Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1518/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 15 ust 2
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.
article: art 7,77,80,107 par 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jakub Linkowski, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2013 r. sprawy ze skargi W. F. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Sądu Administracyjnego decyzją z dnia [...].04.2013 r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia [..]..03.2013 r.; nr [...], orzekającą o wymeldowaniu W. F. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w L..

Wojewoda [...] w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia stwierdził, że

Organ odwoławczy opisując stan faktyczny sprawy stwierdził, że Z.W.we wniosku o wymeldowanie wskazał, że W. F. nie przebywa w lokalu nr [...] przy ul. [...] w L. od [...] września 2012 r., nie ma tam żadnych rzeczy do niej należących, nie posiada również kluczy do tego lokalu. Obecnie bowiem W. F. zamieszkuje w budynku nr [...] przy ul. [...] w G.. Wnioskodawca wyjaśnił, że W. F. sprzedała mu swój udział w prawie do lokalu nr [...] przy ul. [...] w L., a przed notariuszem oświadczyła, że lokal opuści do dnia [...] czerwca 2012 r. Obecnie Z. W. jest jedynym właścicielem przedmiotowego lokalu. Na potwierdzenie swoich oświadczeń wnioskodawca dołączył akt notarialny z dnia [...] kwietnia 2012 r., Rep. A nr [...], w którym widnieje zapis ( w § 4), że W. F. winna wydać przedmiot umowy Z. W. do dnia [...] czerwca 2012 r. i wymeldować się z lokalu do dnia [...] grudnia 2014 r., po zapłaceniu przez kupującego całej ceny.

Organ odwolawczy stwierdził, że w toku składanych wyjaśnień W. F. wyjaśniła, iż od [...] września 2012 r. nie zamieszkuje w miejscu zameldowania na pobyt stały, lecz w budynku nr [...] przy ul. [...] w G.. Pod tym adresem mieszka jej matka, nad którą W. F. musi sprawować całodobową opiekę. Wymieniona stwierdziła przy tym, że lokalu nr [..] przy ul. [...] w L. nie opuściła trwale, a jedynie czasowo w nim nie przebywa. Podejmowała kroki, żeby wejść do lokalu, ale obecnie jest on zamknięty, a ona nie posiada do niego kluczy. Ponadto W. F. wyjaśniła, że zabrała z lokalu większą część swoich rzeczy (wzięła te rzeczy, które uznała, że będą jej potrzebne w obecnym miejscu jej pobytu, oprócz tego wzięła też łóżko, stół i kwiaty). Przypuszcza, że rzeczy, które pozostały w lokalu, zostały wywiezione przez Z. W.. W. F. poinformowała, że obecnie swoje centrum życiowe posiada w budynku nr [...] przy ul. [...] w G.. Zamierza jednak powrócić do miejsca zameldowania na pobyt stały, przy czym nie wie, kiedy będzie to możliwe. Zależy to bowiem od stanu zdrowia jej matki, która jest ciężko chora. W. F. wyjaśniła, że w miejscu zameldowania na pobyt stały była dwukrotnie w celu odebrania swych kluczy, przy czym drzwi nie zostały jej otworzone. Faktu niewpuszczania jej do lokalu nie zgłaszała na policji. Wyjaśniła przy tym, że nie oddała kluczy właścicielowi, a jedynie zapomniała ich zabrać z lokalu (klucze zostały na stole). Do akt przedmiotowej sprawy W. F.dołączyła pismo datowane na dzień [...] listopada 2012 r. skierowane do Z. W. o wydanie jej kluczy do lokalu nr [...] przy ul. [....] w L..

Przesłuchany Z. W. wyjaśnił, że W. F. miejsce zameldowania na pobyt stały opuściła dobrowolnie [....] września 2012 r. zabierając ze sobą swoje rzeczy. W chwili obecnej nie ma w przedmiotowym lokalu żadnych jej rzeczy. Wnioskodawca wskazał, że W. F. z lokalu nr [...] przy ul. [....] w L. wyprowadzała się przez dwa dni, tj. [...] i [...] września 2012 r. Klucze do lokalu oddała w dniu [...] września 2012 r. Od dnia wyprowadzki nie kontaktowała się z nim, ani telefonicznie, ani osobiście,

Z kolei Policja poinformowała w dniu [...].11.2012 r., że pomimo wielokrotnych kontroli w lokalu nr [...] przy ul. [...] w L. nikogo nie zastano. Natomiast podczas rozmowy telefonicznej przeprowadzonej z W. F. ustalono, że od września 2012 r. wymieniona nie zamieszkuje w miejscu zameldowania na pobyt stały, aktualnie opiekuje się chorą matką i przebywa wraz z nią w budynku nr [...] przy ul. [...] w G.. W. F. poinformowała funlccjonariusza policji, że prawdopodobnie za miesiąc (do końca grudnia 2012 r.) powróci do miejsca zameldowania. Stwierdziła, że nie dysponuje kluczami do lokalu nr [...] przy ul. [...] w L., natomiast posiada w nim swoje rzeczy osobiste. Rozpytani przez Policję sąsiedzi potwierdzili, że nie widują W. F. w pobliżu lokalu nr [...] przy ul. [...] w L. od września 2012 r.

W dniu [...] grudnia 2012 r. zostały przeprowadzone oględziny w lokalu nr [...] przy ul. [...] w L.. W. F. prawidłowo zawiadomiona o terminie przeprowadzenia dowodu (zawiadomienie odebrała w dniu [...] grudnia 2012 r.) w dniu [...] grudnia 2012 r. poinformowała telefonicznie, że nie może się stawić na oględziny ze względu na zły stan zdrowia matki (notatka służbowa z dnia [...] grudnia 2012 r. w aktach sprawy). Jednocześnie wymieniona poprosiła o wyznaczenie kolejnego terminu oględzin. Z uwagi na fakt, że strony zostały powiadomione o terminie oględzin zgodnie z art. 79 K.p.a. organ I instancji w dniu [...] grudnia 2012 r. przeprowadził wskazany dowód. W toku postępowania W. F. złożyła kolejny wniosek o przeprowadzenie oględzin lokalu nr [...] przy ul. [...] w L.. Organ I instancji przychylił się do tego wniosku strony i wyznaczył kolejne oględziny na dzień [...]..02.2013 r. Zarówno W. F. jak i jej pełnomocnik – G. C., pomimo prawidłowego powiadomienia o terminie przeprowadzenia tego dowodu nie stawili się. W trakcie dwukrotnych oględzin [...] grudnia 2012 r. oraz [...] lutego 2013 r. nie stwierdzono, aby w przedmiotowym lokalu, znajdywały się rzeczy należące do W. F..

Przesłuchana w charakterze świadka M. S. zeznała, że ostatni raz w lokalu nr [...] przy ul. [...] w L. była około 2,5 roku temu. Stwierdziła, że nie była świadkiem tego, aby W. F. nie mogła dostać się do tego lokalu, nie posiada też wiedzy na temat niezamieszluwania wymienionej pod tym adresem. Świadek zeznała, że w październiku 2012 r. W. F. chciała odebrać futro z przedmiotowego lokalu, jednak nie mogła się do niego dostać, bo nikt nie otwierał jej drzwi. Oświadczając to M. S. podkreśliła, że informacje te posiada od zainteresowanej, nie była bowiem naocznym świadkiem tej sytuacji. Ustosunkowując się do tych zeznań Z. W. stwierdził, że M. S. jest świadkiem niewiarygodnym, gdyż nie posiada aktualnej wiedzy na temat niezamieszkiwania W. F. w miejscu zameldowania na pobyt stały.

Przesłuchana T. S. zeznała, że bywa w lokalu nr [...] przy ul. [...] w L.. Ostatni raz była tam w październiku, a potem w listopadzie 2012 r. Podczas swoich wizyt w lokalu nie zastała W. F.. W lokalu tym nie było również żadnych kobiecych rzeczy, mieszkanie było w stanie "po wyprowadzce". Świadek zeznała, że w dniu [...].09.2012 r. w przedmiotowym lokalu miała miejsce interwencja Policji. Policję wezwał Z. W., ponieważ ekipa zajmująca się przewożeniem rzeczy zaczęła rozkręcać drzwi do szaf i do salonu. Wtedy też ekipa zabierała z lokalu rzeczy należące do W. F.. T. S. wyjaśniła przy tym, że nie była tego naocznym świadkiem, a wiedzę o tym zdarzeniu posiada od zainteresowanego. H. S. zeznała, że w lokalu nr [...] przy ul. [...] w L. bywa od czasu, kiedy wyprowadziła się z niego W. F.. Świadek potwierdziła, że W. F. opuściła miejsce pobytu stałego w dniach [...], [...] września 2012 r. Po opuszczeniu lokalu przez ww. H. S. nie zauważyła w nim żadnych rzeczy należących do W. F.. Na chwilę obecną w lokalu nie ma żadnych kobiecych rzeczy. Ustosunkowując się do zeznań przytoczonych osób W. F. stwierdziła, że T. S. jest świadkiem niewiarygodnym, natomiast H. S. zainteresowana nie zna.

Do akt sprawy dołączona została, potwierdzona za zgodność z oryginałem, kopia wniesionego w imieniu W. F. przez adw. G. C. do Sądu Rejonowego w L. w dniu [...] grudnia 2012 r. pozwu o ochronę naruszonego posiadania lokalu nr [...] przy ul. [...] w L.. Z treści tego pozwu wynika, że w dniu [...] sierpnia 2012 r. W. F. otrzymała list z pogróżkami. Korzystając z pomocy grafologa ustaliła, że list napisał Z. W.. W związku z tym W. F. skierowała do Prokuratury Rejonowej w L. zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa (art. 190 k.k.) wraz z wnioskiem o ściganie. Jednocześnie adw. G. C., pełnomocnik W. F. wskazał, że w niedługim czasie po otrzymaniu listu z groźbami, stan zdrowia matki powódki znacznie się pogorszył w ten sposób, że wymagała ona stałej opieki. Wobec tych okoliczności W. F. zdecydowała się przeprowadzić do matki. Zabrała przy tym część swoich rzeczy z lokalu nr [...] przy ul. [...] w L.. Wtedy też W. F. zostawiła nieumyślnie w ww. lokalu swoje klucze. Zwracała się wielokrotnie do Z. W. o ich wydanie, ale nie przyniosło to efektu.

Wobec tak przedstawiającego się stanu faktycznego sprawy organ odwoławczy podzielił stanowisko I instancji.

Zgodnie bowiem z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tj. Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 993 ze. zm.) organ gminy wydaje na wniosek właściciela lub innego podmiotu dysponującego tytułem prawnym do lokalu lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.

W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu powołanego przepisu jest spełniona, gdy opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne. O opuszczeniu miejsca stałego pobytu można mówić tylko wtedy, gdy dana osoba fizycznie nie przebywa w określonym lokalu i ma zamiar opuszczenia tego lokalu na stałe, a zamiar ten związany jest z założeniem w nowym miejscu ośrodka osobistych i majątkowych interesów.

Obowiązkiem organów administracji prowadzących postępowanie w sprawie

o wymeldowanie jest więc ustalenie - w oparciu o zebrany materiał dowodowy - okoliczności faktycznych, tj. tego czy dana osoba trwale oraz dobrowolnie opuściła lokal, w którym była zameldowana na pobyt stały. Inaczej mówiąc, przesłankami wymeldowania są tylko okoliczności faktyczne, nie zaś kwestie materialnoprawne, których rozstrzygnięcie mogłoby być przedmiotem postępowania przed sądem lub innym organem. Przy ustalaniu przesłanek wymienionych w tym przepisie należy mieć na uwadze, że tak zameldowanie jak wymeldowanie z miejsca stałego pobytu ma charakter wyłącznie ewidencyjny i rejestrowy. Jeżeli osoba opuszcza miejsce pobytu stałego lub czasowego i nie dopełnia obowiązku wymeldowania się, decyzję w tej sprawie musi podjąć właściwy organ gminy.

Prezydent Miasta L. - w kwestionowanej decyzji - zastosował taką właśnie wykładnię przepisów ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, prawidłowo także zastosował do ustalonego w sprawie stanu faktycznego art. 15 ust. 2 cyt. ustawy przyjmując, że W. F. opuściła miejsce stałego pobytu w rozumieniu tego właśnie przepisu.

Miejscem pobytu stałego jest lokal, w którym osoba fizyczna stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, a w szczególności nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania, podejmuje wizyty członków rodziny i znajomych, przyjmuje i nadaje korespondencję, W sytuacji gdy ktoś opuszcza swoje miejsce stałego pobytu, czyli przestaje w nim realizować wymienione funkcje życiowe, a nie zgłasza tego faktu i nie dopełnia obowiązku wymeldowania się, zachodzą przesłanki do wydania decyzji o wymeldowaniu, przy czym w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego jest spełniona wówczas, gdy opuszczenie to ma charakter trwały i dobrowolny. Chodzi zatem o sytuację, w której osoba fizyczna nie przebywa już w lokalu, w którym miała poprzednio zorganizowane centrum życiowe, a nieprzebywanie w tym lokalu jest wynikiem woli tej osoby.

Mając na uwadze zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i dyspozycję art. 80 K.p.a. Wojewoda [...] uznał, że W. F. nie zamieszkuje stale w miejscu zameldowania. Wniosek ten Wojewoda [...] wysnuł na podstawie wyjaśnień zainteresowanej, wnioskodawcy – Z. W., informacji przekazanych przez funkcjonariuszy policji, dwukrotnych oględzin przeprowadzonych w lokalu nr [...] przy ul. [...] w L. oraz zeznań przesłuchanych w sprawie świadków, tj, T. S., H. S. oraz M. S.. W tym miejscu należy wyjaśnić, że świadkowie ci byli wskazani przez strony niniejszego postępowania, w związku z czym zarówno W. F. jak również Z. W. podważają wiarygodność ich zeznań. Jednakże konfrontacja informacji przekazanych przez wskazane osoby w związku z pozostałym materiałem dowodowym powoduje, że w ocenie Wojewody [...] zeznania przesłuchanych świadków są spójne, logiczne i znajdują odzwierciedlenie w pozostałym materiale dowodowym, toteż organ odwoławczy dał im wiarę.

Na podstawie przytoczonych dowodów Wojewoda [...] uznał, że opuszczenie przez W. F. miejsca zameldowania na pobyt stały miało charakter dobrowolny. Powyższe organ ustalił przede wszystkim na podstawie oświadczeń zainteresowanej składanych w toku postępowania. Z wyjaśnień składanych przez W. F. wynika bowiem, że opuszczenie przez nią miejsca zameldowania na pobyt stały było jej świadomą i dobrowolną decyzją i związane było ze stanem zdrowia jej matki. W. F. zdecydowała wyprowadzić się z lokalu nr [...] przy ul [...]w L. i zamieszkać wraz z matką w budynku nr [...] przy ul. [...] w [...], żeby sprawować nad nią opiekę. Ponadto opuszczenie przez wymienioną miejsca zameldowania na pobyt stały miało też - w ocenie Wojewody [....] - charakter trwały. Trwałe opuszczenie miejsca pobytu stałego nie zawsze musi oznaczać, że dana osoba nie ma jakichkolwiek planów związanych z powrotem w przyszłości w to miejsce. Chodzi tu raczej o to, że w określonym czasie inne miejsce jest miejscem, któremu można przypisać cechy centrum życiowego i że ewentualne plany powrotu w to samo miejsce są odległe i w danych warunkach z różnych powodów nierealne. Fakt, że W. F. w lokalu nr [...] przy ul. [....] w L. nie posiada żadnych swoich rzeczy (powyższe zostało jednoznacznie potwierdzone w trakcie dwukrotnych oględzin ww. lokalu, przez świadków oraz obie strony postępowania) jak również to, że nie posiada do niego kluczy (pozostawiła je w lokalu), świadczy o tym, że trwale zrezygnowała z zamieszkiwania w nim, jak podkreślił organ odowławczy. Z akt sprawy wynika, że pozew o przywrócenie naruszonego posiadania został złożony przez wymienioną dopiero na skutek wszczętego postępowania administracyjnego w przedmiocie jej wymeldowania. Również pismo adresowane do Z. W., o udostępnienie jej kluczy do lokalu nr [...] przy ul. [...].w L. , było skierowane przez nią po dacie wszczęcia postępowania. Wprawdzie W. F. w trakcie składania wyjaśnień poinformowała, że miejsce zameldowania na pobyt stały opuściła jedynie czasowo, ale to, że nie dokonała obowiązku zameldowania się na pobyt czasowy pod adresem, pod których obecnie zamieszkuje oraz to, że nie potrafi wskazać konkretnej daty powrotu do tego lokalu, świadczy o tym, że opuszczenie to miało znamiona trwałości, jak podkreślił Wojewoda.

Odnosząc się dodatkowo w tym miejscu do złożonego pozwu o przywrócenie naruszonego posiadania organ odowławczy stwierdził, że fakt wytoczenia przez osobę, w stosunku do której toczy się postępowanie o wymeldowanie z pobytu stałego powództwa o przywrócenie naruszonego posiadania ma istotne znaczenie w postępowaniu meldunkowym, jako element stanu faktycznego, który organ administracji ma obowiązek wziąć pod uwagę, oceniając zaistnienie przesłanek z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (również z treści pozwu) wynika bezspornie, że opuszczenie przez W. F. lokalu nr [...]. przy ul. [...] w L. było jej dobrowolną decyzją powiązaną ze stanem zdrowia jej matki i koniecznością sprawowania nad nią opieki, a nie z bezprawnymi działaniami Z. W., które by skutkowały uniemożliwieniem W. F. dalszego zamieszkiwania pod tym adresem.

Wojewoda podkreślił, że instytucja zameldowania w lokalu ma charakter ewidencyjny i jako taka nie rodzi żadnych uprawnień do lokalu, ani też nie przesądza o jego utracie. Jej istota sprowadza się do administracyjnej rejestracji danych o miejscu pobytu określonej osoby. Podkreślić należy, że zgodność stanów faktycznych z zapisami organów ewidencji ludności służy likwidacji fikcji meldunkowej, a zatem leży w interesie społecznym. Wojewoda wskazał przy tym, że jeżeli W. F. uzyska pozytywne rozstrzygnięcie sądu cywilnego w sprawie przywrócenia jej posiadania lokalu nr [...] przy ul. [....] w L. i ponownie zamieszka w tym lokalu, będzie mogła zameldować się w nim na pobyt stały lub czasowy powyżej 3 miesięcy, stosownie do charakteru swego pobytu.

We wniesionej skardze pełnomocnik W. F. zarzucil zaskarżonej decyzji:

- naruszenie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, mimo że opuszczebnie przedmiotowego lokalu przez skarżącą nie mialo charakteru trwałego i dobrowolnego;

- naruszenie art. 80 K.p.a. przez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów przez pominięcie rzeczywistych przyczyn opuszczenia przez skarżącą tego lokalu oraz dowodu z dokumentu w postaci pozwu o przywrócenie naruszonego posiadania;

- naruszenie art. 107 § 1 K.p.a. przez przyjęcie, że podpis z up. prezydenta miasta wypełnia przesłankę oznaczenia organu i wydana decyzja nie jest aktem nieistniejącym.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości swą dotychczasową argumentację.

Dodatkowo wyjaśnił, że co prawda na decyzji z dnia [...] marca 2013 r., orzekającej o wymeldowaniu W. F. z pobytu stałego z lokalu nr [....] przy ul. [....] w L. widnieje pieczątka Urzędu Miasta L., to jednak decyzja ta została wydana przez stosowny organ, a mianowicie: Prezydenta Miasta L. (z upoważnienia Prezydenta). Należało stwierdzić zatem, że oznaczenie organu było wystarczające do stwierdzenia, przez kogo została wydana ta decyzja. Nadto osoba, która ją wydała, była upoważniona do jej podpisania. W podpisie uwidoczniona jest bowiem osoba wskazana z nazwiska i imienia oraz stanowiska służbowego, działająca z upoważnienia Prezydenta Miasta. Na poparcie swego stanowiska organ odowławczy powołał orzecznictwo Sądów Administracyjnych (wyrok WSA w Lublinie z dnia 17 grudnia 2008 r., sygn. akt I SA/Lu 543/08, wyrok WSA w Lublinie z dnia 9 grudnia 2010 r., sygn. akt III SA/Lu 302/10, wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 296/11).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Skarga nie została oparta na uzasadnionych podstawach.

Uprawnienie wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm., określanej dalej P.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Sąd w całości podziela stanowisko zaprezentowane przez organ odowławczy w zaskarżonej decyzji.

Z świetle zebranych w sprawie dokumentów, oświadczeń i ustaleń Policji, dwukrotnie przeprowadzonych wizji lokalnych, zeznań złożonych przez świadków wskazanych przez strony oraz przede wszystkim zeznań skarżącej - nie budzi wątpliwości, że po dokonanej w formie aktu notarialnego sprzedaży swego udziału w przedmiotowym lokalu, skarżąca opuściła go dobrowolnie [...].09.2012 r. Swe centrum życiowe skoncentrowała w innym miejscu, stanowiącym miejsce zamieszkania jej chorej matki – w budynku nr [...] przy ul. [...] w [...]. Tak jak przewidywał zawarty przez nią wskazany akt notarialny przedmiot umowy wydała nabywcy. Zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala zatem na stwierdzenie, że opuszczenie przez W. F. lokalu nr [...] przy ul. [...] w L. było jej dobrowolną decyzją, powiązaną ze stanem zdrowia jej matki i koniecznością sprawowania nad nią opieki. Nie ma dowodów na to, że przyczyniły się do tego – jak wywodzi skarga - bezprawne działania Z. W., które skutkowały uniemożliwieniem W. F. dalszego zamieszkiwania pod tym adresem.

Wobec tego wytoczenie przez skarżącą, w stosunku do której toczyło się postępowanie o wymeldowanie z pobytu stałego, powództwa o przywrócenie naruszonego posiadania - nie stanowiło zagadnienia wstępnego w niniejszej sprawie, które miałoby skutkować zawieszeniem niniejszego postępowania o wymeldowanie. Stanowisko takie wielokrotnie aprobował Naczelny Sąd Administracyjny w swym orzecznictwie, a w niniejszej sprawie orzekł tak Wojewodzki Sąd Administarcyjny w wyroku z dnia 11.07.2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 939/13.

Jednocześnie należy zauważyć, że instytucja zameldowania w lokalu oraz wymeldowania z lokalu ma charakter ewidencyjny i jako taka nie rodzi żadnych uprawnień do lokalu, ani też nie przesądza o jego utracie. Jej istota sprowadza się do administracyjnej rejestracji danych o miejscu pobytu określonej osoby.

Podkreślić należy, że zgodność stanów faktycznych z zapisami organów ewidencji ludności służy likwidacji fikcji meldunkowej, a zatem leży w interesie społecznym. Wobec tego, w świetle obowiązującego prawa, dalsze zachowywanie meldunku skarżacej, do czasu zapłaty przez nabywcę pełnej należności za udział przysługujący jej w przedmiotowym lokalu, nie może stanowić dla skarżącej formy gwarancji (zabezpieczenia), że nabywca z zawartej umowy się wywiąże i całą należność wynikającą z niej uiści w terminie. Stwierdzić należy bowiem, że właśnie ze wzgledu na charakter li tylko ewidencyjny meldunku nie było podstaw do wskazania w akcie notarialnym daty wymeldowania znacznie późniejszej, w stosunku do daty wydania lokalu nabywcy ([...].06.2012 r. i [...].12.2014 r.). Wskazana w przedmiotowym akcie notarialnym z dnia [...].04.2012 r., Rep. A Nr [...] data zapłaty reszty ceny w kwocie 90.000,00 zł, z tytułu nabycia udziału przysługującego skarżącej w prawie do przedmiotowego lokalu, ustalona została właśnie na dzień [...].12.2014 r. Nie może to być jednak przesłanką uprawniającą “utrzymywanie" do tej daty fikcji zameldowania skarżacej w przedmiotowym lokalu, mimo że dobrowolnie opuściła go już [....].09.2012 r. Dla wyegzekwowania należnych zobowiązań z tytułu zawartych umów służą inne środki prawne.

Wobec tego należy stwierdzić, że decyzje obu instancji poprzedziło wyczerpujące i odpowiadające wymogom K.p.a. zebranie materiału dowodowego. W oparciu, o ten materiał dowodowy organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, do którego przyporządkowały właściwe przepisy prawne i wydały uprawnione, trafne rozstrzygnięcie. Nadto organ odwolawczy rozpoznał sprawę ponownie w jej całokształcie, zgodnie z art. 15 K.p.a. Uzasadnienia decyzji obu instancji spełniają również wymogi z art. 107 § 3 K.p.a.

Wobec tego odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze należy stwierdzić, że pozostają one bez wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie wydane przez Wojewodę [...] w dniu [...] kwietnia 2013 r., nr [...] utrzymujące w mocy decyzję Prezydenta Miasta L. z dnia [....] marca 2013 r., nr [...] orzekającą o wymeldowaniu W. F. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [....] w L..

Treść art. 107 § 1 K.p.a. określa elementy, jakie powinno zawierać rozstrzygnięcie wydane przez organ administracji publicznej wskazując m. in., że powinno ono zawierać oznaczenie organu, który je wydał. Jak trafnie zauważył organ odowławczy, co prawda na decyzji z dnia [...] marca 2013 r., nr [...] orzekającej o wymeldowaniu W. F. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w L. widnieje pieczątka Urzędu Miasta L.. Jednak decyzja ta została wydana przez uprawniony organ, a mianowicie Prezydenta Miasta L. (podpisana prze osobę działającą z upoważnienia Prezydenta). Zatem oznaczenie organu było wystarczające do stwierdzenia, przez kogo została wydana. Nadto osoba wskazana z nazwiska i imienia oraz stanowiska służbowego, działająca z upoważnienia Prezydenta Miasta, była upoważniona do jej podpisania.

Mając na względzie przytoczone ustalenia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 P.p.s.a. - orzekł jak w sentencji.