Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1638/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.13 ust. 1 pkt 3, art. 13ha ust. 1, art. 13ha ust. 6
journal: Dz.U. 2020 poz 470
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 15zzs (4)
journal: Dz.U. 2020 poz 374
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Tomasz Sałek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi G. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną w tej sprawie do Sądu ww. decyzją z [...] czerwca 2020 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej organ), po rozpoznaniu wniosku G. P. (dalej skarżący) o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z [...] lipca 2019 r., którą nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 1 500 zł za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej podczas przejazdu wykonywanego pojazdem nr rejestr. [...] w dniu [...] marca 2019 r.

Wydając zaskarżoną decyzję organ działał na podstawie przepisów art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, art.13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 2, art.13k ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2020 r., poz. 470, dalej ustawa o drogach publicznych) oraz załącznika nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 890 ), art. 50 pkt 1 lit. j), art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r., poz. 2140, dalej ustawa o transporcie drogowym).

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Dnia [...] marca 2019 r. na odcinku drogi krajowej nr [...] węzeł [...] (połączenie z drogą krajową nr [...]) wskazanym w załączniku do ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (załącznik nr 1 pkt 21a), zatrzymano do kontroli mobilnej kierowany przez skarżącego zespół pojazdów składający się z samochodu ciężarowego marki H. nr rejestr. [...] oraz przyczepy nr rejestr. [...]. W wyniku kontroli stwierdzono brak w pojeździe urządzenia pokładowego viaBox do uiszczania opłat elektronicznych, a ponadto pojazd nie został zarejestrowany w krajowym systemie elektronicznego poboru opłat; tym samym za kontrolowany przejazd nie została uiszczona opłata elektroniczna. Na podstawie danych zawartych w okazanych dowodach rejestracyjnych ustalono, iż dopuszczalna masa całkowita (DMC) kontrolowanego zespołu pojazdów wynosiła 4 250 kg, w tym pojazdu samochodowego - 3 500 kg, a przyczepy - 750 kg. Posiadaczem pojazdu w dniu odnotowanego naruszenia był skarżący. Przebieg kontroli utrwalono w protokole z tego samego dnia (por. protokół kontroli w aktach administracyjnych sprawy).

W związku z tym, że w toku sprawy skarżący wskazał, że do naruszenia doszło z powodu niewłaściwego oznakowania ww. odcinka drogi płatnej (według skarżącego odcinek ten nie był przed wjazdem oznakowany jako płatny), organ pismem z 10 kwietnia 2019 r. wezwał Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad (dalej GDDKiA), będącego zarządcą spornego odcinka drogi krajowej, do wskazania czy odcinek w dniu naruszenia był prawidłowo oznakowany tabliczką T-34 wskazującą pobór opłaty elektronicznej za przejazd drogą publiczną.

W piśmie z 24 kwietnia 2019 r. GDDKiA poinformował organ, że "w dniu [...] marca 2019 r. odcinek drogi ekspresowej [...] od węzła [...] (rondo – włączenie w [...]) był prawidłowo oznakowany tabliczkami T-34 wskazującymi pobór opłaty elektronicznej za przejazd drogą publiczną".

W tych okolicznościach, nie podzielając też dalszych wyjaśnień skarżącego co do nieprawidłowego oznakowania ww. odcinka drogi ("od ronda w C. droga przechodzi w odcinek płatny, ale przed wjazdem na odcinek płatny w C. (rondo) nie było i nadal nie ma właściwego oznakowania, że rozpoczyna się odcinek płatny, tj. nie ma znaku D-39a i T-34" - por. pismo skarżącego z 19 maja 2019 r. - k. 33 akt administracyjnych sprawy), organ ww. decyzją z [...] lipca 2019 r. nałożył na skarżącego karę w wysokości 1500 zł stosownie do treści art. 13k ust. 1 pkt 2 ustawy o drogach publicznych (według tego przepisu za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, wymierza się karę pieniężną w wysokości: 1) 500 zł - w przypadku zespołu pojazdów o łącznej dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony złożonego z samochodu osobowego o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony oraz przyczepy; 2) 1500 zł - w pozostałych przypadkach.

Odnosząc się do wyjaśnień skarżącego, który we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nadmienił, że nie neguje złamania przepisu "lecz brak informacji o tym, że jest przede mną płatny odcinek", organ wskazał, że nie mogą być one podstawą do odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej bądź jej obniżenia. Opisywana przez stronę sytuacja nie jest sytuacją, którą można określić jako wywołaną przez siłę wyższą i której nie było możliwości uniknięcia. Płatne odcinki dróg są odpowiednio oznakowane i każdy kierowca, który porusza się po takim odcinku drogi musi być świadomy konieczności poniesienia opłaty. Skarżący poruszał się pojazdem zarejestrowanym jako samochód ciężarowy, który ze względu na rodzaj jest objęty elektronicznym systemem poboru opłat. Organ wskazał na uzupełnienie materiału dowodowy o ww. pismo GDDKiA z 24 kwietnia 2019 r. na okoliczność istnienia oznakowania na odcinku drogi ekspresowej [...], węzeł [...] (połączenie z drogą krajową nr [...]), z którego jednoznacznie wynika, że w dniu [...] marca 2019 r. odcinek drogi ekspresowej [...] od węzła [...] (rondo - włączenie w [...]) był prawidłowo oznakowany tabliczkami T-34 wskazującymi pobór opłaty elektronicznej za przejazd drogą publiczną. Według organu nieprawdą jest twierdzenie strony, że z pisma tego "nie wynika, czy prawidłowo oznakowano wjazd na płatny odcinek drogi krajowej od strony ronda w C., ponieważ w piśmie jest wyraźnie zaznaczone, że informacja obejmuje również oznakowanie od strony wspomnianego ronda"; na drogach objętych obowiązkiem uiszczania opłaty elektronicznej znajdują się odpowiednie znaki drogowe, z których znaczeniem strona powinna zapoznać się przed wykonywaniem przejazdu. Zasady stosowania tych znaków na drogach uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz. U. r. Nr 220, poz. 2181 ze zm.). Zgodnie z tym rozporządzeniem znak D-39a jest stosowany na drogach w pobliżu państwa. Dodatkowo znak ten może być umieszczany również na parkingu położonym w pobliżu granicy państwa oraz przed punktem poboru opłat w pobliżu tej granicy. Ma on zapewnić kierującym pojazdami wjeżdżającym na terytorium pospolitej Polskiej informację o opłatach wnoszonych za przejazd po drogach publicznych. Natomiast tabliczkę T-34 umieszcza się na drogach krajowych objętych systemem elektronicznej opłaty drogowej pod znakiem z numerem autostrady E-15c, drogi ekspresowej E-15d lub innej drogi krajowej E-15a, występującym samodzielnie (załącznik nr 1, część 5 pkt 5.2.45a oraz część 6 pkt 6.3.7.9. ww. rozporządzenia z 3 lipca 2003 r.). Zgodnie natomiast z § 65 ust. 3 rozporządzenia z 31 lipca 2002 r. Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz.U. z 2002 r. nr 170, poz. 1393 ze zm.) umieszczona pod znakiem E-15a, E-15c albo E- 15d tabliczka T-34 oznacza, że za przejazd odcinkiem drogi publicznej tak oznaczonym pobiera się opłatę elektroniczną.

Organ nie dopatrzył się podstaw do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu (art. 189f § 1 pkt 1 Kpa); w sprawie nie wystąpiły również okoliczności przewidziane w art. 189e Kpa. Jeżeli strona uchybiła podstawowym obowiązkom w zakresie uiszczania opłaty elektronicznej, jakim jest zawarcie umowy z operatorem systemu i nabycie urządzenia viaBox, nie można mówić o działaniu siły wyższej w rozumieniu art. 189e Kpa, czy znikomej szkodliwości czynu w rozumieniu art. 189f § 1 Kpa. Nie można również uznać, że waga naruszenia była znikoma, skoro dotyczyła podstawowego obowiązku w zakresie korzystania z dróg publicznych.

Skarżący nie zgodził się z powyższą decyzją. W skardze do Sądu powołał się na dodatkowe dowody w postaci zapisu filmowego, potwierdzające (jego zdaniem) niewystarczające i błędne oznakowanie drogi płatnej. Film nr 1 przedstawia sytuację z lipca 2019 r. - brak jakiegokolwiek znaku informacyjnego o płatnym odcinku drogi na 1 km przed wjazdem na płatny odcinek i trzy alternatywne drogi, które skarżący mógł wybrać, gdyby przed wjazdem na rondo lub wcześniej był znak informujący, że przed nim jest droga płatna, oraz film nr 2 z lipca 2020 r., który potwierdza brak informacji i pokazuje w jakiej odległości po wjeździe na płatny odcinek drogi znajduje się znak informacyjny (T-34) o poborze elektronicznym opłat, a przede wszystkim ukazuje brak możliwości zawrócenia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał zajęte w sprawie stanowisko. Dodatkowo podkreślił, że w załączniku nr 1 do ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej wyszczególniona została droga ekspresowa nr [...] na odcinku węzeł [...] (połączenie z drogą krajową nr [...]), jednocześnie zarówno w załączniku nr 1, jak również w załączniku nr 2 do tego rozporządzenia brak jest wskazania odcinka drogi krajowej nr [...] przed wjazdem na odcinek oznaczony jako droga ekspresowa nr [...]. W tej sytuacji tabliczka T-34 mogła być umiejscowiona tylko na drodze ekspresowej nr [...], na której pobierana jest opłata elektroniczna; skoro tabliczka informuje, że za przejazd odcinkiem drogi tak oznaczonym pobiera się opłatę elektroniczną, to nie mogła znaleźć się na drodze, na której nie pobiera się opłat. Prawo nie dopuszcza ustawienia tabliczek T-34 przed wjazdem na płatny odcinek drogi. Zdaniem organu przesłane przez skarżącego ze skargą materiały wideo nie stanowią dowodu na błędne oznakowanie ww. odcinka drogi; przeciwnie - nagrania dowodzą prawidłowego oznakowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd oddalił skargę, gdyż zaskarżona decyzja prawa nie narusza. W sprawie organ zebrał i rozpatrzył w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy, który uzasadniał podjęte rozstrzygnięcie o nałożeniu na skarżącego ww. kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu po drodze publicznej bez uiszczenia opłaty elektronicznej.

W swojej istocie argumentacja skargi do Sądu, wcześniej prezentowana przez skarżącego w toku postępowania przed organem, sprowadza się do zarzutu, że na drodze, po której skarżący poruszał się przed wjazdem na płatny odcinek drogi ekspresowej [...], węzeł [...] (połączenie z drogą krajową nr [...]), i na którym to odcinku został skontrolowany, brak było znaku informacyjnego, że jest to odcinek płatny, co pozbawiło skarżącego wyboru drogi alternatywnej. Zatem w badanej sprawie sporną kwestią jest to, czy przed miejscem, w którym skarżący wjechał na drogę objętą systemem opłat elektronicznych była/powinna być - jak twierdzi skarżący - tabliczka T-34 informująca o tym, że wjeżdża się na płatny odcinek, co umożliwiłby mu wybór między drogą płatną, a niepłatną.

Zdaniem Sądu zarzuty skarżącego w tym zakresie nie są zasadne, gdyż kwestia oznakowania ww. spornego odcinka drogi płatnej została przez organ prawidłowo wyjaśniona. W szczególności organ, w oparciu o informację pochodzącą od GDDKiA, czyli od zarządcy drogi (ww. pismo z 24 kwietnia 2019 r.), prawidłowo ustalił, że w dacie kontroli ([...] marca 2019 r.) odcinek drogi ekspresowej [...] od węzła [...] (rondo – włączenie w [...]) był prawidłowo oznakowany tabliczkami T-34 wskazującymi pobór opłaty elektronicznej za przejazd drogą publiczną. Dodatkowo prawidłowo wywiódł też w odpowiedzi na skargę, że tabliczka T-34 mogła być umiejscowiona tylko na drodze ekspresowej [...], na której pobierana jest opłata elektroniczna. Skoro bowiem tabliczka taka informuje, że za przejazd odcinkiem drogi tak oznaczonym pobiera się opłatę elektroniczną, to nie mogła znaleźć się na drodze, na której nie pobiera się opłat. Mające zastosowanie w stanie faktycznym sprawy przepisy - szczegółowo wymienione w zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu z [...] lipca 2019 r. (cytowane wyżej w części wstępnej uzasadnienia) nie dopuszczają ustawienia tabliczek T-34 przed wjazdem na płatny odcinek drogi. Tym samym organ w sprawie wyjaśnił, że tabliczki informacyjne T-34 mogły zostać umieszczone i były umieszczone jedynie na drodze ekspresowej nr [...], gdzie zatrzymano i skontrolowano pojazd skarżącego; nie mogły natomiast zostać umieszczone na odcinku drogi poprzedzającym wjazd na odcinek płatny/przed wjazdem na drogę ekspresową nr [...]. W tej sytuacji przedstawione przy skardze ww. filmy/nagrania, obliczone w szczególności na wykazanie braku przed wjazdem na ww. odcinek płatny drogi publicznej znaku informującego o tym odcinku, nie mają dla oceny podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia istotnego znaczenia, skoro z przepisów nie wynika podstawa prawna dla umieszczenia w takim miejscu takiego znaku.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 3 i art. 13 ha ust. 1 ustawy o drogach publicznych korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłaty elektronicznej za przejazdy po drogach krajowych lub ich odcinkach pojazdów samochodowych, w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, za które uważa się także zespół pojazdów, składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony, w tym autobusów niezależnie od ich dopuszczalnej masy całkowitej.

Na podstawie delegacji ustawowej, zawartej w art. 13ha ust. 6 ustawy o drogach publicznych, zostało wydane ww. rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej. Zgodnie z § 2 tego rozporządzenia opłatę elektroniczną pobiera się na drogach krajowych lub ich odcinkach klasy A i S określonych w załączniku nr 1 do rozporządzenia, jak również klasy GP i G określonych w załączniku nr 2 do rozporządzenia.

Z kolei ww. rozporządzenie Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (wydane na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym), określa znaki i sygnały drogowe obowiązujące w ruchu drogowym, ich znaczenie i zakres obowiązywania. Konkretne znaczenie znaku, z wyjątkiem znaków ostrzegawczych, wynika z treści danego znaku lub objaśnienia zawartego w treści rozporządzenia. Zgodnie z § 1 ust. 4 w zw. z § 2 ust. 4 rozporządzenia napis lub symbol umieszczony na tabliczce pod znakiem drogowym stanowi integralną część znaku. Natomiast z § 65 ust. 3 tego rozporządzenia wynika, że umieszczona pod znakiem E-15a, E-15c albo E-15d tabliczka T-34 oznacza, że za przejazd odcinkiem drogi publicznej tak oznaczonym pobiera się opłatę elektroniczną. Przepis ten został dodany przez § 1 pkt 2 rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 czerwca 2011 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz.U. nr 124, poz. 705).

Na mocy delegacji ustawowej zawartej w art. 7 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, uwzględniając konieczność zapewnienia czytelności i zrozumiałości znaków i sygnałów drogowych dla uczestników ruchu drogowego, Minister Infrastruktury ww. rozporządzeniem z dnia 3 lipca 2003 r. określił szczegółowe warunki techniczne dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach. Następnie rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 3 czerwca 2011 r. (Dz.U. Nr 124, poz. 702) zmieniającym wymienione rozporządzenie z dnia 3 lipca 2003 r. , ustalono, że tabliczkę T-34 umieszcza się na drogach krajowych objętych systemem elektronicznej opłaty drogowej pod znakiem z numerem autostrady E-15c, drogi ekspresowej E–15d lub innej drogi krajowej E–15a, występującym samodzielnie, zatem w odległości do 50 m:

- za skrzyżowaniem, bez względu na rodzaj obszaru, dla potwierdzenia kierunku, a szczególnie jeżeli szlak zmienia kierunek na skrzyżowaniu oraz w przypadkach, gdy układ skrzyżowania może stwarzać wątpliwości co do przebiegu szlaku,

- przed skrzyżowaniami w obszarze zabudowanym, jeżeli zmiana przebiegu szlaku nie jest sygnalizowana tablicami przeddrogowskazowymi oraz drogowskazami tablicowymi (por. załącznik nr 1 do ww. rozporządzenia z dnia 3 lipca 2003 r. - część 6 Znaki kierunku i miejscowości, pkt. 6.3.7.9. Tabliczka T-34 i pkt 6.3.7.8. Umieszczanie znaków z numerem drogi).

Z wyżej przedstawionych unormowań prawnych wynika, że zarządcy dróg (w tym wypadku GDDKiA) zobowiązani zostali do oznakowania tabliczkami T-34 wyłącznie tych dróg, na których pobierana jest opłata elektroniczna. Znaki kierunku i miejscowości wraz z tabliczką T-34 stanowią bowiem dla użytkowników dróg informację, na jakiej drodze się znajdują i czy za przejazd tą drogą pobierana jest opłata elektroniczna. Znaki te jednocześnie umożliwiają uczestnikom ruchu podjęcie decyzji, co do wyboru drogi: płatnej bądź bezpłatnej. Znak drogowy w postaci tabliczki T-34 wskazuje zatem odcinek drogi, na którym pobierana jest opłata. Przejazd po drodze oznaczonej znakiem T-34, bez uiszczenia stosownej opłaty elektronicznej, stanowi naruszenie treści tego znaku i podlega sankcji administracyjnej.

Organ zasadnie uwzględnił ww. pismo GDDKiA z 24 kwietnia 2019 r., z którego jednoznacznie wynika (co już wyżej wzmiankowano), że ww. droga - sporny odcinek drogi ekspresowej [...] od węzła [...] (rondo – włączenie w [...]) był prawidłowo oznakowany tabliczkami T-34 wskazującymi pobór opłaty elektronicznej za przejazd drogą publiczną. Zgodnie z omawianymi tu przepisami tabliczki informacyjne T-34 mogą być umieszczane jedynie na drogach, na których istnieje obowiązek uiszczania opłaty elektronicznej, gdyż taką informację w sobie zawierają. A contrario nie jest dopuszczalne, aby takie tabliczki znalazły się na innych drogach, tj. drogach nieobjętych systemem poboru opłat elektronicznych.

W myśl § 65 ust. 3 ww. rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych tabliczka T-34 oznacza bowiem, że za przejazd odcinkiem drogi publicznej tak oznaczonym pobiera się opłatę elektroniczną. Zatem umieszczenie tej tabliczki wcześniej przed wjazdem na odcinek płatny sugerowałoby, że już ta droga jest drogą, za przejazd którą wymaga się uiszczenia opłaty elektronicznej. Tabliczka informacyjna T-34 jest wyłącznie nośnikiem informacji o tym, że dana droga, na której ją usytuowano, objęta została systemem poboru opłat elektronicznych i zawiera zakaz poruszania się po takiej drodze bez uiszczenia opłaty. Znak ten łączy zatem w swojej treści zarówno funkcję informacji, jak i zakazu lub zobowiązania do określonego zachowania. W żadnym razie nie informuje on kierujących o tym, że dopiero zbliżają się do drogi płatnej, ale że już się na niej znajdują. Tabliczka ta, jako że nie może nieść informacji sprzecznej z tym, co wynika z ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej, i załączników do tego rozporządzenia, nie mogła być umieszczona na odcinku drogi poprzedzającym odcinek płatny. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że z przepisów ww. aktów prawnych, tj. ww. rozporządzenia z 31 lipca 2002 r. Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie znaków i sygnałów drogowych i ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach, nie wynika możliwość posługiwania się przez zarządcę drogi w odniesieniu do dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, innymi znakami informacyjnymi niż tabliczka informacyjna T-34, w tym używania tej tabliczki, czy innego znaku, celem uprzedzenia o drodze płatnej przed wjazdem na taką drogę. Znaki drogowe i sposoby ich umieszczania są ściśle określone przez przepisy prawne.

Informacji o drogach płatnych/odcinkach takich dróg skarżący mógł poszukiwać w ramach przygotowania się do przejazdu, korzystając z dostępnych publikatorów, w szczególności z ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej, i załączników do tego rozporządzenia. Poza tym stan świadomości kierującego pojazdem co do tego, że wjeżdża lub znajduje się na drodze objętej obowiązkiem uiszczenia opłaty za przejazd zależy również od niego samego. Jeżeli droga była oznakowana odpowiednimi znakami, to kierujący dostrzegając to oznaczenie winien bezzwłocznie podjąć starania obliczone na zjechanie z tej drogi.

Z tych wszystkich względów, wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia z urzędu tego rodzaju uchybień w postępowaniu przed organem, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, a które Sąd ma obowiązek badać z urzędu, Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) orzekł jak w sentencji wyroku.

Skarga w niniejszej sprawie została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VI z 22 grudnia 2020 r. na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.).