Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 2381/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2005-08-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 620  Ochrona zdrowia, w tym sprawy dotyczące chorób zawodowych, zakładów opieki zdrowotnej, uzdrowisk, zawodu lekarza, pielęg
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Danielec Sędziowie: AWSA Dorota Dąbek (spr) NSA Wiesław Kisiel Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 sierpnia 2005 r sprawy ze skargi H. B. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 1 września 2003 r Nr : [...] w przedmiocie choroby zawodowej skargę oddala


UZASADNIENIE

Uzasadnienie.

Decyzją z dnia 1.09.2003r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 §1 pkt 1 kpa oraz art. 5 punkt 4a ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz §1 i §10 ust. 1 i 3 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18.11.1983r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. nr 65, poz. 294) w związku z § 10 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30.07.2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpatrywania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. z 2002r. nr 132, poz. 1115), Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] .2003r. nr [...], którą orzeczono o braku podstaw do stwierdzenia u H. B. choroby zawodowej wymienionej w poz. 15 wykazu chorób zawodowych.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że przeprowadzone dochodzenie epidemiologiczne wykazało, że H. B. pracował w latach 1969-2001 na różnych stanowiskach pracy u różnych pracodawców, w tym w okresie 1989-2001 w "I" w [...] jako hydraulik i monter w warunkach narażenia na hałas przekraczający najwyższe dopuszczalne natężenie, średnio 4 godziny na zmianę.

H. B. był badany w 2002r. przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w a następnie przez Instytut Medycyny Pracy, które nie stwierdziły schorzenia zawodowego słuchu.

W oparciu o te orzeczenia lekarskie Powiatowy Inspektor Sanitarny wydał decyzję o braku podstaw do stwierdzenia u H. B. choroby zawodowej słuchu, którą utrzymał w mocy Wojewódzki Inspektor Sanitarny.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ administracyjny powołał się na treść wspomnianych orzeczeń lekarskich wydanych przez dwie jednostki służby zdrowia upoważnione do rozpoznawania chorób zawodowych wskazując jednocześnie, że obu jednostkom orzekającym znane były warunki pracy H.B.

W skierowanej do sądu administracyjnego skardze na powyższą decyzję H.B. wniósł o jej uchylenie zarzucając, że lekarze przekroczyli swoje kompetencje, gdyż choroba zawodowa to pojęcie prawne a nie medyczne, lekarz nie powinien więc orzekać o jej uznaniu, a jedynie stwierdzać stan chorobowy i jego przyczyny. W niniejszej zaś sprawie lekarze stwierdzili uszkodzenie słuchu, lecz odmówili uznania jego zawodowego charakteru. Zarzucił też, że nieprawidłowe jest zawarte w uzasadnieniu decyzji stanowisko organu, że jest on związany orzeczeniem lekarskim, albowiem orzeczenie lekarskie to opinia biegłego, a organ administracyjny podejmuje samodzielne decyzje orzekając o chorobie zawodowej. Skarżący zarzucił też naruszenie §8 Rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu swojej decyzji. Za bezzasadny uznano zarzut naruszenia § 8 Rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, albowiem postępowanie diagnostyczne w sprawie zostało przeprowadzone dwuinstancyjnie, zgodnie z jego brzmieniem. Podkreślono też, że wprawdzie przy orzekaniu o chorobie zawodowej uwzględniono w niniejszej sprawie narażenie skarżącego na hałas, ale brak jest rozpoznania schorzenia, dlatego wydano decyzję negatywną dla skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 97 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271), sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga w niniejszej sprawie została złożona w 2003r., a więc przed dniem 1 stycznia 2004r. W konsekwencji podlega rozpoznaniu zgodnie z wyżej wskazaną zasadą.

W ocenie sądu złożona w niniejszej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do §1 ust. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18.11.1983r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. nr 65, poz. 294 z późn. zm.), "za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy". Na pojęcie choroby zawodowej składają się zatem dwa elementy: istnienie schorzenia wymienionego w przedmiotowym wykazie oraz istnienie związku przyczynowego objętej wykazem choroby z warunkami wykonywanej pracy.

W niniejszej sprawie bezsporną jest okoliczność istnienia w środowisku pracy skarżącego czynników szkodliwych narażających na powstanie choroby zawodowej, tj. nadmiernego hałasu. Przeprowadzone natomiast u skarżącego dwukrotnie badania lekarskie nie wykazały istnienia schorzeń wymienionych w cyt. powyżej wykazie chorób zawodowych.

W orzeczeniu lekarskim z dnia [...].2002r. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy rozpoznał u H.B. uszkodzenie słuchu, wskazał jednak, że nie jest ono klinicznie charakterystyczne dla przewlekłego urazu akustycznego ze względu na znaczną asymetrię niedosłuchu, niewielki ubytek słuchu ucha lepiej słyszącego oraz płaską krzywą audiometryczną. Również w wydanym na skutek odwołania skarżącego orzeczeniu lekarskim z dnia [...].2002r., Instytut Medycyny Pracy orzekł o braku podstaw do rozpoznania zawodowego uszkodzenia słuchu ze względu na charakter rozpoznanego schorzenia. Szerzej opisując przeprowadzone badania i uzyskane wyniki, powtórzono argument o niecharakterystycznym przebiegu krzywej powietrznej ucha prawego i asymetrii niedosłuchu oraz wielkości obniżenia czułości słuchu ucha lewego, które nie upoważniają do rozpoznania choroby zawodowej narządu słuchu. Dodatkowo, na wniosek organu administracyjnego który przeprowadził dodatkowe postępowanie wyjaśniające i uzupełnił dane dotyczące narażenia zawodowego informując o tym biegłych, powyższe orzeczenie lekarskie potwierdzone zostało opinią uzupełniającą (pismo Instytutu Medycyny Pracy z dnia [...].2002r), w której podtrzymano dotychczasowe stanowisko i ponownie szczegółowo wyjaśniono powody wskazujące na niezawodowy charakter rozpoznanego niedosłuchu i ewentualne inne przyczyny, które mogły spowodować schorzenie.

Orzekające zatem w niniejszej sprawie zespoły lekarskie jednoznacznie stwierdziły, że cechy rozpoznanego u H.B. schorzenia słuchu wskazują, że nie mogło ono powstać na skutek hałasu, wskazują zatem na inne niż zawodowe przyczyny tego schorzenia. Zarówno Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy, jak i Instytut Medycyny Pracy po przeprowadzonych badaniach orzekły o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej przekonywująco uzasadniając, dlaczego rozpoznane u pacjenta schorzenia nie są chorobą zawodową w rozumieniu przepisów. Orzeczenia te są wzajemnie spójne, jasne i wyczerpujące. W obydwu orzeczeniach lekarskich zgodnie przyjęto, że zasadniczą przyczyną pozazawodowej etiologii rozpoznanego schorzenia słuchu jest niecharakterystyczny przebieg krzywej powietrznej oraz asymetria niedosłuchu. W tej kwestii orzeczenia lekarskie dwóch ośrodków różnych szczebli są w pełni ze sobą zgodne.

W ocenie Sądu orzekające w sprawie organy administracyjne odmawiając uznania rozpoznanego u skarżącego schorzenia za chorobę zawodową, prawidłowo uznały te orzeczenia lekarskie za wiarygodne i wyczerpujące, opierając na nich swoje rozstrzygnięcia o braku u skarżącego choroby zawodowej. Nie każde bowiem stwierdzone u pacjenta schorzenie jest chorobą zawodową, przepisy wymagają dodatkowo, by było ono spowodowane czynnikami szkodliwymi występującymi w środowisku pracy. Tymczasem w niniejszej sprawie charakter stwierdzonych u skarżącego zmian w narządzie słuchu wskazuje na inną niż hałas etiologię schorzenia słuchu. Należy zatem przyjąć, że wydane w niniejszej sprawie decyzje zarówno organu II instancji, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, wydane zostały zgodnie z prawem materialnym.

W ocenie Sądu także przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone prawidłowo. Zgodnie z treścią § 10 cyt. powyżej Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18.11.1983r. w sprawie chorób zawodowych, podstawą wydania przez inspektora sanitarnego decyzji w sprawie choroby zawodowej jest orzeczenie lekarskie wydane przez upoważnioną jednostkę służby zdrowia i wyniki dochodzenia epidemiologicznego. Opierając się na orzeczeniach lekarskich, orzekające w niniejszej sprawie organy administracyjne stwierdziły, że skoro upoważnione do rozpoznawania chorób zawodowych jednostki służby zdrowia nie znalazły podstaw do rozpoznania schorzenia o etiologii zawodowej, również inspektor sanitarny nie mógł wydać pozytywnej decyzji. Przedmiotowe orzeczenia lekarskie wydawane na użytek postępowania w sprawie chorób zawodowych są w istocie opiniami w rozumieniu art. 84 §1 kpa (tak m.in. NSA w wyroku z 21 września 2001r., sygn. akt I S.A. 2870/00; z dnia 14 kwietnia 1999r., sygn. akt I S.A. 1931/98; z dnia 5 listopada 1998r., sygn. akt I S.A. 1200/98, LEX nr 45833) i jak każdy dowód winny być przez organ wszechstronnie ocenione. Wydane w niniejszej sprawie opinie biegłych są jednoznaczne i wzajemnie spójne, nie budząc wątpliwości. Dlatego też uznać należy, że postępowanie poprzedzające wydanie decyzji administracyjnych zostało przeprowadzone prawidłowo, a decyzje oparte zostały na opiniach lekarskich zawierających przekonywujące uzasadnienie.

Za bezzasadny uznać należy zarzut skargi dotyczący naruszenia § 8 Rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. Postępowanie diagnostyczne w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone zgodnie z wymogami tego przepisu. Wydane w niniejszej sprawie opinie biegłych - orzeczenia lekarskie pochodzą od właściwych do wydawania tego typu opinii placówek służby zdrowia o których mowa w §7 cytowanego powyżej Rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych i zostały wydane przez lekarzy o właściwych specjalnościach, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 15.09.1997r. w sprawie specjalizacji lekarskich niezbędnych do wykonywania orzecznictwa w zakresie chorób zawodowych, z których wynika, że do wydawania orzeczeń w zakresie chorób zawodowych uprawnieni są lekarze medycyny pracy, medycyny przemysłowej, medycyny morskiej i tropikalnej, medycyny kolejowej, medycyny lotniczej lub higieny pracy. W sprawie wypowiedziały się dwie jednostki orzecznicze. Wobec powstałych w toku postępowania nowych ustaleń faktycznych, opinia biegłych została uzupełniona z uwzględnieniem tych dodatkowych ustaleń.

Za bezzasadny uznać należy powołany w skardze zarzut przekroczenia swych kompetencji przez biegłych. Orzekając w sprawie rozpoznania schorzenia zawodowego słuchu, które zostało określone w poz. 15 wykazu chorób zawodowych jako "uszkodzenie słuchu wywołane działaniem hałasu", musieli oni oceniać, czy rozpoznane u skarżącego schorzenie słuchu ze względu na swój charakter, mogło być "wywołane działaniem hałasu". Tylko bowiem takie schorzenie słuchu mogłoby być uznane za zawodowe. Biegli nie zastępowali zatem w niniejszej sprawie organu administracyjnego, lecz jedynie orzekali o istnieniu schorzenia wymienionego w wykazie chorób zawodowych. Organ administracyjny natomiast, na podstawie ich opinii, którą uznał za wiarygodną, samodzielnie podjął decyzję w sprawie choroby zawodowej. W niniejszej sprawie prawidłowo podkreślono, że wprawdzie przy orzekaniu o chorobie zawodowej uwzględniono istnienie narażenia skarżącego na hałas, ale brak było podstaw do rozpoznania schorzenia zawodowego i dlatego wydano decyzję negatywną dla skarżącego.

Wobec powyższego przyjąć należy, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, zapadła po należytym wyjaśnieniu sprawy. Z tego powodu skarga została oddalona, w oparciu o 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji.