Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 535/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2011-07-28 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy w części
Powołane przepisy: article: art. 243 par.1, art. 245 par. 1, 3 i 4, art. 246 par. 1 pkt 2, art. 258 par. 2 pkt 7.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 28 lipca 2011 roku Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale I Małgorzata Kowalska po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. J. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi W. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie: określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2005 roku oraz styczeń 2006 roku. p o s t a n a w i a: 1. przyznać skarżącemu W. J. prawo pomocy poprzez zwolnienie od obowiązku uiszczenia połowy wpisu sądowego od skargi; 2. oddalić wniosek w pozostałym zakresie.


UZASADNIENIE

W dniu [...] roku W. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku w określającą mu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2005 roku oraz styczeń 2006 roku.

W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 1.500 zł podatnik złożył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie. Ze złożonego na urzędowym formularzu PPF oświadczenia o stanie rodzinnym majątku i dochodach oraz dodatkowych dokumentów nadesłanych na wezwanie referendarza sądowego wynika, że jedynym źródłem utrzymania wnioskodawcy jest prowadzona przez niego działalność gospodarcza w postaci usług transportowych. Skarżący wyjaśnił, że nie posiada własnego taboru samochodowego lecz wynajmuje ciągnik siodłowy z naczepą. Wskazał, że w minionych latach w utrzymaniu firmy transportowej na rynku posiłkował się środkami finansowymi z kredytu inwestycyjnego. Wskazał, że po odliczeniu kosztów i spłacie kredytów na utrzymanie nie pozostaje mu nawet minimum socjalne. Z nadesłanych dokumentów wynika, że firma skarżącego w latach 2008 i 2009 przynosiła straty w roku 2008 na poziomie 25.000 zł zaś w roku 2009 strata wyniosła 100.000 zł jednak rok ubiegły zakończyła zyskiem w wysokości 48.121 zł. Z deklaracji VAT-7 wynika, że w miesiącach od lutego do maja 2011 roku miesięczne obroty skarżącego wahały się w granicach od 7.500 do 23.700 zł. Skarżący nie posiada żadnego majątku ani oszczędności, zamieszkuje u matki, która ponosi wszelkie koszty związane z opłatami eksploatacyjnymi. Skarżący nadesłał także wyciąg z rachunku bankowego z saldem w wysokości -73 zł, oraz zawiadomienie o jego zajęciu, wysokości rat spłacanego kredytu gotówkowego wynosi 462 zł miesięcznie, dodatkowo w rachunku tym skarżący posiada limit kredytowy wysokości 16.000 zł. Mimo skierowanego do niego wezwania wnioskodawca nie wskazał wysokości stałych obciążeń swojego gospodarstwa domowego ani wysokości dochodów matki, u której zamieszkuje.

Referendarz sądowy zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 cyt. ustawy). W myśl art. 245 § 1 powołanej ustawy prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W niniejszej sprawie skarżący wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych (punkt 4 formularza wniosku), czyli o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Zgodnie z art. 245 § 3 powołanej ustawy prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Zaś stosownie do art. 245 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi częściowe zwolnienie od opłat lub wydatków może polegać na zwolnieniu od poniesienia ułamkowej ich części albo określonej ich kwoty pieniężnej. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od oceny referendarza sądowego zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania pomocy prawnej.

We wniosku o przyznanie prawa pomocy W. J., że zamieszkuje u matki, nie ponosząc z tego tytułu żadnych opłat. Źródłem utrzymania skarżącego jest jego działalność gospodarcza, która w latach 2008-2009 przynosiła straty zaś zysk z ubiegłego roku wyniósł 48.000 zł. W bieżącym roku miesięczne obroty skarżącego od lutego do maja wahały się w granicach od 7.500 do 23.700 zł. Uwzględniając powyższe, wysokość wpisu od skargi w sprawie niniejszej tj. kwotę 1.500 zł oraz treść art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało uznać, że skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego utrzymania dlatego, w celu zachowania prawa do sądu, zasadnym jest przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od obowiązku uiszczenia połowy wpisu sądowego od skargi. Wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitego zwolnienia od kosztów sądowych uznać należy za niezasadny. Partycypacja w kosztach postępowania jest bowiem obowiązkiem strony nawet jeżeli miałoby to nastąpić z uszczerbkiem utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, a obowiązkiem strony jest poczynienie oszczędności we własnych wydatkach do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania. Przeprowadzone postępowanie wskazuje, że sytuacja materialna skarżącego ulega poprawie, niedochodowa w ubiegłych latach działalność gospodarcza zaczęła przynosić zyski i nie pozwala na przyjęcie tezy o trwałej utracie możliwości sfinansowania kosztów postępowania przez skarżącego. Dodatkowo wnioskodawca, mimo skierowanego do niego w tym zakresie wezwania, nie wskazał wysokości niezbędnych miesięcznych kosztów utrzymania ani też wysokości dochodów swojej matki, wspólnie z którą zamieszkuje, czym uniemożliwił pełną ocenę swojej sytuacji finansowej. Jednak analiza kondycji finansowej firmy skarżącego, której miesięczne obroty w roku ubiegłym kształtowały się na średnim poziomie 11.600 zł, a obroty te w roku bieżącym wahają się w granicach od 7.500 do 23.700 zł wskazuje, że jest on wstanie ponieść koszty połowy wpisu sądowego od skargi tj kwotę 750 zł.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.

P.Z-C.