Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1796/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-03-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 32 ust. 4 pkt 2, art. 51 ust. 1 pkt 2, 1 i 5
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie: Sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz /spr./ Sędzia WSA del. Paweł Groński Protokolant: starszy asystent sędziego Tomasz Szpojankowski po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej E. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lutego 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 2495/13 w sprawie ze skargi E. J. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 28 lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę E. J. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2013 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.

W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, iż decyzją z dnia [...] października 2012 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Puławach na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm. – zwanej dalej Prawem budowlanym) oraz art. 104 K.p.a. nałożył na E. J. obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem poprzez przedłożenie opinii technicznej wykonanej przez osobę z odpowiednimi uprawnieniami budowlanymi stwierdzającą, że zastosowano prawidłowe rozwiązania techniczne przy samowolnym montażu zadaszenia balkonu lokalu mieszkalnego nr 1 w P. przy ul. S. oraz zgodę właściciela obiektu w terminie do 28 grudnia 2012 r.

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i art. 158 § 1 K.p.a. – po wszczęciu postępowania z urzędu – stwierdził nieważność decyzji z dnia [...] października 2012 r. z uwagi na rażące naruszenie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, który to przepis nie może stanowić podstawy żądania przedłożenia ekspertyz czy ocen technicznych oraz zgody właściciela obiektu na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane.

Po rozpatrzeniu odwołania H. W. i S. W., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2013 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. uchylił w całości zaskarżoną decyzję i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] października 2012 r. Zdaniem organu odwoławczego, w orzecznictwie występowały wątpliwości dotyczące charakteru czynności, do których organ może na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego zobowiązać inwestora w celu doprowadzenia robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Analizując te poglądy, organ odwoławczy stwierdził, że w pojęciu "czynności mających na celu doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem" może się mieścić obowiązek przedłożenia inwentaryzacji wykonanych robót budowlanych lub odpowiednich ocen technicznych bądź ekspertyz. Przemawia za tym odpowiednie stosowanie art. 50 ust. 3 Prawa budowlanego. Przyjęcie przesłanki rażącego naruszenia prawa z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. musi być w każdym przypadku poprzedzone nie budzącym wątpliwości ustaleniem oczywistości naruszenia prawa, które nie może być wynikiem jego błędnej interpretacji wynikającej z niejasnego brzmienia przepisu. Organ nie dopatrzył się również innych przesłanek z art. 156 § 1 K.p.a.

Skargę na powyższą decyzję złożyła E. J., wnosząc o jej uchylenie i zarzucając jej naruszenie przepisów, tj. art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w związku z art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego i art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w związku z art. 104 § 2 oraz art. 123 § 2 K.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Rozpoznając powyższą skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Analizując przesłankę "rażącego naruszenia prawa" (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.), Sąd pierwszej instancji uznał, że art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego budził w orzecznictwie wątpliwości dotyczące charakteru czynności, do których organ nadzoru budowlanego może zobowiązać inwestora w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem. Istniały rozbieżności, co do tego, czy wykonanie określonych czynności, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego należy rozumieć jako wykonanie faktycznych robót budowlanych, a także czy wykonanie określonych czynności może polegać na sporządzeniu i przedłożeniu odpowiednich dokumentów w postaci ekspertyz bądź ocen technicznych. W uzasadnieniu uchwały 7 sędziów NSA z dnia 10 stycznia 2011 r. sygn. akt II OPS 2/10 wskazano, iż pojęcie "wykonania określonych czynności" budziło wątpliwości, tak w orzecznictwie, jak i w doktrynie. Tym samym zdaniem Sądu, rację ma organ odwoławczy wskazując, iż rozbieżności interpretacyjne analizowanego przepisu nie pozwalają traktować rozstrzygnięcia zawartego w kontrolowanej decyzji jako wydanego z rażącym naruszeniem prawa. Nie można, bowiem jako takiego traktować rozstrzygnięcia wynikającego z odmiennej interpretacji przepisu.

Zdaniem Sądu Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego również trafnie wskazał, iż ww. uchwała 7 sędziów NSA nie wyklucza konieczności legitymowania się przez inwestora prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Nadto, jak wskazywano w orzecznictwie, niedopuszczalna jest taka interpretacja art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego, według której roboty budowlane wykonane bez wymaganego pozwolenia na budowę mogą być uznane za zgodne z prawem w sytuacji, gdy inwestor nie wykazał prawa do dysponowania oznaczoną nieruchomością na cele budowlane.

Z przedstawionych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a.) oddalił skargę.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła E. J., zaskarżając go w całości i zarzucając mu:

I. naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.), tj. art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 15 § 1 pkt 2 P.p.s.a. przez błędną jego wykładnię i bezpodstawne przyjęcie, iż w stanie faktycznym i prawnym niniejszej sprawy nie zachodzi przesłanka stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji, o której mowa w naruszonym przepisie, w sytuacji gdy wobec jednoznacznej i powszechnie obowiązującej wykładni przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego dokonanej przez siedmioosobowy skład Naczelnego Sądu Administracyjnego w uchwale z dnia 10 stycznia 2011 r. (II OPS 2/10) nie można przyjąć, że dopuszczalna była odmienna, od dokonanej przez NSA, wykładnia omawianego przepisu, a tym samym koniecznym jest uznanie, iż PINB w Puławach, nakładając na uczestniczkę obowiązek doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem przez przedłożenie opinii technicznej oraz zgody właściciela obiektu, w rzeczywistości wydał rozstrzygnięcie, które rażąco narusza prawo, a nawet pozbawione jest podstawy prawnej;

II. naruszenie przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.), które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 269 i w zw. z art. 15 § 1 pkt 2 P.p.s.a. przez oddalenie skargi w wyniku bezpodstawnego przyjęcia, że w przedmiotowym stanie faktycznym nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji przewidziane w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. co oznaczać musi, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w istocie nie podziela wykładni przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego dokonanej przez siedmioosobowy skład Naczelnego Sądu Administracyjnego w uchwale z dnia 10 stycznia 2011r. (II OPS 2/10). WSA pominął tym samym wiążący charakter wyżej wymienionej uchwały, także dla organów administracji stosujących ten przepis, która de facto wyeliminowała istniejące rozbieżności interpretacyjne wprowadzając w tym zakresie pogląd jednolity. Tym samym już w dacie wydania decyzji przez organ I instancji odmienna wykładnia niż w obowiązującej już uchwale stanowiła rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. W konsekwencji, o ile WSA miał odmienny pogląd co do wykładni, powinien zastosować tryb przewidziany w dyspozycji normy wynikającej z art. 269 P.p.s.a. Oddalając skargę, zaakceptował tym samym decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, która nie respektuje wiążącej wykładni przepisu dokonanej przez NSA,

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 1 § 1 i art. 3 § 1 P.p.s.a. przez oddalenie skargi pomimo, iż zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 4.10.2013 r. została wydana z naruszeniem przepisów art. 156 § 1 pkt. 2 K.p.a. w związku z art. 104 § 2 oraz art. 123 § 2 K.p.a. przez bezpodstawne przyjęcie, że nałożenie na uczestniczkę postępowania obowiązków w formie decyzji administracyjnej, w sytuacji gdy w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z kończącym postępowanie merytorycznym rozstrzygnięciem co do istoty sprawy, a kwestią wynikłą w toku postępowania, dot. ewentualnego uzupełnienia materiału dowodowego, która powinna zostać załatwiona w formie postanowienia, nie stanowi rażącego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 156 K.p.a.

Wskazując na powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie skarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Oceniając wniesioną kasację w granicach określonych treścią art. 183 § 1 P.p.s.a. i nie dostrzegając przy tym przesłanek nieważności postępowania, o których mowa w § 2 tego przepisu, stwierdzić trzeba, iż zasadnicza część przedstawionej w niej argumentacji sprowadzała się do wykazania wpływu uchwały składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2011 r. sygn. akt II OPS 2/10 na wadliwość stanowiska Sądu pierwszej instancji. Zdaniem bowiem strony skarżącej treść tej uchwały przesądziła o tym, że badana w niniejszym postępowaniu nieważnościowym decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2012 r. zawiera kwalifikowane wady prawne, uzasadniające jej usunięcie z obrotu prawnego ze skutkiem wstecznym, a tym samym, iż przeprowadzona przez Sąd pierwszej instancji kontrola była wadliwa. Z tak przedstawionym poglądem nie sposób się jednak zgodzić z następujących powodów.

Przede wszystkim stwierdzić trzeba, iż ww. uchwała zapadła na tle zagadnienia prawnego: "czy przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego stanowi podstawę do nałożenia obowiązku złożenia przewidzianego art. 32 ust. 4 pkt 2 tej ustawy oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane ?". W tym też kontekście poszerzony skład Naczelnego Sądu Administracyjnego dokonał analizy pojęcia "nakazu wykonania określonych czynności", o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego ustalając, czy odnosi się ono wyłącznie do czynności w znaczeniu materialno – prawnym, czy też może obejmować czynności procesowe (formalne). Jak podkreślono w uzasadnieniu uchwały: "konieczne jest rozważanie kwestii, jaki charakter należy przypisać żądaniu właściwego organu adresowanemu do inwestora, złożenia oświadczenia o posiadanym przez niego prawie do nieruchomości na cele budowlane". W tym też kontekście nie sposób uznać, jak czyni to strona skarżąca, iż w ww. uchwale dokonano wiążącej i całościowej wykładni przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego a tym bardziej, takiej która miałaby mieć charakter powszechnie obowiązujący. Jak słusznie wskazywał Sąd pierwszej instancji, w uchwale na tle pojęcia "wykonywania określonych czynności" podkreślano, iż budziło ono wątpliwości tak w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, jak i w doktrynie. Analizując zaś jej sentencję oraz motywy, które legły u podstaw jej przyjęcia, stwierdzić należy, iż jedyne co w analizowanej uchwale wykluczono to możliwość nałożenia na inwestora na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego złożenia oświadczenia przewidzianego w art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. Takiego obowiązku nie nałożono na skarżącą w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2012 r., chociaż za zbliżony do niego należy uznać obowiązek przedłożenia zgody właściciela obiektu na montaż przedmiotowego zadaszenia balkonowego. Zdaniem Sądu rozpoznającego niniejszą kasację, powyższa uchwała jak również nadzwyczajny charakter trybu kontrolowanego postępowania administracyjnego nie uzasadniały stwierdzenia nieważności badanej decyzji. Wyjaśnić trzeba, iż w analizowanej uchwale z dnia 10 stycznia 2011 r. eksponowano jedynie procesowy (dowodowy) charakter wspomnianego oświadczenia. Niemożność jednak zobowiązania inwestora do złożenia oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie oznacza, iż organ nadzoru budowlanego w tzw. postępowaniu naprawczym w ogóle nie może tego prawa badać w toku podejmowanych przez siebie czynności dowodowych. Jest wręcz przeciwnie, gdyż ustalenia faktyczne w tym zakresie są konieczne, by stwierdzić przesłanki zastosowania art. 51 ust. 1 ustawy. Gwarantują one zarazem realizację zasady wynikającej z art. 4 Prawa budowlanego, w myśl której każdy ma prawo do zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Jak wielokrotnie wskazywano w ukształtowanym po podjęciu ww. uchwały składu poszerzonego orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie do zaakceptowania jest taka interpretacja uchwały z dnia 10 stycznia 2011 r., która przyjmuje, że w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 51 ust. 1 ustawy organy nadzoru budowlanego nie zajmują się kwestią prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, gdyż może to doprowadzić do zalegalizowania robót budowlanych wykonanych przez inwestora z naruszeniem prawa własności osób trzecich. I choć organy, czyniąc ustalenia w tej materii, nie wkraczają w sferę zastrzeżoną dla właściwości sądów powszechnych, to nie mogą jednak wydać decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1 ustawy, dopóki nie będą miały pewności, że adresatem tej decyzji jest inwestor dysponujący nieruchomością na cele budowlane stosownie do art. 4 Prawa budowlanego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 1 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 270/12, z dnia 26 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 2183/11, z dnia 13 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 2180/11 oraz 22 sierpnia 2014 r. sygn. akt II OSK 490/13 - CBOIS).

Ponieważ w okolicznościach niniejszej sprawy nie zostało w żaden sposób wykazane, iż inwestor posiadał zgodę właściciela budynku mieszkalnego, z którym związany był przedmiotowy daszek, tym samym nie zostało wykazane przez skarżącą, że w tym zakresie decyzja z dnia [...] października 2012 r. rażąco naruszała prawo (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.). Ma to także istotne znaczenie w świetle oceny społeczno – gospodarczych skutków ww. decyzji i możliwości jej akceptacji jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa prawa, a które to stanowią aspekty oceny trybu nieważnościowego. Podkreślić trzeba, iż przesłankę rażącego naruszenia prawa należy upatrywać nie w błędach wykładni przepisu, lecz w jasnych i niedwuznacznych przekroczeniach prawa i to takich, które z uwagi na ich skutki powodują, że dotkniętego wadą rozstrzygnięcia nie da się pogodzić z panującym porządkiem prawnym.

Wskazując na powyższe, stwierdzić trzeba, iż skarżąca nie zdołała podważyć prawidłowości oceny Sądu pierwszej instancji, który w konkluzji swoich rozważań wskazywał w niniejszej sprawie na konieczność legitymowania się przez inwestora prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Również z przyczyn częściowo zbieżnych z powyższymi, nie zdołała skarżąca wykazać, aby nałożenie obowiązku przedstawienia opinii technicznej, wykonanej przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia, stwierdzającej prawidłowość rozwiązania technicznego przy montażu przedmiotowego balkonu rażąco naruszało normę przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Jak zwracano uwagę w literaturze zwrot "wykonanie określonych czynności" od dawna budzi w doktrynie i w orzecznictwie uzasadnione wątpliwości. W art. 51 ust. 1 pkt 2 (w brzmieniu obowiązującym do 30 maja 2004 r.) była mowa tylko o tym, że w decyzji nakłada się obowiązek "wykonania określonych czynności" w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Już wtedy różnie rozumiano pojęcie czynności, jako że nie zostało ono zdefiniowane w komentowanej ustawie. Najczęściej organy, nakładając w decyzji obowiązek "wykonania określonych czynności", rozumiały ten zwrot jako obowiązek przedstawienia określonych dokumentów uzupełniających materiał dowodowy sprawy (inwentaryzacja wykonanych robót budowlanych, ekspertyzy, opinie itp.). Jednak takie rozumienie pojęcia "czynności" zarówno w orzecznictwie, jak i doktrynie nie znalazło uznania. Jak podnoszono w judykaturze, pojęcie "czynności" należy w tym przypadku raczej rozumieć w znaczeniu materialnoprawnym, a nie procesowym i wskazywano na art. 81c ust. 1 Prawa budowlanego jako właściwy przepis, na podstawie którego można żądać uzupełnienia dokumentów w drodze postanowienia. Sytuacja skomplikowała się jeszcze bardziej, kiedy ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. (Dz. U. Nr 93, poz. 888 ze zm.) nadano art. 51 Prawa budowlanego obecne brzmienie. Nie można wykluczyć, że pod pojęciem "określone czynności" należy w tym przypadku rozumieć inne prace związane z budową obiektu budowlanego, które nie mieszczą się w pojęciu robót budowlanych zdefiniowanych w art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego. Niestety ani w doktrynie, ani w orzecznictwie nie ustalono, co ustawodawca rozumie pod pojęciem "czynności", które zostało użyto w art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego (A. Gliniecki [w:] A. Gliniecki (red.). Prawo budowlane. Komentarz. Wydanie 1. Warszawa 2012 r., str. 494 – 495).

Powyżej ustalona niejednoznaczność analizowanego przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego oraz złożoność jego wykładni, wykluczała w tym zakresie możliwość wystąpienia przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. O rażącym naruszeniu prawa nie można, bowiem mówić w przypadku wybrania jednej z wykładni niejednoznacznego przepisu prawa, nawet jeśli później została ona uznana za nieprawidłową. Już sam fakt istnienia różnych wykładni przepisu prawa wskazuje, że nie występuje przesłanka rażącego naruszenia normy prawnej. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Sankcji w postaci stwierdzenia nieważności decyzji nie można więc stosować, jeżeli decyzja została wydana na podstawie przepisów prawa, których stosowanie wymaga złożonego procesu wykładni i której wynik jest sporny w judykaturze.

Tym samym, skoro w rozpoznawanej kasacji jej autor nie zdołał wykazać wadliwości przeprowadzonej przez Sąd pierwszej instancji kontroli, jako niezasadne – w świetle powyższej analizy – należało ocenić podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia: art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w związku z art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w związku z art. 15 § 1 pkt 2 P.p.s.a. (zarzut I) oraz art. 145 § 1 pkt 2 w związku z art. 269 i w związku z art. 15 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. i art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, a także naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 1 § 1 i art. 3 § 1 P.p.s.a. w związki z art. 156 § 1 pkt 2 w związku z art. 104 § 2 oraz art. 123 § 2 K.p.a. (zarzut II.).

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił rozpoznawaną kasację.