Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 162/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2014-05-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 3, art. 215 § 1, art. 216
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

I SA/Lu 162/14 POSTANOWIENIE Dnia 8 maja 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2012 r. w zakresie dopuszczalności skargi postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Lu 162/14

UZASADNIENIE

Skarżąca została pisemnie wezwana do podania wartości przedmiotu zaskarżenia. W wezwaniu został zakreślony termin na wykonanie tego obowiązku oraz pouczenie o rygorze odrzucenia skargi w razie niewykonania wezwania. Skarżąca otrzymała to wezwanie w dniu 26 marca 2014 r. Zakreślony w wezwaniu termin upłynął bezskutecznie. Z treści skargi nie wynika z jaką kwotą, wynikającą z zaskarżonej decyzji, skarżąca się nie zgadza.

W tych okolicznościach sprawy należy przypomnieć, że zgodnie z art. 215 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.12.270 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.) w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. W świetle zaś art. 216 tej ustawy jeżeli przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stanowi ona wartość przedmiotu zaskarżenia.

Z wykładni językowej tych regulacji wynika, że to strona postępowania jest uprawniona do wniesienia skargi i określenia przedmiotu zaskarżenia przy wnoszeniu skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, w tym do podania wartości przedmiotu sporu. Innymi słowy to osoba wszczynająca spór z organem podatkowym najlepiej orientuje się w przedmiocie tego sporu i potrafi określić jego właściwe granice poprzez wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia.

Stosownie do treści uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2008 r., sygn. akt I FPS 7/07 (opublikowanej w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o sprawach na stronie internetowej www.orzecznictwo.nsa.gov.pl) w świetle przepisów art. 231 w związku z art. 215 i 216 p.p.s.a., wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi tylko ta część należności pieniężnej, która została zakwestionowana. W uzasadnieniu uchwały Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił m.in., że odnosząc wykładnię prokonstytucyjną i zgodną z prawami człowieka do analizowanych przepisów, w imię realizacji prawa do sądu i prawa do rzetelnego procesu trzeba uznać, że wysokość wpisu stosunkowego powinna być obliczana od wartości podanej przez stronę, która będzie odzwierciedlała wartość faktycznego przedmiotu sporu.

W okolicznościach tej sprawy zaskarżona decyzja wymierza należności pieniężne z tytułu zobowiązania podatkowego. Jeżeli decyzja wymierza (określa czy ustala) kwotę zobowiązania podatkowego, to skarga na decyzję w tym przedmiocie objęta jest wpisem stosunkowym, gdyż przedmiotem zaskarżenia w rozumieniu art. 215 § 1, art. 216 i art. 231 p.p.s.a. jest należność pieniężna, albowiem z zaskarżonej decyzji wynikają należności pieniężne. W przepisach art. 215 - art. 218 i art. 231 p.p.s.a. chodzi o przedmiot zaskarżenia, o zaskarżoną należność pieniężną, co oznacza zaskarżenie decyzji rozstrzygającej co do należności pieniężnej. Skoro strona może zaskarżyć decyzję w całości lub w części, to wartością przedmiotu zaskarżenia (zaskarżoną należnością pieniężną) może być, w zależności od okoliczności sprawy, pełna wysokość należności pieniężnej określonej w zaskarżonej decyzji lub taka jej część, która jest kwestionowana w skardze. Zawarte w omawianych przepisach określenie: wartość przedmiotu zaskarżenia, a tym samym wysokość należności pieniężnej (art. 215 § 1 i art. 216 p.p.s.a.) wskazuje, że akcent należy położyć na element zaskarżenia - to co zostało przez wnoszącego skargę zaskarżone. Z uwagi na istotę wpisu sądowego, którego uiszczenie jest warunkiem nadania biegu skardze, w przepisach tych chodzi zatem o wartość tego co w ramach przedmiotu zaskarżonej decyzji jest w skardze kwestionowane wprost lub wynika z treści skargi i jej uzasadnienia, albo co wynika z istoty, charakteru i okoliczności sprawy. Jeżeli skarga nie dotyczy pełnej wysokości należności pieniężnej, wynikającej z zaskarżonej decyzji, a tylko jej części, to wartością przedmiotu zaskarżenia dla potrzeb wpisu sądowego jest wysokość tej kwestionowanej części. Akcent położony jest tu na wolę strony skarżącej, tj. na zakres zaskarżenia decyzji, w całości czy w części.

Niewskazanie w skardze wartości przedmiotu zaskarżenia, pomimo prawidłowego wezwania do wykonania tego obowiązku w myśl art. 49 § 1 p.p.s.a., jest obwarowane rygorem odrzucenia skargi, określonym w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Rygor ten dochodzi do skutku, jeżeli strona nie zastosowała się do doręczonego jej wezwania. Wymóg podania przez stronę wartości przedmiotu zaskarżenia, zawarty w art. 215 § 1 p.p.s.a., byłby spełniony nie tylko przez wyraźne określenie kwoty tej wartości przy wnoszeniu skargi czy w odpowiedzi na wezwanie, lecz także wówczas, gdy wartość ta wynikałaby z treści skargi lub z treści odpowiedzi na powyższe wezwanie. Tak się jednak nie stało, gdyż w skardze nie została podana wartość przedmiotu zaskarżenia, a na wezwanie do usunięcia rozważanego braku skarżąca nie udzieliła żadnej odpowiedzi.

Z tych powodów skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.