Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 241/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-04-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 20 kwietnia 2021 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2021 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Po 894/20 o odrzuceniu skargi K. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 3 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Po 894/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) w Poznaniu odrzucił skargę K. M. na decyzję Wojewody [...] z [...] października 2020 r., nr [...], w przedmiocie wymeldowania.

W uzasadnieniu postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że K.M. wniósł skargę na ww. decyzję Wojewody [...], zaś w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II WSA w Poznaniu z 14 grudnia 2020 r. wezwano skarżącego do usunięcia, w terminie 7 dni, braków formalnych skargi, pod rygorem jej odrzucenia, poprzez podanie numeru PESEL. Powyższe wezwanie zostało skutecznie doręczone skarżącemu w trybie podwójnego awiza, zgodnie z art. 73 § 4 ustawy z 30 sierpnia 2020 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm., Ppsa) w dniu 4 stycznia 2021 r. (przesyłka zwrotna - k. 15). W wyznaczonym terminie 7 dni nie usunięto wskazanych braków formalnych skargi.

Sąd pierwszej instancji wskazał również, że w rozpoznawanej sprawie zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu osobiście w dniu 30 października 2020 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 19 akt organu II instancji), od tego momentu zaczął biec trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi. Z uwagi na to, że trzydziesty dzień terminu do wniesienia skargi przypadał na 29 listopada 2020 r. tj. niedzielę, to zgodnie z art. 83 § 2 Ppsa ostatnim dniem terminu do wniesienia skargi był poniedziałek tj. 30 listopada 2020 r. Tymczasem – jak dalej wywiedziono w zaskarżonym postanowieniu – skarga K. M. została doręczona do [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] w dniu 3 grudnia 2020 r. (prezentata organu k. 2 akt sądowych), a nadana przez skarżącego w placówce pocztowej w dniu 2 grudnia 2020 r. (dowód: k. 6 akt sądowych). Tym samym w ocenie tegoż sądu doszło do bezskutecznego upływu terminu do wniesienia skargi.

Dalej sąd wojewódzki stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie w dniu 16 listopada 2020 r. osobiście doręczono skarżącemu wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi. Mając na względzie powyższe sąd pierwszej instancji uznał, że 7-dniowy termin do usunięcia braków formalnych skargi upłynął bezskutecznie z dniem 23 listopada 2020 r.)

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył K. M., wnosząc o jego uchylenie w całości i uznanie, że nie uchybił terminowi do uzupełnienia braków formalnych, a skargę złożył w terminie. Ponadto wnosi o zasądzenie od Wojewody [...] kosztów na jego rzecz w całości.

W uzasadnieniu zażalenia skarżący podnosi, że decyzję Wojewody [...] otrzymał w dniu 6 listopada 2020 r., a nie jak wskazał sąd pierwszej instancji – w dniu 30 października 2020 r. Poza tym niejasne dla skarżącego są wywody wskazane przez sąd w uzasadnieniu swojego postanowienia, dotyczące wezwania go do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez podanie numeru PESEL w dniu 16 listopada 2020 r., w sytuacji gdy jego skarga nosi datę 30 listopada 2020 r., a wpłynęła do Urzędu Wojewódzkiego w dniu 3 grudnia 2020 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 173 § 1 Ppsa, od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3 Ppsa, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Stosownie natomiast do treści art. 194 § 1 Ppsa, zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wymienione w punktach od 1 do 10 tego przepisu. Z art. 194 § 1 pkt 1a Ppsa wynika, że zażalenie przysługuje na postanowienia, których przedmiotem jest odrzucenie skargi w przypadkach, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4 oraz art. 220 § 3 tej ustawy.

Do postanowień wydawanych przez wojewódzkie sądy administracyjne i kończących postępowanie w sprawie należy zaliczyć postanowienia o odrzuceniu skargi, a zatem – co do zasady – środkiem odwoławczym wnoszonym od tego typu postanowień jest skarga kasacyjna. Jednakże z powołanego wyżej art. 194 § 1 pkt 1a Ppsa wynika, że wyłączono możliwość wnoszenia skarg kasacyjnych od postanowień o odrzuceniu skargi z powodu: złożenia skargi po upływie terminu do jej wniesienia (art. 58 § 1 pkt 2 Ppsa), nieuzupełnienia w terminie braków formalnych skargi (art. 58 § 1 pkt 3 Ppsa), jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona (art. 58 § 1 pkt 4 Ppsa), nieuiszczenia, mimo wezwania, należnego wpisu (art. 220 § 3 Ppsa). Na tego rodzaju postanowienia w obowiązującym stanie prawnym przysługuje środek odwoławczy w postaci zażalenia.

Powołanie przez sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia kwestii nieuzupełnienia przez skarżącego braku formalnego skargi poprzez niepodanie numeru PESEL w zakreślonym terminie, co stanowi przesłankę odrzucenia skargi określoną w art. 58 § 1 pkt 3 Ppsa, miało jedynie charakter uboczny i nie determinowało zasadniczej podstawy odrzucenia skargi w rozpoznawanej sprawie. Co więcej, sąd pierwszej instancji w jednym miejscu wskazuje, że "powyższe wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi zostało skutecznie doręczone K.M. w trybie podwójnego awiza w dniu 4 stycznia 2021 r.", którego to braku jednak w wyznaczonym terminie 7 dni nie usunięto, a w innym miejscu wskazuje, iż "w dniu 16 listopada 2020 r. osobiście doręczono skarżącemu wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi", a więc przed rzeczywistą datą wniesienia skargi. Tak sporządzone uzasadnienie w odniesieniu do tej kwestii jest zatem wewnętrznie sprzeczne i nielogiczne.

Tym niemniej, zasadniczą przesłanką odrzucenia skargi było wniesienia jej po upływie terminu do jej wniesienia.

Stosownie do art. 53 § 1 w zw. z art. 54 § 1 Ppsa, skargę wnosi się do sądu administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi, w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z kolei zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 wskazanej ustawy sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 Ppsa).

Wbrew twierdzeniom skarżącego, ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 19 akt sprawy organu II instancji) wynika jednoznacznie, że zaskarżona decyzja została doręczona mu w dniu 30 października 2020 r. Zatem słusznie uznał sąd pierwszej instancji, iż z uwagi na to, że trzydziesty dzień ustawowego terminu do wniesienia skargi przypadał na 29 listopada 2020 r., tj. na niedzielę, zatem zgodnie z art. 83 § 2 Ppsa ostatnim dniem terminu do wniesienia skargi był poniedziałek – 30 listopada 2020 r. W tej sytuacji skargę nadaną w placówce pocztowej w dniu 2 grudnia 2020 r. należało odrzucić. Błędne przy tym było stanowisko sądu pierwszej instancji, który przyjął za datę wniesienia skargi 3 grudnia 2020 r., kiedy ta została doręczona do [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...]. O terminowości wniesienia skargi przesądzała w realiach przedmiotowej sprawy wszak data jej nadania w placówce pocztowej, a nie data jej wpływu odnotowana w urzędzie obsługującym skarżony organ. Powyższe uchybienie sądu nie miało jednak wpływu na wynik sprawy.

Wyjaśnić w tym miejscu należy, że dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta on z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. Domniemania tego nie może obalić twierdzenie skarżącego, że decyzję Wojewody [...] otrzymał w dniu [...] listopada 2020 r.

Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa, zażalenie należało oddalić.