Postanowienie WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 135/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2016-06-24 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Odrzucenie zażalenia
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: odrzucono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 178 w zw. z  art. 198
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Klotz po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia E. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 28 kwietnia 2016 r. sygn. akt II SA/Bd 135/16 w sprawie ze skargi E. L. na postanowienie [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia odrzucić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Bd 135/16, odrzucił skargę kasacyjną wniesioną osobiście przez E. L. (dalej: skarżącego) od postanowienia Sądu z dnia 9 marca 2016 r., odrzucającego skargę E. L. na postanowienie [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.

Postanowienie to zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 23 maja 2016 r.

Pismem z 30 maja 2016 r., które wpłynęło do tutejszego Sądu w dniu 1 czerwca 2016 r., skarżący reprezentowany przez pełnomocnika niezawodowego wniósł zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, które zostało sporządzone przez tegoż pełnomocnika nie będącego ani radcą prawnym ani adwokatem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 194 § 1 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej: p.p.s.a.) zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej.

Stosownie natomiast do treści art. 194 § 4 zd. 1 p.p.s.a. zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego.

Wyjątek od tej zasady sformułowany w odpowiednio stosowanym art. 175 § 2 i 3 p.p.s.a dopuszcza możliwość sporządzenie zażalenia, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, przez sędziego, prokuratora, notariusza, radcę Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesora lub doktora habilitowanego nauk prawnych, będących stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli zażalenie wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka, zaś w sprawach obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami a także w sprawach własności przemysłowej odpowiednio przez doradców podatkowych oraz rzeczników patentowych.

W rozpoznawanej sprawie zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej zostało sporządzone wprawdzie przez pełnomocnika. Jednakże nie jest on ani radcą prawnym ani adwokatem ani żadną z osób wskazaną w art. 175 § 2 i 3 p.p.s.a. Pełnomocnik skarżącego, który pomimo świadomości istnienia obowiązku sporządzenia zażalenia przez podmiot do tego uprawniony, o czym został skutecznie pouczony w piśmie z 16 maja 2016 r. (punkt 5 pouczenia), postanowił jednakże samodzielnie zainicjować postępowanie odwoławcze.

Stąd też nie ma wątpliwości, że zażalenie nie spełnia ustawowego wymogu sporządzenia go przez profesjonalnego pełnomocnika, zaś nieprofesjonalny pełnomocnik skarżącego nie należy do kręgu osób wymienionych w art. 194 § 4 w zw. z art. 175 § 2 i 3 p.p.s.a.

W tej sytuacji zażalenie – jako niedopuszczalne – należało odrzucić na podstawie art. 178 w zw. z art. 198 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji niniejszego postanowienia.