Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 290/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-04-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
658
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 246 § 1 pkt 1, art. 252 § 1, art. 255
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Banasiewicz po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. H. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 marca 2013 r., sygn. akt IV SAB/Wa 129/12 odmawiające przyznania J. H. prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi J. H. na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 12 marca 2013 r., sygn. IV SAB/Wa 129/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek J. H. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi tego skarżącego na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

W uzasadnieniu wskazano, że mimo wezwania przez Sąd do uzupełnienia oświadczenia o stanie majątkowym i dochodach, skarżący nie przedstawił dokumentów niezbędnych do oceny tej kwestii, przez co uniemożliwił obiektywną ocenę jego sytuacji materialnej. Tym samym nie było możliwe przyznanie mu prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, bowiem skarżący nie wykazał, że została spełniona przesłanka do zwolnienia go od kosztów sądowych, a zatem przyznanie prawa pomocy nie byłoby zgodne z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.).

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył J. H. domagając się jego uchylenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zasadą ogólną postępowania przez sądami administracyjnymi jest ponoszenie przez stronę kosztów tego postępowania związanych z jej udziałem w sprawie (art. 199 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Orzeczenie w tej sprawie Sąd wydaje mając na uwadze okoliczności podane w oświadczeniu strony zawartym we wniosku, o którym mowa w art. 252 p.p.s.a. W razie zaś, gdy oświadczenie to jest zdaniem Sądu niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych strony, wnioskodawca jest zobowiązany złożyć na wezwanie Sądu w zakreślonym terminie dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe.

Z powyższego wynika, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, iż znajduje się w sytuacji materialnej uprawniającej do przyznania prawa pomocy w zakresie przez niego wnioskowanym. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że niedopełnienie w całości lub w części obowiązku złożenia przez stronę dodatkowego oświadczenia uzasadnia oddalenie wniosku o przyznanie prawa pomocy (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 28 marca 2012 r., sygn. I OZ 189/12 i z dnia 9 grudnia 2011 r., sygn. I OZ 987/11).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpoznając wniosek J. H. o przyznanie prawa pomocy powziął wątpliwość, o której mowa w art. 255 p.p.s.a. i wezwał skarżącego do przedłożenia określonych dokumentów, które miały być uzupełnieniem oświadczenia odnośnie stanu majątkowego. Skarżący nie przedstawił żądanych dokumentów kwestionując zasadność tego wezwania. Zasadnie zatem Sąd I instancji w sytuacji, gdy skarżący pomimo wezwania Sądu nie złożył dodatkowych wyjaśnień i dokumentów, które pozwoliłyby na dokładną analizę jego sytuacji materialnej uznał, że wniosek nie może być uwzględniony.

Zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, wniesiony przez skarżącego środek odwoławczy nie zawiera argumentów, które mogłyby podważyć jego prawidłowość, w konsekwencji czego zażalenie należało oddalić.

Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 w związku z art.197 p.p.s.a.