Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1911/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-01-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
658
Hasła tematyczne: Przewlekłość postępowania
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną w części
Powołane przepisy: article: art. 149 par. 1, par. 1a, par. 2, art. 184, art. 188, art. 207 par. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.) Sędziowie sędzia NSA Roman Ciąglewicz sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka Protokolant asystent sędziego Tomasz Muszyński po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Wójta Gminy D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 27 lutego 2018 r. sygn. akt II SAB/Op 1/18 w sprawie ze skargi K. sp. z o.o. z siedzibą w D. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta Gminy D. w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia 1. uchyla pkt 3 i 4 zaskarżonego wyroku, 2. w pozostałej części skargę kasacyjną oddala, 3. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 27 lutego 2018 r., sygn. akt II SAB/Op 1/18, po rozpozaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 lutego 2018 r. skargi K. Sp. z o.o. z siedzibą w D. (dalej jako Spółka) na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postepowania przez Wójta Gminy Domaszowice w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, uwzględniając skargę ww. Spółki na podstawie art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako P.p.s.a.) w pkt 1 wyroku zobowiązał Wójta Gminy Domaszowice do rozpatrzenia wniosku K. Sp.z o.o. z siedzibą w D. z dnia [...] lutego 2014 r., w terminie 2 miesięcy od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy, w pkt 2, stwierdził, że organ dopuścił si.ę bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania, w pkt 3, na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. stwierdził, że bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, w pkt 4, na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 154 § 6 P.p.s.a., wymierzył Wójtowi Gminy Domaszowice grzywnę w wysokości 1.000 złotych, w pkt 5 orzekł o zwrocie kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu Sąd I instancji szczegółowo przedstawił przebieg podejmowanych przez Wójta Gminy Domaszowice czynności procesowych związanych z prowadzeniem postępowania zainicjowanego wnioskiem Spółki z dnia [...] lutego 2014 r. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia pod nazwą "Uruchomienie kompostowni odpadów położonej na działkach [...],[...],[...],[...] w miejscowości D., gmina D.". Wskazał podstawy prawne sądowej kontroli działalności organu w sprawach dotyczących bezczynności lub przewlekłości postępowania oraz tryb w jakim orzeczenia sądu mogą zapaść (tryb uproszczony). Przywołano także przepisy, z których wynika jakie rozstrzygnięcia w tego typu sprawach może wydać sąd (art. 149 i art. 154 § 6 P.p.s.a.). Sąd stwierdził dopuszczalność rozpatrzenia wniesionej przez Spółkę skargi na bezczynność i przewlekłość postępowania. W dalszej części uzasadnienia Sąd wyjaśnił jak według orzecznictwa należy rozumieć pojęcia "przewlekłego prowadzenia postępowania" oraz "bezczynności", których nie definiują przepisy P.p.s.a.

Sąd zwrócił uwagę, że ocenę czy bezczynność lub przewlekłość postępowania w niniejszej sprawie miała miejsce należy oceniać od momentu złożenia przez Spółkę wniosku tj. od dnia 25 lutego 2014 r.

Analizując przebieg postępowania od chwili złożenia wniosku Sąd zauważył, iż pierwszą czynnością podjętą przez organ było wystąpienie do PPIS w Namysłowie i RDOŚ w Opolu o wydanie opinii co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko ([...] marca 2014 r.). Następnie, w dniu [...] marca 2014 r. organ pierwszej instancji wszczął postępowanie w przedmiotowej sprawie, o czym zawiadomił strony. Swoje stanowisko organy przedstawiły - PPIS w Namysłowie w opinii z dnia [...] marca 2014 r. – wyrażając opinię, aby nie nakładać na Spółkę obowiązku przeprowadzenia oceny środowiskowej. Z kolei RDOŚ w Opolu w postanowieniu z dnia [...] czerwca 2014 r. odmówił wyrażenia opinii o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Niezależnie od powyższego, Wójt postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r. nałożył jednak na Spółkę obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Spółka z tego obowiązku się wywiązała, składając raport ([...] maja 2015 r.), zaś Wójt pismem z dnia [...] czerwca 2015 r. wystąpił do RDOŚ w Opolu i PPIS w Namysłowie o uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia. Uzyskując stanowisko ww. organów ([...] lipca 2015 r. - RDOŚ w Opolu i [...] lipca 2015 r. - PPIS w Namysłowie), decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. Wójt odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z uwagi na brak zgodności planowanej inwestycji z pkt 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. SKO w Opolu decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. uchyliło ww. decyzję Wójta i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania.

Sąd stwierdził, że z zestawienia czynności podejmowanych przez organ wynika bezspornie, że Wójt Gminy Domaszowice działał w sprawie opieszale, albowiem od dnia wszczęcia postępowania (po skutecznym uzupełnieniu wniosku [...] marca 2014 r.) do dnia wydania postanowienia o nałożeniu na Spółkę obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu planowanej inwestycji na środowisko ([...] marca 2014 r.), upłynęły 3 miesiące, z kolei wydanie decyzji (pierwszej) nastąpiło dopiero po około 1,5 roku czasu.

Dalej Sąd stwierdził, że ponownie rozpoznając sprawę, Wójt wszczął postępowanie w sprawie ([...] i [...] marca), a następnie w piśmie z dnia [...] marca 2016 r. wezwał Spółkę do sprecyzowania wniosku w zakresie odpadów przeznaczonych do kompostowania - odpowiedzi na powyższe wezwanie Spółka udzieliła w piśmie z dnia [...] marca 2016 r. W dalszej kolejności, pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r. Wójt wezwał Spółkę do usunięcia braków formalnych wniosku, po czym w piśmie z dnia [...] kwietnia 2016 r. pozostawił skutecznie wniesiony wniosek Spółki bez rozpoznania. W toku prowadzonego postępowania, postanowieniem z dnia [...] lipca 2016 r. SKO w Opolu, rozpoznając zażalenie Spółki na bezczynność Wójta w rozpatrywaniu wniosku z dnia [...] lutego 2014 r., uznało zażalenie za zasadne i jednocześnie wyznaczyło organowi pierwszej instancji jednomiesięczny termin załatwienia sprawy. Powyższe postanowienie wraz z aktami sprawy wpłynęło do organu w dniu [...] września 2016 r. (termin załatwienia sprawy upływał zatem w dniu [...] października 2016 r.). Natomiast po przekazaniu akt sprawy, w piśmie z dnia [...] września 2016 r. Wójt Gminy Domaszowice kolejny raz wezwał Spółkę do uzupełnienia raportu i wydał decyzję dnia [...] listopada 2016 r. - zatem z przekroczeniem nowego terminu wynikającego z postanowienia Kolegium - odmawiającą wydania Spółce decyzji środowiskowej.

Rozpoznając sprawę po raz trzeci, na skutek uchylenia przez SKO w Opolu decyzji z dnia [...] listopada 2016 r., Wójt (w piśmie z dnia [...] maja 2017 r.) ponownie wezwał Spółkę do uzupełnienia raportu, z kolei w piśmie z dnia [...] maja 2017 r. zawiesił postępowanie w sprawie - do czasu uzupełnienia przez Spółkę raportu. Po wniesieniu skargi do WSA w Opolu na bezczynność i przewlekłość, postanowieniem z dnia [...] grudnia 2017 r. Wójt podjął zawieszone w dniach [...] lipca 2014 r. i [...] maja 2017 r. postępowanie. W dalszej kolejności, w piśmie z dnia [...] grudnia 2017 r. ponownie wezwał Spółkę do uzupełnienia raportu w oparciu o rozszerzony art. 66 ustawy o udostępnianiu informacji, a w piśmie z dnia [...] grudnia 2017 r. zawiadomił strony, na podstawie art. 36 § 2 K.p.a., o przesunięciu terminu wydania decyzji, wskazując jako przyczynę konieczność uzupełnienia raportu i wyznaczając nowy termin załatwienia sprawy do dnia [...] stycznia 2018 r. Następnie postanowieniem z dnia [...] grudnia 2017 r. zawiesił postępowanie w sprawie do czasu złożenia przez inwestora uzupełnionego raportu.

Biorąc pod uwagę przedstawioną chronologię zdarzeń, Sąd za usprawiedliwiony uznał zarówno zarzut bezczynności Wójta Gminy Domaszowice w załatwieniu sprawy dotyczącej wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację planowanego przez skarżącą Spółkę przedsięwzięcia, jak i przewlekłego prowadzenia postępowania. Sąd zauważył, że okres trwania postępowania administracyjnego wynosi już kilka lat. Bezczynność organu, a co za tym idzie także przewlekłość postępowania - co już wywiedziono wyżej - niewątpliwie miała miejsce z uwagi na wielokrotny upływ terminów do załatwienia sprawy administracyjnej wynikających z art. 35 § 3 P.p.s.a. Zasadniczo "załatwienie sprawy" w postępowaniu administracyjnym oznacza wydanie przez organ decyzji, chyba że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stanowią inaczej (art. 104 § 1 w zw. z art. 138 K.p.a.). Jeśli zatem organ administracji zobowiązany do załatwienia sprawy nie wydaje decyzji w prawem przewidzianym terminie, a podejmuje czynności prawnie wadliwe lub nieskuteczne, uchylane następnie w postępowaniu instancyjnym, to świadczy to o tym, że przyczyną przewlekłości była wadliwa koncepcja rozstrzygnięcia i brak należytej koncentracji materiału dowodowego.

Sąd wskazał, że z akt administracyjnych sprawy niewątpliwie wynika, że organ nie tylko prowadził postępowanie w sposób przewlekły i w pewnych okresach nie podejmował żadnych czynności, ale również nie wydał - na żadnym etapie postępowania w sprawie - decyzji w terminie, o którym mowa w art. 35 § 3 K.p.a. Pierwsza decyzja odmawiająca wydania Spółce decyzji środowiskowej z dnia [...] sierpnia 2015 r. została wydana po 1,5 roku od dnia wszczęcia postępowania w sprawie, z kolei druga decyzja z dnia [...] listopada 2016 r. - po 9 miesiącach od dnia przekazania akt sprawy przez Kolegium ([...] lutego 2016 r.). Ponadto, co należy podkreślić - decyzją z dnia [...] marca 2017 r. SKO w Opolu uchyliło decyzję Wójta z dnia [...] listopada 2016 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania temu organowi i do dnia wyrokowania Wójt nie wydał orzeczenia kończącego etap toczącego się przed nim postępowania administracyjnego w sprawie. Według Sądu powyższe oznaczało, że organ prowadząc postępowanie od dnia [...] marca 2014 r., podejmując co prawda rozstrzygnięcia, które zostały następnie uchylone przez organ odwoławczy i nie kończąc go ostatecznie do dnia wyrokowania, w zakresie tej sprawy działał opieszale i dokonywał szeregu czynności nieskutecznie, a zatem nieusprawiedliwionych w tak rozciągniętym czasie.

W ocenie Sądu, nieuprawnione było również wzywanie inwestora do złożenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Sąd wyjaśnił jaką rolę dla wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji ma uzyskanie opinii organów uzgadniających lub uzgodnienia tych organów oraz jaki jest charakter tych aktów. Podkreślono, że weryfikacja postanowień uzgodnieniowych nie może być dokonywana przez organ prowadzący postępowanie główne. W przypadku braku możliwości wniesienia zażalenia, wzruszenie takich postanowień może nastąpić w trybach nadzwyczajnych. Dopóki zatem postanowienie uzgodnieniowe nie zostanie w odpowiednim trybie wyeliminowane z obrotu prawnego i w jego miejsce nie zostanie podjęte inne, organ prowadzący postępowanie ma obowiązek uwzględnić je, rozstrzygając sprawę.

W konsekwencji Sąd stwierdził, że działania podejmowane przez Wójta Gminy Domaszowice (wydanie decyzji odmownych, żądanie uzupełnienia raportu i wniosku oraz związane z tym inne czynności, tj. zawieszenie postępowania, przedłużenie terminu do rozpoznania sprawy), w kontekście rozstrzygnięć jakie zapadły w postępowaniu uzgodnieniowym, tj. opinii PPIS w Namysłowie z dnia [...] lipca 2015 r., oraz postanowienia RDOŚ w Opolu z dnia [...] lipca 2015 r. - a których treść, wiąże organ prowadzący postępowanie główne - należy uznać za nieuprawnione, zmierzające do przedłużenia postępowania w sprawie. Sąd zauważył, iż w postanowieniu z dnia [...] lipca 2015 r. RDOŚ w Opolu, odmawiając uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia polegającego na uruchomieniu kompostowni odpadów na działkach nr [...],[...],[...] i [...] w D., jednoznacznie stwierdził, że przepisy ustawy o udostępnianiu informacji nie przewidują możliwości prowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięć już istniejących. RDOŚ w Opolu akcentował, że obowiązek dołączenia decyzji o środowiskowych uwarunkowania do wniosku o wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów i zezwolenia na przetwarzanie odpadów, będzie występował tylko wtedy, gdy zezwolenia te będą dotyczyć realizacji planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko lub zmian prowadzących do m.in. modyfikacji lub sposobu funkcjonowania zrealizowanego przedsięwzięcia wymienionego w rozporządzeniu z 2010 r. Zdaniem RDOŚ, w sytuacji, gdy uzyskanie zezwolenia na przetwarzanie odpadów dotyczy istniejącej instalacji i nie pociąga za sobą ingerencji w istniejące przedsięwzięcie, czy też realizacji nowego przedsięwzięcia, przedłożenie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest konieczne, nawet w sytuacji gdy istniejące przedsięwzięcie zostało zrealizowane w okresie, kiedy uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie było konieczne. RDOŚ po analizie sprawy stwierdził, że wnioskodawca nie planuje podjęcia działań, w wyniku których uległby zmianie profil prowadzonej już działalności bądź nastąpiłyby ingerencja w środowisko związana z przekształceniem lub zmianą sposobu wykorzystania ternu. Z kolei PPIS w Namysłowie w opinii z dnia [...] lipca 2015 r. stwierdził, że przy realizacji przyjętych w raporcie założeń, przedmiotowa inwestycja nie wpłynie negatywnie na warunki sanitarno-zdrowotne.

Sąd I instancji uznał że pomijając treść ww. opinii, a także podejmując w toku postępowania czynności zbędne, Wójt Gminy Domaszowice doprowadził do nieracjonalnego przedłużenia terminu załatwienia sprawy.

Sąd podkreśłił, iż do dnia rozpoznania skargi przez Sąd wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację planowanego przez skarżącą Spółkę przedsięwzięcia, nie został załatwiony stosownie do obowiązujących przepisów, albowiem organ nie wydał aktu, jak i nie zakończył tego postępowania w inny sposób. Uprawnione jest więc twierdzenie, że organ naruszył obowiązek załatwienia sprawy w terminach zakreślonych art. 35 K.p.a., stąd też pozostaje w bezczynności, a prowadzone postępowanie miało znamiona przewlekłości.

Tym samym na podstawie art. 149 P.p.s.a. Sąd orzekł obowiązek organu do wydania rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie oraz stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania.

Oceniając charakter naruszenia prawa Sąd stosownie do treści art. 149 § 1a P.p.s.a. uznał, że istnieją podstawy do oceny bezczynności organu, jak i przewlekłego postępowania, jako mające charakter rażącego naruszenia prawa. Wójt Gminy prowadził postępowanie przez ponad trzy lata, wydając dwukrotnie wadliwe decyzje, co stwierdził organ odwoławczy, oraz z pominięciem stanowisk z postępowania uzgodnieniowego, jak i bezpodstawnie żądając od skarżącej Spółki uzupełnienia raportu o oddziaływaniu na środowisko oraz wniosku co do rodzaju kompostowanych odpadów - pomimo, iż zakres ten wynika z treści raportu (str. 6 raportu). Za istotny Sąd uznał fakt, iż Wójt nie wydał rozstrzygnięcia w sprawie w terminie wskazanym przez SKO w Opolu w postanowieniu z dnia [...] sierpnia 2015 r. (rozpoznając zażalenie na bezczynność Wójta Gminy Domaszowice) oraz z dnia [...] listopada 2016 r. (rozpoznając skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania). Rezultatem powyższej oceny było orzeczenie przez Sąd o wymierzeniu organowi grzywny, na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. Jako podstawę podjęcia orzeczenia w tym przedmiocie Sąd wskazał to, że stwierdzona bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta Gminy Domaszowice miały kwalifikowany charakter i związane były z pozornym podejmowaniem przez ten organ działań prowadzących do załatwienia sprawy. Wysokość grzywny w kwocie 1000 zł Sąd ustalił jednak w dolnych granicach, wynikających z art. 154 § 6 P.p.s.a., uznając, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy zasądzona kwota jest adekwatna do zawinienia organu, który nie pozostawał w sprawie bierny, albowiem działał w sprawie, jednakże nieskutecznie. Orzeczona grzywna, zdaniem Sądu, spełni swą funkcję prewencyjną.

Wójt Gminy Domaszowice wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając go w całości.

Na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

a) art. 149 § 1a P.p.s.a. poprzez nieuprawnione uznanie przez Sąd I instancji, iż bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępownia miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa;

b) art. 149 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 103 k.p.a. i art. 35 § 1 i § 5 k.p.a. poprzez błędne stwierdzenie przez Sąd I instancji, iż organ dopuścił się bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania;

c) art. 149 § 2 poprzez błędne uznanie, iż zasadnym w realiach niniejszej sprawy jest wymierzenie organowi grzywny w wysokości 1000 zł.

Wobec tak sformułowanych zarzutów Wójt Gminy Domaszowice wniósł na podstawie art. 188 P.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Opolu. Zwrócił się także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych i rozpozanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ uznając zaskarżony wyrok za błędny wskazał, iż w międzyczasie rozstrzygnął wniosek Spółki z dnia [...] lutego 2018 roku (powinno być 2014 r.) i wydał decyzję w dniu [...] kwietnia 2018 roku. Zazanczył, że nie kwestionuje chronologii czynności podejmowanych przez organ w postępowaniu przedstawionych przez Sąd I instancji w pisemnym uzasadnieniu wyroku.

Organ po analizie postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie uważa, że nie może ostać się skutecznie zarzut bezczynności organu w rozstrzygnięciu sprawy, ani też przewlekłego prowadzenia postępowania. Niewątpliwie o bezczynności organu można mówić nie tylko wówczas gdy w ustawowo określonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, lecz także wówczas gdy prowadził postępowanie w sprawie i nie zakończył go wydaniem stosownej decyzji lub postanowienia. Z kolei przewlekłe prowadzenie postępowania zgodnie z poglądem orzecznictwa sądowoadministracyjnego ma miejsce wówczas gdy prowadzone postępowanie nie zmierza bezpośrednio do załatwienia sprawy, gdy organ działa w sposób nieefektywny, gdy działania organu mają charakter działań pozornych czy też polegają na mnożeniu czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą ze sprawy, co w efekcie prowadzi do znacznego przesunięcia w czasie załatwienia sprawy i jest zbieżne również z definicją wskazaną w art. 37 K.p.a.

Zdaniem organu, w realiach niniejszej spawy nie można tracić z pola widzenia okoliczności, iż w prowadzonym postępowaniu zapadły trzy postanowienia o zawieszeniu postępowania wydane kolejno w dniu [...] lipca 2014 r., [...] maja 2017 r. i [...] grudnia 2017 r., a zgodnie z art. 103 K.p.a. zawieszenie postępowania wstrzymywało bieg terminów przewidzianych w Kodeksie. Z kolei zgodnie z art. 35 § 5 K.p.a. do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu. Zawieszenie postanowienia było według organu obligatoryjne, a to ze względu na treść art. 69 ust. 4 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Z treści uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd nie wziął w ogóle pod uwagę wskazanej okoliczności. Tymczasem jest ona istotna, gdyż po odjęciu okresów zawieszenia postępowania nie można już mówić o bezczynności organu, gdyż w okresach w których postępowanie nie było zawieszone organ podejmował czynności mające na celu merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Po wydaniu postanowienia o zawieszeniu postępowania w dniu [...] lipca 2014 roku organ postanowieniem z dnia [...] grudnia 2017 roku podjął zawieszone postępowania, a następnie ponownie zawiesił postępowanie w dniu [...] maja 2017 roku (aczkolwiek w późniejszym okresie postanowienie to zostało wyeliminowane z obrotu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze ze skutkiem ex tunc), a pierwsza decyzja została wydana przez organ w dniu [...] sierpnia 2015 roku, a zatem nie jest prawdą, iż nastąpiło to dopiero po około 1,5 roku od dnia złożenia wniosku jak wskazuje Sąd I instancji na str. 12-13 uzasadnienia wyroku (jeżeli uwzględni się okres zawieszenia postępowania). Następnie po wszczęciu postępowania ponownie tj. w marcu 2016 roku, organ już w kwietniu pozostawił wniosek bez rozpoznania (a zatem zakończył postępowanie), dalej zaś po otrzymaniu akt we wrześniu 2016 roku organ wydał kolejną decyzję już w listopadzie 2016 roku. Postępowanie od maja 2017 roku ponownie zostało zawieszone. Powyższe wskazuje, iż w okresach w których postępowanie nie było zawieszone organ podejmował czynności merytoryczne i działał sprawnie, co z kolei oznacza, iż nie może być mowy o bezczynności lub też przewlekłym prowadzeniu postępowania. Z wyżej opisanych przyczyn zdaniem skarżącego Sąd I instancji nie miał podstaw do stwierdzenia, iż organ dopuścił się bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania.

Następnie organ zarzucił, iż brak było podstaw do uznania, że bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Jak trafnie wskazuje się w doktrynie ocena taka nie może pomijać działań organu administracji publicznej w danej sprawie w ich całokształcie. Organ podkreślił, iż postępowanie w sprawie było zawieszone trzykrotnie, tj. postanowieniami z dnia [...] lipca 2014, [...] maja 2017 i [...] grudnia 2017 roku. Zgodnie z art. 103 K.p.a. zawieszenie postępowania wstrzymywało bieg terminów przewidzianych w kodeksie, co również należy wziąć pod uwagę przy ocenie czy doszło do rażącego naruszenia prawa czy też nie. Poza tym organ podejmował również czynności o charakterze merytorycznym, tj. wydał dwie decyzje, które co prawda zostały uchylone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu jako wadliwe jednak kwestia merytorycznej poprawności wydanych decyzji oraz ich stabilności nie powinna mieć istotnego znaczenia przy określeniu przez Sąd I instancji charakteru naruszenia przepisów przez organ. Poza tym przewlekłość postępowania nie była rezultatem złej woli organu lub też celowej opieszałości, lecz co najwyżej wynikiem nieprawidłowej wykładni przepisów prawa prowadzącej do błędnego przeświadczenia o konieczności uzupełnienia raportu o oddziaływaniu na środowisko oraz wniosku co do rodzaju kompostowanych odpadów. Nie ma zatem podstaw do uznania zawinienia po stronie organu skutkującego stwierdzeniem, iż doszło do rażącego naruszenia prawa.

Zdaniem organu, w realiach niniejszej sprawy brak było podstaw do ukarania organu karą grzywny w wysokości 1000 złotych. Nawet w przypadku uznania zarzutu bezczynności i/lub przewlekłości za zasadny wystarczającym byłoby jedynie zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku skarżącego w określonym terminie, co zresztą na dzień wniesienia skargi kasacyjnej nastąpiło, stąd de facto obecnie zobowiązanie organu do załatwienia sprawy jest bezprzedmiotowe.

Organ podkreślił, że w realiach niniejszej sprawy stopień zawinienia organu jest bardzo niski i jak sam stwierdza Sąd I instancji na stronie 18 uzasadnienia, organ nie pozostawał bezczynny, albowiem działał w sprawie, jednakże bezskutecznie. Wynika z powyższego, iż Sąd I instancji jednak dostrzega fakt, że organ w sprawie podejmował czynności, a zatem nie można mówić o jego całkowitej bezczynności, co najwyżej o przewlekłości i to nie w stopniu kwalifikowanym dlatego też wymierzenie grzywny nie jest zasadne.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna częściowo zasługuje na uwzględnienie bowiem nie wszystkie postawione w niej zarzuty uznano za zasadne.

Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

Zauważyć należy, że przedmiotem niniejszego postępowania było dokonanie oceny czy Wójt Gminy Domaszowice pozostawał w bezczynności lub prowadził przewlekle postępowanie w sprawie zainicjowanej wniosekim K. Sp. z o.o. z siedzibą w D. z dnia [...] lutego 2014 r. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia pod nazwą "Uruchomienie kompostowni odpadów położonej na działkach [...],[...],[...],[...] w miejscowości D., gmina D.".

Zdaniem NSA, błędny jest pogląd wyrażony przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku, że ocena zarzucanej przez skarżącą Spółkę bezczynności i przewlekłości postępowania co do rozpatrzenia jej wniosku z dnia [...] lutego 2014 r. powinna obejmować okres od momentu złożenia przez Spółkę wniosku tj. od dnia [...] lutego 2014 r. Należy uwzględnić okoliczność, że Wójt Gminy Domaszowice zanim Spółka wniosła skargę na bezczynność i przewlekłość postępowania do sądu administracyjnego dwukrotnie zakończył postępowanie w sprawie wywołanej wnioskiem z dnia [...] lutego 2014 r. Jak wynika z akt Wójt w dniu [...] sierpnia 2015 r. odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanej inwestycji, która następnie została uchylona i przekazana do ponownego rozpoznania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. Ponownie rozpoznając sprawę Wójt wezwał Spółkę do sprecyzowania wniosku, następnie uzupełnienia jego braków formalnych po czym pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r. pozostawił skutecznie wniesiony wniosek bez rozpoznania. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2016 r. SKO w Opolu, rozpoznając zażalenie Spółki na bezczynność Wójta w rozpatrywaniu jej wniosku, uznało zażalenie za zasadne i wyznaczyło Wójtowi termin miesiąca na załatwienie sprawy. Wójt otrzymując akta w dniu [...] września 2016 r. decyzją z [...] listopada 2016 r. odmówił wydania decyzji środowiskowej. Ta decyzja także została uchylona i sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania decyzją SKO w Opolu z dnia [...] marca 2017 r.

Z powyższego wynika, że Wójt dwukrotnie zakończył postępowanie zainicjowane wnioskiem z dnia [...] lutego 2014 r. wydając w tym zakresie decyzję - [...] sierpnia 2015 r. i [...] listopada 2016 r. Ocena bezczynności Wójta w okresach do wydania ww. decyzji jest bezcelowa bowiem organ zakończył postępowanie wydając decyzję w zakresie złożonego przez Spółkę wniosku.

Także rozpatrywanie przewlekłości postępowania Wójta od dnia złożenia przez Spółkę wniosku o wydanie decyzji środowiskowej z [...] lutego 2014 r. do momentu wydania zaskarżonego wyroku w niniejszej sprawie nie ma uzasadnienia. Należy bowiem zauważyć, że postępowanie prowadzone przez Wójta zostało zostało już wcześniej ocenione pod względem bezczynności i została ona stwierdzona. Obejmowało to okres po zwrocie akt sprawy przez SKO w Opolu w związku z wydaniem decyzji z [...] grudnia 2015 r. a przed wydaniem decyzji z dnia [...] listopada 2016 r. Również postępowanie prowadzone przez Wójta po wydaniu decyzji przez SKO w Opolu z dnia [...] marca 2017 r. zostało ocenione pod względem przewlekłości. Świadczy o tym postanowienie SKO w Opolu z dnia [...] listopada 2017 r., w którym stwierdzono, że Wójt dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego oraz że przewlekłość nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Zobowiązano Wójta do załatwienia sprawy w terminie dwóch miesięcy od otrzymania postanowienia. Rozpozanie niniejszej skargi na bezczynność i przewlekłość postępowania Wójta w zakresie wniosku z dnia [...] lutego 2014 r. dotyczy zatem wyłącznie okresu następującego po zwrocie doręczeniu decyzji SKO w Opolu z dnia [...] marca 2017 r. wraz z aktami sprawy co nastąpiło [...] maja 2017 r. do momentu orzekania przez Sąd I instancji w dniu [...] lutego 2018 r.

W ocenie NSA, Sąd I instancji słusznie uznał, że Wójt prowadząc postępowanie w ww. okresie dopuścił się bezczynności a prowadzone postępowanie należało uznać za przewlekłe.

Jak wynika z akt sprawy Wójt po otrzymaniu decyzji SKO w Opolu z dnia [...] marca 2017 r. ([...] maja 2017 r.) w piśmie z dnia [...] maja 2017 r. wezwał Spółkę do uzupełnienia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r. zawiesił postępowanie w sprawie do czasu przedłożenia uzupełnionego raportu. Wobec uznania jego postępowania za przewlekłe (postanowienie SKO w Opolu z dnia [...] listopada 2017 r. doręczone [...] listopada 2017 r.) organ podejmuje zwieszone w dniach [...] lipca 2014 r. i [...] maja 2017 r. postępowanie w sprawie decyzji środowiskowej. Następnie w piśmie z dnia [...] grudnia 2017 r. wzywa Spółkę do przedstawienia uzupełnionego raportu oddziaływania na środowisko, zgodnie z art. 66 ustawy o udostępnainiu informacji, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2017 r. Następnie informuje strony o przesunięciu terminu załatwienia sprawy z uwagi na konieczność uzupełnienia raportu przez inwestora do dnia [...] stycznia 2018 r. W dniu [...] grudnia 2017 r. Wójt zawiesza postępowanie do czasu przedłożenia przez Spółkę uzupełnionego raportu.

Wynika z tego, że po otrzymaniu akt sprawy w maju 2017 r. Wójt kolejny raz wzywa Spółkę o uzupełnienie raportu o odziaływaniu inwestycji na środowisko i zawiesza postępowanie w sprawie, mimo że z akt sprawy wynika, że ów raport nie był niezbędny bowiem organy uzgadniające uznały już w 2015 r., że nie jest konieczne przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko wskazanego we wniosku Spółki przedsięwzięcia z uwagi na to, że jest to przedsięwzięcie już istniejące, którego istota nie ulega znaczącej zmianie mogącej powodować inne niż dotychczas skutki dla stanu środowiska. Należało zatem uznać, że skoro nie było potrzeby przeprowadzania oceny odziaływania na środowisko to wymaganie dostarczenia raportu, który ma służyć takiej ocenie też było nieuzasadnione. Żądanie Wójta w tym zakresie niewątpliwie prowadziło do nieuzasadnionego wydłużenia postępowania i zakończenia sprawy wydaniem stosownego rozstrzygnięcia. Także zawieszenie postępowania z uwagi na oczekiwanie na raport należało uznać za zbędne a czas tego zwieszenia jako pozbawiony podstaw trzeba zaliczyć do okresu załatwienia sprawy.

Podkreślić należy, że Wójt podejmuje zawieszone postępowanie dopiero w obliczu stwierdzenia rażącej przewlekłości prowadzonego przez niego postępowania przez SKO w Opolu postanowieniem z dnia [...] listopada 2017 r. Wówczas w dniu [...] grudnia 2017 r. podejmuje zawieszone postępowania w dniach [...] lipca 2014 r. i w dniu [...] maja 2017 r. Przy czym następnie w dniu [...] grudnia 2017 r. kolejny raz wzywa Spółkę o uzupełnienie raportu i informuje o przesunięciu terminu załatwienia sprawy i zawiesza postępowanie z uwagi na raport w dniu [...] grudnia 2017 r. Istotne znaczenie ma fakt, że Wójt nie zmienia swego stanowiska co do konieczności uzupełnienia raportu, pomimo że Spółka w piśmie z dnia [...] grudnia 2017 r. informuje, że nie ma podstaw do żądania uzupełnienia raportu na podstawie nowych przepisów bowiem raport został złożony w niniejszej sprawie przy piśmie z dnia [...] maja 2015 r. czyli przed wejściem w życie zmienionych przepisów. Ogran powinien wydać decyzję w niniejszej sprawie na podstawie przepisów dotychczasowych.

W ocenie NSA, za zasadne należy uznać stanowisko Sądu I instancji, że w niniejszej sprawie nie było podstaw do wzywania Spółki do złożenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a tym bardziej do jego uzupełnienia. Słusznie zauważa Sąd I instancji, że skoro Wójt jako organ niewyspecjalizowany prowadzący postępowanie główne związany jest wynikiem postępowania uzgodnieniowego prowadzonego przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i Państwowego Powiatowego Inspektora Ochrony Środowiska, które ma charakter akcesoryjny wobec postępowania głównego, to powinien on uwzględnić wynik takiego uzgodnienia nawet jeśli postępowanie uzgodnieniowe obarczone byłoby wadami proceduralnymi. Wójt prowadząc postępowanie główne nie może weryfikować dokonanych uzgodnień. Dopóki wydane uzgodnienie nie zostanie wyeliminowane z obrotu prawnego i w jego miejsce nie zostanie podjęte inne, organ prowadzący postępowanie główne ma obowiązek je uwzględnić rozstrzygając sprawę.

W niniejszej sprawie żądanie uzupełnienia raportu przez Spółkę, zawieszenie postępowania z uwagi na uzyskanie uzupełnionego raportu, wyznaczenie nowego terminu na załatwienie sprawy było bezpodstawne skoro RDOŚ w Opolu w postanowieniu z dnia [...] lipca 2015 r. uznał, że przepisy ustawy o udostępnianiu informacji nie przewidują możliwości prowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięć już istniejących. Wynika to z art. 72 ust. 1 pkt 21 ustawy o udostępnianiu informacji. Natomiast art. 59 tej ustawy stanowi, że realizacja jedynie planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływnia przedsięwzięcia na środowisko. RDOŚ w Opolu wskazał, że obowiązek dołączenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach do wniosku o wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów i zezwolenia na przetwarzanie odpadów, będzie występował tylko wtedy, gdy zezwolenia te będą dotyczyć realizacji planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oodziaływać na środowisko lub zmian prowadzących do m.in. modyfikacji lub sposobu funkcjonowania zrealizowanego przedsięwzięcia wymienionego w rozporządzeniu z 2010 r. RDOŚ uznał, że Spółka nie planuje podjęcia działań, w wyniku których uległ by zmianie profil prowadzonej już działalności bądź nastąpiłaby ingerencja w środowisko związana z przekształceniem lub zmianą wykorzystania terenu.

Natomiast w opinii PPIS w Namysłowie stwierdzono, że przy realizacji przyjętych w raporcie założeń, przedmiotowa inwestycja nie wpłynie negatywnie na warunki sanitarno-zdrowotne.

Z powyższego wynika, że podejmowanie przez Wójta działań związanych z wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla istniejącej już inwestycji Spółki, w tym żądanie raportu oddziaływania inwestycji na środowisko a potem jego uzupełnienia było zbędne. Koncentrowanie czynności procesowych Wójta na uzyskaniu tego raportu, a po jego otrzymaniu w 2015 r. na jego uzupełnieniu z uwagi na zmianę obowiązujących obecnie przepisów było niezasadne skoro organy uzgadniające nie stwierdziły potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko a nadto otrzymany już raport spełniał wymogi prawne gdyż miały do niego zastosowanie przepisy dotychczasowe z uwagi na niezakończenie sprawy zainicjowanej wnioskiem z dnia [...] lutego 2014 r. Takie działanie organu należy uznać za działania pozorne, które nie zmierzają do załatwienia sprawy a powodują niepotrzebne przedłużanie toczącego się postępowania z naruszeniem terminów ustawowych przewidzianych do załatwienia spraw określonych w art. 35 K.p.a. Wobec tego uznanie postępowania Wójta za przewlekłe było uzasadnione okolicznościami sprawy.

Stwierdzenie bezczynności postępowania również było uzasadnione. Zwrócić należy uwagę, że nawet przedłożenie raportu przez Spółkę nie doprowadziło do załatwienia sprawy. Organ wzywał do jego uzupełnienia w związku ze zmianą przepisów określających jego zakres. Słusznie w jednak w swoim piśmie z dnia [...] grudnia 2017 r. Spółka zauważa, że żądanie uzupełnienia raportu przedłożonego przy piśmie z dnia [...] maja 2015 r. jest bezzasadne bowiem zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji do spraw wszczętych i nie zakończonych na podstawie ustawy zmienianej stosuje się przepisy dotychczasowe. Wójt jednak zbagatelizował ów fakt i wydał decyzję dopiero na etapie wniesienia skargi kasacyjnej tj. [...] kwietnia 2018 r., co miało miejsce z przekroczeniem terminu, który wskazało SKO w Opolu w postanowieniu z dnia [...] listopada 2017 r. tj. dwóch miesięcy od otrzymania postanowienia, co nastąpiło [...] listopada 2017 r. Niewątpliwie zatem do wydania zaskarżonego wyroku w dniu [...] lutego 2018 r. Wójt nie zakończył postępowania po doręczeniu decyzji SKO w Opolu z dnia [...] marca 2017 r. w terminie ustawowym wynikającym z art. 35 K.p.a., ani też w terminie wskazanym w postanowieniu SKO w Opolu z [...] listopada 2017 r. Dysponując aktami sprawy od [...] maja 2017 r. zakończył postępowanie wydając decyzję dopiero w dniu [...] kwietnia 2018 r. W tych okolicznościach Sąd I instancji prawidłowo orzekł w pkt 1 wyroku zobowiązując Wójta do załatwienia wniosku Spółki w terminie 2 miesięcy od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. i na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania.

Zauważyć należy, że wezwanie do uzupełnienia raportu z dnia [...] grudnia 2017 r. nie zawierało poza zacytowaniem treści przepisu art. 66 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku wskazania w jakim konkretnie zakresie ów raport ma zostać uzupełniony. Tak ogólne wezwanie uniemożliwiało Spółce wykonanie nałożonego na nią w tym wezwaniu obowiązku.

Zdaniem NSA, stwierdzona przez Sąd I instancji bezczynność i przewlekłość postępownia Wójta w sprawie z wniosku Spółki o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach rozpatrywana od momentu doręczenia decyzji SKO w Opolu z [...] marca 2017 r. (tj. [...] maja 2017 r.) do chwili wydania wyroku przez Sąd I instancji w dniu [...] lutego 2018 r. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Okres niespełna 8 miesięcy jaki upłynął od doręczenia Wójtowi akt sprawy do wydania wyroku przez sąd administracyjny, w ocenie rozpatrującego sprawę NSA, nie uprawnia do przyjęcia, że stwierdzona bezczynność i przewlekłość postępowania świadczy o rażącym naruszeniu prawa.

Jak wskazuje się w orzecznictwie rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, możemy powiedzieć, że naruszono prawo w sposób oczywisty. W przypadku przekroczenia przez organ ustawowego terminu załatwienia sprawy, o tym, czy bezczynność/przewlekłość organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa nie decyduje sam tylko przedmiot sprawy, ale wszystkie okoliczności z tym związane, w tym także czas trwania bezczynności/przewlekłości. Wobec tego uznać należy, że bezczynność/przewlekłość o charakterze rażącego naruszenia prawa ma miejsce w sytuacji, gdy w sposób znaczący i jednoznaczny doszło do przekroczenia terminów określonych przepisami prawa na dokonanie danej czynności, a jednocześnie nie zachodzą okoliczności wyłączające winę organu za tę bezczynność/przewlekłość.

W rozpatrywanej sprawie decyzja wydana została w dniu [...] kwietnia 2018 r. tj. po niespełna roku od przekazania akt sprawy organowi I instancji ([...] maja 2017 r.). Oczywiście okres ten jest dłuższy od okresu przewidzianego na załatwienie sprawy szczególnie skomplikowanej tj. 2 miesiecy od wszczęcia postępownia (art. 35 § 3 K.p.a.). Uwzględnić należy jednak okoliczność, że w myśl art. 35 § 5 K.p.a. do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu.

Wyłączając zatem z okresu obejmującego czas od zwrotu sprawy przez SKO w Opolu do wydania zaskarżonego wyroku, bowiem ten właśnie okres stanowić powinien przedmiot oceny Sądu I instancji, okresy zawieszenia postępowania od [...] maja 2017 r. do [...] grudnia 2017 r. oraz od [...] grudnia 2017 r. do około [...] stycznia 2018 r. (data przybliżona bowiem na ten dzień organ wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy a w aktach sprawy brak postanowienia o podjęciu postępownia przez organ) czyli na ponad 7 miesięcy organ prowadził postępowanie niewiele ponad 2 miesiące (od [...] maja do [...] maja 2017 r. - 7 dni, od [...] grudnia 2017 r. do [...] grudnia 2017 r. - 24 dni oraz od [...] stycznia 2018 r. do [...] lutego 2018 r. - 31 dni). Przekroczenie terminu ustawowego było nieznaczne. Nie było zatem podstaw by Sąd I instancji stwierdził, że bezczynność i przewlekłość postępowania organu rażąco naruszała prawo. Nawet doliczając do tego czas kiedy decyzja została wydana ([...] kwietnia 2018 r.) to w konsekwencji organ jedynie o 2 miesiące przekroczył termin załatwienia sprawy, co nie jest w ocenie NSA rażącym naruszeniem prawa.

Okoliczność, że Wójt zawieszał postępowanie stosując wprost art. 69 ust. 4 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku będąc błednie przeświadczonym o konieczności uzupełnienia raportu o odziaływaniu na środowisko, zdaniem NSA, nie dowodzi tego, że zachodzą okoliczności wyłączające winę organu za tę bezczynność/przewlekłość. Gdyby organ przyjął właściwe rozumienie przepisów nie zawieszałby postępownia i wydał rozstrzygnięcie w oparciu o posiadany raport lub pomijając ów raport. Skoro stwierdzona bezczynność i przewlekłość postępowania nastąpiła z nieznacznym przekroczeniem terminu ustawowego i nie można przypisać Wójtowi winy za błędne przeświadczenie o poprawności dokonanej przez siebie wykładni, to nie było podstaw aby Sąd I instancji orzekł w myśl art. 149 § 1a P.p.s.a. o bezczynności organu lub przewlekłym prowadzeniu postępowania mającym miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Wskazane wyżej okoliczności świadczą, że bezczynność i przewlekłość postępowania Wójta Gminy Domaszowice, wbrew twierdzeniom Sadu I instancji, nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 149 § 1a P.p.s.a. Zasadnym było zatem uwzględnienie zarzutu skargi kasacyjnej o naruszeniu art. 149 § 1 a P.p.s.a. i w związku z tym uchylić pkt 3 zaskarżonego wyroku na podstawie art. 188 P.p.s.a.

Powyższe względy przemawiały także za uwzględnieniem zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 149 § 2 P.p.s.a. i uchyleniem pkt 4 zaskarżonego wyroku na podstawie art. 188 P.p.s.a. Skoro stwierdzona bezczynność i przewlekłość postępowania nie miała charakteru rażącego, była nieznaczna to dyscyplinowanie organu za pomocą grzywny, stosowanie restrykcji za dotychczasowe postępowanie a także potrzeba prewencji na przyszłość nie występowała. Wystarczające było nałożenie na organ obowiązku rozpatrzenia wniosku Spółki w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy. Jak wynika z oświadczenia Wójta zawartego w skardze kasacyjnej sprawa z wniosku Spółki została zakończona wydaniem decyzji w dniu [...] lutego 2018 r. a zatem cel skargi złożonej w niniejszej sprawie został osiągnięty. Dalsze stosowanie represji wobec organu nie ma uzasadnienia dlatego NSA uchylił pkt 4 zaskarżonego wyroku.

Jak już wyżej była mowa, niewątpliwie postępowanie prowadzone przez Wójta Gminy Domaszowice oceniane od doręczenia decyzji SKO w Opolu z dnia [...] marca 2017 r. ([...] maja 2017 r.) do dnia wydania zaskarżonego wyroku uzasadniało stwierdzenie jego bezczynności i przewlekłości na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a. toteż NSA w pkt 2 sentencji na podstawie art. 184 P.p.s.a uznał zarzuty skargi kasacyjnej w tym zakresie za nieuzasadnione i w tej części skargę kasacyjną oddalił.

Naczelny Sąd Administracyjny w myśli art. 207 § 2 P.p.s.a. odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości, o czym stanowi pkt 3 sentencji wyroku, z uwagi na uwzględnienie skargi kasacyjnej jedynie w kwestiach, które wadliwie zostały ocenione wyłącznie przez Sąd I instancji i Spółka nie powinna ponosić w tych okolicznościach negatywnych konsekwencji na zasadzie odpowiedzialności za wynik sprawy.