Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 607/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2009-11-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 153 ust. 1
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
article: art. 51 ust. 1 pkt 2, ust. 2, 3 pkt 1, art. 48 ust. 2 pkt 1, art. 46 a ust. 5, art. 57 par. 1, art. 106
journal: Dz.U. 2008 nr 25 poz 150
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska  - tekst jednolity
article: par. 3 ust. 1 pkt 40
journal: Dz.U. 2004 nr 257 poz 2573
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r.w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na  środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na  środowisko
article: art. 77 par. 1, art. 107 par. 3, art. 7, 8, 9, 10 par. 1, art. 10, art. 49, art. 12 par. 1, art. 57 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151, art. 3 par. 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.),, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 listopada 2009r. sprawy ze skarg W. W., M. W., N. W. i Kamieniołomów Sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargi.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] w sprawie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Przedmiotowe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją z dnia 08.11.2007r. Wójt Gminy ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia polegającego na eksploatacji złoża [...], na działkach będących własnością inwestora – M. W. (nr [...])oraz działkach należących do Skarbu Państwa (nr [...]).

Decyzją z dnia 14.02.2008r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania K., uchyliło w/w decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu wskazano na uchybienia dotyczące ustalenia stron przedmiotowego postępowania oraz naruszenie procedury dotyczącej udziału społeczeństwa w postępowaniu przed wydaniem decyzji środowiskowej.

Kolejna decyzja Wójta Gminy z dnia 02.07.2008r. również została uchylona przez organ odwoławczy – decyzją z dnia 14.10.2008r. – a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia. Jako powód takiego rozstrzygnięcia wskazano na brak wykonania wskazań zawartych w decyzji z dnia 14.02.2008r., dotyczących w szczególności zapewnienia wszystkim stronom czynnego udziału w postępowaniu a także przeprowadzenia procedury udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego opracowany został raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

Decyzją z [...] Wójt Gminy określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację w/w przedsięwzięcia.

Odwołanie od w/w decyzji wniosły K., zarzucając organowi I instancji orzekanie w kwestiach niebędących przedmiotem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. oraz obowiązków wynikających z ustawy – Prawo ochrony środowiska, jak również brak zobowiązania wnioskodawcy do uzupełnienia i poprawienia raportu.

Przytoczoną na wstępie decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ wskazał, iż jakkolwiek z dniem 15.11.2008r. weszła w życie ustawa z dnia 3.10.2008r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2008r. nr 25, poz. 150 ze zm.), zmieniająca ustawę z dnia 27.04.2001r. - Prawo ochrony środowiska, to zgodnie z art. 153 ust. 1 ustawy z dnia 3.10.2008r. do spraw wszczętych, na podstawie przepisów ustawy zmienianej, przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się, z pewnymi zastrzeżeniami, przepisy dotychczasowe. Tym samym, stosownie do art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, realizacja zaplanowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko (art. 51 ust. 1 i 2 ustawy) była dopuszczalna dopiero po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, która z kolei wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W przedmiotowej sprawie postanowieniem Wójta Gminy z dnia 10.07.2007r., po uzyskaniu opinii Starosty, na inwestora nałożono obowiązek sporządzenia raportu – stosownie do § 3 ust. 1 pkt 40 a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Raport ten został przez inwestora złożony. Następnie postanowieniem z dnia 10.12.2008r. Starosta uzgodnił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia, w oparciu o które Wójt Gminy prawidłowo określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację wnioskowanego przedsięwzięcia.

Odnosząc się do zarzutu o naruszeniu zasady czynnego udziału stron w postępowaniu oraz procedury powiadamiania społeczeństwa wskazano, iż organ I instancji uzupełnił postępowanie umożliwiając stronom zapoznanie się w szczególności ze złożonym wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia oraz ze sporządzonym raportem oddziaływania inwestycji na środowisko. Z kolei o toczącym się postępowaniu organ I instancji zawiadomił strony oraz społeczeństwo w dniu 11.12.2008r. – poprzez stosowne obwieszczenia (art. 49 k.p.a.), informując jednocześnie o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Odpowiedzią na powyższe był jedynie pisemny sprzeciw W., M. i N. W. z dnia 31.12.2008r., którym jako właścicielom działek nr 1362 i 1363/1, objętych zasięgiem przewidywanego oddziaływania Kopalni, przysługuje w przedmiotowym postępowaniu legitymacja stron postępowania. Poza tym w dniu 15.01.2009r. zostało złożone przez K. pismo z żądaniem przeprowadzenia rozprawy administracyjnej. O terminie rozprawy (02.02.2009r.) zawiadomiono przez obwieszczenie w trybie art. 49 k.p.a., doręczając ponadto wezwanie K. oraz Państwu W. W trakcie rozprawy M. W. podtrzymał swój sprzeciw dotyczący lokalizacji kopalni w pobliżu swojego gospodarstwa, a przedstawiciele S. K. D. oraz K. zgłosili zastrzeżenia do raportu, podnosząc, iż wymaga on zaktualizowania, gdyż obejmuje dane z 2007r. Ci ostatni wnieśli także zastrzeżenia w sprawie usytuowania drogi dojazdowej do kopalni, określenia poziomu wód gruntowych a także odległości pomiędzy planowaną kopalnią a kopalnią K. Zawiadomieniem z dnia 26.02.2009r. organ I instancji zawiadomił strony – w drodze obwieszczenia – o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym w terminie 7 dni od daty doręczenia zawiadomienia.

Mając na względzie powyższe Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, iż organ I instancji – umożliwiając zapoznanie się z całością zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, wnoszenie uwag oraz zastrzeżeń – zapewnił stronom postępowania czynny udział w postępowaniu.

Odnosząc się natomiast do zarzutu, iż nie wszystkie strony postępowania miały zapewniony udział przy wydawaniu postanowienia dotyczącego nałożenia na inwestora obowiązku sporządzenia raportu organ odwoławczy wskazał, iż precyzyjne ustalenie kręgu podmiotów mających interes prawny w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia mogącego negatywnie oddziaływać na środowisko umożliwia dopiero określenie w raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko zasięgu przewidywanego oddziaływania tego przedsięwzięcia, a zatem jest możliwe dopiero po sporządzeniu tego raportu. W tym zakresie wskazano, iż pomimo zapewnienia stronom postępowania możliwości zapoznania się z raportem oraz całością zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w toku postępowania nie zgłoszono zarzutu nieprawidłowego określenia zakresu raportu. Brak także podstaw do uznania, iż prawo czynnego udziału stron w postępowaniu zostało naruszone poprzez określenie końcowego terminu zapoznania się stron postępowania z aktami sprawy oraz zgłaszania przez społeczeństwo uwag i wniosków odnośnie planowanego przedsięwzięcia na dzień 01.01.2009r. Z akt sprawy nie wynika, aby którakolwiek ze stron postępowania, bądź przedstawiciel społeczeństwa zgłaszali zarzut uniemożliwienia zapoznania się z dokumentacją sprawy z uwagi na upływ wskazanego terminu.

Zdaniem Kolegium również zarzuty K. dotyczące sporządzonego dla potrzeb przedmiotowego postępowania Raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko są nieuzasadnione. W tym zakresie wskazano, iż organ I instancji, realizując zalecenia zawarte w decyzji Kolegium z dnia 14.02.2008r. uzupełnił i doprecyzował przedmiotowy raport. Natomiast uchylenie wydanej w oparciu o ten raport decyzji z dnia 02.07.2008r. nastąpiło tylko i wyłącznie z powodu nieuzupełnienia postępowania w zakresie zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu oraz niedopełnienia procedury udziału społeczeństwa w postępowaniu. Jednocześnie żądanie sporządzenia nowego raportu oceniono jako niezasadne. Z kolei przedstawiony w niniejszej sprawie raport odpowiada, zdaniem organu II instancji, wymaganiom ustawy Prawo ochrony środowiska. Brak także podstaw do uwzględnienia zarzutu o naruszeniu przepisów ustawy - Prawo ochrony środowiska w zakresie zapewnienia udziału w postępowaniu społeczeństwu, poprzez brak wyjaśnienia w uzasadnieniu decyzji sposobu rozpatrzenia wniesionych uwag i wniosków. Z akt sprawy nie wynika bowiem, aby wniesione zostały jakiekolwiek wnioski przez społeczeństwo. Natomiast zarzuty państwa W. dotyczące lokalizacji kopalni w pobliżu ich nieruchomości zostały złożone w ramach przysługującego tym osobom prawa do udziału w niniejszym postępowaniu w charakterze stron.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję organu odwoławczego z dnia 30.06.2009r. wnieśli W., M. i N. W., domagając się uchylenia tego rozstrzygnięcia i zarzucając:

1. naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. przez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym;

2. naruszenie art. 107 § 3 w związku z art. 140 k.p.a. poprzez sporządzenie niepełnego uzasadnienia faktycznego decyzji;

3. naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu strony;

4. naruszenie art. 9 k.p.a. poprzez nienależyte informowanie strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, będących przedmiotem postępowania administracyjnego;

5. naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania obywateli.

Skargę do tut. Sądu na w/w decyzję z dnia 30.06.2009r. wniosły także K., zarzucając temu rozstrzygnięciu naruszenie:

1. art. 10 § 1 k.p.a., poprzez pozbawienie stron, w tym skarżącej, czynnego udziału w postępowaniu, w którym wydana została ta decyzja;

2. art. 9 oraz 10 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie zarzutów skarżącej zgłoszonych w odwołaniu;

3. art. 77 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a w szczególności zbadania i oceny uwag i wniosków wnoszonych przez strony oraz wzajemnych relacji raportów o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko;

4. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a w szczególności poprzez wadliwie sporządzone uzasadnienie decyzji środowiskowej wobec braku uwzględnienia wszystkich uwag i wniosków zgłaszanych w toku postępowania.

W piśmie procesowym z dnia 12 listopada 2009r. skarżąca spółka, uzupełniając opisaną powyżej skargę, wniosła o uchylenie decyzji Wójta Gminy z dnia [...] oraz postanowienia Starosty z dnia 10.12.2008r.

Zarządzeniem z dnia 19.11.2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zarządził połączenie spraw o sygn. akt: II SA/Ke 607/09 ze skargi W., M. i N. W. i sprawy o sygn. akt: II SA/Ke 608/09 ze skargi K. w celu ich łącznego rozpoznania pod sygn. akt II SA/Ke 607/09 oraz wspólnego rozstrzygnięcia.

W odpowiedziach na skargi organ wniósł o ich oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia i szczegółowo odnosząc się do zarzutów skarg.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy oraz przepisów postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.).

Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej właściwości Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...].

Przechodząc do szczegółowej analizy legalności zakwestionowanego rozstrzygnięcia, utrzymującego w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, wskazać trzeba, iż w dacie orzekania przez organy administracji obu instancji obowiązywały już nowe, odmienne od poprzednich, przepisy, a mianowicie ustawa z dnia 03.10.2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. nr 199, poz. 1227). Jak wynika z art. 153 ust. 1 tej ustawy do spraw wszczętych, na podstawie przepisów ustawy z dnia 27.04.2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008r. nr 25, poz. 150 ze zm.), przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy (07.11.2008r.), a niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się, z zastrzeżeniem art. 154 ust. 1, przepisy dotychczasowe. Wobec wszczęcia postępowania w sprawie wydania na wniosek M. W., działającego pod firmą P. R. D. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia polegającego na eksploatacji [...] przed datą 07.11.2008r. nie budzi wątpliwości Sądu, iż w niniejszej sprawie zastosowanie znajduje ustawa z dnia 27.04.2001r. Prawo ochrony środowiska w brzmieniu obowiązującym przed zmianą wprowadzoną przez w/w ustawę z dnia 03.10.2008r.

Niesporne jest, iż zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 40 a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. nr 257, poz. 2573 ze zm.) zaplanowana inwestycja zaliczona jest do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko jest fakultatywne, a obowiązek taki (bądź jego brak) musi zostać stwierdzony w drodze postanowienia przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach – na podstawie art. 51 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska.

Przedstawiony powyżej wymóg został na gruncie niniejszej sprawy spełniony, gdyż po uzyskaniu – zgodnie z art. 51 ust. 3 pkt 1 ustawy – Prawo ochrony środowiska opinii Starosty oraz Marszałka Województwa (postanowienia z dnia 02.10.2007r. oraz z dnia 18.06.2007r. o potrzebie sporządzenia raportu – k. 20 i 17), postanowieniem z dnia 10.07.2008r. Wójt Gminy (k. 22) stwierdził potrzebę sporządzenia przez inwestora raportu o oddziaływaniu na środowisko – na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Wymagany raport został przedłożony w dniu 08.08.2008r. (k. 24). Podkreślenia wymaga, iż przedmiotowy raport zawiera szczegółowe omówienie oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko, stwierdzając jednocześnie, iż wpływ poszczególnych wariantów związanych z podjęciem eksploatacji jest jednakowo nieszkodliwy dla środowiska przyrodniczego, jak i ludności zamieszkałej w pobliży planowanej kopalni, gdyż w żadnym z nich zasięg oddziaływania robót strzałowych nie obejmowałby miejsc zamieszkania ludności.

Następnym etapem postępowania – po dwukrotnym uchyleniu decyzji organu I instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz uzupełnieniu raportu – było wydanie przez Starostę kolejnego (już drugiego) postanowienia z dnia 10.12.2008r. (k. 184) o uzgodnieniu środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na planowanej eksploatacji złoża – stosownie do przepisu art. 48 ust. 2 pkt 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska. Jak wynika bowiem z tego przepisu przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do jej wydania uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z organem ochrony środowiska. W powołanym postanowieniu zastrzeżono, iż zaplanowana eksploatacja [...] winna być prowadzona zgodnie z zaleceniami zawartymi w "Raporcie oddziaływania na środowisko" wraz z aneksem, dokumentami geologicznymi oraz obwiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Stwierdzono także, iż przewidziana instalacja spełniać będzie obowiązujące standardy jakości powietrza, kopalnia poza terenem zakładu nie będzie powodować ponadnormatywnych przekroczeń dopuszczalnych norm stężeń zanieczyszczeń, a złoże jest usytuowane w miejscu, gdzie dopuszczalna jest eksploatacja surowców skalnych oraz ich przeróbka. Ponadto teren lokalizacji przedsięwzięcia i jego oddziaływania nie jest zaliczony do obszarów NATURA 2000.

Decyzją z dnia [...] (k. 225) Wójt Gminy ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia polegającego na eksploatacji złoża [...], na działkach będących własnością inwestora – M. W. P.R.D. (nr 1367/2, 1370, 1374, 1377, 1378, 1384, 1385/1, 1387, 1388/1, 1390 i 1533) oraz działkach należących do Skarbu Państwa (nr 1381,1382, 1463). Jak wynika bowiem z art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. W powyższym zakresie organ I instancji w całości uwzględnił wymogi sformułowane w w/w postanowieniu Starosty z dnia 10.12.2008r., określając szczegółowo rodzaj i miejsce inwestycji, warunki wykorzystania terenu na etapie realizacji i eksploatacji złoża jak również po jej zakończeniu oraz wymagania dotyczące ochrony środowiska przewidziane do uwzględnienia w projekcie budowlanym. Podkreślenia wymaga – jak to już podniesiono powyżej – iż wydanie przedmiotowej decyzji zostało poprzedzone sporządzeniem raportu o oddziaływaniu na środowisko i uzyskaniem wymaganych prawem uzgodnień. W toku postępowania przed organem tak I jak i II instancji, wbrew zarzutom K. S., podjęto wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy, zbierając i rozpatrując w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.).

Tym samym brak podstaw do stwierdzenia, aby zaskarżona rozstrzygnięcie, utrzymujące w mocy decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, naruszało w jakikolwiek sposób przytoczone przepisy. Jednocześnie organy administracji publicznej w sposób wyczerpujący przedstawiły zaistniały w niniejszej sprawie stan faktyczny, przeprowadzając zarazem dogłębną i prawidłową analizę prawną niniejszej sprawy, dając temu wyraz w uzasadnieniach, spełniających – wbrew twierdzeniom stron skarżących – wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Wskazania przy tym wymaga szczegółowe odniesienie się do argumentów strony przedstawionych w odwołaniu.

Ustosunkowując się z kolei do pozostałych zarzutów podniesionych w złożonych w przedmiotowej sprawie skargach stwierdzić trzeba, iż na gruncie prowadzonego postępowania w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia została zabezpieczona realizacja zasad określonych w art. 7, 8, 9, 10 § 1 k.p.a.

Odnosząc się do zarzutu o naruszeniu zasady czynnego udziału stron w postępowaniu podnieść trzeba, iż stosownie do art. 46 a ust. 5 ustawy – Prawo ochrony środowiska, jeżeli liczba stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20, stosuje się przepis art. 49 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi, w tych przypadkach zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. Skoro z wykazu stron sporządzonego na potrzeby niniejszego postępowania (k. 121-129, 131) jednoznacznie wynika, iż liczba stron przekracza 20, nie może budzić wątpliwości prawidłowość zastosowania przez organ I instancji trybu zawiadomienia określonego w art. 49 k.p.a. Podkreślić trzeba, iż – jak wynika z akt administracyjnych – stosowne obwieszczenia zostały podane do wiadomości publicznej w odpowiedni sposób – m. in. poprzez wywieszenie ich na tablicy Urzędu Gminy. Były to:

1. obwieszczenie z dnia 11.12.2008r. o toczącym się postępowaniu oraz o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym (k. 186),

2. obwieszczenie o terminie rozprawy z dnia 02.02.2009r. (k. 198, verte),

3. obwieszczenie z dnia 26.02.2009r. (k. 217, verte) o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym w terminie,

4. obwieszczenie z dnia 08.04.2009r. (k. 229) o wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na eksploatacji [...] i możliwości zapoznania się z aktami sprawy,

5. obwieszczenie z dnia 08.04.2009r. (k. 233) o wydaniu w/w decyzji, zawierające informację, iż dane o tym rozstrzygnięciu umieszczono w publicznie dostępnym wykazie danych prowadzonym przez Urząd Gminy nr karty 1/B/2009.

Natomiast w kwestii zarzutu o braku zapewnienia przez organ II instancji czynnego udziału W., M. i N. W. w prowadzonym postępowaniu odwoławczym wskazać trzeba, iż osoby te nie wniosły odwołania od decyzji Wójta Gminy z dnia [...], tak więc organ odwoławczy w żadnym wypadku nie miał obowiązku oddzielnego (za pośrednictwem listów poleconych) zawiadamiania ich w tym postępowaniu, ograniczając się – co przyznają sami skarżący (str. 3 skargi, akapit 2) – do doręczeń zawiadomień oraz decyzji w prawem przewidzianej formie obwieszczenia. Nie ma przy tym znaczenia podniesiona przez strony okoliczność braku reprezentowania ich przez fachowego pełnomocnika. Jak słusznie zauważył organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 26.01.2009r., LEX nr 509705, II OSK 51/08, w sytuacji, gdy przepisy prawa przewidują dokonanie powiadomienia o postępowaniu w drodze obwieszczenia, to do podmiotów zainteresowanych tym postępowaniem – a nie do organu administracji publicznej – należy podjęcie czynności zapewniających czynne uczestniczenie w postępowaniu.

Z powołanego orzeczenia NSA – które tut. Sąd w niniejszej sprawie w całości podziela – wynika, iż również zarzuty podnoszone przez K. odnośnie braku stosownego zawiadomienia innych podmiotów niż skarżąca spółka nie mogą zostać uwzględnione. Uznać bowiem trzeba, iż nie dotyczą one interesu prawnego strony skarżącej. Tylko podmiot, który uznaje, że bez swej winy nie brał udziału w postępowaniu jest uprawniony do podnoszenia tego zarzutu. Natomiast inne podmioty nie mogą się skutecznie na tą okoliczność powoływać. Za naruszenie zasady czynnego udziału stron nie można uznać określenia terminu do zapoznania się z aktami i zgłaszania ewentualnych uwag. Jest to bowiem termin o charakterze instrukcyjnym, a jego użycie podyktowane jest potrzebą realizacji zasady szybkości postępowania (art. 12 § 1 k.p.a.). Z tego też względu, jak również z uwagi na treść art. 57 § 1 k.p.a., za niezasadny uznać należy zarzut o wyznaczeniu w/w terminu na Nowy Rok, czy Święta Bożego Narodzenia.

Niezależnie od powyższego wskazać trzeba, iż strony w żaden sposób nie wykazały, aby powoływane przez nie okoliczności miały istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 28.01.2009r., III SA/Kr 1055/08, LEX nr 478703).

Mając na względzie powyższe Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo stwierdziło, iż organ I instancji – umożliwiając zapoznanie się z całością zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, wnoszenie uwag oraz zastrzeżeń – zapewnił stronom postępowania czynny udział w postępowaniu.

Również zarzuty o pominięciu uwag zgłoszonych przez strony w toku postępowania nie zasługują na uwzględnienie. Wskazać trzeba, iż organ odwoławczy, ustosunkowując się do argumentów W., M. i N. W. dotyczących zbyt bliskiej, ich zdaniem, lokalizacji planowanej kopalni, prawidłowo wyjaśnił w swojej decyzji, iż wykraczają one poza zakres niniejszego postępowania. Kwestia wyznaczenia granic i obszaru terenu górniczego dla planowanego przedsięwzięcia stanowi bowiem przedmiot decyzji w sprawie udzielenia koncesji. Również zarzuty K. S. dotyczące usytuowania drogi dojazdowej do kopalni, określenia poziomu wód gruntowych, odległości pomiędzy planowaną a istniejącą kopalnią, a także konieczności zaktualizowania Raportu oddziaływania na środowisko zgłoszone na rozprawie w dniu 19.02.2009r. słusznie uznano za wykraczające poza ramy prowadzonego postępowania. W postępowaniu w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia ocena dopuszczalności realizacji inwestycji może być bowiem dokonywana jedynie w oparciu o prawne wymagania w zakresie ochrony środowiska, które na gruncie niniejszej sprawy zostały spełnione. Na szczególną uwagę zasługuje fakt, iż organ I instancji, uwzględniając zalecenia zawarte w decyzji organu odwoławczego z dnia 14.02.2008r., uzupełnił i doprecyzował przedmiotowy Raport. Ponadto, jak słusznie zauważył organ odwoławczy, uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia z uwagi na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego w znacznej części nie jest równoznaczne z koniecznością powtórzenia wszystkich czynności postępowania. Byłoby to bowiem sprzeczne z zasadą szybkości postępowania administracyjnego (art. 12 § 1 k.p.a.), która ma na celu zapewnienie skutecznej ochrony interesu społecznego i interesu jednostki.

Ustosunkowując się do zarzutu o niepowiadomieniu stron oraz społeczeństwa o złożeniu Raportu o oddziaływaniu na środowisko z 2008r. oraz braku możliwości zapoznania się aneksem do Raportu z 2007r. i Raportem z 2008r. wskazać trzeba, iż o sporządzeniu Raportu z 2007r. oraz będącego jego integralną częścią aneksu informowało pierwsze postanowienie uzgodnieniowe Starosty z dnia 19.09.2007r. (k. 28). Oprócz tego w toku postępowania wielokrotnie zawiadamiano o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Natomiast Raport z 2008r., wydany w rezultacie decyzji organu II instancji z dnia 14.02.2008r., nie jest odrębnym raportem, a jedynie uzupełnioną wersją poprzedniego z 2007r., zaś o możliwości zapoznania się z nim organ poinformował K. S. zawiadomieniem z dnia 17.03.2008r. o możliwości zapoznania się z aktami sprawy (k. 104). W rzeczywistości, wbrew w/w zarzutom, skarżąca spółka zapoznała się z tym Raportem, o czym świadczy treść jej odwołania (k. 162a), gdzie strona podniosła szereg szczegółowych zarzutów pod jego adresem.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących postępowania, w którym zapadły postanowienia uzgodnieniowe, przytoczyć trzeba przepis przejściowy art. 153 ust. 2 pkt 2 cyt. ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, zgodnie z którym na postanowienia wydane w sprawach wszczętych na podstawie przepisów ustawy - Prawo o ochronie środowiska, wydane m. in. przez starostów – nie przysługuje zażalenie. Nie jest to także postanowienie kończące postępowanie, bądź rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 ustawy p.p.s.a.). W konsekwencji takie rozstrzygnięcie nie może być objęte kontrolą sądowoadministracyjną w odrębnym postępowaniu, lecz podlega badaniu w niniejszym postępowaniu (por. postanowienie WSA w Krakowie z dnia 30.09.2009r., sygn. akt: II SA/Kr 1240/09, niepubl.). Stwierdzić bowiem należy, iż ustawodawca, wprowadzając opisany wyjątek w cyt. art. 153 ust. 2, dążył do całkowitego wyeliminowania możliwości zaskarżenia postanowień wydanych na podstawie art. 48 ustawy - Prawo ochrony środowiska. Natomiast w kwestii doręczenia kwestionowanego postanowienia przytoczyć trzeba stanowisko NSA, przedstawione w cyt. wyżej wyroku z dnia 26.01.2009r., iż stanowisko organu współdziałającego w trybie art. 106 k.p.a. stanowi materiał konieczny, którego prawidłowości organ rozstrzygający sprawę główną w drodze procesowej nie może zakwestionować. Dodać także trzeba – w kontekście ponownego postanowienia z dnia 10.12.2008r. o uzgodnieniu środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia – iż Starosta mógł wydać takie postanowienie, nie uchylając poprzedniego – ostatecznego z dnia 19.09.2007r., jako że zmieniły się okoliczności sprawy i został przedstawiony uzupełniony Raport o oddziaływaniu na środowisko, którego właśnie to nowe postanowienie dotyczy. Stąd też nietrafne są argumenty wysuwane przez K. S. w piśmie procesowym z dnia 12 listopada 2009r.

Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.