Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1562/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 a par. 1, art. 156 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 171
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędziowie WSA Maria Werpachowska (spr.), Andrzej Góraj, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 lutego 2017 r. sprawy ze skargi M.M. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm), dalej k.p.a. po rozpatrzeniu zażalenia M. M. na postanowienie nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] maja 2016 r. w przedmiocie o odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dania [...] maja 2009 r. w całości utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu postanowienia organ podał, w że dniu [...] maja 2008 r. Komendant Powiatowy Policji w [...] wydał rozkaz personalny nr [...], na mocy którego na podstawie art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 37 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277, z późn. zm.) oraz powołując się na rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732, z późn. zm.) z dniem [...] czerwca 2008 r. zwolnił M. M. z zajmowanego stanowiska i z dniem [...]czerwca 2008 r. mianował na równorzędne stanowisko [...] [...] Sekcji [...] Komendy Powiatowej Policji w [...]. Jednocześnie powierzył wymienionemu pełnienie na czas określony od dnia [...] czerwca 2008 r. do dnia [...] października 2008 r. obowiązków służbowych na stanowisku [...] Zespołu Dyżurnych Sekcji [...] Komendy Powiatowej Policji w [...] - bez zmiany składników uposażenia.

Wnioskiem z dnia [...] lipca 2012 r., uzupełnionym następnie pismem z dnia [...] sierpnia 2012 r., M. M. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] maja 2008 r. na podstawie art. 156 k.p.a.

Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] września 2012 r. odmówił stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] maja 2008 r., wskazując na brak przesłanek, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. Wymieniona decyzja nr [...] została utrzymana w mocy decyzją nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2012 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2013 r. (sygn. akt II SA/Wa 2315/12) oddalił skargę M. M. na powołaną decyzję nr [...] Komendanta Głównego Policji.

Następnie w wystąpieniu z dnia [...] września 2014 r. M. M. ponowił wniosek o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] maja 2008 r., w części dotyczącej "przeniesienia na równorzędne stanowisko służbowe", powołując się na niewykonalność tej decyzji od daty wydania oraz co najmniej rażące naruszenie norm prawa administracyjnego.

Postanowieniem nr [...] z dnia [...] listopada 2014 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] maja 2008 r. w danej części.

W wyniku wniesionego przez stronę zażalenia, Komendant Główny Policji postanowieniem nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 16 listopada 2015 r. (sygn. akt II SA/Wa 251/15) oddalił skargę M. M. na powołane postanowienie nr [...] Komendanta Głównego Policji.

Pismem z dnia [...] maja 2016 r. M. M. po raz kolejny zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] maja 2008 r. w całości. Wskazał na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 maja 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 2201/14, w którym stwierdzono, że rozkaz personalny nr [...] w części dotyczącej powierzenia M. M. obowiązków służbowych na stanowisku [...] nie jest decyzją w rozumieniu art. 104 k.p.a. oraz podniósł, iż w związku z powyższym "(...) decyzja taka nie może istnieć w obiegu prawnym".

Komendant Wojewódzki Policji w [...] postanowieniem nr [...] z dnia [...] maja 2016 r. odmówił M. M. wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] maja 2008 r. w całości. W uzasadnieniu wyjaśnił, że postępowanie w tożsamej sprawie zostało już przeprowadzone i zakończone ostateczną i prawomocną decyzją administracyjną, wykluczone jest zatem ponowne wszczęcie takiego postępowania.

M. M. złożył, zażalenie na wskazane postanowienie, wnosząc o jego uchylenie w całości i orzeczenie, "(...) z przyjęciem do wspólnego rozpoznania wniosku o uchylenie w całości decyzji numer [...] z dnia [...] listopada 2012 roku i ponowne rozpoznanie wniosku wstępnego w przedmiocie niezgodności z przepisami prawa rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] maja 2008 roku numer [...] (...)". Wniósł także o stwierdzenie "(...) niezgodności z przepisami prawa i ich nieskuteczności od daty wydania, czy podjęcia czynności powierzeń mojej osobie obowiązków na stanowisku [...] Komendy Powiatowej Policji w [...]", tj. rozkazów personalnych nr: [...] z dnia [...] grudnia 2006 r., [...] z dnia [...] marca 2007 r., [...] z dnia [...] października 2007 r. oraz [...] z dnia [...] maja 2008 r. w części dotyczącej powierzenia obowiązków służbowych.

Rozpatrując przedmiotową sprawę Komendant Główny Policji wskazał, że stosownie do art. 61 a § 1 k.p.a., gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

Przez "inne uzasadnione przyczyny", o których mowa w art. 61 a § 1 k.p.a., należy rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, np. gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygnięcie lub gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym.

Zdaniem organu taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. W przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] było już bowiem prowadzone postępowanie administracyjne, a prawidłowość wydanych w tym postępowaniu decyzji została oceniona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w prawomocnym wyroku z dnia 24 kwietnia 2013 r. (sygn. akt II SA/Wa 2315/12). W powołanym wyżej wyroku z dnia 24 kwietnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie potwierdził, iż rozkaz personalny nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] między innymi w zakresie mianowania skarżącego na dane stanowisko służbowe jest decyzją administracyjną zgodną z prawem, która nie jest obarczona żadną z wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. Stwierdzenie bowiem którejkolwiek z wad kwalifikowanych określonych w art. 156 § 1 k.p.a. w postępowaniu zakończonym rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] maja 2008 r. spowodowałoby wydanie przez Sąd orzeczenia eliminującego z obrotu prawnego decyzji odmawiających stwierdzenia nieważności wymienionego rozkazu personalnego.

Zgodnie z art. 170 P.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Prawomocny wyrok sądu ma zatem powagę rzeczy osądzonej (res iudicata) w przedmiocie rozstrzygnięcia (art. 171 P.p.s.a.). Konsekwencją procesową tego jest fakt, iż nie można skutecznie wszcząć postępowania w tym samym przedmiocie i między tymi samymi stronami.

Komendant Główny Policji stwierdził, że ocena prawna Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w przedmiotowej sprawie (prawomocny wyrok z dnia 24 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 2315/12) jest wiążąca dla organów Policji.

Organ podkreślił, że prawomocnym wyrokiem z dnia 16 listopada 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 251/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. M. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] maja 2008 r., zatem wniosek strony z dnia [...] maja 2016 r. jest kolejnym wnioskiem w tej samej sprawie.

Komendant Główny Policji postanowienie nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] maja 2016 r. uznał za prawidłowe, a zarzuty i wnioski skarżącego za nieuzasadnione.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. M. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] lipca 2016 r. i utrzymanego nim w mocy postanowienie nr [...] z dnia [...] maja 2016 r. Nadto zaskarżył czynności administracyjnoprawne Komendanta Powiatowego Policji w [...] w zakresie stosunku służbowego podejmowanych od dnia [...] stycznia 2007 r. tj.:

- rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. poprzez naruszenie art. 106 ustawy o Policji w zw. z art. 32 ustawy zasadniczej,

- rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] marca 2007 r. poprzez naruszenie art. 37 ustawy o Policji z powołaniem na wykładnię tego przepisu dokonaną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt I OSK 818/09,

- rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] października 2007 r. przy uwzględnieniu zarzutów określonych dla rozkazów nr [...] i [...].

Skarżący w uzasadnieniu stwierdził, że oba organy orzekające w spawie wywodzą, że mamy w niej do czynienia z bezprzedmiotowością i powagą rzeczy osądzonej. Z takimi argumentami M. M. nie zgodził się, bowiem jak wynika z uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego I OPS 6/09 decyzja już kontrolowana w postępowaniu sądowym może być wzruszona w trybie nadzwyczajnym. Wskazał, że obecnie zaskarżył rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w [...] nr [...] w całości rozstrzygnięcia i jego uzasadnienia. Uprzednio w prowadzonych postępowaniach skarżone były i rozpatrywane wyłącznie części. Zatem zgodnie z wcześniej wskazaną uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego, powagą rzeczy osądzonej objęte jest wyłącznie to, co było faktycznie rozpoznane.

Wskazał również, że w rozkazie personalnym nr [...] Komendant Policji w [...] powierzył skarżącemu pełnienie obowiązków [...] na zasadzie art. 37 ustawy o Policji z rażącym naruszeniem prawa. Powierzenie to miało formę decyzji administracyjnej, podlegającą kontroli instancyjnej przy odpowiednim zastosowaniu art. 32 wskazanej ustawy, a następnie kontroli sądowoadministracyjnej. Tym samym w dacie wydania rozkazów o powierzeniu obowiązków pisemnie i ustnie, istniała przesłanka pozwalająca na uznanie ich za decyzje administracyjne podlegające zaskarżeniu w trybie art. 156 § 1 k.p.a.

Do skargi załączony został protokół przesłuchania w charakterze świadka A.K. Zdaniem skarżącego świadek posiadający wiedzę bezpośrednią w sposób oczywisty wskazał, że jego przeniesienie do [...] nie było podyktowane potrzebami służby, ale wyłącznie dla celów matactw i oszustw statystycznych, co prowadzi do uzasadnionego wniosku, że rozkaz personalny wydano z przekroczeniem uprawnień i naruszeniem regulacji umożliwiających dla dobra służby przeniesienie policjanta na inne stanowisko wbrew jego woli.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację prawną jak w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracyjnej publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) dalej P.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawa.

Skarga badana z uwzględnieniem powyższych regulacji, nie zasługuje na uwzględnienie.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli sądowej było postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2016 r. utrzymujące w mocy postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] maja 2016 r. odmawiające wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] maja 2008 r.

Na wstępie należy wskazać, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane w nadzwyczajnym trybie postępowania - w przedmiocie stwierdzenia nieważności. Postępowanie takie, prowadzone na podstawie art. 156 § 1 k.p.a., stanowi wyjątek od zasady stabilności decyzji wyrażonej w art. 16 k.p.a., stąd też ustalenie podstawy do stwierdzenia nieważności musi być niewątpliwe.

Postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności jest inicjowane w nowej sprawie, w której zadaniem organu nadzoru jest wyłącznie wyjaśnienie kwestii, czy w sprawie wystąpiły - określone enumeratywnie w przepisie art. 156 § 1 k.p.a. przesłanki nieważności. Nie jest on natomiast władny rozstrzygać o innych kwestiach dotyczących istoty sprawy. Oznacza to, że działanie organu w trybie nadzoru - na podstawie art. 156 k.p.a. - wymaga innego podejścia do sprawy niż w pierwszej instancji lub przed organem odwoławczym. Organ administracyjny ocenia bowiem kwestie czysto prawne, które winny być rozstrzygane według zasad stosowanych przy kasacji. Z tego względu organ nie może podejmować czynności zmierzających do załatwienia sprawy co do istoty, tak jak w postępowaniu zwykłym.

W świetle art. 156 § 1 k.p.a., stwierdzeniu nieważności podlega decyzji, która: (1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości; (2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; (3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; (4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; (5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; (6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą; (7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.

Powyższy przepis stosuje się odpowiednio do postanowień, o czym stanowi art. 126 k.p.a.

Stosownie do art. 61a § 1 k.p.a., który stanowił podstawę prawną wydanego postanowienia, gdy żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przepis ten przewiduje dwie przesłanki uzasadniające odmowę wszczęcia postępowania w sytuacji, gdy do organu administracji publicznej wpłynie takie żądanie.

Pierwsza z nich ma miejsce, gdy żądanie wszczęcia postępowania pochodzi od osoby niebędącej stroną postępowania. Przesłanka ta nie zaistniała w przedmiotowym postępowaniu, bowiem nie było kwestionowane, że skarżący posiada interes prawny.

Druga z przesłanek wskazanych w art. 61a § 1 k.p.a., na którą powołały się orzekające w sprawie organy, dotyczy sytuacji, gdy postępowanie administracyjne nie może zostać wszczęte z innych uzasadnionych przyczyn.

W orzecznictwie wskazuje się, że przez inne uzasadnione przyczyny, o których mowa w art. 61a § 1 k.p.a., należy rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, np. gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygniecie lub gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 13 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Ol 893/11, LEX nr 1094438).

W ocenie Sądu, trafnie organ stwierdził, że wniesienie wniosku o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, nie powoduje automatycznie skutku jego wszczęcia. Na wstępnym etapie rozpoznania sprawy organ winien dokonać oceny pod kątem istnienia przesłanek formalnoprawnych, warunkujących jego dopuszczalność. Przeszkody do jego prowadzenia mogą mieć charakter przedmiotowy albo podmiotowy. W przypadku złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] maja 2008 r. właściwy organ zobowiązany był w pierwszej kolejności ustalić, czy zgłoszone żądanie czyni zadość wymaganiom określonym w przepisach prawa.

W niniejszej sprawie bezspornym jest, iż rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] maja 2008 r. był już przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie art. 156 § 1 k.p.a. Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] września 2012 r. odmówił stwierdzenia nieważności wskazanego rozkazu, jego decyzja została następnie utrzymana w mocy decyzją nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2012 r. Wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 2315/12, Sąd oddalił skargę M. M. na decyzję nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r.

Następnie [...] września 2014 r. skarżący ponowił wniosek o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] maja 2008 r. w części dotyczącej "przeniesienia na równorzędne stanowisko służbowe". Postanowieniem nr [...] z dnia [...] listopada 2014 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] odmówił wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] maja 2008 r. w danej części, które zostało utrzymane w mocy postanowieniem Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. Prawidłowość tego rozstrzygnięcia potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 16 listopada 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 251/15 oddalając skargę.

Stwierdzić zatem należy, że przedmiotowy rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] maja 2008 r. był już dwukrotnie przedmiotem postępowania nieważnościowego, a prawidłowość wydanych w tym postępowaniu decyzji została skontrolowana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Wbrew twierdzeniom skarżącego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku sygn. akt II SA/Wa 2315/12 ocenił rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] maja 208 r. w całości. Stwierdził bowiem, że zwolnienie skarżącego z zajmowanego stanowiska [...] [...] Sekcji [...] z dniem [...] czerwca 2008 r. i mianowanie z dniem [...] czerwca 2008 r. na równorzędne stanowisko służbowe [...] Sekcji [...] dokonane zostało przez właściwy organ. Nie można zatem uznać by decyzja została wydana bez podstawy prawnej bądź z rażącym naruszeniem prawa, biorąc pod uwagę, że zarówno dotychczas zajmowane stanowisko, jak i nowe stanowisko są równorzędne. O braku równorzędności stanowisk nie mogą przesądzać różne zakresy obowiązków, bowiem z reguły każde stanowisko ma inny zakres obowiązków. Sąd odniósł się również do powierzenia skarżącemu na czas określony od [...] czerwca 2008 r. do [...] października 2008 r., na podstawie art. 37 ustawy o Policji, pełnienia obowiązków na stanowisku [...] Zespołu Dyżurnych Sekcji [...]

w dotychczasowych składnikach uposażenia, stwierdzając, że takie uposażenie stanowi akt władczy o charakterze wewnętrznym, wynikający z podległości służbowej, do którego nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Co najważniejsze Sąd stwierdził, że przedmiotowa decyzja nie jest obarczona wadami, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a.

Nieuprawniony jest również zarzut skarżącego, z powołaniem na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego sygn. akt II SA/Wa 2201/14, w którym stwierdzono, że rozkaz personalny nr [...] w części dotyczącej powierzenia obowiązków służbowych na stanowisku [...] nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu 104 k.p.a, w związku z powyższym nie może istnieć w obrocie prawnym. To, że rozkaz personalny nie stanowi decyzji administracyjnej powoduje, jak już wyżej wskazano, że nie stosuje się do niego przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w tym również przepisów dotyczących stwierdzenia nieważności decyzji (rozkazów personalnych). Rozkaz taki jako akt władczy o charakterze wewnętrznym nie zmienia statusu policjanta, wynikającego z decyzji o mianowaniu na zajmowane stanowisko służbowe. Wniosek o stwierdzenie nieważności takiego aktu na podstawie art. 156 k.p.a. winien być przez organ rozpatrzony w trybie art. 61a k.p.a. – odmową wszczęcia postępowania.

Odnosząc się do wniosku dotyczącego stwierdzenia nieważności prawomocnej decyzji administracyjnej nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia [...] maja 2008 r. w trybie art. 156 k.p.a. wskazać należy, że wszczęcie postępowania na wniosek zainteresowanego z dnia [...] maja 2016 r. stanowiłoby ponowne prowadzenie postępowania w tym samym przedmiocie i w oparciu o tożsame przesłanki, analogicznie jak w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] listopada 2012 r.

Reasumując, skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokonał już kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem - art. 156 § 1 k.p.a., to stosownie do art. 170 P.p.s.a., wyrok ten wiąże strony, sąd i inne sądy i inne organy państwowe. Prawomocny wyrok sądu ma zatem powagę rzeczy osądzonej (res iudicata) w przedmiocie rozstrzygnięcia (art. 171 P.p.s.a.). Konsekwencją procesową tego jest to, że nie można skutecznie wszcząć postępowania w tym samym przedmiocie, między tymi samymi stronami.

A zatem ponowne żądanie skarżącego, dotyczące stwierdzenia nieważności tej samej decyzji z tych samych, tożsamych przesłanek nieważnościowych wypełnia dyspozycję art. 61a k.p.a.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 3 i art. 132 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.