Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1132/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-12-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 127 w zw. z art. 17 pkt 1 i art. 138 § 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Protokolant referent Julia Murawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi M.M. i W. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia z [...] kwietnia 2016 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej: "SKO") wydaną na podstawie art. 127 w zw. z art. 17 pkt 1 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., dalej: "K.p.a."), art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.) oraz art. 39 ust. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), po ponownym rozpatrzeniu sprawy, na wniosek M. i W. M. (dalej: "Strony", "Skarżący"), utrzymało w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] sierpnia 2013 r. nr [...], o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] – Zarządu Dróg Miejskich z [...] sierpnia 2008 r. nr [...].

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym oraz prawnym.

Strony prowadzące działalność gospodarczą pod firmą P. s.c, pismami z 3 kwietnia 2008 r.i 29 maja 2008 r., zwróciły się do Prezydenta [...] - Zarządu Dróg Miejskich o wydzierżawienie przejścia podziemnego pod ul. T. przy dworcu [...] wskazując, że teren ten jest przez nich używany jako poddzierżawców na mocy umowy zawartej z P. Sp. z o.o. z siedzibą w W., które to przedsiębiorstwo dzierżawiło ten teren do tej pory od Wojewody W..

Do Zarządu Dróg Miejskich wpłynął również 24 czerwca 2008 r. wniosek o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego przejścia podziemnego pod ul. T., w rej. Al. S. (pasaż T.) o powierzchni 543,89 m2 w celu funkcjonowania targowiska w okresie od 1 lipca 2008 r. do 30 września 2008 r. złożony przez P. Sp. z o.o.

Zarząd Dróg Miejskich w W. działający w imieniu Prezydenta [...], decyzją z [...] sierpnia 2008 r., nr [...], zezwolił P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na zajęcie pod targowisko pasa drogowego w przejściu podziemnym zlokalizowanym w pasie drogowym drogi wojewódzkiej ul. T. - Al. S. o wnioskowanej powierzchni i wskazanym we wniosku okresie. Decyzja ta została skierowana i doręczona jedynie do podmiotu zajmującego pas drogowy, tj. do P. Sp. z o.o. Decyzja ta stała się ostateczna i prawomocna na mocy wyroku WSA w Warszawie z dnia 5 czerwca 2009 r. (sygn. akt: VI SA/Wa 234/09).

Strony pismem z 23 listopada 2009 r., na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 5 K.p.a., wniosły o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji Prezydenta [...] – Zarządu Dróg Miejskich. W ocenie stron decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa, gdyż sprawa lokalizacji targowiska została już rozstrzygnięta w 1992 r. poprzez zawarcie umowy najmu na okres 16 lat, a zatem podstawą wydania decyzji powinien być art. 38 ust. 1, a nie art. 39 ust. 3 i art. 40 ust. 2 pkt 4, ust. 8 i ust. 13 ustawy o drogach publicznych. Podniesiono ponadto, że decyzja została wydana bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i bez załatwienia sprawy w drodze ugody administracyjnej, o której mowa w art. 13 K.p.a., podczas gdy w sprawie uczestniczyły strony o spornych interesach. Dodatkowo zarzucono, że decyzja była niewykonalna w dniu jej wydania, a jej niewykonalność miała charakter trwały.

SKO, decyzją z [...] grudnia 2010 r., utrzymaną w mocy decyzją z [...] marca 2011 r., odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji, wskazując, że przymiot strony w postępowaniu nadzwyczajnym nie jest tożsamy z przymiotem strony w postępowaniu zwykłym, w związku z czym brak jest przesłanek do uznania stron za mających legitymację procesową w przedmiotowym żądaniu.

Mając na względzie wyrok z 14 maja 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 2408/11, wydany w tożsamym stanie faktycznym oraz prawnym, w którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, przesądził, iż SKO przyjęło błędną definicję "strony", co skutkowało nieuzasadnioną odmową wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] – Zarządu Dróg Miejskich z [...] czerwca 2008 r., SKO uchyliło ww. decyzje.

Po ponownym (merytorycznym) rozpoznaniu sprawy z wniosku stron o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta [...] – Zarządu Dróg Miejskich z [...] sierpnia 2008 r. nr [...], decyzją z [...] sierpnia 2013 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uznało wniosek za niezasadny.

SKO za bezzasadny uznało zarzut naruszenia art. 38 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, gdyż przepis ten dotyczy sytuacji (obiektów) już zastanej w pasie drogowym wyznaczanym w związku z projektowaną budową drogi, natomiast umieszczanie (lokalizowanie) obiektów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, takich jak np. targowiska, w już istniejącym pasie drogowym drogi publicznej reguluje art. 39 i 40 ustawy o drogach publicznych.

Jednocześnie SKO stwierdziło, że pominięcie stron przy wydaniu decyzji przez Prezydenta [...] – Zarządu Dróg Miejskich z [...] sierpnia 2008 r. nr [...] skutkowało naruszeniem prawa stron do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym. Naruszenie to, jak wskazało SKO, nie może zostać uznane za rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. i nie może zostać zweryfikowane w trybie stwierdzenia nieważności decyzji, gdyż może podlegać weryfikacji tylko w trybie wznowienia postępowania z powodu przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Zdaniem SKO nie można wad decyzji podlegających weryfikacji w jednym z trybów nadzwyczajnym, z uwagi na warunkujące je przesłanki, weryfikować w innym trybie. Wykluczona jest zatem możliwość stwierdzenia nieważności decyzji z powodu wady, która podlega weryfikacji w trybie wznowienia postępowania. Organ wskazał, że naruszenie prawa, polegające na tym, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, stanowi przesłankę wznowienia postępowania zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.

Odnośnie zarzutu braku wykonalności ww. decyzji, SKO uznało, że zezwolenie na zajęcie pasa drogowego jest uprawnieniem dla podmiotu, który takie zezwolenie uzyskał do legalnego zajęcia pasa drogowego i nie ma tutaj znaczenia, jakie okoliczności faktyczne, które nie leżą po stronie organu, spowodowały, że adresat zezwolenia nie skorzystał z przysługującego mu prawa. W ocenie organu, spór o charakterze cywilnym pomiędzy adresatem zezwolenia, a stronami, jest faktyczną przeszkodą na zajęcie pasa drogowego i jest bez znaczenia dla sprawy o charakterze administracyjnym, nie oznacza zatem, że wydane zezwolenie było niewykonalne w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a.

Powyższe rozstrzygnięcie SKO utrzymało w mocy decyzją z [...] kwietnia 2016 r. nr [...], w wyniku ponownego rozpoznania sprawy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję SKO z [...] kwietnia 2016 r. strony, wnosząc o jej uchylenie oraz decyzji I instancji, jak również o zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania, zarzucili naruszenie:

1) art. 6, art. 7, art. 8, art. 75, art. 77, art. 107 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a przede wszystkim nierozpatrzenie zarzutów podnoszonych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy co było istotną podstawą odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] – Zarządu Dróg Miejskich z [...] sierpnia 2008 r. i utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji SKO,

2) art. 61 § 4 w zw. z art. 62 K.p.a. poprzez pominięcie skarżących jak i braku wszczęcia postępowania administracyjnego poprzez nieprowadzenie jednego postępowania w sprawie co skutkowało błędną interpretacją i niewłaściwym zastosowaniem art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych,

3) art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., w zw. z art. 2 , art. 7 i art. 87 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na tym, że decyzja SKO narusza konstytucyjną zasadę demokratycznego państwa prawnego urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości społecznej oraz równego traktowania wszystkich podmiotów przez władze publiczne, a przede wszystkim narusza konstytucyjną zasadę ochrony praworządności i orzekania na podstawie przepisów prawa.

Skarżący podnieśli, że SKO faktycznie pominęło istotne dowody w sprawie, a w szczególności okoliczność, iż na dzień wydania decyzji przez Prezydenta [...] – Zarządu Dróg Miejskich z [...] sierpnia 2008 r. nr [...],, w organie I instancji były złożone dwa wnioski na zajęcie spornego pasa drogowego - skarżących i P.. Sp. z o.o., natomiast w dokumentach sprawy brak jest informacji, czy dowodu wszczęcia postępowania administracyjnego i powiadomienia skarżących o toczącym się postępowaniu przed organem administracji publicznej. Skoro o zezwolenie ubiegały się dwa podmioty, to obowiązkiem organu, dokonując wyboru jednego z nich, było wykazanie, że wszczęto postępowanie w trybie art. 61 K.p.a. i zawiadomiono wszystkie strony postępowania.

Zdaniem skarżących, organ I instancji był zobowiązany obie sprawy rozpatrywać łącznie zgodnie z brzmieniem art. 62 K.p.a., co nie zostało zauważone przez SKO, które ponownie i konsekwentnie poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i brak rozpatrzenia całego materiału dowodowego stwierdza, że nie wystąpiły przesłanki nieważności decyzji wynikające z art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 5 K.p.a. Tymczasem według stron, rozpoznanie jednej sprawy administracyjnej przy wielości stron z wyraźnym i świadomym pominięciem jednej ze stron postępowania administracyjnego, zakończonego wydaniem tylko jednej decyzji na rzecz podmiotu faworyzowanego jest rażącym naruszeniem prawa, dającym podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.

Skarżących podnieśli także, iż SKO nie przeprowadziło żadnego postępowania i nie ustaliło czy niewykonalność ww. decyzji faktycznie wystąpiła i czy wystąpiły nieusuwalne przeszkody natury prawnej. W ocenie stron niewykonalność tej decyzji istniała już w dacie jej wydania i jest ona nieusuwalna przez cały czas, gdyż przedmiotowe przejście podziemne było w posiadaniu skarżących, o czym organ I instancji doskonale wiedział.

Skarżący uznali ponadto, iż SKO wydając decyzje w niniejszej sprawie świadomie pominęło istotne dokumenty w sprawie znajdujące się w aktach sprawy, z których wynika kto i w jakim okresie dysponował spornym pasem drogowym w przejściu podziemnym.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jednolity Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej p.p.s.a.).

Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.

W ocenie Sądu, istota problemu w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy w związku z wydaną przez Zarząd Dróg Miejskich w W., działający w imieniu Prezydenta [...], decyzją z [...] sierpnia 2008 r., zezwalającą firmie P. Sp. z o.o. na zajęcie spornego pasa drogowego, istnieją przesłanki stwierdzenia nieważności tej decyzji, uregulowane w art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 5 K.p.a.

Sąd zgadza się ze stanowiskiem organu, iż takie przesłanki w niniejszej sprawie nie występują.

Zgodnie z treścią art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 5 K.p.a., organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały.

Odnosząc się do przesłanki uregulowanej w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. skarżący podnieśli, że decyzja Prezydenta [...] – Zarządu Dróg Miejskich z [...] sierpnia 2008 r. nr [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ organ wydał tę decyzję bez ich udziału w postępowaniu administracyjnym wbrew treści art. 62 K.p.a., mimo, iż złożyli oni stosowny wniosek o wydanie zezwolenia na zajęcie spornego pasa drogowego, który to wniosek zgodnie z treścią art. 61 § 1 K.p.a., wszczął postępowanie w tej sprawie.

W ocenie Sądu, powyższe naruszenie przepisów postępowania nie może jednak stanowić podstawy do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., ponieważ brak uczestnictwa strony w postępowaniu bez jej winy stanowi przesłankę do wznowienia postępowania, a nie trybu stwierdzania nieważności decyzji administracyjnych. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, na którą to okoliczność prawidłowo wskazał organ.

Zauważyć trzeba, iż zarówno postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, jak i wznowienia postępowania, stanowią nadzwyczajne tryby wzruszenia decyzji administracyjnych. Przedmiotem tych postępowań jest badanie decyzji administracyjnych pod kątem enumeratywnie wymienionych przesłanek, odpowiednio wymienionych w art. 156 § 1 oraz w art. 145 § 1 (145a § 1 i 145b § 1) K.p.a. Z tych też względów postępowania te mają odmienny charakter i nie mogą być dowolnie (zamiennie) stosowane. Przesłankami trybu wznowienia postępowania są istotne i konkretne wady postępowania, natomiast przesłankami trybu stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia są wady dotyczące materii samego rozstrzygnięcia.

Należy podkreślić, że istotne naruszenia procedury postępowania mogą stanowić podstawę stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia, jako rażące naruszenie prawa, ale nie w przypadkach wymienionych w art. 145 § 1 (145a § 1 i 145b § 1) K.p.a. Potwierdza to wyrok z 22 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1351/10, w którym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że: "W odniesieniu do przepisów postępowania za rażące naruszenie uznaje się oczywiste niezastosowanie lub nieprawidłowe zastosowanie zasad ogólnych postępowania określonych w art. 6-11 k.p.a. w stopniu powodującym istotne ograniczenia uprawnień strony w postępowaniu (z wyjątkiem takiego naruszenia, które stanowi podstawę wznowieniową) (...)". Natomiast w wyroku z dnia 29 marca 1988 r., sygn. akt I SA 636/87 (ONSA 1988, nr 1, poz. 45), Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że: "Naruszenia przepisów postępowania administracyjnego uzasadniające wznowienie postępowania, określone w art. 145 k.p.a., nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji (art. 156 k.p.a.)".

Stanowisko powyższe uzasadnia fakt, iż rozstrzygnięcia podejmowane w obu postępowaniach nadzwyczajnych wywołują odmienne skutki prawne. Tryb wznowienia powoduje wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego przez jej uchylenie czyli wywołuje skutki ex nunc - od daty jej uchylenia, zaś w postępowaniu w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji bada się stan faktyczny i prawny z daty wydania decyzji, w stosunku do której toczy się postępowanie administracyjne o stwierdzenie jej nieważności i decyzja taka wywołuje skutki ex tunc - z mocą wsteczną (por. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz pod red. M. Wierzbowskiego i A. Wiktorowskiej, Wyd. C.H.BECK, Warszawa 2013, s. 843-844 oraz Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 24 czerwca 2014 r., sygn. akt II GSK 737/13).

W świetle powyższego, zdaniem Sądu, odmawiając w niniejszej sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] – Zarządu Dróg Miejskich z [...] sierpnia 2008 r., organ nie uchybił przepisom art. 61 § 4 i art. 62 K.p.a., ponieważ ich naruszenie nie może być rozpatrywane jako przesłanka rażącego naruszenia prawa, o których mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., lecz jako istotne uchybienie proceduralne skutkujące wznowieniem postępowania z powodu braku udziału strony w postępowaniu administracyjnym z winy organu ( przesłanka wznowienia postępowania).

Odnosząc się następnie do przesłanki uregulowanej w art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a. wskazać należy, iż w ocenie skarżących niewykonalność decyzji Prezydenta [...] – Zarządu Dróg Miejskich z [...] sierpnia 2008 r. wynikała z faktu, iż część pasa drogowego będąca przedmiotem postępowania w sprawie zajęcia pasa drogowego w ww. lokalizacji - znajdowała się w posiadaniu skarżących przed dniem wydania tej decyzji, co było okolicznością nieusuwalną przez cały czas trwania tego stanu.

W ocenie Sądu, powyższa okoliczność nie stanowi nieusuwalnej przeszkody, trwale uniemożliwiającej wykonanie tej decyzji, gdyż od chwili jej wydania istniały środki prawne i legalne środki przymusu, których zastosowanie pozwoliłoby na jej wykonanie (wyegzekwowanie).

Jak wskazuje się w orzecznictwie, decyzja trwale niewykonalna to taka decyzja, której adresat jest trwale pozbawiony możliwości czynienia użytku z ustanowionych w niej praw lub trwale pozbawiony możliwości wykonania obowiązków. Ponadto niewykonalność decyzji musi mieć charakter obiektywny. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13 listopada 2008 r., sygn. akt II OSK 1365/07, stwierdził, że: "1. Niewykonalność obowiązku niepieniężnego musi mieć charakter obiektywny. Obowiązek taki musi być niemożliwy do wykonania nawet przy uwzględnieniu aktualnych osiągnięć wiedzy i techniki. 2. O niewykonalności obowiązku nałożonego decyzją ostateczną można bowiem mówić, gdy niewykonalność jest następstwem przeszkód o charakterze nieusuwalnym. Trwała niewykonalność obowiązku zachodzi wówczas, gdy czynności składające się na treść tych obowiązków zawartych w decyzji są niewykonalne z przyczyn technicznych lub prawnych tkwiących w ich naturze. Natomiast trudności techniczne lub ekonomiczne, choćby bardzo poważne, w wyegzekwowaniu wykonania obowiązku nałożonego decyzją, jak również negatywne stanowiska jej adresatów lub innych osób i zainteresowanych utrzymaniem dotychczasowego stanu rzeczy, nie stanowią o niewykonalności obowiązku. Konieczność zapewnienia bezpieczeństwa dla ludzi i mienia jak też względy techniczne i ekonomiczne, utrudniające wykonanie decyzji, nie mogą być uznane za przesłankę niewykonalności decyzji".

Odnosząc powyższe uwagi do stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy nie można uznać, iż organ kwestii tych nie wyjaśnił w skarżonej decyzji, gdyż podnoszona przez skarżących okoliczność zajmowania przez nich w chwili wydania decyzji z [...] sierpnia 2008 r., spornej części pasa drogowego, nie budziła w ogóle wątpliwości w tej sprawie, w związku z czym nie było konieczności w tym zakresie dokonywania jakichkolwiek dodatkowych ustaleń faktycznych. Powoływane natomiast w skardze dokumenty, jak i przedłożone inne decyzje administracyjne, nie wskazują na trwałą niewykonalności ww. decyzji, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a. Należało zatem uznać za prawidłowe stanowisko organu w kwestii wykonalności ww. decyzji z [...] sierpnia 2008 r. Istniała bowiem faktyczna jak i prawna możliwość jej wyegzekwowania, mimo stanowiska skarżących, w których dyspozycji faktycznie znajdowała się sporna część pasa drogowego.

Z powyższych względów, z uwagi na okoliczności sprawy, w ocenie Sądu nie można było uznać za zasadne zarzutów naruszenia przez organ w skarżonej decyzji - art. 2, art. 7 i art. 87 Konstytucji RP, gdyż brak jest do tego podstaw wobec niestwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego, jak również zasad wywiedzionych z ustawy zasadniczej, w tym równego traktowania podmiotów, uczestników postępowania administracyjnego, w sytuacji, gdy skarżący mogli dochodzić swoich praw w trybie wznowieniowym.

Sąd nie dopatrzył się także w rozpatrywanej sprawie, mogącego mieć istotny wpływ na jej wynik, naruszenia przez organ wskazanych w skardze przepisów postępowania tj.: art. 6, art. 7, art. 8, art. 75, art. 77, art. 107 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Z uzasadnienia skargi wynika, iż skarżący dopatrują się uchybienia tym przepisom, poprzez nieustalenie przez organ okoliczności oraz nieuwzględnienie potwierdzających je dowodów, dotyczących pominięcia przez Prezydenta [...] – Zarząd Dróg Miejskich, skarżących, jako stron postępowania w postępowaniu administracyjnym zakończonym decyzją z [...] sierpnia 2008 r.

Podkreślić trzeba w tym miejscu, iż okoliczności te nie wymagały dodatkowych ustaleń oraz przeprowadzania dowodów, gdyż nie budziły wątpliwości w rozpatrywanej sprawie, a ponadto pominięcie skarżących przez Prezydenta [...] – Zarząd Dróg Miejskich, jako stron postępowania zakończonego decyzją z [...] sierpnia 2008 r., zostało de facto potwierdzone przytoczonym wyżej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 maja 2012 r. sygn. akt VI SA/Wa 2408/11.

W rozpoznawanej sprawie organ nie kwestionował tego faktu, uznając w decyzji wydanej w I instancji, iż oznacza to istotne naruszenie prawa skarżących do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym. Jednocześnie organ rozstrzygnął, iż uchybienie to nie stanowi podstawy (przesłanki) stwierdzenia nieważności decyzji i nie może być dochodzone w trybie art. 156 K.p.a., jak tego domagali się skarżący. Takie rozstrzygnięcie organu w przedstawionych wyżej okolicznościach sprawy i w granicach jej rozpoznawania przez Sąd należało uznać za prawidłowe.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stosując art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.