Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 48/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-09-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 247 § 1, art. 249 § 1
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Dnia 16 września 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Sachajko (spr) Sędziowie WSA Barbara Koś WSA Szymon Widłak Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Piotrowska – Żyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2015 roku przy udziale sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego oleju smarowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] listopada 2011 r. W. Sp. z o.o. zwróciło się do Naczelnika Urzędu Celnego w Poznaniu o zwrot podatku akcyzowego zapłaconego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego oleju [...]. W uzasadnieniu wniosku Spółka podniosła, że w jej ocenie przedmiotowy olej nie podlega opodatkowaniu zharmonizowanym podatkiem akcyzowym.

Decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. Naczelnik Urzędu Celnego w Poznaniu odmówił stwierdzenia nadpłaty podatku akcyzowego zapłaconego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego oleju mineralnego [...] o kodzie CN 2710 1991, w kwocie [...] zł.

Od ww. rozstrzygnięcia strona odwołała się do Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu podnosząc, że ustawa o podatku akcyzowym nie daje organom podatkowym prawa do odmowy stwierdzenia nadpłaty podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego przedmiotowego oleju mineralnego.

Naczelnik Urzędu Celnego w Poznaniu nie przychylił się do argumentów strony i pismem z dnia [...] kwietnia 2012 r. przekazał przedmiotowe pismo organowi odwoławczemu.

Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Strona, pismem z dnia [...] lipca 2012 r., zaskarżyła niniejsze rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.

Prawomocnym wyrokiem z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt III SA/Po 916/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę strony.

Pismem z dnia [...] lipca 2014 r. strona wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] marca 2012 r.

Uzasadniając swoje stanowisko skarżąca podniosła, że w ustawie o podatku akcyzowym z dnia 6 grudnia 2008 r. nie istnieje norma prawna na podstawie której można opodatkować nabyte wyroby. Ponadto, zdaniem strony skarżącej, decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa na tej podstawie, że podstawą opodatkowania było prawo do opodatkowania, a nie norma prawna ujęta w ustawie.

Przedmiotowy wniosek został przekazany, zgodnie z właściwością, do Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu za pismem nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r., który decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności powyższej decyzji.

Na powyższą decyzję strona złożyła odwołanie datowane na [...] sierpnia 2014 r. do właściwego organu, tj. Dyrektora tut. Izby Celnej wnosząc o jej uchylenie i podjęcie postępowania w zakresie faktycznego przedmiotu objętego jej wnioskiem, który jest wyrobem innym niż wyrób akcyzowy.

Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2014 r. utrzymał w mocy ww. decyzję.

Strona pismem, które wpłynęło do Izby Celnej w Poznaniu w dniu [...] grudnia 2014 r., zaskarżyła niniejsze rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.

W złożonej skardze spółka zarzuciła zaskarżonej decyzji, a także poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu, że odmówiły one wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Poznaniu nr [...] z dnia [...] marca 2012 r., pomimo tego, że dopuszczono się w niej rażącego naruszenia prawa oraz, że została ona wydana bez podstawy prawnej.

Ponadto skarżąca podniosła naruszenie prawa polegające m.in. na:

- prowadzeniu postępowania na podstawie Ordynacji podatkowej, co nie powinno zaistnieć,

- sprzeczności uzasadnienia prawnego ujętego zaskarżonej decyzji z treścią rozstrzygnięcia,

- rażącej obrazie prawa w zaskarżonej decyzji, która przy uznaniu, że krajowy ustawodawca dokonał pełnej i zupełnej implementacji prawa unijnego w zakresie ustanowienia rynku wewnętrznego w opodatkowaniu podatkiem akcyzowym wyrobów akcyzowych, którymi są wyłącznie wyroby objęte art. 1 ust. 1 lit a), b), c) dyrektywy Rady 2008/118/WE, polega na tym, że rozstrzygnięcie organu podatkowego stoi w oczywistej opozycji z przepisami prawa obowiązującego w Polsce od 1 maja 2004 r., a ujętymi początkowo w ustawie o podatku akcyzowym z dnia 23 stycznia 2004 r., a obecnie w ustawie z dnia 6 grudnia 2008 r.,

- wydaniu decyzji bez podstawy prawnej, jeśli chodzi o prawo unijne. Jeżeli bowiem w rozstrzygnięciu decyzji zarówno Naczelnik Urzędu Celnego w Poznaniu, jak i Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu uznali przedmiot sporu za wyrób akcyzowy, to opierając się na normach prawa unijnego, w których przedmiot sporu nie jest wyrobem akcyzowym objętym art. 1 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 2008/118/WE w zw. z art. 2 ust. 4 lit. b) dyrektywy 2003/96/WE, to nie obejmuje go w opodatkowaniu akcyzą, ani dyrektywa 2003/96/WE, ani tym bardziej dyrektywa 2008/118/WE.

Strona skarżąca wniosła o:

- zarządzenie przeprowadzenia postępowania mediacyjnego przed podjęciem właściwego postępowania sądowego,

- uchylenia decyzji Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu nr [...] z dnia [...] listopada 2014 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Poznaniu nr [...] z dnia [...] marca 2012 r., jednocześnie wnosząc o uznanie, że decyzję tę wydano z naruszeniem prawa co do terminu jej wydania,

- uchylenia decyzji Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r., jednocześnie wnosząc o uznanie, że decyzję tę wydano z naruszeniem prawa co do terminu jej wydania oraz z naruszeniem prawa co do zakreślonego w niej prawa do zaskarżenia jej do WSA w Poznaniu,

- uchylenia decyzji Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Poznaniu nr [...] z dnia [...] marca 2012 r., jednocześnie wnosząc o uznanie, że decyzję tę wydano z naruszeniem prawa co do terminu jej wydania,

- uchylenia decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Poznaniu nr [...] z dnia [...] marca 2012 r., jednocześnie wnosząc o uznanie, że decyzję tę wydano z naruszeniem prawa co do terminu jej wydania.

Jako podstawy uchylenia ww. decyzji skarżąca wskazała:

- wydanie przez Naczelnika Urzędu Celnego w Poznaniu nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. z rażącym naruszeniem prawa ujętego w art. 1 dyrektywy Rady 2003/96/WE, art. 1 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 2008/118/WE w związku z art. 2 ust. 4 lit. b) dyrektywy Rady 2003/96/WE.

Ponadto spółka wniosła o zasądzenie zwrotu kosztów obrony w tych sprawach

od Naczelnika Urzędu Celnego w Poznaniu.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu stwierdził , że przeprowadzenie postępowania mediacyjnego jest zbędne, bowiem okoliczności faktyczne i prawne zostały wyjaśnione w zaskarżonej decyzji.

Organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu prawomocnym wyrokiem z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt III SA/Po 916/12, oddalił skargę strony na decyzję nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Poznaniu nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. odmawiającą stwierdzenia nadpłaty podatku akcyzowego zapłaconego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego oleju smarowego [...] o kodzie CN 2710 w wysokości [...] zł.

Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z aktualnym orzecznictwem sądowym w sytuacji oddalenia skargi na decyzję, organ podatkowy nie prowadzi postępowania dowodowego, a rozstrzygnięcie opiera na ustaleniu, że w sprawie zakończonej decyzją, której stwierdzenia nieważności domaga się skarżący, wydany został wyrok oddalający skargę.

Organ stwierdził, że spółka składając przedmiotowy wniosek całkowicie pominęła wyrok z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt III SA/Po 916/12, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, wydanie którego było przesłanką do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności powyższej decyzji.

Skarżąca w piśmie z dnia [...] czerwca 2015 r. wniosła o zobowiązanie Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu, by w terminie 14 dni od otrzymania wezwania wypowiedział się w kwestii:

– dokonania przez skarżącą czynności opodatkowanej podatkiem akcyzowym, ujętej w art. 8 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku akcyzowym z dnia 6 grudnia 2008 r.,

– wskazania w jakim miejscu i w jakim momencie powstał obowiązek podatkowy i wynikające z niego zobowiązanie podatkowe,

– wskazania co upoważniło organ podatkowy, że uznał iż w sprawie powstał obowiązek podatkowy i wynikające z niego zobowiązanie podatkowe, by na tej podstawie dokonać odmowy zwrotu podatku akcyzowego,

– na jakiej podstawie Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu uznał, że art. 86 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym z dnia 6 grudnia 2008 r. obejmuje wyroby objęte art. 1 ust 3 Dyrektywy Rady 2008/118/WE, a nie wyroby objęte art. 1 ust. 1 lit. a) Dyrektywy Rady 2008/118/WE.

Skarżąca w piśmie z dnia [...] września 2015 r. ponownie wskazała, że w jej ocenie zaskarżona decyzja została wydana bez podstawy prawnej, co powoduje jej nieważność i wniosła o uznanie zaskarżonej decyzji jako nieważnej z mocy prawa i jej uchylenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.

W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.; dalej w skrócie: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

W ocenie Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie podnieść należy, że decyzja Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Poznaniu z dnia [...] marca 2012 r. nr [...], była przedmiotem kontroli sądowej.

Wyrokiem z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt III SA/Po 916/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę strony skarżącej na wymienioną decyzję. Wyrok ten jest prawomocny od dnia 29 stycznia 2013 r.

Podkreślić należy, że zgodnie z art. 247§1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. - dalej: "Ordynacja podatkowa"), organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która:

1) została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości;

2) została wydana bez podstawy prawnej;

3) została wydana z rażącym naruszeniem prawa;

4) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną;

5) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie;

6) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały;

7) zawiera wadę powodującą jej nieważność na mocy wyraźnie wskazanego przepisu prawa;

8) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą.

Biorąc pod uwagę powołany powyżej przepis Ordynacji podatkowej należy wskazać, że stwierdzenie nieważności decyzji jest szczególnym sposobem eliminowania z obrotu prawnego decyzji dotkniętych kwalifikowaną wadą, enumeratywnie wskazaną w katalogu zawartym w art. 247§1 Ordynacji podatkowej. Należy podkreślić, że zasadą obowiązującą na gruncie postępowania podatkowego jest trwałość decyzji ostatecznych, które co do zasady nie mogą być zmienione, ani uchylone. Intencją ustawodawcy podatkowego jest zagwarantowanie pewności prawnej, której przejawem jest trwałość decyzji ostatecznej, objawiająca się wyłączeniem możliwości jej zmiany lub uchylenia, nawet w sytuacji gdy jest ona obarczona wadami. Dopiero wady szczególnej wagi, wskazane w art. 247§1 Ordynacji podatkowej, umożliwiają wzruszenie takiej decyzji. Korzystanie z tego trybu ma jednak charakter wyjątkowy i winno znaleźć zastosowanie jedynie w szczególnych przypadkach.

W związku z powyższym należy wskazać, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej jest samodzielnym postępowaniem, którego istotą jest jedynie ustalenie, czy dana decyzja dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 247§1 Ordynacji podatkowej i jest to postępowanie prowadzone w trybie nadzwyczajnym. Ponadto instytucja stwierdzenia nieważności nie może być traktowana jako uzupełnienie postępowania prowadzonego w trybie zwyczajnym.

Skarżący we wniosku o stwierdzenie decyzji winien wykazać przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji. Organ podatkowy nie jest bowiem obowiązany do poszukiwania przesłanek uzasadniających złożony przez stronę wniosek.

W niniejszej sprawie strona skarżąca we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji podniosła, że w ustawie o podatku akcyzowym z dnia 6 grudnia 2008 r. nie istnieje norma prawna na podstawie której można opodatkować nabyte przez nią wyroby. Ponadto zdaniem strony skarżącej decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w Poznaniu nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa, polegającym na tym, że podstawą opodatkowania było "prawo do opodatkowania, a nie norma prawna".

Zgodnie z art. 248§1 Ordynacji podatkowej postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się z urzędu lub na żądanie strony. Należy jednak podkreślić, że nie każdy wniosek wszczyna postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Na mocy bowiem art. 249 §1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy wydaje decyzję o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, jeżeli w szczególności:

1) żądanie zostało wniesione po upływie 5 lat od dnia doręczenia decyzji lub

2) sąd administracyjny oddalił skargę na tę decyzję, chyba że żądanie oparte jest na przepisie art. 247§1 pkt 4.

W tej sytuacji Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu prawidłowo przyjął, że w sprawie ma zastosowanie art. 249 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. W myśl cytowanego przepisu organ podatkowy wydaje decyzję o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, jeżeli sąd administracyjny oddalił skargę na tę decyzję, chyba, że żądanie oparte jest na przepisie art. 247 § 1 pkt 4. Ordynacji podatkowej.

Przepis ten w sposób jednoznaczny zobowiązuje organ podatkowy do wydania decyzji o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia decyzji ostatecznej, która była przedmiotem kontroli sądowej w wypadku zaakceptowania przez sąd administracyjny jej zasadności i legalności. Oznacza to pozbawienie strony możliwości wzruszenia takiej decyzji w trybie nadzwyczajnym, tj. w trybie stwierdzenia jej nieważności. Zgodnie z art. 247 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej jedyny wyjątek, przewidziany przez ustawodawcę dotyczy sytuacji, w której żądanie stwierdzenia nieważności opiera się na zarzucie, iż decyzja ostateczna zapadła w sprawie już rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Jednak w związku z tym, że w rozpoznawanej sprawie strona skarżąca sformułowała wobec decyzji ostatecznej zarzuty oparte na art. 247 § 1 pkt 2, czyli wydanie decyzji bez podstawy prawnej, wyjątek ten nie ma w tym wypadku zastosowania.

Strona skarżąca w wskazała jako przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Poznaniu z dnia [...] marca 2012 r. wydanie ww. decyzji z rażącym naruszeniem prawa i bez podstawy prawnej. Strona skarżąca wskazała, że ww. decyzja narusza art. 1 dyrektywy Rady 2003/96/WE oraz art. 1 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 2008/118/WE w związku z art. 2 ust. 4 lit. b) dyrektywy Rady 2003/96/WE.

Sąd wskazuje, że te zarzuty zostały już rozstrzygnięte prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt III SA/Po 916/12.

W tej sytuacji, zgodnie z art. 249 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej organ podatkowy zobowiązany był do wydania decyzji o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Naczelnika Urzędu Celnego w Poznaniu nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. bez badania zasadności zarzutów zawartych we wniosku o stwierdzenie nieważności.

Zgodnie bowiem z utrwalonym poglądem judykatury odmowa wszczęcia postępowania stanowi jednocześnie odmowę przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów w sprawie i rozstrzygania merytorycznego o zasadności wniosku o stwierdzenie nieważności. Podkreślić przy tym należy, że odmowa rozpatrzenia żądania na podstawie art. 249 Ordynacji podatkowej jest orzeczeniem formalnym (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2001 r., sygn. akt V SA 2093/00, niepubl.).

Zarówno w orzecznictwie, jak i w doktrynie podkreśla się, że oddalenie przez sąd administracyjny skargi na niezgodność decyzji z prawem zamyka organowi administracyjnemu drogę do stwierdzenia nieważności decyzji, ze względu na związanie go oceną prawną zawartą w wyroku sądu w odniesieniu do przedmiotu rozstrzygnięcia sądowego. Próba stwierdzenia nieważności decyzji rozpoznawanej już wcześniej przez sąd oddalający skargę na niezgodność tej decyzji z prawem stanowi w istocie w odniesieniu do przedmiotu rozstrzygnięcia sądowego niedopuszczalną ingerencję w prawomocne orzeczenie sądu (por. wyrok NSA z dnia 18 grudnia 1992 r., sygn. akt I SAB 63/92). W przypadku zatem oddalenia skargi przez sąd administracyjny niedopuszczalnym staje się stwierdzenie nieważności decyzji, gdyż w tym zakresie sprawa została już osądzona przez sąd.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia przez Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu w decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. prawa do jej zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego należy uznać go za bezpodstawny, ponieważ zgodnie z art. 221 Ordynacji podatkowej w przypadku wydania decyzji w pierwszej instancji przez Dyrektora Izby Celnej odwołanie od tej decyzji rozpatruje ten sam organ podatkowy. W związku z tym Dyrektor Izby Celnej był właściwy do rozpatrzenia odwołania.

Odnosząc się do wniosku skarżącego o wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego o wykładnię prawa w zakresie zgodności art. 8 ust. 1 pkt 4 oraz art. 86 ust. 1 pkt 2 u.p.a. z art. 9 i art. 87 Konstytucji RP , należy wskazać, że – zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U. Nr 102, poz. 643 z późn. zm.) - każdy sąd może przedstawić Trybunałowi pytanie prawne co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie widzi takiej potrzeby, ponieważ zgodność wskazanych przepisów z Konstytucją RP nie budzi wątpliwości Sądu.

W odniesieniu do zarzutu strony skarżącej dotyczącego naruszenia prawa polegającego na prowadzeniu postępowania na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej należy uznać go za bezzasadny. Sąd wskazuje że przedmiot niniejszej sprawy dotyczy podatku akcyzowego, a z art. 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej wynika, że ustawa ta normuje postępowanie podatkowe, kontrolę podatkową i czynności sprawdzające. Natomiast zgodnie z art. 2 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej przepisy ustawy stosuje się do podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetu państwa oraz budżetów jednostek samorządu terytorialnego, do których ustalania lub określania uprawnione są organy podatkowe.

Należy także podkreślić, że argumenty powołane w skardze dotyczą materialnoprawnej (w zakresie zastosowania norm prawa krajowego, jak i unijnego), jak i proceduralnej problematyki (w zakresie właściwej procedury), która była przedmiotem wcześniejszych rozstrzygnięć organów ochrony prawnej w trybie zwyczajnego postępowania. Brak jest podstaw normatywnych by ta problematyka ponownie była rozpoznawana w trybie nadzwyczajnym, którego ramy powyżej zostały określone.

Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia Sąd stwierdza, że okoliczności wskazane w skardze, które, zdaniem skarżącej, spełniały przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, o których mowa w art. 247 § 1 pkt 2 i 3 Ordynacji podatkowej nie wystąpiły.

W tej sytuacji należy stwierdzić, że nie zaistniały podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu, gdyż nie narusza ona obowiązujących przepisów.

W związku z powyższym należało orzec, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.), jak w sentencji wyroku.