Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 817/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2008-03-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 145  par. 1  pkt 1  lit. c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 9
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Przybielski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Dobroń po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2008 r. na rozprawie sprawy ze skargi G. M. i H. M. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 2 października 2007 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego w sprawie opłaty legalizacyjnej uchyla zaskarżone postanowienie i zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących G.i i H. M. solidarnie kwotę 300 ,- (trzysta) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 6 lipca 2007r. na podstawie art. 49 ust. 1, art. 59 f ust. 1, art. 59g ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (jedn. tekst Dz. U. z 2006r. Nr 156 poz. 1118 ze zm.) ustalił dla G. i H. M. opłatę legalizacyjną w wysokości 50 tyś. złotych z tytułu wybudowania obiektu budowlanego bez pozwolenia.

Organ I instancji przy piśmie z dnia 23 lipca 2007r. powołując się na przepis art. 133 k.p.a. przesłał Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego zażalenie G. i H. M. złożone przez radcę prawnego K. S. nie wyjaśniając w tym piśmie, czy zostało ono złożone w terminie.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego pismem z dnia 28 sierpnia 2007r. wezwał radcę prawnego K. S. do nadesłania w terminie 7 dni nie załączonego do zażalenia pełnomocnictwa do występowania w tej sprawie w imieniu inwestorów tj. małżonków M..

Wezwanie to doręczono radcy prawnemu K. S. w dniu 4 września 2007r., który w dniu 11 września 2007r. nadał do Sądu pismo do którego załączył niepotwierdzone za zgodność pełnomocnictwo małżonków G. i H. M., upoważniające tego radcę prawnego do reprezentowania ich "przed sądami powszechnymi wszystkich instancji, organami egzekucyjnymi oraz organami ścigania", wystawione w dniu 12 lipca 2007r. w L..

Po otrzymaniu powyższego pełnomocnictwa WINB postanowieniem z dnia 2 października 2007r. powołując się na przepisy art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. umorzył postępowanie odwoławcze w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia radcy prawnego K. S. na opisane wyżej postanowienie PINB z dnia 6 lipca 2007r.

Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 28 k.p.a. stroną postępowania jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W aktach sprawy nadesłanych przez organ I instancji brak było pełnomocnictwa radcy prawnego K. S. do działania w imieniu skarżących, co uzasadniało skierowanie do niego wezwania o nadesłanie pełnomocnictwa do reprezentowania małżonków M. w przedmiotowej sprawie. Radca prawny K. S. nie wykonał tego wezwania, gdyż nadesłane przez niego pełnomocnictwo nie obejmowało umocowania radcy prawnego do reprezentowania małżonków M. w postępowaniu przed organami administracji co wynika wprost z jego zakresu.

Organ odwoławczy wyraził pogląd, że skoro radca prawny nie wykazał swojego umocowania do reprezentowania małżonków M. to postępowanie odwoławcze było bezprzedmiotowe i podlegało umorzeniu w oparciu o art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a.

Odpis tego postanowienia organ odwoławczy doręczył zarówno małżonkom M. jak i radcy prawnemu K. S..

Radca prawny K. S. powołując się na upoważnienie do reprezentowania małżonków M. wniósł skargę do WSA na opisane wyżej postanowienie organu odwoławczego. Domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia zarzucił naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 64 § 2 k.p.a. z uwagi na brak pouczenia w piśmie wzywającym go do usunięcia braków zażalenia, że skutkiem nie nadesłania pełnomocnictwa może być pozostawienie zażalenia bez rozpatrzenia. Zarzucił również, że organ odwoławczy z naruszeniem prawa zaniechał wezwania strony do potwierdzenia czynności podjętych przez pełnomocnika bądź podpisania sporządzonego przez niego pisma.

W ocenie radcy prawnego K. S. to na organie administracji ciąży obowiązek pouczenia strony reprezentowanej przez pełnomocnika o skutkach wadliwego w istocie jego działania.

Pełnomocnik skarżących prezentował pogląd, że jeżeli organ administracji miał jakiekolwiek wątpliwości co do treści udzielonego pełnomocnictwa, to winien je wyjaśnić z udziałem strony i pełnomocnika, nie zaś pomijać złożone pełnomocnictwo.

Organ był zobowiązany do wezwania strony o nadesłanie odpowiedniego pełnomocnictwa lub potwierdzenia faktu jego udzielenia.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skargę należało uznać za uzasadnioną tylko w tej części gdzie zarzuca, że organ odwoławczy z naruszeniem zasady ogólnej udzielania informacji (por. art. 9 k.p.a. ) nie zwrócił się bezpośrednio do stron wnoszących zażalenie o wyjaśnienie czy upoważnili radcę prawnego wnoszącego to zażalenie do działania w ich imieniu, w niniejszej sprawie w postępowaniu administracyjnym.

Zasadniczą rzeczą było bowiem to, czy radca prawny wnoszący zażalenie, który nie załączył pełnomocnictwa przy pierwszej czynności posiadał w dniu dokonania tej czynności odpowiednie umocowanie do działania w imieniu małżonków M..

Potwierdzeniem tego jest pełnomocnictwo wystawione w dniu 12 lipca 2007r. a nadesłane do Sądu dopiero na wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi, do której również nie załączono pełnomocnictwa.

Skoro zatem niestarannie działający pełnomocnik miał umocowanie do działania w imieniu małżonków M. to brak było podstaw do umorzenia postępowania odwoławczego i uchylenia się od merytorycznego rozpatrzenia zarzutów zażalenia.

W związku z treścią zarzutów skargi, w której prezentowany jest pogląd, że zawodowy prawnik nie jest zobowiązany do zachowania należytej staranności przy obsłudze prawnej oraz dokumentowania własnego umocowania do działania na rzecz innych osób przypomnieć należy, że:

• stosownie do art. 33 § 2 k.p.a. pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie lub zgłoszone do protokołu. Ponadto pełnomocnik stosownie do art. 33 § 3 k.p.a. dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Przy czym adwokat lub radca prawny jest upoważniony do uwierzytelnienia odpisu udzielonego mu pełnomocnictwa. W świetle tej normy prawnej oczywiste jest, że zawodowy prawnik zgłaszający swój udział w sprawie, w celu reprezentowania strony w postępowaniu administracyjnym zobowiązany jest przy pierwszej czynności przedłożyć jednoznaczne pełnomocnictwo, z którego wynika zakres reprezentacji określonej osoby fizycznej lub prawnej w konkretnym postępowaniu.

• Nie ulega również wątpliwości, że w świetle art. 2 ustawy z dnia 6 lipca 1982r. o radcach prawnych (jedn. tekst Dz. U. z 2002r. Nr 123 poz. 1059 ze zm.) pomoc świadczona przez radcę prawnego ma na celu ochronę prawną interesów podmiotów, na których rzecz jest wykonywana.

• Przypomnieć należy również, że radca prawny zobowiązany jest do wykonywania swojego zawodu ze starannością wynikającą z wiedzy prawniczej oraz zasad etyki.

W dalszym postępowaniu w niniejszej sprawie organ odwoławczy będzie zobowiązany do merytorycznego rozpatrzenia zarzutów zażalenia oraz uprzedniego wyjaśnienia kwestii czy zażalenie to wniesione zostało w terminie.

W aktach administracyjnych nadesłanych do Sądu brak jest bowiem dowodu doręczenia postanowienia organu I instancji małżonkom M..

Z tych też przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie jako wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

O zwrocie kosztów postępowania orzeczono zgodnie z art. 200 P.p.s.a. .