Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1186/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 129 ust. 1 pkt 2, art. 130
journal: Dz.U. 2003 nr 119 poz 1117
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Sędzia NSA Andrzej Kuba (spr.) Sędzia del. WSA Ewa Cisowska-Sakrajda Protokolant Szymon Janik po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2018 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 października 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 1220/15 w sprawie ze skargi [A.] Sp. z o.o. z siedzibą w C. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądza od [A.] Sp. z o.o. z siedzibą w C. na rzecz Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej 1400 (tysiąc czterysta) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem objętym skargą kasacyjną, po rozpoznaniu skargi A. Sp. z o.o. w C. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] marca 2015 r., w przedmiocie odmowy udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy, w punkcie pierwszym uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] listopada 2013 r., a w punkcie drugim zasądził od organu na rzecz spółki zwrot kosztów postępowania.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

Decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. Urząd Patentowy RP odmówił skarżącej udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy słowny "300", zgłoszony dnia 2 czerwca 2010 r., pod numerem [...], przeznaczony do oznaczania towarów z klasy 16: czasopisma krzyżówkowe i szaradziarskie. W podstawie materialnoprawnej decyzji powołano art. 129 ust. 1 pkt 2 oraz art. 129 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r. Nr 119 poz. 1117 ze zm.; dalej p.w.p.).

Urząd Patentowy RP, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, w zaskarżonej decyzji z dnia [...] marca 2015 r. podtrzymał w pełni stanowisko wyrażone w decyzji z dnia [...] listopada 2013 r. Uznał, że sporne oznaczenie nie posiada ani pierwotnej ani wtórnej zdolności odróżniającej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględniając skargę wyrokiem objętym skargą kasacyjną odniósł się w pierwszej kolejności do zarzutów skarżącej dotyczących naruszenia przez organ przepisów art. 129 ust. 1 pkt 2 i art. 129 ust. 2 pkt 2 p.w.p. oraz przepisów postępowania w zakresie ustalenia braku pierwotnej zdolności odróżniającej słownego znaku towarowego "300" i stwierdził, że Urząd Patentowy RP przeprowadził w tym zakresie pełną analizę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i na podstawie całokształtu okoliczności prawidłowo uznał, że słowny znak towarowy "300" pozbawiony jest dostatecznych znamion odróżniających w odniesieniu do towarów wskazanych we wniosku, albowiem jest jedynie oznaczeniem słownym, stanowiącym wyłącznie kryterium ilości (cyfry odzwierciedlającej ilość zadań logicznych zawartych w danej publikacji). Brak w tym przypadku jakiejkolwiek szaty graficznej znaku "300" powoduje, iż ma on wyłącznie charakter informacyjny oraz opisowy,

Sąd uznał natomiast, iż organ dopuścił się naruszenia przepisu art. 130 p.w.p.

Sąd stwierdził, że przedstawiona przez organ analiza pojęcia używania znaku towarowego w rozumieniu przepisu art. 130 w zw. z art. 129 ust. 1 pkt 2, która polegała na uznaniu przez organ, że nabycie wtórnej zdolności odróżniającej znaku towarowego jest możliwe poprzez wykazanie używania danego znaku (konkretnego oznaczenia), nie zaś jako elementu innego znaku towarowego, jest sprzeczna z wykładnią pojęcia rzeczywistego używania znaku, dokonaną przez Trybunał Sprawiedliwości UE (dalej: TSUE). Sąd wskazał, że Urząd Patentowy RP uznał, że skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów na obecność spornego znaku "300" na rynku, gdyż przedłożyła jedynie materiały dotyczące innego znaku, a mianowicie słowno-graficznego znaku towarowego "300 Panoramicznych", którego używanie przez skarżącą w obrocie nie dowodzi nabycia wtórnej zdolności odróżniającej spornego znaku towarowego. To stanowisko w ocenie Sądu jest sprzeczne z aktualnie przyjętym w orzecznictwie europejskim stanowiskiem, że dodawanie do znaku dodatkowych elementów lub też używanie znaku w połączeniu z innym zarejestrowanym znakiem towarowym lub jako część złożonego znaku towarowego, także zarejestrowanego nie stanowią same z siebie przeszkody do stwierdzenia jego rzeczywistego używania.

Bezpośrednią konsekwencją wadliwej wykładni przepisów prawa materialnego było niewyjaśnienie przez organ wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy oraz brak dokonania pełnej oceny przesłanek koniecznych przy ustaleniu podstaw do stwierdzenia nabycia przez sporny znak wtórnej zdolności odróżniającej, co stanowi, zdaniem Sądu, naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.; dalej k.p.a.), art. 77 § 1 kpa oraz art. 107 § 3 k.p.a.

Sąd wskazał, że ponownie rozpoznając sprawę Urząd Patentowy RP dokona uzupełniającej analizy przedłożonych przez skarżącą dowodów na okoliczność wykazania używania znaku towarowego "300" w kontekście ewentualnego nabycia przez ten znak tzw. wtórnej zdolności odróżniającej jako elementu innego znaku towarowego, a w szczególności oznaczenia "300 Panoramicznych".

W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji powołał art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270; dalej: p.p.s.a.).

Skargę kasacyjną złożył Urząd Patentowy RP zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.:

naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1. art.141 § 4 p.p.s.a.:

a) poprzez błędne przedstawienie stanu sprawy polegające na przypisaniu Urzędowi twierdzeń, które w decyzji nie padły, a które przesądziły o uchyleniu decyzji Urzędu, a mianowicie uznaniu, że Urząd w swoim rozstrzygnięciu przyjął, że "nabycie wtórnej zdolności odróżniającej znaku towarowego stosowanie do dyspozycji art. 130 p.w.p. jest możliwe poprzez wykazanie używania danego znaku towarowego (konkretnego oznaczenia) nie zaś jako elementu innego znaku towarowego" oraz że "Urząd Patentowy RP uznał, że skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów na obecność spornego znaku ..300" na rynku, gdyż przedłożyła jedynie materiały dotyczące innego znaku", w sytuacji, w której żadne z przytoczonych twierdzeń Sądu w decyzji nie padło, a Urząd szczegółowo i jednoznacznie wskazał w uzasadnieniu decyzji, że wręcz odwrotnie ..istnieje możliwość nabycia wtórnej zdolności odróżniającej poprzez używanie danego oznaczenia, iako części znaku złożonego." oraz, że "po raz kolejny trzeba podkreślić i w tej kwestii należy się zgodzić ze zgłaszającym, że zgłaszający wykazał używanie znaku przed datą zgłoszenia." co skutkowało stwierdzeniem przez Sąd nieistniejącego naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 130 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2013 r., poz. 1410, dalej powoływane jako "p.w.p."), oraz będące tego konsekwencją naruszenie prawa procesowego tj. 7, 77 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, z późn. zm.7 - dalej powoływane jako "k.p.a"), i niezasadnym uchyleniem decyzji Urzędu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a.,

b) polegające na sporządzeniu uzasadnienia wyroku, które nie spełnia ustawowych wymogów w zakresie wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, a mianowicie, w sytuacji, w której przedmiotem niniejszej sprawy była ocena pierwotnej i wtórnej zdolności odróżniające oznaczenia "300" do oznaczania zgłoszonych towarów (art.130 w zw. art.129 ust.2.pkt 2 p.w.p.), wywód Sądu dotyczył wykładni pojęcia rzeczywistego używania znaku, które to używanie jest relewantne na gruncie art. 169 ust.1 pkt.1 i ust.4 i 5 p.w.p., a nie art. art.130 w zw. art..129 ust.2.pkt 2 p.w.p., i na podstawie art. 153 p.p.s.a. Sąd związał Urząd interpretacją przepisu art. 130 p.w.p., w której odnosi się do rzeczywistego używania znaku (irrelewantnego w tej sprawie), co przy braku wywodu dotyczącego przyczyn takiego rozumowania czyni wyrok zupełnie niezrozumiały dla Urzędu i uniemożliwia kontrolę instancyjną zaskarżonego orzeczenia,

c) poprzez sporządzenie uzasadnienia, które nie zawiera precyzyjnych wskazań co do dalszego postępowania Urzędu, a w szczególności nie wskazuje na czym polegać miałaby "uzupełniająca analiza przedłożonych przez skarżącą dowodów", w sytuacji, w której analiza taka została przeprowadzona, a Sąd nie wyjaśnił, który dowód i w jakim zakresie został nieprawidłowo oceniony, co skutkowało pozostawianiem niepewności co do zakresu związania Urzędu wyrokiem na podstawie art. 153 p.p.s.a.

2. art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr.153 poz.1269. z późn. zm. - dalej powoływane jako "p.u.s.a.") w zw. z art.3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. poprzez dokonanie nierzetelnej kontroli sądowoadministracyjnej i stwierdzenie niewystępujących w decyzji naruszeń prawa w wyniku, jak się wydaje, niedokładnego zapoznania się z obszernym uzasadnieniem zaskarżonej decyzji i aktami sprawy, co skutkowało przypisaniem Urzędowi twierdzeń, które w decyzji nie padły, a które przesądziły o uchyleniu decyzji Urzędu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a,

3. art.145 § 1 pkt 1 c p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77§ 1 i 107 k.p.a poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji z dnia 07.11.2013 r. z uwagi na domniemane naruszenie przepisów postępowania administracyjnego polegające na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy, a mianowicie możliwości nabycia wtórnej zdolności odróżniającej przez zgłoszony znak "300" w wyniku używania go jako elementu innego znaku towarowego, w sytuacji, w której okoliczności te były szczegółowo zbadane przez Urząd Patentowy, i Urząd w obszernej decyzji odniósł się do wiarygodności wszystkich przedstawionych dowodów na używanie znaku "300" jako elementu znaku "300 panoramicznych" i w wyniku powyższej szczegółowej analizy Urząd doszedł do wniosku, iż w tym konkretnym przypadku dowody przedstawione przez stronę nie wystarczyły do jednoznacznego stwierdzenia, iż znak towarowy "300" utrwalił się w świadomości odbiorców jako wskazanie pochodzenia towarów,

Naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

4. art. 130 p.w.p. poprzez jego błędną wykładnię sprowadzającą się do nieuzasadnionego utożsamienia kryteriów nabycia przez dane oznaczenie wtórnej zdolności odróżniającej w wyniku jego używania (wykazywanego na potrzeby uzyskania zdolności rejestrowej], z kryteriami rzeczywistego używania już odróżniającego znaku (dla celów podtrzymania jego ochrony), i pomięcie dalszych utrwalonych w orzecznictwie kryteriów nabycia wtórnej zdolności odróżniającej poza używaniem znaku, a mianowicie przede wszystkim faktu, że w następstwie używania oznaczenia, o którego rejestrację się wnosi, oznaczenie to musi samodzielnie, w oderwaniu od innych znaków, z którymi występuje na rynku, wskazywać zainteresowanemu kręgowi odbiorców, że opatrzone nim towary pochodzą z określonego przedsiębiorstwa, co skutkowało uznaniem, że przedstawiona przez Urząd interpretacja przepisu art.130 p.w.p. jest błędna i uchyleniem obu decyzji Urzędu Patentowego na podstawie art. 145 §1 pkt. 1 lit a p.p.s.a.

Podnosząc te zarzuty skarżący organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną spółka wniosła o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowaniawg norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy, zatem zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, w sytuacjach enumeratywnie wymienionych w § 2 tego przepisu, a które w tej sprawie nie występują.

Skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionych podstawach, o których stanowi art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a., a więc zarzuty obejmują zarówno naruszenie prawa materialnego - przez błędną wykładnię art. 130 p.w.p., jak i przepisów postępowania, które zostały ściśle powiązane z nieprawidłową interpretacją przepisu art. 130 p.w.p. dokonaną przez Sąd I instancji. Uzasadnia to wspólne odniesienie się do obu rodzajów zarzutów.

Kontroli instancyjnej, sprawowanej w jej granicach, poddany został wyrok Sądu I instancji uwzględniający skargę na decyzję o odmowie udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy. Zaskarżona decyzja opierała się na poglądzie, że zgłoszone oznaczenie nie posiada ani pierwotnej ani też wtórnej zdolności odróżniającej. Sąd I instancji wprawdzie podzielił pogląd organu o braku pierwotnej zdolności odróżniającej, ale w odniesieniu do wtórnej zdolności odróżniającej uznał, że Urząd Patentowy dokonał wykładni art. 130 p.w.p. "niezgodnej z jej aktualną wykładnią, wynikającą przede wszystkim z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości", a na skutek tej "niewłaściwej wykładni" organ "nie wyjaśnił wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy".

Kwestionując stanowisko Sądu I instancji Urząd Patentowy wskazał przede wszystkim, na to, że zostało ono oparte na "przypisaniu Urzędowi twierdzeń, które w decyzji nie padły", jak i na posłużeniu się w procesie wykładni art.130 p.w.p. pojęciem rzeczywistego używania znaku, o którym stanowi art. 169 ust. 1 p.w.p..

Zestawiając powody uchylenia decyzji wynikające z uzasadnienia zaskarżonego wyroku z zarzutami skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że dokonana przez Urząd Patentowy wykładnia art. 130 p.w.p. była prawidłowa, a zacytowane w uzasadnieniu wyroku fragmenty stanowiska organu bądź wyrwane zostały z kontekstu lub też w ogóle nie zostały wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na wstępie należy przypomnieć, że zgodnie z art. 129 ust. 1 pkt 2 p.w.p. nie udziela się praw ochronnych na oznaczenia, które nie mają dostatecznych znamion odróżniających. W art. 129 ust. 2 p.w.p. ustawodawca sprecyzował, że nie mają dostatecznych znamion odróżniających oznaczenia, które: nie nadają się do odróżniania w obrocie towarów, dla których zostały zgłoszone (pkt 1), składają się wyłącznie z elementów mogących służyć w obrocie do wskazania w szczególności rodzaju towaru, jego pochodzenia, jakości, ilości, wartości, przeznaczenia, sposobu wytwarzania, składu, funkcji lub przydatności (pkt 2), a także takie, które weszły do języka potocznego lub są zwyczajowo używane w uczciwych i utrwalonych praktykach handlowych (pkt 3). Nie jest przy tym wymagane kumulatywne spełnienie wszystkich tych przesłanek. Stosownie natomiast do art. 130 p.w.p. przy ocenie, czy oznaczenie ma dostateczne znamiona odróżniające, należy uwzględnić wszystkie okoliczności związane z oznaczaniem nim towarów w obrocie. Odmowa udzielenia prawa ochronnego na podstawie art. 129 ust. 1 pkt 2 nie może nastąpić w szczególności, jeżeli przed datą zgłoszenia znaku towarowego w Urzędzie Patentowym znak ten nabrał, w następstwie jego używania, charakteru odróżniającego w przeciętnych warunkach obrotu.

Jak już wcześniej wskazano stanowisko Sądu I instancji co do braku pierwotnej zdolności odróżniającej (art.129 p.w.p.) nie zostało zakwestionowane przez zgłaszającego oznaczenie. Kwestią sporną jest natomiast nabycie przez oznaczenie "300" wtórnej zdolności odróżniającej, a w istocie prawidłowość wykładni art. 130 zdanie drugie p.w.p., przy czym, o czym już była mowa, skarżący organ trafnie zarzuca, że Sąd I instancji nieprawidłowo odczytał zaskarżoną decyzję uznając, że według Urzędu Patentowego nabycie wtórnej zdolności odróżniającej znaku towarowego jest możliwe poprzez wykazanie używania danego znaku (konkretnego oznaczenia) nie zaś, jako elementu innego znaku towarowego a także, że organ uznał, iż skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów na obecność spornego znaku na rynku, gdyż przedłożyła jedynie materiały dotyczące innego znaku. Takich stwierdzeń nie ma w zaskarżonej decyzji. Przeciwnie, analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że organ uznał odwrotnie niż twierdzi Sąd I instancji. Urząd Patentowy RP wskazał bowiem, że istnieje możliwość nabycia wtórnej zdolności odróżniającej poprzez używanie danego oznaczenia, jako części znaku złożonego oraz, że wnioskująca o udzielenie prawa na sporny znak wykazała używanie znaku przed datą zgłoszenia. Pierwszy z wymienionych poglądów organu, wbrew zarzutom Sądu I instancji, jest zgodny i znajduje pełne odzwierciedlenie w orzecznictwie TSUE – również w tym, które przywołano w zaskarżonym wyroku. Umknęło przy tym Sądowi I instancji, że organ odmawiając udzielenia prawa ochronnego, nie poprzestał jedynie na powyższym stwierdzeniu, ale podał powody, dlaczego - na gruncie tej sprawy - nie można było uznać, że sporne oznaczenie nabyło wtórną zdolność odróżniającą, co jednakże nie zostało przez WSA ocenione w ramach sprawowanej kontroli sądowoadminstracyjnej. W szczególności WSA pominął, że organ w sposób drobiazgowy wyjaśnił, dlaczego uznał, że przedstawione przez stronę dowody na używanie znaku 300, jako elementu znaku "300 panoramicznych" w tym konkretnym przypadku nie wystarczyły do jednoznacznego stwierdzenia, iż sporny znak towarowy utrwalił się w świadomości odbiorców, jako wskazanie pochodzenia towarów.

Szczegółowa analiza orzeczeń TSUE, na które powoływał się Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, prowadzi do wniosku, że samo używanie oznaczenia, jako części innego znaku towarowego, nie wystarcza do przyjęcia, że ta część uzyskuje wskutek takiego używania wtórną zdolność odróżniającą, jako samodzielny znak towarowy. W wyroku z dnia 7 lipca 2005 r. C-353/03, Trybunał sformułował ogólną tezę, do której odwołuje się Sąd I instancji, że znak towarowy może uzyskać charakter odróżniający w rozumieniu art. 3 ust. 3 Dyrektywy w następstwie używania tego znaku, jako części innego zarejestrowanego znaku towarowego lub w połączeniu z nim. W powołanym orzeczeniu stwierdzono jednocześnie, że do uzyskania przez oznaczenie charakteru odróżniającego w następstwie jego używania konieczne jest rozpoznawanie przez właściwy krąg odbiorców towaru, za pomocą tego oznaczenia używanego jako znak towarowy, jako pochodzącego z określonego przedsiębiorstwa. Trybunał podkreślił, że wyrażenie "używanie znaku" należy rozumieć, jako odnoszące się wyłącznie do używania znaku w tym celu, aby właściwy krąg odbiorców rozpoznawał towar lub usługi, jako pochodzące z określonego przedsiębiorstwa, bowiem chodzi o to, aby w następstwie używania zainteresowany krąg odbiorców faktycznie rozpoznawał towar oznaczony wyłącznie znakiem, o którego rejestrację wniesiono, jako pochodzący z określonego przedsiębiorstwa (por. pkt 26 i pkt 29 wyroku).

Również w wyroku z dnia 18 kwietnia 2013 r. C-12/12 (sprawa Colloseum) Trybunał potwierdził tezę przyjętą w sprawie C-353/03, że wymóg rzeczywistego używania może być spełniony poprzez używanie innego złożonego znaku towarowego. Trybunał podkreślił jednak, że konieczne jest, aby w następstwie używania zainteresowany krąg odbiorców faktycznie rozpoznawał towar lub usługę oznaczone wyłącznie znakiem towarowym (stanowiącym element innego złożonego znaku towarowego), o którego rejestrację wniesiono, jako pochodzące z określonego przedsiębiorstwa.

Z powyższego wynika, że warunkiem uzyskania wtórnej zdolności odróżniającej przez znak stanowiący część innego używanego znaku jest rozpoznawanie tego znaku (części), jako samodzielnego znaku towarowego, identyfikującego towary pochodzące z określonego przedsiębiorstwa. Dopiero spełnienie tego wymagania prowadzi do nabycia wtórnej zdolności odróżniającej przez znak nieużywany w obrocie, jako samodzielne oznaczenie. Nie jest zatem wystarczające udokumentowanie samego faktu używania złożonego znaku towarowego. Dla przypisania wtórnej zdolności odróżniającej oznaczeniu nie jest bowiem wystarczające samo wykazanie, że było ono używane jako element innego, złożonego znaku towarowego.

Reasumując należy stwierdzić, że organ – wbrew poglądowi Sądu I instancji – dokonał wykładni art. 130 p.w.p. zgodnie z orzecznictwem unijnym.

Z przedstawionych powodów wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji był uzasadniony, gdyż w rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji nie zbadał i nie ocenił prawidłowości zaskarżonej decyzji pod kątem nabycia przez zgłoszone oznaczenie wtórnej zdolności odróżniającej niesłusznie uznając, że organ nieprawidłowo zinterpretował art. 130 p.w.p..

W tej sytuacji ponownie podkreślić trzeba, że istota niniejszej sprawy koncentruje się wokół dokonanej przez organ oceny używania spornego znaku towarowego w kontekście nabycia wtórnej zdolności odróżniającej tego znaku w świetle zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego. Rzeczą Sądu I instancji będzie ocena, czy organ zasadnie przyjął, że przedłożone przez zgłaszającego dowody na nabycie przez zgłoszone oznaczenie słowne wtórnej zdolności odróżniającej w rozumieniu art. 130 p.w.p. nie potwierdzały tego nabycia w dacie zgłoszenia znaku do ochrony - a w konsekwencji, czy organ prawidłowo uznał, że istniała wskazana w decyzji przeszkoda do udzielenia prawa ochronnego na sporny znak.

Uwzględniając powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w oparciu o art. 203 pkt 2 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a.