Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 532/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-10-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par 2 i par 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 138
journal: Dz.U. 2011 nr 287 poz 1687
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA Iwona Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 17 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym skargi W. P. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego. postanawia - odrzucić skargę -


UZASADNIENIE

Pełnomocnik W. P. wniósł pismem z dnia [...] lipca 2014 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Komendanta Głównego Policji, zarzucając brak wydania przez wskazany organ postanowienia w przedmiocie wszczęcia lub odmowy wszczęcia postępowania dyscyplinarnego.

Uzasadniając skargę, pełnomocnik poinformował, że pismem z dnia [...] marca 2014 r. jego mocodawca zwrócił się do Komendanta Głównego Policji o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego wobec Komendanta Komendy Wojewódzkiej Policji w B..

W odpowiedzi na powyższe otrzymał on pismo z dnia [...] kwietnia 2014 r., w którym poinformowano, że nie dopatrzono się podstaw do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego w stosunku do wskazanego funkcjonariusza.

Skarżący bezskutecznie wezwał Komendanta Głównego Policji pismem z dnia [...] maja 2014 r. do usunięcia naruszenia prawa. Następnie w piśmie z dnia [...] maja 2014 r. złożył zażalenie na bezczynność KGP do Ministra Spraw Wewnętrznych, który stwierdził swoją niewłaściwość w rozpoznaniu zażalenia.

W takim stanie rzeczy skarżący, wobec dalszego niewydania przez KGP postanowienia o wszczęciu lub odmowie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego uznał za konieczną i niezbędną skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się zobowiązania organu do wydania rozstrzygnięcia w oparciu o art. 135 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. 2011 Nr287 poz. 1687 ze zm.).

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Komendanta Głównego Policji wniósł o jej odrzucenie.

W pierwszej kolejności zaznaczono, że skarżącemu nie przysługuje status pokrzywdzonego w sprawie, wobec czego nie może on skutecznie skorzystać z prawa wnioskowania o ukaranie dyscyplinarne.

Podstawowym jednak zarzutem pełnomocnika organu jest okoliczność, iż kwestia bezczynności w wydaniu postanowienia o wszczęciu lub odmowie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego nie podlega kognicji sądów administracyjnych, albowiem nie mieści się w katalogu spraw określonych przez art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.). Zatem skarga złożona przez pełnomocnika W. P. jest niedopuszczalna i jako taka powinna zostać odrzucona.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Każde merytoryczne rozpatrzenie skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy skarga spełnia wymogi formalne i została złożona w przewidzianym w prawie trybie i terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia.

Zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określa art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. 2012 r., poz. 270), zwana dalej p.p.s.a., zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1) oraz bezczynność organów w przypadkach określonych m.in. w pkt 1 (pkt 8), tj. bezczynność w wydaniu decyzji administracyjnej. Z powyższego wynika zatem, że zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w tym zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów lub czynności.

Zgodnie natomiast z § 3 powołanego przepisu, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.

Postępowania dyscyplinarne podlegają kognicji sądów administracyjnych właśnie na podstawie przewidzianej m. in. w ustawie o Policji delegacji, zawartej w art. 138, który przewiduje, że prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego przysługuje od orzeczenia oraz postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne. Powyższe oznacza jednocześnie, że tylko orzeczenie oraz postanowienie kończące postępowanie dyscyplinarne może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego, wnoszonej przez policjanta.

Zatem poza zakresem kognicji sądów administracyjnych pozostają inne rozstrzygnięcia dotyczące postępowania dyscyplinarnego w Policji, jak np. poruszona przez skarżącego kwestia wszczęcia takiego postepowania.

Powyższe stanowisko jest utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych, wspomniawszy jedynie na kilka orzeczeń, przykładowo postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 maja 2013 r. sygn. IV SAB/Wa 20/13, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 maja 2012 r. sygn. 1067/12 czy tez postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 czerwca 2011 r. sygn. II SAB/Wa 75/11. Wyrażone w powyżej wskazanych orzeczeniach poglądy Sąd w niniejszej sprawie podziela i przyjmuje za własne.

Uznając zatem, że powyższa skarga nie jest objęta zakresem jego właściwości i z tych względów – na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 oraz § 3 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.