Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 1557/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2016-02-03 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a.
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Ibrom po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. F. P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry - w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

H. F. P. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry.

W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, że wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków, ponieważ na dzień 13 kwietnia 2015 r. skarżąca zapłaciła kary pieniężne w łącznej wysokości 5.079.683,76 zł. Skarżąca oświadczyła, że toczy się wobec niej szereg postępowań w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry, a w związku z zatrzymaniem urządzeń ponosi straty finansowe.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny Lublinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednocześnie w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności.

Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu do czasu wydania orzeczenia w sprawie przez sąd administracyjny stanowi formę tzw. ochrony tymczasowej, mającej na celu ochronę skarżącego przed potencjalnym zaistnieniem sytuacji, w której akt oceniony jako wadliwy przez sąd został już faktycznie wykonany, z czym wiążą się niekorzystne konsekwencje w postaci znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja administracyjna korzysta z domniemania zgodności z prawem i podlega wykonaniu.

Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty, zaś obowiązek ich uprawdopodobnienia spoczywa na wnioskodawcy. Sąd jedynie ocenia, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem aktu, by sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. Jak przyjęto w orzecznictwie, chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wyrównana przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia.

W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Twierdzenia powinny być poparte materiałem dowodowym. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego ocenę (vide postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04).

W ocenie Sądu, wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem skarżąca nie wykazała, że zachodzi w stosunku do niej niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody materialnej lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Przede wszystkim skarżąca nie przedstawiła dokumentów obrazujących jej aktualną kondycję finansową. Do wniosku dołączyła kopię rachunku zysków i strat Spółki za 2013 r., jednak dane te nie mogą być uznane za miarodajne dla oceny kondycji finansowej spółki w dacie składania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (koniec września 2015 r.). Wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie mogła uzasadniać także treść oświadczenia prezesa zarządu spółki M W z dnia 28 września 2015 r., bowiem wskazana tam informacja, że Spółka zapłaciła w latach 2012-2015 kary pieniężne w łącznej wysokości 5 079 683,76 zł, sama w sobie nie oznacza, iż zapłata przed rozpoznaniem skargi przez sąd administracyjny kary pieniężnej nałożonej w niniejszej sprawie (12 000 zł) może wyrządzić Spółce znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji mogłoby przemawiać oświadczenie prezesa zarządu, że wobec Spółki toczy się szereg postępowań w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier poza kasynem gry, co może skutkować nałożeniem kolejnych kar na Spółkę. Oświadczenie to nie zostało jednak w żaden sposób uprawdopodobnione, chociażby poprzez przedstawienie zestawienia prowadzonych postępowań i łącznej wysokości potencjalnych kar, które mogłyby zostać nałożone na spółkę.

Wobec braku danych dotyczących aktualnej sytuacji Spółki i możliwych zagrożeń wywołanych wykonaniem zaskarżonej decyzji, za przedwczesne należałoby uznać twierdzenie, że nieuwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania wyżej wymienionej decyzji może prowadzić do utraty płynności finansowej Spółki, co z kolei groziłoby jej upadłością (por. postanowienie NSA z 8 września 2015 r., II GZ 451/15; postanowienie NSA z 18 września 2015 r., II GZ 481/15; postanowienia NSA z 2 października 2015 r., II GZ 498/15, II GZ 500/15, II GZ 499/15; postanowienia NSA z 6 października 2015 r., II GZ 519/15, II GZ 517/15, II GZ 518/15, II GZ 514/15; postanowienie NSA z 13 października 2015 r., II GZ 548/15; postanowienie NSA z 14 października 2015 r., II GZ 562/15; postanowienie NSA z 15 października 2015 r., II GZ 575/15; postanowienia NSA z 16 października 2015 r., II GZ 579/15, II GZ 588/15, II GZ 583/15).

Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, że Spółka nie uprawdopodobniła, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować wystąpienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Z tych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.