Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 303/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2005-10-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały

SENTENCJA

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 października 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie : WSA Krystyna Daniel AWSA Wojciech Jakimowicz (spr.) Protokolant : Edyta Domagalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2005 r. sprawy ze skargi M. B. na uchwałę Rady Gminy B. z dnia [...] 2004 r. Nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutu nieuwzględnionego w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy B. I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; II. zasądza od Rady Gminy B. na rzecz skarżącej M. B. kwotę 555 (pięćset pięćdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Na podstawie uchwały Rady Gminy B. z dnia [...] grudnia 2001r. Nr[...] przystąpiono do sporządzania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego obszarów Gminy B. w miejscowościach B., B., J., L. P., S., S., S., T., T. i Z.

Projekty tych planów zostały wyłożone do publicznego wglądu w dniach od 18 sierpnia 2003 r. do 16 września 2003r.

W dniu 4 września 2003r. zarzut do w/w projektu wniosła M.B. właścicielka działki nr "1" w T. podnosząc, że nie wyraża ona zgody na lokalizację na działce nr "1" korytarza ekologicznego i sprzeciwia się nieuwzględnieniu jej wniosku o włączenie działki nr "1" w tereny przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną.

Składająca zarzut podnosi, że jej działka leży przy drodze lokalnej, a sąsiednie działki o nr "2", "3" i "4" położone są w terenach budowlanych i są częściowo zabudowane budynkami mieszkalnymi. Działka nr "1" posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej, istnieje możliwość doprowadzenia do niej sieci elektrycznej, wodociągowej i gazowej.

Rada Gminy B. uchwałą z dnia [...] grudnia 2004r. Nr[...] odrzuciła powyższy zarzut.

Wskazano, że do wyłożonego do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy B. - miejscowość T. zarzut wniosła M.B. Z treści zarzutu wynika, że zainteresowana nie zgadza się na przeznaczenie działki o numerze ewidencyjnym "1" w T. na tereny użytkowane rolniczo (R). Wnosi o przeznaczenie działki pod zabudowę mieszkaniową. Zainteresowana nie wyraża zgody na lokalizację na jej działce korytarza ekologicznego. Podnosi, że działka jest położona przy drodze, w sąsiedztwie terenów budowlanych, częściowo już zabudowanych oraz że przedmiotowa działka posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej i istnieje możliwość jej uzbrojenia

W części faktycznej wymieniono dokumenty wykorzystane przy podjęciu uchwały i że przy rozpatrywaniu zarzutu uwzględniono przesłanki wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie sygn. akt. II SA/Kr 126/04 z dnia 13 września 2004 r. stwierdzającego nieważność poprzednio podjętej w sprawie przedmiotowego zarzutu uchwały Rady Gminy B.

Podniesiono, że działka o numerze "1" w T., stanowiąca własność M.B., znajduje się w pasie terenu użytkowanego rolniczo, stanowiącego kontynuację ciągu zieleni nieurządzonej wzdłuż cieku wodnego i terenów rolnych, położonego po przeciwnej stronie drogi oraz przylegającego do zwartych obszarów rolnych na terenie miejscowości B., przeznaczonych w projekcie planu pod uprawy polowe i zieleń nieurządzoną. Tereny te stanowią ciąg otwarty obniżeń terenowych i dolin cieków, umożliwiający migrację zwierząt i pełnią funkcję korytarza ekologicznego. Korytarze ekologiczne stanowią system powiązań ekologicznych, jakie wyznaczono w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy B. Jeden z elementów systemu powiązań przyrodniczych obejmuje teren, w skład którego wchodzi między innymi działka nr "1" stanowiąca własność M.B.

Zaznaczono, że w sporządzonym projekcie planu miejscowego wyłożonym do publicznego wglądu teren obejmujący m.in. działkę nr "1" został włączony do terenu o przeznaczeniu pod użytkowanie rolnicze (R). Ponieważ przedmiotowa uchwała jest drugim rozstrzygnięciem w sprawie zarzutu M.B. w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie sygn. Akt. II SA/Kr 126/04 z dnia 13 września 2004r. stwierdzającym nieważność poprzednio podjętej uchwały Rady Gminy B., organ planistyczny rozpatrując ponownie zarzut M.B. szczególną uwagę zwrócił na zbadanie stanu faktycznego i indywidualny charakter rozstrzyganej sprawy.

W ocenie Rady Gminy B. zbadany stan faktyczny potwierdza, że działka nr "1" położona jest w terenie rolnym, objętym dodatkowo "strefą przyrodniczo czynną" oznaczoną w projekcie planu symbolem "P", stanowiącą realizację postanowień Studium w zakresie korytarzy ekologicznych oraz powiązań między nimi. Realizacja władztwa planistycznego przez Radę G. w sytuacjach takich, jak ta indywidualnie rozpatrywana w zarzucie M.B., polega na przyjęciu zasady niewyznaczania terenów budowlanych i zakazie realizacji nowej zabudowy w strefie przyrodniczo czynnej P. Zasada ta jest konsekwentnie stosowana w projekcie planu z uwagi na konieczność ustawową zapewnienia spójności projektu planu z polityką przestrzenną gminy w zakresie systemów i powiązań ekologicznych, określonych w Studium. Teren obejmujący działkę M.B. oraz działki sąsiednie o przeznaczeniu R jest w tym rejonie miejscowości T. jedynym, który może zapewnić ciągłość powiązań ekologicznych z terenami zieleni nieurządzonej po przeciwnej stronie drogi. Przerwanie tej ciągłości oznaczałoby brak spójności ze Studium, do czego ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym gminę zobowiązuje. W przedmiotowej sprawie w ocenie Rady okoliczności wynikające z wymagań ochrony środowiska przyrodniczego mają pierwszeństwo przed uprawnieniami wynikającymi z prawa własności. Ze względów szczególnych (braku możliwości innego przebiegu powiązań przyrodniczych w tym rejonie) przeważają też one nad faktem przylegania działki do terenów budowlanych. Zdaniem organu planistycznego to są przesłanki utrzymywania zakazu zabudowy w terenach rolnych, w tym położonych w strefie P. Jako argument dodatkowy, uzupełniający podniesiono, że zakaz zabudowy w odniesieniu do terenu obejmującego działkę nr "1" miał także miejsce w nieobowiązującym już planie ogólnym gminy.

Organ planistyczny podnosi, że z powyższych względów należało podjąć decyzję o pozostawieniu tej działki jako rolnej, bez prawa zabudowy. Takie rozstrzygnięcie jest zgodne ze stanem faktycznym działki (jest ona działką rolną w ewidencji gruntów), jak też z wymogami wynikającymi z zasady zrównoważonego rozwoju, zasady zachowania ładu przestrzennego, z wymogami ochrony przyrody oraz ochrony gruntów rolnych przed ich przeznaczeniem na cele nierolnicze.

W dalszej części uzasadnienia zaskarżonej uchwały wskazano dodatkowo, że sposób rozstrzygnięcia zarzutu znajduje uzasadnienie w obowiązujących przepisach, tj.:

- w przepisach ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym, które wśród wielu zadań własnych gminy wyliczają sprawy ładu przestrzennego, ochrony środowiska i ochrony przyrody (art. 7 ust. 1 pkt 1), a zadanie to realizowane jest przede wszystkim przez sporządzanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego,

- ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności art. 1 ust. 1 nakazującym uwzględnienie w zagospodarowaniu przestrzennym wymogów zrównoważonego rozwoju jako podstawy m.in. działań planistycznych oraz art. 1 ust. 2 pkt 1 i pkt 3 stanowiących o konieczności uwzględniania wymogów ładu przestrzennego oraz wymagań ochrony środowiska przyrodniczego - a także przepisów uprawniających gminę do wprowadzania zakazów zabudowy wynikających m.in. jak w przedmiotowej sprawie z potrzeb ochrony środowiska przyrodniczego oraz ochrony gruntów rolnych (art. 10 ust. 1 pkt 8 cyt. ustawy)

- ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. -Prawo ochrony środowiska definiującej pojęcie zrównoważonego rozwoju i podkreślającej konieczność zachowania równowagi przyrodniczej dla współczesnego pokolenia i przyszłych - co ma bardzo istotne znaczenie dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy z zarzutu M.B.,

- ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody określającej cele, zasady i formy ochrony przyrody w tym poprzez tworzenie korytarzy: ekologicznych to jest "obszarów umożliwiających migrację roślin, zwierząt lub grzybów" - co w badanej sprawie ma miejsce poprzez objęcie działki nr "1" strefą przyrodniczo-czynną pełniącą funkcję korytarza ekologicznego o zasięgu wyznaczonym na rysunku projektu planu,

- ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (rozdział 2) nakazującej ochronę gruntów rolnych i ograniczanie przeznaczania ich na cele nierolnicze, co w omawianym przypadku znalazło wyraz w pozostawieniu w użytkowaniu rolniczym terenu objętego zarzutem.

W podsumowaniu uzasadnienia uchwały o odrzuceniu zarzutu wniesionego przez M.B. wskazano, że Rada Gminy B. podejmując uchwałę w sprawie odrzucenia zarzutu M.B. dot. działki nr "1" w T. działała na podstawie art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis ten stanowi, że o uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy w drodze uchwały, zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne. Cytowany przepis obliguje radę gminy do rozpatrzenia zarzutu ale sposób rozstrzygnięcia pozostawia do jej uznania, którego granice określa zbadany stan faktyczny i prawny.

Podniesiono, że w sprawie przedmiotowego zarzutu, Rada Gminy B. z należytą starannością rozpoznała i zważyła okoliczności faktyczne oraz przepisy prawa wiążące się ze stwierdzonym stanem faktycznym. Rada w tej indywidualnie rozpatrywanej sprawie uznała, że uwzględnienie wymogów szczególnej ochrony przyrody, ochrony gruntów rolnych, ale i ładu przestrzennego i urbanistyki winno mieć pierwszeństwo przed uprawnieniami wynikającymi z prawa własności nieruchomości. Zakres uznania, które wynika z ustawowego umocowania władztwa planistycznego gminy, został zminimalizowany, poprzez wnikliwe ustalenie stanu faktycznego oraz przepisów, które wiążą się z tym stanem w indywidualnie rozstrzyganej sprawie. Tym samym odrzucenie zarzutu mieści się w granicach "władztwa planistycznego gminy" wynikającego z postanowień art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i jest pozbawione elementu dowolności, zwłaszcza że opisana wcześniej zasada zachowania spójności ustaleń projektu planu ze Studium jest konsekwentnie stosowana w tej, jak i w innych tego typu sprawach - co w efekcie upoważniło Radę do przyjęcia przedmiotowej uchwały.

Skargę na powyższą uchwałę złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M.B. reprezentowana przez adwokata M.G. wnosząc o stwierdzenie nieważności przedmiotowej uchwały i zasądzenie kosztów postępowania.

W skardze zarzucono, iż pomimo twierdzeń organu planistycznego, iż uwzględniono przesłanki wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie sygn. akt. II SA/Kr 126/04 z dnia 13 września 2004r., uzasadnienie zaskarżonej uchwały jest w dalszym ciągu powieleniem dotychczasowych uzasadnień, co narusza treść art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

Podniesiono, że na planowanym przebiegu korytarza ekologicznego dopuszczalne jest tworzenie gospodarstw agroturystycznych, a jest rzeczą naturalną że urządzenie takiego korytarza wymaga inwestycji, w tym również budowlanych. Skoro - zdaniem skarżącej - istnieje taka możliwość, to pomysł korytarza ekologicznego jest sprzeczny z ideą planu zagospodarowania przestrzennego.

Wskazano również, iż organ planistyczny nie wziął pod uwagę faktu, iż działka nr "1" ma powierzchnię 43 arów, a więc praktycznie utraciła charakter rolny.

Argumenty powyższe wskazują w ocenie skarżącej, że nie rozważono wszystkich okoliczności faktycznych związanych z zarzutami skarżącej.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy B. wniosła o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Odnosząc się do zarzutów skargi podniesiono, że nie jest prawdą iż na planowanym przebiegu korytarza ekologicznego dopuszczalne jest tworzenie gospodarstw agroturystycznych, gdyż zarówno w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, jak i w obowiązującym do dnia 31 grudnia 2003r. planie, a także w projekcie planu tereny przeznaczone pod użytkowanie rolnicze pozbawione były całkowicie prawa zabudowy.

Również nie jest zasadny argument, że działka ma zbyt małą powierzchnię, aby mogła być użytkowana rolniczo. Przeczy temu m.in. treść art. 92 ust. 1 i art. 93 ust. 2a ustawy o gospodarce nieruchomościami, wg których działki o pow. Od 30a wzwyż uważa się za działki rolne, gdyż wydzielanie działek o tej powierzchni nie wymaga opinii o zgodności podziału z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Na rozprawie w dniu 24 października 2005 r. skarżąca nie stawiła się. Stawił się pełnomocnik skarżącej adwokat M.G. oraz w imieniu Rady Gminy B. radca prawny I.P. oraz W.W.

Pełnomocnik skarżącej podnosił, że organ nie rozważył możliwości pogodzenia interesu właścicielki działki z planowanym korytarzem ekologicznym poprzez ewentualne wydzielenie części działki, na której mógłby być usytuowany budynek.

Pełnomocnicy Rady Gminy B. wnosząc o oddalenie skargi podnieśli, iż organ rozważał możliwość dopuszczenia zabudowy działki skarżącej, ale nie znalazł podstaw do przyjęcia takiego rozwiązania. Ponadto przedstawicielka organu planistycznego W.W. wyjaśniła, że ciek wodny, o jakim mowa w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały znajduje się w części wschodniej miejscowości T. na granicy ze S. w odległości około 2 km od przedmiotowej nieruchomości. Również tereny zieleni nieurządzonej wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały nie znajdują się w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości lecz w okolicy wskazanego cieku wodnego. Pełnomocnik Rady Gminy B. przedstawił kolorowy załącznik do uchwały Nr [...], lecz oświadczył, że nie posiada opisu do projektu planu dotyczącego strefy "P" określanej jako strefa przyrodniczo czynna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Ustawa z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.) regulując kolejne etapy procesu planistycznego, zawiera szczególne rozwiązania w zakresie konfrontacji projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z interesami indywidualnymi. Rozwiązania te polegają na możliwości zgłaszania wobec tego projektu zarzutów i protestów. Jak stanowi art. 24 ust. 3 cytowanej ustawy o uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy, w drodze uchwały, zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne. Oznacza to, że w uzasadnieniu uchwały powinna znaleźć się analiza złożonego zarzutu wraz z jej wynikami oraz wyjaśnienie podjętego rozstrzygnięcia w odniesieniu do sytuacji faktycznej nieruchomości osoby wnoszącej zarzut oraz przytoczenie i wyjaśnienie przepisów prawnych, które mają zastosowanie w sprawie a także przedstawienie sposobu interpretacji tych przepisów. Uzasadnienie uchwały nabiera szczególnego znaczenia, gdyż pozwala skontrolować sposób korzystania przez organy gminy z przysługującego im władztwa planistycznego, chociaż sama uchwała nie wywiera skutków prawnych w obrębie planu zagospodarowania przestrzennego.

Podkreślenia wymaga okoliczność, że skarga na uchwałę o odrzuceniu zarzutu do projektu planu nie może z istoty rzeczy dotyczyć rozwiązań planu (na uchwałę o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego służy odrębna skarga do sądu administracyjnego), skoro na etapie jej wnoszenia istnieje dopiero projekt planu. Skarga ta - jak wynika z powyższych uwag - może dotyczyć jedynie prawidłowości odpowiedzi na wniesiony zarzut.

Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Na gruncie spraw ze skarg na uchwały o odrzuceniu zarzutów do projektów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oznacza to, że sąd administracyjny ma jedynie kompetencje do zbadania, czy zaskarżona uchwała zawiera prawidłowe - faktyczne i prawne uzasadnienie, pozwalające stwierdzić brak dowolności w działaniach organów planistycznych oraz ustalić prawidłowość trybu podjęcia zaskarżonej uchwały. Podkreślić przy tym należy, że ze względu na powyższą zasadę określoną w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz mając na uwadze treść art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną przedmiotem kontroli Sądu była wyłącznie uchwała o odrzuceniu zarzutów do projektu planu. Argumenty wskazane w skardze zasługują na uwzględnienie tylko w części dotyczącej wadliwości uzasadnienia zaskarżonej uchwały. Twierdzenie skarżącej, iż na planowanym przebiegu korytarza ekologicznego dopuszczalne jest tworzenie gospodarstw agroturystycznych, co wypacza ideę planu zagospodarowania przestrzennego, nie znajduje podstaw w zgromadzonej dokumentacji.

Uzasadnienie zaskarżonej uchwały - zwłaszcza uzasadnienie faktyczne - nie jest prawidłowe. W pierwszej kolejności należy podkreślić, iż organ planistyczny nie skorygował uchybień wskazanych w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 września 2004 r., sygn. akt. II SA/Kr 126/04 stwierdzającego nieważność poprzednio podjętej uchwały Rady Gminy B. o odrzuceniu zarzutów do projektu planu. Stanowisko składającej zarzut koncentruje się na zakwestionowaniu zasadności uznania, iż jej nieruchomość znajduje się w granicach tzw. korytarza ekologicznego. Organ planistyczny nie tylko nie wyjaśnił precyzyjnie istoty i charakteru tego pojęcia, ale również nie uzasadnił swojego podstawowego argumentu na odrzucenie zarzutu, tj. nie wykazał, dlaczego w przedmiotowej sprawie ustawowy wymóg zapewnienia spójności projektu planu z polityką przestrzenną gminy w zakresie systemów i powiązań ekologicznych określonych w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy B. uzasadnia odrzucenie zarzutu. Z dołączonego do akt sprawy fragmentu tekstu studium wynika, że jako generalną zasadę rozwoju zainwestowania kubaturowego przyjmuje się m.in. zachowanie zieleni wzdłuż cieków wodnych, przebiegających w obszarach istniejącego zainwestowania kubaturowego pełniących rolę korytarzy ekologicznych opartych o cieki wodne: Potok K., B., S., potok bez nazwy w S. a w części północnej potok Z. i jej dopływy przebiegające przez P. Tymczasem niekompletny i nieczytelny materiał zgromadzony w aktach sprawy - nie uzupełniony przez organ pomimo nałożenia przez sąd takiego obowiązku na organ planistyczny na rozprawie w dniu 31 sierpnia 2005r. - nie pozwala zweryfikować twierdzeń organu, że "działka o numerze "1" w T., stanowiąca własność M.B., znajduje się w pasie terenu użytkowanego rolniczo, stanowiącego kontynuację ciągu zieleni nieurządzonej wzdłuż cieku wodnego i terenów rolnych, położonego po przeciwnej stronie drogi oraz przylegającego do zwartych obszarów rolnych na terenie miejscowości B., przeznaczonych w projekcie planu pod uprawy polowe i zieleń nieurządzoną". W kontekście wyjaśnień przedstawicielki organu na rozprawie przed sądem administracyjnym, iż ciek wodny, o jakim mowa w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały oraz tereny zieleni nieurządzonej znajdują się w części wschodniej miejscowości T. na granicy ze S. w odległości około 2 km od przedmiotowej nieruchomości, nie można uznać za prawidłowe uzasadnienia przyjętego rozstrzygnięcia w oparciu o kryteria wskazane w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy B. Również nie ma uzasadnionych podstaw twierdzenie organu planistycznego, że działka nr "1" położona jest w terenie objętym dodatkowo "strefą przyrodniczo czynną" oznaczoną w projekcie planu symbolem "P", stanowiącą realizację postanowień Studium w zakresie korytarzy ekologicznych oraz powiązań między nimi. Dokumentacja planistyczna nie pozwala stwierdzić obszaru, na którym obowiązuje owa "strefa przyrodniczo czynna" oznaczona w projekcie planu symbolem "P", a także ustalić rozwiązań przyjętych dla tej strefy, a pełnomocnik Rady Gminy B. na rozprawie przed sądem administracyjnym nie był w stanie udokumentować twierdzeń organu w tym zakresie.

Ponadto motywy uzasadnienia obarczone są w niektórych miejscach błędem logicznym. Organ planistyczny uzasadnia bowiem odrzucenie zarzutu do projektu planu charakterem rozwiązań przyjętych właśnie w tym projekcie. Odrzucenie zarzutu uzasadnia bowiem m.in. okolicznością że działka o numerze "1" w T., stanowiąca własność M.B., znajduje się w pasie terenu użytkowanego rolniczo, stanowiącego kontynuację ciągu zieleni nieurządzonej wzdłuż cieku wodnego i terenów rolnych, położonego po przeciwnej stronie drogi oraz przylegającego do zwartych obszarów rolnych na terenie miejscowości B., przeznaczonych w projekcie planu pod uprawy polowe i zieleń nieurządzoną.

Wobec powyższego uzasadnienie zaskarżonej uchwały nie spełnia swojej zasadniczej funkcji, jaką jest przekonanie adresatów uchwały o słuszności i prawidłowości jej podjęcia i wskazanie im motywów rozstrzygnięcia. Jego wadliwość jest tym większa, że projekt planu przewiduje dla terenów użytkowanych rolniczo oznaczonych symbolem R, w skład których ma wejść przedmiotowa nieruchomość, zakaz realizacji nowych obiektów kubaturowych. Wprowadzenie zakazu zabudowy wymaga szczególnie wnikliwego uzasadnienia, zwłaszcza wtedy gdy składający zarzut sprzeciwia się - jak w niniejszej sprawie - nieuwzględnieniu jego wniosku o włączenie działki w tereny, na których dopuszczalne jest realizowanie zabudowy.

W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że zaskarżona uchwała jest sprzeczna z art. 24 ust. 3 cyt. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, a co za tym idzie podlega ona stwierdzeniu nieważności na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270).

Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania nastąpiło na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270).

Art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie znajduje zastosowania, gdyż rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zaskarżonej uchwały jest zbędne.