Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1752/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-03-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2021 poz 1100
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - t.j.

SENTENCJA

Dnia 11 marca 2022 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie: sędzia NSA Elżbieta Kremer sędzia del. WSA Arkadiusz Blewązka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2022 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody P[...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 lipca 2021 r., sygn. akt III SA/Gd 356/21 ze skargi P[...] na decyzję Wojewody P[...] z dnia 24 [...] r., nr P[...] w przedmiocie wznowienia postępowania oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 8 lipca 2021 r., III SA/Gd 356/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, po rozpoznaniu sprawy ze skargi P[...] na decyzję Wojewody P[...] z dnia 24 [...] r., nr P[...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie uznania za osobę bezrobotną oraz przyznania zasiłku dla bezrobotnych, uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty L[...] z dnia 11 [...] r., nr 3[...].

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Wojewoda P[...] zaskarżając wyrok w całości i zarzucając naruszenie:

I. prawa materialnego, tj.:

1. art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U.2021.1100 ze zm.), dalej jako "u.p.z.", przez jego błędną wykładnię i nie zastosowanie w przedmiotowej sprawie, co skutkowało nie uznaniem faktu, że P[...] w dniu 2 listopada 2018 r. podlegał ubezpieczeniu społecznemu z tytułu pobierania zasiłku dla bezrobotnych w Niemczech do dnia 5 listopada 2018 r. i nie mógł być równocześnie zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w L[...] jako osoba bezrobotna;

2. art. 5 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) Nr 883/2004 (Dz.Urz.UE L 284 z dnia 30 października 2009 r. ze zm.), dalej jako "rozporządzenie 987/2009", wskazującego, że dokumenty wydane przez instytucję innego państwa stanowiące poświadczenie sytuacji danej osoby, takie jak np. dokument SED U002, są uznawane przez instytucje innych państw tak długo jak nie zostaną one wycofane przez instytucję, która je wydała;

3. art. 1 ust. 2 lit. d) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 883/2004 (Dz.Urz.UE L 284 z dnia 30 października 2009 r. ze zm.) "zwanego dalej rozporządzeniem 987/2009", przez nieuznanie, że standardowe dokumenty elektroniczne (SED) służą do wymiany informacji pomiędzy państwami członkowskimi oraz nieuznania, że dokumenty SED są stosowane wyłącznie w ramach wymiany informacji pomiędzy instytucjami państw członkowskich zgodnie z art. 2 rozporządzenia 987/2009, a także brakiem podstaw do żądania przedstawienia jako dowód kopii dokumentu SED w wersji papierowej do akt sprawy;

II. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 133 § 1 p.p.s.a. przez uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody i poprzedzającej ją decyzji Starosty L[...], przez przekroczenie zasady swobody oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i przez nieuznanie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz jego oceny.

W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej powyższe zarzuty szerzej umotywowano.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna okazała się niezasadna.

Postępowanie kasacyjne oparte jest na zasadzie związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej i podstawami zaskarżenia wskazanymi w tej skardze. Jedynie w przypadku, gdyby zachodziły przesłanki, powodujące nieważność postępowania sądowoadministracyjnego, określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny mógłby podjąć działania z urzędu, niezależnie od zarzutów wskazanych w skardze kasacyjnej. W niniejszej sprawie nie stwierdzono takich przesłanek.

Przedmiotową skargę kasacyjną oparto na obu podstawach kasacyjnych, przewidzianych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., zarzucając Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego oraz przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W sytuacji podniesienia obu podstaw kasacyjnych, zasadą jest w pierwszej kolejności rozpoznanie zarzutów procesowych, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd I instancji przepis prawa materialnego (vide: wyrok NSA z dnia 9 marca 2005 r., FSK 618/04, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ).

W ramach zarzutu kasacyjnego z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. podniesiono naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 133 § 1 p.p.s.a. przez przekroczenie zasady swobody oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego i nieuznanie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz jego oceny. Zarzut ten nie może być uznany za zasadny z uwagi na nieuprawnione wskazanie, że art. 133 § 1 p.p.s.a. stanowi podstawę prawną oceny okoliczności sprawy stanowiących podstawę faktyczną rozstrzygnięcia sprawy. Przyjmuje się, iż naruszenie określonej w art. 133 § 1 p.p.s.a. zasady orzekania na podstawie akt sprawy może stanowić podstawę kasacyjną wskazaną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jeżeli polega ono na: oddaleniu skargi, mimo niekompletnych akt sprawy; pominięciu istotnej części tych akt; oparciu orzeczenia na własnych ustaleniach sądu nie znajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy (vide: K.Radzikowski, Orzekanie przez sąd administracyjny na podstawie akt sprawy, ZNSA 2009, nr 2, s. 56 – 60; wyrok NSA z dnia 11 maja 2021 r., III OSK 3627/21, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Żadna z powyższych okoliczności nie jest przywoływana w skardze kasacyjnej na uzasadnienie postawionego zarzutu. Jednocześnie należy odróżnić poddanie sądowej kontroli działalności administracji publicznej na podstawie innego materiału niż akta sprawy od wydania wyroku na podstawie akt sprawy, z przyjęciem przez sąd odmiennej oceny materiału dowodowego zawartego w tych aktach. Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. nie służy kwestionowaniu ustaleń i oceny przyjętego w sprawie stanu faktycznego będącego podstawą wyrokowania. Nie służy on również zwalczaniu wniosków, jakie zostały wyprowadzone przez sąd z materiału dowodowego sprawy (vide: wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2021 r., II GSK 1158/18, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Tym samym zarzut postawiony w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wypada uznać za chybiony, a to zaś oznacza petryfikację ustaleń faktycznych stanowiących podstawę faktyczną wyrokowania i brak możliwości ich dalszej weryfikacji w postępowaniu kasacyjnym.

Wypada zatem zrekapitulować stan sprawy wynikający z zaskarżonego wyroku. Sąd I instancji uznał, iż w realiach badanej sprawy postępowanie wznowiono na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. z uwagi na wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych (nowych dowodów) istniejących w dniu wydania decyzji, które nie były znane organowi wydającemu decyzję. Wznowienie postepowania nastąpiło w związku z powzięciem przez organ I instancji informacji zawartej w piśmie Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 6 czerwca 2019 r., w którym wskazano, że z pkt 6.1. formularza E 104, wystawionego przez niemiecką instytucję ubezpieczenia zdrowotnego, wynika, iż skarżący posiadał ubezpieczenie zdrowotne na terenie Niemiec do dnia 5 listopada 2018 r. Podstawą wznowienia było także złożone przez skarżącego w organie I instancji w dniu 21 czerwca 2019 r. oświadczenie wskazujące, że zasiłek dla bezrobotnych skarżący pobierał w Niemczech do końca października 2018 r. i w dniu 5 listopada 2018 r. wyrejestrował się z niemieckiego urzędu pracy. Na tej podstawie organ uznał, że nową (nieznaną mu wcześniej) istotną okolicznością w sprawie był fakt, że skarżący w dniu 2 listopada 2018 r. pozostawał zarejestrowany jako osoba bezrobotna w niemieckim urzędzie pracy. Odnosząc się do tych okoliczności Sąd I instancji dostrzegł, iż Wojewoda P[...] w swej decyzji z dnia 27 maja 2020 r., uchylającej poprzednią decyzję Starosty L[...] z dnia 23 marca 2020 r., wobec niedostatecznego wyjaśnienia okoliczności sprawy, wskazał, że sam fakt rejestracji w niemieckim urzędzie dla bezrobotnych w dniu 2 listopada 2018 r. nie w każdej sytuacji będzie wykluczający dla możliwości legalnego i skutecznego zarejestrowania się w urzędzie pracy w Polsce i z tego powodu nakazał organowi I instancji wyjaśnienie przy ponownym rozpoznaniu sprawy, czy skarżący w dniu 2 listopada 2018 r. spełniał warunki uznania za osobę bezrobotną określone w art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.z. Organ I instancji ponownie rozpoznając sprawę został powiadomiony przez Wojewódzki Urząd Pracy w G[...] – jako organ koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego państw UE, że w dniu 10 grudnia 2020 r. otrzymał dokument SED U002 z właściwej niemieckiej instytucji zagranicznej potwierdzający okresy otrzymywania zasiłku dla bezrobotnych przez skarżącego, obejmujące m.in. okres od dnia 1 listopada 2017 r. do dnia 5 listopada 2018 r. Powyższe pismo stanowiło podstawę rozstrzygnięcia sprawy w postępowaniu administracyjnym, bowiem organy uznały, iż skarżący w ww. okresie, a więc do dnia 5 listopada 2018 r. pobierał zasiłek dla bezrobotnych w Niemczech, co wyklucza możliwość przyjęcia, że na dzień 2 listopada 2018 r. spełniał wymogi uznania za osobę bezrobotną w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. l) u.p.z., bowiem osoba pobierająca zasiłek dla bezrobotnych w Niemczech podlega z tego tytułu obowiązkowi ubezpieczenia społecznego.

Weryfikując prawidłowość powyższego ustalenia Sąd I instancji dostrzegł, iż wydając decyzje organy obu instancji oparły się na piśmie Wojewódzkiego Urzędu Pracy w G[...] z dnia 10 grudnia 2020 r., w którym zawarto informację o pobieraniu przez skarżącego zasiłku dla bezrobotnych w okresie od dnia 1 listopada 2017 r. do dnia 5 listopada 2018 r. Akta sprawy administracyjnej nie zawierają jednak dokumentu niemieckiego urzędu pracy z dnia 10 grudnia 2020 r., SED U002, na który powołano się w ww. piśmie Wojewódzkiego Urzędu Pracy w G[...], zaś wszystkie inne zgromadzone w sprawie dokumenty źródłowe nie stanowią dowodu na to, że skarżący podlegał w Niemczech na dzień 2 listopada 2018 r. obowiązkowi ubezpieczenia społecznego. W szczególności za dowód taki Sąd I instancji nie uznał formularza E104, wydanego przez niemiecką instytucję ubezpieczenia zdrowotnego, który – jak wskazał Narodowy Fundusz Zdrowia – stanowi jedynie dowód tego, że skarżący był na dzień 2 listopada 2018 r. objęty w Niemczech ubezpieczeniem zdrowotnym, a nie ubezpieczeniem społecznym. Jednocześnie Sąd podkreślił, że w aktach sprawy znajdują się dowody przeciwne, świadczące o tym, że skarżący posiadał ostatnie ubezpieczenie społeczne z tytułu pobierania zasiłku dla bezrobotnych w Niemczech do dnia 30 października 2018 r. (decyzja Federalnego Urzędu Pracy w B[...], z której wynika, że przyznano skarżącemu zasiłek dla bezrobotnych na okres od dnia 1 listopada 2017 r. do 30 października 2018 r. i w tym okresie skarżący posiadał ubezpieczenie zdrowotne, pielęgnacyjne oraz emerytalno/rentowe). Sąd podkreślił przy tym, że ww. decyzja jest jedynym przetłumaczonym na język polski dokumentem niemieckiego urzędu pracy znajdującym się w aktach przedmiotowej sprawy. Konkludując Sąd I instancji wskazał, że dotychczas zebrany w sprawie materiał dowodowy nie może być oceniony ani jako spójny, ani jako jednoznacznie wskazujący, że skarżący zarejestrował się w krajowym urzędzie pracy w dniu 2 listopada 2018 r., pobierając w tym czasie zasiłek dla bezrobotnych w Niemczech, a także będąc zgłoszonym do ubezpieczeń społecznych na podstawie odrębnych przepisów niemieckich do dnia 5 listopada 2018 r. Bezspornie ustalono jedynie to, że skarżący do dnia 5 listopada 2018 r. – co sam też przyznaje – był zarejestrowany w niemieckim urzędzie pracy. Okoliczność ta nie przesądza jednak o tym, że na dzień 2 listopada 2018 r. skarżący pobierał zasiłek dla bezrobotnych w Niemczech oraz podlegał ubezpieczeniu społecznemu, co w świetle art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. l u.p.z. stanowiłoby okoliczność wykluczającą uzyskanie statusu osoby bezrobotnej w Polsce. Sąd I instancji podkreślił przy tym, że kwestia ta nadal pozostaje otwarta i wymaga wyjaśnienia.

Mając na uwadze powyższe okoliczności sprawy i konstatując, w ślad za Sądem I instancji, naruszenie w toku postępowania administracyjnego przepisów art. 7 i art. 77 k.p.a., wypada przejść do oceny zarzutów podniesionych w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. W tym zakresie należy dostrzec, iż tylko zarzut tyczący art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.z. doczekał się wskazania formy jego naruszenia znanej art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Autor kasacji zarzucając "błędną wykładnię i niezastosowanie" wskazuje jednak wyłącznie na nieuznanie faktu, że skarżący w dniu 2 listopada 2018 r. podlegał ubezpieczeniu społecznemu w Niemczech do dnia 5 listopada 2018 r. i z tego powodu nie mógł być zarejestrowany jako osoba bezrobotna przez krajowy urząd pracy. Treść powyższego zarzutu nie wskazuje na wadliwość dokonanej zaskarżonym wyrokiem interpretacji tegoż przepisu lub subsumpcji. Wskazuje natomiast na wadliwą ocenę określonego faktu – daty zakończenia podlegania przez skarżącego ubezpieczeniu społecznemu w Niemczech. Sformułowanie w taki sposób zarzutu naruszenia prawa materialnego jest oczywiście wadliwe, bowiem zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie nie może służyć podważeniu ustaleń faktycznych stanowiących podstawę faktyczną wyrokowania (vide: wyrok NSA z dnia 14 października 2004 r., FSK 568/04; wyrok NSA z dnia 2 października 2009 r., II FSK 684/08, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ).

Niezależnie od powyższej uwagi należy także zauważyć, iż Sąd I instancji w wyraźny sposób potwierdził poprawność wykładni art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.z. dokonanej w toku postępowania administracyjnego, wskazując w szczególności na normę prawną wynikającą z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. l) u.p.z. Podkreślił przy tym, że podleganie obowiązkowi ubezpieczenia społecznego stanowi o braku wypełnienia warunków pozwalających na uznanie za osobę bezrobotną, a tym samym następcze ustalenie, że wnioskujący o przyznanie tegoż statusu był w chwili rejestracji objęty ubezpieczeniem społecznym z tytułu wypłacanego w innym państwie zasiłku dla bezrobotnych, niewątpliwie stanowi nową, istotną okoliczność w sprawie, nieznaną organowi w chwili wydania decyzji, uprawniającą do wznowienia postępowania.

Odnosząc się do kolejnych zarzutów kasacyjnych, zaklasyfikowanych przez autora skargi kasacyjnej jako naruszenie prawa materialnego, wypada dostrzec, iż przepisy art. 1 ust. 2 lit. d) i art. 5 ust. 1 rozporządzenia 987/2009 nie są normami prawa materialnego lecz przepisami postępowania, bowiem nie określają praw i obowiązków stron postępowania administracyjnego lecz służą przeprowadzeniu postępowania i określają sposób wymiany informacji dla urzeczywistnienia zasady koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego państw członkowskich. Za przepisy prawa procesowego uznaje się normy instrumentalne, określające drogę i sposób dochodzenia uprawnień wynikających z norm materialnoprawnych (vide: wyrok NSA z dnia 17 lutego 2005 r., OSK 1735/04; wyrok NSA z dnia 10 maja 2006 r., II OSK 1356/05; wyrok NSA z dnia 7 marca 2006 r., II FSK 523/05, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Powyższa nieumiejętność w klasyfikowaniu zarzutów do podstaw kasacyjnych z art. 174 p.p.s.a. nie stanowi bariery w ich ocenie w toku niniejszej sprawy (vide: uchwała NSA w pełnym składzie z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Konieczne jest jednak wskazanie, iż powyższe zarzuty dotyczą naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).

Trzeba także doprecyzować, że zarzut naruszenia art. 1 ust. 2 lit. d) "rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 883/2004" odnosi się w istocie do przepisu rozporządzenia 987/2009. Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 883/2004 nie ma bowiem jednostki redakcyjnej o takim oznaczeniu, zaś art. 1 ust. 2 lit. d) rozporządzenia 987/2009 definiuje pojęcie "standardowego dokumentu elektronicznego" wskazując, iż oznacza to każdy ustrukturyzowany dokument w formacie umożliwiającym elektroniczną wymianę informacji między państwami członkowskimi. Tej też kwestii dotyczy ww. zarzut kasacyjny.

Odnosząc się do powyższych zarzutów należy wyraźnie wskazać, iż przywołany powyżej art. 1 ust. 2 lit. d), podobnie jak i art. 5 ust. 2 rozporządzenia 987/2009 nie zostały naruszone zaskarżonym wyrokiem. Ten ostatni przepis wskazuje, iż dokumenty wydane przez instytucję państwa członkowskiego do celów stosowania rozporządzenia podstawowego i rozporządzenia wykonawczego, stanowiące poświadczenie sytuacji danej osoby oraz dowody potwierdzające, na podstawie których zostały wydane te dokumenty, są akceptowane przez instytucje pozostałych państw członkowskich tak długo, jak długo nie zostaną wycofane lub uznane za nieważne przez państwo członkowskie, w którym zostały wydane. Wbrew powyższym zarzutom, problemem w niniejszej sprawie nie jest brak akceptacji ze strony Sądu I instancji dla dokumentu wydanego przez niemiecki urząd pracy lecz brak tegoż dokumentu w aktach sprawy, w sytuacji gdy w aktach sprawy znajduje się decyzja Federalnego Urzędu Pracy B[...], z której wynika, że skarżący pobierał na terenie Niemiec zasiłek dla bezrobotnych do dnia 30 października 2018 r. Treść tej decyzji, spełniającej wymóg art. 4 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (Dz.U.2019.1480 ze zm.), zaprzecza ustaleniu faktycznemu, które legło u podstaw zaskarżonej decyzji. Zachodzi zatem konieczność weryfikacji powyższej okoliczności na gruncie dyrektyw postępowania administracyjnego odnoszących się do gromadzenia i oceny materiału dowodowego sprawy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.). Trafnie powyższe kwestie ocenił Sąd I instancji.

Nie można także zgodzić się z tezą kasacji, iż art. 1 ust. 2 lit. d) rozporządzenia 987/2009 uniemożliwia przedstawienie w formie papierowej dokumentu elektronicznego SED w toku postępowania administracyjnego. Ograniczenie tego rodzaju nie wynika w szczególności z treści powyższego przepisu. Format korespondencji prowadzonej pomiędzy instytucjami zabezpieczenia społecznego poszczególnych państw członkowskich na gruncie rozporządzenia 987/2009 pozostaje bez wpływu na wymogi proceduralne obowiązujące w toku postępowania administracyjnego. Te bowiem określone są w przepisach k.p.a. Stanowisko autora kasacji nie jest możliwe do akceptacji także na gruncie rozporządzenia 987/2009, które wskazuje, iż osoby objęte rozporządzeniem powinny otrzymywać w odpowiednim czasie od właściwej instytucji odpowiedź na swoje wnioski (teza 7); wszystkie instytucje państw członkowskich powinny podjąć szczególne starania na rzecz udzielania pomocy ubezpieczonym, aby nie narazić na szkodę tych osób, które nie złożyły swojego wniosku lub nie przekazały niektórych informacji instytucji odpowiedzialnej za rozpatrzenia tego wniosku zgodnie z zasadami i procedurami określonymi w rozporządzeniu (teza 9); informowanie zainteresowanych o ich prawach i obowiązkach jest zasadniczym elementem opartych na zaufaniu stosunków między nimi a właściwymi władzami oraz instytucjami państw członkowskich. Informacje powinny zawierać wskazówki dotyczące procedur informacyjnych. Zainteresowanymi, w zależności od sytuacji, mogą być ubezpieczeni, członkowie ich rodziny lub osoby pozostałe przy życiu albo inne osoby (teza 22). Powyższe przeczy temu, aby z art. 1 ust. 2 lit. d) rozporządzenia 987/2009 wynikał zakaz wytworzenia w formie papierowej standardowego dokumentu elektronicznego, o którym mowa w powyższym przepisie, a także – jakkolwiek nie jest to przedmiotem rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie – jego uzewnętrznienia wobec strony postępowania administracyjnego, w sposób właściwy dla tegoż postępowania. Natomiast w postępowaniu sądowoadministracyjnym przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. nakłada na sąd obowiązek wyrokowania na podstawie akt sprawy. Trafnie zatem Sąd I instancji dostrzegł, że nie jest uprawniony do potwierdzenia okoliczności faktycznych sprawy, które legły u podstaw zaskarżonej decyzji, skoro okoliczności te nie wynikają z akt sprawy, a dodatkowo pozostają w opozycji do znajdującego się w aktach sprawy dowodu z dokumentu urzędowego – decyzji Federalnego Urzędu Pracy B[...].

Z tych względów skarga kasacyjna jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu zgodnie z art. 184 p.p.s.a.

Skargę kasacyjną rozpoznano na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a., gdyż strona skarżąca zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna nie zażądała jej przeprowadzenia.

Uzasadnienie wyroku sporządzono zgodnie z art. 193 zdanie 2 p.p.s.a. z uwagi na oddalenie skargi kasacyjnej. W takiej sytuacji przepis ten wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie 1 p.p.s.a., zawężając je do oceny zarzutów skargi kasacyjnej.