Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 404/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-08-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Radzicka Sędziowie WSA Donata Starosta WSA Anna Jarosz (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Kujawa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi P. A. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie przyznania wynagrodzenia za usunięcie i dozór pojazdów 1. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...]; [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego P. A. kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

sygn. akt IV SA/Po [...]

U Z A S A D N I E N I E

Postanowieniem z dnia [...] marca 2017r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu sprawy z zażalenia Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. na postanowienie Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2016r.r., nr [...], [...] w przedmiocie przyznania wynagrodzenia za usunięcie i dozór pojazdów, uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i w tym zakresie orzekło:

1. przyznać P. Z. wynagrodzenie za usunięcie i dozór pojazdu marki [...], numer rejestracyjny [...], umieszczonego na parkingu strzeżonym prowadzonym przez wnioskodawcę na podstawie art. 130a ust. 1 i ust. 4 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, powstałych w okresie od dnia [...].04 2009 r. do dnia [...].04. 2012 r., w wysokości [...] zł od Starosty [...],

2. przyznać P. Z. wynagrodzenie za usunięcie i dozór pojazdu marki [...], numer rejestracyjny [...], umieszczonego na parkingu strzeżonym prowadzonym przez wnioskodawcę na podstawie art. 130a ust. 1 i ust. 4 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, powstałych w okresie od dnia [...].08.2009 r. do dnia [...].04.2012r., w wysokości [...] zł od Starosty [...],

3. przyznać P. Z. wynagrodzenie za usunięcie i dozór pojazdu marki [...], numer rejestracyjny [...], umieszczonego na parkingu strzeżonym prowadzonym przez wnioskodawcę na podstawie art. 130a ust. 1 i ust. 4 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, powstałych w okresie od dnia [...].05.2010r. do dnia [...].09.2012r., w wysokości [...] zł od Starosty [...],

4. przyznać P. Z. wynagrodzenie za usunięcie i dozór pojazdu marki [...], numer rejestracyjny [...], umieszczonego na parkingu strzeżonym prowadzonym przez wnioskodawcę na podstawie art. 130a ust. 1 i ust. 4 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, powstałych w okresie od dnia [...].03.2009 r. do dnia [...].10.2012 r. w wysokości [...] zł od Starosty [...].

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym:

Wyrokiem z dnia [...] grudnia 2015r., sygn. akt III SA/Po [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2015r. utrzymujące w mocy postanowienie z dnia [...] listopada 2014 r. Starosty [...] przyznające od Skarbu Państwa – Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. wynagrodzenie za usunięcie i dozór pojazdów umieszczonych na parkingu strzeżonym prowadzonym przez P. Z. na podstawie art. 130a ust. 1 i ust. 4 ustawy – Prawo o ruchu drogowym:

1. pojazdu marki [...], numer rejestracyjny [...], za okres od dnia od dnia [...].04 2009 r. do dnia [...].04. 2012 r., w wysokości [...] zł,

2. pojazdu marki [...], numer rejestracyjny [...] od dnia [...].08.2009 r. do dnia [...].04.2012r., w wysokości [...] zł ,

3. pojazdu marki [...], numer rejestracyjny [...], za okres od dnia od dnia [...].05.2010r. do dnia [...].09.2012r., w wysokości [...] zł,

4. pojazdu marki [...], numer rejestracyjny [...], za okres od dnia [...].03.2009 r. do dnia [...].10.2012 r. w wysokości [...] zł.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że kontrolowana sprawa dotyczy pojazdów, które zostały usunięte z drogi jeszcze w latach 2008-2009, to jest w okresie obowiązywania regulacji art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm., dalej: "P.r.d.") w brzemieniu sprzed 4 września 2010 r., jednakże które były przechowywane przez skarżącego P. Z. na prowadzonym przez niego parkingu strzeżonym aż do 2012 roku, w tym także w okresie, w którym obowiązywały już regulacje art. 130a P.r.d. w brzmieniu od dnia [...] sierpnia 2011 r. Implikuje to konieczność zwrócenia uwagi także na przepisy przejściowe zawarte w ustawie nowelizacyjnej z dnia z dnia [...] lipca 2010 r., czego organy administracji publicznej w ogóle nie uczyniły. Organy administracji publicznej w ramach kontrolowanej sprawy ograniczyły się do bezrefleksyjnego stwierdzenia, że umowy zawarte ze skarżącym P. Z. nie mogą znaleźć zastosowania z uwagi na usunięcie i przekazanie pojazdów na parking w roku 2009 i 2010. Twierdzenie to nie poddaje się kontroli Sądu, jako że do akt administracyjnych sprawy nie zostały nawet włączone umowy zawarte ze skarżącym. Organy administracji winny bowiem poddać analizie cały okres, w którym skarżący P. Z. wykonywał czynności w zakresie usuwania pojazdów z drogi i przechowywania ich na prowadzonym przez siebie parkingu strzeżonym, i nie tylko zbadać go pod kątem przywołanych powyżej regulacji prawnych, w tym pominiętych dotychczas przez organy przepisów intertemporalnych, lecz także poczynić w tym względzie konieczne ustalenia faktyczne, które będą znajdować odzwierciedlenie w zgromadzonym w aktach administracyjnych materiale dowodowym. Powinny przy tym ustalić na jakiej podstawie i w ramach jakiego stosunku prawnego skarżący P. Z. wykonywał te czynności w momencie usunięcia spornych pojazdów z drogi, a także na jakiej podstawie i w ramach jakiego stosunku prawnego pojazdy te były w dalszej kolejności przez niego przechowywane, w tym czy owa podstawa i stosunek nie uległy w międzyczasie istotnej zmianie, która miałaby wpływ na rozliczenie całości bądź części należnego z tego tytułu skarżącemu wynagrodzenia. Niezbędne będzie uwzględnienie w tych rozważaniach między innymi umów, na które powołuje się skarżący P. Z., i w oparciu o treść tych umów dokonanie pogłębionej oceny, czy w ogóle, a jeżeli tak to w jakim zakresie, mają one wpływ na rozliczenie dochodzonego w kontrolowanej sprawie wynagrodzenia. Dopiero poczynienie powyższych rozważań pozwoli określić zasady na jakich wynagrodzenie to winno być przyznane, w tym wskazać podmiot zobowiązany do jego poniesienia, a także sposób ustalenia jego wysokości.

Ponownie rozpoznając sprawę Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016r. przyznał P. Z. wynagrodzenie za usunięcie i dozór pojazdów marek wymienionych wyżej w punktach 1 - 4 i za okresy tamże wymienione - od Naczelnika Urzędu Skarbowego w G..

W uzasadnieniu postanowienia organ zacytował uzasadnienie do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 10 grudnia 2015r., sygn. akt III SA/Po 729/15 i powtórzył argumentację zawartą w postanowieniu Starosty [...] z dnia [...] listopada 2014r. utrzymanego postanowieniem SKO w P. z [...] maja 2015r.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Skarb Państwa – Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. domagając się jego uchylenia i umorzenia postępowania w stosunku do Skarbu Państwa – Naczelnika Urzędu Skarbowego. W obszernym uzasadnieniu zażalenia organ wskazał, że w sposób wadliwy jako podmiot zobowiązany do poniesienia kosztów został wskazany Naczelnik Urzędu Skarbowego zamiast Wojewody.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] marca 2017r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, uchyliło postanowienie organu I instancji w całości i w tym zakresie orzekło: jak w postanowieniu Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2016r. przyznając P. Z. wynagrodzenie za usunięcie i dozór pojazdów - od Starosty [...].

W uzasadnieniu organ wskazał, iż koniecznym pozostaje wskazanie, że organy administracji stosując w kontrolowanej sprawie art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016r., poz. 599 ze zm. - dalej u.p.e.a.), który stanowi materialnoprawną podstawę podjętego w niej rozstrzygnięcia, sięgnęły w tym celu do § 3 pkt. 1 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2011 r. Nr 46, poz. 237). Zgodnie z tą ostatnią regulacją przepisy działu II rozdziału 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji dotyczące przechowywania, oszacowania i sprzedaży ruchomości stosuje się do ruchomości, które stały się własnością Skarbu Państwa albo powiatu na podstawie prawomocnego orzeczenia przepadku przedmiotów, wydanego w postępowaniu karnym, w postępowaniu w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe, w postępowaniu administracyjnym, w postępowaniu cywilnym oraz w postępowaniu w sprawach o wykroczenia. Zatem regulacja ta znajduje zastosowanie względem ruchomości, które stały się własnością powiatu w oparciu o którąś z określonych w niej podstaw. Dalej organ zacytował treść uchwały NSA z dnia 29 listopada 2010r. sygn. akt I OPS 1/10. Ponadto wskazał, że rację ma Naczelnik Urzędu Skarbowego, iż nie powinien być zobowiązany do pokrycia kwot wskazanych w zaskarżonym postanowieniu. Jednakże zgodnie z art.13 ustawy zmieniającej z dnia 22 lipca 2010r. Skarb Państwa ponosi koszty przechowywania pojazdów, które powstały po upływie terminu, o którym mowa w art.130a ust.10 ustawy zmieniającej w art.1, w brzmieniu dotychczasowym, do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, wobec pojazdów, których 6-miesięczny termin od dnia ich usunięcia upłynął w okresie od dnia 11 czerwca 2009r. do dnia wejścia w życie ustawy. Innymi słowy Skarb Państwa ponosi koszty przechowywania wobec pojazdów, których 6 miesięczny termin od dnia ich usunięcia upłynął w okresie od dnia [...] czerwca 2009r. do dnia [...] września 2010r., z tym że chodzi tylko o koszty za okres od usunięcia do [...] września 2010r. Z art.11 ustawy z dnia 22 lipca 2010r. wynika, że pojazdy wobec których rozpoczął się, ale trwa nadal termin mający skutkować ich przepadkiem, w efekcie tego przepadku stają się własnością powiatu. Z kolei art. 12 odnosi się do postępowań w sprawie przejęcia pojazdów nie odebranych przez osoby uprawnione – postępowania te w całości przechodzą do właściwości starostów. Konstrukcja stosunku administracyjnoprawnego pod rządami P.r.d. po 11 czerwca 2009r., nie stoi w kolizji z kwestią odpowiedzialności prawnej za koszty przechowania pojazdów, które zgodnie z art.13 ustawy nowelizującej spoczywa na Skarbie Państwa. Na podstawie normy wypływającej z tego przepisu Starosta (...) może wystąpić do właściwego statio fisci Skarbu Państwa z roszczeniem regresowym i w razie konieczności wystąpić do sądu powszechnego z powództwem o zapłatę wskazanych kosztów.

Skargę na powyższe postanowienie wniósł P. Z. domagając się uchylenia postanowień organów obu instancji i zasądzenia zwrotu kosztów postępowania.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił: naruszenie art.102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z art.130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym poprzez przyznanie skarżącemu wynagrodzenia za usunięcie i dozór pojazdów w zaniżonej wysokości, nieodpowiadającej wysokości wynagrodzenia za wykonywanie podobnych czynności obowiązujących w warunkach lokalnych; naruszenie art.7, art.8, art.75 § 1, art.78 § 1, art.80, art.77 kpa. oraz art.124 § 2 w zw. z art.126 w zw. z art.107 § 3 kpa poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, niewskazanie podstaw i sposobu wyliczenia przyznanego skarżącemu wynagrodzenia za usunięcie i dozór przedmiotowych pojazdów, pominięcie przez skarżącego dowodów określających rzeczywiste stawki stosowane przez skarżącego na prowadzonym przez niego parkingu depozytowym, a także dowolną a nie swobodną ocenę materiału dowodowego. Nadto brak wyczerpującego zebrania t rozpatrzenia materiału dowodowego i niewskazanie na jakich dowodach organ oparł się przy ustalaniu wysokości wydatków i wynagrodzenia związanych z wykonywaniem zadań holowania i dozoru.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Uczestnik postępowania – Skarb Państwa – Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje :

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2017 r., jak i poprzedzające je postanowienie Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2016r. w przedmiocie przyznania wynagrodzenia za usunięcie i dozór pojazdów, podjęte zostały z naruszeniem przepisów postępowania, to jest art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej: kpa), które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w świetle art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: ppsa) oznacza konieczność ich uchylenia, Zaskarżone postanowienie wydane zostało także z naruszeniem przepisu art.153 ppsa.

Przedmiotem rozstrzygnięcia w kontrolowanej sprawie jest przede wszystkim przyznanie jednostce, która w trybie art. 130 a P.r.d. usunęła pojazd z drogi, a następnie przechowywała go na prowadzonym przez siebie parkingu strzeżonym, wynagrodzenia z tytułu tak dokonanych czynności. Kontrolowana sprawa dotyczy pojazdów, które zostały usunięta z drogi jeszcze w latach 2008-2009, to jest w okresie obowiązywania regulacji art. 130 a P.r.d. w brzmieniu sprzed 4 września 2010r., jednakże które były przechowywane przez skarżącego na prowadzonym przez niego parkingu strzeżonym aż do 2012r., w tym także w okresie, w którym obowiązywały już regulacje art.130 a P.r.d. w brzmieniu od dnia 21 sierpnia 2011r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 grudnia 2015r. wskazał, że w niniejszej sprawie należy zwrócić uwagę na przepisy przejściowe zawarte w ustawie nowelizacyjnej z dnia 22 lipca 2010r., czego organy administracji publicznej w ogóle nie uczyniły. Konieczne jest rozróżnienie z jednej strony kwestii rozliczenia właściciela usuniętego pojazdu w celu jego odebrania z parkingu strzeżonego (por. m.in. art. 130 a ust.7 P.r.d.), bądź już po orzeczeniu o jego przejęciu, przepadku (por. m.in. art.130 a ust.10 h obowiązujący od dnia 4 września 2010r.), co winno nastąpić z właściwym podmiotem prawa publicznego z uwzględnieniem wysokości opłat ustalanych przez radę powiatu (por. art.130 a ust .6 P.r.d.), a z drugiej strony, kwestii rozliczenia pomiędzy podmiotem prawa publicznego a jednostką, która pojazd ten usunęła z drogi i przechowywała go na prowadzonym przez siebie parkingu strzeżonym, która to kwestia nie jest ujęta w regulacjach art.130 a P.r.d.

Zdaniem Sądu, wyrażonym w wyroku z dnia 10 grudnia 2015r. organy administracji publicznej w ramach kontrolowanej sprawy w ogóle nie zbadały powyższej problematyki, ograniczając się do bezrefleksyjnego stwierdzenia, że umowy zawarte ze skarżącym nie mogą znaleźć zastosowania z uwagi na usunięcie i przekazanie pojazdów na parking w roku 2009 i 2010. Twierdzenie to nie poddaje się kontroli Sądu, jako że do akt administracyjnych sprawy nie zostały nawet włączone umowy zawarte ze skarżącym. Organy administracji winny bowiem poddać analizie cały okres, w którym skarżący wykonywał czynności w zakresie usuwania pojazdów z drogi i przechowywania ich na prowadzonym przez siebie parkingu strzeżonym, i nie tylko zbadać go pod kątem przywołanych powyżej regulacji prawnych, w tym pominiętych dotychczas przez organy przepisów intertemporalnych, lecz także poczynić w tym względzie konieczne ustalenia faktyczne, które będą znajdować odzwierciedlenie w zgromadzonym w aktach administracyjnych materiale dowodowym. Powinny przy tym ustalić na jakiej podstawie i w ramach jakiego stosunku prawnego skarżący P. Z. wykonywał te czynności w momencie usunięcia spornych pojazdów z drogi, a także na jakiej podstawie i w ramach jakiego stosunku prawnego pojazdy te były w dalszej kolejności przez niego przechowywane, w tym czy ów podstawa i stosunek nie uległy w międzyczasie istotnej zmianie, która miałaby wpływ na rozliczenie całości bądź części należnego z tego tytułu skarżącemu wynagrodzenia. Niezbędne będzie uwzględnienie w tych rozważaniach między innymi umów, na które powołuje się skarżący P. Z., i w oparciu o treść tych umów dokonanie pogłębionej oceny, czy w ogóle, a jeżeli tak to w jakim zakresie, mają one wpływ na rozliczenie dochodzonego w kontrolowanej sprawie wynagrodzenia. Dopiero poczynienie powyższych rozważań pozwoli określić zasady na jakich wynagrodzenie to winno być przyznane, w tym wskazać podmiot zobowiązany do jego poniesienia, a także sposób ustalenia jego wysokości.

W niniejszej sprawie organy nie zastosowały się do wytycznych zawartych we wskazanym wyżej wyroku WSA. - czym naruszyły art.153 ppsa. Zgodnie z treścią tego przepisu ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Decyzja organu I instancji niczym nie różni się od poprzedniej decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2014r. Organ I instancji nie skorzystał z żadnego ze środków dowodowych ograniczając swoje ustalenia do wskazania stawki dziennej oraz ilości dni za dozór oraz wskazania kwoty za usunięcie pojazdu. Organ wskazał, że do rozliczenia przyjęto metodę porównawczą uwzględniającą stawki abonamentowe, obowiązujące na parkingach strzeżonych na terenie powiatów gnieźnieńskiego, wągrowieckiego, poznańskiego, żnińskiego i słupeckiego, wskazujące na rzeczywiste wydatki związane ze sprawowaniem długoterminowego dozoru. Tymczasem skarżący prowadzi parking depozytowy. Parkingi depozytowe zobowiązane są spełniać kryteria surowsze niż zwykłe parkingi i to niezależnie od wartości przechowywanych na nich pojazdów. Organ nie wyjaśnił dlaczego pominął stawki obowiązujące na specjalistycznym parkingu prowadzonym przez skarżącego. Z kolei organ II instancji uchylił decyzję pierwszoinstancyjną w zakresie podmiotu zobowiązanego do wypłaty wynagrodzenia, stwierdzając iż właściwym organem jest Starosta [...]. Organ ten jednak w ogóle nie odniósł się do kwestii sposobu wyliczenia wynagrodzenia.

Organy nie odniosły się do całości zebranego w sprawie materiału dowodowego. W toku postępowania zostały organowi przedstawione dokumenty w postaci umów na świadczenie usług za dozór i przechowywanie pojazdów, które w ocenie skarżącego dotyczy rzeczywiście poniesionych kosztów usunięcia i dozoru pojazdów.

Zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 4 lutego 2010r. sygn. akt I OSK 1194/09 posłużenie się stawkami stosowanymi przez podmioty prowadzące parkingi depozytowe dla prawidłowego obliczenia wynagrodzenia za dozór, pozwoli na ustalenie wynagrodzenia za dozór konkretnego pojazdu w sposób bardziej precyzyjny niż posługiwanie się stawkami stosowanymi przez podmioty prowadzące inne parkingi strzeżone. Podobnie uznał WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 29 grudnia 2015r., sygn. akt III SA/Po 725/15, iż nie budzi wątpliwości, że posłużenie się stawkami stosowanymi przez podmioty prowadzące parkingi depozytowe, pozwala na ustalenie wynagrodzenia za dozór konkretnego pojazdu w sposób bardziej precyzyjny, niż posługiwanie się stawkami stosowanymi przez podmioty prowadzące inne parkingi strzeżone.

Mając powyższe na uwadze skarżący słusznie zarzucił organom naruszenie art. art.102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z art.130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym poprzez przyznanie skarżącemu wynagrodzenia za usunięcie i dozór pojazdów w zaniżonej, a przynajmniej w dowolnej wysokości, nieodpowiadającej wysokości wynagrodzenia za wykonywanie podobnych czynności obowiązujących w warunkach lokalnych, - jak również przepisów postępowania dotyczących braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego.

Odnośnie podmiotu zobowiązanego do wypłaty wynagrodzenia, to nie ma wątpliwości, że jest nim Starosta [...]. Zatem w tym zakresie SKO prawidłowo uchyliło postanowienie Starosty. Sąd w całości podziela stanowisko organu II instancji wyrażone w zaskarżonej decyzji odnośnie tej kwestii.

Ponownie rozpoznając sprawę Starosta [...] uwzględni powyżej wyrażoną ocenę prawną i wynikające z niej wskazania co do dalszego postępowania.

Wobec powyższego w punkcie 1. sentencji wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c w zw. z art. 135 ppsa, orzeczono o uchyleniu zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia Starosty [...] go poprzedzającego.

O kosztach postępowania orzeczono w punkcie 2. sentencji wyroku w oparciu o art. 200 oraz art. 205 § 2 ppsa. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. 2015.1804). Na koszty te składają się wpis od skargi w wysokości [...] zł oraz koszty zastępstwa procesowego w wysokości [...] zł i opłata od pełnomocnictwa w kwocie [...]zł.