Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 688/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2014-03-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 202 par. 4 i par. 5.
journal: Dz.U. 2013 poz 1030
law: Ustawa z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych - tekst jednolity
article: art. 39 pkt 1.
journal: Dz.U. 2007 nr 168 poz 1186
law: Ustawa z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym - tekst jednolity
article: art. 28 par. 1, art. 58 par. 1 pkt 5.
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Protokolant Referent Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2014 r. na rozprawie sprawy ze skargi E. Sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy p o s t a n a w i a 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić E. Sp. z o. o. uiszczony wpis od skargi w kwocie 500 ( pięćset ) złotych.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Wójt Gminy W. ustalił na wniosek S.-P. Spółki Akcyjnej warunki zabudowy dla realizacji przedsięwzięcia określonego jako "Modernizacja systemu energetycznego oraz budowa oczyszczalni ścieków na potrzeby F. P. w O." na działkach nr 880/27, 880/29, 880/15 i 880/30, położonych w miejscowości O. Inwestycja miałaby polegać na przebudowie, nadbudowie i rozbudowie znajdującego się na działkach 880/27, 880/29, 880/15 budynku elektrociepłowni wraz z obiektami towarzyszącymi w tym kominem z systemem odpylania, chłodni wentylatorowej, zbiornika wody zdemineralizowanej, instalacji nawęglania, składów węgla i żużlu, budowie niezbędnych przyłączy infrastruktury technicznej w tym przyłącza kanalizacji sanitarnej z komorą schładzającą i przepompownią oraz budowie na działce 880/30 oczyszczalni ścieków razem z przebudową części budynku produkcyjnego, budowie reaktora biologicznego oraz niezbędnych przyłączy infrastruktury technicznej. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu podano, że na terenie objętym decyzją brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i nie ustalono obowiązku sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie przewiduje się również rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu ponadlokalnym, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt 3 i art. 48 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, czego potwierdzeniem są postanowienia Biura Planowania Przestrzennego działającego w imieniu Marszałka Województwa oraz Wojewody L. z dnia 16 stycznia 2013r. Ponieważ zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 1 oraz § 3 ust. 1 pkt 4 i 78 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397), przedmiotowa inwestycja została zaliczona do przedsięwzięć, które mogą wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, a działka położona jest w obszarze Specjalnej Ochrony Ptaków Natura 2000: Dolina Środkowego Bugu oraz na obszarze Głównego Zbiornika Wód Podziemnych Nr 407 Niecka L. (C.- Z.) inwestor przedstawił decyzję Wójta Gminy W. z dnia [...] o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji inwestycji. Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu zapewnia realizację zawartych w niej warunków. Organ zaznaczył, że na terenie zakładu zlokalizowanego na działkach o numerach 880/13, 880/15, 880/16, 880/18, 880/22, 880/23, 880/24, 880/25, 880/27, 880/28, 880/29, 880/30, 880/32 znajdują się już hala produkcyjna, budynek biurowy, budynki magazynowe (makulatury, odpadów niebezpiecznych), budynek kotłowni, place manewrowe i składowe oraz powierzchnie zieleni. Kotłownia będzie zrealizowana w miejscu byłej kotłowni zakładów garbarskich, po południowej stronie istniejącej hali produkcyjnej. Zainstalowany kocioł na paliwo stałe zastąpi dotychczas eksploatowaną kotłownię mazutową. Wyposażona będzie w system odpylania spalin, który zminimalizuje wpływ emisji pochodzącej ze spalania węgla i biomasy na stan powietrza atmosferycznego. Część istniejącej infrastruktury zostanie wykorzystana. Oczyszczalnia ścieków będzie zlokalizowana w północno wschodniej części zakładu w większości na terenie obecnej hali produkcyjnej zakładu. Dwa elementy oczyszczalni - reaktor biologiczny oraz zbiornik osadu zostaną zlokalizowane w sąsiedztwie hali produkcyjnej, zajmując powierzchnię wynoszącą ok. 250 m2. Oczyszczalnia ścieków przejmować będzie całość ścieków powstających na terenie fabryki, które po oczyszczeniu odprowadzane będą do rzeki Bug. Wydajność oczyszczalni zaprojektowana została do 1200 m3 na dobę. W otoczeniu zakładu znajdują się od strony zachodniej zakrzaczone i zadrzewione nieużytki, od strony północno - zachodniej- teren usługowy, za którym znajduje się zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna (w odległości ok. 170 m od hali produkcyjno- magazynowej zakładu) oraz droga powiatowa LI04235 i teren leśny, od strony północno wschodniej- teren po zakładach garbarskich, od wschodu - działki przemysłowe po zakładach garbarskich i biogazownia, a dalej las, od południowego wschodu - tartak, od południa - obszar leśny. Planowane przedsięwzięcie będzie więc realizowane w enklawie przemysłowej, w której znajdują się również inne obiekty przemysłowe. Organ wyjaśnił ponadto, powołując się na orzecznictwo, że nie jest uprawniony do badania legalności obiektów budowlanych, ponieważ nie posiada do tego ustawowych kompetencji. Inwestor występując z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy może mieć zamiar jedynie sprawdzenia danej możliwości inwestycyjnej lub jej zalegalizowania. Powoduje to, że nie można odmówić wydania decyzji o warunkach zabudowy albo uznać, że postępowanie w sprawie jej wydania jest bezprzedmiotowe, gdy chodzi o ustalenie warunków zabudowy dla terenu, na którym znajduje się samowolnie wybudowany obiekt budowlany, tylko dlatego, że on się na nim znajduje. Odnosząc się do nadania klauzuli wykonalności stwierdzono, że modernizacja polegająca na budowie elektrociepłowni i budowie oczyszczalni ścieków ma na celu zmniejszenie kosztów produkcji i wzrost konkurencyjności spółki. Możliwość zaś zatrudnienia dodatkowych osób oraz utrzymanie ciągłości finansowej zakładu uzasadnia ważny interes społeczny. Organ wskazał, że przeprowadził uzgodnienia inwestycji ze Starostą W. w zakresie zadań samorządowych, z Wojewodą L., Marszałkiem Województwa L., Wojewódzkim Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych, Regionalnym Zarządem Gospodarki Wodnej oraz Zarządem Dróg Powiatowych, odstąpił natomiast od uzgodnień z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska, ponieważ przedmiotowy organ ustosunkował się do sprawy na etapie rozpoznawania decyzji środowiskowej. Wójt podkreślił, że projekt decyzji został sporządzony przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego architektów i urbanistów oraz zostały spełnione wszystkie warunki wymienione w art. 59 ust.1 i 2 oraz w art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, umożliwiające wydanie decyzji. W jego ocenie zostaje utrzymana obecna funkcja terenu i teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Spełnienie warunków zawartych w decyzji pozwoli z kolei na prawidłowe wkomponowanie inwestycji w teren zachowując walory krajobrazowe oraz nie powodując pogorszenia stanu środowiska naturalnego i naruszenia interesów osób trzecich.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...] po rozpoznaniu odwołania E. spółki z o.o rozstrzygnięcie Wójta utrzymało w mocy. Organ zaznaczył, że w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną. W świetle § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), załącznikiem decyzji jest analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ww. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zawierającą część tekstową i graficzną. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy, w odległości nie mniejszej, niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 m. Zdaniem Kolegium w rozpoznawanej sprawie wymóg ten został spełniony, podobnie jak zachowanie warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy. Zgodnie z tym przepisem wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe, gdy co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. W tym przypadku zostaje utrzymana funkcja terenu, inwestycja odpowiada parametrom, gabarytom i cechom istniejącej zabudowy jak i pozostałych punktów. Planowane przedsięwzięcie będzie realizowane w enklawie przemysłowej, w której znajdują się również inne obiekty przemysłowe (garbarnia, biogazownia, tartak). Teren ma zapewniony dostęp do drogi publicznej (posiada dwa istniejące zjazdy publiczne z sąsiadujących dróg), istniejące i projektowane uzbrojenie jest wystarczające dla planowanego zamierzenia, teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze oraz nie dopatrzono się, by decyzja była niezgodna z przepisami odrębnymi. Organ zaznaczył, że szczegółowe warunki realizacji inwestycji będą rozstrzygane dopiero na etapie wydawania pozwolenia na budowę. Odnosząc się natomiast do zarzutów związanych z ochroną środowiska Kolegium zwróciło uwagę, że były one rozważane na etapie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Organ podczas rozpoznania wniosku skierował projekt decyzji o warunkach zabudowy do uzgodnień z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w C. w zakresie wpływu inwestycji na obszar Natura 2000, Regionalnym Zarządem Gospodarki Wodnej oraz Wojewódzkim Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego E. spółka z o.o zarzuciła decyzji Kolegium naruszenie art. 54 pkt. c) ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak precyzyjnego ustalenia liczby miejsc parkingowych dla planowanej inwestycji; § 6, § 7 ust. 1, § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania przestrzennego terenu z dnia 26 sierpnia 2003 r. w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przez brak precyzyjnego wskazania szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej oraz geometrii dachu, art. 61 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i § 3 ust 1 i 2 wspomnianego Rozporządzenia poprzez objęcie obszarem analizy wyłącznie nieruchomości należących do tego samego właściciela Spółki S.-P. S.A. w sytuacji, gdy obszar ten winien obejmować działki sąsiadujące z zespołem urbanistycznym na terenie którego planowana jest zamierzona inwestycja, jak również objęcie analizowanym obszarem, co zdaje się wynikać z załączonej mapy, częściowo działek na których będą realizowane prace budowane, jak również pominięcie wyznaczenia oddzielnych obszarów analizy dla każdej z inwestycji realizowanych na różnych działkach geodezyjnych oraz § 2 pkt. 2, 3 i 4 w związku z § 3 rozporządzenia, polegające na zakreśleniu obszaru analizowanego przy braku precyzyjnego wskazania w uzasadnieniu decyzji podstaw jego wyznaczenia w takim zakresie, w jakim zostało to uczynione. Według skarżącej organ dopuścił się ponadto rażącego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6, 7, 15, 77 i 80 kpa w zw. z art. 144 kpa polegające na wydaniu zaskarżonej decyzji z pominięciem odniesienia się do całości zarzutów, zawartych w odwołaniu, a mających za swój przedmiot w szczególności takie zagadnienie, jak odniesienie się do konieczności uzupełniania decyzji o wpis obowiązku dostosowania inwestycji do przepisów zawartych w obszarze Natura 2000, jak również pominięcie przeprowadzenia procedury związanej z oceną transgranicznego oddziaływania inwestycji, nie odniesienie się do kwestii pominięcia nałożenia obowiązku sporządzenia procedury na wypadek wystąpienia awarii przemysłowych, brak sprecyzowania podstaw ustalenia obszaru analizowanego oraz brak sprecyzowania konkretnych parametrów zabudowy i odwołanie się w tym zakresie do stanu istniejącego i projektu budowlanego; art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, pomimo naruszenia przez ten organ art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 kpa oraz art. 108 § 1 kpa poprzez zaakceptowanie wadliwie podjętej decyzji w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności w stosunku do już zrealizowanego przedsięwzięcia w ramach samowoli budowlanej, co wykluczało przyjęcie, iż ważny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony za tym przemawiał. W uzasadnieniu skargi spółka przekonywała, że objęcie analizą działek należących do jednego właściciela Spółki S.-P. S.A. funkcjonalnie powiązanych jako przedsiębiorstwo w znaczeniu przedmiotowym powoduje, że dobre sąsiedztwo o jakim stanowi art. 61 ust.1 pkt.1 ustawy dotykać będzie jednej nieruchomości - zespołu działek i nie sposób mówić, aby zostały zweryfikowane elementy rzutujące na jego pojęcie, które powinno być powiązane z działkami sąsiednimi stanowiącymi własność innych podmiotów. Ponadto jak wynika z mapy, działki na których są planowane dwie inwestycje nie stykają się ze sobą, co oznaczało, stosownie do treści § 3 ust. 1 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. konieczność wytyczenia analizowanego obszaru w stosunku do każdej z nich odrębnie. Nadto obszar analizy nie jest częściowo pokryty z terenem obejmującym samą inwestycję, tym samym błędnie założono, że mamy do czynienia z działkami sąsiednimi, ponieważ działki te nie spełniają wymagań dotyczących nowej zabudowy, gdyż to właśnie na tych działkach realizowana jest inwestycja, co nie pozwala na prawidłowe określenie wymagań w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Taki sposób wyznaczenia obszaru analizowanego nie został wyjaśniony przez organy. Również w samej analizie, oprócz przytoczenia treści przepisu i punktów analizowanego obszaru nie wskazano konkretnych przyczyn określenia takiego, a nie innego wyznaczenia obszaru analizowanego. W takiej zaś sytuacji decyzja nie spełnia podstawowego kryterium przekonywania o trafności zapadłego rozstrzygnięcia w jego najistotniejszym zakresie, takim zaś jest prawidłowe określenie w decyzji wskaźników zabudowy między innymi linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). Rozstrzygnięcie tych zagadnień wynika z analizy, a ta jest determinowana przyjętym obszarem, jeśli w tym zakresie zachodzą wątpliwości to decyzja obarczona jest wadą. Zdaniem skarżącej błędnie podano w decyzji także parametry techniczne planowanej inwestycji w zakresie wielkości granicznych, takich jak liczba kondygnacji, maksymalna wysokość okapu elewacji frontowej nad poziomem terenu, kierunek kalenicy, maksymalną szerokość elewacji frontowej czy maksymalnej powierzchni zabudowy przez odesłanie do projektu budowlanego i przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków i ich usytuowania. Skarżąca podkreśliła, że wspomniane warunki nie mogą zostać podane w sposób niejednoznaczny, umożliwiający ich zmianę na plus lub minus. Jednocześnie brak ustaleń w tym zakresie nie pozwala na ocenę, czy dopuszczalne parametry nie naruszają wskazanych rozporządzeniem zasad. Z przepisów wynika wprost, iż wysokość frontu budynku, a także kształt dachu (w tym jego wysokość) ma być dostosowana do zabudowy sąsiedniej. Kolejny element to geometria dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) który ustala się odpowiednio do geometrii dachów na obszarze analizowanym (§ 8 rozporządzenia). Zaakceptowana decyzja organu pierwszej instancji w omawianym zakresie okoliczności tych nie omawia i nie zostały one przesądzone w decyzji organu II instancji, co oznacza, iż decyzja, wbrew wymaganiom rozporządzenia, nie określiła konkretnych wymagań w tym zakresie. Stosownie do treści art. 54 pkt. c) ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który miał zastosowanie przy ustalaniu warunków zabudowy dla przedmiotowego przedsięwzięcia inwestycyjnego na podstawie art. 64 ust. 1 powołanej ustawy, obowiązkiem organu administracji było określenie w decyzji o warunkach zabudowy zasad obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacyjnej. Brak określenia w decyzji niezbędnej ilości miejsc parkingowych stanowi zdaniem skarżącej naruszenie wyżej powołanych przepisów, wypełnienia tego wymogu ustawowego nie można bowiem sprowadzić do nieprecyzyjnego zapisu o ilości miejsc parkingowych dla obsługi planowanej inwestycji. Według skarżącej Kolegium, jako organ ponownie rozpoznający sprawę, winno było odnieść się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu, a nie ograniczać się jedynie do ich częściowego rozważenia. Błędnie jej zdaniem nadano także przedmiotowej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Powoływanie się na zwiększenie konkurencyjności inwestora na rynku, poprzez zmniejszenie kosztów jego działalności, jako ważny interes strony oraz zwiększenie zatrudnienia po zmodernizowaniu zakładu jako ważny interes społeczny musi być powiązane z konkretnym jednostkowym stanem faktycznym. W tym przypadku planowane zamierzenia inwestycyjne zostały już zrealizowane na przedmiotowej nieruchomości.. Z uwagi na powyższe wątpliwym jest, czy na tym etapie można jeszcze mówić o ważnym interesie ekonomicznym strony, skoro jest on już zabezpieczony. Skarżąca przekonywała, że w żaden sposób nie zweryfikowano prawdziwości twierdzeń strony o realności zwiększenia zatrudnienia i nie wykazano, iż jest on na tyle ważny i znaczący, że bezwzględnie wymaga nadania rygoru natychmiastowej wykonalności w stosunku do decyzji mającej w założeniu chronić przedsięwzięcie stanowiące samowolę budowlaną, a więc godzące również w ogólnie przyjęte zasady porządku prawnego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. wniosło o jej oddalenie, podnosząc taką samą argumentację jak w zaskarżonej decyzji.

W piśmie z dnia 18 lutego 2013r. Kolegium wniosło jednak o jej odrzucenie, dowodząc, że w dacie wniesienia skargi do sądu spółka nie była właściwie reprezentowana, ponieważ podpisujący ją Z. O. pismem z dnia 30 kwietnia 2012r. zrezygnował z funkcji prezesa zarządu spółki. Na poparcie wniosku Kolegium przedstawiło skargę wspólnika spółki E. spółki z o.o Z. O. na decyzję Kolegium z dnia [...], w której dowodził skuteczności zrzeczenia się funkcji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Trafne jest oczywiście stanowisko Kolegium wskazujące przede wszystkim na konieczność ustalenia właściwej reprezentacji skarżącej spółki, jako warunku skutecznego wniesienia skargi i merytorycznego rozpoznania sprawy. Przepis art. 28 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jedn. Dz. U z 2012r. poz. 270 ze zmianami ) jasno stanowi, że osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Z kolei stosownie do art. 29 ustawy przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Konsekwencją braków w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej strona skarżącą, uniemożliwiających jej działanie jest natomiast odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt. 5 ustawy, co też postuluje organ w piśmie z dnia 18 lutego 2014r. Rzeczywiście dane dotyczące oznaczenia organu uprawnionego do reprezentowania podmiotu oraz osób wchodzących w jego skład, ze wskazaniem sposobu reprezentowania ujawnione w Krajowym Rejestrze Sądowym zgodnie z art. 39 pkt 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym ( tekst jedn. Dz.U z 2007 r., Nr 168, poz. 1186 ze zm. ) objęte są jedynie domniemaniem zgodności z prawem, które można obalić wykazując ich niezgodność ze stanem rzeczywistym. Jak się podkreśla żaden przepis prawa nie stanowi, że do reprezentowania osoby prawnej uprawnione są tylko te osoby, które w takim charakterze figurują w KRS, ani tym bardziej, że wpis stanowi źródło uprawnień do działania w imieniu danego podmiotu. Z przepisów art. 14 -17 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym wynikają jedynie pewne rygory i domniemania prawne, służące zapewnieniu pewności i bezpieczeństwa obrotu. Nadużyciem byłoby jednak wykluczenie z powodu powołanych powyżej przepisów, że osoba reprezentująca dany podmiot nie ma do tego umocowania tylko dlatego, że nie zostało ono ujawnione w KRS. Wynika to stąd, że wpis w KRS ma charakter deklaratoryjny ( postanowienie NSA z dnia II FSK 1735/11 i podane tam orzecznictwo, postanowienie NSA z dnia II FSK 1235/06 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W rozpoznawanej sprawie nie ma zatem decydującego znaczenia, że według przedstawionych przez skarżącą odpisów z KRS datowanych na dzień 16 czerwca 2011r i 19 lutego 2014r. prezesem spółki uprawnionym do jej reprezentacji jest Z. O., skoro jest oczywistym, że według przedstawionego przez Kolegium pisma z dnia 30 kwietnia 2012r. Z. O. zrezygnował ze stanowiska Prezesa spółki z o.o E. i oświadczenie tej treści złożył pełnomocnikowi spółki, czego przecież nie kwestionował. W orzecznictwie przyjmuje się, że rezygnacja unormowana w art. 202 § 4 i 5 ustawy z dnia 15 września 2000r. Kodeks spółek handlowych ( tekst jedn. Dz. U z 2013r. poz. 1030 ) jest jednostronną czynnością prawną, która wywołuje skutek w niej wyrażony (art. 56 k.c.) i prowadzi do wygaśnięcia z mocy prawa korporacyjnego stosunku członkostwa w zarządzie spółki z chwilą zakomunikowania woli rezygnacji (art. 61 § 1 zdanie pierwsze k.c.) właściwemu organowi spółki lub jej reprezentantowi w sposób umożliwiający zapoznanie się z treścią złożonej rezygnacji, która nie wymaga ich akceptacji ( wyrok SN z dnia 21 stycznia 2010r. II UK 157/09 LEX nr 585805 ). Jasne jest też, że z uwagi na deklaratoryjny wpis w KRS skuteczność rezygnacji nie zależy od wykreślenia członka zarządu z rejestru. W wyroku z 3 listopada 2010 r. (V CSK 129/10, Biul. SN 2011, nr 1, poz. 12) Sąd Najwyższy przyjął, że umocowany do przyjmowania oświadczenia zawierającego rezygnację członka zarządu z pełnionej przez niego funkcji jest ustanowiony przez zgromadzenie pełnomocnik spółki z o.o. Zauważyć przy tym trzeba, że nawet przy braku pełnomocnika spółki oświadczenie o rezygnacji będzie skuteczne. Według art. 156 kodeksu spółek handlowych w spółce jednoosobowej, a taką jest skarżąca, wszystkie uprawnienia przysługujące zgromadzeniu wspólników wykonuje jedyny wspólnik. Przepisy o zgromadzeniu wspólników stosuje się odpowiednio. Jeśli zatem zachodzi tożsamość jedynego wspólnika i prezesa spółki, złożenie rezygnacji z pełnionej funkcji jest zakomunikowaniem zgromadzeniu wspólników swojej woli ( por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 4 kwietnia 2013r. I ACa 1251/12 LEX nr 1314767 ). Nie ma zatem podstaw, aby twierdzić, że składając skargę, czy udzielając pełnomocnictwa działał jako jej organ.

Z tego powodu na podstawie art. 58 § 1 pkt. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę należało odrzucić. O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt.1 wspomnianej ustawy.