Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 42/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2012-11-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 , 3, 5, 7, 12
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 721
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariusz Kotulski Sędziowie WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Kazimierz Bandarzewski / spr./ Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2012 r. sprawy ze skargi E.R. na decyzję Wojewody z dnia 12 stycznia 2011r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji drogi skargę oddala


UZASADNIENIE

Na wniosek Prezydenta Miasta K. złożony w dniu 9 września 2008 r. (uzupełniony w dniu 4 listopada 2008 r. i 23 lutego 2009 r.), na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, została wydana przez Prezydenta Miasta K. decyzja Nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. znak: [...] o ustaleniu lokalizacji drogi dla inwestycji pn.: "rozbudowa ul. [...] w K. na odcinku od ul. [...] do ul. [...] wraz z infrastrukturą techniczną".

Od powyższej decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] grudnia 2009 r. o ustaleniu lokalizacji drogi, zostały złożone odwołania w ustawowym przez: M.H., M.M., M.S., J.P., Z.D. , S.D. , S.R. , B.C. A.R. , , będących stronami postępowania prowadzonego w przedmiotowej sprawie, w rozumieniu przepisów art. 28 K.p.a.

Wojewoda decyzją z dnia [...] marca 2010 r. znak: [...] uchylił w całości decyzję Prezydenta Miasta K. Nr [...] z dnia 30 grudnia 2009 r. o ustaleniu lokalizacji drogi dla ww. inwestycji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Wojewoda uznał, że zarówno wniosek inwestora jak i ww. decyzja Prezydenta Miasta K. o ustaleniu lokalizacji drogi nie zawierały niezbędnych elementów, wymaganych przepisami ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, tym samym decyzja nie czyniła zadość wymaganiom art. 107 ust. 2 K.p.a. tj.: nie określała wszystkich dróg publicznych i ich kategorii, z którymi powiązana jest projektowana droga, a ponadto wniosek o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi nie zawierał wszystkich opinii, wymaganych na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych.

Ponownie prowadząc postępowanie Prezydent Miasta K. zawiadomił o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia lokalizacji przedmiotowej drogi obwieszczeniem z dnia 25 czerwca 2010 r. umieszczonym na tablicach Urzędu Miasta K. (w dniach od 25 czerwca 2010 do 9 lipca 2010 r.), zamieszczonym w Biuletynie Informacji Publicznej oraz opublikowanym w Gazecie [...] z dnia 25 czerwca 2010 r.

Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego Prezydent Miasta K. wydał decyzję Nr [...] z dnia [...] września 2010 r. znak: [...] o ustaleniu lokalizacji drogi dla inwestycji pn.: "rozbudowa ul. [...] w K. na odcinku od ul. [...] do ul. [...] wraz z infrastrukturą techniczną".

Prezydent Miasta K. doręczył decyzję pełnomocnikowi wnioskodawcy w dniu 12 października 2010 r. oraz zawiadomił strony postępowania obwieszczeniem wywieszonym na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta K. w dniach od 15 października 2010 r. do 29 października 2010 r. i zamieszczonym w Gazecie [...] z dnia 15 października 2010 r. oraz Biuletynie Informacji Publicznej. Zgodnie z art. 7 ust. 2 ww. ustawy, wysłał również zawiadomienie o wydaniu ww. decyzji dotychczasowym właścicielom nieruchomości objętych liniami rozgraniczającymi teren przedmiotowej inwestycji.

Od decyzji Prezydenta Miasta K. Nr [...] u ustaleniu lokalizacji drogi odwołania złożyli w terminie: J.P. (w dniu 27 października 2010 r.), M.S. (w dniu 28 października 2010 r.), A.R. (w dniu 3 listopada 2010 r.), S.R., (w dniu 5 listopada 2010 r.), B.C. (w dniu 5 listopada 2010 r.) i E.R. (w dniu 5 listopada 2010 r.).

W odwołaniu J.P. podniósł, że nie wyraża zgody na wykorzystanie jego działki nr [...] obręb [...] , której jest właścicielem, do realizacji wyżej wymienionej inwestycji.

W odwołaniu M.S. podniósł, że wydaną decyzją Prezydenta Miasta K. został zatwierdzony projekt podziału działki nr [...] obręb [...], której jest właścicielem, na działki o nr: [...] i [...] . . Poprzez dokonany podział działek został zabrany spory kawałek działki, a co za tym idzie nowa droga zostanie zbliżona w kierunku jego domu. Nie sprawdzono czy zbliżenie "nowej drogi" do budynku nie spowoduje jego uszkodzenia poprzez drgania i wstrząsy wywołane zwiększonym natężeniem przejeżdżających pojazdów, które powstanie po modernizacji drogi. Większość domów nie jest przystosowana do drgań jakie są wywoływane obecnie przez samochody oraz hałas jaki powodują. Poszerzenie jezdni na odcinku jego działki zmniejszy bezpieczeństwo wjazdu i wyjazdu z posesji, które na chwilę obecną jest utrudnione z uwagi na lokalizację blisko skrzyżowania. Na chwilę obecną widoczne są naruszenia konstrukcji budynku. M.S. zwrócił się o przedstawienie analizy czy konstrukcja jego domu nie zostanie naruszona poprzez zwiększony ruch na drodze wywołany mniejszą odległością budynku od jezdni oraz większą przepustowością samochodów. Podał, że miejscowy plan zagospodarowania przewidywał modernizację drogi lecz nie poszerzanie jej, dodatkowo nie brano pod uwagę aktualnie istniejącego nasilenia ruchu, które jest większe niż parę lat temu.

W odwołaniu, które złożyła A.R. podniesiono, że nie wyraża ona zgody na rozbudowę drogi przy ul.[...] , gdyż obecne nasilenie ruchu przy ul. [...] jest wręcz za duże, a nawet większe niż na obwodnicy. Świadczą o tym drgania budynku (podczas przejazdu ciężarówek) pęknięcia ścian i fakt, że aby przejść na drugą stronę ulicy trzeba naprawdę długo odczekać. Zaznaczyła również, że chodnik szeroki po jednej stronie ulicy jest absolutnie wystarczający.

W odwołaniu S.R. wniósł o uchylenie decyzji Prezydenta Miasta K. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania uzasadniając, że ww. decyzja została wydana z naruszeniem prawa, bowiem łamie przepisu ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych tj. art. 12 ust. 1, 2, 3, 4. Podniósł, że Prezydent dokonał podziału dz. [...] i [...] na podstawie dokumentów z 1994 r., które sąd wieczystoksięgowy postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2004 r. odrzucił. Nie zbadał stanu prawnego nieruchomości objętych księgami wieczystymi nr [...] i [...] , podzielił działki których nie ma i jeszcze przyjął do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego Urzędu Miasta K.

Ponadto strona zarzuciła niespójność między decyzją Prezydenta Miasta K. a opiniami, tj.: "decyzja mówi rozbudowanie 1700 m drogi a załącznik do opinii środowiskowej 1550 m, gdzie zniknęło 150 m drogi; decyzja nr [...] ustala lokalizację drogi na działkach [...] ,[...] ,[...] obręb [...] a decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach z 7 maja 2008 r. podaje [...] ,[...] ,[...] obręb [...] - gdzie zniknęła działka [...]; decyzja nr [...] dzieli kapliczkę św. [...] z 1879 r. na dwie połowy - jedną przejmuje zarządca drogi a druga część zostaje przy właścicielu". Odwołujący ponadto zarzucił, że decyzja Prezydenta Miasta K. narusza rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 43, poz. 430.) § 7 pozwala na ekonomiczne i racjonalne podejście do szerokości drogi linii rozgraniczających drogi jeżeli istnieją trudne warunki techniczne lub istniejące zagospodarowanie terenu; § 12 - prędkość projektowa dla klasy L wynosi 30/40 km/h na terenie zabudowy (a taką mamy), a to jest związane z parametrami technicznymi drogi: spadki poprzeczne na łukach, promieniu łuków poziomych. Natomiast Prezydent zatwierdził 40/50 km/h – prędkość projektową. W §15 ust.1 rozporządzenia określono szerokość pasa ruchu (m) na drodze klasy L na terenie zabudowy 3,00-2,50 m (czyli 2x3=6 m lub 2x2,50=5 m) a Prezydent chce 7 m; w § 37 i § 44 rozporządzenia wskazano na chodnik dostosowany do natężenia ruchu pieszych a Prezydent chce chodniki 2x2 m".

Ponadto skarżący wskazał, że już obecnie został przekroczony hałas ponadnormatywny wzdłuż ul. [...] oraz hałas z autostrady A4.

W odwołaniu B.C. poparła zarzuty S.R. dotyczące decyzji Nr [...] Prezydenta Miasta K. z dnia 30 września 2010 r. w kwestii dokonania podziału nieruchomości. Ponadto strona odwołując się podniosła, że nie będzie mogła wydać działki nr [...] obręb [...], ponieważ nie jest jej właścicielką. Wyjaśniła, że "moja matka A.C. nie może dokonać zapisu swoim dzieciom nieruchomości objętej KW [...] , ponieważ istnieje niezgodność pomiędzy operatem geodezyjnym a [...] . Decyzja Prezydenta Miasta K. pogłębiła tę niezgodność". Wniosła zatem o uchylenie decyzji Prezydenta Miasta K. i rozwiązanie problemu niezgodności, ponieważ każda decyzja podziałowa nieruchomości objętej księgą wieczystą nr [...] będzie posiadała wadę prawną.

W odwołaniu E.R. również poparł zarzuty S.R. dotyczące decyzji Nr [...] Prezydenta Miasta K. . Ponadto w odwołaniu wskazał, że nie mógł zapoznać się w Urzędzie Miasta K. z opiniami związanymi z ww. decyzją oraz zarzucił, że "wskutek nadmiernego ruchu na ul. [...] mój dom ma popękane ściany, a Prezydent proponuje jeszcze zbliżenie ulicy do 5 m pod mój dom, a w ramach propagowania ekologii wycięcie 70-letnich świerków. Zakręt można wyprostować przy szkole poprzez zielony pas trawnik". Zatem wnosi o uchylenie ww. decyzji i zmuszenie Prezydenta Miasta K. do dialogu społecznego z mieszkańcami ul. [...]".

Decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. znak: [...] Wojewoda na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 721 z późn. zm.), w związku z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2008 r. Nr 154, poz. 958), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu wyjaśniono, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, znowelizowanej z dniem 10 września 2008 r. mocą przepisów ustawy z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw. Zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 ostatnio przywołanej ustawy "do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe". W związku z tym, że przedmiotowa sprawa została wszczęta przed dniem 10 września 2008 r., bowiem wniosek złożono w dniu 9 września 2008 r., organ odwoławczy stosuje przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, obowiązujące w dacie złożenia wniosku o ustalenie lokalizacji przedmiotowej drogi.

Wojewoda , w trakcie przeprowadzonego postępowania odwoławczego, zapoznał się z wnioskiem złożonym w dniu 9 września 2008 r. Prezydenta Miasta K. , przeanalizował dokumenty zgromadzone przez organ I. instancji oraz zbadał wydaną przez Prezydenta Miasta K. decyzję Nr [...] z dnia [...] września 2010 r. znak: [...] o ustaleniu lokalizacji drogi.

Wojewoda ponownie przeanalizował wniosek, który zawiera elementy wymienione w przepisach art. 3 ust. 1 oraz art. 5 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, w szczególności: dwie mapy sytuacyjno-wysokościowe w skali 1:500 przedstawiające proponowany przebieg drogi oraz istniejące uzbrojenie terenu, analizę powiązań drogi z innymi drogami publicznymi, mapy zawierające projekty podziału nieruchomości, określenie zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu, opinię Zarządu Województwa [...] (postanowienie znak: [...] z dnia 18 września 2008 r.), wypisy z rejestru gruntów, stosowne pełnomocnictwa.

Z uwagi na przebieg planowanej inwestycji przez teren miasta na prawach powiatu, zgodnie z art. 92 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym, który stanowi, że funkcje organów powiatu w miastach na prawach powiatu sprawuje rada miasta, prezydent miasta oraz art. 19 ust. 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - nie zaistniała potrzeba uzyskania opinii odpowiednio zarządu powiatu oraz prezydenta miasta, bowiem Prezydent Miasta K. jest inwestorem przedmiotowego zadania. Do wniosku inwestor dołączył, wymagane przepisami art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, opinię konserwatorską Miejskiego Konserwatora Zabytków (pismo z dnia 23 stycznia 2008 r. znak: [...] ), opinię Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego (pismo z dnia 4 lutego 2008 r. znak: [...] ). Pozostałe opinie, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy nie są wymagane, bowiem w aktach sprawy znajduje się oświadczenie pełnomocnika inwestora, że teren objęty inwestycją "nie jest zlokalizowany na obszarach będących w zarządzie właściwego ministra do spraw zdrowia, stąd nie jest koniecznym uzyskanie przedmiotowej opinii" oraz "nie jest zlokalizowany na obszarach będących w zarządzie właściwego zarządu gospodarki wodnej, stąd nie jest koniecznym uzyskanie przedmiotowej opinii", jak również nie leży w obszarze pasa technicznego, pasa ochronnego, morskich portów i przystani; na gruntach leśnych stanowiących własność Skarbu Państwa, będących w zarządzie Lasów Państwowych.

Decyzja Prezydenta Miasta K. Nr [...] o ustaleniu lokalizacji drogi zawiera rozstrzygnięcia wymienione w przepisach art. 7 ust. 1 i art. 16 ust. 2 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, tzn. ustalenie lokalizacji drogi, zatwierdzenie projektu podziału nieruchomości, jak również wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, linie rozgraniczające teren inwestycji, warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony dóbr kultury, potrzeb obronności państwa, wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich oraz termin wydania nieruchomości.

Ponadto Prezydent Miasta K. zrealizował wymogi art. 7 ust. 2 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych doręczając decyzję wnioskodawcy, zawiadamiając o jej wydaniu pozostałe strony postępowania w drodze obwieszczeń i prasie lokalnej oraz wysyłając zawiadomienie o wydaniu ww. decyzji dotychczasowym właścicielom nieruchomości objętych liniami rozgraniczającymi teren przedmiotowej inwestycji. W aktach sprawy znajdują się potwierdzenia wykonania wyżej wymienionych czynności.

Rozpatrując odwołania od decyzji Prezydenta Miasta K. Nr [...] z dnia [...] września 2010 r. Wojewoda wyjaśnił, że o zakresie inwestycji decyduje wnioskodawca, dołączając do wniosku mapy przedstawiające proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu. Organ wydający decyzję, jak i organ odwoławczy mogą działać tylko w granicach tego wniosku i nie mają możliwości ingerowania w zakres i przebieg inwestycji. Podkreślono, że organ wydający decyzję o ustaleniu lokalizacji drogi na podstawie przepisów ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, dokonuje oceny czy wnioskowane ustalenie lokalizacji drogi nie pozostaje w sprzeczności z prawem powszechnie obowiązującym (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 listopada 2006 r., sygn. akt IV SA/Wa 638/06, opub. w LEX nr 329121). Zatem organ odwoławczy nie może kwestionować wyznaczonych we wniosku inwestora, jak również w decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi, linii rozgraniczających teren, a także przyjętego zakresu rzeczowego inwestycji.

Ponadto wyjaśniono, że przedmiotowa decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi została wydana w okresie obowiązywania dwuetapowego procesu przygotowania inwestycji drogowych, najpierw poprzez uzyskanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji drogowej, a potem poprzez uzyskanie odrębnej decyzji o pozwoleniu na budowę drogi. Dopiero ustawa zmieniająca z mocą od 10 września 2008 r. zastąpiła dwuetapowy etap przedinwestycyjny jedną decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, dając inwestorowi prawo przystąpienia do robót budowlanych w oparciu o taką decyzję. Zatem lokalizacja drogi publicznej jest dopiero pierwszym etapem zmierzającym do jej powstania i stanowi podstawę do ubiegania się przez inwestora o pozwolenie na budowę.

Rozpoznając zarzuty zawarte w odwołaniach organ odwoławczy stwierdził, że nie zasługują one na uwzględnienie, bowiem brak zgody właściciela na wykorzystanie działki pod lokalizację inwestycji drogowej, realizowanej na podstawie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych nie stanowi przesłanki do unieważnienia decyzji. Przepisy ww. ustawy nie przewidują uzyskania zgody właściciela nieruchomości na realizację inwestycji, a zgodnie z art. 6 ww. ustawy nie można uzależniać ustalenia lokalizacji drogi od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami.

Rozpatrując odwołanie M.S. organ odwoławczy stwierdził, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, a decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi jest wydawana na wniosek zarządcy drogi, który określa linie rozgraniczające teren inwestycji. Organ wydający decyzję oraz organ odwoławczy w przedmiocie rozstrzygnięcia związane są zakresem wniosku i nie mają możliwości ingerowania w przebieg inwestycji przedstawiony przez wnioskodawcę. Organ decyzyjny pełni w procesie budowy drogi publicznej funkcję organu administracji, który jest zobowiązany wyłącznie do wydawania decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi; nie jest natomiast upoważniony do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji, ani też do zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań. Inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych a następnie techniczno-wykonawczych inwestycji (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 29 września 2008 r., sygn. akt II SA/Op 191/08).

Odnośnie hałasu i drgań spowodowanych użytkowaniem drogi wyjaśniono, że zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych decyzja powinna zawierać m.in. warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska. W przedmiotowej decyzji Prezydenta Miasta K. zapisano, w warunkach w zakresie ochrony powietrza atmosferycznego i ochrony przed hałasem w rozdziale 4.1, że "emisja polegająca na powodowaniu hałasu lub wprowadzaniu gazów i pyłów do powietrza nie może spowodować przekroczeń standardów jakości środowiska poza terenem, do którego zarządzający obiektem ma tytuł prawny". Ponadto zapisano, że w trakcie prowadzenia robót ziemnych i montażowo-budowlanych ograniczyć emisją niezorganizowaną zanieczyszczeń pyłowych.

Odnośnie kwestii przewidywanego przez skarżącego znacznego wzrostu hałasu i zanieczyszczenia powietrza wywołanego realizacją inwestycji, zgodnie z orzecznictwem sądowo-administracyjnym zarzuty dotyczące szeregu utrudnień dla otoczenia w przypadku zrealizowania zamierzonej inwestycji (hałas, utrudnienia komunikacyjne) nie mogą odnieść zamierzonego skutku, gdyż dotyczą jedynie naruszenia interesów faktycznych skarżących, a nie interesu prawnego rozumianego jako naruszenie konkretnych norm prawnych (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 1999 r., sygn. akt IV SA 1492/98).

Odnośnie prośby dotyczącej przedstawienia analizy, czy konstrukcja domu zostanie naruszona poprzez zwiększony ruch wyjaśnia się, że ustawa o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych nie nakłada obowiązku sporządzenia przez inwestora powyższych analiz, a zgodnie z art. 6 ww. ustawy nie można uzależniać ustalenia lokalizacji drogi od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami. Ustawa o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych przewiduje, co do zasady, uproszczony tryb postępowania w sprawach administracyjnych związanych z realizacją dróg publicznych. Przepisy tej ustawy mają zastosowanie w sprawach dotyczących ustalania warunków lokalizacji drogi, uzyskiwania pozwoleń na budowę oraz nabywania nieruchomości związanych z ich realizacją. Są to regulacje szczególne względem innych aktów prawnych.

W odniesieniu do sporządzanego projektu planu miejscowego i opracowania analizy na potrzeby planu miejscowego wyjaśniono, że jest to niezależna procedura prowadzona na podstawie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jednakże ustawa o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych w art. 10 wyłącza generalnie stosowanie w sprawach lokalizacji dróg przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym.

Na podstawie przepisów ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych zarządca drogi we wniosku o ustalenie lokalizacji drogi przedstawia proponowany przebieg drogi, który określa bez względu na przeznaczenie działek w planie miejscowym, z uwagi na przywołany wyżej przepis art. 10 ww. ustawy.

Wyjaśnia się, że zgodnie z art. 7 i art. 12 ust. 1 i 2 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych linie rozgraniczające teren, określone w decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi, stanowią linie podziału nieruchomości i ww. decyzją zatwierdza się projekt podziału nieruchomości. Przepisy ww. ustawy nie przewidują konieczności uzyskania zgody właścicieli na dokonanie podziału nieruchomości. Nabywanie nieruchomości na potrzeby budowy drogi przez zarządcę drogi odbywa się według szczególnych zasad określonych w ww. ustawie. Skutkiem wydania decyzji lokalizacyjnej jest ustalenie lokalizacji drogi oraz przejęcie na rzecz właściwej jednostki samorządu terytorialnego nieruchomości. Natomiast szczegółowe zasady zagospodarowania terenu zostaną ustalone w projekcie budowlanym.

Powyższe argumenty dotyczące utrudnień dla otoczenia w tym utrudnień komunikacyjnych powtórzono w odniesieniu do odwołania, które złożyła A.R. . Ponadto wyjaśniono, że przedmiotem decyzji Prezydenta Miasta K. jest wyłącznie ustalenie lokalizacji drogi. Lokalizacja drogi publicznej jest dopiero pierwszym etapem zmierzającym do jej powstania i stanowi podstawę do ubiegania się przez inwestora o pozwolenie na budowę. Ruch na drodze, oznaczenie drogi, znaki sygnalizacyjne nie są przedmiotem decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi. Szczegółowe rozwiązania techniczne będą przedstawione w projekcie budowlanym na etapie pozwolenia na budowę inwestycji drogowej.

Rozpatrując odwołanie S.R. , organ odwoławczy stwierdził, że także i to odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. W odniesieniu do kwestii zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości wyjaśniono, że decyzją Prezydenta Miasta K. został zatwierdzony projekty podziału nieruchomości, w tym:

* działki nr [...] obręb [...] o pow. 0,0420 ha na działkę nr [...] o pow.0,0037 ha - przeznaczoną pod budowę drogi oraz działkę nr [...] o pow. 0,0383 ha, która pozostaje w dotychczasowym władaniu,

* działki nr [...] o pow. 0,0402 ha na działkę nr [...] o pow. 0,0034 ha -przeznaczoną podbudowę drogi oraz działkę nr [...] o pow. 0,0368 ha, która pozostaje w dotychczasowym władaniu.

Podano, że zasady podziału nieruchomości regulowane są przepisami ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości. Zgodnie z ww. przepisami prawa - przed sporządzeniem mapy z projektem podziału nieruchomości wykonuje się badanie księgi wieczystej nieruchomości podlegającej podziałowi oraz innych dokumentów określających stan prawny nieruchomości oraz danych wykazanych w katastrze nieruchomości. Projekt podziału nieruchomości powinien być sporządzony przez uprawnionego geodetę i zawierać m.in. datę wykonania mapy oraz imię i nazwisko, numer uprawnień zawodowych i podpis osoby, która wykonała mapę. Operat podziału nieruchomości podlega przyjęciu do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego przed wydaniem decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości. Jednakże ustawa o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych wprowadza odrębny, od zawartego w ustawie o gospodarce nieruchomościami, tryb podziału nieruchomości, stanowiąc w art. 12 ustawy, że decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi zatwierdza projekt podziału nieruchomości a linie rozgraniczające teren ustalone decyzją o ustaleniu lokalizacji drogi stanowią linie podziału. Do wydania decyzji lokalizacyjnej w części dotyczącej zatwierdzenia podziałów nieruchomości nie stosuje się procedury podziałowej wynikającej z ustawy o gospodarce nieruchomościami, ponieważ stosowanie tej ustawy w zakresie podziałów nieruchomości zostało przez ustawodawcę wskazane jedynie wobec dokumentacji podziałowej (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Lu 368/09).

Projekt podziału nieruchomości nr [...] i [...] obręb [...] został sporządzony przez uprawnionego geodetę oraz przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego - Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej Urzędu Miasta K. - w dniu 24 października 2008 r. nr ewid [...] Jeżeli dokumentacja została sporządzona przez osoby legitymujące się niezbędnymi w tym zakresie uprawnieniami oraz została przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego to brak jest podstaw dla organu orzekającego w przedmiocie lokalizacji drogi do kwestionowania wiarygodności tej dokumentacji i jej zgodności z zasadami określonymi w odrębnych przepisach.

W odniesieniu do zastrzeżeń dotyczących niespójności decyzji Prezydenta Miasta K. o ustaleniu lokalizacji drogi z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia wyjaśniono, że w odniesieniu do dróg gminnych, powiatowych i wojewódzkich, wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, zgodnie z przepisami art. 46 ust. 4 ustawy Prawo ochrony środowiska (obowiązującymi w dniu złożenia wniosku o ustalenie lokalizacji drogi) następuje przed uzyskaniem pozwolenia na budowę. W świetle powyższego stwierdza się, że zgodnie z przepisami prawa obowiązującymi w dniu składania wniosku (w szczególności ustawy Prawo ochrony środowiska i ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, na etapie wydawania decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi gminnej, powiatowej czy wojewódzkiej nie jest wymagana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Obowiązek ten dotyczył decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej.

Odnośnie zarzutu niespójności opinii konserwatora zabytków z decyzją o ustaleniu lokalizacji drogi oraz nierzetelności tej opinii organ odwoławczy stwierdził, że Konserwator Zabytków w opinii z dnia 23 stycznia 2008 r. nie zgłosił zastrzeżeń do przedstawionej koncepcji budowy drogi, a ta opinia nie podlega ocenie organu odwoławczego.

Co do zarzutu niezgodności decyzji Prezydenta Miasta K. Nr [...] o ustaleniu lokalizacji drogi z rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 43, poz. 430, z późn. zm.), który jest aktem wykonawczym do ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) wyjaśniono, że powyższe przepisy dotyczą projektowania i budowy obiektów budowlanych i nie mają zastosowania na etapie lokalizowania inwestycji drogowej. Dopiero podczas przygotowania projektu budowlanego inwestor będzie musiał uwzględnić przepisy rozporządzenia, co będzie przedmiotem oceny organu zatwierdzającego projekt budowlany i wydającego pozwolenie na budowę. Natomiast ustawa o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, na podstawie której została wydana decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi, określa wyłącznie zasady i warunki w zakresie wskazania liniami rozgraniczającymi teren dla lokalizacji drogi. Decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi zawiera ogólną charakterystykę inwestycji określoną we wniosku zarządcy drogi, a przyjęty zakres rzeczowy inwestycji nie podlega ocenie organu odwoławczego.

Powyższe wyjaśnienia odnoszą się również do zarzutów podniesionych w odwołaniu złożonym przez B.C. Odnośnie zarzutu dotyczącego niemożności wydania działki nr [...] obręb [...] , ze względu na to że B.C. nie jest jej właścicielką wyjaśniono, że zgodnie z ewidencją gruntów B.C. jest wpisana jako władająca działką. Wprawdzie przepisy Prawa geodezyjnego i kartograficznego nie definiują pojęcia "władania" nieruchomością, ale poprzez władającego należy rozumieć osobę fizyczną lub prawną, która ma do tego odpowiedni tytuł prawny pochodzący od właściciela lub wynikający z aktu notarialnego, orzeczenia sądowego lub administracyjnego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 sierpnia 1999 r., sygn. akt II SA 1007/99, opub. w LEX nr 46218). Stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek, o której mówi art. 28 K.p.a. Zgodnie z art. 4 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, do postępowania w sprawach o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, a więc do przyznania podmiotowi statusu strony postępowania należy stosować generalną regułę wynikającą z art. 28 K.p.a. Natomiast odrębną kwestią jest wydanie nieruchomości, co regulowane jest przepisami ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz przepisami o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Ponadto, że ustawa o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych jednoznacznie wskazuje, iż nieruchomości wydzielone liniami rozgraniczającymi teren określonymi w decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi, stanowiącymi linie podziału nieruchomości, stają się z mocy prawa własnością jednostki samorządu terytorialnego z dniem, w którym decyzja stanie się ostateczna. Nabywanie nieruchomości na potrzeby budowy drogi przez zarządcę drogi odbywa się według szczególnych zasad określonych w ww. ustawie.

Organ wydający decyzję, ani organ odwoławczy nie mogą kwestionować wniosku i dokonywać jego korekty. Organ I instancji zobowiązany jest wyłącznie do wydawania decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi, natomiast inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych, a następnie techniczno-wykonawczych inwestycji. Organ odwoławczy nie posiada kompetencji do "zmuszenia Prezydenta Miasta K. do dialogu społecznego z mieszkańcami ul.[...]". Ustawa o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych określa czynności, które należy wykonać w trakcie postępowania administracyjnego, prowadzonego w celu wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi, których poprawność wykonania bada organ odwoławczy. Prezydent Miasta K. wykonał poprawnie czynności, o których mowa powyżej. Natomiast spotkania z mieszkańcami mogą być prowadzone poza wyżej opisaną procedurą i kwestia ta nie podlega ocenie w ramach prowadzonego postępowania odwoławczego.

Z powyższą decyzją nie zgodził się S.R. , którego następcą prawnym jest E.R. , który w dniu 17 lutego 2012 r., zaskarżył opisaną wyżej decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji podnosząc, że inwestycja nie ma charakteru inwestycji publicznej wymagającej ustalenia lokalizacji drogi bowiem stanowi jedynie jej remont. Nadto skarżący kwestionuje celowość samej inwestycji.

Podniósł, że tak duże nakłady finansowe w okresie kryzysu gospodarczego są marnotrawieniem pieniędzy. Są bowiem w K. inne ulice wymagające natychmiastowego remontu. Wskazano na nieprawidłowości w poprzednio przygotowywanej inwestycji w zakresie budowy ul. [...].. Pod pozorem lokalizacji drogi rozbudowuje się niewielki jej odcinek o długości ok. 400 metrów. Same parametry techniczne ul. [...] pozostaną bez zmian. Dokonuje się podziału działek wirtualnych, a działania nakierowane na ograniczenie prawa własności nie opierają się na danych z ksiąg wieczystych. Tym samym zainteresowane strony nie uczestniczyły na każdym etapie prowadzonego postępowania. Skarżący nie otrzymał decyzji o podziale, map z projektami podziałów i wykazów synchronizacyjnych. Nikt nie bierze pod uwagę znajdujących się na tym obszarze obiektów zabytkowych. Dokonywane podziały znacznie utrudnią dotychczasowym właścicielom ustalenie ich prawa własności.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie w pełni podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zakwestionowanego rozstrzygnięcia. Wojewoda stwierdził, że zarzuty podniesione w skardze są tożsame z zarzutami zawartymi w odwołaniu od decyzji organu I. instancji, do których odniósł się szczegółowo w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. W świetle zaś art. 1 § 2 tejże ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje m.in. (art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a.) orzekanie w sprawach decyzji administracyjnych.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. nie każde uchybienie przepisów czy to prawa materialnego, czy też postępowania administracyjnego skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy;

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego;

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu w tej sprawie nie zaistniały takie uchybienia prawa, które można byłoby zakwalifikować jako - w przypadku prawa materialnego - mające wpływ na wynik sprawy, czyli wskazujące na możliwość wydania decyzji o innej treści. Również nie naruszono przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie zaistniała również przesłanka wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności.

Sąd z urzędu, niezależnie od zarzutów zawartych w skardze, dokonał zbadania prawidłowości przeprowadzonego przez organy administracji postępowania w tej sprawie. Sąd nie stwierdził jednak naruszenia prawa. Tym samym nie ma podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I. instancji.

Zgodnie z art. 8 ustawy z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2008 r. Nr 154, poz. 958), który wszedł w życie z dniem 10 września 2008 r. dokonano nowelizacji ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 721 z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą o szczególnych zasadach". Ta zmiana weszła w życie z dniem 10 września 2008 r. Ustawa z 25 lipca 2008 r. zasadniczo zmieniła tryb postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na realizację inwestycji drogowych dróg publicznych. Zgodnie jednak z jej art. 6 ust. 1 do spraw wszczętych i nie zakończonych ostateczną decyzją do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw – stosuje się przepisy dotychczasowe.

Ponieważ w tej sprawie postępowanie zostało wszczęte w dniu 9 września 2008 r. i zakończyło się wydaniem zaskarżonej decyzji z dnia 12 stycznia 2011 r., tym samym należało stosować przepisy ustawy o szczególnych zasadach w wersji obowiązującej na dzień 5 września 2008 r. Tym samym zasadnie organy obu instancji uznały, że właśnie przepisy ustawy o szczególnych zasadach w wersji sprzed nowelizacji (która weszła w życie z dniem 10 września 2008 r.), należało w tej sprawie stosować.

Prawidłowo wniosek w sprawie ustalenia lokalizacji drogi został złożony do Prezydenta Miasta K. . Organ ten bowiem wykonuje kompetencje starosty na obszarze Gminy Miasto K. będącej gminą - miastem na prawach powiatu. Taka właściwość wynika wprost z art. 2 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach oraz art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy o samorządzie powiatowym. Przedmiotem wniosku była rozbudowa drogi publicznej ul. [...] w K. na odcinku od ul. [...] do ul. [...] wraz z infrastrukturą techniczną. Wniosek ten został złożony również zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach, ponieważ to zarządca drogi (reprezentowany przez pełnomocnika) składa wniosek o ustalenie lokalizacji drogi publicznej. Wniosek ten w tej sprawie pochodzi od właściwego zarządcy drogi, wykonującego swoje uprawnienia przy pomocy zarządu drogi.

Wniosek złożony w tej sprawie zawierał:

1) mapy: ewidencyjne w skali 1:1000 i sytuacyjno-wysokościowe w skali 1:500 przedstawiającą proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla inwestycji oraz istniejące uzbrojenie terenu;

2) analizę powiązania drogi z innymi drogami publicznymi;

3) mapy zawierające projekty podziału nieruchomości, sporządzone zgodnie z odrębnymi przepisami;

4) określenie zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu;

5) wypisy z ewidencji gruntów i z księgi wieczystej;

6) wykaz zmian gruntowych podziału działek pod przebudowę ul. [...] ;

7) opis techniczny inwestycji

8) opinie:

a) Zarządu Województwa [...] z 18 września 2008 r.,

b) Biura Infrastruktury Urzędu Miasta z dnia 25 stycznia 2008 r.,

c) Zarządu Komunalnego z dnia 18 sierpnia 2008 r.,

d) konserwatorską z dnia 23 stycznia 2008 r.;

e) Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego z dnia 4 lutego 2008 r.

Do wniosku dołączono decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] maja 2008 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.

O wszczęciu postępowania strony zostały zawiadomione zgodnie z art. 5 ust. 5 ustawy o szczególnych zasadach to znaczy w drodze obwieszczeń w Urzędzie Miasta K. oraz w prasie lokalnej (Gazecie [...] z 21 listopada 2008 r.).

Z dołączonych map z projektami podziału nieruchomości wynika, że część dotychczasowej działki skarżącego, wydzielona działka nr [...] o pow. 0,0079 ha (79 m2) ma zostać zajęta pod drogę. Z działki S.R. (nr [...]) wydzielono działkę nr [...] o pow. 0.0037 ha (37 m2) pod drogę.

Prezydent Miasta K. decyzja nr [...] z dnia 30 grudnia 2009 r. ustalił lokalizację drogi. Po rozpatrzeniu odwołań, Wojewoda decyzją z dnia [...] marca 2010 r. uchylił zaskarżoną decyzję organu I. instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję z powodu braku w niej wszystkich niezbędnych elementów, tzn. braku określenia wszystkich dróg publicznych i ich kategorii z którymi ma być powiązana projektowana droga (brak co do powiązania z ul. [...] , niejasności co do powiązania z ul. [...] i [...] ) oraz braku wszystkich wymaganych opinii (brak opinii ministra właściwego ds. zdrowia i dyrektora właściwego zarządu gospodarki wodnej). Zarzucono także pominięcie w obwieszczeniach działki podlegającej podziałowi pod drogę o numerze [...] i niejasności co do, między innymi, działki nr [...] , nr [...] , nr [...] nr [...]

Ponownie prowadząc postępowanie administracyjne organ I. instancji uzupełnił materiał dowodowy w zakresie powiązania projektowanej drogi z drogami publicznymi (akta administracyjne, tom II, karty nr [...]. Również co do wskazanych w decyzji organu odwoławczego działek organ I. instancji zgromadził mapy podziału z zaznaczeniem wydzielanych działek pod drogę (akta administracyjne [...], karty nr [...].

Po zgromadzeniu uzupełniającego materiału dowodowego, Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...] września 2010 r. ustalił lokalizacje drogi i decyzja ta zawiera wszystkie elementy wymagane art. 7 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach, a w szczególności:

a) charakterystykę i zakres rzeczowy inwestycji,

b) wymagania dotyczące powiązania planowanej drogi z innymi drogami publicznymi,

c) linie rozgraniczające teren inwestycji,

d) warunki wynikające w z potrzeb ochrony przyrody (ochrony powietrza atmosferycznego, ochrony przed hałasem, ochrony wód i gospodarki wodnej, gospodarki odpadami), dóbr kultury i ochronności państwa,

e) wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich,

f) zatwierdzony szczegółowo przygotowany projekt podziału nieruchomości z oznaczeniem tych działek (nowo powstałych działek) które przechodzą na własność Gminy Miasto K. bądź pozostają własnością dotychczasowego właściciela.

Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w odwołaniach organ II. instancji wskazał, że zasadnym było brak zwracania się o opinie do właściwego ministra i dyrektora zarządu gospodarki wodnej. Usunięto omyłki i nieścisłości co do wskazanych w uzasadnieniu poprzedniej decyzji kasacyjnej organu odwoławczego działek. Uzupełniono informacje co do powiązania projektowanej drogi z drogami publicznymi.

Co istotne w sprawie, z załącznika do odwołania od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] września 2010 r. złożonego przez S.R., wynika, że Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...] kwietnia 1994 r. wprowadził zmiany w operacie ewidencji gruntów polegające na ujawnieniu planu podziału działki nr [...] na działki nr [...] i [...] (akta administracyjne sprawy, karty nr [...]). Do tego odwołania dołączono także postanowienie Sądu Rejonowego dla K. –P. w K. oddalające wniosek w zakresie ujawnienia w księgach wieczystych wykazu zmian gruntowych obejmujących, między innymi, podział działki nr [...] na działki nr [...] i [...] . Sąd uzasadniając odmowę dokonania tych zmian wskazał, że już został dokonany podział działki nr [...] na działki nr [...] i [...] a proponowane zmiany doprowadzą do zmiany stosunków własnościowych, które musza mieć podstawę w zawartej umowie bądź wyroku sądowym (akta administracyjne sprawy, karty nr[...] ).

Część zarzutów zawartych w skardze dotyczy oceny zasadności i celowości dokonywania przebudowy drogi publicznej (ul. [...]). Sąd administracyjny ocenia zaskarżone decyzje tylko pod kątem ich legalności, czyli zgodności z prawem. Czym innym jest ocena zasadności bądź celowości wydania danej decyzji. Skoro ul [...] stanowi drogę publiczną, będącą własnością Gminy Miasto K. , to właściciel tej drogi (pasa drogowego, czyli działek zajętych pod tą drogę), ma swobodne prawo do decydowania o przebudowie takiej drogi. Taką sytuację można porównać do złożenia wniosku przez prywatnego inwestora o wydanie decyzji o ustaleniu warunków dla realizacji zamierzonego przedsięwzięcia i rozpoznając taką sprawę organy administracji nie mają żadnych możliwości oceny zasadności, celowości bądź też posiadania środków finansowych inwestora do realizacji danej inwestycji. Analogicznie także w tej sprawie, ani organ odwoławczy, ani sąd nie może oceniać zasadności wystąpienia zarządcy drogi o ustalenie lokalizacji tej drogi, ani też posiadania przez Gminę Miasto K. wystarczających środków finansowych na tą inwestycję. Dodatkowo należy także podnieść i to, że w stanie prawnym obowiązującym w tej sprawie samo wydanie decyzji o lokalizacji drogi nie pozwalało na rozpoczęcie realizacji jakiejkolwiek inwestycji. Do przystąpienia do realizacji inwestycji wymagane było dodatkowe uzyskanie pozwolenia na budowę (przebudowę).

Tym samym także wskazane w skardze rozwiązania techniczne przyszłej przebudowy ul. [...] na tym etapie oceny legalności sprawy nie mogą być brane pod uwagę. Inwestor przygotowując projekt budowlany przebudowy będzie zobowiązany uwzględnić istniejące warunki techniczne realizacji drogi publicznej.

W ocenie Sądu także wskazana w skardze błędna nazwa inwestycji (zamiast przebudowa powinno być remont – jak sugeruje skarżący), nie jest trafna.

Zgodnie z art. 3 pkt 7a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.) przebudowa to wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji; a w przypadku dróg są dopuszczalne zmiany charakterystycznych parametrów w zakresie niewymagającym zmiany granic pasa drogowego. Natomiast remont (art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego) to wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Przenosząc te definicje na kanwę niniejszej sprawy należy wskazać, że opis inwestycji obejmującej ul. [...] wyraźnie wskazuje na poszerzenie jej pasa drogowego. Tego dotyczą przede wszystkim podziały nieruchomości poprzez wydzielenie działek zajętych pod pas drogowy tej ulicy. Nie ulega więc wątpliwości, że przedmiotowa inwestycja stanowi przebudowę, a nie remont.

Zarzut dotyczący braku udziału zainteresowanych stron na każdym etapie inwestycji nie jest zasadny. Od 2003 r. obowiązuje ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Jak sama nazwa tej ustawy wskazuje, regulacja ta wprowadziła szczególne zasady dotyczące, między innymi, wydawania decyzji przygotowujących inwestycje w zakresie dróg publicznych. To, że inwestor skorzystał z takiej regulacji nie może być ocenione negatywnie. Niewątpliwie ustawa o szczególnych zasadach ograniczyła czynny udział stron w postępowaniu o ustalenie lokalizacji drogi. Zgodnie z jej art. 5 ust. 5 o wszczęciu postępowania o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi prezydent miasta na prawach powiatu w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych zawiadamia w drodze obwieszczeń w urzędzie miasta właściwego ze względu na przebieg drogi oraz w prasie lokalnej. Ten wymóg został w tej sprawie spełniony.

Zgodnie z art. 7 ust. 2 i 3 ustawy o szczególnych zasadach prezydent miasta na prawach powiatu w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych doręczają decyzję o ustaleniu lokalizacji drogi wnioskodawcy oraz zawiadamia o jej wydaniu pozostałe strony w drodze obwieszczeń w urzędach gmin (miast) właściwych ze względu na przebieg drogi oraz w prasie lokalnej. Ponadto wysyła zawiadomienie o wydaniu decyzji o lokalizacji drogi dotychczasowemu właścicielowi na adres określony w ewidencji gruntów. Zawiadomienie o wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi zawiera informację o miejscu, w którym strony mogą zapoznać się z treścią decyzji. Wymogi zawarte w ww. artykule zostały spełnione przez Prezydenta Miasta K.

Takie same obowiązki ustawodawca nałożył na organ odwoławczy rozpoznający odwołanie od decyzji I. instancyjnej w sprawie ustalenia lokalizacji drogi publicznej. W tej sprawie Wojewoda także ogłosił w drodze obwieszczenia o wydaniu zaskarżonej decyzji i zawiadomił strony (byłych właścicieli) o możliwości zapoznania się z treścią decyzji (zawiadomienie z dnia 15 października 2010 r., karta nr [...] akt administracyjnych). Zawiadomienia zostały wysłane stronom (karty nr [...] i nr [...] akt administracyjnych).

Wymienione ww. przepisami gwarancje udziału stron w postępowaniu dotyczącym ustalenia lokalizacji drogi zostały dochowane przez organy administracyjne w tej sprawie, a odmienna ocena skarżącego nie ma uzasadnienia.

Sąd zdaje sobie sprawę, że gdyby inwestor złożył wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, to udział stron byłby oparty o inne wymagania niż zawarte w ustawie o szczególnych zasadach. Nie ma możliwości łączenia trybów ustalania lokalizacji inwestycji na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i ustawy o szczególnych zasadach. Wynika to wyraźnie z treści art. 10 ustawy o szczególnych zasadach zgodnie z którą w sprawach dotyczących lokalizacji dróg przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym nie stosuje się.

Pozostaje jeszcze jeden zarzut zawarty w skardze, a dotyczący dokonywania podziału "wirtualnych działek". Skarżący podnosił bowiem, że istnieje sprzeczność pomiędzy oznaczeniami numeracji działek w ewidencji gruntów i w księdze wieczystej (nr [...] ). W związku z tymi różnicami już przed wydaniem zaskarżonej decyzji skarżący miał trudności z dokonaniem wpisów do księgi wieczystej. W drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi te różnice jeszcze się pogłębią. Sąd dokonując oceny zgromadzonego materiału dowodowego stwierdził, że istotnie te różnice są. Jak wynika z wypisu z księgi wieczystej nr [...] (tom I akt administracyjnych, karta nr [...] ), S.R. był właścicielem działek o numerach [...] i [...] Z ewidencji gruntów wynika zaś, że S.R. był wpisany jako właściciel działki nr [...] (tom I akt administracyjnych, karta nr [...] . To znajduje potwierdzenie w dalszych dokumentach zgromadzonych w aktach sprawy. Organy administracji oparły swoje rozstrzygnięcia na podstawie ewidencji gruntów dzieląc działkę nr [...] na działki nr 1 [...] i [...] Nie stanowi wątpliwości, że działka nr [...] stanowi fragment byłej działki nr [...].

Działka nr [...] została w 1979 r. podzielona na działki nr [...] i [...] . W 1986 r. działka nr [...] podzieliła się na działki nr [...] i [...] . Z kolei na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego dla K. –P. w K. sygn. akt [...] działka nr [...] podzieliła się na działki nr [...] , [...] , a działka nr [...] na działki nr [...] i [...] . Od tego czasu nastąpiły odmienne podziały w ewidencji gruntów, gdzie w 1994 r. nie ujawniając podziału z 1985 r., działkę nr [...] podzielono na działki nr [...] ,[...], mimo że już w 1985 r. działkę nr [...] podzielno na działki nr [...] ,[...] Określona w księdze wieczystej działka nr [...] (akta sądowe sprawy, karty nr [...] stanowi działkę ewidencyjną nr [...] zapisaną w ewidencji gruntów. To są tożsame działki, ale o innych numerach. Właścicielem tych działek (w istocie jednej działki) był S.R. (akta administracyjne sprawy, karta nr [...] ). Z informacji znajdującej się na karcie nr [...] akt administracyjnych i na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego dla K. –P. w K. sygn. akt I [...]wynika, że działka nr 1[...] ,[...] ,[...]stanowiła własność S.R.

Tym samym dokonując oceny legalności podziału działki nr [...]poprzez wydzielenie z niej działki nr [...] Sąd nie dostrzega naruszenia prawa przez organy administracji. Sąd nie bada zasadności istnienia wpisów w księdze wieczystej i ewidencji gruntów. To obowiązkiem właściciela powinno być doprowadzenie do zgodności tych zapisów i nie można przerzucać tego obowiązku na organy administracji. Nie ulega przy tym wątpliwości, że właścicielem działki nr [...] był S.R.

Okoliczność natomiast braku ewentualnego ujawnienia w księdze wieczystej postanowienia Sądu Rejonowego dla K. –P. w K. sygn. akt [...] nie ma istotniejszego znaczenia w tej sprawie.

Niewątpliwie podstawą do ustalania projektów podziału nieruchomości w procedurze ustalania lokalizacji drogi na podstawie ustawy o szczególnych zasadach są dane z ewidencji gruntów.

Zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 z późn. zm.) to właściciele nieruchomości są zobowiązani do zgłaszania właściwemu staroście (prezydentowi miasta na prawach powiatu) wszelkich zmian danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni licząc od dnia powstania tych zmian. Tym samym tylko ten właściciel nieruchomości, który prawidłowo dokonał zawiadomienia o zaistnieniu zmiany w ewidencji gruntów powinien być, zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy o szczególnych zasadach, zawiadamiany o wydanej decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi. Ustawodawca wyraźnie wskazał – w postępowaniu dotyczącym ustalania lokalizacji drogi publicznej na podstawie ustawy o szczególnych zasadach - na pierwszeństwo danych zawartych w ewidencji gruntów w zakresie ustalenia właściciela danej nieruchomości i należy wskazać, że przy prawidłowym wykonywaniu obowiązków obciążających właściciela (poprzez obowiązek zgłoszenia informacji w ciągu 30 dni od daty zaistnienia zmiany), danej zawarte w ewidencji gruntów powinny odzwierciedlać rzeczywisty stan prawny nieruchomości.

W związku z tym, że organ I. instancji ustalał dane o właścicielach i dane o numerach działek ewidencyjnych na podstawie ewidencji gruntów nie można postawić temu organowi zarzutu co do naruszenia przepisów ustawy o szczególnych zasadach. Skarżący nie wskazał również, aby dane zawarte w ewidencji gruntów na które powoływały się organy administracji, zawierały inną treść niż zostało to ustalone przez te organy. Zgodnie z art. 12 ust. 1 i 2 ustawy o szczególnych zasadach decyzją o ustaleniu lokalizacji drogi zatwierdza się projekt podziału nieruchomości, a linie rozgraniczające teren ustalone decyzją o ustaleniu lokalizacji drogi stanowią linie podziału nieruchomości.

Decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi stanowi podstawę do dokonania wpisów w księdze wieczystej i w katastrze nieruchomości, a z dniem, w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi stała się ostateczna, nieruchomości (działki) wydzielone w tej decyzji stają się z mocy prawa własnością odpowiedniej jednostki samorządu terytorialnego, za odszkodowaniem (art. 12 ust. 3 i 4 ustawy o szczególnych zasadach).

Ustawa o szczególnych zasadach wprowadziła więc odrębny tryb podziału nieruchomości. Art. 95 pkt 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 1603 z późn. zm.) wskazuje, że niezależnie od ustaleń planu miejscowego, a w przypadku braku planu niezależnie od decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, podział nieruchomości może nastąpić w celu wydzielenia części nieruchomości objętej decyzją o ustaleniu lokalizacji drogi publicznej. Przepis ten potwierdza odrębność trybu dokonania podziału i ten odrębny tryb zawiera właśnie ustawa o szczególnych zasadach.

Dodatkowo jeszcze potwierdza to wyraźnie przepis kolizyjny zawarty w art. 2 pkt 11 ustawy o gospodarce nieruchomościami, zgodnie z którym, ustawa ta (tzn. ustawa o gospodarce nieruchomościami) nie narusza innych ustaw w zakresie dotyczącym gospodarki nieruchomościami, a w szczególności ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. Nr 80, poz. 721, z późn. zm.). Takie też stanowisko zajęto w orzecznictwie sądowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 26 września 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 1362/07, LEX nr 515349 zawarł tezę, zgodnie z którą art. 12 ustawy z 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych pozwala wyeliminować w postępowaniu lokalizacyjnym odrębne postępowanie w sprawie zatwierdzenia podziału nieruchomości. Zatwierdzenie podziału nieruchomości pod drogę krajową nie następuje w drodze u.g.n., a w decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi wydanej przez wojewodę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II SA/Lu 368/09, opub. w LEX nr 531591 wprost wskazał, ze "ustawa o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych jest ustawą szczególną (lex specialis) w stosunku do ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami". Poglądy te Sąd w tym składzie w pełni podziela.

Istnieją inne tryby postępowań obejmujące dokonanie prawidłowych wpisów do ksiąg wieczystych w zakresie danych zawartych w ewidencji gruntów, ale w tej sprawie, której przedmiotem była ocena legalności decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi publicznej w trybie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, nie można doprowadzić do zgodności danych w księdze wieczystej z danymi w ewidencji gruntów. Właściciel działki, której np. został błędnie wpisany numer działki w księdze wieczystej i który zamierza doprowadzić do zgodności w tym zakresie księgi wieczystej z ewidencję gruntów, winien wszcząć odrębne postępowanie. Sąd nie jest jednak uprawniony do dalszego pouczania stron, ponieważ ani nie jest to objęte tą sprawą, ani też sąd administracyjny nie pełni funkcji organu/podmiotu udzielającego porad prawnych.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że wydane w tej sprawie decyzje nie naruszają prawa. Tym samym na zasadzie art. 151 P.p.s.a. Sąd w tej sprawie skargę oddalił.