Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 359/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Sędziowie Sędzia WSA Maria Jagielska Asesor WSA Andrzej Czarnecki (spr.) Protokolant Andrzej Siwek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi S. R. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie: odmowy wydania pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. Nr [...], na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. Nr 53, poz. 549 ze zm.) oraz art. 104 § 1 kpa, odmówiono S. R. wydania pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich.

W toku przeprowadzonego postępowania organ administracji ustalił, że wnioskodawca był skazany wyrokami Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] grudnia 2000 r. ([...]) i z dnia [...] listopada 2002 r. ([...]) za przestępstwa przeciwko życiu i zdrowi oraz przeciwko rodzinie. Ponieważ nie nastąpiło jeszcze zatarcie skazania, S. R. znajdował się w okresie odbywania kary. Zatem, powołując się na art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, organ administracji stwierdził, iż należało odmówić wydania wnioskowanego pozwolenia na broń, bowiem w ocenie organu, co do wnioskodawcy istnieje uzasadniona obawa, iż może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a w szczególności z tego powodu, iż pozwolenia nie wydaje się osobom skazanym za przestępstwa z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej.

W odwołaniu o tej decyzji S. R. wnosił o jej zmianę i wydanie wnioskowanego pozwolenia. Skarżący podnosił, iż za przestępstwo pobicia został skazany z określeniem okresu próby, który już upłynął i niebawem nastąpi zatarcie skazania. W tym czasie posiadał broń myśliwską, której mu nie odebrano. Nie stwarzał zagrożenia dla porządku publicznego pomimo posiadania broni, a skazanie go nie łączyło się z posiadaniem lub użyciem broni. Nadto skarżący podnosił, iż w miejscu zamieszkania posiada bardzo dobrą opinię, a wyniki badań psychologicznych dowodzą, iż jest osobą zrównoważoną, która posiadając broń nie będzie stwarzać jakiegokolwiek zagrożenia dla porządku publicznego.

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] stycznia 2004 r. Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu organ administracji powołując się na treść art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stwierdza, iż skutkiem zaistnienia okoliczności w nim powołanych, organ administracji ma obowiązek odmowy wydania pozwolenia na broń. Skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem za znęcanie się nad rodziną i skazanie to nie uległo jeszcze zatarciu. Zatem organ administracji miał prawo uznać fakt skazania za wystarczającą przesłankę do odmowy wydania wnioskowanego pozwolenia. Jednocześnie organ zgadza się ze stwierdzeniem skarżącego, iż skazanie za przestępstwo pobicia nie może mieć wpływu na decyzję, ponieważ w sprawie tej nastąpiło zatarcie skazania w listopadzie 2003 r. Niemniej jednak organ zauważa, iż powyższe czyny przestępcze skarżący popełnił z użyciem przemocy w krótkim odstępie czasu, co uzasadnia także obawę wyrażoną w zaskarżonej decyzji.

Składając skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję administracyjną skarżący wnosił o jej uchylenie jako niezgodnej z prawem. Skarżący podnosi, iż miał pozwolenie na dwie sztuki broni myśliwskiej, które zostało mu cofnięte ze względu na wyrok skazujący za pobicie. Broń posiadał przez okres dwa i pół roku od wydania wyroku skazującego i w tym czasie nie popełnił żadnego przestępstwa z jej użyciem. Cofnięcie pozwolenia na broń zaskarżył do NSA lecz następnie skargę cofnął (sygn. akt III SA 1332/02).

Odnosząc się do skazania za przestępstwo przeciwko rodzinie skarżący stwierdza , iż dobrowolnie poddał się karze, ponieważ nie chciał "ciągać" dzieci po sądach i chciał uwolnić się od byłej żony. W przekonaniu skarżącego skazanie za znęcanie się nad rodziną nastąpiło skutkiem pomówienia go przez byłą żonę, a niechętny, jak uważa, stosunek organów Policji do niego wywodzi się z tego, iż były policjant i jego zięć, pracujący obecnie w Policji, mają do niego osobistą złość, gdyż przyłapał ich na kłusownictwie.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji, powołując argumenty przytoczone w zaskarżonej decyzji, wnosił o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje;

Z dniem 1 stycznia 2004 r. weszła w życie ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271), która art. 1 wprowadziła ustawę z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 2 ustawę z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), z dniem 1 stycznia 2004 r.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 w/w ustawy).

W myśl art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia w zaskarżonej decyzji jest art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. Nr 53, poz. 549 ze zm.) – zwanej dalej ustawą.

Przepis ten stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

Powołany przepis określa dwie sytuacje uniemożliwiające wydanie pozwolenia na broń: obawa jej użycia w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego w szczególności zaś skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu lub toczące się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

Treść przepisu prowadzi do wniosku, iż ustawodawca dąży do wyeliminowania z kręgu osób wnioskujących o wydanie pozwolenia na broń lub takie pozwolenie posiadających, osoby których cechy osobowościowe uzasadniają obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Jednym ze zdarzeń uzewnętrzniających posiadanie takich cech stanowi popełnienie przestępstwa z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej. Istnienie tej okoliczności potwierdza prawomocne skazanie wyrokiem sądowym za wymienione przestępstwa lub też prowadzone postępowanie o jego popełnienie. Wskazane w cytowanym przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy rodzaje przestępstw, których popełnienie powoduje, iż danej osobie nie wydaje się pozwolenia na broń lub wydane cofa, ma przykładowy charakter, świadczy o tym użyte w przepisie tym wyrażenie "w szczególności". Niewątpliwie wyliczenie to stanowi dla organów Policji wytyczną interpretacyjną dla oceny czy dany stan faktyczny pozwala na zaliczenie danej osoby do kręgu osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy.

Organ administracji publicznej wywodzi swoją negatywną decyzję, przede wszystkim, z faktu skazania skarżącego za przestępstwo znęcania się fizycznego i psychicznego nad byłą żoną oraz dziećmi. W wyroku Sądu Rejonowego z dnia [...] listopada 2002 r. ([...]) sąd stwierdził, iż skarżący przestępstwa tego dopuścił się bijąc byłą żonę i dzieci, znieważając ich słowami obelżywymi oraz wyganiał ich z domu. Bijąc żonę spowodował u niej obrażenia ciała opisane w tym orzeczeniu. Powyższe dowodzi, iż skarżący dopuścił się przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu znęcając się nad rodziną.

Skazanie za powyższe przestępstwo nie uległo jeszcze zatarciu, zatem skarżący spełniając przesłankę z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy nie mógł otrzymać wnioskowanego pozwolenia na broń.

Decyzja wydana na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy jest tak zwaną decyzją związaną, bowiem organ administracji publicznej po stwierdzeniu, iż zachodzą okoliczności powołane w tym przepisie ma obowiązek odmówić wydania pozwolenia, a pozwolenie wydane cofnąć.

Ubocznie należy stwierdzić, iż argumenty podnoszone w skardze, a dotyczące okoliczności popełnienia przestępstwa przez skarżącego, nie mają wpływu na treść rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie. Także okoliczność wskazywana przez skarżącego, przyłapania na kłusownictwie byłego i obecnego funkcjonariusza Policji, co w ocenie skarżącego stało się przyczyną negatywnego nastawienia organu Policji do niego, nie może stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji administracyjnej, bowiem Sąd administracyjny bada jedynie jej legalność, czyli zgodność z prawem i nie dokonuje dodatkowych ustaleń faktycznych w zakresie podjętych rozstrzygnięć przez organ administracji publicznej. Nadto należy stwierdzić, iż powyższa okoliczność nie zmienia faktu karalności skarżącego, a to właśnie ten fakt stał się podstawą wydania zaskarżonej decyzji.

W tym stanie faktycznym, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdzając, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), orzekł jak w sentencji.