Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 196/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-04-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6132 Kary pieniężne za naruszenie wymagań ochrony środowiska
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 281, art. 298, art. 299, art. 305
journal: Dz.U. 2008 nr 25 poz 150
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska  - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Krystyna Napiórkowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jakub Linkowski, sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi Okręgowej Spółdzielni Mleczarskiej [...] w K. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Głównego Inspektora Ochrony Środowiska na rzecz skarżącej Okręgowej Spółdzielni Mleczarskiej [...] w K. kwotę 1.500 (jeden tysiąc pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ), dalej k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania Okręgowej Spółdzielni [...] w K. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie warunków odprowadzania ścieków w 2011 r., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.

[...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. na podstawie art. 281 ust. 1 i 3, art. 298 ust. 1 pkt 2, art. 299 ust. 1 pkt 2, art. 305 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.) dalej ustawa POŚ, rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz. U. z 2006 r. Nr 137, poz. 984 ze zm.), obwieszczenia Ministra Środowiska z dnia 21 października 2010 r. w sprawie wysokości stawek kar za przekroczenie warunków wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi oraz za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu na rok 2011 (M.P. Nr 98, poz. 765) oraz art. 104 k.p.a. - wymierzył Okręgowej Spółdzielni [...] w K. administracyjną karę pieniężną w wysokości 72.104,00 zł za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi z naruszeniem warunków określonych w pozwoleniu wodnoprawnym z dnia [...] czerwca 2009 r. znak [...] za okres od 1 stycznia 2011 r. do 31 grudnia 2011 r.

Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wskazał, że w dniach od 11 października 2012 r. do 15 listopada 2012 r. przeprowadzona została kontrola w Okręgowej Spółdzielni [...] w K. Kontrola wykazała, że podmiot wywiązuje się z obowiązku przeprowadzania badań jakości oczyszczonych ścieków przemysłowych odprowadzanych do środowiska. W przedstawionych wynikach badań stwierdzono przekroczenia warunków pozwolenia wodnoprawnego. Ponieważ okres rocznego obowiązywania pozwolenia nie pokrywa się z rokiem kalendarzowym, oceny spełniania warunków pozwolenia dokonano w poszczególnych okresach jego obowiązywania, tj. od 9 czerwca 2010 r. do 8 czerwca 2011 r. oraz od 9 czerwca 2011 r. do 8 czerwca 2012 r. Ilość ścieków oczyszczonych odprowadzanych z oczyszczalni do środowiska w powyższych okresach ustalono na podstawie półrocznych wykazów o zakresie korzystania ze środowiska.

Od tej decyzji wniosła odwołanie Okręgowa Spółdzielnia [...] w K.

W wyniku rozpatrzenia ww. odwołania zapadła opisana na wstępie decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2013 r.

W jej uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 298 ust. 1 pkt 2 Prawa ochrony środowiska, administracyjne kary pieniężne wymierza w drodze decyzji wojewódzki inspektor ochrony środowiska za przekroczenie określonych w pozwoleniach, o których mowa w art. 181 ust. 1 pkt 1 i 3 warunków dotyczących ilości ścieków, ich stanu, składu, minimalnej procentowej redukcji stężeń substancji w ściekach oraz masy substancji w odprowadzanych ściekach przypadającej na jednostkę masy wykorzystanego surowca, materiału, paliwa lub wytworzonego produktu. Zgodnie z art. 299 ust. 1 pkt 2 Prawa ochrony środowiska, wojewódzki inspektor ochrony środowiska stwierdza przekroczenie lub naruszenie na podstawie pomiarów prowadzonych przez podmiot korzystający ze środowiska, obowiązany do dokonania takich pomiarów.

Organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie warunki odprowadzania ścieków przemysłowych zostały określone w ostatecznej decyzji Starosty K. z dnia [...] czerwca 2009 r. Zgodnie z pkt II 1.1 tej decyzji wydano zgodę na odprowadzanie do ziemi ścieków przemysłowych oczyszczonych w zakładowej oczyszczalni ścieków. Określono ich dozwolone ilości oraz dozwolone wartości zanieczyszczeń. Wskazano sposób realizacji obowiązku wykonywania pomiarów ilości i jakości oczyszczonych ścieków.

Organ podał, że zgodnie z art. 305 ust. 1 Prawa ochrony środowiska, wojewódzki inspektor ochrony środowiska stwierdza przekroczenie warunków korzystania ze środowiska. W niniejszej sprawie dotyczy to odprowadzania oczyszczonych ścieków na podstawie art. 299 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy, jeżeli podmiot korzystający ze środowiska prowadzi wymagane pomiary wielkości emisji i spełnione są warunki określone w art. 147a. Strona prowadziła wymagane pomiary poprzez firmę [...], której laboratorium badawcze posiada stosowną akredytację [...].

Organ zauważył, że sposób oceny spełnienia warunków odprowadzania ścieków został określony w § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy odprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego (Dz. U. Nr 137, poz. 984 ze zm.). Stwierdził, iż w niniejszej sprawie został przekroczony warunek określony w § 8 ust. 1 pkt 5 dla wskaźnika "substancje ekstrahujące się eterem naftowym". W próbce z dnia 20 czerwca 2011 r. stwierdzono przekroczenie o 195 % wartości dopuszczalnej. Powyższe nakładało na wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska obowiązek wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. Wysokość kary w ocenie organu odwoławczego została wyliczona prawidłowo.

W odniesieniu do zarzutów zawartych w odwołaniu organ wskazał, że kwestia oznaczenia wskaźnika "substancje ekstrahujące się eterem naftowym" w próbce z dnia 20 czerwca 2011 r. została rozpatrzona przez organ pierwszej instancji. Zdaniem organu, z treści pisma firmy [...] z dnia 11 kwietnia 2013 r. wynika, że nie można podważyć prawidłowości tego pomiaru.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniosła Okręgowa Spółdzielnia [...] w K., zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 298 ust. 1 pkt 2, art. 299 ust. 1 pkt 2, art. 305 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska poprzez zastosowanie tych przepisów w okolicznościach niniejszej sprawy i wymierzenie na ich podstawie administracyjnej kary pieniężnej,

- art. 302 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ww. ustawy poprzez ich niezastosowanie i przyjęcie jako końcowego okresu naliczania kary administracyjnej terminu 31 grudnia 2011 r.,

- przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 lipca 2006 r. w sprawie warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi oraz w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego poprzez ich zastosowanie w niniejszej sprawie,

- przepisów obwieszczenia Ministra Środowiska z dnia 21 października 2010 r. w sprawie wysokości stawek kar za przekroczenie warunków wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi oraz za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu na rok 2011 poprzez ich zastosowanie jako podstawy wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej.

Ponadto skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: art. 6, 7, 8, 11, 77 k.p.a. poprzez ich nieuwzględnienie przy wydaniu decyzji oraz brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a także naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie w uzasadnieniu podstawy prawnej decyzji.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

W uzasadnieniu skargi Spółdzielnia podkreśliła, że organ odwoławczy bardzo lakonicznie odniósł się do zarzutów przedstawionych przez stronę w odwołaniu. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji ogranicza się wyłącznie do wskazania i zacytowania brzmienia przepisów prawnych, które zastosował organ pierwszej instancji, a których zastosowanie GIOŚ uznał za słuszne - nie uzasadniając jednak swojego stanowiska. Skarżąca wywiodła, że ma jakiegokolwiek uzasadnienia zarówno w obowiązujących przepisach prawa, jak i w stanie faktycznym, dla przyjęcia jako początkowego okresu naliczania kary dnia 1 stycznia 2011 r., a końcowego - 31 grudnia 2011 r. i w ten sposób obciążenia OSM karą za okres poprzedzający badania wskaźników zanieczyszczeń z dnia 20 czerwca 2011 r., jak również za okres następujący po tym badaniu. Skarżąca zaznaczyła, iż kwestię tę podnosiła w odwołaniu, jednakże GIOŚ nie wyjaśnił w oparciu o jakie przepisy i jaką metodę naliczył karę za cały 2011 rok w kwocie 72. 104,00 zł. Zwróciła uwagę, że organ drugiej instancji nie odniósł się również do zarzutu strony skarżącej dotyczącego naruszenia art. 302 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 POŚ. Skarżąca wskazała bowiem w odwołaniu na naruszenie przepisu art. 302 ust. 1 pkt 1 ustawy, zgodnie z którym wojewódzki inspektor ochrony środowiska podejmuje na podstawie ostatecznych decyzji określających wymiar kary biegnącej, decyzję o wymierzeniu kary za okres do ustania przekroczenia lub naruszenia - po stwierdzeniu z urzędu lub na wniosek podmiotu korzystającego ze środowiska, że przekroczenie lub naruszenie ustało.

Zdaniem skarżącej wymierzenie kary za okres do dnia 31 grudnia każdego roku w rozumieniu powyższego przepisu ( jak to uczynił [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska) mogłoby nastąpić wyłącznie w sytuacji, gdyby do tego dnia przekroczenie lub naruszenie nie zostało usunięte (art. 302 ust. 1 pkt 2 ustawy POŚ). Jak wskazują wyniki badań ewentualne przekroczenie dopuszczalnej wielkości nastąpiło na pewno już w dniu 10 sierpnia 2011 r. Organ drugiej instancji nie podjął jakiejkolwiek próby wyjaśnienia stronie skarżącej próby wyjaśnienia stronie skarżącej podstaw dla ustalenia kary pieniężnej we wskazanej w decyzji wysokości. Organ odwoławczy nie wykazał podstawy prawnej dla zastosowania przyjętych przez organ pierwszej instancji okresów, w których dokonywał oceny spełnienia warunków pozwolenia wodnoprawnego, które nie pokrywają się z okresem obowiązywania w/w pozwolenia, ani też w żaden sposób organy obu instancji nie wyjaśniły zastosowanej zależności pomiędzy terminami, ani też jej wpływu na treść decyzji i wysokość kary. W ocenie skarżącej powoduje to oczywiste wątpliwości, czy przekroczenie dopuszczalnych wskaźników zostało wyliczone za okres od 1 stycznia 2011 r. do 31 grudnia 2011 r. jak wskazano w decyzji, czy też za okres od 9 czerwca 2011 r. do 31 grudnia 2011 r. tj. za 206 dni. Strona zaakcentowała, że mimo podniesienia tej kwestii w odwołaniu, organ drugiej instancji do tego zarzutu się nie ustosunkował. Nadto strona wskazała, że niezależnie od tego, który z wymienionych okresów organy przyjęły jako podstawę obliczenia kary administracyjnej, to zasadne są podniesione zarzuty odnośnie braku podstawy prawnej dla ustalenia wysokości opłaty za okresy poprzedzające oraz za okresy następujące po dacie stwierdzenia przekroczenia dopuszczalnej wielkości zanieczyszczeń.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Ochrony Środowiska podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi.

Odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśnił, że zgodnie z art. 305 ust. 4 POŚ karę administracyjną wymierza się za rok kalendarzowy. Oceny dokonuje się na podstawie kilku wyników pomiarów dokonywanych w różnych datach, a więc za pewien określony okres. W niniejszej sprawie jest to rok biegu pozwolenia - 6 pomiarów wykonywanych w dwumiesięcznych odstępach czasu. Okres oceny spełnienie warunków pozwolenia w zakresie jakości i ilości odprowadzanych ścieków nie musi się pokrywać z rokiem kalendarzowym. W sytuacji takiej dokonuje się oceny wszystkich okresów, które chociaż w części miały bieg w określonym roku kalendarzowym. Stwierdzone w poszczególnych okresach oceny wielkości naruszeń sumuje się w częściach, które miejsce w danym roku i wylicza wielkość kary administracyjnej.

Ponadto organ stwierdził, że powołany w skardze, jak i w odwołaniu przepis art. 302 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 POŚ nie ma w tej sprawie zastosowania. Na podstawie tych przepisów wymierza się karę wyłącznie w sytuacji, gdy wcześniej została wydana decyzja ustalająca wymiar kary biegnącej, o której mowa w art. 300 ust. 1 ustawy. Decyzję taką podejmuje się na warunkach wskazanych w art. 299 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, a zatem tylko wówczas, gdy pozwolenie zostało udzielone przed 1 styczniem 2003 r. Wynika to z istotnej zmiany przepisów prawa jaka miała miejsce w 2002 r.- wejście w życie przepisów ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne i przepisów wykonawczych do tej ustawy. Organ wyjaśnił również, że zgodnie z art. 310 ustawy POŚ wysokość administracyjnej kary pieniężnej ustala się z zastosowaniem jednostkowych stawek kary. Zgodnie z art. 312 POŚ w zw. z art. 291 ust. 2 tej ustawy minister właściwy do spraw środowiska corocznym obwieszczeniem rewaloryzuje wysokość stawek kar. W niniejszej sprawie karę wymierzono za 2011 r. i w związku z tym do ustalenia jej wymiaru miały zastosowanie stawki kar zawarte w obwieszczeniu Ministra Środowiska z dnia 21 października 2010 r. w sprawie wysokości stawek kar za przekroczenie warunków wprowadzania ścieków do wód lub ziemi oraz za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu, na rok 2011 (M.P. Nr 98, poz. 765).

Pismem procesowym z dnia 28 marca 2014 r. skarżąca Spółdzielnia zainicjowana odpowiedzią na skargę udzieloną przez organ, poparła w całości stanowisko przestawione w skardze. Dodatkowo podniosła, że organ odwoławczy dopiero w odpowiedzi na skargę zawarł uzasadnienie dotyczące zastosowanych przepisów prawa materialnego, jednakże strona skarżąca nie uznaje słuszności tej argumentacji. Zdaniem strony z przepisu art. 305 ust. 4 POŚ nie wynika, aby kara miała być wymierzona za okres roku. Zwróciła uwagę, że sformułowanie użyte w tym przepisie, iż organ wymierza karę za przekroczenie stwierdzone w roku kalendarzowym, nie nakłada obowiązku nałożenia kary za rok kalendarzowy. Zaprezentowany przez organ sposób wykładni oraz sposób zastosowania tego przepisu stanowi - w ocenie skarżącej - rażące naruszenie prawa, gdy tak jak w okolicznościach niniejszej sprawy, przekroczenie najwyższego dopuszczalnego stężenia substancji, ekstrahujących się eterem naftowym nastąpiło tylko w próbce z dnia 20 czerwca 2011 r. Strona raz jeszcze podkreśliła, że z przedłożonych do akt sprawy wyników pomiarów wynika, że badania ścieków przeprowadzone w okresie poprzedzającym badanie z dnia 20 czerwca 2011 r., jak i następującym po tym badaniu, nie wskazywały przekroczenia określonej w pozwoleniu wodno prawnym normy dla substancji ekstrahujących się eterem naftowym.

Zdaniem skarżącej Spółdzielni nie ma jakiegokolwiek uzasadnienia zarówno w obowiązujących przepisach prawa, jak i w stanie faktycznym sprawy, dla przyjęcia jako początkowego okresu naliczania kary dnia 1 stycznia 2011 r., a końcowego- 31 grudnia 2011 r. i ten sposób obciążenia OSM karą za okres zarówno poprzedzający badania wskaźników zanieczyszczeń z dnia 20 czerwca 2011 r., jak również za okres następujący po tym badaniu. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie i prowadzi do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z art 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej p.p.s.a., przy czym na podstawie art. 134 § 1 cytowanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przeprowadzona pod względem zgodności z prawem kontrola zaskarżonej decyzji, w ramach wskazanych kryteriów, prowadzi do oceny, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Kontroli Sądu podlegała decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2013 r. utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2013 r. w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie warunków odprowadzania ścieków w 2011 r.,

W pierwszej kolejności zauważyć należy, iż zgodnie z konstytucyjną zasadą dwuinstancyjności, realizowaną w postępowaniu administracyjnym na podstawie art. 15 k.p.a., każda sprawa administracyjna rozpoznana i rozstrzygnięta decyzją organu pierwszej instancji, podlega w wyniku wniesienia odwołania przez legitymowany podmiot ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ drugiej instancji. Ze względu bowiem na zasadę dwuinstancyjności postępowania, sprawa administracyjna rozstrzygnięta po raz pierwszy jest otwarta do ponownego orzekania, jeżeli zostanie wniesiony zwykły środek prawny (J. Borkowski, glosa do wyroku SN z dnia 17 kwietnia 1997 r., III RN 12/97, OSP 1998, z. 5, poz. 99). Powstaje stąd obowiązek traktowania postępowania przed organem drugiej instancji jako powtórzenia rozpatrywania i rozstrzygania tej samej sprawy. Rozstrzygnięcie organu wyższej instancji jest takim samym aktem stosowania prawa, jak rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, a działanie organu odwoławczego instancji nie ma charakteru kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym, równoważnym działaniu organu pierwszej instancji (T. Woś, J. Zimmermann, glosa do uchwały SN z dnia 23 września 1986 r., III AZP 11/86, PiP 1989, z. 8, s. 147).

Zatem, organ odwoławczy obowiązany jest rozpatrzyć sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie.

Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja nie odpowiada wskazanym powyżej wymogom. Z lektury decyzji tej nie wynika, aby organ odwoławczy przeprowadził ponowne postępowanie wyjaśniające w zakresie koniecznym do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy i zastosowania przepisów prawa materialnego. Swoje rozważania - jako organu odwoławczego obowiązanego do ponownej oceny sprawy w pełnym zakresie - sprowadził jedynie do akceptacji stanowiska [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska zajętego w decyzji z dnia [...] sierpnia 2013 r. Poprzestając na powyższym organ odwoławczy nie poczynił samodzielnie żadnych ustaleń faktycznych oraz prawnych.

Trafnie zatem podniosła strona skarżąca, że decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska wydana została z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a. W tym miejscu zasadnym jest przypomnieć, iż uzasadnienie stanowi integralną część decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie podjętego przez organ rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu decyzji powinno znaleźć się więc pełne odzwierciedlenie i ocena zebranego materiału dowodowego oraz wyczerpujące wyjaśnienie przesłanek dokonanego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie powinno przekonywać zarówno co do prawidłowości oceny stanu faktycznego i prawnego, jak i co do zasadności samej treści podjętej decyzji. Przez właściwe motywowanie decyzji organ bowiem realizuje zasadę przekonywania, wyrażoną w art. 11 k.p.a. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre dowody zgromadzone w sprawie, czy też twierdzenia lub wyjaśnienia strony, albo nie odniesie się do faktów istotnych dla sprawy - okoliczności podnoszonych przez stronę. W wyroku z 11 lipca 2001 r. (sygn. akt IV SA 703/99 LEX nr 51234), Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, iż "Organ administracji, który nie ustosunkowuje się do twierdzeń uważanych przez strony za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, uchybia obowiązkom wynikającym z art. 8 i 11 k.p.a. Nie może też oczekiwać, że zrobi to za niego Sąd, kontrolując zaskarżoną decyzję. Sąd bowiem sprawuje (...) kontrolę zgodności z prawem zaskarżonych decyzji i nie może zastępować organu w działaniach do których ten jest ustawowo zobowiązany i uzasadniać zań podjętych rozstrzygnięć. Zaniechanie przez organy administracji państwowej uzasadnienia swych decyzji w sposób przekonywający, a więc odnoszący się do wszystkich zarzutów, zgodny z zasadami wyrażonymi w art. 7- 9 i 11 k.p.a. skutkuje - w myśl utrwalonego już orzecznictwa NSA - wadliwością tych decyzji jako naruszających dyspozycję art. 77, 80, 81 i art. 107 § 3 k.p.a." (v. także wyrok NSA z 6 sierpnia 1984 r., sygn. akt Il SA 742/84, ONSA 1984/2/67).

Zauważyć należy, iż w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, Okręgowa Spółdzielnia [...] w K., wskazała na naruszenie zastosowanych przez organ przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, w tym art. 298 ust. 1 pkt , art. 299 ust. 1 pkt 2, art. 302 ust.1 pkt 1 i pkt 2 i art. 305 ust. 1 i 4, jak również przepisów wykonawczych do tej ustawy, stanowiących podstawę dla wymierzenia kar, a także przepisów postępowania (art. 6, 7, 8, 77 i 107 § 3 k.p.a.). W odwołaniu tym w sposób obszerny strona przedstawiła argumentację postawionych zarzutów, akcentując w szczególności brak w stanie faktycznym niniejszej sprawy przesłanek, do nałożenia kary administracyjnej za okres od dnia 1 stycznia 2011 r. do 31 grudnia 2011 r. tj. za cały 2011 rok, tym bardziej, że iż przekroczenie dopuszczalnej wartości substancji ekstrahujących się eterem naftowym zostało stwierdzone na podstawie prób pobranych w dniu 20 czerwca 2011 r. Strona odwołująca podniosła, że [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska nie wskazał w prawnym uzasadnieniu decyzji wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji. Spowodowało to po stronie odwołującej oczywiste wątpliwości, czy przekroczenie dopuszczalnych wskaźników zostało wyliczone za okres od 1 stycznia 2011 r. do 31 grudnia 2011 r. jak wskazano w decyzji, czy też za okres od 9 czerwca 2011 r do 31 grudnia 2011 r. tj. za 206 dni - co również zostało przez organ podniesione na stronie 1 decyzji, w jej uzasadnieniu.

Z lektury uzasadnienia zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska wynika, że powyższe kwestie i wątpliwości strony skarżącej nie stanowiły przedmiotu rozważań organu odwoławczego. Odnosząc się bowiem do zarzutów odwołania, organ drugiej instancji stwierdził tylko, że wysokość kary w jego ocenie została wyliczona w sposób prawidłowy. Zarazem organ odwoławczy nie wskazał i nie uzasadnił w oparciu o jakie przepisy i jaką metodą naliczył karę za cały 2011 rok w wysokości 72. 104,00 zł.

Niewyjaśnienie przez organ odwoławczy istotnej w sprawie kwestii podniesionej przez stronę w odwołaniu, prowadzi do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana również z wyraźnym naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.

Należy podkreślić, iż organ odwoławczy ma obowiązek ustosunkowania się do zarzutów podniesionych przez stronę w odwołaniu i nie może zwolnić się od tego obowiązku poprzez akceptację stanowiska organu pierwszej instancji.

W tym stanie rzecz stwierdzić należy, że decyzja odwoławcza została podjęta z naruszeniem przepisów art. 7, art. 15, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a, przy czym naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Główny Inspektor Ochrony Środowiska przeprowadzi postępowanie odwoławcze zgodnie z przepisami k.p.a. uwzględniając wskazania Sądu.