Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 717/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2014-09-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Drogi publiczne
Ruch drogowy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art, 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 4 pkt 22 lit. a i lit. h, art. 92a ust. 1,
journal: Dz.U. 2012 poz 1265
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Magdalena Józefczyk /spr./ Sędziowie SO del. Elżbieta Mazur-Selwa WSA Ewa Partyka Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 września 2014 r. sprawy ze skargi W. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi W. G. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "[...]" jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "GITD") z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej, którą wydano w następującym stanie sprawy:

W dniach od 7 do 21 stycznia 2013 r. inspektorzy transportu drogowego przeprowadzili w przedsiębiorstwie strony kontrolę obejmującą okres od 1 lutego do 30 listopada 2012 r. której wyniki utrwalono w protokole z dnia 22 stycznia 2013 r. Następnie zawiadomiono W. G. o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzonych naruszeń związanych z wykonywanym transportem drogowym. Decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. nałożono na stronę karę pieniężną w kwocie 15.000 zł, jednak wskutek uwzględnienia odwołania W. G. decyzją z dnia [...] maja 2013 r. GITD uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia z powodu niedostatecznego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy.

Po uzupełnieniu postępowania dowodowego decyzją z dnia [...] września 2013 r. nr [...], Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego [...] nałożył na W. G. karę pieniężną w łącznej kwocie 13.450 zł, w tym za: nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi – 5.000 zł, brak w okazanych wykresówkach dwóch kierowców przepisowych wpisów w postaci miejsca i daty końcowej używania wykresówki – po 50 zł za każdego kierowcę, nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek, danych z kart kierowców, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu – 2.500 zł, nieuzasadnione użycie kilku wykresówek w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu – 200 zł, brak w okazanych wykresówkach przepisowych wpisów dotyczących imienia i nazwiska kierowcy – 1600 zł, okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek, które nie zawierały wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy – 600 zł, użycie kilku wykresówek w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu – 200 zł, brak w okazanych wykresówkach przepisowych wpisów w postaci miejsca i daty końcowej używania wykresówek – 50 zł za każdego kierowcę, brak w okazanej wykresówce przepisowych wpisów w postaci numeru rejestracyjnego pojazdu – 50 zł, nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek, danych z kart kierowców, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu – 2000 zł, przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy – 950 zł, nieuzasadnione użycie kilku wykresówek w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu – 200 zł. W ocenie organu stwierdzone podczas kontroli naruszenia uzasadniały wymierzenie kary pieniężnej, a zarazem nie stwierdzono okoliczności, które w świetle art. 92b i 92c ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 1256 z późn.zm.) dalej zwana ustawą, uzasadniałyby odstąpienie do jej wymierzenia.

W odwołaniu od powyższej decyzji W. G. zarzucił organowi błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy oraz niezrealizowanie wytycznych Głównego Inspektora Transportu Drogowego zawartych w decyzji z dnia [...] maja 2013 r. Nie zgodził się z karą nałożoną za nierejestrowanie na wykresówce wskazań aktywności kierowcy, ponieważ jak wyjaśnił dotychczas urządzenie to uległo awarii wskutek nieprawidłowego funkcjonowania instalacji elektrycznej urządzenia. Tachograf naprawiono w renomowanym serwisie i okoliczność tę należycie udokumentował. Pozostałe zarzucone naruszenia dotyczą natomiast takich kwestii jak wpisanie na wykresówce niepełnego imienia lub nieuzasadnione użycie kilku wykresówek, które nie miały jednak wpływu na przekroczenia czasu pracy kierowców. Stwierdzono to tylko w jednym przypadku i dotyczyło czasu prowadzenia pojazdu przez J. P., choć kara za to przewinienie została zawyżona o 200 zł. Jednak uchybienia określone w pkt 2, 3, 5, 6, 7, 8, 9 i 12 decyzji były wyłącznie zawinione przez kierowców, którzy jak dotychczas nie zostali przesłuchani na te okoliczności.

Opisaną na wstępie decyzją GITD [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekając co do istoty nałożył na stronę karę pieniężną w kwocie 12.450 zł. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego , dalej k.p.a., art. 4 pkt 22 lit. a) i h), art. 92a ust. 1, 3 i 6 ustawy, lp. 5.2, 6.2.1, 6.3.1, 6.3.7, 6.3.8, 6.3.6.1, 6.3.6.2 i 6.3.6.4 załącznika nr 3 do ustawy, art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006, z późn. zm.), art. 14 ust. 2 i art. 15 ust. 2 i 5 oraz art. 16 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. U. WE L 370 z 31.12.1985 z późn. zm.).

W ocenie organu odwoławczego zaistniały w niniejszym postępowaniu podstawy do nałożenia na przedsiębiorcę kary pieniężnej. Zasadnie nałożono karę w kwocie 950 zł za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przez J. P., ponieważ z dwóch wykresówek wynikało, że dwukrotnie nie odebrał on wymaganej przerwy. Na kierowcach ciążył także obowiązek rejestrowania za pomocą stosownych urządzeń prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi, a to było niesprawne i nie zostało w odpowiednim czasie naprawione. W dniach 31 października i 5 listopada 2012 r. W. G. nie rejestrował wymaganych danych z powodu awarii tachografu, co opisał na wykresówce. Jednak pomimo stwierdzonej wady urządzenia przedmiotowy pojazd był używany jeszcze w dniach 2, 3, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 12, 16, 17, 19 i 20 listopada 2012 r. Dlatego kara w kwocie 5000 zł była zasadna. Nie ulega także wątpliwości, że w dniu 14 listopada 2012 r. W. P. użył dwóch wykresówek, a to w pojeździe o nr rej. [...] i [...] pomimo, że powinien w obu użyć tej samej. Podobnie rzecz miała się z A. S., który w dniu 12 października 2012 r. zakończył używanie pierwszej wykresówki w pojeździe o nr rej. [...] o godz. 15.07, a kolejnej użył już w tym samym pojeździe o godz. 15.20. Z kolei J. P. w dniu 27 października 2012 r. zakończył używanie pierwszej wykresówki w pojeździe o nr rej. [...] o godz. 8.55 i już o godz. 8.55 użył kolejnej wykresówki w tym samym pojeździe. Za każde z tych naruszeń wymierzono kare po 200 zł. Udowodniono też, że w przypadku W. P. nie przedłożono wymaganych wykresówek lub innych dokumentów ukazujących fakt nieprowadzenia przez niego pojazdu za okres 5 dni (21 – 25 października 2012 r.). Zaświadczenie o nieprowadzeniu pojazdu za ten czas zostało nadesłane dopiero po doręczeniu przedsiębiorcy protokołu kontroli, dlatego nie mogło zostać uwzględnione. Stąd słusznie wymierzono karę 2500 zł. Nie okazano również wykresówki za dzień 30 październik 2012 r., w którym W. G. wykonał przejazd na odcinku 216 km, co wymagało nałożenia kary w kwocie 500 zł. Podobnie, brak wykresówki A. U. za dzień 12 października 2012 r. obejmującej odcinek 141 km, co także wymagało nałożenia kary 500 zł. Nie okazano wprawdzie wykresówek J. P. z dnia 2 października 2012 r. obejmującej odcinek 8 km, i z dnia 9 października 2012 r. obejmującej odcinek 9 km, to jednak kara za te przewinienia została już nałożona na mocy lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do ustawy. Stąd kara w kwocie 1000 zł została naliczona niesłusznie.

Podczas kontroli okazano wykresówkę J. P. z dnia 2 października 2012 r., na której nie zarejestrowano przebycia odcinka 8 km, a z dnia 9 października 2012 r. odcinka 9 km, za co łącznie wymierzono kare 600 zł. Zakwestionowano ponadto 32 wykresówki W. P., w tym po dwie z dni 14 i 16 listopada 2012 r., z powodu nie wpisania na nich imienia kierowcy, a jedynie inicjału jego imienia, dlatego nałożono karę 1600 zł. Z kolei na wykresówce K. G. z dnia 21 listopada 2012 r. nie wpisano nr rej. pojazdu (kara 50 zł), na wykresówce z dnia 30 listopada 2012 r. miejsca i daty końcowej jej używania (kara 50 zł), na wykresówce A. U. z dnia 5 listopada 2012 r. - miejsca i daty końcowej jej używania (kara 50 zł), na wykresówce A. S. z dnia 19 października 2012 r. - miejsca i daty końcowej jej używania (kara 50 zł). Łącznie suma nałożonych kar wyniosła 12.450 zł.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ uznał je za niezasadne. Nie naprawiono bowiem w odpowiednim czasie wadliwego tachografu, w którym pierwszą awarię stwierdzono już 30 października 2012 r., a kolejną 15 listopada. Dopiero po tej drugiej usterkę definitywnie usunięto. Kierowcy powinni jednak zgłosić przedsiębiorcy taką awarię niezwłocznie. Na te okoliczności nie zachodziła potrzeba przesłuchiwania kierowców. Z klei wpisywanie na wykresówkach inicjału imienia utrudniałoby identyfikację kierowców noszących zwłaszcza takie same lub podobne nazwiska. Przekroczenie zaś przez J. P. czasu pracy było niewątpliwe.

W ocenie organu odwoławczego powyższe nieprawidłowości były wynikiem wadliwej organizacji przedsiębiorstwa i braku dostatecznego nadzoru. Brak było zatem przesłanek do zastosowania przepisów art. 92b i 92c usatwy. Nie zaistniały również zdarzenia, które nie mogły zostać przez przedsiębiorcę przewidziane

Z rozstrzygnięciem GITD nie zgodził się W. G, wnosząc do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę, w której domaga się jego uchylenia i orzeczenia o kosztach postępowania. Skarżący nie zgadza się z wysokością nałożonej na niego kary, w tym związaną z awarią tachografu. Kierowcy w sposób należyty opisywali w tym okresie swoje wykresówki, a urządzenie oddano do naprawy renomowanemu serwisowi. Skomplikowany charakter usterki wymagał czasu dla jej usunięcia. Tak więc w dalszym ciągu organy nie wyjaśniły wszystkich okoliczności sprawy, w tym powodów użycia przez kierowców więcej niż jednej wykresówki tego samego dnia. Ponadto możliwa była identyfikacja kierowcy W. P. także po samym inicjale jego imienia. Do przekroczenia norm czasu pracy doszło tylko w jednym przypadku, a nie wielu, jak przyjęły organy. Z kolei brak niektórych wykresówek wynikał z tego, że strona wykonywała przewozy zwolnione z obowiązku rejestracji czasy pracy kierowców. Świadczy bowiem usługi utrzymywania dróg, co wykazano stosowną umową.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w skarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), dalej p.p.s.a., z którego wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W myśl art. 151 p.p.s.a Sąd oddala skargę w razie jej nieuwzględnienia.

Stan faktyczny sprawy ustalony w postępowaniu administracyjnym odpowiada wymogom wynikającym z przepisów prawa. Sąd uznaje, że tak ustalony stan faktyczny może być podstawą faktyczną wyrokowania.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób określony w art. 145 p.p.s.a.

Stosownie do art. 92a ust. 1 ustawy, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10.000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć 10.000 złotych (art. 92a ust. 2 ustawy). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 ustawy).

Zgodnie z art. 4 pkt 22 lit. a i lit. h ustawy o transporcie drogowym obowiązki lub warunki przewozu drogowego - obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. L 370 z 31.12.1985, str. 21) i rozporządzenia WE nr 561/2006.

Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść załącznika nr 3, który określa wysokość kar za wyszczególnione w nim naruszenia.

Z materiału dowodowego sprawy wynika, że zawiadomieniem z dnia 21 grudnia 2012 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego poinformował o zamiarze wszczęcia kontroli w dniu 7 stycznia 2013 r. oraz o przedmiocie i zakresie tej kontroli, a kontrolą będzie objęty okres od 1 lutego 2012 r. do 30 listopada 2012 r. W zawiadomieniu tym przedsiębiorstwo zostało powiadomione, o dokumentach, które należy przygotować do kontroli. Ponadto Przedsiębiorca upoważnił E. G. do reprezentowania go w czasie kontroli na wypadek jego nieobecności.

Zaskarżona decyzja zawiera szczegółowy opis naruszeń, które zostały stwierdzone w przedsiębiorstwie w okresie objętym kontrolą wraz ze wskazaniem podstawy prawnej dla każdego stwierdzonego naruszenia przepisów o transporcie drogowym, które prawidłowo zostały przytoczone, czyli organ wypełnił warunek wynikający z art. 107 § 3 k.p.a., bowiem wskazał stan faktyczny sprawy uwzględniony do orzekania oraz wyjaśnił zastosowanie obowiązującej dla ustalonego stanu faktycznego sprawy podstawy prawnej.

W rozpoznawanej sprawie ustalono:

1) przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas powyżej 15 minut do 30 minut karą pieniężną w wysokości 150 zł (1) i za każde następne rozpoczęte 30 minut w wysokości 200 zł wg l.p. 5.2. zał. nr 3

Organ odwoławczy uznał za udowodnione na podstawie dwóch wykresówek kierowcy J. P. z dnia 27.10.2012 r., ze kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 2 godz. 5 min., gdyż łącznie kierowca prowadził pojazd 6 godz. 35 min. W okresie tym kierowca nie wykonał przerwy minimum 45 min. lub przerwy dzielonej zgodnie z rozporządzeniem nr 561/2006 (WE). Zasadnym było naliczenie kary w wysokości 950 zł. Czas ten błędnie został ustalony przez organ I instancji na 6 godz. 10 min., ale nie miało to jednak wpływu na wysokość kary.

2) niezasadne użycie kilku wykresówek w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu za każdy dzień - 6.2.1. zał. nr 3

Z materiału dowodowego sprawy wynika, że w dniach 31.10.2012 r. i 15.11.2012 r. K. G. nie rejestrował na wykresówkach automatycznych wskazań na tachografie w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy oraz przebytej drogi. Powodem powyższego była awaria tachografu, którą kierowca opisał na wykresówkach. Po wystąpieniu awarii w dniu 31 października 2012 r., kierowca prowadził samochód w następujących dniach listopada 2012 r.: 02, 03, 05-10, 12, 16, 17,19, 20 rozpoczynając i kończąc pracę w miejscowości S. Pomimo posiadania wiedzy o usterce tachografu K. G. wykonywał przewozy aż do wystąpienia awarii tachografu w dniu 15 listopada 2012 r. co spowodowało, że kierowca nie rejestrował ponownie własnej aktywności zawodowej, prędkości pojazdu oraz przebytej drogi, a opisane okoliczności obligowały organ do zastosowania sankcji z załącznika nr 3 do ustawy z l.p. 6.2.1. Organ II instancji stwierdził, że skarżący nie wprowadził właściwych rozwiązań organizacyjnych skłaniających kierowców do niezwłocznego zgłaszania usterek tachografu i nie podjął działań zmierzających do naprawy tachografu po wykryciu pierwszej usterki w dniu 31.10 2012 r.

W piśmie z dnia 9 czerwca 2013 r. W. G. wniósł o umorzenie naruszeń między innymi wymienionego w załączniku nr 3 pod lp. 6.2.1. Z treści tego pisma wynika, że wiedzę o awarii tachografu posiadał już w dniu 31 października 2012 r. i po tej dacie kierowcy nadal ręcznie nanosili dane dotyczące wykonanych przejazdów. Z przedstawionego okresu wykonywania transportu bez prawidłowo działającego tachografu wynika, że przedsiębiorca winien dążyć do usunięcia awarii. Problem ten dotyczy organizacji pracy w tym czynności kontrolnych, aby przypadki odbiegające od standardów wyznaczonych przepisami prawa nie były rozciągane w czasie i nie stawały się normalną praktyką.

Sąd za prawidłowe uznaje ustalenia organu w zakresie zastosowanej kary. Ze względu na stan faktyczny sprawy zarzuty skargi odnośnie opisanego naruszenia nie zasługują na uwzględnienie. W tej sytuacji zarzut przesłuchania kierowców Sąd uznał za nietrafny.

3) naruszenie polegające na nieuzasadnionym użyci kilku wykresówek w ciągu tego samego 24 godzinnego okresu za każdy dzień - l.p.6.3.1.zał nr 3

Przeprowadzone postępowanie wyjaśniające wykazało, że kierowca W. P. w dniu 14 listopada 2012 r. użył dwóch wykresówek w pojeździe nr rej. [. .]. Natomiast A. S. w dniu 12 października 2012 r. użył dwóch wykresówek w pojeździe o nr rej. [...]. W dniu 27 października 2012 r. również J. P. użył dwóch wykresówek w pojeździe nr rej [...]. Zatem nałożona kara znajduje uzasadnienie w zgromadzonym materiale dowodowym sprawy. Organ też wykazał, że nie zaistniały żadne uzasadnione przesłanki do użycia dwóch wykresówek w ciągu tego samego 24 godzinnego okresu, a kierowcy nie wskazali powodów takiego postępowania na wykresówkach. Opisane naruszenia ujawniono podczas kontroli, a to świadczy o prowadzeniu niedostatecznego nadzoru nad pracą kierowców.

4) nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu za każdy dzień - 6.3.7. zał. nr 3;

Mając na względzie zgromadzony materiał dowodowy organ odwoławczy zasadnie przyjął nałożenie kary za czyn opisany w l.p. 6.3.7 załącznika nr 3 ustawy. Zostało udowodnione w postaci karty pobrania z zapisów z urządzenia rejestrującego nr [...] z dnia 7.01.2013 r., a także analizy wykresówek i innych jeszcze dokumentów wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że przedsiębiorca podczas kontroli nie okazał wykresówek danych cyfrowych dotyczących przebiegu pracy kierowcy W. P., potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu przez tego kierowcę od 21.10.2012 r. do 25.10.2012 r. tj. łącznie 5 dni. Zaświadczenie o nieprowadzeniu pojazdu wystawione przez skarżącego dotyczące ww. okresu nie może być uznane za wypełnienie obowiązku, o którym mowa w art. 14 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 , gdyż zostało nadesłane po doręczeniu stronie kontroli protokołu dlatego za zasadne należy uznać nałożenie kary w wysokości 500 zł.

Przedsiębiorca nie okazał też wykresówki używanej przez kierowcę W. P. w dniu 30.10.2012 r. w pojeździe o nr rej. [...] na trasie 216 km pomiędzy stanem licznika 986408 km a stanem 9866624 km, a fakt wykonywania przewozu na tej trasie skarżący potwierdził zaświadczeniem z dnia 22.01.2013 r. W tym przypadku nałożenie kary w wysokości 500 zł należy uznać za zasadne.

Podobnie skarżący nie okazał podczas kontroli wykresówki kierowcy J. P. używanej w dniu 02.10.2012 r. w pojeździe nr rej. [...] na trasie 8 km pomiędzy stanem licznika 815739 km a 815747 km. Nie została też okazana wykresówka tego kierowcy z dnia 9.10.2012 r. używanej w pojeździe nr rej. [...] na trasie 9 km pomiędzy stanem licznika 815918 km a stanem licznika 815927 km. W obydwu przypadkach fakt wykonywania przewozu został udokumentowany oświadczeniem z dnia 22 stycznia 2013 r. Organ odwoławczy uchylił nałożone kary w wysokości po 500 zł za każde opisane naruszenie, aby uniknąć podwójnego karania za to samo naruszenie, gdyż zostały one objęte karą z l.p. 6.3.8. załącznika nr 3 do ustawy.

Oświadczeniem przedsiębiorcy z dnia 22 stycznia 2013 r. został potwierdzony przejazd kierowcy A. U. w dniu 12 października 2102 r. w pojeździe nr rej. [...] na trasie 141 km pomiędzy stanem licznika pomiędzy 423168 km, a 423309 km. W wymienionych przypadkach zostały spełnione przesłanki do nałożenia kary w wysokości 500 zł.

Łączna kwota kar pieniężnych za wszystkie naruszenia l.p. 637. zał. nr 3 do ustawy uległa zmianie w stosunku do kwoty ustalonej przez organ I instancji i wynosi 3 500 zł.

Z materiału dowodowego wynika, że pismem z dnia 1 lipca 2013 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wezwał W. G. do uzupełnienia kontrolowanego materiału o faktury oraz dokumenty przewozowe związane z wykonywaniem przewozu z okresu od 1.10.2012 r. do 30.11.2012 r. W wezwaniu tym wskazano na wyżej opisane zdarzenia. Odbiór pisma osobiście pokwitowała E. G. - pełnomocnik skarżącego w czasie kontroli. W odpowiedzi na to wezwanie skarżący w piśmie z dnia 7 lipca 2012 r. podał, że wykresówki wymienione w zawiadomieniu zostały zagubione podczas remontu domu, a zagubienie to nie było działaniem celowym. Potwierdził, że dom jest nadal w remoncie, co utrudnia ich odnalezienie. W przypadku ich odnalezienie zobowiązał się przedstawić je do wglądu. Na ponowne wezwanie organu I instancji o udostępnienie ww. dokumentów z dnia 6 sierpnia 2013 r., którego odbiór potwierdził G. W. nie została udzielona żadna odpowiedź.

W skardze W. G. wyjaśnił, że sytuacja braku wykresówek z poszczególnych dni wynikała z powodu wykonywania przewozów zwolnionych z obowiązku rejestracji kierowców, wykonywanych na rzecz MPGK [...] Sp. z o.o. w zakresie usług związanych z zimowym utrzymaniem dróg. Okazywana w czasie kontroli umowa z niewiadomych powodów nie została włączona przez organ do materiału dowodowego. Brak przesłuchania kierowców spowodował, że organy obydwu instancji błędnie zinterpretowały stan faktyczny sprawy. Z podanych przyczyn ustalenia organów w ty zakresie są bezpodstawne.

Przedstawiony w skardze zarzut, Sąd ocenia jako bezzasadny i zwraca uwagę, że w trakcie postępowania przed organami skarżący podał zupełnie inną argumentację wskazując na zaginięcie żądanych wykresówek w trackie remontu domu, a dla potrzeb postępowania przed Sądem twierdzi, że na wykonane przejazdy (dla których nie okazano wykresówek) nie istniał obowiązek sporządzania wykresówek. Nie zasługuje na uwzględnienie twierdzenie skarżącego, że organy odmówiły włączenia umowy na zimowe utrzymanie dróg zawartą z PMGK Sp. z o. o. w [...], z tego względu, że organ I instancji dwukrotnie wezwaniami z dnia 1 lipca 2013 r. i z dnia 6 sierpnia 2013 r. zwracał się do skarżącego o nadesłanie brakujących wykresówek. Materiał dowodowy nie zawiera wskazywanej przez skarżącego umowy, ani też nie potwierdza, że skarżący usiłował ją włączyć do materiału dowodowego. W odwołaniu skarżący nie podnosił tego zarzutu.

5) okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy - za każda wykresówkę - l.p. 6.3.8.zał. nr 3.

W trakcie kontroli przedsiębiorca okazał wykresówkę kierowcy J. P. z dnia 2.10.2012 r. zakończoną w miejscowości S. przy stanie licznika 815739, a kolejną wykresówkę kierowca zaczął używać w R. w dniu 9.10.2012 r. przy stanie licznika 815747. Na wykresówce nie została zarejestrowana odległość 8 km, co potwierdzono w wyjaśnieniach z dnia 22 stycznia 2013 r. Z wykresówki tego samego kierowcy z dnia 9.10.2012 r. wynika, że zakończył pracę w S. przy stanie licznika 815918, a kolejną wykresówkę kierowca zaczął używać w dniu 12.10.2012 r. w R. przy stanie licznika 815927. Na wykresówce nie został zarejestrowany przejazd z S. do R. na odcinku 9 km. Z tych przyczyn prawidłowo została ustalona kara w wysokości po 300 zł. za każde naruszenie.

6) brak przepisowych wpisów: imienia lub nazwiska kierowcy - 6.3.6.1 zał. nr 3;

Obowiązek wpisywania nazwiska i imienia na wykresówkach wynika z art. 15 ust. 5 pkt a rozporządzenia EWG nr 3821/85. Na odstawie przeprowadzonej kontroli organ stwierdził, że na wykresówkach kierowcy W. P. używanych w październiku i listopadzie 2012 r. kierowca nie wpisywał swojego imienia lecz tylko literę "W". Biorąc pod uwagę dokonane naruszenia, organ zasadnie wymierzył karę w wysokości 1 600 zł. łącznie.

W odwołaniu skarżący stwierdził, że jest to naruszenie, które wyniknęło tylko z winy kierowcy. W skardze natomiast skarżący stwierdził, że w innych decyzjach organ II instancji za wystarczające uznawał wpisanie pierwszej litery imienia.

Skład orzekający Sądu stoi na stanowisku, że skoro przepis nakłada obowiązek wpisywania imienia i nazwiska to obowiązkiem kierowcy jest dostosować się do wymagań wynikających z obowiązujących przepisów. Za niewystarczające należy uznać wpisanie jednej litery na wykresówce, gdyż nie można ustalić, czy dotyczy imienia czy też nazwiska. Jeżeli kierowca wpisywał pierwsza literę imienia i pełne nazwisko, to istniała możliwość identyfikacji kierowcy. W przypadkach stwierdzonych w czasie kontroli nastąpiło naruszenie opisane w l.p. 6.3.6.1 zał. nr 3. Na marginesie Sąd zwraca uwagę, że to naruszenie dotyczyło jednego kierowcy. Z tych przyczyn Sąd zarzut przedstawiony w skardze uznał za nietrafny.

7) brak przepisowych wpisów: numeru rejestracyjnego pojazdu- 6.3.6.2. zał. nr 3.

Za zasadnie nałożoną karę organ II instancji uznał nałożenie kary w wysokości 50 zł za brak niewpisanie przez kierowcę K. G. nr rejestracyjnego pojazdu na wykresówce z dnia 21.11.2012 r.

8) brak przepisowych wpisów: miejsca lub daty końcowej używania wykresówki - 6.3.6.4. zał. nr 3.

Trakcie kontroli organ stwierdził na wykresówce kierowcy K. G. z dnia 30.11.2012 r. brak wpisu miejsca i daty końcowej używania wykresówki, co skutkowało wymierzeniem kary w wysokości 50 zł.

Organ II instancji wyjaśnił, że aktualnie ustalona kwota kary wynosi 12 450 zł i jest niższa od kwoty ustalonej przez organ I instancji 13.450 zł. Organ I instancji niezasadnie nałożył karę za nieokazanie wykresówek kierowcy J. P. z dnia 2.10.2012 r. i 9.10.2012 r., gdy brakujące 8 km i 9 km zostały zarejestrowane na wykresówkach już przedstawionych do kontroli.

Przedstawiona wyżej analiza stanu faktycznego sprawy, stanu prawnego sprawy pokazuje, że organy obydwu instancji dokonały dokładnej analizy materiału dowodowego sprawy, o czym świadczy również fakt zmiana kwoty nałożonej na przedsiębiorcę kary. Zaskarżona decyzja jak i decyzja organu I instancji zawierają szczegółowe ustalenia stanu faktycznego sprawy, a zgromadzony materiał dowodowy pokazuję, że zarzuty skargi należy uznać za niezasadne. Organy obydwu instancji nie naruszyły art. 10 § 1 k.p.a. w sposób przedstawiony w skardze. Sąd zauważa, że w aktach sprawy jest zawiadomienie organu I instancji z dnia 2 września 2013 r. przedłużające termin rozpatrzenia sprawy do 6 października 2013 r., a zaskarżona decyzja została wydana w dniu [...] września 2013 r. , czyli z dochowaniem zakreślonego terminu.

W brew twierdzeniom skarżącego organy nie naruszyły też przepisów dotyczących prowadzenia postępowania wyjaśniającego,, gdyż za takie nie można uznać nieprzesłuchania kierowców, którzy popełnili naruszenia wymienione w zaskarżonej decyzji. Pełną odpowiedzialność za organizację przedsiębiorstwa transportowego ponosi przedsiębiorca. Zaskarżona decyzja spełnia też kryteria określone w art. 107 § 3 k.p.a., co zostało wykazane w uzasadnieniu wyroku.

Stosownie zaś do art. 92c ust. 1 ustawy nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot ten nie mógł przewidzieć lub że stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ.

Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów, które pozwalałyby organom skorzystać z ww. przepisu art. 92c ust. 1 ustawy. Rzeczą przedsiębiorców jest dbałość o własne interesy i takie zorganizowanie działalności gospodarczej, aby nie dochodziło do naruszeń przepisów prawa. Zasadnie więc wobec nieprzedstawienia dowodów uzasadniających zastosowanie art. 92c ust. 1 organy uznały, że brak było podstaw do jego zastosowania.

Oczywistym jest, że w interesie także społecznym jest, aby przedsiębiorstwa funkcjonowały na rynku, ale w niniejszej sprawie organy działały legalnie i na podstawie przepisów prawa a to skarżący naruszył prawo, z czym związana jest konkretna sankcja administracyjna. W dobrze pojętym własnym interesie skarżącego jest właściwe zorganizowanie działalności gospodarczej w sposób, który w przyszłości nie doprowadzi do konieczności wdrażania podobnych postępowań. W ustalonych okolicznościach organy nie miały żadnej możliwości złagodzenia finansowej dolegliwości jaką jest kara w wysokości przewidzianej w załączniku do ustawy ani też odstąpienia od jej nałożenia. Nie naruszyły też w żaden sposób wskazywanych w skardze przepisów.

Mając na uwadze powyższe należało skargę oddalić jako bezzasadną na podstawie art. 151 p.p.s.a.