Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 886/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2016-08-16 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej  decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i 5
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Piotr Godlewski po rozpoznaniu w dniu 16 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] kwietnia 2016 r. Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry w związku z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi A Sp. z o.o. jest decyzja Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] kwietnia 2016 r. Nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] stycznia 2016 r. Nr [...] o wymierzeniu kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł z tytułu urządzania gry na automacie do gier [...] nr [...] poza kasynem gry, tj. w lokalu budynku dworca PKS, należącego do [...] w K., przy ul. [...].

W treści skargi reprezentujący skarżącą Spółkę pełnomocnik (radca prawny) zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez organ, a w razie jego nieuwzględnienia, przez Sąd. Na uzasadnienie wniosku powołał okoliczności wskazane w treści skargi, w szczególności brak jednolitego stanowiska Służby Celnej co do charakteru gier na urządzeniu oraz różną praktykę organu I instancji

w zakresie uzależnienia wydania decyzji od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. Zwrócono uwagę na podobieństwo niniejszej sprawy do spraw rozpoznawanych przez inne sądy administracyjne, w których wstrzymywano wykonanie zaskarżonych decyzji oraz w których w wyniku uznania zasadności wniesionych skarg, uchylano zaskarżone decyzje wraz z poprzedzającymi je decyzjami organów I instancji.

Wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje ponadto niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, gdyż na dzień 31 października 2015 r. Spółka zapłaciła już kary pieniężne w łącznej wysokości 8 068 390 zł, a toczą się wobec niej kolejne postępowania w przedmiocie wymierzenia kar pieniężnych za urządzanie gier poza kasynem gry. Odmowa wstrzymania wykonania decyzji grozi utratą płynności finansowej, a to z kolei skutkowałoby zagrożeniem upadłością, czego nie da się odwrócić nawet

w przypadku wygrania sporu i zwrotu wyegzekwowanego świadczenia. Aktualnie,

w wyniku zatrzymania automatów do gier przez Urzędy Celne, Spółka nie osiąga planowanych zysków, a wręcz ponosi straty finansowe. Uiszczenie kary w sytuacji, gdy dokonanie czynu z art. 107 K.k.s. nie zostało udowodnione żadnym prawomocnym orzeczeniem, pogorszy jeszcze jej sytuację finansową i będzie niewspółmierne do zaistniałych okoliczności. Chodzi przy tym nie tylko o szkodę grożącą samej Spółce, ale także Skarbowi Państwa w związku z wypłatą w razie przegranej pobranych kar.

Na potwierdzenie zawartej we wniosku argumentacji załączono oświadczenie Prezesa Spółki z dnia [...] maja 2016 r. o uiszczonych w latach 2012 – 2015 karach w w/w wysokości wraz z potwierdzającą je listą zapisów księgowych za okres 1 stycznia – 31 października 2015 r. (na kwotę 5 584 957 zł), rachunek zysków i strat za rok 2013 (zawierający także dane za rok 2012), listą zapisów kasowych /bankowych za okres 20 styczeń 2012 – 9 grudzień 2014 r. (na kwotę 2 336 414 zł) oraz listą księgowań na kontach syntetycznych za okres 11 grudzień 2014 r. – 13 kwiecień 2015 r. (na kwotę 664 435 zł).

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. Nr [...] Dyrektor Izby Celnej odmówił wstrzymania wykonania swej decyzji z dnia [...] kwietnia 2016 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: P.p.s.a.), sąd, po przekazaniu mu skargi, może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Zgodnie z ukształtowanym w doktrynie i orzecznictwie sądowym stanowiskiem, nie chodzi tutaj o zwykłe następstwa wykonania decyzji, lecz dodatkowe konsekwencje w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jakie mogą wyniknąć

z wykonania decyzji przed rozpoznaniem skargi.

Na wstępie należy zaznaczyć, że bez znaczenia dla rozpoznania wniosku

o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji pozostają twierdzenia nawiązujące do argumentacji skargi, wskazujące na rozbieżną praktykę orzeczniczą organów administracji oraz "podobieństwo" sprawy do innych już rozstrzygniętych przez sądy administracyjne, gdyż wkraczałoby to w merytoryczną ocenę wydanych w sprawie decyzji, co na tym etapie postępowania nie jest dopuszczalne. Zamierzonego przez stronę skarżącą skutku nie może również odnieść powoływanie się na brak prawomocnego orzeczenia zapadłego w postępowaniu karnoskarbowym, które nie stanowi warunku prowadzenia postępowania i nałożenia kary w trybie administracyjnym. Dotyczy to także argumentacji wskazującej na potencjalną odpowiedzialność odszkodowawczą Skarbu Państwa wynikającą z możliwości uwzględnienia skargi i konieczności zwrotu pobranych kar, gdyż zawarte w art. 61 § 3 P.p.s.a. przesłanki odnoszą się wyłącznie do strony skarżącej, wnioskującej

o wstrzymanie.

Niezależnie od powyższego, wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż skarżący mimo obowiązku wynikającego dla niego ze wskazanej regulacji, nie uprawdopodobnił spełnienia wymienionych w niej przesłanek. Spółka wraz

z reprezentującym ją pełnomocnikiem, poza ogólnymi twierdzeniami wskazującymi na wysokość zapłaconych już kar i brak osiągania planowanych zysków (ponoszenie strat), w żaden sposób nie wykazała ryzyka wystąpienia ewentualnych niekorzystnych następstw wykonania decyzji, tj. że zapłata kary pieniężnej będzie wiązała się dla niej z rzeczywistym zagrożeniem utratą płynności finansowej czy wręcz nieodwracalną w skutkach upadłością.

Na potwierdzenie kondycji finansowej Spółki nie przedłożono żadnych dokumentów – miarodajnych na okres wniesienia skargi i wniosku o wstrzymanie - poświadczających wysokość osiąganych dochodów (deklarowanych strat), czy

w inny sposób świadczących o aktualnej rentowności prowadzonej działalności. W tym zakresie za punkt odniesienia nie może być uznany rachunek zysków i strat odnoszący się do okresu ponad 2 lata wcześniejszego (2013 r.), mimo że zarówno ten rok jak i poprzedzający go rok 2012 zakończyły się dla Spółki stratami

w wysokości odpowiednio 4 029 316 zł i 8 743 995 zł. We wniosku nie zawarto żadnego odniesienia do zamkniętego rachunkowo roku 2014 i 2015 (np. poprzez przedłożenie analogicznych dokumentów), czy okresu bezpośrednio poprzedzającego wniesienie skargi (poprzez przedłożenie deklaracji rozliczeniowych podatku od towarów i usług, wyciągów z rachunków bankowych Spółki itp.). Nie sposób nie zauważyć, że na podstawie samego oświadczenia o braku osiągania planowanych zysków (w wyniku zatrzymania automatów) czy wręcz generowania strat nie da się wyprowadzić przekonującego twierdzenia o aktualnej groźbie utraty płynności finansowej, gdyż przyjmując jako punkt odniesienia lata 2012 – 2013, skutek taki zapewne by już wystąpił, a Spółka nadal prowadzi działalność (sprawdzenie dokonane za pośrednictwem strony internetowej Ministerstwa Sprawiedliwości – wyszukiwarki podmiotów w rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego na dzień wydawania niniejszego postanowienia nie wykazało jakichkolwiek wpisów dot. ewentualnego postępowania upadłościowego). W tym kontekście należy także zwrócić uwagę, że wynikająca z przedłożonego rachunku strata za rok 2013 była ponad 2 razy mniejsza niż w roku poprzedzającym, doszło

w nim także do znaczącego wzrostu wydatków na wynagrodzenia (305 tys. zł względem 141 tys. zł w roku 2012), czy wzrostu odpisów amortyzacyjnych (1 198 tys. zł względem 14 tys. zł w roku 2012), co raczej świadczy o poprawie kondycji finansowej Spółki i pozytywnej ocenie perspektyw na przyszłość. Na podstawie przedstawionych danych /dokumentów można tylko domniemywać utrzymania się tej tendencji, skoro Spółka nie zaprzestając działalności była w stanie w tym okresie uiścić ponad 8 mln zł kar.

W tym zakresie nie wyjaśniono również, czy i jaki majątek Spółka posiada oraz z jakich źródeł (wobec deklarowanych wieloletnich strat) pokrywa koszty bieżącej działalności, w tym nakładane kary. Czyni to niemożliwą ocenę, czy uiszczenie kwoty 12 tys. zł w sprawie objętej skargą mogłoby wiązać się dla niej z następstwami, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.

W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. orzeczono jak

w sentencji postanowienia.