Postanowienie WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 497/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2007-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6269 Inne o symbolu podstawowym 626
6411 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące gminy; skargi organów gminy na czynności nadzorcze
Hasła tematyczne: Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 85
journal: Dz.U. 1990 nr 16 poz 95
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym
article: art. 95
journal: Dz.U. 1990 nr 16 poz 95
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym
article: art. 3 par. 2,  art. 58  par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Jacek Kuza po rozpoznaniu w dniu 5 października 2007 r., na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. Ś. i D. Ś. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody z dnia [...] r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności uchwały rady miejskiej postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 8 sierpnia 2007 r. B. i D. Ś. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na "rozstrzygnięcie nadzorcze" Wojewody z dnia [...] odmawiające stwierdzenia nieważności uchwały Rady Miasta nr [...] z dnia [...]., zmieniającej częściowo uchwałę nr [...] z dnia [...], na mocy której wyrażono zgodę na wydzierżawienie na okres 10 lat nieruchomości położonej przy ul. Cz. w K. i uchylono uchwałę nr [...] z dnia [...], domagając się jej uchylenia. Skarżący domagali się uchylenia "rozstrzygnięcia nadzorczego".

Skarżący zarzucili, że w/w aktami został naruszony ich interes prawny, poprzez naruszenie:

-art. 12 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, nakazującego organom jednostek samorządu terytorialnego gospodarowanie w sposób zgodny z zasadami prawidłowej gospodarki,

-art. 38 ust. 4 cyt. ustawy zezwalający na odwołanie przetargu na zbycie nieruchomości tylko z ważnej przyczyny ,

-art. 50 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym obligującego osoby uczestniczące w zarządzaniu mieniem komunalnym do zachowania szczególnej staranności przy wykonywaniu zarządu zgodnie z przeznaczeniem tego mienia i jego ochrona.

Autorzy skargi podnieśli, że w/w rozstrzygnięcie narusza również art. 32 Konstytucji stanowiący o równości obywateli wobec prawa i konieczności równego ich traktowania przez władze publiczne.

Skarżący podkreślili, że dopełnili wszelkie warunki formalne do wniesienia skargi, tj. w dniu 2 maja 2007 r. wezwali do usunięcia naruszenia prawa oraz w trybie nadzoru złożyli skargę do Wojewody.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie skargi. Organ odwoławczy podkreślił, że nie zostało wydane rozstrzygnięcie nadzorcze dotyczące uchwały Rady Miasta w K. nr [...] z dnia [...]. Powyższa uchwała została poddana badaniu, które nie dało podstaw do wydania rozstrzygnięcia nadzorczego, wobec czego pismem z dnia [...]. udzielono skarżącej informacji o braku podstaw do stwierdzenia nieważności w/w uchwały.

Organ odwoławczy podkreślił, że skarga dotyczy rozstrzygnięcia nadzorczego, które nie zostało wydane, a ponadto odpowiedź na skargę złożona do organu nadzoru nie jest aktem z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 u.p.p.s.a.

Z ostrożności procesowej Wojewoda wniósł o oddalenie skargi podnosząc, że organy stanowiące jednostek samorządu terytorialnego, w granicach wyznaczonych przez obowiązujące normy prawne, są uprawnione do zmiany, w całości lub w części, uprzednio podjętych przez nie uchwał, w tym także uchwał dotyczących zgody na wydzierżawienie nieruchomości oraz odstąpienia od obowiązku zachowania trybu przetargu. Organ odwoławczy wskazał, że w odróżnieniu od nadzoru określonego w art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 7 października 1990 r. o regionalnych izbach obrachunkowych, nadzór Wojewody nad działalnością gminną sprawowany jest na podstawie kryterium zgodności z prawem, a nie na podstawie takich kryteriów jak celowość, rzetelność czy gospodarność. Właściwe organy jednostek samorządu terytorialnego mogą samodzielnie gospodarować nieruchomościami stanowiącymi własność tych jednostek i samodzielność gminy w tym zakresie podlega ochronie sądowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zarzuty zawarte w skardze nie mogą być przedmiotem merytorycznej kontroli sądowej, albowiem skarga nie została wniesiona na akt administracyjny bądź bezczynność, o jakich mowa w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., a co za tym idzie podlegać musi odrzuceniu ( art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

Stosownie do powołanego wyżej przepisu, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego

i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.

Wyszczególnienie wymienionych wyżej aktów jest wyczerpujące, a to oznacza, że skarga wniesiona na jakikolwiek inny akt, czynność bądź zaniechanie organu, nie ujęty w dyspozycji art. 3 § 2 ustawy o p.p.s.a. jest niedopuszczalna.

Cechą charakterystyczną nadzoru sprawowanego przez wojewodę w przypadku uchwał rad gmin jest zróżnicowanie trybu działania i stosowanych środków nadzoru, w zależności od tego, czy mamy do czynienia z zadaniami własnymi czy z zadaniami zleconymi. W pierwszym przypadku stosuje się środki nadzoru określone w art. 91 ustawy o samorządzie gminnym. Rozstrzygnięciem nadzorczym wojewoda orzeka o nieważności uchwały poddanej nadzorowi. W drugim przypadku wojewoda został wyposażony w kompetencje reformacyjne określone w art. 95 ustawy o samorządzie gminnym. Wojewoda może wstrzymać wykonanie uchwały rady gminy i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazując zaistniałe uchybienie oraz termin załatwienia sprawy.

Jak wynika z dołączonych akt administracyjnych, Wojewoda pismem z dnia 3 lipca 2007 r. poinformował skarżących, że przedmiotowa uchwała, na podstawie art. 85 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, została poddana analizie pod względem zgodności z prawem, która nie dała podstaw do stwierdzenia jej nieważności. W/w pismo nie ma charakteru rozstrzygnięcia nadzorczego, nie może zatem być przedmiotem zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (por. pogląd NSA wyrażony w postanowieniu z dnia 16 kwietnia 2002 r., IISA/Wr 2151/00 - OSP z 10/2003 poz. 134, gdzie Naczelny Sąd Administracyjny wypowiedział się za wąskim pojmowania określenia aktu nadzoru, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 7 u.p.p.s.a., nie uznając za taki akt nawet wskazania na nieistotne naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 91 ust. 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym).

Z wskazanych względów, skoro w sprawie brak jest aktu bądź bezczynności będących przedmiotem zaskarżenia na podstawie art. 3 § 2 p.p.s.a., skargę jako nie należącą do właściwości wojewódzkiego sądu administracyjnego należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a.