Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1040/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-03-01 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono wniosek o sprostowanie uzasadnienia wyroku
Powołane przepisy: article: art 156 par 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. M. na postanowienie Wojewody z dnia [...] czerwca 2017 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji postanawia: oddalić wniosek skarżącej o sprostowanie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 1 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 1040/17.


UZASADNIENIE

W dniu 26 lutego 2018 r. w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Krakowie został złożony wniosek skarżącej M. M. o sprostowanie uzasadnienia wyroku z dnia 1 grudnia 2017 r., wydanego w sprawie z jej skargi na postanowienie Wojewody z dnia 9 czerwca 2017 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji.

Skarżąca podniosła, że na pierwszej stronie uzasadnienia wyroku zostały podane błędne daty: w czwartym wersie od góry podano datę 28 października 2015 r., a powinno być 28 października 2014 r., a w siódmym wersie od dołu podano datę 12 listopada 2014 r., a powinno być 28 października 2014 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył, co następuje:

W myśl art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2017.1369) – dalej p.p.s.a., sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. W doktrynie i orzecznictwie powszechnie przyjęty jest pogląd, iż oczywistość omyłki musi jednoznacznie wynikać z treści orzeczenia w sposób pozwalający na natychmiastowe jej rozpoznanie. Pojęcie oczywistej omyłki nie dotyczy więc ani przeoczenia, jakiego sąd się dopuścił przy rozstrzygnięciu sprawy, ani niezgodności sentencji z następnie sporządzonym uzasadnieniem. Tryb sprostowania, nie może również prowadzić do zmiany ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd w sprawie.

W związku z tym wyjaśnić należy, że sąd w uzasadnieniu wyroku przedstawia m.in. stan faktyczny sprawy (art. 141 § 4 p.p.s.a.), to znaczy relacjonuje dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie do rozprawy przed sądem administracyjnym. Zasygnalizowane we wniosku błędne daty zostały wskazane przez organ I instancji w postanowieniu z dnia 5 lutego 2016 r. Sąd przedstawiając stanowiska zajęte w przedmiotowej sprawie przez organy administracji publicznej obowiązany jest do przytoczenia ustaleń jakie legły u podstaw wydanego orzeczenia, bez dokonywania ich modyfikacji. Skoro postanowienie z dnia 5 lutego 2016 r. nie zostało sprostowane, to sąd był zobowiązany przytoczyć stanowisko organu, nie dokonując w nim merytorycznych zmian. Natomiast wyjaśnienie powziętego rozstrzygnięcia (w tej sprawie uchylenie postanowienia organu I i II instancji) ma miejsce w dalszej części uzasadnienia.

W uzasadnieniu wyroku z 1 grudnia 2017 r. nie wystąpiły zatem niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, które mogą być sprostowane w trybie art. 156 § 1 p.p.s.a. Wniosek nie dotyczy sprostowania uzasadnienia mającego polegać na korekcie dostrzeżonych w nim oczywistych omyłek czy błędów pisarskich, ale ma na celu wpisanie do treści uzasadnienia wyroku dodatkowych (w ocenie skarżącej prawidłowych) ustaleń w zakresie stanu faktycznego sprawy. Taka zaś modyfikacja treści uzasadnienia wyroku, wykraczałaby w ocenie sądu poza wyznaczone ww. przepisem granice sprostowania orzeczenia.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie powołanego przepisu, orzekł jak w sentencji postanowienia.