Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 137/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-07-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 235
journal: Dz.U. 2014 poz 1502
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - tekst jednolity
article: Par. 5 ust. 1, par. 8  ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1367
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Sędziowie WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) WSA Barbara Pasternak Protokolant specjalista Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lipca 2016 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 12 listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej skargę oddala.


UZASADNIENIE

J. M. był zatrudniony w latach 1970 - 2009 w Zakładzie A Sp. z o.o. w K na stanowisku elektromontera.

Przeprowadzona ocena narażenia zawodowego w środowisku pracy potwierdziła narażenie J. M. na pył przemysłowy zawierający wolną krystaliczną krzemionkę poniżej 2%, frakcja wdychana od 0,4 do 6,29 mg/m3, frakcja respirabilna od 0,3 do 0,9 mg/m3, tlenek węgla, tlenek azotu, butan, ksylen, butoksyetanol, etylobenzen, mangan, miedź, tlenek żelaza, ditlenek azotu. Ponadto w czasie swojej pracy zawodowej narażony był na czynniki takie jak: taśma szklana, taśma mika nitowana, taśma opokotermowa, tekstolit szklany, tekstolit zwykły, polonit pył, pył miedziany oraz substancje zawarte w lakierze elektroizolacyjnym PMR/F (butan-l-ol, etylobenzen, ksylen, 2-etoksyetanol, dimetylofenol, formaldehyd, hydroksytoluen). Dodatkowo wykazano, że w trakcie pracy zawodowej J. M. miał sporadycznie kontakt z azbestem przy obróbce płyt azbestowo cementowych.

J. M. badany był w Ośrodku Medycyny Pracy. Ośrodek ten w dniu [...] 2013 r. wydał orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej - astmy oskrzelowej - wymienionej w poz. 6 wykazu chorób zawodowych. W uzasadnieniu orzeczenia podano, że biorąc pod uwagę wywiad, badanie kliniczne i wykonane badania, które nie ujawniły cech schorzenia astmatycznego (ujemny test nadreaktywności niespecyficznej oskrzeli, prawidłowe wyniki badań spirometrycznych), ani cech alergii zawodowej (prawidłowy poziom przeciwciał w klasie IgE, ujemne testy skórne z alergenami zawodowymi) - nie ma podstaw do rozpoznania astmy oskrzelowej.

Powiatowy Inspektor Sanitarny w dniu [...] 2015 r. wydał decyzję nr [...] znak: [...] o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej - astmy oskrzelowej - wymienionej w poz. 6 wykazu chorób zawodowych, będącego załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych.

J. M. wniósł od powyższego orzeczenia odwołanie do Instytutu Medycyny Pracy, który w dniu [...] 2014 r. wydał orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej - astmy oskrzelowej. W uzasadnieniu podano, że według wywiadu pierwsze objawy pod postacią odksztuszania plwociny i kataru pojawiły się około 20 lat temu. W 2002 r. u pacjenta rozpoznano astmę oskrzelową. Dolegliwości zmniejszyły się po zaprzestaniu pracy. W 2012 r. pacjent odstawił leki przeciwastmatyczne. Obecnie dolegliwości pacjenta utrzymują się, ale o mniejszym nasileniu. W trakcie hospitalizacji w Instytucie Medycyny Pracy przeprowadzono szereg badań alergologicznych oraz badań czynnościowych układu oddechowego. Nie stwierdzono osłuchowych cech obturacji oskrzeli ani też nadreaktywności oskrzelowej w teście wziewnym z meta-choliną. W środowisku pracy badanego nie stwierdzono potencjalnych czynników alergizujących.

Jednostka orzecznicza podała, że uznanie zawodowej etiologii astmy jest możliwe pod warunkiem udowodnienia przyczynowego związku zaistnienia choroby z czynnikami specyficznymi dla środowiska pracy. W podsumowaniu uzasadnienia orzeczenia podano, że analiza narażenia zawodowego oraz wyników wykonywanych badań nie dają podstaw do rozpoznania u J. M. choroby zawodowej pod postacią astmy oskrzelowej.

Na podstawie powyższych orzeczeń oraz oceny narażenia zawodowego Powiatowy Inspektor Sanitarny wydał w dniu [...] 2015 r. decyzję nr [...] znak: [...] stwierdzającą brak podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej - astmy oskrzelowej - wymienionej w poz. 6 wykazu chorób zawodowych, określonej w przepisach w sprawie chorób zawodowych, wydanych na podstawie art. 237 § 1 pkt 3-6 i § 11 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 z późn. zm.).

Od tej decyzji odwołanie wniósł J. M.

Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia 12 listopada 2015 r. znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.), w związku z art. 5 pkt 4a i art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2015 r., poz.1412) oraz § 8 ust. 1 i § 11 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1367), po rozpatrzeniu odwołania J. M. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego nr [...] z dnia [...] 2015 r., znak: [...].

Wojewódzki Inspektor Sanitarny prowadzący postępowanie odwoławcze od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego biorąc pod uwagę zaistniałe rozbieżności w treściach orzeczeń lekarskich odnoszących się do narażenia zawodowego J. M. na czynniki alergizujące w środowisku pracy oraz mając na względzie art. 7 K.p.a. i art.77 K.p.a. w dniu 7 stycznia 2014 r. zwrócił się do Instytutu Medycyny Pracy o wyjaśnienie zapisu w wydanym w sprawie orzeczeniu lekarskim tego Instytutu o treści "braku potencjalnych czynników alergizujących w środowisku pracy Pana J. M." w kontekście zawartych w karcie oceny narażenia zawodowego informacji o alergenach środowiska pracy.

W odpowiedzi z dnia 20 stycznia 2015 r. Instytut Medycyny Pracy poinformował, że wszystkie wymienione w nadesłanych kartach oceny narażenia oraz kartach charakterystyki substancje z którymi badany miał kontakt w środowisku pracy mają silne działanie drażniące, nie alergizujące, co wyjaśnia treść wskazanego powyżej zapisu.

Powiatowy Inspektor Sanitarny przeprowadził ocenę narażenia zawodowego, która pismem z dnia 24 kwietnia 2015 r. znak: [...] została przesłana do Instytutu Medycyny Pracy. W odpowiedzi z dnia 25 maja 2015 r. Instytut Medycyny Pracy podał, że analiza wszystkich wymienionych w ww. piśmie związków chemicznych wykazała, że mają one jedynie działanie drażniące, a nie alergizujące. Na podstawie przeprowadzonych w Klinice Instytut Medycyny Pracy badań czynnościowych układu oddechowego nie można u badanego rozpoznać astmy oskrzelowej, choroby w kierunku której prowadzone jest postępowanie orzecznicze.

Na podstawie uzupełnionego materiału dowodowego Powiatowy Inspektor Sanitarny w dniu [...] 2015 r. wydał decyzję nr [...], która została zaskarżona przez stronę – J. M.

Wojewódzki Inspektor Sanitarny prowadzący postępowanie odwoławcze w przedmiotowej sprawie podał, że zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. (Dz. U. z 2013 r., poz. 1367) decyzję o stwierdzeniu albo o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. W toku postępowania dokonano oceny narażenia zawodowego i stwierdzono, że J. M. w okresie swojej pracy zawodowej pracował w narażeniu na czynniki chemiczne, pyły oraz azbest. Definicję choroby zawodowej zawiera art. 2351 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks Pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 z późn. zm.). Aby doszło do stwierdzenia u danej osoby choroby zawodowej, schorzenie tej osoby powinno być wykazane w wykazie chorób zawodowych załączonym do rozporządzenia oraz powinno być spowodowane narażeniem zawodowym, przy czym związek przyczynowy między schorzeniem i narażeniem zawodowym powinien być stwierdzony bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem. Osoba zainteresowana, której dotyczy podejrzenie winna być skierowana na badanie w celu rozpoznania choroby zawodowej do właściwej jednostki orzeczniczej. Bez wskazanych wyżej opinii lekarskich bądź sprzecznie z tymi opiniami organ Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych, co nie oznacza zwolnienia organu orzekającego od obowiązku dokonania oceny orzeczenia lekarskiego w granicach wskazanych w art. 80 K.p.a.

Rozstrzygając o braku podstaw do stwierdzenia u J. M. choroby zawodowej wymienionej w poz. 6 wykazu chorób zawodowych, będącego załącznikiem do aktualnie obowiązującego rozporządzenia, Inspektor wziął pod uwagę uzasadnienie orzeczeń lekarskich, które w sposób szczegółowy i jednoznaczny wyjaśniły treść dokonanego rozpoznania. W przedmiotowym przypadku obie jednostki nie rozpoznały astmy oskrzelowej.

Odwołanie J. M. nie wniosło do postępowania żadnych nowych informacji, które mogły by wpłynąć na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. Odnosząc się ogólnie do zarzutów w nim podnoszonych Inspektor stwierdził, że J. M. w okresie swojej pracy, jak wykazała ocena narażenia zawodowego był narażony na czynniki chemiczne, pyły oraz azbest, mające działanie drażniące a nie alergizujące.

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy został rozpatrzony w sposób wnikliwy i wyczerpujący. Orzeczenia lekarskie w sposób jasny, jednoznaczny i spójny uzasadniają treść dokonanego rozstrzygnięcia.

Nadmieniono, że w gestii organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej jest tylko ocena orzeczeń lekarskich jako materiału dowodowego w sprawie, natomiast brak jest uprawnień do podważania ustalonych przez lekarzy rozpoznań klinicznych.

Z powyższą decyzją nie zgodził się J. M. zaskarżając ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W obszernej skardze J. M. opisał swoją chorobę, przebieg leczenia oraz wyraził niezadowolenie z wydanej decyzji nie formułując konkretnych zarzutów ani żądań. Skarżący sformułował zarzuty wobec rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, które były już przedmiotem analizy w postępowaniu odwoławczym.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a." uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Sąd administracyjny ocenia jedynie legalność działania administracji, co oznacza, że zobowiązany jest zbadać, czy w czasie podejmowania danego aktu administracyjnego, organ administracji nie naruszył prawo.

Nie każde naruszenie prawa uzasadnia wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu administracyjnego. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla taki akt w przypadku, gdy stwierdzi: 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; 2) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; 3) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.) lub stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a.).

W tej sprawie Sąd uznał, że skarga skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja ani też decyzja organu I instancji nie naruszają prawa.

Zgodnie z art. 2351 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2014 r., poz. 1502 z późn. zm.) za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych (art. 2352 K.p.). Wykaz chorób zawodowych, sposób i tryb postępowania dotyczący zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych, a także podmioty właściwe w sprawie rozpoznawania chorób zawodowych określa rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1367). Zgodnie z § 5 ust. 1 tego rozporządzenia właściwym do orzekania w zakresie chorób zawodowych jest lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny pracy (Dz. U. z 2014 r., poz. 1184 z późn. zm.) zatrudniony w jednej z jednostek orzeczniczych wskazanych w tym rozporządzeniu.

Orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania wydaje się na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Pracownik lub były pracownik, badany w jednostce orzeczniczej I stopnia, który nie zgadza się z treścią orzeczenia lekarskiego, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia.

W niniejszej sprawie podstawą do wydania decyzji o odmowie stwierdzenia choroby zawodowej było orzeczenie lekarskie wydane przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy z dnia [...] 2013 r. nr [...], w którym u skarżącego stwierdzono brak podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej astmy oskrzelowej. Po odwołaniu się skarżącego od tego orzeczenia, Instytut Medycy Pracy orzeczeniem lekarskim zapadłym w II instancji w dniu [...] 2014 r. nr [...] także stwierdził brak podstaw do ustaleniu u skarżącego choroby zawodowej pod postacią astmy oskrzelowej. Jak wynika z orzeczenia lekarskiego nr [...] analizując badania kliniczne, wywiad i wykonane badania – nie ujawniły one u skarżącego cech schorzenia astmatycznego, tj. ujemny test nadreaktywności niespecyficznej oskrzeli i prawidłowe wyniki badań spirometrycznych, a także nie wykazały cech alergii zawodowej, co wykazał prawidłowy poziom przeciwciał w klasie IgE oraz ujemne testy skórne z alergenami zawodowymi (taśma szklana, taśma szklana zużyta, taśma mikanitowa, taśma opokotermowa, testolit szklany, testolit zwykły, polonit pył, pył miedziany, lakier elektroizolacyjny, rozpuszczalnik do lakierów). Instytut Medycyny Pracy poddał skarżącego w trakcie hospitacji szeregowi badań alergologicznych oraz badań czynnościowych układu oddechowego i nie stwierdzono osłuchowych cech obturacji oskrzeli ani nadreaktywności oskrzelowej w teście wziewnym z metacholiną. Uznanie zawodowej etiologii astmy wymaga udowodnienia przyczynowego związku pomiędzy zaistnieniem astmy a czynnikami specyficznymi dla środowiska pracy. Takiego związku nie stwierdzono w środowisku pracy skarżącego.

W ocenie Sądu stanowisko organów w świetle zgromadzonego materiału dowodowego jest uzasadnione. Powołane rozporządzenie w sprawie chorób zawodowych ściśle określa tryb postępowania w sprawie stwierdzenia istnienia bądź braku istnienia choroby zawodowej. Warunkiem wydania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej jest rozpoznanie przez uprawnioną jednostkę choroby określonej w wykazie chorób zawodowych, zawartym w załączniku do powołanego rozporządzenia oraz istnienie związku przyczynowego pomiędzy tą chorobą a czynnikami szkodliwymi dla zdrowia występującymi w środowisku pracy. Decyzję taką wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika (§ 8 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych). Jeżeli właściwy państwowy powiatowy inspektor sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy jest niewystarczający do wydania decyzji, może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia lub wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację oraz podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia tego materiału. Taka sytuacja miała miejsce w toku postępowania w tej sprawie, w której Wojewódzki Inspektor Sanitarny uchylił wcześniejszą decyzję Powiatowego Inspektora z dnia [...] 2013 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania celem wyjaśnienia powstałych rozbieżności w treści orzeczeń lekarskich. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu ustalono, że u skarżącego nie można rozpoznać astmy oskrzelowej.

Organ administracji (Inspektor Sanitarny) nie ma wiedzy specjalistycznej i nie może dokonać samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej. Oznacza to, że ustalenie wykluczenia stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej uzależnione jest od treści orzeczenia lekarskiego wydanego przez specjalistyczną jednostkę orzeczniczą. Orzeczenie takie, co wynika z mechanizmu postępowania w sprawie chorób zawodowych, stanowi jedyny wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej, jeśli nie budzi wątpliwości w świetle pozostałych dowodów. Przy czym stanowisko specjalistycznej jednostki orzeczniczej winno być zupełne, logiczne i wszechstronnie uzasadnione, wyjaśniające wszelkie wątpliwości. Jeżeli brakuje takiego logiczne i wszechstronnego wyjaśnienia, to organ podejmuje dodatkowe czynności dowodowe celem rozwiązania wątpliwości. Taka sytuacja miała miejsce w tej sprawie.

Należy przy tym podkreślić, że orzeczenia lekarskie jednostek uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych nie są aktami (administracyjnymi), wymienionymi w art. 3 § 2 P.p.s.a., w związku z czym nie podlegają kontroli działalności administracji publicznej. Kontroli sądów administracyjnych podlegają jedynie decyzje inspektora sanitarnego stwierdzające chorobę zawodową lub decyzje orzekające o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej.

Badając legalność takiej decyzji Sąd może zakwestionować ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organ, co może prowadzić do zakwestionowania pod względem formalnym orzeczenia lekarskiego, np. że zostało wydane w niewłaściwej formie, bez uzasadnienia lub przez nieuprawnioną jednostkę organizacyjną, jednak nie może to dotyczyć merytorycznej treści orzeczenia lekarskiego. Można również dopuścić zakwestionowanie orzeczeń lekarskich przez organ (inspektora sanitarnego) lub sąd administracyjny w przypadku, jeżeli w materiale dowodowym znajdują się orzeczenia lekarskie uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych jednostek organizacyjnych, które zawierają różne ustalenia (rozpoznania chorobowe). Jednak i w takiej sytuacji organ ani sąd administracyjny, nie są uprawnione do weryfikacji treści merytorycznej orzeczeń lekarskich, co najwyżej można żądać wydania kolejnych orzeczeń przez inne uprawnione jednostki organizacyjne w celu ujednolicenia stanowisk (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 1078/06). Organ Państwowej Inspekcji Sanitarnej wydaje decyzję na podstawie orzeczenia lekarskiego i jest związany treścią tego orzeczenia, a więc nie ma prawa do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lipca 1998 r. sygn. akt II SA 634/98, opub. w Pr. Pracy 1998/12/38; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lutego 1998 r. sygn. akt 1520/97, opubl. ONSA 1998/4/150).

W niniejszej sprawie orzeczenie lekarskie pod względem formalnym nie budzi - wbrew twierdzeniom skarżącego wyrażonym w odwołaniu - wątpliwości.

Zarzuty skarżącego dotyczą przede wszystkim zaniedbań w zakresie organizacji miejsca pracy pod względem ochrony przed czynnikami związanymi z wykonywanymi czynnościami pracownika. Skarżący podaje w wątpliwość sposób zabezpieczenia jego miejsca pracy poczynając od 1970 r. oraz wiarygodność wyników badań, w tym zwłaszcza badań przeprowadzanych kilkanaście lat temu. Wskazuje, że jego ogólny stan zdrowia być może pogorszył się właśnie w związku z brakiem stworzenia należytych warunków wykonywania pracy. Zarzuca także daleko idącą nonszalancję także lekarzy i w istocie lekceważenie obowiązku zapewnienia należytej ochrony stanowiska pracy przez pracodawcę. Te okoliczności nie mogą jednak uzasadniać uchylenie wydanych w sprawie decyzji. Dotyczą one przede wszystkim wadliwej – jak podnosi to skarżący – organizacji pracy w zakładzie pracy. Sąd administracyjny nie ma kompetencji do nakazywania pracodawcy zapewnienia określonych standardów stanowisk pracy.

Oceny czy zaistniał związek przyczynowy między powstaniem choroby a warunkami pracy dokonuje organ inspekcji sanitarnej nie tylko na podstawie orzeczenia lekarskiego, ale także formularza oceny narażenia zawodowego pracownika. Należy w tym miejscu zaznaczyć, że przepis art. 2351 Kodeksu pracy wprost zakłada występowanie związku przyczynowo - skutkowego między warunkami pracy a występującym schorzeniem.

Reasumując, należy stwierdzić, że skarżona decyzja organu odwoławczego, jak również decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami i nie zachodzą przesłanki uzasadniające ich uchylenie, zaś zgromadzony w sprawie materiał dowodowy należy uznać za kompletny i wyczerpujący, pozwalający na wydanie decyzji zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

W związku z powyższym, skargę jako niezasadną należało oddalić na podstawie art. 151 P.p.s.a.