Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 180/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2013-06-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 165a par. 1.
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Krupiński Sędziowie WSA Krzysztof Bogusz WSA Teresa Cisyk – spr. Protokolant St. inspektor sądowy Katarzyna Stec po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi "A" Spółka z o.o. w [...] na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Opolu, z dnia 14 marca 2013r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 7 września 2012 r., "A" S. z o.o. z siedzibą w [...], zwana dalej Spółką, wystąpiła do Dyrektora Izby Celnej w Opolu o przedłużenie na kolejne 6 lat zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa opolskiego, udzielonego jej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu decyzją z dnia 23 maja 2006 r., nr [...]. Uzasadniając swój wniosek Spółka wskazała na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. wydany w połączonych sprawach C-213/11, C-214/11 oraz C 217/11 wywodząc na jego podstawie, że przepisy obowiązującej ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, jako przepisy techniczne wymagały notyfikacji przez Komisję Europejską, a skoro obowiązek notyfikacji nie został dopełniony w odniesieniu do wskazanej ustawy, to jej przepisy nie mogą być stosowane. To z kolei oznacza, zdaniem Spółki, bezskuteczność i brak mocy obowiązującej przepisów ustawy o grach hazardowych, zakazujących przedłużania zezwoleń na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych. W konsekwencji uznała, że ma prawo ubiegać się o przedłużenie udzielonego zezwolenia.

Rozpoznając powyższy wniosek, postanowieniem z dnia 8 października 2012 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 165a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749) oraz art. 8, art. 138 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r. nr 201, poz. 1540), Dyrektor Izby Celnej w Opolu odmówił wszczęcia postępowania w sprawie przedłużenia zezwolenia. Wyjaśnił, że zgodnie z art. 129 ust. 1 i art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych w obecnym stanie prawnym brak jest możliwości przedłużenia zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych co powoduje, że postępowanie w tym przedmiocie nie może zostać wszczęte.

Na powyższe postanowienie Spółka wniosła zażalenie. Podnosząc zarzut naruszenia fundamentalnych zasad prawa Unii Europejskiej, uregulowanych w Traktacie z Lizbony zmieniającym Traktat o Unii Europejskiej i Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską z dnia 12 grudnia 2007 r. (Dz. U. z 2009 r. Nr 203, poz. 1569) oraz naruszenia art. 2, art. 31 ust. 3 w zw. z art. 22, art. 61, art. 7 Konstytucji RP, poprzez wydanie postanowienia na podstawie przepisów ustawy, która została uchwalona z pominięciem procedury notyfikacji, Spółka powołała argumentację przedstawioną we wniosku o przedłużenie zezwolenia. Wywodziła, że przepisy art. 129 ust. 1 i art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych uznać należy za nieobowiązujące i nieskuteczne, zatem wydanie zaskarżonego postanowienia nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa.

Postanowieniem z dnia 14 marca 2013 r., nr [...], Dyrektor Izby Celnej w Opolu utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W oparciu o art. 165a § 1 i art. 165 § 3 Ordynacji podatkowej wyjaśnił, że po wpłynięciu wniosku strony organ podatkowy w pierwszej kolejności bada, czy istnieje stan faktyczny pozwalający na wszczęcie postępowania, czyli czy nie zachodzą przesłanki wyłączające dopuszczalność jego wszczęcia. Użyty w przepisie art. 165a § 1 zwrot "nie może być wszczęte" należy odnieść przede wszystkim do sytuacji, gdy wszczęciu postępowania podatkowego stoi na przeszkodzie przepis prawa bądź poszczególne przepisy, których interpretacja uniemożliwia prowadzenie tego postępowania i rozpatrzenie treści żądania w sposób merytoryczny. Odnosząc się do stanu faktycznego sprawy organ wskazał, że wniosek strony o przedłużenie zezwolenia, wydanego decyzją z dnia 23 maja 2006 r., wpłynął do organu w chwili (10 września 2012r.), gdy ważność tego zezwolenia wygasła z mocy prawa (23 maja 2012r.). Stosownie do tego uznał, że na przeszkodzie wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie stoi przepis art. 208 §1 Ordynacji podatkowej, który nakazuje umorzenie postępowania w sytuacji, gdy postępowanie z jakiekolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. Skoro przedmiotem postępowania miałoby być przedłużenie zezwolenia, jego wygaśnięcie powoduje, że przestał istnieć przedmiot postępowania. Wystąpienie bezprzedmiotowości jest natomiast elementem pierwotnym i zasadniczym stanowiącym przeszkodę do wszczęcia postępowania, a w konsekwencji skutkującym wydaniem postanowienia o odmowie jego wszczęcia. Organ dostrzegł, że w postępowaniu pierwszoinstancyjnym nie zauważono faktu wygaśnięcia decyzji - wystąpienia bezprzedmiotowości postępowania. Skutkiem tego było nieuprawnione zastosowanie przepisów ustawy o grach hazardowych, gdyż jej przepisy mogłyby być stosowane w przypadku, gdyby do organu wpłynął wniosek o przedłużenie zezwolenia w chwili jego ważności. Do "wygaśniętej" decyzji przepisy ustawy o grach hazardowych nie znajdują zastosowania, stąd bezcelowe jest rozpatrywanie zarzutów sformułowanych w oparciu o tę ustawę.

Na powyższe postanowienie Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu. Zarzuciła skarżonemu postanowieniu naruszenie fundamentalnych zasad prawa Unii Europejskiej, uregulowanych w Traktacie z Lizbony zmieniającym Traktat o Unii Europejskiej i Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską z dnia 13 grudnia 2007 r. (Dz. U. z 2009 r. nr 203, poz. 1569) oraz naruszenie art. 2, art. 31 ust. 3 w zw. z art. 22, art. 61, art. 7 Konstytucji RP, poprzez wydanie zaskarżonej decyzji na podstawie przepisów ustawy o grach hazardowych, która została uchwalona z pominięciem procedury notyfikacji, o której mowa w Dyrektywie nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego. Podtrzymując stanowisko wyrażone w zażaleniu na postanowienie wydane w pierwszej instancji oraz przywołując wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r., wydany w połączonych sprawach C-213/11, C-214/11 oraz C 217/11, przedstawiła obszerną argumentację na uzasadnienie poglądu, że przepisy art. 129 ust. 1 i art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych są przepisami technicznymi, które wymagały notyfikację, a wobec niespełnienia tego obowiązku nie mogą być stosowane, co z kolei czyni zasadnym wyeliminowanie zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego. Podniosła również, że fakt, iż wniosek o przedłużenie zezwolenia został złożony po upływie terminu jego ważności nie może stać na przeszkodzie wszczęciu i przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie, albowiem jak stwierdziła, organy nie wzięły pod uwagę, że "strona mogła złożyć taki wniosek dopiero po wydaniu i opublikowaniu wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r." Uznała, że wcześniejsze składanie wniosku byłoby bezprzedmiotowe z uwagi na przepisy ustawy o grach hazardowych, które zakazują przedłużania zezwoleń na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych. Dopiero powyższy wyrok potwierdził, że przepisy te są nieobowiązujące. Strona bez własnej winy nie mogła zatem złożyć takiego wniosku wcześniej.

Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Celnej w Opolu, podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Zaakcentował, że strona może składać wniosek o wszczęcie postępowania w każdym czasie, przy czym w tej sprawie skarżąca miała prawo do złożenia wniosku o przedłużenie zezwolenia w każdej chwili, jednak nie później niż z dniem wygaśnięcia zezwolenia. Zakwestionował stwierdzenie, że dopiero wyrok TSUE z dnia 19 lipca 2012 r. otworzył skarżącej drogę do złożenia wniosku o przedłużenie zezwolenia. Dodał, że zgodnie z art. 36 ust. 4 nieobowiązującej już ustawy o grach i zakładach wzajemnych wnioski o przedłużenie zezwolenia mogły być składane nie później niż na sześć miesięcy przed wygaśnięciem zezwolenia i nie wcześniej niż rok przed upływem tego terminu, co oznacza, że tylko w okresie obowiązywania zezwolenia można było składać wnioski. Powyższy przepis jednak już nie obowiązuje, a ustawa o grach hazardowych nie przewiduje z kolei procedury, w ramach której możliwe byłoby przedłużanie ważności omawianych zezwoleń. Dodatkowo też organ odniósł się do art. 138 ust. 1 w zw. z art. 129 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, w kwestii przepisów technicznych, w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, jak również trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość przyjętej procedury. Dokonując oceny we wskazanym zakresie sądy administracyjne nie mogą zatem brać pod uwagę argumentów natury słusznościowej, czy celowościowej. Na mocy jednak art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną co powoduje, że uwzględnia wszelkie naruszenia przepisów prawa, bez względna na to czy zostały wskazane w skardze, czy też nie.

Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1P.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję administracją następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Podstawą do uwzględnienia skargi nie będzie zatem każde naruszenie przepisów o charakterze proceduralnym lecz jedynie takie, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. "Istotność" tego wpływu wyraża się w tym, że gdyby do tego naruszenia nie doszło, najprawdopodobniej zapadłoby rozstrzygnięcie odmiennej treści. W razie natomiast niewystąpienia uchybień wskazanych w art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., na mocy art. 151 P.p.s.a skarga podlega oddaleniu.

Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest postanowienie wydane w postępowaniu odwoławczym przez Dyrektora Izby Celnej w Opolu, który utrzymał w mocy postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie przedłużenia zezwolenia na prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa opolskiego. Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych powyżej kryteriów, kontrola legalności zaskarżonego aktu wykazała, że nie narusza on przepisów prawa w stopniu skutkującym koniecznością wyeliminowania go z obiegu prawnego wobec czego, skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W zaskarżonym postanowieniu organ zasadnie przyjął, że w odniesieniu do wniosku skarżącej o wszczęcie postępowania wystąpiły przeszkody formalnoprawne do procedowania i orzekania merytorycznego w sprawie przedłużenia terminu obowiązywania zezwolenia. Tym samym, prawidłowo odmówił wszczęcia postępowania w tym przedmiocie. Wprawdzie nieprawidłowo w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazał na zaistnienie przesłanki umorzenia postępowania, jaką jest bezprzedmiotowość postępowania, niemniej jednak wobec zaistnienia podstaw do odmowy wszczęcia postępowania i podjęcia rozstrzygnięcia w oparciu o art. 165a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), wadliwość ta nie mogła mieć żadnego wpływu na wynik sprawy.

Wskazać należy, że stosownie do art. 165 § 1 Ordynacji podatkowej, postępowanie podatkowe może być wszczęte na żądanie strony lub z urzędu. Zgodnie jednak z art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, gdy żądanie zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. Uwzględniając treść regulacji art. 156a § 1 Ordynacji podatkowej dostrzec trzeba, że określa ona obligatoryjne zachowanie organu w przypadku zaistnienia przesłanek wskazanych w tym przepisie. Użyte w art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej wyrażenie "z jakichkolwiek innych przyczyn nie może być wszczęte" należy wiązać z przypadkami, gdy wszczęciu postępowania - a w konsekwencji merytorycznemu rozpoznaniu sprawy - sprzeciwiają się przepisy prawa procesowego lub materialnego, których interpretacja uniemożliwia prowadzenie postępowania i rozpatrzenie treści żądania w sposób merytoryczny. Przez "inne uzasadnione przyczyny", o których mowa w art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej, należy tym samym rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania. Przeszkody te muszą jednak istnieć już w dacie złożenia wniosku przez zainteresowaną stronę.

W niniejszej sprawie, wnioskiem z dnia 7 września 2013 r., skarżąca Spółka wystąpiła do Dyrektora Izby Celnej w Opolu o wszczęcie postępowania w przedmiocie przedłużenia zezwolenia na urządzenie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa opolskiego. Bezoporne jest, że zezwolenie takie udzielone zostało skarżącej decyzją z dnia 23 maja 2006 r. Materialną podstawę prawną wydania tej decyzji stanowiła nieobowiązująca już ustawa z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych ( Dz. U. z 2004 r. nr 4, poz. 27 ze zm.) zwana dalej u.g.z.w. Wskazać przyjdzie, że na mocy przepisu art. 36 ust. 1 u.g.z.w. zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier urządzanych w kasynie gry, w salonie gier na automatach, w salonie gry bingo pieniężne oraz w zakresie zakładów wzajemnych i gier na automatach o niskich wygranych udzielane były na okres 6 lat. Zgodnie zaś z art. 36 ust. 3 u.g.z.w. podmiot, któremu wygasało zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, mógł wystąpić o jego przedłużenie na okres kolejnych 6 lat. Termin do składania wniosków o przedłużenie zezwolenia określony został w art. 36 ust. 4 u.g.z.w., zgodnie z którym wniosek o przedłużenie zezwolenia należało złożyć nie później niż na sześć miesięcy przed wygaśnięciem zezwolenia i nie wcześniej niż na rok przed upływem tego terminu.

Na tle powołanych przepisów stwierdzić trzeba, że przedłużenie zezwolenia na prowadzenie i organizowanie gier na automatach o niskich wygranych możliwe było w określonym czasie, a z wnioskiem o przedłużenie zezwolenia mógł wystąpić wyłącznie podmiot, który posiadał takie zezwolenie i tylko w czasie jego obowiązywania (art. 36 ust. 4 u.g.z.w.). Określenie bowiem w decyzji terminu ważności zezwolenia oznacza, że ma ono charakter terminowy, a 6 letni termin obowiązywania zezwolenia stanowi dodatkowy element decyzji i to taki, który wpływa na jej skutki prawne. Stanowi on integralny i istotny element wydanego zezwolenia, który wprowadza ograniczenie czasowe dla realizacji wypływających z niego uprawnień, kształtujący stosunek administracyjnoprawny, powstały na mocy decyzji. Uznać przy tym należy, że termin ten ma charakter rozwiązujący, tzn. jego upływ powoduje wygaśnięcie uprawnień wynikających z wydanej decyzji. Na skutek upływu 6 letniego okresu decyzja przestaje funkcjonować w obrocie prawnym. Utrata mocy obowiązującej następuje z mocy samego prawa. Skoro decyzja nie istnieje, na skutek jej wygaśnięcia, to brak jest możliwości prowadzenia wobec niej jakichkolwiek postępowań administracyjnych, w tym dotyczących jej zmiany. Weryfikacji może być poddana jedynie taka decyzja, która pozostaje w obrocie prawnym. Upływ 6 letniego okresu, na który wydano zezwolenie wyłącza tym samym dopuszczalność jego przedłużenia. Wygaśnięcie decyzji, jako skutek materialnoprawny określonego zdarzenia, tj. upływu terminu, powoduje wygaśnięcie stosunku administracyjnoprawnego obejmującego uprawnienie wynikające z decyzji. Konsekwencją braku stosunku administracyjnoprawnego powstałego na mocy konstytutywnej decyzji, jest z kolei brak podstaw prawnych do dokonania zmiany decyzji, która stosunek ten kształtowała.

W świetle powyższego zaakcentować należy, że w niniejszej sprawie wniosek o przedłużenie zezwolenia skarżąca złożyła już po upływie 6 letniego okresu obowiązywania zezwolenia, a więc po wygaśnięciu stosunku administracyjnoprawnego ukształtowanego decyzją z dnia 23 maja 2006 r. Wystąpienie tej okoliczności, czyniło zatem niedopuszczalnym postępowanie w przedmiocie przedłużenia zezwolenia udzielonego decyzją, którą stosunek ten był ukształtowany. Wobec braku stosunku prawnego stanowiącego podstawę nabytego prawa, brak jest również podstaw prawnych do dokonywania zmiany bądź uchylenia decyzji kształtującej ten stosunek. W sytuacji, gdy moc prawna zezwolenia ograniczona została do określonego w nim przedziału czasowego, ograniczony został również okresu obowiązywania stanu prawnego ukształtowanego decyzją, co z kolei przekłada się na ograniczenie możliwości wdrożenia względem niej postępowań administracyjnych, wykluczając orzekanie merytoryczne na rzecz jedynie orzeczenia formalnego.

W kontekście powyższych wywodów, w ocenie Sądu, stwierdzić w niniejszej sprawie należy, że skoro decyzja udzielająca skarżącej zezwolenia wygasła przed dniem złożenia wniosku o jego zmianę, zaistniała formalna przeszkoda do orzekania w przedmiocie złożonego wniosku. Organ zatem nie był uprawniony do wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie, a następnie merytorycznego rozpatrzenia wniosku, z uwagi na wygaśnięcie stosunku administracyjnoprawnego. Nie istnieją prawne możliwości zmiany decyzji kształtującej stosunek administracyjnoprawny w przypadku, gdy wygasł on na skutek upływu terminu na jaki został nawiązany. Tym samym wydając zaskarżone postanowienie organ prawidłowo zastosował art. 165a § Ordynacji podatkowej. Skutki prawne wygaśnięcia decyzji należą do "innych przyczyn" uniemożliwiających wszczęcie postępowania, o których mowa w art. 165a § Ordynacji podatkowej.

Odnosząc się do zarzutów skargi, dotyczących naruszenia przepisów prawa Unii Europejskiej oraz Konstytucji RP, poprzez oparcia zaskarżonego rozstrzygnięcia na przepisach ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.) wskazać należy, że nie znajdują one uzasadnienia w rozpoznawanej sprawie, albowiem poza art. 8 tej ustawy, który jest przepisem proceduralnym, wydając zaskarżone postanowienie organ nie podejmował rozstrzygnięcia w oparciu o przepisy tej ustawy. Przepis art. 8 stanowi z kolei, że do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy Ordynacja podatkowa chyba, że ustawa stanowi inaczej. Jest to zatem wyłącznie przepis proceduralny, wskazujący jedynie tryb, w jakim danego rodzaju sprawy mają być rozpatrywane. Zaskarżone postanowienie, wydane w oparciu o art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej, jest natomiast orzeczeniem formalnym, a przepisy o charakterze materialnym - co należy podkreślić - nie były przez organ stosowane. W szczególności zaskarżone postanowienie nie zostało wydane w oparciu o art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych. O ile przepis ten stanowił podstawę prawną wydania postanowienia pierwszoinstancyjnego, dostrzec należy, że utrzymując je w mocy zaskarżonym postanowieniem, organ wskazał na nieuprawnione oparcie rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego na przepisach ustawy o grach hazardowych. Jako okoliczność uzasadniającą odmowę wszczęcia postępowania wskazał wygaśnięcie zezwolenia i oparł zaskarżone postanowienie na unormowaniach proceduralnych wynikających z Ordynacji podatkowej, a nie na braku podstaw prawnych do przedłużenia zezwolenia w świetle ustawy o grach hazardowych. Wprawdzie organ nieprawidłowo powołał się przy tym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej, jako stojący na przeszkodzie wszczęciu postępowania w sprawie przedłużenia zezwolenia niemniej jednak nie mogło to mieć żadnego wpływu na wynik sprawy. Zaznaczyć przyjdzie, że przepis art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej normuje umorzenie postępowania i nie mógł być w niniejszej sprawie stosowany zwłaszcza, gdy zaistniała przesłanka do podjęcia rozstrzygnięcia na podstawie art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej. Z uwagi na wygaśnięcie stosunku administracyjnoprawnego objętego wnioskiem o weryfikację i prawidłowego oparcia rozstrzygnięcia na art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej, wadliwość uzasadnienia zaskarżonego postanowienia w tym zakresie nie mogło jednak w żaden sposób wpłynąć na wynik sprawy.

Znaczenia dla rozstrzygnięcia tej sprawy nie miała również podnoszona w skardze kwestia skutków prawnych wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. i związana z nim problematyka notyfikacji przepisów ustawy o grach hazardowych. Rozważania w zakresie tych zagadnień i rozstrzygnięcie kwestii obowiązywania ustawy o grach hazardowych, miałyby bowiem znaczenie jedynie w postępowaniu merytorycznym dotyczącym zmiany zezwolenia, a nie w przypadku odmowy wszczęcia postępowania z przyczyn proceduralnych. Bez względu na to, czy aktualnie do zmiany zezwoleń należy stosować przepisy ustawy o grach hazardowych, czy też ustawy o grach i zakładach wzajemnych, dla wszczęcia postępowania w sprawie zmiany zezwolenia na urządzenie gier na automatach o niskich wygranych i rozpoznanie wniosku złożonego w tym przedmiocie, konieczne jest istnienie stosunku administracyjnoprawnego powstałego na mocy decyzji udzielającej zezwolenia. Złożenie wniosku o zmianę zezwolenia po jego wygaśnięciu, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, nie mogło doprowadzić do wszczęcia postępowania i podjęcia w tym zakresie merytorycznego rozstrzygnięcia. Jednocześnie też dodać trzeba, że skierowanie pytania prejudycjalnego do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, nie mogło stanowić przeszkody do złożenia takiego wniosku.

Reasumując, wobec zaistnienia w niniejszej sprawie przesłanek do zastosowania przepisu art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej, Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa w stopniu mogącym mieć jakikolwiek wpływ na wynik sprawy. Z tego też względu, na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.