Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 712/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2005-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego
Teza: Na etapie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, gdzie nie określa się konkretnego usytuowania, kształtu, formy i dokładnych wymiarów obiektu, organy nie są uprawnione do sprawdzania zgodności projektowanej inwestycji z przepisami prawa budowlanego i warunkami technicznymi. W kwestii dopuszczalności usytuowania budynku oraz jego kształtu rozstrzygają organy właściwe do wydawania decyzji o zatwierdzenie projektu budowlanego po przedłożeniu konkretnego projektu.

TEZY

Na etapie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, gdzie nie określa się konkretnego usytuowania, kształtu, formy i dokładnych wymiarów obiektu, organy nie są uprawnione do sprawdzania zgodności projektowanej inwestycji z przepisami prawa budowlanego i warunkami technicznymi. W kwestii dopuszczalności usytuowania budynku oraz jego kształtu rozstrzygają organy właściwe do wydawania decyzji o zatwierdzenie projektu budowlanego po przedłożeniu konkretnego projektu.


SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stanisław Prutis, Sędziowie asesor WSA Urszula Barbara Rymarska (spr.), sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi I. i J. I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] maja 2005 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - oddala skargę.-


UZASADNIENIE

Na wniosek z dnia 22 grudnia 2004 r. W. Z. oraz M. i H. S., Prezydent B. decyzją z dnia [...] marca 2005 r. Nr [...] (znak: [...], ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na realizacji budynków mieszkalnych jednorodzinnych

w zabudowie szeregowej, w ilości trzech segmentów dwukondygnacyjnych, bez podpiwniczenia z wbudowanymi garażami, na działce oznaczonej w ewidencji gruntów

nr [...], położonej w B. przy ulicy K., wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na terenie działki nr [...] oraz w pasie drogowym ulicy K. (działka nr [...]).

Kwestionując powyższą decyzję skarżący I. i J. I. oraz Państwo I. i P. B. w odwołaniu wniesionym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B., wskazali na niezgodność z prawdą informacji zawartej w uzasadnieniu decyzji a dotyczącej szerokości pasa drogowego. W toku postępowania odwoławczego część stron zgłosiła swoje dalsze uwagi, o czym Kolegium poinformowało wszystkie strony wyznaczając im termin na zapoznanie się z aktami sprawy i wypowiedzenie się, co do zgłoszonych żądań, a także – nowy termin załatwienia sprawy. Żadna ze stron nie zgłosiła dalszych uwag.

Rozpatrując sprawę w toku postępowania odwoławczego Kolegium nie dostrzegło w postępowaniu organu pierwszej instancji oraz w zaskarżonej decyzji uchybień, które mogłyby być podstawą jej uchylenia. W związku z powyższym decyzją z dnia [...] maja

2005 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta B. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na realizacji budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej.

W skardze złożonej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego

B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skarżący wnieśli o jej uchylenie zarzucając Kolegium:

1. nieuwzględnienie w postępowaniu przepisów prawa materialnego, a mianowicie

§ 125 i § 126 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia

02 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430), poprzez przyjęcie, że szerokość jezdni nie ma wpływu na wynik sprawy, podczas, gdy powoływane przepisy warunków technicznych zawierają konkretne wymagania dotyczące obowiązku zachowania odpowiedniej szerokości utwardzonej części pasa drogi

i zapewnienia na drodze nieprzelotowej odpowiedniego placu do zawracania samochodów, zaś droga dojazdowa do ulicy K., mająca zapewniać skomunikowanie planowanych domów jednorodzinnych z drogą publiczną jest zbyt wąska i nie posiada stosownego placu do nawracania;

2. tolerowanie błędnie przeprowadzonej analizy terenu, gdyż w warunkach zabudowy nie został rozwiązany problem ani szerokości utwardzonej części jednopasmowej drogi klasy D, ani placu do zawracania samochodów;

3. pominięcie w części graficznej decyzji wyznaczenia linii zabudowy oraz wydzielenia placu do zawracania samochodów, a także miejsc do parkowania na własnej działce pojazdów użytkowników planowanych budynków oraz osób czasowo przebywających.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o jej oddalenie dodatkowo wyjaśniając, że zaskarżona decyzja dotyczy inwestycji

z zakresu budownictwa mieszkaniowego, której skala oraz przewidywane miejsce realizacji nie wiążą się z koniecznością zastosowania jakichkolwiek szczególnych procedur i zastosowania szczególnych warunków i wymagań określonych przepisami odrębnymi.

Dlatego też Kolegium uznało, że organ pierwszej instancji prawidłowo uczynił określając w wydanej decyzji standardowe wymagania i warunki kształtowania przyszłej zabudowy.

Ustosunkowując się do zarzutów Kolegium podniosło, że utrzymując w mocy decyzję ustalającą warunki zabudowy dla przedsięwzięcia określonego wnioskiem inwestorów kierowało się tymi przepisami obowiązującego prawa, które mają zastosowanie na obecnym etapie inwestycyjnego procesu decyzyjnego. Podkreślono, że planowana inwestycja nie dotyczy robót związanych z budową czy przebudową bądź utrzymaniem drogi publicznej, w związku, z czym nie naruszono przepisów obowiązujących w trakcie projektowania, budowy i utrzymania dróg publicznych, gdyż nie mają one zastosowania przy ustalaniu warunków zabudowy mieszkaniowej na działkach sąsiadujących z pasem drogi publicznej. Wskazano, że nawet gdyby działka

nr [...], pełniąca funkcję dojazdu do będącej niewątpliwie drogą publiczną ulicy K., była częścią składową tej drogi, zarzut naruszenia (czy bezzasadnego nieuwzględnienia) przepisów wspomnianego rozporządzenia należało uznać za nietrafny.

W związku z powyższym również kolejny zarzut, dotyczący wadliwości przeprowadzonej analizy terenu, na który inwestycja może oddziaływać, zdaniem Kolegium, jest niezasadny. Podniesiono, że zarówno analiza terenu, jak i uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji były na tyle dokładne i wyczerpujące, że Kolegium trudno było nawet dodać jakieś uzupełniające stwierdzenia. Podkreślono, że w aktach przedstawionych Kolegium wraz z odwołaniem znajdowały się wszystkie, wymagane przepisami prawa graficzne części zaskarżonej decyzji o warunkach zabudowy. To, że na kopiach map nie uwzględniono miejsca usytuowania parkingów czy placu do nawracania, jest jak najbardziej zrozumiałe i strony były informowane o powodach takiego zachowania w decyzji Prezydenta B. Dodatkowo podniesiono, że organom administracji publicznej wolno narzucać na inwestorów jedynie takie obowiązki, jakich konkretyzowanie decyzją o warunkach zabudowy przewidziano przepisami ustawowymi. To, czego domagają się Skarżący nie wynika z żadnego przepisu prawa mającego zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Szczegółowe rozwiązania zaprojektowane mają być dopiero na podstawie decyzji o warunkach zabudowy oraz przepisów odrębnych, a oceni je organ zatwierdzający dokumentację techniczną i wydający pozwolenie na budowę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd administracyjny został wyposażony

w funkcje kontrolne działalności administracji publicznej, co oznacza, że w przypadku zaskarżenia decyzji, sąd bada jej zgodność z przepisami prawa (art. 1 ustawy z dnia

25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U. Nr 153, poz. 1269 oraz art. 3 i art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Podstawowym celem i efektem kontroli sądowej jest, więc eliminowanie z obrotu aktów i czynności organów administracji publicznych niezgodnych z prawem i przywrócenie stanu zgodnego z prawem poprzez wydanie orzeczenia odpowiedniej treści. W świetle opisanego wyżej stanu faktycznego, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, a tym samym podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. Należy zgodzić się ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B., że planowana inwestycja nie dotyczy robót związanych z budową czy też przebudową drogi publicznej, w związku, z czym nie można mówić o naruszeniu przepisów dotyczących projektowania, budowy i utrzymania dróg publicznych, gdyż nie mają one zastosowania przy ustalaniu warunków zabudowy mieszkaniowej na działkach sąsiadujących z pasem drogi publicznej.

W art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) zostały określone warunki uzależniające wydanie pozytywnej decyzji w sprawie warunków zabudowy dla przedsięwzięć niebędących inwestycją celu publicznego. Natomiast sposób ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania terenu określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 16 sierpnia 2003 r. (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). W myśl § 3 wspomnianego rozporządzenia "w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy

i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 wspomnianej ustawy. W związku z tym, że z dniem 1 stycznia 2003 r. przestał obowiązywać miejscowy plan szczegółowy zagospodarowania przestrzennego części osiedla N. M. [...], przed wydaniem decyzji przez organ pierwszej instancji opracowano taką analizę zawierającą część tekstową: wymagania dotyczące linii zabudowy, formy architektonicznej, projektowanej powierzchni zabudowy działki, gabaryty i wysokość projektowanej zabudowy, i graficzną (załącznik nr 2 do decyzji Prezydenta B. z dnia [...] marca 2005 r. Nr [...]).

Wśród warunków wynikających z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które muszą zostać spełnione łącznie, by można było wydać decyzję

o warunkach zabudowy wymienia się m.in. warunek, by teren inwestycji posiadał dostęp do drogi publicznej (art. 61 ust. 1, pkt 2 przywołanej ustawy). Warunek dostępu do drogi publicznej został wkomponowany w wymogi pkt 1 wspomnianego artykułu odnoszące się do tego by, co najmniej jedna działka sąsiednia dostępna z tej samej drogi publicznej, była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań, dotyczących nowej zabudowy. Pojęcie dostępu do drogi publicznej, o którym mowa we wspomnianym przepisie, nie ogranicza się do bezpośredniego dostępu. Zgodnie z art. 2 pkt 14 ustawy

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć zarówno bezpośredni dostęp do tej drogi, jak i dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Warunek ten jak i pozostałe wymagane przepisami prawa został łącznie spełniony w omawianej sprawie, tym samym zaistniały podstawy do wydania przez Prezydenta B. pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji z uwagi na istniejące zagospodarowanie terenu w granicach analizowanego terenu z zabudową mieszkaniową jednorodzinną oraz zespołem budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej, w granicach analizowanego terenu w rejonie ulicy K. uzasadnia zamierzenie inwestycyjne określone we wniosku inwestora. Mając na uwadze zasadę praworządności, zgodnie z którą organy administracji publicznej działają na podstawie w granicach prawa (art. 6 k.p.a.), podkreślić należy, że organom administracji wolno narzucać na inwestorów jedynie takie obowiązki, jakie przewidziano w przepisach prawa.

Skarżący w złożonej skardze, koncentrują się na zarzutach dotyczących dostępu do drogi publicznej, w szczególności wymagań, jakie musi spełniać istniejąca droga dojazdowa (wewnętrzna) na działce nr ewid. gruntu [...] zapewniająca dostęp do ulicy K., będącej drogą publiczną. W decyzji organu pierwszej instancji zawarto warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające

z przepisów odrębnych w tym w pkt "c" zatytułowanym "Obsługa w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji" wskazano, że "realizowana inwestycja nie może negatywnie wpływać ma możliwość komunikacji pieszej i kołowej na terenie własnym

i sąsiednim". Wskazano również, że "zgodnie z § 18 warunków technicznych zagospodarowując działkę budowlaną należy urządzić stosownie do jej przeznaczenia

i sposobu zabudowy zapewniając miejsca postojowe na terenie własnej działki dla samochodów, użytkowników stałych i przebywających okresowo". Tym samym w ocenie Sądu zarzut dotyczący pominięcie w decyzji (w jej części graficznej) wyznaczenia linii zabudowy oraz wydzielenia placu do zawracania samochodów, a także miejsc do parkowania na własnej działce pojazdów użytkowników planowanych budynków oraz osób czasowo przebywających należy uznać za niezasadny, gdyż stosowne zapisy znajdują się w części tekstowej decyzji (w jej uzasadnieniu). Ponadto w pkt "d" zatytułowanym "Wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich" zapisano, że obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy projektować w sposób zapewniający m.in.: poszanowanie występujących w obszarze obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym dostęp do drogi publicznej, a także odpowiednie usytuowanie na działce budowlanej oraz zgodnie z odnoszącymi się do powyższego przepisami techniczno-budowlanymi i zasadami wiedzy technicznej, określonymi

m.in. w: ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. Nr 71 z 2000r.,

poz. 838 ze zm.), rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia

02 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43 z 1999 r., poz. 430 ze zm.). Wskazano więc również przepisy rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej, na które powołują się skarżący w skardze, które powinny być brane pod uwagę przy usytuowaniu planowanej inwestycji, lecz dopiero na etapie sporządzania projektu budowlanego.

Należy zgodzić się z organami, że na etapie ustalenia warunków zabudowy

i zagospodarowania terenu, gdzie nie określa się konkretnego usytuowania, kształtu, formy i dokładnych wymiarów obiektu, organy nie są uprawnione do sprawdzania zgodności projektowanej inwestycji z przepisami prawa budowlanego i warunkami technicznymi. W kwestii dopuszczalności usytuowania budynku oraz jego kształtu rozstrzygają organy właściwe do wydawania decyzji o zatwierdzenie projektu budowlanego po przedłożeniu konkretnego projektu budowlanego. Wszystko to zostanie sprecyzowane na etapie postępowania dotyczącym wydania pozwolenia na budowę po opracowaniu projektu budowlanego, przy uwzględnieniu obowiązujących warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, i ustaleniami prawa budowlanego oraz przepisami odrębnymi przytoczonymi w decyzji organu pierwszej instancji, a także, co do zachowania odległości określonych w przepisach szczególnych.

Biorąc pod uwagę powyższe, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami).-