Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 165/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2007-05-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone orzeczenie I i II Instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Jakubiec Sędziowie WSA Elżbieta Kremer WSA Bożenna Blitek (spr.) Protokolant Monika Musiał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2007 r. sprawy ze skargi R. G. na rozkaz personalny [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia 21 grudnia 2006r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych. uchyla zaskarżony rozkaz personalny i poprzedzający go rozkaz personalny organu pierwszej instancji


UZASADNIENIE

Postanowieniem Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] 2006r. wszczęto postępowanie dyscyplinarne przeciwko st. asp. R. G. o to, że w dniu [...] 2006r., na terenie Komisariatu Policji w [...], jako funkcjonariusz Policji, w trakcie wykonywania czynności służbowych z udziałem P. W., w celu wywarcia wpływu na treść zeznań, przekroczył swoje uprawnienia w ten sposób, iż używając przemocy wielokrotnie uderzył go pałką służbową, niezgodnie z obowiązującymi zasadami, powodując u niego obrażenia ciała w postaci podbiegnięć krwawych skutkujących naruszeniem prawidłowych czynności narządów ciała na okres nie przekraczający siedmiu dni, tj. o naruszenie dyscypliny służbowej określonej w art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji w związku z art. 231 § 1 kodeksu karnego (kk), 245 kk, 157 § 2 kk w zw. z art. 11 § 1 kk.

Jednocześnie Rozkazem Personalnym NR [...] z dnia [...] 2006r. Komendant Miejski Policji w [...] zawiesił w czynnościach służbowych R. G. na czas od dnia [...] 2006r. do dnia [...] 2007r. uzasadniając to zarzuconym czynem i zasadą pogłębiania zaufania do Policji.

Od tego Rozkazu Personalnego odwołał się funkcjonariusz podnosząc, że w niniejszej sprawie nie zachodzą warunki z art. 39 ust. 2 ustawy o Policji, których wypełnienie może powodować zawieszenie w czynnościach służbowych, jednak z uwagi na okoliczność, że zawieszenie to nie jest obligatoryjne, zaistnienie przesłanek z tego przepisu winno być dokładnie uzasadnione. W odwołaniu R. G. przedstawił swoją wersję wydarzeń, które spowodowały użycie przez niego pałki służbowej i spowodowanie obrażeń ciała u P. W., odmienną od wersji P. W. będącej podstawą wszczęcia wobec policjanta postępowania dyscyplinarnego i zawieszenia go w czynnościach służbowych.

Postanowieniem z dnia 21 grudnia 2006r. Komendanta Miejskiego Policji w [...] zawieszono postępowanie dyscyplinarne z uwagi na fakt, iż zarzucony funkcjonariuszowi czyn był przedmiotem czynności prowadzonych przez Prokuratora Rejonowego w [...].

Rozkazem Personalnym NR [...] z dnia 21 grudnia 2006r. [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w wyniku rozpatrzenia odwołania R. G. utrzymano w mocy zaskarżony Rozkaz Personalny z dnia [...] 2006r. Na uzasadnienie podano, że podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 32 ust. 2 ustawy o Policji i zdaniem tego organu zawieszenie w czynnościach było uzasadnione z uwagi na "interes społeczny przejawiający się koniecznością niezwłocznego przeciwdziałania negatywnym skutkom obniżenia zaufania społeczeństwa do Policji i policjantów", a nadto to, iż środka przymusu bezpośredniego użyto wobec osoby, która nie ukończyła 18 lat.

Z Rozkazem Personalnym [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji nie zgodził się R. G., który w skardze zarzucił, iż użycie pałki służbowej w stosunku do P. W. w okolicznościach przez niego przedstawionych i popartych zebranym materiałem dowodowym było uzasadnione, natomiast postępowanie dyscyplinarne i zawieszenie w czynnościach służbowych oparte zostało wyłącznie na pomówieniach P.W. i nie znajduje żadnego uzasadnienia w materiałach sprawy.

W odpowiedzi na skargę [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] wniósł o jej oddalenie uzasadniając swoje stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu [...] 2007r. pełnomocnik organu administracyjnego złożył oświadczenie w imieniu [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji o uznaniu skargi R. G. za uzasadnioną, albowiem funkcjonariusz ten został uniewinniony w postępowaniu dyscyplinarnym, a zatem zawieszenie go w czynnościach służbowych było przedwczesne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz. U. Nr 153, póz. 1270) - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarga jest w pełni uzasadniona.

Należy zwrócić uwagę na to, że podstawą prawną wydania zaskarżonych rozkazów personalnych był artykuł 39 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 1990r. o Policji (Dz. U. z 2002r., Nr 7, póz. 58 z późn. zm.):

"Policjanta można zawiesić w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, nieumyślne, ścigane z oskarżenia publicznego lub postępowania dyscyplinarnego, jeżeli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby - na czas nie dłuższy niż 3 miesiące."

Z powyższego wynika, że zawieszenie w czynnościach służbowych ma charakter fakultatywny, przy czym należy nie tylko wykazać na czym konkretnie, w tym wypadku ma polegać "dobro postępowania" lub "dobro służby", ale także wziąć pod uwagę podstawy wszczęcia postępowania dyscyplinarnego określone w postanowieniu o wszczęciu postępowania nie podlegającemu, co prawda weryfikacji w drodze zwykłych środków zaskarżenia, ale nie mogących uniknąć kontroli w sytuacji dalszych jego konsekwencji, jakim jest np. zawieszenie policjanta w czynnościach służbowych. Zgodnie bowiem z art. 134i ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji:

"Przełożony dyscyplinarny, jeżeli zachodzi uzasadnione przypuszczenie popełnienia przez policjanta przewinienia dyscyplinarnego (...) wszczyna postępowanie dyscyplinarne (...)".

Z treści tego przepisu wynika, że musi zajść uzasadnione przypuszczenie popełnienia przez policjanta przewinienia dyscyplinarnego (według art. 132 ustawy o Policji przewinienie dyscyplinarne polega na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej). Mając na względzie treść materiału dowodowego zebranego w aktach niniejszej sprawy nie sposób nie zauważyć, iż wersja wydarzeń przedstawiona przez P. W., która stała się podstawą prowadzenia postępowania dyscyplinarnego wobec policjanta była odosobniona, niespójna i pozostawała w rażącej sprzeczności nie tylko z wersją podaną przez funkcjonariusza, ale z całym materiałem dowodowym zebranym przed wszczęciem postępowania w sprawie. Tym samym należało przyjąć, że użycie przez funkcjonariusza środków przymusu w postaci pałki służbowej mogło być uzasadnione, a zatem trudno było uznać, że za zawieszeniem policjanta w czynnościach służbowych mogło przemawiać dobro służby.

Sąd zwraca uwagę, że stanowisko Sądu uznające zawieszenie w czynnościach służbowych skarżącego za nieuzasadnione znajduje potwierdzenie w oświadczeniu złożonym na rozprawie przez pełnomocnika organu o uznaniu skargi za uzasadnioną. Należy wyjaśnić, że mimo takiego oświadczenia Sąd nie mógł umorzyć niniejszego postępowania, gdyż nie została przedłożona decyzja organu uchylająca zaskarżone rozkazy personalne, według art. 54 § 3 p.p.s.a. uwzględniająca skargę, a przeto nie można było uznać postępowania w sprawie za bezprzedmiotowe (zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).

Mając powyższe na względzie - Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że organy administracyjne naruszyły przepisy wskazanego wyżej prawa materialnego, w szczególności art. 39 ust. 2 ustawy o Policji, a przeto na mocy art. 145 § 1 pkt 1 a p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji wyroku.