Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 732/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3, art. 184, art. 197 par. 1 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Zabłocka po rozpoznaniu w dniu 6 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia G.G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 sierpnia 2017 r. sygn. akt VIII SA/Wa 487/17 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G.G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2017 r., sygn. akt VIII SA/Wa 487/17 odmówił G.G. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z [...] kwietnia 2017 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry.

G.G. w skardze na ww. decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. wystąpił o wstrzymanie jej wykonania z powodu możliwości wyrządzenia znacznej szkody majątkowej i trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem skarżącego, wykonanie zaskarżonej decyzji nakładającej karę w wysokości 48000 zł spowoduje ograniczenia w prowadzonej działalności gospodarczej, co wiąże się z dolegliwością nie tylko dla samego skarżącego ale i osób trzecich. Wpłynie także negatywnie na wywiązywanie się z ciążących na skarżącym zobowiązań zawieranych z kontrahentami, a także danin publicznoprawnych. Wyjaśnił, że w styczniu 2017 r. osiągnął przychód w kwocie 25.051,68 zł zaś koszty uzyskania przychodów wyniosły 44.898,45 zł. Odnotował zatem stratę w wysokości 19.846,77 zł. Oświadczył, że zapłata kary pieniężnej (48.000 zł) stanowi dla niego znaczne obciążenie finansowe. Powołał się przy tym na poglądy prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, w tym na postanowienia NSA: z 1 grudnia 2015 r. (sygn. akt II GZ 770/15) oraz z 25 lutego 2015 r. (I GSK 80/15).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem 4 sierpnia 2017 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazał, że nie zostały spełnione przesłanki uzasadniające udzielenie skarżącemu ochrony tymczasowej. Wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący nie wykazał, że występują szczególne okoliczności uzasadniające uwzględnienie jego wniosku. Nie uprawdopodobnił, że zapłata 48 000 zł przekracza jego możliwości lub (i) może zachwiać jego płynnością finansową. W szczególności okoliczności takich nie stanowi załączona kopia "obliczenia dochodu za styczeń 2017r." W świetle przedstawionych przez skarżącego okoliczności, za pochopne Sąd uznał jego obawy związane z konsekwencjami wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazywane w skardze wady prawne zaskarżonej decyzji nie stanowią podstawy do wstrzymania jej wykonania, gdyż na tym etapie postępowania Sąd nie został wyposażony w kompetencje dokonywania oceny zgodności z prawem decyzji wydanych w toku postępowania administracyjnego.

G.G. w zażaleniu na powyższe postanowienie wniósł o jego zmianę poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zarzucił naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) poprzez niewstrzymanie wykonania w całości lub w części zaskarżonej decyzji mimo podniesienia w skardze istotnych okoliczności przemawiających za wstrzymaniem, przez co doszło do narażenia skarżącego na wystąpienie trudnych do odwrócenia skutków finansowych.

Do zażalenia załączył wydruk z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej na dzień 20 lipca 2017 r. z którego wynika, że w dniu 30 czerwca 2017 r. G.G. prowadzący działalność pod nazwą [...] został wykreślony z rejestru przedsiębiorców.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie jest zasadne.

Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W związku z tym, że postępowanie w tym zakresie toczy się na wniosek skarżącego, to na nim spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Ponadto, do wniosku powinny zostać dołączone dokumenty popierające twierdzenie o spełnieniu przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej.

Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że postanowienie Sądu I instancji jest zgodne z prawem.

Przede wszystkim Wojewódzki Sąd Administracyjny trafnie wskazał, że skarżący nie uprawdopodobnił, iż zapłata wskazanej w decyzji kwoty spowoduje wystąpienie przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Załączone do wniosku zestawienie nie obrazuje pełnej sytuacji osobistej i majątkowej skarżącego, w tym jego oszczędności. Co prawda dla uwzględnienia wniosku skarżącego wystarczające jest uprawdopodobnienie wystąpienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., lecz skarżący na poparcie swoich twierdzeń wskazał tylko sporządzone przez siebie zestawienie finansowe bez powołania się na jakiekolwiek dokumenty, w tym zeznanie podatkowe. Nie jest to w całokształcie sprawy wystarczające dla uprawdopodobnienia tez stawianych przez skarżącego. Nawet gdyby zostały one uprawdopodobnione, to i tak za nieuwzględnieniem wniosku skarżącego przemawiają dodatkowe okoliczności.

Trzeba zauważyć, że strata z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej nie jest przesłanką do wstrzymania wykonania decyzji. Strata powstaje wskutek nadwyżki kosztów uzyskania nad przychodem i nie stanowi automatycznie o braku środków finansowych. Powstanie straty nie oznacza jeszcze utraty płynności finansowej (por. postanowienie NSA z dnia 19 czerwca 2012 r., sygn. akt I GZ 105/12).

Zauważyć również trzeba, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie ma na celu ochrony majątku podmiotów o wstrzymanie wnoszących. Ma zaś za zadanie uchronienie strony przed niekorzystnymi skutkami, o których wyraźnie mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., w sytuacji, w której wystąpiłyby u niej negatywne konsekwencje w związku z wykonaniem decyzji, a następnie uchyleniem decyzji przez sąd (tak m.in. postanowienie NSA z 13 maja 2015 r., II OZ 423/15). Wobec tego sąd prawidłowo nie uwzględnił zwłaszcza argumentu dotyczącego braku możliwości inwestowania w działalność gospodarczą skarżącego.

Ponadto, sam brak środków finansowych w odpowiedniej wysokości, wystarczającej do uiszczenia kary nałożonej zaskarżoną decyzją, nie jest przesłanką udzielenia ochrony tymczasowej. Jak wskazano wyżej, wykonanie decyzji może zostać wstrzymane, jeśli w wyniku jej wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Musi zatem istnieć związek przyczynowy pomiędzy wykonaniem decyzji a zaistnieniem wskazanych konsekwencji. Sam brak wystarczających środków finansowych może być zaś tylko elementem takiej sytuacji, która w powiązaniu z innymi okolicznościami wywoła niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

Naczelny Sąd Administracyjny jednocześnie podkreśla, że samo wykreślenie skarżącego z rejestru przedsiębiorców nie jest również automatyczną przesłanką do zastosowania ochrony tymczasowej bowiem zakończenie prowadzenia działalności gospodarczej nie musi wiązać się z brakiem środków finansowych.

Wobec powyższych okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.