Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SAB/Po 56/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2014-09-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Zobowiązano do podjęcia czynności
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 5 ust. 2, art. 6 ust. 1, art. 16 ust. 1
journal: Dz.U. 2014 poz 782
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity
article: art. 11 ust. 1 i 4
journal: Dz.U. 2003 nr 153 poz 1503
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji - tekst jednolity
article: art. 149 par. 1, art. 200, art. 205 par. 1 i art. 209
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 18 września 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędzia WSA Elwira Brychcy Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2014 roku sprawy ze skargi R. K. na bezczynność Prezydenta Miasta P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Prezydenta Miasta P. do rozpoznania wniosku R. K. z dnia 25 września 2013 roku o udzielenie informacji publicznej, w terminie 14 dni od doręczenia odpisu prawomocnego wyroku, II. zasądza od Prezydenta Miasta P. na rzecz skarżącego kwotę 100,- zł. (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

R. K. wniósł w dniu 6 listopada 2013 r. (data przekazania przez tutejszy Sąd pisma z dnia 4 listopada 2013 r., wniesionego bezpośrednio do tutejszego Sądu - złożonego w Biurze Podawczym) skargę na bezczynność Prezydenta Miasta P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej - wydania kserokopii umowy zawartej przez Prezydenta Miast[a] P. z firmą A Sp. z o.o. umowy na budowę [...], które to żądanie było przedmiotem jego wniosku z dnia 25 września 2013 r. Skarżący domagał się zobowiązania organu do wydania żądanego dokumentu w pełnym zakresie oraz zasądzenia kosztów postępowania.

Wyjaśnił, że skarżony organ w terminie 14 dni od daty złożenia wniosku poinformował go pisemnie (pismo nr [...]) o wysokości opłaty w wysokości odpowiadającej kosztom przygotowania jawnej wersji dokumentacji związanej z żądaniem wniosku (koszt [...] kserokopii stron formatu A4, całkowity koszt przygotowania żądanej dokumentacji wynosi [...] zł). Dalej podał, że w dniu 15 października 2013 r. skarżący drogą telefoniczną oraz elektroniczną zmodyfikował wniosek, żądając wydania jedynie wyłącznie kserokopii przedmiotowej umowy - bez załączników, a następnego dnia uiścił wymaganą przez organ opłatę w wysokości kosztów przygotowania kserokopii w wysokości [...] zł (koszt kserokopii [...] stron formatu A4). Następnie podniósł, ze w dniu 17 października 2013 r. organ wydał żądaną kserokopię umowy, jednakże z mocno okrojoną jej treścią, tj. usunął z niej niekiedy całe strony z najbardziej istotnymi informacjami, przy czym nie poinformował skarżącego o przesłankach swojego działania. W jego ocenie organ w dalszym ciągu pozostaje w bezczynności względem załatwienia prawy z jego wniosku dotyczącego udzielenia kompletnej umowy zawartej przez organ z kontrahentem, które to żądanie dotyczy informacji publicznej "w rozumieniu art. 1 i art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret pierwszy" ustawy o dostępie do informacji publicznej. Na taki stan rzeczy, zdaniem strony, wskazuje brak udzielenia odpowiedzi przez organ, tendencyjna kwalifikacja wniosku, podanie dodatkowego warunku jej udzielenia, a także bezzasadne przedłużenie terminu załatwienia sprawy, które to czynności nie czyniły zadość wymogom udzielenia informacji publicznej w trybie powołanej ustawy.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta P. wniósł o oddalenie skargi. Organ wyjaśnił, że we wniosku z dnia 25 września 2013 r. skarżący zwrócił się do organu o udostępnienie informacji publicznej w postaci podpisanej przez Prezydenta Miasta P. [...] umowy na budowę [...] z firmą A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, zaś w dniu 9 października 2013 r. organ poinformował wnioskodawcę, że wobec treści art.15 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz w związku z zarządzeniem Prezydenta Miasta P. wnioskodawca obowiązany jest ponieść koszty kopiowania, które w przypadku dokumentacji związane z wnioskiem wiążą się z wykonaniem kserokopii [...] stron i wynoszą [...] zł i wezwał stronę do uiszczenia opłaty w terminie 14 dni oraz poinformował o możliwości wycofania wniosku.

Dalej wyjaśnił, że po uprzedniej rozmowie telefonicznej z pracownikiem organu skarżący w dniu 15 października 2013 r. za pośrednictwem poczty elektronicznej zmodyfikował wniosek, wskazując, że wnosi o doręczenie wyłącznie kserokopii przedmiotowej umowy - bez załączników; w związku z tym w załączeniu do pisma z dnia 17 października 2013 r. organ przedłożył wnioskodawcy kserokopię umowy w sprawie [...], zawartą pomiędzy Miastem P. a A Sp. z o.o. z dnia [...] 2013 r. (zwanej dalej: umową PPP) bez załączników z fakturą potwierdzającą wykonanie usługi kserograficznej.

Organ zaprzeczył, jakoby w sprawie doszło do naruszenia przepisów powołanej ustawy i bezczynności po jego stronie. Odnosząc się do poszczególnych kwestii podniesionych w skardze, organ stwierdził, że udzielił skarżącemu odpowiedzi na wniosek w ustawowym terminie, a jego działanie było zgodne z przepisami art. 13 ust. 1 i art. 15 ust. 2 powołanej ustawy o dostępie do informacji publicznej. Podniósł, że naliczenie opłaty na podstawie art. 15 ust. 1 powołanej ustawy było uzasadnione, a nie stanowiło dodatkowego warunku udostępnienia informacji. W ocenie organu zakres udostępnionej skarżącemu informacji był zgodny z wnioskiem, bowiem po zmodyfikowaniu swojego wniosku w dniu 15 października 2013 r., strona bezspornie domagała się wydania kserokopii umowy PPP - bez załączników i organ kserokopię tej umowy. Stosownie do wniosku, skarżącemu udostępnił w dniu 17 października 2013 r., jednakże w treści umowy zostały "zakryte" elementy stanowiące część objętą tajemnicą przedsiębiorstwa, co stanowiło działanie oparte na treści art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W tym zakresie organ odwołał się do definicji tajemnicy przedsiębiorstwa wskazanej w ustawie z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (art. 11 ust. 4), a za tajemnicę przedsiębiorstwa mogą być uznane wyłącznie takie informacje, co do których podjęto niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Dalej wyjaśnił, że stosownie do ustaleń poczynionych w dniu 1 marca 2013 r., a zatem przed podpisaniem umowy PPP, pewne elementy umowy zastrzeżono jako tajemnicę przedsiębiorstwa, co nastąpiło w rezultacie szczegółowych i długotrwałych uzgodnień co do jej zakresu pomiędzy stronami umowy. Organ następnie wyjaśnił przyczyny, dla których nastąpiło zastrzeżenie tajemnicy przedsiębiorstwa, której ujawnienie stanowiłoby przede wszystkim czyn nieuczciwej konkurencji, którego organ nie może się dopuścić. Na potwierdzenie swojego stanowiska organ przywołał pismo kontrahenta z dnia 1 marca 2013 r, oraz korespondencję poczty elektronicznej. W ocenie strony, organ przedłożył część jawną umowy PPP zawierającą informację publiczną w pełnym możliwym do udostępnienia zakresie, zakrywając dane podlegające ochronie, co nastąpiło zgodnie ze stanowiskiem przyjmowanym w orzecznictwie. Nadto organ zauważył, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie znajdują zastosowania na etapie poprzedzającym wydanie decyzji o odmowie udostępnia informacji publicznej. Podniósł również, że skarżący w żaden sposób nie kwestionował działania organu przed wniesieniem skargi, przy czym nawet w przypadku uwzględniania skargi, której zasadności zaprzecza, organ nie będzie miał możliwości udostępnienia informacji publicznej w jakimkolwiek szerszym stopniu niż udostępniony w dniu 17 października 2013 r. Reasumując, organ uznał, że skarżący otrzymał umowę PPP, w której z uwagi na tajemnicę przedsiębiorstwa organ obowiązany był "zakryć" dane podlegające ochronie; udostępnienie informacji nastąpiło w terminie, a opłatę naliczono stosownie do obowiązujących przepisów, w konsekwencji brak jest podstaw do stwierdzenia bezczynności organu.

Postanowieniem z dnia 6 marca 2014 r. sygn. akt II SAB/Po 128/13, wydanym na rozprawie, Sąd zawiesił postępowanie w sprawie, które zostało uchylone przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 9 czerwca 2014 r. sygn. akt I OZ 305/14. Sprawa był następnie prowadzona pod nową sygn. akt II SAB/Po 56/14.

Na rozprawie dniu 4 września 2014 r. Sąd postanowieniem wydanym na podstawie art. 33 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dopuścił do udziału w sprawie Stowarzyszenie Sieć Obywatelska - Watchdog Polska z siedzibą w Warszawie, którego wniosek w tym przedmiocie wpłynął do Sądu w dniu 29 sierpnia 2014 r.

Skarżący podtrzymał swoje dotychczasowe wnioski i argumentację, podkreślając, że w jego ocenie to inwestor zagraniczny decydował, które fragmenty umowy należy utajnić, co zdaniem strony jest niedopuszczalne. Podniósł, że przysługuje mu prawdo do informacji np. w zakresie kar umownych, jakie Miasto miałoby płacić na podstawie tej umowy, jak również, że Sąd powinien mieć dostęp do pełnej wersji umowy. Ponadto skarżący oświadczył, że w jego ocenie intencją organu jest ukrycie skutków finansowych umowy

Pełnomocnik organu podtrzymał stanowisko wyrażone w odpowiedzi na skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył , co następuje.

Skarga jest zasadna.

Przedmiotem skargi jest zarzucana Prezydentowi Miasta P. bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej udzielanej na zasadach i w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2014 r., poz. 782]) - dalej: u.d.i.p., która w art. 21 stanowi, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.) - dalej: p.p.s.a. Wniesienie skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie wymaga wyczerpania trybu określonego w art. 52 § 1 i 4 p.p.s.a. oraz art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.).

Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku w zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Natomiast jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2). Z kolei zgodnie z art. 16 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następuje w drodze decyzji (ust. 1). Do decyzji, o której mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (ust. 2).

Rozpoznanie wniosku o udzielenie informacji publicznej, zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w powołanej ustawie o dostępie do informacji publicznej, następuje w formie czynności materialno-technicznej w razie udzielenia informacji publicznej, zaś w razie odmowy udzielenia informacji publicznej - w formie decyzji. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p., a podmioty zobowiązane do jej udzielenia w art. 4 u.d.i.p. W świetle powołanych przepisów informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. zawiera przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej podlegających udostępnieniu, w którym znalazły się m.in. informacje o "danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć" (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret pierwsze u.d.i.p.). Na gruncie przepisów ustawy, w doktrynie i orzecznictwie w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują, bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w zakresie tych kompetencji, jak również odpowiednio taka wiadomość, która odnoszona jest do wyżej wskazanych organów władzy publicznej, jednostek organizacyjnych i innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (por. wyroki NSA z dnia 30 października 2002 r. sygn. akt II SA 181/02 i II SA 1956/02 i z dnia 1 grudnia 2011 r. sygn. akt I OSK 1561/11 - dostępne w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Prawo dostępu do informacji publicznej jest gwarantowane konstytucyjnie, jako podstawowe prawo obywateli. Konstytucja RP w art. 61 ust. 1 stanowi bowiem, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a ponadto o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Zgodnie z art. 61 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenie powyższego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Adresatami obowiązku udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne wymienione w przepisach art. 4 u.d.i.p., a w szczególności organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.), do których niewątpliwie zaliczają się także organy jednostek samorządu terytorialnego, w tym wójtowie gmin (por. wyroki: WSA w Bydgoszczy z dnia 27 marca 2013 r. sygn. akt II SAB/Bd 162/12 oraz WSA w Gdańsku z dnia 27 marca 2013 r. sygn. akt II SAB/Gd 2/13 - dostępne jw.).

Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (art. 5 ust. 1 u.d.i.p.). Przepis art. 5 ust. 2 u.d.i.p. stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.

Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia, gdy w terminie ustalonym przez prawo zobowiązany podmiot nie podjął żadnych czynności w sprawie lub nie zakończył postępowania wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu, bądź nie podjął czynności, do której był zobowiązany. Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracji zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej bezczynność po stronie podmiotu zobowiązanego do udostępnienia takiej informacji zachodzi również wówczas, gdy organ, posiadając żądaną informację, udziela informacji nieadekwatnej do treści wniosku, informacji niepełnej lub wymijającej albo błędnie ocenia żądanie jako niepodlegające ustawie lub też nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia na podstawie art. 16 lub art. 17 u.d.i.p. Innymi słowy, jak trafnie wywiedziono w orzecznictwie, aby można było uznać, że nie zachodzi bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej, podmiot zobowiązany do jej udzielenia w formie uregulowanej ustawą powinien wypowiedzieć się w tym przedmiocie. Tylko w takim przypadku uwolni się od zarzutu bezczynności. Identycznie powinien postąpić w sytuacji, gdy posiada żądane informacje, lecz z uwagi na ograniczenia dostępu, nie może ich udostępnić (por. wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OSK 3109/12, LEX nr 1368964; wyrok WSA w Opolu z dnia 29 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SAB/Op 18/14 i wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 lipca 2014 r. sygn. akt II SAB/Wa 249/14 - dostępne jw.).

Niniejsza sprawa dotyczy skargi na bezczynność Prezydenta Miasta P. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej, przy czym poza istotą sporu jest to, czy żądana przez skarżącego informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Osią sporu jest bowiem to, czy organ w dniu 17 października 2013 r. rzeczywiście załatwił sprawę udostępnienia informacji publicznej w zakresie wynikającym z wniosku skarżącego z dnia 25 września 2013 r., następnie zmodyfikowanego w dnu 15 października 2013 r. Nie budzi wątpliwości Sądu rozpatrującego niniejszą sprawę, że przedmiotowa umowa PPP (zawarta pomiędzy Miastem P. a partnerem prywatnym A Sp. z o.o. z dnia [...] 2013 r.) stanowi informację publiczną w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, zawarta bowiem została przez jednostkę sektora finansów publicznych (Miasto P.), jej przedmiot obejmuje realizację powierzonych gminie prawem zadań (zadania własne), a jej realizacja nastąpi z wykorzystaniem środków publicznych. Z kolei Prezydent Miasta P., jako organ jednostki samorządu terytorialnego, jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, zgodnie z art. 4 ust. 1 (pkt 1) u.d.i.p.

Z uwagi na treść wniosku skarżącego nie można uznać, że organ udzielił pełnej informacji w dniu 17 października 2013 r., jak i w odpowiedzi na skargę. Niewątpliwie skarżący domagał się udostępnienia całej umowy PPP (tekstu zawierającego jej wszystkie postanowienia), zaś wydana wnioskodawcy kserokopia tej umowy niewątpliwe była pozbawiona części informacji stanowiących jej integralne postanowienia, co do "zakrycia" których intencją organu było zrealizowanie wymogu ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa - kontrahenta Miasta P. oraz uniknięcie popełnienia czynu nieuczciwej konkurencji.

Istotnie, prawo do dostępu do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach dotyczących tajemnic ustawowo chronionych (w tym informacji niejawnych), a także ze względu na odnoszenie się do innych danych podlegających ochronie, jak to wynika z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Niewątpliwie prawo to ograniczone jest ze względu na ochronę "tajemnicy przedsiębiorcy", które to pojęcie nie zostało zdefiniowane na gruncie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, jednak definicję legalną zbliżonego terminu "tajemnicy przedsiębiorstwa" zawierają natomiast przepisy ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz.U. z 2003 r. nr 153, poz. 1503, z późn. zm.), która w art. 11 ust. 4 stanowi, że oznacza ono "nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności". Tajemnice te podlegają ochronie w zakresie, w jakim ich ujawnienie mogłoby zagrażać lub naruszać interes indywidualnego przedsiębiorcy (art. 11 ust. 1 powołanej ustawy).

Przede wszystkim trzeba jednak podkreślić, że jeżeli konkretny dokument ma charakter informacji publicznej, to nie może być on tej cechy pozbawiony wówczas, gdy jego udostępnienie, zdaniem przedsiębiorstwa (kontrahenta organu, partnera prywatnego) lub organu władzy publicznej (partnera publicznego), mogłoby mieć negatywne konsekwencje dla tego podmiotu. Powołanie się na tajemnicę przedsiębiorcy wymaga zaś wydania rozstrzygnięcia na podstawie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Jest natomiast rzeczą oczywistą, że ani przed wniesieniem skargi, ani też do dnia rozstrzygnięcia niniejszej sprawy przez Sąd, organ nie wydał przedmiotowego postanowienia. W tej sytuacji argumenty Prezydenta Miasta P. nie zasługują na uwzględnienie. Jego stanowisko, że nawet w razie uwzględnienia skargi nie będzie mógł udzielić wnioskodawcy żądanej informacji w większym zakresie niż już to uczynił powinno był znaleźć swoje odzwierciedlenie w postanowieniu wydanym na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., jeżeli organ stwierdzi okoliczności wskazane w wyżej przywołanym przepisie art. 5 ust.2 u.d.i.p. skutkujące zaistnieniem ustawowych przeszkód do udzielenia tej informacji.

Skoro organ nie udostępnił skarżącemu żądanej przez niego informacji w pełnym zakresie wynikającym z ostatecznego brzmienia jego wniosku ani też nie wydał decyzji odmawiającej jej udzielenia - Sąd uznał zasadność skargi w przedmiocie bezczynności organu. Wyznaczony organowi termin jest wystarczający dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy i koresponduje z treścią art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Niemniej jednak Sąd nie uznał powyższej bezczynności za rażącą, gdyż organ w zakreślonym terminie wyraził swoje stanowisko, we własnym mniemaniu udzielając informacji publicznej. Nieudzielenie zaś pełnej informacji (brak udostepnienia pełnego tekstu umowy PPP) wynikało z błędnego przyjęcia, że przekazanie skarżącemu "okrojonej" wersji umowy PPP z zakrytymi postanowieniami objętymi tajemnica przedsiębiorstwa jest działaniem zgodnym z prawem. Stwierdzenie rażącego naruszenia prawa jako środek represji winno być stosowane w sposób ostrożny i tylko w sytuacjach niebudzących wątpliwości.

Reasumują wszystko powyższe, Sąd stwierdza, że Prezydent Miasta P. powinien rozpatrzyć wniosek skarżącego przez udostępnienie pełnej żądanej informacji publicznej w drodze czynności materialno-technicznej lub też wydanie decyzji odmownej, jeśli stwierdzi okoliczności wskazane w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. skutkujące zaistnieniem ustawowych przeszkód do udzielenia tej informacji w całości lub w części.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 149 § 1, art. 200 i art. 205 § 1 oraz art. 209 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania uwzględnia wniosek skarżącego i wysokość poniesionych kosztów sądowych.