Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SAB/Kr 28/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2011-05-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Kierownik Ośrodka Pomocy Społecznej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Halina Jakubiec po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2011r. na posiedzeniu niejawnym skargi S. B. na bezczynność Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej p o s t a n a w i a odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

S. B. wniósł pismem z dnia 31.03.2011r. za pośrednictwem Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej skargę na bezczynność tego organu w postępowaniu administracyjnym wszczętym z wniosku D. O. o umieszczenie jej w domu pomocy społecznej.

Zarzucił na wstępie organowi naruszenie przepisów postępowania administracyjnego – art. 32, 40 § 2 w zw. z art. 109 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) poprzez zaniechanie doręczenia pism, w tym rozstrzygnięć ustanowionym

w postępowaniu administracyjnym pełnomocnikom strony oraz pozbawienie strony prawa do dwuinstancyjności postępowania z powodu niedopełnienia ustawowego obowiązku przesłania wniesionego w terminie odwołania od wydanej w sprawie decyzji, niepotraktowania pisma strony z dnia 02.06.2010r. jako odwołania

i niezałatwienie sprawy bez zbędnej zwłoki. Wyjaśnił, że D. O. wystąpiła pismem z dnia 30.03.2010r. do Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej o umieszczenie jej osoby w domu pomocy społecznej ze względu na pogarszający się stan zdrowia. We wniosku udzieliła pełnomocnictwa jedynym krewnym tj. bratu R. B. i bratankowi S. B. do załatwiania w jej imieniu wszelkich spraw związanych z tym postępowaniem administracyjnym. Organ w żaden sposób nie uwzględnił tego pełnomocnictwa, nie wzywając też do uzupełnienia ewentualnego braku formalnego pełnomocnictwa. Uniemożliwił w ten sposób udział pełnomocnikom w sprawie. Co do zarzutu nierozpoznania odwołania D. O. od decyzji z dnia [...] 2010r. znak [...] o umieszczeniu jej w domu pomocy społecznej o profilu dla osób przewlekle somatycznie chorych skarżący wyjaśnił, że organ w sposób błędny zinterpretował pismo D. O. z dnia 01.06.2010r., które winno być rozpoznane jako odwołanie od tej decyzji a nie jako wniosek o zmianę profilu domu pomocy społecznej. Organ tymczasem decyzją z dnia [...] 2010r. znak [...] zmienił w/w decyzję kierując D. O. do domu pomocy społecznej o profilu dla osób starszych. W ocenie skarżącego zmiana została dokonana niezgodnie z wolą skarżącego i osoby kierowanej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, względnie o oddalenie, podnosząc w pierwszej kolejności, że sprawa skierowania D. O. została załatwiona bez zbędnej zwłoki, w terminie określonym w art. 35 § 3 kpa. Co do zarzutu nieprzesłania pisma z dnia 01.06.2010r. do organu drugiej instancji

i niepotraktowania go jako odwołanie organ wyjaśnił, że pismo to stanowiło jedynie wniosek o zmianę profilu domu pomocy społecznej, który to wniosek został rozstrzygnięty zgodnie z wnioskiem strony decyzją z 18 czerwca 2010r. Pozostałe zarzuty były przedmiotem wcześniejszej skargi S. B. na działalność Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej rozpoznanej przez Radę Gminy jako skarga bezzasadna. Wojewódzki Sad Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 23 lutego 2011r. sygn. akt III SA/Kr 137/11 odrzucił skargę S. B. na uchwałę Rady Gminy z dnia [...] sierpnia Nr [...] w przedmiocie w/w skargi.

Organ zauważył na koniec, że rozpoznanie skargi na bezczynność musi poprzedzać wniesienie przez stronę zażalenia do organu wyższego stopnia, czego w sprawie S. B. nie wykonał.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie a zgodnie z § 2 kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a (decyzje administracyjne, postanowienia wydane

w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających

z przepisów prawa, pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach).

Ustalenie jednak zakresu kontroli sądu administracyjnego w danej sprawie

a także ocena spełnienia przez skarżącego wymogów formalnych skargi, w tym trybu zaskarżenia zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a musi poprzedzić ocena legitymacji osoby wnoszącej skargę zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a, który stanowi, że uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z art. 50 § 2 p.p.s.a uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.

S. B. wniósł skargę na bezczynność Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej, którą odniósł do postępowania administracyjnego toczącego się przed tym organem działającym z upoważnienia Wójta Gminy z wniosku jego ciotki D. O. o umieszczenie jej w domu pomocy społecznej na podstawie ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593). Jak wynika z akt administracyjnych, D. O. została ostatecznie skierowana na podstawie decyzji Wójta Gminy z dnia [...] 2010r. znak [...] do domu pomocy społecznej o profilu dla osób starszych a na podstawie decyzji Starosty Powiatu z dnia [...] 2010r. znak [...] umieszczono ją w Domu Pomocy Społecznej "[...]" w M. Stroną w tym postępowaniu była D. O. i do niej organ kierował rozstrzygnięcia w sprawie. S. B. jest bratankiem D. O., wobec którego w postępowaniu administracyjnym wnosiła o uznanie za jej pełnomocnika.

W ocenie Sądu w sprawie skargi na bezczynność Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej S. B. nie posiada "interesu prawnego" w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a.

O interesie prawnym w rozumieniu komentowanego przepisu mówimy wtedy, gdy ma on oparcie w przepisach prawa. O tym więc, czy konkretny podmiot ma

w danej sprawie chroniony interes prawny, decyduje przepis prawa. Najczęściej będą to przepisy prawa materialnego; jednakże mogą to być również przepisy procesowe lub ustrojowe. Od wykazania związku między chronionym przez przepisy prawa interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej uzależnione więc jest uprawnienie do złożenia skargi (por. wyrok NSA W-wa z 18.11.2010r. I OSK 860/10 Lex nr 745350, II FSK 126/10 postanow. NSA W-wa

z 2010-04-15, LEX nr 619840).

S. B. nie wykazał tego rodzaju związku. Faktycznie jego skarga na bezczynność Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej zmierza do wykazania temu organowi uchybień natury formalnej w postępowaniu administracyjnym prowadzonym z wniosku jego ciotki D. O. Sąd nie ocenia zarzutów skargi pod kątem ich zasadności sformułowania w skardze na bezczynność z tej uwagi, że skarga jest niedopuszczalna, gdyż wniesiona przez osobę nie mającą legitymacji w postępowaniu sądowo- administracyjnym.

Sad uznał przy tym za bezcelowe wzywanie S. B. o sprecyzowanie czy wnosi skargę we własnym imieniu czy w imieniu ciotki D. O. z tego względu, że w postępowaniu sadowoadministarcyjnym zgodnie z art. 35 1 p.p.s.a pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również rodzice, małżonek, rodzeństwo lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. Bratanek pozostaje poza zakresem osób mogącymi występować w postępowaniu sądowym jako pełnomocnik, stąd również nie miałby legitymacji do działania w imieniu D. O.

Wobec powyższego Sąd odrzucił skargę S. B. na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.