Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 755/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-01-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Matan (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant Agnieszka Jurczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi E. L. i W. L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. nr [...], 2. zasądza od Wojewody [...] solidarnie na rzecz skarżących kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Prezydent Miasta B. zatwierdził projekt budowlany i udzielił J. P. pozwolenia na budowę J. P. budowę garażu dustanowiskowego B. przy ul. [...] dz. nr 1, obręb [...] o następujących parametrach: powierzchnia zabudowy 197,80 m.kw., powierzchnia użytkowa – 187,72 m23, kubatura 1282,24 m i wysokość - 8,15 m.

W uzasadnieniu decyzji podkreślono, że inwestycja zlokalizowana jest na trenie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - uchwała Rady Miejskiej w B. nr [...] z dnia [...] r. - położonego w jednostce strukturalnej oznaczonej symbolem "MN, U-10" przeznaczonego pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i usługi. Garaż jest uzupełnieniem funkcji podstawowej, w tym przypadku zabudowy jednorodzinnej.

Zgodnie z wymogami planu dla analizowanego obszaru wskaźniki zabudowy wynoszą jak następuje:

1/ wysokość budynków - max. 10m dla budynków mieszkalnych i mieszkalno-usługowych oraz 12m dla budynków usługowych - dla zabudowy gospodarczej i garażowej plan nie podaje wytycznych wskaźników.

2/ powierzchnia zabudowy - max 40% powierzchni działki budowlanej; projekt zakłada 25% powierzchni zabudowy budynek istniejący + projektowany,

3/ powierzchnia biologicznie czynna - min. 20% powierzchni działki budowlanej - projekt przewiduje 39% powierzchni biologicznie czynnej.

4/ maksymalna powierzchnia zabudowy budynków 200m2 - w projekcie wyliczono powierzchnie zabudowy budynków tj. 197,80m2.

Do projektu załączono analizę zacienienia i przesłaniania, w której wykazano, że projekt spełniania warunki techniczne wynikające z §13, §60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. (Dz.U z 2002r. poz. 690 nr 75 z późn. zm.) w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Zdaniem organu zostały spełnione warunki wynikające z zasady dobrego sąsiedztwa, bowiem dostosowano nową zabudowę do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy, cech i parametrów o charakterze urbanistycznym (zagospodarowanie obszaru) i architektonicznym (ukształtowanie wzniesionych obiektów).

Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę oraz decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego dokonano sprawdzenia, o jakim mowa w art. 35 ust. 1 pr. bud.

W ocenie organu warunki tam określone zostały spełnione. Ponadto inwestor przedłożył projekt budowlany, który został uzgodniony zgodnie z przepisami odrębnymi i szczególnymi, opracowany przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane.

Odwołanie od tej decyzji wniosła E. L., żądając stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w całości, jednocześnie podnosząc zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego, w tym:

1/ art. 20. ust. 1, pkt. 1 pr. bud. poprzez jego .niewłaściwe zastosowanie i zatwierdzenie sporządzonego w sposób wadliwy projektu budowlanego, sprzecznego z ustaleniami wynikającymi z obowiązujących warunków zabudowy określonych w Uchwale Nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia: [...] r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego § 11, pkt, 2, lit. b - c (Dz.Urz. Woj, [...] z dnia: [...] r. poz. [...])

2/ art. 35 ust. 1 pr. bud. poprzez jego niezastosowanie, polegające na braku należytego zbadania przedłożonego przez inwestora projektu z warunkami zabudowy w planie miejscowym;

3/ § 102 w zw. z § 21 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia: 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na bezkrytycznym przyjęciu, że garaż dwustanowiskowy może mieć powierzchnię zabudowy prawie: 200 m2

Ponadto wskazała na naruszenie przepisów prawa procesowego - art. 28 k.p.a., art. 42 § 1 k.p.a., w zw. z art. 28, ust. 2 pr. bud. poprzez ich nie zastosowanie oraz art. 6 k.p.a. i art. 34 § 1 k.p.a., także poprzez ich niezastosowanie - wobec: J. T. i M. M. (z domu: T.), właścicieli gruntów sąsiednich (w stosunku do działki inwestora J.P.) i nie doręczenie im we właściwym trybie stosownych zawiadomień o wszczęciu postępowania a w konsekwencji również decyzji rozstrzygającej o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę, co pozbawiło ich czynnego udziału w sprawie.

Odwołująca się wniosła także o dopuszczenie szeregu środków dowodowych, w tym zeznań w charakterze świadka, zeznań w charakterze strony oraz kilku dokumentów (m.in. wydruku z Centralnej Ewidencji Działalności Gospodarczej inwestora J. P.).

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy, podzielając stanowisko organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji stwierdził, iż ze względów formalnych przedmiotem postępowania nie może być wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji, a jedynie wniesione odwołanie. Odnosząc się do zarzutów wskazanych w odwołaniu podkreślił, iż zgodnie z art. 4 pr. bud. "każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami". Warunkiem, który musi zostać spełniony, aby podmiot dysponujący nieruchomością mógł skorzystać z prawa zabudowy, jest wymóg przeprowadzenia postępowania zgodnie z obowiązującymi przepisami. Podejmowane zamierzenie budowlane musi być zatem zgodne z przepisami prawa budowlanego oraz z przepisami wykonawczymi do tej ustawy.

Ponadto zabudowa nieruchomości gruntowej jest możliwa tylko pod warunkiem jej zgodności z prawem, w tym z ustaleniami planu miejscowego. Zdaniem organu odwoławczego projektowana inwestycja pozostaje zgodna z planem miejscowym. Także przedłożony projekt budowlany nie narusza przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz art.35 ust. 1 pkt. 1 pr. bud., a zarzuty odwołania w tym zakresie nie znajdują potwierdzenia.

Odnosząc się zarzutu dotyczącego naruszenia § 102 w zw. z § 21 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (.t. Dz. U. z 2015 r. poz. 1422) organ wyjaśnił, że stosownie do § 102 garaż do przechowywania i bieżącej, niezawodowej obsługi samochodów osobowych, stanowiący samodzielny obiekt budowlany lub część innego obiektu, będący garażem zamkniętym - z pełną obudową zewnętrzną i zamykanymi otworami, bądź garażem otwartym - bez ścian zewnętrznych albo ze ścianami niepełnymi lub ażurowymi, powinien mieć:

1) wysokość w świetle konstrukcji co najmniej 2,2 m i do spodu przewodów i urządzeń instalacyjnych 2 m;

2) wjazdy lub wrota garażowe co najmniej o szerokości 2,3 m i wysokości 2 m w świetle;

3) elektryczną instalację oświetleniową;

4) zapewnioną wymianę powietrza, zgodnie z § 108;

5) wpusty podłogowe z syfonem i osadnikami w garażu z instalacją wodociągową lub przeciwpożarową tryskaczową, w garażu podziemnym przed wjazdem do niego oraz w garażu nadziemnym o pojemności powyżej 25 samochodów;

6) instalację przeciwpożarową, wymaganą przepisami dotyczącymi ochrony przeciwpożarowej, zabezpieczoną przed zamarzaniem.

Natomiast zgodnie z § 21 ww. rozporządzenia stanowiska postojowe dla samochodów osobowych powinny mieć co najmniej szerokość 2,3 m i długość 5 m, przy czym dla samochodów użytkowanych przez osoby niepełnosprawne szerokość I stanowiska powinna wynosić co najmniej 3,6 m i długość 5 m, a w przypadku usytuowania wzdłuż jezdni - długość co najmniej 6 m i szerokość co najmniej 3,6 m, z możliwością jej I ograniczenia do 2,3 m w przypadku zapewnienia możliwości korzystania z przylegającego dojścia lub ciągu pieszo-jezdnego.

Użycie przez ustawodawcę w przepisach określenia "co najmniej" oznacza, że wymiary w nich podane są wymiarami minimalnymi dopuszczonymi przepisami warunków technicznych, a budowa garażu bądź miejsca postojowego mniejszego od dopuszczonych stanowiłaby naruszenie ww. przepisów. Nie stanowi natomiast naruszenia tych przepisów budowa garażu większego (jak ma to miejsce w niniejszej sprawie), gdyż ustawodawca nie określił w żadnych z przepisów prawa maksymalnej powierzchni garażu. Wobec tego zarzut naruszenia § 102 w zw. z § 21 ww. rozporządzenia, nie znajduje potwierdzenia w zabranym materiale dowodowym.

Odnosząc się do kolejnego zarzutu dotyczącego sporządzenia projektu zagospodarowania terenu na mapie, na której nie zaznaczono budynku drewnianego zlokalizowanego od strony ul. [...] oraz podanie przez inwestora nieprawdziwej informacji o jego rozbiórce, organ wyjaśnił, że 27 kwietnia 2016 r. podczas kontroli przeprowadzonej przez przedstawicieli PINB dla Miasta B. potwierdzono braku usytuowania na działce nr 1 w B. budynku gospodarczego drewnianego. Jednocześnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta B. decyzją Nr [...]z [...]r. znak: [...] umorzył postępowanie w sprawie wybudowania budynku gospodarczego usytuowanego na dz. nr 1 przy ul. [...] w B. W świetle powyższego zarzut ten należy uznać w chwili obecnej za niezasadny.

Odnosząc się natomiast do podnoszonego w odwołaniu wniosku o przeprowadzenie dodatkowych dowodów organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 78 § 1 k.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Żądanie dotyczące przeprowadzenia dowodu organ administracji publicznej jest obowiązany uwzględnić tylko wówczas, gdy stwierdzi, że przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Natomiast żądanie przeprowadzenia postępowania w niniejszej sprawie w oparciu o proponowane przez stronę dodatkowe dowody nie ma znaczenia dla jej rozstrzygnięcia.

W skardze z dnia 5 lipca 2016 r E. L. i W. L., reprezentowani przez pełnomocnika, podnoszą zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik spraw w postaci oraz naruszenia prawa materialnego.

Naruszenia prawa procesowego dotyczą:

1/ art. 7 w zw. z art. 80 I art. 78 k.p,a. poprzez niedostateczne uwzględnienie materiału dowodowego zebranego w sprawie, zdeprecjonowanie istotnych z punktu widzenia sprawy dowodów świadczących o niezasadności decyzji organu I instancji

o pozwoleniu na budowę, a co za tym Idzie przekroczenie zasady prawdy obiektywnej i zasady swobodnej oceny dowodów;

2/ art. 138 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy niesłusznej decyzji organu I instancji podczas gdy zachodziły podstawy do jej uchylenia;

Naruszenia przepisów prawa materialnego dotyczą:

1/ art. 6 u.p.z.p. poprzez pogwałcenie chronionego prawem interesu osób trzecich (skarżących) w wyniku niedostatecznego zapewnienia ochrony ich własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenu należącego do właściciela działki sąsiedniej, na której ma być wzniesiony garaż;

2/ art. 4 pr. bud. poprzez wydanie decyzji zezwalającej na budowę garażu dwustanowiskowego w warunkach niezgodności zamierzenia budowlanego z obowiązującymi przepisami, jak i zasadą tzw. dobrego sąsiedztwa;

3/ art. 5 ust. 1 pkt. 9 pr. bud. poprzez wydanie pozwolenia na budowę garażu na gruncie sąsiednim przy jednoczesnym braku poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów skarżących;

4/ art 35 ust. 1 pkt. 1 pr. bud. poprzez brak dostatecznego zbadania zgodności projektu garażu dwustanowiskowego z miejscowym planem zagospodarowana przestrzennego przed wydaniem decyzji w sprawie utrzymania w mocy wydanego pozwolenia na budowę;

5/ par.11 uchwały nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia [...] r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym:

- pkt. 1 poprzez wydanie decyzji zezwalającej na budowę garażu dwustanowiskowego o powierzchni znacznie przekraczającej zwyczajową powierzchnię garaży, podczas gdy miejscowy plan zagospodarowani przestrzennego przewiduje dla omawianej strefy miasta przeznaczenie pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i ewentualne drobne usługi;

- pkt. 1 lit. f poprzez zdeprecjonowanie faktu, iż w omawianej strefie miasta nakazuje się ograniczanie uciążliwości wynikających ze sposobu zagospodarowania i użytkowania terenu, podczas gdy projekt dostarczony prze inwestora przewidywał umiejscowienie w garażu żurawia obrotowego, mogącego stwarzać przy jego obsłudze znaczny hałas, a zarazem pogwałceni przewidzianego w lit. B zakazu lokalizacji w obrębie strefy maszyn, sprzętu i urządzeń transportu towarowego, co w konsekwencji prowadziło do naruszeni I zasady tzw. dobrego sąsiedztwa;

Poza tym skarżący podnoszą zarzut dotyczący błędu w ustaleniach faktycznych, będący konsekwencją błędnej oceny dowodów polegający na:

- nieuwzględnieniu faktu istnienia wcześniejszej decyzji odmownej w sprawi]

udzielenia pozwolenia na budowę obiektu w postaci hali magazynowej, stanowiącej wierne odtworzenie projektowanego garażu, na którego budowę wyrażono zgodę, podczas gdy powtórny projekt garażu różni się od pierwotnego projektu hali magazynowej jedynie nazwą;

- zdeprecjonowaniu faktu uprzedniego starania się inwestora o wydanie pozwolenia na budowę w tym samym miejscu identycznego obiektu pełniącego funkcje hali do magazynowania drewna i wykonywania usług stolarskich i ewidentnego działania inwestora z zamiarem obejścia prawa poprzez następcze staranie się o wydanie pozwolenia na budowę garażu, który to w świetle rzeczywistych zamierzeń inwestora miał być obiektem, na terenie którego prowadzone będą prace stolarskie, a nie jedynie przetrzymywane pojazdy mechaniczne;

- nieuwzględnieniu w ramach obliczeń, dozwolonej w świetle m.p.z.p. powierzchni zabudowy na działce faktu istnienia na niej innych obiektów budowlanych nieuwidocznionych na mapie i w ewidencji gruntów i budynków, pomimo dostarczenia przez skarżących dowodów o tym świadczących, co skutkowało niesłusznym przyjęciem, iż projektowany obiekt spełnia wymogi przewidziane w m.p.z.p.;

- nieuwzględnieniu nieścisłości projektu garażu, wskazujących na ewidentne

naniesienie kosmetycznych zmian, w pierwotnym projekcie hali magazynowej i następcze przedstawienie go jako projektu garażu;

- nieuwzględnieniu faktu, iż planowany garaż ma powierzchnie znacznie odbiegającą od normy ( ok. 200 m2, ok. 20 m długości i 8 m wysokości) niezbędnej do przetrzymywania dwóch pojazdów mechanicznych (ok. 35 m2) i w rezultacie, jako obiekt znacznie przewyższający powierzchnią ( o ponad 50 m2) umiejscowiony na tej samej działce dom mieszkalny, nie stanowi uzupełnienia funkcji podstawowej jaką jest zabudowa jednorodzinna. Może natomiast stanowić obiekt przeznaczony do przechowywania znacznie większej ilości pojazdów mechanicznych niż przewidziane w projekcie garażu ,, dwustanowiskowego".

Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji, dopuszczenie i przeprowadzenie zawnioskowanych w skardze dowodów na okoliczności tam przytoczone oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę.

Materialnoprawną podstawę kontrolowanego aktu stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 290 ze zm. , dalej: pr. bud.), a wśród nich przepis art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 tej ustawy. Zgodnie z jego treścią, w brzmieniu z dnia wydawania przez organ II instancji decyzji, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Z kolei w przepisie art. 33 ust. 2 pr. bud. ustawodawca sprecyzował, iż do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć m.in.: cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; nie dotyczy to uzgodnienia i opiniowania przeprowadzanego w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000; oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Stosownie do art. 35 ust. 1 pr. bud., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Ponadto podkreślić należy, iż zgodnie z art. 35 ust. 4 pr. bud. w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 pr. bud., właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zwrot "organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę" oznacza, że organ administracji architektoniczno - budowlanej, w razie spełnienia tych przesłanek, jest związany powyższymi przepisami i ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodne z żądaniem wnioskodawcy. Dopiero brak którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 32 pr. bud. uniemożliwia podjęcie pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę.

W rozpatrywanej sprawie organy prowadzące postępowanie, dokonywały oceny zgodności projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wobec objęcia jego postanowieniami nieruchomości należącej do inwestora. Ocena ta była pozytywna, co skutkowało udzieleniem pozwolenia budowlanego i zatwierdzeniem projektu.

Ocena taka powinna być poprzedzona bardzo szczegółową analizą zamierzenia inwestycyjnego, znajdującego swój wyraz w projekcie budowlanym w rozumieniu art. 34 ust. 3 pr. bud. (projekt zagospodarowania działki lub terenu, projekt architektoniczno-budowlany oraz informację o obszarze oddziaływania obiektu) w kontekście postanowień planu miejscowego.

Zdaniem Sądu, ocena ta, a tym samym istotna część postępowania wyjaśniającego w przedmiotowej sprawie, wymogom tym nie odpowiada. Organy nie wyjaśniły pewnych istotnych dla sprawy okoliczności, co mogło mieć wpływ na wydane rozstrzygnięcie.

Pierwszą z tych okoliczności jest kwestia zgodności projektu budowlanego z postanowieniami planu miejscowego obejmującego działkę inwestora nr 1 oraz działki sąsiednie, w tym działkę skarżących. Plan został przyjęty uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia [...] r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie usług dla terenów położonych w [...] ,w rejonie składowiska odpadów komunalnych, pomiędzy ul. [...] a torem kolejowym (Dz.Urz. Woj. [...]. Z [...] r., poz. [...]).

Stosownie do § 11 pkt. 1 , dla terenów wyznaczonych liniami rozgraniczającymi i oznaczonych na rysunku planu symbolami 116_MN,U-01 do 116_MN,U-12 ustala się przeznaczenie terenu: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wolnostojąca oraz usługi. Wobec tego plan przewiduje dwie funkcje determinujące przeznaczenie terenu objętego postanowieniami tej części aktu, tj. funkcję "zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej" i funkcję "usługową". Projektowany garaż nie ma charakteru usługowego (nie jest budowany w celu świadczenia usług, lecz na użytek inwestora), wobec czego należy rozważyć czy odpowiada on (mieści się) funkcji związanej z zabudową mieszkaniową jednorodzinną. Nie budzi żadnej wątpliwości to, że zabudowie jednorodzinnej może towarzyszyć zabudowa garażowa ze względu na funkcjonalne powiązanie, przy czym tego rodzaju zabudowa ma (może mieć) tylko charakter uzupełniający (subsydiarny). Innymi słowy rzecz ujmując nie może zdominować zabudowy jednorodzinnej do tego stopnia, aby doszło do zachwiania racjonalnych proporcji między funkcją podstawową a funkcją uzupełniającą.

W rozpatrywanej sprawie do takiego zachwiania proporcji prowadzi udzielenie pozwolenia na budowę garażu, którego parametry przekraczają wymiary domu jednorodzinnego znajdującego się na działce. Powierzchnia zabudowy garażu wynosi 197,80 m2, natomiast powierzchnia budynku – 151 m2. Inne wymiary, w tym wysokość – 8,10 m, szerokość – ok. 10 m, długość – ok. 20 m, kubatura – 1282,24 m3, także świadczą o tym, że garaż nie pozostaje w zakresie funkcji "zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna".

Formułując tego rodzaju pogląd Sąd jednocześnie podziela większość zarzutów podnoszonych w skardze, w tym dotyczących naruszeń prawa procesowego (art. 7, 80, 78 k.p.a.) ze względu na niedostateczne wyjaśnienie istotnej dla sprawy okoliczności, jakim jest zgodność projektu z planem miejscowym. Tym samym aprobuje także zarzuty donoszące się do błędu w ustaleniach faktycznych, stanowiącego konsekwencje wadliwej oceny dowodów zgromadzonych w sprawie.

Za uzasadnione uznaje także zarzuty naruszenia prawa materialnego, w tymvv art. 6 u.p.z.p., art. 4 i 5 ust. 1 pkt. 9 oraz art. 35 ust. 1 pkt. 1 pr. bud. w zw. z § 11 pkt. 1 planu miejscowego, bowiem organy prowadzące postępowanie wydając pozwolenie na budowę garażu wykazały brak poszanowania interesów osób trzecich, chronionych przez plan miejscowy poprzez wskazanie funkcji "zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej" w § 11 pkt. 1 planu. Tego rodzaju postanowienie aktu prawa miejscowego kształtuje po stronie osób trzecich, zwłaszcza właścicieli nieruchomości sąsiednich położonych w tej samej jednostce planistycznej, uprawnienie do zachowania (respektowania) określonej w nim funkcji terenu.

Ocena prawna jak i wskazania co do dalszego postępowania wynikają z powyższych rozważań.

W tym stanie rzeczy, ze względu na naruszenia prawa procesowego, które mogły mieć wpływ wynik sprawy oraz naruszenia prawa materialnego wskazane w skardze, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 a) i 1c) postanowił orzec jak sentencji.