Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2035/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rząsa, Sędziowie sędzia WSA Piotr Korzeniowski,, sędzia WSA Anna Sękowska (spr.), Protokolant spec. Karolina Nawrocka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2016 r. sprawy ze skargi C. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze w W. z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na zbieranie odpadów oraz umorzenia postępowania w sprawie wygaszenia decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty P. z dnia [...] kwietnia 2016 r. Nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącego C. K. kwotę 200 zł (dwieście) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r., znak [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] po rozpatrzeniu odwołania [...] od decyzji Starosty [...] z []kwietnia 2016 r., Nr [...], odmawiającej [...], prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą [...], wydania zezwolenia na zbieranie odpadów na terenie działki ew. nr [...] w miejscowości [...], przy ul. [...] oraz umarzającej postępowanie w sprawie wygaszenia decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r., orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji.

Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Pismem z dnia [...] listopada 2015r. [...] wniósł o wydanie zezwolenia na zbieranie odpadów. Starosta [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2016r., Nr [...] odmówił wnioskodawcy, prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą [...], wydania zezwolenia na zbieranie odpadów na terenie działki ew. nr [...] w miejscowości [...], przy ul. [...] oraz umorzył postępowanie w sprawie wygaszenia decyzji Starosty [...] nr 132/20[...]10 z dnia [...] lipca 2010 r.

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że zamierzony sposób gospodarowania odpadami jest niezgodny z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Od powyższej decyzji odwołanie złożył [...], wskazując że organ nie wziął pod uwagę, iż przedmiotowa działalność będzie kontynuowana na terenie wskazanej nieruchomości, ale potraktował ją jak nową działalność.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazaną na wstępie decyzją utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, iż zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012r. o odpadach (Dz. U. z 2013r., poz. 21) prowadzenie zbierania odpadów i prowadzenie przetwarzania odpadów wymaga uzyskania zezwolenia. Stosownie natomiast do art. 46 ust. 1 ustawy właściwy organ odmawia wydania zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów, w przypadku gdy zamierzony sposób gospodarowania odpadami: 1) mógłby powodować zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi lub dla środowiska; 2) jest niezgodny z planami gospodarki odpadami; 3) jest niezgodny z przepisami prawa miejscowego.

Dalej Kolegium wyjaśniło, że jak wnika z akt sprawy nieruchomość, której dotyczy wniosek i na której mają być zbierane odpady znajduje się na obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przyjętym uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] grudnia 2011r., nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi [...]. Zgodnie z ustaleniami planu nieruchomość ta znajduje się w obszarze funkcjonalnym oznaczonym symbolem 1U (tereny usług nieuciążliwych). W § 40 planu, dla jednostki terenowej U ustalono zachowanie istniejącej zabudowy usługowej z dopuszczeniem jej remontów oraz rozbudowy i wymiany. Jednocześnie jednak w § 13 planu ustalono, że na obszarze objętym planem zakazuje się lokalizowania i rozbudowy obiektów i urządzeń mogących znacząco oddziaływać na środowisko z wyłączeniem obiektów infrastruktury technicznej w tym inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. W § 5 pkt 7 planu wskazano natomiast, iż ilekroć w uchwale jest mowa o usługach nieuciążliwych – należy przez to rozumieć samodzielne obiekty budowlane lub pomieszczenia w budynkach o innych funkcjach niż usługowe, których nie zalicza się, zgodnie z obowiązującymi odrębnymi przepisami do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, których celem jest zaspokojenie potrzeb ludności a nie wytwarzanie bezpośrednio metodami przemysłowymi dóbr materialnych.

Kolegium wskazało nadto, że działalność [...], która obejmuje m.in. zbieranie złomu, stanowi zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 81 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. nr 213, poz. 1397 ze zm.) przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Uwzględniając powyżej zaprezentowane zapisy planu, Kolegium stwierdziło, iż prowadzenie zbierania odpadów na przedmiotowej nieruchomości jest niezgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obowiązującym na tym terenie.

Kolegium wskazało również, iż ustawie o odpadach nie jest znana procedura aneksowania zezwolenia, przedłużania jego okresu trwania. Zezwolenie to wygasa w dacie w nim określonej i aby uzyskać ponowne zezwolenia należy wykazać, iż punkt przetwarzania odpadów nie będzie powodować zagrożenie dla życia lub zdrowia łudzi albo środowiska, jest zgodny z planami gospodarki odpadami i że jest zgodny z przepisami prawa miejscowego. Każdorazowo, przed wydaniem decyzji zezwalającej organ musi sprawdzić i dokonać analizy zebranych dokumentów i ocenić czy w sprawie nie zachodzą przesłanki o jakich mowa w art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy o odpadach. A zatem, gdyby przyjąć, iż zapis § 40 ust. 2 pkt 1 planu dopuszcza wydanie kolejnego pozwolenia na zbieranie odpadów, ze wskazaniem, iż jest to kontynuacja dotychczasowej działalności, to zapisy § 13 ust. 2 planu nie miałyby znaczenia dla wydania zezwolenia na zbieranie odpadów, na następne 10 lat dla podmiotu gospodarczego, który już je posiada. Wskazanie w uchwale, iż dopuszcza się użytkowanie działek w sposób dotychczasowy w opinii Kolegium oznaczało jedynie potwierdzenie, że do czasu wygaśnięcia zezwolenia, istnieje możliwość dotychczasowego sposobu użytkowania terenu. Odmienna interpretacja powyższych przepisów powodowałaby faktyczną możliwość zagospodarowania nieruchomości wbrew zapisom planu miejscowego.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...], wniósł [...] (dalej "Skarżący"), zarzucając:

- naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 w z w. z art. 77 § 1 i w zw. z 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (jedn. tekst Dz.U. z 2016r., poz. 23), dalej "k.p.a.", poprzez nie ustalenie w sposób wyczerpujący czy faktycznie działalność Skarżącego narusza przepisy prawa miejscowego, czy jest działalnością oddziałującą na środowisko naturalne;

- naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 k.p.a. poprzez nie uwzględnienie, iż Skarżący prowadził swoją działalność w przedmiotowym zakresie od ponad 11 lat;

- naruszenie przepisów postępowania tj. art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób ukierunkowany na jeden z góry założony cel i w sposób nie budzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej;

- naruszenie przepisów postępowania tj. art. 11 i 107 § 3 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie w sposób wystarczający zasadności przesłanek, którymi organy kierowały się przy załatwieniu sprawy i powodów odmówienia słuszności stanowiska Skarżącego, a w szczególności braku ustosunkowania się do interpretacji zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przedstawionych w piśmie z dnia 10 marca 2016 r.;

- naruszenie przepisów postępowania tj. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 75 § 1 k.p.a., przejawiające się w pominięciu okoliczności świadczących o zasadności wniosku Skarżącego, w tym między innymi okoliczności prowadzenia przez Skarżącego przez wiele lat skupu złomu, braku oddziaływania na środowisko naturalne, pominięciu przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dopuszczających prowadzenie działalności w dotychczasowym kształcie (§ 21 ust 1 pkt 6; § 40 ust. 2 pkt 1 i 3; § 45), pominięciu interpretacji przepisów prawa miejscowego przez organy gminy, w szczególności stanowiska Naczelnika Wydział Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta i Gminy [...], wyrażonego w piśmie z dnia [...] marca 2016 r. potwierdzającego, iż prowadzona od lat usługa w postaci skupu złomu (bez jego przetwarzania) jest zgodna z planem i może być kontynuowana w powyższym zakresie bez jej rozbudowy nie będąc w sprzeczności z tym planem; błędnym przyjęciu, iż kontynuowania działalności prowadzonej przez wiele lat w niezmienionym zakresie może być interpretowane jako lokalizacja nowej działalności usługowej; pominięciu, iż rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2016.71) w § 3 odnosi się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko;

- naruszenie przepisów postępowania tj. art. 12 k.p.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania i uniemożliwienie przez to Stronie obronę jej praw, a to przez zaniechanie przez Organ II instancji dokonania jakichkolwiek ustaleń faktycznych i poleganie wyłącznie na twierdzeniach Organu I instancji, a także pominięcie twierdzeń strony Skarżącej, co stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.;

- naruszenie przepisów postępowania tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2016 roku, Nr [...] znak [...], podczas gdy Organ II instancji winien uchylić zaskarżoną decyzję Organu I instancji, a to na skutek naruszenie przepisów postępowania i prawa materialnego przez tenże Organ;

- naruszenie art. 107 k.p.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia niejasnego i nie wyjaśniającego wszelkich wątpliwości związanych z prawidłowym ustaleniem stanu faktycznego niniejszej sprawy;

- błąd w ustaleniach faktycznych polegający na błędnym przyjęciu, iż działalność polegająca na zbieraniu złomu nie może być prowadzona na działce nr ew. [...] w [...] ze względu na brak zgodności sposobu gospodarowania odpadami z przepisami prawa miejscowego, podczas gdy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. w § 40 ust 2 pkt 1 i 3, § 45, § 21 ust 1 pkt 6 dopuszcza zachowanie istniejącej zabudowy usługowej z dopuszczeniem jej remontów oraz rozbudowy i wymiany zaś Urząd Miasta i Gminy [...] Wydział Urbanistyki i Architektury w piśmie z dnia [...] marca 2016 r. potwierdził, iż prowadzona od lat usługa w postaci skupu złomu (bez jego przetwarzania) jest zgodna z planem i może być kontynuowana w powyższym zakresie bez jej rozbudowy nie będąc w sprzeczności z tym planem;

- błąd w ustaleniach faktycznych polegający na błędnym przyjęciu, iż działalność usługowa Skarżącego prowadzona od ponad 11 lat na działce ewidencyjnej Nr [...] w [...], w niezmienionym zakresie, jest nową działalnością gospodarczą, która ma zostać dopiero ulokowana na wskazanym terenie, podczas gdy Skarżący w żadnym zakresie nie zmienił charakteru, rozmiaru czy sposobu wykonywania działalności;

- naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 46 ust 1 pkt 3 ustawy o odpadach, poprzez błędne zastosowanie tego przepisu i w konsekwencji odmowę wydania zezwolenia na zbieranie odpadów;

- naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 42 ustawy o odpadach poprzez odmowę wydania zezwolenia na zbieranie odpadów pomimo braku podstaw prawnych i faktycznych do tej odmowy;

- naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 64, art. 20 i 22 Konstytucji RP poprzez bezpodstawne ograniczenie realizacji prawa własności, wolności działalności gospodarczej.

Nadto, wskazując wszystkie powyższe zarzuty Skarżący podniósł również zarzut naruszenia zasady praworządności, prawdy obiektywnej oraz zaufania obywateli do państwa poprzez rozpatrzenie w sposób niewystarczający i ogólnikowy materiału dowodowego, co doprowadziło do wydania decyzji naruszającej przepisy prawa.

Mając na uwadze podniesione zarzuty, Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w całości, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji Kolegium Odwoławczego w [...] w całości, uchylenie poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...] oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu Skarżący wskazał, iż w jego sprawie żadna z przesłanek odmowy wydania zezwolenia przewidziana w art. 46 ustawy o odpadach nie została spełniona. Organy dokonując oceny wniosku Skarżącego nie dokonały właściwej wykładni przepisów prawa miejscowego, tj. uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] grudnia 2011r., a wręcz pominęły istotne jego postanowienia. Nadto Skarżący wskazał, że w piśmie z dnia [...] marca 2016 r., Naczelnik Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta i Gminy [...], uznał, że działka nr ew. [...] położona we wsi [...] zgodnie z obowiązującym Planem Zagospodarowania Przestrzennego części wsi [...], znajduje się w obszarze urbanistycznym oznaczonym symbolem 1U – teren usług, a w § 40 ust. 2 pkt 1 dopuszcza się zachowanie istniejącej zabudowy usługowej. Oznacza to, że Naczelnik Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta i Gminy [...] stwierdził, że prowadzona na tym terenie od lat usługa w postaci skupu złomu (bez jego przetwarzania) jest zgodna z planem i może być kontynuowana w powyższym zakresie bez jej rozbudowy nie będąc w sprzeczności z tym planem. Wskazując na treści § 40 ust. 2 i 3 mpzp, Skarżący twierdzi, że prawodawca dopuścił prawo do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie zastanym w czasie wejścia w życie przepisów prawa miejscowego.

Nadto zdaniem skarżącego, działalność przez niego prowadzona, zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko. Tym samym organy powinny były podjąć czynności celem ustalenia oddziaływania działalności Skarżącego na środowisko, czego nie uczyniły. W ocenie Skarżącego niedopuszczalne jest przeprowadzone w sposób arbitralny generalne przyjęcie, że działalność Skarżącego jest działalnością mogącą oddziaływać na środowisko bez dokonania jakichkolwiek ustaleń faktycznych i to w przypadku gdy inne organy administracji uznają, iż działalność Skarżącego nie narusza warunków miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w odpowiedzi na skargę, wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Uchylenie decyzji administracyjnej albo stwierdzenie jej nieważności następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych, uznał że kontrolowana decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz poprzedzająca ją decyzja naruszają prawo w stopniu uzasadniających wyeliminowanie ich z obrotu prawnego.

Przedmiotem skargi wniesionej w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na zbieranie odpadów na terenie działki ew. nr [...] w miejscowości [...], przy ul. [...] oraz w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wygaszenia decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2010 r.

Kontrolowana przez Sąd decyzja wydana została na podstawie przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2013 r. poz. 21 ze zm.). Zgodnie z art. 41 ust. 1 tej ustawy, prowadzenie zbierania odpadów oraz prowadzenie przetwarzania odpadów wymaga uzyskania zezwolenia. Zezwolenie na zbieranie odpadów wydaje, w drodze decyzji, organ właściwy ze względu na miejsce zbierania lub przetwarzania odpadów (art. 41 ust. 2 ustawy). Organem właściwym jest starosta, za wyjątkiem spraw zastrzeżonych do kompetencji marszałka województwa i regionalnego dyrektora ochrony środowiska (art. 41 ust. 3 i 4 ustawy).

Według regulacji zawartej w przepisie art. 46 ust. 1 ustawy, właściwy organ odmawia wydania zezwolenia na zbieranie odpadów w przypadku, gdy zamierzony sposób gospodarowania odpadami: mógłby powodować zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi lub dla środowiska (pkt 1); jest niezgodny z planami gospodarki odpadami (pkt 2); jest niezgodny z przepisami prawa miejscowego (pkt 3). Przy czym w myśl definicji zawartej w art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy – ilekroć w ustawie jest mowa o "gospodarowaniu odpadami", rozumie się przez to zbieranie, transport, przetwarzanie odpadów, łącznie z nadzorem nad tego rodzaju działaniami, jak również późniejsze postępowanie z miejscami unieszkodliwiania odpadów oraz działania wykonywane w charakterze sprzedawcy odpadów lub pośrednika w obrocie odpadami.

W rozpoznanej sprawie, organ I instancji odmówił skarżącemu wydania zezwolenia, czyniąc podstawą prawną odmowy przepis art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy o odpadach, zgodnie z którym organ odmawia wydania zezwolenia na przetwarzanie odpadów w przypadku, gdy zamierzony sposób gospodarowania (tj. w rozumieniu ustawy zbieranie) odpadami jest niezgodny z przepisami prawa miejscowego. Organ uznał bowiem, że punkt zbierania złomu (bez przeładunku), stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 81 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko), zaś zlokalizowanie takiej usługi na terenie działki skarżącego nie jest możliwe z uwagi na zapis miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który na tym obszarze dopuszcza lokalizowanie jedynie usług nieuciążliwych. Do usług tych jednak, zdaniem organów obu instancji, nie można zaliczyć przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko.

Oceniając zaskarżoną decyzję, w pierwszej kolejności wskazać należy, że w ocenie Sądu stanowisko, iż przedsięwzięcia zaliczane na podstawie ww. rozporządzania zarówno do przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko, jak i mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko, stanowią usługi uciążliwe, w myśl przepisów uchwały Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] grudnia 2011r., nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi [...], jest prawidłowe. Skoro bowiem definicja usług nieuciążliwych zawarta w § 5 pkt 7 planu uznaje za takowe samodzielne obiekty budowlane lub pomieszczenia w budynkach o innych funkcjach niż usługowe, których nie zalicza się, zgodnie z obowiązującymi odrębnymi przepisami do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, to dla oceny czy dana usługa może zostać zakwalifikowana jako usługa nieuciążliwa w rozumieniu tej definicji, istotne jest czy należy ona do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Wskazane powyżej rozporządzenie za przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko uważa zarówno te które zawsze mogą znacząco oddziaływać, jak i te które mogą potencjalnie oddziaływać. Różnica dotyczy tylko obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, ale nie uznania przedsięwzięcia na oddziałujące na środowisko. Stąd zarzuty skarżącego w tym zakresie, Sąd uznał za chybione.

Niemniej, uznania punktu zbierania złomu, za usługę uciążliwą nie oznacza wcale, że w niniejszej sprawie zasadna była odmowa wydania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów w postaci złomu.

Wskazać bowiem należy, że jednostka planistyczna, w której położona jest nieruchomości stanowiąca dz. ew. nr [...] w miejscowości [...], przy ul. [...], oznaczona jest symbolem 1U i stanowi teren usług nieuciążliwych. Niemniej, jak zasadnie wskazuje skarżący, plan w § 40 ust. 2 pkt 1 dopuszcza zachowanie istniejącej zabudowy usługowej, co w niniejszej sprawie stanowi istotną okoliczność, która została pominięta przez organy obydwu instancji. Wskazany zapis planu, na potrzeby ustalenia czy działalność w zakresie zbierania odpadów narusza przepisy prawa miejscowego, winna być odczytywana w ten sposób, że działalność usługowa, która była prowadzona na danym terenie w chwili wejścia w życie planu, może być nadal prowadzona na tym terenie i nie jest to działalność wykluczona ustaleniami planu. W tym zatem znaczeniu, działalność taka, mimo że nie mieści się w definicji usług nieuciążliwych przewidzianej planem, to nie stanowi działalności sprzecznej z planem, bowiem plan wyraźnie dopuszcza jej prowadzenie na zasadzie kontynuacji. W tym sensie rację ma skarżący podnosząc, iż działalność w zakresie zbierania złomu, która ma być prowadzona na terenie oznaczonym w planie symbolem 1U na zasadzie kontynuacji, jest prawnie dopuszczalna. Nie zmienia tego fakt, że na prowadzenie tej działalności wymagane jest uzyskanie zezwolenia od właściwych organów. Organ wydający takie zezwolenie, oceniając czy nie zachodzi przesłanka sprzeczności działalności z przepisami prawa miejscowego, winien brać pod uwagę zapisy całego aktu, a więc również zapis zawarty w § 40 ust. 2 pkt 1, a nie wyłącznie ich część, a więc zapis zawarty w ust. 1 § 40, jak to uczyniły organy w niniejszej sprawie.

Błędne jest również stanowisko organu I instancji, iż w oparciu o przepis § 40 ust. 1 pkt 2 ww. uchwały, skarżący mógł "kontynuować" działalność w zakresie zbierania złomu do czasu utraty ważności zezwolenia udzielonego decyzją Nr [...] Starosty [...] zmienionej decyzją Nr [...]. Przepisy uchwały takich ograniczeń nie stanowią, a ich wyprowadzania z treści § 40 uchwały, stanowi jego nadinterpretację, która mogłaby w efekcie prowadzić do nierównego traktowania podmiotów, które przed wejściem planu prowadziły usługi inne niż nieuciążliwe, ale przepisy prawa powszechnie obowiązującego nie nakazały uzyskiwania zezwolenia. Te podmioty mogłyby kontynuować swoją działalność na podstawie § 40 ust. 2 pkt 1 uchwały. Natomiast podmioty, których usługi wymagają uzyskania zezwolenia, na skutek wejścia w życie planu, już takiej działalności kontynuować by nie mogły. Takie podejście nie jest do pogodzenia z zasadami państwa prawa.

Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd stwierdził, że organy obydwu instancji dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego, polegającego na błędnym zastosowaniu art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy o odpadach w związku z błędną interpretacją przepisów § 40 ust 1 i ust. 2 pkt 1 uchwały Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] grudnia 2011r., nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi [...]. To zaś czyni zasadnym uchylenie decyzji zaskarżonej, jak i decyzji ją poprzedzającej.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy zobowiązane będą uwzględnić ocenę prawną zawartą w niniejszym uzasadnieniu i podjąć stosowne kroki mające na celu usunięcie dostrzeżonych przez Sąd uchybień.

Co się zaś tyczy umorzenia postępowania w zakresie wygaszenia decyzji Starosty [...] nr [...], która utraciła ważność w dniu [...] stycznia 2016 r., zdaniem Sądu, właściwą formą załatwienia tego wniosku, jest wydanie postanowienia w trybie art. 61a k.p.a.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 tej ustawy - jak w punkcie drugim sentencji wyroku.