Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 338/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2018-07-25 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Utrzymano w mocy zarządzenie (art. 260 § 1 ustawy PoPPSA)
Powołane przepisy: article: art. 257, 260 par 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym po rozpoznaniu sprzeciwu A.C. od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 21 czerwca 2018 r. o pozostawieniu wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 8 lutego 2018 r., Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia: utrzymać w mocy zarządzenie referendarza sądowego z dnia 21 czerwca 2018r.


UZASADNIENIE

Wnioskiem uzupełnionym na formularzu PPF w dniu 22 maja 2018 r. skarżąca A.C. zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie.

Z uwagi na to, że nadesłany formularz został nieprawidłowo wypełniony, referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 29 maja 2018 r. wezwał skarżącą do usunięcia braków formalnych przedmiotowego wniosku poprzez wypełnienie lub zakreślenie zgodnie z pouczeniem, rubryk o numerach: 5 (uzasadnienie), 6 (stan rodzinny), 7.1 (nieruchomości), 7.2.1. (oszczędności zgromadzone na rachunkach bankowych oraz w gotówce), 7.2.2. (papiery wartościowe i inne prawa majątkowe), 7.2.3. (wierzytelności), 7.3 (przedmioty wartościowe), 8 (stan majątkowy osób pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym), 9 (inne, dodatkowe informacje o stanie majątkowym), 10 (dochody), 11 (zobowiązania i stałe wydatki), w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.

Powyższe wezwanie doręczono wnioskodawczyni w dniu 8 czerwca 2018 r.

Wnioskodawczyni nie uczyniła zadość wezwaniu w zakreślonym terminie, który upłynął bezskutecznie z dniem 15 czerwca 2018 r.

Zarządzeniem z dnia 21 czerwca 2018 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pozostawił wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania z uwagi na nieuzupełnienie jego braków formalnych.

Od wydanego zarządzenia, w ustawowym terminie, skarżąca wniosła sprzeciw, w którym zarzuciła naruszenie art. 257 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369), zwanej dalej p.p.s.a.

Skarżąca podniosła, że nie została prawidłowo wezwana do uzupełnienia formularza PPF. Ponadto referendarz sądowy nie rozpoznał wniosku skarżącej o przedłużenie o co najmniej 14 dni terminu do uzupełnienia PPF i dostarczenia dokumentów źródłowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżone zarządzenie jest prawidłowe.

Zgodnie z art. 260 p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (§ 1), sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2) , sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§ 3).

Dodania wymaga, że konsekwencją wynikającą z przepisu art. 260 p.p.s.a. jest to, że orzeczenie Sądu wydane w następstwie rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia wydanego przez referendarza sądowego jest prawomocne z chwilą jego wydania i nie przysługuje od niego środek zaskarżenia.

Zgodnie z art. 252 § 1 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a jeżeli wniosek składa osoba fizyczna, ponadto dokładne dane o stanie rodzinnym oraz oświadczenie strony o niezatrudnieniu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Natomiast § 2 tego artykułu stanowi, iż wniosek składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru.

Zgodnie z art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.

W niniejszej sprawie złożony przez skarżącą formularz PPF, czego w sprzeciwie nie zanegowano, nie zawierał wypełnionych rubryk: 5 (uzasadnienie), 6 (stan rodzinny), 7.1 (nieruchomości), 7.2.1. (oszczędności zgromadzone na rachunkach bankowych oraz w gotówce), 7.2.2. (papiery wartościowe i inne prawa majątkowe), 7.2.3. (wierzytelności), 7.3 (przedmioty wartościowe), 8 (stan majątkowy osób pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym), 9 (inne, dodatkowe informacje o stanie majątkowym), 10 (dochody), 11 (zobowiązania i stałe wydatki) – a tym samym nie zawierał ani uzasadnienia, ani oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach. Stanowi to brak formalny, który uniemożliwia merytoryczne rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy.

Wbrew zarzutowi zawartemu w sprzeciwie, skarżąca została prawidłowo wezwana do uzupełnienia braków formalnych zawartych w formularzu PPF i pouczona o skutkach niezastosowania się do wezwania (dowód: zarządzenie z dnia 29.05.2018 r. – k. 24 i 25). Pomimo upływu wyznaczonego terminu skarżąca nie uzupełniła braków formalnych wniosku, co skutkuje pozostawieniem go bez rozpoznania, zgodnie z art. 257 p.p.s.a.

Nie ma też racji skarżąca zarzucając, że referendarz sądowy nie rozpoznał jej wniosku o przedłużenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy. Jak wynika z treści zaskarżonego zarządzenia, referendarz sądowy wyjaśnił stronie, iż termin do uzupełnienia braków formalnych, o którego przedłużenie zawnioskowała, jest terminem ustawowym, tj. wynikającym bezpośrednio z przepisów prawa, który nie podlega ani przedłużeniu ani skróceniu. Stanowisko to jest prawidłowe. Dodać należy, że przepisem przewidującym siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych pisma strony jest art. 49 § 1 p.p.s.a.

W konsekwencji, z uwagi na ustalony stan faktyczny oraz treść art. 257 p.p.s.a., referendarz sądowy prawidłowo orzekł o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania.

Mając na uwadze przedstawione okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a., utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie.