Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2494/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-10-26 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Dorota Mydłowska po rozpoznaniu w dniu 26 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. P. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu opłaty za przechowywanie broni w depozycie postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

P. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] dotycząca odmowy umorzenia należności z tytułu opłaty za przechowywanie broni w depozycie. W skardze wniosła zaś o wstrzymanie w całości decyzji nakładającej na skarżącą obowiązek uiszczenia należności w kwocie 4.885, 98 zł za przechowywanie broni w depozycie oraz o zawieszenie postępowania egzekucyjnego do czasu rozstrzygnięcia skargi z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Regułą obowiązującą w postępowaniu sądowoadministracyjnym, wynikającą

z treści art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a."), jest to, że wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednak w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków,

z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Postanowienie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 p.p.s.a.).

W przypadku rozpatrywania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji konieczne jest rozważenie w pierwszej kolejności, czy w konkretnej sytuacji decyzja administracyjna nadaje się i wymaga wykonania, przy czym przez pojęcie wykonania należy rozumieć spowodowanie takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w decyzji. Zarówno z praktyki sądowniczej, jak i z piśmiennictwa wynika, że instytucja wstrzymania wykonania może dotyczyć tylko takich aktów, które nadają się do wykonania lub tego wymagają (tak L. Klat-Wertlecka, Wykonalność aktu administracyjnego [w:] Koncepcja systemu prawa administracyjnego /pod red. J. Zimmerman/, Warszawa 2007, s. 550; por. również

m. in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2000 r., sygn. akt V SA 2509/99, Orzecznictwo Sądów Polskich 2000, nr 11, poz. 164, z dnia 15 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 805/04, opubl. w Lex pod nr 837880, z dnia 16 listopada 2011 r., sygn. akt II OZ 1108/11, opubl. w Lex pod nr 1070497, patrz także T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne, Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004 r., s. 217).

W tym miejscu należy zauważyć, że przedmiotem skargi jest decyzja odmawiająca umorzenia należności z tytułu opłaty za przechowywanie broni w depozycie. Natomiast w skardze, jak wskazano powyżej, skarżąca wniosła o wstrzymanie w całości decyzji nakładającej na skarżącą obowiązek uiszczenia należności w kwocie 4.885,98 zł za przechowywanie broni w depozycie oraz o zawieszenie postępowania egzekucyjnego.

Wskazać również należy, że obowiązek uiszczenia opłat za przechowywanie broni w depozycie Policji wynika bezpośrednio z przepisów prawa tj. z art. 23 ust. 1 pkt 3 i ust. 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U z 2012 r. poz 576 ze zm.) a nie z decyzji administracyjnej.

Jak wynika za odpowiedzi na skargę jaki i z dołączonych akt administracyjnych w niniejszej sprawie nie wydano decyzji nakładającej na skarżącą obowiązek uiszczenia opłaty za przechowywanie broni w depozycie, ani nie wszczęto postępowania egzekucyjnego.

Z tego względu Sąd uznał, że skarżąca wnosi o wstrzymanie zaskarżonej decyzji dotyczącej odmowy umorzenia należności z tytułu opłaty za przechowywanie broni w depozycie.

Jednakże należy stwierdzić, że jest to rodzaj aktu prawnego nie noszącego znamion wykonalności.

Wskazał na to Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 28 lutego 2008 r., sygn. akt I FSK 431/07 (opubl. w Lex pod nr 471074), wyjaśniając, że w żadnym przypadku nie mogą podlegać wykonaniu akty administracyjne odmawiające przyznania uprawnień, jak na przykład umorzenia odsetek lub rozłożenia na raty zaległości podatkowych, te bowiem niczego nie zmieniają w zakresie praw lub obowiązków strony. Decyzja odmowna nie ma przymiotu wykonania, tj. węzła praw i obowiązków, który mógłby podlegać wykonaniu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OZ 325/08, opubl. w Lex pod nr 493905). Wypada także zauważyć, że instytucja unormowana w art. 61 § 3 p.p.s.a. dotyczy tylko takich sytuacji, gdy akt organu administracyjnego nakłada na stronę określone obowiązki i kiedy wykonanie rozstrzygnięcia organu może spowodować wystąpienie po stronie skarżącego znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 grudnia 2011 r., sygn. akt II FZ 762/11, opubl. w Lex pod nr 1151471).

Ponieważ lecz decyzja odmawiająca umorzenia opłaty nie podlega wykonaniu przez organ, należało zatem odmówić wstrzymania jej wykonania.

Wskazać również należy, że we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji skarżąca nie wskazała również żadnych przesłanek zastosowania tego środka.

Dlatego też Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a.