Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 2073/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2004-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Stwierdzono niezgodność z prawem  zaskarżonego aktu

SENTENCJA

Sygn. akt IISA/ Kr 2073/ 03 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 grudnia 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Zimmermann ( spr.) Sędziowie NSA: Andrzej Niecikowski Anna Szkodzińska Protokolant: Karina Lutyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2004r. sprawy ze skargi H.D. na uchwałę Rady Gminy Liszki z dnia 26 czerwca 2003r., Nr: VI/ 85/ 2003 w przedmiocie rozpatrzenia zarzutów nieuwzględnionych w projekcie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części wsi Cholerzyn, Kryspinów, Morawica I. stwierdza niezgodność zaskarżonej uchwały z prawem w części obejmującej §50,§51,§52 oraz załączniki 50, 51 i 52, II. zasądza od Gminy Liszki na rzecz skarżącej H.D. kwotę 10 ( dziesięć ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

II SA/Kr 2073/03

UZASADNIENIE

Na podstawie uchwały Rady Gminy Liszki z dnia 12 kwietnia 2001 r. nr XXIII/239/2001 przystąpiono do sporządzenia zmiany fragmentu miejscowego planu ogólnego zagospodarowania Gminy Liszki. Projekt tego planu został wyłożony do publicznego wglądu w dniach od 2 stycznia 2003 r. do 30 stycznia 2003 r.

Jeden z zarzutów do powyższego projektu wniosła w dniu [....] stycznia 2003 r. H.D. , zam. [....]. Napisała ona, że uprawy polowe (działki nr....) są niszczone przez turystów i wnosi o ich przeznaczenie pod zabudowę komercyjną.

Rada Gminy Liszki podjęła w dniu 26 czerwca 2003 r. uchwałę nr YI/85/2003 w sprawie rozpatrzenia zarzutów nieuwzględnionych w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części Cholerzyn, Kryspinów, Morawica. W § 50, 51 i 52 tej uchwały odrzucono powyższy zarzut, uznając, że został wniesiony przez H.D.

W trzech uzasadnieniach tej uchwały, odnoszących się kolejno do jej § 50, 51 i 52, mówiących osobno o każdej z działek H.D., przedstawiono przebieg procedury planistycznej i stwierdzono, że w projekcie planu działki nr [....] i nr [....] znajdują się w projekcie w terenie RP (tereny gruntów rolnych bez prawa zabudowy), a dotychczas znajdowały się w terenie upraw polowych i ogrodniczych (R), w których wykluczona była możliwość wznoszenia obiektów nie związanych z produkcja rolną a lokalizacja nowych zagród została ograniczona do przypadków szczególnie uzasadnionych gospodarczo, zagospodarowania gruntów. Pozostawienie pasa terenów rolnych między terenami rekreacji a terenami, na których może być realizowana zabudowa mieszkaniowa i usługowa pozwala na odizolowanie tych dwóch funkcji i ograniczenie potencjalnych konfliktów między nimi. Tereny przeznaczone do zainwestowania mają zapewnić kształtowanie uporządkowanego i spójnego układu przestrzennego zespołów zabudowy przy równoczesnej ochronie terenów otwartych.

Napisano, że działka nr [....] znajduje się w projekcie na terenie UT2 (tereny usług turystyki) z podstawowym przeznaczeniem pod działalność komercyjną związaną z obsługą ruchu turystycznego. W terenie tym dopuszcza się lokalizację zabudowy mieszkaniowo-usługowej. W planie dotychczasowym działka ta znajdowała się w terenach 08UTSG (teren turystyki, sportu i gastronomii) oraz w terenie KP (parking). Stwierdzono, że obowiązkiem gminy jest realizowanie zadań z zakresu turystyki i wyznaczanie terenów rekreacji. Działka Nr [....] znajduje się w bliskim sąsiedztwie akwenów wodnych i dopuszczenie tam zabudowy komercyjnej w pełnym zakresie ograniczyłoby możliwość wykorzystania tych warunków naturalnych i obniżyłoby atrakcyjność akwenów wodnych.

We wszystkich trzech uzasadnieniach stwierdzono, że zarzut został rozpatrzony w nawiązaniu do wszystkich aspektów projektu planu: jego podstawowych celów, założeń i skutków. Rozważono, czy ustalenia projektu planu są uzasadnione względami funkcjonalnymi, przy czym nie zakładano pierwszeństwa interesu jednostkowego nad interesem publicznym lub odwrotnie. Dlatego uznano, że decyzja właściwą jest odrzucenie zarzutu.

W uzasadnieniach prawnych wymieniono przepisy ustaw o zagospodarowaniu przestrzennym i o samorządzie gminnym.

W dniu [....] sierpnia 2003 r. H.D. wniosła na powyższą uchwałę skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego podnosząc, że na zebraniach wiejskich informowano mieszkańców, że teren szeregu działek, w tym działek skarżącej będzie przeznaczony pod zabudowę komercyjną. Dlatego ona i inni mieszkańcy czują się oszukani i zawiedzeni.

W odpowiedzi na skargę Gmina Liszki wniosła o jej oddalenie, powtarzając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Analizując uchwałę o odrzuceniu zarzutu wniesionego do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy najpierw zwrócić uwagę na pewne cechy charakterystyczne tego rodzaju uchwał i na specyfikę ich kontroli przez sąd administracyjny, opierając się o obowiązującą w dacie wydania zaskarżonej uchwały ustawę z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.), gdyż te przepisy są miarodajne dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej uchwały.

Według cyt. ustawy proces planistyczny składał się z kilku etapów i na każdym z nich zainteresowanemu służyły odmienne środki obrony przed tymi regulacjami planu, które godzą w jego uprawnienia lub w jego interesy prawne.

W szczególności w pierwszym etapie przygotowania planu dochodziło do wyłożenia jego projektu do publicznego wglądu i do zgłaszania wobec tego projektu zarzutów i protestów. Organy gminy miały prawo ich przyjęcia lub odrzucenia, przy czym uchwała rady gminy w sprawie odrzucenia zarzutu powinna była zawierać faktyczne i prawne uzasadnienie. Rada winna w tym uzasadnieniu przedstawić wyniki analizy wniesionego zarzutu i wytłumaczyć przyjęte rozstrzygnięcie przedstawiając sytuację faktyczną wnoszącego zarzut (sytuację jego nieruchomości) a także wyjaśniając przepisy prawne mające zastosowanie w sprawie, sposób ich interpretacji i ich związek z sytuacją adresata uchwały. Uchwała ta stanowiła wyraz stanowiska organów gminy, które wybrały je w ramach przysługującego im władztwa planistycznego i nie wywierała ona skutków prawnych w obrębie samego planu. Uchwała ta podlegała zaskarżeniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego w specjalnym trybie (art. 24 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym). Skarga ta nie mogła jeszcze dotyczyć samych rozwiązań planistycznych (chodziło tu jeszcze o projekt planu, a nie o gotowy plan), ale jej przedmiotem mogło być ewentualne naruszenie prawa dotyczące odpowiedzi udzielonej na wniesiony wcześniej zarzut.

Dopiero w drugim etapie dochodziło do sporządzenia planu i uchwała o planie podlegała i podlega osobnej skardze do sądu administracyjnego, wnoszonej w trybie przepisów ustawy o samorządzie gminnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny jest upoważniony do kontroli zgodności z prawem zaskarżonych do niego aktów (art. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, póz. 1269) i dlatego nie może kontrolować poglądów organów planistycznych, wyrażanych w odpowiedziach na zgłoszone zarzuty. Zgodnie z założeniami opisanymi wyżej, Sąd nie może również na tym etapie badać legalności samego planu. Analizując uchwałę o odrzuceniu zarzutów Sąd bada natomiast, czy zawiera ona prawidłowe - faktyczne i prawne uzasadnienie, rozpatrujące sytuację faktyczną i prawną podmiotu wnoszącego zarzut i wskazujące na to, że organy planistyczne nie działały dowolnie. Sąd bada również, czy uzasadnienie to operuje prawdziwymi faktami i czy prawidłowo łączy te fakty z obowiązującymi przepisami prawa, a wreszcie kontroluje sam sposób podjęcia uchwały i zachowanie przepisów określających tryb jej podejmowania.

Po przeprowadzeniu analizy zaskarżonej uchwały z tego punktu widzenia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że uzasadnienie faktyczne zaskarżonej uchwały nie różni się niemal niczym od uzasadnień, jakie Rada Gminy Liszki umieściła w innych uchwałach odrzucających zarzuty wniesione do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zawiera ono te same sformułowania i jest napisane według, obszernego skądinąd szablonu, który został wielokrotnie (także z błędami) powielony. Poszczególne zwroty użyte w tym uzasadnieniu mają charakter ogólnikowy i w niczym nie indywidualizują sytuacji, w jakiej znajdują się działki skarżącej wobec przygotowanego projektu planu. Samo określenie przeznaczenia tych działek i podanie ich poprzedniego przeznaczenia niczego merytorycznie nie tłumaczy. W pierwszej części uzasadnienia nie wytłumaczono sensu i celu pozostawienia terenów rolnych między terenami przeznaczonymi na rekreację, nie określono położenia terenów otwartych i posłużono się bardzo ogólnymi sformułowaniami, dotyczącymi ogółu działań planistycznych. W części drugiej napisano wprawdzie o bliskim sąsiedztwie akwenów wodnych, ale nie określono ich położenia wobec działki skarżącej ani nie wskazano na oddziaływanie tych akwenów na okoliczne nieruchomości. Dowodem niedbałości i arogancji, a także naruszenia zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej jest to, że uchwała konsekwentnie przyjmują, że autorem zarzutu był pan H.D. , podczas gdy zarzut został wniesiony przez panią H.D.

Istotą uzasadnienia faktycznego uchwały o odrzuceniu zarzutu jest przede wszystkim ustosunkowanie się do jego treści, a także wskazanie konkretnej sytuacji faktycznej, w jakiej znajduje się dana nieruchomość oraz omówienie wpływu projektu planu na tę sytuację. Tych elementów w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały brakuje. Należy również zauważyć, że autorzy zaskarżonej uchwały.

Uzasadnienie prawne zaskarżonej uchwały również nie jest wystarczające. Istotą prawidłowego uzasadnienia prawnego nie jest bowiem choćby najobszerniejsze wyliczenie i zacytowanie przepisów prawa, ale wytłumaczenie, dlaczego te właśnie przepisy znalazły zastosowanie w danym, konkretnym stanie faktycznym i jak zostały zinterpretowane przez organ planistyczny.

W rezultacie Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżona uchwała jest sprzeczna z art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.), wymagającym umieszczania w uchwałach odrzucających zarzuty do projektu planu zagospodarowania przestrzennego faktycznego i prawnego uzasadnienia. Okoliczność ta uzasadnia stwierdzenie nieważności tej uchwały. Jednakże, ponieważ od jej wydania upłynął już rok, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji na podstawie art. 147 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), a także w zw. z art. 91 ust. l i art. 94 ust. l i ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.). O kosztach postanowiono na podstawie art. 55 ust. l ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.) w zw. z art. 97 § 2 cyt. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Przepisy wprowadzające...

Od niniejszego wyroku służy skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego w terminie 30 dni od daty jego doręczenia. Skargę powinien sporządzić adwokat lub radca prawny.