Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 376/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2017-06-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 99 ust. 1 pkt 3b, ust. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 627
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami - tekst jedn.
article: art. 130 ust. 1, 3
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: par. 8 ust. 6, par. 9
journal: Dz.U. 2012 poz 488
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu  drogowego
article: art. 10, art. 15, art. 64 par. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Sędzia NSA Teresa Rutkowska Protokolant asystent sędziego Agata Brolik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi G. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie skierowania na badanie psychologiczne oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz.U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm.), art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t. j. Dz.U. z 2016 r. poz. 627 z późn. zm.) oraz art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t. j. Dz.U. z 2015 r. poz. 1659 z późn. zm.), utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] nr [...], którą Prezydent Miasta [...] skierował G. B. na badanie psychologiczne w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem. Rozstrzygnięcie to zostało wydane na wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], który poinformował organ pierwszej instancji o przekroczeniu przez stronę, jako osobę posiadającą uprawnienie do kierowania pojazdem, liczby 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego.

G. B., reprezentowany przez swojego pełnomocnika, złożył odwołanie od opisanej wyżej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Podniósł zarzuty naruszenia przez Prezydenta Miasta [...]: art. 7, art. 8 i art. 12 § 1 K.p.a., a oprócz tego art. 130 ust. 3 P.r.d. "poprzez jego błędną wykładnię, albowiem G. B. w dniu 25 lipca 2016 r., po wszczęciu postępowania w sprawie, a jednocześnie przed wydaniem przedmiotowej decyzji, odbył szkolenie w WORD w [...], na mocy którego o 6 punktów zmniejszona powinna zostać łączna liczba punktów karnych nałożonych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. W uzasadnieniu odwołania powołał się ponadto na § 8 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. poz. 488). Do odwołania załączył uwierzytelnioną kopię zaświadczenia potwierdzającego odbycie szkolenia, o którym mowa wart. 130 ust. 3 P.r.d.

Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wskazało, że jak stanowi przepis art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami (dalej u.k.p.), będący podstawą materialnoprawną rozpatrzenia niniejszej sprawy, starosta (w tym prezydent miasta w mieście na prawach powiatu) wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadające pozwolenie na kierowanie tramwajem na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, jeżeli przekroczyła liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. W myśl art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. b u.k.p. decyzja ta jest wydawana z urzędu, na podstawie informacji uzyskanych od administratora centralnej ewidencji kierowców. Zgodnie z art. 101 ust. 2 u.k.p. osoba skierowana na badanie, o którym mowa m.in. w art. 99 ust. 1 pkt 3 u.k.p., jest obowiązana do: poddania się badaniu w terminie miesiąca o dnia doręczenia decyzji o skierowaniu; przedstawienia staroście odpowiedniego orzeczenia w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o skierowaniu; 3) uiszczenia opłaty ewidencyjnej najpóźniej w dniu dostarczenia staroście odpowiedniego orzeczenia. Organ wyjaśnił, iż decyzje wydawane na podstawie tego przepisu, podobnie jak decyzje wydawane na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t. jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 128), są rozstrzygnięciami związanymi. Starosta (jako organ pierwszej instancji) i samorządowe kolegium odwoławcze (jako organ odwoławczy) są zatem pozbawione uprawnień do badania celowości otrzymanego od organu Policji wniosku o skierowanie na badanie psychologiczne czy też prawidłowości naliczenia przez ten organ liczby punktów karnych ( np. wyroki: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 16 czerwca 2016 r. sygn. akt II SA/Sz 124/16 i WSA w Rzeszowie z dnia 25 lutego 2014 r. sygn. akt II SA/Rz 1361/13; publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Innymi słowy, przekazana przez Policję informacja o przekroczeniu 24 punktów przez daną osobę jest bezwzględnie wiążąca dla organów administracji publicznej właściwych do wydania decyzji w oparciu o art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b u.k.p. i stanowi wyłączną przesłankę ich rozstrzygnięć. Mając powyższe na względzie, Kolegium twierdziło, że w realiach przedmiotowej sprawy konieczne jest skierowanie strony na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu. Ocena taka jest uzasadniona treścią wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...], zawierającego informację, że G. B. w okresie od dnia 26 listopada 2015 r. do dnia 23 lipca 2016 r. wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego, w wyniku czego otrzymał łącznie 26 punktów karnych. Wniosek ten został podtrzymany w piśmie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...], do którego załączono odpis prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] sygn. akt [...] o odmowie uchylenia prawomocnego mandatu karnego nr [...] seria [...]. Dodać należy, że bez znaczenia dla rozstrzygnięcia jest okoliczność wskazana w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta [...], iż strona odbyła w dniu 25 lipca 2016 r. szkolenie, o którym mowa w art. 130 ust. 3 P.r.d. Organ nie zgodził się ze stanowiskiem pełnomocnika strony, iż skutkował on zmniejszeniem liczby punktów z naruszenie przepisów ruchu drogowego, na warunkach określonych w § 8 rozp. MS. Niezależnie od braku kompetencji do podważania informacji udzielonych przez organy Policji, należy bowiem stwierdzić, że stosownie do ust. 6 tego paragrafu odbycie przedmiotowego szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła lub przekroczyłaby 24. W świetle treści wniosku z dnia [...] i zaświadczenia załączonego do odwołania nie ulega zaś wątpliwości, że G. B. dopuścił się naruszeń, za które suma punktów przekroczyła 24, jeszcze przed podjęciem uczestnictwa w szkoleniu przeprowadzonym przez Wojewódzki Ośrodek Ruchu Drogowego w [...].

Na powyższą decyzję G. B. wniósł skargę do WSA w Łodzi, zaskarżając ją w całości i zarzucając jej naruszenie:

- art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez jego błędną wykładnię albowiem strona w dniu 25 lipca 2016 r. po wszczęciu postępowania w sprawie a jednocześnie przed wydaniem zaskarżonej decyzji, odbyła szkolenie w WORD, na mocy którego o 6 pkt winny zostać zmniejszone punkty uzyskane przez niego za naruszenie przepisów ruchu drogowego;

- § 4 pkt 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego przez jego niewłaściwe zastosowanie,

- naruszenie art. 10 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. w zw. z art. 176 Konstytucji RP poprzez umożliwienie działania pełnomocnika skarżącego w niniejszym postępowaniu, co uniemożliwiło podjęcie inicjatywy dowodowej w sprawie a w konsekwencji nawet przy przyjęciu, że przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym strona miała możliwość zapoznania się z aktami postępowania to powyższe stanowiło naruszenie zasady dwuinstancyjności;

- naruszenie art. 64 § 2 k.p.a. poprzez pozostawienie pisma bez rozpoznania pomimo zdaniem organu administracyjnego braku dokonania opłaty skarbowej w przypadku gdy obowiązujące przepisy nie uzależniają skuteczności udzielonego pełnomocnictwa od uiszczenia wymaganej opłaty skarbowej (niezależnie od tego, że opłata została uiszczona);

Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów I i II instancji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W ocenie skrzącego ocena dokonana przez organ odwoławczy jest błędna albowiem na moment jej wydawania skarżący nie przekroczył dopuszczalnej liczby punktów karnych, z uwagi na fakt odbycia kursu doszkalającego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Kolegium podzieliło stanowisko pełnomocnika skarżącego, że nieuiszczenie opłaty skarbowej od złożonego pełnomocnictwa nie stanowi braku formalnego podania podlegającego usunięciu w trybie art. 64 § 2 k.p.a. a tym samym dostrzegło błąd organu I instancji, który nie był upoważniony do wystąpienia z wezwaniem z dnia 30 sierpnia 2016 r., stanęło jednak na stanowisku, że wada ta nie miała żadnego wpływu na bieg postępowania (w sytuacji, gdy należna opłata została uiszczona i dalsze czynności urzędowe były prowadzone z udziałem pełnomocnika), a tym bardziej na treść rozstrzygnięć organów administracji publicznej orzekających w tej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 t.j. ze zm.), dalej p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami (Dz.U. nr 30 poz.151 z późn. zm.), dalej u.k.p., ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012r. poz. 1137 ze zm.), zwanej p.r.d. oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012r., poz. 488).

Zgodnie z treścią art. 99 ust. 1 pkt 3b ustawy z 5 stycznia 2011r. starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, jeżeli przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego.

W myśl art. 99 ust. 2 pkt 2 starosta wydaje decyzję o której mowa w ust.1 na podstawie wniosku organu kontroli ruchu drogowego.

W myśl art. 130 ust.1 p.r.d. Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji.

Zgodnie z treścią art. 130 ust. 3 p.r.d. kierowca wpisany do ewidencji, o której mowa w ust. 1, może na własny koszt uczestniczyć w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Nie dotyczy to kierowcy w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy.

Zgodnie z treścią § 8 ust. 6 rozporządzenia z dnia 25 kwietnia 2012 r. odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła lub przekroczyłaby 24.

Z wymienionych przepisów wynika, że w przypadku przekroczenia przez kierowcę 24 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego jest on kierowany na badania psychologiczne w zakresie psychologii transportu przy czym wpisy do ewidencji punktów muszą być ostateczne.

Stan faktyczny w niniejszej sprawie nie jest sporny. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że pismem z dnia [...] skierowanym do Prezydenta Miasta [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] wniósł o skierowanie G. B. na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu z uwagi na otrzymanie przez niego 26 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego w dniach 26 listopada 2015 r., 20 czerwca 2016 r. i 23 lipca 2016 r. Fakt naruszenia przepisów ruchu drogowego przez skarżącego i przyznania za nie punktów nie jest kwestionowany przez G. B. Należy zaznaczyć, że Prezydent Miasta [...] nie ma kompetencji do samodzielnego ustalania liczby punktów karnych. Jest on związany w tym zakresie wnioskiem Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. W sytuacji zatem gdy skarżący przekroczył 24 punkty za różne naruszenia przepisów ruchu drogowego to Prezydent Miasta [...] był zobowiązany skierować go na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu w trybie, o którym mowa w art.99 ust.1 pkt.3 b.) i ust.2 pkt.2 u.k.p.

W dniu 25 lipca 2016 r. skarżący odbył natomiast szkolenie w WORD w [...] i, w jego ocenie, winno się odjąć 6 punktów od łącznej ilości przyznanych mu punktów. Kwestią sporną jest zatem to czy łączna suma punktów (26) winna być pomniejszona o 6 punktów za szkolenie.

W ocenie sądu organy administracji trafnie uznały, że nie można odjąć 6 punktów za szkolenie od łącznej ilości punktów otrzymanych przez skarżącego. G. B. przyznano bowiem 26 punktów w dniach 26 listopada 2015 r., 20 czerwca 2016 r. i 23 lipca 2016 r. zaś szkolenie odbył on w dniu 25 lipca 2016 r. a więc po okresie w którym przekroczył on 24 punkty. Odbycie szkolenia po przekroczeniu 24 punktów nie powoduje zmniejszenia liczby punktów. Wynika to wprost z treści § 8 ust.6 rozporządzenia z 25 kwietnia 2012 r. Innymi słowy odbycie szkolenia skutkuje zmniejszeniem ilości punktów tylko wówczas gdy zostanie odbyte przez kierowcę przed przekroczeniem przez niego 24 punktów. W sytuacji gdy kierowca przekroczy 24 punkty to późniejsze odbycie szkolenia nie redukuje ilości przyznanych punktów. Pogląd taki jest powszechnie przyjęty w orzecznictwie sądów administracyjnych. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach: z 16 grudnia 2010r. w spr. I OSK 275/10, z 22 marca 2011r. w spr. I OSK 723/10, z 24 października 2012r. w spr. I OSK 1306/11, z 24 października 2012r. w spr. I OSK 1203/11, WSA w Warszawie w wyroku z 3 kwietnia 2012r. w spr. VII SA/Wa 2798/11 i WSA w Łodzi w wyroku z 14 marca 2007r. w spr. III SA/Łd 483/06. Sąd w obecnym składzie podzielił pogląd wyrażony w wymienionych orzeczeniach.

W niniejszej sprawie skarżący odbył szkolenie po przyznaniu mu 26 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Z uwagi na treść § 8 ust.6 rozporządzenia z 25 kwietnia 2012 r. brak było zatem podstaw do pomniejszenia mu łącznej ilości punktów o 6. Organy administracji trafnie odmówiły uwzględnienia wniosku G. B. o zmniejszenie mu łącznej ilości przyznanych punktów za szkolenie odbyte w dniu 25 lipca 2016 r.

W orzecznictwie podnosi się fakt, że regulacja zawarta w § 8 ust.6 rozporządzenia mieści się w delegacji określonej w punkcie 2 artykułu 130 ust.4 p.r.d. "warunki i sposób prowadzenia ewidencji". Niewątpliwie bowiem kwestia dokonywania wpisów w ewidencji i ich usuwania mieści się w pojęciu "sposób prowadzenia ewidencji". Nadto podkreśla się, że rozporządzenie z 25 kwietnia 2012r. wydane zostało w celu zdyscyplinowania i wdrażania kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów p.r.d. oraz zapobiegania wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego. Ustawodawca zawarł wyraźne wskazania treściowe, wyznaczające kierunek unormowań delegowanych do rozporządzenia. Przepis § 8 ust. 6 rozporządzenia z 2012 r. niewątpliwie realizuje wytyczne ustawodawcy, co do treści aktu. Ograniczenie możliwości zmniejszenia ilości punktów karnych po przekroczeniu przez kierowcę wyznaczonego przez ustawodawcę limitu punktów ma na celu dyscyplinowanie i wdrażanie kierowców do przestrzegania przepisów ustawy a także zapobieganie naruszeniu przez nich przepisów ruchu drogowego. Pierwszy cel (tzn. dyscyplinowanie i wdrażanie kierowców do przestrzegania przepisów ustawy) osiągany jest poprzez samo nałożenie obowiązku poddania kierowcy wielokrotnie naruszającego przepisy ruchu drogowego, określonym procedurom weryfikacyjnym (tak w zakresie praktycznych umiejętności prowadzenia pojazdów, jak też posiadanych ku temu predyspozycji psychologicznych), natomiast drugi cel (tzn. zapobieganie naruszaniu przez kierowców przepisów ruchu drogowego) jest osiągany poprzez eliminację z grona uprawnionych do kierowania pojazdami tych kierowców, którzy przeszli ww. procedury weryfikacyjne ze skutkiem negatywnym. Przyjęcie odmiennego poglądu a mianowicie, że kierowca w drodze odbycia szkolenia mógłby zmniejszyć liczbę punktów po przekroczeniu limitu 24, niweczyłby możliwość kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji kierowcy, a zatem osiągnięcia celu w postaci dyscyplinowania i wdrażania kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ustawy. Każdorazowo po przekroczeniu limitu 24 punktów kierowca odbywając na własny koszt szkolenie uzyskiwałby zmniejszenie liczby punktów o 6, a zatem stosowanie przez organy środków służących dyscyplinowaniu kierowców i wdrażaniu ich do przestrzegania zasad ruchu drogowego stałoby się bezprzedmiotowe. Nie zostałaby także spełniona funkcja prewencyjna przepisów, które w myśl założenia ustawodawcy winny zapobiegać wielokrotnemu naruszaniu przepisów ruchu drogowego. Pogląd, że regulacja zawarta w § 8 ust.6 rozporządzenia z 25 kwietnia 2012r. nie została wydana z przekroczeniem upoważnienia ustawowego wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach: z 22 marca 2011r. w spr. I OSK 723/10, z 16 grudnia 2010r. w spr. I OSK 275/10, 16 kwietnia 2013r. w spr. I OSK 2038/11, z 9 sierpnia 2013r. w spr. I OSK 855/12, z 24 października 2012r. w spr. I OSK 1306/11, z 24 października 2012r. w spr. I OSK 1203/11, z 1 czerwca 2012r. w spr. I OSK 225/12, z 15 marca 2012r. w spr. I OSK 413/11, z 20 października 2011r. w spr. 1812/10, z 13 czerwca 2013r. w spr. I OSK 15/12, z 16 grudnia 2015r. w spr. I OSK 616/14, z 22 marca 2011r. w spr. I OSK 723/10, z 6 marca 2013r. w spr. I OSK 1991/11, z 8 sierpnia 2013r. w spr. I OSK 763/12, z 12 lutego 2014r. w spr. I OSK 1690/12, z 27 marca 2014r. w spr. I OSK 2057/12, z 24 października 2012r. w spr. I OSK 1552/11 i z 31 marca 2011r. w spr., I OSK 1013/10. Podobny pogląd wyraziły również wojewódzkie sądy administracyjne w kilkudziesięciu orzeczeniach (m.in. wyrok WSA w Łodzi z 11 czerwca 2015r. w spr. III SA/Łd 389/15, wyrok WSA w Szczecinie z 15 października 2015r. w spr. II SA/Sz 319/15, wyrok WSA w Gliwicach z 3 lutego 2016r. w spr. II SA/Gl 951/15, wyrok WSA w Olsztynie z 4 czerwca 2013r. w spr. II SA/Ol 359/13 i wiele innych). Sąd w obecnym składzie podzielił pogląd wyrażony w wymienionych orzeczeniach.

Należy ponadto zaznaczyć, że rozporządzenie z dnia 25 kwietnia 2012 r. w § 9 przyznaje możliwość osobie zainteresowanej uzyskania od Policji ustnej informacji lub zaświadczenia o wpisach w ewidencji, ostatecznych i tymczasowych, dotyczących punktów odpowiadających dokonanym przez siebie naruszeniom. Informacji udziela się lub zaświadczenie wydaje się w każdej jednostce organizacyjnej Policji posiadającej odpowiednie możliwości techniczne. Zatem skarżący mając świadomość wielokrotnych naruszeń przepisów ruchu drogowego mógł z własnej inicjatywy wystąpić do właściwej jednostki organizacyjnej Policji o udzielenie informacji o posiadanych punktach i w odpowiednim czasie odbyć szkolenie.

Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów naruszenia art. 10 w zw. z art. 15 k.p.a. i art., 176 Konstytucji RP Sąd wskazuje, że skarżący miał w postępowaniu zapewniony czynny udział, co wynika z akt sprawy i aktywnie w nim uczestniczył. Natomiast ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 64 § 2 k.p.a, Sąd podzielił stanowisko organu zawarte w odpowiedzi na skargę. Nieuiszczenie opłaty skarbowej od złożonego pełnomocnictwa nie stanowi braku formalnego podania podlegającego usunięciu w trybie art. 64 § 2 k.p.a. Organ I instancji nie był zatem upoważniony do wystąpienia z wezwaniem z dnia 30 sierpnia 2016 r. Wada ta nie miała jednak żadnego wpływu na bieg postępowania (w sytuacji, gdy należna opłata została uiszczona i dalsze czynności urzędowe były prowadzone z udziałem pełnomocnika), a tym bardziej na treść rozstrzygnięć organów administracji publicznej orzekających w tej sprawie.

Reasumując sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. G. B. w ciągu roku przekroczył 24 punkty karne i istniały podstawy do skierowania go na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu. Odbyte przez niego szkolenie w dniu 25 lipca 2016 r. miało miejsce już po przekroczeniu 24 punktów i nie może ono skutkować zmniejszeniem ilości punktów o 6. Rozpoznając sprawę sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd oddalił skargę G. B.

R.T.