Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 288/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2010-09-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 pkt 4 i 7; art. 15 par 1; art. 34 par 1;art. 29 par 1; art. 36 par 1
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
article: art. 13 ust. 1; art. 13f
journal: Dz.U. 2000 nr 71 poz 838
law: Ustawa dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity.
article: art. 75; art. 7 i 8; art. 124 par 2; art. 44 par 1 pkt 1; art. 44 par 2; art.42 i 43
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 106 par 3; art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Przegalińska, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.), Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Protokolant Joanna Zienkowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 8 września 2010 r. sprawy ze skargi K. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta Sz., występując w roli wierzyciela i organu egzekucyjnego, po uprzednim doręczeniu K. K. upomnienia z dnia [...] r., Nr [..], wystawił na zobowiązanego tytuł wykonawczy z dnia [...] r. Nr [...]. Tytułem tym objęto należności w łącznej kwocie [...] zł z tytułu opłat dodatkowych za nieopłacony postój samochodu marki [...] o nr rej. [...] w strefie płatnego parkowania w okresie od 19 stycznia 2004 r. do 15 kwietnia 2008 r., wraz z kosztami upomnienia w kwocie [...] zł. Odpis wskazanego tytułu wykonawczego wraz z zawiadomieniem o zajęciu prawa majątkowego został doręczony zobowiązanemu w dniu 13 lipca 2009 r.

K. K., pismem z dnia 14 lipca 2009 r., domagając się umorzenia prowadzonego postępowania egzekucyjnego, wniósł zarzuty, polegające na błędzie co do osoby zobowiązanego oraz braku uprzedniego doręczenia upomnienia.

W uzasadnieniu zarzutów zobowiązany podał, że nie jest mu wiadomym, aby wobec jego osoby było prowadzone jakiekolwiek postępowanie, w wyniku którego zgromadzono by materiał dowodowy w sprawie pozwalający na wszczęcie postępowania egzekucyjnego wobec zobowiązanego. Nadmienił, że tytuły wykonawcze zostały skierowane przedwcześnie i w dodatku do osoby nie zobowiązanej do uiszczenia należności zawartych w tytułach, a spowodowane to zostało zaniechaniem przeprowadzenia przez wierzyciela postępowania wyjaśniającego w sprawie. Zobowiązany wskazał, że użytkownikiem pojazdu o nr rej. [...] był P. H., zamieszkały w Ś. przy ul. [...].

Zobowiązany podkreślił, że o prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym dowiedział się od pracownika Banku [...] O/Sz., z uwagi na zablokowanie wszelkich wypłaty z rachunku bankowego zobowiązanego, prowadzonego w związku z jego pozarolniczą działalnością gospodarczą. Na tej podstawie ustalił on w Urzędzie Miasta, że zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zostało wystawione za nieopłacony postój. W aktach sprawy okazano zobowiązanemu wystawione upomnienia, których mu nie doręczono – z powodu nieobecności adresata. Tymczasem, w jego ocenie, zastępcze doręczenia upomnienia w trybie art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej zwanej: K.p.a., powoduje, że nie można skutecznie prowadzić postępowania egzekucyjnego.

Prezydent Miasta Sz., działając na podstawie art. 36 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), dalej zwanej: u.p.e.a., pismem z dnia 7 sierpnia 2009 r., wezwał zobowiązanego do przedstawienia potwierdzonej za zgodność umowy użyczenia ww. pojazdu lub oryginalnego oświadczenia P. H., zamieszkałego w Ś. przy ul. [...], że był on osobą korzystającą z pojazdu w dniach i godzinach wymienionych w upomnieniu. Odpowiadając na powyższe, w piśmie z dnia 31 sierpnia 2009 r. zobowiązany oświadczył, że nie zawierał umowy o użytkowanie pojazdu z P. H., jak również nie dysponuje oświadczeniem tego ostatniego. Wobec tego, że wskazał dane użytkownika pojazdu, wniósł o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania P. H. w charakterze świadka na okoliczność korzystania przez niego z pojazdu zobowiązanego.

Prezydent Miasta Sz., postanowieniem z dnia [...] r., Nr [...], wydanym na podstawie art. 34 § 4 u.p.e.a., uznał, że zgłoszone w piśmie z dnia 14 lipca 2009 r. zarzuty są nieuzasadnione.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ egzekucyjny wyjaśnił, że obowiązek wniesienia opłaty dodatkowej za nieopłacony postój w strefie płatnego parkowania wynika z mocy samego prawa. Ponadto, powołując się na treść art. 13 ust. 1 i 13f ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.), organ ten stwierdził, że termin do wykonania przez zobowiązanego obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej upłynął najpóźniej w dniu stwierdzenia przez pełniących swoje obowiązki inspektorów obecności samochodu na obszarze strefy płatnego parkowania bez dowodu uiszczenia opłaty parkingowej.

Odnosząc się do zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego organ egzekucyjny stwierdził, że zarzut ten dotyczy kontroli formalnej tożsamości osoby, co do której prowadzi się egzekucję. Powołując się na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 grudnia 1998 r. o sygn. akt III SA 1418/97, organ ten wskazał, że zobowiązany, zamieszkały w Sz. przy ul. [...], był właścicielem przedmiotowego pojazdu w okresie wskazanym w tytule wykonawczym, wobec czego nie zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego. Wskazał również, że pomimo wezwania zobowiązany nie przedstawił umowy użyczenia bądź oryginalnego oświadczenia P. H., że w okresie objętym tytułem wykonawczym był użytkownikiem wskazanego pojazdu, co uniemożliwiło ustalenie osoby korzystającej z drogi publicznej. Organ egzekucyjny wyjaśnił, że nie może prowadzić postępowania wyjaśniającego, mającego na celu ustalenie osoby korzystającego z pojazdu zobowiązanego, gdyż nie pozwalają na to przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Ustosunkowując się do zarzutu braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, organ egzekucyjny stwierdził, że upomnienie z dnia [...] r. Nr [...] zostało doręczone zobowiązanemu w dniu 2 kwietnia 2009 r. i nastąpiło to w trybie art. 44 K.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a.

Nie zgadzając się z postanowieniem organu egzekucyjnego, K. K. wniósł na nie zażalenie, w którym zakwestionował stanowisko organu, że nieprzedłożenie przez zobowiązanego umowy o użytkowanie pojazdu uniemożliwiało przeprowadzenie przez wierzyciela i organ egzekucyjny w osobie Prezydenta Miasta Sz. postępowania wyjaśniającego w tym zakresie, za pomocą innych środków dowodowych oraz środków przymusu. Zarzucił brak należytej staranności w prowadzeniu postępowania wyjaśniającego. Ponadto, strona ponownie podniosła zarzut wystawienia tytułu wykonawczego bez uprzedniego doręczenia upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a. Zwróciła uwagę na naruszenie zasady umożliwienia stronie czynnego udziału w sprawie po myśli art. 10 § 1 K.p.a. oraz na przesłanki, których spełnienie warunkuje przyjęcie, że doręczenie w trybie art. 44 K.p.a. (doręczenie zastępcze) było skuteczne. Zobowiązany podniósł przy tym, że z podkreślenia na zwrotce wynika, iż informacja o przesyłce pocztowej została złożona w skrzynce pocztowej. Tymczasem do lokalu 1/2 przy ul. [...] w Sz. nie została przydzielona skrzynka pocztowa, jak również na drzwiach lokalu brak jest skrzynki na korespondencję.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sz. postanowieniem z dnia [...] r., Nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 i art. 44 K.p.a. oraz art. 18, art. 15 § 1 i art. 27 § 1 pkt 9 i § 3 u.p.e.a., utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji, nie znajdując podstaw do jego uchylenia.

Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie, organ odwoławczy stwierdził na wstępie, że zobowiązany błędnie pojmuje rozkład ciężaru udowodnienia faktów uwalniających jego od odpowiedzialności w postępowaniu egzekucyjnym. Przywołując treść art. 18 u.p.e.a. oraz wskazując na orzecznictwo sądów administracyjnych, organ ten wyjaśnił, że norma prawna wynikająca z art. 10 K.p.a. nie ma zastosowania w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wyjaśnił również, że przepisy tej ustawy nie nakładają na organ egzekucyjny, ani też nie konstruują uprawnień, będących korelatem tego obowiązku, do prowadzenia przez ten organ postępowania dowodowo-wyjaśniającego, w celu udowodnienia zarzutów podniesionych przez zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym, w tym ustalenia osoby korzystającego z dróg publicznych. Stąd, w braku przedstawienia przez zobowiązanego jakichkolwiek dowodów na okoliczność, że inna osoba była użytkownikiem pojazdu należącego do zobowiązanego, organ egzekucyjny nie ma obowiązku spełnienia żądania strony co do przeprowadzenia dowodu z przesłuchania takiej osoby. Organ egzekucyjny ma w tej sytuacji prawo domniemywać, że korzystającym z dróg publicznych był właściciel samochodu. I tak też postąpiono w rozpoznawanej sprawie, gdyż zobowiązany nie przedstawił żadnych dowodów na okoliczność, że P. H. był użytkownikiem pojazdu zobowiązanego i z jakiego tytułu przez okres ponad czterech lat, poprzestając na ogólnikowym stwierdzeniu, że osoba ta korzystała z pojazdu zobowiązanego, próbując tym samym przerzucić ciężar udowodnienia podnoszonych w swoim interesie twierdzeń na organ egzekucyjny.

Kolegium wskazało także, że w aktach sprawy znajduje się 230 zawiadomień o nieopłaconym postoju pojazdu marki [...] nr rej. [...] przy różnych ulicach w centrum Sz., wystawione przez różnych inspektorów. Z zawiadomień tych wynika, że pojazd należący do zobowiązanego każdorazowo był zaparkowany bez biletu. Nie jest to zatem sytuacja niejasna mogąca tworzyć spory co do sposobu zakreślenia biletu, upływu jego ważności bądź umieszczenia biletu w miejscu bądź sposób, który nie pozwalały na odczytanie jego treści. Z tych względów zarzut błędu co do osoby zobowiązanego nie zasługuje na uwzględnienie.

Następnie, przywołując treść art. 15 § 1 u.p.e.a. regulującego wystawienia upomnienia przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego, organ odwoławczy wskazał, że w aktach sprawy znajduje się upomnienie Nr [...] z dnia [...] r., które wysłano na adres zobowiązanego w Sz. przy ul. [...]. Wobec tego, że z treści zażalenia wynika, iż strona nadal zamieszkuje pod tym adresem, organ uznał, że zupełnie bezprzedmiotowe są wywody zawarte w zażaleniu oraz zarzutach odnośnie obowiązku powiadamiania o zmianie adresu, w dodatku oparte o przepisy K.p.a., które wobec uregulowania tej materii w art. 36 § 3 u.p.e.a., nie mają w postępowaniu egzekucyjnym zastosowania.

Organ odwoławczy stwierdził również, że doręczenie ww. upomnienia zobowiązanemu zostało dokonane prawidłowo - w trybie art. 44 K.p.a. Z koperty, w której znajdowało się upomnienie, oraz dokumentu potwierdzenia odbioru przesyłki wynika bowiem, że w dniu 19 marca 2009 r. doręczyciel przesyłki nie doręczył, zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej Sz. 12 umieścił w skrzynce pocztowej, zaś w dniu 27 marca 2009 r. przesyłkę "awizowano powtórnie" i w dniu 3 kwietnia 2009 r. zwrócono ją wierzycielowi. Organ wskazał przy tym, że, zgodnie z art. 44 § 4 K.p.a., skutek doręczenia przesyłki zobowiązanemu nastąpił z upływem ostatniego dnia okresu, na jaki została ona złożona w urzędzie pocztowym, tj. w dniu 2 kwietnia 2009 r. Tym samym wierzyciel nieprawidłowo wskazał w tytule wykonawczym, że upomnienie zostało doręczone w dniu 3 kwietnia 2009 r. Okoliczność ta nie wpływa jednakże na ustalenie, że upomnienie przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego zostało skutecznie doręczone zobowiązanemu.

Ponadto Kolegium odniosło się do zarzutu strony, że zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w urzędzie pocztowym nie mogło zostać pozostawione w skrzynce pocztowej, gdyż do lokalu 1/2 przy ul. [...] w Sz. nie została przydzielona skrzynka pocztowa, jak również na drzwiach lokalu brak jest skrzynki na korespondencję. W ocenie organu, twierdzenie to nie zasługiwało na uwzględnienie, gdyż jako spóźnione nie mogło być przedmiotem rozpatrzenia przez organ nadzoru. Twierdzenie o braku skrzynki pocztowej stanowiło bowiem uzupełnienie zarzutu braku uprzedniego doręczenia upomnienia o nową podstawę faktyczną, co było na tym etapie postępowania bezskuteczne. Organ zauważył także, że w aktach sprawy znajdują się dowody "awizowania" trzech innych przesyłek adresowanych do zobowiązanego, co do których każdorazowo, z powodu nieobecności adresata, zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w urzędzie pocztowym, według adnotacji doręczycieli było umieszczane w skrzynce pocztowej adresata, a strona odbierała na podstawie zawiadomienia przesyłki w urzędzie pocztowym.

K. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sz., zarzucając temu aktowi:

– naruszenia zasad postępowania, przez nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka i dokonanie rozstrzygnięcia w oparciu o niepełny materiał dowodowy w sprawie, czym naruszono art. 75 K.p.a.;

– brak uzasadnienia faktycznego zaskarżonego postanowienia w zakresie wskazania przyczyn, dla których organ odmówił przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka - czym naruszono co najmniej postanowienia zawarte w art. 124 § 2, art. 7, art. 8 K.p.a.;

– naruszenie zasad wynikających z art. 44 K.p.a., przez uznanie doręczenia upomnienia dokonanego w trybie zastępczym, jako doręczenia skutecznego.

W obszernym uzasadnieniu, skarżący, powołując się na szereg orzeczeń sądów administracyjnych oraz stanowiska wyrażane w piśmiennictwie, przedstawił swoją argumentację na poparcie powyższych zarzutów. W szczególności podniósł on, że przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego nie doręczono mu skutecznie upomnienia. Zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki zawierającej upomnienie w urzędzie pocztowym nie zostało umieszczone w skrzynce, ponieważ adresat taką nie dysponuje. W sytuacji tej nie wiadomo, jak działał doręczający. Brak skrzynki pocztowej dla lokalu 1/2 jest do sprawdzenia we właściwym urzędzie pocztowym, a także wśród mieszkańców ul. Pokładowej, gdzie nie wszyscy lokatorzy dysponują skrzynkami pocztowymi. Zasada stosowaną przez doręczyciela jest, ze pozostawia on informację o przesyłce na wycieraczce. Sytuacja taka powoduje, że nie zawsze informacja o nadejściu przesyłki ma szansę trafić do adresata.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sz. w podpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym akcie.

Na rozprawie w dniu 8 września 2010 r. skarżący złożył do akt sprawy pismo Poczty Polskiej S.A. Centrum Pocztowe z dnia 19 sierpnia 2010 r., w którym wskazano, że adresat K. K. z ul. [...] nie posiada skrzynki pocztowej oddawczej, a informacja ta została pozyskana od listonosza obsługującego ul. [...]. Ponadto skarżący oświadczył, że popiera złożoną skargę, i że starał się wiązać kontakt z P. H., jednakże to się nie udało. Skarżący rozmawiał z żoną P. H., ale ona także nie wskazała aktualnego miejsca zamieszkania małżonka. Skarżący wskazał również, że użyczenie samochodu nastąpiło w związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą, a P. H. był osobą współpracującą z firmą skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych decyzji i postanowień z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a"-"c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej zwanej: P.p.s.a.).

W następstwie kontroli zaskarżonego aktu Sąd stwierdził, że skarga jest nieuzasadniona, nie ma bowiem podstaw do uznania, że postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sz. jest niezgodne z prawem.

Jak wynika z okoliczności rozpoznawanej sprawy, niniejsze postępowanie egzekucyjne zostało zainicjowane z urzędu wystawieniem przez wierzyciela - Prezydenta Miasta Sz., będącego jednocześnie organem egzekucyjnym, tytułu wykonawczego obejmującego należności z tytułu opłaty dodatkowej za nieopłacony postój w strefie płatnego parkowania, w okresie od 19 stycznia 2004 r. do 15 kwietnia 2008 r., którego odpis doręczono w dniu 13 lipca 2009 r. K. K.

Korzystając z przysługującego uprawnienia do wniesienia zarzutów, w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego, K. K., powołując się na okoliczności wskazane w art. 33 pkt 4 i 7 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), dalej zwanej: u.p.e.a., podniósł zarzut błędu co do osoby zobowiązanego oraz braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a.

Zgodnie z przepisem art. 34 § 1 u.p.e.a., zarzuty organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu wiążąca. W rozpatrywanej sprawie kompetencje organu egzekucyjnego i wierzyciela wykonuje Prezydent Miasta Sz., a zatem bezspornym jest, że bezprzedmiotowym było wydawanie przez ten organ dwóch odrębnych postanowień w zakresie zgłoszonych zarzutów, a więc zarówno tych w oparciu o art. 34 § 1 jak i art. 34 § 1a u.p.e.a. Tożsamość personalna wierzyciela i organu egzekucyjnego czyni bowiem bezprzedmiotowym wyodrębnienie wierzyciela w toku postępowania egzekucyjnego w administracji (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2009 r., sygn. akt II FSK 400/08, Lex nr 549015).

W rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje, że będąca przedmiotem egzekucji kwota pieniężna [...] zł stanowi (wraz z kosztami upomnienia) konsekwencję stwierdzenia przez powołanych do tego inspektorów SPP braku poniesienia w 230 przypadkach opłaty za parkowanie samochodu osobowego [...] o nr rej. [...] w okresie od 19 stycznia 2004 r. do 15 kwietnia 2008 r. w strefie płatnego parkowania. Kwestie sporne stanowi natomiast to, czy zobowiązanym do uiszczenia wskazanych należności był faktycznie K. K., do którego we wskazanym okresie należał przedmiotowy pojazd, oraz czy przed wszczęciem egzekucji prawidłowo doręczono mu upomnienie, spełniając tym samym warunek określony w art. 15 § 1 u.p.e.a.

Skarżący stanął na stanowisku, że zarówno Prezydent Miasta Sz., jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sz. nieprawidłowo przeprowadziły postępowanie wyjaśniające, mające na celu ustalenie faktycznego użytkownika pojazdu, na którym, stosownie do treści art. 13 ust. 1 i art. 13f ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 ze zm.), ciążył obowiązek uregulowania opłaty dodatkowej za nieuiszczenie opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. W jego ocenie, fakt podania przez właściciela przedmiotowego pojazdu imienia i nazwiska oraz adresu osoby, która miała użytkować ten pojazd, skutkuje tym, że to na organie egzekucyjnym ciąży obowiązek podejmowania dalszych czynności (w tym przesłuchania), które miałyby doprowadzić do jednoznacznego ustalenia, że wskazywana osoba faktycznie ten pojazd użytkowała w dniach i godzinach, w których wystawiono zawiadomienia o nieopłaconym postoju.

Odnosząc się do tej kwestii, na wstępie wskazać należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, jak i literaturze przedmiotu zgodnie przyjmuje się, że w razie nieuiszczenia opłaty za parkowanie, obowiązek jej zapłaty co do zasady obciąża właściciela pojazdu, a kierowanie egzekucji do właściciela samochodu opiera się zwykle na dwóch powiązanych elementach. Pierwszym jest domniemanie faktyczne, że to właściciel samochodu jest korzystającym z dróg publicznych. Do przyjęcia takiego domniemania uprawniają zasady doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania. Jeśli ktoś jest właścicielem samochodu, to przede wszystkim on z niego korzysta. Drugim elementem jest zaś założenie, że jeśli właściciel samochodu z niego w danym dniu nie korzystał, to wie, kto to czynił i może udowodnić, że swój pojazd użyczył innej osobie.

Uznaje się także, że organ egzekucyjny nie jest przy tym zobowiązany do prowadzenia specjalnego postępowania wyjaśniającego, dążącego do precyzyjnego ustalenia osoby korzystającej z drogi publicznej przez zaparkowanie samochodu, ponieważ na prowadzenie tego postępowania nie pozwala mu art. 29 § 1 u.p.e.a., zakazujący organowi badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Z tego powodu organ egzekucyjny (także będący jednocześnie wierzycielem dochodzonej należności) ma prawo domniemywać co do zasady, że korzystającym z dróg publicznych był właściciel pojazdu, a ten może dochodzić swych racji (w przypadku, gdy wskazuje na istnienie innego podmiotu korzystającego z samochodu) przez podniesienie w toku postępowania egzekucyjnego zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego (art. 33 pkt. 4 u.p.e.a.). Organ jest wobec tego uprawniony do stosowania domniemania faktycznego, zgodnie z którym za zobowiązanego do zapłaty uważa się właściciela pojazdu aż do chwili, gdy ten zwolni się z obowiązku, wskazując faktycznego użytkownika samochodu.

To na właścicielu pojazdu spoczywa zatem ciężar udowodnienia faktu, z którego wywodzi on korzystne dla siebie skutki prawne (vide np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 12 czerwca 2007 r., sygn. akt I OSK 209/07, Lex nr 344875; 11 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1513/08 i 9 grudnia 2009 r., sygn. akt I OSK 869/09 i I OSK 868/09, dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA). Dowód taki musi zaś polegać na wskazaniu konkretnej osoby i wszystkich danych tak, aby było możliwe skuteczne wyegzekwowanie należnych opłat od tej osoby (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w szczecinie z dnia 9 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/Sz 198/10, dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA).

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie stwierdził, że K. K. nie udowodnił, że korzystającym z drogi była inna osoba. Jak wynika z akt sprawy, skarżący poprzestał jedynie na stwierdzeniu, że: "Użytkownikiem pojazdu o nr rej. [...] był P. H. zam. [...]". Następnie, wezwany przez organ egzekucyjny na podstawie art. 36 § 1 u.p.e.a., do przedłożenia stosownych dokumentów, które potwierdzałyby, że P. H. był osobą korzystającą z pojazdu w dniach i godzinach wymienionych w upomnieniu, ograniczył się do stwierdzenia, że wskazał już użytkownika pojazdu i zażądał przesłuchania tej osoby. Tymczasem samo podanie imienia i nazwiska oraz adresu, który – jak zresztą potwierdził na rozprawie sam skarżący – nie jest nawet faktycznym miejscem pobytu P. H., nie spełnia wymogu wskazania osoby faktycznie korzystającej z tego samochodu w dniach wymienionych w upomnieniu.

Trzeba tu podkreślić, że właściciel użyczając pojazd innej osobie bierze na siebie ryzyko, że osoba ta nie wywiąże się z obowiązku uiszczenia opłaty parkingowej i tym samym musi ponieść skutki zaniechania obowiązku przez tę osobą. Wierzyciel, jak i organ egzekucyjny, nie ma możliwości poszukiwania faktycznego użytkownika samochodu. Zasadnie zatem skarżony organ przyjął, że dowód w tym zakresie obciąża właściciela pojazdu, a działaniu organu nie można zarzucić sprzeczności z art. 75 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej zwanej: K.p.a. Ponadto stanowisko organu w tym przedmiocie zostało wyczerpująco przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego aktu, co niezasadnym czyni zarzut skarżącego w kwestii naruszenia art.art. 7, 8 i 124 § 2 K.p.a.

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy, brak jest również podstaw do uwzględnienia zarzutu skarżącego w kwestii naruszenia art. 44 K.p.a., polegającego na uznaniu przez organ, że doręczenia upomnienia w trybie zastępczym nastąpiło skutecznie.

Zgodnie z treścią art. 44 § 1 pkt 1 K.p.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43, poczta przechowuje pismo przez okres czternastu dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez pocztę. Przy czym zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (§ 2). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (§ 4). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (§ 4).

Z kserokopii koperty oraz zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej upomnienie z dnia [...] r., Nr [...], wynika, że z powodu nieobecności adresata doręczyciel w dniu 19 marca 2009 r. przesyłki nie doręczył, zawiadomienie o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej Sz. 12 umieścił w skrzynce pocztowej, zaś w dniu 27 marca 2009 r. przesyłkę "awizowano powtórnie" i w dniu 3 kwietnia 2009 r. zwrócono ją wierzycielowi. Analiza akt administracyjnych sprawy jednoznacznie zatem wskazuje, że skarżony organ zasadnie przyjął, że upomnienie zostało prawidłowo doręczone skarżącemu w dniu 2 kwietnia 2009 r., w opisanym powyżej trybie zastępczym, oraz że zaistniała przesłanka do wszczęcia egzekucji administracyjnej, o której mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a.

Na powyższą ocenę, zdaniem Sądu, nie mogły natomiast wpłynąć niczym nie udokumentowane twierdzenia skarżącego, że adresat nie posiada oddawczej skrzynki pocztowej oraz że zawiadomienia o przesyłkach doręczyciel pozostawia na wycieraczce (nie wiadomo czyjej i gdzie położonej). O ile bowiem skarżący nie dysponowałby faktycznie taką skrzynką, to najbardziej naturalnym miejscem (obowiązkiem doręczyciela wynikającym z art. 44 § 2 K.p.a.) byłoby umieszczenie zawiadomienia na drzwiach mieszkania adresata. Doręczyciel jednak, jako miejsce pozostawienia zawiadomienia o przesyłce - zarówno zawierającej upomnienie, jak i innych zawierających pisma organów obu instancji - wyraźnie wskazywał skrzynkę pocztową.

Domniemania prawdziwości danych zawartych na kopercie i zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki zawierającej przedmiotowe upomnienie, nie mógł obalić także, dopuszczony przez Sąd w trybie art. 106 § 3 P.p.s.a., dowód w postaci pisma Poczty Polskiej S.A. Centrum Pocztowe z dnia 19 sierpnia 2010 r., w którym wskazano, że adresat K. K. z ul. [...] nie posiada skrzynki pocztowej oddawczej. Dokument ten potwierdza bowiem wyłącznie stan na dzień jego sporządzenia, w żaden natomiast sposób nie wyjaśnia, jak kształtowała się sytuacja posiadania przez skarżącego skrzynki pocztowej w czasie, gdy doręczyciel podejmował próby doręczenia przedmiotowej przesyłki.

Reasumując, zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, a nieuzasadniona skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.