Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt IV SA 3548/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2004-08-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Ślusarczyk Sędzia WSA Hanna Raszkowska (Spr.) Asesor WSA Beata Jezielska Protokolant Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2004 r. sprawy ze skargi R. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu: I uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz R. M. kwotę 10 zł (dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; III orzeka, że decyzja nie może być wykonana do czasu uprawomocnienia się wyroku.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 21 sierpnia 2002 roku, znak "[...]" Burmistrz Miasta M. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie ośrodka szkoleniowo-wypoczynkowego z funkcją konferencyjną, restauracją, barem oraz klubem odnowy biologicznej wraz z przyłączem wodociągowym, kanalizacją oraz instalacją zbiornikową do celów c.o. przewidzianej do realizacji w K. na rzecz inwestora "A" S.A. w W.

Od powyższej decyzji R. M., właściciel nieruchomości sąsiadującej z terenem objętym zamierzoną inwestycją, wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego domagając się jej uchylenia. Decyzji zarzucił brak informacji o liniach rozgraniczających teren inwestycji w formie naniesienia na mapie, brak informacji o ocenie oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko, a także nie podanie planowanej powierzchni zabudowy oraz maksymalnej chłonności.

Ponadto R. M. podniósł, że w tej samej sprawie organ I instancji wydał dwie sprzeczne decyzje -jedną z dnia 25 marca 2002 r., znak "[...]", a drugą z 21 sierpnia 2002 r., znak "[...]". Zdaniem odwołującego się, nastąpiło naruszenie jego interesów, gdyż zaistniała sytuacja uniemożliwia ustalenie faktycznych warunków zabudowy i zagospodarowania terenu sąsiadującego z jego nieruchomością.

Decyzją z dnia 28 lipca 2003 roku, znak "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu stwierdzono, że projektowana inwestycja nie zalicza, się do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska zgodnie z § 2 rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji (Dz.U. nr 93, poz. 589 ze zm.).

Z kolei w ramach procedury zmiany planu zagospodarowania przestrzennego (Uchwała nr "[...]" Rady Miasta w M. z dnia 26 marca 1997 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy M. w obrębie geodezyjnym K.) po opracowaniu została wyłożona do publicznego wglądu "Prognoza skutków wpływu ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego projektowanej zabudowy w obrębie geodezyjnym K. na środowisko przyrodnicze" w dniach od 5 do 27 listopada 1996 r.

Natomiast w kwestii istnienia dwóch decyzji w tej samej sprawie, to decyzja z dnia 25 marca 2002 r., znak "[...]" przestała funkcjonować w obrocie prawnym, gdyż została ona uchylona i postępowanie w sprawie zostało umorzone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 2 grudnia 2002 roku, znak "[...]".

Ponadto organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z art. 42 ust. l Ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 1999 r., nr 15, poz. 139 ze zm.) wśród elementów, jakie powinna zawierać decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu, nie wymieniono wymogu podawania parametrów technicznych projektowanej inwestycji.

Na powyższą decyzję R. M. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zarzucił decyzji rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 40 ust. l, art. 42 ust. l pkt 6, art. 43 Ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym i § 2 rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14 lipca 1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji. Skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji powołując się na argumentację zawartą w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. W uzasadnieniu stwierdzono, że decyzja z dnia 21 sierpnia 2002 roku znak "[...]" w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestora "A" S.A. w W. była ważna do dnia 21 sierpnia 2003 roku, o ile inwestor nie uzyska w tym czasie pozwolenia na budowę. Tymczasem inwestor nie wystąpił w określonym terminie o takie pozwolenie, na skutek czego decyzja wygasła.

Ponadto z opracowanej i przedłożonej do publicznego wglądu "Prognozy skutków wpływu ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego projektowanej zabudowy w obrębie geodezyjnym K. na środowisko przyrodnicze" wynika, że projektowane inwestycje nie powinny ujemnie wpłynąć na środowisko przyrodnicze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Przedmiotowa skarga, w związku z reformą sądownictwa administracyjnego, podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie na podstawie art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę -Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271).

Stosownie do art. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), Wojewódzki Sąd Administracyjny ma obowiązek badania zaskarżonej decyzji wyłącznie w zakresie jej legalności, a więc z punktu widzenia jej zgodności z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Tym samym, jeżeli zaskarżona decyzja narusza prawa Sąd obowiązany jest ją uchylić. Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 42 Ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 1999 r., nr 15, poz 139 ze zm.) decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu powinna określać między innymi rodzaj inwestycji, wymagania dotyczące ochrony osób trzecich, a także linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w stosownej skali. Integralną częścią decyzji Burmistrza Miasta M. z dnia 21 sierpnia 2002 roku, znak "[...]" o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest mapa sytuacyjna z granicami terenu objętego wnioskiem. Na mapie tej zaznaczono granice całej działki, natomiast nie zaznaczono linii rozgraniczających teren inwestycji.

Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2000 roku (II SA/Gd 180/98, niepubl.), jeżeli elementem koniecznym decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest określenie linii rozgraniczających teren inwestycji, to oznacza, że organ administracji nie może uchylić się od obowiązku określenia lokalizacji inwestycji i nie wystarczy stwierdzenie, że inwestycja ma być położona w obrębie działki. Jest to niezbędne również z punktu widzenia określenia wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Nie można bowiem określić, jakie wymogi w zakresie ochrony osób trzecich powinna spełniać zamierzona inwestycja, jeżeli nie zostanie jednoznacznie stwierdzone, gdzie ma być ona zrealizowana.

Zatem skarżący słusznie zarzucił zaskarżonej decyzji brak informacji o liniach rozgraniczających teren inwestycji, wyznaczonych na mapie w stosownej skali, które zgodnie z art. 42 Ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym były elementem koniecznym tej decyzji.

Niezasadne są natomiast zarzuty podnoszone przez skarżącego odnośnie braku w decyzji informacji o ocenie oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko, a także dotyczące wydania w tej samej sprawie przez organ I instancji dwóch sprzecznych decyzji z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Dodać należy, że w ramach procedury zmiany planu zagospodarowania przestrzennego została opracowana i wyłożona do publicznego wglądu "Prognoza skutków wpływu ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego projektowanej zabudowy w obrębie geodezyjnym K. na środowisko przyrodnicze". Z prognozy tej, zgodnie z informacją organu, wynika, że projektowane inwestycje nie powinny wpłynąć ujemnie na środowisko przyrodnicze.

Z kolei decyzja z dnia 25 marca 2002 roku, nr "[...]" została uchylona, a postępowanie w sprawie umorzone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 2 grudnia 2002 roku, znak "[...]". Zatem decyzja ta została usunięta z obrotu prawnego.

Mając powyższe okoliczności na uwadze należy stwierdzić, że doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W tej sytuacji sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji na podstawie art. 145 § l pkt l lit. a Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271).