Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1604/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-07-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art 7
journal: Dz.U. 1945 nr 50 poz 279
law: Dekret z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Durzyńska Sędziowie WSA Dorota Apostolidis (spr.) WSA Przemysław Żmich Protokolant referent stażysta Agnieszka Stefańska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lipca 2020 r. sprawy ze skargi I. D. i J. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia odszkodowania za nieruchomość 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2019 r. nr [...]; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz I. D. i J. S. solidarnie kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r., nr [...],

po rozpatrzeniu odwołania I.D. i K.S., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2019 r., nr [...].

Zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną sprawy.

Nieruchomość położona w [...] przy ulicy [...] o pow. [...] m2 ozn. hip. jako "[...]" - dz. 1 została objęta działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze [...] (Dz. U. Nr 50, poz.279). Z dniem wejścia w życie dekretu (21 listopada 1945 r.) grunty nieruchomości [...], w tym grunty przedmiotowej nieruchomości, przeszły na własność gminy [...], a od 1950 r" na podstawie art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 20 marca 1950 r. o terenowych organach jednolitej władzy państwowej (Dz.U. Nr 14, poz. 130) na własność Skarbu Państwa.

Następnie powyższy grunt z dniem [...] maja 1990 r. stał się własnością Dzielnicy-Gminy [...], co potwierdził Wojewoda [...], decyzją z dnia

[...] listopada 1992 r., nr [...] w odniesieniu do działki ewidencyjnej nr [...] w obrębie

[...], decyzją z dnia [...] marca 1992 r., nr [...] w odniesieniu do działki ewidencyjnej nr [...] w obrębie [...]. decyzją z dnia [...] marca 1992 r., nr [...]

w odniesieniu do działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...], decyzją z dnia [...] marca 1992 r., nr [...] w odniesieniu do działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...], decyzją z dnia [...] marca 1992 r., nr [...] w odniesieniu do działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...], decyzją z dnia [...] sierpnia 1998 r., nr [...] w odniesieniu do działki ewidencyjnej nr [...] w obrębie [...].

Na podstawie art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 25 marca 1994 r. o ustroju miasta [...] (Dz. U. Nr 48, poz. 195) grunt przedmiotowej nieruchomości stał się własnością Gminy [...].

Obecnie na mocy art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta [...] (Dz. U. z 2018 r, poz.1817) grunt przedmiotowej nieruchomości stanowi własność [...].

Zgodnie z zaświadczeniem Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] grudnia 1943 r. tytuł własności nieruchomości [...] ozn. hip. jako "[....]" - dz. [...], rej. hip. [...] zapisany był na imię P.W.

Wniosek dekretowy z art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności

i użytkowaniu gruntów na obszarze [...] nie został złożony.

Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 1992 r. I.D. wystąpiła do Urzędu Rejonowego w [...] o zwrot działki gruntu nr [...] wchodzącej w skład nieruchomości "[...]" położonej w [...]. Wniosek ten został ponowiony w dniu [...] lipca 2007 r. Powyższe wnioski zostały doprecyzowane oświadczeniem I.D. z dnia [...] marca 2019 r., z którego wynika, że powyższymi wnioskami od początku dochodziła ona odszkodowania za przedmiotowy grunt.

W dniu [...] listopada 2009 r. I.D. złożyła wniosek o odszkodowanie, jednocześnie oświadczając, że jako spadkobierczyni po jej rodzicach Z.W.

i P.W. oraz spadkobiercy po B.W., L.W. "występują o odszkodowanie już od roku 1961".

Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2011 r. K.M. oraz wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2018 r. J.S. wystąpili o odszkodowanie za nieruchomość położoną przy ul. [...] pochodzącą z nieruchomości hipotecznej "[...]".

Prezydent [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...] ustalił odszkodowanie za część nieruchomości położonej w [...] przy ulicy [...] o pow. [...] m2 ozn. jako "[...]".

Do rozpatrzenia pozostał wniosek o odszkodowanie w części gruntu oznaczonego jako "[...] dz. [...] o pow. [...] m2 znajdujący się pod ulicą.

W wyniku rozpoznania wniosków odszkodowawczych, decyzją z dnia [...] maja 2019 r., nr [....] Prezydent [...] odmówił ustalenia i przyznania odszkodowania za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...] o pow. [...] m2 ozn. hip. jako "[...]" - dz. [...],

w części dotyczącej działek ew. nr [...], [...], [...], [...], [...], i [...] z obrębu [...]

o łącznej powierzchni [...] m2.

Pismem z dnia [...] czerwca 2019 r. I.D. i K.S. złożyli odwołanie od w.w decyzji Prezydenta [...].

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r., nr [...]

po rozpatrzeniu odwołania I.D. i K.S. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] maja 2019 r., nr [...].

W uzasadnieniu wskazano, że przedmiotowa nieruchomość nie spełnia żadnej

z przesłanek wymaganych do przyznania odszkodowania za nieruchomości przejęte na własność Skarbu Państwa dekretem z dnia 26 października 1945 r. o własności

i użytkowaniu gruntów na obszarze [...]. Owe przesłanki odnośnie przedmiotowej nieruchomości reguluje art. 215 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, który stanowi, że przepisy dotyczące odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości stosuje się odpowiednio do działki, która przed dniem wejścia w życie wymienionego dekretu mogła być przeznaczona pod budownictwo jednorodzinne, jeżeli poprzedni właściciel bądź jego następcy prawni zostali pozbawieni faktycznej możliwości władania nią po dniu [...] kwietnia 1958 r. Wojewoda podkreślił, że stwierdzenie braku spełnienia jednej z przesłanek uniemożliwia ustalenie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość.

Wskazano, że zgodnie z zaświadczeniem Sądu Okręgowego w [...]

z dnia [...] grudnia 1943 r., które stwierdza tytuł własności nieruchomości [...] ozn. hip. jako "[...]" - dz. [...] o pow. [...] m2, rej. hip. [...] na imię P.W. na mocy aktu sprzedaży z dnia [...] marca 1942 r., Rep. [...], pod ulicą znajdował się grunt o powierzchni [...] m2, natomiast pod placem znajdował się grunt o powierzchni [...] m2.

Ponadto wskazano, że w aktach sprawy znajduje się ponadto mapa sytuacyjna

z lipca 2013 r., z rozliczeniem dz. nr [...] pochodzącej z nieruchomości "[...]" według aktualnych działek ewidencyjnych, zgodniez którą, przedmiotowa nieruchomość hipoteczna wchodzi w skład działek ewidencyjnych nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], i [...], z obrębu [...],.

Treść ww. mapy wskazuje, że grunt znajdujący się w pasie ulicy [...] stanowi część obecnych działek ew. nr [...], [...], [...], [...], [...],i [...],z obrębu [...] o powierzchni [...] m2.

Z kolei, zgodnie z zaświadczeniem Zarządu Miejskiego w [...] nr [...] z dnia [...] lipca 1944 r., przedmiotowy grunt o powierzchni [...] m2 darowany został [...] pod regulację ul. [...] i bez nazwy.

Nadto, w Dziale III księgi wieczystej ozn. jako "[...] widnieje wzmianka, że ulice zostają przeznaczone do użytku publicznego.

Podkreślono, że dokumenty, odnoszące się do przeznaczenia części nieruchomości o pow. [...] m2, w myśl zasady uznania faktu za udowodniony

w postępowaniu administracyjnym na podstawie całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału, prowadzą do konkluzji o braku możliwości przeznaczenia omawianej części gruntu pod budownictwo jednorodzinne, jako, istnienie na jego terenie, już

w dacie wejścia w życie dekretu [...] ulicy ( drogi publicznej).

W związku z tym stwierdzono niespełnienie pierwszej z przesłanek odszkodowawczych, zawartych art. 215 ust. 2 u.g.n. co do przedmiotowej nieruchomości.

Oceniając spełnienie przez skarżących drugiej z przesłanek wymienionych

w art. 215 ust. 2 u.g.n., tj. utraty faktycznej możliwości władania nieruchomością Wojewoda stwierdził, że również nie została ona spełniona.

Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazano, że faktyczna możliwość władania nieruchomością", o jakiej mowa w art. 215 ust. 2 ustawy

o gospodarce nieruchomościami, to nie tylko efektywne z niej korzystanie, lecz także sama tylko możliwość takiego korzystania, choćby władający nie czynił z niej użytku. Chodzi zatem o taką sytuację, w której poprzedni właściciele zostają definitywnie pozbawieni możliwości jakiegokolwiek korzystania z działki, co następowało zazwyczaj w chwili jej rzeczywistego zajęcia w związku z realizacją inwestycji państwowych. Przesłanka wskazana w art. 215 może być ustalona jedynie na podstawie dowodów potwierdzających fakt i datę zajęcia gruntu pod inwestycję.

W ocenie Wojewody argumentację o utracie faktycznej możliwości władania nieruchomością z uwagi na jej zajęcie pod regulację ulicy [...] i bez nazwy przed datą [...] kwietnia 1958 r., co zostało stwierdzone na podstawie wyżej wskazanych dokumentów, należy uznać za prawidłową z punktu widzenia interpretacji treści art. 215 ust. 2 u.g.n.

Mając powyższe na względzie Wojewoda stwierdził, że zarzuty skarżących odnośnie naruszenia przez organ I instancji art. 6, 7,8, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. oraz

art. 215 ust. 2 u.g.n. są nieuzasadnione.

Skargę na powyższą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2019r. wnieśli I.D. i J.S.

Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie następujących przepisów:

1) art. 215 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami w zw. art. 2, art. 21 ust. 1 i 2, art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 64 ust. 1-2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez błędną wykładnię i uznanie, że przepis ustawy w części odnoszącej się do daty utraty faktycznej możliwości władania nieruchomością może różnicować obywateli

i dyskryminować ich znaczną grupę poprzez odmowę ustalenia praw do odszkodowania na skutek daty ustalonej arbitralnie przez ustawodawcę (5 kwietnia 1958 r.);

2) art. 215 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 80 kpa poprzez przedwczesne zastosowanie wobec braku istnienia realnych dowodów na utratę przez dawnych właścicieli "faktycznej możliwości władania nieruchomością po [...] kwietnia 1958r.", jak również braku jednoznacznego wykazania, że dawny właściciel nie mógł korzystać z przedmiotowej nieruchomości zgodnie z planami zagospodarowania;

3) art. 6, 7 w zw. z art. 77, art. 8 kpa poprzez niewskazanie przesłanek uniemożliwiających zastosowanie art. 215 ust. 2 u.g.n. i brak należytej oceny materiału dowodowego z wyjaśnieniem podstaw ich uwzględnienia (dokumenty deklaratoryjne - zaświadczenie z [...] grudnia 1943 r. oraz [...] lipca 1944 r. versus plan zabudowy działki z [...] sierpnia 1931 r., pisma Naczelnika Wydziału Architektury [...]

z [...] października 2013 r. oraz mapa sytuacyjna lokalizacji z lipca 2013 r., bez wnikania w ich treści analizowanych dokumentów;

4) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak jednoznacznego wyjaśnienia motywów odmowy

i powołanie się na "całokształt zebranego materiału" o istnieniu ulicy przed dniem wejścia w życie dekretu (str. 4 decyzji) i inne ogólniki (szczególnie w zakresie przesłanki posiadania) oraz brak wyjaśnienia dlaczego o przeznaczeniu nieruchomości zadecydowało zaświadczenie Sądu Okręgowego w [...] z [...] grudnia 1943 r.,

a nie dokumenty o charakterze planistycznym - planu zabudowy tej działki z [...] sierpnia 1931 r. oraz pisma Naczelnika Wydziału Architektury [...] z [...] października 2013 r., w tym również brak do szczegółowego odniesienia się do zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji I Instancji.

Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji w całości. Ponadto wniesiono

o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., zwanej dalej jako p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Rozpoznając sprawę niniejszą w ramach powyższych kryteriów skargę należy uznać za uzasadnioną.

Podstawę prawną w sprawie stanowił art. 215 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r.

o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r. poz. 2147 ze zm., dalej jako u.g.n.). Zgodnie z ust. 2 tego artykułu przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami dotyczące odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości stosuje się odpowiednio do domu jednorodzinnego, jeżeli przeszedł on na własność państwa po dniu [...] kwietnia 1958 r. oraz do działki, która przed dniem wejścia w życie dekretu wymienionego

w ust. 1 mogła być przeznaczona pod budownictwo jednorodzinne, jeżeli poprzedni właściciel bądź jego następcy prawni zostali pozbawieni faktycznej możliwości władania nią po dniu [...] kwietnia 1958 r. Zgodnie z ww. przepisem, w ramach przyznanego odszkodowania poprzedni właściciel bądź jego następcy prawni mogą otrzymać

w użytkowanie wieczyste działkę pod budowę domu jednorodzinnego. Podkreślić zatem trzeba, że przepis art. 215 ust. 2 u.g.n., operuje konkretną datą [...] kwietnia 1958 r.,

a zatem należało w tym przypadku zbadać, czy organy prawidłowo uznały, że byli właściciele nieruchomości lub ich następcy prawni zostali pozbawieni możliwości faktycznego władania nią po ww. dniu, to znaczy, czy z treści dokumentów, na jakich oparł się organ, można było taki wniosek wyciągnąć.

Przesłanki określone w art. 215 ust. 2 u.g.n. muszą być spełnione łącznie. Faktyczna możliwość władania, o której mowa w art. 215 ust. 2 u.g.n. odnosi się do stanu faktycznego, tzn. takiego, w którym poprzedni właściciel lub jego następcy prawni mogli korzystać z nieruchomości. Możliwość władania nieruchomością to nie tylko efektywne z niej korzystanie, lecz także sama tylko możliwość takiego korzystania, choćby władający nie czynił z niej użytku (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 czerwca 2006 r. sygn. I SA/Wa 2138/05

LEX nr 219405, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 marca 1998 r. sygn. IV SA 311/96 LEX nr 45948).

Z treści zaskarżonej decyzji wynika, że w ocenie organu nie została spełniona żadna z przesłanek wynikających z art. 215 ust. 2 u.g.n..

Organy ustaliły, że przedmiotowa nieruchomość objęta była planem zabudowania [...] zatwierdzonym przez MRP [...] sierpnia 1931 r., zgodnie z którym znajdowała się w strefie IIa, w której obowiązywała zabudowa luźna lub grupowa o 2 kondygnacjach oraz 30% powierzchni zabudowania. Organy ustaliły na podstawie aktu kupna-sprzedaży nieruchomości z [...] marca 1942 r., że jej teren o powierzchni [...] m2 znajdował się pod ulicą [...] i w związku z tym jej właściciele zostali pozbawieni faktycznej możliwości władania nią przed [...] kwietnia 1958 r.

Sąd stanowiska powyższego nie podziela, gdyż zasadnicze dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy mają stwierdzenia planu, które nie wykluczały możliwości zabudowy jednorodzinnej, a tym samym i przeznaczenia takiej nieruchomości pod budownictwo jednorodzinne. Trudno bowiem z takich zapisów planu wyprowadzić zakaz zabudowy jednorodzinnej, jeżeli tylko spełnione byłyby inne warunki z tego planu. Zapisy znajdujące się w ww. akcie notarialnym nie miały żadnego wpływu na postanowienia planu i tym samym nie mogą determinować rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

Powyższe stanowisko jest zgodne z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego (vide wyroki NSA z 14 stycznia1997 r. sygn. akt IV SA 843/95, z 19 listopada 1997 r. sygn. akt IV SA 188/96, z 25 maja 1999 r. sygn. akt IV SA 1671/97).

Organy ustaliły również, że nie została spełniona druga przesłanka wynikająca

z przywołanego przepisu. Z ustaleń organów wynika bowiem, że byli właściciele utracili możliwość faktycznego władania nieruchomością przed dniem [...] kwietnia 1958 r.

Również tego stanowiska organów Sąd nie podziela.

W przedmiotowej sprawie sporna nieruchomość została objęta działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze [...], a jednocześnie jej właściciele nie zostali pozbawieni możliwości władania przed 5 kwietnia 1958 r. Zapisy aktu notarialnego z [...] marca 1942 r. dotyczą wszakże całej nieruchomości, a dokonane w nim rozróżnienie jej powierzchni na [...] m2 - znajdujących się pod ulicą i [...] m2 pod placem stanowią okoliczność irrelewantną wobec zapisów obowiązującego planu zabudowy. Dodać należy, że brak w aktach sprawy dowodu w postaci umowy darowizny powierzchni gruntu [...] m2 z przedmiotowej nieruchomości na rzecz Gminy [...], za dowód dokonania takiej czynności prawnej nie sposób uznać zaświadczenia Zarządu Miejskiego w [...] Nr [...] z [...] lipca 1944 r. Tym samym ewentualna utrata posiadania tej części nieruchomości mogła nastąpić dopiero w 1961 r. tj. po wydaniu decyzji lokalizacyjnej. Do tej daty poprzednicy prawni skarżących posiadali i mogli zdaniem Sądu korzystać z przedmiotowej części nieruchomości. Zatem stwierdzić należy, że cała nieruchomość na datę [...] kwietnia 1958r. pozostawała w posiadaniu poprzedników prawnych skarżących. Prezydent [...] wydając [...] kwietnia 2017 r. decyzję

nr [...] i ustalając odszkodowanie za [...] m2 powierzchni gruntu z całej przedmiotowej nieruchomości nie miał co do powyższej okoliczności żadnych wątpliwości. Nieruchomość na datę [...] kwietnia 1958 r. funkcjonowała jako całość i niczym nie było zdaniem Sądu uzasadnione wydzielenie do odrębnego rozpoznania - jedynie w oparciu o zapisy ww. aktu notarialnego – części gruntu tej nieruchomości o powierzchni [...] m2.

W niniejszej sprawie bezspornym jest fakt, że organ dysponował wystarczającym do jej rozstrzygnięcia materiałem dowodowym. Głównym materiałem dowodowym, którym dysponował organ, były zapisy planu zabudowy, które powinny zostać przez organy właściwie ocenione. Dokonana przez organy ocena materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych sprawy, nosi cechy dowolności. Należy przypomnieć, że określona w art. 80 k.p.a. zasada swobodnej oceny dowodów zezwala organom na dokonanie własnej oceny wyników postępowania dowodowego.

W niniejszej sprawie ocena ta oparta została na nieprawidłowym przypisaniu znaczenia prawnego zapisów znajdujących się w akcie notarialnym z [...] marca 1942 r. oraz zaświadczeniu z 1944 r., które nie stanowiło dowodu na posiadanie przez Gminę tytułu prawnego do analizowanej w niniejszej sprawie części gruntu przedmiotowej nieruchomości. W analizie materiału dowodowego chodzi bowiem o ustalenie stanu faktycznego pod kątem subsumcji tego stanu faktycznego pod odpowiedni przepis prawa materialnego w zgodzie z zasadami logiki. Przeciwne twierdzenie, w tym sama okoliczność wyzucia z posiadania ówczesnego właściciela ww. nieruchomości w części stanowiącej [...] m2 całości nieruchomości, przed określoną w art. 215 ust. 2 u.g.n. datą, winna podlegać dowodowej weryfikacji przez organy na podstawie art. 7 k.p.a., co nie miało miejsca w tej sprawie. Z uwagi na powyższe, a w szczególności wobec wydania przez Prezydenta [...] ww. decyzji z [...] kwietnia 2017 r., dotyczącej tej samej nieruchomości, w której organ nie miał wątpliwości co do spełnienia obu przesłanek wynikających z art. 215 ust. 2 u.g.n. oraz przy braku dowodów na faktyczną utratę posiadania tego gruntu przez jego właścicieli przed [...] kwietnia 1958 r. należy przyjąć, że i za tę część oznaczonej jako całość co do tożsamości nieruchomości następcom prawnym poprzedniego właściciela przysługuje odszkodowanie.

Wobec wniosku skargi, podkreślić należy, że Sądowi rozpoznającemu sprawę znana jest treść wyroku TK z dnia [...] czerwca 2011 r.,

sygn. akt [...], zgodnie z którym art. 215 ust. 2 u.g.n. w zakresie, w jakim pomija stosowanie przepisów tej ustawy dotyczących odszkodowań za wywłaszczone nieruchomości do nieruchomości, które przeszły na własność gminy [...] lub państwa na podstawie dekretu [...], innych niż domy jednorodzinne, jeżeli przeszły one na własność państwa po [...] kwietnia 1958 r., i działek, które przed dniem wejścia w życie powołanego dekretu mogły być przeznaczone pod budownictwo inne niż jednorodzinne, jeżeli poprzedni właściciele lub ich następcy prawni zostali pozbawieni faktycznej możliwości władania nimi po [...] kwietnia 1958 r., jest niezgodny

z art. 64 ust. 2 w związku z art. 32 ust. 1 oraz w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Jednak z punktu 8 uzasadnienia powyższego wyroku wynika, że niekonstytucyjność art. 215 ust. 2 u.g.n. została stwierdzona z uwagi na jego niezupełność z punktu widzenia wymogów konstytucyjnych. Oznacza to, że TK orzekł o niezgodności z Konstytucją tego, że w przepisie zostało coś przez ustawodawcę pominięte, a zgodnie z Konstytucją powinno być unormowane. Skutkiem orzeczenia stwierdzającego niekonstytucyjność zaskarżonego przepisu w zakresie,

w jakim pomija określone regulacje, nie jest utrata mocy obowiązującej zakwestionowanego przepisu. Wyrok Trybunału wskazuje na potrzebę ustanowienia regulacji prawnych niezbędnych dla realizacji norm konstytucyjnych. Następstwem wyroku jest zatem konieczność stosownej aktywności ustawodawcy. W świetle powyższych rozważań TK uznać należy, że art. 215 ust. 2 u.g.n. mógł być podstawą prawną zaskarżonej decyzji. Oznacza to również, że aczkolwiek brak uregulowania kwestii odszkodowania za nieruchomości [...] narusza przyjęte w Konstytucji standardy, jednak brak jest w obecnym stanie prawnym podstawy ustawowej do przyznania takiego odszkodowania.

Organy w zaskarżonej i poprzedzającej decyzji naruszyły w ocenie Sądu przepisy postępowania wskazane w skardze w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Budząca uzasadnione wątpliwości ocena ustaleń stanu faktycznego dokonana przez organy obu instancji winna zostać wobec braku dowodów przeciwnych zweryfikowana

i przedstawiona w sposób odpowiadający wyrażonemu w niniejszym wyroku stanowisku Sądu.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.