Wyrok NSA, sygn. akt OSK 395/04
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2004-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Włoskiewicz, Sędziowie NSA Izabella Kulig-Maciszewska, Zbigniew Rausz (spr.), Protokolant Edyta Pawlak, po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2004 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H. Z. M. P. P. 1 Sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 października 2003r. sygn. akt IV SA 2479-2483/02 w sprawie ze skargi H. i T. S., M. i H. J., A. i K. L., M. i J. P., H. P.-W. i J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] maja 2002 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla zespołu handlowo-usługowego 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od H. Z. M. P. P. 1 Sp. z o.o. z siedzibą w W. na rzecz H. i T. S., M. i H. J., A. i K. L., M. i J. P., H. P.-W. i J. W. kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt)zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 17 października 2003r sygn. akt. IV SA 2479-2483/02 uchylił decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z [...] maja 2002r Nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z [...] sierpnia 2001r w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta P. z [...] maja 1999r ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla zespołu handlowo – usługowego z zabudową towarzysząca i parkingami.

W uzasadnieniu wyroku Sądu podał, że decyzją z [...] maja 1999r Burmistrz Miasta P. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie zespołu handlowo-usługowego oraz zabudowy towarzyszącej i parkingów z dojazdami przewidzianej do realizacji w P. przy ul. [...] na terenie działek Nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...].

W uzasadnieniu organ ograniczył się do ogólnego stwierdzenia, że zamierzona inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Decyzją z [...].X.1994r Burmistrz Miasta P. zmienił w/w decyzję skreślając w sentencji działki [...] i [...] a dopisując działkę [...]. Wnioskiem z 23.X.2000r H. i T. S., M. i H. J., E. i T. M., A. i K. L., H. i P. R., M. i J. P. oraz H. i J. W. zwrócili się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie o stwierdzenie nieważności w/w decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu przedmiotowej inwestycji.

Kolegium decyzją z [...].VIII.2001r odmówiło stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji nie podzielając poglądu skarżących o rażącym naruszeniu prawa, a dopatrując się jedynie naruszeń prawa procesowego dających podstawę do ewentualnego wznowienia postępowania. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy na żądanie wnioskodawców Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z [...].V.2002r utrzymało w mocy swoją poprzednią decyzję.

Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższe rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie wnieśli H. i T. S., M. i H. J., A. L. i K. L., M. i J. P., H. P.–W. i J. W. Decyzji zarzucono naruszenie przepisów art. 4 , 6, 7, 8, 10 i 107 § 3 kpa oraz art. 46 a ustawy z 7.VII.1994r o zagospodarowaniu przestrzennym w związku z tym, iż zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w sprzeczności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta P. na podstawie rysunku planu innego niż ten, który udostępniono do publicznego wglądu.

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga jest zasadna. Organ nadzoru bowiem podjął zaskarżone rozstrzygnięcie przedwcześnie, bez wyjaśnienia i rozważania istotnych dla sprawy okoliczności, w granicach określonych regulacją art. 156 kpa. To zaś oznacza zdaniem Sądu, że skarżący nie mogą oczekiwać, iż w postępowaniu nadzwyczajnym o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu przedmiotowej inwestycji sprawa zostanie rozpoznana tak jak w postępowaniu odwoławczym. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji skutek mogą odnieść jedynie te zarzuty, które odnoszą się do przesłanek zawartych w art. 156 § 1 kpa, w tym zarzut rażącego naruszenia prawa. W ocenie Sądu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, oceniając legalność w w/w rozumieniu zakwestionowanej decyzji Burmistrza Miasta P. w stopniu niewystarczającym odniosło się do zarzutu sprzeczności zamierzonej inwestycji z ustaleniami obowiązującego w dacie orzekania Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego m. P. Stwierdzenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji, że projektowany obiekt niewątpliwie należy do sfery usług dopuszczonych planem miejscowym, w sytuacji gdy według ustaleń planu teren, na którym ma być zrealizowana sporna inwestycja jak co prawda terenem usług o charakterze ogólnomiejskim, ale nieuciążliwych i nadto terenem z zielenią towarzyszącą, to za mało, aby uznać, że zarzut skarżących został w stopniu wystarczającym wyjaśniony i uzasadniony. Tym bardziej, że w świetle załączonego do akt sprawy w postępowaniu sądowym pokolorowanego rysunku planu, poświadczonego za zgodność z oryginałem, rzeczywiście można mieć wątpliwości co do ustaleń na obszarze objętym zakwestionowaną decyzją ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu przedmiotowej inwestycji. Zdaniem Sądu wyjaśnienie wymagała też kwestia rozumienia usług w relacji do pojęcia handel w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego m. P., stanowiącym podstawę podjęcia kwestionowanej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wspólnej inwestycji.

Od powyższego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną wniósł H. Z. M. P. P. 1 sp. z o.o reprezentowany przez radcę prawnego J. C. zaskarżając wyrok ten w całości i wnosząc o uchylenie go w całości. W skardze kasacyjnej wskazano, że jej podstawą jest naruszenie przez Sad art. 22 ust. 2 pkt. 3 ustawy z 11.V.1995r o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, art. 77 kpa i art. 80 kpa w związku z art. 59 ustawy z 11.V.1995r o Naczelnym Sądzie Administracyjnym i art. 233 § 1 kpc w związku z art. 59 w/w ustawy o NSA.

W ocenie wnoszącego skargę kasacyjną decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Miarodajny dla wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu był rzeczywiście obowiązujący plan miejscowy a nie rysunek wywieszony w siedzibie Urzędu Miejskiego w P.

W obrocie prawnym może funkcjonować tylko akt wyrażający wolę organu stanowiącego. Nie mógł być zatem wiążący dla jakichkolwiek uczestników obrotu prawnego, w tym w szczególności organu administracji publicznej, rysunek dostępny w urzędzie. Prawo miejscowe jako akt prawa powszechnego wszystkie podmioty wiąże jednakowo. Inwestycja została zaprojektowana w całości na terenie jednostki planistycznej o symbolach B – 7 – U/ZP. Teren ten został przeznaczony w planie miejscowym dla miasta P. pod realizację usług ogólno miejskich.

W pojęciu tym mieści się także prowadzenie działalności handlowej. Skoro w planie mówi się o usługach ogólno miejskich, to wiemy że chodzi o zaspokojenie potrzeb na większą skalę i tym bardziej dopuszczalne było projektowanie na opisywanym obszarze obiektów w dużych rozmiarach. Plan nakazywał by planowane usługi miały charakter nieuciążliwy. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie narusza tego wymogu w stosunku do planowanej inwestycji, która ze względu na swe przedmiotowe cechy, nie zaliczała się do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Nie było wymagane sporządzenie oceny oddziaływania na środowisko. Opis zamierzenia inwestycyjnego nie uzasadnia twierdzenia, że jest to inwestycja uciążliwa. Podstawą ustalenia znaczenia planu jest jego część tekstowa. Część graficzna miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może być uznana za wiążące w takim jedynie zakresie, w jakim pozwala na to tekst tego planu. Stanowisko to zostało potwierdzone przez orzecznictwo i doktrynę. Część graficzna służy w zasadzie jedynie wytyczeniu granic terenów o różnym przeznaczeniu. Część tekstowa miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miasta P. nie wprowadza dodatkowych szczególnych parametrów planistycznych dla różnych części jednostki o symbolach B – 7 – U/ZP.

Zatem według skarżącego nawet wyróżnienie na rysunku planu miejscowego w ramach danej jednostki planistycznej jakiegoś obrazu nie będzie wywoływało skutków normatywnych. Takie naniesienia na rysunku nie konstruują bowiem wypowiedzi normatywnej. O rzeczywistym przeznaczeniu terenu i warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu będzie przesądzać zapis części tekstowej. Tak więc, nawet jeśli na rysunku planu znajdował się w ramach jednostki planistycznej B – 7 – U/ZP zajmujący część jej obszaru teren oznaczony jako teren zieleni, to i tak dla określenia wiążącej treści planu będzie to okoliczność obojętna. Plan w części tekstowej dotyczący terenu o symbolach B – 7 – U/ZP wzmiankuje o zieleni towarzyszącej, ale nie ustala jakie ma być jej usytuowanie w ramach jednostki planistycznej i w jakich proporcjach do obszaru inwestycji czy jednostki planistycznej ma być ona zachowana lub urządzona, zatem jej usytuowanie może być dowolne i dowolna może być też jej powierzchnia. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania odniosła się do realizacji w zakresie zieleni towarzyszącej w sposób wymagany przez plan miejscowy.

Z materiału dostępnego organowi w sprawie o ustalenie warunków zabudowy wynikało, że wniosek dotyczy inwestycji, której lokalizację plan miejscowy dopuszczał i odpowiednie postępowanie wyjaśniające zostało przez te organy przeprowadzone. Nie jest więc zasadne twierdzenie zaskarżonego wyroku, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w sposób niewystarczający przeprowadziło postępowanie wyjaśniające. Zgromadzony materiał był wystarczający dla potrzeb sprawy, został przez organy rozpoznany na jego podstawie organy wyprowadziły należyte wnioski. Z uzasadnienia i akt postępowania sądowo-administracyjnego można wnioskować, że NSA nie rozpatrzył wszechstronnie całego materiału dowodowego i błędnie ustalił w oparciu o materiał sprawy, że organ nadzoru podjął rozstrzygnięcie bez wyjaśnienia i rozważenia istotnych dla sprawy okoliczności. Tym samym Sąd naruszył art. 77, art. 80 kpa i art. 233 § 1 kpc w związku z art. 59 ustawy z 11.V.1995r o NSA. Nie jest trafny wyrażony w uzasadnieniu do zaskarżonego kasacją wyroku zarzut o niewyjaśnienie przez organy administracji publicznej treści obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta P. Organy administracji publicznej dokonują interpretacji planu miejscowego, ale nie muszą prowadzić postępowania wyjaśniającego co do jego treści. W tym przypadku organy ustaliły prawidłowo znaczenie planu.

Wynika z tego, że decyzje podjęte przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie były niewadliwe.

Nie nastąpiły więc naruszenia, o których mowa w art. 22 ust. 2 pkt. 3 ustawy z 11.V.1995r o NSA.

Odpowiedź na skargę kasacyjną wnieśli uczestnicy postępowania reprezentowani przez adwokata W. Ś. domagając się oddalenia skargi. W odpowiedzi podniesiono, że wnoszący skargę kasacyjną nie odniósł się do znaczenia użytego na rysunku planu, który za wiążący uważa organ administracji I stopnia, oznaczenie które zgodnie z tzw. legendą rysunku określa "granice terenów postulowanych do opracowania planów szczegółowych lub innych opracowań uszczegóławiających". W piśmie procesowym do NSA z 22.IX.2003r uczestnicy podnosili, że okoliczność ta jest komplementarna w stosunku do postanowień części tekstowej planu zagospodarowania przestrzennego albowiem dla terenu tego postulowano opracowanie koncepcji programowo – przestrzennych. "Pokolorowany" rysunek planu, który powstał na "podkładzie" oryginału, stanowi takie swoiste uszczegółowienie, a normy prawne ustanowione w części opisowej znajdują zastosowanie tylko na rysunku planu udostępnionym oficjalnie mieszkańcom P. Ten "pokolorowany" rysunek planu zagospodarowania przestrzennego zgodnie z obowiązującą procedurą prawną został przedstawiony 14.X.1994r. Wojewodzie Mazowieckiemu przy uchwale Rady Miejskiej w P. Nr IV/16/94 z 27.IX.1994r w sprawie uchwalenia miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta P. wraz z tekstem planu stanowiącym załącznik Nr 2. Kolejnym argumentem za utrzymaniem w mocy zaskarżonego wyroku, jest treść protokołu pokontrolnego sporządzonego przez Naczelnika Wydziału Architektury i Infrastruktury Technicznej i Inspektora tegoż Wydziału Starostwa Powiatu P. w wyniku przeprowadzonej w lipcu 2002r kontroli zadań powierzonych na podstawie porozumienia z 30.VI.1999r Zarządowi Miasta P. przez Starostę Powiatu P. z zakresu architektoniczno – budowlanego. Kontrola wykazała istotne błędy Burmistrza Miasta P. przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu Nr [...]. Konkluzja protokołu w omawianym zakresie wskazując, że "Cele te (przeznaczenia gruntów) obrazuje załączony do uchwały załącznik graficzny, zgodnie z procedurą udostępniony mieszkańcom do publicznego wglądu, z którego wynika, że ok. 40% powierzchni (oznaczony jako B-7-U/ZP) ma być przeznaczone na tereny parków i zieleńców natomiast reszta terenu miałaby pełnić funkcję mieszaną: usługi, parki i zieleńce "zielona część była umieszczona od strony posesji skarżących. Inwestycja nie zachowuje proporcji terenów zielonych, ich rozmieszczenia. Teren został w całości przeznaczony na cele usługowe (kompleksowy budynek) i związaną z nim infrastrukturę – parking i drogi dojazdowe. Podniesiono też, że tekstu planu zagospodarowania przestrzennego dla miasta P. wyraźnie wynika, że na obszarze określonym symbolem "B-7-U/ZP, na którym posadowiono hipermarket wykluczone jest lokalizowanie inwestycji uciążliwych .

Odpowiedź na skargę kasacyjną przesłała także adwokat A. C. pełnomocnik A. D. i innych wnosząc o oddalenie skargi.

Podkreśliła ona, że udostępniony mieszkańcom załącznik graficzny do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z którego wynika , że około 40% powierzchni (oznaczonej jako B-7-U/ZP) ma być przeznaczona na tereny parków i zieleńców nie jest mało istotnym rysunkiem. Zadaniem T. Bakowskiego (Samorząd Terytorialny 2001/9/24t1): "Zawarty w załączniku do uchwały rysunek jest wyjaśnieniem, uzupełnieniem części tekstowej, który w dodatku na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym jest integralną częścią planu.

Nadto zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego na terenie mogła być zrealizowana nieuciążliwa inwestycja z zielenią towarzyszącą.

Naturalnie takiego warunku w żadnym razie nie spełnia realizowana przez skarżącego inwestycja składająca się z budynku sklepu wielobranżowego, sezonowego pawilonu ekspozycyjno-handlowego, placu rozładowczego, parkingu 516 miejsc postojowych. Jej powierzchnia przekraczała 3ha co zgodnie z art. 40 ust. 4 pkt. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 2 pkt. 6 lit. f oraz pkt.8 rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z 14.VII.1998r powinna być zakwalifikowana do inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska.

Również odpowiedź na skargę złożyło Stowarzyszenie EKO - P.: stwierdzając, że sprzeczność między ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w okresie wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu a przedmiotową decyzją powoduje nieważność decyzji ex lege. W związku z tym Stowarzyszenie wniosło o oddalenie skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Dokonując oceny zasadności wniesionej przez H. Z. M. P. P. 1 Sp. z o.o skargi kasacyjnej od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17 października 2003r stwierdzić należy, że skarga ta nie ma usprawiedliwionych podstaw.

W świetle materiału dokumentacyjnego sprawy za zasadne uznać trzeba stanowisko Sądu wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie podjęło w tej sprawie decyzje bez należytego wyjaśnienia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności.

W toku postępowania administracyjnego wnioskodawcy stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta P. z [...] maja 1999r Nr [...] ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie zespołu handlowo- usługowego oraz zabudowy towarzyszącej i parkingów z dojazdami przewidzianej do realizacji w P. przy ul. [...] oraz zmieniającej tą decyzję decyzji tegoż organu z [...] października 1999r Nr [...] konsekwentnie podnieśli, że lokalizacja tego rodzaju inwestycji sprzeczna jest z ustaleniami miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta P. dla przedmiotowego terenu.

Dla potwierdzenia tej okoliczności przedłożyli kolorową kopię rysunku Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Miasta P. potwierdzoną za zgodność z oryginałem przez Wydział Rozwoju Regionalnego Mazowieckiego Urzędu Wojewódzkiego w Warszawie.

Z rysunku tego wynikało, że teren oznaczony symbolami B-7-U/ZP przeznaczony jest w części pod parki i zieleńce a w części pod usługi z zielenią towarzyszącą.

Jednocześnie pojawiła się wątpliwość czy decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowanie terenu dla hipermarketu "H." została oparta na właściwym rysunku planu stanowiącym integralną część miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta P. Okazało się bowiem, że istnieją dwa rysunki tego planu jeden pokolorowany, którego poświadczoną za zgodność z oryginałem kopię otrzymały z organu strony postępowania i który oficjalnie jako rysunek obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego wywieszony był w Urzędzie Miasta P. i drugi rysunek planu niepotwierdzony różniący się od pokolorowanego brakiem podziału kolorystycznego na poszczególne funkcje.

Wyjaśniając przedstawioną wyżej wątpliwość Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Warszawie po przesłuchaniu w dniu 19.IV.2002r w charakterze świadków kilku pracowników Urzędu Miasta P. ustaliło, że na oryginale rysunku miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego stanowiącego załącznik Nr 1 do uchwały Nr IV/16/94 Rady Miejskiej w P. z 27.IX.1994r w sprawie uchwalenia miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta P., obszar oznaczony symbolem B-7-U/ZP i na którym zlokalizowano inwestycję hipermarketu H. – nie jest dzielony kolorystycznie i nie ma na nim zaznaczonego podziału na teren parku i zieleni oraz teren usług. Według wyjaśnienia pracowników Urzędu Miasta P. rysunek planu miał zostać pokolorowany przez głównego projektanta planu mgr inż. arch P. S. dla większego uczytelnienia planu. Wyjaśnienia te zadowoliły Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, których na ich podstawie przyjęło, iż rysunek planu przedstawiony przez wnioskodawców nieważności odbiega od oryginału według którego teren oznaczony w planie jako B-7-U/ZP nie jest pokolorowany i nie jest podzielony na dwa obszary z którego jeden byłby przeznaczony pod parki i zieleńce a drugi pod usługi. Zatem umiejscowienie spornej inwestycji na omawianym terenie z zastrzeżeniem obowiązku realizacji przez inwestora zieleni towarzyszącej nie było sprzeczne zdaniem Kolegium z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego . Tymczasem ustalenia Kolegium odnoszące się do rysunku planu zdają się nie mieć potwierdzenia w dokumentacji rozpatrywanej sprawy.

Z przedłożonego Sądowi pisma p.o Zastępcy Dyrektora Wydziału Rozwoju Regionalnego Mazowieckiego Urzędu Wojewódzkiego w Warszawie z 9 września 2003r Nr WRR- III-7041/1880/03 przy którym przekazano M. P. poświadczoną za zgodność z oryginałem przekazanym do Mazowieckiego Urzędu Wojewódzkiego kolorową kopię rysunku Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Miasta P. (uchwała Nr IV/16/94 z 27.IX.1994r) wynika, że uchwała w sprawie uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego miasta P. wraz z rysunkiem planu stanowiącym załącznik Nr 1 i tekstem planu stanowiącym załącznik Nr 2 została przekazana do Urzędu Wojewódzkiego w dniu 14.X.1994r . Wskazywałoby to, że oryginał rysunku planu – wbrew twierdzeniom przesłuchiwanych przez Kolegium pracowników Gminy P.- z którego zrobiono w/w kopię był pokolorowany. Omawiane kwestie związane z rysunkiem planu mają zasadnicze znaczenie w sprawie ponieważ o tym czy decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z 28.V.1999r Nr 227/99 jest sprzeczna – czy nie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i tym samym dotknięta wadą nieważności można mówić wówczas jeśli odniesie się ją do rysunku oraz tekstu stanowiących integralną część obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest przepisem gminnym.

Stosownie do postanowień art.42 ust. 1 i 2 ustawy z 08.III.1990r o samorządzie gminnym (Dz.U Dz 2001r Nr 242 poz. 1591 z póź. zm.) w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia przez Radę Miejską w P. uchwały Nr IV/16/94 z 27.IX.1994r w sprawie uchwalenia miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta P. przepisy gminne ogłasza się przez rozplakatowanie obwieszczeń w miejscach publicznych, lub w inny sposób miejscowo przyjęty, a także przez ogłoszenie w lokalnej prasie, chyba, że przepisy prawa stanowią – jak w tym przypadku – inaczej, przy czym przepisy gminne wchodzą w życie z dniem ogłoszenia, o ile nie przewidują wyraźnie terminu późniejszego. W przypadku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustawa z 12.VII.1984r o planowaniu przestrzennym (Dz.U Nr 35 poz 185 z poź.zm) na podstawie której Rada Miejska w P. podjęła w dniu 27.IX.1994r uchwałę w sprawie planu zagospodarowania przestrzennego – przewidywała obowiązek ogłaszania uchwały rady gminy w przedmiocie planu w wojewódzkim dzienniku urzędowym. Plan jako prawo miejscowe obowiązywał nie wcześniej niż po upływie czternastu dni od dnia ogłoszenia uchwały. Miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego miasta P. został jak wskazuje § 1 uchwały Nr IV/16/94 z 27.IX.1994r uchwalony przez Radę Miejską w P. w brzmieniu określonym przez następujące załączniki do uchwały:

1. rysunek planu (zał. Nr 1)

2. tekst planu (zał. Nr 2)

Te załączniki jako integralna część planu zagospodarowania przestrzennego zostały ogłoszone w Dzienniku Urzędowym Województwa Warszawskiego i obowiązują.

Podkreślić tu należy, że podstawą ogłoszenia aktów prawnych jest ich oryginał.

Opublikowanie aktu prawa miejscowego w specjalnym organie urzędowym – promulgacyjnym jakim jest wojewódzki dziennik urzędowy oznacza podanie treści aktu do publicznej wiadomości ze skutkiem powszechnego obowiązywania. W przypadku planu zagospodarowania przestrzennego "treść" rysunku planu stanowiącego integralną część planu zagospodarowania przestrzennego, która została przez ogłoszenie planu podania do publicznej wiadomości powszechnie obowiązuje.

Powstaje teraz pytanie, na które Samorządu Kolegium Odwoławcze w Warszawie nie udzieliło jednoznacznej odpowiedzi a mianowicie jaki rysunek planu stanowiący załącznik Nr 1 do uchwały Rady Miejskiej w P. (pokolorowany jaki został wywieszony w Urzędzie Miasta P. czy też nie pokolorowany) został przesłany do Wojewody Warszawskiego 14.X.1994r celem ogłoszenia go wraz z tekstem planu jako stanowiące miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego miasta P.

Wyjaśnienie tych kwestii pozwoli na ustalenie, który rysunek planu ma moc obowiązującą jako część składowa planu zagospodarowania przestrzennego i tym samym zbadanie czy decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wydana przez organ dla wnoszącego skargę kasacyjną jest czy też nie jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Dlatego też prawidłowo postąpił Naczelny Sad Administracyjny w Warszawie uchylając zaskarżone doń decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie w wyniku czego sprawa winna być przez organ nadzoru ponownie rozpoznana z uwzględnieniem uwag wysuniętych przez Sąd.

Ponieważ skarga kasacyjna wniesiona przez H. – Z. M. P. P. 1 Sp. z o.o okazała się niezasadna należało ją na podstawie art. 184 ustawy z 30.VIII.2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270) oddalić.