Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 7/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2014-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 70 par. 4
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Adamiec, Sędziowie Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędzia WSA Mirosław Surma (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Szyszka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 30 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik 2004 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. Przebieg postępowania przed organami podatkowymi

1.1. Decyzją nr [...] z dnia [...]. Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. nr [...] z dnia [...]. określającą W. K. (dalej jako "skarżący") zobowiązanie w podatku od towarów i usług za październik 2004 r. w kwocie 33 301 zł.

1.2. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w prowadzonym w firmie W. K. "Stacja Paliw P-P" w K. rejestrze zakupów VAT za październik 2004 r. została ujęta faktura nr 169/P/2004 wystawiona w dniu

1 października 2004 r. przez firmę Przedsiębiorstwo - Handlowo - Usługowe J.-P Export-Import J. S. z siedzibą w S. (dalej "J.-P"). Dokument ten dotyczył nabycia oleju napędowego – produktu przeznaczonego przez skarżącego do dalszej sprzedaży, lecz nie dokumentował rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.

Z materiału dowodowego wynika, że firma J.-P – mimo posiadania przez J. S. statusu czynnego podatnika VAT, odpowiedniej koncesji

i zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej – w rzeczywistości nie prowadziła działalności gospodarczej w zakresie obrotu paliwami płynnymi. Znajduje to potwierdzenie m.in. w zeznaniach złożonych przez J. S.

w trakcie śledztwa prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową w B. B. oraz przez M. T. (pozornego kontrahenta firmy J.-P) podczas przesłuchania przez pracowników CBŚ KGP Wydział w T.-B.. J. S. w prowadzeniu firmy pomagała G. C., której Prokuratura Okręgowa w B. B. przedstawiła zarzuty dotyczące udziału wraz

z J. S., w zorganizowanej grupie przestępczej wprowadzającej do obrotu środki płatnicze pochodzące z obrotu paliwami płynnymi niespełniającymi norm jakościowych na podstawie poświadczających nieprawdę dokumentów księgowych. G. C. przyznała się do zarzucanych jej czynów i zeznała, że wszystkie wzajemne faktury VAT wystawione między J.-P a PHU "T." M. T. były fakturami fikcyjnymi, a J. S. nie użytkował i nie posiadał infrastruktury technicznej do magazynowania i transportu paliw płynnych. Powyższe wskazuje na pozorną działalność J. S.ego, który swoją firmę stworzył, by dokumentować obrót paliwa, które pochodziło z zupełnie innych źródeł. W ramach prowadzonej działalności J. S. nie dokonywał bowiem faktycznego zakupu paliw płynnych ani ich nie sprzedawał. Natomiast ewidencjonowane w ramach tej działalności faktury zakupu i sprzedaży towarów nie dokumentowały rzeczywistych transakcji. Organ dodał, że fikcyjną działalność J. S. potwierdzono

w prawomocnych wyrokach WSA w K. z dnia 19 sierpnia 2010 r., sygn. akt I SA/Ke 299/10 oraz z dnia 26 października 2011 r. sygn. akt I SA/Ke 433/11. Wobec tego zasadne jest twierdzenie, że J. S. nie sprzedał ani nie dostarczył oleju napędowego W. K.. Organ dodał także, że dokonywanie płatności za faktury zakupowe nie dowodzi, że transakcja zakupu paliwa od w/w firmy faktycznie miała miejsce. Podniósł też, że nie kwestionuje faktu dostawy paliwa, lecz prawidłowość przedmiotowej faktury VAT - brak tożsamości faktycznego sprzedawcy paliwa z osobą wystawiającą fakturę i figurującą na niej.

Organ wyjaśnił, że wnioskowane przez podatnika dowody z przesłuchania kontrahentów firmy J.-P nie mogą wpłynąć na rozstrzygnięcie sprawy. Nie dotyczą one okoliczności zakupu paliwa przez skarżącego, lecz innych transakcji, w których brał udział J. S., co nie ma znaczenia dla potwierdzenia rzetelności spornej faktury. Nadto, skarżący nie określił dokładnie kontrahentów w/w firmy. Również wnioskowane przez podatnika dowody z przesłuchania S. W., M. P. i E. C. nie zostały uwzględnione, gdyż skarżący nie wyjaśnił, jaką okoliczność faktyczną ma wykazać ich przeprowadzenie. Nie podał też adresów zamieszkania M. P. i S. W., mimo że w przypadku wniosku dowodowego z zeznań świadka to podatnik zobowiązany jest wskazać personalia świadka i jego miejsce zamieszkania.

W ocenie organu, zebrany materiał dowodowy wskazuje, że skarżący miał świadomość uczestniczenia w transakcjach stanowiących naruszenie prawa podatkowego, a w niektórych przypadkach nawet sam takie działania inicjował. Jego dobrą wiarę podważa fakt otrzymywania zwrotów pozafakturowych w postaci zwrotów gotówkowych lub paliwa oraz sprzeczności w jego zeznaniach. O braku dobrej wiary po stronie W. K. świadczą też wyjaśnienia J. S., według których zaksięgował on pozorną fakturę sprzedaży oleju napędowego do firmy skarżącego, którą wystawił na zlecenie W. K.. Ponadto, skarżący – zajmując się obrotem paliwem - powinien dołożyć należytej staranności przy weryfikacji kontrahentów, gdyż w obrocie paliwami funkcjonuje dużo firm firmujących obrót tymi wyrobami. Powyższe jest tym bardziej zasadne, że transakcje z firmą J.-P opiewały na znaczne kwoty, firma ta przysłała skarżącemu ofertę faxem, nie podpisano umowy, podatnik kontaktował się z J.-P telefonicznie i otrzymywał faktury pocztą, wyrażając zgodę, by dokumenty te były wystawiane bez podpisu osoby upoważnionej do ich wystawienia.

Odnosząc się do poprawności procesu gromadzenia materiału dowodowego organ podniósł, że stan faktyczny może zostać ustalony na podstawie dowodów przeprowadzonych przez inny organ. Ponadto, żaden z dowodów nie był oceniony

w sposób mogący sugerować dążenie organu do niekorzystnego przedstawienia podatnika lub jego kontrahentów czy też w celu obniżenia wartości dowodowej ich zeznań jako osób podejrzanych, wobec których prowadzone jest postępowanie karne. Wyjaśnił też, że obowiązkiem organu jest obiektywna ocena całości materiału dowodowego, a nie przyjęcie - jak chce podatnik - tylko tych dowodów, które są korzystne dla strony. Organ uznał również, że w sprawie brak było wątpliwości co do istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego, z którym związane są skutki podatkowe. Wobec tego zbędnym było występowanie do sądu powszechnego

w trybie art. 199a § 3 Ordynacji podatkowej.

1.3. Organ wskazał również że pięcioletni okres przedawnienia zobowiązania za październik 2004 r. upływał w dniu 31 grudnia 2009 r. Bieg terminu przedawnienia został jednak zawieszony na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz.U. z 2005, nr 8 poz. 60 ze zm.), bowiem postanowieniem z dnia 17 listopada 2009 r. inspektor kontroli skarbowej z Urzędu Kontroli Skarbowej w K. wszczął śledztwo w sprawie o przestępstwo skarbowe obejmujące swym zakresem miesiąc październik 2004 r. Do dnia wydania decyzji nie nastąpiło prawomocne zakończenie tego postępowania.

2. Skarga do Sądu

2.1. W. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. na w/w decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. oraz na poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K.

nr 339/2011. Powyższym rozstrzygnięciom zarzucił naruszenie:

a) przepisów Ordynacji podatkowej, w szczególności jej art. 122 (przez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego), art. 180, art. 187 i art. 188 (przez przeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób wybiórczy, błędną ocenę dowodów, nieuwzględnienie dowodów przemawiających na korzyść podatnika) oraz art. 199a (przez niedopełnienie przez organ obowiązku wystąpienia do sądu powszechnego o ustalenie istnienia lub nieistnienia stosunków prawnych, z którymi związane są skutki podatkowe, mimo zaistnienia wątpliwości, o których mowa w tym przepisie);

b) art. 99 ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. nr 54, poz. 535 ze zm., dalej jako "u.p.t.u."), polegające na przyjęciu, że istnieją przesłanki do określenia zobowiązania podatkowego w wysokości innej niż wynika z deklaracji podatkowej;

c) art. 86 ust. 1 u.p.t.u. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 4 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz.U. nr 97, poz. 970 ze zm.)

w zw. z art. 17 ust. 2 lit. a, art. 18 ust. 1 lit. a, art. 22 ust. 3 lit. a Szóstej Dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1997 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku

(Dz.U.U.UE L 77 Nr 145, poz. 1) polegające na przyjęciu, że skarżący nie posiada prawa do odliczenia podatku naliczonego od należnego na podstawie faktury VAT wystawionej przez firmę J.-P, w przypadku gdy skarżący nie wiedział o tym, że dostawca jest podmiotem nieuprawnionym do wystawienia tych faktur, a co za tym idzie, że faktura ta nie dokumentuje rzeczywistego zdarzenia gospodarczego z uwagi na fakt jej wystawienia przez inny podmiot niż ten, który faktycznie dokonywał dostawy paliwa;

d) art. 86 ust. 1 u.p.t.u. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 4 lit. a w/w rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r., w zw. z art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP (Dz. U. z 1997 r. nr 78, poz. 483 ze zm.), polegające na przyjęciu, że skarżący nie posiada prawa do odliczenia podatku naliczonego od należnego na podstawie faktury VAT wystawionej przez firmę J.-P, w przypadku gdy skarżący nie wiedział

o tym, że dostawca jest podmiotami nieuprawnionym do wystawienia tej faktury, a co za tym idzie, że faktura ta nie dokumentuje rzeczywistego zdarzenia gospodarczego z uwagi na fakt jej wystawienia przez inny podmiot niż ten, który faktycznie dokonywał dostawy paliwa.

2.2 W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z decyzją organu pierwszej instancji. W przypadku zaś przyjęcia przez Sąd, że kwestionowana faktura stwierdza czynność, która nie została dokonana, skarżący wniósł o:

a) wystąpienie, na podstawie 234 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską, z pytaniem prejudycjalnym do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości o dokonanie wykładni art. 2 ust. 2 Pierwszej Dyrektywy Rady Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej z dnia 11 kwietnia 1967 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich w zakresie podatków obrotowych (67/227/EWG) w zw. z art. 17 ust. 2 lit. a, art. 18 ust. 1 lit. a i art. 22 ust. 3 lit. a Szóstej Dyrektywy, t.j. "czy w/w przepisy prawa wspólnotowego wyłączają możliwość pozbawienia podatnika możliwości odliczenia podatku naliczonego od należnego na podstawie faktur wystawionych przez podmiot nieuprawniony do wystawiania faktur, w sytuacji gdy podatnik nie wiedział o tym, że fakturę wystawił dostawca nieuprawniony do takiego działania,

a więc gdy nie wiedział, że faktury nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych z uwagi na fakt ich wystawienia przez inny podmiot niż ten, który faktycznie dokonywał dostawy paliwa?";

b) zadanie Trybunałowi Konstytucyjnemu, na podstawie art. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U. nr 102, poz. 643 ze zm.) pytania: "czy art. 86 ust. 1 u.p.t.u. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 4 lit. a w/w rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r., w zakresie w jakim pozbawia podatnika odliczenia podatku naliczonego od należnego, na podstawie faktury wystawionej przez podmiot nieuprawniony do wystawienia faktury VAT, w przypadku gdy podatnik nie wiedział o tym, że dostawca jest podmiotem nieuprawnionym do wystawienia faktury VAT, bowiem dostawcą paliwa był faktycznie inny podmiot niż podmiot wystawiający fakturę - jest zgodny z art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP?".

3. Wyrok Sądu I instancji

3.1. Wyrokiem z dnia 28 czerwca 2012 r. sygn. akt I SA/Ke 231/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. oddalił wniesioną przez skarżącego skargę.

2. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie, Sąd I instancji za własne przyjął ustalenia faktyczne poczynione w sprawie przez organy, z których wynikało, że sporna faktura nie odzwierciedla rzeczywistego zdarzenia gospodarczego, albowiem wykazana na nich jako sprzedawca oleju napędowego firma J.-P faktycznie sprzedawcą nie była, nie prowadziła działalności gospodarczej, a stworzona została jedynie do firmowania działalności innego nieustalonego podmiotu. Sąd dodał też, że już w sprawie WSA w K. o sygn. akt I SA/Ke 299/10 ustalono prawomocnie, iż firma J.-P była jedynie firmantem innego podmiotu, a orzeczenie to - z mocy art. 170 ustawy p.p.s.a. - wiąże nie tylko strony i sąd, ale też inne sądy i organy państwowe.

Sąd wyjaśnił, że Ordynacja podatkowa nie przyjęła zasady bezpośredniości w postępowaniu dowodowym. W związku z tym żądanie powtórzenia dowodu z przesłuchania świadka, uprzednio przesłuchanego w postępowaniu karnym jest uzasadnione tylko wówczas, gdy strona wskaże na konkretne okoliczności faktyczne niezbędne do wyjaśnienia sprzeczności istniejących w tych zeznaniach w porównaniu z dotychczas zebranym materiałem dowodowym. Okoliczności takich skarżący jednak nie podniósł, a z uzasadnienia skargi wynika, że za pomocą ponownego przesłuchania świadków chciał ustalić okoliczność już ustaloną przez organ, że firma J.-P firmowała faktyczne dostawy paliwa. Skoro zaś okoliczności te były niesporne, nie było potrzeby prowadzenia w/w dowodów. Za niezasadny Sąd uznał również zarzut dotyczący nieuwzględnienia przez organ wniosku dowodowego o przesłuchanie S. W., M. P. i E. C.. Strona postępowania winna bowiem zgłaszać organowi dowody, które mogą doprowadzić do wykazania innego niż ustalony stan faktyczny sprawy. Tymczasem wnioski dowodowe skarżącego takich standardów nie spełniały. Tezy dowodowe dotyczyły bowiem okoliczności dostaw paliwa dla J.-P i dostawy dla skarżącego w sytuacji, gdy niespornym było, że paliwo było z tej firmy dostarczane, a jedynie jego sprzedawcą nie był J.-P. W tym kontekście Sąd zaakceptował również stanowisko organu w kwestii niewskazania przez skarżącego adresów świadków.

3.3. Zdaniem WSA w K., prawidłowo zakwestionowano stronie prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego ze spornej faktury, gdyż zgodnie z art. 86 ust. 1 u.p.t.u. podatnik może korzystać z prawa do odliczenia podatku od towarów i usług z tytułu dostaw towarów lub świadczenia usług przez innego podatnika wyłącznie w odniesieniu do podatku wynikającego z faktury, dokumentującej faktycznie zrealizowaną przez jej wystawcę czynność podlegającą opodatkowaniu tym podatkiem. W przypadku gdy podatek wynika jedynie z faktury, która nie dokumentuje faktycznego zdarzenia rodzącego obowiązek podatkowy u jej wystawcy - faktura taka nie daje uprawnienia do odliczenia wykazanego na niej podatku. Sąd dodał przy tym, że przepis art. 86 ust. 1 u.p.t.u. (konsumujący

w zasadzie § 14 ust. 2 pkt 4 lit. a wymienionego już wyżej rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r.) jest zgodny z Konstytucją RP. Gwarantuje bowiem, że prawo do odliczenia podatku naliczonego związane jest jedynie

z rzeczywistymi zdarzeniami gospodarczymi. Wniosek skarżącego o zwrócenie się do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności w/w przepisów z Konstytucją nie został zatem przez Sąd uwzględniony.

W ocenie WSA w K. przepis art. 86 ust. 1 i 2 u.p.t.u. jest również zgodny z VI Dyrektywą, gdyż na gruncie tej dyrektywy prawo do odliczenia może dotyczyć wyłącznie czynności, które zostały faktycznie dokonane. Sąd stwierdził przy tym, że skarżący zawierając sporną transakcję wiedział lub powinien był wiedzieć, że kupuje paliwo nie od osoby uwidocznionej na fakturze. Świadczy o tym wyjaśnienie

J. S., w którym wskazał, że wystawił jedną pozorną fakturę na zlecenie skarżącego. W. K. nie przedstawił na tę okoliczność kontrdowodu,

a zaprzeczenie powyższemu na etapie skargi nie deprecjonuje tego dowodu.

W świetle bowiem zasad doświadczenia życiowego nie można zakładać, że

J. S. – mimo prawa odmowy zeznań – składałby zeznania obciążające głównie jego samego, gdyby nie opierały się na prawdzie. Skoro więc podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, że kupuje towar od osoby nieuwidocznionej na fakturze, to nie może skutecznie domagać się prawa do odliczenia podatku należnego z tej faktury. Sąd przypomniał również, że prawo podatnika do odliczenia podatku oraz zasada neutralności mogą doznać wyjątku, gdy ma miejsce działanie

w nieuczciwych celach lub nadużycie prawa. Z powyższych względów wniosek

o wystąpienie z pytaniem prejudycjalnym do Trybunału Sprawiedliwości nie został przez Sąd uwzględniony, zwłaszcza, że został niewłaściwie sformułowany.

Sąd za niezasadny uznał również zarzut naruszenia przez organ art. 199a Ordynacji podatkowej. Przepis ten ma bowiem zastosowanie jedynie w wypadku zaistnienia wątpliwości natury prawnej. W niniejszej zaś sprawie spór zasadzał się na okoliczności faktycznej.

3.4. Końcowo Sąd z urzędu stwierdził, że w niniejszej sprawie zobowiązanie nie uległo przedawnieniu z uwagi na zastosowanie przed jego upływem środków egzekucyjnych przez Naczelnika II Urzędu Skarbowego w K.

(art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej).

4. Wyrok Sądu II instancji

4.1. Na skutek skargi kasacyjnej W. K. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 listopada 2013 r. sygn. akt I FSK 1724/12 uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w K..

4.2. NSA podkreślił, że na obecnym etapie postępowania strona nie kwestionuje, poczynionych w sprawie przez organy, a zaakceptowanych przez Sąd pierwszej instancji ustaleń faktycznych, z których wynika, że faktura wystawiona przez J.-P nie dokumentuje faktycznego zdarzenia gospodarczego, gdyż firma ta nie była faktycznym sprzedawcą nabytego przez stronę paliwa. Jak też tego, że skarżący o takim przebiegu operacji gospodarczych wiedział lub przy zachowaniu należytej staranności powinien był wiedzieć. Ustalenia te zatem Naczelny Sąd Administracyjny uznaje za niesporne.

W tak ustalonym stanie faktycznym – czego podatnik również nie kwestionuje – prawidłowo odmówiono skarżącemu prawa do odliczenia podatku naliczonego, wynikającego ze spornej faktury. Aby bowiem można było wynikającą z faktury kwotę traktować jako podatek należny czy też naliczony, faktura taka musi dokumentować czynność rzeczywiście zrealizowaną, pomiędzy stronami na niej uwidocznionymi. Prawidłowość materialno-prawna faktury zachodzi, jeżeli odzwierciedla ona prawdziwe zdarzenie gospodarcze. A contrario nie będzie można uznać za prawidłową faktury, gdy sprzecznie z jej treścią wykazuje ona zdarzenie gospodarcze, które w ogóle nie zaistniało, bądź zaistniało w innych rozmiarach, albo między innymi podmiotami.

4.3. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że Dyrektor Izby Skarbowej i Sąd I instancji wskazali na różne przyczyny braku przedawnienia zobowiązań podatkowych strony. Zdaniem organu, do przedawnienia nie doszło, gdyż inspektor kontroli skarbowej z UKS w K. postanowieniem z dnia 17 listopada 2009 r. wszczął śledztwo w sprawie o przestępstwo skarbowe za okres objęty przedmiotowym postępowaniem, co doprowadziło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Zdaniem zaś Sądu I instancji, bieg terminu przedawnienia spornych zobowiązań został przerwany na skutek zastosowania przed upływem terminu przedawnienia tych zobowiązań środków egzekucyjnych, o których mowa

w art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej.

Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że w aktach sprawy znajduje się w/w postanowienie z dnia 17 listopada 2009 r. Nie wynika z nich jednak, by skarżący

o wszczętym tym postanowieniem postępowaniu był poinformowany przed upływem terminu przedawnienia spornych zobowiązań, co jest konieczne do zawieszenia biegu terminu przedawnienia.

Wątpliwości NSA wzbudziło również to czy w sprawie doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia ze względu na zastosowanie środków egzekucyjnych. Z akt sprawy wynika, że tytuły wykonawcze o numerach od SM6/3417/09 do SM6/3429/09 z dnia 22 września 2009 r. zostały dwukrotnie zwrócone do wierzyciela z uwagi na wskazany w nich nieprawidłowy adres zobowiązanego. Tytuły wykonawcze zawierające prawidłowy adres zobowiązanego zostały ponownie skierowane przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego

w K. w dniu 12 listopada 2009 r. Tytułom tym zostały nadane nowe numery (SM 6/4339/09 - dot. VAT za październik 2004 r.). W celu wyegzekwowania zaległości objętych w/w tytułami wykonawczymi organ egzekucyjny w dniu

12 listopada 2009 r. dokonał zajęć prawa majątkowego stanowiącego wynagrodzenia za pracę u pracodawcy "G.S. G. J." oraz prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku Bankowego w D. B. PBC S.A. W/w tytuły wykonawcze wraz z zawiadomieniami dla zobowiązanego o zastosowanych środkach egzekucyjnych zostały przydzielone poborcy skarbowemu do służby na okres od 13 do 16 listopada 2009 r. w celu ich doręczenia i dokonania czynności egzekucyjnych. W dniu 17 listopada 2009 r. poborca skarbowy sporządził raport

o niemożności dokonania czynności egzekucyjnych, z którego wynika, iż w celu przeprowadzenia czynności egzekucyjnych dwukrotnie udał się do W. K.. Poborcy skarbowemu nie udało się doręczyć w/w tytułów wykonawczych i zawiadomień o zastosowanych środkach egzekucyjnych z uwagi na zamknięte mieszkanie jak również niewpuszczenie do mieszkania zobowiązanego. W związku

z powyższym organ egzekucyjny tytuły wykonawcze przeznaczone dla zobowiązanego wraz z zawiadomieniami o zajęciach nadał za pośrednictwem poczty w dniu 17 listopada 2009 r. Do dnia 25 listopada 2009 r. brak było jednak potwierdzenia odbioru tej przesyłki. Brak jest również dowodu doręczenia i informacji

o skuteczności dokonanego przez organ egzekucyjny zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku Bankowego w D. B. PBC S.A.

W dniu 23 listopada 2009 r. do organu egzekucyjnego wpłynęło natomiast pismo stanowiące odpowiedź na zajęcie prawa majątkowego stanowiącego wynagrodzenia za pracę zobowiązanego. Wynika z niego, że skarżący jest zatrudniony i pobiera najniższe wynagrodzenie w wysokości wolnej od zajęcia.

W ocenie NSA, w aktach sprawy brak jest dowodów doręczeń zawiadomień strony o zastosowanych w stosunku do niej środków egzekucyjnych. Wobec tego trudno jest ocenić, na jakiej podstawie WSA w K. uznał, że w sprawie nie doszło, przed wydaniem zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej, do upływu terminu przedawnienia spornego zobowiązania. W konsekwencji NSA za uzasadniony uznał zarzut naruszenia art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "ustawa p.p.s.a"). Sąd I instancji, na podstawie art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. powinien był bowiem z urzędu zbadać kwestię przedawnienia. Tymczasem wskazał jedynie, że przedawnienie spornych zobowiązań nie nastąpiło ze względu na zastosowanie środków egzekucyjnych, choć kwestia ta budzi poważne wątpliwości i wymaga ponownego zbadania w sposób, który umożliwi poznanie pełnych motywów rozstrzygnięcia.

Za częściowo zasadny NSA uznał także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i 134 § 1 ustawy p.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie w sprawie

i nieuzasadnione oddalenie skargi na decyzję, która wydana została z naruszeniem przepisów mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 208 § 1 w zw.

z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez ich niezastosowanie. Sąd I instancji co najmniej przedwcześnie – bez odpowiedniego zbadania kwestii przedawnienia – oddalił bowiem skargę strony.

5. Ponowne postępowanie przed WSA w K.

5.1. W dniu 28 stycznia 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej w K. złożył do WSA w K. pismo procesowe, w którym wskazał, że w dniu 10 listopada 2009 r. wystawiono dla W. K. tytuł wykonawczy nr SM 6/4339/09 dot. zobowiązania podatkowego za październik 2004 r. i przesłano go skarżącemu za pośrednictwem poczty. Tytuł ten został odebrany osobiście przez W. K. w dniu 4 grudnia 2009 r., a adres, na który dokonano doręczenia, jest nadal aktualny w ewidencjach organów podatkowych. W celu wyegzekwowania w/w zaległości dokonano zajęć prawa majątkowego stanowiącego wynagrodzenie za pracę u pracodawcy "PPHU G-S. J. G." oraz prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku Bankowego w D. B. PBC S.A. Zawiadomienie o zajęciu wynagrodzenia doręczono pracodawcy w dniu 16 listopada 2009 r., a zawiadomienie o zajęciu rachunku Bankowego doręczono Bankowi w dniu

18 listopada 2009 r. W odpowiedzi na zawiadomienie pracodawca poinformował, że skarżący jest u niego zatrudniony i pobiera wynagrodzenie w wysokości wolnej od zajęcia. D. B. poinformował zaś, że zajęcie zostało przyjęte do prowadzonego w tym Banku rachunku W. K. i w miarę wpływu środków będzie sukcesywnie realizowane. Skarżący w dniu 4 grudnia 2009 r. odebrał osobiście w/w zawiadomienia o zajęciu wynagrodzenia i rachunku Bankowego.

Organ dodał, że z treści art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej wynika, że bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany, gdy w czasie jego biegu organ zastosuje środek egzekucyjny, a podatnik zostanie o tym powiadomiony. Powyższe miało zaś miejsce w niniejszej sprawie. Do wskazanego pisma organ załączył kserokopie przywołanych w nim dokumentów i na podstawie art. 106 § 3 ustawy p.p.s.a. wniósł

o dopuszczenie dowodu z tytułu wykonawczego nr SM 6/4339/09.

5.2. Na rozprawie w dniu 30 stycznia 2014 r. WSA w K. przeprowadził m.in. dowód z tytułu wykonawczego nr SM 6/4339/09. Pełnomocnik W. K. podniósł natomiast, że choć w 2009 r. wobec skarżącego zostały podjęte czynności egzekucyjne, to ich skuteczność podważa fakt, że decyzje - na podstawie których były podejmowane – zostały uchylone.

6. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje:

6.1. Dla oceny zasadności skargi zasadnicze znaczenie ma fakt, że sprawa była już przedmiotem rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten uznał zasadność skargi kasacyjnej, uchylając na podstawie art. 185 § 1 ustawy p.p.s.a. zaskarżony wyrok tutejszego Sądu i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania.

Zgodnie z art. 190 ustawy p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez NSA. Przeprowadzona przez Sąd, z zastrzeżeniem uwag i wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku sądu drugiej instancji z dnia 27 listopada 2013 r., ponowna analiza procesu decyzyjnego organów podatkowych prowadzi do wniosku, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a to oznacza, że skarga W. K. nie jest zasadna.

6.2. Na wstępie należy wskazać, że Sąd Odwoławczy przesądził, że prawidłowo odmówiono skarżącemu prawa do odliczenia podatku naliczonego, wynikającego ze spornych faktur (pkt 4.2.). Wątpliwości NSA wzbudziły natomiast ustalenia Sądu I instancji dotyczące przesłanek zawieszenia, a w szczególności przerwania biegu terminu przedawnienia dla przedmiotowego zobowiązania w VAT. W swych wytycznych NSA wskazał na potrzebę ponownego zbadania przez Sąd I instancji kwestii przedawnienia, w sposób, który umożliwi poznanie pełnych motywów rozstrzygnięcia (pkt 4.3.).

6.3. Mając na uwadze wskazania ujęte w wyroku sądu drugiej instancji Sąd, po ponownej analizie akt sprawy doszedł do wniosku, że bieg terminu przedawnienia dla przedmiotowego zobowiązania uległ przerwaniu na skutek zastosowanych środków egzekucyjnych. Określone przez organ zobowiązanie w VAT nie uległo więc przedawnieniu.

Przepis art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej, w zdaniu pierwszym, przewiduje, że bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony.

Analiza akt sprawy (w tym zawartość znajdującej się w tomie V akt administracyjnych teczki – k.161) jednoznacznie potwierdza, że w dniu 10 listopada 2009 r. wystawiono dla W. K. tytuł wykonawczy nr SM 6/4339/09 dot. zobowiązania podatkowego za październik 2004 r. i przesłano go skarżącemu za pośrednictwem poczty. Tytuł ten został odebrany osobiście przez W. K. w dniu 4 grudnia 2009 r. W celu wyegzekwowania w/w zaległości dokonano zajęć prawa majątkowego stanowiącego wynagrodzenie za pracę u pracodawcy "PPHU G-S. J. G." oraz prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku Bankowego w D. B. PBC S.A. Zawiadomienie o zajęciu wynagrodzenia doręczono pracodawcy w dniu 16 listopada 2009 r., a zawiadomienie o zajęciu rachunku Bankowego doręczono Bankowi w dniu

18 listopada 2009 r. W odpowiedzi na zawiadomienie pracodawca poinformował, że skarżący jest u niego zatrudniony i pobiera wynagrodzenie w wysokości wolnej od zajęcia. D. B. poinformował zaś, że zajęcie zostało przyjęte do prowadzonego w tym Banku rachunku W. K. i w miarę wpływu środków będzie sukcesywnie realizowane. Skarżący w dniu 4 grudnia 2009 r. odebrał osobiście w/w zawiadomienia o zajęciu wynagrodzenia i rachunku Bankowego.

Tym samym doszło do skutecznego przerwania biegu terminu przedawnienia.

6.4. Powyższym wnioskom nie zaprzeczył również skarżący, który przez pełnomocnika na rozprawie w dniu 30 stycznia 2014 r. podniósł, że choć w 2009 r. wobec skarżącego zostały podjęte czynności egzekucyjne, to ich skuteczność podważa fakt, że decyzje - na podstawie których były podejmowane – zostały uchylone. Odnosząc się do tego zarzutu Sąd uznaje go za niezasadny i podziela wyrażany w judykaturze pogląd, że czynności egzekucyjne zastosowane w związku z tytułem wykonawczym wydanym na podstawie decyzji, która następnie została uchylona zachowują moc prawną, ponieważ decyzja ta do pewnego momentu funkcjonuje w obrocie, wywołując określone skutki prawne, w tym w zakresie postępowania egzekucyjnego, a to w związku z art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej. Uchylenie decyzji nie powoduje wyeliminowania jej skutków od początku (ex tunc), gdyż taki stan nastąpiłby jedynie wówczas, gdyby decyzję tę uznano za nieważną (por. wyrok NSA z dnia 18 października 2005 r. sygn. akt I FSK 2390/04, wyrok WSA w Krakowie z dnia 10 listopada 2009 r. sygn. akt I SA/Kr 1113/09, wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2011 r. sygn. akt I FSK 323/10).

W świetle powyższego zasadne jest stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w K., zgodnie z którym w sprawie nie doszło do przedawnienia zobowiązań podatkowych.

6.5. Mając na względzie powyższe, Sąd stwierdził, że nie ma podstaw do uwzględnienia skargi i na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.