Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1460/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2014-03-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: lp.1.5. załącznika nr 3
journal: Dz.U. 2012 poz 1265
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Protokolant specjalista Beata Bieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2014 r. sprawy ze skargi F. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w W. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w K., działając na podstawie art.92a ust. 1 oraz na podstawie lp. 1.5. załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, (tekst jednolity Dz. U. 2012, poz. 1265) nałożył na F. P. prowadzącą działalność jako "A" w M. karę pieniężną w kwocie [...] zł za przewidziane w lp. 1.5. załącznika nr 3 do ustawy naruszenie w postaci niepoddania się lub uniemożliwienia kontroli w całości lub w części. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że inspektorzy z WITD w K., od roku [...], prowadzili bezskuteczne czynności, mające na celu podjęcie kontroli w miejscu prowadzenia działalności gospodarczej przez ww. przedsiębiorcę. Relacjonując podejmowane działania od [...]r. organ podał, iż np. w dniu [...]r., kontrolujący udali się na ulicę [...] w M. Pod tym adresem, zgodnie z wpisem do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej znajduje się adres głównego miejsca wykonywania działalności przedsiębiorcy. Adres ten wskazany jest również jako adres do doręczeń. We wskazanym miejscu nie zastano przedsiębiorcy F. P. W ww. dniu zespół kontrolny udał się również na ul. [...] w M. (adres zamieszkania F. P.), jednak pod ww. adresem nikogo nie zastano. W dniu [...]r., wysłano do przedsiębiorcy zawiadomienie o terminie wszczęcia kontroli oraz wyznaczono termin jej przeprowadzenia na dzień [...]r. w miejscu prowadzenia działalności gospodarczej. Doręczenie powyższego zawiadomienia uznano za dokonane po podwójnym awizowaniu. W dniu [...]r., kontrolujący ponownie udali się na ulicę [...] w M. We wskazanym miejscu ponownie nie zastano przedsiębiorcy ani żadnych innych osób związanych jakkolwiek z firmą. Dodatkowo, inspektorzy udali się pod adres zamieszkania F. P., jednak i tam nikogo nie zastano. W dniu [...]r. kontrolujący po raz kolejny udali się na ul. [...] w M. Na miejscu nikogo nie zastano. W związku z powyższym kontrolujący pozostawili pod ww. adresem, w widocznym miejscu w drzwiach wejściowych, pismo z informacją o zamiarze wszczęcia kontroli przedsiębiorcy w dniu [...]r. Sporządzono dokumentację fotograficzną, która załączona została do akt sprawy. Kontrolujący udali się również na ul. [...] w M. Na miejscu kontrolujący zastali R. P. - według oświadczenia syna F. P., który poinformował, że F. P. nie ma w domu. Kontrolujący wręczyli więc R. P. zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli ww. przedsiębiorcy z określonym terminem rozpoczęcia kontroli w dniu [...]r. pod adresem prowadzenia działalności gospodarczej, wraz z wezwaniem o przedłożenie do kontroli wymaganych dokumentów. R. P. zadeklarował, że ww. pisma przekaże matce.

W dniu [...]r. do inspektoratu wpłynęło pismo F. P., w którym zwróciła się z prośbą o zmianę terminu kontroli, ze względu na chorobę oraz fakt, że działalność prowadzi samodzielnie, nikogo nie zatrudnia i nie może wyznaczyć osoby do reprezentowania jej w czynnościach kontrolnych. W dniu [...]r. kontrolujący udali się na ul. [...] w M., celem podjęcia kontroli. Na miejscu nikogo nie zastano. W związku z powyższym, kontrolujący pozostawili pod wskazanym adresem pismo z wezwaniem do niezwłocznego wyznaczenia -najpóźniej do dnia [...] r. osoby upoważnionej do reprezentowania przedsiębiorcy w czynnościach kontrolnych, wraz z informacją o terminie przeprowadzenia kontroli tj. [...] r. pod adresem prowadzenia działalności gospodarczej. W niniejszym piśmie poinformowano również, iż niedopełnienie ww. obowiązku skutkować będzie wszczęciem z urzędu postępowania administracyjnego z tytułu lp. 1.5. załącznika nr 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym tj. niepoddania się lub uniemożliwienia przeprowadzenia kontroli w całości lub w części. Sporządzono dokumentację fotograficzną. Ponadto, kontrolujący udali się na ul. [...] w M., gdzie w skrzynce pocztowej pozostawiono również ww. pismo z informacją o kontroli.

Pismem z dnia [...]r. F. P. zwróciła się ponownie z prośbą o zmianę terminu kontroli. Poinformowała, że jest emerytką i dodatkowo prowadzi działalność gospodarczą, nie zatrudnia nikogo do prac biurowych i nie może wyznaczyć osoby do reprezentowania podczas kontroli. W załączeniu przesłane zostało zaświadczenie o niezdolności do pracy.

W dniu [...]r. kontrolujący udali się na ul. [...] w M. celem podjęcia kontroli, o której strona została pisemnie powiadomiona w dniu [...]r. Na miejscu nie zastano przedsiębiorcy ani osoby upoważnionej do reprezentowania przedsiębiorcy w czynnościach kontrolnych.

Kontynuując swe wywody organ I instancji wskazał, że przepis nakazujący wyznaczenie osoby upoważnionej do reprezentowania przedsiębiorcy w czynnościach kontrolnych nie jest przepisem fakultatywnym, lecz nakazującym wyznaczenie osoby upoważnionej, w każdym przypadku nieobecności przedsiębiorcy, bez względu na jej przyczynę. Nie istnieje przy tym wymóg, aby osobą tą był pracownik przedsiębiorcy. W sytuacji, gdy podmiot nie zatrudnia pracowników, może wskazać inną osobę. Stąd organ kontrolny nie mógł uwzględnić wyjaśnień strony. Należy też zwrócić uwagę na fakt, iż pomimo choroby F. P. nie zawiesiła działalności gospodarczej, co wskazuje na fakt, iż wykonywała ją w sposób ciągły. Stąd wywieść należy, że działania F. P. miały na celu zamierzone uniknięcie i uniemożliwienie kontroli. Z uwagi na powyższe, pismem z dnia [...]r., organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie administracyjne, wzywając stronę do ustosunkowania się do naruszenia ujętego pod lp. 1.5. załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, tj. niepoddania się lub uniemożliwienia przeprowadzenia kontroli w całości lub w części. Umożliwiło to stronie wzięcie czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu. Wyżej wymienione zawiadomienie zostało doręczone stronie w dniu [...]r.

Organ wskazał nadto, że w myśl art. 72 ustawy o transporcie drogowym, kontrolowany jest obowiązany umożliwić inspektorowi dokonanie czynności kontrolnych, a w szczególności udzielić ustnych lub pisemnych wyjaśnień, okazać dokumenty lub inne nośniki informacji oraz udostępnić dane mające związek z przedmiotem kontroli, udostępnić siedzibę przedsiębiorcy oraz wszystkie pomieszczenia, w których przedsiębiorca prowadzi działalność gospodarczą bądź też przechowuje mienie przedsiębiorstwa

Z mocy z kolei art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10 000 złotych za każde naruszenie. Konkretyzacją powyższej normy jest brzmienie lp. 1.5 załącznika nr 3 do ww. ustawy, który sankcjonuje niepoddanie się lub uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli w całości lub w części karą w wysokości 10 000 zł.

W świetle powyższego i na podstawie analizy zgromadzonego w trakcie czynności kontrolnych materiału nie znaleziono podstaw do zastosowania art. 92 lit. c ustawy o transporcie drogowym wobec ww. naruszenia.

W odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej F. P. zarzuciła naruszenie przepisów postępowania pozbawiające ją możliwości udziału w postępowaniu i obrony swych praw. W konsekwencji wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji pierwszoinstancyjnej bądź jej zmianę i odstąpienie od ukarania. W uzasadnieniu strona wskazała ogólnikowo cyt. "braki postanowienia w zakresie wszczęcia postępowania w sprawie" i brak cyt. "formalnego powiadomienia odwołującej o tymże postępowaniu, co naraziło odwołującą się na pozbawienie jej możliwości działania". Zdaniem bowiem strony żadna z form doręczenia, szczegółowo opisana w motywach zaskarżonej decyzji, nie odpowiada wymogom - co oznacza bezskuteczność tych czynności. Tym samym nie zachodziły podstawy do nałożenia na odwołującą się kary pieniężnej i to w wysokości maksymalnie dopuszczalnej.

Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu zrelacjonował szczegółowo przebieg dotychczasowego postępowania administracyjnego, w tym poprzedzające jego wszczęcie czynności kontrolerów, którym nie umożliwiono jednak przeprowadzenia kontroli. Następnie przywołał i zacytował traktujący o karach art. 92a ustawy o transporcie drogowym oraz regulujące zadania inspekcji w zakresie kontroli i odpowiadające im obowiązki przedsiębiorcy art. 50 pkt 1- 3 i art. 55 ust. 1 oraz art. 55 ust. 1a i 1b ustawy o transporcie drogowym. Następnie wskazał odnoszące się do zasad przeprowadzania kontroli przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej podkreślając, że kontrolowany jest obowiązany do pisemnego wskazania osoby upoważnionej do reprezentowania go w trakcie kontroli, w szczególności w czasie jego nieobecności.

Organ odwoławczy podkreślił, że F. P. została powiadomiona o zamiarze wszczęcia kontroli. W zawiadomieniu o zamiarze wszczęcia kontroli strona została również pouczona, iż w razie nieobecności kontrolowanego jest zobowiązana do pisemnego wskazania osoby upoważnionej do reprezentowania go w trakcie kontroli. Oświadczenie strony o trudnościach zdrowotnych oraz braku możliwości wyznaczenia innej osoby do jej reprezentacji nie zwalnia strony od odpowiedzialności za naruszenie niepoddania się lub uniemożliwienia przeprowadzenia kontroli w całości. Organ podkreślił, że wszystkie pisma były stronie doręczane skutecznie, w zgodzie z przepisami procedury administracyjnej

Pismem z dnia [...]r. F. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na wydaną w sprawie decyzję drugoinstancyjną zarzucając jej naruszenia przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności naruszenia art. 7, 8, 10, 11, 77 § 1, 80 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., a nadto art. 107, 136 i 138 k.p.a. W konsekwencji wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, a także o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W uzasadnieniu skarżąca podniosła, iż jej zdaniem zaskarżona decyzja jest nie do zaakceptowania, a utrzymując w mocy zaskarżoną błędną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu organ II instancji nie tylko naruszył przepis art. 138 k.p.a., ale i art. 8 i 107 k.p.a. poprzez nienależyte i niedostateczne uzasadnienie swej decyzji, a nadto art. 11 k.p.a. gdyż organ II instancji nie wyjaśnił zasadności przesłanek jakimi się kierował, a co więcej wywody dotyczące analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego (str 5 decyzji) zawierają szereg błędnych dat i okoliczności, co może budzić wątpliwości czy organ II instancji w sposób właściwym i rzetelny przeprowadził postępowanie. Całość argumentacji organu II instancji stanowi jedynie powielenie tej przedstawionej przez organ I instancji, również i w tym zakresie, iż skarżąca wykonywała w sposób ciągły swoją działalność pomimo choroby albowiem nie zawiesiła swej działalności co jest wnioskiem niewłaściwym. Nadto organ winien wskazać jakiego uchybienia dokładnie dopuściła się skarżąca a nie wskazywać dwie alternatywne i to z zastosowaniem alternatywy rozłącznej, powołane w przepisie przesłanki tj. "niepoddanie się kontroli lub uniemożliwienie przeprowadzenia kontroli". Można dojść do przekonania, zdaniem skarżącej, że organ II instancji, podobnie jak i I instancji, tak naprawdę sam nie był w stanie określić jakiemu obowiązkowi w rzeczywistości skarżąca rzekomo uchybiła. Organowi drugiej instancji skarżąca zarzuciła nadto brak jakiegokolwiek rzeczowego odniesienia się do jej uwag. Podkreśliła, iż do obciążenia odpowiedzialnością podmiotu nie jest wystarczające stwierdzenie rzekomego nieprzestrzegania nałożonych obowiązków, w tym wypadku niepoddania się lub uniemożliwienia przeprowadzenia kontroli, w sytuacji gdy podmiot ten, jak w przypadku skarżącej, w toku postępowania kontrolnego nie tylko w sposób niewłaściwy był powiadamiany o planowanych czynnościach przez organ kontrolny, ale i był pozbawiony czynnego udziału w postępowaniu kontrolnym oraz możliwości wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji. Zdaniem skarżącej już samo wszczęcie z urzędu postępowania naruszało przepisy postępowania albowiem brak było rzeczywistych podstaw do twierdzenia jakoby skarżąca utrudniała przeprowadzenie kontroli. Skarżąca wskazała też, że jej zdaniem sporządzenie przez pracowników organu protokołu nie może być uznane za wypełniające wymogi art. 39 k.p.a. Nadto organ I instancji w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania, wprawdzie pouczył w sposób niezwykle ogólny o treści art. 10 k.p.a., jednakże nie poinformował skarżącej o możliwości zapoznania się z aktami i wypowiedzenia "ostatniego słowa" przed wydaniem decyzji. Brak w aktach sprawy końcowego oświadczenia strony oraz dowodu, że organ prowadzący postępowanie pouczył stronę o przysługującym jej prawie, uzasadnia wniosek, że organ prowadzący postępowanie naruszył obowiązek ustalony w art. 10 § 1 k.p.a.

Organ I instancji podając nadto przedmiot tegoż postępowania w sposób lakoniczny wskazał, że chodzi o naruszenie ujęte pod l.p. załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Skutki prawne nieudzielenia zaś bądź udzielenia nieprawidłowej bądź niepełnej informacji nie powinny obciążać skarżącej.

Skarga została wniesiona w terminie.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które zawarł był w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się kolejno do stawianych zarzutów w skardze, Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał, iż organ I instancji wielokrotnie podjął próbę doręczenia stronie zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli, czego dowodem są pisma [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dni [...]r., [...]r., [...]r., [...] r. Strona nie odebrała żadnego z powyższych zawiadomień pomimo prawidłowego ich awizowania. Ponadto w toku czynności prowadzonych w związku z zamiarem przeprowadzenia kontroli dwukrotnie wyznaczano termin przeprowadzenia kontroli w siedzibie skarżącej. Mimo prawidłowego powiadomienia strony o terminie kontroli inspektorzy inspekcji transportu drogowego nie mogli przeprowadzić czynności kontrolnych z uwagi na brak przedsiębiorcy bądź osoby upoważnionej do jego reprezentacji. W konsekwencji organ I i II instancji prawidłowo zakwalifikowały naruszenie jako lp. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Innymi słowy strona nie poddała się w całości czynnościom kontrolnym.

Mając na uwadze zarzut szeregu błędnych dat w decyzji organu II instancji, organ wyjaśnił, że na stronie 5 zaskarżonej decyzji znajdują się dwie omyłki w dacie pism tj. wskazano dni [...]r. i [...]r. zamiast [...]r. i [...]r. Pozostałe okoliczności jak i daty wskazane przez organ są jak najbardziej prawidłowe, a ww. omyłki pisarskie nie mają wpływu na rozstrzygnięcie. Ponadto cały stan faktyczny opisany w zaskarżonej decyzji znajduje odzwierciedlenie w dokumentacji zgromadzonej i znajdującej się w aktach administracyjnych niniejszej sprawy.

Odnosząc się do kwestii zawieszenia działalności gospodarczej przez stronę organ wskazał, że jedyną możliwością zawieszenia działalności gospodarczej jest art. 14a ustawy o transporcie drogowym. Oczywiście powyższy przepis nie nakłada takiego obowiązku na przedsiębiorcę, jednakże brak zawieszania przez niego prowadzenia działalności gospodarczej na podstawie ww. przepisu wskazuje, iż dana działalność gospodarcza jest cały czas wykonywana.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez m.in. kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2012, poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nie mogła zostać uwzględniona. Trafnie bowiem zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego w W. utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną wymierzającą przedsiębiorcy- F. P. karę w wysokości [...] zł za dopuszczenie się naruszenia przewidzianego w lp. 1.5. załącznika nr 3 ustawy o transporcie drogowym. Niewątpliwym bowiem w sprawie jest, iż F. P. nie poddała się kontroli uniemożliwiając w całości jej przeprowadzenie w prowadzonym przez siebie przedsiębiorstwie.

Przystępując do szczegółowych rozważań należy w pierwszej kolejności przypomnieć, iż organ kontrolny wielokrotnie podjął próby przeprowadzenia kontroli poszukując F. P. zarówno pod adresem wskazanym jako adres firmy, jak i adresem domowym. Początkowo organ I instancji zawiadomieniami z dnia [...]r. i z dnia [...]r. zawiadomił stronę poprzez doręczenie zastępcze o planowanym zamiarze wszczęcia kontroli. Następnie organ I instancji podjął próbę doręczenia stronie zawiadomienia z dnia [...]r. o zamiarze wszczęcia kontroli przedsiębiorcy pod adresem siedziby przedsiębiorcy jak i pod adresem zamieszkania przedsiębiorcy. Sporządzono na dowód doręczenia stronie zawiadomienia o wszczęciu kontroli protokoły z dnia [...]r., z dnia [...]r., [...]r. W dniu [...]r. organ kontrolny przekazał zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli synowi strony R. P. Strona pismem z dnia [...]r. wystąpiła do organu kontrolnego o zmianę terminu. W wyniku powyższego pisma organ I instancji wyznaczył nowy termin na przeprowadzenie kontroli i pismem z dnia [...]r. poinformował stronę o wyznaczonym dniu kontroli. Ponadto organ kontrolny poinformował również stronę o obowiązku wyznaczenia w przypadku nieobecności przedsiębiorcy osoby upoważnionej do jego reprezentowania podczas czynności kontrolnych. Organ I instancji tym samym pismem pouczył stronę o skutkach nie poddania się czynnościom kontrolnym. W tym zakresie sporządzono w dniu [...]r. protokół z czynności. Na powyższe zawiadomienie strona pismem z dnia [...]r. wniosła ponownie o zmianę terminu kontroli informując o problemach zdrowotnych i niezatrudnianiu innych pracowników. W dniu [...]r. organ I instancji kolejny raz podjął próbę podjęcia czynności kontrolnych jednak na miejscu siedziby prowadzenia działalności gospodarczej, tak jak wielokrotnie uprzednio, nie zastano ani przedsiębiorcy – F. P., ani żadnej osoby upoważnionej do reprezentowania przedsiębiorcy w czynnościach kontrolnych. W związku z czym organ I instancji pismem z dnia [...]r. zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego.

Pismem z dnia [...]r. F. P. oświadczyła, że domaga się cyt. "sformułowania faktów, które stanowić mają przedmiot kontroli", że domagając się od niej wypowiedzi w ciągu 7 dni organ narusza jej prawa, podkreśliła też, że czynności w sprawie naruszały już przedtem jej prawa, pozbawiono ją bowiem wskutek choroby prawa do działania w sprawie. W piśmie, o którym mowa, strona nie wyraziła najmniejszej nawet chęci bądź gotowości poddania się kontroli (notabene gotowości takiej strona nie wyraziła także w dalszym toku postępowania).

W wyniku oceny powstałej sytuacji organ I instancji stwierdził naruszenie polegające na niepoddaniu się lub uniemożliwieniu przeprowadzenia kontroli w całości i wymierzył karę, a organ II instancji rozstrzygnięcie to utrzymał w mocy.

Sąd podziela przekonanie obydwu organów, że F. P. w sposób oczywisty dopuściła się opisanego wyżej naruszenia. Od długiego już czasu strona uniemożliwia bowiem przeprowadzenie na terenie prowadzonego przez nią przedsiębiorstwa kontroli nie zezwalając, wskutek swojej nieobecności i niewyznaczenia, pomimo takiego ustawowego obowiązku ciążącego na przedsiębiorcy, jakiejkolwiek osoby jako pełnomocnika, na przeprowadzenie czynności kontrolnych. Zważyć w tym miejscu należy, odnosząc się do poszczególnych sformułowanych w skardze zarzutów, iż w najmniejszym stopniu nie mogą one wpłynąć na ocenę prawidłowości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej. Zarzut naruszenia przez organ art. 8 i 107 k.p.a. poprzez ogólnikowe uzasadnienie zaskarżonej decyzji i nie wskazanie przesłanek uzasadniających wymierzenie kary, zdaniem Sądu uznać należy za nietrafny. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji, podobnie jak decyzji pierwszoinstancyjnej jest bardzo szerokie, wyczerpujące, zawierające wszystkie przewidziane w art. 107 § 3 k.p.a. elementy składowe. Zarzut nieodniesienia się do uwag strony, a tym samym naruszenie art. 7, 77, 80, 10 i 11 k.p.a. uznać należy z kolei za niezrozumiały albowiem żadnych merytorycznych uwag strona w trakcie czynności administracyjnych nie zgłaszała. Przeciwnie, nie dopuściła do kontroli i ewentualnego składania wyjaśnień. Nietrafny jest także zarzut, iż organ nie uwzględnił faktu chorób F. P. Jedyne zaświadczenia, które strona przedłożyła w trakcie postępowania odnosiły się bowiem do [...]r. kiedy to skarżąca doznała zwichnięcia i jak wynika z karty szpitalnej przez dwa dni od [...] do [...]r. przebywała w szpitalu. Za nie polegający na prawdzie uznać należy sformułowany przez skarżącą zarzut (z którego notabene wycofał się reprezentujący stronę w trakcie rozprawy przed tut. Sądem adw. J. R.), iż w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania nie poinformowano jej o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i końcowego wypowiedzenia się, co zdaniem F. P. uniemożliwiło jej złożenie stosownych oświadczeń. Sąd stwierdza bowiem, że na odwrocie powiadomienia, o którym mowa, z dnia [...]r., widnieje obszerne, całostronicowe pouczenie o wszystkich prawach strony. Podkreślić należy w tej mierze nadto, że ani w trakcie postępowania mającego miejsce po doręczeniu stronie zawiadomienia o wszczęciu postępowania, ani w trakcie postępowania odwoławczego, ani też w skardze strona nie wskazała jakie informacje przekazałaby organom gdyby, jej zdaniem, była świadoma, iż może to uczynić. Nietrafnym jest także zarzut dotyczący formy dokonywanych doręczeń, tzw. doręczenia zastępcze regulowane są bowiem przepisami k.p.a., nadto strona jako przedsiębiorca nie wskazała innego adresu do doręczeń niż zgłoszony adres firmy. Pierwsze pisma z dni [...]r. i [...]r. zostały doręczone stronie skutecznie na adres siedziby przedsiębiorcy poprzez doręczenie zastępcze w wyniku podwójnego awizowania. Kolejno organ I instancji w dniu [...]r. przekazał zawiadomienie o zamiarze wszczęcia kontroli R. P. (synowi strony). Niewątpliwie strona otrzymała też pisma, na które reagowała wnioskami o odroczenie terminu kontroli, a także zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego, którego doręczenie do rąk własnych potwierdziła własnoręcznym podpisem na odwrocie zwrotnego poświadczenia odbioru. Sąd nie podziela także zarzutu, iż organy nie wskazały o jakie w istocie naruszenie prawa w przypadku skarżącej chodzi wskazując alternatywę (niepoddanie się lub uniemożliwienie kontroli), w taki bowiem właśnie sposób zachowanie przedsiębiorcy określa lp. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. W przedmiotowej sprawie oczywistym jest, co jednoznacznie wynika z uzasadnień obydwu wydanych w sprawie decyzji, iż F. P. uniemożliwiła przeprowadzenie kontroli jednocześnie nie poddając się jej. Odnosząc się zaś do zarzutu, iż w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania organ wskazując naruszenie prawa, którego skarżąca się dopuściła, ograniczył się do wskazania numeru przepisu, nie podając czego przepis ten dotyczy, Sąd stwierdza, że wbrew twierdzeniom skarżącej zawiadomienie jednoznacznie wskazuje, iż wydane zostało cyt. "w związku z uniemożliwieniem kontroli przedsiębiorcy". Nadto F. P. jako przedsiębiorca prowadzący działalność w zakresie m.in. transportu obowiązana jest posiadać wiedzę w zakresie określonych w ustawie o transporcie drogowym obowiązków i grożących za poszczególne naruszenia kar.

Sąd wskazuje nadto, że w trakcie postępowania skarżąca nie wykazała by w sprawie zaszły okoliczności w świetle ustawy o transporcie drogowym wyłączające odpowiedzialność przedsiębiorcy.

Odnosząc się wreszcie do zarzutu błędnego, jak twierdzi strona, uznania przez organy że skoro działalność gospodarcza nie została zawieszona to znaczy, że jest prowadzona, podzielić należy wyrażone w odpowiedzi na skargę twierdzenie organu II instancji, że jedyną możliwością zawieszenia działalności gospodarczej w zakresie przewozu jest art. 14a ustawy o transporcie drogowym. Oczywiście powyższy przepis nie nakłada takiego obowiązku na przedsiębiorcę, jednakże brak zawieszania przez niego prowadzenia działalności gospodarczej na podstawie ww. przepisu wskazuje, iż wedle prawa dana działalność gospodarcza jest cały czas wykonywana.

W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.