Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 41/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2012-02-29 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 29 lutego 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Sokołowska po rozpoznaniu w dniu 29 lutego 2012 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia r., nr w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 2 grudnia 2011 roku pełnomocnik L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik strony wskazał, że dla zapewnienia ochrony tymczasowej skarżącego przed skutkami wykonania decyzji, po zakończeniu postępowania administracyjnego, konieczne jest wstrzymanie wykonania zaskarżanej decyzji w związku ze wskazanymi w skardze nieprawidłowościami postępowania dokonanego przez organy podatkowe obu instancji, które powinny skutkować jej uchyleniem i wycofaniem z obrotu prawnego. W jego opinii wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uwarunkowane jest swoistym domniemaniem możliwości wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Natomiast wykonanie zaskarżonej decyzji niewątpliwie spowoduje nieodwracalne skutki finansowe i pociągnie za sobą również ujemne skutki społeczne, gdyż może spowodować realne niebezpieczeństwo braku stabilności finansowej firmy i w krótkim czasie doprowadzić nawet do całkowitej likwidacji przedsiębiorstwa.

W opinii strony skarżącej zasadność wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinna być rozpatrywana w kliku aspektach, a mianowicie z uwzględnieniem wysokości obciążeń finansowych strony, jakie stronie wymierzył organ i które musi strona ponieść w konkretnym postępowaniu, a także z uwzględnieniem jej możliwości finansowych oraz wielości tożsamych postępowań. W tym zakresie podniesiono, że obecnie rozstrzyganych jest 6 spraw, które są podobne i z tego powodu wszystkie są skarżone, a wiele jest jeszcze w toku postępowań pierwszoinstancyjnych. W opinii strony skarżącej tak pojmowana instytucja wstrzymania decyzji wynika z faktu, że powinna być zawsze uzasadniona prawidłowa równowaga pomiędzy interesem państwa z jednej strony, a interesem skarżącego w dochodzeniu swych roszczeń przed sądem. W konsekwencji oznacza to, że w każdym uzasadnionym przypadku, jeżeli wykonanie decyzji, przed rozpoznaniem przez sąd zasadniczego przedmiotu sporu miałoby stanowić tamę do sądowego rozpoznania sprawy, zapewnienie realizacji praw skarżącego do obrony jego interesów przed sądem staje się społecznie uzasadnione.

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest rzeczywiście uzasadnione. Brak takich elementów uzasadnienia powoduje, że jest ono niewystarczające, gdyż pozbawia Sąd możliwości oceny czy w sprawie zachodzą przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. W tym zakresie niewystarczające jest samo powołanie się na treść wskazanego przepisu ze wskazaniem, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje nieodwracalne skutki finansowe, gdyż może spowodować niebezpieczeństwo braku stabilności finansowej firmy i doprowadzić do jej likwidacji.

W tym zakresie należy zwrócić uwagę, że rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia nie może wiązać się z oceną treści skargi, gdyż nie można utożsamiać ze sobą ewentualnych nieprawidłowości zaskarżonej decyzji z przesłankami przyznania stronie skarżącej ochrony tymczasowej (por. postanowienie NSA z 25.04.2005 roku, sygn. akt II OZ 184/05). W rozpatrywanej sprawie pełnomocnik strony skarżącej uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powołuje się natomiast na zasadność argumentów podniesionych skardze, które mają rzutować na wadliwość zaskarżonej decyzji i warunkować przyznanie ochrony tymczasowej.

Należy również wyjaśnić, że przesłanki dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie są identyczne z przesłankami przyznania prawa pomocy (por. postanowienie NSA z 26.04.2004 r., sygn. akt FZ 38/04). Z tego względu rozpoznając wniosek o przyznanie ochrony tymczasowej nie można uwzględnić wysokości obciążeń finansowych strony wymierzonych przez organ, a także jej możliwości finansowych oraz wielości tożsamych postępowań, jeżeli strona skarżąca nie wyjaśniła w jakim stopniu mogą one rodzić niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla adresatów zaskarżonych orzeczeń.

W świetle powyższego należało uznać, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i na podstawie cytowanych przepisów orzeczono jak w sentencji postanowienia.