Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 439/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2008-05-12 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6342 Przyznanie uprawnień kombatanckich oraz przyznanie uprawnień dla wdów /wdowców/ po kombatantach
Skarżony organ: Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
Treść wyniku: Przyznano pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenie

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu Anna Misiak po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przyznania uprawnień kombatanckich wniosku pełnomocnika skarżącej ustanowionego z urzędu o zwrot kosztów nieopłaconej pomocy prawnej postanawia: przyznać adwokatowi A. P. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej w kwocie 146,40 zł (słownie: sto czterdzieści sześć złotych czterdzieści groszy) zawierającej podatek od towarów i usług, w kwocie 26,40 zł (słownie: dwadzieścia sześć złotych czterdzieści groszy).


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 7 września 2006 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, oddalił skargę M. K. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie z dnia [...], nr [...], utrzymującą mocy rozstrzygnięcie tego organu o odmowie przyznania uprawnień kombatanckich. Skarżąca odpis wyroku z uzasadnieniem otrzymała w dniu 21 września 2006 r.

W dniu 21 września 2006 r. (data nadania przesyłki w placówce pocztowej), skarżąca wniosła na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie jej prawa pomocy poprzez ustanowienia adwokata z urzędu.

Postanowieniem z dnia 13 listopada 2006 r. referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, przyznał skarżącej prawo pomocy w żądanym zakresie.

Odpis postanowienia o przyznaniu prawa pomocy został stosownie do art. 253 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej w skrócie P.p.s.a., w związku z § 35 ust. 2 i 3 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 września 2003 r. Regulamin wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 169, poz. 1646), przesłany z Sądu do Okręgowej Rady Adwokackiej w O. celem wyznaczenia adwokata z urzędu dla skarżącej. Okręgowa Rada Adwokacka w O. wyznaczyła adwokatem z urzędu A. P.

W dniu 31 października 2006 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Opolu wpłynęła skarga kasacyjna w sprawie ze skargi M. K., sporządzona przez adwokata z urzędu, wraz wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia oraz o zwolnienie skarżącej od opłaty za skargę kasacyjną. W skardze kasacyjnej adwokat zawarł wniosek o przyznanie mu od Skarbu państwa kosztów sporządzenia skargi kasacyjnej.

Postanowieniem z dnia 13 listopada 2006 r. tut. Sąd przychylił się do wniosków pełnomocnika skarżącej, przywracając termin do wniesienia skargi kasacyjnej i zwalniając skarżącą od opłaty za jej wniesienie.

Wyrokiem z dnia 27 marca 2008 r., sygn. akt II OSK 327/07 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną M. K., jednocześnie orzeczenie o kosztach nieopłaconej pomocy prawnej pozostawił sądowi I instancji, wskazując w nim podstawy prawne tego rozstrzygnięcia.

Pismem z dnia 29 kwietnia 2008 r., adwokat urzędu powołując się na treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2008 r. złożył oświadczenie, że koszty pomocy prawnej nie zostały opłacone w całości i ponownie wniósł o ich przyznanie.

Koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, obejmują zgodnie z § 19 pkt 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) – zwanego dalej rozporządzeniem, opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 – 5 rozporządzenia i niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata. Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia – stawki minimalne w postępowaniu przed sądami administracyjnymi za sporządzenie skargi kasacyjnej wynoszą 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1 lit. c rozporządzenia, wynoszącej 240 zł, nie mniej niż 120 zł. Przy przyznawaniu przez Sąd, zgodnie z § 2 pkt 1 rozporządzenia opłaty za czynności adwokata z tytułu zastępstwa procesowego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy.

Zgodnie z § 2 ust. 3 Rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w brzemieniu nadanym przez § 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 27 października 2005 r. zmieniającym to rozporządzenie, sąd podwyższa opłatę za udzielenie pomocy prawnej z urzędu o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 5 kwietnia 2004 r., Nr 454, poz. 535 ze zm.) stawka podatku od towarów i usług wynosi 22 %, jest to stawka podstawowa, i obowiązuje ona podatników świadczących usługi prawnicze.

Referendarz sądowy przyznając adwokatowi ustanowionemu z urzędu, koszty udzielonej przez niego pomocy prawnej, kierował się wyżej wskazanymi przepisami prawa i uznał, iż za sporządzenie skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi M. K., należy mu przyznać, wynagrodzenie w stawce minimalnej. Rodzaj i stopień zawiłości sprawy oraz niezbędny nakład pracy adwokata uzasadniał, w ocenie referendarza sądowego, taką wysokość wynagrodzenia. Referendarz sądowy nie przyznał adwokatowi zwrotu niezbędnych wydatków, ponieważ nie wykazał on ich poniesienia.

Zasądzając wynagrodzenie uwzględniono § 2 ust. 3 rozporządzenia i podwyższono wynagrodzenie o stawkę podatku od towarów i usług, czyli o kwotę 26,40 zł (słownie: dwadzieścia sześć złotych czterdzieści groszy).

W związku z powyższym na postawie art. 258 § 2 pkt 8 P.p.s.a., orzeczono, jak w sentencji.