Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 443/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-10-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1785
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kot (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Renata Nawrot, Protokolant Sekretarz sądowy Karolina Kaca, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2018 r. w Radomiu sprawy ze skargi Państwowego Gospodarstwa Leśnego - Lasów Państwowych Nadleśnictwo [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości od gruntów pod liniami energetycznymi za 2012 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. Decyzją z [...] kwietnia 2018 r., po rozpatrzeniu odwołania Państwowego Gospodarstwa Leśnego – Lasy Państwowe Nadleśnictwo S. (dalej: "skarżący" lub "Nadleśnictwo"), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (dalej: "SKO", "Kolegium" lub "organ odwoławczy") utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy C. (dalej: "Wójt" lub "organ I instancji") z [...] grudnia 2017 r. Przedmiotem tych decyzji było określenie Nadleśnictwu zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2012 r. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Kolegium wskazało między innymi przepisy art. 70

§ 1 i § 4 oraz art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201; dalej: "Op"), a także przepisy art. 2 ust. 2 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1785 ze zm.; dalej: "upol"). W uzasadnieniu powołało się również na treść uchwały nr [...] Rady Gminy w C. z [...] grudnia 2011 r. w sprawie określenia stawek podatku

od nieruchomości oraz stosowania zwolnień na 2012 rok (Dz. Urz. Woj. Maz. z 31 grudnia 2011 r., poz. 8685; dalej: "uchwała RG").

2. Stan faktyczny i przebieg postępowania podatkowego.

2.1. Decyzją z [...] grudnia 2017 r., rozpoznając sprawę po raz kolejny, Wójt określił Nadleśnictwu zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2012 r. ([...] zł) od gruntów o pow. [...] ha, według stawki (0,62 zł za 1 m2) przewidzianej

dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Grunty te znajdowały się bowiem w zarządzie Nadleśnictwa i były zajęte pod linie energetyczne.

2.2. W odwołaniu od tej decyzji, wnosząc o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, pełnomocnik skarżącego (radca prawny) postawił zarzuty naruszenia przepisów art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Op oraz art. 2 ust. 2 pkt 1, art. 3 ust. 2, art. 4 ust. 1 pkt 1 upol poprzez błędną ich wykładnię oraz zastosowanie. Sporne grunty zostały bowiem oznaczone w ewidencji gruntów jako grunty leśne i jako takie zostały opodatkowane podatkiem leśnym.

Zdaniem pełnomocnika skarżącego art. 1 ust. 2 ustawy z 30 października 2002 r. o podatku leśnym (Dz. U. Nr 200, poz. 1682 ze zm.; dalej także jako "upl") jest przepisem szczególnym w stosunku do przepisów upol. Ww. grunty nie powinny zatem podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 2 upol. W sprawie nie zostało nadto wykazane, że sporne grunty w 2012 r. były zajęte pod działalność gospodarczą prowadzoną przez zakład energetyczny, w szczególności gdy w tym okresie na ich terenie skarżący prowadził wyłącznie gospodarkę leśną, o której mowa w przepisach ustawy o lasach.

Wójt ponownie rozpoznając sprawę nie zastosował się nadto do zaleceń wynikających z decyzji SKO uchylającej poprzednią decyzję wymiarową. Skarżący zakwestionował także opinię biegłego sporządzoną w toku postępowania, szczególnie odnośnie do powierzchni gruntów zajętych pod urządzeniami energetycznymi, która nie odpowiada stanowi faktycznemu z 2012 r.

2.3. Kolegium rozpoznając sprawę po raz kolejny (trzeci) podkreśliło na wstępie, że dotychczas Wójt w swoich decyzjach wymiarowych sporne grunty opodatkowywał

z zastosowaniem stawki przewidzianej dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, będących w zarządzie Nadleśnictwa i zajętych pod linie energetyczne. Przyjął ostatecznie powierzchnię tych gruntów niespełna 2-krotnie niższą od powierzchni przyjmowanej w dwóch poprzednich decyzjach wymiarowych. Niezmienny jest także fakt, że za podstawę opodatkowania przyjęto ten sam przedmiot, tj. grunty sklasyfikowane jako lasy (symbol Ls). Taki stan rzeczy konsekwentnie kwestionuje skarżący, który wymiar podatku od nieruchomości uznaje za wadliwy.

2.4. Kolegium stwierdziło, że w sprawie nie wystąpiły przeszkody do orzekania

o zobowiązaniu skarżącego, z uwagi na wystąpienie okoliczności (przerwanie biegu terminu przedawnienia) przewidzianych w art. 70 § 4 Op (okoliczność bezsporna). Przedstawiło następnie dotychczasowy przebieg postępowania podatkowego oraz ramy prawne rozpoznawanej sprawy. Powołując się na treść art. 2 ust. 2 upol, SKO wywiodło, że przepis ten zawiera wyłączenie od opodatkowania podatkiem od nieruchomości

m. in. Lasów, ale z zastrzeżeniem, że jeśli wskazane przedmioty opodatkowania zajęte są na prowadzenie działalności gospodarczej, to wyłączenie nie ma zastosowania.

Zdaniem Kolegium, norma ta jest konkretna i nie powinna budzić wątpliwości. Opodatkowanie uwarunkowane jest "zajęciem" przedmiotów opodatkowania (np. lasów) na prowadzenie działalności gospodarczej. Tym samym przepis ten stanowi wyjątek

od zasady przewidzianej w art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne

i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.; dalej "Pgik"). Czyli pomimo, że grunt sklasyfikowany jest w ewidencji gruntów jako las, to podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, zgodnie z art. 2 ust. 2 upol. Zdaniem Kolegium, norma ta nie koliduje z przepisami ustawy o podatku leśnym, tj. art. 1 ust. 1 i ust. 3 upl.

SKO wskazało, że przez teren lasu objętego zaskarżoną decyzją przebiegają linie energetyczne (okoliczność bezsporna). Sposób faktycznego wykorzystywania tych gruntów (sklasyfikowanych jako las) decyduje zaś o tym, czy będą one objęte podatkiem leśnym, czy też podatkiem od nieruchomości. Podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów leśnych będzie fakt ich zajęcia na działalność gospodarczą, przy czym czynności te muszą być wykonywane w sposób trwały (nieincydentalnie). Przez pojęcie gruntów "zajętych" na prowadzenie działalności gospodarczej, należy rozumieć faktyczne wykonywanie konkretnych czynności, działań na gruncie, powodujących dokonanie zamierzonych celów lub osiągnięcie konkretnego rezultatu, związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Ważne jest też założenie, że zajęcie gruntów na prowadzenie działalności gospodarczej nie oznacza, że nie może być tam prowadzona jednocześnie działalność leśna. Zdefiniowane w art. 1 ust. 3 upl oraz w art. 1a pkt 7 upol pojęcie działalności leśnej jest bardzo szerokie.

Zdaniem Kolegium nie może być akceptowalne, że choćby bardzo ograniczony, a nawet bagatelny, przejaw prowadzenia działalności leśnej na gruntach usytuowanych pod liniami energetycznymi, skutkowałby opodatkowaniem tych gruntów podatkiem leśnym. Zaakceptowanie takiego stanowiska doprowadziłoby do sytuacji, w której grunty te podlegałyby opodatkowaniu różnymi podatkami. Zależałoby to jedynie od woli podatnika, tj. od tego, czy pod liniami jest prowadzona w ograniczonym, czy nawet

w jakimkolwiek zakresie gospodarka leśna, a nie od tego, czy grunty są zajęte

na prowadzenie działalności gospodarczej. Na przedmiotowym gruncie (las) w 2012 r. prowadzona była działalność w zakresie przesyłu energii elektrycznej przez [...] – W. S. A., która w sposób trwały i nieincydentalny wykorzystuje dla potrzeb tej działalności pasy techniczne pod napowietrznymi liniami energetycznymi. Pasy zostały wytyczone w związku z przebiegającymi przez las liniami energetycznymi i są niezbędne do prowadzenia przesyłu energii. Spółka ta jako operator jest zobowiązana utrzymywać wskazane grunty w sposób umożliwiający bezpieczne i bezawaryjne funkcjonowanie linii napowietrznych przy uwzględnieniu szeregu przepisów prawa regulujących, m. in. kwestie bezpieczeństwa, funkcjonowania i posadowienia linii energetycznych. Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z 9 czerwca 2016 r., sygn. akt II FSK 1156/14, II FSK 1157/14 i II FSK 1238/14, przedstawił negatywne oddziaływanie linii energetycznych wysokiego napięcia na otoczenie, a co za tym idzie brak możliwości prowadzenia na gruncie usytuowanym w pasie technicznym działalności leśnej w zakresie ochrony i zagospodarowania lasu, a także utrzymywania i powiększania zasobów i upraw leśnych.

W podsumowaniu Kolegium wskazało, że przedmiotowe grunty podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 upol podstawę opodatkowania stanowi zaś ich powierzchnia, którą organy w sprawie przyjęły zgodnie z treścią opinii z [...] listopada 2017 r. sporządzonej przez biegłego sądowego

z zakresu leśnictwa. W ich ocenie wyliczona powierzchnia gruntów zajętych

na prowadzenie działalności gospodarczej przez biegłego ([...] ha) odpowiada wyliczeniom, które organy dokonały we własnym zakresie, z uwzględnieniem wartości podanych przez skarżącego. Dostrzeżone różnice w powierzchni były znikome i nie miały wpływu na wynik sprawy. Organy działając na korzyść skarżącego przyjęły

do opodatkowania nieznacznie mniejszą powierzchnię od podanej przez Nadleśnictwo (zob. s. 6 zaskarżonej decyzji). Tym samym wszystkie zarzuty odwołania Kolegium uznało za chybione. Stwierdziło przy tym, że organ I instancji zastosował prawidłowe stawki podatku przewidziane w treści uchwały RG w C. z [...] grudnia 2011 r. (§ 1 pkt 1 lit. a). Przedstawiło stosowne wyliczenie podatku od nieruchomości za 2012 r.

3. Postępowanie sądowe.

3.1. Z ostatecznym w administracyjnym toku instancji rozstrzygnięciem organu odwoławczego nie zgodził się skarżący. Pismem z [...] maja 2018 r. wniósł zatem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej także jako "Sąd" lub "WSA"). Autor skargi (radca prawny), występując o uchylenie w całości decyzji organów obu instancji, postawił zarzuty naruszenia art. 70 § 1 i § 4, art. 122, art. 187

§ 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, a także art. 2 ust. 2 pkt 1, art. 3 ust. 2 i art. 4 ust. 1 pkt 1 upol przez błędną ich wykładnię oraz zastosowanie.

Zdaniem Nadleśnictwa organ egzekucyjny bezpodstawnie "pobrał z konta bankowego Nadleśnictwa S. kwotę [...] zł wraz z ustawowymi odsetkami i kosztami egzekucji przed upływem terminu zapłaty, tj.: w dniu [...].12.2017 r.", gdyż Wójt w swojej decyzji określił termin zapłaty podatku przypadający na 2018 r., czyli po upływie terminu, o którym mowa w art. 70 § 1 Op. Nie wystąpiły podstawy do wymiaru podatku od nieruchomości według przyjętych stawek, gdyż organy nie wykazały,

że sporne grunty w 2012 r. były zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Bezsporny jest jedynie fakt, że na tych gruntach usytuowane są linie elektryczne faktycznie wykorzystywane do przesyłu energii elektrycznej. Skoro jednak grunty te zostały opodatkowane podatkiem leśnym, to zgodnie z art. 2 ust. 2 upol nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Organy przyjęły nadto wadliwą powierzchnię gruntów do opodatkowania.

3.2. Odpowiadając na skargę, SKO podtrzymało dotychczasowe stanowisko

i wystąpiło o jej oddalenie. Zarzuty skargi uznało za chybione. Zauważyło, że na etapie postępowania odwoławczego skarżący nie stawiał zarzutów przedawnienia jego zobowiązania, o którym mowa w zaskarżonej decyzji. Wpływu na tą okoliczność nie ma błędne pouczenie o terminie płatności zobowiązania. Brak umowy pomiędzy stronami (skarżącym a [...]) dotyczącej korzystania z gruntów nie ma wpływu na wynik sprawy.

4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

4.1. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, a także postępowania poprzedzającego jej wydanie, działając przy tym z urzędu na podstawie art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302; dalej: "uppsa"), Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy podatkowe orzekające w sprawie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 122, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Op w związku z przepisami art. 2 ust. 2 upol. Nie wystąpiły zatem podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie przepisów art. 145 § 1 uppsa.

4.2. Na proces stosowania prawa składa się szereg etapów i elementów. I tak, w pierwszej kolejności organ stosujący prawo powinien zidentyfikować odpowiednią normę prawa materialnego, której zastosowanie może wchodzić w rachubę odnośnie rozpatrywanej sprawy. Następnie poprzez dokonanie wykładni tej normy, winien zrekonstruować jej treść i w oparciu o wynikające stąd wnioski, stwierdzić ustalenie, jakich faktów jest konieczne z punktu widzenia zastosowania tej normy. Ustalenie tych faktów winno nastąpić według reguł prawa procesowego, a zwłaszcza tych reguł, które dotyczą postępowania dowodowego. Końcowym etapem jest dokonanie subsumcji, czyli przyporządkowanie ustalonego stanu faktycznego do hipotezy normy prawa materialnego. Rolą Sądu pierwszej instancji jest zaś kontrola prawidłowości tego działania, z uwzględnieniem przepisów art. 134 i art. 145 uppsa.

4.3. W rozpoznawanej sprawie strony prowadzą spór dotyczący prawidłowości decyzji określającej Nadleśnictwu zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2012 r. ([...] zł). Skarżący wskazuje na przedawnienie jego zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości. Konsekwentnie kwestionuje zasadność opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów będących własnością Skarbu Państwa, będących

w zarządzie nadleśnictwa, sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako lasy, użytki rolne lub grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych oraz tereny różne, na których posadowione są urządzenia infrastruktury energetycznej (linie elektroenergetyczne). Zdaniem skarżącego, grunty leśne, nad którymi przebiegają linie elektroenergetyczne, powinny być opodatkowane podatkiem leśnym. Organy podatkowe uznały zaś, że sporne grunty są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie przesyłu energii przez przedsiębiorstwo energetyczne, czego konsekwencją jest ich opodatkowanie podatkiem od nieruchomości.

5.1. W pierwszej kolejności odnieść należy się do najdalej idącego zarzutu, dotyczącego naruszenia przepisów art. 70 § 1 i § 4 Op poprzez błędną ich wykładnię oraz zastosowanie. Zdaniem Sądu, wadliwa informacja zamieszczona w uzasadnieniu decyzji organu I instancji odnośnie do terminu płatności zobowiązania Nadleśnictwa

w podatku od nieruchomości za 2012 r. nie ma wpływu na wynik rozpoznawanej sprawy. Decyzje podatkowe będące przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie mają bowiem charakter deklaratoryjny (art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 Op), na co wskazuje także Nadleśnictwo stawiając zarzuty naruszenia art. 70 § 1 Op, który to przepis nie ma zastosowania przy wydawaniu konstytutywnych decyzji podatkowych. Tym samym zastosowanie środka egzekucyjnego (zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego skarżącego [...] grudnia 2017 r.), o którym skarżący został powiadomiony, skutkowało przerwaniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania skarżącego z tytułu podatku od nieruchomości za 2012 r., zgodnie z art. 70 § 4 Op. Za chybione Sąd uznał zatem zarzuty naruszenia przepisów art. 70 § 1 i § 4 Op.

5.2. Organy podatkowe zasadnie przyjęły, że w 2012 r. przedmiotowe grunty były zajęte przez zakład energetyczny ([...] S. A.) na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej (pod liniami eleketroenergetycznymi). Na tą okoliczność wskazuje nie tylko biegły, ale także sam skarżący, a nawet autor skargi (zob. pismo z [...] sierpnia 2014 r. dot. zobowiązania pieniężnego za lata 2007 – 2013, poz. 55 akt podatkowych). Bezumowne korzystanie z gruntu przez [...] S. A., będące przedmiotem sporu sądowego o zapłatę kwoty [...] zł (zob. pismo skarżącego z [...] listopada 2013 r., poz. 64 akt podatkowych) oznacza, że przedmiotowe grunty były zajęte przez [...]

na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej także w 2012 r. Za oczywiście chybione Sąd uznał zatem procesowe zarzuty skargi w tym zakresie.

Łączna powierzchnia pasa energetycznego ([...] ha) przyjęta przez organ I instancji jako powierzchnia gruntów stanowiąca podstawę opodatkowania za 2012 r. podatkiem od nieruchomości jest mniejsza od powierzchni ([...] ha) wskazanej przez Nadleśnictwo w zestawieniu załączonym do pisma z [...] listopada 2017 r. (poz. 4 akt podatkowych). To zaś oznacza, że decyzja wymiarowa jest dla skarżącego korzystna. Nawet gdyby zatem przyjąć, że skarżący ma częściowo rację kwestionując ustalenia faktyczne poczynione przez organy podatkowe na podstawie opinii biegłego, to i tak okoliczność ta nie miałaby wpływu na wynik postępowania sądowego, z uwagi na art. 134 § 2 uppsa, który to przepis wprowadza istotne ograniczenie dla sądu administracyjnego, który nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego.

W realiach rozpoznawanej sprawy Sąd nie dopatrzył się podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, a jej uchylenie wraz z decyzją organu I instancji

w celu związania Wójta obowiązkiem wydania decyzji określającej skarżącemu zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2012 r. w kwocie wyższej od kwoty [...] zł, byłoby działaniem na niekorzyść skarżącego., czemu sprzeciwia się art. 134 § 2 uppsa. Tym samym bez konieczności rozstrzygania przez Sąd, czy do podstawy opodatkowania w niniejszej sprawie należało przyjąć [...] ha, jak uczyniły organy podatkowe, czy też [...] ha, jak wynika z wyjaśnień skarżącego, za chybione Sąd uznał procesowe zarzuty skargi także w tym zakresie.

To zaś oznacza, że za chybione należało uznać wszystkie zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Op oraz związaną

z nimi argumentację w obu wskazanych wyżej obszarach.

6. W świetle powyższych rozważań (pkt 5.1 i 5.2.) dotyczących wystąpienia przesłanki z art. 70 § 4 Op oraz przyjęcia przez Sąd za prawidłowe ustaleń faktycznych dokonanych przez organy podatkowe na potrzeby rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, należy odnieść się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów art. 2 ust. 2 pkt 1, art. 3 ust. 2 i art. 4 ust. 1 pkt 1 upol "przez błędną ich wykładnię i zastosowanie".

6.1. Zdaniem Sądu, także te zarzuty należało uznać za chybione. Rację bowiem należy przyznać organom podatkowym orzekającym w niniejszej sprawie co do tego,

że w świetle art. 2 ust. 2 upol grunty zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Wyłączenie z opodatkowania podatkiem od nieruchomości użytków rolnych lub lasów dotyczy wyłącznie sytuacji,

w której użytki rolne lub lasy nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej.

Tożsamy problem prawny był przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyrokach z 9 czerwca 2016 r., sygn. akt II FSK 1156/14, II FSK 1157/14 i II FSK 1238/14 oraz z dnia 17 czerwca 2016 r. sygn. akt 1315/14, II FSK 1391/14, II FSK 1392/14 i II FSK 1387/14 wydanych w sprawie gruntów innych nadleśnictw (publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, adres: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"). Sąd, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela stanowisko przedstawione w tych orzeczeniach.

W świetle powyższego należy dojść do wniosku, że w niniejszej sprawie grunty pod liniami napowietrznymi zajęte były na prowadzenie działalności gospodarczej

w zakresie przesyłu energii elektrycznej i konstatacji takiej nie stoi na przeszkodzie możliwość prowadzenia na tych gruntach, w ograniczonym zakresie, określonych czynności w ramach działalności leśnej.

Z art. 2 ust. 2 upol nie wynika, aby na gruntach zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej nie mogła być prowadzona inna działalność (tu - leśna), o ile specyfika prowadzonej działalności gospodarczej na to pozwala. Nie ma to jednak wpływu na opodatkowanie takich gruntów, o ile są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej i jest to główny i podstawowy cel ich wykorzystywania (zob. także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lipca 2017 r., II FSK 1540/15; CBOSA).

W tym miejscu zauważyć należy, że w obrocie prawnym nie ma i nie było art. 2 ust. 2 pkt 1 upol. Przepis ten nie był także wskazywany przez organy podatkowe orzekające w niniejszej sprawie. Zarzut skargi dotyczący naruszenia tego nieistniejącego przepisu należało zatem uznać za oczywiście chybiony.

6.2. Skoro skarżący konsekwentnie twierdzi, że w 2012 r. prowadził działalność leśną na spornym gruncie, to znaczy, że faktycznie władał tym gruntem. Jest zatem podmiotem, na którym ciąży obowiązek podatkowy w świetle art. 3 ust. 2 upol. Zajęcie spornego gruntu w ograniczonym zakresie na prowadzenie działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę energetycznego nie niweczy możliwości uznania Nadleśnictwa

za podatnika podatku od nieruchomości na podstawie art. 3 ust. 2 upol.

W tym miejscu warto odwołać się do stanowiska wyrażonego w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 marca 2017 r., sygn. akt II FSK 2224/16,

w którym podkreślono, iż spółki energetyczne, prowadząc działalność w zakresie przesyłu energii elektrycznej, wykorzystują w sposób trwały i z pewnością nieincydentalny, dla potrzeb tej działalności, pasy techniczne pod napowietrznymi liniami energetycznymi, które zostały wytyczone w związku z przebiegającymi przez las liniami energetycznymi i które są niezbędne do prowadzenia przesyłu energii, a nadto spółki te jako operatorzy są zobowiązane utrzymywać wskazane grunty w sposób umożliwiający bezpieczne i bezawaryjne funkcjonowanie linii napowietrznych przy uwzględnieniu szeregu przepisów prawa regulujących, m. in. kwestie bezpieczeństwa, funkcjonowania i posadowienia linii energetycznych. W świetle powyższego NSA podkreślił, że należy dojść do wniosku, iż grunty pod liniami napowietrznymi zajęte są na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie przesyłu energii elektrycznej

i konstatacji takiej nie stoi na przeszkodzie możliwość prowadzenia na tych gruntach,

w ograniczonym zakresie, określonych czynności w ramach działalności leśnej.

Podsumowując powyższe rozważania, podstawą do uznania Nadleśnictwa

za podatnika podatku od nieruchomości stanowiło uregulowanie przewidziane w art. 3 ust. 2 upol, zgodnie z którym obowiązek podatkowy dotyczący przedmiotów opodatkowania będących w zarządzie Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe ciąży na jednostkach organizacyjnych Lasów Państwowych, faktycznie władających nieruchomościami lub obiektami budowlanymi. Tym samym za chybiony Sąd uznał zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 3 ust. 2 upol. Warto dodać, że zarzut ten nie został uzasadniony.

6.3. Zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 4 ust. 1 pkt 1 upol jest w istocie tylko konsekwencją zarzutów procesowych dotyczących przyjęcia do opodatkowania powierzchni spornych gruntów ustalonej zdaniem skarżącego w sposób wadliwy. W tym zakresie Sad uznał za chybione zarzuty skargi (zob. pkt 5.2. uzasadnienia niniejszego wyroku). To zaś oznacza, że za chybiony Sąd uznał także zarzut naruszenia art. 4

ust. 1 pkt 1 upol poprzez jego "błędne zastosowanie". Tym bardziej, ze zarzut ten nie został uzasadniony.

6.4. Wpływu na wynik sprawy nie wywiera także argumentacja skarżącego dotycząca uiszczenia podatku leśnego od spornych gruntów, gdyż kwestia ta nie podlega kontroli sądowej w niniejszej sprawie. Autor skargi nie uprawdopodobnił nawet trafności swojej argumentacji, jakoby "Organ pobrał i wyegzekwował od Strony Skarżącej odnośnie tej samej nieruchomości równolegle dwa podatki: leśny i podatek od nieruchomości". W rozpoznawanej sprawie należny był podatek od nieruchomości,

a kwestia związana z podatkiem leśnym zapłaconym przez skarżącego może być przedmiotem odrębnego postępowania.

7. Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 151 uppsa, Sąd orzekł, jak w sentencji niniejszego wyroku, czyli oddalił skargę jako niezasadną.