Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 612/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2010-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6036 Inne sprawy dotyczące dróg publicznych
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony akt
Powołane przepisy: article: art. 10
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 20 i art.22
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.
article: art. 90, art. 91 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1590
law: ustawa z dnia 5 czerwca 1998    r. o samorządzie województwa - tekst jednolity
article: par. 2 ust.1 pkt 1d, par. 4 ust. 1, par. 5 ust.1, par.6 ust. 1 oraz par. 7 ust.2 pkt 1-2
journal: Dz.U. 2003 nr 177 poz 1729
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz  wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), Sędziowie sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk,, sędzia WSA Mirosław Wincenciak, Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi "S. P. D." Sp. z o.o. w S. na czynność Zarządu Województwa P. – P. Zarząd Dróg Wojewódzkich w B. z dnia [...] czerwca 2006 r. r. nr [...] w przedmiocie zmiany organizacji ruchu na drodze wojewódzkiej nr [...] na odcinku S. – D. B. 1. uchyla zaskarżoną czynność, 2. stwierdza, że opisana w pkt 1 czynność nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. zasądza od Zarządu Województwa P. – P. Zarząd Dróg Wojewódzkich w B. na rzecz strony skarżącej - "S. P. D." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S. kwotę 457 (słownie czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu [...] czerwca 2006 r. Dyrektor Zarządu Dróg Wojewódzkich

w B. (działający w imieniu Zarządu Województwa P.), działając na podstawie § 10 ust.1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru na tym zarządzaniem, zgłosił do Urzędu Marszałkowskiego Województwa P. wprowadzenie zakazu wjazdu pojazdów o masie całkowitej do 10 ton na najbardziej zniszczonych odcinkach dróg wojewódzkich. Przedmiotowe ograniczenie dotyczyło m.in. drogi wojewódzkiej nr [...] na odcinku: S. – D. B. Do w/w zgłoszenia dołączono schemat tymczasowej organizacji ruchu wprowadzonej w związku ze złym stanem technicznym drogi nr [...] na opisanym odcinku. Jednocześnie mając na uwadze utrudnienia, jakie mogą spowodować wprowadzone zmiany ruchu dla działalności lokalnych firm, organ poinformował, że pod znakami B-18 "10T" zostaną umieszczone tabliczki "nie dotyczy zaopatrzenia w ruchu lokalnym".

Na skutek ustawienia znaku ograniczającego tonaż pojazdów do 10 t na odcinku S. – D. B. Przedsiębiorstwo D. – M. w S. pismem z [...] kwietnia 2008 r. zwróciło się do P. Zarządu Dróg Wojewódzkich w B. o wydanie zaświadczenia na przejazd pojazdów samochodowych o tonażu powyżej 10 t na drodze woj. nr [...] S. – D. B., uzasadniając, że przewóz związany jest z dostawą materiałów na Wytwórnię Mas Bitumicznych w D. B. i transportem kruszyw naturalnych ze żwirowni w N.

W odpowiedzi na powyższy wniosek P. Zarząd Dróg Wojewódzkich poinformował, że wprowadzony zakaz ruchu pojazdów powyżej 10 t nie dotyczy pojazdów poruszających się w ruchu lokalnym, co wynika z umieszczonej pod znakiem tabliczki z napisem "nie dotyczy ruchu lokalnego", a dowodem na to, że pojazd jest w ruchu lokalnym jest list przewozowy.

To pismo Przedsiębiorstwo D. – M. w S. potraktowało jako zezwolenie na poruszanie się pojazdów dokonujących przewóz do Wytwórni M. B. w D. B. i nie było problemów do momentu, kiedy Przedsiębiorstwo zmieniło nazwę na "S. P. D.Sp. z o.o.". Wówczas Policja zaczęła kwestionować poruszanie się pojazdów o masie powyżej 10 tom.

Pismem z dnia [...] marca 2010 r. S. P. D. Sp. z o. o. zwróciło się ponownie do organu z prośbą o aktualizację zezwolenia na przejazd pojazdów o masie powyżej 10 t w ruchu lokalnym na drdze wojewódzkiej nr [...] na odcinku S. – D. B.

P. Zarząd Dróg Wojewódzkich w B., pismem z [...] marca 2010 r. poinformował, że pismo z [...] kwietnia 2008 r. nie stanowiło zezwolenia dla pojazdów poruszających się na spornym odcinku. Następnym pismem z dnia [...] marca 2010 r. (które wpłynęło do skarżącego [...] czerwca 2010 r.) organ poinformował, że w związku z ustawieniem znaku B – 18 "10 t" pojazdy o masie całkowitej 10 t nie mogą poruszać się na odcinku oznakowanym w kierunku S.

S. P. D. Sp. z o. o. (jako kontynuator Przedsiębiorstwa D. – M. w S.) w dniu [...] lipca 2010 r. wezwało P. Zarząd Dróg Wojewódzkich w B. do usunięcia naruszenia prawa poprzez: usunięcie znaku drogowego B – 18 10 t lub przesunięcie tego znaku w celu swobodnego korzystania z drogi albo umieszczenia pod znakiem B – 18 tabliczki wyłączającej od jego stosowania samochody przejeżdżające do Wytwórni Mas Bitumicznych w D. B.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie P. Zarząd Dróg Wojewódzkich

w B. wyjaśnił, że zmiana organizacji ruchu została wprowadzona ze względu na duże natężenie ruchu, które przyczyniło się do degradacji nawierzchni drogi.

S. Przedsiębiorstwo Drogowe Sp. z o. o. zaskarżyło powyższą czynność P. Zarządu Dróg Wojewódzkich w B. w zakresie zmiany organizacji ruchu na drodze wojewódzkiej nr [...] na odcinku S. – D. B. do tut. sądu administracyjnego zarzucając jej naruszenie:

– art. 28 kpa poprzez dokonanie zmiany organizacji ruchu na wskazanym odcinku drogi bez udziału skarżącego przedsiębiorstwa;

– art. 8 i 9 kpa poprzez nie poinformowanie skarżącej o planowanych zmianach organizacji ruchu na spornym odcinku drogi;

– art. 10 kpa poprzez pozbawienie skarżącej czynnego udziału w postępowaniu;

– art. 41 pkt 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych w zw. z § 4 ust.1 pkt 2 w zw. z § 151 ust.1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. poprzez jego nie zastosowanie.

– naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Transportu z 31.07.2007 r.

w sprawie okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych pojazdów na drogach (Dz. U. nr 147, poz. 1040) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury

z 3.07.2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków

i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego

i warunków ich umieszczania na drogach (Dz. U. nr 220, poz. 2181) poprzez umieszczenie na znakach zakazu tabliczek "nie dotyczy ruchu lokalnego".

W uzasadnieniu autor skargi wyjaśnił, że wskutek umieszczenia na drodze wojewódzkiej nr [...] znaku zakazu ruchu pojazdów o masie przekraczającej 10 ton uniemożliwiono skarżącej swobodne korzystanie z należącej do niej nieruchomości, na której znajduje się Wytwórnia M. B. w D. B. W ten sposób ograniczono możliwość rozładunku i załadunku pojazdów stanowiących własność skarżącego. Zdaniem skarżącego wprowadzona zmiana organizacji ruchu narusza jego interes prawny poprzez uniemożliwienie prowadzenia działalności gospodarczej, bo znak B – 18 znajduje się przy wjeździe do Wytwórni. Skarżący podkreślił, że jego działalność na przedmiotowej nieruchomości prowadzona jest od 25 lat, a wprowadzona zmiana organizacji ruchu uniemożliwia jej swobodne kontytuowanie.

Pełnomocnik skarżącego przedsiębiorstwa podniósł, że wprowadzona zmiana organizacji ruchu, a dokładnie umieszczenie znaku B - 18 10 t na drodze nr [...]na odc. S. – D. – B., z napisem "nie dotyczy ruchu lokalnego" narusza rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach. W ocenie pełnomocnika skarżącego wprowadzony napis "nie dotyczy ruchu lokalnego" jest zbyt ogólnikowy, a powinien szczegółowo określać rodzaj pojazdu lub uczestników ruchu.

P. Zarząd Dróg Wojewódzkich w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Ustosunkowując się do zarzutów skargi wyjaśnił, że zasady opracowywania zmiany organizacji ruchu i jego zatwierdzania przez określone podmioty zostały szczegółowo unormowane w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem, a ustawodawca nie przewidział w tym postępowaniu udziału osób trzecich, w tym właścicieli nieruchomości usytuowanych przy drodze publicznej. Skoro skarżąca nie była stroną postępowania, to organ nie mógł też naruszyć wskazanych w skardze przepisów art. 9, 10 i 28 kpa, albowiem dotyczą one wyłączenie strony.

Zdaniem organu, nie znajduje zastosowanie art. 41 pkt 6 usatwy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 3 marca 1999 r. § 2, gdyż przepisy te nie dotyczą organizacji ruchu. Zaskarżona czynność ma charakter czynności materialno – technicznej i skarga do Sadu jest bezzasadna..

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem niniejszej skargi jest zmiana organizacji ruchu na drodze wojewódzkiej nr [...] na odcinku S. – D. B. w zakresie ustawienia znaku drogowego B-18 10t - zakazu wjazdu pojazdów o rzeczywistej masie całkowitej ponad 10 ton.

Przystępując do rozpoznania tak zakreślonej skargi, sąd administracyjny

w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kontroli tego sądu. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, cytowanej dalej: p.p.s.a. (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zgodnie z którą sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę pod względem legalności, to jest zgodności z prawem, działań lub bezczynności organów administracji publicznej. W myśl art. 3 § 2 p.p.s.a. sądy administracyjne są właściwe do rozpoznawania skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty i postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, inne niż wyżej określone akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach i bezczynność organów w tych przypadkach, ponadto na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż wyżej wskazane, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej oraz akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego.

Szczególne rozwiązanie prawne zawiera art. 91 ust.1 w zw. z art. 90 ustawy

z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (t.j. z 2001r. Dz.U. Nr 142, poz. 1590 ze zm.), zwanej dalej u.s.w. Stosownie do uregulowań zawartych w tych przepisach, sądowej kontroli poddana została bezczynność organu samorządu województwa (gdy nie wykonuje on czynności nakazanych prawem) bądź podejmowane przez taki organ czynności prawne lub faktyczne, przez które naruszone zostały prawa osób trzecich. W takiej sytuacji, skargę do sądu administracyjnego może wnieść każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone czynnością podjętą przez organ samorządu województwa w sprawie

z zakresu administracji publicznej, po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa.

W ocenie Sądu czynność polegająca na zmianie organizacji ruchu, jest czynnością w sprawie z zakresu administracji publicznej, o jakiej mowa w art. 91 ust.1 u.s.w., co oznacza, że może być zaskarżona do sądu administracyjnego. Tożsame stanowisko dotyczące czynności zatwierdzenia organizacji ruchu przez starostę jest już utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych (por., wyrok WSA w Olsztynie z dnia 15 października 2010r., II SA/Ol 722/10, wyrok WSA

w Warszawie z dnia 20 lipca 2006 r., sygn. VI SA/Wa 109/06 Lex 243069, uchwała NSA z dnia 13 października 2003 r., sygn. OPS 4/03, ONSA 2004/1/8, wyrok WSA w Kielcach z dnia 25 stycznia 2008 r., sygn. II SA/Ke 565/07, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak wynika z powyższego działania w zakresie zarządzania ruchem na drogach publicznych należą do zadań administracji publicznej, realizowanych na podstawie przepisów prawa powszechnie obowiązującego (art. 10 ust. 3 - 6 Prawa o ruchu drogowym). Mają one na celu zapewnienie bezpieczeństwa wszystkim uczestnikom ruchu drogowego, przy efektywnym wykorzystaniu dróg publicznych i zaspokojeniu potrzeb społeczności lokalnych. Wobec tego, czynność polegająca na zmianie organizacji ruchu, jest czynnością w sprawie z zakresu administracji publicznej, o jakiej mowa w art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa, podejmowaną przez organ województwa.

Skoro przedmiot zaskarżenia należy do właściwości sądu administracyjnego, należało zbadać pozostałe przesłanki dopuszczalności wniesionej skargi.

Z akt administracyjnych wynika, że skarżąca spółka pismem złożonym w dniu

1 lipca 2010 r. wezwała P. Zarząd Dróg Wojewódzkich w B. do usunięcia naruszenia prawa, a organ udzielił tej odpowiedzi 13 lipca 2010 r. Odpowiedź tę skarżąca spółka otrzymała [...] lipca 2010 r., zaś skarga złożona została w dniu 12 sierpnia 2010 r., zatem z zachowaniem ustawowego terminu.

Przyjmując skargę do rozpoznania Sąd uznał także, że zaskarżoną czynnością naruszony został interes prawny S. P. D. Sp. z o.o. Jak wynika z niekwestionowanych przez strony okoliczności faktycznych, skarżąca spółka prowadzi działalność gospodarczą polegającą na wydobyciu i sprzedaży kruszyw naturalnych z Kopalni Surowców Mineralnych N. w N. i drogą wojewódzką nr [...] na odcinku O. – D. B. poruszają się należącej do jej przedsiębiorstwa – pojazdy. W tej sytuacji staje się oczywistym, że wprowadzona zaskarżoną czynnością zmiana organizacji ruchu polegająca na wprowadzeniu zakazu poruszania się na spornym odcinku pojazdów o rzeczywistej masie całkowitej powyżej 10 ton, realnie wpływa na zakres prowadzonej przez spółkę działalności gospodarczej. Spółka może, bowiem tylko wywozić kruszywo znacznie dłuższą trasą lub pojazdami o dopuszczalnym niższym tonażu, spełniającymi parametry obowiązujące w zmienionym ruchu drogowym. Oba rozwiązania bezspornie powodują wzrost kosztów wydobycia kruszywa, zmniejszając konkurencyjność tego produktu i wpływając tym samym na wykonywanie działalności gospodarczej. Uznając natomiast, że interes prawny może wynikać z przepisów kształtujących uprawnienia i obowiązki jednostki, bez względu na to, czy są to przepisy ustrojowe, przepisy prawa materialnego lub procesowego, przyjąć należy, że źródłem interesu prawnego mogą być także ogólne normy prawne, kreujące prawo do prowadzenia działalności gospodarczej, w tym art. 20 i art. 22 Konstytucji oraz art. 6 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Przepis art. 20 Konstytucji wyraża zasadę wolności działalności gospodarczej, która obejmuje nie tylko wolność wyboru rodzaju działalności gospodarczej, ale także wolność wykonywania wybranej sfery tej działalności, natomiast art. 22 Konstytucji zakłada dopuszczalność ograniczenia wolności działalności gospodarczej pod warunkiem zastosowania drogi ustawowej, ze względu na ważny interes publiczny. Przepisy te należą do podstawowych zasad ustrojowych, a zagwarantowane w nich prawa powinny być urzeczywistniane przez działanie o charakterze prawodawczym, ale także przez podejmowane faktyczne czynności organów państwa. Powyższe normy prawne, gwarantujące swobodne prowadzenie działalności gospodarczej, mogą być źródłem interesu prawnego w domaganiu się kontroli prawidłowości zatwierdzenia zmiany organizacji ruchu, w sytuacji gdy ograniczenie to wpływa na sytuację prawną podmiotu, np. przez to, że uniemożliwia mu racjonalne i na równych prawach wykonywanie działalności gospodarczej.

Stwierdzenie naruszenia interesu prawnego skarżącego przedsiębiorstwa

i spełnienie wymogów formalnych otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania zarzutów jego skargi.

Podstawą prawną kontrolowanej w niniejszej sprawie czynności zmiany organizacji ruchu jest rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 23 września

2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz.U. Nr 177, poz. 1729), zwane dalej rozporządzeniem. Jak wynika z § 4 ust.1 tego rozporządzenia podstawą do zmiany organizacji ruchu na istniejącej drodze jest zatwierdzenie organizacji ruchu przez organ zarządzający ruchem. Przepis § 6 ust.1 oraz § 2 ust.1 pkt 1d tego rozporządzenia stanowi z kolei, że organizację ruchu (a tym samym jej zmianę) zatwierdza, na podstawie projektu organizacji ruchu, organ zarządzający ruchem właściwy dla danej drogi, przy czym działania organu w tym zakresie podejmowane są w ramach czynności organizacyjno-technicznych. Organy zarządzające ruchem na poszczególnych kategoriach dróg określa zaś art. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 Nr 108, poz. 908 ze zm.). Stosownie do ust.4 tego przepisu ruchem na drogach wojewódzkich zarządza marszałek województwa, z zastrzeżeniem ust. 6.

Jak wynika z § 5 ust. 1 cyt. wyżej rozporządzenia projekt organizacji ruchu powinien zawierać:

1) plan orientacyjny w skali od 1:10.000 do 1:25.000 z zaznaczeniem drogi lub dróg, których projekt dotyczy;

2) plan sytuacyjny w skali 1:500 lub 1:1.000 (w uzasadnionych przypadkach organ zarządzający ruchem może dopuścić skalę 1:2.000 lub szkic bez skali) zawierający:

a) lokalizację istniejących, projektowanych oraz usuwanych znaków drogowych, urządzeń sygnalizacyjnych i urządzeń bezpieczeństwa ruchu; dla projektów zmian stałej organizacji ruchu dopuszcza się zaznaczenie lokalizacji tylko znaków i urządzeń dla nowej organizacji ruchu,

b) parametry geometrii drogi;

3) program sygnalizacji i obliczenia przepustowości drogi - w przypadku projektu zawierającego sygnalizację świetlną;

4) zasady dokonywania zmian oraz sposób ich rejestracji - w przypadku projektu zawierającego znaki świetlne lub znaki o zmiennej treści oraz w przypadku projektu dotyczącego zmiennej organizacji ruchu lub zawierającego inne zmienne elementów mające wpływ na ruch drogowy;

5) opis techniczny zawierający charakterystykę drogi i ruchu na drodze,

a w przypadku organizacji ruchu związanej z robotami prowadzonymi w pasie drogowym - opis występujących zagrożeń lub utrudnień; przy robotach prowadzonych w dwóch lub więcej etapach opis powinien zawierać zakres planowanych robót dla każdego etapu i stan pasa drogowego po zrealizowaniu etapu robót;

6) przewidywany termin wprowadzenia czasowej organizacji ruchu oraz termin wprowadzenia nowej stałej organizacji ruchu lub przywrócenia poprzedniej stałej organizacji ruchu - w przypadku projektu dotyczącego wykonywania robót na drodze;

7) nazwisko i podpis projektanta.

Ponadto do przedstawionego do zatwierdzenia projektu organizacji ruchu na drodze wojewódzkiej, powinny być dołączone opinie komendanta wojewódzkiego policji i zarządu drogi, jeżeli nie jest on jednostką składającą projekt (§7 ust.2 pkt 1

i 4 rozporządzenia).

W rozpatrywanej sprawie, jak wynika z akt administracyjnych, kwestionowana przez skarżącego zmiana organizacji ruchu poprzez ustawienie znaku drogowego

B -18 10 t na drodze wojewódzkiej nr 670 na odcinku S. – D. B. nie została poprzedzona opisaną wyżej - procedurą. Po pierwsze, w sprawie brak jest wymaganego projektu zmiany organizacji ruchu. Za taki projekt nie może być uznany dołączony do akt administracyjnych "schemat tymczasowej organizacji ruchu", gdyż nie spełnia on podstawowych wymogów § 5 ust.1 rozporządzenia. Ponadto zgodnie z § 6 ust. 1 organ zarządzający ruchem właściwy dla danej drogi zatwierdza organizację ruchu na podstawie projektu organizacji ruchu. Z tego względu, prawodawca uznał za istotne szczegółowe określenie zawartości tego projektu. Zatem, projekt należy przedstawić w taki sposób, aby była możliwa jego weryfikacja, a jego treść powinna logicznie uzasadniać wprowadzenie określonej organizacji ruchu i wskazywać na efektywność proponowanej organizacji ruchu, szczególnie gdy dotyczy ona zmiany dotychczasowej organizacji ruchu. Schemat został sporządzony w 2006 roku i jest to jedyny dokument jaki organ posiada.

Nie ma też opinii, o jakiej mowa w § 7 ust.2 pkt 2 rozporządzenia. Opinia taka powinna być złożona na piśmie i zawierać oświadczenie upoważnionego organu zawierające ocenę i ustosunkowanie się do proponowanych w projekcie rozwiązań

w zakresie organizacji ruchu.

Ponadto podkreślić należy, że sposób wprowadzenia w przedmiotowej sprawie zmiany organizacji ruchu, narusza w sposób ewidentny powołane wyżej przepisy rozporządzenia. Powyższe uniemożliwia tym samym ocenę racjonalności wprowadzonego i kwestionowanego w skardze zakazu - w zakresie określenia wielkości masy rzeczywistej pojazdów, które nie mogą poruszać się po drodze wojewódzkiej nr 670 i jego realnego wpływu na stan jej nawierzchni. Skoro głównym motywem zmiany dotychczasowej organizacji ruchu było niedopuszczenie do dalszej degradacji drogi, to efektywność tej zmiany musi wynikać wprost z przedłożonego do zatwierdzenia projektu organizacji ruchu. W niniejszym przypadku wniosku takiego nie można wyprowadzić, albowiem brak jest wymaganego projektu.

Zasadny jest również zarzutu pełnomocnika skarżącej spółki, że umieszczenie znaku B - 18 10 t na drodze nr 670 na odc. S. – D. B., z napisem "nie dotyczy ruchu lokalnego" narusza rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz.U. Nr 220, poz. 2181 ze zm.). Jak wynika z załącznika nr 1 pkt 3 (grafika) ppkt 3.1.2. "Informacje prezentujące znaczenie znaku zakazu w szczególności informujące, jakich pojazdów znak dotyczy np. podające ich rodzaj lub masę, należy umieszczać na tabliczce pod znakiem lub na tarczy znaku". Jeżeli istnieje potrzeba wyłączenia z zakazu pewnych uczestników ruchu lub rodzaju pojazdów, to należy stosować zwrot "Nie dotyczy...", a napisy powinny konkretnie określać rodzaj pojazdów lub uczestników ruchu. Nie dopuszcza się zaś stosowania sformułowań ogólnych np. "Nie dotyczy ruchu lokalnego".

W aspekcie podniesionych wyżej uwag Sąd pragnie dodatkowo podkreślić, że wprawdzie postępowanie uregulowane w rozporządzeniu toczy się wedle specyficznych zasad i bez udziału stron, jednak nie zwalnia to organu od przestrzegania ogólnych zasad wyrażonych w kpa, w szczególności dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i przeprowadzenia postępowania w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów państwa (art. 7 i 8 kpa). Ponieważ zmiana organizacji ruchu wprowadza dla użytkowników drogi konkretne obowiązki

w zakresie i sposobie korzystania z niej, zwłaszcza dla uczestników ruchu lokalnego, postępowanie zmierzające do zatwierdzenia zmiany organizacji ruchu winno być przeprowadzone w taki sposób, aby dokonane zmiany odpowiadały zamierzonym celom i były poprzedzone wszechstronną analizą wszystkich okoliczności zwłaszcza wtedy, gdy wprowadzają zakazy ograniczające dostęp do drogi pojazdom

o określonych parametrach. Zdaniem Sądu, takiej właśnie analizy zabrakło

w przedmiotowej sprawie, co nie pozwala ocenić, czy wprowadzona zmiana organizacji ruchu pozwoli na realne osiągnięcie zamierzonego przez organ celu, jakim jest niedopuszczenie do dalszego pogorszenia stanu technicznego drogi wojewódzkiej nr 670.

Sąd uchylił, niniejszym wyrokiem, tylko zaskarżoną czynność materialno – techniczną, chociaż przepisy prawa zostały naruszone w szerszym zakresie. Organ nie wyjaśnił, dlaczego sporny znak B – 18 10 t został usytuowany akurat przy wjeździe do wytwórni mas bitumicznych skarżącej i jakie przeszkody prawno – faktyczne przemawiają za niemożliwością jego przesunięcia w taki sposób, by pojazdy skarżącej nie były objęte tym zakazem. Skoro brak jest jakiejkolwiek dokumentacji (poza schematem tymczasowej organizacji ruchu na drogach wojewódzkich nr 670 i 671) dotyczącej zmiany organizacji ruchu na dzień 21 czerwca 2006 r., to w ocenie Sądu, postawienie spornego znaku w tym, a nie w innym miejscu, należy uznać za dowolne.

Nadto, z treści czynności materialno – technicznej z dnia 21 czerwca 2006 r. wynika, że intencją organu miało być umożliwienie działalności lokalnym firmom poprzez zamieszczenie tabliczki "nie dotyczy zaopatrzenia w ruchu lokalnym". Istniejący spór dowodzi, że spod zakazu "wyjęto" nie wszystkie podmioty ruchu lokalnego, bądź też uznano, ze firma skarżącej pozostaje poza ruchem lokalnym. Może to wskazywać na nierówne traktowanie podmiotów gospodarczych, bądź też posługiwanie się swoistą definicją "ruchu lokalnego", która w przepisach nie została określona. Jak wyżej wskazano, niezgodne z prawem jest zamieszczenie ogólnikowego napisu "nie dotyczy ruchu lokalnego" bez jego uszczegółowienia do poszczególnych przedmiotów czy rodzaju pojazdów.

Zdaniem Sądu, konflikt powyższy nie powinien znaleźć finału w Sądzie, zważywszy okoliczność, że przez okres 4 lat firma skarżącej, posługując się pismem P. Zarządu Dróg Wojewódzkich w Białymstoku z dnia [...] kwietnia 2008 r. nie miała problemów(ze strony kontroli drogowych) z zakazem poruszania się po drodze nr [...]. Nie chodzi wszak o wydawanie zaświadczeń dla skarżącej, ale o taki sposób i miejsce usytuowania znaków drogowych, przy zachowaniu przepisów obowiązujących, by nie można było zarzucić organowi niezgodności działania

z prawem.

Ponownie rozpoznając sprawę organ administracji uwzględni powyższe rozważania Sądu i zdecyduje o zasadności wprowadzenia zaproponowanej zmiany organizacji ruchu, zachowując tryb postępowania przewidziany dla takich spraw

w § 4 - § 8 powoływanego rozporządzenia.

Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 146 p.p.s.a. orzeczono jak

w sentencji. Rozstrzygnięcie w przedmiocie wykonalności zaskarżonej czynności podjęto na podstawie art. 152 p.p.s.a.

O kosztach Sąd orzekł zgodnie z art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.