Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 1178/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2005-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont Sędziowie NSA Gabriela Gorzan as.sąd. WSA Katarzyna Nikodem /spr./ Protokolant: st.sekr.sąd. Alicja Ajnbacher po rozpoznaniu w dniu 04 listopada 2005 r. sprawy ze skargi spółki "A" sp. z o.o. w G. na decyzję Izby Skarbowej Ośrodek Zamiejscowy z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za luty [...]rok I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Urzędu Skarbowego z dnia [...]r. Nr [...]; II. zasądza na rzecz skarżącej spółki "A" sp. z o.o. w G. kwotę 6. 474,60 zł /sześć tysięcy czterysta siedemdziesiąt cztery 60/100/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III. wstrzymuje wykonanie wymienionych w pkt 1 decyzji do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku. /-/ K. Nikodem /-/ W. Zygmont /-/ G. Gorzan


UZASADNIENIE

I SA/Po 1178/05

UZASADNIENIE

Podatnik w dniu [...]r. w złożonej do Urzędu Skarbowego. deklaracji VAT-7 za luty [...]r. wykazał kwotę [...]zł do zwrotu na rachunek bankowy i w poz 68 kwotę [...]zł do przeniesienia na następny miesiąc.

W wyniku przeprowadzonej kontroli w zakresie zasadności zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należność za luty [...]r. Urząd Skarbowy ustalił, że podatnik od marca do listopada [...]r. podnosił nakłady inwestycyjne związane z budową pawilonu handlowego "B", a w celu uzyskania zwrotu bezpośredniego na rachunek bankowy podatnika w lutym [...]r. spółka wykazała sprzedaż opodatkowaną stawką 22% o wartości [...]zł i podatek należny [...]zł, wynikający z faktury VAT Nr [...] z dnia [...]r. wystawionej przez niego dla spółki "C" sp. z o.o. we W. z tytułu opłaty za dzierżawę terenu dla celów reklamy na podstawie umowy zawartej w dniu 1 lutego [...]r.

W tym stanie rzeczy Urząd uznał, że Spółka nie miała prawa zarówno do otrzymania zwrotu gotówkowego, ani do przeniesienia kwoty wskazanej w tej deklaracji na następny miesiąc gdyż nie była podatnikiem w rozumieniu art. 5 ust. 1. pkt 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50, z póź. zm.).

Urząd Skarbowy decyzją z dnia [...]r. Nr [...] określił Spółce zaległość podatkową za luty [...]r. w wysokości [...]zł, wysokość odsetek na dzień wydania decyzji wysokości [...]zł oraz odmówił prawa obniżenia podatku naliczonego na następne okresy w kwocie [...]zł.

Po rozparzeniu odwołania Izba Skarbowa Ośrodek Zamiejscowy, decyzją z dnia [...]r Nr [...] uchyliła decyzję Urzędu Skarbowego i na podstawie art. 233 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926, ze zm.) przekazała sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji.

Po uzupełnieniu postępowania Urząd Skarbowy uznał, że wprawdzie Spółka była zarejestrowanym od dnia [...]r. podatnikiem podatku VAT, lecz jeszcze nie wykonywała czynności określonych w art. 5 ust. 1 pkt ustawy o VAT. Nie świadczyła bowiem usługi dzierżawy [...]m2 gruntu (potwierdzonej fakturą VAT [...]) w sposób częstotliwy, a jedynie wykonała ją jednorazowo, do czasu sprzedaży nieruchomości tj. w okresie pomiędzy oddaniem centrum handlowego do użytku, a zawarciem umowy przeniesienia własności, bez zamiaru jej kontynuowania. Zdaniem organu pierwszej instancji celem umowy dzierżawy z dnia 1 lutego [...]r. było obejście przepisów podatkowych poprzez stworzenie pozornego obrotu w taki sposób, aby wykazać przychody za dzierżawę [...]m2 gruntu i tym samym wykazać podatek należny, a następnie uzyskać zwrot bezpośredni podatku naliczonego za luty [...]r. od zakupów inwestycyjnych.

Urząd Skarbowy uznał, że Spółka nie podejmując czynności podlegających opodatkowaniu była podmiotem, o którym mowa w § 29 rozporządzenia Ministerstwa Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 109, poz. 1245), zwanego dalej w skrócie "rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999r.", uprawnionym do otrzymania zwrotu podatku naliczonego zawartego w zakupach inwestycyjnych w postaci zaliczki, po spełnieniu warunków, o których mowa w § 30 tego rozporządzenia. Jednakże Spółka nie wystąpiła z wnioskiem, o którym mowa w § 31 tego rozporządzenia o taki zwrot.

Urząd Skarbowy w decyzji z dnia [...]r. Nr [...] określił podatnikowi ponownie kwotę zwrotu różnicy podatku naliczonego nad należnym za luty [...]r. w wysokości [...]zł, zaległość podatkową za ten miesiąc w wysokości [...]zł, wysokość odsetek od zaległości na dzień wydania decyzji w wysokości [...]zł oraz odmówił prawa do obniżenia podatku należnego za następne okresy w kwocie [...]zł oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe, na podstawie art. 27 ust 6 w wysokości [...]zł.

Decyzją Izby Skarbowej OZ z dnia [...]r. utrzymano w mocy wyżej wymienioną decyzję. Organ drugiej instancji podzielił stanowisko Urzędu Skarbowego, że Spółka nie była podatnikiem podatku od towarów i usług, gdyż nie zatrudniała pracowników, nie prowadziła działalności gospodarczej, a przedmiotem jej działania było jedynie prowadzenie inwestycji polegającej na budowie centrum handlowego przez wynajęte firmy na podstawie umów o generalne planowanie i generalne wykonawstwo. Izba Skarbowa także uznała, iż celem umowy dzierżawy z dnia 1 lutego [...]r., było obejście przepisów podatkowych przez stworzenie pozornego obrotu tak, aby wykazać przychody za dzierżawę [...]m2 gruntu i tym samym wykazać podatek należny, a następnie uzyskać zwrot różnicy podatku VAT za luty [...]r. Ponadto Izba Skarbowa stwierdziła, że ponieważ Spółka do dnia [...]r. nie uiściła należności za sporządzenie projektu budowlanego w kwocie [...]zł, to nie mogła skorzystać ze zwrotu podatku naliczonego w formie zaliczki przed powstaniem obowiązku podatkowego z tytułu dokonanych zakupów inwestycyjnych.

Na powyższą decyzję pełnomocnik Spółki złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, domagając się jej uchylenia oraz uchylenia decyzji organu pierwszej instancji.

W skardze zarzucił organom podatkowym:

1. obrazę art. 9 ust. 1 i 2 ustawy o VAT poprzez uznanie, iż Spółka nie była w kontrolowanym okresie podatnikiem podatku od towarów i usług, pomimo dokonanego w dniu [...]r. zgłoszenia obowiązku podatkowego w zakresie tego podatku oraz wydania w dniu [...]r. potwierdzenia rejestracyjnego podatnika podatku od towarów i usług i nadania numeru identyfikacji podatkowej,

2. obrazę art. 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. poprzez stwierdzenie, że Spółka nie podlegała obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku VAT,

3. naruszenia art.2 ust. 1 i 3 w zw. z art. 5 ust 1 ustawy o VAT poprzez uznanie, wbrew tym przepisom, że pierwsze czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług podatnik wykonał dopiero w grudniu [...]r. pomimo tego, że w kontrolowanym okresie spółka wykonywała we własnym imieniu i na własny rachunek czynności, o których mowa w art.2 tej ustawy i w okolicznościach wskazujących na zamiar ich wykonania w sposób częstotliwy.

4. dokonanie niezgodnego z § 29 i 30 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r., ustalenia, że podatnik nie spełnił wymogów dla uzyskania zwrotu podatku VAT w sposób określony w tych przepisach.

Izba Skarbowa wniosła o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, który przejął do rozpoznania skargę - oddalił skargę. Sąd uznał, że w sytuacji gdy podmiot gospodarczy nie świadczył sprzedaży towarów i usług, mógł skorzystać z przywileju uzyskania zwrotu podatku naliczonego przy zakupie towarów i usług w formie zaliczki, zgodnie z postanowieniami art. 24 ust 1 ustawy o VAT, pod warunkiem spełnienia wymogów przewidzianych w § 30 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. Jednym z wymogów przewidzianych w § 30 pkt 4 było dokonanie całości zapłaty należności z tytułu zakupów inwestycyjnych. Zdaniem Sądu, skarżąca wobec niespełnienia tego warunku, nie występowała o zwrot podatku naliczonego w trybie art. 24 ustawy o VAT. W takim wypadku Spółka zwrot podatku naliczonego mogła uzyskać jedynie na podstawie art. 21 ustawy o VAT, czyli wówczas gdy kwota tego podatku byłaby wyższa od podatku należnego. W związku z tym niezbędne było wykazanie, że Spółka prowadziła działalność gospodarczą, która na podstawie art.2 ustawy o VAT podlegała podatkowi od towarów i usług.

Sąd przyjął, że organ podatkowy zasadnie zakwestionował w aspekcie podatkowym skuteczność umowy dzierżawy zawartej pomiędzy stroną, a jej wcześniejszym kontrahentem z tytułu prac projektowych - Spółką "C". Sąd stwierdził bowiem, że umowę dzierżawy zawarto w celu reklamowania spółki "C", jednakże tablica postawiona na gruncie stanowiącym przedmiot umowy nie spełniała podstawowych wymogów reklamy, gdyż jej treść "Spółka C" nie zawierała żadnych informacji o adresie (nawet internetowym), czy telefonie reklamowanej firmy. Sąd przyjął, że cel ten była związany z podatnikiem, który miał interes faktyczny w wykazaniu, że dokonał jakiejkolwiek czynności uzasadniającej uznanie go za podatnika podatku od towarów i usług. Sąd dodał także, iż nie bez znaczenia dla oceny pozorności umowy było powiązanie gospodarcze obu wskazanych firm.

Wobec powyższego Sąd podzielił stanowisko zawarte we zaskarżonej decyzji, że spółka od grudnia [...]r., kiedy dokonała faktycznie pierwszych czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, nie była podatnikiem tego podatku w szczególności nie była nim w lutym [...]r.

Sąd stwierdziła także, iż organ podatkowy, z uwagi na autonomiczny charakter prawa podatkowego, jest uprawniony do oceny, czy nawet prawidłowo udokumentowana i zaewidencjonowana czynność faktycznie zaistniała i w jakim zakresie bądź, czy dotknięta jest wadą pozorności.

Od przedstawionego wyżej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu pełnomocnik Spółki - doradca podatkowy wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Powołując się na art. 173 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm), zaskarżył wyrok w całości i zarzucił mu:

1. naruszenie prawa procesowego przez pominięcie przy wyjaśnianiu sprawy, podniesionych przez stronę w skardze na orzeczenie organów podatkowych zarzutów opisanych w pkt 1, 2 i 3 skargi - czym Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszył art. 141 § 4 P.p.s.a,

2. obrazę przepisów prawa procesowego poprzez błędne uznanie za prawidłowy ustalony przez organ administracji stan faktyczny w zakresie niespełnienia przez skarżącą warunków do ubiegania się o zaliczkowy zwrot podatku VAT, czym naruszono art. 141 § 1 P.p.s.a. nakładający na Sąd obowiązek dokładnego wyjaśnienia sprawy materialnego uzasadnienia wyroku,

3. naruszenia przepisów prawa materialnego przez przyjęcie przez Sąd błędnej wykładni § 30 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r., iż użyty w tym przepisie zwrot " dokonanie w całości zapłaty za poniesione wydatki inwestycyjne" oznacza konieczność zapłaty za wszystkie posiadane przez podatnika faktury inwestycyjne, a nie tylko konieczność zapłacenia tych faktur, z których wynika kwota podatku, o którego zaliczkowy zwrot podatnik się ubiega, co w istocie doprowadziło do stwierdzenia w zaskarżonym wyroku, iż podatnik nie spełniał wymogów określonych w § 29 i 30 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r., uzasadniających wystąpienie o zaliczkowy zwrot podatku VAT.

4. naruszenie prawa procesowego i materialnego przez uznanie, iż umowa zawarta przez skarżącą pomimo prawidłowego udokumentowania i zaewidencjonowania wynikających z niej czynności, była umową pozorną, bez podania prawnej podstawy takiego rozstrzygnięcia przy jednoczesnym oparciu go jedynie na stwierdzeniu związanym z brakiem informacji na tablicy reklamowej na temat adresu (kontaktu) reklamowanej firmy.

W związku z powyższymi zarzutami pełnomocnik Spółki wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania oraz kosztów zastępstwa procesowego na rzecz skarżącej.

Sąd, w ocenie skarżącej, uchylił się od rozstrzygnięcia sporu czy spółka w okresie od zgłoszenia obowiązku podatkowego w lipcu [...]r. do podjęcia czynności w grudniu [...]r., które niespornie przez obie strony zostały uznane za opodatkowane podatkiem VAT, podejmowała inne czynności podlegające temu podatkowi. Skarżąca nie zgodziła się z argumentacją Sądu dotyczącą pozorności zawartej przez nią umowy dzierżawy

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za zasadną i uchylił zaskarżony wyrok, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu

Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zasadny zarzut naruszenia zaskarżonym wyrokiem art.141 § 4 P.p.s.a., z uwagi na brak ustosunkowania się w uzasadnieniu do zarzutów podniesionych w pkt 1, 2 i 3 skargi z dnia [...]r., wniesionej do NSA. Zarzuty te dotyczyły kwestii, która była kluczowa do wykonania oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji - czy prawidłowe było uznanie przez organy podatkowe, że Spółka mimo, iż została zarejestrowana w lipcu [...]r. jako podatnik VAT do grudnia [...]r. nie podejmowała czynności, o których mowa w art. 2 ustawy o VAT, podlegających obowiązkowi podatkowemu w tym podatku. Skarżąca wskazała na konkretne umowy dzierżawy i najmu nieruchomości, które nie zostały wzięte pod uwagę przez organy podatkowe.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku powinien jednoznacznie ustosunkować się do argumentów podatnika i odmiennego stanowiska organów podatkowych.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił wykładni § 30 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999r i jej uzasadnienia przedstawionej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wprowadzony w § 30 pkt 4 rozporządzenia Ministra Finansów warunek dokonania w całości zapłaty należności z tytułu zakupów inwestycyjnych należy odnosić do zakupów inwestycyjnych (o wartości bez podatku) co najmniej 600 000 zł, z którymi związany jest podatek naliczony, o którego zaliczkowy zwrot ubiega się podmiot przed powstaniem obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług (który aby taki zwrot uzyskać musi również spełnić łącznie pozostałe warunki, o których mowa w § 30). Gdyby uznać, że ten przepis miał dotyczyć zapłaty całości należności z tytułu wszystkich dokonanych zakupów inwestycyjnych przez podmiot, o którym była mowa w § 29 rozporządzenia, to konsekwencją, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, byłoby niczym nieuzasadnione zróżnicowanie tej kategorii podmiotów w zależności od zakresu takich zakupów. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że w takim przypadku przepis powinien być inaczej zredagowany tzn. materia zawarta w pkt 3 i 4 powinna stanowić jedną jednostkę redakcyjną. Natomiast treść tych punktów wskazuje, że brzmienie pkt 4 nawiązuje do pkt 3. W pkt 3 była bowiem mowa o podmiotach, które dokonały zakupów inwestycyjnych, których wartość bez podatku wynosiła co najmniej 600 000 zł, zaś w pkt 4 kontynuowana ten wątek stanowiąc, że podmioty te musiały w całości dokonać zapłaty należności z tytułu dokonanych zakupów inwestycyjnych.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że kwestia ewentualnego spełniania przez Spółkę warunków do zwrotu podatku naliczonego w formie zaliczki, będzie wymagała ponownego przeanalizowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, przy uwzględnieniu przedstawionej wyżej wykładni § 30 pkt 4 P.p.s.a., stosownie do art. 190 P.p.s.a. Dopiero po przeprowadzeniu oceny, czy to zagadnienie zostało prawidłowo wyjaśnione w toku postępowania podatkowego, będzie można określić jego znaczenie przy dokonywaniu oceny zamiarów Skarżącej, przy zawieraniu umowy dzierżawy [...]m2 nieruchomości na cele reklamowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W dniu [...]r. Spółka "A" zawarła umowę dzierżawy ze Spółką z o.o. "C" w W., przedmiotem dzierżawy była część nieruchomości o powierzchni [...]m2 . W lutym [...]r. "A" spółka z o.o. obciążyła dzierżawcę kwotą [...]zł - VAT [...]- zł tytułem dzierżawy terenu pod reklamy (faktura nr [...] z 22.02. [...]r.)

Spółka uznała, że jako podatnik VAT jest obowiązana do opodatkowania czynności dzierżawy i tym samym jest uprawniona do odliczenia podatku naliczonego od zakupu towarów i usług, czemu dała wyraz w złożonej deklaracji za miesiąc luty [...]r.

Organy podatkowe zakwestionowały prawo podatnika odliczenia podatku naliczonego w trybie przewidzianym w art.21 ustawy z dnia 8.01.1993r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), uznały, bowiem, że Spółka z o.o. "A" nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 08.01.1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 ze zm.). Zdaniem organów okolicznością przesądzającą o opodatkowaniu podatkiem VAT usługi dzierżawy jest częstotliwość jej wykonania. Nie będąc podatnikiem VAT, spółka nie miała, zdaniem organu, obowiązku naliczenia podatku należnego od wydzierżawienia gruntu.

Strona zakwestionowała stanowisko organów podatkowych zarówno w odwołaniu jak i w skardze dowodząc, że Spółka "A" jest podatnikiem podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 5 ustawy. W toku postępowania przedstawiła kserokopię umów zawartych w [...]r. i [...]r.: umowę najmu nieruchomości z [...]r. zawartą z "B" sp. z o.o., umowę najmu z [...]r. zawartą z "D" spółka z o.o., umowę najmu z [...]r. z sp. z o.o. "E" oraz umowę najmu z [...]r. z "F" S.A.

Organy podatkowe uznały, że przedłożone do akt dowody świadczące, że spółka zawarła umowy najmu, zatem wykonywała czynności opodatkowane VAT, nie mają znaczenia dla sprawy, ponieważ umowy te nie mają wpływu na rozliczenie podatku VAT za miesiąc luty [...]r., gdyż nie były wykazane w deklaracji za ten miesiąc. Zdaniem organów podatkowych, celem umowy dzierżawy z dnia 1 lutego [...]r. było obejście przepisów podatkowych poprzez stworzenie pozornego obrotu w taki sposób, aby wykazać obrót i podatek należny. Zdaniem organów, spółka nie była podatnikiem podatku od towarów i usług, ponieważ nie zatrudniała pracowników nie prowadziła działalności gospodarczej, a przedmiotem jej działalności było jedynie prowadzenie inwestycji. Uzasadniając intencję strony, związaną z zawarciem umowy dzierżawy, organ uznał, że spółka nie spełniła warunków, aby ubiegać się o zwrot podatku naliczonego zawartego w zakupach inwestycyjnych w postaci zaliczek na podstawie § 29 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999r. ponieważ nie uiściła należności za sporządzenie projektu budowlanego w kwocie [...]zł. Dlatego też zawarła w celu obejścia prawa umowę najmu z 01 lutego [...]r. Strona natomiast wskazuje, że spółka spełniła warunki do ubiegania się o zwrot podatku naliczonego od poniesionych wydatków inwestycyjnych, bez potrzeby uciekania się do zawierania pozorowanych umów, ponieważ Spółka posiadała na dzień 14 lutego [...]r. poniesione i zapłacone wydatki inwestycyjne w kwocie [...]zł (netto [...]zł + VAT [...]zł.)

Jak wynika z akt sprawy, przedmiot działalności gospodarczej podatnika został określony w akcie założycielskim spółki oraz w rejestrze sądowym jako działalności w zakresie budownictwa lokali mieszkalnych i użytkowych, sprzedaży i wynajmu tych lokali, obrotu nieruchomościami po uzyskaniu stosownych zezwoleń. W aktach sprawy znajdują się umowy najmu zawarte jeszcze przed zawarciem umowy dzierżawy [...]m2 nieruchomości gruntowej w dniu 1 lutego [...]r.

Zdaniem Sądu, trudno zakwestionować zamiar podatnika wykonywania czynności dzierżawy w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w sposób częstotliwy. Inwestycja prowadzona na nieruchomości prowadzona była m. in. w celu osiągnięcia korzyści z tytułu dzierżawy lokali czy powierzchni użytkowych. Umowy najmu zawierane były z różnymi podmiotami.

W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 lutego 2001 r. I SA/Gd 1069/98 Sąd stwierdził, że " o tym czy najem ma charakter działalności usługowej, czy też jest pobieranie pożytków cywilnych, przesądza zamiar wynajmującego, czy jego intencją jest czerpanie zysków z powtarzającego się wynajmowania rzeczy, czy też umowa o charakterze incydentalnym".

Zdaniem Sądu, strona wykazała zamiar wykonania czynności określonych w art. 2 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym w sposób częstotliwy.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 lipca 2005 r. w, w którym uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie podzielił wykładnię § 30 ust 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 109, poz 1245) przedstawioną przez skarżącą Spółkę. Wprowadzony warunek wykonania całości zapłaty należności z tytułu zakupów inwestycyjnych należy odnosić do zakupów inwestycyjnych o wartości (bez podatku), co najmniej 600 000 zł, z którymi związany jest podatek naliczony o którego zaliczkowy zwrot ubiega się podmiot przed powstaniem obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług. Organy przy ponownym rozpatrywaniu sprawy winny, zgodnie z art. 190 ustawy P.p.s.a. zbadać sprawę pod kątem spełnienia warunków do ubiegania się podatnika do otrzymania zaliczkowego zwrotu podatku naliczonego w trybie przewidzianym w w.w. rozporządzeniu, biorąc pod uwagę wykładnię art. 30 pkt 4 rozporządzenia wskazaną przez Naczelny Sąd Administracyjny. Kwestia ta nie ma bezpośredniego znaczenia dla sprawy, ponieważ podatnik nie złożył wniosku o zaliczkowy zwrot podatku naliczonego i sprawa, która jest przedmiotem rozstrzygnięcia nie była prowadzona w trybie określonym w rozporządzeniu, a jedynie rozstrzyga prawo podatnika do zwrotu podatku na podstawie art.21 ustawy VAT. Ocena ta może posłużyć do uzasadnienia zamiaru Skarżącego przy zawieraniu umowy dzierżawy.

W tym stanie rzeczy, mając powyższe względy na uwadze, skargę należy uznać za zasadną i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) należało orzec jak w sentencji.

/-/ K. Nikodem /-/ W. Zygmont /-/ G. Gorzan

L.Sz.