Wyrok NSA, sygn. akt II SA 283-284/95
NSA w Warszawie (przed reformą)
Data orzeczenia: 1996-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 625  Poczta, telekomunikacja, radio i telewizja
Hasła tematyczne: Telekomunikacja
Administracyjne postępowanie
Koncesje
Powołane przepisy: article: art. 34 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 1993 nr 7 poz. 34
law: Ustawa z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji.
Teza: 1. Wynikające z art. 34 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji /Dz.U. 1993 nr 7 poz. 34 ze zm./ zasady jawności i równych szans wszystkich uczestników postępowania koncesyjnego oznacza, że organ koncesyjny może rozdysponować w tym postępowaniu - częstotliwość, stacje nadawcze, o których publicznie informował i tylko pomiędzy wnioskodawców, którzy złożyli wnioski w odpowiednim terminie oraz zostali umieszczeni na liście wnioskodawców podanej do publicznej wiadomości.

2. O udzieleniu bądź nieudzieleniu koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego rozstrzyga Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji, zaś Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji nadaje temu rozstrzygnięciu postać aktu zewnętrznego - indywidualnej decyzji administracyjnej.

Związanie Przewodniczącego uchwałą Rady - oznacza zatem, że treść jego decyzji administracyjnej powinna odpowiadać treści rozstrzygnięcia Rady podjętej w tej sprawie.

TEZY

1. Wynikające z art. 34 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji /Dz.U. 1993 nr 7 poz. 34 ze zm./ zasady jawności i równych szans wszystkich uczestników postępowania koncesyjnego oznacza, że organ koncesyjny może rozdysponować w tym postępowaniu - częstotliwość, stacje nadawcze, o których publicznie informował i tylko pomiędzy wnioskodawców, którzy złożyli wnioski w odpowiednim terminie oraz zostali umieszczeni na liście wnioskodawców podanej do publicznej wiadomości.

2. O udzieleniu bądź nieudzieleniu koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego rozstrzyga Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji, zaś Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji nadaje temu rozstrzygnięciu postać aktu zewnętrznego - indywidualnej decyzji administracyjnej.

Związanie Przewodniczącego uchwałą Rady - oznacza zatem, że treść jego decyzji administracyjnej powinna odpowiadać treści rozstrzygnięcia Rady podjętej w tej sprawie.


SENTENCJA

1. stwierdza nieważność decyzji Przewodniczącego KRRiT (...) w części odmawiającej (...) koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego za pomocą stacji małych mocy w (...),

2. uchyla tę decyzję w pozostałym zakresie,

3. uchyla decyzję Przewodniczącego KRRiT (...) w całości.


UZASADNIENIE

Zasadnicze znaczenie dla określenia sposobu rozdysponowania koncesji na rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych ma treść art. 34 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji. Przepis ten zawiera podstawowe gwarancje jawności postępowania koncesyjnego i równego traktowania wszystkich jego uczestników. Zobowiązuje Przewodniczącego KRRiT do publicznego ogłoszenia informacji o możliwościach uzyskania koncesji oraz do ustalenia terminu do składania wniosków o udzielenie koncesji. Obowiązkiem Przewodniczącego KRRiT jest również podanie do publicznej wiadomości listy wnioskodawców ubiegających się o koncesje. W przypadku złożenia większej liczby wniosków przekraczających istniejące możliwości rozdysponowania, wszystkie wnioski powinny być rozpatrywane w ramach jednego postępowania koncesyjnego.

W świetle tego przepisu w postępowaniu koncesyjnym podlegają rozdysponowaniu tylko te koncesje /częstotliwości, stacje nadawcze/, o których wcześniej publicznie informowano, nie tylko pomiędzy wnioskodawców, którzy złożyli wnioski w odpowiednim terminie i zostali umieszczeni na liście wnioskodawców podanej do publicznej wiadomości. (...)

Obowiązek rozpatrzenia wniosków koncesyjnych w ramach jednego postępowania oznacza (...) obowiązek rozstrzygnięcia wszystkich spraw z wniosków o ten sam rodzaj koncesji jedną decyzją administracyjną. Tylko wtedy istnieją odpowiednie możliwości porównywania konkurencyjnych wniosków i wyboru wniosku najlepszego. W ten sposób zapobiega się również stosowaniu niedozwolonych preferencji polegających na stworzeniu niektórym wnioskodawcom możliwości podejmowania koncesjonowanej działalności zanim wnioski ich konkurentów zostaną w ogóle rozpatrzone. (...)

Związanie [związanie organu koncesyjnego jego publiczną ofertą rozdysponowania określonych częstotliwości] co do zasady eliminuje możliwość dokonywania zmian w toku postępowania koncesyjnego wychodzących poza treść ogłoszeń o możliwościach rozdysponowania koncesji i o wnioskodawcach ubiegających się o przydział określonych częstotliwości albo kanałów.

Zgłaszanie w toku postępowania koncesyjnego nowych żądań dotyczących przydziału kanałów /stacji nadawczych/ można by uznać za dopuszczalne tylko wówczas, gdyby udzielenie koncesji sprowadzało się do udzielenia pozwolenia na nadawanie programu radiowego albo telewizyjnego. Trzeba zauważyć, że koncesjonowanie działalności nadawczej ma w świetle ustawy o radiofonii i telewizji również pewne cechy kontyngentowania. Dobrem reglamentowanym przez organ koncesyjny nie jest z góry założona ilość podmiotów mogących prowadzić działalność nadawczą czy ilość programów, które mogą być rozpowszechniane. Wartością podlegającą podziałowi w związku z udzielaniem koncesji są częstotliwości, kanały albo stacje nadawcze służące rozpowszechnianiu programów. Inaczej mówiąc nie ma koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego bez przydziału kanału /stacji nadawczej/.

Nie można udzielić koncesji podmiotowi spełniającemu w najwyższym stopniu wszelkie związane z tym wymagania, jeżeli organ koncesyjny nie dysponuje stosownymi możliwościami czy kanałami. (...) Dla zapewnienia jawności i równych szans w postępowaniu koncesyjnym obejmującym rozdział częstotliwości kanałów nie wystarcza informacja o tym, kto się ubiega o koncesje. Równie ważne jest poinformowanie, jakie żądania zgłosili poszczególni wnioskodawcy. Ta informacja pozwala dopiero rokować o szansach każdego z uczestników i kontrolować prawidłowość postępowania koncesyjnego. (...)

Koncesja jest zezwoleniem na rozpowszechnianie programu telewizyjnego /radiowego/ przez określony podmiot za pomocą określonych kanałów /stacji nadawczych/. Wniosek koncesyjny należy zatem identyfikować tak z określonym podmiotem jak i ze zgłoszonym przez niego żądaniem. Nie ma podstaw do twierdzenia, że wniosek złożony po terminie (...), to tylko wniosek złożony przez nowy podmiot. Zgłoszenie po terminie nowego żądania przez ten sam podmiot nie wydaje się być tylko zmianą wniosku nie podlegającą w dodatku żadnym ograniczeniom. Swoboda tak rozumianego modyfikowania wniosku koncesyjnego kolidowałaby ponadto z zakazem jego zmiany w części określającej rodzaj programu (...). Rodzaj programu /lokalny, regionalny, ogólnokrajowy/ jest określony przez zasięg nadawania, a więc przez ilość wykorzystywanych stacji nadawczych.

Trudno przyjąć, że w toku postępowania koncesyjnego można dowolnie rozszerzać żądania w zakresie stacji nadawczych będąc jednocześnie związanym złożoną we wniosku deklaracją dotyczącą określonego programu. (...)

Udzielenie przez Przewodniczącego KRRiT koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego /radiowego/ wymaga uchwały KRRiT. Przepis art. 33 ust. 3 ustawy o radiofonii i telewizji stanowi bowiem, że Przewodniczący KRRiT podejmuje decyzję w sprawie koncesji na podstawie uchwały KRRiT.

Ustawa o radiofonii i telewizji dzieli więc kompetencje w zakresie udzielania koncesji pomiędzy KRRiT i jej Przewodniczącego. Organem właściwym w sprawach koncesji jest Przewodniczący KRRiT /art. 33 ust. 2 ustawy/. Do zadań KRRiT należy jednakże podejmowanie w zakresie przewidzianym ustawą rozstrzygnięć w sprawach koncesji /art. 6 ust. 2 pkt 3 ustawy/. Ustawa nie precyzuje zakresu rozstrzygnięć koncesyjnych KRRiT.

Nie jest wobec tego jasne, jaki jest stosunek zakresów kompetencji tych dwóch organów w sprawach o udzielenie koncesji jednostkom niepublicznej radiofonii i telewizji. Należałoby w szczególności wyjaśnić na czym polega rozstrzygnięcie koncesyjne KRRiT stanowiące podstawę do wydania przez Przewodniczącego KRRiT decyzji koncesyjnej.

Przewodniczący KRRiT co do zasady pełni funkcję przewodniczącego organu kolegialnego. Kieruje pracami Rady, reprezentuje ją na zewnątrz oraz wykonuje zadania określone w ustawie /art. 10 ust. 1 ustawy/. W tym kontekście należy rozpatrywać jego kompetencje do wydawania decyzji koncesyjnych. Decyzja przewodniczącego KRRiT w sprawie koncesji jest przeniesieniem na zewnątrz woli Rady. (...) o udzieleniu bądź nieudzieleniu koncesji rozstrzyga Rada, zaś Przewodniczący nadaje temu rozstrzygnięciu postać aktu zewnętrznego - indywidualnej decyzji administracyjnej. Związanie Przewodniczącego uchwałą Rady oznacza zatem, że treść jego decyzji administracyjnej powinna odpowiadać treści rozstrzygnięcia Rady podjętego w tej sprawie. Z wymagań stawianych decyzji administracyjnej należy zaś wnosić, że uchwała Rady w sprawie koncesji powinna zawierać rozstrzygnięcie indywidualnej sprawy dotyczącej indywidualnego adresata.