Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 497/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-05-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędziowie sędzia WSA Anna Szymańska, sędzia WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2013 r. sprawy ze skargi W. I. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej - oddala skargę -


UZASADNIENIE

W dniach [...] grudnia 2007r. w wyniku kontroli przeprowadzonej przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w firmie [...], ujawniono nielegalne międzynarodowe przemieszczanie odpadów w postaci uszkodzonych pojazdów. Jak wynika z protokołu w/w kontroli, Pan W. I. złożył pisemną informację, iż do Polski sprowadzono ok. [...] szt. pojazdów z przeznaczeniem na części. Na podstawie ustaleń z w/w kontroli Główny Inspektor Ochrony Środowiska, w dniu [...] lutego 2008r., wszczął z urzędu postępowanie administracyjne (znak: [...]) w sprawie dokonania nielegalnego wwozu do Polski odpadów w postaci ok. [...] szt. używanych pojazdów i części samochodowych, o kodach [...] oraz [...], przez Skarżącego. W toku postępowania [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska przekazał oświadczenie Skarżącego, iż "pozostałości z samochodów sprzedawanych na części zostały zgodnie z wymogami ochrony środowiska przekazane firmom utylizującym dany rodzaj odpadów bez jakiejkolwiek degradacji terenu oraz środowiska". Biorąc powyższe pod uwagę, decyzją z dnia [...] grudnia 2008r., Główny Inspektor Ochrony Środowiska umorzył w/w postępowanie jako bezprzedmiotowe.

W dniu [...] lutego 2008r. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wszczął z urzędu odrębne postępowanie administracyjne, w trybie art. 32 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu, odpadów, w sprawie nałożenia na Skarżącego kary pieniężnej za nielegalne międzynarodowe przemieszczenie odpadów, w postaci ok. [...] szt. samochodów z przeznaczeniem na części, nielegalnie przywiezionych do Polski. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, decyzją znak: [...] z dnia [...] maja 2008r., w/w organ nałożył karę pieniężną w wysokości [...] zł na Pana W. I., prowadzącego działalność gospodarczą pod ww. nazwą, będącego odbiorcą odpadów, przywiezionych nielegalnie bez dokonania zgłoszenia, wymaganego na podstawie przepisów art. 3 rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14.06.2006r. w sprawie przemieszczania odpadów.

W wyniku przeprowadzenia postępowania odwoławczego, decyzją znak: znak: [...] z dnia [...] stycznia 2009r., Główny Inspektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy decyzje organu I instancji.

Decyzję znak: [...] Pan W. I. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 7 grudnia 2009r. sygn. akt IV SA/Wa 649/09 oddalił skargę. Następnie pełnomocnik Pana W. I. złożył skargę kasacyjną od w/w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 6 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 751/10, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, prawomocnym wyrokiem z dnia 23 września 2011 r, sygn. akt IV SAA/Va 1192/11, uchylił zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2008r., znak: [...].

[...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska, kierując się w/w wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie, w dniu [...] marca 2012r., wydał decyzję, znak: [...], nakładającą na Skarżącego, prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...], karę pieniężną w wysokości [...] zł, będącego odbiorcą odpadów przywiezionych nielegalnie. Strona skorzystała z przysługującego jej prawa i wniosła odwołanie od w/w decyzji.

Po rozpatrzeniu w/w odwołania, Główny Inspektor Ochrony Środowiska, decyzją znak: [...] z dnia [...] stycznia 2013r. uchylił w całości decyzję organu I instancji i nałożył karę pieniężną w wysokości [...] zł na Skarżącego, prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...], będącego odbiorcą odpadów w postaci [...] sztuk uszkodzonych niekompletnych pojazdów, przywiezionych nielegalnie z [...] na terytorium Polski.

W/w decyzja została doręczona pełnomocnikowi Strony za zwrotnym potwierdzeniem odbioru w dniu 8 stycznia 2013r. Pełnomocnik Strony zaskarżył zaś ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w części dotyczącej punktu 2

W ocenie pełnomocnika Skarżącego w/w decyzja został wydana z naruszeniem:

- art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 7, 77, 80 i 11 w związku z art. 140 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niezastosowanie się przez organ do wskazań co do dalszego postępowania, wyrażonych w wyroku Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 września 2011r., sygn. akt IV SA/WA 1192/11, a dotyczących obowiązku organu ustalenia na nowo w pierwszej kolejności stanu faktycznego sprawy (w tym poprzez wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, a w konsekwencji ustalenie prawdy obiektywnej w rozumieniu art. 7 kpa.);

- art. 78 i art. 107 3 w związku z art. 140 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez nieuzasadnione pominięcie zgłoszonych przez Skarżącego dowodów i tym samym błędne ustalenie, że w niniejszej sprawie doszło do międzynarodowego przemieszczania odpadów, którego odbiorcą był Skarżący;

- art. 32 ust.1 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, w związku z art. 1 ust. 2 oraz art. 2 pkt 14 i 34 Rozporządzenia (WE) 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i rady z dnia 14 czerwca 2006r. w sprawie przemieszczania odpadów, poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie wskazanych przepisów, a polegające na uznaniu, że przepisy te znajdują zastosowanie w razie zakupienia przez odbiorcę i przemieszczenia odpadów w granicach jednego Państwa Członkowskiego;

- art. 34 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów w związku z art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji bezpodstawne i dokonane z przekroczeniem granic swobodnego uznania administracyjnego ustalenie wysokości kary w kwocie [...] zł.

W odpowiedzi na skargę ustosunkowując się do zarzutów w niej podniesionych wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2012, poz.270 ze zm. zwanej w dalszej części p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji stanowią przepisy ustawy z dnia 29 czerwca 2007r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U Nr 124, poz. 89 ze zm. zw. w dalszej części ustawą) oraz rozporządzenia WE Nr 1013.2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. UE L 190 Z 12.07.2006r. ze zm. zwanego w dalszej części "rozporządzeniem").

Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy, wojewódzki inspektor ochrony środowiska nakłada na odbiorcę odpadów przywiezionych nielegalnie bez dokonania zgłoszenia, w drodze decyzji, karę pieniężną w wysokości od 50.000 do 300.000 zł. Stosownie zaś do treści art. 2 ust. 1 pkt. 4 pod pojęciem odbiorcy odpadów sprowadzonych nielegalnie rozumie się każdą osobę fizyczną, prawną lub jednostkę organizacyjną, do której zostały przemieszczone nielegalnie odpady domniemywa się, że władający powierzchnią ziemi, na której znajdują się nielegalnie przemieszczone odpady jest odbiorcą odpadów sprowadzonych nielegalnie.

W przedmiotowej sprawie za odpady sprowadzone nielegalnie organy uznały [...] uszkodzone pojazdy wymienione z marki oraz numeru identyfikacyjnego nadwozia w zaskarżonej decyzji, przywiezione do Polski z [...]. O tym, że pojazdy te stanowią odpad świadczy w ocenie organu treść uwierzytelnionych tłumaczeń faktur sprzedaży w/w pojazdów (nr [...]) zgodnie z którymi pojazdy znajdowały się "w stanie uniemożliwiającym poruszanie się po drogach publicznych i sprzedawany jest w stanie jak widać" bez żadnej gwarancji. Ponadto zawierają one oświadczenie sprzedawcy, iż "Nasza spółka sprzedaje samochody odkupione od firm ubezpieczeniowych, które mogą być uszkodzone lub w stanie szkody całkowitej". Dla pojazdów tych nie dołączono także [...] dowodów rejestracyjnych, co zdaniem organów oznacza, że zostały one zbyte jako wycofane z eksploatacji, nienadające się do użytkowania zgodnie z ich pierwotnym przeznaczeniem. W takich okolicznościach mogą one stanowić jedynie źródło części zamiennych. Z tego względu, w opinii Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, w/w pojazdy należało zakwalifikować do kategorii Q2 - produkty nieodpowiadające wymaganiom jakościowym oraz Q6 - przedmioty lub ich części nienadające się do użytku, zgodnie z załącznikiem Nr 1 do ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach (Dz. U. z 2010 r. Nr 185 poz. 1243 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Jednocześnie organy dla potwierdzenia swojego stanowiska powołały się na oświadczenie Skarżącego, złożone na piśmie z dnia 28 grudnia 2007r., iż wszystkie pojazdy sprowadzone z zagranicy w 2007r. zostały sprowadzone z przeznaczeniem na części.

Wskazać zatem należy, iż zgodnie z art. 63 ust. 2 rozporządzenia, do dnia 31 grudnia 2012r. wszelkie przemieszczenia wyszczególnionych w załączniku III odpadów przeznaczonych do odzysku, kierowane do Polski, podlegają procedurze uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody, przewidzianej w przepisach tytułu II. Organ II instancji wyjaśnił w zaskarżonej decyzji, że w świetle w/w regulacji międzynarodowe przemieszczenie odpadów w postaci przedmiotowych odpadów z [...] do Polski winno się odbyć w zastosowaniem procedury uprzedniego pisemnego zgłoszenia i uzyskania zgody właściwych organów (w tym także Głównego Inspektora Ochrony Środowiska). Fakt przemieszczenia w/w odpadów nie został zgłoszony zainteresowanym organom, ani też w/w organy nie wydały stosownego zezwolenia na ich międzynarodowe przemieszczenie. W swoim rozstrzygnięciu organ II instancji przytoczył treść art. 2 pkt 35 lit. a rozporządzenia (WE) Nr 1013/2006, zgodnie z którym przemieszczenie opadów dokonane bez zgłoszenia go wszystkim zainteresowanym właściwym organom zgodnie z tym rozporządzeniem, stanowi nielegalne przemieszczenie, transport przedmiotowych odpadów z [...] na terytorium Polski nosił znamiona nielegalnego międzynarodowego przemieszczenia odpadów.

Następstwem powyższego ustalenia, jest uznanie, iż wobec zlokalizowania na terenie posesji w K. przy ul. [...], na której Skarżący prowadził swoją działalność gospodarczą, w/w pojazdów skarżący uznany został zgodnie z art. art. 32 ust 1 ustawy, za odbiorcę tych odpadów.

Okoliczność ta jest została zakwestionowana przez pełnomocnika skarżącego, W skardze wskazano, iż skarżący nie był odbiorcą odpadów pochodzących międzynarodowego przemieszczania odpadów, gdyż omawiane pojazdy jako odpady nabył na terenie kraju w miejscowości' Zapole, gdzie w chwili ich zakupu od nieznanego Skarżącemu okresu czasu znajdowały się w już Polsce. Według Skarżącego odbiorcą odpadów z takiego transportu musiał być zatem inny podmiot. W związku z powyższym pełnomocnik Skarżącego stoi na stanowisku, że w niniejszej sprawie w stosunku do Skarżącego nie mogą mieć zastosowania przepisy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów.

W ocenie Sądu stanowisko Skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Z akt sprawy w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że Skarżący stał się posiadaczem przedmiotowych odpadów w postaci omawianych pojazdów na podstawie ich nabycia udokumentowanego w/w fakturami. Z uwierzytelnionego tłumaczenia tych faktur wynika, że sprzedającym pojazdy jest brytyjski podmiot, natomiast faktury wystawione są dla [...]. Słusznie zatem orzekające w sprawie organy przyjęły, że z powyższego jednoznacznie wynika, że transakcja kupna - sprzedaży formalnie została zawarta pomiędzy Skarżącym i podmiotem [...]. Okoliczność tą potwierdza także treść w/w faktur.

Ponoszona przez skarżącego okoliczność, iż faktycznie nabył te pojazdy w komisie w miejscowości Z., nie jest przez organy kwestionowana. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji odniósł się do kwestii odebrania pojazdów przez Skarżącego z komisu w miejscowości Z., wyjaśniając, że rola komisu polega na pośredniczeniu w transakcji, którą w przypadku niniejszej sprawy ostatecznie zawarł Skarżący z podmiotem brytyjskim, a przy tym komisant nie był właścicielem sprzedawanych pojazdów. Stąd też zarzut, jakoby organ nie odniósł się do powyższej okoliczności, jest pozbawiony podstaw. Ze zgromadzonych w sprawie dowodów (faktury) wynika jednak niezbicie, że transakcji dokonano bez udziału osób trzecich. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji szczegółowo odniósł się do przedmiotowej kwestii, powołując się przy tym na ustalenia poczynione przez Prokuratora Rejonowego K. w śledztwie prowadzonym przez w/w Prokuratora w sprawie nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadów w postaci uszkodzonych pojazdów przez Skarżącego (sygn. akt [...]).. Tym samym wbrew zarzutom skargi nie można mu zarzucić, iż nie dokonał w tym względzie stosownych ustaleń.

W ocenie jednak Sądu z akt sprawy, w tym przede wszystkim faktur wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że nabywcą spornych pojazdów od podmiotu brytyjskiego był Skarżący, a nie inny podmiot. A zatem formalnie to Skarżący akceptując taki sposób zakupu pojazdów uznał się za ich odbiorcę. Dodatkowo zupełnie na marginesie należy podnieść, iż w dacie kontroli sporne pojazdy znajdowały się na terenie należącym do Skarżącego, co w sytuacjach spornych pozwala w ocenie Sądu zgodnie z art. 32 ust. 1 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy przyjąć domniemanie, że odbiorcą nielegalnie sprowadzonych odpadów jest władający powierzchnią ziemi na której się one znajdują.

W skardze zakwestionowana została także wysokość nałożonej kary pieniężnej. W ocenie pełnomocnika w niniejszej sprawie brak było w ogóle podstaw do nałożenia kary, a nawet gdyby przyjąć, że podstawy takie istnieją, to nieuzasadnionym było podwyższenie dolnej granicy. Jak stwierdził pełnomocnik, w niniejszej sprawie wysokość kary określano trzykrotnie, tj. [...] zł (dot. [...] pojazdów), [...] zł (dot. [...] pojazdów) i [...] zł (dot. [...] pojazdów), a we wszystkich przypadkach organy były zgodne co do rodzaju i charakteru odpadów, możliwości zagrożeń dla ludzi i środowiska oraz uprzedniego naruszenia przez Skarżącego przepisów obowiązujących w tym zakresie. W ocenie autora skargi różnica stanowisk sprowadzała się wyłącznie do ilości sprowadzonych pojazdów i związanej z tym gradacji kary.

Zgodnie z treścią art. 34 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów przy ustalaniu wysokości kar pieniężnych, o których mowa w art. 32 i 33, należy uwzględnić w szczególności ilość, rodzaj i charakter odpadów, w tym możliwość zagrożeń dla ludzi i środowiska powodowanych przez te odpady oraz okoliczności uprzedniego naruszenia przepisów ustawy i rozporządzenia nr 1013/2006. Stosownie do treści art. 32 ust. 1 ustawy, na odbiorcę nakłada się karę w wysokości od 50.000 do 300.000 zł. Decyzją organu I instancji na Skarżącego została nałożona kara w wysokości [...] zł. Organ II instancji, zakwalifikował ww. pojazdy do odpadów o kodzie [...], tj. jako odpady inne niż niebezpieczne i dokonam zmiany rozstrzygnięcia organu I instancji nakładając na skarżącego jako odbiorcę nielegalnie przywiezionych odpadów w ilości [...] sztuk uszkodzonych pojazdów, karę pieniężną w wysokości [...] zł. Przyjęta przez organ odwoławczy wysokość kary w ocenie Sądu została należycie uzasadniona. Organ wskazał bowiem czym kierował się przy jej ustalaniu, podkreślił, że wziął pod uwagę ilość odpadów- [...] sztuki, ich inny niż niebezpieczny charakter, brak śladów zanieczyszczenia terenu substancjami ropopochodnymi i tym samym brak wystąpienia zagrożeń dla ludzi i środowiska powodowanych przez odpady. Wbrew zarzutom skargi nie można zaś uznać, aby ustalona przez organ kara była nieadekwatna.

Sąd uznał także za nieuzasadniony zarzut naruszenia przez organy art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe postępowanie było przedmiotem zaskarżenia, poprzez niezastosowania się do wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, określonych w wyroku z dnia 23 września 2011r. sygn. akt IV SA/Wa 1192/11.

Jak stwierdził pełnomocnik, "w ocenie Sądu zasadniczą kwestią wymagającą rozważenia przez organy administracyjne była okoliczność, czy Skarżący W. I. dokonał międzynarodowego- przemieszczania odpadów, a jeśli tak, to czy nastąpiło to przed czy po dniu 12 lipca 2007r., z którą to datą zaczęły obowiązywać przepisy ustawy z dnia 29 czerwca 2007r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów". Według pełnomocnika organy obu instancji nie dokonały na nowo ustaleń w pierwszej z w/w kwestii, opierając się w swoich rozstrzygnięciach wyłącznie na znajdujących się w aktach sprawy czterech fakturach sprzedaży z dnia [...] listopada 2007r. W/w organy uznały w/w dokumenty za dowód wystarczający, że to Skarżący dokonał przemieszczania odpadów w czasie obowiązywania wyżej wskazanych przepisów, w sytuacji, gdy sam fakt dokonania tej czynności (jak i ewentualna data) budziły i budzą poważne wątpliwości, których rozstrzygnięcia organy się nie podjęły.

Jak wynika z treści w/w wyroku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w niniejszej sprawie orzekł, że "właściwe organy powinny w pierwszej kolejności ustalić na nowo stan faktyczny (art. 7, 77§1 k.p.a.), zastosować odpowiednie przepisy prawa materialnego zgodnie z regułą lex retro non agit i dokonać następnie ich właściwej wykładni". W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy, w ocenie Sądu dokonał właściwych ustaleń, mając na uwadze powołane dowody, okoliczności oraz przytoczoną argumentację, wyjaśnił, iż od daty wejścia w życie ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, Skarżący nabył cztery pojazdy stanowiące odpady. W/w organ miał do czynienia ze stanem faktycznym, w którym dokonano nielegalnego przemieszczenia czterech pojazdów stanowiących odpady, których odbiorcą w sposób formalny w dniu [...] listopada 2007r. stał się Skarżący.

Wbrew zaś zarzutom skargi ani z treści w/w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ani z treści art. 32 ust. 1 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, nie wynika, aby organ w niniejszej sprawie był zobowiązany do ustalenia, czy to Skarżący dokonał nielegalnego międzynarodowego przemieszczania odpadów, będących przedmiotem niniejszego postępowania. W okolicznościach niniejszej sprawy istotne jest czy Skarżący był odbiorcą przedmiotowych odpadów, co w ocenie Sądu zostało przez orzekające organy rzetelnie ustalone i wyjaśnione.

W ocenie Sądu na uwzględnienie nie zasługują także zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów procedury administracyjnej. Wskazać tutaj należy, iż postępowanie przeprowadzone zostało z poszanowaniem zasady prawdy obiektywnej sformułowanej w art. 7 k.p.a. Materiał dowodowy zebrany i rozpatrzony został, zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a., a strona miała możliwość brania udziału w postępowaniu. Organy dokonały oceny materiału dowodowego zgodnie z treścią art. 80 k.p.a. Podkreślić także należy, iż wbrew twierdzeniu strony Skarżącej organy w ocenie Sądu wyjaśniły i rozpatrzyły wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy.

Reasumując Sąd uznał, że w sprawie nie doszło do naruszenia prawa materialnego ani do naruszenia przepisów postępowania, które miałoby wpływ na jej wynik, dlatego też z powyższych względów na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji.