Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 296/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-05-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6249 Inne o symbolu podstawowym 624
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojskowa Komisja Lekarska
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 7,  art. 77,  art. 107  par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk Waldemar Śledzik (spr.) Protokolant referent stażysta Marcin Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2012 r. sprawy ze skargi D. K. na orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie niezdolności do pełnienia służby wojskowej w jednostkach desantowo-szturmowych 1. uchyla zaskarżone orzeczenie oraz orzeczenie Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w L. nr [...] z dnia [...] października 2011 r.; 2. stwierdza, że zaskarżone orzeczenie nie podlega wykonaniu w całości; 3. zasądza od Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. na rzecz D. K. kwotę 257 zł (słownie: dwieście pięćdziesiąt siedem zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w W. (zwana dalej także "RWKL w W.") orzeczeniem z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania od orzeczenia Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w L. (zwanej dalej także "TWKL w L.") z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w sprawie uznania [...] D. K. za niezdolnego do zawodowej służby wojskowej w jednostkach desantowo - szturmowych (kategoria "N"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie "w części dotyczącej określenia niezdolności do pełnienia służby wojskowej w jednostkach desantowo - szturmowych" oraz "uchyliła i ustaliła nowe, w części dotyczącej rozpoznania w zakresie § 38 pkt 9 oraz w zakresie § 34 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 15, poz. 80, zwanego dalej także "rozporządzeniem MON z dnia 8 stycznia 2010 r.").

Do zaskarżonego orzeczenia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W dniu [...] września 2011 r. D. K. został skierowany przez dowódcę jednostki specjalnej nr [...] na badania do TWKL w L. celem orzeczenia o zdolności do pełnienia służby w jednostkach desantowo – szturmowych, z terminem stawiennictwa do 29 września 2011 r.

Orzeczeniem z dnia [...] października 2011 r. nr [.] TWKL w L., po stwierdzeniu rozpoznania u badanego "łagodnej niedomykalności zastawki trójdzielnej", zakwalifikowanej do schorzenia opisanego w § 38 pkt 9 rozporządzenia MON z dnia 8 stycznia 2010 r., uznała D. K. za niezdolnego do służby wojskowej w jednostkach desantowo - szturmowych, nadając mu kategorię zdrowia "N". W uzasadnieniu orzeczenia TWKL w L. wskazała, że "stwierdzone na podstawie wykonanych badań rozpoznanie powoduje niezdolność D. K. do służby wojskowej w jednostkach desantowo - szturmowych".

Od powyższego orzeczenia D. K. złożył odwołanie do Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W., w którym stwierdził, że orzeczenie to jest dla niego krzywdzące, ponieważ w dniu 28 października 2011 r. został poddany badaniom ECHO oraz EKG wysiłkowemu w Wojskowym Instytucie Medycyny Lotniczej w W., w wyniku których stwierdzono, że nie posiada wad serca o znaczeniu hemodynamicznym, a próby wysiłkowe opisano jako ujemne i w związku z tym nie ma żadnych podstaw aby twierdzić, że przypisane mu wady przez TKWL w L. powodowały niezdolność do służby w jednostkach desantowo - szturmowych. Podkreślił też, że prowadzi aktywny tryb życia i "nigdy nie miał problemów ze swoim sercem", a od 2003 r., przed wstąpieniem do wojska, pełnił służbę w Wydziale [...], w którym ze względu na charakterystykę tej służby był poddawany dużym obciążeniom fizycznym, a mimo tego "z powodzeniem przechodził wszystkie badania profilaktyczne". Zwrócił też uwagę, że "mimo znajdowania się w kolumnie szóstej wykazu dla § 38 pkt 9 rozporządzenia MON z dnia 8 stycznia 2010 r. oznaczenia Z/N, komisja, będąc zobowiązana do zakwalifikowania w pierwszej kolejności badanego jako zdolnego", zakwalifikowała go do kategorii "N", co – w jego ocenie – "stoi w sprzeczności z powszechną praktyką jak również orzeczeniami sądów".

Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w W., po rozpatrzeniu odwołania, wydała wskazaną na wstępie decyzję.

W jej uzasadnieniu organ podniósł, że RKWL w W. w trybie odwoławczym wykonała dodatkową konsultację kardiologiczną i dodatkowe badanie echokardiologiczne serca, w wyniku których u badanego rozpoznano małą niedomykalność zastawki mitralnej, trójdzielnej i płucnej, nieupośledzające sprawności ustroju. Jednocześnie komisja, w trakcie tego postępowania, wystąpiła do podległej komisji lekarskiej, tj. TWKL w W., o udostępnienie akt orzeczniczo - lekarskich dotyczących procesu orzeczniczego, prowadzonego względem zainteresowanego w TWKL w W. w lipcu 2011 r., a zakończonego wydaniem orzeczeń nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r. i nr [...] – również z dnia [...] lipca 2011 r. Po analizie "całości akt orzeczniczo-lekarskich" RWKL w W. stwierdziła, że orzekany po zakończony procesie orzeczniczym w TWKL w W. orzeczeniem nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r. został uznany za "kategoria N – niezdolny do służby wojskowej w jednostkach desantowo - szturmowych" z powodu rozpoznanego schorzenia, zakwalifikowanego do § 38 pkt 9 rozporządzenia MON z dnia 8 stycznia 2010 r. ("śladowe fale zwrotne przez ujścia przedsionkowo - komorowe serca") oraz do § 34 pkt 1 cyt. rozporządzenia ("śladowa skoliotyczna wada postawy"). Przytoczone schorzenia, zgodnie z objaśnieniami szczegółowymi do rozporządzenia MON z dnia 8 stycznia 2010 r., u kandydata do zawodowej służby wojskowej kwalifikowane są do kategorii "N" – niezdolni do służby w jednostkach desantowo - szturmowych.

Niezależnie od powyższego, RWKL w W. w uzasadnieniu orzeczenia podniosła, że mimo posiadania przez zainteresowanego niezdolności do służby w jednostkach desantowo - szturmowych orzekany w dniu 1 września 2011 r. został powołany do służby wojskowej "w jednostce wojskowej, która wykonuje zadania jednostek desantowo - szturmowych, między innymi skoki na spadochronie", zaś "po 14 dniach od momentu powołania do służby w jednostce desantowo - szturmowej w dniu [...] września 2011 r. został skierowany, celem orzeczenia zdolności do pełnienia służby w jednostkach desantowo - szturmowych". W związku z powyższym, w ocenie komisji odwoławczej, "analiza tych faktów nasuwa podejrzenie, że manewr taki miał na celu orzekanie zainteresowanego z innej grupy dotyczącej obowiązujących prepisów orzeczniczych, tj. grupy III, a nie z grupy I rozporządzenia MON z dnia 8 stycznia 2010r." W konkluzji RWKL w W. stwierdziła, że po analizie całości akt orzeczniczo – lekarskich, zgromadzonych w przedmiotowej sprawie, "postawiła rozpoznanie umieszczone na wstępie tegoż orzeczenia", podkreślając dodatkowo, że "w stanie zdrowia orzekanego nie zaszły żadne zmiany od orzekania jako kandydata do czasu obecnego orzekania", gdyż orzekany, nie służąc w desancie orzeczeniem TWKL w W. z dnia [...] lipca 2011 r., był uznany jako niezdolny do służby wojskowej w jednostkach desantowo - szturmowych, "a w stanie zdrowia zainteresowanego po 14 dniach służby nie zaszło nic, co ma przemawiać za tym, że zainteresowany jest zdolny do służby w jednostkach desantowo-szturmowych".

Orzeczenie to stało się przedmiotem skargi D. K. (zwanego w dalszej części także jako "Skarżący") do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. wskazań i wytycznych określonych w § 34 pkt 1 oraz § 38 pkt 9 Załącznika nr 1 do rozporządzenia MON z dnia 8 stycznia 2010 r. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię, polegające na przyjęciu, że Skarżący, zakwalifikowany prawidłowo do grupy III zgodnie z przywołanym rozporządzeniem, w związku z dokonanym rozpoznaniem jest automatycznie zakwalifikowany jako niezdolny do pełnienia służby w jednostkach powietrzno - desantowych, podczas gdy prawidłowe zastosowanie oraz wykładania tych wskazań nakazuje organowi rozważenie zakwalifikowania Skarżącego alternatywnie jako zdolnego (kat. "Z") lub niezdolnego (Kat. "N") do służby wojskowej w jednostkach powietrzno - desantowych oraz § 22 ust. 1 pkt 7 cyt. rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie, polegające na niewezwaniu do przedstawienia, a w konsekwencji niewzięcia pod uwagę, informacji zawartej w pisemnym oświadczeniu Skarżącego na temat jego stanu zdrowia. Niezależnie od naruszeń prawa materialnego Skarżący podniósł także naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak faktycznego, odnoszącego się do meritum sprawy, szczegółowego uzasadnienia orzeczenia komisji lekarskich, art. 9 k.p.a. poprzez niepoinformowanie Skarżącego o możliwości złożenia pisemnego oświadczenia, o którym mowa w § 22 ust. 1 pkt 7 cyt. rozporządzenia na temat stanu zdrowia oraz art. 7 i 77 k.p.a poprzez niepodjęcie przez organy (komisje lekarskie) czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego zdrowia Skarżącego, co doprowadziło do uznania, że Skarżący jest niezdolny do pełnienia służby w jednostce desantowo - szturmowej.

W odpowiedzi na skargę RWKL w W. wniosła o jej oddalenie, podtrzymując argumenty przedstawione w zaskarżonym orzeczeniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

W ramach tak pojętej kontroli sądowej m.in. aktów organów administracji wojskowej, sąd administracyjny nie jest uprawniony do weryfikacji orzeczeń komisji lekarskich z punktu widzenia medycznej oceny warunków zdrowotnych badanego. Sąd nie może też zmienić we własnym zakresie takiej oceny i zakwalifikować skarżącego do innej kategorii zdolności do służby wojskowej, niż uczyniła to Komisja w oparciu o przeprowadzone badania lekarskie.

O ile organ administracji nie naruszy zasady swobodnej oceny dowodów, o której mowa w art. 80 k.p.a., oraz innych przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności traktujących o obowiązku dokładnego wyjaśnienia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i wyczerpującego zebrania całokształtu materiału dowodowego, to brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Kontrola orzeczeń wojskowych komisji lekarskich o uznaniu za zdolnego do służby wojskowej, dokonywana przez sąd administracyjny, sprowadza się więc do sprawdzenia prawidłowości postępowania poprzedzającego ustalenie jego stanu zdrowia, a w szczególności, czy badanie stanu zdrowia było wszechstronne, oparte na wyczerpującym wywiadzie chorobowym i pełnych badaniach przedmiotowych oraz czy dokonana następnie kwalifikacja zdolności kandydata do służby wojskowej była zgodna z przepisami w sprawie zasad określenia zdolności do służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich w tych sprawach.

W ocenie Sądu orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W., podjęte w przedmiotowej sprawie, nie zawiera odpowiednio szerokiej argumentacji przemawiającej na rzecz uznania Skarżącego za niezdolnego do zawodowej służby wojskowej w jednostkach powietrzno - desantowych.

Wskazać należy, że według przepisu § 24 ust. 5 rozporządzenia MON z dnia 8 stycznia 2010 r. orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej w sprawie zdolności do zawodowej służby wojskowej sporządza się według wzoru, określonego w załączniku nr 5 do rozporządzenia, z którego wynika, że powinno ono zawierać uzasadnienie.

Przepis art. 107 § 3 k.p.a. zaś stanowi, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa.

Warto w tym miejscu powołać wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2000 r., sygn. akt III SA 879/00, LEX nr 47326, w którym stwierdzono, że orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej nie może mieć charakteru niesprawdzalnej wyroczni, lecz stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. musi zawierać uzasadnienie faktyczne.

Obowiązkiem każdego organu administracji jest zatem jak najstaranniejsze wyjaśnienie podstawy faktycznej i prawnej decyzji, co wypływa także z zasad ogólnych, wyrażonych w art. 9 k.p.a. (zasada udzielania informacji) oraz art. 11 k.p.a. (zasada przekonywania czyli wyjaśniania stronie zasadności przesłanek rozstrzygnięcia).

Warunkiem wydania prawidłowej decyzji jest podejmowanie przez organ wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego przez wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego (art. 7 i 77 § 1 k.p.a.).

W ocenie Sądu orzeczenia organów obu instancji zostały wydane z naruszeniem powyższych zasad procedury administracyjnej, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy, ponieważ ograniczają się one w zasadzie do wymienienia zdiagnozowanych u Skarżącego jednostek chorobowych i zakwalifikowania ich do odpowiedniego paragrafu z załącznika do rozporządzenia.

Podkreślenia wymaga, że jakkolwiek organ II instancji, tj. RWKL w W., badając prawidłowość orzeczenia TWKL w L. i orzekając o niezdolności Skarżącego do pełnienia zawodowej służby wojskowej w jednostkach desantowo –szturmowych, wskazał w uzasadnieniu, że "konsultujący lekarz kardiolog, doświadczony, wieloletni pracownik i konsultant Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej rozpoznał u odwołującego się: małą niedomykalność zastawki mitralnej, trójdzielnej i płucnej nie upośledzającej sprawności ustroju", to jednak całkowicie w uzasadnieniu orzeczenia pominięto i nie odniesiono się w ogóle do argumentacji odwołania, a mianowicie, że podczas badania Skarżącego w Wojskowym Instytucie Medycyny Lotniczej w W. w dniu 28 października 2011 nie stwierdzono, aby przypisywane mu wady serca powodowały niezdolność do służby w jednostkach desantowo - szturmowych. Przy tak istotnych rozbieżnościach w ocenie zdrowia Skarżącego w zakresie zdolności do służby w jednostkach specjalnych, obowiązkiem RWKL w W. było w sposób przekonywujący wykazać, dlaczego badania przeprowadzone w Instytucie są niewiarygodne i nie dają podstawy do zakwalifikowania żołnierza do pełnienia służby w jednostkach specjalnych.

Tymczasem organ, zamiast wyjaśnić tak fundamentalną kwestię, przyjął domniemanie, że "w stanie zdrowia orzekanego nie zaszły żadne zmiany do czasu obecnego orzekania" (tj. jako już żołnierza zawodowego w tych jednostkach), a w konsekwencji, że "zainteresowany jest niezdolny do służby w jednostkach desantowo-szturmowych". W ocenie Sądu wnioskowanie takie jest nieuprawnione, gdyż istotą orzeczenia lekarskiego winno być precyzyjne określenie stanu zdrowia skierowanego na badania żołnierza i na tej podstawie wydanie orzeczenia o zdolności lub niezdolności do pełnienia służby – w oparciu o obiektywne i weryfikowalne przesłanki zdrowotne.

Zauważenia przy tym wymaga, że choć organ powołuje się na wcześniejsze orzeczenie TWKL w W. z dnia [...] lipca 2011 r., które stanowić ma potwierdzenie słuszności rozpoznania zaskarżonego orzeczenia RWKL w W. z dnia [...] grudnia 2011 r., to jednak orzeczenia te różnią się w zakresie stwierdzonych jednostek chorobowych, będących podstawą uznania Skarżącego do służby w jednostkach specjalnych (najpierw jako kandydata do tych służb, a następnie żołnierza zawodowego tych jednostek) – co także wymaga wyjaśnienia i stosownego uzasadnienia, zgodnie z przywołaną wcześniej zasadą przekonywania (art. 11 k.p.a.). Podnieść bowiem należy, że o ile w orzeczeniu z dnia [...] lipca 2011 r. Skarżący (jako kandydat do zawodowej służby) uznany został za niezdolnego do służby w jednostkach desantowo - szturmowych z powodu stwierdzonego schorzenia w postaci "śladowych fal zwrotnych przez ujścia przedsionkowo-komorowe serca", które zakwalifikowano do § 38 pkt 9 załącznika do rozporządzenia, to zaskarżonym orzeczeniem z dnia [...] grudnia 2011 r. Skarżącego uznano przy tej samej kwalifikacji, tj. z § 38 pkt 9 załącznika do rozporządzenia, za niezdolnego do pełnienia służby wojskowej w jednostkach desantowo - szturmowych z powodu "małej niedomykalności mitralnej, trójdzielnej i płucnej, nie upośledzające sprawności ustroju". W takiej sytuacji i przy literalno - semantycznej rozbieżności obu jednostek chorobowych, obowiązkiem organu było szczegółowe wyjaśnienie w uzasadnieniu swego stanowiska na czym polegają różnice (lub ich brak) w zakresie stwierdzonych schorzeń, a w szczególności czy są to "inne" schorzenia w stosunku do tych, które stwierdzono podczas badań Skarżącego jako kandydata do służby i żołnierza zawodowego.

Tymczasem wskazane rozpoznania jednostek chorobowych obu Komisji Lekarskich powodują, w cenie Sądu, swoistego rodzaju niepewność diagnostyczną. Skoro bowiem, jak stwierdza organ odwoławczy w uzasadnieniu, schorzenie w postaci śladowych fal zwrotnych przez ujścia przedsionkowo - komorowe serca zostały ustalone na podstawie specjalistycznej konsultacji kardiologicznej z dnia 16 czerwca 2011 r. i wykonane badania ECHO serca z tego samego dnia, to tym bardziej organ winien wyjaśnić swoją diagnozę z dnia [...] grudnia 2011 r. Zauważenia wymaga, że na tle tak sformułowanej oceny, jako co najmniej niekonsekwentne uznać należy twierdzenie organu, że "w stanie zdrowia zainteresowanego (tj. pomiędzy okresem jako kandydata do służby i żołnierza) nie zaszło nic, co ma przemawiać za tym, że jest zdolny do służby w jednostkach desantowo - szturmowych". Jeśliby bowiem przyjąć, że wskazane wyżej rozpoznania Komisji Lekarskich: z dnia [...] lipca 2011 r. TWKL w W. i z dnia [...] grudnia 2011 r. RWKL w W. są w zakresie rozpoznanych jednostek chorobowych różne (czego organ odwoławczy nie wyjaśnił), to przyjąć należy, że powyższa teza organu jest co najmniej nieuprawniona.

Niezależnie od wskazanych uchybień organy nie wskazały, oprócz powołania się na treść załącznika do rozporządzenia, jakie względy przeważyły za uznaniem Skarżącego za niezdolnego do służby wojskowej, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę jego dotychczasowy przebieg służby w jednostkach specjalnych Policji. Organy nie wyjaśniły, jakie czynniki lub ich brak zdecydowały o takiej kwalifikacji – czym naruszyły wymienione wyżej przepisy – art. 107 § 3, art. 9 i 11 k.p.a. Należy stwierdzić, że w sytuacji, gdy omawiane rozporządzenie wymienia określoną jednostkę chorobową i kwalifikuje żołnierza do kategorii "zdolny do zawodowej służby wojskowej", bądź jako "niezdolny" do takiej służby, organ orzekający ze szczególną starannością powinien uzasadnić swoje rozstrzygnięcie. Jest to niezbędne zarówno do tego, aby przekonać stronę o słuszności orzeczenia, ale i do tego aby umożliwić sądowi kontrolę zaskarżonego orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 26 maja 1981 r. SA 810/81, ONSA 1981 r. Nr 1 poz. 4).

Tymczasem, jak to już wskazano wcześniej, organ odwoławczy nawet nie odniósł się do przedłożonego przez Skarżącego orzeczenia z Wojskowego Instytutu Medycyny Lotniczej w W., aby dać Sądowi możliwość odniesienia się do tego dowodu.

Reasumując powyższe, nie wchodząc w merytoryczną ocenę ustaleń, dokonanych w toku badań komisyjnych, w tym zwłaszcza rozpoznania chorobowego, dokonanego przez RWKL w W. z dnia [...] grudnia 2011 r., Sąd stwierdza, że organy obu instancji uchybiły wskazanym zasadom postępowania, a zwłaszcza art. 107 § 3, art. 9 i 11 k.p.a. Ponadto Sąd zauważa niekonsekwencje, graniczące wręcz z wzajemną sprzecznością w ocenie jednostek chorobowych, które stanowiły podstawę wydania orzeczenia o niezdolności Skarżącego do służby w jednostkach desantowo - szturmowych.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że w sytuacji, gdy organ administracji publicznej dysponuje sprzecznymi ze sobą lub przeciwstawnymi dowodami, to nie może uchylić się od oceny wiarygodności tych dowodów, a tym samym i od dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Zaniedbaniem organu, stanowiącym istotne naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, mającym wpływ na wynik sprawy, jest brak ustosunkowania się do istotnych różnic, powołanych w sprawie dowodów. Dopiero prawidłowo przeprowadzone postępowanie dowodowe pozwala na ocenę, czy w sprawie zostały właściwie zastosowane odpowiednie przepisy prawa materialnego.

Z podanych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone orzeczenie zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Wskazania do ponownego rozpatrzenia sprawy wynikają wprost z powyższych rozważań Sądu, przy czym w postępowaniu tym, prowadzonym z zachowaniem reguł postępowania administracyjnego, wyrażonych w przepisach art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., organ dokona oceny zasadności kwestionowanego orzeczenia i rozpatrzy wszystkie zarzuty Skarżącego, podnoszone zarówno w odwołaniu, jak i skardze.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270), orzeczono, jak w sentencji wyroku.