Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1035/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2017-09-22 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 22 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. T. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych postanawia: przyznać wnioskodawczyni prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Wnioskiem, uzupełnionym na formularzu PPF w dniu 7 sierpnia 2017 r. (data stempla pocztowego), skarżąca J. T. zwróciła się w niniejszej sprawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.

W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.

Z oświadczenia wnioskodawczyni o jej stanie rodzinnym, majątku i dochodach, złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, o której mowa w art. 233 § 1 w związku z § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.), informacji pozyskanych z CEIDG oraz z przedłożonych na wezwanie referendarza sądowego dokumentów źródłowych (dodatkowego oświadczenia z dnia 31 sierpnia 2017 r., odpisów: zaświadczenia o zarobkach z dnia 1 czerwca 2017 r., decyzji z dnia 4 listopada 2016 r. w sprawie ustalenia prawa do zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku rodzinnego, decyzji z dnia 5 kwietnia 2016 r. w sprawie ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego, harmonogramu spłat kredytu z dnia 29 sierpnia 2016 r., wyciągu z dwóch rachunków bankowych za okres od 1 maja do 29 sierpnia 2017 r., zestawienia sald rachunków na dzień 30 sierpnia 2017 r., wyciągów z rachunków dwóch kart kredytowych za okres od 27 kwietnia 2017 r. do 23 sierpnia 2017 r. oraz od 5 maja 2017 r. do 28 sierpnia 2017 r., PIT-11 za 2016 r., zaświadczenia z urzędu skarbowego z dnia 24 maja 2017 r. o dochodzie członka rodziny w 2016 r., decyzji z dnia 7 sierpnia 2017 r. rozkładającej na raty zaległość podatkową, decyzji z dnia 2 lutego 2016 r. ustalającej podatek od nieruchomości na 2016 r., zawiadomienia o wysokości miesięcznej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, rozliczenia i faktury za usługi telekomunikacyjne, faktur za wodę i odprowadzanie ścieków, energię elektryczną oraz gaz) wynika, że wnioskodawczyni uzyskuje dochód z wynagrodzenia za pracę w średniej miesięcznej wysokości 1.599,53 zł netto, otrzymuje świadczenia wychowawcze na dzieci w łącznej kwocie 2.000 zł oraz zasiłki rodzinne (wraz z dodatkami z tytułu wychowywania dzieci w rodzinie wielodzietnej) w łącznej wysokości 686 zł, pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z obecnie niepracującym i nieuzyskującym dochodów małżonkiem, który zawiesił prowadzoną uprzednio działalność gospodarczą z dniem [...] grudnia 2016 r. Małżonkowie mają na utrzymaniu czworo małoletnich dzieci, nie posiadają oszczędności (saldo rachunku bieżącego wnioskodawczyni na dzień 29 sierpnia 2017 r. wynosiło 1.418,94 zł, zaś salda rachunków prowadzonych dla jej małżonka na dzień 30 sierpnia 2017 r. wynosiły 0 lub były ujemne), papierów wartościowych i innych praw majątkowych ani wierzytelności, posiadają zaś zadłużenie względem banków z tytułu zaciągniętych kredytów (w tym w rachunkach dwóch kart kredytowych) oraz debetów na sumę 113.241,29 zł oraz zaległości podatkowe określone, zaskarżonymi do tut. Sądu, decyzjami na łączną kwotę 214.945 zł. Majątek małżonków stanowią dom o powierzchni 130 m2 oraz wartości 900.000 zł, garaż o powierzchni 16 m2 i wartości 15.000 zł oraz dwa samochody (rok produkcji 2008 r.) o wartości 8.000 zł i 21.000 zł. Do stałych i koniecznych wydatków małżonków, poza wyżywieniem, którego koszt wnioskodawczyni oszacowała na kwotę 1.600 zł, należy zaliczyć m.in. ratę kredytu w wysokości 1.209,76 zł miesięcznie, ratę w kwocie 800 zł zaległości podatkowych, których spłatę prolongowano decyzją z dnia 7 sierpnia 2017 r. oraz opłaty związane z utrzymaniem domu (za wywóz śmieci, dostawę wody i odprowadzanie ścieków, prąd oraz gaz) kształtujące się średnio na poziomie 710 zł miesięcznie. Niezbędnym wydatkom, jak wskazała wnioskodawczyni w uzasadnieniu wniosku, ciężko byłoby podołać małżonkom bez pomocy najbliższej rodziny.

Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne, uznano, że wnioskodawczyni wykazała, że nie ma aktualnie realnych możliwości finansowych poniesienia pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego utrzymania.

Za taką oceną przemawia nieposiadanie przez wnioskodawczynię oraz jej małżonka zasobów finansowych, jak również wysokość łącznego dochodu małżonków (4.285,53 zł), przeznaczonego na potrzeby ich sześcioosobowej rodziny, w stosunku do wysokości kosztów sądowych w niniejszej sprawie, w szczególności należnego na obecnym etapie postępowania wpisu od skargi w kwocie 2.000 zł.

Z tych względów na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.