Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2618/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-04-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 16 § 1, art. 156 § 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 36 a
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 25 kwietnia 2013 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz sędzia NSA Elżbieta Kremer sędzia del. WSA Jerzy Siegień /spr./ Protokolant sekretarz sądowy Tomasz Bogdan Godlewski po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2013 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. Sp. z o.o. z/s w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lipca 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 875/11 w sprawie ze skargi M. Sp. z o.o. z/s w K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [..] stycznia 2011 r. nr [..] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 lipca 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 875/11, oddalił skargę M. Sp. z o.o. w Krakowie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [..] stycznia 2011 r., nr [..] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.

Przedmiotowy wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy.

Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [..] listopada 2010 r., odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Krakowa z dnia [..] sierpnia 2007 r., nr [..], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M. i J.P. pozwolenia na budowę oficyny mieszkalnej z podziemnymi parkingami i infrastrukturą techniczną, przebudową przyłącza kanalizacji opadowej oraz budową podziemnej wewnętrznej stacji trafo, rozbiórkę budynku garaży wraz z przylegającym murem przy ul. [..] w K., na działkach nr ewid. [..] i [..] obręb [..] K. oraz przebudowę i nadbudowę kominów w ścianie szczytowej oficyny przy ul. [..] w K.

Organ odnosząc się do zarzutów M. Spółka z o.o. z siedzibą w K. zawartych we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Krakowa z dnia [..] sierpnia 2007 r. stwierdził, że decyzja ta nie narusza w sposób rażący art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89, poz. 414 ze zm.), zwanej dalej "Prawem budowlanym". Wyjaśnił, że M.i J.P. wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę z dnia 24 lipca 2007 r., uzupełnionym pismem z dnia 20 sierpnia 2007 r., złożyli prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ponadto do wniosku dołączyli decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [..] marca 2006 r., Nr [..], znak: [..] o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że dokonana analiza dokumentacji projektowej nie wykazała aby planowana inwestycja, naruszała w sposób rażący ustalenia decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [..] marca 2006 r. o ustaleniu warunków zabudowy. Zauważył, że z projektu budowlanego wynika, iż parametry i cechy planowanego przedsięwzięcia odpowiadają warunkom określonym w powyższej decyzji, co do linii zabudowy szerokości elewacji oficyny na długości odcinka wspólnej granicy z działką nr ewid. [..], obręb [..] Ś. (29,4 m), wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej wyznaczonej linią gzymsu od poziomu terenu przed wejściem głównym budynku (ok. 9,5 m), kąta nachylenia dachu do 30° (6°, 8°, 10° i 30°), oraz wysokości górnej kalenicy dla całego budynku oficyny (13,05 m), jak również wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej (34,1%). Tym samym organ uznał, że zarzuty podnoszone zarówno we wniosku jak i w odwołaniu dotyczące powyższych kwestii nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym.

Organ stwierdził natomiast naruszenie wskaźnika dopuszczalnej powierzchni zabudowy działki nr ewid. 8/1 (ustalonego na poziomie 59%) o 3,7% (powierzchnia zabudowy z projektu - 58,7%, powierzchnia zabudowy wynikająca z wyjaśnień projektanta zawartych w piśmie z dnia 14 września 2010 r. - 62,7%). Naruszenie to jednak, w ocenie organu, nie ma charakteru rażącego z uwagi na znikome skutki społeczno-gospodarcze, a także brak negatywnego wpływu na możliwość zabudowy działek sąsiednich. Ponadto organ wskazał, że charakteru rażącego naruszenia nie ma również zastosowanie w dachu jednospadowym lukarn oraz załamanie w części tegoż dachu. Analiza materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie wykazała bowiem, że zastosowanie takich rozwiązań nie wpłynie negatywnie na sposób odprowadzania wód opadowych, a ponadto swą funkcją i cechami nie wprowadza zakłóceń w ładzie przestrzennym. Rozwiązanie takie nawiązuje wręcz do istniejącej zabudowy na sąsiednich działkach.

Ustosunkowując się jednocześnie do zarzutu dotyczącego ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej organ wskazał, że Małopolski Wojewódzki Konserwator Zabytków decyzją z dnia [..] kwietnia 2007 r. znak: [..], udzielił inwestorom pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych przy zabytku polegających na budowie oficyny mieszkalnej z podziemnymi parkingami i infrastrukturą techniczną na działce nr [..].

W ocenie organu odwoławczego kwestionowana decyzja nie narusza także warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., obowiązującym w dniu wydania kwestionowanej decyzji z dnia 30 sierpnia 2007 r. (Dz.U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Organ podniósł, że projektowany obiekt usytuowany jest na działce w taki sposób, że spełnia wymogi określone w § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia odnośnie wymaganych odległości w stosunku do sąsiednich działek. Otwory okienne zaprojektowane w elewacji zachodniej projektowanego budynku czterokondygnacyjnego znajdują się w odległości od ok. 13 m do 14,3 m od granicy z działką nr ewid. 8/2. Ponadto organ zauważył, że postanowieniem z dnia [..] lipca 2007 r., znak; [..], Prezydent Miasta Krakowa wyraził zgodę na odstępstwo od § 12 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia, polegające na usytuowaniu ściany bez otworów okiennych i drzwiowych projektowanego budynku oficyny mieszkalnej na działce nr ewid. [..] bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną nr ewid. [..] przy ul. [..] w K.

W związku z powyższym organ wskazał, że w sprawie nie wystąpiły niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa i których wystąpienie pozwoliłoby na ocenę opisanego naruszenia jako rażącego. Tak więc zdaniem organu dokonana ocena decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [..] sierpnia 2007 r., prowadzi do stwierdzenia, że nie jest ona obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a.

W skardze na powyższą decyzję M. Sp. z o.o. z siedzibą w Krakowie wniosła o jej uchylenie, zarzucając organowi naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 35 Prawa budowlanego oraz art. 7, art. 80, art. 104 i art. 107 § 3 K.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za niezasadną. Sąd wskazał, że przedmiotem kontroli w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji wydanej w przedmiocie pozwolenia na budowę. Natomiast przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zostały wyczerpująco określone w art. 156 § 1 K.p.a. Przy czym przepis ten zawiera zamknięty katalog przyczyn stwierdzenia nieważności decyzji. Powołując się na art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Sąd wskazał, że nie każde naruszenie prawa będzie stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności wydanej decyzji. Podstawę tą może stanowić tylko rażące naruszenie prawa. Tymczasem o tym, czy miało miejsce rażące naruszenie prawa, decyduje przede wszystkim oczywistość jego naruszenia i zakres wpływu tego naruszenia na sposób załatwienia sprawy. Przy czym cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z przepisami prawa poprzez proste ich zestawienie ze sobą. Sąd wyjaśnił, że w tego typu przypadkach nie chodzi o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny, gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa.

W ocenie Sądu, organ słusznie zatem zauważył, że Prezydent Miasta Krakowa wydał kontrolowaną decyzję z naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Mając jednak na uwadze rodzaj i charakter zatwierdzonych kontrolowaną decyzją odstępstw od decyzji o warunkach zabudowy zasadnie uznał, że nie ograniczą one możliwości korzystania z działek sąsiednich zgodnie z ich przeznaczeniem oraz nie wprowadzą zakłóceń w ładzie przestrzennym. Zdaniem Sądu organ prawidłowo przyjął, że naruszenia te nie stanowią rażącego naruszenia prawa z punktu widzenia wymagań praworządnego państwa, a także nie tworzą skutków gospodarczych lub społecznych, które nie mogą być zaakceptowane przez państwo prawa.

Od powyższego wyroku M. Sp. z o.o. z siedzibą w Krakowie złożyła skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i rozpoznanie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Sądowi pierwszej instancji zarzuciła:

1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 35 oraz art. 36a Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia prawa materialnego pomimo naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz art. 35 i art. 36a Prawa budowlanego w postaci nieuwzględnienia rażącego charakteru naruszenia prawa;

2) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, pomimo rażącego naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w postaci nieuwzględnienia rażącego charakteru naruszenia prawa.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Spółka podniosła, że stwierdzenie zarówno przez organ jak i przez Sąd, iż w sprawie doszło do naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego powoduje, że należy ustalić czy naruszenie tego przepisu, a zatem wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę niezgodnej z decyzją o warunkach zabudowy, może mieć charakter rażący w znaczeniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Podkreśliła przy tym, że funkcją art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego jest zapewnienie spójności pomiędzy ustalonymi warunkami zabudowy a realizacją na ich podstawie konkretnego obiektu budowlanego. Natomiast decyzja o warunkach zabudowy wyznacza ramy inwestycyjne w oparciu o zasady ładu przestrzennego oraz walory architektoniczne. A zatem decyzja zatwierdzająca projekt budowlany oraz udzielająca pozwolenia na budowę powinna gwarantować, że zasady polityki przestrzennej będą przez inwestora respektowane. Tym samym każde odstępstwo od warunków zabudowy w postaci przekroczenia ustalonych parametrów stanowi w ocenie Spółki naruszenie ładu przestrzennego.

Przepisem kluczowym dla interpretacji odstępstwa jako istotnego lub nieistotnego jest art. 36a Prawa budowlanego. W niniejszej sprawie najistotniejsze naruszenie dotyczy przekroczenia przez inwestora dopuszczalnej decyzją o warunkach zabudowy powierzchni zabudowy działki. Zdaniem Spółki naruszenie to w świetle art. 36a Prawa budowlanego ma charakter istotny, gdyż stanowi zarówno zmianę zatwierdzonego projektu zagospodarowania działki jak i charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego (powierzchni zabudowy). Tak więc zmiana wielkości powierzchni zabudowy powoduje, w każdym przypadku zmianę charakteru zabudowy. Natomiast zmiana parametrów inwestycji na inne niż określone w decyzji o warunkach zabudowy wymaga zmiany tej decyzji. Zatem w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy wobec braku zgodności wniosku o pozwolenie na budowę z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy organ orzekający powinien wydać postanowienie nakładające na wnioskodawcę obowiązek usunięcia nieprawidłowości (art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego). Zatwierdzenie więc projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, wobec istotnego charakteru odstępstw, stanowiło zdaniem Spółki rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.

Jako kolejne istotne odstępstwo, w rozumieniu art. 36a Prawa budowlanego, Spółka wskazała samowolną zmianę parametrów charakterystycznych inwestycji w postaci przekroczenia dopuszczonej warunkami zabudowy wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej. Wysokość ta w decyzji o warunkach zabudowy została ustalona na poziomie do 9,5 m od poziomu terenu istniejącego przed wejściem głównym. Tymczasem większa część elewacji, ze względu na zastosowane lukarny, ma zmienną wysokość przekraczającą 9,5 m, nawet do 11,0 m.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie ustosunkował się do tego zarzutu, a Wojewoda Małopolski po dokonaniu analizy rysunku przekroju C-C zajął stanowisko, że projekt budowlany spełnia wymagania decyzji o warunkach zabudowy w tym zakresie, gdyż decyzja ta nie określała wysokości innych elementów takich jak np. lukarny. Kwestionując powyższe stanowisko Spółka podniosła, że z analizy stanu faktycznego jak i rysunku C-C łącznie z elewacją zachodnią wynika, że jedynie nieliczne fragmenty dachu "opuszczone" są do wymaganej decyzją o warunkach zabudowy wysokości, natomiast większa część tworzy podniesioną kubaturę umożliwiającą adaptację tej przestrzeni na kolejne mieszkania. W tej sytuacji w ocenie Spółki przekroczenie dopuszczalnej decyzją o warunkach zabudowy wysokości budynku należy także uznać za rażące naruszenie prawa.

Spółka podniosła, że w niniejszej sprawie doszło do wydania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę z naruszeniem fundamentalnej zasady zgodności projektu budowlanego z decyzją ustalającą warunki zabudowy. Naruszenie takie powinno skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji udzielającej pozwolenia na budowę. Tymczasem Sąd pierwszej instancji stwierdził, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie stwarza skutków gospodarczych lub społecznych, które nie mogą być zaakceptowane przez państwo prawa. Stanowiska tego Sąd jednak nie uzasadnił. Nie wskazał bowiem żadnych podstaw faktycznych pozwalających przyjąć, że decyzja nie wywołała negatywnych skutków gospodarczych lub społecznych. Uzasadnienie wyroku Spółka uznała zatem za niewystarczające, a odmowę zakwalifikowania stwierdzonych naruszeń prawa jako rażących za nieuzasadnioną.

Na potwierdzenie swoich argumentów Spółka dołączyła do skargi kasacyjnej opinię rzeczoznawcy budowlanego w branży architektonicznej dotyczącą ewentualnych rażących błędów zawartych w projekcie budowlanym "Oficyny mieszkaniowej wraz z podziemnym parkingiem przy ul. [..] w K.".

Odpowiedź na skargę kasacyjną złożyli uczestnicy postępowania M. i J.P., wnosząc o jej oddalenie w całości. W piśmie wskazali, że argumentacja zawarta w skardze kasacyjnej sprowadza się do podniesienia zupełnie nowego zarzutu, tj. naruszenia art. 36a Prawa budowlanego, przy czym Spółka dokonała czystej nadinterpretacji tego przepisu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), z urzędu natomiast bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., a zatem Naczelny Sąd Administracyjny był związany granicami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Nie można przede wszystkim zgodzić się z zarzutem, że każde odstępstwo od warunków zabudowy w postaci przekroczenia ustalonych parametrów, stanowiące istotne odstępstwo w rozumieniu art. 36a Prawa budowlanego, powoduje w konsekwencji rażące naruszenie tego przepisu.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych zawartej w art. 16 § 1 K.p.a. Może mieć ono miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1. Z tego też powodu wykładnia tych przesłanek powinna mieć charakter ścieśniający.

Pojęcie "rażącego naruszenia prawa" nie zostało w Kodeksie postępowania administracyjnego zdefiniowane, doczekało się jednak bogatej wykładni doktrynalnej. Przeważa pogląd, który upatruje rażące naruszenie prawa nie w błędach jego wykładni, lecz w przekroczeniach prawa jasnych i niedwuznacznych i to takich, które z uwagi na ich skutki powodują, że dotknięte wadą rozstrzygnięcie nie da się pogodzić z panującym porządkiem prawnym. O tym, czy miało miejsce rażące naruszenie prawa, decyduje więc przede wszystkim oczywistość tego naruszenia prowadząca do nadania prawa lub jego odmowy wbrew wszystkim przesłankom przepisu.

Dokonanie istotnego odstępstwa jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. W art. 36a Prawa budowlanego zawarte zostały regulacje dotyczące zasad i trybu dokonywania istotnych odstępstw. Natomiast odstępstwa takie dokonane w trakcie budowy bez uprzedniego uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę powodują wszczęcie procedury określonej w art. 50 i 51 Prawa budowlanego.

Możliwość zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę, na podstawie art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego, opiera się zatem nie na wadliwości samej decyzji, która co do zasady jest pozbawiona wad z art. 156 § 1 K.p.a., lecz wynika z wadliwego postępowania inwestora, który w trakcie budowy w sposób istotny odstąpił od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę.

W przypadku natomiast wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwolenie na budowę, organ ma obowiązek wyjaśnienia, czy kontrolowane pozwolenie jest dotknięte którąś z wad określonych w art. 156 § 1 K.p.a., nie zaś oceną, czy decyzja ta powinna być uchylona w trybie art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego.

Trafnie przyjęły organy orzekające w sprawie oraz Sąd pierwszej instancji, że naruszenie wskaźnika dopuszczalnej powierzchni zabudowy działki nr ewid. [..] nie ma charakteru rażącego. Jak ustalono w sprawie naruszenie wskaźnika dopuszczalnej powierzchni zabudowy działki nr ewid. [..], ustalonego w decyzji o warunkach zabudowy na poziomie 59% nastąpiło o 3,7% (powierzchnia zabudowy z projektu - 58,7%, powierzchnia zabudowy wynikająca z wyjaśnień projektanta zawartych w piśmie z dnia 14 września 2010 r. - 62,7%).

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy brak jest podstaw do przyjęcia, że tak niewielkie przekroczenie wskaźnika zabudowy stanowi rażące naruszenie prawa. Trudno w powyższym przypadku mówić o przekroczeniu prawa w sposób jednoznaczny, nie dający się pogodzić z panującym porządkiem prawnym. Należy mieć przy tym na uwadze, że dopiero z dniem wejścia w życie rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r. poz. 462) ustawodawca w § 8 ust. 2 pkt 9 przesądził, że w przypadku budynków - powierzchnię zabudowy określa się zgodnie z zasadami zawartymi w Polskiej Normie dotyczącej określania i obliczania wskaźników powierzchniowych i kubaturowych (PN – ISO 9836:1997 Właściwości użytkowe w budownictwie – Określenie i obliczanie wskaźników powierzchniowych i kubaturowych). W stanie prawnym obowiązującym w chwili wydania pozwolenia na budowę przedmiotowej oficyny mieszkalnej kwestia powyższa nie była jednoznacznie uregulowana.

Kolejnym istotnym odstępstwem w rozumieniu art. 36a Prawa budowlanego stanowiącym, w ocenie skarżącej Spółki, rażące naruszenie tego przepisu jest w niniejszej sprawie samowolna zmiana parametrów charakterystycznych inwestycji w postaci przekroczenia dopuszczonej warunkami zabudowy wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej. Wysokość ta została ustalona w decyzji o warunkach zabudowy na poziomie do 9,5 m od poziomu terenu istniejącego przed wejściem głównym. Tymczasem jak stwierdzono w skardze kasacyjnej większa część elewacji, ze względu na zastosowane lukarny, ma zmienną wysokość przekraczającą 9,5 m, nawet do 11,0 m.

Jak wynika z załączonej do skargi kasacyjnej opinii rzeczoznawcy budowlanego w branży architektonicznej dotyczącej ewentualnych błędów zawartych w projekcie budowlanym "Oficyny mieszkaniowej wraz z podziemnym parkingiem przy ul. [..] w K.", przepisy Prawa budowlanego nie formułują legalnej definicji okapu. Wobec powyższego, w ocenie rzeczoznawcy należy kierować się interpretacją praktyczną, a zgodnie z taką "okap" znajduje się w miejscu przecięcia płaszczyzny dachu z płaszczyzną ściany.

Z powyższego wywodu wynika, że ewentualna zmiana wysokości budynku nie ma charakteru naruszenia prawa, którego oczywistość prowadzi do nadania prawa lub jego odmowy wbrew wszystkim przesłankom przepisu. Rażącego naruszenia prawa nie można wywodzić z różnic w wykładni przepisu, a tym bardziej z "interpretacji praktycznej" z uwagi na brak w tej kwestii jednoznacznych przepisów. Należy mieć przy tym na uwadze, że w rozpatrywanej sprawie nie doszło do stworzenia dodatkowej, w stosunku do przewidzianej w decyzji o warunkach zabudowy "kondygnacji mieszkalnej", ale utworzenia powierzchni mieszkalnej w przestrzeni dachu, czego warunki zabudowy jednoznacznie nie zabraniały.

Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę nie narusza rażąco obowiązujących przepisów w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., a także powołanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymagania wynikające z art. 141 § 4 P.p.s.a., a w szczególności w sposób wyczerpujący wyjaśnia stan sprawy oraz podstawę podjętego rozstrzygnięcia.

Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.