Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 537/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2015-07-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 a
journal: Dz.U. 2014 poz 851
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Tomasz Smoleń / spr./ Sędziowie WSA Jarosław Szaro SO del. Piotr Popek Protokolant specjalista Teresa Tochowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lipca 2015r. spraw ze skarg "A" spółki z o.o. w J. na indywidualne interpretacje Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2015r. nrnr: [...], [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych - oddala skargi -


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 10 listopada 2014 r. A. sp. z o.o. ( dalej: Skarżąca ) zwróciła się do Ministra Finansów o wydanie indywidualnych interpretacji przepisów prawa w podatku dochodowym od osób prawnych.

We wniosku przedstawiła następujący stan faktyczny:

Skarżąca rozważa zaciągnięcie pożyczki w walucie EUR od swojego udziałowca. Środki pieniężne pozyskane z pożyczki mają zostać przeznaczone na zakup udziałów w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością.

Zgodnie z wstępnie ustaloną treścią umowy pożyczki:

- od kwoty głównej pożyczki naliczane będą odsetki,

- odsetki mają być kalkulowane na bazie dziennej,

- odsetki mają podlegać rocznej kapitalizacji, tzn. kwota naliczonych odsetek corocznie ma zwiększać wartość kwoty głównej pożyczki,

- odsetki mają podlegać spłacie w momencie upływu terminu spłaty pożyczki.

Pożyczka ma zostać wypłacona w walucie EUR w następujący sposób:

część pożyczki bezpośrednio na rachunek bankowy podmiotu sprzedającego udziały w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością, które zamierza nabyć Skarżąca; - część na rachunek bankowy Skarżącej prowadzony w walucie EUR.

Strony zamierzają dopuścić w umowie pożyczki możliwość spłaty pożyczki przez Skarżącą w walucie EUR lub PLN. Wówczas gdy Skarżąca spłaci pożyczkę w PLN to zastosowanie będzie mieć kurs walutowy ustalony pomiędzy Skarżącą a pożyczkodawcą. Kurs faktycznie zastosowany nie będzie odbiegał o więcej niż 5% od wartości kursu średniego NBP z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień spłaty pożyczki.

Spłata ma nastąpić przelewem z rachunku bankowego pożyczkobiorcy - Skarżącej – prowadzonego w PLN.

Ewentualne różnice kursowe zostaną przez Skarżącą ustalone dla celów podatkowych zgodnie z art. 9b ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT.

W związku z powyższym Skarżąca zadała następujące pytania:

Czy prawidłowe jest stanowisko, że zgodnie z art. 15a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych ( Dz.U. z 2014 r., poz. 851;dalej: ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych ), będzie uprawniona do zaliczenia do przychodów/kosztów podatkowych różnic kursowych skalkulowanych jako różnica pomiędzy wartością pożyczki z dnia jej otrzymania i z dnia jej spłaty?

Czy prawidłowe jest zastosowanie dla potrzeb kalkulacji podatkowych różnic kursowych od spłaty pożyczki zaciągniętej w walucie EUR, o których mowa w art. 15a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych następujących kursów walut:

a) Otrzymanie pożyczki:

– wypłata pożyczki w walucie EUR bezpośrednio na rachunek bankowy podmiotu sprzedającego udziały w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością, które zamierza nabyć Skarżąca – kurs średni NBP z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień wypłaty pożyczki,

– wypłata pożyczki w walucie EUR na rachunek bankowy Skarżącej prowadzony w walucie EUR- kurs średni NBP z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień wpływu kwoty pożyczki na rachunek bankowy Spółki,

- kapitalizacja odsetek – kurs średni NBP z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień kapitalizacji odsetek,

b) spłata pożyczki – kurs ustalony pomiędzy Spółką a pożyczkodawcą po jakim nastąpiła spłata w PLN pożyczki udzielonej w EUR?

W ocenie Skarżącej przedstawiona przez nią sytuacja dotyczy różnic kursowych uregulowanych w art. 15 a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, niezależnie od tego czy spłata pożyczki nastąpi w EUR czy PLN. Jak podniosła, pożyczka ma być udzielona w EUR, w tej samej walucie ma nastąpić jej wypłata. Nie zmienia powyższego fakt, że spłata może nastąpić w PLN, gdyż będzie stanowiła równowartość EUR według umówionego kursu. Na dzień spłaty pożyczki zobowiązanie Spółki nadal wyrażone będzie w walucie EUR. Na poparcie swojego stanowiska Skarżąca powołała się na interpretację Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 2 grudnia 2013 r., nr IBPBI/2/423-1134/13/JD, który w podobnym sanie faktycznym przyznał stronie skarżącej rację.

Odnosząc się z kolei do obliczania różnic kursowych Skarżąca wskazała, że z uwagi na przelew pożyczki na konta ( Skarżącej i podmiotu sprzedającego udziały w spółce z ograniczona odpowiedzialnością), nie będzie możliwe zastosowanie faktycznego kursu, i że w związku z tym w przypadku gdy wypłata pożyczki nastąpi bezpośrednio na konto podmiotu sprzedającego udziały decydować będzie średni kurs NBP z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień dokonania operacji, podczas gdy w przypadku przelania pożyczki na rachunek walutowy Skarżącej, średni kurs NBP z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień jej otrzymania.

Dla kapitalizacji odsetek Skarżąca przyjęła kurs średni NBP z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień kapitalizacji. Natomiast przy spłacie pożyczki kurs ustalony pomiędzy Spółką a pożyczkodawcą po jakim nastąpi spłata w PLN pożyczki udzielonej w EUR.

W interpretacji z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] Minister Finansów uznał stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe w sytuacji kiedy Skarżąca zamierza zaciągnąć pożyczkę w EUR, a następnie spłacić w PLN.

W uzasadnieniu wskazał, że dla przyjęcia różnic kursowych konieczne jest spełnienie następujących przesłanek:

- pożyczkę otrzymano w walucie obcej,

-spłata pożyczki jest zrealizowana w walucie obcej

- powstaną różnice pomiędzy przeliczoną na polską walutę wartością pożyczki w dniu otrzymania oraz w dniu jej uregulowania.

Nie mogą w związku z tym być uznane za różnice kursowe dla celów podatkowych różnice wynikające z kursów walut, jeśli np. zobowiązanie pożyczkowe, czy należność pożyczkowa wyrażone są w walucie obcej, a sama zapłata następuje w złotówkach lub odwrotnie zobowiązanie bądź należność wyrażone są w złotówkach, a zaplata dokonywana jest w walucie obcej. Podatkowe różnice kursowe mogą powstać wyłącznie wówczas, gdy płatności związane z daną transakcją dokonywane są w wartościach pieniężnych ujętych w walutach obcych.

Z kolei w interpretacji nr [...], z tego samego dnia, Minister Finansów uznał stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe w zakresie w jakim twierdziła, że w przypadku przelania pożyczki bezpośrednio na konto podmiotu sprzedającego udziały spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, o powstaniu różnic kursowych decydować będzie średni kurs NBP z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień dokonania operacji.

Organ wskazał, że wprawdzie ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie definiuje pojęcia "otrzymania" pożyczki, ale pojęcie to należy rozumieć szeroko. Za takim rozumieniem przemawia m.in. fakt, że również pojęcie "zapłata" rozumiane jest szeroko, tj. jako jakakolwiek forma uregulowania zobowiązania. Wobec powyższego brak jest podstaw do twierdzenia, że sytuacja odwrotna do spłaty tj. wypłata pożyczki, miałaby być rozumiana wąsko, jedynie jako wpływ środków pieniężnych na rachunek bankowy. W ocenie organu nieważne jest dla "otrzymania", gdzie faktycznie zostanie przelana kwota pożyczki, czy na rachunek bankowy Skarżącej, czy na rachunek podmiotu sprzedającego udziały. Za prawidłowe uznał natomiast stanowisko Skarżącej w zakresie dotyczącym wypłaty pożyczki na jej konto oraz w zakresie dotyczącym kapitalizacji odsetek. Za bezprzedmiotowe zaś – w zakresie kursu przy spłacie pożyczki w PLN.

W skargach wniesionych do Sądu Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 14 c § 2 w zw. z art. 121 § 1 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( Dz.U. 2012 r., poz.749; dalej: Ordynacja podatkowa ) przez brak uzasadnienia stanowiska prawnego, art. 15 a ust. 2 pkt 5 oraz art. 15 a ust. 3 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych przez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że w przypadku gdy pożyczka zaciągnięta w EUR zostanie spłacona w PLN z zastosowaniem kursu walutowego ustalonego pomiędzy pożyczkodawcą, a pożyczkobiorcą, nie powstaną różnice kursowe dla celów podatku dochodowego od osób prawnych, a także nieodniesienie się do powołanej interpretacji, wydanej na identycznym stanie faktycznym.

Zarzuciła organowi nadinterpretację art. 15a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych polegającą na przyjęciu, dokonania spłaty kredytu w walucie obcej, jako przesłanki koniecznej do wystąpienia różnic kursowych.

W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Podobnie jak w interpretacjach wskazał, że różnice kursowe dla celów podatkowych występują jeżeli płatności związane z daną transakcją dokonywane są w wartościach pieniężnych ujętych w walutach obcych. Nie są uznawane za takie, różnice wynikające z kursów walut, jeśli np., zobowiązanie pożyczkowe, czy należność pożyczkowa wyrażone są w walucie obcej, a sama zapłata ( w jakiejkolwiek formie) następuje w złotówkach lub odwrotnie zobowiązanie bądź należność w złotówkach, a zapłata - w walucie obcej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skargi są niezasadne.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: P.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w sprawach indywidualnych. Zakres tej kontroli jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 8 stycznia 2007 r., I FPS 1/06 (ONSA i WSA2007/2/27 ) obejmuje poprawność procesową, ustrojową i merytoryczną udzielonych interpretacji.

Dokonując kontroli w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że interpretacje odpowiadają prawu.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych kosztami uzyskania przychodu są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 tej ustawy. Jeżeli koszty te zostały poniesione w walutach obcych, przelicza się je na złote według kursów średnich ogłaszanych przez Narodowy Bank Polski z dnia poniesienia kosztu.

Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt. 10 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na spłatę pożyczek ( kredytów), z wyjątkiem skapitalizowanych odsetek od tych pożyczek

( kredytów). Przepis ten koreluje z art. 12 ust. 4 pkt. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, zgodnie z którym otrzymane lub zwrócone pożyczki ( kredyty) poza ( otrzymanymi) skapitalizowanymi odsetkami od nich, nie stanowią przychodu. Udzielenie, otrzymanie i spłata kredytu są zatem obojętne z punktu widzenia zobowiązań podatkowych. Nie wpływają one (poza skapitalizowanymi odsetkami) ani na wysokość przychodu ani na wysokość kosztów jego uzyskania.

Wyjątek stanowi pożyczka, kredyt zaciągnięty w walucie obcej, gdzie ustawodawca wskazuje, że powstałe w związku z tym różnice kursowe mogą stanowić przychód, bądź koszt uzyskania przychodu w podatku dochodowym od osób prawnych.

Zgodnie z art. 15a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych różnice kursowe zwiększają odpowiednio przychody jako dodatnie różnice kursowe albo koszty uzyskania przychodów jako ujemne różnice kursowe w kwocie wynikającej z różnicy między wartościami określonymi w ust. 2 i 3.

Dodatnie różnice kursowe powstają między innymi wówczas, gdy wartość kredytu (pożyczki) w walucie obcej w dniu jego otrzymania jest wyższa od wartości tego kredytu (pożyczki) w dniu jego spłaty, przeliczonej według faktycznie zastosowanego kursu waluty z tych dni. ( art. 15a ust. 2 pkt 5)

Ujemne różnice kursowe powstają między innymi wówczas, jeżeli wartość kredytu (pożyczki) w walucie obcej w dniu jego otrzymania jest niższa od wartości tego kredytu (pożyczki) w dniu jego spłaty, przeliczonej według faktycznie zastosowanego kursu waluty z tych dni ( art. 15a ust. 3 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych).

Przy obliczaniu różnic kursowych, o których mowa w ust. 2 i 3, uwzględnia się kursy faktycznie zastosowane w przypadku sprzedaży lub kupna walut obcych oraz otrzymania należności lub zapłaty zobowiązań. W pozostałych przypadkach, a także gdy do otrzymanych należności lub zapłaty zobowiązań nie jest możliwe uwzględnienie faktycznie zastosowanego kursu waluty w danym dniu, stosuje się kurs średni ogłaszany przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego ten dzień ( art. 15 a ust 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych ).

Sąd zgadza się ze stanowiskiem organu, że dla zaistnienia podatkowych różnic kursowych konieczne jest spełnienie następujących przesłanek:

- pożyczka ma być otrzymana w walucie obcej,

- spłata pożyczki ma zostać zrealizowana w walucie obcej,

- pomiędzy przeliczoną na polską walutę wartością pożyczki w dniu otrzymania oraz w dniu jej uregulowania mają powstać różnice.

Za taką interpretacją przemawia literalne brzmienie przepisu. W ust. 4, który wskazuje jak liczyć różnice kursowe, jest mowa o walutach obcych w przypadku kupna i sprzedaży bądź też otrzymania należności lub zapłaty zobowiązań, co przesądza o tym, że zarówno w powstanie zobowiązania jak również jego realizacja ma nastąpić w walucie obcej, przy zastosowaniu kursu faktycznie zastosowanego, ewentualnie średniego kursu waluty ogłaszanego przez NBP.

W wyroku z dnia 3 lutego 2011 r., sygn. akt II FSK 1682/09 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "użyte w art. 15a ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych określenie "faktycznie zastosowany kurs waluty" oznacza taki kurs po jakim podatnik rzeczywiście sprzedał lub nabył walutę. W przypadku operacji dokonywanych za pośrednictwem rachunku walutowego nie można zatem przyjąć, że faktycznie zastosowanym kursem waluty jest kurs ogłaszany przez bank, w którym podatnik ma swój rachunek. Nie dochodzi bowiem wówczas w rzeczywistości do zastosowania jakiegokolwiek kursu wymiany. W efekcie powinien być zastosowany średni kurs NBP".

Z kolei w ust. 5 interpretowanego przepisu ustawodawca zastrzegł, że jeżeli faktycznie zastosowany kurs waluty, o którym mowa w ust. 2 i 3, jest wyższy lub niższy odpowiednio o więcej niż powiększona lub pomniejszona o 5% wartość kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień faktycznie zastosowanego kursu waluty, organ podatkowy może wezwać strony umowy do zmiany tej wartości lub wskazania przyczyn uzasadniających zastosowanie kursu waluty. W razie niedokonania zmiany wartości lub niewskazania przyczyn, które uzasadniają zastosowanie faktycznego kursu waluty, organ podatkowy określi ten kurs opierając się na kursach walut ogłaszanych przez Narodowy Bank Polski.

Nie będzie stanowiła podatkowych różnic kursowych sytuacja, w której zobowiązanie powstało w EUR, a jego spłata w PLN według umówionego kursu, nawet przy założeniu, że nie będzie on odbiegał o więcej niż 5 % od średniego kursu NBP.

W takiej sytuacji nie dochodzi do spełnienia ustawowych przesłanek podatkowych różnic kursowych. Nie zmienia powyższego fakt, że w efekcie możliwe jest powstanie różnic kursowych. Chodzi bowiem o różnice kursowe zdefiniowane w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych, a nie różnice kursowe w znaczeniu potocznym. Należy pamiętać, że pożyczka jest neutralna podatkowo i wszystko co wiąże się z jej spłatą, z wyjątkami określonymi w ustawie (skapitalizowane odsetki, różnice kursowe) nie będzie stanowiło przychodu ani kosztu jego uzyskania. Wyjątki te należy interpretować ściśle. W ocenie Sądu dla powstania podatkowych różnic kursowych konieczne jest powstanie i realizacja zobowiązania w walucie obcej.

Sąd pragnie również zwrócić uwagę, że pojęcie pożyczki, kredytu w walucie obcej nie zostało zdefiniowane w żadnej innej ustawie czy to w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe ( Dz.U. z 2015 r., poz. 128 ), czy w ustawie z dnia 27 lipca 2002 r. Prawo dewizowe ( Dz.U. z 2012 r., poz. 826 ze zm.), co tym bardziej przemawia za interpretacją zgodną z ustawą o podatku dochodowym od osób prawnych.

Ponadto na gruncie brzmienia ustawy sprzed 1 stycznia 2007 r. ( zmiana ustawą z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych; Dz.U. Nr 217, poz. 1589 ) w orzecznictwie zgodnie przyjmowano, że różnice kursowe nie występują w przypadku kredytu denominowanego, waloryzowanego walutą obcą czy też przewalutowanego ( wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 października 2010 r., sygn. akt FSK 283/04, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 496/06 – te i inne orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach cbois.nsa.gov.pl). Podobnie sytuacja została przedstawiona na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ( sygn. akt I SA/Gd 298/08). Również w orzecznictwie na gruncie ustawy po 1 stycznia 2007 r. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 sierpnia 2008 r., sygn. akt I SA/Gd 298/08 wyrażony został pogląd, że "kwota kredytu udzielona w walucie polskiej nie będzie stanowiła różnic kursowych, nawet gdy będzie on przewalutowany".

Analogicznie należy przyjąć w sytuacji, gdy kwota kredytu wyrażona jest w walucie obcej, a spłacana w PLN.

W ocenie Sądu wnioski te są aktualne na gruncie obecnego brzmienia ustawy w przypadku pożyczki zaciągniętej w walucie obcej, a spłacanej w PLN.

Odnosząc się do zagadnienia będącego przedmiotem drugiej z zaskarżonych interpretacji, tj. zastosowania właściwego kursu waluty w celu ustalenia podatkowych różnic kursowych również należy przyznać rację organowi, że zarówno w sytuacji, gdy pożyczka zostanie wypłacono bezpośrednio na konto Skarżącej jak i na konto podmiotu sprzedającego udziały w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością i przyjęciu, że będzie spłacana w EUR, decydować będą kursy średnie ogłaszane przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień otrzymania pożyczki a następnie spłaty, przy czym za dzień otrzymania pożyczki należy przyjąć odpowiednio: dzień wpłaty pożyczki na konto Skarżącej, oraz dzień wpłaty pożyczki na konto podmiotu sprzedającego udziały w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością.

Zgodnie z art. 15a ust. 2 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, dodatnie różnice kursowe powstają, jeżeli wartość kredytu (pożyczki) w walucie obcej w dniu jego otrzymania jest wyższa od wartości tego kredytu (pożyczki) w dniu jego spłaty, przeliczonej według faktycznie zastosowanego kursu waluty z tych dni. Na podstawie art. 15a ust. 3 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ujemne różnice kursowe powstają, jeżeli wartość kredytu (pożyczki) w walucie obcej w dniu jego otrzymania jest niższa od wartości tego kredytu (pożyczki) w dniu jego spłaty, przeliczonej według faktycznie zastosowanego kursu waluty z tych dni.

Zarówno w przepisie art. 15a ust. 2 pkt 5 jaki art. 15a ust. 3 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wskazuje się, jako właściwy dla ustalenia kursu - moment otrzymania pożyczki.

Sąd zgadza się ze stanowiskiem organu, że brak jest podstaw do tego by w przypadku wypłaty pożyczki bezpośrednio na rachunek podmiotu sprzedającego udziały w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością oraz w przypadku wypłaty pożyczki na rachunek Skarżącej inaczej określać moment zastosowania właściwego kursu waluty. W niniejszej sprawie będzie to odpowiednio: dzień wpływu pożyczki na konto Skarżącej oraz dzień wpływu pozostałej części pożyczki na konto podmiotu sprzedającego udziału spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. W tych dniach należy przyjąć, że doszło do otrzymania pożyczki przez Skarżącą, niezależnie od tego, że w drugim przypadku Skarżąca faktycznie tych pieniędzy nie otrzymała. Umówiony przez strony sposób wypłaty pożyczki nie może zmieniać jej faktycznej realizacji.

Bezsporna była kwestia ustalenia momentu właściwego dla ustalenia kursu średniego NBP przy kapitalizacji odsetek – kurs średni NBP z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień kapitalizacji odsetek, z czym Sąd się zgadza.

Zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych: do przychodów nie zalicza się: pobranych wpłat lub zarachowanych należności na poczet dostaw towarów i usług, które zostaną wykonane w następnych okresach sprawozdawczych, a także otrzymanych lub zwróconych pożyczek (kredytów), w tym również uregulowanych w naturze, z wyjątkiem skapitalizowanych odsetek od tych pożyczek (kredytów). Skapitalizowane odsetki stanowią również zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 10 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, w drodze wyjątku od wydatków poniesionych na spłatę pożyczki, koszt uzyskania przychodu.

Zgodnie z umową odsetki mają podlegać rocznej kapitalizacji i mają podlegać spłacie w momencie upływu terminu spłaty pożyczki.

Sąd podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 17 lipca 2014 r., sygn. akt II FSK 2109/12, zgodnie z którym w świetle art. 12 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych kapitalizacja odsetek powinna być traktowana za równi z zapłatą, ponieważ wywiera ten sam skutek prawny a mianowicie zmniejsza kwotę odsetek do zapłaty, zaś powstałe przysporzenie dla pożyczkodawcy ma charakter trwały, definitywny i bezwarunkowy, tym samym skapitalizowane odsetki od kredytów ( pożyczek) stanowią przychód podatkowy w dacie ich kapitalizacji, a nie w dacie ich faktycznego otrzymania.

Wobec zaprzeczenia podatkowym różnicom kursowym w przypadku spłaty pożyczki w PLN, prawidłowe jest uznanie przez organ bezprzedmiotowości oceny zastosowanego w tej sytuacji kursu.

W świetle powyższego stwierdzić należy, że organ dokonał właściwej interpretacji przepisów, co znalazło wyraz w treści uzasadnienia, tym samym bezpodstawne są zarzuty naruszenia art. 14 c § 2 w zw. z art. 121 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej. Odnosząc się natomiast do zarzutu nieuwzględnienia stanowiska organu wyrażonego w powołanej przez Skarżącą interpretacji wskazać należy, że interpretacja indywidualna wiąże jedynie w sprawie, w której została wydana.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 P.p.s.a.