Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 851/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2019-04-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 50 ust. 1, art. 50-58
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Górska Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Asesor WSA Magdalena Dobek – Rak (spr.) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Katarzyna Gross po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2019 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki Akcyjnej z siedzibą w G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 września 2018 r. nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę.


UZASADNIENIE

A. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 września 2018 r. utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 28 czerwca 2018 r. odmawiającą ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającego na budowie linii napowietrznej SN 15 kV (legalizacji samowoli budowlanej) w obrębie geodezyjnym T., na wskazanych szczegółowo działkach.

Decyzja podjęta została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

A. wystąpiła do Wójta Gminy z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla budowy linii napowietrznej SN 15 kV w trybie legalizacji samowoli budowlanej, na działkach nr [...]-[..], w obrębie T. Do wniosku dołączono postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 31 marca 2015 r. nr [..], nakładające na inwestora obowiązek przedłożenia ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy dla stwierdzonej samowoli budowlanej w terminie do 31 sierpnia 2015 r.

W toku prowadzonego postępowania postanowieniem z dnia 2 września 2015 r. Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych odmówił uzgodnienia projektu decyzji lokalizacyjnej ze względu na to, że inwestycja zrealizowana jest na działce nr [..] stanowiącej grunty leśne, a w projekcie organ nie wykazał spełnienia warunku w postaci uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego na nieleśny.

Decyzją z dnia 8 września 2015 r. Wójt Gminy ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego stwierdzając, że skoro przedmiotowe postanowienie uzgodnieniowe Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych nie wpłynęło do organu do dnia 7 września 2015 r., to zgodnie z art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uzgodnienie to należało uznać za dokonane.

Decyzją z dnia 15 listopada 2015 r., nr [..], Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję Wójta Gminy m.in. ze względu na brak zajęcia stanowiska wobec sprzeciwu C. P. i L. P. z dnia 19 lipca 2015 r., niewyjaśnienie rozbieżności pomiędzy zakresem wnioskowanej decyzji a zakresem legalizacji prowadzonej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, ponadto wskazując, iż organ nie wziął pod uwagę postanowienia Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych.

W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania Wójt Gminy przesłał do zaopiniowania właściwym organom nowy projekt decyzji, przy czym Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska oświadczył, że nie zajmie stanowiska i wniosek należy uznać za uzgodniony, natomiast zarówno Marszałek Województwa, jak i Starosta nie zajęli stanowiska, co uprawniało, zgodnie z art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, do uznania uzgodnień za dokonane. Natomiast Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych postanowieniem z dnia 16 lutego 2017 r., nr [..], odmówił uzgodnienia projektu decyzji, a w wyniku rozpoznania zażalenia Generalny Dyrektor Lasów Państwowych postanowieniem z dnia 26 marca 2018 r., nr [..], utrzymał je w mocy.

Decyzją z dnia 28 czerwca 2018 r. Wójt Gminy odmówił ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego z powodu braku spełnienia warunku z art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj. braku uzgodnienia projektu decyzji z właściwym organem. Organ wskazał, że działka nr [..] uległa podziałowi na działki nr [..] i [..], a zakres wnioskowanej inwestycji obejmuje częściowo działkę nr [..], co znalazło swój wyraz z sentencji decyzji. Ponadto, poinformował, iż decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 17 listopada 2017 r., nr [...], nakazano inwestorowi rozbiórkę przedmiotowej linii elektroenergetycznej. Od tej decyzji inwestor złożył odwołanie.

A. w odwołaniu od powyższej decyzji wskazała, iż w aktach sprawy brak jest dokumentów umożliwiających stwierdzenie, czy nieruchomość objęta wnioskiem należy do któregokolwiek z obszarów wymienionych w art. 92 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, bowiem tylko takie obszary podlegają obowiązkowemu uzgodnieniu. A nawet jeśli tak, to powyższe odnosi się do zaledwie jednej działki o nr [..]. Dodatkowo skarżąca wskazała, iż organ mający dokonać uzgodnienia nie zbadał stanu faktycznego sprawy, czym naruszył przepisy postępowania. Ponadto, zarzucono organowi, że niezasadnie przeprowadził uzgodnienie, pomimo iż powinien był pierwotnie uzyskać zgodę na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego na cele nieleśne.

Decyzją z dnia 26 września 2018 r., nr [..], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 28 czerwca 2018 r. Powołując się na art. 53 ust. 4 pkt 6 w zw. z art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Kolegium wyjaśniło, iż należy odróżnić wymóg uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych od uzyskania zgody na wyłączenie gruntu z produkcji rolnej. W tej sprawie Wójt miał obowiązek rozpoznać kwestię ochrony gruntów rolnych a zatem uzgodnić projekt decyzji. W związku z tym twierdzenie skarżącej Spółki, iż organ pierwszej instancji powinien był uzyskać zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów działki nr [..] nie ma podstaw w obowiązujących przepisach.

W skardze na powyższą decyzję zawnioskowano o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy zarzucając organowi naruszenie art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 92 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, art. 7 i 77 k.p.a. oraz art. 7 ust. 1, ust. 2 pkt 1, 2, 5 i ust. 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. W uzasadnieniu, powołując się na art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, skarżąca wskazała, że decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaje się po uzgodnieniu z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych - w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu art. 92 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Skarżąca zauważyła, iż w aktach sprawy brak jest dokumentów wskazujących na charakter prawny działek objętych zaskarżoną decyzją a zatem nie wynika z nich podstawa do zastosowania ww. przepisu, który stanowił podstawę rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Ponadto, skarżąca zarzuciła Kolegium, iż nie odniosło się do powyższych kwestii w toku postępowania odwoławczego. Dodatkowo zaznaczono, że organ prowadzący postępowanie uzgodnieniowe nie podjął żadnej czynności procesowej celem ustalenia stanu faktycznego. Jak zauważył bowiem Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych z załącznika graficznego do projektu decyzji wynika, że na działce nr [..] inwestycja została zrealizowana na gruntach leśnych. A więc nawet jeśli wskazana działka spełnia warunek, o którym mowa w art. 92 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, to nie powinno to wywierać skutku wobec pozostałych działek. Skarżąca zauważyła także, iż organ niezasadnie przeprowadził uzgodnienie, o którym mowa w art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zamiast pierwotnie uzyskać zgodę na zmianę przeznaczenia gruntu leśnego na nieleśny wynikającą z art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, a dopiero potem wystąpić o stosowne uzgodnienie.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazało, iż ustalenie warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego odnosi się do całego terenu objętego wnioskiem, nie zaś do jego części, która będzie ewentualnie wymagała uzyskania uzgodnienia. Stąd też zarówno Kolegium, jak i organ pierwszej instancji oceniły wniosek inwestora pod kątem, czy wskazany teren (całej) inwestycji nie będzie wymagał uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Kolegium uznało, że skoro uzgodnienie, o którym mowa w art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie zostało dokonane, należało wydać decyzję odmowną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlegała oddaleniu.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz.U. z 2017 r. poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi, według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

Przeprowadzona przez Sąd, w granicach tak określonej kognicji, kontrola legalności zaskarżonej decyzji, wykazała, że organy administracji publicznej przeprowadziły postępowanie wyjaśniające w sposób prawidłowy gromadząc kompletny materiał dowodowy do tego, ażeby zastosować przepisy prawa materialnego właściwe dla hipotetycznego stanu faktycznego określonego w normie prawnej, który wypełniają ustalone w sprawie okoliczności faktyczne.

Kontrolowana sprawa dotyczy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego obejmującej napowietrzną linię SN 15kV zlokalizowaną na terenie działek nr: [..]-[..] w obrębie T., przewidzianą do zasilania kompleksu działek letniskowych. We wniosku o wydanie decyzji inwestor powołał się na postępowanie w sprawie legalizacji samowolnie wybudowanej wskazanej wyżej linii napowietrznej, w toku którego organ nadzoru budowlanego zobowiązał inwestora – skarżącą Spółkę do przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy lub decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego. Z powyższego wynika, że kontrolowane postępowanie dotyczyło inwestycji już zrealizowanej, a potrzeba wydania decyzji lokalizacyjnej wynikała z jej niezbędności dla legalizacji zaistniałej samowoli budowlanej.

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji, uznając jego ustalenia oraz interpretację mających zastosowanie w sprawie przepisów za prawidłowe.

Materialnoprawną podstawą wydanych w sprawie decyzji jest ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j.: Dz.U. z 2017 r. poz. 1073 ze zm.), zwana dalej u.p.z.p., w brzmieniu z daty podjęcia zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 50 ust. 1 u.p.z.p. inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przepis art. 52 ust. 1 u.p.z.p. stanowi, że ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora.

Bezspornym w niniejszej sprawie jest kwestia braku obowiązywania na terenie objętym inwestycją miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co uzasadniało konieczność uzyskania uwarunkowań planistycznych poprzez określenie ich w akcie indywidulano – konkretnym jakim jest decyzja administracyjna. Kwalifikacja przedsięwzięcia objętego wnioskiem skarżącej Spółki jako inwestycji celu publicznego i w konsekwencji zastosowania trybu określonego w art. 50-58 u.p.z.p., nie budziła zastrzeżeń Sądu. Zgodnie z definicją inwestycji celu publicznego, zawartą w art. 2 pkt 5 u.p.z.p., należy przez to rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Stosownie zaś do art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j.: Dz.U. z 2018 r., poz. 2204 ze zm.), zwanej dalej u.g.n., celami publicznymi są budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Spełnienie tych dwóch wyżej wskazanych warunków przesądza, że mamy do czynienia z inwestycją celu publicznego, a do określenia warunków tego przedsięwzięcia właściwym jest wydanie decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego.

Wybudowana samowolnie linia energetyczna realizuje cele określone w art. 6 pkt 2 u.g.n., elektryfikując nieruchomości położone w obrębie T., wykorzystywane do celów rekreacji indywidualnej. Tak określony cel wypełnia przesłankę działań o charakterze lokalnym i wpisuje się w charakter inwestycji celu publicznego.

Prawidłowo zatem organy procedowały stosując art. 50 i następne u.p.z.p. Zgodnie z art. 52 ust. 2 u.p.z.p. wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać m.in. określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na właściwej mapie oraz charakterystykę inwestycji. Inwestor wezwany o uzupełnienie wniosku przedłożył mapę dokładnie obrazującą cały obszar inwestycji, obejmującą wszystkie działki, przez które przebiega linia napowietrzna objęta wnioskiem.

Zgodnie z art. 53 ust. 3 u.p.z.p. w postępowaniu zmierzającym do wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego organ obowiązany jest przeprowadzić odpowiednie postępowanie dowodowe, a w tym analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, które wynikają z odrębnych przepisów, oraz analizę stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Wydanie decyzji wiąże się z dokonaniem analizy dwóch elementów – po pierwsze, jest to analiza zasad zagospodarowania terenu wynikająca z przepisów odrębnych, a więc zbadanie zgodności zamierzenia inwestycyjnego z prawem materialnym administracyjnym oraz z unormowaniami dotyczącymi charakteru samej inwestycji, a po drugie, jest to analiza stanu faktycznego i prawnego dotycząca nieruchomości, na której planuje się realizację inwestycji. Analiza ta obejmuje m.in. ustalenie osoby rzeczywiście władającej gruntem i aktualnego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości, której organy w niniejszej sprawie nie uchybiły.

Zgodnie z art. 53 ust. 4 u.p.z.p. decyzje o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaje się po uzgodnieniu ze specjalistycznymi organami, do kompetencji których należą szczegółowe zagadnienia z zakresu prawa publicznego. Celem uzgodnień jest zapewnienie zgodności zamierzenia inwestycyjnego z obowiązującym porządkiem prawnym. Uzgodnienia dokonywane są m.in. w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami – z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych, tj. z dyrektorem regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych, jako organem właściwym do ochrony gruntów leśnych; ze starostą, jako organem właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych oraz melioracji wodnych (podstawę prawną stanowią przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, ustawy – Prawo wodne) i w odniesieniu do innych niż parki narodowe i ich otuliny obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody – z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska (podstawę prawną stanowią przepisy ustawy – Prawo ochrony środowiska).

Zakres uzgodnienia decyzji zależy od położenia terenu, który stanowi przedmiot analizy pod względem warunków i zasad zagospodarowania.

Z art. 53 ust. 5 u.p.z.p. wynika, że uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a., z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane. Zgodnie natomiast z treścią art. 106 § 1 k.p.a., jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. W myśl art. 106 § 5 k.p.a. zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie. W konsekwencji postanowienie wydane w trybie art. 106 k.p.a. podlega również zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.). Jak wynika z treści art. 126 k.p.a. postanowienie takie może być także wzruszone w trybach nadzwyczajnych, przewidzianych w art. 145-152 oraz art. 156-159 k.p.a.

Podkreślić przy tym należy, że zgodnie z ustaloną linią orzecznictwa sądowoadministracyjnego, nadanie uzgodnieniu prawnej formy postanowienia, na które przysługuje zażalenie i skarga do sądu administracyjnego oraz które może być przedmiotem weryfikacji w trybach nadzwyczajnych, powoduje, że choć postępowanie uzgodnieniowe ma charakter akcesoryjny i jest częścią szeroko rozumianego postępowania w sprawie głównej, to jego wynik jest wiążący dla organu prowadzącego postępowanie główne w szczególności w przypadku negatywnych postanowień uzgodnieniowych. Weryfikacja postanowień uzgodnieniowych nie może być więc dokonywana przez organ prowadzący postępowanie główne. W przypadku braku możliwości wniesienia zażalenia, wzruszenie takich postanowień może nastąpić w trybach nadzwyczajnych. Dopóki zatem postanowienie uzgodnieniowe nie zostanie w odpowiednim trybie wyeliminowane z obrotu prawnego i w jego miejsce nie zostanie podjęte inne, organ prowadzący postępowanie ma obowiązek uwzględnić je, rozstrzygając sprawę (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 czerwca 2007 r., II OSK 922/06; z dnia 23 lutego 2012 r., II OSK 2322/10, z dnia 1 października 2014 r., II OSK 733/13, dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z powyższego wynika, że wiążący charakter i brak możliwości weryfikacji postanowienia uzgodnieniowego przez organ prowadzący postępowanie głównie wywodzony jest z możliwości zaskarżenia takiego postanowienia w drodze zażalenia oraz konsekwencji tej możliwości w postaci prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego i dopuszczalności prowadzenia postępowania w trybach nadzwyczajnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2017 r., II OSK 2307/15, dostępny na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W związku z powyższym w okolicznościach niniejszej sprawy kluczowe znaczenie miało związanie organów obu instancji - przy rozpatrywaniu przedmiotowej sprawy o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego - pozostającym w obiegu prawnym postanowieniem uzgodnieniowym wydanym w tej sprawie w trybie art. 106 k.p.a. przez Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych z dnia 16 lutego 2017 r. o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego dla opisanej wyżej linii napowietrznej w zakresie ochrony gruntów leśnych, utrzymanym w mocy postanowieniem Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia 26 marca 2018 r.

Powyższe postanowienia uzgodnieniowe zostały wydane w przedmiotowej sprawie, ponieważ z ewidencji gruntów wynika, że jedna z działek objęta wnioskiem inwestora o nr [..] (obecnie po podziale część działki nr [..]), stanowi grunty leśne, czyli w rozumieniu art. 92 ust. 2 u.g.n. jest wykorzystywana na cele leśne. W tej sytuacji organ właściwy w postępowaniu lokalizacyjnym był zobowiązany do rozpoznania kwestii ochrony gruntów leśnych poprzez uzgodnienie projektu decyzji lokalizacyjnej dla objętego wnioskiem zamierzenia z organem administracji właściwym w sprawach ochrony gruntów leśnych. Kwestia ta pozostaje zupełnie odrębna od wymogu uzyskania ewentualnej zgody na wyłącznie gruntu z produkcji rolnej i leśnej, stanowiąc inne zagadnienie prawne rozpatrywane na następnym etapie procesu inwestycyjnego. Uzgodnienie przewidziane bowiem w art. 53 ust. 4 u.p.z.p. ma na celu kontrolę, czy nie następuje lokalizacja inwestycji nie dającej się pogodzić z rolnym lub leśnym przeznaczeniem gruntu. Nie jest ono wyrażeniem zgody na przeznaczenie gruntów rolnych i leśnych na cele nierolne i nieleśne. Organ uzgadniający dokonuje oceny z punktu widzenia przepisów prawa regulujących daną kwestię współkształtując uwarunkowania inwestycji.

Należy zauważyć, że z akt sprawy nie wynika, aby powyższe postanowienia uzgodnieniowe zostały wyeliminowane z obrotu prawnego wskutek rozpoznania skargi przez właściwy w tym zakresie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Jeżeli skarżąca kwestionuje prawidłowość stanowiska organu uzgadniającego, a zarzuty w tym zakresie właściwie wyczerpują skargę wniesioną na decyzją Kolegium ostatecznie rozstrzygającą sprawę główną, to winna ona podjąć kroki zmierzające do ewentualnego wyeliminowania z obrotu prawnego ww. ostatecznych postanowień uzgodnieniowych, ponieważ dopóki w obrocie prawnym te postanowienie pozostają nie jest możliwe wydanie pozytywnej decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego objętej wnioskiem. Skoro zaś inwestor mógł kwestionować postanowienie o odmowie uzgodnienia w administracyjnym toku instancji, a następnie w skardze do sądu administracyjnego, to nie mógł go podważać w odwołaniu od wydanej w tej sprawie decyzji.

Wobec powyższego zarzuty skargi dotyczące wadliwości ww. negatywnych postanowień uzgodnieniowych, w szczególności dotyczące naruszenia art. 54 ust. 3 pkt 6 u.p.z.p. poprzez dokonanie uzgodnienia w odniesieniu do wszystkich działek objętych inwestycją, a nie tylko co do działki wykorzystywanej na cele leśne, który to przepis stanowił podstawę wydania postanowień odmawiających uzgodnienia, nie mogły w niniejszej sprawie odnieść skutku.

Skoro bowiem planowana inwestycja została negatywnie oceniona przez jeden z organów uzgadniających, to organy prowadzące postępowanie główne, będąc związane stanowiskiem tego organu uzgadniającego, nie miały podstaw do podejmowania działań w celu udowodnienia tezy przeciwnej niż ta, która legła u podstaw negatywnych rozstrzygnięć uzgadniających, wydanych przez organy ochrony gruntów leśnych obu instancji.

Konkludując, zaskarżona decyzja Kolegium, utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 28 czerwca 2018 r. odmawiającą ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego objętej wnioskiem skarżącej Spółki, z uwagi na związanie organów ustalających lokalizację inwestycji celu publicznego ww. negatywnymi postanowieniami uzgodnieniowymi, jest zgodna z prawem. Należy przy tym podkreślić jeszcze raz, że organy orzekające w sprawie głównej nie mogły dokonać weryfikacji kwestii stanowiących przedmiot oceny organów uzgadniających, albowiem działałyby poza granicami prawa. Sąd w niniejszej sprawie, obejmując kontrolą decyzje wydane w postępowaniu głównym, także nie miał podstaw do kontroli legalności postanowień organów uzgadniających, przekroczyłby bowiem granice sprawy, naruszając art. 134 § 1 p.p.s.a. Postanowienia uzgodnieniowe wydane w tej sprawie mógł skontrolować jedynie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na skutek skargi wniesionej przez inwestora.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę jako bezzasadną oddalił.