Postanowienie NSA, sygn. akt II SA 258/93
NSA w Warszawie (przed reformą)
Data orzeczenia: 1993-02-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 619  Stosunki pracy i stosunki służbowe, sprawy z zakresu inspekcji pracy
Hasła tematyczne: Służba więzienna
Powołane przepisy: article: art. 55 ust. 4
journal: Dz.U. 1984 nr 29 poz. 149
law: Obwieszczenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 kwietnia 1984 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 10 grudnia 1959 r. o Służbie Więziennej.
article: art. 196 par. 4 pkt 2
journal: Dz.U. 1980 nr 9 poz. 26
law: Obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 marca 1980 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.
Teza: Delegowanie funkcjonariusza mianowanego do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej na czas ściśle oznaczony, dopuszczony przez ustawę /art. 55 ust. 4 ustawy z dnia 10 grudnia 1959 r. o Służbie Więziennej - Dz.U. 1984 nr 29 poz. 149 ze zm./, nie zmienia statusu funkcjonariusza, wynikającego z aktu mianowania go na określone stanowisko i miejsce służbowe, lecz dotyczy jego służbowych obowiązków wewnętrznych, wchodzących w zakres podległości służbowej, w tym obowiązku wykonywania poleceń i rozkazów przełożonych. Taka decyzja nie podlega zaskarżeniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego /art. 196 par. 4 pkt 2 Kpa/.

TEZY

Delegowanie funkcjonariusza mianowanego do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej na czas ściśle oznaczony, dopuszczony przez ustawę /art. 55 ust. 4 ustawy z dnia 10 grudnia 1959 r. o Służbie Więziennej - Dz.U. 1984 nr 29 poz. 149 ze zm./, nie zmienia statusu funkcjonariusza, wynikającego z aktu mianowania go na określone stanowisko i miejsce służbowe, lecz dotyczy jego służbowych obowiązków wewnętrznych, wchodzących w zakres podległości służbowej, w tym obowiązku wykonywania poleceń i rozkazów przełożonych. Taka decyzja nie podlega zaskarżeniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego /art. 196 par. 4 pkt 2 Kpa/.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił na podstawie art. 207 par. 6 Kpa skargę Wojciecha K. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia 21 października 1992 r. w przedmiocie przedłużenia czasu trwania delegacji do pełnienia służby poza stałym miejscem służby.


UZASADNIENIE

Naczelnik Wydziału Kadr Centralnego Zarządu Zakładów Karnych decyzją z dnia 24 lutego 1992 r., wydaną na podstawie art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 10 grudnia 1959 r. o Służbie Więziennej /Dz.U. 1984 nr 29 poz. 149 ze zm./ oraz par. 3 pkt 2 zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 listopada 1990 r. w sprawie ustalenia właściwości przełożonych w niektórych sprawach personalnych funkcjonariuszy Służby Więziennej /Dz.Urz. MS nr 6 poz. 54/, delegował sierżanta sztabowego Wojciecha K. - funkcjonariusza Zakładu Karnego w T. - do pełnienia służby w Rejonowym Areszcie Śledczym w Sz. od dnia 1 marca 1992 r. bez określenia czasu trwania tej delegacji.

Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Dyrektora Centralnego Zarządu Zakładów Karnych decyzją z dnia 9 marca 1992 r., wydaną na podstawie art. 55 ust. 1 powołanej wyżej ustawy o Służbie Więziennej w związku z art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa.

Następnie Naczelnik Wydziału Kadr CZZK decyzją z dnia 26 czerwca 1992 r., wydaną na podstawie art. 55 ust. 4 cytowanej ustawy i par. 3 pkt 2 powołanego wyżej zarządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 listopada 1990 r., uzupełnił decyzję z dnia 24 lutego 1992 r. w przedmiocie delegowania Wojciecha K., określając termin delegacji do dnia 31 sierpnia 1992 r.

Minister Sprawiedliwości decyzją z dnia 24 sierpnia 1992 r. nr 49-NK/483/92, wydaną na podstawie art. 55 ust. 4 cytowanej ustawy, przedłużył czas trwania delegacji określony w decyzji z dnia 26 czerwca 1992 r. na okres dalszych 6 miesięcy, to jest do dnia 28 lutego 1993 r., z powodu ważnych względów służbowych, polegających na braku wolnych stanowisk pracy w Zakładzie Karnym w T. oraz na konieczności zapewnienia obsady etatowej w Rejonowym Areszcie Śledczym w Sz.

Wojciech K. wystąpił w trybie art. 127 par. 3 Kpa do Ministra Sprawiedliwości o ponowne rozpatrzenie sprawy, wnosząc o nieprzedłużanie delegacji o dalsze 6 miesięcy ze względu na koszty i uciążliwości związane z represyjnym delegowaniem oraz na skutki zdrowotne, a także brak kontaktu z rodziną, osłabienie więzi z dziećmi i możliwości ich osobistego wychowywania.

Minister Sprawiedliwości, po rozpatrzeniu tego wniosku, decyzją z dnia 21 października 1992 r. nr NK/2392/92, wydaną na podstawie art. 55 ust. 4 cytowanej ustawy o Służbie Więziennej w związku z art. 127 par. 3 i art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa, utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia 24 sierpnia 1992 r., uznając, że sytuacja kadrowa w T. i w Sz. nie uległa takiej zmianie, by uzasadniała rewizję dotychczasowego stanowiska w przedmiocie delegowania wnioskodawcy. W uzasadnieniu tej decyzji podano, że twierdzenia wnioskodawcy o ponoszonych przez niego kosztach i uciążliwościach na skutek długotrwałego delegowania są bezzasadne, gdyż do dnia przedłużenia delegacji faktycznie nie pełnił on służby w jednostce, do której został oddelegowany, korzystając przez 112 dni z ciągłego zwolnienia lekarskiego.

Na powyższe decyzje Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 sierpnia 1992 r. i z dnia 21 października 1992 r. Wojciech K. złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o ich uchylenie jako niezgodnych z prawem; jego zdaniem "przedmiotowe decyzje" są wadliwe, nie zawierają bowiem pouczenia o dopuszczalności wniesienia skargi, informując jedynie o możliwości złożenia wniosku do Ministra Sprawiedliwości o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej oddalenie, gdyż podany w skardze zarzut można odnieść jedynie do decyzji z dnia 24 sierpnia 1992 r., przy czym skarżący skorzystał ze swojego uprawnienia przewidzianego w art. 127 par. 3 Kpa, o którym był pouczony. Nie została więc zamknięta mu droga do kontroli administracyjnej, a następnie sądowej. W decyzji wydanej po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy został on pouczony o prawie złożenia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Nieumieszczenie zatem w poprzedniej decyzji pouczenia o drugim sposobie jej skontrolowania w ówczesnym etapie postępowania administracyjnego jest uchybieniem, które nie miało wpływu na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niedopuszczalna. Przedmiotem zaskarżonych decyzji jest delegowanie funkcjonariusza Służby Więziennej do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej na czas ściśle oznaczony w wymiarze dopuszczalnym w świetle ustawy z dnia 10 grudnia 1959 r. o Służbie Więziennej /Dz.U. 1984 nr 29 poz. 149 ze zm./. Nie ma zatem żadnej wątpliwości, że istotnie jest to tylko delegowanie, a nie przeniesienie służbowe na stałe - na czas nie oznaczony - na inne miejsce służbowe. Delegowanie funkcjonariusza mianowanego do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej na czas ściśle oznaczony, dopuszczony przez ustawę, nie zmienia statusu funkcjonariusza, wynikającego z aktu mianowania go na określone stanowisko i miejsce służbowe, lecz dotyczy jego służbowych obowiązków wewnętrznych, wchodzących wyłącznie w zakres podległości służbowej, w tym obowiązku wykonywania poleceń i rozkazów przełożonych. Taka decyzja nie podlega zaskarżeniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego, co wynika z art. 196 par. 4 pkt 2 Kpa. Przepis ten bowiem stanowi, że przepisów art. 196 par. 1-3 Kpa, traktujących o dopuszczalności zaskarżania decyzji do sądu administracyjnego, nie stosuje się w sprawach wynikających z podległości służbowej w urzędach organów administracji państwowej oraz w innych państwowych jednostkach organizacyjnych.

W tym stanie rzeczy skarga niniejsza podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna, o czym Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 207 par. 6 Kpa.