Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 706/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-07-31 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Komendant Policji
Powołane przepisy: article: art. 246 par 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Iwona Maciejuk po rozpoznaniu w dniu 31 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. L. z dnia 30 czerwca 2009 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi P. L. na decyzję Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] marca 2009 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową i myśliwską postanawia - odmówić zwolnienia od kosztów sądowych -


UZASADNIENIE

P. L. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia

od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Komendanta Głównego Policji

w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową i myśliwską. W sprawie tej skarżący obowiązany jest do ponoszenia kosztów sądowych w toku całego postępowania. Wpis sądowy od skargi wynosi 200 zł (§ 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.)).

Na podstawie informacji przedstawionych w urzędowym formularzu wniosku

o przyznanie prawa pomocy oraz na podstawie kopii rachunków, wyciągów bankowych

i zeznań podatkowych ustalono, co następuje.

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą, z której uzyskuje miesięczny dochód brutto w wysokości 3500 zł. W gospodarstwie domowym pozostaje z żoną, która otrzymuje wynagrodzenie za pracę w wysokości 1860 zł brutto miesięcznie. Małżonkowie posiadają mieszkanie o powierzchni 61,90 m2, lokal gastronomiczny

o powierzchni 150 m2, samochód [...], [...] oraz samochód [...]. Wnioskodawca ponosi następujące stałe miesięczne wydatki: opłata za energię – 105,20 zł, telewizja – 50,99 zł, opłata za mieszkanie – 330,97 zł, woda – 109,32 zł, telefon – 99,05 zł. W piśmie z dnia 5 czerwca 2009 r. skarżący oświadczył, że z uwagi na trudności w prowadzeniu działalności gospodarczej jego sytuacja jest skomplikowana i nie stać go na uiszczenie wpisu sądowego.

Instytucja prawa pomocy stanowi realizację konstytucyjnej zasady prawa do sądu. Prawo to powinno być przyznawane wówczas, gdy strona jest w bardzo trudnej sytuacji materialnej, a odmowa przyznania prawa pomocy uniemożliwiałaby dostęp

do sądu. Ocena, czy spełniona została przesłanka warunkująca przyznanie prawa pomocy, następuje na podstawie informacji i dokumentów przedstawionych przez stronę.

Przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych następuje, gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie

i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 ppsa).

Na podstawie informacji przedstawionych w formularzu i dodatkowych dokumentach stwierdzić należy, iż wnioskodawca nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Dochód w 2-osobowym gospodarstwie domowym wynosi miesięcznie 5360 zł brutto. Po odliczeniu stałych miesięcznych wydatków w wysokości 695,53 zł.

do dyspozycji wnioskodawcy i jego żony pozostaje kwota około 2000 zł netto.

Z przedstawionej przez skarżącego sytuacji finansowej nie wynika, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Niezależnie od rodzaju trudności

w prowadzeniu działalności gospodarczej, o których mowa w piśmie skarżącego z dnia 5 czerwca 2009 r., brak jest podstaw, aby w świetle przedstawionych informacji uznać, że strona znajduje się w bardzo trudnej sytuacji finansowej. Wykazany dochód,

po uwzględnieniu stałych wydatków w gospodarstwie domowym, nie pozwala stwierdzić, że skarżący nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych bez uszczerbku utrzymania koniecznego siebie i żony. Prawo pomocy powinno być przyznawane wówczas, gdy strona znajduje się w tak trudnej sytuacji materialnej, że z powodu braku wystarczających środków mogłaby być pozbawiona prawa do sądu. Tego rodzaju przypadek nie ma miejsca w niniejszej sprawie.

Z tego względu, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 254 § 1 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu.