Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 523/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2020-12-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 1 i ust. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 670
law: Ustawa z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz Asesor WSA Jerzy Parchomiuk po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi S. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia należności z funduszu alimentacyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania S. M. (dalej także jako "skarżący"), utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy S. z dnia [...] maja 2020 roku w sprawie, znak: [...], orzekającą o odmowie:

1. umorzenia wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego;

2. rozłożenia na raty zaległości z tytułu wypłaconych świadczeń z fundusz alimentacyjnego;

3. zawieszenia postępowania egzekucyjnego o sygn. akt: KMP [...].

Rozstrzygnięcie organu zostało wydane w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny.

Pismem z dnia [...] marca 2020 r., skierowanym do Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w S., S. M., reprezentowany przez pełnomocnika - A. U. złożył wniosek o częściowe umorzenie zadłużenia wynikającego z należności powstałych z tytułu wypłaty świadczeń z funduszu alimentacyjnego na rzecz jego małoletniego syna - O. M., ewentualnie o rozłożenie na raty ww. należności.

Wnioskodawca uzasadniając swoją prośbę trudną sytuacją materialną podniósł, że w 2017 r. wpłacił tytułem spłaty zaległości alimentacyjnych kwotę [...]zł, natomiast w 2018 r. było to [...] zł, a w 2019 r. – [...] zł. Skarżący wskazał również, że częściowe umorzenie zadłużenia z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego mogłoby pozwolić mu na spłatę bieżących należności z tytułu wypłaty ww. świadczeń, w toku postępowania egzekucyjnego, prowadzonego wobec niego przez Komornika Sądowego w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym pod sygn. akt: KMP [...].

Skarżący zadeklarował również dokonywanie miesięcznych wpłat w wysokości [...] zł na poczet zaległości z funduszu alimentacyjnego oraz bieżących alimentów wypłacanych na ręce H. M., jako przedstawiciela ustawowego O. M.. Podkreślił, że dalsze egzekwowanie od niego zaległości z tytułu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego uniemożliwia mu spłatę bieżących zobowiązań alimentacyjnych na rzecz swojego syna. Skarżący podkreślił, że zwracał się do H. M. z pismem o cofnięcie wniosku o wypłatę świadczeń z funduszu alimentacyjnego, jednakże pozostało ono bez odpowiedzi.

W trakcie postępowania organ I instancji ustalił, że wnioskodawca zamieszkuje w pokoju, znajdującym się w mieszkaniu własnościowym jego rodziców. Z tego tytułu ponosi miesięczne opłaty w wysokości [...] zł. Jest ponadto osobą czynną zawodowo, pracuje w pełnym wymiarze i otrzymuje wynagrodzenie w wysokości [...] zł netto miesięcznie. Jednocześnie, skarżący nie jest osobą niepełnosprawną bądź chorującą przewlekle, a ponadto nie korzysta ze świadczeń z opieki społecznej.

Decyzją z dnia [...] maja 2020 r., organ I instancji odmówił wnioskodawcy umorzenia zaległości powstałych z tytułu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego, jak również odmówił rozłożenia ich na raty. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, organ wyjaśnił, że otrzymywane przez wnioskodawcę wynagrodzenie za pracę, już po potrąceniach komorniczych wystarcza mu na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych oraz pozwala na wywiązywanie się z ciążącego na nim obowiązku alimentacyjnego. Ponadto, organ zwrócił uwagę, że w sprawie nie wystąpiły nadzwyczajne okoliczności, które mogłyby mieć charakter wyjątkowy, losowy lub nietypowy i prowadzić do sytuacji, w której zobowiązany nie ma perspektywy poprawy i zmiany swojej sytuacji.

W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik skarżącego podniósł, że organ orzekający nie skonfrontował dochodów uzyskiwanych przez skarżącego z jego wydatkami, ponoszonymi w skali miesiąca. Wskazał, że skarżący nie posiada żadnych wartościowych składników majątkowych ani nie jest właścicielem nieruchomości. Ponadto, wyjaśnił, że sytuacja materialna skarżącego uległa dalszemu pogorszeniu również na skutek podwyższenia alimentów przyznanych na rzecz syna z kwoty [...]zł miesięcznie na kwotę [...]zł miesięcznie. Powyższe nastąpiło w drodze wyroku Sądu Rejonowego w Z. III Wydziału Rodzinnego i Nieletnich, wydanego w sprawie, znak: III RC [...].

Odwołujący się stwierdzając, że zaległości wobec funduszu alimentacyjnego, powstałe w latach ubiegłych generują bezskuteczność egzekucji bieżących alimentów, wskazał, że jedynie ich umorzenie umożliwiłoby mu regulowanie bieżących zobowiązań alimentacyjnych wobec jego dziecka.

Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Uzasadniając swoje stanowisko, organ odwoławczy wskazał, że sytuacja osobista odwołującego się jest ciężka, nie jest on jednak osobą dotkniętą niepełnosprawnością oraz utrzymującą się ze świadczeń wypłacanych z pomocy społecznej. Skarżący jest osobą zatrudnioną na umowę o pracę, a więc ma możliwości zarobkowania, a co za tym idzie posiada zdolność do spłaty zadłużenia z tytułu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego na rzecz jego syna.

W ocenie organu odwoławczego, w sprawie nie wystąpiły okoliczności nadzwyczajne o charakterze nagłym i niespodziewanym, których nie można byłoby przewidzieć, a które mogłyby skutkować w rozpatrywanym stanie faktycznym brakiem możliwości dalszego kontynuowania przez skarżącego spłaty jego zobowiązań. Organ wskazał także, że brak porozumienia skarżącego z H. M. co do sposobu uiszczania alimentów na rzecz O. M. nie stanowi takiej nadzwyczajnej okoliczności, gdyż konflikt ten utrzymuje się w niniejszej sprawie już od dłuższego czasu, o czym świadczą pisma skarżącego znajdujące się w aktach sprawy.

Ponadto, organ odwoławczy stwierdził, że Wójt Gminy S. nie był władny oceniać wystąpienia po stronie skarżącego przesłanek dotyczących umorzenia zaległości z tytułu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego na rzecz O. M., ze względu na dokonywanie przez skarżącego szeregu wpłat do komornika na poczet pokrycia przedmiotowych zaległości. Powołując się na art. 30 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, organ wskazał, że jeżeli skarżący uważa, że istnieją podstawy do umorzenia należności w oparciu o przepis art. 30 ust. 1 ustawy, może wystąpić z wnioskiem do organu właściwego dłużnika.

Podsumowując organ uznał, że ze względu na brak wystąpienia po stronie skarżącego nadzwyczajnych okoliczności skutkujących nagłą i niespodziewaną utratą przez niego możliwości zarobkowych, zasadna była odmowa uwzględnienia jego wniosku, skierowanego do organu I instancji w dniu [...] marca 2020 r.

Na powyższe rozstrzygnięcie pełnomocnik skarżącego złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie następujących przepisów mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.:

1) art. 7, art. 9, art. 10 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak dogłębnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zaniechanie wnikliwego rozważenia faktycznej sytuacji materialnej i rodzinnej skarżącego, co doprowadziło do nieuwzględnienia jego woli współpracy z GOPS i wierzycielką alimentacyjną oraz nieuwzględnienia jego rzeczywistych możliwości zarobkowych i majątkowych, co skutkowało załatwieniem sprawy z pominięciem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, nieustosunkowanie się do podnoszonych przez skarżącego dowodów, a tym samym niezbadanie całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w tym:

a) pominięcie przez organy obu instancji faktu, że skarżący ma na utrzymaniu dwoje małoletnich dzieci, a prowadzona egzekucja komornicza w sposób oczywisty pozbawia go możliwości zaspokajania potrzeb drugiego dziecka;

b) pominięcie faktu, że skarżący spłaca regularnie dług alimentacyjny względem funduszu alimentacyjnego, pokrywa koszty utrzymania dwóch małoletnich synów, i po raz kolejny składa wnioski o rozłożenie na raty jego długu alimentacyjnego;

d) pominięcie faktu, że skarżący wykazuje dostateczne zaangażowanie i podejmuje starania w kierunku spłaty, gdyż sam fakt spłacania długu (dobrowolne uiszczenie od kilku lat za pośrednictwem Komornika Sądowego sum znacznie przewyższających wysokość zasądzonych alimentów) i ubiegania się o rozłożenie spłat na raty jest dowodem, że skarżący stara się rozliczyć zaległości mimo swej trudnej sytuacji majątkowej i rodzinnej;

e) pominięcie przez organ II instancji wniosku o rozłożenie na raty i brak uzasadnienia odmowy rozłożenia należności na raty;

2) art. 30 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów poprzez błędną wykładnię sprowadzającą się do uznania, że skarżący nie spełnia przesłanek do umorzenia należności wypłaconych z funduszu alimentacyjnego;

3) art. 30 ust. 2 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów poprzez niewłaściwe jego zastosowanie i odmowę rozłożenia na raty zadłużenia alimentacyjnego w sytuacji, która uniemożliwia skarżącemu jednorazowe uregulowanie zadłużenia i uzasadnia przyznanie dobrodziejstwa rozłożenia długu na raty.

W związku z powyższym, pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Ponadto na podstawie art. 200 p.p.s.a. wniósł o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu złożonego pisma, pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że zaskarżona decyzja nie uwzględnia rzeczywistej sytuacji finansowej i rodzinnej skarżącego, a także realnych możliwości spłaty zadłużenia i odwołuje się do okoliczności sprzecznych z interesem społecznym i indywidualnym. Podniósł, że zadłużenie cały czas rośnie, zaś wizja jego uregulowania z każdym miesiącem staje się bardziej odległa. Postępowanie organu jest sprzeczne ze słusznym interesem skarżącego, bowiem z oczywistych względów nie jest on w stanie spłacić zadłużenia jednorazowo, co skutkuje prowadzeniem wobec niego postępowania egzekucyjnego, które generuje dodatkowe koszty, w tym wynagrodzenia dla komornika, korespondencji i zapytań do banków, ZUS i US.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy.

Jak wynika z akt sprawy taki wniosek został zgłoszony przez pełnomocnika skarżącego w złożonej skardze, natomiast organ w ustawowym 14-dniowym terminie nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem jej zarzuty i argumenty nie podważają zasadności kwestionowanej decyzji.

Na wstępie należy wyjaśnić, że kontrola przeprowadzona przez sąd administracyjny w odniesieniu do decyzji uznaniowych sprowadza się do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, tj. czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu okoliczności istotnych dla sprawy. Kontrola w takich przypadkach dotyczy procesu wydania decyzji (spełnienia przez organ wymogów proceduralnych), ustalania stanu faktycznego jako elementu tego procesu oraz oceny faktów, które z punktu widzenia obowiązujących przepisów mogą mieć w danej sprawie istotne znaczenie prawne. Dotyczy ona zatem tej części treści decyzji uznaniowej, która jest powiązana z określonymi i ostrymi kryteriami prawnymi, nie obejmuje zaś tej części treści rozstrzygnięcia, która wiąże się z realizowaniem określonej polityki administracyjnego stosowania prawa (celowości administracyjnej czy roli słuszności w kształtowaniu treści decyzji) w ramach luzów decyzyjnych stworzonych przez podstawy decyzji uznaniowej (vide, wyrok NSA z 19 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 301/1; wyrok NSA z dnia 6 września 2018 r, sygn. akt I OSK 2153/16, wszystkie wyroki dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej powoływanej w skrócie jako CBOSA).

A zatem, w tego typu sprawach sądy administracyjne badają jedynie, czy organy w konkretnej sprawie nie przekroczyły granic uznania, to jest czy ich decyzja nie jest arbitralna lub podjęta przy użyciu niedozwolonych kryteriów. Badaniu podlega więc, czy przy podjęciu decyzji została spełniona, zawarta w art. 7 K.p.a., powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony, a wydana decyzja należycie uzasadniona, zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. Natomiast sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany przez organ na podstawie kryteriów słuszności i celowości, pozostaje już poza granicami kontroli sądowej.

Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2007r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 670 ze zm.), z którego wynika, że organ właściwy wierzyciela alimentacyjnego może na wniosek dłużnika alimentacyjnego umorzyć jego należności z tytułu wypłaconych za dłużnika świadczeń alimentacyjnych, łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, uwzględniając sytuację dochodową i rodzinną.

Fakultatywność sposobu załatwienia sprawy w oparciu o powyższy przepis (organ może przyznać ulgę albo ulgi nie przyznać), oznacza, że nie stanowi naruszenia prawa materialnego, odmowa przyznania ulgi nawet w przypadku dostrzeżenia przez organ nie najlepszej sytuacji dochodowej i rodzinnej dłużnika alimentacyjnego, o ile organ przedstawi uzasadnienie dokonanego wyboru wykazujące brak arbitralności rozstrzygnięcia, a decyzję wyda po zebraniu w sposób właściwy materiału odwodowego i przeanalizowaniu wszystkich dowodów.

W ocenie Sądu, w zaskarżonej decyzji nie przekroczono granic uznania administracyjnego. Zgromadzony materiał dowodowy nie daje podstaw do stwierdzenia, że wskazanym wyżej powinnościom w toku postępowania administracyjnego uchybiono. Wniosek skarżącego został rozpatrzony przy uwzględnieniu ustalonej w toku postępowania sytuacji dłużnika alimentacyjnego, a wyciągniętych na tej podstawie wniosków nie można uznać za dowolne. Analiza akt administracyjnych sprawy prowadzi do wniosku, że na podstawie pisma skarżącego z dnia 10 marca 2020 r., oświadczeń skarżącego z dnia 20 kwietnia 2020 r. o stanie rodzinnym i majątkowym oraz informacji o przychodach PIT-11 za 2019 r., a także oceny sytuacji rodzinnej sporządzonej przez Miejskie Centrum Pomocy Rodzinie w Z. i kart rozliczeniowych dłużnika alimentacyjnego ustalających należności alimentacyjne wynikają wszystkie istotne informacje dotyczące sytuacji rodzinnej, zdrowotnej i materialnej, w tym o uzyskiwanych dochodach i ponoszonych niezbędnych wydatkach na utrzymanie.

Na podstawie powyższego organy uznały, że sytuacja skarżącego nie jest na tyle niekorzystna, aby można było uznać, że ma ona charakter szczególnie uzasadnionych okoliczności. Zwrócić należy uwagę, że konieczność ponoszenia wydatków związanych z utrzymaniem drugiego dziecka, czy okoliczność systematycznego obecnie wpłacania zaliczek, a także dobrowolnych wpłat do Komornika sądowego na poczet zaległości alimentacyjnych nie czyni sytuacji skarżącego wyjątkową na tle innych dłużników alimentacyjnych. Również koszty wynagrodzenia Komornika sądowego, w związku z prowadzonym postępowaniem nie stanową wystarczającej podstawy do uwzględnienia wniosku skarżącego o częściowe umorzenie należności z funduszu alimentacyjnego bądź rozłożenia na raty należności głównej.

W ocenie Sądu stanowisko organów, w świetle zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego należy uznać za zasadne. Podkreślenia wymaga, że ulgi dotyczące obowiązku alimentacyjnego, zastępczo realizowanego przez państwo, mają charakter wyjątkowy i jako takie, zgodnie z ogólnymi regułami interpretacyjnymi, powinny być interpretowane w sposób ścisły a nie rozszerzający. W związku z powyższym, czy to instytucja częściowego umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego, czy rozłożenia na raty zaległości głównej, powinna mieć miejsce jedynie wówczas, gdy sytuacja dochodowa i rodzinna zobowiązanego nie pozwala mu na wywiązanie się z ciążącego na nim obowiązku alimentacyjnego. Stan taki powinien być jednak efektem czynników obiektywnych, na które zobowiązany nie ma żadnego wpływu.

Z akt sprawy nie wynika natomiast, aby takie szczególne okoliczności miały miejsce. Skarżący jest osobą młodą (46 lat), czynną zawodowo, o stanie zdrowia pozwalającym na podejmowanie pracy i nie legitymującą się orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności.

Ponadto, skarżący - jak sam wskazał - jest osobą spłacającą swoje zadłużenie wobec funduszu alimentacyjnego, pomimo niskich dochodów oraz obciążeń, związanych z koniecznością łożenia na utrzymanie drugiego dziecka. W konsekwencji, można uznać, że ma on obiektywną możliwość spłaty swoich zobowiązań wobec funduszu alimentacyjnego, dlatego też w niniejszej sprawie nie zaistniały przesłanki warunkujące zarówno umorzenie, jak i rozłożenie na raty jego zadłużenia.

Oceniając zaskarżoną decyzję nie można przy tym zapominać o charakterze zobowiązań alimentacyjnych, które zgodnie z postanowieniami art. 133 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego w przypadku rodziców w stosunku do ich dzieci mają charakter obligatoryjny. Zatem w pierwszej kolejności z obowiązku tego winni się wywiązywać rodzice, łożąc na utrzymanie swoich dzieci. Dopiero w sytuacji, gdy rodzic nie wywiązuje się z obowiązku alimentacji, środki na utrzymanie dziecka zastępczo wykłada państwo w ramach konstytucyjnego obowiązku wspierania rodziny (art. 71 Konstytucji RP). Pomocnicze działanie państwa ogranicza się do tych przypadków, gdy rodzice wychowujący dzieci, pozbawieni alimentów ze strony osób zobowiązanych, nie są w stanie samodzielnie zaspokoić potrzeb w zakresie utrzymania dziecka. Pomocniczy charakter wsparcia państwa oznacza w tym przypadku, że – zgodnie z przepisami ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, powinno się ono domagać zwrotu wypłaconych zastępczo za rodzica zobowiązanego do alimentacji środków wraz z odsetkami.

W kontekście powyższego, należy zauważyć, że w aktach sprawy znajduje się decyzja Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] lutego 2020 r., nr [...], którą umorzono postępowanie dotyczące uznania skarżącego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych (k. 4 akt adm). Powyższe świadczy tym, że skarżący – pomimo jak twierdzi – trudnej sytuacji materialnej wypełnia obowiązek uregulowania zadłużenia, które powstało na skutek niewywiązywania się z obowiązku alimentacyjnego wobec syna – O. M.. Posiada więc w pełni realne możliwości spłaty powstałych zadłużeń bez konieczności ich umarzania, co przemawia za zasadnością stanowiska organów I jak i II instancji.

Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że organ zasadnie przyjął, że nie ma żadnego powodu by obowiązek zwrotu zapłaconych za dłużnika alimentacyjnego kwot podlegał łagodniejszemu reżimowi niż obowiązek alimentacyjny. W utrwalonym orzecznictwie sądowoadministracyjnym, wskazuje się, że nawet wyjątkowo trudna sytuacja finansowa, nie powinna stanowić przyczyny zwolnienia dłużnika alimentacyjnego z obowiązku zwrotu wypłaconych za niego alimentów. Umorzenie należności powinno mieć miejsce, gdy sytuacja dochodowa zobowiązanego lub jego rodziny nie pozwala mu na wywiązanie się z ciążącego na nim obowiązku alimentacyjnego. Stan taki powinien być efektem czynników obiektywnych, na które zobowiązany nie ma wpływu (zob. wyrok NSA z 4 września 2018 r., I OSK 2604/16, CBOSA).

Na podstawie powyższych ustaleń Sąd doszedł do przekonania, że w okolicznościach rozpatrywanej sprawy taka sytuacja nie ma miejsca. Rozpoznając wniosek wszczynający postępowanie, organy dokonały szczegółowej analizy sytuacji dochodowej i rodzinnej skarżącego. Argumenty organu, że w przypadku skarżącego nie zachodzą żadne okoliczności zdrowotne lub rodzinne, które stanowiłyby szczególną i wyjątkową sytuację przemawiającą za celowością umorzenia należności z funduszu alimentacyjnego bądź rozłożenia na raty pozostałej należności znajdują oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym.

Na zmianę stanowiska w niniejszej sprawie nie mają wpływu wyjaśnienia skarżącego, że obecnie spłaca regularnie dług alimentacyjny i wykazuje duże zaangażowanie w spłatę zadłużenia dokonując od kilku lat dobrowolnych wpłat za pośrednictwem komornika sądowego. Wskazany w skardze zarzut, jakoby powyższe okoliczności zostały pominięte przez organ przy rozpatrywaniu wniosku, jest niezasadny. Instytucja opisana w art. 30 ust. 2 ustawy nie jest bowiem formą nagrody dla konkretnych dłużników, zróżnicowaną w zależności od ich zaangażowania w płaceniu alimentów czy w spłacie zadłużenia.

Skarżący zaś, mając na uwadze powyższe, może zwrócić się zgodnie z art. 30 ust. 1 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów do organu właściwego dłużnika o umorzenie należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego w stosowanej wysokości po spełnieniu wskazanych w tym przepisie okresów skutecznej spłaty zadłużenia.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, Sąd uznał, że również są bezzasadne. Zarzut dotyczący nie przeprowadzenia przez organ postępowania dowodowego w sposób prawidłowy i zupełny, skutkiem czego było wydanie decyzji w oparciu o dowolność, nie ma oparcia w ustalonym stanie faktycznym. Organ odniósł się do wieku skarżącego, zbadał aktywność zawodową, stan rodzinny i majątkowy. Powyższe znajduje potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym, nie ma więc podstaw do twierdzeń, że postępowanie nie zostało przeprowadzone w sposób wadliwy, z pominięciem istotnych dla sprawy faktów. Organ odniósł się także, do obowiązku alimentacyjnego skarżącego względem drugiego dziecka i dokonał analizy sytuacji dochodowej i mieszkaniowej skarżącego. Wskazane ustalenia organu oparte są o dowody z dokumentów, a wobec niepodważenia treści dokumentów przez stronę, nie mogą być uznane za ustalenia dowolne.

Wbrew zarzutom skarżącego, organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe w zakresie istnienia przesłanek z art. 30 ust. 2 ustawy, wyjaśniły sytuację materialną i życiową skarżącego oraz wyraźnie określiły powody zajętego stanowiska w uzasadnieniu zaskarżonych rozstrzygnięć.

Odnosząc się zaś do zarzutu dotyczącego nie odniesienia się przez organ odwoławczy do tej części wniosku skarżącego z dnia [...] marca 2020 r., która dotyczy rozłożenia na raty pozostałej do spłaty należności, to sąd wskazuje, że nie jest to uchybienie mające wpływ na wynik sprawy. Podkreślić bowiem należy, że uzależnienie możliwości rozłożenia na raty zadłużenia z tytułu wypłaconych z funduszu alimentacyjnego świadczeń od uzyskiwania przez dłużnika stałych dochodów jest nieuprawnione i w istocie prowadzi do wypaczenia tej instytucji. Adresatami pomocy przewidzianej w art. 30 ust. 2 przy takim podejściu mogłyby być, co do zasady, jedynie osoby o ustabilizowanej sytuacji finansowej i osobistej, a więc te, które są w stanie na bieżąco samodzielnie realizować swoje zobowiązania, co sprzeczne byłoby z przesłankami tej pomocy określonymi przez ustawodawcę (por. wyrok WSA w Warszawie z 21 lutego 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 2488/12, CBOSA). Ustawodawca, tworząc tę regulację, miał na celu pomoc dłużnikom, którzy są w bardzo trudnej sytuacji finansowej. Ta trudna sytuacja finansowa może przejawiać się np. otrzymywaniem dochodu jedynie z prac dorywczych czy brakiem posiadania stałego dochodu. W związku z tym zastosowanie tej instytucji w stosunku do zobowiązanych otrzymujących stały dochód prowadziłby do złego zastosowania normy prawnej zawartej w przepisie.( Tomaszewska Ewa, Ustawa o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Komentarz, wyd. II, Lex 587385465).

Reasumując Sąd stwierdza, że organy zebrały materiał dowodowy pozwalający na ocenę sytuacji skarżącego, nie naruszając przy tym przepisów prawa materialnego i procesowego, a wydane decyzje nie przekroczyły granic uznania administracyjnego. Motywy działania organu przedstawione w uzasadnieniu decyzji zarówno organu I instancji, jak też w decyzji organu odwoławczego nie pozwalają uznać wydanego rozstrzygnięcia za dowolne, pozbawione oparcia w zebranym materiale dowodowym.

Natomiast w ocenie Sądu bez podstawy prawnej organ I instancji zawarł w decyzji rozstrzygnięcie o odmowie zawieszenia postępowania egzekucyjnego o sygn. akt KMP [...], do którego nie był uprawniony. Powyższe pozostaje jednak bez wpływu na prawidłowość decyzji w zakresie pkt 1 i 2 decyzji.

Z tych względów, uznając że skarga jest niezasadna, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.