Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 736/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2011-06-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 39 ust 1 i 2
journal: Dz.U. 2009 nr 175 poz 1362
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik Sędzia WSA Małgorzata Walentek (spr.) Protokolant Paulina Kowalczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi H. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta K. odmówił przyznania H. K. zasiłku celowego na zakup dmuchawy. W podstawie prawnej decyzji powołano art. 3 ust. 3, art. 8 ust. 1, art. 39 oraz art. 106 ust. 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (j.t. Dz. U. Nr 175, z 2009 r., poz. 1362).

W motywach rozstrzygnięcia organ ustalił, że dochód wnioskodawcy nie przekracza kryterium dochodowego określonego w art. 8 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej oraz zachodzi dysfunkcja z art. 7 tej ustawy. Przyznanie świadczenia nie było natomiast możliwe, ponieważ wnioskowana potrzeba nie stanowi potrzeby niezbędnej w rozumieniu art. 3 ust. 1 wskazanej ustawy. Strona posiada bowiem w mieszkaniu centralne ogrzewanie. Natomiast zgodnie z art. 3 ust. 4 ww. ustawy potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej.

Na skutek odwołania strony, wolnego od jakichkolwiek zarzutów i argumentów, decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., w trybie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji, podzielając zasadniczo jej ustalenia i wnioski. Dodatkowo organ odwoławczy szeroko przedstawił sytuację osobistą i materialną wnioskodawcy oraz zakres udzielonej mu pomocy. Wskazał, że potrzeby bytowe strony są zaspokajane wyłącznie w ramach wsparcia środkami pomocy społecznej w formie materialnej oraz bezgotówkowej, a ich wysokość jest porównywalna z kwotą minimalnego wynagrodzenia za pracę, jakie otrzymują osoby zatrudnione, a która to kwota ma im zapewnić zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Ponadto strona otrzymuje dodatek mieszkaniowy oraz korzysta z bezpłatnego pobytu w dziennym domu pomocy społecznej. Dlatego też Kolegium nie stwierdziło naruszenia granic uznania administracyjnego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący wyraził swoją dezaprobatę wobec zaskarżonej decyzji, a także działania organów administracji publicznej. Zdaniem skarżącego działalność Ośrodka zagraża jego egzystencji, a odmowa przyznania świadczeń bezpodstawnie uzasadniana jest ograniczonymi środkami. Skarżący zakwestionował sposób podziału środków pomocy społecznej.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w motywach kwestionowanej decyzji.

W dodatkowym piśmie sporządzonym przez pełnomocnika ustanowionego dla skarżącego z urzędu poniesiono zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. polegającego na niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy, jak i zaniechanie kierowania się słusznym interesem skarżącego. Wskazano, że według skarżącego dmuchawa jest mu niezbędna, szczególnie w okresie zimowym, kiedy nie ma dostaw ciepła a w mieszkaniu jest zbyt niska temperatura na normalną egzystencję. Zaspokojenie tej potrzeby pozwoli mu uniknąć przeziębień, które osłabiają jego organizm w jego złej sytuacji zdrowotnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna bowiem sądowa kontrola legalności, przeprowadzona stosownie do wskazań zawartych w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) wykazała, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

W rozpoznawanej sprawie poza sporem jest, że skarżący ma prawo do świadczeń z pomocy społecznej, spełnia bowiem przepisane w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 175 z 2009 r., poz. 1362 ze zm.) kryteria określone w art. 8 ust. 1 (kryterium dochodowe) oraz w art. 7 ust. 5 (niepełnosprawność) uprawniające do świadczeń z pomocy społecznej.

Zgodnie z art. 39 ust 1 i 2 powołanej wyżej ustawy zasiłek celowy może zostać przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu. Wskazany katalog potrzeb, które mogą być zaspokojone posiada charakter otwarty i zadaniem organu jest w każdym przypadku w sposób indywidualny ocenić, czy potrzeba taka mieści się w celach i możliwościach pomocy społecznej. Stosownie bowiem do regulacji zawartej w art. 3 ust. 4 wskazanej ustawy potrzeby osoby i rodziny korzystającej z pomocy społecznej powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i możliwościom tej pomocy. Jednakowoż, co wymaga podkreślenia istotą zasiłku celowego jest zaspokojenie konkretnej potrzeby bytowej umożliwiającej życie w warunkach odpowiadających godności człowieka (art. 3 ust. 1 ustawy).

Dlatego też organy orzekające w sprawie obowiązane są ustalić czy zaspokojenie zgłoszonej potrzeby, jest w świetle sytuacji życiowej wnioskodawcy rzeczywiście niezbędne. Organ powinien więc wydając decyzję ocenić całokształt sytuacji osobistej i majątkowej strony, mającej wpływ na zakres zaspokojenia potrzeb. Dopiero po ustaleniu, że występuje niezbędna potrzeba, która nie może być zaspokojona, w tym w ramach własnych możliwości i z posiadanych środków, czyli wnioskowana pomoc jest niezbędna, organ może przyznać (ale nie musi) zasiłek celowy, biorąc pod uwagę okoliczności przemawiające za udzieleniem pomocy, jak i przeciw jej udzieleniu.

Tymczasem stanowisko organów obu instancji nie budzi jakichkolwiek zastrzeżeń. Należy zgodzić zgodzić się z organami, iż określony przez wnioskodawcę cel - którego realizacji służyć miałaby przyznana ewentualnie pomoc - nie należy do kategorii niezbędnych potrzeb bytowych. Nie sposób bowiem przyjąć w okolicznościach niniejszej sprawy, aby przyznanie zasiłku na zakup dmuchawy, w sytuacji gdy w mieszkaniu skarżącego jest centralne ogrzewanie, stanowiło niezbędną potrzebę bytową. Przeznaczanie świadczeń z pomocy społecznej na zakup urządzenia grzewczego, którego posiadanie nie wynika z braku instalacji grzewczej w mieszkaniu, a jedynie ma poprawić sytuację skarżącego, wykracza bowiem poza zadania pomocy społecznej. Przyjdzie także wskazać, że skarżący korzysta z szerokiego wsparcia finansowego w ramach świadczeń z pomocy społecznej. Otrzymuje także dodatek mieszkaniowy oraz zasiłek celowy na opłacenie bieżącego czynszu, w tym kosztów centralnego ogrzewania. Natomiast nie ulega wątpliwości, że wsparcie finansowe udzielane skarżącemu jest odpowiednie do jego sytuacji i zabezpiecza niezbędne potrzeby bytowe oraz z drugiej strony uwzględnia możliwości finansowe Ośrodka Pomocy Społecznej.

Stwierdzić dodatkowo należy, że organy, które rozpoznają sprawę z zakresu świadczeń z pomocy społecznej na podstawie przepisów prawa materialnego przewidujących uznaniowy charakter rozstrzygnięcia, jak ma to miejsce w przypisku zasiłku celowego, są obowiązane zgodnie z zasadą art. 7 k.p.a., załatwić sprawę w sposób zgodny ze słusznym interesem obywatela, jeżeli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny, ani nie przekracza to możliwości organu administracji wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków. Nie jest więc tak, że każda osoba spełniająca warunki do przyznania pomocy społecznej tę pomoc musi uzyskać w żądanej wysokości i na każdy cel, gdyż organy administracji muszą gospodarować określoną pulą środków finansowych i rozeznać potrzeby osób potrzebujących wsparcia.

Mając na uwadze przedstawiony stan rzeczy Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z obowiązującym prawem, w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania. W sprawie nie nastąpiło także naruszenie granic przysługującego organom uznania administracyjnego. Okoliczności przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji świadczą o rozważeniu całokształtu okoliczności sprawy.

Mając wszystko powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę stosując art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).