Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1469/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły (spr.), Sędzia WSA Paweł Groński, Protokolant st. sekr. sąd. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi E. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu. I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego E. S.a kwotę 360 zł (trzysta sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez E. S. jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] kwietnia 2011 r. znak: [...]utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta [...] z [...] października 2010 r. Nr [...] o odmowie wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu nr [...] w budynku przy ul. P. w [...], w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

W dniu 24 marca 2010 r. E. W., córka E. S., zwróciła się do Urzędu [...] o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu nr [...] przy ul. P. w [...], w celu jego wykupu na własność. Pismem z 30 marca 2010 r., odpowiadając na to wystąpienie, Naczelnik Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] Urzędu [...]wskazał, iż nie jest możliwe wydanie żądane zaświadczenia, gdyż do wniosku nie załączono pełnomocnictwa właściciela lokalu upoważniającego wnioskodawcę do otrzymania zaświadczenia o samodzielności lokalu. Pismem z 20 kwietnia 2010 r. E. S., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, ponowił wniosek o wydanie zaświadczenia o samodzielności lokalu nr [...] położonego w budynku przy ul. P. w [...] wskazując, że brak formalny w postaci pełnomocnictwa Przedsiębiorstwa Robót Wiertniczych i Górniczych, tj. właściciela lokalu, upoważniającego go do otrzymania zaświadczenia o samodzielności lokalu zostanie dołączony w terminie późniejszym. Jednocześnie wnioskodawca wyjaśnił, iż na podstawie umowy najmu z 4 stycznia 1988 r. zamieszkuje w lokalu, którego to dotyczy wniosek o wydanie zaświadczenia.

Postanowieniem z [...] maja 2010 r. Nr [...] Prezydent [...]odmówił E. S. wydania zaświadczenia o żądanej treści. Podstawą wydania negatywnego dla wnioskodawcy rozstrzygnięcia było ustalenie przez organ, iż lokal nr [...] stanowi część składową lokalu nr [...] w budynku przy ul. P. w [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpatrzeniu zażalenia E. S. od ww. postanowienia Prezydenta [...], postanowieniem z [...] sierpnia 2010 r. znak: [...] uchyliło zaskarżone orzeczenie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Kolegium uznało, iż twierdzenia organu I instancji są co najmniej przedwczesne, a wyciągnięcie wnioski nie znajdują oparcia w materiale dowodowym. Z dokumentacji zgormadzonej w sprawie nie wynika bowiem, aby lokal nr [...] stanowi część składową lokalu nr [...]. Wobec powyższego Kolegium zaleciło ponowną ocenę sprawy i wyjaśnienie kwestii dotyczącej wyodrębnienia lokalu nr [...], ustalenie pomieszczeń pomocniczych przynależnych do tego lokalu oraz lokalu nr [...], a także zbadanie, czy lokal nr [...] wyposażony jest w wc i łazienkę, które to pomieszczenia mogą być (jak wskazało Kolegium) usytuowane poza lokalem mieszkalnym. Dodatkowo, Kolegium zaleciło również zbadanie, czy w lokalu nr [...] możliwe byłoby przygotowywanie posiłków, a zatem, czy jest aneks kuchenny i czy odpowiada on w tym zakresie warunkom technicznym.

Prezydent [...], orzekając ponownie w sprawie, postanowieniem z [...] października 2010 r. Nr [...]-na podstawie art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.)- odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści, ponieważ lokal nr 16 w budynku przy ul. P. w [...] nie stanowi samodzielnego lokalu mieszkalnego w rozumieniu w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. Nr 80 z 2000 r., poz. 903 ze zm.). W uzasadnieniu orzeczenia organ wskazał, iż stosując się do wytycznych Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] zawartych w postanowienie kasatoryjnym wydanym w sprawie, pismem z 9 września 2010 r. zwrócił się do właściciela lokalu nr [...], tj. do Przedsiębiorstwa Robót Wiertniczych i Górniczych, o wyjaśnienie stanu faktycznego i prawnego przedmiotowego lokalu. Pismem z 20 września 2010 r. Przedsiębiorstwo Robót Wiertniczych i Górniczych Spółka z o.o. z siedzibą w [...] wyjaśniła, iż lokal nr [...] składa się z 1 pokoju, 1 łazienki, 1 kuchni i w tych granicach ustanowiono odrębną własność tego lokalu; lokal nr [...] składa się z 1 pokoju, który nie jest wyposażony w aneks kuchenny umożliwiający przygotowywanie posiłków, posiada dostęp do urządzeń sanitarnych, tj. łazienki z wc, która stanowi własność Spółki (łazienka z wc nie przylega bezpośrednio do przedmiotowego lokalu, a jego najemca nie ma wyłączności na jej użytkowanie), nadto – lokal nr [...] nie posiada pomieszczeń przynależnych; lokale nr [...] i [...] nie posiadają odrębnych niezależnych wejść z części nieruchomości wspólnej, tj. z klatki schodowej, do obu lokali prowadzi korytarz stanowiący własność Spółki. Wobec wyżej wskazanych ustaleń Prezydent [...]stwierdził, że lokal nr [...] będący przedmiotem najmu nie stanowi samodzielnego lokalu mieszkalnego w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali, ponieważ nie posiada pomieszczeń pomocniczych służących zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, w tym kuchni lub miejsca do przygotowywania posiłków, ani dostępu do pomieszczeń sanitarnych znajdujących się w obrębie nieruchomości wspólnej (najemca korzysta z pomieszczenia łazienki z wc będącej przedmiotem odrębnej własności), ani odrębnego wejścia. Z tych też przyczyn Prezydent [...] uznał, że brak jest podstaw prawnych do wydania zaświadczenia o żądanej treści.

Zażalenie na ww. postanowienie z [...] października 2010 r. wniósł E. S., nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu I instancji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z [...] kwietnia 2011 r. znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 tej ustawy, po rozpatrzeniu zażalenia E. S. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie Prezydenta [...]z [...] października 2010 r. W uzasadnieniu orzeczenia Kolegium wskazało na przepis art. 217 § 1 i 2 k.p.a. Przytoczyło również brzmienie art. 218 § 1 k.p.a. zaznaczając, iż w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Wskazało przy tym, że organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 k.p.a.). Zaznaczyło jednocześnie, że w postępowaniu uproszczonym, mającym za przedmiot wydanie zaświadczenia, możliwość przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego (dowodowego), m.in. w celu ustalenia statusu prawnego lokalu jest praktycznie wyłączone, bowiem możliwość przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w koniecznym zakresie musi bazować na faktach i okolicznościach wynikających bezpośrednio z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów, czy zbiorów danych, ewentualnie jak w niniejszej sprawie, dokumentów pozyskanych od właściciela lokalu, tj. Przedsiębiorstwa Robót Wiertniczych i Górniczych w [...]. Zaświadczenie jest tylko potwierdzeniem stanu rzeczy. Użyty zwrot postępowanie wyjaśniające w koniecznym zakresie wyraźnie wskazuje na ograniczenie ram postępowania dowodowego w stosunku do zakreślonych w art. 75-86 k.p.a. Zatem nie jest możliwe prowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu uzyskania stosownych dowodów na potwierdzenie danej okoliczności i wykraczanie w pozyskiwaniu dokumentów poza "zasoby własne" organu. Jeżeli fakty albo stan prawny, którego potwierdzenia domaga się wnioskodawca wynika z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, to organ wydaje zaświadczenie. W przeciwnym razie, jak w przypadku niniejszej sprawy, organ odmawia wydania zaświadczenia o żądanej treści. W dalszej części uzasadniania Kolegium wskazało, iż w jego ocenie skarżący może wywodzić swój interes prawny w uzyskaniu zaświadczenia z łączącej go z właścicielem lokalu umowy najmu, tym samym nie musi legitymować się stosownym pełnomocnictwem udzielonym przez prawnego właściciela lokalu. Kolegium podało przy tym, że interes prawny do wystąpienia z żądaniem wydania zaświadczenia skarżący jako najemca zdaje się wywodzić z prawa wykupu przedmiotowego lokalu w trybie ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o zasadach zbywania mieszkań będących własnością przedsiębiorstw państwowych, niektórych mieszkań będących własnością Skarbu Państwa. Następnie, Kolegium przytoczyło definicję samodzielnego lokalu mieszkalnego zawartą w art. 2 ust. 2 zd. 1 ustawy o własności lokali i stwierdziło, że skoro lokal nr [...] nie ma odrębnego wejścia, której to okoliczności skarżący nie neguje, tzn. do lokalu prowadzi korytarz stanowiący własność Przedsiębiorstwa Robót Wiertniczych i Górniczych w [...], to przedmiotowy lokal nie jest samodzielnym lokalem mieszkalnym w rozumieniu ww. ustawy. W konsekwencji Kolegium, uznając prawidłowość rozstrzygnięcia organu I instancji, postanowiło o utrzymaniu w mocy postanowienia wydanego w I instancji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] kwietnia 2011 r. skarżący- E. S., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o uchylenie wydanych w sprawie postanowień.

W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącego wskazał, że E. S. jest najemcą lokalu, którego dotyczy wniosek o wydanie zaświadczenia. Właścicielem tego lokalu jest Przedsiębiorstwo Robót Wiertniczych i Górniczych Spółka z o.o. w [...], która -pomimo starań skarżącego- nie udzieliła mu pełnomocnictwa upoważniającego do utrzymania zaświadczenia o samodzielności lokalu. Prośba w tym zakresie nie została do dnia dzisiejszego pozytywnie rozpatrzona. Jednocześnie pełnomocnik skarżącego podał, że jego mocodawca posiada interes prawny w uzyskaniu zaświadczenia o samodzielności lokalu, który to wywodzi z łączącej go z właścicielem lokalu umowy najmu. Tym samym nie musi on legitymować się stosownym pełnomocnictwem, którego brak kwestionował organ I instancji.

Dalej, pełnomocnik skarżącego podniósł, że postępowanie administracyjne w sprawie nie zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami. Wskazał, że Przedsiębiorstwo Robót Wiertniczych i Górniczych wyjaśniając stan faktyczny lokali nr [...] i [...] położonych w budynku przy ul. P.w [...], nie dołączyło żadnego dokumentu, który potwierdzałby opisany stan rzeczy, na co organ nie zwrócił uwagi. Wskazał też, że Kolegium nie odniosło się w żaden sposób do wizji lokalu nr [...] przeprowadzonej 22 grudnia 2010 r. przez organ nadzoru budowlanego. W efekcie, Kolegium nie rozważyło, czy czynność prawna, w wyniku której lokal nr [...] stał się częścią składową lokalu nr [...] była zgodna z prawem.

Pełnomocnik skarżącego podniósł następnie, że lokal nr [...] jest samodzielnym lokalem i tak definiuje go umowa najmu, co wskazuje, że w momencie zawierania umowy był on wyodrębniony.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] podtrzymało stanowisko w sprawie i wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga zasługiwała na uwzględnienie, ale głównie z przyczyn innych niż w niej podniesione, które Sąd wziął pod uwagę z urzędu, niezależnie od jej treści, stosownie do przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

W ocenie Sądu w sprawie dokonano błędnej oceny w kontekście art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali. Trzeba jednak wskazać przede wszystkim na to, iż w sprawie nie było podstaw do dokonywania tej, merytorycznej oceny, albowiem z wnioskiem o wydanie zaświadczenia zwróciła się osoba, która nie miała w tym interesu prawnego.

Przypomnienia na wstępie wymaga, iż przedmiotem kontroli Sądu było postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] kwietnia 2011 r. utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta [...]z [...] października 2010 r. o odmowie wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. P.w [...], ponieważ (jak wskazał organ w sentencji orzeczenia) lokal nr [...] w budynku przy ul. P.w [...] nie stanowi samodzielnego lokalu mieszkalnego w rozumieniu w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali. Oba te orzeczenia zapadły na wniosek skarżącego, który zwrócił się z żądaniem wydania zaświadczenia o samodzielności lokalu nr [...] w budynku przy ul. P.w [...]. Z wystąpienia skarżącego z 20 kwietnia 2010 r. wynika, iż jest on najemcą lokalu przedmiotowego w sprawie, na podstawie umowy najmu zawartej 4 stycznia 1988 r., a właścicielem tej nieruchomości jest Przedsiębiorstwo Robót Górniczych i Wiertniczych z siedzibą w [...]. Skarżący ubiegał się o pełnomocnictwo właściciela lokalu do występowania w jego imieniu w niniejszej sprawie, ale mimo starań umocowania takiego nie uzyskał. Zaświadczenie o samodzielności lokalu nr [...] w ww. budynku jest mu zaś niezbędne w celu wykupu tego lokalu na własność, przy czym nie wskazał na to, aby toczyła się jakakolwiek procedura z tym związana, w tym aby doszło do rozmów z właścicielem w tej kwestii. Wskazał wyłącznie na swój zamiar w tym zakresie.

Wobec powyższych okoliczności wynikających z żądania skarżącego, Prezydent [...]obowiązany był w pierwszej kolejności ustalić, czy skarżący jest podmiotem uprawnionym do uzyskania zaświadczenia żądanej treści.

Wskazać w tym miejscu należy, iż postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia, uregulowane w art. 217 i nast. k.p.a., jest wszczynane na podstawie żądania osoby uprawnionej. Przepisy nie dają podstaw do wystawiania zaświadczeń z urzędu. Zaświadczenie może być wydane tylko na żądanie, wniesione na piśmie lub ustnie do protokołu. Przy czym, osoba ubiegająca się o zaświadczenie powinna wykazać swój interes prawny (art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a.) lub powołać przepis prawa dający jej podstawę do tych starań (art. 217 § 2 pkt 1 ww. ustawy).

W niniejszej sprawie, skarżący ubiegając się o zaświadczenie o samodzielności lokalu powołał się na swój interes prawny, a tym samym wniósł o wydanie zaświadczenia na podstawie art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. (co potwierdził pełnomocnik skarżącego na rozprawie). Dostrzec przy tym trzeba, iż to przepis prawa wymaga dla wyodrębnienia lokalu, uzyskania zaświadczenia o samodzielności lokalu. Kwestię te reguluje w art. 2 ust. 3, ustawa o własności lokali. Ustawa ta reguluje także kwestie ustanawiania odrębnej własności lokalu, a z jej przepisów wynika, iż wszelkie prawa i obowiązki z tym związane posiadają właściciele nieruchomości. Żaden przepis tej ustawy (ani innych ustaw) nie wymaga od najemcy uzyskania zaświadczenia o samodzielności lokalu, co więcej - ww. ustawa skierowana jest do właścicieli lokali. W konsekwencji przyjąć trzeba, iż przepisy ustawy o własności lokali przewidują stwierdzenie w formie zaświadczenia samodzielności lokalu, ale tylko z wniosku złożonego przez podmiot uprawniony do wyodrębnienia lokalu. Oznacza to, że tylko w takim przypadku znajduje zastosowanie art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a.

W niniejszej sprawie z żądaniem wydania zaświadczenia przewidzianego w ww. art. 2 ust. 3 ustawy o własności lokali zwrócił się nie właściciel tego lokalu, a jego najemca. To zaś oznacza, iż w sprawie należało w pierwszej kolejności rozważyć interes prawny wnioskodawcy, albowiem żądane zaświadczenie mogło być wydane tylko na podstawie art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. Chociaż orzekając w sprawie organy obu instancji miały na względzie wskazany przepis i w oparciu o niego procedowały, to jednak nie wyjaśniły należycie, czy skarżący ma interes prawny, o którym mowa w tym przepisie. Żadnej oceny w tym zakresie nie przedstawił Prezydent [...], natomiast stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] dotyczące tej kwestii, jest w ocenie Sądu wadliwe i nie może pozostać bez krytyki.

Przypomnieć w tym miejscu należy, iż zdaniem Kolegium, skarżący może wywodzić swój interes prawny w uzyskaniu zaświadczenia z łączącej go z właścicielem lokalu umowy najmu oraz z przysługującego mu jako najemcy prawa pierwokupu spornego lokalu, wynikającego z ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o zasadach zbywania mieszkań będących własnością przedsiębiorstw państwowych, niektórych spółek handlowych z udziałem Skarbu Państwa, państwowych osób prawnych oraz niektórych mieszkań będących własnością Skarbu Państwa (dz. U. z 2001 r. Nr 4, poz. 24 ze zm.). Wbrew stanowisku Kolegium, powyższe nie stanowi o interesie prawnym skarżącego, wskazuje jedynie na jego interes faktyczny w uzyskaniu zaświadczenia o samodzielności lokalu nr [...]. Z przedstawionych przez Kolegium okoliczności nie wynika bowiem, aby właściciel lokalu nr [...] w budynku przy ul. P. w [...] miał zamiar sprzedaży tego lokalu, tj. aby toczyła się procedura o wykup tego lokalu. Z danych przywołanych przez Kolegium nie wynika również, aby właściciel lokalu był co najmniej zainteresowany sprzedażą tego lokalu. Jedynie zaś w takiej sytuacji można byłoby przyjąć, iż najemca lokalu, mający prawo pierwszeństwa w nabyciu mieszkania (ale dotyczy to tylko mieszkań przeznaczonych przez zbywcę na sprzedaż, o czym stanowi art. 4 ww. ustawy), posiada w sprawie nie tylko interes faktyczny, ale również prawny. Taka sytuacja nie miała jednak miejsca, co potwierdza także w sposób bezsporny treść skargi. Wynika z niej, że właściciel lokalu w ogóle nie był zainteresowany toczącym się postępowaniem (i umocowaniem w nim skarżącego) jak i sprzedażą lokalu nr 16, o co skarżący zabiegał. Trzeba zaś przyjąć, iż dopóki właściciel – Przedsiębiorstwo Robót Górniczych i Wiertniczych w [...] nie ma zamiaru sprzedaży spornego lokalu, dopóty skarżący nie będzie miał interesu prawnego w ubieganiu się o zaświadczenie o samodzielności tego lokalu. Podkreślić też należy, że akta sprawy (w tym pisma skarżącego), nie wskazują na to, aby istniały unormowania lub umowne zobowiązania właściciela przedmiotowego lokalu, uprawniające skarżącego do domagania się od właściciela zbycia na rzecz skarżącego lokalu, którego jest najemcą. Skarżący nie może zaś, w oparciu tylko o przepisy ww. ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r., przymusić właściciela do sprzedaży lokalu. Zaświadczenie jest więc dla skarżącego zbędne, gdyż nie mogłoby zostać wykorzystane dla uzyskania zamierzonego skutku tj. zakupu lokalu. Zgłoszenie chęci zakupu lokalu wskazuje natomiast na interes faktyczny wnioskodawcy, gdyż samodzielność lokalu jest warunkiem jego sprzedaży. Skarżący może być zatem zainteresowany poświadczeniem samodzielności zajmowanego mieszkania, ale nie może poprzeć tego zainteresowania przepisami prawa. Pamiętać przy tym trzeba, że najemca ma prawa do lokalu jedynie takie, jakie wynikają z tej umowy.

Konkludując, w ocenie Sądu, w sprawie zabrakło rozważenia interesu prawnego wnioskodawcy w kontekście art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., przez co doszło do naruszenia tego przepisu poprzez zaniechanie przeprowadzenia właściwego postępowania wstępnego wyjaśniającego ww. kwestię i przystąpienie w efekcie bezpodstawnie do oceny merytorycznej sprawy. W ocenie Sądu, odmowa wydania zaświadczenia w niniejszej sprawie wprawdzie winna nastąpić, ale nie z powodu tego, że lokal nie stanowi samodzielnego lokalu w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali, ale ze względu na to, że osoba żądającego tego zaświadczenia nie wykazała się interesem prawnym.

Jednocześnie Sąd wyjaśnia, iż uchylone postanowienia są wadliwe także z uwagi na ocenę merytoryczną w nich dokonaną. Ocena ta jest konsekwencją wyjaśnień złożonych w sprawie przez właściciela lokalu, a zawartych w piśmie z 20 września 2010 r. Wyjaśnienia te dotyczą sytuacji faktycznej i prawne lokalu nr [...] i [...], nie zostały poparte jednak żadną dokumentacją. To zaś powoduje, że co najmniej przedwcześnie w obu instancjach przyjęto, iż sporny lokal nie posiada pomieszczeń pomocniczych i odrębnego wejścia, przez co nie odpowiada definicji samodzielnego lokalu mieszkalnego.

Ponownie orzekając Prezydent [...]obowiązany będzie uwzględnić ww. uwagi i przede wszystkim odnieść się do kwestii interesu prawnego wnioskodawcy.

W tej sytuacji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 135, art. 152 i 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 156, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.