Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2209/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-09-19 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Inne
Koszty sądowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Przyznaje ze środków budżetowych WSA w Warszawie na rzecz ...kwotę  ...stanowiącą 23% podatku VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu
Powołane przepisy: article: art. 250 §1 i § 2 pkt 8
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy Anna Nasiłowska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 19 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi W. Z. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wniosku o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego postanawia: przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego E. S. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 442,80 zł (słownie: czterysta czterdzieści dwa złote, osiemdziesiąt groszy), w tym: tytułem opłaty - kwotę 360 zł (słownie: trzysta sześćdziesiąt złotych), tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 82,80 zł (słownie: osiemdziesiąt dwa złote, osiemdziesiąt groszy).


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 6 grudnia 2016 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ustanowił W. Z., dalej: "Skarżący" radcę prawnego z urzędu. Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. wyznaczyła pełnomocnikiem z urzędu r. pr. E. Ś.. Pełnomocnik w dniach 3 lutego 2017 r. i 15 maja 2017 r. przeglądała w czytelni akt tut. Sądu akta niniejszej sprawy. Wyrokiem z 29 maja 2017 wydanym na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym Sąd oddalił skargę W. Z. na postanowienie Ministra Finansów w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wniosku o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego. Radca prawny po otrzymaniu odpisu sentencji wyroku wniosła o sporządzenie jego uzasadnienia, a w dniu 16 sierpnia 2017 r. złożyła pismo wraz z opinią o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Pełnomocnik oświadczyła, że koszty pomocy prawnej nie zostały zwrócone ani w całości ani w części.

Zgodnie art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), wyznaczony radca prawny (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych, (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

Obecnie obowiązującym aktem prawnym regulującym powyższe zasady jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1715), dalej: "rozporządzenie". Na podstawie § 24 rozporządzenie weszło w życie 2 listopada 2016 r. i uchyliło rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1805), które obowiązywało od 1 stycznia 2016 r. do 1 listopada 2016 r.

Niniejsza sprawa została wszczęta skargą z 4 lipca 2016 r. Postępowanie przed sądem I instancji zakończył wyrok wydany na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 29 maja 2017 r. W związku z powyższym koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej w I instancji przyznać należy na podstawie rozporządzenia z 22 października 2015 r. Stosownie do § 2 koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz niezbędne i udokumentowane wydatki radcy prawnego.

Zgodnie z § 4 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r. opłatę ustala się w wysokości co najmniej 1/2 opłaty maksymalnej określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy. Ustalenie opłaty w wysokości wyższej niż określona w ust. 1, a nieprzekraczającej opłaty maksymalnej następuje z uwzględnieniem stopnia zawiłości sprawy oraz nakładu pracy radcy prawnego oraz wkładu jego pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności czasu poświęconego na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, liczby stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, w tym czynności podjętych w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu, wartości przedmiotu sprawy, wkładu pracy radcy prawnego w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych, jak również do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia istotnych zagadnień prawnych budzących wątpliwości w orzecznictwie i doktrynie, a także trybu i czasu prowadzenia sprawy, obszerności zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lub biegłych sądowych, dowodu z zeznań świadków, dowodu z dokumentów o znacznym stopniu skomplikowania i obszerności.

Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r. opłata maksymalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna wynosi 480 zł.

Radca prawny w dniach 3 lutego 2017 r. i 15 maja 2017 r. przeglądała w czytelni akt WSA w Warszawie akta niniejszej sprawy. Skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, a pełnomocnik wniosła o sporządzenie uzasadnienia wyroku.

Mając powyższe na uwadze § 4 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r., a szczególnie liczbę stawiennictw w sądzie, w tym na rozprawach i posiedzeniach, czynności podjętych w sprawie, obszerności akt administracyjnych ocenić należy, że aktywność pełnomocnika w wypełnianiu obowiązków w toku postępowania przed Sądem I instancji nie przekraczała granic zwykłej staranności wymaganej od profesjonalnego pełnomocnika. Pełnomocnik nie wskazała żadnych szczególnych okoliczności wymagających zwiększonego nakładu pracy. W świetle powyższego za zasadne uznać należy przyznanie wynagrodzenia w kwocie 240 zł. Stosownie do treści § 4 ust. 3 rozporządzenia, opłatę podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług.

Po otrzymaniu uzasadnienia wyroku, w dniu 16 sierpnia 2017 r. tj. w terminie do złożenia skargi kasacyjnej pełnomocnik przygotowała opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku wydanego przez Sąd I instancji.

W związku z tym, że od 2 listopada 2016 r. obowiązuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 sierpnia 2016 r. koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej po zakończeniu postępowania przed Sądem I instancji należy przyznać na podstawie rozporządzenia z dnia 3 października 2016 r. Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji opłaty w sprawie innej niż taka, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna wynoszą – 240 zł. Na podstawie § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia z dnia 3 października 2016 r. opłata w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50% opłaty określonej w punkcie 1, a jeżeli w drugiej instancji sprawy nie prowadził ten sam radca prawny - 75% tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.

W niniejszej sprawie Skarżący otrzymał prawo do nieopłaconej pomocy prawnej przez wydaniem wyroku przez Sąd I instancji. Po wydaniu wyroku wyznaczona pełnomocnik sporządziła opinię o braku podstaw do złożenia skargi kasacyjnej. Wobec tego radcy prawnemu przyznać należało wynagrodzenie w wysokości 50% stawki minimalnej, tj. w wysokości 120 zł.

Jednocześnie stosownie do treści § 4 ust. 3 rozporządzenia opłatę podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług.

Biorąc powyższe pod uwagę oraz wobec oświadczenia pełnomocnika ustanowionego z urzędu, że koszty pomocy prawnej nie zostały pokryte przez stronę skarżącą – na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.