Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 349/00
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2004-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 612  Sprawy geodezji i kartografii
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA-del. Piotr Lechowski (spr.) Sędziowie : NSA-del. Krystyna Kutzner WSA Halina Jakubiec Protokolant : Joanna Bogacz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2004r. sprawy ze skarg A. G., E. G., W. G. i P. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [...] z dnia 12 stycznia 2000r. Nr [...] w przedmiocie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów - skargi oddala -


UZASADNIENIE

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [...] , po rozpatrzeniu odwołań W. i P. małż. G., A. G. oraz E. G., decyzją z dnia 12 stycznia 2000r znak: [...] , uchylił w całości zaskarżoną decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] 1999r znak: [...] , którą orzeczono o wprowadzeniu zmiany w części kartograficznej operatu ewidencji gruntów dla obrębu [...] polegającej na wpisaniu w miejsce dotychczasowego rodzaju użytków działek [...] , [...] , [...] i [...] oznaczonych na mapie jako rowy (W), oznaczenia jako wody płynące (Wp) i przekazał sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Decyzję oparto na przepisach art. 138 § 2 kpa oraz art. 7 "b" pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989r Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. Nr 30, poz. 163 z późn. zm.).

W uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego przyjęto następujące ustalenia faktyczne i motywy prawne rozstrzygnięcia.

Burmistrz Miasta [...] zawiadomieniem z dnia [...] 1999r, skierowanym między innymi do W. i P. G., A. G. i E. G. z urzędu wszczął postępowanie o wprowadzenie zmian przedmiotowych w operacie ewidencji gruntów miasta [...] w zakresie rodzaju użytku w odniesieniu do działek Nr [...] , [...] , [...] i [...] .

Decyzją z dnia [...] 1999r znak: [...] , Burmistrz Miasta [...] wprowadził zmiany przedmiotowe w części kartograficznej operatu ewidencji gruntów miasta [...] , przez zmianę rodzaju użytku w odniesieniu do działek Nr Nr [....],[....] , [....] i [....] , z określonego w ewidencji jako rowy (W), na wody płynące (Wp), "zgodnie ze stanem faktycznym na gruncie i częścią opisową operatu ewidencji gruntów." Jako podstawę faktyczną decyzji przyjął organ I instancji ustalenie oparte "na dokonanej w dniu [....] 1999r kontroli na gruncie, w wyniku której stwierdzono, że przedmiotowe działki zgodnie z obowiązującą tabelą klas stanowią użytek Wp (wody płynące)". Decyzja Burmistrza Miasta [....] oparta została na przepisach art. 20 ust. 1 pkt 1 i 24 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz § 54 ust. l, 2 i 3 pkt 2 lit. d i § 64 ust. l, 2 i 3 zarządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Komunalnej z dnia 26 lutego 1969r w sprawie ewidencji gruntów, a także na porozumieniu zawartym pomiędzy Kierownikiem Urzędu Rejonowego w [....] a Zarządem Miasta [....] w sprawie powierzenia zadań zleconych z zakresu ewidencji gruntów z terenu miasta i gminy [....] , przedłużonym dnia [....] .1998r.

Odwołania od powyższej decyzji złożyli W. i P. małż. G., A. G. i E. G.. E. G. i A. G. podnosili, w swych odwołaniach naruszenie przepisu art. 79 § 1 kpa przez pominięcie zawiadomienia ich o terminie oględzin. Wszyscy odwołujący podnosili, iż przed sądem powszechnym do sygn. [....] Sądu Rejonowego w [....] toczy się postępowanie o ustalenie prawa własności części działki Nr [....] i postępowanie w przedmiocie wprowadzenia zmian w ewidencji winno być zawieszone na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Odwołujący wnosili o uchylenie decyzji.

Rozpatrując odwołanie, organ odwoławczy dokonał ustaleń dalszych. Stwierdzono, że działki [....] i [....] nie mają uregulowanego stanu prawnego oraz że organ I instancji uznał, iż przymiot stron postępowania przysługuje W. i P. G. właścicielom na prawach wspólności ustawowej działek ewid. [....] i [....] oraz A. i E. małż. G. jako właścicielom na prawach wspólności ustawowej działek ewid. [....] , [....] , [....] i [....]. Wszystkie te działki graniczą (przylegają) do działki [....] z obu jej stron. Zaznaczając, że nie brali udziału w postępowaniu właściciele innych nieruchomości przylegających do działek [....] i [....] , zarazem zajął organ II instancji stanowisko, że samo wykazanie się prawem własności działek graniczących z rowem czy wodą płynącą, nie nadaje interesu prawnego w rozumieniu art. 28 kpa czyniącego stroną w postępowaniu o zmianę użytku działki [....] .

Wskazano, że księgą wieczystą Nr [....] SR w [....] , objęte są działki [....] i [....] , a prawo własności tych działek wpisane jest na rzecz Skarbu Państwa. Działki te objęte są jednostką rej estrową Nr [....] , po ich odłączeniu z jednostki rejestrowej Nr [....] (której to części operatu ewidencji akta nie zawierają), obejmującej uprzednio całą działkę Nr [....] ).

Zdaniem organu odwoławczego zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwala jednoznacznie ustalić, który z przeprowadzonych operatem pomiarowym podziałów działki [....] , stanowił podstawę wyodrębnienia powyższych działek i ujawnienia w księdze wieczystej Nr [....] , działek [....] i [....] , a w ewidencji gruntów także działek [....] i [....] wpisanych w części opisowej jako użytek - wody płynące we władaniu Skarbu Państwa.

Dochodząc do powyższego wniosku wskazano w uzasadnieniu, że w świetle mapy klasyfikacji gruntów z 1962r oraz orzeczenia Wydziału Rolnictwa i Leśnictwa z dnia [....] .1962r znak. Rol. [....] , działka [....] była określona jako rów a rejestr pomiarowo-klasyfikacyjny z dnia 15 - 22.III.1962r określał w/w działkę jako wodociek. Zdaniem organu II instancji, takie określenie obejmowało zgodnie z treścią dekretu z 2.II.1955r o ewidencji gruntów i budynków zarówno wody płynące (Wp) jak i rowy (W).

Ustalono dalej, że operatem pomiarowym z [....] .1969r Nr [....] podzielono działkę ewid. [....] o pow. 1.650 ha na działki [....] o pow. 0.5130, [....] o pow. 0.1153 ha, [....] o pow. 0.1627 ha i [....] o pow. 0.3740 ha, jednakże powyższy podział nie został ujawniony w ewidencji gruntów.

Wskazano, że kolejnym planem podziału z dnia [....] 1975r Nr [....] Nr [....], który nie uwzględniał podziału z 1969r, działkę ewid. [....] (W) o pow. 1.650 ha objętą jedn. rej. [....] we władaniu Inspektoratu Melioracji Wodnych w [....], podzielono na trzy działki: Nr [....] o pow. 0.7135 ha, [....] o pow. 0.4430 h a oraz działek [....] o pow. 0.0085 ha. Ustalił organ, że ta ostatnia działka była objęta sporządzonym w 1978r na podstawie podziału z 1975r wykazem działek do wywłaszczenia, a powierzchnia pozostałych działek pozostawała poza tym obszarem.

W tej sytuacji zdaniem organu odwoławczego wprowadzona w 1978r za Nr [....] zmiana w operacie ewidencji gruntów, w czasie której z pozycji rejestrowej Nr [....], wydzielono działki [....] i [....] i przeniesiono do jednostki rejestrowej Nr [....] , wymaga wnikliwego zbadania podstawy wpisu - działek w księdze wieczystej Nr [....] - a zwłaszcza treści postanowienia Sądu Powiatowego w [....] z dnia [....] .1972r sygn. Ns [....] oraz przeprowadzenia weryfikacji planów podziałów zaklauzulowanych za Nr [....] i [....] . Według organu odwoławczego nie został jednoznacznie określony przedmiot, którego dotyczą wprowadzane zmiany, a w szczególności to, czy zmiany dotyczą czterech działek i wedle, którego z planów podziału są one oznaczone. Zawarto w uzasadnieniu wskazanie rozważenia projektu urządzenia szczegółowej melioracji opracowanego dla miasta [....], przy czynieniu dalszych ustaleń.

Zdaniem organu odwoławczego ustalenie, czy odwołującym się służy interes prawny nadający im przymiot strony niniejszego postępowania, wymaga uprzedniej "analizy zasięgu prawa własności" i rozważania czy odwołujący są właścicielami, lub samoistnymi posiadaczami czy użytkownikami działki [....] lub jej części.

Podejmując rozstrzygnięcie oparte na przepisie art. 138 § 2 kpa Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego przyjął, iż postępowanie przed organem I instancji prowadzone było z naruszeniem przepisów art. 7, 9, 16 i 77 kpa, a przy ponownym rozpatrywaniu sprawy podmioty uznane za stronę winny mieć możność czynnego udziału w postępowaniu. Zajął też stanowisko, że "organ I instancji winien wnikliwie przeprowadzić postępowanie dowodowe i ustosunkować się do wskazań organu II instancji i po wyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy podjąć stosownie działania zmierzające do jej rozwiązania".

Skargi na powyższą decyzję skierowane do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyli:

- A. G., oraz w połączonych do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawach: II SA/Kr 350/00 - E. G., a w sprawie II SA/Kr 351/00 W. i P. G..

Jednobrzmiące skargi oparte zostały na zarzucie naruszenia prawa, którego skarżący upatrują w naruszeniu przepisu art. 139 kpa, przez zawarcie w motywach zaskarżonej decyzji wskazówek co do badania interesu prawnego składających odwołania i ich przymiotu strony w rozumieniu art. 28 kpa. Zdaniem skarżących "wątpliwości budzi oparcie uzasadnienia decyzji na przepisach dekretu z 1955r oraz zarządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Komunalnej z 1969r jako nieprzystające do aktualnego stanu prawnego."

Podnoszono dalej, że z wniosku W. i P. G., przy uczestnictwie pozostałych skarżących, przed Sądem Rejonowym w [....] do sygn. akt [....] toczy się postępowanie o zasiedzenie prawa własności działki [....], a organy nie uwzględniły wniosku o zawieszenie postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa.

Kwestionują także skargi przyjęte ustalenie, że "zgodnie z wypisem z rejestru gruntów działki [....] o pow. 0.1153 ha i [....] o pow. 0.3740 ha, stanowią użytek - wody płynące i pozostają we władaniu Skarbu Państwa", wskazując, iż podstawę takiego ustalenia stanowiła by uchylona przez organ II instancji decyzja Burmistrza miasta [....] z [....] .1999r. Podnoszono także, że rozpatrzenie odwołania nastąpiło z przekroczeniem terminu określonego art. 35 § 3 kpa. Konkluzję skargi stanowi żądanie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, ewentualnie jej uchylenie, względnie zawieszenie postępowania administracyjnego i jego umorzenie.

Wojewódzki [....] Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w [...], wniósł o oddalenie skargi, podkreślając, iż organy odmówiły zawieszenia postępowania gdyż nie zachodzą przesłanki z art. 97 § 1 pkt 4 kpa oraz akcentując, iż uchylenie zaskarżonej decyzji podyktowane jest niezbędnym poczynieniem dalszych ustaleń przy wskazaniu okoliczności, jakie winny być brane pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Na rozprawie przez Wojewódzkim Sądem Administracyjnym skarżący E. G. wyjaśnił, że wnioskodawcami w sprawie o zasiedzenie są jego rodzice - skarżący W. i P. G., a on oraz jego żona - skarżąca A. G. są uczestnikami tego postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:

Wobec wniesienia skarg przed dniem 1 stycznia 2004r sprawa - stosownie do przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Przepisy wprowadzające - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) - podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny i na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) - zwanej dalej ustawą o p. s. a.

W świetle przepisów art. 138 § 1 i 2 kpa, organ odwoławczy - w sprawie Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego - jest organem merytorycznym, właściwym do załatwienia sprawy, a odstępstwo od tej zasady wprowadza przepis § 2 zd. I tego artykułu. Wedle przepisu art. 138 § 2 zd. I kpa organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części.

Zaskarżona decyzja oparta została właśnie na przepisie art. 138 § 2 kpa. Kontrola zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem, przypisana Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu przepisami art. 1 i 3 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oznacza zatem przede wszystkim kontrolę pod względem zgodności z prawem, stanowiska organu odwoławczego, czy zaistniały w sprawie przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Przepis art. 138 § 2 w zd. II, przydaje organowi odwoławczemu - w wypadku uchylenia decyzji i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia - uprawnienie do wskazania jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Nie budzi wątpliwości w piśmiennictwie i orzecznictwie NSA stanowisko (Por. B. Adamiak, J. Borkowski, KPA, Komentarz Beck 2000r, wyd. 3, str. 542), że chodzi tu o wskazanie okoliczności faktycznych, które mają znaczenie prawne dla rozstrzygnięcia sprawy.

Uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, powoduje, że to organ I instancji obowiązany jest ponownie rozpatrzyć i rozstrzygnąć sprawę, po zebraniu materiału dowodowego zgodnie z zasadami określonymi art. 7, 77 kpa, niezbędnego do załatwienia sprawy. Przepisy prawa materialnego, wyznaczają krąg okoliczności faktycznych istotnych dla załatwienia sprawy w danym przedmiocie.

Natomiast organ odwoławczy nie ma kompetencji i nie może przesądzić o treści przyszłego rozstrzygnięcia. Nie przydają mu też przepisy kpa kompetencji do formułowania wiążącej organ I instancji oceny prawnej. Zawarcie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oceny prawnej skierowanej do organu I instancji, stanowiło by zatem naruszenie przepisu art. 138 § 2 kpa. Jednakże w świetle przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tylko takie naruszenie przepisów postępowania, (poza dającym podstawę do wznowienia postępowania § 1 pkt 1 lit. b), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, stanowi przesłankę do uchylenia w całości lub w części decyzji. Regulacja taka oznacza, iż nie każde uchybienie przepisom postępowania, stanowi przewidzianą prawem podstawę do uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny zaskarżonej decyzji.

Z tego punktu widzenia, zarzuty skargi nie są uzasadnione. Organ administracji w świetle przepisów art. 9 i 10 jest obowiązany do dbałości o zapewnienie stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, zaś przesłanki uzyskania przymiotu strony określa przepis art. 28 kpa. Zawarte zatem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazania, nie miały waloru wiążącej oceny prawnej lecz dotyczą okoliczności faktycznych, które zdaniem organu odwoławczego mają znaczenie prawne dla oceny przymiotu stron w postępowaniu przed organem I instancji.

Organ odwoławczy merytorycznie rozpatrzył odwołania wszystkich odwołujących się, a zatem nie odmówił im przymiotu stron i nie umorzył postępowania odwoławczego. Z tych przyczyn wskazania dotyczące udziału w postępowaniu ewentualnie innych osób, nie mogą być odczytywane jako kwestionowanie przymiotu strony, składających niniejszą skargę.

Samo rozstrzygnięcie oparte na przepisie art. 138 § 2 kpc, uchylające zaskarżoną decyzję i przekazujące sprawę do ponownego rozpatrzenia jest zgodne z prawem, gdyż istotnie jej rozstrzygnięcie wymaga uprzedniego przeprowadzenia dalszego postępowania wyjaśniającego w znacznej części.

Zaskarżona decyzja wydana została pod rządem przepisów ustawy z dnia 17 maja 1989r Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. j. Dz. U. z 2000r Nr 100, poz. 1086 z późn. zm.). Przedmiotem sprawy jest wprowadzenie zmiany w operacie ewidencji gruntów, a konkretnie w jego części tzw. kartograficznej. Stosownie do przepisu art. 2 pkt 8 tej ustawy, przez ewidencję gruntów i budynków (kataster nieruchomości) rozumie się jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach ich właścicielach oraz innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami. Powyższe informacje - zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy - zawiera operat ewidencyjny składający się z map, rejestrów i dokumentów uzasadniających wpisy do tych rejestrów. Jak z tego wynika, dane zawarte w operacie ewidencji gruntów mają charakter wyłącznie informacyjny. O treści danych wpisanych do ewidencji, stanowią dokumenty stanowiące podstawę wpisów, a o zakresie zbieranych w ewidencji informacji decyduje ustawa i przepisy wykonawcze.

W świetle przepisów art. 20 ust. 1 i 2 ewidencja gruntów i budynków obejmuje dane o charakterze podmiotowym i przedmiotowym. W odniesieniu do danych podmiotowych są to dane o właścicielach oraz w wypadkach przewidzianych ustawą o podmiotach władających gruntem.

Natomiast dane o charakterze przedmiotowym dotyczą informacji o położeniu, granicach, powierzchni, rodzaju użytków gruntowych oraz klas gleboznawczych, oznaczeniu ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty.

Działki Nr [...] i [...] jak wynika z niekwestionowanych ustaleń nie mają urządzonej księgi wieczystej, a zatem w ewidencji nie ma ujawnionego na podstawie ksiąg wieczystych właściciela tych działek. Przed sądem powszechnym toczy się postępowanie o stwierdzenie zasiedzenia działki Nr [...] przez skarżących W. i P. małż. G., a jak wynika z oświadczenia skarżącego E. G. złożonego na rozprawie przed Sądem, on i jego żona A. G. są uczestnikami tego postępowania. Sprawa o zasiedzenie jest sprawą o ustalenie tytułu własności. Prawomocne orzeczenie stwierdzające zasiedzenie stanowi podstawę do ujawnienia tytułu własności w księdze wieczystej, i daje podstawę do wprowadzenia stosownej zmiany w operacie ewidencji gruntów w tej jego części, która dotyczy danych podmiotowych. Stosownie do przepisu art. 97 § 1 pkt 4 kpa organ administracji obowiązany jest zawiesić postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

Podnoszony w skardze zarzut, iż organy administracji naruszyły ten przepis przez niezawieszenie postępowania jest bezzasadny.

Toczące się postępowanie sądowe o zasiedzenie działki [...] , nie stanowi zagadnienia wstępnego, dla toczącego się przed organami geodezji i kartografii postępowania o wprowadzenie zmiany o charakterze wyłącznie przedmiotowym - co do rodzaju użytku, jaki w świetle przepisów o ewidencji stanowią działki [...] i [...] . Innymi słowy, wynik postępowania sądowego nie ma doniosłości prawnej dla rozstrzygnięcia postępowania ewidencyjnego. Bez względu na to, kto jest władającym czy właścicielem gruntu, użytek rolny w chwili wydawania decyzji na ten sam charakter. Jego zmiana, daje podstawę do wprowadzenia kolejnych zmian w ewidencji.

Ustawa Prawo geodezyjne i kartograficzne w zasadzie (poza. art. 51 - co sprawy nie dotyczy) nie zawiera samodzielnych regulacji dotyczących prowadzenia ewidencji gruntów i budynków. W czasie wydania zaskarżonej decyzji, czyniły to przepisy wówczas obowiązującego Rozporządzenia z 17 grudnia 1996r Ministrów Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 158, poz. 813 - zwanego dalej rozporządzeniem). Przepis § 65 ust. 2 tego rozporządzenia przewidywał, że do czasu założenia ewidencji na zasadach nim określonych, do istniejących operatów ewidencji gruntów stosuje się przepisy zarządzenia Ministrów Rolnictwa i Gospodarki Komunalnej z 20 lutego 1969r w sprawie ewidencji gruntów (Mon. Pol. 11, poz. 98 z późn., zm.) wydanego jeszcze na podstawie przepisów dekretu z dnia 2 lutego 1955r o ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 6, poz. 32).

Z ustaleń organu I instancji, wynika, że istnieje rozbieżność pomiędzy częścią opisową ewidencji gruntów, w której działki [...] i [...] (jak i pozostałe) oznaczone są jako wody płynące (Wp), a w części kartograficznej - na mapie jako rowy (W). Zarówno wedle przepisów zarządzenia z 1969r (§ 15) jak i rozporządzenia z 1996r (§ 27 ust. 1 pkt 7, ust. 5 pkt 1-3 oraz pkt 7.2 - 7.4 załącznika Nr 11 do tego rozporządzenia), oznaczenie wód płynących (Wp), stojących (Ws), czy rowów (W), dotyczyło gruntów pod takimi wodami czy rowami. W istocie zatem postępowanie ewidencyjne ma doprowadzić do uzgodnienia między oznaczeniami tych samych użytków w części opisowej (rejestrze) jak i kartograficznej - mapie , co do ich rodzaju.

Z tego punktu widzenia wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego uchybienie organu I instancji, polegające między innymi na naruszeniu przepisów art. 7 i 77 kpa przez niezebranie materiału dowodowego i poczynienie ustaleń w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy są uzasadnione. Konieczne jest bowiem skorelowanie ustaleń, co do wprowadzonych zmian przedmiotowych w części opisowej i kartograficznej, dla uchwycenia kiedy i z jakiej przyczyny wystąpiły różnice co do sposobu oznaczenia użytków. Z tego punktu widzenia istotne jest, na co wskazał organ II instancji jednoznaczne ustalenie, kiedy i który z operatów pomiarowych został wprowadzony do ewidencji gruntów i który stanowił podstawę do opisu nieruchomości składającej się z działek [...] i [...] dla której założono księgę wieczystą [...]. Wskazano także na brak w aktach danych z całej jednostki rejestrowej [...] przed wyłączeniem z niej niektórych działek.

Kontrola zaskarżonej decyzji prowadzi do konstatacji, że jest ona zgodna z prawem, a uchybienie zawarte w uzasadnieniu decyzji w jego części bezpodstawnie obligującej do ustosunkowania się do wskazań organu II instancji, nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze skarga ulegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).