Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 839/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-11-13 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Radosław Teresiak, po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. sp. z o.o. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2013 r. i 2014 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

R. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Skarżąca" lub "Spółka") wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji w W. z dnia [...] stycznia 2018 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2013 r. i 2014 r.

W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na wydanie jej z rażącym naruszeniem przepisów prawa. Skarżąca wskazała również, że wykonanie decyzji spowoduje dla niej dalsze konsekwencje finansowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, dalej: "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Wskazać należy, że rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd związany jest zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych od odwrócenia skutków i to wnioskodawca obciążony został obowiązkiem ich przedstawienia.

Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji powinien być wnikliwie oraz w odpowiedni sposób uzasadniony, a zawarta w nim argumentacja powinna być spójna, poparta faktami i odnoszącymi się do nich dowodami uzasadniającymi jego rozpoznanie. To strona powinna wskazać konkretny stan faktyczny oraz materiał dowodowy na jego poparcie (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 września 2008 r., sygn. akt II SA/Gd 652/08, LEX nr 477258). Uzasadnienie wniosku winno zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione.

W rozpoznawanej sprawie Spółka zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w petitum skargi. Przedstawiając argumentację przemawiającą za jego zasadnością wskazała jedynie, że decyzja jest wadliwa prawnie, a jej wykonanie spowoduje negatywne skutki finansowe dla Skarżącej.

Wskazać również należy, że z dokumentów przedłożonych przez Spółkę w toku postępowania wpadkowego w przedmiocie prawa pomocy wynika, że w 2014 r. Spółka odnotowała przychód w kwocie ok. 19 mln zł, zaś w kolejnych latach obrotowych (lata 2015-2017) zaprzestała faktycznie prowadzenia działalności gospodarczej, w skutek czego nie osiągała żadnych przychodów. Jednakże, jak wynika z akt sprawy, Skarżąca formalnie nie zlikwidowała działalności.

Zdaniem Sądu sytuacja, gdy podmiot profesjonalny, który pozostaje w obrocie gospodarczym nie podejmuje żadnych starań w celu zdobycia środków na uiszczenie zaległego zobowiązania podatkowego, nie uzasadnia udzielenia mu ochrony tymczasowej.

Odnosząc się natomiast do argumentacji podniesionej we wniosku należy stwierdzić, że w całości nie zasługuje ona na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji sąd nie ocenia prawidłowości zaskarżonej decyzji, jako że przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 kwietnia 2004 r. sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, niepublikowane). Dlatego też Sąd przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie może brać pod uwagę subiektywnego przekonania Skarżącej o wadliwości zaskarżonej decyzji.

Następnie Sąd wyjaśnia, że argument dotyczący spowodowania negatywnych skutków w sytuacji finansowej Spółki również nie może odnieść zamierzonego skutku. Każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11 opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń NSA na stronie internetowej cbois.nsa.gov.pl).

Mając zatem na względzie, że Skarżąca nie wykazała okoliczności warunkujących dopuszczalność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, jak też fakt, że okoliczności takich nie dostrzegł Sąd na podstawie analizy całokształtu akt sprawy, stwierdzić należy, że brak jest podstaw do wydania orzeczenia zgodnego z oczekiwaniami wnioskodawcy.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.