Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 297/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-04-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 57 ust 1 pkt 6 lit a
journal: Dz.U. 2003 nr 128 poz 1175
law: Ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi S. L. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzją z dnia [...] października 2012 r., Nr [...], Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2012 r., Nr [...], orzekającą o odmowie udzielenia S. L. (zwaną dalej skarżącą), obywatelce C., zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym :

W dniu 21 listopada 2011 r. skarżąca wystąpiła do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, ze względu na wykonywanie pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Okoliczność, na którą powołała się skarżąca wypełnia dyspozycję art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 r., Nr 264, poz. 1573 ze zm.), zgodnie z którym zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, który posiada zezwolenie na pracę albo pisemne oświadczenie pracodawcy o zamiarze powierzenia cudzoziemcowi wykonywania pracy, jeśli zezwolenie na pracę nie jest wymagane, jeżeli okoliczność, która jest podstawą ubiegania się o to zezwolenie uzasadnia jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące.

Wypełniając wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na stronie 6 wniosku w części E pkt VII w odpowiedzi na pytanie: "Czy był(a) Pan (i) karany(a) sądownie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub za granicą?" skarżąca zaznaczyła odpowiedź "Nie", natomiast w części E pkt IX w odpowiedzi na pytanie "Czy ciążą na Pani zobowiązania wynikające z orzeczeń sądowych postanowień i decyzji administracyjnych, w tym. np. zobowiązania alimentacyjne, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub za granicą?" zaznaczyła odpowiedź "Nie". Powyższe informacje potwierdziła własnoręcznym podpisem, przyjmując jednocześnie do wiadomości treść pouczenia zamieszczonego pod wnioskiem, iż jest świadoma, że złożenie wniosku Iub dołączenie dokumentów zawierających nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje, a także zeznanie w postępowaniu o udzielenie

zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Podanie nieprawdy, zatajenie prawdy, podrobienie, przerobienie dokumentu w celu użycia za autentyczny lub używanie takiego dokumentu jako autentycznego spowoduje odmowę udzielenia zezwolenia lub jego cofnięcie.

W toku prowadzenia postępowania ustalono, że cudzoziemka wyrokiem Sądu Rejonowego w P. z dnia [...] września 2011 r., sygn. akt [...], została uznana winną zarzucanego jej czynu z art. 291 § 1 w zw. z art. 293 § 1 Kodeksu karnego. Skarżącej została wymierzona grzywna w wymiarze 100 stawek dziennych w wysokości 20 złotych każda.

Wojewoda [...] na podstawie powyższych informacji uznał, iż skarżąca składając wniosek w [...] Urzędzie Wojewódzkim w dniu 21 listopada 2011 r. wiedziała, iż była karana. Wobec powyższego winna była poinformować o tym organ zaznaczając rubrykę "tak" w odpowiedzi na pytanie o karalność w części E pkt VII wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Skarżąca nie wywiązała się z ciążącego na niej obowiązku. Dlatego też, organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. odmówił udzielenia wnioskowanego zezwolenia wskazując w uzasadnieniu, że skarżąca złożyła wniosek zawierający fałszywe informacje.

Wskazaną na wstępie decyzją, wydaną w wyniku rozpoznania odwołania skarżącej, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy podzielił stanowisko Wojewody [...], iż w sprawie zachodzą przesłanki do obligatoryjnej odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, określone w art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach.

Organ odwoławczy uznał za prawidłowe ustalenia organu pierwszej instancji, iż wyrokiem Sądu Rejonowego w P. z dnia [...] września 2011 r., sygn. akt [...] cudzoziemka została uznana winną zarzucanego jej czynu z art. 291 § 1 w zw. z art. 293 § 1 Kodeksu karnego i wymierzono jej karę grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych w wysokości 20 złotych każda. Ustalono, iż odpis przedmiotowego wyroku został skarżącej doręczony w dniu 29 września 2011 r. Dodatkowo podkreślono, że skarżąca, przesłuchana w siedzibie [...] Urzędu Wojewódzkiego w W. w dniu 9 lutego 2012 r. zeznała, że w maju 2011 r.

otrzymała akt oskarżenia, a na pytanie "Kiedy ta sprawa została zakończona?", zeznała: "W zeszłym roku. Ja nie wiem, bo księgowa zajmowała się tym". Z kolei na pytanie "Czy składając wniosek sprawa się jeszcze toczyła"" zeznała: "nie bardzo pamiętam, czy przed, czy po".

Ustalenia organu odwoławczego potwierdziły również prawidłowość ustaleń poczynionych przez organ pierwszej instancji, że składając wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony zainteresowana podpisała oświadczenie znajdujące się na końcu wniosku, z którego wynika, iż była świadoma, że złożenie wniosku lub dołączenie dokumentów zawierających nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje spowoduje odmowę udzielenia zezwolenia lub jego cofnięcie.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców podkreślił, że prawidłowe wypełnienie wniosku poprzez wskazanie informacji o toczącym się postępowaniu karnym ma istotne znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, gdyż pozwala organowi na właściwą ocenę przesłanki w postaci zagrożenia dla obronności lub bezpieczeństwa państwa albo ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego lub interesu Rzeczypospolitej Polskiej, określonej w art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach. Ponadto wskazanie niezgodnych z prawdą danych utrudnia i wydłuża prowadzone postępowanie administracyjne, narażając Skarb Państwa na dodatkowe koszty z tym związane.

Za bezpodstawne uznano twierdzenie pełnomocnika, jakoby skarżąca nie była świadoma skazania jej prawomocnym wyrokiem Sądu. Również twierdzenie skarżącej, że wyrok nie dotyczył jej, lecz skierowany był do firmy, w której pracowała, zostało potraktowane za gołosłowne. Zdaniem organu odwoławczego, z dołączonych do akt sprawy dokumentów jednoznacznie wynika, że wyrok Sądu Rejonowego w P. [...] Wydział Karny z dnia [...] września 2011 r. dotyczył skarżącej oraz, że cudzoziemka zapoznała się z treścią tego wyroku. Podkreślono, że fakt ten został potwierdzony również przez samą skarżącą, która w dniu 13 października 2011 r. (przed złożeniem wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony) uiściła k|ię grzywny, nałożoną na nią przedmiotowym wyrokiem. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców nie dał jednocześnie wiary wyjaśnieniom strony, iż zamieszczenie niezgodnej z prawdą informacji było działaniem nieświadomym

W ocenie organu, zakreślenie przez skarżącą we wniosku niewłaściwych rubryk stanowiło celowe działanie, mające ukryć fakt skazania w sprawie karnej i poddania wnikliwej analizie prawdziwości wszelkich dowodów przedstawionych przez stronę.

W związku z powyższymi ustaleniami organ odwoławczy uznał, że wobec skarżącej zachodzą przesłanki określone w art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach.

Od powyższej decyzji skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach, przez nieprawidłową jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oparte na założeniu, iż brak podania przez nią informacji o skazaniu wyrokiem karnym winien być automatycznie kwalifikowany jako fałszywa informacja wymagająca zastosowania określonej tym przepisem sankcji. W ocenie skarżącej, w toku postępowania administracyjnego nie potwierdzono, że otrzymała, a następnie zapoznała się z wyrokiem zapadłym w dniu [...] września 2011 r. przed Sądem Rejonowym w P.. Brak było również dowodu przetłumaczenia zapadłego wyroku na język [...], co skutkowało wystąpieniem istotnych wątpliwości co do możliwości zaznajomienia się przez nią z przedmiotowym wyrokiem. Skarżąca podkreśliła jednocześnie, że niezweryfikowanie przez organ administracyjny jej twierdzenia o fakcie kwalifikowania sprawy karnej jako sprawy firmy, a nie dotyczące jej osoby, nie pozwala na przyjęcie, że informacja o karalności została przez nią świadomie pominięta.

Cudzoziemka zarzuciła również zaskarżonej decyzji, iż została wydana z naruszeniem art. 7 Kpa w zw. z art. 77 § 1 i 107 § 3 Kpa. W ocenie skarżącej w niniejszej sprawie nie wyjaśniono bowiem w sposób wszechstronny i dogłębny wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności. Orzekające organy nie poczyniły żadnych ustaleń co do osób uczestniczących w odbiorze przesyłek pocztowych adresowanych do skarżącej, kierowanych z Sądu Rejonowego w P. Zdaniem skarżącej, bezsporne w niniejszej sprawie pozostaje, iż nie odebrała ona osobiście żadnej przesyłki listownej kierowanej do niej z Sądu. Przesyłki były odbierane przez osobę prowadzącąjej sprawę karną, tj. księgową, która informowała skarżącą, że prowadzona sprawa jest sprawą firmy, a nie jej osobistą. Dodatkowo wskazano, iż orzekające organy nie wzięły pod uwagę, że uiszczenie grzywny przez skarżącą nastąpiło dużo wcześniej przed wezwaniem jej do zapłaty tej kary na podstawie zapadłego orzeczenia. Na tej podstawie za nieuprawnione skarżąca uznała wywody organu co do istnienia jej pełnej świadomości o składaniu fałszywych informacji.

Skarżąca podkreśliła, iż możliwe jest wydanie decyzji odmawiającej udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony jedynie wtedy, gdy informacja fałszywa przekazana została ze świadomością jej nieprawdziwości. Zdaniem skarżącej, to na organie administracji publicznej ciąży obowiązek przedstawienia stosownej argumentacji potwierdzającej, że świadomie zataiła fakt swojej karalności. Podana natomiast na poparcie powyższej tezy argumentacja organu jest w ocenie skarżącej niewystarczająca. Orzekający organ nie wyjaśnił bowiem wszystkich okoliczności związanych z uiszczeniem kary grzywny (dokonaniem przelewu), pomimo że sprawa tego wymagała. Pominięcie wysłuchania wskazanych przez skarżącą osób oraz niewyjaśnienie oczywistych wątpliwości co do "autorstwa" dokonanego w sprawie przelewu pozwala w ocenie skarżącej na przyjęcie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 Kpa.

W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie, podtrzymując motywy i argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona.

W niniejszej sprawie podstawą prawną na jaką powołały się organy orzekające w sprawie były przepisy art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 r., Nr 264, poz. 1573 ze zm.). Zgodnie z powołanym przepisem, odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony cudzoziemiec złożył wniosek lub dołączył do niego dokumenty zawierające nieprawdziwe dane osobowe lub fałszywe informacje.

Dokonując wykładni powołanego przepisu podkreślić należy, iż użycie przez ustawodawcę określenia "odmawia się udzielenia zezwolenia" nie nasuwa wątpliwości, iż marny do czynienia z obowiązkiem wydania decyzji o określonej treści w przypadku zaistnienia określonych w nim przesłanek. Przy orzekaniu na gruncie tego przepisu organ nie dysponuje swobodą w zakresie kwalifikacji skutków zdarzenia, określaną jako "uznanie administracyjne". Dla oceny legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia zasadnicze znaczenie ma zatem ustalenie, czy w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki z dyspozycji omawianego przepisu.

Zdaniem Sądu, organy obu instancji na podstawie zebranego materiału dowodowego prawidłowo uznały, iż skarżąca we wniosku o udzielenie zezwolenia na

zamieszkanie na czas oznaczony podała fałszywe informacje, czyniąc to w sposób świadomy. Tym samym na uwzględnienie nie zasługuje zarzut naruszenia art 57 ust. 1 pkt 6 lit a ustawy o cudzoziemcach.

Odnosząc się do tego zarzutu warto przypomnieć, że odmowa udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z powodu złożenia wniosku zawierającego nieprawdziwe informacje w rozumieniu art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach jest uzasadniona wówczas, gdy informacja była nieprawdziwa, mogła mieć znaczenie w sprawie i została przekazana przez cudzoziemca ze świadomością jej nieprawdziwości. W świetle powyższej, przyjmowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, jednolitej wykładni przepisów ustawy o cudzoziemcach, znaczenie w sprawie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony mają informacje, pozwalające ustalić przesłanki, o których mowa w art. 53 ustawy o cudzoziemcach albo dotyczące okoliczności wyłączających wydanie zezwolenia na podstawie art. 57 ustawy. Ratio legis wprowadzenia do katalogu przesłanek negatywnych regulacji prawnej o treści wyznaczonej w art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach łączyć trzeba z uznaniem, że wymóg przedstawienia przez wnioskodawcę zgodnych z prawdą wyjaśnień na temat swojej osoby pozwala w bezpośredni sposób ocenić postawę cudzoziemca, a w oparciu o nią, jego nastawienie do przestrzegania obowiązujących przepisów i reguł prawnych (por. wyrok NSA z 8 kwietnia 2009 r. sygn. II OSK 636/08, ONSAiWSA 2010 nr 3, poz. 47; wyrok NSA z 18 czerwca 2009 r. sygn. II OSK 716/08).

W ocenie Sądu, w zaskarżonej decyzji trafnie przyjęto, że z uwagi na nieujawnienie przez skarżącą faktu uprzedniej karalności, spełnione zostały warunki prawidłowego zastosowania art. 57 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o cudzoziemcach. Uznanie skarżącej za osobę obdarzoną cechą, do której odnosi się pytanie, zawarte w punkcie VII części E formularza wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jest obiektywnie uzasadnione w świetle wyroku Sądu Rejonowego w P. z dnia [...] września 2011 r., sygn. akt [...], w którym Sąd uznał skarżącą winną zarzucanego jej czynu z art. 291 § 1 w zw. z art. 293 § 1

Kodeksu karnego i skazał na karę grzywny. Niezgodne z prawdą wskazanie, że skarżąca w okresie poprzedzającym złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie nie weszła w konflikt z prawem i nie została skazana nie może być uznane za nieistotną pomyłkę, nie mającą bezpośredniego związku z oceną zaistnienia przesłanek udzielenia zezwolenia. W procesie podejmowania decyzji w sprawie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie, w świetle art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach, względy "ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego", nie mogą zostać pominięte. Informacja o

uprzedniej karalności ma istotne znaczenie dla sprawy w przedmiocie zezwolenia na zamieszkanie, gdyż składa się na ocenę przestrzegania przez cudzoziemca porządku prawnego.

W orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie wyrażany był pogląd, że każdy cudzoziemiec ma obowiązek starannego wypełnienia wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony po zaznajomieniu się z zawartym w nim pouczeniem i z przewidzianymi w nim konsekwencjami prawnymi udzielenia błędnych lub fałszywych informacji. To wnioskodawcę konsekwencje te obciążają. Skarżąca opatrzyła wniosek własnoręcznym podpisem, powinna być więc świadoma skutków wiążących się ze złożeniem wniosku zawierającego nieprawdziwe informacje. W tym kontekście należy także rozumieć wyrażany w orzecznictwie pogląd, że składający wniosek musi mieć świadomość nieprawdziwości składanych oświadczeń. Należy podkreślić, że samo brzmienie przepisu nie wymaga, aby podanie fałszywych informacji musiało być spowodowane wyłącznie działaniem umyślnym. Zdaniem Sądu podstawą do odmowy udzielenia zezwolenia musi być każde zawinione podanie obiektywnie nieprawdziwych informacji we wniosku. Stanowisko takie należy uznać za w pełni uzasadnione, bowiem o ile ocena zawinienia jest możliwa zawsze, to ocena motywów, dla których te nieprawdziwe informacje zostały podane, jest na ogół niemożliwa i zawiera zbyt wiele subiektywnych elementów, związanych z postawą sprawcy czynu. Dla potrzeb prowadzonego postępowania niezbędne jest wymaganie od aplikujących, aby wniosek wszczynający postępowanie był rzetelny i starannie wypełniony. Taki wniosek gwarantuje sprawne przeprowadzenie postępowania, bez narażenia organów administracji na ponoszenie niepotrzebnych kosztów i angażowanie większej ilości czynności wyprawie.

Składając w dniu 21 listopada 2011 r. wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie skarżąca wiedziała o toczącym się postępowaniu karnym jak i o zapadłym wyroku. Według ustaleń organu, wyrok skazujący został doręczony skarżącej w dniu 29 września 2011 r. Nawet jeśliby przyjąć, że prawidłowość doręczenia przedmiotowego wyroku może budzić zastrzeżenia, to należy uznać, że treść zeznań skarżącej jednoznacznie potwierdzała, iż w dacie złożenia wniosku miała ona świadomość, że jest osobą karaną. Również wyjaśnienia skarżącej co do błędnej interpretacji adresata wyroku Sądu Rejonowego w P. z dnia [...] września 2011 r. budzą uzasadnione wątpliwości. W sentencji przedmiotowego wyroku skarżąca została wymieniona z imienia i nazwiska. Nie można zatem uznać, iż cudzoziemka miała podstawę aby twierdzić, że wydany wyrok nie dotyczy jej, lecz firmy w której pracuje. Jasna treść orzeczenia czyni również mało prawdopodobnym fakt, iż na jego podstawie osoba, którą skarżąca nazywa "księgową",

mogła wywnioskować, że nie ma konieczności informowania skarżącej o wydanym wyroku, bowiem dotyczy on jedynie firmy, w której pracuje skarżąca.

Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, a konkretnie art. 7 Kpa, 77 § 1 Kpa i art. 107 § 3 Kpa należy stwierdzić, iż nie miało ono miejsca w niniejszej sprawie.

Sąd stwierdza, iż organ, wydając zaskarżoną decyzję, uczynił zadość wszystkim zasadom wynikającym z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W sposób wyczerpujący przeprowadził postępowanie dowodowe oraz dokonał niezbędnych ustaleń co do faktu skazania skarżącej (art. 7 i 77 § 1 Kpa). Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców prawidłowo przyjął, że materiał dowodowy, zgromadzony w postępowaniu administracyjnym uzasadniał odmowę udzielenia skarżącej zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w oparciu o trafne ustalenie, że skarżąca w postępowaniu dotyczącym przedmiotowego zezwolenia złożyła wniosek, zawierający nieprawdziwe informacje. Poczynione ustalenia znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, co z kolei czyni zadość regulacji zawartej w art. 107 § 3 Kpa.

Reasumując należy stwierdzić, iż organy administracji rozpatrujące sprawę, wbrew zarzutom skargi, w zgodzie z zasadą praworządności, podjęły wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia sprawy, w sposób prawidłowy zebrały materiał dowodowy, należycie go oceniły, a wydane na jego podstawie rozstrzygnięcia odpowiadają prawu. '