Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 751/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 7, art. 16 ust. 1, art. 77, art. 107 par. 3, art. 156 par. 1 pkt 2, art. 157 par. 1, art. 158 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.

SENTENCJA

Dnia 6 grudnia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Protokolant St. sekretarz sądowy Anna Łyżwa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2018 roku sprawy ze skargi J. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy - oddala skargę. a.bł.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] Prezydent Miasta Ł. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, urządzeń budowlanych oraz wjazdu/wyjazdu, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. A. (działka nr ewid. 10/3 i fragment działki drogowej nr ewid. 4/3 w obrębie [...]).

W dniu 19 stycznia 2018r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. wpłynął wniosek J. A., reprezentowanej przez adwokata B. M., o stwierdzenie nieważności opisanej wyżej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]. We wniosku zarzucono, iż ww. decyzja narusza zasadę dobrego sąsiedztwa, wadliwość procedowania polegającą na niewłaściwym wyznaczeniu obszaru analizowanego.

Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. odmówiło stwierdzenia nieważności powołanej wyżej decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...].

We wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy J. A. wskazała przede wszystkim, iż decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] została wydana z rażącym naruszeniem § 3 ust. 1 pkt 8 uchwały nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] w sprawie dostosowania formy prawnej Parku Krajobrazowego Wzniesień Ł. . Powyższy przepis stanowi w sposób jednoznaczny: "Na terenie parku obowiązują następujące zakazy: ...8) utrzymywania otwartych rowów i zbiorników ściekowych...". W ocenie strony, uchwała ta, będąca aktem prawa miejscowego jest źródłem prawa powszechnie obowiązującego i jako taka jest zaliczona do przepisów odrębnych, a zatem rozporządzenie Wojewody w sprawie ustalenia planu ochrony Parku Krajobrazowego należy włączyć do katalogu przepisów odrębnych, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przez pryzmat których jest dokonywana ocena zgodności zamierzenia inwestycyjnego z przepisami odrębnymi. Zdaniem strony ustalenie treści powyższego przepisu nie wymaga żadnych skomplikowanych zabiegów interpretacyjnych. Zakaz dotyczy dwóch wymienionych przypadków : 1 - otwartych rowów ściekowych. 2 - zbiorników ściekowych: zarówno otwartych jak i zamkniętych, nie zastosowano bowiem żadnego wykluczenia lub ograniczenia, jak ma to miejsce w przypadku rowów. Oznacza on, że od momentu wprowadzenia tego aktu do obrotu prawnego zakazana jest budowa zbiorników ściekowych. Zakaz ten jest jednoznaczny i oczywisty. Równie oczywisty jest cel tego zakazu: ochrona cennych przyrodniczo i kraj obrazowo obszarów przed tzw. "antropopresją", przynajmniej do czasu wybudowania podstawowych urządzeń infrastruktury technicznej, takich jak kanalizacja sanitarna. Naruszenia tego jednoznacznego w swej treści zakazu nie można tolerować w państwie prawnym nie tylko ze względu na oczywistość i jednoznaczność tego zakazu, ale także ze względu na konsekwencje, jakie z tego naruszenia mogłyby wyniknąć nie tylko dla objętego ochroną obszaru parku krajobrazowego, ale także dla niżej położonych terenów sąsiednich, oraz znajdujących się pod ich powierzchnią wód podziemnych, które mogłyby ulec zanieczyszczeniu, w przypadku powstania nieszczelności w zbiornikach ściekowych. Dodatkowe uzasadnienie objęcia przedmiotowego obszaru ochroną jest to, że w jego pobliżu znajduje się strefa ochronna potencjalnego, zapasowego ujęcia wody dla m. Ł. z wód rzeki B.. Ponadto, strona podkreśliła, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Ł., w swym postanowieniu z dnia [...], uzgadniającym przedmiotową inwestycję nie wyraził, albowiem nie był władny wyrazić zgody na jakiekolwiek odstępstwo od zakazu określonego w § 3 ust. 1 pkt 8 uchwały Sejmiku Województwa [...] z dnia [...]. RDOŚ analizował kwestię wycinki drzew na terenie inwestycji.

Decyzją z dnia 13 maja 2018 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 art. 157 § 1 i art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2017r. poz. 1257 z późn. zmianami), art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz. U. z 2017r. poz. 1073 z późn. zmianami), dalej powoływanej jako u.p.z.p., utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...].

Kolegium wyjaśniło istotę postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym. Wskazało, że podstawą wniosku strony stanowi rażące naruszenie przepisów prawa miejscowego tj. § 3 ust. 1 pkt 8 uchwały Sejmiku Województwa [...]. z dnia [...] dotyczącego Parku Krajobrazowego Wzniesień Ł.. Podkreśliło, że jak wynika z utrwalonych poglądów w judykaturze "rażące naruszenie prawa" stanowi kwalifikowaną formę "naruszenia prawa". Utożsamianie tego pojęcia z każdym "naruszeniem prawa" nie jest słuszne. Naruszenie przepisów postępowania lub prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru, jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. naruszenie prawa tylko wtedy powoduje nieważność decyzji, gdy ma charakter rażący. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa.

Przedmiotem orzekania organu w postępowaniu zwykłym był wniosek z dnia [...] J. Ł. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego. SKO przedstawiło wynikające z art. 61 ust.1 u.pz.p. zasady weryfikacji takiego wniosku oraz omówiło zasady ustalania nowej zabudowy, odwołując się do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem organu w rozpoznawanej sprawie ustalenie warunków zabudowy przeprowadzone zostało zgodnie z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzenia wykonawczego. Przed wydaniem decyzji organ sporządził analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. W ocenie organu prawidłowo został wyznaczony obszar analizowany. Planowana inwestycja mieści się w funkcji zabudowy istniejącej na obszarze analizowanym. Prawidłowo także, po przeanalizowaniu wskaźników obliczonych na podstawie zabudowy znajdującej się w obszarze analizowanym określono szczegółowe parametry i cechy nowej zabudowy, tj. linię zabudowy, wskaźnik powierzchni zabudowy, gabaryty - § 4-8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r.

W opinii Kolegium nie bez znaczenia pozostaje fakt, że inwestycja znajduje się na terenie Parku Krajobrazowego Wzniesień Ł.. Budowa domu na terenie parku krajobrazowego jest możliwa, a procedury z tym związane w dużej mierze są jednoznaczne z czynnościami planowania budowy na terenach nie objętych ochroną rezerwatową, parkową czy podobnymi przepisami. W myśl postanowień art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja o warunkach zabudowy powinna być zgodna z przepisami odrębnymi. Zgodność z przepisami odrębnymi w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oznacza zgodność z przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Przepisami odrębnymi są także akty prawa miejscowego, które w myśl art. 87 i 94 Konstytucji RP są źródłami powszechnie obowiązującego prawa na obszarze działania organów, które je ustanowiły.. Rozporządzenie Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] w sprawie ustanowienia planu ochrony Parku Krajobrazowego Wzniesień Ł. jest aktem prawa miejscowego i zawiera regulacje z zakresu ochrony przyrody. Ta okoliczność nie przesądza jednak o uznaniu przepisów tego rozporządzenia za przepisy odrębne w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przez pryzmat, których dokonuje się oceny istnienia przesłanek do wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Ustanowiony rozporządzeniem plan ochrony nie zawiera bowiem przepisów wiążących organy wydające decyzje o warunkach zabudowy. Przepisy ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, obowiązującej w dacie wydania decyzji nie zawierają uregulowania analogicznego do zawartego w art. 13a ust. 4 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2001 r., Nr 99, poz. 1079 z późn. zm.), przewidującego, że ustalenia zawarte w planie ochrony są wiążące dla miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Brak wyraźnej normy, określającej wiążący charakter ustaleń zawartych w planie ochrony, zdaniem organu, nie pozwala na uznanie, że ustanowione w planie zakazy, w tym dotyczące określonego rodzaju zabudowy, stanowić mogą podstawę decyzji administracyjnej w sprawie warunków zabudowy. Za prawidłowy organ uznał zatem wniosek, że na gruncie ustawy o ochronie przyrody z 2004 r. ustalenia planów ochrony nie są wiążące dla decyzji o warunkach zabudowy, wydawanych na podstawie art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wiążącego charakteru zakazów zawartych w planie ochrony nie da się także wywieść z przepisów ustawy, określających treść planu ochrony parku krajobrazowego. Zawarte w planie ochrony ustalenia do studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin oraz planów zagospodarowania przestrzennego, określone w pkt 6, adresowane są do organów uchwalających studia i plany, nie mogą natomiast być uznane za samoistne zakazy, wywierające bezpośrednie skutki prawne. Ustalenia te powinny być uwzględnione przy sporządzaniu aktów planistycznych, nie mają jednak wiążącego charakteru w sprawach o ustalenie warunków zabudowy. Tym samym nie mogą stanowić podstawy decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy.

Kolegium wskazało, że wobec powyższego, organ administracji wydający rozstrzygnięcie nie naruszył prawa w sposób rażący, a planowana inwestycja nie jest sprzeczna z unormowaniami ustawy i uchwały, co stanowi, że decyzja ustalająca warunki zabudowy dla jej realizacji nie jest też sprzeczna z przepisami odrębnymi, a to w konsekwencji sprawia, że spełnione są przesłanki, o jakiej mowa w przepisie art. 61 ust. 1 pkt. 5 u.p.z.p., warunkujące możliwość ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji. Tym samym w sprawie nie zaistniała przesłanka, o jakiej mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., co powoduje, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji i dlatego orzeczono jak w rozstrzygnięciu.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosła J. A. . Zarzuciła naruszenie przepisów art. 7, 77 w związku z art. 107 § 3 K.p.a. oraz art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Strona podkreśliła, że wydanie przez organ decyzji zawierającej pozwolenie na budowę "lokalnej kanalizacji", a więc w istocie zbiornika ściekowego, czyli w myśl art. 127 ustawy o ochronie przyrody z dnia 16 kwietnia 2004 r. oraz zakazu określonego w § 2 ust. 2 pkt 8 uchwały nr [...]Sejmiku Województwa [...] z dnia [...], pozwolenia na dokonanie czynu zagrożonego karą, nie tylko stanowi nadużycie uprawnień ze strony organu, ale również nosi znamiona nakłaniania do popełnienia czynu karalnego. Ponadto, strona zarzuciła wykonanie analizy w sposób tendencyjny i niereprezentatywny dla omawianej okolicy jak również sporządzenia dwóch analiz urbanistycznych: pierwszej prawidłowej oraz drugiej niereprezentatywnej i jako takiej fałszującej charakter omawianego obszaru.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. W kwestii zaś sporządzenia dwóch analiz Kolegium wyjaśniło, że zawiadomieniem z dnia [...] po wykonaniu analizy urbanistycznej organ powiadomił inwestora o rozbieżnościach pomiędzy wnioskiem, a wynikami analizy. Pismem z dnia [...] inwestor zaakceptował część parametrów jednocześnie występując o rozszerzenie obszaru badanego od strony południowej w celu objęcia nieruchomości zabudowanych domami mieszkalnymi na tym obszarze. Organ uznając to za uzasadnione, kierując się zasadą zachowania ładu przestrzennego, oraz wpisania w sposób harmonijny planowanej inwestycji w już wykształcony ład urbanistyczny poszerzył obszar badany i w oparciu o tę właśnie analizę ustalił parametry nowoplanowanej zabudowy. Kolegium stanęło na stanowisku, że organ słusznie i prawidłowo postąpił, a ustalone parametry w sposób spójny wpisują planowana inwestycję w już ukształtowana przestrzeń.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zawiera zarzutów, które skutkowałyby jej uwzględnieniem.

Skarżąca J. A. kwestionuje decyzje SKO w Ł. wydane w postępowaniu nadzwyczajnym, wszczętym wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, urządzeń budowlanych oraz wjazdu/zjazdu przewidzianych do realizacji w Łodzi przy ul. A., na dz. 10/3 oraz fragmencie dz. 4/3 w obrębie [...].

Skarżąca podnosi zarzuty naruszenie przepisów art. 7, 77 w związku z art. 107 § 3 K.p.a. oraz art. 156 § 1 pkt 2 i 6 K.p.a. Strona podkreśla, że wydanie przez organ decyzji zawierającej pozwolenie na budowę "lokalnej kanalizacji", a więc w istocie zbiornika ściekowego, czyli w myśl art. 127 ustawy o ochronie przyrody z dnia 16 kwietnia 2004 r oraz zakazu określonego w § 2 ust. 2 pkt 8 uchwały nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] pozwolenia na dokonanie czynu zagrożonego karą nie tylko stanowi nadużycie uprawnień ze strony organu, ale również nosi znamiona nakłaniania do popełnienia czynu karalnego. Ponadto, strona zarzuca wykonanie analizy w sposób tendencyjny i niereprezentatywny dla omawianej okolicy jak również sporządzenie dwóch analiz urbanistycznych - pierwszej wg. skarżącej prawidłowej oraz drugiej niereprezentatywnej i jako takiej fałszującej charakter omawianego obszaru.

W tym miejscu warto podkreślić, że postępowanie z wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej jest postępowaniem szczególnym – nadzwyczajnym. Jego przedmiotem jest ustalenie, czy na podstawie ściśle określonych przesłanek, wbrew wyrażonej w art. 16 ust. 1 K.p.a. zasadzie trwałości decyzji administracyjnych, można wzruszyć ostateczne rozstrzygnięcie organu administracji publicznej. Katalog przesłanek skutkujących stwierdzeniem nieważności decyzji administracyjnych określa art. 156 § 1 K.p.a.. Oznacza to, że prowadzone przez organ wyższego stopnia postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji sprowadza się jedynie do badania, czy akt administracyjny będący przedmiotem tego postępowania dotknięty jest jedną z wad kwalifikowanych określonych w wymienionym art. 156 § 1 K.p.a. oraz, czy ewentualnie nie zachodzą w sprawie negatywne przesłanki uniemożliwiające stwierdzenie nieważności decyzji zawarte w art. 156 § 2 k.p.a.. W postępowaniu tym obowiązkiem organu administracji jest rozpatrzenie sprawy wyłącznie w granicach określonych przez przepis art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, natomiast w granicach tego postępowania organ nie jest władny rozpatrywać sprawy co do jej istoty, jak może uczynić to w postępowaniu zwykłym.

Stosownie do art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Przepisy Kodeksu nie definiują pojęcia rażącego naruszenia prawa. Rażące naruszenie to naruszenie oczywiste, bezsporne. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego "można mówić o nim tylko wówczas, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność" (vide: wyrok z 17 kwietnia 1996 r., III SA 565/95). Oczywistość naruszenia prawa ma miejsce w szczególności wówczas, gdy decyzja została wydana wbrew zakazom lub nakazom ustanowionym w przepisie, a także wtedy, gdy wbrew przesłankom przepisu nadano prawa lub obowiązki lub też odmówiono ich (tak w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 maja 1989 r., IV SA 339/89, ONSA 1989, nr 1, poz. 50)".

Wobec powyższego wskazać należy, że podnoszone przez skarżącą zarzuty dotyczące nieprawidłowości w sporządzaniu analizy urbanistycznej mogłyby ewentualnie odnieść skutek w postępowaniu zwyczajnym, ale nie w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej. Badanie tych zarzutów oznaczałoby rozpatrywanie sprawy co do istoty, czego w tym nadzwyczajnym trybie organ nie jest władny uczynić. Jak już zostało wspomniane w postępowaniu nadzwyczajnym obowiązkiem organu administracji jest bowiem rozpatrzenie sprawy wyłącznie w granicach określonych przez przepis art. 156 § 1 K.p.a.. Na marginesie zaznaczyć warto, że kwestionowana przez skarżącą procedura ustalania warunków nowej zabudowy - poszerzanie obszaru analizowanego jest uprawnione w świetle § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy, zatem skorzystanie z takiej możliwości nie może stanowić o rażącym naruszeniu prawa.

Kolejny zarzut skargi to zarzut naruszenia art. 61 ust.1 pkt 5 u.p.z.p., który stanowi, że decyzja o warunkach zabudowy powinna być zgodna z przepisami odrębnymi. Skarżąca wywodzi, że kwestionowana przez nią decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] , przewidując budowę lokalnej kanalizacji rażąco narusza przepisy prawa miejscowego tj. § 3 ust. 1 pkt 8 uchwały Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] w sprawie dostosowania formy prawnej Parku Krajobrazowego Wzniesień Ł. . Uchwała Sejmiku Województwa z dnia [...], zawierająca w swej treści zakaz utrzymywania zbiorników ściekowych nie stanowi jednak aktu prawa miejscowego (art. 18 pkt 20 u.s.w.), stąd nie może stanowić przepisu odrębnego w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Natomiast przepisy ustanawiające plan ochrony Parku Krajobrazowego Wzniesień Ł. - rozporządzenie Wojewody [...] nr [...] było już przedmiotem analizy tut. Sądu z dnia 23 września 2009 roku w sprawie II SA/Łd 520/09 oraz w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2011r. sygn akt II OSK 2035/09. Argumenty zawarte w uzasadnieniu ww orzeczeń zawarte zostały w motywach zaskarżonej decyzji. W powołanym wyroku NSA stwierdził, że wspomniane rozporządzenie Wojewody, choć bez wątpienia jest aktem prawa miejscowego, to jednak nie może być uznane za przepis odrębny w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p.. Ustanowiony rozporządzeniem plan ochrony nie zawiera przepisów wiążących organy wydające decyzje o warunkach zabudowy. W powołanych orzeczeniach zwrócono uwagę na fakt, iż przepisy ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, obowiązującej w dacie wydania decyzji (Dz. U. Nr 92, poz. 880 z późn. zm.) nie zawierają uregulowania analogicznego do zawartego w art. 13a ust. 4 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2001 r. Nr 99, poz. 1079 z późn. zm.), przewidującego, że ustalenia zawarte w planie ochrony są wiążące dla miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Brak wyraźnej normy, określającej wiążący charakter ustaleń zawartych w planie ochrony, nie pozwala na uznanie, że ustanowione w planie zakazy, w tym dotyczące określonego rodzaju zabudowy, stanowić mogą podstawę decyzji administracyjnej w sprawie warunków zabudowy. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie znajduje podstaw, aby argumentów tych nie podzielić.

Prawidłowy jest zatem wniosek SKO, że na gruncie ustawy o ochronie przyrody z 2004 r. ustalenia planów ochrony nie są wiążące dla decyzji o warunkach zabudowy, wydawanych na podstawie art. 61 u.p.z.p.

Nie może również odnieść skutku zarzut naruszenia art. 127 ustawy o ochronie przyrody, który jest przepisem penalizującym określone zachowania osób fizycznych, nie może więc odnosić się do rozstrzygnięć organu administracji.

Zatem, skoro przepisy powołanej przez skarżącą uchwały Sejmiku Województwa [...] ani też rozporządzenia Wojewody ustanawiające plan ochrony Parku Krajobrazowego wzniesień Ł. nie były wiążące dla organu wydającego decyzję WZ, to nie sposób uznać, że zapisy tej decyzji ostatecznej w zakresie, w jakim przewidziały możliwość odprowadzania ścieków do kanalizacji lokalnej w sposób rażący naruszają prawo.

Reasumując, trafna jest konkluzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, iż kwestionowana decyzja Prezydenta Miasta Ł. z [...] nie narusza prawa w sposób rażący, uzasadniający wyeliminowanie jej z obrotu prawnego w trybie art. 156 1 pkt 2 k.p.a..

Z uwagi na powyższe sąd oddalił skargę jako niezasadną na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.2018.1302).

rp