Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 446/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-08-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6164 Wspólnoty gruntowe
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie asesor WSA Anna Szymańska, asesor WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant Artur Dral, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2005 r. sprawy ze skargi J. H. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] listopada 2004 r. nr [...] w przedmiocie przekazania według właściwości zażalenia na bezczynność organu - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] listopada 2004r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, działając na podatnie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 kpa, utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2004r. w sprawie przekazania do rozpoznania zgodnie z właściwością przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. zażalenia J. H. na bezczynność Starosty W. w załatwieniu odwołania wniesionego przez niego od decyzji z dnia [...] grudnia 2000r., znak [...], orzekającej o zatwierdzeniu wykazu osób uprawnionych do udziału we wspólnocie gruntowej miasta W.

W uzasadnieniu niniejszego postanowienia Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wskazał, iż rozstrzygniecie Wojewody [...] oparte zostało na wiążącym organ orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, który to postanowieniem z dnia 3 czerwca 2004r. Sygn. akt OW 37/04, po rozpoznaniu wniosku Wojewody [...] o rozstrzygnięcie negatywnego sporu kompetencyjnego powstałego pomiędzy nim, a Samorządowym Kolegium Odwoławczym w C., w zakresie rozpoznania zażalenia J. H. na bezczynność Starosty W., wskazał, jako organ właściwy w sprawie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C.

W świetle powyższego postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji uznał, iż Wojewoda [...], prawidłowo ocenił okoliczności faktyczne i prawne sprawy.

Skargę na niniejsze postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji wniósł J. H., żądając jego uchylenia, jak również utrzymanego nim w mocy postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2004r., i rozpoznania jego zażalenia na bezczynność Starosty W. przez Wojewodę [...].

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż postępowanie w sprawie ustalenia jakie działki i ich powierzchnie stanowią własność wspólnoty gruntowej rolników miasta W., a także wykazu osób uprawnionych do tej wspólnoty zostało wszczęte 26 września 1996 roku, a zatem organem właściwym do rozpoznania zażalenia o którym mowa powyżej winien być Wojewoda [...]. Zarzucił ponadto, iż organ II instancji wydając zaskarżone postanowienie nie wypełnił obowiązku wynikającego z art. 10 § 1 i art. 15 kpa, wobec czego strona nie mogła brać udziału w sprawie.

W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, ustosunkowując się do zarzutów w niej podniesionych, podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Ponadto organ odnosząc się do sformułowanego w skardze zarzutu naruszenia przez Ministra art. 10 kpa wskazał, iż nie znajduje on podstaw. Skarżący był bowiem informowany o toczącym się przed tym organem postępowaniu, uzupełnieniu akt sprawy oraz przewidywanym terminie rozpatrzenia zażalenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżone postanowienie, jak również utrzymane nim w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2004r. nie naruszają prawa.

W niniejszej sprawie skarżący wywodzi, iż organem właściwym do rozpoznania jego zażalenia z dnia 13 czerwca 2001r. złożonego na podstawie art. 37 kpa na bezczynność Starosty W., dotyczącego braku odniesienia się tego organu w trybie art. 132 lub 133 kpa, do złożonego przez niego odwołania od decyzji z dnia [...] grudnia 2000r., znak [...], winien być Wojewoda [...], a nie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C., gdyż sprawa, której dotyczy to zażalenie została wszczęta w dniu 26 września 1996r.

Należy więc wskazać, iż zażalenie w trybie art. 37 kpa na niezałatwienie sprawy w terminie wnosi się do organu wyższego stopnia ustalonego na podstawie art. 17 kpa. W niniejszej sprawie powstał jednak negatywny spór kompetencyjny pomiędzy Wojewodą [...] a Samorządowym Kolegium Odwoławczym w C., na bazie dokonanej przez te organy wykładni art. 4 ust. 1 ustawy z 18 grudnia 1998r. o zmianie ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. Nr 162, poz. 1124 z późn. zm). Przepis ten stanowi, iż sprawy z zakresu administracji rządowej, o której mowa w art. 1 ust 1 ustawy z 12 grudnia 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U nr 122, poz.593 z późn. zm), wszczęte i nie zakończone decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy podlegają rozpoznaniu przez właściwego wojewodę. Jest to zatem wyjątek od zasady wyrażonej w znowelizowanym w/w ustawą z 18 grudnia 1998r. art. 1 ust. 1 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych, według którego od 1 stycznia 1999r. samorządowe kolegia odwoławcze stały się organami w rozumieniu art. 127 § 2 kpa- w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej, należących do właściwości jednostek samorządu terytorialnego. Spór ten stosownie do treści art. 15 § 1 pkt 4 ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi został rozstrzygnięty przez Naczelny Sąd Administracyjny, który postanowieniem z dnia 3 czerwca 2004r., jako organ właściwy do rozpoznania zażalenia skarżącego na bezczynność Starosty W. wskazał Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C.

Mając na uwadze treść art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) należy wskazać, iż rozstrzygnięcia Naczelnego Sądu Administracyjnego są ostateczne - nie podlegają zaskarżeniu, wskazanie właściwego organu do rozpoznania powyższego zażalenia przez Naczelny Sąd Administracyjny, rozstrzyga w sposób definitywny, który z organów winien jest je rozpoznać.

Rozstrzygnięcie organu zawarte w zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniu i utrzymanym nim w mocy postanowieniu Wojewody [...] przekazujące zgodnie z art. 65 § 1 kpa, według właściwości zażalenie skarżącego na bezczynność Starosty W. do rozpoznania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C., należy uznać za właściwe. Zostały one bowiem wydane w oparciu o wiążące organ rozstrzygnięcie Naczelnego Sądu Administracyjnego, ocenianie zasadności którego nie jest możliwe.

Odnosząc się zaś do zarzutu skarżącego w przedmiocie naruszenia przez organ II instancji art. 10 i 15 kpa, po analizie akt administracyjnych Sąd uznał, iż nie znajduje on podstaw. Z akt sprawy wynika bowiem bezspornie, iż skarżący jako strona postępowania toczącego się z jego inicjatywy (wniósł zażalenie) przed tym organem, był informowany przez organ o jego przebiegu, w tym o przewidywanym terminie jego zakończenia. Tym samym nie można uznać, iż jego prawo strony do czynnego udziału w postępowaniu zostało przez ten organ naruszone.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.