Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 143/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-06-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Prezes Sądu
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 ust. 1, art. 2,art. 3 ust. 1 art. 100
journal: Dz.U. 2014 poz 782
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Alojzy Wyszkowski, Sędziowie sędzia WSA Ewa Kamieniecka, sędzia NSA Henryk Ożóg (sprawozdawca), Protokolant Aleksandra Markiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 21 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi K. H. na decyzję Prezesa Sądu Apelacyjnego we W. z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. (nr [...]), Prezes Sądu Apelacyjnego we W., na podstawie art. 138 §1 i art. 104 k.p.a. k.p.a., art. 1 ust. 1, art. 2, art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 10 oraz 16 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (j.t. Dz.U. z 2014 r., poz. 782 ze zm.), dalej: u.o.d.i.p., po rozpatrzeniu odwołania K. H. (dalej: wnioskodawczyni, skarżąca) od decyzji Prezesa Sądu Okręgowego we W. z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej w zakresie: "treści dokumentów dotyczących wyznaczania składów sędziowskich spraw, które wpłynęły do II Wydziału Cywilnego Odwoławczego tut. Sądu od dnia 31 grudnia 2014 r. do dnia udzielania informacji dla skarg o stwierdzenie przewlekłości postepowania oraz spraw o wznowienie postępowania", utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu przedstawiono następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

W dniu 29 czerwca 2015 roku do Sądu Okręgowego we W. wpłynął wniosek skarżącej o udostępnienie informacji publicznej poprzez podanie w jaki sposób są wyznaczane składy sędziowskie do wydawania postanowień w sprawach o sygnaturze II S w Sądzie Okręgowym we W.

Prezes Sądu w dniu 7 lipca 2015 roku skierował do wnioskodawczyni pismo, w którym poinformował, że interesującą ją materię określa § 49 ust. 1 Regulaminu urzędowania sądów powszechnych.

Skarżąca pismem z dnia 29 lipca 2016 r. poprosiła o podanie treści dokumentów dotyczących wyznaczania składów sędziowskich spraw, które wpłynęły do II Wydziału Cywilnego Odwoławczego Sądu od dnia 31 grudnia 2014 roku do dnia udzielenia informacji.

Organ pierwszej instancji, pismem z dnia 29 lipca 2015 roku, wskazał, że treść dokumentów stanowi zarządzenie Przewodniczącego II Wydziału Cywilnego Odwoławczego Sądu Okręgowego, w którym wyznacza on, w każdej sprawie z osobna, sędziego sprawozdawcę do rozpoznania apelacji, zażaleń czy skarg na przewlekłość postępowania, jak i w sprawach Ca i Cz. Jednak, jak zaznaczył organ, przedstawienie wnioskującej pełnej treści każdego zarządzenia z okresu wskazanego we wniosku powoduje, że zainteresowana zwraca się o informację publiczną przetworzoną, ponieważ sąd nie dysponuje gotowym zbiorem dokumentów w zakresie wskazanym we wniosku. Dlatego wyznaczył stronie termin czternastu dni na wywiązanie się z obowiązku, pod rygorem odmowy udostępnienia informacji.

W odpowiedzi na wezwanie, w dniu 31 sierpnia 2015 roku, wnioskodawczyni skierowała do Prezesa Sądu pismo, w którym poinformowała, że wnioskowana przez nią informacja nie stanowi informacji przetworzonej. Jednocześnie oświadczyła, że ogranicza wniosek do podania wskazanej informacji dla skarg o stwierdzenie przewlekłości postępowania oraz spraw o wznowienie postępowania.

W kolejnym piśmie skierowanym do wnioskodawczyni z dnia 7 września 2015 roku organ zwrócił się z zapytaniem czy wobec treści pisma z dnia 31 sierpnia 2015 roku cofa wniosek w zakresie "podania treści dokumentów dot. wyznaczania składów sędziowskich spraw, które wpłynęły do II Wydziału Cywilnego Odwoławczego tut. Sądu od dnia 31 grudnia 2014 r., do dnia udzielenia informacji".

Na sprecyzowanie wniosku wyznaczył zainteresowanej trzy dni od daty otrzymania pisma.

Wobec braku odpowiedzi na skierowane wezwanie, pismem z dnia 29 października 2015 r. wskazał, że informacje w tym zakresie dotyczą informacji publicznej przetworzonej i wezwał wnioskodawczynię do wykazania interesu publicznego, uzależniającego udostępnienie takiej informacji.

Pismem z tego samego dnia organ zwrócił się do zainteresowanej, w nawiązaniu do jej pisma z dnia 31 sierpnia 2015 roku z zapytaniem czy cofa wniosek z dnia 17 lipca 2015 roku w zakresie "podania treści dokumentów dot. wyznaczania składów sędziowskich spraw, które wpłynęły do II Wydziału Cywilnego Odwoławczego tut. Sądu od dnia 31 grudnia 2014 r., do dnia udzielenia informacji". Na sprecyzowanie wniosku wyznaczył zainteresowanej trzy dni od otrzymania pisma, pod rygorem umorzenia postępowania w tym zakresie.

Przy braku od skarżącej odpowiedzi dnia [...] grudnia 2015 r. Prezes Sądu wydał decyzję, którą umorzył postępowanie w zakresie: "podania treści dokumentów dot. wyznaczenia składów sędziowskich spraw, które wpłynęły do II Wydziału Cywilnego Odwoławczego tut. Sądu od dnia 31 grudnia 2014r., do dnia udzielenia informacji", wyłączając zakres dotyczący: "skarg o stwierdzenie przewlekłości postępowania oraz spraw o wznowienie postępowania".

Następnie w dniu [...] grudnia 2015 roku Prezes Sądu Okręgowego wydał drugą decyzję, którą odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie: "treści dokumentów dot. wyznaczenia składów sędziowskich spraw, które wpłynęły do II Wydziału Cywilnego Odwoławczego tut. Sądu od dnia 31 grudnia 2014 r. do dnia udzielenia informacji dla skarg o stwierdzenie przewlekłości postępowania oraz spaw o wznowienie postępowania".

Organ pierwszej instancji umotywował swoje rozstrzygnięcie tym, że informacja, o którą zwróciła się zainteresowana, stanowi informację przetworzoną. Jak stwierdził, II Wydział Cywilny Odwoławczy nie prowadzi zbioru zarządzeń o wyznaczeniu składu sędziowskiego. Informacja taka, na dzień wniesienia wniosku nie istniała. Natomiast strona nie wywiązała się z obowiązku wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego do pozyskania tej informacji.

Z takim rozstrzygnięciem nie zgodziła się skarżąca i w dniu 4 stycznia 2016 roku skierowała do Prezesa Sądu Apelacyjnego we W., za pośrednictwem Prezesa Sądu Okręgowego we W., odwołanie od wydanej decyzji. Wniosła także o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

Organ drugiej instancji decyzją z dnia [...] stycznia 2016 roku utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie.

W dniu 21 marca 2016 roku do Sądu Apelacyjnego we W. wpłynęła skarga na tę decyzję.

Skarżąca zarzuciła utrzymanie w mocy decyzji Prezesa Sądu Okręgowego we W. bez merytorycznego zapoznania się z aktami sprawy, a przez to uchybienie przepisom kpa poprzez błędne uzasadnienie decyzji.

Nadto, w ocenie skarżącej "Prezes Sądu Apelacyjnego nie wskazała:

1. podstawy prawnej, że Prezes Sądu Okręgowego może wezwać do uzupełnienia wniosku o informację publiczną w terminie 3 czy 7 dni,

2. uporczywie nie zauważa, że prosi o treść dokumentów dotyczących wyznaczania z listy sędziów wskazanego Wydziału - składów sędziowskich do orzekania w sprawach wpływających do tego II Wydziału Cywilnego Odwoławczego SO we W.,

3. nie wie, że w aktach nie ma listy sędziów wg której został przydzielony sędzia

(sędziowie) do rozpoznania sprawy lub celowo wprowadza Sąd w błąd.

4. nie zauważa, że zmieniła wniosek."

Jednocześnie skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie decyzji obu instancji. Zwróciła się także o zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżąca podniosła, że Prezes Sądu Apelacyjnego nie wskazał podstawy prawnej, która pozwalałaby Prezesowi Sądu Okręgowego wezwać zainteresowaną do uzupełnienia wniosku w terminie trzech czy też siedmiu dni.

Odpowiadając na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Jego zdaniem w sprawie od początku nie budził wątpliwości fakt, że żądana przez skarżącą informacja stanowi informację publiczną, o której mowa w art. 1 u.o.d.i.p. Spór sprowadza się jednak do tego, czy organy pierwszej oraz drugiej instancji prawidłowo przyjęły, że wnioskowana informacja jest informacją publiczną przetworzoną, której udostępnienie wymaga wykazania przez stronę szczególnie istotnego interesu publicznego.

Organ zobowiązany stwierdził, że trudno zgodzić się z zarzutem skarżącej, że błędnie przyjął, iż wnioskowana informacja nie jest informacją prostą. Prezes Sądu Apelacyjnego we W., rozpatrując sprawę jako organ odwoławczy, w oparciu o dokumenty zawarte w aktach ustalił, że nie jest możliwe pozyskanie wnioskowanych informacji w sposób prosty, niewymagający ze strony Sądu Okręgowego działań złożonych i czasochłonnych.

Sąd ten chcąc zrealizować wniosek musiałby utworzyć zbiór spraw według kryterium wskazanego we wniosku, a informacja taka nie była dostępna w sposób prosty. Organ pierwszej instancji nie dysponował, w dniu złożenia wniosku gotową informacją i musiałby poprzedzić jej wytworzenie odpowiednimi działaniami. Jak wykazywał wymagałoby to wyselekcjonowania spraw dotyczących skarg o stwierdzenie przewlekłości postępowania oraz spraw o wznowienie postępowania spośród wszystkich, które wpłynęły do wydziału we wskazanym przez wnioskodawczynię okresie. Po tak dokonanej selekcji należałoby przygotować zarządzenia do udostępnienia, co prowadziłoby do wytworzenia zbioru informacji, która nie istniała w postaci prostej w dniu złożenia wniosku.

Dlatego też trudno jest się zgodzić, ze stwierdzeniem skarżącej, że zwróciła się ona o informację publiczną prostą.

Organ stwierdził, że nie wypowiedziano się w decyzji co do wskazania podstawy prawnej wezwania do uzupełnienia wniosku, ponieważ w tej kwestii treść odwołania została potraktowana jako stwierdzenie przez odwołującą faktu, a nie zarzutu nieprawidłowości w wezwaniu zainteresowanej do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego. Również artykuł 14 u.o.d.i.p., na który powołuje się zainteresowana jest w tej kwestii niewłaściwy. Odnosi się on bowiem do sytuacji, gdy organ nie może we wskazany we wniosku sposób i formie udostępnić informacji i nie dotyczy zakwalifikowania informacji jako informacji przetworzonej.

Ponadto zdaniem organu trudno się zgodzić z twierdzeniem skarżącej, że organ drugiej instancji nie zauważa, że zainteresowana prosi o treść dokumentów dotyczących wyznaczania z listy sędziów danego wydziału składów sędziowskich do orzekania w sprawach. Jak już stwierdzono, aby pozyskać takie dane, organ pierwszej instancji musi sięgnąć do ich treści, ponieważ nie jest prowadzony w tym zakresie żaden wykaz czy też zbiór. W aktach niewątpliwie, jak trafnie dostrzega skarżąca, nie ma listy według której przydzielani są sędziowie do rozpoznawania spraw. Skład sędziowski wyznaczany jest w każdej sprawie osobno przez Przewodniczącego Wydziału.

Jednocześnie organ drugiej instancji zauważył, iż skarżąca zmieniła wniosek. Jednak zawężenie żądanych informacji, które nastąpiło w piśmie z dnia 31 sierpnia 2015 roku do wskazania informacji dla skarg o stwierdzenie przewlekłości postępowania oraz spraw o wznowienie postępowania nie spowodowało, że zainteresowana zwróciła się o informację prostą. Nie zmienia to faktu, na co wskazywał już organ pierwszej instancji, że pozyskanie tej informacji powiązane jest z podjęciem odpowiednich czynności dla wytworzenia informacji dla wnioskodawczyni.

Zdaniem Prezesa Sądu Apelacyjnego, potrzeba przeprowadzenia selekcji informacji, o które wnioskuje skarżąca stanowi podstawę do podjęcia działań celem zgromadzenia danych dla uzyskania informacji przetworzonej. Dlatego też, aby organ pierwszej instancji takie czynności miał podjąć, skarżąca powinna wykazać, że żądana przez nią informacja jest szczególnie istotna dla interesu publicznego - ważna dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców, a jej uzyskanie stwarza realną możliwość wykorzystania danych dla poprawy funkcjonowania organów państwa, w tym przypadku wymiaru sprawiedliwości, co w sprawie nie miało miejsca.

W piśmie z dnia 20 czerwca 2016 r. skarżąca stwierdziła, że nie otrzymała odpowiedzi na skargę a w związku z powyższym wniosła o jej przesłanie.

Ponadto stwierdziła, że decyzja Prezesa Sądu Apelacyjnego z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] jest bezprzedmiotowa, ponieważ pismem z dnia 4 stycznia 2016 r. zmieniła treść wniosku o informację publiczną i dlatego obowiązkiem organu II instancji było umorzenie postępowania w sprawie. Skarżąca podkreśliła, że ustawa o informacji publicznej oraz k.p.a. nie zabraniają zmieniać treści wniosku w czasie postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 718), zwanej dalej p.p.s.a., sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przy czym, w myśl art.134 §1 p.p.s.a., sąd ten nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Innymi słowy, w kontekście wniosków skargi należy podkreślić, że sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Dokonując oceny legalności decyzji Prezesa Sądu Apelacyjnego we W. utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji w sprawie odmowy udostępnienia skarżącej informacji publicznej w zakreślonych wyżej ramach, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dostrzegł uchybień podniesionych w skardze, które uzasadniałyby jej uwzględnienie. Nie dopatrzył się także innej wadliwości z urzędu.

W niniejszej sprawie istota zagadnienia sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy informacja publiczna w zakresie wskazanym we wniosku, a więc udostępnienia "treści dokumentów dotyczących wyznaczenia składów sędziowskich spraw, które wpłynęły do II Wydziału Cywilnego Odwoławczego tut. Sądu od dnia 31 grudnia 2014 r. do dnia udzielenia informacji dla skarg o stwierdzenie przewlekłości postępowania oraz spaw o wznowienie postępowania" jest informacją przetworzoną oraz czy jej uzyskanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Materialnoprawną podstawę kwestionowanego rozstrzygnięcia, co niesporne między stronami, stanowią przepisy art. 1 ust. 1, art. 2, art. 3 ust.1 pkt 1 w zw. z art. 10 oraz art. 16 u.o.d.i.p.. Powyższa ustawa w kompleksowy sposób reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej. Stosownie do treści art. 1 u.o.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonym w tym akcie prawnym. Ponadto na podstawie art. 2 ust. 1 u.o.d.i.p., każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5 u.o.d.i.p., prawo dostępu do informacji publicznej, co jednocześnie nie oznacza, że każdy podmiot jest zobligowany do jej udostępniania. Realizacja bowiem tego prawa spoczywa na określonych w ustawie podmiotach wskazanych w jej art. 4 u.o.d.i.p., do których należy także Prezes Sądu Okręgowego we W. (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.o.d.i.p.) jako organ władzy publicznej.

Bezsprzecznie żądana przez skarżącą informacja jest informacją publiczną w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c w zw. z art. 4 ust. 1 u.o.d.i.p. Ustawa ta, stanowiąc generalną zasadę udostępnienia informacji publicznej, przewiduje jednocześnie różne sposoby jej udostępniania wymienione w art. 7 ust. 1 u.o.d.i.p., wśród nich udostępnianie informacji na wniosek (art. 10 u.o.d.i.p.). W myśl art. 2 ust. 2 u.o.d.i.p., od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Jednocześnie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.o.d.i.p., zgodnie z którym: "Prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do: 1) uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego", w sposób istotny ogranicza to prawo, stanowiąc, że dostęp do informacji przetworzonej jest możliwy w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Przepis art. 3 ust. 1 pkt 1 u.o.d.i.p. ma w istocie przeciwdziałać zalewowi wniosków zmierzających do uzyskania informacji przetworzonej dla realizacji celów osobistych lub komercyjnych i ma zapobiegać sytuacjom, w których działania organu skupione są nie na funkcjonowaniu w ramach przypisanych mu kompetencji, lecz na udzielaniu informacji publicznej. Dlatego też wnioskodawca domagający się udzielenia informacji publicznej przetworzonej dla wykazania, w jakim zakresie jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego, powinien wyjaśnić, nie tylko, że jest ona ważna dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców, ale również, że jej uzyskanie stwarza realną możliwość wykorzystania uzyskanych danych dla poprawy funkcjonowania organów administracji i lepszej ochrony interesu publicznego (por. wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1768/10 publ. cbois). Jednocześnie ustawa nie definiuje pojęcia informacji przetworzonej ani pojęcia interesu publicznego. W tym zakresie należy się zatem odwołać do poglądów wypracowanych przez doktrynę i orzecznictwo sądowoadministracyjne, co zostało zresztą wyczerpująco przedstawione w zaskarżonej decyzji.

W orzecznictwie przyjmuje się, że informacją prostą jest informacja, której zasadnicza treść nie ulega zmianie przed jej udostępnieniem. Natomiast informacja przetworzona jest jakościowo nową informacją, nieistniejącą dotychczas w przyjętej ostatecznie treści i postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu zobowiązanego. Składa się na nią pewna suma informacji publicznej prostej, dostępnej bez wykazywania przesłanki interesu publicznego. Ze względu jednak na treść żądania, udostępnienie wnioskodawcy konkretnej informacji publicznej nawet o wspomnianym wyżej prostym charakterze, wiązać się może z potrzebą przeprowadzenia odpowiednich analiz, zestawień, wyciągów, usuwania danych chronionych prawem. W jej efekcie powstaje nowy, przetworzony dokument czy zespół danych, nieistniejący do momentu jego wytworzenia na wniosek o udostępnienie informacji publicznej. W istocie, jak wynika z orzecznictwa, jeżeli utworzenie nowego zestawienia w oparciu o informacje proste wymaga takiego nakładu środków i zaangażowania pracowników, które negatywnie wpływa na tok realizacji ustawowych zadań nałożonych na zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, a w szczególności, gdy wymaga to analizowania całego zasobu posiadanych dokumentów w celu wybrania tylko tych, których oczekuje wnioskodawca, to czynności podejmowane w tym zakresie wskazywać będą na proces tworzenia jakościowo nowej informacji, a więc informacji przetworzonej. Nowe zestawienie informacji nie stanowi informacji przetworzonej tylko wtedy, gdy jego wytworzenie nie wymusza analizowania posiadanego zasobu dokumentów i wyboru tylko niektórych dokumentów z tego zasobu według określonych kryteriów (wyrok NSA z dnia 9 października 2012 r., sygn. akt I OSK 1737/12, publ. cbois).

Informacja przetworzona nie powstaje w drodze czynności mechanicznej sprowadzającej się do automatycznego usuwania danych; jej wytworzenie poprzedzone musi być złożonymi działaniami myślowymi. Wymaga bowiem podjęcia przez podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji działania o charakterze intelektualnym w odniesieniu do zbioru informacji, który jest w jego posiadaniu i nadania skutkom tego działania cech informacji (por. H. Izdebski, Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2001 r. s. 31; R. Stefanicki, Ustawa o dostępie do informacji publicznej – Wybrane zagadnienia w świetle orzecznictwa sądowego, Państwo i Prawo" 2004 r. nr 2 s.97).

Z kolei w kontekście definicji "interesu publicznego" należy wskazać, że pojęcie to jest pojęciem niedookreślonym. Interes publiczny odnosi się w swej istocie do spraw związanych z funkcjonowaniem państwa oraz instytucji publicznych, jako pewnej całości. Skuteczne działanie w granicach interesu publicznego wiąże się z możliwością realnego wpływania na funkcjonowanie określonych instytucji państwa w szerokim tego słowa znaczeniu. Dla uzyskania informacji publicznej przetworzonej istotne jest nie tylko to, że jest ona ważna dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców, ale również, że jej uzyskanie stwarza realną możliwość wykorzystania uzyskanych danych dla poprawy funkcjonowania państwa. W doktrynie wyrażony został pogląd, że charakter lub pozycja podmiotu żądającego udzielenia informacji publicznej, a zwłaszcza realna możliwość wykorzystania uzyskanej informacji mają wpływ na ocenę istnienia szczególnego interesu publicznego uzasadniającego uwzględnienie wniosku. (por. wyroki NSA z dnia 11 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1015/12, z dnia 17 października 2006 r., sygn. akt I OSK 1347/05, z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 1870/10, publ. cbois oraz J. Drachal, Zagadnienia sądowej ochrony prawa do informacji, "Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego", 2010, nr 5-6, s. 104).

Z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej nie wynika jednak, że wnioskodawca występujący o udostępnienie informacji publicznej musi wiedzieć na etapie składania wniosku, że żądana przez niego informacja ma charakter informacji publicznej przetworzonej. W momencie formułowania i kierowania wniosku nie jest zatem zobligowany do wskazania powodów, dla których spełnienie jego żądania będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego. To podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej musi wykazać, że objęte wnioskiem żądanie dotyczy informacji publicznej o charakterze przetworzonym i może odmówić jej udostępnienia tylko wtedy, gdy wnioskodawca nie wykaże występowania tej przesłanki. Zatem jeśli podmiot zainteresowany uzyskaniem informacji przetworzonej nie wykaże, po wezwaniu, szczególnie istotnego interesu publicznego dla jej udzielenia, podmiot zobowiązany powinien, tak jak to miało miejsce w rozpatrywanej sprawie, wydać na podstawie art. 16 ust. 1 u.o.d.i.p. decyzję odmowną.

W rozpatrywanej sprawie organ odmówił udostępnienia informacji publicznej przetworzonej z powodu niewykazania przez skarżącą szczególnie istotnego interesu publicznego w jej żądaniu. Takie stanowisko organów obu instancji Wojewódzki Sąd Administracyjny w pełni podziela. Analiza treści wniosku prowadzi do konkluzji, że domaganie się udostępnienia treści dokumentów dotyczących wyznaczania składów sędziowskich spraw, które wpłynęły do II Wydziału Cywilnego Odwoławczego Sądu Okręgowego we W. od dnia 31 grudnia 2014 r. do dnia udzielania informacji dla skarg o stwierdzenie przewlekłości postepowania oraz spraw o wznowienie postępowania, przekracza ramy normalnego sposobu korzystania z informacji publicznej, bowiem wymagało, jak to trafnie wykazały organy rozpatrujące sprawę, sporządzenia zestawienia i jego opracowania. Żądana informacja ma zatem charakter informacji przetworzonej. Wobec takiego zakresu wniosku bezsprzecznie utworzenie informacji, której domaga się skarżąca, wymagałoby przeanalizowana wszystkich repertoriów prowadzonych od 2015 roku w Wydziale II Sądu Okręgowego we W. w celu odszukania zarządzeń, w których przewodniczący wydziału wskazywał skład sędziowski na posiedzenia w konkretnych sprawach. Organ pierwszej instancji chcąc zrealizować wniosek musiałby utworzyć zbiór spraw według kryterium wskazanego we wniosku, a informacja taka nie była dostępna w sposób prosty.

Jak wynika z oświadczenia, organ I instancji nie dysponował, na dzień złożenia wniosku gotową informacją i musiałby poprzedzić jej wytworzenie odpowiednimi działaniami. Jak wykazywał wymagałoby to wyselekcjonowania spraw dotyczących skarg o stwierdzenie przewlekłości postępowania oraz spraw o wznowienie postępowania spośród wszystkich, które wpłynęły do wydziału we wskazanym przez wnioskodawczynię okresie. Po tak dokonanej selekcji należałoby przygotować zarządzenia do udostępnienia, co prowadziłoby do wytworzenia zbioru informacji, która nie istniała w postaci prostej w dniu złożenia wniosku. Zgodnie z informacją organu, to do akt sprawy dołączane jest zarządzenie, o którego treść wnioskuje zainteresowana. Następnie dopiero jednostkowa analiza poszczególnych akt spraw pod kątem kryteriów wskazanych we wniosku mogłaby doprowadzić do uczynienia zadość wnioskowi skarżącej.

Jak wynika z akt administracyjnych sprawy skarżąca nie odpowiedziała na wezwanie z dnia 29 października 2015 r. do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego. Wymaga podkreślenia, że wskazany w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.o.d.i.p. interes ma być szczególnie istotny. Powyższe oznacza interes, odznaczający się czymś osobliwym, mającym nadzwyczajne znaczenie (por. Nowy słownik poprawnej polszczyzny pod redakcją Andrzeja Markowskiego, Warszawa 1999, str.1003).

Trafnie w świetle wyżej wymienionych okoliczności sprawy organy orzekające uznały, że skarżąca nie wykazała, aby istniał po jej stronie interes publiczny. Ponadto informacje zawarte w aktach, również nie przemawiają za uznaniem, że w niniejszej sprawie otrzymanie przez nią żądanych informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, skoro wnioskodawczyni nie ma obiektywnych możliwości spowodowania wykorzystania żądanych informacji dla poprawy funkcjonowania struktur publicznych.

Prawidłowo uznano, że informacje, które pozyskałaby skarżąca, nie miałyby znaczenia z punktu widzenia efektywności funkcjonowania organów państwa. Trudno też zakładać, że mogłyby się realnie przełożyć na poprawę funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości. Nie zostało też wyjaśnione przez skarżącą jak zamierza wykorzystać uzyskane informacje dla ochrony interesu publicznego lub poprawy funkcjonowania sądów. Dlatego w myśl art. 3 ust. 1 pkt 1 u.o.d.i.p., trudno znaleźć podstawy do zakwalifikowania wnioskowanych informacji, jako szczególnie istotnych dla interesu publicznego. Udostępnienie powyższych danych nie wpłynie, w ocenie organu, na poprawę usprawnienia wykonywania zadań publicznych dla dobra wspólnego, także nie będzie miało realnego znaczenia dla funkcjonowania struktur publicznych.

Skoro skarżąca nie wykazała powodów, dla których spełnienie jej żądania będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego, należało uznać, że organy, nie przekroczyły granic uznania administracyjnego.

Odpowiadając na zarzut skarżącej, że organ II instancji nie umorzył postępowania z powodu bezprzedmiotowości, należy wskazać, że skarżąca nie zrezygnowała z odwołania od decyzji organu I instancji, a jej zmodyfikowany wniosek zawarty w odwołaniu z dnia 4 stycznia 2016 r. został rozpatrzony przez organy w osobnym postepowaniu.

Nie ulega wątpliwości, że pismo z dnia 4 stycznia 2016 r. jest odwołaniem od decyzji organu I instancji. Z jego wywodów niezbicie wynika, że skarżąca nie zgadza się z rozstrzygnięciem decyzji. W końcu swych wywodów wnosi o uwzględnienie odwołania i uchylenie decyzji Prezesa Sądu Okręgowego we W. Tego nie zmienia fakt, że istotnie w treści odwołania, przed wymienionym wnioskiem, skarżąca zmieniła jego żądanie domagając się: "podania treści dokumentów dotyczących wyznaczania składów sędziowskich dla wszystkich kategorii spraw które wpłynęły do II Wydziału Cywilnego Odwoławczego od dnia 31 grudnia 2014 r. do dnia 31 grudnia 2015 r."

W świetle powyższego decyzje o zaskarżonej treści uznać należy za prawidłowe. W niczym bowiem nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę prawną wydanych w sprawie decyzji, jak i przepisów postępowania.

W tej sytuacji skarga podlegała oddaleniu, co orzeczono na podstawie art. 151 p.p.s.a.