Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 819/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2015-02-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 32 ust. 1 pkt 1 i ust. 2
journal: Dz.U. 2011 nr 108 poz 626
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym - tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 2003 nr 37 poz 24 art. 14 ust. 1 lit b
law: Dyrektywa 2002/96/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 2003 r. w sprawie zużytego sprzętu elektrotechnicznego i  elektronicznego (WEEE)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Chitrosz-Roicka, Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz (sprawozdawca),, WSA Andrzej Niezgoda, Protokolant Referent Ewelina Piskorek, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 4 lutego 2015 r. sprawy ze skargi R. E. I. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowo-akcyjnej na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za styczeń 2013 r. - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej (dalej jako organ), po rozpatrzeniu odwołania A. (dalej: spółka, strona, skarżąca) od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] maja 2014 r., określającej zobowiązanie w podatku akcyzowym za styczeń 2013 r., utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że Naczelnik Urzędu Celnego, po przeprowadzeniu postępowania podatkowego wobec spółki, decyzją z dnia [...] maja 2014 r. określił zobowiązanie w podatku akcyzowym za miesiąc styczeń 2013 r. w kwocie 1.221 zł. Organ pierwszej instancji nie zgodził się z korektą deklaracji w zakresie podatku akcyzowego, jaką złożyła spółka, o statusie następcy prawnego firmy B. P., w której powołała się na zwolnienie paliwa lotniczego od akcyzy i wykazała brak podatku akcyzowego do zapłaty.

W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez uznanie, iż art. 32 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym (Dz.U. z 2011 r. Nr 108, poz. 626 ze zm. - dalej jako u.p.a.) przewiduje zwolnienie od akcyzy paliwa lotniczego tylko w sytuacji, gdy dokonywany statkiem powietrznym transport służy bezpośrednio świadczeniu odpłatnych usług lotniczych, podczas gdy wykładnia językowa, celowościowa i funkcjonalna temu przeczy.

Rozpatrując odwołanie organ ustalił, że w miesiącu styczniu 2013 r. 670 litrów paliwa lotniczego zostało zużyte do lotów związanych z działalnością gospodarczą, a w jej ramach do realizowania budowy obiektów handlowych i wynajmowania powierzchni handlowych, przy braku certyfikatu i koncesji do wykonywania przewozów lotniczych. Zatem wymieniona ilość paliwa lotniczego nie została wykorzystana w celu świadczenia usług przewozu osób czy ładunków transportem lotniczym. Przeloty do miast wykazanych w ewidencji związane były przede wszystkim z analizą działek pod nowe inwestycje, nadzorowaniem i kontrolowaniem obiektów już funkcjonujących oraz spotkaniami z działem inwestycyjnym firmy mieszczącym się w Gdańsku.

W tych okolicznościach faktycznych organ argumentował, że w myśl art. 2 pkt 22 lit. a) u.p.a. podmiot zużywający jest to podmiot mający miejsce zamieszkania, siedzibę lub miejsce prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium kraju, który wyroby akcyzowe objęte zwolnieniem od akcyzy ze względu na ich przeznaczenie zużywa na cele uprawniające do zwolnienia. Zgodnie zaś z art. 3 ust. 1 u.p.a. do celów poboru akcyzy i oznaczania wyrobów akcyzowych znakami akcyzy stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN) zgodną z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1, ze zm.). Stosownie z kolei do treści art. 32 ust. 1 pkt 1 u.p.a. zwalnia się od akcyzy ze względu na przeznaczenie wyroby akcyzowe używane do statków powietrznych: benzyny lotnicze o kodzie CN 2710 11 31, paliwo typu benzyny do silników odrzutowych o kodzie CN 2710 11 70 oraz paliwo do silników odrzutowych o kodzie CN 2710 19 21 lub oleje smarowe do silników lotniczych – w przypadkach, o których mowa w ust. 3, jeżeli są spełnione warunki, o których mowa w ust. 5-13. Jak stanowi ust. 2 cytowanego artykułu, ww. zwolnienia nie stosuje się w przypadku prywatnych rejsów i prywatnych lotów o charakterze rekreacyjnym, za które uważa się użycie statku powietrznego przez jego właściciela lub inną osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej, które korzystają z niego na podstawie umowy najmu lub umowy o podobnym charakterze, w celach innych niż gospodarcze, w szczególności innych niż przewóz pasażerów lub towarów albo świadczenie usług za wynagrodzeniem lub usług na rzecz organów publicznych.

W dalszej kolejności organ zauważył, że zgodnie z art. 14 ust. 1 lit. b) dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz. U. UE L 283, s. 51 - dalej jako dyrektywa energetyczna), państwa członkowskie zwalniają od podatku produkty energetyczne dostarczane w celu zastosowania jako paliwo do celów żeglugi powietrznej innej niż prywatne loty niehandlowe. Wskazano przy tym, że dla celów niniejszej dyrektywy "prywatne loty niehandlowe" oznaczają każde użycie samolotu przez jego właściciela lub inną osobę fizyczną lub prawną, korzystającą z niego na zasadzie najmu lub w jakikolwiek inny sposób, we wszelkich celach innych niż handlowe, w szczególności nie w celu przewozu pasażerów lub towarów lub świadczenia usług za wynagrodzeniem lub usług na rzecz władz publicznych.

Biorąc pod uwagę powyższe organ stwierdził, że za nieuzasadniony należy uznać zarzut spółki, aby przy określeniu jej zobowiązania w podatku akcyzowym miało dojść do naruszenia przepisów prawa materialnego - art. 32 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 u.p.a. Zdaniem organu sporne unormowania u.p.a. przewidują zwolnienie od akcyzy paliwa lotniczego tylko w sytuacji, gdy dokonywany statkiem powietrznym transport służy bezpośrednio świadczeniu odpłatnych usług lotniczych. Natomiast, w ocenie organu, za stanowiskiem spółki nie przemawia ani wykładnia językowa, ani celowościowa czy funkcjonalna. Także powoływane regulacje prawa unijnego nie uprawniają spółki do skutecznego żądania zwolnienia od akcyzy paliwa lotniczego w rzeczywistości zużytego na inne cele niż w istocie objęte zwolnieniem od tego podatku.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie spółka wniosła o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Celnej i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

- naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez brak odniesienia się przez organ do zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego;

- naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i uznanie, iż art. 32 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 u.p.a. przewiduje zwolnienie od akcyzy paliwa lotniczego tylko w sytuacji, gdy dokonywany statkiem powietrznym transport służy bezpośrednio świadczeniu odpłatnych usług lotniczych, podczas gdy wykładnia językowa, celowościowa i funkcjonalna temu przeczy;

- naruszenie art. 14 ust. 1 lit. b) dyrektywy energetycznej poprzez błędną interpretację, polegającą na uznaniu, że wykorzystywanie samolotu w ramach działalności gospodarczej spółki mieści się w pojęciu "prywatne loty niehandlowe".

W ocenie spółki treść art. 32 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 u.p.a. w sposób jednoznaczny wskazuje, iż zwolnienie nie przysługuje w sytuacji, gdy paliwo jest wykorzystywane w celach innych niż gospodarcze. Oznacza to, że cel gospodarczy nie został przez polskiego ustawodawcę zawężony do odpłatnego świadczenia usług lotniczych na podstawie licencji. Analiza struktury przepisu art. 32 ust. 2 u.p.a. pozwala na wyodrębnienie w jego treści dwóch definicji, pozostających względem siebie w takiej relacji, że druga z nich jest częścią pierwszej. Ustawodawca dokonał dychotomicznego podziału lotów na loty w celach gospodarczych i loty w celach innych niż gospodarcze. Te ostatnie uznał za prywatne loty o charakterze rekreacyjnym. Wyrażenie "loty w celach gospodarczych" nie ma jednego tylko określonego znaczenia. Jest wyrażeniem "nie dość jasnym" (nieostrym). Może przybrać - ze względu na cel - znaczenie lotów wykonywanych w celu świadczenia usług albo lotów wykonywanych dla celów prowadzonej działalności gospodarczej. Loty mogą mieć charakter gospodarczy (komercyjny) w tym znaczeniu, że służą bezpośrednio świadczeniu przez przedsiębiorcę odpłatnych usług lotniczych. W ten sposób przemieszczenie się statku nierozerwalnie związane być musi z odpłatnym ich świadczeniem (znaczenie wąskie). Wymieniony w ustawie przykładowy katalog usług: przewóz pasażerów lub towarów albo świadczenie usług za wynagrodzeniem lub usług na rzecz organów publicznych wskazuje więc raczej na znaczenie wąskie. Loty mogą mieć charakter gospodarczy także w tym znaczeniu, że stanowią również środek służący uzyskaniu celu gospodarczego, jakim będzie chociażby osiągnięcie przez przedsiębiorcę zysku. W ten sposób przemieszczenie się statku powietrznego niekoniecznie związane być musi z odpłatnym świadczeniem usług lotniczych, jeśli jest lotem związanym z prowadzeniem działalności gospodarczej podmiotu posiadającego samolot (znaczenie ścisłe). W ocenie spółki, wyrażenie "w szczególności innych niż przewóz pasażerów lub towarów albo świadczenie usług za wynagrodzeniem lub usług na rzecz organów publicznych", nie zawęża pojęcia "lotów w celach gospodarczych". Powyższe wynika już z literalnej wykładni analizowanego przepisu. Zdaniem skarżącej, znaczenie zwrotu "loty o charakterze gospodarczym", zawiera w sobie pojęcie "lotów o charakterze służbowym (w celu rozwoju stosunków handlowych)", a loty takie - jako loty o charakterze gospodarczym - będą objęte rozważanym zwolnieniem z podatku akcyzowego.

Skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem prawnym przyjętym przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej TSUE) w sprawie C-79/10. Jej zdaniem, powyższe stanowisko jest sprzeczne z literalną wykładnią analizowanego przepisu. Spółka podkreśliła, że w doktrynie prawa i w orzecznictwie sądowym, powszechne jest stanowisko, że wśród możliwych reguł interpretacyjnych tekstów prawnych pierwszeństwo ma wykładnia językowa, która powinna uwzględniać reguły znaczeniowe języka powszechnego, języka prawnego i języka prawniczego. Z założeń językowej racjonalności prawodawcy m.in. Trybunał Konstytucyjny wyprowadza regułę, że jeżeli przepis jednoznacznie w danym języku formułuje normę postępowania, to tak właśnie należy dany przepis rozumieć. W sytuacji zatem, gdy zawodzi wykładnia językowa, dopuszczalne jest w prawie podatkowym sięganie do wykładni systemowej, mającej aspekt wewnętrzny i zewnętrzny. W powyższym kontekście - z uwagi na redakcję analizowanego przepisu - wykładnia językowa prowadzi do wniosku, że w okolicznościach tej sprawy mamy do czynienia z lotami właśnie w celach gospodarczych, nie innymi. Organ zaś dowolnie zawęził pojęcie lotów gospodarczych, a z drugiej strony, w sposób nieuprawniony poszerzył zakres pojęcia lotów innych niż w celach gospodarczych.

Spółka akcentowała, że posiada siedzibę na terytorium kraju i w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, polegającej między innymi na wynajmowaniu powierzchni handlowych w galeriach położonych w różnych częściach kraju, używa śmigłowca, który jest wykorzystywany do przewozu zarządu spółki, materiałów reklamowych, jak i do przewozu kontrahentów, co wpływa na renomę i markę firmy. Spełnia zatem przesłanki zawarte w definicji "podmiotu zużywającego".

Zdaniem skarżącej, organ, wydając kwestionowaną decyzję, naruszył też art. 14 ust. 1 lit. b) dyrektywy energetycznej poprzez błędną interpretację tego przepisu, polegającą na uznaniu, że wykorzystywanie samolotu w ramach działalności gospodarczej spółki mieści się w pojęciu "prywatne loty niehandlowe". Skarżąca podkreślała, że korzystanie z samolotu w ramach transportu na rachunek samego przedsiębiorstwa w celu rozwoju stosunków handlowych służy realizacji celów handlowych, tak więc zostały spełnione warunki przewidziane przez prawo unijne dla skorzystania ze spornego zwolnienia. Organ nie wziął pod uwagę, że istnieje pewna rozbieżność pomiędzy poszczególnymi wersjami językowymi art. 14 ust. 1 lit. b) dyrektywy energetycznej, jeżeli chodzi o czynności żeglugi powietrznej wyłączone ze zwolnienia podatkowego przewidzianego przez ten przepis. Francuska i angielska wersja tego przepisu "aviation de tourisme private" i "private pleasure - flying" posługuje się terminem, który wydaje się odsyłać jedynie do działalności rekreacyjnej, natomiast niemiecka wersja tej dyrektywy posługuje się terminem "private nichtgewerbliche Luftfahrt" tj. "niehandlowe loty prywatne", który wydaje się odsyłać do ogółu czynności niehandlowych. Implementacja tego przepisu do polskiego porządku prawnego została oparta na angielskiej i francuskiej wersji językowej, gdyż zgodnie z art. 32 ust. 2 u.p.a. zwolnienia z akcyzy produktów energetycznych używanych do statków powietrznych nie stosuje się w przypadku prywatnych lotów o charakterze rekreacyjnym. Użycie w w/w przepisie sformułowań "prywatne loty o charakterze rekreacyjnym" oraz "w celach innych niż gospodarcze" zdawało się przesądzać o zwolnieniu z akcyzy paliw lotniczych używanych w statkach powietrznych w lotach związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Zasadnicza zmiana wykładni art. 32 ust. 2 u.p.a. nastąpiła po wydaniu orzeczenia TSUE z dnia 1 grudnia 2011 r. w sprawie C-79/10, w którym TSUE orzekł, że art. 14 ust. 1 lit. b) dyrektywy energetycznej powinien być interpretowany w ten sposób, że ze zwolnienia z podatku od paliw wykorzystywanych do żeglugi powietrznej przewidzianego przez ten przepis nie może korzystać przedsiębiorstwo, które używa należącego do niego samolotu w celu zapewnienia transportu pracowników do klientów lub na targi handlowe, gdy ów transport nie służy bezpośrednio świadczeniu przez to przedsiębiorstwo odpłatnych usług lotniczych.

Odpowiadając na skargę, organ wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko, argumenty prezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, z uwzględnieniem zarzutów stawianych w skardze, należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Spór sprowadza się do rozstrzygnięcia zagadnienia czy w niespornych okolicznościach faktycznych, w których przedsiębiorca wykorzystuje lotniczy środek transportu w związku z działalnością w zakresie handlu, inwestycji budowlanych, ale w ramach swojej działalności nie świadczy usług lotniczego transportu, zużyte w ten sposób przez przedsiębiorcę paliwo lotnicze będzie czy też nie będzie korzystało ze zwolnienia od akcyzy, wynikającego z art. 32 ust. 1 pkt 1 u.p.a.

Aby w sposób jednoznaczny rozstrzygnąć powyższą kwestię należy uprzednio rozważyć czy w sprawie zaistniała przesłanka wyłączająca sporne zwolnienie podatkowe, o której stanowi art. 32 ust. 2 u.p.a. Stosownie do tego przepisu, zwolnienie, o którym mowa w art. 32 ust. 1 pkt 1 u.p.a., nie obejmuje akcyzy od paliwa lotniczego zużywanego do "prywatnych rejsów rekreacyjnych", za które uważa się użycie statku lub statku powietrznego przez jego właściciela lub inną osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej, które korzystają z niego na podstawie umowy najmu lub umowy o podobnym charakterze, w celach innych niż gospodarcze, w szczególności innych niż przewóz pasażerów lub towarów albo świadczenie usług za wynagrodzeniem lub usług na rzecz organów publicznych. Zatem z istoty tego unormowania wynika, że zwolnienia z podatku akcyzowego nie stosuje się do paliwa zużywanego w celu świadczenia szeroko rozumianych nieodpłatnych usług lotniczych. Tym samym a contrario zwolnienie z podatku akcyzowego określone w art. 32 ust. 1 pkt 1 u.p.a. stosuje się tylko i wyłącznie do paliwa lotniczego, które jest wykorzystywane do świadczenia odpłatnych usług lotniczych przez przedsiębiorcę.

Przyjęcie przez krajowego ustawodawcę właśnie takiej regulacji prawnej, w zakresie zakresu zwolnienia od akcyzy, wynika z faktu, iż Polska po przystąpieniu do Unii Europejskiej implementowała do wewnętrznego porządku prawnego, wynikające z dyrektywy Rady 2003/96/WE w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej - dyrektywy energetycznej, obligatoryjne zwolnienie z akcyzy określone w art. 14 ust. 1 lit. b) tej dyrektywy. Zgodnie z tym przepisem, państwa członkowskie zwalniają od podatku produkty energetyczne dostarczane w celu zastosowania jako paliwo do celów żeglugi powietrznej innej niż prywatne loty niehandlowe. Wprawdzie w art. 32 ust. 2 u.p.a. ustawodawca krajowy użył innych słów niż wynika to z bezpośredniego tłumaczenia art. 14 ust. 1 lit. b) dyrektywy energetycznej, jednakże, w rezultacie porównania tych przepisów, zakres zwolnienia z podatku akcyzowego jest taki sam i sprowadza się do stwierdzenia, że zwolnienie z akcyzy od paliwa lotniczego nie przysługuje, gdy paliwo to jest zużywane do lotów niekomercyjnych.

Nadto TSUE w wyroku z dnia 1 grudnia 2011 r. w sprawie C-79/10 dokonał wiążącej dla państw członkowskich wykładni art. 14 ust. 1 lit. b) dyrektywy energetycznej przyjmując, że zwolnienie z podatku akcyzowego od paliwa lotniczego nie przysługuje przedsiębiorstwu, które używa samolotu do transportu pracowników w sytuacji, gdy nie ma to charakteru odpłatnego świadczenia usług lotniczych. Wobec tego należy stwierdzić, że powyższe stanowisko TSUE, w zakresie wykładni prawa UE odnośnie spornego zwolnienia podatkowego, w sposób jednoznaczny wyznaczyło prawidłową interpretację art. 32 ust. 2 u.p.a. na gruncie krajowego porządku prawnego.

Zasadnie zatem i bez naruszenia prawa organ przyjął w zaskarżonej decyzji, że zwolnienie z akcyzy od zakupionego paliwa lotniczego przysługuje jedynie w sytuacjach, gdy podatnik zużywa to paliwo do samolotów w ramach odpłatnie świadczonych usług lotniczych.

W rezultacie, w ocenie sądu, skarżąca dokonała błędnej interpretacji art. 32 ust. 2 u.p.a. przyjmując, że skoro ustawodawca użył w tym przepisie zwrotu "w celach gospodarczych", to odniósł się do każdej działalności gospodarczej podatnika. Wychodząc z takiego wadliwego założenia, skarżąca błędnie motywuje, że skoro samolot jest wykorzystywany, co do zasady, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, to paliwo lotnicze nabywane do takiego samolotu powinno korzystać ze zwolnienia z akcyzy. Wbrew temu poglądowi skarżącej, zwrot "w celach gospodarczych" należy odnieść do dalszej treści art. 32 ust. 2 u.p.a., w której określono, co nie może być uznawane za gospodarcze użycie samolotu, uzasadniające korzystanie ze zwolnienia paliwa lotniczego z akcyzy. Analiza brzmienia art. 32 ust. 2 u.p.a. prowadzi więc do wniosku, że omawiane zwolnienie przysługuje tylko w odniesieniu do paliwa lotniczego zużywanego w celu świadczenia odpłatnych usług lotniczych. Taki właśnie sposób odczytywania art. 32 ust. 2 u.p.a. potwierdziło również stanowisko prawne TSUE, zaprezentowane w sprawie C-79/10 (por. też sprawa C-505/10).

Powyższy pogląd, zdaniem sądu w pełni zgodny z prawem, stanowi kontynuację dotychczasowej linii orzecznictwa - por. m.in. sprawy: I SA/Bd 940/13, I SA/Bd 448/12, I SA/Bk 430/12 (dostępne na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl).

W świetle powyższego organ zasadnie odmówił skarżącej prawa do zwolnienia z akcyzy paliwa lotniczego zużytego w związku z podróżami jej pracowników, członków jej organów, kontrahentów aktualnych bądź przyszłych, podróżujących w związku z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą. Przewozy te nie służyły przecież bezpośredniemu świadczeniu odpłatnych usług lotniczych, nie miały charakteru komercyjnego (co przyznawała sama spółka). Zatem w świetle treści art. 32 ust. 2 u.p.a. i przy respektowaniu art. 14 ust. 1 lit. b) dyrektywy energetycznej oraz orzecznictwa TSUE dotyczącego spornego zwolnienia podatkowego, jak najbardziej trafne jest stanowisko organu, zaprezentowane w kontrolowanej decyzji, w myśl którego skarżąca nie jest uprawniona do skorzystania ze zwolnienia, o jakim stanowi art. 32 ust. 1 pkt 1 u.p.a. Wobec tego, jak słusznie motywuje organ, istotnego znaczenia nabiera brzmienie art. 8 ust. 2 pkt 1 lit. a), b) u.p.a., który stanowi, że przedmiotem opodatkowania akcyzą jest również użycie wyrobów akcyzowych objętych zwolnieniem od akcyzy ze względu na ich przeznaczenie albo określoną stawką akcyzy związaną z ich przeznaczeniem, jeżeli ich użycie było niezgodne z przeznaczeniem uprawniającym do zwolnienia od akcyzy albo zastosowania tej stawki akcyzy lub nastąpiło bez zachowania warunków uprawniających do zwolnienia od akcyzy albo zastosowania tej stawki akcyzy. Skoro więc u skarżącej zaistniał stan faktyczny, w którym zużywała paliwo lotnicze poza granicami zwolnienia z akcyzy, unormowanego w art. 32 ust. 1 pkt 1 u.p.a., to organy podatkowe były nie tylko uprawnione, ale i zobowiązane do wydania decyzji określającej spółce prawidłową wysokość zobowiązania podatkowego w akcyzie, co też uczyniły w sposób spełniający standardy zgodności z prawem.

Powołane wyżej orzeczenia TSUE dostępne są w Systemie informacji prawnej LEX.

Nie sposób podzielić również zarzutów naruszenia przez organ art. 210 § 4 w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej (Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.), przy czym skarżąca w sposób niewłaściwy wymienia art. 107 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a., które nie mają zastosowania w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu decyzji jasno przedstawiono ustalenia faktyczne, ich dowodową podstawę, zastosowane przepisy prawa podatkowego, sposób ich rozumienia. Organ w uzasadnieniu kontrolowanej decyzji odniósł się wyczerpująco do tych zarzutów spółki, które były istotne dla wyniku sprawy i mogły mieć jakiekolwiek znaczenie dla rozstrzygnięcia kwestii dotyczącej jej prawa do zastosowania spornego zwolnienia podatkowego.

Mając na względzie powyższe okoliczności, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), niezasadna skarga została oddalona.