Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1309/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-11-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatki inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 6c ust. 3a, art. 6j ust. 3a
journal: Dz.U. 2016 poz 250
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - tekst jednolity
article: art. 3 pkt 8
journal: Dz.U. 1997 nr 133 poz 884
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych.
article: art. 17 ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 168 poz 1186
law: Ustawa z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Antoni Hanusz, Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Agnieszka Krawczyk, , po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Przedsiębiorstwa "L." sp. z o.o. z siedzibą w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 29 listopada 2017 r. sygn. akt I SA/Gd 1192/17 w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa "L." sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 20 czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

1. Wyrokiem z dnia 29 listopada 2017 r., sygn. akt I SA/Gd 1192/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę Przedsiębiorstwa "L." sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 20 czerwca 2017 r. w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Treść uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia dostępna jest na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/ (dalej zwana: "CBOSA").

2.1. Skargę kasacyjną od powyższego rozstrzygnięcia złożył pełnomocnik skarżącej, zaskarżając wyrok w całości i wnosząc o jego uchylenie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Autor skargi kasacyjnej zarzucił na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej zwana: "p.p.s.a."):

- naruszenie przepisów prawa materialnego i niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji Burmistrza K. w sytuacji gdy miało miejsce naruszenie prawa materialnego - art. 6j ust. 3a i art. 6c ust. 2 ustawy za dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2016 r., poz. 250 ze zm.) poprzez ich zastosowanie w sytuacji, gdy na nieruchomości położonej w K. przy ul. K. nie są świadczone usługi hotelarskie, lecz usługi medyczne - rehabilitacja lecznicza, co miało wpływ na wynik sprawy;

- naruszenie przepisów prawa procesowego i nie zastosowanie art. 145 § 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji Burmistrza K. w sytuacji gdy niezasadnie uznano, że nie doszło do naruszenia art. 122 i art. 187 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., dalej zwana: "Ordynacja podatkowa") w zw. z art. 6q ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w sytuacji, gdy sposób wykorzystania nieruchomości położonej w K. przy ul. K. z wykorzystaniem na świadczenie usługi hotelarskie ustalono wyłącznie w oparciu o zapis ze strony internetowej [...], zamiast prowadzenia przez organ podatkowy faktycznych czynności co do rzeczywistego wykorzystania nieruchomości na usługi medyczne - rehabilitacja lecznicza.

2.2. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje :

3.1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

3.2. Co do zasady w sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie zarówno prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności należy ustosunkować się do zarzutów, które dotyczą naruszenia tych ostatnich przepisów. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo że nie został skutecznie podważony, bądź też po ustaleniu, czy nie nastąpiło naruszenie innych przepisów procesowych powodujących wadliwość wydanego wyroku, można przejść do skontrolowania prawidłowości wykładni prawa lub subsumcji stanu faktycznego do zastosowanego przez sąd administracyjny przepisu prawa materialnego.

3.3. Za bezzasadne należało uznać zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego. Spółka niezgadzając się ze stanowiskiem Sądu I instancji wskazała, że doszło do naruszenia art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, gdyż organy nie podjęły wszelkich działań związanych z ustaleniem stanu faktycznego sprawy dotyczącym przeznaczenia nieruchomości. Wskazać należy, że prowadząc postępowanie podatkowe organy podatkowe zobowiązane są do uwzględnienia zasad ogólnych tego postępowania określonych w przepisach Ordynacji podatkowej. W postępowaniu podatkowym z art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej wynika obowiązek organów podatkowych wyjaśnienia wszystkich prawnie relewantnych faktów i zebrania całego materiału dowodowego obejmuje dążenie wszelkimi prawnie dopuszczalnymi sposobami, za pomocą wszystkich dopuszczonych prawem dowodów do ustalenia stanu faktycznego sprawy. Niemniej zasada zupełności materiału dowodowego z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej nie oznacza, że należy prowadzić postępowanie dowodowe nawet wówczas, gdy całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie wystarcza do podjęcia rozstrzygnięcia, także wówczas, gdy należyta ocena zebranego materiału dowodowego prowadziłaby do nieodmiennej konstatacji, że z innych dowodów, poza ujawnionymi, nie należy oczekiwać zmiany ustalonego stanu faktycznego. W ocenie NSA nie doszło do naruszenia prawa procesowego poprzez brak zebrania całego materiału dowodowego w sprawie. Organy podatkowe prawidłowo uznały, co słusznie zaakceptował Sąd I instancji, że skarżąca na nieruchomości objętej opłatą za gospodarowanie odpadami komunalnymi prowadzi działalność hotelarską w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych (Dz. U. z 2014 r., poz. 196 ze zm.; zwana dalej: "ustawa o usługach turystycznych"). Z art. 3 pkt 8 tej ustawy wynika, że usługi hotelarskie to krótkotrwałe, ogólnie dostępne wynajmowanie domów, mieszkań, pokoi, miejsc noclegowych, a także miejsc na ustawienie namiotów lub przyczep samochodowych oraz świadczenie, w obrębie obiektu, usług z tym związanych. W publicznym rejestrze, za jaki uchodzi Krajowy Rejestr Sądowy pod nr KRS Spółki ([...]) w dziale 3 w przedmiocie działalności wymienione zostały między innymi hotele i podobne obiekty zakwaterowania, obiekty noclegowe turystyczne i miejsca krótkotrwałego zakwaterowania. Należy podkreślić, że zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1203 ze zm.; zwanej dalej: "ustawa o KRS") domniemywa się, że dane wpisane do Rejestru są prawdziwe. Ustanowione w tym przepisie domniemanie ma charakter domniemania formalnego, na podstawie którego przyjmuje się istnienie określonego stanu rzeczy bez jakichkolwiek założeń. Ma ono także charakter domniemania usuwalnego (wzruszalnego), które dopuszcza dowód na przeciwieństwo. Wpis do KRS, jako do rejestru publicznego, ma walor dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej. Wobec tego dokument w postaci odpisu z rejestru przedsiębiorców jest dla organów podatkowych wiążący i posiadając moc dokumentu urzędowego stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone. Wpis do KRS zawierający domniemanie wzruszalne, może zostać wykreślony lub zmieniony, a nawet wyeliminowany z obrotu prawnego z mocą wsteczną (ex tunc), lecz wyłącznie w odrębnym od postępowania podatkowego trybie. Zgodnie bowiem z art. 6945 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43 poz. 296 ze zm.; zwanej dalej: "KPC") wpis do Krajowego Rejestru Sądowego następuje na podstawie postanowienia. Wpisem z mocy art. 20 ust. 4 ustawy o KRS jest również wykreślenie. Postanowienia o wpisie, w tym o wykreśleniu wpisu, zalicza się do tzw. postanowień co do istoty sprawy, tj. merytorycznych. Znajdują do nich odpowiednie zastosowanie przepisy postępowania procesowego dotyczące wyroków (por. O. Marcewicz, Komentarz aktualizowany do art. 6945 Kodeksu postępowania cywilnego, publ. baza LEX). Tym samym, z uwagi na art. 13 § 2 KPC, znajduje do nich zastosowanie art. 365 § 1 KPC, zgodnie z którym orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Dodatkowo z mocy art. 6945 § 2 KPC postanowienia co do istoty sprawy są w postępowaniu rejestrowym skuteczne i wykonalne z chwilą ich wydania, z wyjątkiem postanowień dotyczących wykreślenia podmiotu z KRS. Wynika stąd, że także organy podatkowe związane są dokonanymi wpisami do KRS i nie mogą dokonywać odmiennych ustaleń faktycznych, a także samodzielnie prowadzić przeciwdowodów z art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej na okoliczności wynikające z rejestru przedsiębiorców (por. wyrok NSA z dnia 23 października 2013 r., sygn. akt II FSK 555/13; publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej zwana: "CBOSA"). Ponadto w literaturze wskazuje się, że Krajowy Rejestr Sądowy pełni funkcję nie tylko informacyjną, lecz także legalizacyjną – z wpisem do rejestru niejednokrotnie wiąże się kształtowanie nowych sytuacji prawnych (por. A. Michnik Komentarz do art.1 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym, publ. LEX/el 2013). W okolicznościach niniejszej sprawy nie można było zatem zarzucić niewłaściwej oceny ustalonego przez organy podatkowe stanu faktycznego. Związanie organów zapisami wynikającymi z KRS obligowało organ do uznania, że Spółka prowadzi działalność hotelarską. Okoliczności tej, na co słusznie wskazał WSA w zaskarżonym orzeczeniu, nie zmiana fakt, że skarżąca jako podmiot leczniczy świadczy usługi medyczne, korzystając z preferencyjnego opodatkowania podatkiem od nieruchomości oraz podatkiem od towarów i usług. W tym miejscu należy wyjaśnić, że skarżąca Spółka niesłusznie zarzuca w skardze kasacyjnej, że organy sposób wykorzystania nieruchomości ustaliły wyłącznie na podstawie zapisów ze strony internetowej, gdyż organy wskazały na ten dowód posiłkowo, obok dowodu z KRS.

3.4. Wobec prawidłowo ustalonego stanu faktycznego nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut naruszenia prawa materialnego. Skoro z ustaleń faktycznych wynika, że Spółka prowadziła usługi hotelarskie organy związane przepisami ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach określiły wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Prawidłowo wobec tego i w zgodzie z art. 6j ust. 3a tej ustawy w przypadku nieruchomości o których mowa w art. 6c ust. 2, przyjęto, że opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowiła iloczyn ilości zużytej wody z danej nieruchomości oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 6k ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Podstawowe znaczenie miało bowiem to, że na nieruchomości świadczone były usługi hotelarskie w rozumieniu ustawy o usługach turystycznych.

3.5. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił.