Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 975/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-04-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 70 par.1, art. 70 par. 6 pkt 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Wasilewska (sprawozdawca), Sędzia NSA Krystyna Chustecka, Sędzia NSA Arkadiusz Cudak, Protokolant Marek Kleszczyński, po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2013 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej W. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 22 marca 2012 r. sygn. akt I SA/Po 11/12 w sprawie ze skargi W. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 22 listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2004 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu, 2) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w P. na rzecz W. P. kwotę 3.637 zł (słownie: trzy tysiące sześćset trzydzieści siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

Wyrokiem z dnia 22 marca 2012 r., sygn. akt I SA/Po 11/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę W.P. (zwanego dalej również "skarżącym" bądź "stroną skarżącą") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 22 listopada 2011 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2004 r.

Stan sprawy przedstawiony przez Sąd I instancji:

Decyzją z dnia 10 czerwca 2010 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w M. określił skarżącemu zobowiązanie w podatku od towarów i usług za: luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad, grudzień 2004 r. oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za miesiące styczeń i lipiec 2004 r. w wysokości odmiennej od deklarowanej. W decyzji tej wskazano, że W. P. prowadził działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego towarów pojazdami uniwersalnymi. Podatek naliczony odliczał w oparciu o faktury dokumentujące zakup oleju napędowego od:

– "M." M. P., Handel Hurtowy Paliwami Płynnymi Usługi Marketingowe, G. (faktury wystawione w okresie od 11 sierpnia 2004 r. do 25 października 2004 r.),

– P.H.U. "A.", Hurtownia Sprzedaż Paliw Stałych, Ciekłych, K., (faktury wystawione w okresie od 8 stycznia 2004 r. do 2 sierpnia 2004 r.),

– "F." A.K., P., (dotyczy faktury z dnia 6 grudnia 2004 r.),

– P.B.H. "K." K.S., W., (faktury wystawione w okresie od 3 do 29 listopada 2004 r.).

Zdaniem organu pierwszej instancji, ww. faktury VAT nie dokumentują rzeczywistych czynności. Organ wskazał, że faktury wystawione w okresie:

- od stycznia do kwietnia 2004 r. nie mogą być podstawą uznania prawa podatnika do odliczenia podatku naliczonego – stosownie do treści § 48 ust. 4 pkt 5 lit. a) rozporządzenia z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 27, poz. 268 ze zm.) (stan prawny do 30 kwietnia 2004 r.). Natomiast pozostałe faktury naruszają § 14 ust. 2 pkt 4 lit. a) rozporządzenia z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 97, poz. 971 ze zm.).

W odwołaniu z dnia 29 czerwca 2010 r. strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania podatkowego w sprawie, ewentualnie uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

Decyzją z dnia 14 września 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej w P. uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ z uwagi na konieczność zebrania i uzupełnienia materiału dowodowego w znacznej części. Zalecił przeprowadzenie dodatkowego postępowania w celu uzyskania materiału dowodowego dotyczącego transakcji przeprowadzanych m.in. z S. F. oraz z K. S.

Po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania Naczelnik Urzędu Skarbowego ponownie zakwestionował faktury od wymienionych na wstępie podmiotów, uznając, że nie dokumentują one rzeczywistych czynności i decyzją z dnia 18 sierpnia 2011 r., określił zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiące od lutego do czerwca 2004 r. i od sierpnia do grudnia 2004 r. oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za styczeń i lipiec 2004 r. w wysokości odmiennej od deklarowanej.

Dyrektor Izby Skarbowej w P. decyzją z dnia 22 listopada 2011 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ wskazał, że w 2004 roku strona posłużyła się w swojej działalności łącznie 80 sfałszowanymi fakturami VAT na zakup oleju napędowego na łączną kwotę netto 380.241,36 zł, wystawionymi przez: "A." P.H.U. S.F.(57 faktur VAT), "M." M.P. (18 faktur VAT), "F." A. K. (1 faktura VAT) oraz "K." K.S. (4 faktur VAT). Organ podkreślił, że podatnik nie nawiązał bezpośredniego kontaktu z żadnym z kontrahentów: M.P., S.F., A.K., K. S.. Podatnika nie zainteresował fakt, że cena zakupionego paliwa jest znacznie niższa od obowiązującej w danym czasie na rynku i dlaczego. Z tych okoliczności już wynika brak szczególnej przezorności strony, która profesjonalnie, bo w ramach prowadzonej działalności gospodarczej - transport drogowy pojazdami uniwersalnymi zajmuje się kupnem paliwa. Ustaleń takich dokonano na podstawie zebranego w trakcie postępowania kontrolnego i podatkowego materiału dowodowego oraz włączonego do akt niniejszej sprawy materiałów zebranych przez inne organy (m.in. postanowieniem z dnia 6 maja 2010 r., nr [...] włączone zostały do materiału dowodowego m.in. następujące dowody: wyrok skazujący Sądu Rejonowego w G., VII Wydział Karny z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt VII K 463/06 w sprawie S. W., P. D., S. F. i innych; akt oskarżenia Prokuratury Okręgowej VI Wydział ds. Przestępczości Zorganizowanej w G. z dnia 10.10.2006 r. sygn. akt VI Ds. 1/05 przeciwko S. W., P. D., S. F. i innym; protokół przesłuchania świadka M. P. z dnia 10.11.2004 r.; protokoły przesłuchania podejrzanego S. W. z dnia 24.03.2004 r. i z dnia 6 kwietnia 2006 r.; protokół przesłuchania świadka W.P. z dnia 11 lipca 2005 r.; wynik kontroli UKS w P. z dnia 26.10.2006 r. A. K.; pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z 18.03.2010 r. i 18 marca 2010 r. dotyczące świadka K.S.; protokół przesłuchania świadka A. K. z 15 września 2009 r.; protokół przesłuchania świadka M. P.z dnia 28.01.2010 r.; protokół przesłuchania świadka P. D. z dnia 25 lutego 2010 r.). Postanowieniem z dnia 29 lipca 2011 r. organ podatkowy pierwszej instancji włączył ponadto do akt postępowania podatkowego m.in. dodatkowo następujące dowody: protokół przesłuchania świadka S. W. z dnia 22.11.2010 r.; pismo z dnia 14.12.2010 r. informujące o niestawieniu się świadka S. F. na przesłuchanie; protokół przesłuchania świadka S. R. z dnia 17 stycznia 2011 r.; protokół przesłuchania świadka F. S. z dnia 6 maja 2011 r.; protokoły przesłuchania podejrzanego S. F. z dnia 31 grudnia 2004 r. i z dnia 21 marca 2005 r., a także szeregu innych świadków.

W skardze z dnia 5 grudnia 2011 r. W.P. zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

– art. 122 w zw. z art. 187 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 8, poz. 60 ze zm.), zwanej dalej "O.p.", poprzez dokonanie błędnych ustaleń, co do charakteru czynności prawnych i faktycznych dokonywanych pomiędzy podatnikiem i jego kontrahentami, w szczególności w zakresie zawierania umów, dostaw paliwa oraz rozliczania należności z tytułu tychże dostaw;

– art. 191 O.p. poprzez dokonanie selektywnej oceny materiału dowodowego, z pominięciem tych elementów stanu faktycznego, które nie odpowiadają tezie wstępnie postawionej przez organy podatkowe;

– art. 121 § 1 O.p. poprzez prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów podatkowych;

– art. 123 § 1 O.p. poprzez prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z zasadą zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu;

– art. 19 ust 1 i 2 oraz art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej "U.p.t.u." oraz o podatku akcyzowym poprzez uznanie, że w przedmiotowej sprawie podatnikowi nie przysługuje uprawnienie do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia paliwa w okresie od stycznia do grudnia 2004 r.

Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w P. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Rozważania Sądu I instancji:

Sąd nie podzielił stanowiska zajętego przez stronę skarżącą we wniesionej skardze. W ocenie Sądu z ustaleń dokonanych przez organy obu instancji bezspornie wynika, że zakwestionowane faktury są fakturami sfałszowanymi, a tym samym nie dają one podstaw do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony. Sąd podkreślił, że wnioski takie zostały ustalone na podstawie bardzo obszernego materiału zebranego w trakcie postępowania kontrolnego oraz podatkowego. Sąd odniósł się szczegółowo do poszczególnych dowodów, podkreślając, że w odniesieniu do transakcji W.P. z firmami "M." M.P. oraz "A." S.F. - organy podatkowe obu instancji poprawnie poczyniły swoje ustalenia przede wszystkim na podstawie zgromadzonych dowodów zawartych m.in. na akcie oskarżenia Prokuratury Okręgowej VI Wydział ds. Przestępczości Zorganizowanej w G. z dnia 10 października 2006 r. skierowanym przeciwko S. W., P.D., S. F. i innym oraz na wyroku Sądu Rejonowego w G. VII Wydział Karny z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt VII K 463/06, uznającym za winnych S. W., P. D., S. F. popełnienia zarzucanych czynów, tj. udziału w świadomej, zorganizowanej działalności polegającej na wystawianiu sfałszowanych faktur dokumentujących dostawę przerobionego oleju opałowego i jego sprzedaż jako napędowego, niewiadomego pochodzenia, w celu uzyskania korzyści majątkowych. Do akt postępowania podatkowego organ pierwszej instancji włączył również materiał dowodowy uzyskany z ww. postępowania karnego, obejmujący m.in. zeznania w postaci protokołów przesłuchań M.P. z dnia 10 listopada 2004 r., S. W. z dnia 24 marca 2005 r. i z dnia 6 kwietnia 2006 r., W.P. z dnia 11 lipca 2005 r., a także innych świadków.

Odnosząc się do kwestii zachowania przez skarżącego szczególnej staranności przy zawieraniu transakcji z ww. podmiotami Sąd wskazał, że taki charakter współpracy wymagał sprawdzenia właścicieli firm, które są stronami transakcji. Jak wynika z akt sprawy strona nie nawiązała bezpośredniego kontaktu z żadnym z kontrahentów i wystawców faktur: M.P., S.F., A.K., K. S. Podatnika nie zainteresował fakt, że cena zakupionego paliwa jest znacznie niższa od obowiązującej w danym czasie na rynku i dlaczego. W ocenie Sądu z tych okoliczności wynika brak szczególnej przezorności strony, który profesjonalnie, bo w ramach swojej działalności transport drogowy zajmuje się kupnem paliwa.

Odnosząc się do poruszonej w skardze kwestii dotyczącej działania P. D. jako pełnomocnika firm "A." S. F. oraz "M." M. P., Sąd wskazał, że przedstawiona przez stronę argumentacja nie znajduje uzasadnienia w zgromadzonym materiale dowodowym i nie zasługuje na uwzględnienie. Strona nie przedstawiła dowodu na poparcie tego argumentu, natomiast toczące się postępowanie, najpierw przed organami ścigania, a następnie przed sądem przeczą tej tezie uznając, że P. D. brał udział w zorganizowanym nielegalnym procederze handlu paliwem niewiadomego pochodzenia. Z powołanych wyżej względów dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy w zakresie uprawnienia podatnika do odliczenia podatku naliczonego z faktur podmiotu firmującego jedynie sprzedaż oleju napędowego, po pierwsze nie ma znaczenia czy skarżący działał w dobrej wierze, a po drugie przy zachowaniu należytej staranności wymaganej w obrocie tego rodzaju towarami, skarżący co najmniej powinien był wiedzieć, że otrzymane faktury jedynie firmują sprzedaż oleju napędowego, a nie dokumentują faktycznej jego sprzedaży przez ich formalnego wystawcę.

Skarga kasacyjna

Pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie powyższego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a ponadto zasądzenie od organu podatkowego zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym wpisu od niniejszej skargi oraz wynagrodzenia radcy prawnego według norm przepisanych.

Zaskarżanemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, w trybie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", zarzucił:

1. Naruszenie przez Sąd I instancji przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w tym art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 2, art. 141 § 4, art. 134 i art. 151 w zw. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ P.p.s.a., polegające na tym, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej przyjął stan faktyczny niezgodny z rzeczywistością i oddalił skargę podatnika, pomimo naruszenia przez organ podatkowy II instancji, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy - co winno skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania, następujących przepisów postępowania:

a) art. 122 w zw. z art. 187 O.p. poprzez dokonanie błędnych ustaleń co do charakteru czynności prawnych i faktycznych dokonywanych pomiędzy podatnikiem i jego kontrahentami, w szczególności w zakresie zawierania umów, dostaw paliwa oraz rozliczania należności z tytułu tychże dostaw; oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez dokonanie selektywnej i sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oceny materiału dowodowego, z pominięciem tych elementów stanu faktycznego, które nie odpowiadają tezie wstępnie postawionej przez organy podatkowe;

b) art. 188 O.p. poprzez odmowę przeprowadzenia dowodu z przesłuchania w charakterze świadka G. P. współprowadzącej z podatnikiem działalność gospodarczą pod firmą "G.", pomimo złożenia przez stronę takiego wniosku i jego rzeczowego uzasadnienia oraz nieprzeprowadzenie przez organ II instancji dowodu z przesłuchania S.F. oraz M. L., pomimo wcześniejszego stwierdzenia przez tenże organ konieczności przeprowadzenia takich dowodów;

c) art. 233 § 1 pkt 2 lit. a/ O.p. poprzez uznanie, że decyzja organu podatkowego I instancji, tj. wydana została zgodnie z prawem, w szczególności w zakresie podniesionych przez podatnika zarzutów naruszenia:

– art. 121 § 1 O.p. poprzez prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów podatkowych; art. 122 w zw. z art. 187 O.p. poprzez dokonanie błędnych ustaleń co do charakteru czynności prawnych i faktycznych dokonywanych pomiędzy podatnikiem i jego kontrahentami, w szczególności w zakresie zawierania umów, dostaw paliwa oraz rozliczania należności z tytułu tychże dostaw;

– art. 123 § 1 O.p., poprzez prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z zasadą zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu;

– art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez dokonanie selektywnej oceny materiału dowodowego, z pominięciem tych elementów stanu faktycznego, które nie odpowiadają tezie wstępnie postawionej przez organy podatkowe;

2. Naruszenie w toku kontroli legalności działalności administracji publicznej prawa materialnego, tj. art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. a/ U.p.t.u., oraz art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, co doprowadziło do uznania, że w przedmiotowej sprawie podatnikowi nie przysługuje uprawnienie do odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia paliwa w okresie od stycznia do października 2004 r.

3. Naruszenie w toku kontroli legalności działalności administracji publicznej prawa materialnego, tj. art. 70 §1 Ordynacji podatkowej, poprzez utrzymanie w mocy decyzji określającej zobowiązanie podatkowe, pomimo upływu okresu przedawnienia zobowiązania.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna podlega uwzględnieniu.

W skardze kasacyjnej sformułowano szereg zarzutów tak odnoszących się zarówno do naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.), jak i prawa materialnego (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.). Jednakże w pierwszej kolejności należy rozpoznać najdalej idący zarzut, tj. zarzut dotyczący wydania decyzji w warunkach przedawnienia zobowiązania podatkowego. Zdaniem strony doszło do naruszenia art. 70 § 1 O.p., gdyż zobowiązania podatkowe za miesiące styczeń-listopad 2004 r. uległo przedawnieniu. Autor skargi kasacyjnej podkreślił jednocześnie, że Sąd I instancji w ogóle nie odniósł się do tej kwestii w treści zaskarżonego wyroku.

Odnosząc się do tak postawionego zarzutu wskazać należy, że w istocie Sąd I instancji nie poruszał w zaskarżonym wyroku zagadnienia związanego z przedawnieniem zobowiązań podatkowych za okres styczeń - listopad 2004 r. Natomiast informacji w tym zakresie udzielono w odpowiedzi na skargę kasacyjną. Pełnomocnik organu wskazywał, że decyzja nie była wydana w warunkach wskazujących na przedawnienie zobowiązań podatkowych za ww. okres, gdyż w sprawie miał zastosowanie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Wyjaśnił przy tym, że "[...] postanowieniem z dnia 1 września 2009 r. Urząd Skarbowy w M. wszczął w sprawie W.P. dochodzenie karno – skarbowe, tj. przestępstwa skarbowego z art. 56 § 2 w zw. w zw. z art. 6 § 2 K.k.s.".

Na podstawie informacji przedstawionych przez pełnomocnika organu nie sposób jednak w sposób jednoznaczny ustalić czy zarzut strony w zakresie naruszenia art. 70 O.p. był zasadny czy też nie. Po pierwsze, należy wskazać, że wykładnia zaprezentowana przez organ na tle rozumienia art. 70 § 6 pkt 1 O.p. była nieprawidłowa, gdyż nietrafność stanowiska organu w tym względzie wynika wprost z wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 17 lipca 2012 r., sygn. akt P 30/11, w którym Trybunał orzekł, że art. 70 § 6 pkt 1 O.p. w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 58 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw w zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 O.p., jest niezgodny z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa wynikającą z art. 2 Konstytucji RP. Trybunał w orzeczeniu tym stwierdził, że termin przedawnienia zobowiązań podatkowych wynosi 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Jedną z przyczyn zawieszenia biegu tego terminu jest wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo lub wykroczenie skarbowe. Skutek ten następuje z mocy prawa z chwilą wydania postanowienia o wszczęciu śledztwa lub dochodzenia w sprawie (in rem), o którym podatnik nie jest informowany. W związku z tym nie wie on o zaistnieniu przesłanki zawieszenia biegu przedawnienia. Powstaje wówczas stan niepewności co do sytuacji prawnej podatnika, który nie wie, czy jego zobowiązanie podatkowe wygasło. O tym, że toczy się przeciwko niemu postępowanie karne skarbowe, podatnik dowiaduje się dopiero z chwilą wydania postanowienia o przedstawieniu mu zarzutów (w fazie postępowania in personam), co może być bardzo rozciągnięte w czasie. Może też w ogóle się o tym nie dowiedzieć, jeśli postępowanie zakończy się na etapie "w sprawie", co następuje, gdy nie ma uzasadnionego podejrzenia, że przestępstwo popełniła konkretna osoba. Trybunał uznał, że zasada ochrony zaufania obywatela do państwa i prawa wymaga, by podatnik nie tkwił w stanie niepewności przez bliżej nieokreślony czas. W związku z tym art. 70 § 6 pkt 1 O.p. w zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem 5-letniego terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1 O.p., narusza zasadę ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa, gdyż o zmianie swojej sytuacji faktycznej i prawnej podatnik dowiaduje się po tym, gdy ta zmiana już nastąpiła. Naruszenie zasady ochrony zaufania do państwa i prawa polega na tym, że ze zdarzeniem, o którym podatnik nie jest informowany, ustawodawca wiąże niekorzystne dla niego skutki prawne, w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia.

Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że z informacji przedstawionych przez pełnomocnika organu w odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wynika czy postępowanie karno-skarbowe zostało wszczęte przeciwko skarżącemu (tj. czy postawiono mu zarzuty) czy też jedynie zostało wszczęte w sprawie. Przyjmując nawet, że zostało ono wszczęte przeciwko skarżącemu, to nie można ustalić kiedy i czy w ogóle skarżący został o fakcie wszczęcia postępowania karno-skarobwego poinformowany. Okoliczności te, istotne w kontekście ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego dla zachowania konstytucyjności art. 70 § 6 ust. 1 O.p., mają zatem kardynalne znaczenie dla rozpatrywanej sprawy. Stąd też w ponownie przeprowadzonym postępowaniu Wojewódzki Sąd Administracyjny, mając na względzie tezy płynące z treści powołanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 17 lipca 2012 r. w sprawie P 30/11, zobowiązany będzie zbadać, czy zaskarżona decyzja nie została wydana po przedawnieniu zobowiązań podatkowych, które określa.

W związku z koniecznością ustalenia przez Sąd I instancji czy doszło do naruszenia przez organy podatkowe art. 70 O.p. ustosunkowywanie się do pozostałych zarzutów kasacyjnych uznać należy na obecnym etapie postępowania za przedwczesne.

Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w myśl art. 203 pkt 1 i art. 205 § 1 i 3 tej ustawy w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a oraz ust. 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 490).