Wyrok NSA, sygn. akt GSK 1274/04
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2005-02-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne postępowanie
Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 183 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Teza: Wydanie na podstawie art. 243 par. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ postanowienia o wznowieniu postępowania nie przesądza jeszcze o możliwości rozpatrywania istoty sprawy i orzekania w tym zakresie. Zgodnie z art. 243 par. 2 Ordynacji podatkowej, po wydaniu postanowienia w pierwszym rzędzie przedmiotem postępowania staje się kwestia przesłanek wznowienia.

TEZY

Wydanie na podstawie art. 243 par. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ postanowienia o wznowieniu postępowania nie przesądza jeszcze o możliwości rozpatrywania istoty sprawy i orzekania w tym zakresie. Zgodnie z art. 243 par. 2 Ordynacji podatkowej, po wydaniu postanowienia w pierwszym rzędzie przedmiotem postępowania staje się kwestia przesłanek wznowienia.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Rafał Batorowicz (spr.), Sędziowie NSA - Małgorzata Korycińska, - Jerzy Sulimierski, Protokolant - Agnieszka Romaniuk, po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2005 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "[...]" Spółki z o.o. w Siemiatyczach od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 11 sierpnia 2004 r. sygn. akt I SA/Bk 146/04 w sprawie ze skargi "[...]" Spółki z o.o. w Siemiatyczach na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Białymstoku z dnia 29 marca 2004 r. Nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie wymiaru należności celnych oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 12 listopada 2001 r. nr [...] Dyrektor Urzędu Celnego w Białymstoku stwierdził, że w odniesieniu do towarów niekrajowych w postaci: planów rozbudowy zakładu, teflonu do sklejania folii, taśmy pasa napędowego, automatycznego jednokierunkowego zaworu ze stali, hydraulicznych cylindrów i podnośników; powstał dług celny w przywozie i określił kwotę wynikającą z długu celnego – łącznie 347.300,90 złotych. Naliczył też odsetki od cła od dnia powstania długu celnego, to jest od dnia 14 sierpnia 2001 r., do dnia 12 listopada 2001 r. w kwocie 31.694,60 złotych i powiadomił "[...]" Spółkę z o.o. w Siemiatyczach o zarejestrowaniu kwoty cła.

Na skutek odwołania "[...]" Spółki z o.o. w Siemiatyczach, Dyrektor Izby Celnej w Białymstoku decyzją z dnia 4 czerwca 2002 r. nr [...] uchylił decyzję organu pierwszej instancji jedynie w tych częściach, które dotyczyły określenia kwoty wynikającej z długu celnego od towarów w postaci teflonu do sklejania folii i taśmy – pasa napędowego oraz odsetek od dotyczących tych towarów należności celnych i orzekł w tym zakresie co do istoty sprawy. W pozostałej części utrzymał w mocy decyzję organu celnego pierwszej instancji.

Wyrokiem z dnia 28 marca 2003 r., sygn. SA/Bk 937/02 Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Białymstoku oddalił skargę "[...]" Spółki z o.o. w Białymstoku na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Białymstoku z dnia 4 czerwca 2002 r.

Pismem z dnia 8 grudnia 2003 r. "[...]" Spółka z o.o. w Siemiatyczach wniosła o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia 4 czerwca 2002 r. Treść pisma wskazywała, że jako podstawę wznowienia wskazywano przesłankę wymienioną w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Wraz z wnioskiem strona przedłożyła zestawienie blankietów zamówień do faktur nr 99/0201/5095 z 31 stycznia 1999 r. i nr 99/0201/17750 z 31 grudnia 1999 r., kontrakty z przedsiębiorstwem [...], projekt i faktury wystawione przez [...].

Po wznowieniu postępowania postanowieniem z dnia 6 stycznia 2004 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w Białymstoku decyzją z dnia 2 lutego 2004 r. nr [...] odmówił uchylenia decyzji ostatecznej wobec uznania, że nie zachodziła podstawa z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.

Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Celnej w Białymstoku z dnia 29 marca 2004 r. nr [...]

"[...]" Spółka z o.o. w Siemiatyczach wniosła skargę do sądu administracyjnego domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji, której zarzuciła:

1. Naruszenie prawa procesowego, to jest art. 245 § 1 ust. 1 w związku z art. 240 § 1 pkt 5 oraz art. 180 § 1 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez uznanie, że nie istnieją nowe, istotne fakty lub dowody nieznane organowi ale istniejące w chwili wydania decyzji ostatecznej, mogące być podstawą uchylenia tej decyzji.

2. Naruszenie prawa procesowego, to jest art. 122, 180 § 1 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 65 Kodeksu cywilnego poprzez zastosowanie niewłaściwej wykładni woli, polegające na uznaniu, że prezes skarżącej spółki w swoich wyjaśnieniach i zeznaniach używając określenia "plany" miał na mysli wytwory mające postać materialną.

3. Naruszenie art. 19 Kodeksu celnego w związku z § 11 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia (Dz. U. nr 130, poz. 851) oraz art. 122, 180 § 1 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej polegające na uznaniu, że skarżąca nie udokumentowała pochodzenia towarów, w wyniku czego naliczono należność celną przy zastosowaniu stawki autonomicznej podwyższonej o 100 %.

Uzasadniając skargę skarżąca wywodziła, że w toku prowadzonego skutkiem wznowienia postępowania ustalono, że francuska firma [...] świadczyła różnym podmiotom wchodzącym w skład grupy [...] usługi w zakresie realizacji i kompletacji zamówień wyposażenia. Z przeprowadzonych dowodów, w tym dołączonych do wniosku o wznowienie tłumaczeń blankietów zamówień dołączonych do faktur z 1999 roku, miało wynikać, że tego rodzaju usługi firma [...] świadczyła również na rzecz skarżącej. Z tytułu usług doradztwa w 1999 r. [...] wystawiła faktury. Te okoliczności winny mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wstępne projekty, oferty przetargowe, czy tez koncepcje, szkice, założenia itp., zdaniem skarżącej stanowiły uzupełnienia wielu innych czynności objętych usługą doradztwa. Zakwalifikowane przez organy celne jako towar projekty wstępne dotyczyły tylko nieruchomości, przedmiot umowy dotyczącej doradztwa

był o wiele szerszy. Wystawione w 1999 roku faktury wiązały się w większości z wykonywaniem innych niż wstępne projekty czynności. Brak danych na ten temat w fakturach nie mógł przemawiać na niekorzyść skarżącej. Skarżąca zarzucała, że błędnie zinterpretowano wyraz "plany" jakim posługiwał się będący cudzoziemcem prezes spółki składając wyjaśnienia i zeznania. Jego rzeczywistą intencją miało być odniesienie się do doradzania i przedstawiania szerokiej koncepcji rozbudowy zakładu, a nie sporządzenia planów jako wytworu materialnego.

Skarżąca wywodziła też, że nawet jeśli uznać, że faktury z 1999 r. dokumentowały nabycie planów rozbudowy zakładu, nie należało stosować stawki autonomicznej cła podwyższonej o 100 %. Powoływała się w tym zakresie na § 11 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia wykonawczego z 15 października 1997 r. i zawarte w tym przepisie wymogi dotyczące świadectwa pochodzenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 11 sierpnia 2004 r., sygn. I SA/Bk 146/04, oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku przedstawiono stanowisko, iż podstawa wznowienia postępowania z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej zachodzi w przypadku łącznego ziszczenia się następujących przesłanek:

- ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody istotne dla sprawy są nowe,

- "nowe okoliczności faktyczne" lub "nowe dowody" istniały w dniu wydawania decyzji ostatecznej,

- "nowe okoliczności faktyczne" lub "nowe dowody" nie były znane organowi, który wydał decyzję.

W ocenie sądu pierwszej instancji żadna z podnoszonych przez skarżącą okoliczność nie spełniała łącznie opisanych przesłanek. Zestawienie blankietów zamówień do faktur nr [...] z 31 stycznia 1999 r. i nr [...] z 31 grudnia 1999 r. były znane organowi celnemu i stanowiły przedmiot oceny w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną Dyrektora Izby Celnej w Białymstoku.

Kontrakty z przedsiębiorstwem [...] (projekt i faktury za prace projektowe) nie były dowodami istotnymi dla sprawy, bowiem dotyczyły czynności budowlanych związanych modernizacją i rozbudową zakładu, przeprowadzonych zgodnie z krajowymi przepisami budowlanymi z uwzględnieniem planów technologicznych i wyposażenia – usługi wykonanej przez firmę [...].

Poza tym sąd orzekający powołał się na instytucję związania oceną prawną wyrażoną w orzeczeniu sądu i przytoczył fragmenty uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Białymstoku z dnia 28 marca 2003 r., sygn. SA/Bk 937/02 wyrażające stanowisko, że według art. 2 § 3 Kodeksu celnego przedmioty objęte ochroną własności intelektualnej, w tym wypadku plany rozbudowy zakładu, traktować należy za utwory architektoniczne o jakich mowa w art. 1 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. nr 80, poz. 404 ze zm.) i jako towary objęte klasyfikacją w taryfie celnej. Nadto przytoczył ocenę, że faktury nie zawierały oznaczenia kraju pochodzenia towaru czego konsekwencją było zastosowanie podwyższonej o 100 % stawki autonomicznej.

"[...]" Sp. z o.o. w Siemiatyczach wniosła skargę kasacyjną domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła, iż wydany został przy naruszeniu prawa w postaci:

1. uchybienia art. 151 oraz art. 145 § 2 pkt 1 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi i zaniechanie uchylenia decyzji, pomimo że przy jej wydawaniu doszło do naruszenia prawa w postaci:

1) niewłaściwego zastosowania art. 245 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w związku z art. 240 § 1 pkt 5 tej ustawy w związku z art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 262 Kodeksu celnego poprzez utrzymanie w mocy decyzji odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznej pomimo, że:

A) w sprawie zachodziły przesłanki uchylenia decyzji ostatecznej pomimo, że nowe fakty i dowody podważały zasadność tej decyzji,

B) organ pierwszej instancji naruszył prawo w postaci:

a) niezastosowania art. 122 w związku z art. 187 Ordynacji podatkowej w związku z art. 262 Kodeksu celnego poprzez zaniechanie ustalenia czy "nowe fakty" znajdowały potwierdzenie lub wskazywały na istnienie innych, co w szczególności dotyczyło zaniechania ustalenia treści stosunku prawnego łączącego skarżącą z [...] oraz okoliczności dotyczących ewentualnego wykorzystania projektów przez przedsiębiorstwo [...],

b) niewłaściwego zastosowania art. 191 Ordynacji podatkowej w związku z art. 262 Kodeksu celnego poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów skutkiem czego doszło do błędnego ustalenia podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, choć:

- kontrakty skarżącej z [...] oraz dokumentacja związana z kontraktami są istotnymi dowodami w sprawie przecząc i podważając ustalenia faktyczne będące podstawą wydania decyzji ostatecznej,

- treść stosunku prawnego łączącego skarżącą z [...] jest istotna dla rozstrzygnięcia wykluczając przyjęcie, że plany zostały nabyte od tego podmiotu,

- zestawienie blankietów zamówień nie było przedmiotem oceny organu wydającego decyzję ostateczną,

2) niezastosowanie art. 229 w związku z art. 122 Ordynacji podatkowej w związku z art. 262 Kodeksu celnego poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego, jako, że organ pierwszej instancji nie przeprowadził postępowania celem:

a) weryfikacji "nowych faktów"

b) ustaleń czy "nowe fakty" wskazują na istnienie innych poza wskazanymi wprost,

3) niewłaściwego zastosowania art. 191 Ordynacji podatkowej w związku z art. 235 Ordynacji podatkowej w związku z art. 262 Kodeksu celnego poprzez przekroczenie zasad swobodnej oceny dowodów skutkiem czego doszło do błędnego ustalenia podstawy prawnej rozstrzygnięcia,

2. błędnej wykładni art. 245 § 1 pkt 2 w związku z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej w związku z art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie, że organ celny nie ma obowiązku przeprowadzenia postępowania dowodowego celem ustalenia czy zachodzą "nowe fakty",

3. błędnej wykładni art. 245 § 1 pkt 2 w związku z art. 240 § 1 pkt 5 w związku z art. 122 w związku z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie, że po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania nie ma obowiązku ustalenia czy wskazywane fakty i dowody pozwalają na ustalenie innych faktów nieznanych organowi w dacie wydawania decyzji ostatecznej,

4. uchybienie art. 133 § 1 w związku z art. 134 P.p.s.a. poprzez zaniechanie ustosunkowania się do zarzutu przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów,

5. błędnej wykładni art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie, że nie są nowymi dowodami dokumenty nie będące przedmiotem oceny w postępowaniu zakończonym decyzja ostateczną,

6. uchybienie art. 133 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 233 § 1 kpc w związku z art. 106 § 4 P.p.s.a. poprzez przekroczenie zasad swobodnej oceny dowodów, skutkiem czego doszło do oceny, że wskazane przez skarżącą fakty nie są istotne dla rozstrzygnięcia, kiedy w rzeczywistości:

1) dowód z blankietów zamówień do faktur nie był przedmiotem oceny w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną,

2) okoliczności dotyczące kontraktów z firmą [...] mają istotne znaczenie poważając odpowiedzialność z tytułu rzekomego nielegalnego wprowadzenia planów na polski obszar celny,

3) okoliczności dotyczące treści stosunku prawnego łączącego skarżącą z [...] determinują ustalenia w zakresie:

a) zasadności twierdzenia o nabyciu projektu od tego podmiotu, a ewentualnie nabycia autorskich praw majątkowych,

b) wartości nabytych rzekomo planów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

I

Art. 128 Ordynacji podatkowej ustanawia obowiązująca w postępowaniu podatkowym, a za pośrednictwem art. 262 Kodeksu celnego również w postępowaniu celnym, zasadę trwałości decyzji ostatecznych. Zgodnie z tym przepisem decyzje, od których nie służy odwołanie są ostateczne, a ich uchylenie lub zmiana, stwierdzenie nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w ustawach. Z takiego sformułowania wynika zasada niedopuszczalności ponownego rozpatrywania (badania) sprawy zakończonej decyzją ostateczną. Wyjątki od tej zasady podlegają ścisłej wykładni, co sprzeciwia się rozumieniu podstaw

uzasadniających wszczęcie i prowadzenie postępowań w trybach nadzwyczajnych jako zbliżonych do tych, które obowiązują w zwykłym postępowaniu odwoławczym.

Jednym z trybów nadzwyczajnych, których dopuszczalność stanowi odstępstwo od reguły trwałości decyzji ostatecznych, jest wznowienie postępowania o jakim mowa w art. 240 – 246 Ordynacji podatkowej. Doprowadzenia w ramach tego trybu do stanu, w którym możliwe jest ponowne merytoryczne badanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną podlega daleko idącym ograniczeniom. W szczególności, w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej enumeratywnie wymieniono podstawy wznowienia. Wydanie na podstawie art. 243 § 1 Ordynacji podatkowej postanowienia o wznowieniu postępowania nie przesądza jeszcze o możliwości rozpatrywania istoty sprawy i orzekania w tym zakresie. Zgodnie z art. 243 § 2 Ordynacji podatkowej, po wydaniu postanowienia w pierwszym rzędzie przedmiotem postępowania staje się kwestia przesłanek wznowienia. Jeżeli organ podatkowy lub celny nie stwierdzi istnienia przesłanek wznowienia odmawia uchylenia decyzji ostatecznej na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, tak jak to uczyniły organy celne obu instancji w sprawie niniejszej i które to stanowisko uznał za zgodne z prawem sąd pierwszej instancji.

Dotychczasowe uwagi wskazują, że istota zagadnienia, co do którego wypowiedział się sąd orzekający w zaskarżonym wyroku sprowadza się do tego czy istniały podstawy wznowienia postępowania, a ściślej rzecz biorąc, wskazywana przez stronę skarżącą przesłanka z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Nie mogą natomiast odnieść skutku te wszystkie argumenty, które zmierzają do podważenia merytorycznej zasadności decyzji ostatecznej.

II

Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej wznawia się postępowanie jeżeli wyjdą na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dacie wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Wynika stąd, że przesłanka istotnych okoliczności lub dowodów jest spełniona wtedy, gdy:

- ujawnią się w sprawie nowe okoliczności lub nowe dowody,

- okoliczności te lub dowody będą miały charakter nowych w stosunku do przeprowadzonego dotąd postępowania wyjaśniającego,

- okoliczności lub dowody muszą być istotne dla sprawy, czyli takie które mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, więc wywołują konieczność uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w całości lub w części,

(por. wyrok WSA z 1 stycznia 2003 r., sygn. III SA 2923/01, Biuletyn Skarbowy 2004/3/22). Wobec tego nie mogły odnieść skutku te wszystkie zarzuty, które wiązały się z twierdzeniem, że organy celne względnie sąd pierwszej instancji bezpodstawnie pominęły znaczenie dowodu z blankietów zamówień faktur i samych faktur z tłumaczeniem na język polski. Dokumenty te, tyle że bez tłumaczeń, znajdowały się w aktach sprawy zakończonej ostateczną decyzją, nie nastąpiło więc ujawnienie dowodów nowych w stosunku do przeprowadzonego dotąd postępowania wyjaśniającego. Porównanie z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej dotyczącym dokumentów urzędowych wskazuje, również w odniesieniu do dokumentów prywatnych, na znaczenie dowodowe treści a nie osnowy dokumentów, istotnej jedynie dla oceny zachowania prawem przewidzianej formy. Wobec tego przedstawienie tłumaczenia dokumentu nie uzasadnia twierdzenia, że przedłożono nowy dowód. Podstawy uznania za "nowy dowód" dokumentu, którym dysponował organ celny w toku postępowania zakończonego decyzją ostateczną nie stanowi okoliczność, że organ orzekający nie ocenił, czy nienależycie zbadał, dowód w dotychczasowym postępowaniu (por. wyrok WSA z 9 kwietnia 2001 r., sygn. V SA 1831/00, LEX nr 51329).

Wskazywane we wniosku o wznowienie postępowania kontrakty z firmą [...] i faktury za prace projektowe nie stanowią ani nowych okoliczności ani nowych dowodów o jakich mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej z tej przyczyny, że brakuje im cechy istotności dla sprawy mającej wpływ na odmienne rozstrzygnięcie. Trafnie sąd pierwszej instancji wykazał, że z dokumentów tych, w szczególności z umów z zakresu zastępstwa inwestycyjnego z 19 grudnia 1997 r. i z 19 maja 1998 r., wynikało, iż skarżąca spółka dostarczyła wykonawcy do wykorzystania materiały ofertowe względnie projekt wstępny, co wskazywało na użyteczność w obrocie i materialną wartość dokumentacji sprowadzonej z zagranicy. Stąd też nowo przedstawione dowody i okoliczności dotyczące stosunków cywilnoprawnych z firmą [...] nie powodują powstania przesłanek uchylenia bądź zmiany decyzji ostatecznej.

III

Żaden z objętych podstawą skargi kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów postępowania nie może być uznany za skuteczny.

1. Wbrew twierdzeniom skarżącej spółki w ramach postępowania przed organami celnymi obu instancji nie doszło do uchybień skutkujących uchylenie decyzji na podstawie art. 145 § 2 pkt 1 P.p.s.a.

Jak to już wykazano w pkt I i II wskazywane jako nowe fakty i dowody nie odpowiadały tym o jakich mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Wobec tego nie było podstaw do badania takich okoliczności jak: zasadność przypisania odpowiedzialności za dług, wartości przedmiotu wprowadzenia na polski obszar celny, pochodzenia tego przedmiotu. Prowadzenie postępowania wyjaśniającego w tym zakresie oznaczałoby rozpatrywanie istoty sprawy w sytuacji nieistnienia podstaw wznowienia postępowania.

Nie doszło również do naruszenia art. 122 i art. 187 Ordynacji podatkowej. Organy celne obu instancji przeprowadziły szerokie postępowanie dowodowe obejmujące dowody z dokumentów a nawet z zeznań świadka. Rzecz jednak w tym, że postępowanie to zmierzało do ustalenia czy istniały przesłanki wznowienia, w tym czy zgłoszone jako nowe fakty i dowody były istotne dla sprawy. Brak było natomiast podstaw do prowadzenia nowych ocen wcześniej znanych okoliczności, w szczególności dotyczących stosunku prawnego łączącego skarżącą spółkę z francuską firmą [...]. Organy celne nie odmówiły prowadzenia żadnego z oferowanych dowodów, skarżąca nie wskazała też jakie to dowody należałoby przeprowadzić.

Wszystkie istotne okoliczności wpływające na odtworzenie stosunku prawnego łączącego skarżącą z firmą [...], w tym kwestia zapłaty w postaci prowizji, wynikały z dokumentów, którymi dysponowały organy celne w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną. Powoływany obecnie dowód w postaci odpowiedniego oświadczenia firmy [...] powstał po wydaniu decyzji ostatecznej. Wobec tego nie doszło do zarzucanego naruszenia art. 191 Ordynacji podatkowej w postępowaniu przed organami celnymi. Zeznania prezesa skarżącej spółki zostały należycie ocenione, sprowadzały się zresztą do nowego opisu

zdarzeń dokonanego przez osobę składającą pisemne wyjaśnienia we wcześniejszym postępowaniu.

2. Kontrola kasacyjna dokonywana przez NSA obejmuje stosowanie prawa procesowego i materialnego. Podstawą skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. jest naruszenie przez sąd przepisów postępowania sądowoadministracyjnego a nie przepisów postępowania stosowanych przez organy administracji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 1 czerwca 2004 r., sygn. GSK 73/04, Monitor Prawniczy 2004/14/632). Dlatego też nie można było skutecznie zarzucić by sąd pierwszej instancji naruszył art. 245 § 1 pkt 2 w związku z art. 240 § 1 pkt 5 w związku z art. 122 i art. 187 Ordynacji podatkowej, które to przepisy nie znajdują zastosowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

3. Treść art. 133 § 1 i art. 134 P.p.s.a., dotycząca materii i wydania wyroku po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, rozstrzygania w granicach sprawy i braku związania zarzutami i wnioskami skargi, zakazu orzekania na niekorzyść skarżącego; pozostaje bez istotnego związku z kwestią ustosunkowania się do jednego z podnoszonych w skardze zarzutów. Wobec tego nie mogło dojść do naruszenia wymienionych przepisów, ze wskazanych w skardze kasacyjnej powodów.

4. Sformułowanie zarzutu naruszenia art. 133 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 233 § 1 kpc w związku z art. 106 § 4 P.p.s.a. wyłącza możliwość uznania go za należytą podstawę skargi kasacyjnej. Art. 133 § 1 P.p.s.a. pozostaje bez związku z art. 233 § 1 kpc już z tej przyczyny, że przepisy kodeksu postępowania cywilnego nie mają zastosowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym poza przypadkami wąsko ujmowanych odesłań, na przykład w art. 106 § 5 P.p.s.a. Wskazywany jako naruszony art. 106 § 4 P.p.s.a. dopuszcza branie przez sąd z urzędu pod uwagę faktów powszechnie znanych, do czego skarżąca nie odnosiła się w żaden sposób.

Niezależnie od tych przyczyn zarzut związany z powoływaniem się na traktowanie jako podstawy wznowienia: dowodów z blankietów zamówień, okoliczności dotyczących kontraktów z [...], okoliczności dotyczących treści stosunku prawnego łączącego skarżącą z firmą [...]; nie mógł wyć uwzględniony z przyczyn przedstawionych już wcześniej.

IV

Przedstawione w pkt I – III powody sprawiały, że skarga kasacyjna nie znajdowała usprawiedliwionych podstaw. Nie zachodziły również wymienione w art. 183 § 1 P.p.s.a. podstawy nieważności, które Naczelny Sąd Administracyjny bierze pod uwagę z urzędu. Wobec tego oddalono skargę kasacyjną na podstawie art. 184 P.p.s.a.