Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 680/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2011-12-01 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono wniosek
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi A.R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za wrzesień 2007 r. - postanawia – oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy WSA/post.1 - sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

Wnosząc do Sądu skargę na decyzję wymienioną w sentencji niniejszego postanowienia A.R. (dalej: skarżący) zawnioskował o przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych, podając, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną i dwojgiem dzieci, jako majątek zadeklarował dom o pow. 190 m² oraz oświadczył, że uzyskuje dochody z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej w kwocie 4.600 zł. Także jego żona prowadzi działalność gospodarczą i według oświadczenia jej miesięczny dochód wynosi 1500 zł. Skarżący uzasadnił wniosek niemożnością poniesienia należnego od skargi wpisu, bez uszczerbku utrzymania niezbędnego dla niego i jego rodziny.

Wezwany do złożenia dodatkowego oświadczenia i przedłożenia dokumentów dotyczących jego stanu majątkowego, skarżący wezwanie przemilczał. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie postanowieniem z dnia 2 listopada 2011 r., sygn. I SA/Rz 680/11 odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Skuteczne wniesienie środka prawnego w postaci sprzeciwu spowodowało, że postanowienie to utraciło moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym (art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej P.p.s.a.)

Rozpoznając wniosek o prawo pomocy Sąd zważył, co następuje:

Skarżący zwrócił się do Sądu z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, tj. w zakresie częściowym. Art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. uzależnia przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w takim zakresie od wykazania przez nią, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Użyte przez ustawodawcę określenie: "gdy osoba ta wykaże" wskazuje, że rozstrzygnięcie będzie zależało od tego, co zostanie wykazane przez stronę, która w takiej sytuacji powinna przedstawić argumentację potwierdzającą, że wygospodarowanie środków na pokrycie tych kosztów odbyłoby się z uszczerbkiem dla utrzymania wnioskodawcy i jego rodziny.

W rozpoznawanej sprawie skarżący uzasadniając wniosek ograniczył się wyłącznie do przywołania fragmentu treści przepisu uprawniającego do skorzystania z pomocy państwa w prowadzonym postępowaniu sądowym, nie podjął próby wykazania, że znajduje się w sytuacji opisanej w powołanych powyżej przepisach, dlatego rozpoznający wniosek referendarz sądowy, zmierzając do wyjaśnienia możliwości płatniczych skarżącego, wezwał go w trybie art. 255 P.p.s.a. do uzupełnienia wniosku o dane wskazane w wezwaniu (k. 23). Czynności takie należy potraktować jako umożliwienie stronie należytego uzasadnienia i udokumentowania wniosku o prawo pomocy po to, by mogła ona pomoc taką uzyskać. Z kolei strona wzywana do wypełnienia takiego wezwania powinna z należytą starannością wypełnić jego treść.

Brak danych dotyczących m.in. bieżących wydatków, uniemożliwia ustalenie czy poniesienie przez skarżącego kosztów sądowych wpłynie na sytuację jego i jego rodziny, w taki sposób, że wywoła negatywne skutki, nawet jeśli znany jest poziom osiąganych przez skarżącego dochodów. Samo twierdzenie o złej sytuacji materialnej, bez jej uprawdopodobnienia czy poparcia dowodami, nie daje podstaw do przyznania prawa pomocy w jakimkolwiek zakresie, ponieważ jest nazbyt ogólnikowe i nie może zostać zweryfikowane. W interesie wnioskodawcy leży przedłożenie wszelkich dokumentów źródłowych oraz przedstawienie okoliczności przemawiających za pozytywnym rozpoznaniem wniosku. Sytuacja materialna wnioskodawcy jest jedyną podstawą do orzekania w spawach o udzielenie prawa pomocy, a ta w rozpoznawanej sprawie, nie została dostatecznie wyjaśniona z powodu braku współpracy ze strony skarżącego. Dysponując jedynie wysokością dochodów w konfrontacji z wysokością wpisu ustalonego przez Przewodniczącego Wydziału jaki skarżący winien uiścić w każdej ze spraw zawisłych przed Sądem (skarżący wniósł łącznie cztery skargi), stwierdzić należy, że ciężar ten skarżący jest w stanie unieść, bez jakiegokolwiek uszczerbku dla utrzymania swojego i rodziny. Koszty sądowe, co jest oczywiste, powinny być ponoszone na równi z innymi niezbędnymi wydatkami.

Konkludując, skoro skarżący nie wykazał zasadności swojego wniosku należało, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzec jak w sentencji postanowienia.