Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 234/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2011-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: uchylono zaskarżony rozkaz personalny I i II instancji
Powołane przepisy: article: Art. 1 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: Art. 145, art. 200, art. 239
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: Art. 100, art. 121
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
article: Par. 6, par. 8, par. 9
journal: Dz.U. 2001 nr 152 poz 1732
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Pasternak Sędziowie NSA Krystyna Kutzner (spr.) WSA Bożenna Blitek Protokolant Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2011 r. sprawy ze skargi L. M. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 22 grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego I. uchyla zaskarżony rozkaz personalny oraz poprzedzający go rozkaz personalny organu pierwszej instancji , II. orzeka, że zaskarżone rozkazy nie mogą być wykonane, III. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji na rzecz skarżącego L. M. kwotę 257,00 (słownie: dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, IV. zarządza zwrot skarżącemu z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie kwoty 100,00 (słownie: sto) złotych tytułem nienależnie uiszczonego wpisu.


UZASADNIENIE

Komendant Powiatowy Policji, działając na podstawie:

- § 9 ust. 5 w związku z § 8 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 roku w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 - ze zm.)

decyzją - rozkazem personalnym z dnia [...] 2010 r. nr [...] obniżył z dniem 1 listopada 2010 r. dodatek służbowy skarżącemu – L. M. - referentowi Zespołu [...] Wydziału [...] KPP, o 30 % otrzymywanej stawki tj. do kwoty 322 zł miesięcznie.

W uzasadnieniu organ pierwszej instancji podniósł, że skarżący nieprzerwanie od 107 dni przebywał na zwolnieniu lekarskim, łącznie przez 166 dni w 2010 roku był niezdolny do służby. W związku z powyższym obowiązki skarżącego musieli przejąć inni funkcjonariusze ww. Zespołu.

Organ wyjaśnił , że zgodnie z § 9 ust. 2 ww. rozporządzenia , przyznanie dodatku służbowego oraz jego wysokość uzależnia się od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru. Policjant, który od kilku miesięcy nie realizuje żadnych zadań i czynności służbowych nie może, w ocenie Komendanta Powiatowego Policji, otrzymywać dodatku służbowego w jednej z wyższych kwot przyznawanych w Zespole [...] tj. w kwocie 460, 00 zł.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucił, że przedmiotowa decyzja jest niezgodna z § 9 ust 5 w związku z § 8 ust. 5 pkt. 2 ww. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego , a w konsekwencji bezpodstawnie obniżono mu dodatek służbowy.

Skarżący wyjaśnił, iż w dniu 8 października 2010 roku odbył rozmowę z Komendantem Powiatowym Policji, w trakcie której zaproponowano mu napisanie raportu dotyczącego niezwłocznego zwolnienia ze służby w Policji, w zamian za zachowanie dotychczasowego dodatku służbowego , na co nie wyraził zgody.

Odnosząc się do zwolnień lekarskich , skarżący szczegółowo wymienił kiedy i z jakich przyczyn przebywał na zwolnieniach lekarskich zarzucając , że łącznie okres ciągłego zwolnienia lekarskiego na dzień 12 października 2010 roku wynosił 85 dni, a nie jak wskazano w wyżej wymienionym rozkazie - 107 dni.

Ponadto skarżący wyjaśnił , że korzystanie ze zwolnień lekarskich nie jest formą ucieczki od obowiązków służbowych, które w okresie 17-letniej służby zawsze wykonywał z zaangażowaniem i poczuciem odpowiedzialności , ale jest to wynikiem stale pogarszającego się stanu jego zdrowia; za dotychczasową pracę był pozytywnie opiniowany , a także nagradzany premiami.

Ocena dyspozycyjności , realizacji zadań i wywiązywania się z obowiązków służbowych nie jest możliwa w przypadku przebywania na zwolnieniu lekarskim, jednak – jak podkreślił skarżący – jest to nieobecność usprawiedliwiona . W związku z powyższym obniżenie dodatku służbowego o 30 % otrzymywanej stawki tj. z kwoty 460,00 złotych miesięcznie do kwoty 322,00 złotych miesięcznie – w ocenie skarżącego – jest bardzo krzywdzące i niesprawiedliwe.

Komendant Wojewódzki Policji , działając na podstawie:

- art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (tj.: Dz. U. z 2000 roku Nr 98, poz. 1071 ze zm.) -

decyzją - rozkazem personalnym z dnia 22 grudnia 2010 r. nr [...]:

- uchylił zaskarżony rozkaz w części dotyczącej daty obniżenia dodatku służbowego i ustalił tę datę na dzień 31 grudnia 2010 roku ,

- w pozostałej części utrzymał zaskarżony rozkaz.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił , że zgodnie z § 9 ust. 5 ww. rozporządzenia, w szczególnie uzasadnionych przypadkach dodatek służbowy podlega obniżeniu. Przepisy § 8 ust. 5-8 stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 6. Oznacza to – zdaniem organu - że dodatek służbowy może być w zależności od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji przez niego zadań i czynności służbowych obniżony nie więcej niż 30 % otrzymywanej stawki. Z treści § 9 ust. 2 rozporządzenia wynika, że wysokość dodatku pozostawiona została uznaniu przełożonego.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia przytoczył stanowisko Komendanta Powiatowego Policji, który szczegółowo wykazał okresy nieobecności skarżącego w służbie i na podstawie analizy tych danych stwierdził, że łączna liczba dni zwolnień lekarskich w 2010 roku wyniosła już 166 dni, a nieprzerwana niezdolność skarżącego do służby trwa - od dnia 20 lipca 2010 r. do dnia sporządzenia stanowiska - 107 dni.

Organ odwoławczy wyjaśnił , że zgodnie z art.104 ust.3 ww. ustawy o Policji , na stanowiskach innych niż wymienione w ust.2 tj. na stanowiskach innych niż kierownicze lub samodzielne , policjant za należyte wykonywanie obowiązków służbowych może otrzymywać dodatek służbowy; szczegółową kwestie przyznawania dodatków do uposażenia reguluje ww. rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2010r. Z treści przepisów ww. rozporządzenia wynika - § 9 - , że przyznanie dodatku służbowego oraz jego wysokość uzależnia się od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych. § 9 ust. 3 ww. rozporządzenia przewiduje możliwość obniżenia dodatku służbowego w szczególnie uzasadnionych przypadkach , przy zastosowaniu przepisów § 8 ust.5 – 8 , które stosuje się odpowiednio.

W ocenie organu odwoławczego oznacza to , że dodatek służbowy może być w zależności od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji przez niego zadań i czynności służbowych obniżony nie więcej niż o 30% otrzymywanej stawki – zgodnie z § 8 ust.5 pkt.2 ww. rozporządzenia.

Zdaniem organu odwoławczego , Komendant Powiatowy Policji postąpił prawidłowo korzystając z uprawnienia przysługującego mu z mocy prawa i obniżając wymienionemu wysokość dodatku służbowego. W tym przypadku nie ma zastosowania art. 121 ust. 1 ww. ustawy o Policji stanowiący , że w razie choroby, urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie pozostawania bez przydziału służbowego policjant otrzymuje uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia o charakterze stałym i inne należności pieniężne należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym – z uwzględnieniem zmian , mających wpływ na prawo do uposażenia i innych należności pieniężnych lub na ich wysokość.

Przepis ten – w ocenie organu odwoławczego - nie ogranicza możliwości kształtowania przez przełożonego właściwej w sprawach osobowych sytuacji finansowej funkcjonariusza w ramach uznaniowości zakreślonej przepisami prawa, w tym przypadku - w okresie jego choroby.

Okoliczność związana z przebywaniem przez policjanta na zwolnieniach lekarskich – zdaniem organu odwoławczego - nie stanowiła zatem przeszkody do dokonania przez organ oceny, czy zaszły okoliczności określone w § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia, uzasadniające obniżenie przyznanego mu wcześniej dodatku służbowego, z uwagi na dokonaną ocenę wywiązywania się przez niego z obowiązków służbowych oraz realizacji przez niego powierzonych zadań i czynności służbowych.

Komendant Wojewódzki Policji podniósł, że dodatek służbowy jest jedynym uznaniowym składnikiem uposażenia o charakterze fakultatywnym, a jego wysokość powinna być uzależniona od oceny pracy policjanta.

Odnośnie zmiany zaskarżonego rozstrzygnięcia organu I instancji w zakresie terminu , od którego dodatek służbowy został skarżącemu obniżony , organ odwoławczy wyjaśnił , że zgodnie z art. 130 § 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego przed upływem terminu do wniesienia odwołania decyzja nie podlega wykonaniu, a wniesienie odwołania wstrzymuje jej wykonanie. W związku z powyższym należało przesunąć terminu obniżenia wymienionemu dodatku służbowego , ponieważ organ I instancji nie nadał decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, nie podlegała ona wykonaniu z mocy ustawy, jak również nie była zgodna z żądaniem wszystkich stron.

Na powyższą decyzję wpłynęła skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie , w której skarżący zarzucił :

1/ naruszenia prawa materialnego:

- poprzez błędną wykładnię przepisów ww. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego , a to § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 5 pkt 2;

- niezastosowanie art. 121 ust. 1 ww. ustawy o Policji ,

- niezastosowanie przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 czerwca 2002 r. w sprawie opiniowania służbowego funkcjonariuszy Policji oraz wzoru formularza opinii służbowej do sporządzenia opinii będącej podstawą obniżenia dodatku służbowego;

2/ naruszenie prawa procesowego:

- poprzez nieuwzględnienie art. 107 § 1 kpa w zakresie właściwej podstawy prawnej decyzji,

- poprzez nieuwzględnienie art. 107 § 3 kpa w zakresie kompletności uzasadnienia decyzji,

- naruszenie przepisów postępowania, a to art. 133 kpa w zw. z art. 12 § 1 kpa w zakresie" bezczynności organu" ,

- naruszenie przepisów postępowania, a to art. 7 kpa w zakresie słusznego interesu skarżącego;

Wskazując na powyższe , skarżący wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji i poprzedzającej ją decyzji Komendanta Powiatowego Policji.

W uzasadnieniu skarżący powtórzył dotychczasową argumentację dotyczącą przebiegu jego służby , w czasie której nigdy nie był karany dyscyplinarnie, nigdy też nie miał negatywnej opinii służbowej, natomiast za osiągane wyniki był częstokroć nagradzany.

Dodatek służbowy przyznaje się policjantowi na czas nieokreślony i jedynie w szczególnie uzasadnionych przypadkach , dodatek ten podlega obniżeniu. A zatem tylko w razie zaistnienia przesłanek określonych w § 8 ust.5 – 8 ww. rozporządzenia , można dodatek obniżyć. Żadna z tych przesłanek nie zaistniała w rozpatrywanej sprawie .

W ocenie skarżącego okresowa ocena ma wpływ na wysokość dodatku służbowego, jednak ocena ta podlega ściśle określonym zasadom. Arbitralne działanie Naczelnika Wydziału Prewencji KPP w powyższym zakresie było sprzeczne z obowiązującym prawem.

Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem Komendanta Wojewódzkiego Policji, że art. 121 ust. 1 ww. ustawy o Policji nie ma w niniejszej sprawie zastosowania, gdyż taka interpretacja przepisu stoi w sprzeczności z jego brzmieniem i oznaczałoby, że dodatek służbowy przyznany na podstawie § 9 rozporządzenia przysługuje tylko w razie faktycznie pełnionej służby, a nie z tytułu pozostawania w służbie. Tymczasem , zgodnie z § 6 rozporządzenia, dodatki do uposażenia wymienione w ust. 1 pkt 1-9 są dodatkami o charakterze stałym. W sytuacji, gdy policjant nie pełni służby z powodu: choroby , urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych oraz pozostawania bez przydziału służbowego, należy mu się pełne uposażenie zasadnicze, dodatek do uposażenia o charakterze stałym i inne świadczenia pieniężne należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo do uposażenia i innych należności pieniężnych lub na ich wysokość (art. 121 ust 1 ustawy). Dopiero, w razie uznania nieobecności za nie usprawiedliwione policjant traci prawo do uposażenia za ten okres (art. 126 ust. 2).

Absencja skarżącego spowodowana stanem jego zdrowia, nie uzasadniała obniżenia dodatku służbowego do maksymalnej wysokości równej 30% otrzymywanej stawki. Chorobę skarżącego, która jak się okazało , pozostaje w związku z pełnioną służbą oraz naruszenie czynności organizmu spowodowane wypadkiem w służbie (konwojowanie zatrzymanego) nie można uznać za szczególnie uzasadniony przypadek skutkujący obniżeniem dodatku służbowego.

Co więcej , obniżenie dodatku podczas usprawiedliwionej nieobecności skarżącego narusza w istotny sposób jego prawa.

Naruszenie prawa procesowe polegało - zdaniem skarżącego – na tym , że organ I instancji, mimo otrzymania odwołania w dniu 27 października 2009 r. nie przesłał akt sprawy w ustawowym terminie do organu odwoławczego pozostając w bezczynności, co skutkowało złożeniem skargi , jednak organy obu instancji nie zajęły stanowiska w tym przedmiocie .

Ponadto , zdaniem skarżącego, podstawa prawna powołana w decyzji organu odwoławczego jest niekompletna, narusza art. 107 § 1 kpa. Poprzez ograniczenie jej jedynie do wskazania przepisu art. 138 kpa, co uniemożliwia merytoryczną kontrolę orzeczenia.

Do skargi dołączono m.in. Orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej Nr [...] Nr [...] uznające skarżącego za całkowicie niezdolnego do służby w Policji i stwierdzające, że skarżący został zaliczony do trzeciej grupy inwalidzkiej, a inwalidztwo pozostaje w związku ze służbą.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art.145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153, poz.1270).

Dokonując kontroli zaskarżonych decyzji pod kątem ich zgodności z prawem, Sąd badał, czy organ administracyjny ustalił stan faktyczny zgodnie z obowiązującymi przepisami, a następnie, czy do tak ustalonego stanu faktycznego zastosował właściwe przepisy oraz, czy przepisy te prawidłowo zinterpretował.

W niniejszej sprawie podstawę materialnoprawną decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tj.: Dz. U. z 2007 poz. 43 nr 277 ze zm.) zwanej dalej ustawą.

Art. 100 ustawy stanowi, iż uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia.

Zgodnie z art. 104 ust. 4 ustawy , niezależnie od dodatków, o których mowa w ust. 1-3, policjantowi mogą być przyznawane dodatki do uposażenia uzasadnione szczególnymi właściwościami, kwalifikacjami, warunkami lub miejscem pełnienia służby.

Z kolei art. 121 ust. 1 stanowi , że w razie choroby, urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie pozostawania bez przydziału służbowego policjant otrzymuje uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia o charakterze stałym i inne należności pieniężne należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym - z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo do uposażenia i innych należności pieniężnych lub na ich wysokość.

Kwestie dotyczące dodatku służbowego precyzuje Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. (Dz. U z 2001 poz.152 nr 1732 ze zm.) w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (zwane dalej rozporządzeniem).

Dodatkami do uposażenia są – stosownie do § 6 ust.1 pkt.3 rozporządzenia – dodatki służbowe.

Zgodnie z przepisem § 9 ust. 5 w szczególnie uzasadnionych przypadkach dodatek służbowy podlega obniżeniu. Przepisy § 8 ust. 5-8 stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 6.

§ 8 ust. 5 stanowi, iż dodatek funkcyjny można w zależności od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji przez niego zadań i czynności służbowych:

1) podwyższać na stałe lub na czas określony w granicach stawek wynikających z ust. 4,

2) obniżać nie więcej niż o 30% otrzymywanej stawki, z zastrzeżeniem ust. 8.

Dodatek funkcyjny może być obniżony także w razie zmiany zakresu obowiązków służbowych, warunków służby , bądź ustania innych przesłanek, które uzasadniały przyznanie go w dotychczasowej wysokości (§ 8 us. 7).

§ 8 ust. 8 określa z kolei , że dodatek funkcyjny obniża się w granicach od 20 do 50% otrzymywanej stawki w przypadku:

1) naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną,

2) niewywiązywania się przez policjanta z obowiązków służbowych stwierdzonego w opinii służbowej,

3) nieprzydatności policjanta na zajmowanym stanowisku, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej.

W rozpatrywanej sprawie Rozkazem personalnym z dnia [...] 2009 r. Komendant Powiatowy Policji, działając na podstawie art. 104 ust. 4 ustawy, podwyższył skarżącemu dodatek służbowy do kwoty 460 zł miesięcznie , a następnie rozkazem personalnym z dnia [...] 2010r dodatek ten obniżył o 30% otrzymywanej dotychczas stawki .

Powodem obniżenia ww. dodatku była długotrwała , usprawiedliwiona chorobą , nieobecność skarżącego . W ocenie Sądu , w niniejszej sprawie bez znaczenia jest dokładne określenie ilości dni tej nieobecności , co jest okolicznością sporną między stronami , gdyż bezspornie skarżący w roku 2010 przebywał znaczną cześć roku na zwolnieniu lekarskim.

Jako podstawę prawną obniżenia skarżącemu dodatku służbowego organy wskazały § 9 ust. 5 w związku z § 8 ust. 5 pkt 2 ww. rozporządzenia .

W związku z powyższym rolą Sądu rozstrzygającego niniejszą sprawę było ustalenia , czy do ustalonego stanu faktycznego – długotrwała choroba skarżącego - organy Policji prawidłowo zastosowały wskazany przepis.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji pod kątem jest zgodności z prawem, Sąd stwierdził , że decyzja ta , jak i poprzedzająca ją decyzja Komendanta Powiatowego Policji naruszają prawo w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie z obrotu prawnego tych rozstrzygnięć.

Za nie zgodne z prawem należy uznać stanowisko organów Policji wyrażone w zaskarżonych decyzjach , że policjantowi przysługuje dodatek stały tylko z tytułu faktycznie pełnionej służby. Dodatek stały, jako część uposażenia policjanta o charakterze stałym , przysługuje funkcjonariuszowi z tytułu pozostawania w służbie , a nie tylko z tytułu faktycznie pełnionej służby. Zgodnie bowiem z art.121 ustawy , w razie choroby, urlopu , zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie pozostawania bez przydziału służbowego , policjant otrzymuje uposażenie zasadnicze , dodatki do uposażenia o charakterze stałym i inne należności pieniężne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym – z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian mających wpływ na prawo do uposażenia i innych należności pieniężnych lub na ich wysokość.

Taka konstrukcja przepisów stanowi dla policjanta przebywającego na zwolnieniu lekarskim gwarancję otrzymania wynagrodzenia w dotychczasowej wysokości. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 kwietnia 2011 r. (I OSK 1979/10) stwierdził :

"Brzmienie art. 121 ust. 1 ustawy o Policji wskazuje iż przepis ten ma charakter ochronny, gwarantujący policjantowi zachowanie prawa do uposażenia w pełnej wysokości (także podwyżek) w okresie w jakim nie pełni on obowiązków służbowych w związku z zaistnieniem okoliczności wymienionych w przepisie.

Wprawdzie w ust. 2 art. 121 ustawy o Policji zawarta została delegacja dla ministra właściwego do spraw wewnętrznych, który w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy może, w drodze rozporządzenia, ograniczyć w całości lub w części wypłatę niektórych dodatków do uposażenia w okresie choroby, urlopu okolicznościowego albo pozostawania policjanta bez przydziału służbowego, uwzględniając rodzaje i wysokość dodatków, których wypłata podlega ograniczeniu w razie choroby, urlopu okolicznościowego albo pozostawania policjanta bez przydziału służbowego, a także właściwość organów w tych sprawach. Powyższe upoważnienie ma jednak charakter fakultatywny. Minister właściwy zaś nie skorzystał do tej pory z tej delegacji ustawowej i nie wydał przepisów wykonawczych, które regulowałoby powyższe kwestie."

Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę w całości podziela powyższe stanowisko.

Dodatek służbowy, który został skarżącemu przyznany , a następnie obniżony - jest dodatkiem o charakterze stałym , co wynika wprost § 6 ust.2 w zw. z ust.1 pkt.3 ww. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji.

Analiza przepisów dotyczących wynagradzania policjantów prowadzi do wniosku , że prawo policjanta do uposażenia powstaje z dniem mianowania na stanowisko służbowe , a z ostatnim dniem miesiąca , w którym następuje zwolnienie ze służby lub zaistnieją inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie tego prawa – prawo do uposażenia wygasa. W tym okresie uposażenie policjanta może oczywiście ulec zmianie , ale tylko w okolicznościach uzasadniających tę zmianę i wynikających z obowiązujących przepisów. Szczególnie w przypadkach , gdy uposażenie policjanta ma ulec obniżeniu, organy zobligowane są do szczególnie rozważnego postępowania mając na uwadze skutki takich decyzji. Uposażenie policjanta , podobnie jak wynagrodzenia pracownicze, objęte są szczególną ochroną ustawodawcy , co oznacza , że ich obniżenie może nastąpić w ściśle oznaczonych przypadkach.

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w rozporządzeniu z dnia 6 grudnia 2001r w § 9 ust.5 przewidział możliwość obniżenia podatku służbowego , ale tylko w szczególnie uzasadnionych przypadkach ; w takich przypadkach przepis § 8 ust.5 – 8 stosuje się odpowiednio , z zastrzeżeniem ust.6.

Przepis § 9 ust. 5 rozporządzenia nie może być interpretowany w oderwaniu od art.121 ustawy co oznacza , że możliwość obniżenia dodatku służbowego istnieje , ale tylko przy spełnieniu innych , niż wymienione w art. 121 ustawy , przesłanek. Jedną z takich przesłanek wymienionych w tym przepisie jest choroba , która wyklucza prawną możliwość obniżenia dodatku służbowego w oparciu o § 9 ust.5 rozporządzenia. Innymi słowy , jest to przesłanka negatywna stosowania przepisów rozporządzenia .

Rozstrzygając niniejszą sprawę należało uwzględnić różnice dotyczące zasad przyznawania oraz zasad obniżania dodatku służbowego . O ile przyznanie dodatku służbowego ma charakter uznaniowy, to obniżenie tego dodatku możliwe jest – jak wyżej podniesiono - tylko w ściśle określonych przepadkach. Postępowanie w sprawie obniżenia dodatku ma sformalizowany charakter. Oznacza to, że aby dodatek służbowy na podstawie § 9 ust. 5 mógł zostać obniżony , spełniona musi być jedna z przesłanek warunkująca obniżenie dodatku z § 8 ust.5 – 8 rozporządzenia. W tym zakresie Sąd podzielił stanowisko pełnomocnika skarżącego zawarte w skardze, że w rozpatrywanej sprawie żadna z przesłanek wymienionych w powyższym przepisie nie zaistniała .

Reasumując należy stwierdzić , że wysokość wynagrodzenia policjanta w okresie choroby określona została przez art. 121 ustawy . W niniejszej sprawie organy Policji błędnie uznały, iż dopuszczalne było obniżenie skarżącemu dodatku na podstawie § 9 ust. 5 rozporządzenia w związku z jego długotrwałym przebywaniem na zwolnieniu lekarskim. Przyjęcie stanowiska organów Policji prowadziłoby do sytuacji ,w której akt niższego rzędu , jakim jest rozporządzenie, byłby sprzeczny z aktem rangi ustawowej.

Uznając, że zaskarżona decyzja - rozkaz personalny oraz poprzedzająca ją decyzja - rozkaz personalny - organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270) - orzekł jak w sentencji.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje stronie skarżącej od organu, który wydał zaskarżoną decyzję, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw i zasądził od Komendanta Wojewódzkiego Policji na rzecz skarżącego kwotę 257 złotych, na które złożyło się wynagrodzenie za czynności adwokackie - zgodnie z przepisem § 18 ustęp 1 lit c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 poz.163 nr 1348), oraz 17 zł opłaty za pełnomocnictwo.

Sąd zwrócił skarżącemu 100 zł nienależnie uiszczonego przez niego wpisu, gdyż zgodnie z art. 239 ust. 1 lit. d nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona, skarżąca działanie organu w sprawach ze stosunków pracy i stosunków służbowych.