Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1336/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2018-02-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzje I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 1, art. 134, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 50 ust. 2, art. 50 ust. 4, art. 14
journal: Dz.U. 2016 poz 930
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity
article: art. 7, art. 11, art. 77 par. 1, art. 80
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.),, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj, Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 1 lutego 2018 r. sprawy ze skargi L. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie specjalistycznych usług opiekuńczych uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta S. z dnia [...] r. nr [...].


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., nr [...], wydaną z upoważnienia Burmistrza Miasta S., na podstawie art. 50 ust. 2 i 4, art. 106 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2016 r., poz. 930) oraz rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 22 września 2005 r. w sprawie specjalistycznych usług opiekuńczych (Dz.U. nr 189, poz. 1598 ze zm.), przyznano L. P. pomoc społeczną w formie specjalistycznych usług opiekuńczych na rzez syna T. P., tj.:

1. uczenie i rozwianie umiejętności niezbędnych do samodzielnego życia, w tym:

a) kształtowanie umiejętności zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych i umiejętności społecznego funkcjonowania, motywowanie do aktywności, leczenia i rehabilitacji, prowadzenie asystowania w codziennych czynnościach życiowych, w szczególności takich jak:

- samoobsługa, zwłaszcza wykonywanie czynności gospodarczych i porządkowych, w tym umiejętność utrzymania i prowadzenia domu,

- dbałość o higienę i wygląd,

- wspólne organizowanie i spędzanie czasu wolnego,

b) interwencje i pomoc w życiu w rodzinie, w tym:

- kształtowanie pozytywnych relacji osoby wspieranej z osobami bliskimi,

- współpraca z rodziną – kształtowanie odpowiednich postaw wobec osoby chorującej, niepełnosprawnej,

w wymiarze 10 godzin tygodniowo, w okresie od dnia [...] r. do dnia [...] r., przy czym odpłatność ustalono w wysokości [...] zł za 1 godzinę usług, co stanowi 7 % z [...] zł.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że T. P. jest dzieckiem niepełnosprawnym z powodu całościowego zaburzenia rozwoju pod postacią autyzmu, wymagającym stałej długotrwałej opieki i pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Ponadto, z orzeczenia z dnia [...] r. wynika, że wymieniony powinien kontynuować pracę terapeutyczną zarówno w placówce jak i poza nią. W drodze wywiadu środowiskowego z dnia [...] r., ustalono, że dziecko ma całościowe zaburzenia rozwoju pod postacią autyzmu dziecięcego. Wymaga intensywnej terapii, rehabilitacji, ma wadę wzroku. Jak każde dziecko w jego wieku wymaga uczenia i rozwijania umiejętności niezbędnych do samodzielnego życia, z tym że oddziaływania muszą być adekwatne do jego możliwości i ograniczeń. Stwierdzono ponadto, że dziecko objęte jest zajęciami edukacyjnymi w Ośrodku Szkolno-Wychowawczym w wymiarze 25 godzin tygodniowo. Ze względu na rodzaj schorzenia zachodzi konieczność przyznania usług specjalistycznych usprawniających jego funkcjonowanie. Z ustaleń organu wynika, że L. P. zrezygnowała z zatrudnienia by sprawować stałą opiekę nad synem i z tego tytułu pobiera świadczenie pielęgnacyjne. Zdaniem organu, wymieniona posiada kompetencje rodzicielskie niezbędne do zapewnienia należytej opieki i wychowania oraz zaspokojenia potrzeb swojego niepełnosprawnego dziecka.

Z uwagi na powyższe, w ocenie organu, 10 godzin świadczenia specjalistycznych usług opiekuńczych zamiast 15 godzin, jak wnosi skarżąca w sytuacji w jakiej znajduje się rodzina jest w pełni uzasadnione.

W odwołaniu z dnia [...] r. L. P. zarzuciła zaskarżonej decyzji "ograniczenie przyznanej pomocy w kwestii ilości godzin zleconych przez lekarza specjalistę" oraz brak uzasadnienia decyzji co do podjętych rozstrzygnięć, a tym samym naruszenie art. 107 § 3 k.p.a.

W uzasadnieniu odwołania strona podniosła, że w zaskarżonej decyzji brak jest uzasadnienia, co w "sposób znaczący narusza k.p.a.". Jej zdaniem, należy zwrócić uwagę, na charakter specjalistycznych usług opiekuńczych dla osób z zaburzeniami psychicznymi, na które środki pochodzą z budżetu państwa a nie gminy.

Skarżąca nie zgodziła się ze stwierdzeniem pracownika MOPS, że jest ona w stanie sprostać wymaganiom terapeutycznym syna wykorzystując własne uprawnienia, zasoby oraz możliwości. Zaznaczyła, że takich możliwości nie posiada, z wykształcenia jest handlowcem, nie jest w stanie prowadzić terapii indywidualnej jakiej wymaga syn. Jest on chłopcem autystycznym, łączy go z nią więź emocjonalna co sprawia, że nie jest ona w stanie "odciąć się i pracować jako terapeuta". Syn jako autysta jest wyjątkowo schematyczny i wyjątkowo mocno ma zakorzenione przypisane role. Na wszelkie zmiany reaguje strachem oraz izolacją co prowadzi do regresu funkcjonowania społecznego. Do [...] r., przez kilka lat, do syna przychodziła terapeutka, syn "ułożony w terapii bardzo przestrzegał zasad panujących w domu". Od [...] r. skarżąca w związku z rezygnacją z pracy zarobkowej zrezygnowała również z usług. Od pół roku syn odmawia współpracy z nią w nawet najprostszych zadaniach mających na celu poprawę jego funkcjonowania. Stał się nerwowy, autoagresywny, nie potrafi zrozumieć, którą rolę pełni skarżąca. Po tak wielkich zmianach, w zachowaniu dziecka nastąpił regres.

Strona podkreśliła, że na zaświadczeniu, lekarz psychiatra, pod której opieką jest syn sugerowała maksymalny wymiar godzin, jednak skarżąca od razu otrzymała informację, że tyle na pewno nie dostanie. W tej sytuacji wniosła o 20 godzin tygodniowo w związku z wydłużonym czasem jakiego syn potrzebuje na wykonanie każdego zadania, jednak po rozmowie z opiekunem socjalnym zrezygnowała z kolejnych 5 godzin co widać na wniosku (przekreślenie i podpis). Po kilku dniach stronę poinformowano, że dostanie 10 godzin, nie więcej, co musi zrozumieć. W jej ocenie jednak rezygnacja z ponad 50 % szans na poprawę funkcjonowania jej syna "to już za dużo". Dwie godziny dziennie nie pokryją potrzeb z zakresu usamodzielniania się syna skarżącej.

Decyzją z dnia [...] r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że przyznanie specjalistycznych usług opiekuńczych, o których mowa w art. 50 ust. 1 ustawy ma charakter obligatoryjny, co oznacza, że usługi te muszą być przyznane w przypadku spełnienia ustawowych przesłanek, niemniej jednak decyzje w sprawie tych usług mają charakter uznaniowy w części odnoszącej się do ich zakresu, okresu i miejsca świadczenia. Kolegium stwierdziło, że skład orzekający rozumie, iż strona może czuć się pokrzywdzona faktem, że nie może liczyć na pomoc w pełnym zakresie, jednakże nie jest to ze strony organu ignorancja jej potrzeb, ani też ich niewłaściwa ocena. Organ jest bowiem zobowiązany do uwzględnienia nie tylko słusznego interesu strony, lecz również własnych możliwości finansowych. W piśmie przekazującym odwołanie strony do SKO organ podkreślił, że na ilość przyznanych odwołującej usług wpływ miało także wyczerpanie dotacji wojewody na to zadanie, na rok [...].

L. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na opisaną wyżej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, domagając się jej uchylenia, jak również uchylenia decyzji ją poprzedzającej oraz zasądzenia na rzecz skarżącej kosztów postępowania.

Skarżąca podniosła, że uzasadnienie decyzji organu I instancji nie zawiera faktycznych przesłanek "znajdujących się w aktach sprawy" do ograniczenia liczby godzin specjalistycznych usług opiekuńczych, nie wiadomo zatem na podstawie jakich dowodów organ podjął rozstrzygnięcie. Organ ten całkowicie pominął, że zaświadczenie lekarskie "zawierało 25 godzin specjalistycznych usług opiekuńczych", do czego w swoim uzasadnieniu w ogóle się nie odniósł.

Z kolei w uzasadnieniu Kolegium jako powód ograniczenia godzin wskazano brak środków finansowych z dotacji na [...] r. (choć brak jest takiej informacji w uzasadnieniu organu I instancji). Tymczasem, zdaniem skarżącej, specjalistyczne usługi opiekuńcze dla osób z zaburzeniami psychicznymi są zadaniem zleconym i finansowanym z budżetu państwa. Uzasadnienie Kolegium faktycznie składa się z trzech zdań znajdujących się pod koniec uzasadnienia decyzji w kwestii braku środków. Zdaniem skarżącej, taka sytuacja jest niedopuszczalna w postępowaniu organu II instancji biorąc pod uwagę charakter decyzji.

Strona dodała, że organ I instancji zawarł w swoim uzasadnieniu argument za ograniczeniem pomocy ze względu na spełnianie przez dziecko obowiązku szkolnego w wymiarze 25 godzin tygodniowo. Zajęcia mają charakter grupowy. Dziecko w Specjalnym Ośrodku Szkolno – Wychowawczym spełnia obowiązek szkolny, a zdaniem organów powyższe powoduje, że mogą ograniczać liczbę godzin specjalistycznych w miejscu zamieszkania. Taka argumentacja nie znajduje jednak potwierdzenia w przepisach prawa materialnego.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2188) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami proceduralnymi normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

W tak określonym zakresie kognicji, nie będąc jednak związany – stosownie do art. 134 p.p.s.a.- zarzutami i wnioskami skargi, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem decyzje rozstrzygające w sprawie zostały wydane z naruszeniem prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

Przedmiotem kontroli w sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Burmistrza Miasta S. z dnia [...] r. – przyznającą na rzecz syna skarżącej T. P. pomoc w postaci specjalistycznych usług opiekuńczych w wymiarze 10 godzin tygodniowo, w okresie od [...] r. do [...] r.

Materialnoprawną podstawę decyzji organów obu instancji stanowią przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2016 r., poz. 930).

Zgodnie z art. 50 ust. 2 tej ustawy, usługi opiekuńcze lub specjalistyczne usługi opiekuńcze mogą być przyznane również osobie, która wymaga pomocy innych osób, a rodzina, a także wspólnie niezamieszkujący małżonek, wstępni, zstępni nie mogą takiej pomocy zapewnić.

Specjalistyczne usługi opiekuńcze są to usługi dostosowane do szczególnych potrzeb wynikających z rodzaju schorzenia lub niepełnosprawności, świadczone przez osoby ze specjalistycznym przygotowaniem zawodowym (art. 50 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej).

Z kolei w myśl § 2 rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 22 września 2005 r. w sprawie specjalistycznych usług opiekuńczych (Dz.U. z 2005 r. nr 189, poz. 1598 ze zm.), ustala się następujące rodzaje specjalistycznych usług dostosowanych do szczególnych potrzeb osób wymagających pomocy w formie specjalistycznych usług, wynikających z rodzaju ich schorzenia lub niepełnosprawności, świadczone przez osoby ze specjalistycznym przygotowaniem zawodowym:

1) uczenie i rozwijanie umiejętności niezbędnych do samodzielnego życia, w tym zwłaszcza:

a) kształtowanie umiejętności zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych i umiejętności społecznego funkcjonowania, motywowanie do aktywności, leczenia i rehabilitacji, prowadzenie treningów umiejętności samoobsługi i umiejętności społecznych oraz wspieranie, także w formie asystowania w codziennych czynnościach życiowych, w szczególności takich jak:

– samoobsługa, zwłaszcza wykonywanie czynności gospodarczych i porządkowych, w tym umiejętność utrzymania i prowadzenia domu,

– dbałość o higienę i wygląd,

– utrzymywanie kontaktów z domownikami, rówieśnikami, w miejscu nauki i pracy oraz ze społecznością lokalną,

– wspólne organizowanie i spędzanie czasu wolnego,

– korzystanie z usług różnych instytucji,

b) interwencje i pomoc w życiu w rodzinie, w tym:

– pomoc w radzeniu sobie w sytuacjach kryzysowych - poradnictwo specjalistyczne, interwencje kryzysowe, wsparcie psychologiczne, rozmowy terapeutyczne,

– ułatwienie dostępu do edukacji i kultury,

– doradztwo, koordynacja działań innych służb na rzecz rodziny, której członkiem jest osoba uzyskująca pomoc w formie specjalistycznych usług,

– kształtowanie pozytywnych relacji osoby wspieranej z osobami bliskimi,

– współpraca z rodziną - kształtowanie odpowiednich postaw wobec osoby chorującej, niepełnosprawnej.

Organ I instancji przyznał L. P. pomoc społeczną w formie specjalistycznych usług opiekuńczych na rzecz syna T. P. w wymiarze 10 tygodniowo, uznając, że usługi w takim wymiarze (zamiast 15 godzin jak wnosi strona) w sytuacji w jakiej znajduje się jej rodzina są w pełni uzasadnione.

Kolegium powyższą decyzję utrzymało w mocy, uznając, że organ zobowiązany jest nie tylko do uwzględnienia słusznego interesu strony, lecz również własnych możliwości finansowych.

Skarżąca z takim rozstrzygnięciem nie zgodziła się, podnosząc, że organy ograniczając pomoc w postaci specjalistycznych usług opiekuńczych na rzecz jej syna do 10 godzin tygodniowo nie przedstawiły uzasadnienia dla takiego rozstrzygnięcia.

Z powyższym stanowiskiem strony nie sposób się nie zgodzić.

Organy po zgromadzeniu materiału dowodowego i jego ocenie stwierdziły, że nie pozostawia on wątpliwości co do tego, że synowi skarżącej przysługują specjalistyczne usługi opiekuńcze. Nie wyjaśniły jednak wprowadzonych ograniczeń czasowych (10 godzin tygodniowo). Nie odniosły się do twierdzeń skarżącej, że syn potrzebuje takich usług w większym rozmiarze (nie wyjaśniono też w ogóle zgłoszonych w tym zakresie potrzeb). Skarżąca szczegółowo wyjaśniła, że z uwagi na rodzaj schorzenia, na które cierpi jej syn – autyzm – jest on wyjątkowo schematyczny, ma mocno zakorzenione przypisane role. Na wszelkie zmiany reaguje strachem oraz izolacją co prowadzi do regresu funkcjonowania społecznego. Skarżąca od [...] r., w związku z rezygnacją z pracy zarobkowej zrezygnowała także z usług. Do [...] r. od wielu lat przychodziła do jej syna terapeutka i wówczas przestrzegał on zasad panujących w domu. Od pół roku syn odmawia współpracy ze skarżącą nawet w najprostszych zadaniach mających na celu poprawę jego funkcjonowania. Nie potrafi zrozumieć które role pełni skarżąca, stał się nerwowy i autoagresywny. Po tak wielkich zmianach w zachowaniu dziecka nastąpił regres. Nie podejmuje już nawet prostych aktywności w domu, natomiast w szkole z terapeutami pracuje prawidłowo. Strona podkreśliła, że w tej sytuacji potrzebuje wsparcia osób nie związanych emocjonalnie z jej synem by miał on możliwość realizowania planu terapeutycznego. Strona nie jest w stanie wyjaśnić dziecku, że to dla jego dobra bowiem syn "nie mówi, słabo komunikuje".

Dodatkowo należy zaznaczyć, że w zaświadczeniu z dnia [...] r., lekarz psychiatra, pod opieką której pozostaje syn skarżącej, wskazała na potrzebę zapewnienia mu maksymalnego wymiaru godzin opieki specjalistycznej, zalecając by było to 25 godzin tygodniowo.

Do powyższych argumentów skarżącej oraz zaświadczenia, o którym mowa powyżej organ nie odniósł się.

W art. 50 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej wskazano, że specjalistyczne usługi opiekuńcze są to usługi dostosowane do szczególnych potrzeb wynikających z rodzaju schorzenia lub niepełnosprawności, świadczone przez osoby ze specjalistycznym przygotowaniem zawodowym. Jak wynika z dokumentacji zawartej w aktach organu, celem specjalistycznych usługi opiekuńczych w przypadku syna skarżącej jest "uczenie i rozwijanie umiejętności niezbędnych do samodzielnego życia", w tym m.in. kształtowanie umiejętności zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych i umiejętności społecznego funkcjonowania, a także prowadzenie treningów umiejętności samoobsługi i umiejętności społecznych jak również interwencja i pomoc w życiu w rodzinie, w tym kształtowanie pozytywnych relacji osoby wspieranej z osobami bliskimi.

Organy nie wyjaśniły w związku z powyższym, czy dla osiągnięcia wspominanego wyżej celu nie byłoby wskazane, uwzględnienie zaleceń zawartych w zaświadczeniu wystawionym przez lekarza psychiatrę z dnia [...] r. co do wymiaru przyznanych specjalistycznych usług opiekuńczych w maksymalnym rozmiarze.

Pamiętać bowiem należy, że rodzaje usług określają szczegółowo przepisy § 2 i § 3 rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 22 września 2005 r. ale w postępowaniu w przedmiocie specjalistycznych usług opiekuńczych, a zatem usług dostosowanych do szczególnych potrzeb wynikających z rodzaju schorzenia lub niepełnosprawności, świadczonych przez osoby ze specjalistycznym przygotowaniem zawodowym odpowiednie zastosowanie znajdują także przepisy art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 (art. 14 ustawy o pomocy społecznej). Z powołanych przepisów natomiast wynika, że organy administracyjne prowadzące postępowanie są obowiązane podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dokładnego wyjaśnienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela, w szczególności zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Dopiero ustalone w takich warunkach fakty mogą być uznane za udowodnione i stanowić materiał dowodowy będący podstawą faktyczną, niezbędną do wydania i uzasadnienia decyzji administracyjnej. Jednocześnie wymaga podkreślenia, że chociaż określenie wymiaru przyznanych usług ma charakter uznania administracyjnego to jednak nie ulega wątpliwości, że uznanie administracyjne nie oznacza dowolności organu administracji publicznej co do rozstrzygnięcia. W świetle dotychczasowego orzecznictwa sądowego tego rodzaju decyzje podlegają ograniczonej kontroli sądów administracyjnych. Kontroli nie podlega bowiem uznanie administracyjne samo w sobie, lecz kwestia, czy decyzja została podjęta zgodnie z podstawowymi regułami postępowania administracyjnego, a w szczególności, czy wydano ją w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz, czy ocena tego materiału została dokonana zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, czy też zawiera elementy dowolności. Decyzja taka może być przez sąd uchylona w wypadkach stwierdzenia, iż została wydana z takim naruszeniem przepisów prawa o postępowaniu lub prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. O tego rodzaju naruszeniach można mówić, gdyby organ pozostawił poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę, pominął istotny dla rozstrzygnięcia materiał dowodowy lub dokonał jego oceny wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego.

Niewątpliwie obowiązkiem organu administracji jest wyjaśnienie stronie zasadności przesłanek rozstrzygnięcia, czyli wytłumaczenie stronie, dlaczego organ dany przepis zastosował do konkretnych ustaleń faktycznych lub uznał go za niewłaściwy. Zasada przekonywania nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre dowody zgromadzone w sprawie, czy też twierdzenia, wyjaśnienia strony, albo nie odniesie się do faktów istotnych dla sprawy bądź okoliczności podnoszonych przez stronę. Motywy rozstrzygnięcia, w tym odniesienie się do żądań i twierdzeń strony, winny się znaleźć właśnie w uzasadnieniu decyzji.

Zadaniem organu rozpoznającego sprawy dotyczące przyznania specjalistycznych usług opiekuńczych jest zatem precyzyjne ustalenie, czy i jakiego rodzaju usługi w danym przypadku są niezbędne, ustalenie zakresu tych usług, miejsca i okresu ich świadczenia, a następnie znalezienie podmiotu, który na zlecenie organu usługi te będzie realizował.

W rozpoznawanej sprawie uzasadniając swoje decyzje organy w żaden sposób nie wyjaśniły motywów, jakimi kierowały się ustalając, że przyznane specjalistyczne usługi opiekuńcze świadczone będą w wymiarze 10 godzin tygodniowo. Ogólnikowość stwierdzenia, że 10 godzin świadczenia specjalistycznych usług opiekuńczych zamiast 15 godzin jak wnosi strona "w sytuacji w jakiej znajduje się rodzina jest w pełni uzasadnione" - nie pozwala na uznanie go za należyte uzasadnienie rozstrzygnięcia w kwestionowanym skargą zakresie. Charakter usług i okoliczności sprawy, a przede wszystkim potrzeby dziecka, stwierdzone w przedłożonym zaświadczeniu lekarskim, wymagają rozważenia i uzasadnienia rozstrzygnięcia w taki sposób, aby nie można zarzucić mu dowolności. Brak zatem uzasadnienia powyższej kwestii oznacza przekroczenie przez organy granic uznania administracyjnego. Ewentualne nieuwzględnienie wniosku strony co do wymiaru przyznanych usług winno zostać uzasadnione, a organ winien odnieść się do twierdzeń strony.

Organy uchybiły zatem przepisom art. 7, 77 § 1 k.p.a. w sposób, o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ponieważ niedostatecznie wyjaśniły, jakie są rzeczywiste potrzeby dziecka co do czasu świadczenia specjalistycznych usług opiekuńczych i czy ustalone ograniczenia czasowe świadczenia przyznanych usług uwzględniały wszystkie potrzeby dostosowania ich do rodzaju zdiagnozowanego schorzenia, jak tego wymaga norma zawarta w art. 50 ust. 4 ustawy. Niewątpliwie nie można bowiem tracić z pola widzenia celu jakiemu przyświeca w tym konkretnym przypadku przyznanie specjalistycznych usług opiekuńczych. Syn skarżącej, z uwagi na rozpoznane schorzenie wymaga zarówno kształtowania umiejętności zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych i umiejętności społecznego funkcjonowania jak i kształtowania pozytywnych relacji z osobami bliskimi. Istotna w tym wypadku jest zatem odpowiedź na pytanie, czy przyznanie usług w tak ograniczonym zakresie czasowym (do zaledwie połowy wymiaru proponowanego przez lekarza psychiatrę) pozwoli wspomniany wyżej cel osiągnąć.

Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji orzeczenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. W toku ponownego rozpatrzenia sprawy w tym zakresie, organ uwzględni wywody zaprezentowane w niniejszym uzasadnieniu.