Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 339/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-02-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 183 par. 1, art. 184, art. 204 pkt 1, art. 205 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 18 ust. 5 pkt 4, art. 32 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.
article: par. 5
journal: Dz.U. 2000 nr 27 poz 343
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz  ewidencjonowania broni i amunicji.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łuczaj /spr./ Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędzia del. NSA Wiesław Morys Protokolant Mariusz Szufnara po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 1431/08 w sprawie ze skargi W. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od W. B. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 16 października 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 1431/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę W. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2008 r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd podał, że Komendant Stołeczny Policji decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r., na podstawie art. 18 ust. 5 pkt 4 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525, z późn. zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r. w sprawie przechowywania i noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji (Dz. U. Nr 27, poz. 343) cofnął W. B. pozwolenie na posiadanie broni palnej. Decyzja ta została wydana w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy - poprzednia decyzja Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] lutego 2007 r. została uchylona decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2007 r. z powodu uznania materiału dowodowego za niepełny. Organ I instancji wskazał, iż w czasie interwencji przeprowadzonej przez funkcjonariuszy Komisariatu Policji Warszawa [...] w dniu [...] lutego 2004 r. zainteresowany był pod wpływem alkoholu, groził swojej córce użyciem wobec niej broni palnej a ponadto posiadane przez niego dwie jednostki broni palnej sportowej znajdowały się poza miejscem ich przechowywania (tzn. nie w sejfie, który zainteresowany posiada, lecz na szafach). W domu trwało, zorganizowane przez córkę spotkanie towarzyskie, w którym uczestniczyło około piętnastu osób. W wyniku kłótni pomiędzy W. B. a córką, córka opuściła posesję i wezwała Policję. W czasie interwencji policjanci zabezpieczyli broń palną należącą do strony, tj. dwie jednostki broni palnej sportowej oraz jedną jednostkę broni palnej gazowej. Zdaniem organu, zachowanie W. B. wypełniło przesłankę wynikającą z art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji obligującą organ do cofnięcia pozwolenia na broń, jak również przesłankę wymienioną w art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy uprawniającą organ do wydania decyzji cofającej takie pozwolenie.

W odwołaniu od powyższej decyzji W. B. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, zarzucając obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w uznaniu, że czasowe umieszczenie dwóch jednostek broni w miejscu niewidocznym i trudno dostępnym dla osób nieuprawnionych w celu jej czyszczenia stanowi naruszenie zasad przechowywania broni określonych w art. 32 ustawy. W dniu 15 lutego 2004 r. odwołujący się był na strzelnicy i po powrocie do domu, zgodnie z zasadami konserwacji broni, chciał używaną dniu broń wyczyścić. Zdaniem W. B., nie naruszył zasad przechowywania broni, o których mowa w art. 32 ustawy, gdyż chociaż nie schował broni do sejfu, to broń została umieszczona w sposób uniemożliwiający dostęp do niej przebywających wówczas w domu osób niepełnoletnich.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. Komendant Główny Policji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 268a k.p.a. oraz art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Komendant Główny Policji stwierdził, że w dniu 15 lutego 2004 r. zainteresowany po przybyciu do domu około godz. 17.00 pozostawił 2 załadowane jednostki broni sportowej na szafach i udał się na przyjęcie, na którym spożywał alkohol. Po powrocie do domu, tj. około godz. 22.00, zastał w nim kilkanaście (ok. 15) osób, które zaprosiła córka. Pomiędzy zainteresowanym a córką wywiązała się kłótnia, po której córka w obawie, iż ojciec ją uderzy uciekła i wezwała Policję. Przybyli na miejsce ok. godz. 22:40 funkcjonariusze Komisariatu Policji Warszawa [...] zastali zainteresowanego nietrzeźwego oraz ustalili, że posiadana przez niego broń, tj.: rewolwer sportowy "[...]", załadowany amunicją, znajdował się na szafie ubraniowej w pokoju na parterze, pistolet gazowy [...], również załadowany - z podłączonym magazynkiem, leżał w innym pokoju także na szafie, a trzecia jednostka broni, tj. pistolet sportowy "[...]" znajdował się w innym pomieszczeniu w sejfie. Za niewiarygodne zatem uznano oświadczenie strony, iż znajdujące się na szafach egzemplarze broni były rozładowane - przeczy temu notatka sporządzona przez policjantów zabezpieczających tę broń - a także, że nie wywołał awantury oraz nie groził córce użyciem broni, co spowodowało opuszczenie mieszkania przez gości, ale także ucieczkę córki przez okno w łazience, po uprzednim zablokowaniu przez nią drzwi tego pomieszczenia. Zainteresowany został poddany badaniu na zawartość alkoholu, pierwsze badanie o godz. 0:05 wykazało 1,90 ‰, II badanie o godz. 0:15 - 1,80 ‰. Funkcjonariusze zabezpieczyli broń, a zainteresowanego przekazali załodze Straży Miejskiej w celu odwiezienia do Izby Wytrzeźwień. Dzieci pozostały pod opieką sąsiadki, gdyż matka przebywała za granicą. Organ uznał, że zebrany materiał dowodowy bezsprzecznie potwierdza, że zainteresowany przechowywał broń wbrew przepisom art. 32 ust. 1 ustawy o broni i amunicji oraz § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, co z kolei wypełnia dyspozycję art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy. Zgodnie z art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie zasad przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, o których mowa w art. 32 tej ustawy. Przepis ten ustala, że broń i amunicję należy przechowywać i nosić w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych. Na podstawie upoważnienia ,zawartego w art. 32 ust. 2 ustawy, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał wskazane wyżej rozporządzenie określając, że osoby posiadające broń palną są obowiązane przechowywać ją w kasetach metalowych na stałe przymocowanych do elementów konstrukcyjnych budynku lub w metalowych szafach albo sejfach, posiadających zamki atestowane (§ 5), a broń palną do ochrony osobistej należy nosić w stanie zabezpieczonym, w sposób niewidoczny, w kaburze przylegającej do ciała (§ 7). W ocenie organu odwoławczego W. B. postępując w sposób lekkomyślny i nieodpowiedzialny naruszył zasady przechowywania broni i amunicji. Fakt nieprawidłowego przechowywania broni poprzez pozostawienie jej załadowanej na szafach w pokojach mieszkania nie budzi żadnych wątpliwości. Argument strony, że tylko chwilowo odłożyła broń w inne niż do tego przeznaczone miejsce i to takie, do którego nikt nie miał dostępu, są chybione. Strona niewątpliwie naruszyła zasady bezpiecznego przechowywania w stopniu zagrażającym bezpieczeństwu innych osób. Świadczy o tym także i to, iż W. B. - nie bacząc na fakt pozostawienia niezabezpieczonej i naładowanej broni - udał się na przyjęcie, gdzie z pełną świadomością spożywał alkohol i to w ilości, która wywołała stan nietrzeźwości. Skarżący w tym stanie nie byłby zdolny wyczyścić broni, a zabierając broń z szafy dopuściłby się noszenia tej broni w stanie nietrzeźwości. Należy domniemywać, iż broń byłaby dostępna jego nieletnim dzieciom co najmniej do czasu jego powrotu z pracy w dniu następnym. W. B., pozostawiając broń palną w miejscach ogólnodostępnych i to załadowaną, stworzył realne niebezpieczeństwo, iż broń tę odnajdą jego małoletnie dzieci oraz zaproszeni przez córkę młodzi ludzie, co mogło zakończyć się tragicznie. W ocenie organu, postępowanie strony było rażąco lekkomyślne, co z uwagi na interes społeczny powoduje pozbawienie strony prawa do posiadania broni. Strona łamiąc zasady prawidłowego przechowywania broni utraciła wiarygodność, iż taka sytuacja, jak w dniu zdarzenia nie powtórzy się. I oceny tej nie zmienia tak pozytywna o niej opinia w miejscu zamieszkania.

W skardze na powyższą decyzję W. B. wniósł o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, zarzucając obrazę prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji poprzez nieuzasadnione uznanie, iż strona swoim zachowaniem dopuściła się naruszenia zasad przechowywania broni określonych w art. 32 ustawy.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd stwierdził, że stan faktyczny sprawy został ustalony z wystarczającą dokładnością, a skarżący nie kwestionował - co do zasady - ustalonego stanu faktycznego. Sąd podzielił argumentację skarżącego o fakultatywnym charakterze przepisu art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, stanowiącego materialno-prawną podstawę zaskarżonej decyzji, jest zasadna. Jednocześnie Sąd wskazał, iż orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, iż uznaniowy charakter decyzji dotyczącej cofnięcia pozwolenia na broń rzutuje na zakres sądowej kontroli tych decyzji; w przypadku takich decyzji kontrola sądu polega jedynie na tym, czy tego rodzaju decyzja nie posiada cech dowolności, a więc czy w należyty sposób zostały wyważone interesy społeczne i uzasadnione interesy obywateli (art. 7 K.p.a.), w szczególności na podstawie wyczerpująco zebranego i rozpatrzonego całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 K.p.a.). W ocenie Sądu postępowanie dowodowe pozwoliło na jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego sprawy, a zaskarżona decyzja została wydana po rozpatrzeniu i ocenie całego zebranego w sprawie materiału dowodowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, odnosząc się do zarzutu stopniowalności zasad przechowywania broni zwrócił uwagę na jednolite stanowisko sądów administracyjnych w tej kwestii. Powołując się m. in. na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 września 2007 r., sygn. akt II OSK 1200/06 (LEX nr 374355,) Sąd wskazał, że art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji w związku z art. 32 ust. 1 ustawy stwarza ograniczoną sferę uznania administracyjnego dla organów Policji w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie na broń zasad przechowywania broni i amunicji. Ograniczenie sfery uznania wynika z zasad reglamentacji udzielania pozwoleń na broń, a zwłaszcza brzmienia art. 10 ustawy o broni i amunicji. Art. 32 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, który zawiera skierowany do posiadacza broni nakaz przechowywania i noszenia tych przedmiotów w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych. Przepis ten nie daje podstaw do stopniowania jego naruszenia, a zatem każde, nawet jednorazowe, odstępstwo od powinności przechowywania i noszenia broni i amunicji w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych stwarza podstawę do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni, zgodnie z art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji. Z przechowywaniem mamy do czynienia w sytuacji, kiedy broń nie jest noszona, wożona lub używana. Pojęcie przechowywania nie jest skategoryzowane jakimkolwiek przedziałem czasowym. Naruszenie zasad przechowywania broni i amunicji ma miejsce wtedy, gdy przedmioty te są przechowywane w inny sposób niż określony w § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji - niezależnie od czasu odstąpienia od wskazanego w tym przepisie sposobu przechowywania broni i amunicji oraz częstotliwości naruszenia wspomnianych zasad (wystarczy nawet jednokrotne narażenie broni na jej utratę).

W ocenie Sądu, Komendant Główny Policji trafnie ocenił postępowanie skarżącego jako rażąco lekkomyślne i wskazał, że w istocie tylko przypadkiem nie doprowadziło ono do wydarzeń tragicznych w skutkach. W interesie społecznym jest pozbawienie skarżącego prawa do posiadania broni.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł W. B., reprezentowany przez adwokata A. N. Wyrok zaskarżono w całości, zarzucając naruszenie:

1. prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji przez błędną wykładnię;

2. przepisów postępowania, polegającą na naruszeniu przepisów art. 107 § 3 k.p.a. przez niewskazanie w uzasadnieniu faktycznym decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne W. B. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zdaniem skarżącego pod pojęciem "przechowywania", o którym mowa w art. 32 ustawy o broni i amunicji, rozumie się zasadniczo trwałe umieszczenie, ciągłe trzymanie broni w miejscu do tego przeznaczonym. Czynność ta ma mieć charakter ciągły. Natomiast odmienny charakter ma pojęcie "noszenie" polegające na przemieszczaniu broni. Krótkotrwałego, czasowego umieszczenia broni na szafach nie można zakwalifikować jako przechowywania czy noszenia. Czynność dokonana przez skarżącego nie miała ani trwałego charakteru, ani nie polegała na przemieszczaniu broni ze sobą. Skarżący stwierdził, że umieszczając broń poza magazynem broni, dochował zasad jej przechowywania. Umieścił bowiem broń na szafach, a więc w miejscu niewidocznym, a co za tym idzie uniemożliwiającym dostęp do niej osób nieuprawnionych. Z uwagi na fakt, że czynność ta miała jednorazowy charakter, a skarżący spełnia wszystkie warunki dotyczące przechowywania broni i amunicji, decyzja organu jest nietrafna. Nawet dokonując rozszerzającej wykładni pojęcia "przechowywania" jako stanu, w którym broń nie jest noszona, wożona lub używana; cofnięcie pozwolenia na broń w zaistniałych okolicznościach jest zbyt restrykcyjnym rozwiązaniem zwłaszcza, że naruszenie zasad przechowywania stanowi fakultatywną przesłankę wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń.

Zdaniem skarżącego Komendant Główny Policji naruszył art. 107 § 3 k.p.a., gdyż nie wskazał dokładnie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia. Organ nie zajął stanowiska wobec całego materiału dowodowego oraz nie uzasadnił jasno i precyzyjnie, na jakiej podstawie uznał pewne fakty za prawdziwe, a inne za nieprawdziwe.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji, reprezentowany przez nadkomisarza M. P. wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Komendant stwierdził, że nie zasługują na uwzględnienie twierdzenia skarżącego, iż broń pozostawiona na szafach nie była dostępna dla osób nieuprawnionych, jak też, że broń ta była rozładowana. Takim twierdzeniom przeczą ustalenia postępowania administracyjnego i zgromadzone dowody, w tym pozyskane na skutek przeprowadzenia interwencji. Nadto nieuprawniony jest zarzut dotyczący naruszenia przepisów postępowania – art. 107 § 3 k.p.a., gdyż w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie mają zastosowania przepisy kodeksu postępowania administracyjnego i co do zasady nie można czynić w skardze kasacyjnej sądowi I instancji zarzutu naruszenia przepisów postępowania administracyjnego.

Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 25 lutego 2010 r. pełnomocnik skarżącego sprecyzował zarzut 2 skargi kasacyjnej w ten sposób, iż powiązał naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

Pełnomocnik Komendanta Głównego Policji zakwestionował możliwość uzupełnienia zarzutu 2 skargi kasacyjnej a nadto – w zakresie rozumienia pojęcia "przechowywanie"- powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego wydany w sprawie II OSK 241/08. Wskazał także na brak powiązania art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji z art. 32 ustawy oraz podniósł, że strona, aby zakwestionować stan faktyczny winna postawić zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Dokonując tej kontroli Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej. A zatem, zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Nie stwierdzając w rozpatrywanej sprawie przesłanek nieważności postępowania Naczelny Sąd Administracyjny przystąpił do oceny powołanych podstaw kasacyjnych.

Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia.

Po pierwsze, nie można podzielić zarzutu naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) przez jego błędną wykładnię.

Z wyraźnej woli ustawodawcy to na posiadaczu broni ciąży obowiązek zabezpieczenia broni i żaden przepis ani żadna sytuacja nie zwalnia posiadacza broni z tego obowiązku. Obowiązek ten wypływa ze szczególnego rodzaj przedmiotu, jakim jest broń i niebezpieczeństwo wiążące się z dostaniem się jej w niepowołane ręce. Z tych przyczyn przepisy ustawy o broni i amunicji oraz wydanego na jej podstawie rozporządzenia wykonawczego nakładają na posiadacza broni obowiązek przechowywania broni i amunicji w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych. Pamiętać należy, iż prawa do posiadania broni nie można zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywatela, wynikających z Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483) i podlegających ochronie, zwłaszcza ochronie przewidzianej w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Posiadanie broni jest objęte restrykcyjnym reżimem prawnym. Posiadanie i używanie broni stanowi tradycyjnie sferę daleko idącej reglamentacji publicznoprawnej. Oznacza to, że dostęp oznaczonej osoby do posiadania broni palnej poddany został istotnym ograniczeniom, co wynika m.in. z potrzeb zapewnienia porządku i bezpieczeństwa publicznego. Rygorystyczne zasady przyznawania uprawnień do posiadania broni palnej zobowiązują właściwe organy państwa do ścisłej kontroli przestrzegania przepisów ustawy o broni i amunicji oraz przepisów aktów wykonawczych do tej ustawy jak też do stanowczej reakcji w przypadkach stwierdzenia naruszenia norm prawnych. W takim przypadku decyzja o cofnięciu pozwolenia na broń stanowi postać sankcji administracyjnej.

Stosownie do art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadająca pozwolenie zasad przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, o których mowa w art. 32 ustawy.

Jak stanowi art. 32 ust. 1 tej ustawy broń i amunicję należy przechowywać i nosić w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych. Na podstawie delegacji ustawowej, zawartej w art. 32 ust. 2 ustawy, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji określił w drodze rozporządzenia szczegółowe zasady i warunki przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji.

I tak, w myśl § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r. w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji (Dz. U. z 2000 r., Nr 27, poz. 343) osoby posiadające broń palną na podstawie pozwolenia na broń, o którym mowa w art. 10 ust. 3 ustawy, są obowiązane przechowywać ją w kasetach metalowych na trwałe przymocowanych do elementów konstrukcyjnych budynku lub metalowych szafach albo sejfach, posiadających zamki atestowane, z zastrzeżeniem § 6 (§ 6 dotyczy przypadków przechowywania tej broni i amunicji poza miejscami, o których mowa w § 5, przez osoby posiadające broń palną i amunicję w celach kolekcjonerskich oraz pamiątkowych).

Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 241/08 (LEX nr 522433) przepisy powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 kwietnia 2000 r. nie określają sposobu zabezpieczenia broni we wszystkich możliwych sytuacjach, lecz w § 5 dają wskazówki jakie zabezpieczenia broni przed dostępem osób trzecich jest właściwe. Wbrew twierdzeniom skarżącego broń przechowywana w mieszkaniu nie może być pozostawiona gdziekolwiek – jak w tym przypadku na szafach - lecz musi być zamknięta w metalowej kasecie na trwałe przymocowanej do elementów konstrukcyjnych budynku lub metalowych szafach albo sejfach, posiadających atestowany zamek.

Zasadnie Sąd pierwszej instancji wskazał, że naruszenie zasad przechowywania broni i amunicji ma miejsce niezależnie od czasu odstąpienia od wskazanego w tym przepisie sposobu przechowywania broni i amunicji oraz częstotliwości naruszenia wspomnianych zasad. W orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie podkreśla się, że przepis art. 32 ust. 1 ustawy nie daje podstaw do stopniowania jego naruszenia, a zatem każde, nawet jednorazowe, odstępstwo od powinności przechowywania i noszenia broni i amunicji w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych stwarza podstawę do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni na podstawie art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy o broni i amunicji (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 18 września 2007 r., sygn. akt II OSK 1200/06 - LEX nr 522433, z dnia 26 lutego 2009r., sygn. akt II OSK 241/08 - LEX nr 522433 - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Trafne jest też stanowisko Sądu pierwszej instancji, iż z przechowywaniem broni mamy do czynienia w sytuacji, kiedy broń nie jest noszona, wożona lub używana. Zasadnie przyjął Sąd pierwszej instancji, że pojęcie "przechowywania" broni nie jest skategoryzowane przedziałem czasowym.

Ustawodawca nie wprowadził bowiem żadnego ograniczenia czasowego znamienia przechowywania. Przepisy ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t. j. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) oraz § 5 powołanego wyżej rozporządzenia dotyczą każdego przechowywania broni i amunicji trwającego nawet krótką chwilę. Skoro z przechowywaniem broni mamy do czynienia w sytuacji, kiedy broń nie jest noszona, wożona lub używana, to nawet odłożenie broni na pewien czas na szafę meblową - tak jak w niniejszej sprawie - stanowi przechowywanie broni przez ten czas i to niezależnie od tego, czy trwa kilka dni, godzin czy minut. Zarówno art. 32 ust. 1 ustawy, jak i pozostałe przepisy ustawy o broni i amunicji nie pozostawiają wątpliwości, że należyty dozór nad bronią palną i amunicją powinien być dochowywany przez cały okres ich posiadania. Obowiązek należytego dozoru dotyczy zarówno broni jak i amunicji. Szczególnie niebezpieczne jest naruszenie zasad przechowywania broni palnej w przypadku broni naładowanej.

Nie można zatem podzielić stanowiska W. B., iż krótkotrwałego, czasowego umieszczenia broni na szafach nie można uznać za przechowywanie broni.

Z powyższych względów Sądowi pierwszej instancji nie można skutecznie zarzucić naruszenia art. 18 ust. 5 pkt 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji przez błędną wykładnię.

Nie jest także usprawiedliwiony zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. i to niezależnie od tego, czy skarżący powiązał ten przepis z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

W niniejszej sprawie uzasadnienie decyzji organów administracji publicznej odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie decyzji, w dostateczny sposób odzwierciedla ustalenia faktyczne, a rozważania organu nawiązują do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. A zatem, Sądowi pierwszej instancji nie można zarzucić, iż nie dokonał należytej kontroli zaskarżonej decyzji w aspekcie art. 107 § 3 k.p.a. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. A zatem, aby Sąd pierwszej instancji mógł zastosować ten przepis ustawa wymaga stwierdzenia, iż organ administracji dopuścił się "innego naruszenia przepisów postępowania" i naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Taki przypadek – jak wyżej wskazano - nie miał miejsca w niniejszej sprawie, albowiem uzasadnienie zaskarżonej decyzji pozwalało na przeprowadzenie należytej kontroli tej decyzji i oceny przez Sąd zachowania reguł postępowania administracyjnego.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę kasacyjną.

O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 1 p.p.s.a.