Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 500/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2011-08-24 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik (spr.), po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. W. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania na skutek wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Wojewoda uchylił w całości decyzję Burmistrza Miasta Ł. z dnia [...] r., nr [...] i orzekł o wymeldowaniu J. W. z pobytu stałego w lokalu przy ul. [...] w Ł.

Powyższe rozstrzygnięcie J. W. zaskarżył pismem z dnia 14 czerwca 2011 r., za pośrednictwem organu, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze sformułowany został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej p.p.s.a. W ocenie skarżącego brak jest uzasadnionych podstaw, by do czasu zakończenia postępowania w przedmiocie rozpoznania skargi nie posiadał on zameldowania w spornym lokalu. Powyższa okoliczność może bowiem w sposób znaczący utrudnić zwykłe realizowanie obowiązków obywatelskich, a w konsekwencji narazić skarżącego na dodatkową szkodę.

Zarówno organ jak i uczestniczka postępowania, mimo takiej możliwości, nie odnieśli się do przedmiotowego wniosku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpoznając wniosek o wstrzymanie zaskarżonego rozstrzygnięcia zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 61 § 1 i § 3 p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności jeżeli zaistnieją szczególne okoliczności uzasadniające takie orzeczenie, tj. gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uwzględnienie wniosku o udzielenie tymczasowej ochrony w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, co stanowi odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., jest zatem uwarunkowane uprzednim stwierdzeniem, że spełniona została któraś z określonych powyżej przesłanek (okoliczności faktycznych o charakterze nadzwyczajnym). Okoliczności te Sąd winien ocenić zarówno w stosunku do strony skarżącej, jak i uczestników postępowania, bowiem konsekwencje wstrzymania bądź braku wstrzymania zaskarżonego aktu, mogą dotykać w takim samym stopniu każdą ze stron postępowania.

Jak wynika z brzmienia przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. ustawodawca co prawda nie nałożył na stronę skarżącą obowiązku wykazania, iż zachodzą przewidziane nim przesłanki wstrzymania zaskarżonego aktu, to jednakże uprawdopodobnienie przez stronę skarżącą podstaw złożonego wniosku powinno być rozpatrywane

w kategoriach podejmowania działań we własnym procesowym interesie (por. M. Bogusz, Glosa do przytoczonego wyżej postanowienia NSA, [w:] Gdańskie Studia Prawnicze. Przegląd orzecznictwa 2006 r., nr 1, poz. 1). Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 31 marca 2005 r., sygn. akt II OZ 155/05 ([w:] OSS z 2005 r. nr 3, poz. 72) w razie złożenia wniosku o wstrzymanie rzeczą Sądu jest zbadać z urzędu, a więc i bez wniosków strony, okoliczności decydujące o wstrzymaniu, bądź odmowie wstrzymania wykonania aktu lub czynności.

Tak więc biorąc w pierwszej kolejności pod rozwagę w rozpoznawanej sprawie okoliczności badane z urzędu, a w szczególności uwzględniając charakter zaskarżonego rozstrzygnięcia należy zaznaczyć, iż instytucja wstrzymania wykonania odnosi się jedynie do takich aktów lub czynności, które podlegają wykonaniu, tj. nakazują stronie wykonanie nałożonego na nią obowiązku lub dokonanie określonej czynności podlegającej wyegzekwowaniu w trybie postępowania egzekucyjnego. "Nie rodzaj aktu będącego przedmiotem skargi, lecz jedynie to, czy nadaje się on do wykonania i wymaga wykonania (tj. korzysta z przymiotu wykonalności) przesądza o możliwości przyznania ochrony przewidzianej w art. 40 ust. 1 ustawy o NSA" (vide: glosa Z. Kmieciaka do postanowienia NSA z dnia 23 stycznia 1997 r., sygn. akt SA/Rz 1382/96-OSP 1998/3/54).

Podkreślić należy, iż przedmiot skargi stanowi decyzja o wymeldowaniu, która ma na celu doprowadzenie przez organ prowadzący ewidencje do zgodności danych ewidencyjnych ze stanem faktycznym. Wymeldowanie bowiem stanowi urzędowe stwierdzenie faktu długotrwałego nie przebywania pod danym adresem i nie ma żadnego związku z prawem do zamieszkiwania w tym lokalu. Wymeldowanie jest wyłącznie aktem rejestracji danych dotyczących pobytu określonej osoby.

Wskazana przez stronę skarżącą argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania nie stanowi okoliczności skutkującej niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody po stronie wnioskodawcy i ze względu na deklaratoryjny charakter rozstrzygnięcia nie może się ostać. Także biorąc pod rozwagę okoliczności nie powołane przez skarżącego, a rozważane przez Sąd z urzędu, nie da się wyprowadzić wniosków odnośnie ewentualnych zagrożeń spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków.

Nadto strona skarżąca zasadności wniosku nie mogła upatrywać również w tym, że w jej ocenie zaskarżony akt narusza prawo. Nie jest to bowiem ustawowa przesłanka w oparciu o którą Sąd może wstrzymać jego wykonanie. Bowiem o ewentualnym naruszeniu prawa i skutkach prawnych tego naruszenia Sąd rozstrzyga w orzeczeniu kończącym postępowanie sądowe.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. postanowił orzec jak w sentencji.