Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1210/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 7 ust 1
journal: Dz.U. 2012 poz 1164
law: Ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz Sędzia del. WSA Barbara Mleczko-Jabłońska (spr.) Protokolant Tomasz Haintze po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia 5 lutego 2015 r., sygn. akt III SA/Po 51/14 w sprawie ze skargi K. M. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od K. M. na rzecz Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. wyrokiem z dnia 5 lutego 2014 r., sygn. akt III SA/Po 51/14, po rozpoznaniu sprawy ze skargi K. M. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. z dnia [...] listopada 2013r., w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2009, oddalił skargę.

Sąd I instancji rozstrzygał, biorąc pod uwagę następujący stan sprawy:

I

W dniu [...] maja 2009 r. K. M. złożył do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P. wniosek w ramach pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW), w którym zadeklarował do płatności działki ewidencyjne nr [...] i 428/28 położone w woj. [...], powiat c., gmina C., obręb R. o łącznej pow. 117,01 ha w ramach ONW strefa nizinna I .

W toku postępowania stwierdzono konflikt kontroli krzyżowej, albowiem powyższe działki zostały również zadeklarowane do płatności przez innego producenta –K. S. - L.

Po przeprowadzeniu postępowania, wyznaczony do prowadzenia sprawy Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w S., decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r., odmówił Krzysztofowi owi przyznania płatności na rok 2009 "ONW strefa nizinna I" nakładając sankcję w wysokości 14.186,20 zł.

W ocenie organu I instancji wnioskodawca nie był faktycznym posiadaczem i użytkownikiem w 2009 r. zgłoszonych do płatności działek o nr [...] i [...], a tym samym nie spełnił kryteriów do otrzymania wnioskowanej płatności gdyż zgodnie z § 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007- 2013 ( Dz. U. 2009 nr 40 poz. 329 ze zm. ) płatność ONW przysługuje rolnikowi, który w danym roku posiadał i użytkował rolniczo daną nieruchomość.

Organ I instancji podkreślił, że dla otrzymania płatności decydujące znaczenie ma posiadanie i użytkowanie rolnicze danej nieruchomości, a nie tytuł prawny do niej. Organ wskazał, że w złożonym oświadczeniu z dnia [...] października 2009r. skarżący potwierdził, że w 2009r. nie prowadził działalności rolniczej na zadeklarowanych działkach.

W następnej kolejności organ wyjaśnił również nałożoną sankcję w oparciu o art. 16 ust 3 akapit 2 i ust 6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006.

Po rozpoznaniu złożonego przez stronę odwołania, Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w P. decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, podzielając jego ustalenia faktyczne i rozważania prawne.

Organ odwoławczy powołując § 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007- 2013 ( Dz. U. 2009 nr 40 poz. 329 ze zm. ) wyjaśnił, że pomoc finansowa w formie płatności ONW udzielona może być tylko tym podmiotom, które są faktycznymi użytkownikami gruntów rolnych tzn. producentom rolnym, którzy rolniczo użytkują posiadane działki rolne niezależnie od ustalenia tytułu prawnego wnioskodawcy.

W ocenie organu odwoławczego skarżący nie był w 2009 r. posiadaczem spornych działek rolnych, co sam zresztą przyznał w skardze do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 2 kwietnia 2013 r. Okoliczności te wynikają ponadto z wyroku Sądu Rejonowego w C. z dnia [...] lipca 2012 r.(sygn. akt [...]), wydanego w sprawie z powództwa K. S. – L. przeciwko stronie i L. N. o ochronę naruszonego posiadania nieruchomości rolnej.

Powoływanie się na umowę dzierżawy gruntów nie może, zdaniem organu odwoławczego stanowić podstawy do skutecznego ubiegania się o płatności. Posiadanie musi bowiem ściśle wiązać się z produkcją rolną.

II

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. K. M. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Skarżący zarzucił, że z umowy dzierżawy ze stycznia 2007 r. dotyczącej spornych działek wynika, że wszystkie prace polowe wykonane przez L. N. były wykonane na jego rzecz. Umowa ta obowiązywała do dnia 31 grudnia 2013 r. W ocenie skarżącego, organ niezasadnie oddalił jego wnioski dowodowe o przesłuchanie świadków i przeprowadzenie rozprawy administracyjnej.

Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w P. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

III

Opisanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. skargę oddalił.

Sąd I instancji wyjaśnił, że w świetle § 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007- 2013 ( Dz. U. 2009 nr 40 poz. 329 ze zm. ), płatność ONW przysługuje rolnikowi, który w danym roku posiadał i faktycznie użytkował rolniczo daną nieruchomość.

W tej sytuacji, jak Sąd wskazał osobą uprawnioną do płatności ONW w danym roku jest wyłącznie jej faktyczny posiadacz i użytkownik rolniczy (osoba planująca i wykonująca zabiegi agrotechniczne), a nie osoba posiadająca tytuł prawny do danej nieruchomości (zob. m. in. wyrok NSA z dnia 18 lipca 2012 r., sygn. akt II GSK 932/11; wyrok NSA z dnia 7 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 87/11, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Chodzi przy tym o posiadanie rolnicze gruntów o charakterze trwałym, a nie jedynie sporadycznym. Posiadanie gruntu oznacza faktyczne władztwo połączone z użytkowaniem gruntu, dokonywaniem na nim zabiegów agrotechnicznych. W sprawach dotyczących przyznawania dopłat organy administracji badają jedynie faktyczne posiadanie i użytkowanie rolnicze nie są natomiast uprawnione do rozstrzygania sporów o prawo własności do niego.

W ocenie Sądu orzekającego, organy obu instancji zasadnie stwierdziły, że skarżący nie nabył uprawnień do otrzymania płatności albowiem na dzień 31 maja 2009 r., ani do końca roku kalendarzowego, nie był faktycznym posiadaczem i użytkownikiem rolniczym spornych działek. Takie okoliczności faktyczne wynikają, jak podkreślił przede wszystkim, z ustaleń organów dokonanych na podstawie wyroku Sądu Rejonowego w C. z dnia [...] lipca 2012 r. (sygn. [...]), w którym stwierdzono, m.in., że Krzysztof nie użytkował zadeklarowanych przez siebie do płatności ONW w 2009 r. działek.

Ponadto wnioskodawca sam w piśmie z dnia 2 kwietnia 2013 r. skierowanym do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi wskazał, że z powodu braku środków finansowych oddał po 2008 r. wydzierżawione grunty . S. - L. Skarżący przyznał wobec tego brak posiadania spornych gruntów na dzień 31 maja 2009 r. i później, a swoje uprawnienie do otrzymania dopłat wywodził praktycznie, jedynie z umowy dzierżawy zawartej z L. N. Umowa ta dawała mu tytuł prawny do użytkowania nieruchomości i pobierania z niej pożytków, jednak jak podkreślił Sąd I instancji decydujące znaczenie w niniejszej sprawie miało to, że pomimo jej istnienia strona w 2009r. nie posiadała faktycznie spornych gruntów i nie uprawiała ich rolniczo.

Sąd I instancji podzielił stanowisko organu odwoławczego, że posiadanie tytułu prawnego do gruntu nie przesądza jeszcze o przyznaniu płatności obszarowych z tego tytułu, tak jak i niedysponowanie stosownym tytułem prawnym do nieruchomości nie może automatycznie wyłączać rolnika z systemu pomocy (wyroki NSA z dnia 11 stycznia 2007 r., sygn. akt II GSK 258/06 oraz z dnia 13 grudnia 2007 r. sygn. II GSK 260/07, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl ).

W ocenie Sądu orzekającego niezasadne okazały się też zarzuty naruszenia przez organy art. 7 i 77 k.p.a. Zdaniem Sądu I instancji zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 7 marca 2007r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt, do postępowań w sprawach indywidulanych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy k.p.a. chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Stosownie do ust 2 i ust 3 powyższego przepisu odmienności postępowania prowadzonego w sprawach płatności ONW wskazują na odejście od zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w części drugiej art. 7 k.p.a., nakazującej organom podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Konsekwencją odejścia od zasady prawdy obiektywnej jest też rezygnacja z zasady postępowania dowodowego wyrażonej w art. 77 § 1 k.p.a., zgodnie z którą organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Obowiązek ten został ograniczony jedynie do rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Na organach Agencji nie ciąży natomiast obowiązek aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie uprawnienia wnioskodawcy do otrzymania płatności.

W ocenie Sądu orzekającego organy obu instancji przeprowadziły prawidłowo postępowanie dowodowe. Dla rozstrzygnięcia sprawy należało bowiem badać jedynie, kto faktycznie posiadał i użytkował działki, a nie ustalać podmiot mający tytuł prawny do spornych nieruchomości. Nieistotne zatem dla sprawy było, zdaniem Sądu I instancji czy skarżący miał tytuł prawny do działek wynikający z umowy dzierżawy. Dowody zebrane przez organ były, jak wskazał Sąd wystarczające dla stwierdzenia, że skarżący nie był faktycznym posiadaczem i użytkownikiem rolniczym przedmiotowych działek, wobec czego czynności dowodowe wnioskowane przez stronę ( m.in. rozprawa administracyjna ) nie były niezbędne dla dokonania prawidłowych ustaleń faktycznych.

Ponieważ różnica między powierzchnią działek zadeklarowanych przez stronę, a powierzchnią działek rolnych stwierdzonych w trakcie kontroli administracyjnej wynosiła 100% (a więc przekraczała 50%), organ zobowiązany był, co podkreślił Sąd do odmowy przedmiotowej płatności i nałożenia sankcji finansowych. W tym zakresie, jak wskazał, organ prawidłowo zastosował art. 16 ust 3 akapit 2 i ust 6 rozporządzenia Komisji ( WE) nr 1975/2006.

IV

Skargą kasacyjną wniesioną przez K. M., jej autor skarżąc w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości oraz uchylenia zaskarżonej decyzji Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w P. z dnia [...] listopada 2013r. i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania wg norm prawem przepisanych, zarzucając:

- błędną wykładnię i naruszenie art. 7 ust 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego poprzez przyjęcie, iż w rozpatrywanej sprawie skarżący w okresie objętym wnioskiem o przyznanie płatności nie był użytkownikiem gruntów położonych w miejscowości Krzyżanki (obręb Rychnowy, gmina Człuchów ) działki [...] i [...] i nie spełnił tym samym określonych w tym przepisie warunków przyznania płatności.

W uzasadnieniu skarżący podkreślił, że nie zgadza się z ustaleniami Sądu I instancji przyjętymi za podstawę rozstrzygnięcia. Wskazując na okoliczność wypowiedzenia przez L. N. w 2005 r. K. S., uprzednio zawartej z nią umowy dzierżawy i zawarcie w 2007 i 2008r. z wnioskodawcą umów dzierżawy, przedmiotowego gruntu, skarżący argumentował, iż w okresie 2007 - 2012r. był prawowitym użytkownikiem tych nieruchomości i zgodnie z zapisami umowy ustanowionym beneficjentem pomocy z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania.

Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

V

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie z powodu niewłaściwie sformułowanych w niej zarzutów.

W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami i granicami zaskarżenia, wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone w tym środku prawnym przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd drugiej instancji. Związanie wnioskami skargi kasacyjnej oznacza niemożność wyjścia poza tę część wyroku Sądu pierwszej instancji, której strona nie zaskarżyła. Związanie natomiast podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że Naczelny Sąd Administracyjny jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. W tym zakresie Sąd ma obowiązek odnieść się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej (por. uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009r. sygn. akt I OPS 10/09, publ. ONSA i WSA 2010 nr 1 (34) poz. 1).

Powyższe oznacza, że Sąd kasacyjny nie może zajmować się kwestiami, które nie znajdują odpowiedniego odzwierciedlenia w zarzutach skargi kasacyjnej.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć wyłącznie na naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie ( pkt 1 ) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy ( pkt 2).

Koniecznym warunkiem uznania, że strona prawidłowo powołuje się na jedną z podstaw kasacyjnych jest wskazanie, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. To na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek konkretnego wskazania, które przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone zaskarżonym orzeczeniem, na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie ( por. wyrok NSA z dnia 29 sierpnia 2012r. sygn. akt I FSK 150/11 LEX nr 1218337). Naruszenie prawa materialnego, będące następstwem jego błędnej wykładni, można określić jako nadanie innego znaczenia treści zastosowanego przepisu czyli polega na mylnym zrozumieniu zwrotu lub treści i tym samym znaczenia przepisu lub też terminu występującego w jego treści.

W uzasadnieniu błędnej wykładni należy przeprowadzić wywód prawny na temat naruszonego przepisu ze stanowiskiem, jak należy ten przepis wykładać i dlaczego dokonana w zaskarżonym wyroku jego interpretacja jest błędna ( por. wyrok NSA z 13 października 2011r. , sygn. akt II GSK 1010/10 LEX 1151511).

Natomiast naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie polega na tzw. błędzie w subsumcji, co wyraża się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej, względnie - że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę.

W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie zarzucono zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 7 ust 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, poprzez przyjęcie, że skarżący, w okresie objętym wnioskiem o przyznanie płatności nie był użytkownikiem przedmiotowych gruntów.

W tym miejscu należy wskazać, że przytoczona podstawa skargi kasacyjnej została skonstruowana nieprawidłowo. Wskazując na naruszenie prawa materialnego skarżący kasacyjnie de facto kwestionuje bowiem ustalenia faktyczne, które legły u podstaw wydanych w sprawie rozstrzygnięć o przyznanie płatności ONW.

Ponadto niezależnie od powyższego zauważyć należy, że zarzut naruszenia prawa materialnego dotyczy przepisu prawa, który nie miał w sprawie zastosowania.

Nie stanowił on bowiem podstawy prawnej wydanych decyzji administracyjnych, a dokonana przez Sąd I instancji kontrola ich legalności nie została w oparciu o tę podstawę prawną przeprowadzona. Ustawa z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. 2008 nr 170 poz. 1051 ) w przepisie art. 7 ust 1, wskazanym przez autora skargi przewiduje bowiem warunki dla przyznania jednolitej płatności obszarowej. Ustawa ta nie stanowi natomiast podstawy dla przyznania płatności ONW. Przesłanki niezbędne do otrzymania pomocy w zakresie wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych niekorzystnych warunkach gospodarowania (płatność ONW) określa bowiem ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW), objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013" (§ 2 pkt 1 i 2). Ustawodawca w tych przepisach, podobnie jak w art. 7 ust 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego posługuje się pojęciem posiadania w cywilnoprawnym znaczeniu. Poza posiadaniem ustawodawca wymaga utrzymywania gruntów rolnych zgodnie z normami, co wyraźnie wskazuje na faktyczne, rzeczywiste posiadanie (władanie) gruntami rolnymi w dniu 31 maja roku, w którym jest składany wniosek. Wymóg posiadania przez wnioskodawcę tytułu prawnego do gruntów nie został sformułowany w żadnym przepisie tej ustawy. Dla przyznania płatności istotne jest czy wnioskodawca faktycznie włada gruntem, przy spełnieniu wymogów kwalifikacyjnych z ustawy. Wnioskodawca nie musi zatem wykazać, że przysługuje mu prawo do gruntu, a jedynie, że faktycznie posiada wnioskowane grunty rolne i utrzymuje je zgodnie z normami.

Przytoczona regulacja omawianego zagadnienia wynika bezpośrednio z prawa wspólnotowego i dotyczy pomocy finansowej udzielanej tylko tym podmiotom, które są faktycznie użytkownikami gruntów rolnych.

Skarżący kasacyjnie nie zarzuca jednakże w żaden sposób naruszenia prawa materialnego przez wskazanie mających w sprawie zastosowanie przepisów ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich i wydanego na jej podstawie rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW), objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013", co pozwala przyjąć, że nie doszło do ich naruszenia. Jednocześnie skarżący kasacyjnie zarzucając naruszenie nie mającego zastosowania w sprawie art. 7 ust 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, kwestionuje przyjęcie, a zatem ustalenie przez organy, iż skarżący kasacyjnie w okresie objętym wnioskiem o przyznanie płatności nie był użytkownikiem przedmiotowych gruntów i nie spełnił tym samym określonych w tym przepisie warunków przyznania płatności ONW. Zarzut ten jest niezasadny. Po pierwsze, skoro art. 7 ust 1 ustawy o płatnościach nie stanowił podstawy materialnoprawnej wydanych decyzji to przy ich wydaniu nie doszło do jego naruszenia. Po wtóre skarga kasacyjna nie została oparta na naruszeniu przepisów postępowania.

Brak zarzutów naruszenia przepisów postępowania, wskazanych w oparciu o podstawę z art. 174 pkt 2 p.p.s.a prowadzi do uznania, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę orzekania jest prawidłowy.

To zaś powoduje, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może zajmować się okolicznościami faktycznymi, które mogłyby uzasadniać przyjęcie, iż skarżący był faktycznym użytkownikiem przedmiotowych gruntów na podstawie umowy dzierżawy, a tym samym, w świetle mających w sprawie zastosowanie przepisów § 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. beneficjentem pomocy ONW.

Zarzucane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wadliwości wyroku w prowadzą w istocie do kwestionowania ustaleń i ocen dotyczących stanu faktycznego sprawy.

Skoro natomiast ustalenia te i oceny nie zostały skutecznie przez kasatora podważone, a zarzuty naruszenia prawa materialnego okazały się niezasadne bowiem wskazane przepisy prawa nie znalazły zastosowania w sprawie, skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

W sytuacji gdy skarżący kasacyjnie nie zarzuca naruszenia przepisów postępowania ustalony przez Sąd I instancji stan faktyczny nie może zostać podważony.

Natomiast zarzutu naruszenia prawa materialnego nie można uzasadniać kwestionując ustalenia stanu faktycznego. Jest to dopuszczalne jedynie w ramach drugiej podstawy skargi kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Naruszenia prawa materialnego w postaci błędnego zastosowania pozostają w związku z ustaleniami dotyczącymi okoliczności faktycznych, niemniej jednak dla skuteczności zarzutu niewłaściwego zastosowania prawa materialnego niezbędne jest jednoczesne podniesienie zarzutu naruszenia przepisów postępowania przez niedostateczne czy błędne ustalenie i ocenę okoliczności faktycznych sprawy. Jeżeli w skardze kasacyjnej tego nie uczyniono, jak też nie zakwestionowano przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę wydanych decyzji Naczelny Sąd Administracyjny jest obowiązany przyjąć, że wnoszący skargę kasacyjną nie podważa ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia.

W niniejszej sprawie oznacza to, że stanowisko Sądu I instancji, aprobujące ustalenia organów ARiMR, co do tego, że skarżący nie był w 2009r. faktycznym użytkownikiem przedmiotowych gruntów rolnych, nie zostało skutecznie zakwestionowane. Jednocześnie nie doszło do naruszenia art. 7 ust 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, bowiem przepis ten nie miał w sprawie zastosowania.

Z przedstawionych powodów, Naczelny Sąd Administracyjny, działając w granicach skargi kasacyjnej uznał przedstawione w niej zarzuty za nieusprawiedliwione i z tego względu, na podstawie art. 184 p.p.s.a, skargę kasacyjną oddalił.

O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono stosownie do treści art. 204 pkt 1 p.p.s.a. i § 14 ust 2 pkt 2 lit b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 490 ze zm.).

Natomiast o przyznaniu wynagrodzenia pełnomocnikowi skarżącego za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy orzeknie WSA w P. ( art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a.).