Wyrok NSA oz. w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 459/96
NSA oz. w Lublinie
Data orzeczenia: 1997-01-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Administracyjne postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 8
journal: Dz.U. 1980 nr 9 poz. 26
law: Obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 marca 1980 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.
article: art. 18 ust. 1
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz. 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
Teza: 1. Prawidłowe zakwalifikowanie usługi i nadanie symbolu, a przez to zastosowanie właściwej stawki podatku od towarów i usług należy do świadczącego usługę. W przypadku więc, gdy podatnik ma wątpliwości, czy prawidłowo zakwalifikuje dokonywane przez siebie usługi, powinien wystąpić do Wojewódzkiego Urzędu Statystycznego z wnioskiem o zakwalifikowanie usługi do odpowiedniej podbranży SWW, KOB lub KWiU.

2. Wielokrotnie w swych orzeczeniach Trybunał Konstytucyjny, Sąd Najwyższy oraz Naczelny Sąd Administracyjny podkreślali, że nie może być narażony na uszczerbek obywatel działający w przekonaniu, iż odnoszące się doń działania organów państwa są prawidłowe i odpowiadające prawu. Zasada ta odnosi się do wszystkich podmiotów uczestniczących w życiu społecznym i gospodarczym państwa.

TEZY

1. Prawidłowe zakwalifikowanie usługi i nadanie symbolu, a przez to zastosowanie właściwej stawki podatku od towarów i usług należy do świadczącego usługę. W przypadku więc, gdy podatnik ma wątpliwości, czy prawidłowo zakwalifikuje dokonywane przez siebie usługi, powinien wystąpić do Wojewódzkiego Urzędu Statystycznego z wnioskiem o zakwalifikowanie usługi do odpowiedniej podbranży SWW, KOB lub KWiU.

2. Wielokrotnie w swych orzeczeniach Trybunał Konstytucyjny, Sąd Najwyższy oraz Naczelny Sąd Administracyjny podkreślali, że nie może być narażony na uszczerbek obywatel działający w przekonaniu, iż odnoszące się doń działania organów państwa są prawidłowe i odpowiadające prawu. Zasada ta odnosi się do wszystkich podmiotów uczestniczących w życiu społecznym i gospodarczym państwa.


UZASADNIENIE

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Nie ulega wątpliwości, iż wprowadzenie w dniu 5.07.1993 r. podatku od wartości dodanej miało na celu zrównanie wszystkich podmiotów dokonujących sprzedaży towarów i usług.

Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym podstawowa stawka podatku wynosi 22 procent.

Ustawa wprowadza jednak poza ww. podstawową stawką, stawkę preferencyjną 7 procent oraz stawkę "0" procent, co stanowi swoistego rodzaju ulgę podatkową - odstępstwo od zasady równości opodatkowania tym podatkiem.

W związku z tym stawką 7 procent opodatkowane są ściśle oznaczone towary i usługi.

Prawidłowe zakwalifikowanie usługi i nadanie symbolu, a przez to zastosowanie właściwej stawki podatku VAT należy do świadczącego usługę.

W przypadku więc, gdy podatnik ma wątpliwości, czy prawidłowo zakwalifikuje dokonywane przez siebie usługi powinien wystąpić do Wojewódzkiego Urzędu Statystycznego z wnioskiem o zakwalifikowanie usługi do odpowiedniej podbranży SWW, KOB lub KWiU.

Stosownie do tego Przedsiębiorstwo zwracało się do WUS o udzielenie wyjaśnień związanych ze stosowaniem w praktyce SWW. O tym, że Przedsiębiorstwo zasadnie zastosowało stawkę 7 procent VAT upewniło je pismo WUS z dnia 12.01.1994 r., którego Urząd ten nie skorygował przez okres pięciu miesięcy. Pytanie skierowane do WUS było sformułowane jasno i w sposób niewątpliwy określało zakres usług świadczonych przez Przedsiębiorstwo.

Również pismo Izby Skarbowej z dnia 23.05.1994 r., wbrew jej stanowisku zawartemu w zaskarżonej decyzji, nie jest jednoznaczne.

O istniejących wątpliwościach w stosowaniu SWW w praktyce w zakresie świadczonych przez skarżące Przedsiębiorstwo usług świadczy fakt, iż dysponując już interpretacją Wojewódzkiego Urzędu Statystycznego ze stycznia 1994 r. nie zmieniając zakresu usług, z własnej inicjatywy zwróciło się ono do WUS o ponowną wykładnię.

Dopiero po ponownym zwróceniu się do WUS doszło w ostateczności do sprostowania informacji ze stycznia 1994 r., lecz po zasięgnięciu opinii Ośrodka Badawczo-Rozwojowego w Warszawie.

Na skutek tego Przedsiębiorstwo samo dokonało korekty faktur za okres, kiedy to posługiwało się błędną interpretacją WUS ze stycznia 1994 r. Nie można zatem podzielić poglądu zaskarżonej decyzji, iż Przedsiębiorstwo świadomie nie dokonało korekt spornych faktur, bowiem przeczy temu stan faktyczny sprawy, a zwłaszcza dokonanie korekt za okres, w którym Przedsiębiorstwo dysponowało błędną interpretacją WUS.

Jedną z fundamentalnych zasad na których opiera się porządek prawny Rzeczypospolitej Polskiej jest wyrażona w art. 8 Kpa zasada zaufania do organów Państwa.

Wielokrotnie w swych orzeczeniach Trybunał Konstytucyjny, Sąd Najwyższy oraz Naczelny Sąd Administracyjny podkreślali, że nie może być narażony na uszczerbek obywatel działający w przekonaniu, iż odnoszące się doń działania organów państwa są prawidłowe i odpowiadające prawu. Zasada ta odnosi się do wszystkich podmiotów uczestniczących w życiu społecznym i gospodarczym Państwa.

W tej sytuacji za sprzeczne z ww. zasadą ogólną uznać należy przerzucenie skutków błędnej interpretacji przepisów prawa dokonanej przez właściwy organ państwowy na skarżące Przedsiębiorstwo i przypisanie mu winy umyślnej tj. świadomego nie skorygowania spornych faktur, mimo istnienia w ocenie organów podatkowych takiej możliwości, bez poczynienia w tym kierunku ustaleń faktycznych.

Z tych względów zaskarżona decyzja, w ocenie Sądu, wydana została z naruszeniem prawa, co skutkuje uchyleniem zaskarżonych decyzji w części objętej skargą.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ należało orzec jak w wyroku.