Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 724/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2004-05-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej

SENTENCJA

Dnia 21maja 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Józef Gach Sędziowie WSA Ewa Długosz - Ślusarczyk NSA Grażyna Jarmasz (spr.) Protokolant Krystyna Mech po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21maja 2004r. sprawy ze skargi M. i S. S. na decyzję Izby Skarbowej z dnia 22 marca 2001 r. Nr [...] w przedmiocie opłaty skarbowej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie [...] zł ([...]).


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 22 marca 2001r. nr [...] Izba Skarbowa utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w K. z [...].2001 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w opłacie skarbowej.

O stwierdzenie nadpłaty i jej zwrot skarżący M. i S. S. zwrócili się wnioskiem z [...].2000 r., stwierdzając, iż nadpłata ta powstała na skutek jej pobrania przez notariusza od czynności przed nim zawartej w kwocie [...] zł.

Czynnością tą była umowa kupna sprzedaży zawarta w dniu [...].2000r. pomiędzy M. S. i S. S. jako kupującymi, a Rolniczą Spółdzielnią produkcyjną w Ł. jako sprzedającą. Przedmiotem był lokal mieszkalny nr [...] położony przy ul. [...] w Ł. wraz z udziałem we współwłasności w częściach wspólnych budynku oraz udziałem we współwłasności w gruncie pod budynkiem. Cena sprzedaży wynosiła [...] zł.

Sprzedaż ta zdaniem wnioskodawców była zwolniona od opłaty skarbowej na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 5 lit.a ustawy z 31 stycznia 1989 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. Nr 4, poz. 23 ze zm.), gdyż dokonana została pomiędzy podatnikiem podatku od towarów i usług, a osobami fizycznymi, choć zwolniona od tego podatku na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), gdyż nieruchomość ta była towarem używanym, a ponadto sprzedająca Spółdzielnia była podatnikiem podatku VAT od chwili wejścia w życie ustawy, co było wiadome urzędowi skarbowemu.

Jednak zarówno organ I jak i II instancji odmówiły stwierdzenia nadpłaty.

Przywołano art.3 ust. 1 pkt 5 lit.a w/w ustawy o opłacie skarbowej i wywiedziono, że skoro zwolnieniu od tej opłaty podlegają umowy sprzedaży zawierane przez podatników VAT, umowy sprzedaży zawierane przez podatników VAT objęte zwolnieniami na podstawie art.7 ust. 1 pkt l i 2 , a także umowy sprzedaży zawierane przez podatników , o których mowa w art. 14 ustawy o podatku od towarów i usług, w zakresie czynności zwolnionych od podatku, to w przypadku umów sprzedaży zawieranych przez podatników o których mowa w art.5 ustawy o VAT ustawodawca uregulował zwolnienie od opłaty skarbowej dotyczące jedynie tych podmiotów, które są podatnikami VAT z tytułu dokonanej sprzedaży i jednocześnie wyliczają obrót z tytułu tej sprzedaży jako podlegający opodatkowaniu jedną ze stawek tj. 0%, 7% lub 22%.

Podatnicy sprzedający towary używane nie uiszczają z tego tytułu podatku od towarów i usług jak również nie korzystają z pozostałych zwolnień

od opłaty skarbowej. Tym samym obowiązani są do uiszczenia opłaty skarbowej.

Z rozstrzygnięciem organów skarżący nie zgodzili się. Zarówno we wniesionym odwołaniu, jak i skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego konsekwentnie prezentowali swoje twierdzenie, że przedmiotowa umowa sprzedaży była zwolniona z opłaty skarbowej na podstawie art.. 3 ust. 1 pkt 5 lit. a ustawy o opłacie skarbowej, mimo że dotyczyła towarów używanych.

W związku z tym wniesiono o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując swoje rozstrzygnięcie i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Skarga została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, jednak wobec wejścia w życie z dniem 1 stycznia 2004r. ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/ oraz ustawy 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U Nr 153, poz.1270,/ w związku z art. 97 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1271/ została ona rozpatrzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zgodnie z tymi przepisami.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Skarga na uwzględnienie zasługuje.

W myśl art. 1 w/w ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy te sprawują kontrolę decyzji administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem.

Dokonując pod tym względem oceny zaskarżonej decyzji organu odwoławczego, jak i poprzedzającej ją decyzji urzędu skarbowego, należy stwierdzić, iż wydane zostały one z naruszeniem przepisów prawa materialnego tj. art. 3 ust.l pkt 5 lit.a ustawy o opłacie skarbowej.

Jednocześnie, odnosząc się do wniosku skarżących o stwierdzenie nieważności rozstrzygnięć organów podatkowych, Sąd zauważa, iż w sprawie nie wystąpiły przesłanki do wydania takiego rozstrzygnięcia przewidziane przez przepis art. 247 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa /Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm./ mający zastosowanie w związku z uregulowaniem zawartym w art. 145 § 2 w/cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nie stanowi bowiem rażącego naruszenia prawa rozstrzygnięcie w oparciu o rozbieżne orzecznictwo sądowe występujące w czasie rozstrzygania sprawy. Także innych rażących naruszeń prawa procesowego sąd nie dopatrzył się.

W przedmiocie samego rozstrzygnięcia merytorycznego należy odwołać się do utrwalonego i przeważającego obecnie orzecznictwa sądowego, tak Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i Sądu Najwyższego, przykładowo: wyrok NSA z 11 września 2002r. sygn. akt III SA 606/01, wyrok SN z 13 grudnia 2002r. sygn. akt III RN 233/01, czy z 13 grudnia 2002r. sygn. akt 229/01. W tym ostatnim Sąd Najwyższy rozstrzygnął - a stanowisko to podziela skład orzekający w niniejszej sprawie - że zawarta przez podatnika VAT umowa sprzedaży towarów używanych, która jako czynność cywilnoprawna poddana jest - co do zasady - podatkowi od towarów i usług, ale na podstawie art.7 ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku od towarów i usług zwolniona została z tego podatku- wyłączona jest z zakresu stosowania ustawy o opłacie skarbowej na podstawie art.3 ust. 1 pkt 5 lit. a.

Skoro zatem w niniejszej sprawie stroną sprzedającą był podatnik podatku od towarów i usług, a przedmiotem sprzedaży był - oprócz nabycia udziału w gruncie ustawie o podatku od towarów i usług nie podlegającego - lokal mieszkalny stanowiący, zgodnie z ustaleniami organów podatkowych, towar używany, to decyzje organów podatkowych o odmowie stwierdzenia nadpłaty w uiszczonej opłacie skarbowej zostały wydane z naruszeniem przepisu prawa materialnego art.3 ust. 1 pkt 5 lit. a ustawy o opłacie skarbowej mającym wpływ na wynik sprawy.

W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na podstawie art. 145 § 1 pkt l lit.a w/w ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art.200 tej ustawy.