Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 754/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2017-11-30 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 13 października 2017 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do rozbiórki obiektu budowlanego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.


UZASADNIENIE

M. K. we wniesionej do Sądu skardze na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 13 października 2017 r., nr [..] zawarł wniosek o wstrzymanie jego wykonania, wskazując, że jego wykonanie stwarza niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków poprzez ściągnięcie w trybie egzekucji w administracyjnej nałożonej na skarżącego grzywny względnie również zastosowanie wobec skarżącego wykonania zastępczego.

Rozpoznając złożony wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) stanowi, że Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 art. 61, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z przywołanej regulacji wynika, że istnieją dwie alternatywne przesłanki wstrzymania przez sąd zaskarżonego aktu a są nimi: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie. Przy czym przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego tj. np. w sytuacji, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, Legalis). Zaś trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2010 r., sygn. akt I FSK 1841/09, Legalis).

Ciężar wykazania tych przesłanek ciąży na stronie, która domaga się wstrzymania wykonania aktu. Strona ta powinna przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej a uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Twierdzenia te powinny zaś zostać poparte stosownymi dokumentami (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, niepubl.). Nie wystarcza więc jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 666/06, niepubl.). Nie wystarcza również, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji (postanowienia) występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2011 r., sygn. akt I FZ 219/11, Lex Omega nr 948885).

Mając powyższe na uwadze Sąd nie znalazł usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia złożonego w niniejszej sprawie przez skarżącego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.

Skarżący w żaden sposób nie wykazał bowiem zaistnienia przesłanek wymienionych w powołanym powyżej art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wniosek nie zawiera wskazania jakichkolwiek okoliczności uwiarygodniających, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia spowoduje bezpośrednio szkodę w jego majątku, a tym bardziej szkodę o charakterze znacznym, lub trudne do odwrócenia skutki.

Sąd uwzględnił również, że zaskarżone postanowienie wydane zostało po rozpoznaniu zażalenia wniesionego na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 19 czerwca 2017 r., mocą którego nałożono na skarżącego grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 10 000 zł do wykonania obowiązku rozbiórki kilku obiektów budowlanych, w tym: parterowego obiektu budowlanego pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej wraz z tarasem, zbiornika na ścieki sanitarne oraz ujęcia wody wraz z obudową z kręgów betonowych, wzniesionych bez wymaganego pozwolenia na budowę na terenie działki nr [..] położonej w R., gmina K. Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał postanowienie organu I instancji w mocy, nie znajdując podstaw prawnych do jego uchylenia lub zmiany. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ustalono zaś, że postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym w administracji w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia nie wywołuje skutku trudnego do odwrócenia (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2017 r., sygn. akt II OZ 201/17, dostępne na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżący może bowiem uniknąć zapłacenia całej kwoty grzywny wykonując egzekwowany obowiązek. W myśl art. 125 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Stosownie natomiast do treści art. 126 wymienionej ustawy, nawet w razie uiszczenia bądź ściągnięcia grzywny w uzasadnionych przypadkach na wniosek zobowiązanego, który wykonał obowiązek, orzeczona grzywna w celu przymuszenia może być zwrócona w wysokości 75% lub w całości. Zagwarantowanie wykonania obowiązku publicznoprawnego jest uzasadnieniem odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, skoro w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji skarżący ma zapewnioną ochronę, której skuteczność jest uzależniona od woli samego skarżącego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 listopada 2015 r., sygn. akt II OZ 1080/15, dostępne na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Należy dodać, że na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, Sąd nie bada trafności zarzutów zgłoszonych w skardze odnośnie niezgodności zaskarżonego aktu z prawem, a jedynie dokonuje oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie jego wykonania. Ustosunkowanie się do zarzutów skargi na etapie rozpoznawania przedmiotowego wniosku jest niedopuszczalne (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 661/14, LEX nr 1479276).

Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku - na podstawie art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.