Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt II SAB/Po 3/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-02-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
659
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Jan Szuma po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. H. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie zakończonej postanowieniem z dnia 25 listopada 2014 r., II SAB/Po 126/14 o odrzuceniu skargi K. H. na przewlekłość Burmistrza Miasta w przedmiocie ochrony praw własności i pożytków z tytułu własności nieruchomości postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania /-/ Jan Szuma


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] r. T. H. wystąpił o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej postanowieniem z dnia 25 listopada 2014 r., II SAB/Po 126/14 ze skargi K. H. na przewlekłość Burmistrza Miasta w przedmiocie ochrony praw własności i pożytków z tytułu własności nieruchomości. Wyjaśnił, że o istnieniu zaskarżonego postanowienia dowiedział się od brata K. H. kilka dni przed złożeniem skargi o wznowienie. Jako przesłankę wznowienia wskazał fakt, że bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu. Zaznaczył, iż sprawa miała dla niego znaczenie z punktu widzenia oceny wniosku ojca skarżącego z dnia [...] r. (dotyczącego stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Miasta [...] z dnia [...] r., [...]).

Przy piśmie z dnia [...] r. T. H. nadesłał postanowienie Sądu Rejonowego w K., VII Zamiejscowy Wydział Cywilny z siedzibą w [...] o stwierdzeniu między innymi przez niego spadku po J. H..

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu.

Wskazaną przez T. H. okolicznością, która jego zdaniem powinna uzasadniać wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie zakończonej postanowieniem z dnia 25 listopada 2014 r., II SAB/Po 126/14, jest fakt, że T. H. bez własnej winy nie brał w nim udziału.

Przedstawioną okoliczność kwalifikować należy w kontekście art. 271 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej "P.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem można żądać wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem z powodu nieważności, między innymi, jeżeli strona wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania.

Zgodnie z art. 280 § 1 P.p.s.a. Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę.

Odnośnie omawianej przesłanki wznowienia postępowania zauważyć należy, że skarżący – poza opisem przedmiotu postępowania II SAB/Po 126/14 oraz wskazaniem, że jest spadkobiercą J. H. – nie przytoczył żadnych okoliczności, które wskazywałyby na jej wystąpienie.

Z uwagi na powyższe należy stwierdzić, że skarga o wznowienie postępowania w niniejszej sprawie nie została oparta na ustawowej podstawie, o jakiej mowa w art. 271 pkt 2 P.p.s.a. Sąd zaznacza, że samo przytoczenie w skardze podstaw wznowienia postępowania wymienionych w art. 271-273 P.p.s.a. nie oznacza automatycznie, że skargę tę rzeczywiście oparto na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego jej uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Taka skarga jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia podlega odrzuceniu (por. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 października 1999 r., II UKN 174/99, OSNAP 2001, Nr 4, poz. 133, postanowienie z dnia 29 września 1968 r., I CZ 122/67, OSNCP 1968, nr 8 - 9, poz. 154, oraz postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2001 r., II SA/Gd 970/01; 19 kwietnia 2005 r., GSK 1242/04; 23 lutego 2011 r., II OSK 257/11, orzeczenia.nsa.gov.pl).

W tym miejscu podnieść należy, że przedmiotem postępowania II SAB/Po 126/14 była przewlekłość organu, a w tego rodzaju postępowaniach stroną postępowania sądowoadministracyjnego, poza organem, jest jedynie osoba skarżąca.

Co więcej, podkreślenia wymaga, że postanowienie z dnia 25 listopada 2014 r., II SAB/Po 126/14 ze skargi K. H. dotyczyło przewlekłości Burmistrza Miasta, którą K. H. zarzucił organowi w zakresie objętym tzw. skargą powszechną z art. 277 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.). Z tego powodu nie można podzielić obaw T. H., że sprawa ta mogła mieć wpływ na jego sytuację prawną. Nie dotyczyła ona bowiem jakiejkolwiek sprawy administracyjnej rozstrzygającej o prawach i obowiązkach odnoszących się do spadku po zmarłym J. H. i powiązanej z rozpatrywanymi przez organy jego żądaniami z roku 1990 (obecnie popieranymi przez K. H. – co Sądowi wiadomym jest z urzędu). Sprawa II SAB/Po 126/14 dotyczyła pozaorzeczniczych działań Burmistrza Miasta, które zdaniem K. H. były prowadzone w sposób opieszały (przewlekłość).

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie 280 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.

/-/ Jan Szuma