Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 266/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2010-08-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a
journal: Dz.U. 2008 nr 69 poz 415
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax Sędziowie Sędzia NSA Adam Mikusiński Sędzia WSA Małgorzata Walentek (spr.) Protokolant sekr. sąd. Ewa Pasiek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi M.W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych uchyla zaskarżoną decyzję


UZASADNIENIE

Decyzją wydaną na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 71 ust. 1 i 2 oraz art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b, ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o promocji", Prezydent Miasta R. orzekł o uznaniu M. W. za osobę bezrobotną oraz o odmowie przyznania jej prawa do zasiłku. Odmowa ta została uzasadniona tym, że suma okresów, o których mowa w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji, przypadających w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, jest krótsza niż 365 dni.

W odwołaniu od powyższej decyzji strona wyjaśniła, iż jej stosunek pracy ustał w dniu 31.12.2009 r., natomiast najbliższym dniem roboczym, w którym mogła się zarejestrować był 04.01.2010 r. Gdyby rejestracji tej dokonała w dniu 01.01. 2010 r. nabyłaby prawo do zasiłku.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną w trybie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy ustalił m.in., że strona zgłosiła się do rejestracji w dniu 04.01.2010 r., przedkładając świadectwo pracy wykonywanej w okresie od 03.12.2007 r. do 31.05.2009 r. w pełnym wymiarze czasu pracy, natomiast w okresie od 01.06.2009 r. do 31.12.2009 r. w wymiarze ½ etatu. Następnie wyjaśnił, że zgodnie z art. 71 ustawy o promocji prawo do zasiłku dla bezrobotnych przysługuje bezrobotnemu, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni, był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Organ przyjął, że w rozpoznawanym przypadku okres podlegający badaniu zawiera się w przedziale od 03.07.2008 do 03.01.2010r. W okresie od 03.07.2008r. do 31.05.2009r. skarżąca osiągała wynagrodzenie w wysokości minimalnego obowiązującego wynagrodzenia. Natomiast w pozostałym okresie pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy tylko w miesiącu grudniu 2009 r. osiągała minimalne wynagrodzenie. Łączny okres zaliczany wynosi zatem 363 dni i jest krótszy od wymaganych okresów 365 dni. Wojewoda zaznaczył, że przepis art. 71 ustawy o promocji ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że prawo do zasiłku dla bezrobotnych przyznać można wyłącznie osobie, która legitymuje się wskazanym w tym przepisie okresem. Wobec tego bez względu na sytuację osobistą bezrobotnego i powody zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy w określonej dacie, organ zatrudnienia nie może dowolnie zmieniać ustawowych warunków przyznania prawa do zasiłku.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach M. W. nie zgodziła się z powyższym rozstrzygnięciem. Podniosła, że w wymaganym przez urząd pracy okresie, tj. 18 miesięcy przed dniem rejestracji przepracowała łącznie 366 dni. Zdaniem skarżącej do wskazanego okresu nie powinny bowiem być zaliczone dni ustawowo wolne od pracy poprzedzające dzień jej rejestracji w tym urzędzie. W ocenie skarżącej fakt, że jej rejestracja w PUP nastąpiła 4 stycznia, przez co doszło do zaniżenia okresu zaliczanego do otrzymania zasiłku z 366 do 363 dni, nie może wpływać na pozbawienie jej prawa do tego świadczenia. Ustawa powinna bowiem uwzględniać brak możliwości stawienia się w tejże instytucji w dniach wolnych od pracy. Do skargi skarżąca dołączyła wyroki WSA w Poznaniu (II SA/Po 343/02) i WSA w Gorzowie Wielkopolskim (II SA/Go 100/09) zaznaczając, że w podobnych okolicznościach sprawy, skargi zostały uwzględnione.

Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Jak stanowi art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a, sądy administracyjne w zakresie swoich kompetencji sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, w tym wydawanych przez organy administracji decyzji. Kontrola ta przeprowadzana jest pod względem zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym. Wyłącznie w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa sąd administracyjny kontrolujący daną decyzję, władny jest ją wzruszyć. Bierze przy tym pod uwagę zarzuty zawarte w skardze, a także bada sprawę z urzędu (art. 134 § 1 P.p.s.a.).

Dokonując badania legalności zaskarżonej decyzji Sąd uznał skargę za uzasadnioną, bowiem dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

Istota sporu w niniejszej sprawie odnosi się do kwestii związanej z prawem skarżącego do zasiłku do bezrobotnych. Przesłanki nabycia prawa do przedmiotowego zasiłku określa art. 71 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity Dz. U. Nr 69 z 2008 r., poz. 415 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o promocji". Zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 lit a ustawy o promocji, w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zaskarżonej decyzji, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu, jeżeli:

- nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz

- w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104b i art. 105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni,

Z treści powyższego przepisu wynika, iż warunkiem uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych jest kumulatywne spełnienie dwóch przesłanek, z których pierwszą jest posiadanie okresu zatrudnienia wynoszącego co najmniej 365 dni w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację, natomiast drugą jest uzyskiwanie w powyższym okresie wynagrodzenia w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia objętego obowiązkiem opłacania składki na Fundusz Pracy.

W rozpoznawanej sprawie odmowa przyznania prawa do przedmiotowego świadczenia nastąpiła ze względu na fakt, że w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni, skarżąca nie była zatrudniona i nie osiągała wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy.

Skarżąca została zarejestrowana w dniu 4 stycznia 2010 r. jako bezrobotna, w związku z czym organ przyjął, że w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację tj. od 3 lipca 2008r. do 3 stycznia 2010r. posiadała udowodnione zatrudnienie w łącznej ilości 363 dni okresów uprawniających do przyznania zasiłku. Tymczasem okolicznością bezsporną jest, że jeszcze w dniu 31 grudnia 2009r. skarżąca była zatrudniona. Gdyby więc w następnym dniu, tj. 1 stycznia 2010 r. skarżąca została zarejestrowana, okres 18 miesięcy cofnąłby się do 30 czerwca 2008r., a w tej dacie skarżąca była zatrudniona w pełnym wymiarze czasu pracy, a zatem posiadała 366 dni okresów uprawniających do przyznania zasiłku dla bezrobotnych. Natomiast rejestracja w dniu 4 stycznia 2010r., która przesunęła okres 18-miesięczny i skróciła okres wymagany o 3 dni, nastąpiła wyłącznie dlatego, że dni 1, 2 i 3 stycznia 2010 r. były dniami wolnymi od pracy (Nowy Rok, sobota, niedziela). Skarżąca nie mogła się więc zarejestrować w dniu 1 stycznia 2010 r., a tym samym wykazać, że posiada 365 dni okresów uprawniających do zasiłku w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, rozumianych jako poprzedzających ten dzień.

Sąd w składzie orzekającym uznaje za aktualny, także pod rządami ustawy o promocji i tym samym w pełni podziela pogląd wyrażony w orzecznictwie (wyrok NSA z 2 lutego 2000 sygn. akt SA/Sz 529/99 Pr. Pracy 2001/9/40, wyrok SN z 27 marca 2002 sygn. akt III RN 168/01 OSNP 2002/20/478), na tle analogicznego uregulowania art. 23 ust. 1 pkt 2a ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, iż opóźnienia w zarejestrowaniu się w charakterze bezrobotnego, spowodowanego dniami wolnymi od pracy, nie należy brać pod uwagę przy ocenie spełnienia warunku zatrudnienia przez okres co najmniej 365 dni w ciągu 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania. Zdaniem Sądu Najwyższego skoro ustawodawca odnośnie do okresu 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania nie użył słowa "bezpośrednio", to należy uznać, że wykładnia ścieśniająca termin miesięcy "poprzedzających" a polegająca na uznaniu, że przerwa pomiędzy zakończeniem zatrudnienia a zarejestrowaniem, spowodowana dniami ustawowo wolnymi od pracy i przesuwająca kalendarzowy okres 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania tak, że skutkuje to skrócenie o te dni wolne okres 365 dni zatrudnienia uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych, byłaby niedopuszczalna.

Wobec powyższego przy ocenie pojęcia "w okresie 18 miesięcy poprzedzających" muszą być uwzględnione okoliczności konkretnej sprawy, w tym zwłaszcza to, że przeszkodą w spełnieniu przesłanki przepisu, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, stanowią dni wolne od pracy. Wykładnia ścieśniająca terminu "poprzedzających" tak jak rozumieją to organy, byłaby jednocześnie nie do pogodzenia z wyrażoną w art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasadą sprawiedliwości społecznej, na co zwrócił również uwagę Sąd Najwyższy.

Tym samym przyjęty przez organy orzekające sposób ustalenia okresu stanowiącego podstawę dla ustalenia długości zatrudnienia narusza przepis art. 71 ust. 1 pkt 2 lit a ustawy o promocji.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy uwzględni zaprezentowane wywody.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.