Postanowienie NSA, sygn. akt I FSK 782/07
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-07-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 53 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Małgorzata Niezgódka - Medek po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. T. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 16 kwietnia 2007 r. sygn. akt I SA/Op 155/07 w przedmiocie odrzucenia skargi J. T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące od kwietnia do grudnia 2002 r. postanawia: 1. oddalić skargę kasacyjną, 2. oddalić wniosek Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I SA/Op 155/07, mocą którego odrzucono skargę J. T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od kwietnia do grudnia 2002 r.

W motywach orzeczenia Sąd wskazał, że decyzja Dyrektora została doręczona pełnomocnikowi strony 13 grudnia 2006 r., a następnie w dniu 29 stycznia 2007 r. doręczono mu postanowienie z dnia 26 stycznia 2007 r. o odmowie uzupełnienia decyzji.

Skarga na decyzję Dyrektora została złożona w urzędzie pocztowym 1 marca 2007 r. przez nowego pełnomocnika strony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wskazał na art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwana dalej P.p.s.a. - oraz na art. 213 § 4 i 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) i stwierdził, że trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi należy liczyć od dnia doręczenia stronie postanowienia o odmowie uzupełnienia decyzji. Z uwagi na fakt, iż postanowienie doręczono 29 stycznia 2007 r., termin do wniesienia skargi upłynął 28 lutego 2007 r. Z uwagi na powyższe skargę wniesioną 1 marca 2007 r. w oparciu o art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. odrzucił jako spóźnioną.

W skardze kasacyjnej od powyższego postanowienia skarżąca zarzuciła na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenie art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 53 § 1 P.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji, gdy skargę złożono w terminie. Wniosła o uchylenie tegoż postanowienia i o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

W uzasadnieniu pełnomocnik strony nie zgodził się ze stwierdzeniem sądu, jakoby postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji doręczono 29 stycznia 2007 r., bowiem dotychczasowy pełnomocnik strony poinformował go, że nastąpiło to 30 stycznia. Dlatego też wystąpił on do Poczty Polskiej z prośbą o wskazanie terminu doręczenia. W odpowiedzi Dyrektor placówki pocztowej poinformował, że list doręczono 30 stycznia 2007 r., o czym świadczy odpis dowodu odebrania. Do skargi kasacyjnej załączono pismo z poczty wraz z odpisem dowodu odbioru. Z powyższego w ocenie strony wynika, że skarga została wniesiona w terminie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i o zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Powtórzył on stanowisko Sądu przedstawione w zaskarżonym postanowieniu i podkreślił, że data doręczenia postanowienia wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru. Ponadto nieprawdopodobnym w jego ocenie jest, że zarówno odbiorca listu jak i doręczyciel pomylili datę na tym potwierdzeniu, natomiast nieznana osoba wypełniająca dowód odbioru przesyłki zrobiła to poprawnie. Ponadto niezrozumiałym jest, czemu na potwierdzeniu odbioru data wpisana jest odręcznie, a w dowodzie odciśnięto datownik. W jego ocenie może to świadczyć o tym, że datownik odciśnięto później, bądź data była źle ustawiona. W ocenie organu jest to o wiele bardziej prawdopodobne, niż fakt pomyłki zarówno przez odbiorcę jak i doręczyciela listu.

Podsumowując organ zwrócił uwagę na błędne sformułowanie podstawy kasacyjnej, tj. naruszenia przepisów postępowania poprzez niewłaściwe ich zastosowanie. W jego ocenie przesłanka ta może stanowić podstawę kasacyjną jedynie w wypadku naruszenia prawa materialnego, którymi art. 58 § 1 pkt 2 i art. 53 P.p.s.a. nie są.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna.

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej biorąc pod rozwagę z urzędu kwestię nieważności postępowania. Z uwagi na fakt, że w niniejszej sprawie przesłanki nieważności nie zachodzą, Sąd władny jest dokonać kontroli zaskarżonego orzeczenia pod kątem zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił oceny skarżącej co do naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 53 § 1 P.p.s.a., bowiem strona nie podważyła skutecznie wiarygodności dokumentu urzędowego stwierdzającego datę doręczenia postanowienia o odmowie uzupełnienia decyzji, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru, a w konsekwencji zasadności odrzucenia skargi. Potwierdzenie odbioru stanowi dokument urzędowy, który jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta on z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. Przedmiotowe domniemanie może być obalone, jednakże podejmując próbę dokonania tego należy mieć na względzie, iż dokumenty urzędowe są najbardziej wiarygodnymi środkami dowodowymi. Co za tym idzie, dowody przeciwne muszą być zdecydowanie przekonywujące.

Twierdzenie pełnomocnika skarżącej o tym, że poprzedni pełnomocnik udzielił mu informacji, jakoby doręczenie postanowienia miało miejsce 30 stycznia 2007 r., jest z przyczyn oczywistych mało wiarygodne. Natomiast pismo dyrektora placówki pocztowej wraz z załączonym dowodem odbioru nie przekonało tutejszego Sądu o wadliwości zwrotnego potwierdzenia odbioru, do którego z resztą autor skargi kasacyjnej w ogóle się nie odnosi, tak jakby ono w sprawie nie istniało. Tymczasem potwierdzenie to nie nasuwa żadnych wątpliwości, jest wypełnione poprawnie i nie zawiera informacji sprzecznych: zarówno osoba odbierająca list jak i doręczyciel ręcznie wpisali tą samą datę odbioru: 29 stycznia 2007 r. Powyższe skłania do oceny, że to w dowodzie odbioru błędnie odciśnięto datę - 30 stycznia 2007 r., natomiast data ze zwrotnego potwierdzenia odbioru jest poprawna. Należy dodać, że szukając informacji dotyczącej terminu do wniesienia skargi do Sądu nowy pełnomocnik skarżącej winien był sprawdzić w aktach podatkowych, jaka data widnieje na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, co wykluczyłoby wszelkie wątpliwości w tym zakresie.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 P.p.s.a. skargę kasacyjną jako bezzasadną oddalił.

Na marginesie należy stwierdzić, że stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu o wadliwym sformułowaniu podstawy kasacyjnej w skardze kasacyjnej strony jest błędne. Nie jest bowiem prawdą, że naruszenie przepisów prawa przez ich niewłaściwe zastosowanie może nastąpić tylko w odniesieniu do przepisów prawa materialnego. Naruszenie prawa procesowego może bowiem przyjąć takie same formy, jak naruszenie prawa materialnego. Możemy więc mieć do czynienia zarówno z jego błędną wykładnią jak i niewłaściwym zastosowaniem.

Wniosek organu o zasądzenie kosztów postępowania również nie znalazł w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienia prawnego. Przepisy art. 203 i art. 204 P.p.s.a., które regulują kwestię zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają bowiem zastosowania do postanowień. Z uwagi na powyższe Sąd nie orzekł o zwrocie kosztów sądowych.