Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 762/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-04-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6304 Zwolnienia celne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA -Joanna Zabłocka, Sędziowie: NSA -Piotr Piszczek (spr.), WSA -Mirosława Pindelska, Protokolant: -ref. sąd. Joanna Gierak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi U. Spółki z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lutego 2004 r., nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe I. Uchyla zaskarżoną decyzję II. Zasądza od Dyrektora Izby Celnej w W. na rzecz U. Sp. z o.o. w W. 700 /siedemset/ zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. III. Orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lutego 2004r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w W. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z dnia [...] listopada 2003r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości długu celnego. Z uzasadnienia decyzji wynika, że Agencja Celna [...] sc działając w imieniu i na rzecz spółki z o.o. U. zgłosiła dnia [...] marca 2001r. do procedury dopuszczenia do obrotu na formularzu JDA SAD nr [...] różnego rodzaju materiały reklamowe, w tym w pozycji 6 - zwiastuny filmowe na taśmie 35 mm w ilości 160 sztuk, w pozycji 7 – reklamy stojące w ilości 20 sztuk, wnosząc o zwolnienie towaru z opłat celnych na podstawie art. 190 §1 pkt 14 kodeksu celnego. Organ celny przyjął zgłoszenie, a następnie po przeprowadzeniu weryfikacji zgłoszenia celnego decyzją z dnia [...] listopada 2003 r. uznał zgłoszenie celne za nieprawidłowe w pozycji 6 i 7 oraz dodał poz. 8 w wyżej wymienjonym dokumencie SAD i określił kwotę wynikającą z długu celnego zgodnie z przepisami prawa celnego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Naczelnik Urzędu [...] Celnego w W. stwierdził, że zgodnie z art. 190 § 1 pkt 14 Kodeksu celnego przywóz towarów z zagranicy jest wolny od cła jeżeli przedmiotem przywozu są wzory, próbki i materiały reklamowe nie mające wartości handlowej, służące do reklamy lub akwizycji przywożone w niewielkich ilościach przez podmioty prowadzące działalność gospodarczą. Warunkiem stosowania zwolnienia od cła na podstawie art. 190 § 1 pkt 14 kodeksu celnego jest łączne spełnienie ww. przesłanek. Organ podniósł, że przy interpretacji powyższego przepisu należy mieć na uwadze postanowienia Konwencji Genewskiej z 7 listopada 1952 r. "Dla ułatwienia Importu Próbek Handlowych i Materiału Reklamowego" (Dz.U.1960r. Nr 38, poz.221), ponieważ uregulowania Konwencji są zgodnie z art. 87 ust. 1 Konstytucji RP normami bezwzględnie obowiązującymi. Stosownie do art. IV pkt 1 ww. Konwencji, każda z układających się stron zwolni od ceł importowych katalogi, cenniki, notatki handlowe dotyczące:

a/towarów przeznaczonych do sprzedaży lub wynajęcia, lub

b/usług w zakresie transportu lub ubezpieczeń handlowych, oferowanych przez osobę zamieszkała na terenie drugiej układającej się strony jeżeli te dokumenty są importowane z terytorium którejkolwiek z Układających się stron, pod warunkiem , że każda przesyłka składa się :

-tylko z jednego dokumentu, lub

-o ile składa się z wielu dokumentów, nie zawiera więcej niż jeden egzemplarz z każdego pojedynczego dokumentu, lub

- niezależnie od ilości dokumentów lub egzemplarzy nie przekracza wagi 1 kilograma brutto.

W świetle powyższych ustaleń nie budzi w ocenie organu I instancji wątpliwości fakt, iż towar w postaci 160 zwiastunów, o wartości 2 680,00 USD i 20 reklam stojących, o wartości 100,00 USD stanowił materiał reklamowy, jednakże został sprowadzony przez stronę w ilości hurtowej. Tak duża ilość przywiezionego towaru nie uzasadnia zwolnienia od cła. Ponieważ towar nie spełnia kryterium ilości nie może być zaliczony do grupy towarów wolnych od cła przywozowego na podstawie art. 190 § 1 pkt 14 Kodeksu celnego.

Po rozpatrzeniu odwołania strony Dyrektor Izby Celnej w W. uznał, że decyzja organu I instancji jest prawidłowa. Ponad to, co w uzasadnieniu decyzji stwierdził organ I instancji Dyrektor Izby Celnej podniósł, że przepisy Kodeksu celnego nie zawierają definicji reklamy, co oznacza, że przy interpretacji tego pojęcia należy dokonać jego gramatycznej wykładni, zgodnie z którą materiały reklamowe to przedmioty służące do rozpowszechniania informacji o towarach, ich zaletach, wartości, jakości. Przesłanka ta musi występować obiektywnie, a nie tylko w przekonaniu podmiotu dokonującego obrotu z zagranicą. W związku z powyższym nie budzi wątpliwości fakt, że sprowadzone towary są materiałami reklamowymi. Organ Celny uznał natomiast, że zwiastuny nie posiadają wartości handlowej tylko w subiektywnym odczuciu strony, w ocenie Dyrektora Izby Celnej mogłyby one być zbyte w normalnych warunkach obrotu, ponieważ nie różnią się w żaden sposób od towarów, które są przeznaczone do obrotu handlowego, posiadają więc wartość handlową.

Odnosząc się do przesłanki "niewielkiej ilości" Dyrektor Izby Celnej sięgnął do definicji Słownika Języka Polskiego, w którym pojęcie "niewielki" jest zdefiniowane jako "nieznaczny, mały", zaś pojęcie "ilość" definiuje się jako kategorię pojęciową obejmującą to, co może być mierzone lub ważone.

Mając na uwadze ilość sprowadzonego spornego towaru organ celny uznał, że trudno zgodzić się z faktem, iż byłby on w powszechnej opinii uznany za ilość niewielką. Odwołując się do orzecznictwa NSA (wyrok z 13.7.2000 r. syg.akt VSA 3050/99,) przytoczył wyrażony w tym orzeczeniu pogląd, iż art. 190 § 1 pkt 14 Kodeksu celnego nie precyzuje bliżej przesłanki "niewielkiej ilości" przez wskazanie dodatkowych kryteriów, w szczególności nie przewiduje układu odniesienia z którym należałoby porównywać ilość importowanego towaru przy ocenie czy jest to niewielka ilość w rozumieniu ww. przepisu. Oznacza to ,że "niewielka ilość" jest kryterium obiektywnym obowiązującym w obrocie powszechnie, niezależnie od szczegółowych warunków dostaw przedmiotów, w tym również zakresu obrotu towarowego stanowiącego przedmiot podstawowej działalności gospodarczej realizowanej przez importerów tych przedmiotów.

A zatem w ocenie Dyrektora Izby Celnej zwiastuny i reklamy stojące nie spełniają zarówno przesłanki wartości (towar nie może posiadać wartości handlowej) jak i przesłanki ilości oraz nie zaliczają się do żadnej z wymienionych w art. IV Konwencji Genewskiej grup materiałów reklamowych w związku z czym brak jest podstaw do uznania ww. towarów za wolne od cła na podstawie obowiązujących przepisów.

W skardze na ww. decyzję Dyrektora Izby Celnej U. sp. z o.o. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W., zarzucając decyzjom:

1/ naruszenia art. 122,187 i 191 Ordynacji podatkowej przez:

- niezgodne ze stanem faktycznym ustalenie, że zwiastuny filmowe i stojące materiały reklamowe mogłyby zostać zbyte w normalnych warunkach i nie zostały przez Spółkę pozbawione swoich cech, decydujących o tym, iż brak byłoby potencjalnej możliwości ich sprzedaży, że istnieje potencjalna możliwość sprzedaży tych towarów,

- przyjęcie , że mając na uwadze ilość sprowadzonych zwiastunów i reklam stojących trudno zgodzić się z faktem, że byłyby one w powszechnej opinii uznane za ilość niewielką.

2/naruszenia art.190 § 1 pkt 14 Kodeksu celnego przez błędną wykładnię i zastosowanie, w wyniku czego przyjęto, że towary importowane przez Spółkę miały wartość handlową i nie zostały przywiezione w niewielkich ilościach.

Rozwijając zarzuty w motywach skargi skarżąca podniosła, że w sprawie jest niesporne, że importowane przez Spółkę towary nie podlegały zwolnieniu od cła na podstawie postanowień Konwencji Międzynarodowej dla Ułatwienia Importu Próbek Handlowych i Materiału Reklamowego podpisanej w Genewie 7 listopada 1952 r. oraz, że okoliczność ta jest bez znaczenia ponieważ Konwencja Genewska i Kodeks celny zawierają niezależne od siebie podstawy prawne zwolnienia od cła materiałów reklamowych., a każda z tych podstaw prawnych inaczej definiuje poszczególne materiały reklamowe i określa inne warunki zwolnień ich od cła.

Zarzuciła również, że organy celne nie wyjaśniły jaką rolę importowany towar miał spełnić w praktyce i kto miałby być ich odbiorcą, gdyby twierdzenia organów celnych o przeznaczeniu handlowym towaru uznać za prawdziwe. Podniosła, że posiadanie jakiejkolwiek wartości przez importowany towar nie oznacza, że posiada on wartość handlową. Wyjaśniała, że towar ten nie tylko nie był przeznaczony do sprzedaży ale przede wszystkim nie nadawał się do sprzedaży. Zwiastuny są towarami nie występującymi w obrocie, są dostarczane do kin przez dystrybutora reklamowanego filmu, nie są one przedmiotem sprzedaży ponieważ mogą spełniać tylko rolę reklamową, zwiastuny reklamują wyłącznie filmy dystrybuowane przez Spółkę, co więcej przysyłane są w formacie 35 mm (taśma filmowa),co automatycznie ogranicza możliwość ich wykorzystania, dla ich odtworzenia potrzebna jest specjalistyczna aparatura, w którą wyposażone są kabiny projekcyjne kin. Również stojące materiały reklamowe z papieru są przeznaczone wyłącznie do reklamy filmów, wystawiane są na korytarzach i w holach kin. Materiały te nie występują w obrocie, nie można ich kupić, są dostarczane do kin nieodpłatnie przez dystrybutora reklamowanego filmu. Zasadniczo różnią się od towarów, które są przeznaczone do obrotu handlowego, ponieważ są pozbawione wartości handlowej w sposób obiektywny, w każdych okolicznościach i niezależnie od woli spółki. Nie są i nie mogą być przeznaczone do obrotu handlowego.

Wyjaśniła ponadto, że do jednego dystrybuowanego filmu Spółka importowała ok. 100 zwiastunów, co jest ilością niewielką w rozumieniu art. 190 § 1 pkt 14 Kodeksu celnego zważywszy, że na podstawie umowy z dostawca Spółka dostarcza taśmy filmowe do ok. 800 kin na terenie Polski, w tym do 50 tzw. kin wiodących, do których zwiastuny przekazywane są w pierwszej kolejności i jednocześnie, każde z tych kin otrzymuje zazwyczaj 2 , a niekiedy 3 zwiastuny. Każdy z dystrybuowanych przez Spółkę filmów jest oglądany przez średnio 200 000 widzów w całej Polsce, a więc z punktu widzenia celu jakiemu miały służyć materiały reklamowe, ilość w jakiej były przywożone była niewielka w porównaniu do skali projekcji filmowych i ilości kin.

Podniosła, że ocena czy ilość sprowadzonych zwiastunów jest niewielka powinna być dokonana w odniesieniu do ilości reklamowanego towaru, z uwzględnieniem jego rodzaju.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji.

Wojewódzki Sad Administracyjny zważył co następuje:

Badając zaskarżoną decyzję Sąd podzielił stanowisko strony skarżącej odnośnie naruszenia przepisu art. 190 § 1 pkt 14 Kodeksu celnego przez błędną jego interpretację.

Stosownie do art. 190 § 1 pkt 14 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz.U.Nr 23, poz. 117 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dacie dokonania zgłoszenia celnego przywóz towarów z zagranicy w ramach ustanowionych norm zwolniony jest od cła, jeżeli przedmiotem przywozu są: wzory, modele, próbki i materiały nie mające wartości handlowej, służące do reklamy lub akwizycji, przywożone w niewielkich ilościach przez podmioty prowadzące działalność gospodarczą.

Warunkiem zwolnienia od cła towarów na podstawie art. 190 § 1 pkt 14 jest więc łączne spełnienie czterech przesłanek:

1/przedmiotem importu muszą być wzory, modele, próbki i materiały służące do reklamy lub akwizycji, 2/muszą to być rzeczy nie posiadające wartości handlowej, 3/ mają być przywiezione w niewielkiej ilości i 4/ przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą.

Spełnienie przez skarżącą przesłanki pierwszej i ostatniej nie budziło wątpliwości organów celnych Organy te uznały natomiast, że będące przedmiotem importu zwiastuny filmowe i stojące materiały reklamowe nie podlegają zwolnieniu od cła na podstawie art. 190 § 1 pkt 14 ponieważ nie spełnione zostały dwie pozostałe przesłanki: sprowadzone towary posiadają wartość handlową i zostały sprowadzone w ilości, której organy celne nie uznały za małą ilość w rozumieniu powołanego przepisu.

Przepisy kodeksu celnego nie precyzują wskazanych wyżej przesłanek zwolnienia towarów od cła, nie wskazują również kryteriów jakimi należy się kierować przy ich interpretacji, co budzi kontrowersje i trudności przy orzekaniu przez organy celne na podstawie ww. przepisu, w szczególności trudności powstają przy ustalaniu czy spełniona została przesłanka "niewielkiej ilości" towaru oraz "nie posiadania przez sprowadzone towary wartości handlowej".

Zdaniem Sądu przy interpretacji przesłanki "niewielkiej ilości" sprowadzonych towarów nie jest właściwe stosowanie wyłącznie wykładni językowej, którą – jako jedyną- posłużył się organ celny. W oparciu o słownik języka polskiego Dyrektor Izby Celnej dokonał wykładni pojęcia "niewielki" jako "nieznaczny, mały" ,co nie pozwoliło na jednoznaczne ustalenie jaką ilość zwiastunów w konkretnej sprawie należy uznać za "niewielką ilość" i zwolnić od cła na podstawie art. 190§1 pkt 14 kodeksu celnego.

Dotychczasowe orzecznictwo NSA, jakkolwiek niejednolite, pozwala na wyprowadzenie wniosku, że "niewielka ilość", do której odsyła art.190§1 pkt 14 kodeksu celnego jest kategorią, która powinna być oceniania w każdym konkretnym przypadku przez przyjęcie właściwego dla danego towaru kryterium odniesienia.(Odmiennie Wyrok z 13.07.2000 r. syg.akt V SA 3050/99).

W wyroku z 24 stycznia 2000 r. sygn. akt VSA 906/99 NSA wyraził pogląd, zgodnie z którym "ocena ilości sprowadzonych próbek powinna być dokonana w odniesieniu do ilości sprowadzonego towaru, z uwzględnieniem rodzaju towaru, jaki ma być reklamowany lub poddany akwizycji".

Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku a dnia 22 listopada 2000 r. sygn. akt VSA 271/00, w którym wskazał, że strona pragnąca skorzystać ze zwolnienia od cła przewidzianego w art. 190 § 1 pkt 14 kodeksu celnego powinna wskazać grupę podmiotów, dla których przeznaczone są materiały reklamowe, liczbę materiałów reklamowych dla tych podmiotów, uzasadnić celowość takiego przeznaczenia wyjaśnić sytuację w zakresie posługiwania się przez nią materiałami reklamowymi.

W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, w celu określenia czy w konkretnej sprawie spełniona została przesłanka "niewielkiej ilości" wynikająca z art. 190§1 pkt 14 kodeksu celnego należy zastosować kryterium odniesienia ilości sprowadzonych materiałów reklamowych do efektu gospodarczego, który zamierza osiągnąć importer korzystając ze sprowadzonych materiałów reklamowych, przy czym należy wziąć w szczególności pod uwagę liczbę potencjalnych odbiorców, do których skierowane zostaną materiały reklamowe.

Należy więc odnieść ilość sprowadzonych zwiastunów filmowych i reklam do ilości kin do których będą one kierowane. Kin tych, czego organ celny nie kwestionuje, jest około 800. Reklama nie będzie więc dostarczona do wszystkich kin równocześnie. Taka ilość materiałów reklamowych musi być zatem przekazywane sukcesywnie. W pierwszej kolejności do około 50 kin wiodących przekazywane będą równocześnie 2 lub 3 zwiastuny. Porównanie ilości wszystkich kin – odbiorców materiałów oraz potencjalnych widzów pozwala w ocenie sądu na przyjęcie, że w tym konkretnym przypadku 160 sztuk materiałów reklamowych i 20 sztuk reklam stojących stanowi niewielką ilość w rozumieniu art. 190 § 1 pkt 14 Kodeksu celnego.

Sąd nie podzielił także poglądu organów celnych, według których sprowadzone materiały reklamowe tylko w subiektywnym przekonaniu strony nie posiadają wartości handlowej, nie różnią się bowiem w żaden sposób od towarów przeznaczonych do obrotu handlowego. W ocenie sądu brak wartości handlowej zwiastunów i reklam stojących wynika z samej istoty tych materiałów reklamowych. Jak wynika z przedstawionego przez Spółkę i nie zakwestionowanego przez organy celne stanu faktycznego przeznaczeniem zwiastunów i reklam było wyłącznie reklamowanie u potencjalnych nabywców, tj. w kinach filmów jednego producenta i tylko w takim celu mogły być one wykorzystywane. Jak dodatkowo wyjaśnił na rozprawie przed WSA w Warszawie pełnomocnik skarżącej, po wykorzystaniu zwiastuny są niszczone przez utylizację wykonywaną przez wyspecjalizowaną firmę. Należy wyjaśnić, że nie istniała konieczność pozbawiania ich cech "decydujących o tym , że brak byłoby potencjalnej możliwości ich sprzedaży" ponieważ towary takich cech jak wyżej wyjaśniono z istoty swojej nie posiadały.

Sąd podzielił niekwestionowany przez skarżącą pogląd organów celnych, zgodnie z którym w sprawie nie zaistniały przesłanki do zwolnienia zwiastunów filmowych i reklam stojących od cła na podstawie Konwencji Genewskiej z 7 listopada 1952 r. "Dla ułatwienia Importu Próbek Handlowych i Materiału Reklamowego" (Dz.U.1960r. Nr 38, poz.221).

Należy stwierdzić, że ww. Konwencja oraz Kodeks celny są to dwa niezależne od siebie akty prawne, niezależnie regulujące reguły zwalniania z cła wymienionych w tych przepisach towarów. Konwencja Genewska podpisana w dla ułatwienia importu próbek handlowych i materiału reklamowego" określa sytuacje w których każda z umawiających się stron w tym Państwo Polskie obowiązane są dokonać zwolnienia od ceł importowych towary. Konwencja nie zakazuje jednak ustalenia również niezależnie od określonych w niej kryteriów wprowadzenia jeszcze innych kryteriów zwalniania towarów od cła. Takie właśnie kryteria nie naruszające postanowień Konwencji Genewskiej zostały ustanowione w art. 190 §1 pkt 14 kodeksu celnego.

Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy.

W związku powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - w oparciu o przepisy art. 145 § 1 lit. a, art. 152 i art. 200 ustawy z 30.08.2002r. Ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) - orzekł jak w sentencji wyroku.