to jest od 8 i 29 czerwca 2017 r. W związku z tym, według organu, brak jest podstawy do ustalenia podatnikowi zobowiązania w podatku rolnym za 2013 r. za wymienione wyżej nieruchomości. Decyzja była doręczona podatnikowi 1 kwietnia 2019 r. i nie została zaskarżona.

Pismem z 7 sierpnia 2019 r. podatnik zwrócił się do Burmistrza [...] o wszczęcie postępowania mającego na celu zwrócenie nienależnie przez organ podatkowy pobranego podatku za rok 2013 wraz z ustawowymi odsetkami, zastosowanie przez organ podatkowy odpowiedniego trybu postępowania oraz naliczenie zobowiązania podatkowego zgodnie za złożoną w roku 2017 korektą. Podatnik powołał się na wyżej wskazany wyrok WSA w Lublinie i decyzje Kolegium dotyczące opodatkowania nieruchomości za rok 2017. Według podatnika decyzja Burmistrza [...] z [...] nie rodzi skutków prawnych i była jedynie kolejną próbą niewykonania wyroku WSA w Lublinie.

Postanowieniem z 27 sierpnia 2019 r. organ I instancji wznowił postępowanie podatkowe na podstawie art. 243 § 1 i art. 244 w związku z art. 240 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej. Następnie decyzją z [...] października 2019 r. wydaną na podstawie art. 245 § 1 pkt 3 lit. b i § 2 w związku z art. 244 § 1 Ordynacji podatkowej organ I instancji stwierdził istnienie przesłanki do wznowienia postępowania, wymienionej w art. 240 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej i odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z [...] marca 2018 r. o odmowie wydania decyzji w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku rolnym za 2013 r. za nieruchomość położoną przy ul. [...] w [...], gdyż wydanie nowej decyzji orzekającej co do istoty sprawy nie może nastąpić z uwagi na upływ terminu przedawnienia. Według organu I instancji w sprawie zaistniała przesłanka do wznowienia postępowania określona w art. 240 § 1 pkt. 7 Ordynacji podatkowej. Z treści prawomocnego Wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 28 sierpnia 2018 r. sygn. akt I SA/Lu [...], który zapadł w sprawie zobowiązania w podatku od nieruchomości za nieruchomość położoną przy ul. [...] w [...] za 2017 rok wynika, że sąd nie kwestionując podstawowej zasady związania organów podatkowych danymi z ewidencji gruntów i budynków, ze względu na szczególne okoliczności rozpatrywanej sprawy stwierdził, że należy inaczej ocenić skutki zmian wprowadzonych przez Starostę [...] niż uczyniły to organy podatkowe. Starosta przeprowadził z urzędu postępowanie w sprawie doprowadzenia danych ujawnionych w operacie ewidencyjnym do zgodności ze stanem faktycznym nieruchomości przy ul [...] w [...] w ten sposób, że dwoma decyzjami z [...]. dokonał zmiany funkcji budynków na budynki służące do produkcji rolnej. Następnie w związku ze zmianą funkcji budynków, decyzjami dwoma decyzjami z [...] dokonał ustalenia właściwego użytku oraz klas bonitacyjnych działek nr [...], nr [...] i nr [...]. W uzasadnieniach tych decyzji Starosta ustalił, że zgodnie z zapisami rejestru z założenia ewidencji gruntów działka nr [...] została sklasyfikowana jako grunt rolny. Następnie w roku 1983 dokonano zmiany z gruntów rolnych na tereny przemysłowe pismem Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywieniowej z 21 kwietnia 1978 r. w sprawie klasyfikacji gruntów w miastach, będący podstawą zmiany w operacie ewidencyjnym. Do zmiany nie dołączono żadnych dokumentów, które potwierdzają zasadność jej wykonania. W ocenie organu ewidencyjnego, zmiana została przeprowadzona bez podstawy prawnej i jako taka nie może się ostać. Decyzje Starosty, które były podstawą zawiadomienia o zmianach danych ewidencji gruntów i budynków organ podatkowy otrzymał w dniach 13 czerwca 2017 r. i 4 lipca 2017 r. Dokonując oceny możliwości uchylenia decyzji ostatecznej z [...] marca 2018 r. organ podatkowy stwierdził, że nastąpiło przedawnienie zobowiązania podatkowego, gdyż wniosek podatnika wpłynął do organu podatkowego w dniu 7 sierpnia 2019 r. Zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W związku z powyższym bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za 2013 rok rozpoczął się z dniem 1 stycznia 2014 r. i upłynął w dniu 31 grudnia 2018 r. W okresie tym nie wystąpiły okoliczności powodujące przerwanie lub zawieszenie biegu terminu przedawnienia

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, wskazało, że organ I instancji prawidłowo wskazał na przesłankę przedawnienia. Wydając zaskarżoną decyzję z [...] organ I instancji prawidłowo zastosował art. 245 § 2 Ordynacji podatkowej, stwierdzając istnienie przesłanki wznowienia postępowania określonej w art. 240 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej.

W skardze do sądu podatnik wnosił o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji wydanych w związku z prowadzonym postępowaniem podatkowym za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...] za 2013 rok, z powodu naruszeń prawa materialnego i procesowego, które miały wpływ na wynik postępowania, przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia i naliczenia podatku rolnego i podatku od nieruchomości z uwzględnieniem decyzji Starosty [...] z [...] zgodnie jego wnioskiem i korektą złożoną 30 grudnia 2017 roku.

Skarżący zarzucił, że organ odwoławczy błędnie ocenił znaczenie i skutki prawne jakie wywierają dla prowadzonego postępowania podatkowego za 2013 rok decyzje Starosty [...] z [...] wniosek i korekta dotycząca podatku od nieruchomości i podatku rolnego oraz wyrok WSA w Lublinie z 28 sierpnia 2018 r. sygn. akt I SA/Lu [...].

Odnosząc się do kwestii trybu prowadzonego postępowania stwierdził, że nie można jemu przypisywać wyboru trybu prowadzonego postępowania, gdyż ten tryb został narzucony przez organ podatkowy. Skarżący wnioskował o zastosowanie odpowiedniego trybu do jego wniosku. Podatnik składając wniosek do organu podatkowego określa w nim swoje żądanie i nie ma obowiązku określania trybu postępowania. Natomiast organ podatkowy stosuje odpowiedni tryb postępowania zgodny z wnioskiem. Według skarżącego organ II instancji nie zweryfikował zastosowanego trybu postępowania, mimo takiego obowiązku. Skarżący zarzucił organowi II instancji błędną ocenę jego wniosku o zwrot nienależnie pobranego podatku, w konsekwencji czego organ podatkowy wszczął nowe postępowanie podatkowe. Intencją tego wniosku było wzruszenie i kontynuacja postępowania prowadzonego na podstawie wniosku i korekty z 30 grudnia 2017 r., w którym organ podatkowy wydał bezpodstawną decyzję, w której nie zastosował się do wyroku WSA w Lublinie i decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Zakończone postępowanie podatkowe za 2017 oparte o wyrok WSA formalnie otwierało drogę do wzruszenia postępowań za lata poprzednie. W jego ocenie organ podatkowy po zakończonym postępowaniu za 2017 rok powinien sam bez jego wniosku, z urzędu wszcząć postępowanie i wyeliminować swoją wadliwą i wydaną bezpodstawnie decyzję z [...]

W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga zasługuje uwzględnienie, jednakże w pierwszej kolejności z innych przyczyn niż w niej wskazane.

Wyjaśnić należy, że stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2019 poz. 2325 ze zm. - dalej p.p.s.a.) sąd, kontrolując zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia, nie jest związany wnioskami i zarzutami sformułowanym w skardze. Ponadto, zgodnie z art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

W rozpoznawanej sprawie organy obydwu instancji prowadziły postępowanie w trybie wznowieniowym na skutek pisma podatnika z 7 sierpnia 2019 r., skierowanego do Burmistrza [...]. W piśmie tym podatnik wnosił o wszczęcie postępowania mającego na celu zwrócenie nienależnie pobranego podatku za rok 2013 od nieruchomości położonej w [...] oraz naliczenie zobowiązania podatkowego zgodnie ze złożoną w roku 2017 korektą. We wniosku tym skarżący wnosił o zastosowanie odpowiedniego trybu postępowania. W uzasadnieniu skarżący wskazał między innymi, że organ podatkowy wydał niezgodne z prawem decyzje dotyczące podatku od tej nieruchomości, a także decyzję z [...] marca 2019 r. o odmowie wydania decyzji w sprawie ustalenia zobowiązania w podatku rolnym. Według skarżącego decyzja ta nie może rodzić skutków prawnych, ponieważ wydana została w oparciu o błędną interpretację prawomocnego wyroku WSA w Lublinie z 28 sierpnia 2018 r. sygn. akt I SA/Lu [...].

Z akt sprawy wynika, że pismo skarżącego z 7 sierpnia 2019 r. zostało potraktowane przez organ I instancji jako wniosek o wznowienie postępowania w sprawie podatku od nieruchomości zakończonej dwoma ostatecznymi decyzjami z [...]. oraz w sprawie podatku rolnego od tej samej nieruchomości, zakończonej ostateczną decyzją z [...]. W związku z tym organ prowadził dwa postępowania w trybie wznowieniowym, jedno dotyczące sprawy zakończonej decyzjami w przedmiocie podatku od nieruchomości, a drugie dotyczące sprawy zakończonej decyzją o odmowie o odmowie wydania decyzji w sprawie ustalenia zobowiązania w podatku rolnym.

W niniejszej sprawie skarga do sądu została złożona od decyzji organu II instancji wydanej na skutek odwołania skarżącego od decyzji Burmistrza [...] z [...] w przedmiocie wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Burmistrza [...] z [...]. o odmowie wydania decyzji w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku rolnym za rok 2013.

Z akt sprawy wynika, że zarówno decyzja Burmistrza [...] z [...] jak i decyzja tego organu z [...] października 2019 r. o stwierdzeniu istnienia przesłanki do wznowienia postępowania i odmowie uchylenia decyzji ostatecznej z [...] marca 2018 r. wydane zostały przez tą samą osobę działającą z upoważnienia Burmistrza, to jest przez kierownika Wydziału Finansowo-Podatkowego A. O..

W związku z tym należy zwrócić uwagę na treść art. 130 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej, według którego wymienione w przepisie osoby, między innymi pracownik urzędu gminy (miasta), podlegają wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawach dotyczących zobowiązań podatkowych oraz innych spraw normowanych przepisami prawa podatkowego, w których brali udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma wykładnia zawartego w tym przepisie zwrotu "brali udział w wydaniu zaskarżonej decyzji".

W ocenie sądu, pod pojęciem "zaskarżonej decyzji" należy rozumieć nie tylko decyzję, od której rozpatrywane jest odwołanie w trybie zwyczajnym, ale także decyzję kończącą sprawę, której dotyczy wniosek o wznowienie postępowania podatkowego. Żądanie wznowienia postępowania należy uznać za środek zaskarżenia, składany w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego. Taki pogląd prezentowany jest w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. m.in. wyroki NSA: z dnia 4 lipca 2017 r., sygn. akt II FSK 506/17, z dnia 20 listopada 2019 r., sygn. akt II FSK 1381/19). Określenie "brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji" zawarte w art. 130 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej dotyczy również udziału pracownika w postępowaniu w trybach nadzwyczajnych, takich jak, np. wznowienie postępowania. Istotą instytucji wznowienia postępowania jest bowiem ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy, która została zakończona decyzją ostateczną, w sytuacji gdy zaistniały określone w ustawie podstawy wznowienia. Zawężające rozumienie przesłanki przeczyłoby i niweczyło istotę oraz cele wyłączenia pracownika. W wymienionym wyżej wyroku z 29 listopada 2019 r. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślał, że istotą instytucji wznowienia postępowania jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy, która została zakończona decyzją ostateczną, w sytuacji gdy zaistniały określone w Ordynacji podatkowej podstawy wznowienia postępowania. Udział w wydaniu decyzji ostatecznej w postępowaniu zwykłym uniemożliwia udział tej samej osoby w postępowaniu wszczętym skutecznie złożonym wnioskiem o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego tą decyzją i tym samym udział w wydawaniu rozstrzygnięć, podejmowanych we wznowionym postępowaniu. Za takim traktowaniem wniosku o wznowienie postępowania na potrzeby art. 130 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej przemawia konieczność zapewnienia stronie obiektywnego rozstrzygnięcia sprawy. Przemawia za tym sprawiedliwość proceduralna związana z bezstronnością w rozpatrywaniu sprawy. To właśnie wyeliminowaniu wszelkich zastrzeżeń co do bezstronności i obiektywizmu przy rozpatrywaniu danej sprawy służy możliwość wyłączenia pracownika od udziału w tej sprawie. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w przytaczanym uzasadnieniu wyroku, stanowisko, że zawarte w art. 130 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej określenie "brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji" dotyczy nie tylko orzekania w postępowaniu instancyjnym, a zatem w relacji organ pierwszej instancji – organ odwoławczy, ale także w relacji: postępowanie zwykłe – postępowania nadzwyczajne, zmierzające do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji ostatecznej (wznowienie postępowania, stwierdzenie nieważności decyzji), zostało zawarte w wielu orzeczeniach sądów administracyjnych obu instancji, a linia orzecznicza w tym zakresie jest już w zasadzie jednolita (np. wyroki NSA: z dnia 27 października 2015 r., sygn. akt I FSK 1133/14; z dnia 2 lutego 2016 r., sygn. akt II GSK 1569/14; z dnia 31 maja 2016 r., sygn. akt I FSK 1965/14; z dnia 23 sierpnia 2016 r., sygn. akt II FSK 2078/14; z dnia 4 lipca 2017 r., sygn. akt II FSK 506/17, z dnia 8 lutego 2018 r., I FSK 525/16; WSA w Gliwicach z dnia 24 kwietnia 2019 r., I SA/Gl 93/19).

Celem regulacji przewidzianej w art. 130 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej było uniknięcie sytuacji, gdy treść rozstrzygnięcia decyzji, wydanej przez pracownika urzędu lub inną osobę, mogłaby być zdeterminowana wcześniejszym doświadczeniem tej osoby wynikającym z dotychczasowego udziału w postępowaniu administracyjnym. Omawiany przepis należy interpretować w ten sposób by usunąć wszelkie obawy, że ocena nie będzie obiektywna (por. wyroki NSA: z dnia 27 października 2015 r., sygn. akt I FSK 1133/14; z dnia 23 lutego 2012 r., sygn. akt II GSK 63/11). W związku z tym naruszenie tego przepisu jest takiego rodzaju, że może mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W rozpoznawanej sprawie nie ma wątpliwości, że decyzja ostateczna organu I instancji w sprawie zobowiązania w podatku rolnym za rok 2013 wydana została przez tą samą osobę, która następnie wydała decyzję w postępowaniu wznowieniowym. Okoliczność ta nie została oceniona przez organ II instancji rozpatrujący odwołanie podatnika od decyzji organu I instancji jako działanie organu I instancji naruszające prawo. Powyższe zaniechanie organu II instancji a także działanie organu I instancji stanowi mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 130 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej. Z tego względu sąd odstąpił od oceny zasadności pozostałych kwestii dotyczących zaskarżonej decyzji, biorąc pod uwagę, że sprawa wykładni i zastosowania przepisów prawa powinna być w pierwszej kolejności przedmiotem oceny organu podatkowego orzekającego w prawidłowym składzie, w innym niż ten, w którym wydał decyzję ostateczną z dnia z [...] marca 2019 r.

Rozpatrując ponownie sprawę w prawidłowym składzie organ I instancji powinien w pierwszej kolejności dokonać analizy wniosku skarżącego, który poprzez zaniechanie wskazania trybu postępowania jest niejednoznaczny i może być odczytywany również jako np. wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji. Z treści uzasadnienia decyzji Burmistrza [...] z [...] nie wynika, dlaczego niejednoznaczny wniosek skarżącego z 7 sierpnia 2019 r. został potraktowany jako wniosek o wznowienie postępowania. W razie potrzeby organ, udzielając odpowiednich pouczeń, powinien wezwać skarżącego do sprecyzowania żądania w sposób pozwalający na określenie trybu rozpatrzenia wniosku. Inaczej niż uważa skarżący, ma on obowiązek tak sprecyzować swój wniosek, choćby w sposób nieprofesjonalny, aby organ mógł prowadzić postępowanie w prawidłowym, zgodnym z wolą strony trybie. Następnie organ powinien wydać odpowiednie rozstrzygnięcie, uzasadniając wybór trybu, w którym wniosek jest rozpatrywany.

Biorąc pod uwagę omówione okoliczności Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 p.p.s.a.