Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 499/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2017-06-19 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i § 5
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA – Jolanta Kwiecińska po rozpatrzeniu w Wydziale I w dniu 19 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jej skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] nr [...]


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. (dalej: "Skarżąca"), wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego.

W skardze zamieszczony został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca podniosła, że wykonanie decyzji oznacza niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Wysokość podatku do zapłaty to kwota [...], jednak zgodnie z uzasadnieniem decyzji obowiązek podatkowy powstał w dniu [...], a podatek powinien zostać zapłacony dnia [...], co oznacza, że od dnia [...] powinny zostać zapłacone odsetki. Dodatkowo Skarżąca wskazała, że skarga wydaje się w oczywisty sposób uzasadniona, co również uzasadnia wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu

lub czynności. Jednakże, zgodnie z przepisem art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego prawa złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Jak wynika z przytoczonej powyżej regulacji prawnej, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez skarżącego we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno więc odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do skarżącego wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Skarżący powinien wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (por. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r., o sygn. akt II FZ 460/10 – orzeczenie dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Brak wskazania we wniosku tych przyczyn uniemożliwia sądowi merytoryczną jego ocenę. Ponadto Sąd nie jest władny, przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie aktu lub czynności, wzywać skarżącego do przedłożenia dokumentów wskazujących na istnienie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 4 listopada 2013 r., sygn. akt I FZ 404/13 - orzeczenie dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z uwagi na treść art. 61 § 3 P.p.s.a. uzasadnienie rozpoznawanego wniosku powinno precyzyjnie opisywać aktualną sytuację finansową i majątkową Skarżącej,

tak by sąd rozpoznający wniosek doszedł do przekonania, że uiszczenie kwot wynikających z zaskarżonej decyzji rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia Skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Sytuacja finansowa Skarżącej nie została w żaden sposób zobrazowana, brak również jakichkolwiek dokumentów zawierających dane w tym zakresie. Sąd nie był w stanie ustalić jaki majątek posiada Skarżąca i jakie aktualnie osiąga dochody,

co uniemożliwiało ustalenie jaki Skarżąca poniesie uszczerbek w wyniku uiszczenia, bądź wyegzekwowania określonej przez organ kwoty zobowiązania wynikającego

z decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego.

Sąd zwraca uwagę na informację zawartą w końcowej części uzasadnienia skargi, tj. że wysokość podatku do zapłaty to kwota [...] wraz z odsetkami liczonymi od [...] oraz, że okoliczność ta stanowi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Jednakże zdaniem Sądu ww. dane nie są wystarczające do uznania wniosku za należycie uzasadniony, tj. zgodnie z powyżej wskazanymi regułami.

Ponadto Sąd podkreśla, że na etapie rozstrzygania o zasadności udzielenia Skarżącej ochrony tymczasowej Sąd nie ocenia merytorycznych zarzutów zawartych

w skardze, gdyż niweczyłoby to sądową kontrolę legalności aktu administracyjnego, jakim jest zaskarżona w sprawie decyzja. Tym samym argument Skarżącej, iż skarga wydaje się w oczywisty sposób uzasadniona, nie może przesądzać o zastosowaniu ochrony tymczasowej.

Sąd mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji postanowienia.