Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 1149/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2007-10-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Hasła tematyczne: Dodatki mieszkaniowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 3, art. 6, art. 7
journal: Dz.U. 2001 nr 71 poz 734
law: Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych.
article: art. 7, art. 77 par. 1
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art. 145 par. 1  pkt 1  lit. a i c, art. 132, art. 250
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.) Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik Protokolant sekr. sąd. Arkadiusz Kmiotek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2007 r. sprawy ze skargi J.H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego 1. Uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] nr [...] 2. Przyznaje od Skarbu Państwa na rzecz adwokata I.S. wynagrodzenie wraz z należnym podatkiem od towarów i usług w kwocie [...] zł (słownie złotych: [...]) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] Kierownik Działu Dodatków Mieszkaniowych Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K., działając z upoważnienia Prezydenta Miasta K., po rozpatrzeniu wniosku J.H. z dnia [...], odmówił mu przyznania dodatku mieszkaniowego. Przedmiotowa decyzja wydana została w oparciu o art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, a jej materialnoprawną podstawę stanowił art. 7 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 z póżn. zm.). W uzasadnieniu decyzji organ administracyjny podniósł, iż w toku postępowania wyjaśniającego i przeprowadzonego wywiadu środowiskowego ustalono, że w sprawie występuje rażąca dysproporcja pomiędzy zadeklarowanymi przez stronę dochodami a faktycznym stanem majątkowym jej gospodarstwa domowego (spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego), który wskazuje, iż jest ona w stanie uiszczać wydatki związane z zamieszkiwanym lokalem przy wykorzystaniu własnych środków i zasobów majątkowych. Wskazał również, że w złożonym wniosku strona zadeklarowała miesięczny dochód jednoosobowego gospodarstwa domowego w wysokości [...] zł przy jednoczesnym ponoszeniu wydatków na mieszkanie w kwocie [...] zł. (w tym czynsz, energia elektryczna i gaz). Nadto, w miesiącu [...] strona wykupiła na własność zajmowany obecnie lokal mieszkalny o powierzchni użytkowej [...] m² za kwotę [...] zł. wykorzystując posiadane środki finansowe. Mając na względzie powyższe organ administracyjny podkreślił, że okoliczność ta uzasadnia odmowę przyznania wnioskowanego świadczenia na podstawie art. 7 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, bowiem dodatek mieszkaniowy stanowi formę pomocy pieniężnej przeznaczoną dla osób najuboższych, które z posiadanych środków finansowych nie są w stanie zaspokoić podstawowych potrzeb życiowych a nie dla tych, które nabywają własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego licząc, że przyznane świadczenie pokryje część kosztów utrzymania tego lokalu. W tej sytuacji przyznanie stronie pomocy finansowej na wydatki mieszkaniowe byłoby nieuzasadnione, co zgodnie z art. 7 ust. 3 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych skutkuje nieuwzględnieniem jej wniosku.

W odwołaniu złożonym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. strona wyraziła niezadowolenie z treści otrzymanego rozstrzygnięcia i wywiodła, iż wcześniej w [...] była osobą [...] i zmuszona była do [...], dlatego zakup mieszkania stanowił w jej przypadku konieczność. Zakwestionowała również wykazany w decyzji organu pierwszej instancji dochód i zaznaczyła, że otrzymuje jedynie [...] z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w wysokości miesięcznie [...] zł. i nie ma żadnych oszczędności.

Decyzją z dnia [...] nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W jej uzasadnieniu powołało się na art. 7 ust. 3 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych podkreślając, iż organ właściwy do rozpoznania wniosku o dodatek mieszkaniowy może odmówić przyznania wnioskowanego świadczenia, jeżeli w wyniku wywiadu środowiskowego ustali, że występuje rażąca dysproporcja pomiędzy niskimi dochodami wykazanymi w złożonej deklaracji a faktycznym stanem majątkowym wnioskodawcy, wskazującym, że jest on w stanie uiszczać wydatki związane z zajmowanym mieszkaniem. Przepis ten stanowi podstawę do odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia pomimo spełnienia przez zainteresowaną osobę kryteriów warunkujących jego otrzymanie i to przy braku zewnętrznych oznak świadczących o uzyskiwaniu dochodu w większym rozmiarze. Jednocześnie wskazało, że zakup przez odwołującego mieszkania na [...] miesięcy przed wystąpieniem z wnioskiem o przyznanie dodatku mieszkaniowego upoważniał organ pierwszej instancji do odmowy jego uwzględnienia. Przedmiotowy dodatek stanowi bowiem szczególne świadczenie pieniężne wypłacane przez gminy na rzecz wskazanych w ustawie osób o niskich dochodach będących w niedostatku, w celu umożliwienia im zapłaty czynszu oraz pokrycia innych obciążających ich wydatków za zajmowany lokal, których nie są w stanie ponieść przy wykorzystaniu własnych środków, co potwierdza stanowisko zaprezentowane w uchwale pięciu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2002 r. sygn. akt OPK 21/2002 (publ. ONSA 2003/1/12). Zatem na sytuację materialną osób ubiegających się o przyznanie dodatku mieszkaniowego wywiera wpływ nie tylko wysokość ich udokumentowanych dochodów, lecz także posiadane dobra materialne, jak lokaty pieniężne, samochody a także nieruchomości, w tym mieszkania własnościowe. Kolegium wywiodło, że przyznanie dodatku mieszkaniowego osobie, którą stać na kupno mieszkania spółdzielczego własnościowego za kwotę [...] zł. i która jest w stanie ze swych dochodów ponosić koszty utrzymania tego lokalu byłoby sprzeczne z interesem ogólnym oraz z zasadami współżycia społecznego. Uznało również, że sytuacja materialna odwołującego wskazuje na to, iż pokrywanie należności związanych z zajmowaniem mieszkania przy użyciu własnych środków nie przekracza jego możliwości płatniczych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący wniósł o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz przyznanie dodatku mieszkaniowego. Jeszcze raz przywołał okoliczności podniesione już wcześniej w odwołaniu i zwrócił uwagę na swoją trudną sytuację materialną dodając, iż w [...] otrzymał mieszkanie typu [...] w [...], które sprzedał w [...] za kwotę [...] zł., spłacił dług wynoszący [...] zł., a w miesiącu [...] kupił mieszkanie za [...] zł. korzystając z pomocy D.G., która pomogła mu "zdobyć" pieniądze na ten cel.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany zajętego w sprawie stanowiska oraz powołało się na argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odwołując się do treści wyroku NSA z dnia 7 kwietnia 2006 r. Sygn. akt I OSK 718/05 organ odwoławczy uznał, że skarżącemu prawidłowo odmówiono przyznania dodatku mieszkaniowego, bowiem okoliczność zakupu własnościowego mieszkania spółdzielczego świadczy o rażącej dysproporcji pomiędzy deklarowanymi przez niego dochodami a faktycznym jego stanem majątkowym.

Na rozprawie pełnomocnik skarżącego zaznaczył, że organy administracyjne nie wykazały, że skarżący na dzień złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego posiadał środki na ten cel i wniósł o przyznanie wynagrodzenia z tytułu świadczonej pomocy prawnej przyznanej skarżącemu z urzędu oświadczając, że pomoc ta nie została opłacona.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wskazać należy, iż sądy administracyjne zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 powołanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Stosownie zatem do brzmienia przepisu art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., sąd ten uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w przypadku, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nadto, w zależności od rodzaju naruszenia - stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa.

Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd dokonuje z urzędu kontroli rozstrzygnięć administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem i nie jest związany w tym zakresie zarzutami, podstawą prawną i wnioskami sformułowanymi w skardze.

Przeprowadzając, w oparciu o powyższe uregulowania, ocenę zgodności z prawem podjętych w sprawie rozstrzygnięć należy stwierdzić, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zasady przyznawania świadczenia pieniężnego w postaci dodatku mieszkaniowego, obowiązujące w dacie wydania zaskarżonej decyzji uregulowane zostały w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 z późn. zm.).

Stosownie do treści art. 3 ust. 1 powołanej ustawy, dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa w jej art. 2 ust. 1, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekraczał 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym lub 125% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku. Powierzchnia użytkowa lokalu nie może przy tym przekraczać powierzchni normatywnej ustalonej na zasadach określonych w art. 5 tej samej ustawy.

W tej sytuacji podstawowym kryterium, od którego ustawa o dodatkach mieszkaniowych uzależnia przyznanie dodatku, jest poziom dochodu przypadającego na jedną osobę w gospodarstwie domowym, liczonego według zasad przyjętych w jej art. 3 ust. 3 i 4, a drugą przesłanką jest kryterium powierzchni użytkowej lokalu w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego. Uwzględniając nadto treść art. 6 ustawy o dodatkach mieszkaniowych należało zaznaczyć, że wysokość dodatku mieszkaniowego zależy od następujących czynników:

1) łącznego dochodu gospodarstwa domowego,

2) wysokości wydatków poniesionych na mieszkanie,

3) liczby członków gospodarstwa domowego,

4) powierzchni użytkowej zajmowanego lokalu.

Nawiązując do pierwszego i drugiego z wyżej wymienionych kryteriów przyznania dodatku mieszkaniowego należało odnotować, że skarżący zadeklarował jako miesięczny dochód jednoosobowego gospodarstwa domowego [...] Zakładu Ubezpieczeń Społecznych [...] w wysokości miesięcznie [...] zł. oraz pomoc rodziny i znajomych w wysokości [...] zł. miesięcznie, co łącznie stanowi miesięczny dochód w wysokości [...] zł. Organy administracyjne nie ustosunkowały się zatem do treści art. art. 3 ust. 1 ustawy o dodatku mieszkaniowym i nie wykazały, czy ustalony dochód skarżącego nie przekraczał 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku. Nadto, dochód gospodarstwa domowego skarżącego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie był przedmiotem rozważań organów administracyjnych, które uznały, że skarżący jest w stanie uiszczać wydatki związane z zajmowanym lokalem przy wykorzystaniu własnych środków i zasobów majątkowych.

Jednocześnie druga ustawowa przesłanka, dotycząca wysokości wydatków poniesionych na mieszkanie, także nie była przedmiotem szczegółowych analiz i rozważań organów administracyjnych, a dokonane w tym zakresie wyliczenia budzą uzasadnione wątpliwości, bowiem nie zostały one poparte żadnymi dokumentami. Trudno w tej sytuacji stwierdzić, jakie faktycznie miesięczne wydatki na lokal mieszkalny ponosi skarżący i co składa się na kwotę [...] zł. wskazaną przez organ pierwszej instancji.

Zaznaczyć trzeba, że wysokość dochodu określona w decyzji organu pierwszej instancji była kwestionowana przez skarżącego zarówno w odwołaniu, jak i w skardze. Zatem organ odwoławczy miał obowiązek zachowania należytej staranności przy ustaleniu dochodu gospodarstwa domowego skarżącego, jak również ponoszonych miesięczne wydatków na zajmowany lokal mieszkalny. Tymczasem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ ten w żaden sposób nie odniósł się oświadczenia skarżącego, że wcześniej korzystał z pomocy rodziny i znajomych w wysokości [...] zł. miesięcznie, ale "nie będzie już wspierany" (k-14 akt administracyjnych - wywiad środowiskowy z dnia [...]).

Trzeba przy tym podkreślić, iż formuła powołanych przepisów ustawy o dodatku mieszkaniowym nie pozostawia wątpliwości co do tego, że ustalone w nich wymogi mają charakter norm bezwzględnie obowiązujących, a tym samym przyznanie dodatku mieszkaniowego możliwe było wyłącznie w przypadku ich spełnienia.

W sprawie wykazano jedynie, że skarżący spełnia tzw. kryterium powierzchniowe, gdyż prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i zajmuje lokal mieszkalny o powierzchni użytkowej [...] m².

W tym miejscu należy podkreślić, iż na mocy art. 7 ust. 3 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych organ właściwy do wydania decyzji w sprawie dodatku mieszkaniowego mógł odmówić przyznania wnioskowanego świadczenia, jeżeli w wyniku przeprowadzonego wywiadu środowiskowego ustalił, że występuje rażąca dysproporcja pomiędzy niskimi dochodami wykazanymi w złożonej deklaracji o dochodach gospodarstwa domowego a faktycznym stanem majątkowym wnioskodawcy, wskazującym, że jest on w stanie uiszczać wydatki związane z zajmowaniem lokalu mieszkalnego wykorzystując własne środki i posiadane zasoby majątkowe.

Trzeba wyjaśnić, że pod pojęciem dysproporcji należy rozumieć "brak proporcji, symetrii, równowagi, brak harmonijnego stosunku między przedmiotami, zjawiskami, cechami występującymi łącznie, niewspółmierność, niesymetryczność" (patrz: Słownik języka polskiego pod red. naukową prof. dr Mieczysława Szymczaka, tom I, Wydawnictwo Naukowe PWN Sp. z o.o. Warszawa 1978, wydanie IX 1994 r., s. 490). Dysproporcja wymieniona w zacytowanym art. 7 ust. 3 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych powinna być nadto rażąca, a zatem "dająca się łatwo stwierdzić, wyraźna, oczywista, niewątpliwa, bezsporna, bardzo duża" (tamże, tom III, s. 24).

Mając na uwadze powyższe trzeba podnieść, że organy administracyjne orzekające o przyznaniu wnioskowanego świadczenia upoważnione są do podjęcia rozstrzygnięcia odmownego wyłącznie w sytuacji, gdyby poczynione w toku postępowania administracyjnego ustalenia faktyczne wskazywałyby jednoznacznie, że sytuacja materialna, w tym wysokość wydatków skarżącego odbiegała w sposób wyraźny i nie budzący wątpliwości od deklarowanego rozmiaru jego dochodów. Zatem każda taka decyzja powinna zostać poprzedzona szczegółowym postępowaniem wyjaśniającym, a nadto poparta wyczerpującym uzasadnieniem, zawierającym gruntowne i obszerne omówienie przesłanek stanowiących podstawę wyrażonego w jej treści stanowiska. Przedstawiony wyżej pogląd jest zgodny z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego (patrz: wyrok z dnia 13 lutego 2003 r., sygn. akt I SA 1684/02, LEX nr 137803). Dysproporcja pomiędzy deklarowanymi dochodami a rzeczywistym stanem majątkowym skarżącego musi być więc oczywista w odbiorze i postrzeganiu a w rezultacie nie można tego pojęcia interpretować w sposób rozszerzający.

Tymczasem oba organy orzekające oparły wydane w sprawie rozstrzygnięcia o założenie, iż na stwierdzenie rażącej dysproporcji, o której mowa w przywołanym art. 7 ust. 3 pkt 1 ustawy o dodatku mieszkaniowym, pozwalał sam fakt, że skarżący w dniu [...] zakupił na własność zajmowany obecnie lokal mieszkalny. W ocenie Sądu rozstrzygnięcia takie nie są uzasadnione.

Trzeba bowiem zaakcentować, że organy administracyjne nie dokonały ustaleń, z których wynikałoby dostatecznie jasno, iż wysokość poniesionych na ten cel wydatków w oczywisty sposób nie koresponduje z rozmiarem dochodów skarżącego. Należy w tym miejscu podkreślić, co wynika z treści skargi, że zakup zajmowanego obecnie przez skarżącego lokalu mieszkalnego dokonany został ze środków uzyskanych ze sprzedaży innego mieszkania położonego w [...].

W konsekwencji, nie sposób przychylić się do poglądu by niewspółmierność pomiędzy poniesionym wydatkiem na zakup zajmowanego obecnie przez skarżącego lokalu mieszkalnego a dochodem była ewidentna i nie wymagała poparcia dokładnymi danymi liczbowymi również w zakresie pomocy udzielonej skarżącemu przez osoby trzecie bądź rodzinę. Trudno także zgodzić się z twierdzeniem, aby okoliczności sprawy wskazywały jednoznacznie, iż skarżący jest w stanie pokrywać całość opłat związanych z zajmowanym obecnie lokalem mieszkalnym przy wykorzystaniu własnych środków pieniężnych.

W tym miejscu trzeba podkreślić, jak słusznie zauważyły orzekające w sprawie organy administracyjne, że dodatek mieszkaniowy ma charakter świadczenia szczególnego stanowiącego formę pomocy udzielanej osobom najuboższym, które nie są w stanie same zaspokoić podstawowych potrzeb życiowych swoich rodzin a w konsekwencji nie może on zostać przyznany osobom wydatkującym posiadane środki pieniężne na cele, które potrzeb takich nie stanowią.

Należy jednak odnotować, iż organ odwoławczy nie uzasadnił w sposób wystarczający, dlaczego uznał, że poniesienie kosztów zakupu mieszkania przez skarżącego nie należy do jego podstawowych potrzeb bytowych z uwagi na jego szczególną sytuację życiową w latach [...] akcentowaną w odwołaniu, jak również w skardze.

Z akt sprawy wynika bowiem, że lokal zakupiony i zajmowany przez skarżącego ma powierzchnię użytkową [...] m² i brak jest danych, które mogłyby świadczyć, iż jest to mieszkanie o ponadprzeciętnym standardzie (k-14 akt administracyjnych - wywiad środowiskowy z dnia [...]).

Równocześnie organ odwoławczy nie odniósł się do podnoszonej przez skarżącego argumentacji, że zakup lokalu mieszkalnego stanowił jedyny sposób zapewnienia mu mieszkania. Brak jakiegokolwiek ustosunkowania się do przywołanych w odwołaniu wyjaśnień przy jednoczesnym niepodjęciu czynności zmierzających do ich weryfikacji rzutuje w sposób bezpośredni na wadliwość zaskarżonej decyzji. Treść wywodów skarżącego wskazuje bowiem, że nabycie prawa do lokalu stanowiło realizację jego elementarnych potrzeb mieszkaniowych, które jego zdaniem wcześniej nie były zaspokojone. Ustalenia te są konieczne również z uwagi na stan zdrowia skarżącego, któremu do dnia [...] przyznana została [...].

Analiza całokształtu okoliczności sprawy, w tym zwłaszcza omówionych powyżej zagadnień i brak dokonania w tym zakresie przez organy administracyjne oceny zebranych w niej dowodów, wskazuje na naruszenie uregulowań zawartych w art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na jej wynik, a brak dokładnych ustaleń faktycznych mógł spowodować nieuzasadnioną odmowę przyznania dodatku mieszkaniowego na rzecz skarżącego. Tym samym zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji były wadliwe, a postępowanie administracyjne prowadzone było z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego.

Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z powyższych rozważań. Uzasadnione również będzie dokonanie kompleksowej oceny co do kwestii, czy nabycie lokalu przez skarżącego mieściło się w pojęciu podstawowej jego potrzeby życiowej jaką jest posiadanie mieszkania. W tym zakresie wskazane jest wezwanie skarżącego do przedłożenia stosownych dokumentów pozwalających na weryfikację jego oświadczeń zawartych w skardze, celem wykazania, że bezpośrednio przed zakupem zajmowanego obecnie mieszkania dysponował innym mieszkaniem położonym w [...]. Nieodzowna będzie także wnikliwa analiza sytuacji dochodowej skarżącego i "zdobycia" pieniędzy przy udziale osób wskazanych w skardze, zmierzająca do dokładnego zbadania czy poniesione na zakup mieszkania wydatki można uznać za świadczące o rażącej dysproporcji pomiędzy deklarowanym a faktycznym stanem majątkowym skarżącego. Oznacza to w szczególności, że organ pierwszej instancji zobowiązany będzie przy ponownym rozpoznaniu sprawy wnikliwie ustalić w oparciu o zebrany i uzupełniony materiał dowodowy wszystkie przywołane powyżej okoliczności. Następnie dokonać wszechstronnej i wnikliwej oceny całego materiału dowodowego stosownie do dyspozycji zawartej w art. 80 K.p.a. i orzec o żądaniu skarżącego w oparciu o przepisy prawa materialnego, a w szczególności jednoznacznie wykazać, czy w sprawie występują przesłanki przewidziane w art. 7 ust. 3 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Dopiero wyjaśnienie powyższych okoliczności i wykazanie wszystkich dochodów oraz miesięcznych wydatków faktycznie ponoszonych przez skarżącego na lokal mieszkalny umożliwi dokonanie prawidłowej oceny, co do możliwości odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego.

Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c i art. 132 P.p.s.a. orzekł, jak w punkcie 1 sentencji i odstąpił od rozstrzygnięcia dotyczącego wykonalności zaskarżonej decyzji z uwagi na jej charakter.

O wynagrodzeniu pełnomocnika skarżącego orzeczono w punkcie 2 sentencji na podstawie art. 250 P.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 19 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 z późn. zm.). Wynagrodzenie to obejmuje kwotę [...] zł. ([...]) wraz z 22 % podatkiem VAT, co łącznie w stanowi kwotę [...] zł. ([...] złote [...]) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz kwotę [...] zł. ([...]) tytułem zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków (opłata skarbowa).