Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 42/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-02-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6041 Profilaktyka  i   rozwiązywanie  problemów alkoholowych, ustalanie liczby punktów sprzedaży,  zasad  usytuowania miejsc
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 87 par. 2, art. 86 par. 1, art. 72, art. 73, art. 67 par. 2.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Czesława Socha po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia 2 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Po 67/10 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia w sprawie ze skargi J. C. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...], nr [...] i nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 2 grudnia 2010 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w P. odmówił J. C. przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 26 sierpnia 2010 r., odrzucającego jego sprzeciw od wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi.

Sąd pierwszej instancji wskazał, iż wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia nadany został w urzędzie Pocztowym we W. w dniu 22 listopada 2010 r., a w jego treści wskazano, że uchybienie spowodowane było tym, iż postanowienie to skarżący otrzymał od pracownika, który dokonał jego odbioru dopiero w dniu 15 listopada 2010 r. Sąd wskazał również, że odpis postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia 26 sierpnia 2010 r. dotyczącego odrzucenia sprzeciwu od wezwania do uiszczenia wpisów sądowych od skarg, został doręczony skarżącemu osobiście w dniu 6 września 2010 r., co wynikało ze zwrotnego potwierdzeniu odbioru tego postanowienia podpisanego przez J. C., a co potwierdzone zostało również adnotacją pracownika Poczty dokonaną na odwrocie potwierdzenia.

Wobec powyższego Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż postanowienie z dnia 26 sierpnia 2010 r. zostało skutecznie doręczone do rąk własnych J. C. w dniu 6 września 2010 r., a nie dopiero 15 listopada 2010 r., a tym samym nie uprawdopodobniono w jakikolwiek sposób braku winy w uchybieniu terminu, czyli jednej z koniecznych przesłanek wynikających z art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej jako p.p.s.a., warunkujących możliwość przywrócenia uchybionego terminu.

Zażaleniem J. C. zaskarżył powyższe postanowienie wnosząc o jego uchylenie oraz przywrócenie terminu do dokonania czynności.

W uzasadnieniu wskazał, odnosząc się do braku winy w uchybieniu terminowi, iż praktyką związaną z doręczaniem pism w małych miejscowościach, jest w sytuacji niezastania adresata oddanie pisma innej osobie, np. pracownikowi, który podpisuje odbiór pisma poleconego nazwiskiem adresata. Skarżący podniósł, że taka właśnie sytuacja miała miejsce w jego przypadku i pismo faktycznie doręczone mu zostało dopiero w dniu 15 listopada 2010 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw.

Jak wskazał to Sąd pierwszej instancji jedną z przesłanek, które powinien spełniać wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, jest uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu – art. 87 § 2 p.p.s.a. Warunek ten jest konieczny z uwagi na treść art. 86 § 1 p.p.s.a. stanowiący, że jeśli strona nie dokonała w terminie czynności bez swojej winy sąd postanowi o przywróceniu terminu.

Powyższe oznacza zatem, że strona wnosząc o przywrócenie terminu do dokonania czynności, któremu uchybiła powinna uprawdopodobnić, nie zaś udowodnić, jakie to okoliczność były podstawą tego uchybienia.

W stanie niniejszej sprawy, wynikającym z treści dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, z których wynika, że postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia 26 sierpnia 2010 r., odrzucające sprzeciw skarżącego, odebrane zostało przez niego w dniu 6 września 2010 r., zaś wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia do tego postanowienia złożony został dopiero w dniu 22 listopada 2010 r., prawidłowym było postanowienie z dnia 2 grudnia 2010 r., odmawiające przywrócenia tego terminu. Skarżący bowiem, co prawidłowo ocenił Sąd pierwszej instancji, nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak jego winy w uchybieniu terminu do wniesienia środka zaskarżenia na postanowienie z dnia 26 sierpnia 2010 r., bowiem nie wskazał dlaczego pomimo odbioru (doręczenia mu) tego postanowienia, zażalenie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu złożył dopiero w dniu 22 listopada 2010 r.

W szczególności taką przesłanką nie może być powoływana przez skarżącego okoliczność odebrania przesyłki zawierającej wskazane powyżej postanowienie przez jego pracownika oraz podpisanie się przez niego na zwrotnym poświadczeniu odbioru tej przesyłki, a następnie faktyczne przekazanie tejże skarżącemu dopiero w dniu 15 listopada 2010 r. Tak prezentowanemu stanowisku przeczy przede wszystkim treść zwrotnego poświadczenia odbioru, na którym uwidoczniona została data doręczenia postanowienia, podpis odbierającego przesyłkę oraz adnotacja pracownika poczty, iż "przesyłkę nadaną jako list polecony nr [...] doręczono adresatowi". Oznacza to, że doręczenia dokonano do rąk adresata w dniu uwidocznionym na zwrotnym poświadczeniu odbioru, a zatem aby skutecznie wnosić o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia skarżący powinien uprawdopodobnić ,iż w okresie po doręczeniu postanowienia, tj. po dniu 6 września 2010 r., wystąpiły takie okoliczności, które spowodowały po jego stronie niemożność dochowania terminu.

Podobnie nie można zgodzić się z podnoszoną okolicznością wskazując na praktykę doręczania w małych miejscowościach polegająca na oddaniu przez doręczyciela pisma innej osobie, np. pracownikowi, który w takiej sytuacji miałby pokwitować odbiór pisma poleconego nazwiskiem adresata. Zgodnie z przepisami art. 72 i 73 p.p.s.a. w przypadku niezastania adresata, a więc w sytuacji niemożności dokonanie doręczenia bezpośredniego, doręczający może doręczyć przesyłkę dorosłemu dołownikowi bądź dozorcy jeśli podjęli się oni oddania pisma bądź może pozostawić pismo w placówce pocztowej lub urzędzie gminy, pozostawiając o tym zawiadomienie. Art. 67 § 2 przewiduje możliwość doręczenia pisma pracownikowi. Jak zatem wynika z treści przytoczonych przepisów doręczający w przypadku niezastania adresata ma możliwość dokonania doręczenia w inny sposób wskazany w tych przepisach. Nie ma zatem podstaw do uznania, aby sposób doręczania opisany przez skarżącego miałby być stosowany czy miałby być praktyką, w szczególności, iż byłby wtedy sprzeczny z przepisami prawa.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.