Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 114/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-02-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6463 Wzory przemysłowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kisielewicz Sędziowie Jan Grabowski (spr.) NSA Małgorzata Korycińska Protokolant Magdalena Sagan po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2007 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej V. S.A. w J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 października 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 527/05 w sprawie ze skargi V. S.A. w J. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 15 grudnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 października 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 527/05 oddalił skargę V. S.A. z siedzibą w J. na decyzję Urzędu Patentowego RP z dnia 15 grudnia 2004 r., nr [...] oddalającą wniosek Spółki V. o unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego nr Rp- 3136.

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy. Decyzją z dnia 1 lipca 2003 r. Urząd Patentowy RP, działając na podstawie art. 110 i art. 111 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2001 r. Nr 49, poz. 508), zwanej dalej p.w.p., udzielił prawa z rejestracji wzoru przemysłowego, pt.: "Listwa przypodłogowa" nr Rp- 3136 na rzecz C. J. N. z pierwszeństwem od dnia 8 marca 2002 r. Przedmiotem wzoru nr RP-3136 jest zestaw złożony z sześciu elementów, tj. głównego elementu wzdłużnego, elementu wzdłużnego zaślepkowego, elementu narożnikowego wewnętrznego, elementu narożnikowego zewnętrznego i dwóch elementów końcowych. Jego postać pokazana jest na zbiorczym rysunku fig. 7, przy czym ukształtowanie poszczególnych elementów zostało uwidocznione na odrębnych figurach 1-6.

W dniu 14 stycznia 2004 r. V. S.A. z siedzibą w J. złożyła na podstawie art. 246 p.w.p. sprzeciw wobec powyższej decyzji. Zdaniem Spółki, rejestracja spornego wzoru przemysłowego nastąpiła z naruszeniem przepisów: art. 102, art. 103 i art. 104 p.w.p., gdyż przedmiotowy wzór nie posiadał w dniu jego zgłoszenia do rejestracji cech nowości, oryginalności i jest uwarunkowany względami technicznymi i funkcjonalnymi. Ponadto, za unieważnieniem tego wzoru przemawia brak określenia istoty wzoru przemysłowego, niespójność opisu i rysunków oraz zakresu żądanej ochrony.

Uprawniony z rejestracji wzoru przemysłowego podniósł, że sprzeciw jest bezzasadny, bowiem opis wzoru został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy – Prawo własności przemysłowej, a zakres przedmiotowy prawa z rejestracji spornego wzoru określa rysunek wzoru poparty opisem. Nietrafne są argumenty dotyczące braku nowości i oryginalności, gdyż nie dotyczą one całości spornego wzoru, ale jedynie jego poszczególnych elementów, to jest głównego elementu wzdłużnego i elementu wzdłużnego zaślepkowego, podczas gdy na postać spornego wzoru składa się sześć elementów.

Urząd Patentowy RP, działając w trybie postępowania spornego, w decyzji z dnia 15 grudnia 2004 r. podzielił stanowisko uprawnionego z rejestracji uznając, że brak jest podstaw do unieważnienia prawa z rejestracji spornego wzoru. W uzasadnieniu organ stwierdził, że zakres przedmiotowy prawa z rejestracji spornego wzoru przemysłowego, który stanowi postać sześcioelementowej listwy przypodłogowej, został jasno określony łącznie przez rysunek wzoru i jego istotne cechy wskazane w opisie. W świetle przepisów art. 246 ust. 2 w związku z art. 89 p.w.p., usterki dokumentacji wzoru przemysłowego, takie jak brak określenia istoty wzoru przemysłowego lub niespójność opisu i rysunków, nie stanowią okoliczności uzasadniających unieważnienie prawa z rejestracji, gdyż poprawność dokumentacji nie stanowi ustawowego warunku wymaganego do uzyskania rejestracji. Zdaniem organu, dokumenty dotyczące ujawnienia postaci elementu zaślepkowego, głównego elementu wzdłużnego i cech postaciowych głównego elementu osłonowego, nie mogą dowodzić braku nowości spornego wzoru przemysłowego, gdyż nie dotyczą one jego całości, ale jedynie jego poszczególnych elementów.

Odnosząc się do zarzutu, iż przedmiotowy wzór przemysłowy jest uwarunkowany względami technicznymi i funkcjonalnymi Urząd Patentowy podniósł, że w świetle art. 102 ust. 2 p.w.p., nie wystarczy uznanie, że w swoich wiodących cechach postaciowych sporny wzór przemysłowy nawiązuje do wcześniejszych wzorów użytkowych uprawnionego, w sytuacji gdy postać spornego wytworu zawiera cechy nieuwarunkowane wyłącznie względami technicznymi lub funkcjonalnymi, to jest zaokrąglenia górnej i dolnej części głównego elementu wzdłużnego oraz zaokrąglenia i wygięcia w dolnych częściach elementu narożnikowego wewnętrznego, elementu narożnikowego zewnętrznego i obu elementów końcowych. Urząd Patentowy RP uznał także, że przedmiotowy wzór jest oryginalny w rozumieniu art. 104 p.w.p., gdyż różni się on w sposób wyraźny od znanych wzorów przedłożonych przez wnioskodawcę i jego cechy nie są wyłącznie kombinacją cech tych znanych wzorów. Zarzut wnioskodawcy jest nietrafny, gdyż nie dotyczy całości postaci spornego wzoru. W tym stanie rzeczy Urząd Patentowy RP uznał, iż prawa z rejestracji udzielono z zachowaniem ustawowych warunków, o których mowa w powołanych przepisach.

W skardze na powyższą decyzję V. S.A. w J. zarzuciła naruszenie art. 108 ust. 1 i 107 ust. 2 p.w.p., § 5 ust. 1 i § 6 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 30 stycznia 2002 r. w sprawie dokonywania i rozpatrywania zgłoszeń wzorów przemysłowych, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p., art. 102 ust. 1 i ust. 2, art. 103, art. 104 p.w.p. W uzasadnieniu podniosła, że Urząd Patentowy RP błędnie uznał, iż usterki dokumentacji wzoru przemysłowego, takie jak brak określenia istoty wzoru lub niespójność opisu, rysunków, nie stanowią okoliczności uzasadniających unieważnienie prawa z rejestracji. Ujawnione cechy wzoru mają charakter techniczny / funkcjonalny i wobec tego wzór nie może być uznany za wzór przemysłowy, wykazane w dokumentacji wzoru cechy różniące, nie noszą znamion cech istotnych, a kształt wzoru stanowi wyłącznie kombinacje cech znanych wzorów.

Oddalając skargę Spółki WSA w Warszawie stwierdził, że Urząd Patentowy orzekając w postępowaniu spornym jest związany zakresem żądania wnioskodawcy, na którym spoczywa ciężar dowodu w zakresie wykazania przesłanek stanowiących podstawę do unieważnienia prawa z rejestracji. Zdaniem Sądu I instancji, Urząd Patentowy zasadnie przyjął, iż w sprawie nie został wykazany brak ustawowych przesłanek udzielenia prawa z rejestracji, które może być unieważnione tylko wówczas, gdy nie zostaną spełnione ustawowe wymogi do jego udzielenia, określone w art. 102-104 p.w.p. Nie obejmują one formalnych wymogów odnoszących się do dokumentacji zgłoszeniowej. Art. 108 p.w.p. stanowiący, że do zgłoszenia wzoru przemysłowego stosuje się odpowiednio z zastrzeżeniem ust. 2 i 3 przepisy art. 31-33 p.w.p. nie są w tej mierze podstawą do takiego przyjęcia. Kwestia prawidłowości dokumentacji zgłoszeniowej nie może być rozważana w ramach niniejszego postępowania. Ustawa – Prawo własności przemysłowej nie przewiduje bowiem trybu, w jakim Urząd Patentowy RP w postępowaniu spornym mógłby żądać od uprawnionego "dopracowania" dokumentacji, czego skarżący domagał się w tym postępowaniu.

W ocenie Sądu I instancji, nie stanowi naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. brak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji szczegółowego odniesienia się do twierdzeń skarżącego o nieprawidłowości dokumentacji zgłoszeniowej. Urząd Patentowy stwierdził bowiem, że istotne cechy wskazane w opisie stanowią informację uzupełniającą, dodatkową do rysunku lub fotografii, uwzględnianą jedynie przy wyjaśnieniu wątpliwości interpretacyjnych wobec rysunku lub fotografii. Sporny wzór został jasno określony przez rysunek wzoru (fig.7), jego istotne cechy zostały wskazane w opisie, a ukształtowanie poszczególnych elementów zostało uwidocznione na odrębnych figurach 1-6.

Sąd I instancji stwierdził, że ocenie pod względem nowości, oryginalności i uwarunkowaniu względami technicznymi podlega cała postać wytworu, a nie poszczególne jego elementy. Zgłoszone przez skarżącego w postępowaniu przed Urzędem Patentowym RP zarzuty, co do braku przesłanek ustawowych odnoszą się wyłącznie do dwóch elementów tj. elementu wzdłużnego i elementu zaślepkowego, a przeciwstawienia zostały zaczerpnięte z fragmentów kształtów pochodzących z czterech różnych rozwiązań. Z tego też względu Urząd Patentowy trafnie uznał, iż zarzuty dotyczące braku nowości i oryginalności tych dwóch elementów nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia, że tych cech pozbawiona jest postać wytworu, stanowiąca przedmiot spornego wzoru. W świetle powyższego nie można przyjąć, że wzór ten został podany do powszechnej wiadomości w sposób umożliwiający jego odtworzenie. Dowody na okoliczność zgłaszanych twierdzeń i zarzutów odnoszących się do spornego wzoru winny być bowiem zgłaszane w postępowaniu przed Urzędem Patentowym i taka inicjatywa dowodowa skarżącego jest działaniem spóźnionym.

Zdaniem Sądu I instancji, Urząd Patentowy trafnie przyjął, iż występujące w postaci wytworu zaokrąglenia górnej i dolnej części głównego elementu wzdłużnego oraz zaokrąglenia i wygięcia w dolnych częściach elementu narożnikowego wewnętrznego, elementu narożnikowego zewnętrznego i obu elementów końcowych, wykazują się cechami nie uwarunkowanymi wyłącznie względami technicznymi lub funkcjonalnymi (art. 102 ust. 2 p.w.p.) Ponadto, skarżąca wskazała nowe, nie podniesione w postępowaniu przed Urzędem Patentowym zarzuty, odnoszące się do figur 6 i 15, które nie mogą być wzięte pod uwagę przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji.

Sąd I instancji stwierdził, że postać wzoru została dostatecznie ujawniona na rysunku i w sposób umożliwiający jego odtworzenie. Wobec oświadczenia pełnomocnika skarżącej, na rozprawie przed Sądem w dniu 21 października 2005 r., że skarżąca wskazała tylko dwa, najważniejsze elementy, które wskazują na to, że postać wytworu objęta przedmiotowym wnioskiem nie spełnia ustawowych podstaw rejestracji i dopiero na rozprawie kwestionuje całość rozwiązania, Sąd podkreślił, że w postępowaniu spornym przed Urzędem Patentowym do wnioskodawcy należy przedstawienie zarzutów, twierdzeń i poparcie ich dowodami. Skarżąca jednak - co trafnie ustalił Urząd Patentowy, szczegółowo odnosząc się do zgłaszanych w postępowaniu zarzutów - nie wykazała, by sporny wzór, a nie jego poszczególne elementy, nie spełniał ustawowych wymogów rejestracji.\

Mając powyższe na uwadze, Sąd I instancji oddalił skargę.

W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego V. S.A. w J. zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonemu wyrokowi skarżąca zarzuciła:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 174 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a.) przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 102-104, art. 31 ust. 1 i 33 ust. 1 w związku z art. 108 ust. 1, art. 89 ust. 1 w związku z art. 117 p.w.p.;

2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 ust. 2 p.p.s.a.), to jest art. 145 § 1 lit. c) i art. 141 § 4 p.p.s.a. przez to, że WSA w uzasadnieniu wyroku nie wyjaśnił stanu faktycznego, dotyczącego niedookreślenia istoty wzoru przemysłowego Rp 3136.

W uzasadnieniu strona wnosząca skargę kasacyjną podniosła, że Sąd I instancji stwierdzając, iż ocenie podlega tylko kwestia, czy prawo z rejestracji zostało udzielone zgodnie z wymogami określonymi w przepisach art. 102-104 p.w.p., wykluczył z rozważań wymóg, czy postać wyrobu mogła być wielokrotnie odtworzona. Ustawodawca wprowadzając system rejestracji bez badań merytorycznych wykluczył prawo Urzędu Patentowego RP do badania prawidłowości przedkładanych dokumentów. W świetle dyspozycji art. 89 w zw. z art. 117 p.w.p. Urząd Patentowy bez ustalenia istoty (postaci) określonego wzoru przemysłowego, nie może skutecznie rozpatrywać wypełnienia lub niewypełnienia cechy nowości i oryginalności. Urząd Patentowy nie ocenił uwag wnioskodawcy, czym naruszył dyspozycję art. 102, art. 31 i art. 33, art. 108 i art. 89, w zw. z art. 117 ust. 1 p.w.p., a Sąd I instancji naruszył prawo, gdyż nie dokonał oceny podnoszonych w tym zakresie zarzutów.

Zdaniem skarżącej pogląd, że określenie przedmiotu i zakresu udzielonych praw wyłącznych na wzór przemysłowy nie podlega kontroli, gdyż brak określonych norm postępowania, jest niezasadny. Urząd Patentowy dokonał nadinterpretacji cech, kształtu głównego elementu wzdłużnego, elementu końcowego lewego i elementu końcowego prawego, wbrew zasadom rysunku technicznego. Wobec braku jednoznacznego określenia postaci wzoru przemysłowego, skarżąca mogła kwestionować wyłącznie nowość elementów składowych wzoru. Ponadto, w rysunku i opisie do wzoru przemysłowego Rp 3136 występuje więcej jak 6 elementów; w ocenie skarżącej jest ich co najmniej 9.

Strona wnosząca skargę kasacyjną podniosła, że Sąd I instancji naruszył treść przepisów art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz innych przepisów postępowania, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. Sąd I instancji zaakceptował brak stanowiska Urzędu Patentowego w sprawie przedstawienia istoty (postaci) wzoru przemysłowego Rp 3136, co uniemożliwiło skarżącej podjęcie dyskusji merytorycznej z argumentami Urzędu Patentowego. Sąd I instancji stwierdził jedynie, że niniejsza sprawa nie podlega ocenie Urzędu Patentowego, działającego w trybie postępowania spornego. Stanowisko Sądu wynika z błędnej interpretacji przepisów i w konsekwencji prowadzi to do pominięcia w uzasadnieniu wyroku stawianych zarzutów i uznanie ich za niepodlegające ocenie. W niniejszej sprawie nie został wyjaśniony stan faktyczny, co stanowi naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a.

W załączniku nr 1 do skargi kasacyjnej strona skarżąca podała "informacje uszczegółowiające tezy zamieszczone w skardze kasacyjnej".

W odpowiedzi na skargę kasacyjną C.J.N. wniósł o jej oddalenie podnosząc, że zarzuty skargi kasacyjnej są bezzasadne. W uzasadnieniu uczestnik postępowania stwierdził, że strona wnosząca skargę kasacyjną nie żądała unieważnienia prawa z rejestracji spornego wzoru ze względu na to, iż wzór przemysłowy nie nadaje się do wielokrotnego odtworzenia, zarzucała jedynie brak nowości i oryginalności wzoru oraz brak określenia istoty wzoru.

W piśmie procesowym z dnia 15 stycznia 2007 r. strona wnosząca skargę kasacyjną odniosła się do odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnika postępowania. W konkluzji skarżąca podtrzymała swoje stanowisko, że tylko Urząd Patentowy, działający w trybie postępowania spornego jest władny dokonywać ocen zarzutu, dotyczącego nie przedstawienia w dokumentacji zgłoszeniowej istoty wzoru przemysłowego. Brak możliwości jej wydedukowania w oparciu o rysunki i opis obliguje Urząd Patentowy do unieważnienia prawa z rejestracji, jako nieprecyzującego zakresu udzielonego prawa wyłącznego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Istota problemu na gruncie rozpoznawanej sprawy sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy kwestia dokumentacji, dotyczącej określenia wzoru przemysłowego i spójności opisu i rysunków tego wzoru może stanowić okoliczność uzasadniającą unieważnienie prawa z jego rejestracji. Na tak postawione pytanie, należy udzielić negatywnej odpowiedzi i tym samym uznać za zgodny z prawem wyrok Sądu I instancji oddalający skargę na decyzję Urzędu Patentowego. Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd orzekającego w sprawie Sądu i organu, że poprawność dokumentacji nie stanowi ustawowego warunku wymaganego do uzyskania rejestracji wzoru przemysłowego.

Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zaskarżony wyrok pod względem jego zgodności z prawem. Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, zaś z urzędu bierze pod rozwagę nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że o zakresie kontroli orzeczenia Sądu I instancji przesądza wola wnoszącego skargę kasacyjną. W rozpoznawanej sprawie strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania. W pierwszej kolejności odniesienia wymaga zarzut procesowy, gdyż zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być badane na tle prawidłowo ustalonego stanu faktycznego.

Naruszenia przepisów art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. skarżąca upatruje w uznaniu przez Sąd I instancji decyzji Urzędu Patentowego za zgodną z prawem w sytuacji, gdy stan faktyczny sprawy nie został wyjaśniony. Na wstępie stwierdzić należy, że zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania, oparty na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. mógłby zostać uwzględniony w przypadku uzasadnienia przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną, na czym polegało naruszenie przez Sąd I instancji zarzucanych przepisów oraz wykazania istotnego wpływu zarzuconego naruszenia na wynik sprawy.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. należy stwierdzić, iż jest on bezzasadny. Przepis ten stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Sąd I instancji wyjaśnił z jakich przyczyn uznał zarzuty zawarte w skardze za bezzasadne. Szczegółowo przedstawił stan faktyczny sprawy, zaprezentował stanowiska stron prezentując przy tym istotę sporu w sprawie. Sąd I instancji wskazał podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz uzasadnił ją w sposób prawidłowy, szczegółowo odnosząc się do postawionych w skardze zarzutów. Sąd stwierdził, że podziela stanowisko Urzędu Patentowego, iż wnioskujący nie wykazał braku ustawowych przesłanek dla udzielenia prawa z rejestracji, określonych w przepisach art. 102 - 104 p.w.p., które tylko w takim przypadku mogłoby zostać unieważnione i podkreślił, że ustawowe wymogi uzyskania prawa z rejestracji wzoru przemysłowego nie obejmują wymogów formalnych, odnoszących się do dokumentacji zgłoszeniowej.

Uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymogi przewidziane w przepisie art. 141 § 4 p.p.s.a. Czyni to bezzasadnym zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., bowiem strona wnosząca skargę kasacyjną nie wskazała na jakiekolwiek uchybienia przepisom postępowania przy rozpoznawaniu sprawy przez Sąd I instancji. W związku z powyższym należało uznać, że zarzuty procesowe strony skarżącej nie podważyły oceny dokonanej przez Sąd I instancji w zakresie ustaleń stanu faktycznego sprawy.

Nie zasługują również na uwzględnienie podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego.

Strona wnosząca skargę kasacyjną podniosła, że ustawodawca wprowadzając system rejestracji bez badań merytorycznych, wykluczył prawo Urzędu Patentowego do badania prawidłowości przedkładanych dokumentów. W świetle dyspozycji art. 89 w zw. z art. 117 p.w.p. Urząd Patentowy bez ustalenia istoty (postaci) określonego wzoru przemysłowego, nie może rozpatrywać skutecznie wypełnienia lub niewypełnienia cechy nowości i oryginalności. Sąd I instancji odniósł się wyłącznie do cechy nowości i oryginalności, pomijając zupełnie zapis, iż "wzorem przemysłowym jest ... nadająca się do wielokrotnego odtwarzania postać wytworu..." i ocenił tylko kwestię, czy prawo z rejestracji zostało udzielone zgodnie z wymogami określonymi w przepisach art. 102-104 p.w.p. Zdaniem skarżącej, Sąd I instancji nie dokonując oceny podnoszonych w tym zakresie zarzutów naruszył prawo, gdyż podzielił stanowisko wyrażone w decyzji Urzędu Patentowego, wydanej z naruszeniem art. 102, art. 31 i art. 33, art. 108 i art. 89, w zw. z art. 117 ust. 1 p.w.p.

Sąd administracyjny kontrolując decyzję Urzędu Patentowego, wydaną w trybie postępowania spornego dokonuje oceny jej zgodności z prawem. Granice rozpoznania sprawy przez Urząd Patentowy w postępowaniu spornym, zgodnie z treścią art. 255 ust. 4 p.w.p., wyznacza wniosek oraz podstawa prawna wskazana przez wnioskodawcę. To zatem sam wnioskodawca decyduje o tym, w jakim zakresie Urząd Patentowy ma badać zaistnienie przesłanek, skutkujących unieważnieniem rejestracji wzoru przemysłowego.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, że zasada działania Urzędu Patentowego z urzędu w postępowaniu spornym w kwestiach ustalania stanu faktycznego sprawy i jej wszechstronnego wyjaśnienia, zawarta w przepisach art. 7, art. 75, art. 77 i art. 80 k.p.a., podlega odpowiedniej modyfikacji, stosownie do istoty tego postępowania, wynikającej z art. 164 i art. 255 ust. 1 p.w.p., a zakładającej aktywność dowodową stron, zwłaszcza wnioskodawcy dla wykazania zasadności zgłoszonych zarzutów związanych z żądaniem unieważnienia prawa ochronnego (por. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2006 r., sygn. akt II GSK 320/05, niepubl.) .

Zgodnie z treścią art. 117 ust. 1 p.w.p. do unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego przepisy art. 89 p.w.p. stosuje się odpowiednio. W myśl art. 89 ust. 1 patent może być unieważniony w całości lub w części, na wniosek każdej osoby, która ma w tym interes prawny, jeżeli wykaże ona, że nie zostały spełnione ustawowe warunki wymagane do uzyskania patentu, określone w przepisach art. 102 - 104 p.w.p.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, prawidłowe jest stanowisko Sądu I instancji, który podkreślił związanie Urzędu Patentowego w postępowaniu spornym zakresem żądania wnioskodawcy, na którym spoczywa ciężar dowodu w zakresie wykazania przesłanek stanowiących podstawę do unieważnienia prawa z rejestracji. Sąd I instancji uznał za zgodną z prawem decyzję, w której Urząd Patentowy przyjął, że wnioskodawca nie wykazał braku ustawowych przesłanek do udzielenia prawa z rejestracji.

W myśl art. 102 ust. 1 p.w.p. wzorem przemysłowym jest nowa i oryginalna, nadająca się do wielokrotnego odtwarzania, postać wytworu, przejawiająca się w szczególności w jego kształcie, właściwościach powierzchni, barwie, rysunku lub ornamencie. Nie stanowi wzoru przemysłowego postać wytworu uwarunkowana wyłącznie względami technicznymi lub funkcjonalnymi (ust. 2 tego przepisu). Zgodnie z treścią art. 103 p.w.p. wzór przemysłowy uważa się za nowy, jeżeli przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania prawa z rejestracji, nie został taki wzór podany do powszechnej wiadomości w sposób umożliwiający jego odtworzenie ani nie był z wcześniejszym pierwszeństwem zgłoszony i następnie zarejestrowany. W myśl z kolei art. 104 p.w.p. wzór przemysłowy uważa się za oryginalny, jeżeli różni się w sposób wyraźny od wzorów znanych i jego cechy nie są wyłącznie kombinacją cech znanych wzorów.

Stwierdzić należy, ze Urząd Patentowy badał powyższe przesłanki i swoje stanowisko w tym zakresie uzasadnił w zaskarżonej do Sądu I instancji decyzji. Urząd Patentowy szczegółowo odniósł się do poszczególnych przesłanek, prezentując w tym zakresie przekonujące i trafnie zaakceptowane przez Sąd I instancji stanowisko. Zdaniem organu, dokumenty dotyczące spornych elementów wzoru przemysłowego, nie mogły dowodzić braku jego nowości, gdyż nie dotyczyły jego całości, a jedynie poszczególnych elementów. Odnosząc się do zarzutu, iż przedmiotowy wzór przemysłowy jest uwarunkowany względami technicznymi i funkcjonalnymi Urząd Patentowy podniósł, że w świetle art. 102 ust. 2 p.w.p., nie wystarczy uznanie, iż w swoich wiodących cechach postaciowych sporny wzór przemysłowy nawiązuje do wcześniejszych wzorów użytkowych uprawnionego. Ponadto, Urząd Patentowy uznał, że wzór ten jest oryginalny w rozumieniu art. 104 p.w.p., gdyż różni się on w sposób wyraźny od znanych wzorów przedłożonych przez wnioskodawcę (rysunki porównawcze) i jego cechy nie są wyłącznie kombinacją cech tych znanych wzorów. W tym stanie rzeczy Urząd Patentowy RP stwierdził, iż prawa z rejestracji udzielono z zachowaniem ustawowych warunków, a wnioskodawca nie wykazał w myśl art. 89 ust. 1 p.w.p., że nie zostały spełnione ustawowe warunki wymagane do rejestracji. Stanowisko to podzielił Sąd I instancji podkreślając, że postępowanie o unieważnienie prawa z rejestracji toczy się w trybie spornym i do wnioskodawcy należy przedstawienie w tym postępowaniu zarzutów, twierdzeń i poparcie ich dowodami. Naczelny Sąd Administracyjny pogląd ten podziela i stwierdza, że brak jest uzasadnionych podstaw do uznania w tym zakresie zarzutów skargi kasacyjnej za zasadne.

Odnosząc się do zarzutu skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd I instancji art. 108 p.w.p. stanowiącego, że do zgłoszenia wzoru przemysłowego stosuje się odpowiednio z zastrzeżeniem ust. 2 i 3 przepisy art. 31-33 p.w.p. o zgłoszeniu wynalazku, stwierdzić należy, że Sąd I instancji trafnie stwierdził, iż prawidłowość dokumentacji zgłoszeniowej nie może być oceniana w niniejszym postępowaniu. Ustawa – Prawo własności przemysłowej nie przewiduje bowiem trybu, w jakim Urząd Patentowy RP w postępowaniu spornym mógłby żądać od uprawnionego "dopracowania" takiej dokumentacji, czego domagała się skarżąca Spółka. Z powyższych względów, bezzasadne są zarzuty podnoszone w skardze kasacyjnej, jak również w załączniku nr 1 do skargi kasacyjnej. Skarżąca w istocie zarzuca bowiem Urzędowi Patentowemu brak ustaleń faktycznych w zakresie definicji postaci przedmiotu spornego wzoru przemysłowego nr RP 3136, a w konsekwencji zakresu ochrony tego wzoru oraz braku określenia kształtu jego elementów składowych, przedstawionych na rysunku i w opisie do prawa z rejestracji, w tym faktycznej liczby jego elementów, co jest bezzasadne na obecnym etapie postępowania.

Z uwagi na powyższe, zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego nie mogły zostać uznane za skuteczne, zmierzały bowiem do podważenia decyzji Urzędu Patentowego, wydanej na podstawie i w granicach prawa.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżony wyrok jest zgodny z prawem i na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.