Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 621/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-06-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Głównego Urzędu Miar
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 1 pkt 4..
journal: Dz.U. 2005 nr 180 poz 1494
law: Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Protokolant ref. staż. Monika Piotrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi P. R. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie warsztatu oddala skargę


UZASADNIENIE

P. R. prowadzący działalność gospodarczą "M." A. [...], wniósł od tutejszego Sądu skargę na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Miar (dalej jako: Prezes GUM) z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję tego organu z [...] września 2011 r. nr [...] r. o cofnięciu skarżącemu zezwolenia na prowadzenie warsztatu w zakresie instalacji, w tym aktywacji, napraw oraz sprawdzania pod względem zgodności z wymaganiami rozporządzenia Komisji (WE) nr 1360/2002 tachografów cyfrowych, w tym ich kalibracji.

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W związku z przekazaniem do Prezesa Głównego Urzędu Miar przez Komendę Powiatową Policji w O. Wydział do Walki z Przestępczością Gospodarczą informacji na temat kalibracji tachografów cyfrowych dokonanych przez osoby nieuprawnione w warsztacie przy ulicy S. [...] w O., należącym do P. R., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą M., A. [...],[...]-[...] Z., z wykorzystaniem karty warsztatowej należącej do P. R.

W związku z powyższym, w dniu 16 lipca 2010 r. Prezes Głównego Urzędu Miar, działając na podstawie art. 61 § 4 kpa w związku z art. 13 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych, wszczął z urzędu postępowanie w sprawie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie warsztatu w zakresie instalacji, napraw oraz sprawdzania tachografów cyfrowych, udzielonego w dniu 27 listopada 2006 r. przez Prezesa Głównego Urzędu Miar P. R., prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą "M.", A. [...],[...] - [...] Z., decyzją Nr [...], zmienioną decyzjami Nr [...] z dnia [...] lutego 2007 r., Nr [...] z dnia [...] czerwca 2007 r., Nr [...] z dnia [...] października 2009 r. i Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r.

Zawiadomienie o wszczęciu postępowania strona otrzymała w dniu 27 lipca 2010 r.

W toku postępowania, pismem z dnia 23 lipca 2010 roku nr [...] Prezes Głównego Urzędu Miar zwrócił się do skarżącego o potwierdzenie przeprowadzenia kalibracji tachografów cyfrowych w O. przy ulicy S. [...] w wymienionych w tym piśmie pojazdach, należących do wskazanych przedsiębiorców.

Ponadto, wezwał do złożenia wyjaśnień w sprawie kart warsztatowych, które zostały użyte podczas kalibracji tachografów cyfrowych w wymienionych pojazdach, z wyszczególnieniem dla każdej z wymienionych kalibracji numeru karty oraz wskazaniem osoby, która jej dokonała.

Pismem z dnia 9 sierpnia 2010 r., skarżący odmówił udzielenia informacji na temat wymienionych kalibracji.

W związku z powyższym, wnioskiem z dnia 26 sierpnia 2010 r., nr [...], Prezes Głównego Urzędu Miar wystąpił do Sądu Rejonowego w O. o udostępnienie akt sądowych w sprawie przeciwko P. R., zarejestrowanych pod sygnaturą [...].

Przy piśmie z dnia 15 września 2010 roku, Sąd Rejonowy w O. [...] Wydział Karny udostępnił wyżej wymienione akta T. J., działającemu w imieniu Prezesa Głównego Urzędu Miar.

Decyzją Nr [...] z dnia [...] września 2011 r. Prezes Głównego Urzędu Miar cofnął zezwolenie na prowadzenie warsztatu w zakresie instalacji, w tym aktywacji, napraw oraz sprawdzania pod względem zgodności z wymaganiami rozporządzenia Komisji (WE) nr 1360/2002 tachografów cyfrowych, w tym ich kalibracji, udzielone P. R. prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą "M.", A. [...],[...]-[...] Z.

W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił wykaz pojazdów w których kalibracji tachografów cyfrowych dokonał pracownik skarżącego T. P., wskazując iż powyższe ustalił na podstawie analizy akt sądowych oraz dokumentów otrzymanych z Policji.

Ponadto, na podstawie analizy przedłożonych akt sądowych stwierdził, że w dniu 26 stycznia 2010 r. w O. przy ulicy S. [...], w warsztacie należącym do P. R., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "M.", D. B. dokonał kalibracji tachografu cyfrowego w pojeździe [...] nr rej. [...], użytkowanym przez spółkę "Ż." Sp. z o.o., al. W. [...], O.

Organ podkreślił, że wyżej wymienione osoby dokonując kalibracji tachografów cyfrowych posługiwały się kartą warsztatową, udostępnioną im przez P. R.

Stwierdził ponadto, iż powyższe okoliczności faktyczne zostały szczegółowo opisane w akcie oskarżenia z dnia 30 czerwca 2010 r. sporządzonym przez Policję, zatwierdzonym przez asesora Prokuratury Rejonowej w O., skierowanym przeciwko P. R., D. B. i T. P., znajdującym się w udostępnionych Prezesowi Głównego Urzędu Miar aktach sądowych, a oskarżeni przyznali się do popełnienia zarzucanych im czynów.

Organ podał, że pismem z dnia 15 lipca 2011 roku, otrzymanym w dniu 22 lipca 2011 r., pełnomocnik strony, radca prawny wniósł o uzupełnienie materiału dowodowego poprzez:

1. dopuszczenie dowodu z protokołu posiedzenia Sądu Rejonowego w O. Wydział Karny z dnia 22 grudnia 2010 r., sygn. akt [...],

2. dopuszczenie dowodu z zeznań D. B. na okoliczność wyjaśnienia wątpliwości związanych z prowadzoną przez P. R. działalnością gospodarczą dotyczącą legalizacji i kalibracji tachografów,

3. dopuszczenie dowodu z zeznań strony po przeprowadzeniu dowodu z zeznań świadka D. B.

W odpowiedzi na powyższe pismo, Prezes Głównego Urzędu Miar, pismem z dnia 5 sierpnia 2011 r., nr [...], doręczonym w dniu 16 sierpnia 2011 r., skierowanym do pełnomocnika strony, zażądał wskazania, jakie fakty i okoliczności mające znaczenie dla postępowania miałyby być przedmiotem dowodu z dokumentu - protokołu z posiedzenia Sądu Rejonowego w O. jak też przedmiotem dowodu z zeznań Pana D. B. Pełnomocnik strony nie odpowiedział na w/w pismo.

Organ zaakcentował, że zarówno T. P. jak i D. B. nie byli uprawnieni do dokonywania kalibracji tachografów cyfrowych.

Odwołując się do treści art. 13 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych (Dz. U. Nr 180, poz. 1494 ze zm.) Prezes GUM stwierdził, że dokonanie kalibracji tachografów cyfrowych poza miejscami określonymi w zezwoleniu oraz udostępnienie karty innym osobom, stanowi rażące naruszenie warunków prowadzenia warsztatu i stanowi przesłankę do cofnięcia P. R. zezwolenia na prowadzenie warsztatu w zakresie instalacji, napraw oraz sprawdzania tachografów cyfrowych, udzielonego przez Prezesa Głównego Urzędu Miar.

Odnosząc się do pisma pełnomocnika strony z dnia 15 lipca 2011 r. wskazał, że żądanie uzupełnienia materiału dowodowego nie zasługuje na uwzględnienie.

Pełnomocnik strony nie odpowiedział na pismo Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 5 sierpnia 2011 r., nr [...] a tym samym nie sprecyzował faktów i okoliczności mających znaczenie dla prowadzonego postępowania.

W ocenie Prezesa Głównego Urzędu Miar, w niniejszej sprawie nie występują żadne niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Stąd nie zachodzi potrzeba przesłuchania zarówno D. B., jak również strony postępowania P. R.

Ponadto, wskazał, że pismem z dnia 23 lipca 2010 roku, nr [...], skierowanym do P. R., Prezes Głównego Urzędu Miar wezwał do potwierdzenia przeprowadzenia kalibracji tachografów cyfrowych w O., przy ulicy S. [...] we wskazanych pojazdach, użytkowanych przez określone w tym piśmie podmioty.

W odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia 9 sierpnia 2010 r., P. R. nie zanegował faktu dokonania kalibracji tachografów samochodowych w w/w miejscu we wskazanych pojazdach. Zgodnie zaś z art. 81 kpa, okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, zarzucił organowi rażące naruszenie zasad prowadzenia postępowania administracyjnego poprzez nieprzeprowadzenie przez Prezesa Głównego Urzędu Miar, w ramach jego kompetencji, postępowania wyjaśniającego. Zdaniem strony, podstawą decyzji Prezesa Głównego Urzędu Miar były wyłącznie ustalenia dokonane przez Prokuraturę Rejonową w O. W. oraz dokumenty otrzymane z Komendy Powiatowej Policji w O. Wydziału do Walki z Przestępczością Gospodarczą, a także akta Sądu Rejonowego w O. Strona wskazała, iż Prezes Głównego Urzędu Miar nie podejmował dalszych czynności wyjaśniających polegających na dokładnym ustaleniu stanu faktycznego sprawy, np. w oparciu o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków oraz zignorował fakt, że P. R. w dniu 22 grudnia 2010 r. przed Sądem wycofał oświadczenie o przyznaniu się do popełnienia zarzucanych mu czynów, a postępowanie sądowe nie zostało jeszcze zakończone. Jednocześnie skarżący wskazał na nieprawidłowości w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji polegające na braku wyczerpujących informacji w zakresie okoliczności prawnych i faktycznych podjętej decyzji. Dodatkowo pełnomocnik Strony podniósł, iż nie otrzymał pisma Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 5 sierpnia 2011 r., w którym Prezes Głównego Urzędu Miar wezwał do sprecyzowania złożonych wniosków dowodowych o wskazanie, jakie fakty i okoliczności mające znaczenie dla przedmiotowego postępowania miałyby być przedmiotem dowodu z dokumentu, tj. protokołu z posiedzenia Sądu Rejonowego w O. [...] Wydziału Karnego z dnia 22 grudnia 2010 r., jak też przedmiotem dowodu z zeznań Pana D. B.

Uznając podniesione zarzuty za niezasadne, Prezes GUM opisaną na wstępie niniejszego uzasadnienia decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. utrzymał w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie organu I instancji.

Odnosząc się do treści art. 13 ust. 1 pkt 4 oraz art. 13 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych (Dz. U. Nr 180, poz. 1494 ze zm.) organ odwoławczy wskazał, iż faktem bezspornym, ustalonym na podstawie zeznań świadków D. B. i T. P., złożonych w postępowaniu prowadzonym przez Komendę Powiatową Policji w O., jest, że skarżący udostępnił kartę warsztatową innym osobom, tj. D. B. oraz T. P., którzy następnie z użyciem tej karty, dokonali kalibracji tachografów cyfrowych w O. przy ul. S. [...], a więc w miejscu nie objętym zezwoleniem (dowód: Protokoły przesłuchania świadka D. B. z dnia: 26.01.2010 r., 27.01.2010 r., 8.03.2010 r., Protokół przesłuchania podejrzanego D. B. z dnia 28.06.2010 r.), (dowód: Protokół przesłuchania świadka T. P. z dnia 5.03.2010 r., Protokół przesłuchania podejrzanego T. P. z dnia 28.06.2010 r.), (dowód: Protokół przesłuchania podejrzanego P. R. w Komendzie Powiatowej Policji w O. z dnia 30 czerwca 2010 r.).

Organ zaakcentował, że także P. R. przyznał się do udostępnienia swojej karty warsztatowej wraz z kodem PIN T. P. oraz D. B.

Organ podkreślił, że D. B. ani w trakcie składania zeznań w postępowaniu prowadzonym przez Komendę Powiatową w O., ani na posiedzeniu Sądu Rejonowego w O. w dniu 22 grudnia 2010 r. nie zakwestionował faktu udostępnienia mu przez P. R. karty warsztatowej w celu wykonania kalibracji. Faktu tego nie zakwestionował również P. R.. Z protokołu posiedzenia Sądu Rejonowego w O. z dnia 22 grudnia 2010 r., otrzymanego od pełnomocnika Strony, wynika, że P. R. cofnął jedynie zgodę na wydanie wyroku skazującego bez przeprowadzenia rozprawy z uwagi na wątpliwości co do okoliczności popełnienia czynu. Wbrew zatem twierdzeniom pełnomocnika Strony zawartych w uzasadnieniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, P. R. nie wycofał oświadczenia o przyznaniu się do popełnienia zarzucanych mu czynów. Również D. B. nie odwołał swoich zeznań lecz jedynie nie podtrzymał zgody na wydanie wyroku skazującego bez przeprowadzenia rozprawy z uwagi na zaproponowaną karę, która według niego jest krzywdząca. Dowody zgromadzone przez Komendę Powiatową Policji w O. zostały włączone przez Prezesa GUM do akt sprawy administracyjnej, zaś fakt udostępniania przez Stronę karty warsztatowej innym osobom i posługiwanie się nią przez te osoby nie został ani zaprzeczony, ani też poddany w wątpliwość również w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez Prezesa GUM.

W ocenie organu odwoławczego nie jest zasadny zarzut, iż Prezes GUM nie prowadził własnego postępowania wyjaśniającego, a decyzja została oparta o ustalenia dokonane przez Prokuraturę Rejonową w O. W toku postępowania administracyjnego organ dokonał własnych ustaleń na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu karnym przed Sądem Rejonowym w O., co jest dozwolone. Wbrew twierdzeniom skarżącego organ nie ograniczył się jedynie do analizy dokumentów zgromadzonych przez Komendę Powiatową Policji w O. Dokumenty te zostały włączone do akt sprawy, a organ nadal prowadził postępowanie w oparciu o zgromadzony w ten sposób materiał dowodowy, umożliwiając Stronie ustosunkowanie się co zebranych dowodów, w tym stwierdzonych w nich faktów. O powyższym świadczy, zdaniem organu, pismo Prezesa GUM z dnia 23 lipca 2010 r., w którym wezwał Stronę do przyznania faktu wykonywania kalibracji tachografów cyfrowych w O. przy ul. S. [...] w wyszczególnionych samochodach, jak też złożenia wyjaśnień w sprawie kart warsztatowych, użytych podczas kalibracji oraz wskazania osób dokonujących tych kalibracji. W piśmie z 9 sierpnia 2010 r. skarżący odmówił udzielenia powyższych informacji. Nie skorzystał także z prawa wypowiedzenia się co zebranego materiału dowodowego. Skarżący zgłosił natomiast wniosek o dopuszczenie dowodu "z protokołu posiedzenia Sądu Rejonowego w O. W", który organ dołączył do akt sprawy oraz dowodu z zeznań świadka D. B. "na okoliczność wyjaśnienia wątpliwości związanych z prowadzoną przez P. R. działalnością gospodarczą dotyczącą legalizacji i kalibracji tachografów". Pomimo wezwania skarżący nie sprecyzował jednak faktów, które miałyby być stwierdzone zgłoszonymi dowodami. Pismo organu z dnia 5 sierpnia 2011 r., wzywające pełnomocnika Strony do wskazania faktów, pozostało bowiem bez odpowiedzi mimo prawidłowego doręczenia w dniu 16 sierpnia 2011 r. (dowód: potwierdzenie odbioru pisma, znajdujące się w aktach administracyjnych). Organ podkreślił przy tym, że ewentualne przebywanie pełnomocnika na urlopie wypoczynkowym nie zwalnia tego pełnomocnika od zorganizowania zastępstwa w toczącym się postępowaniu administracyjnym. Prezes GUM zaznaczył, iż pełnomocnik Strony w dniu 19 sierpnia 2011 r., wystosował do Prezesa GUM pismo, w którym wykazał dokonanie wpłaty kwoty 17 zł z tytułu udzielenia pełnomocnictwa. Zatem, w ocenie organu, nie było przeszkód aby w tym piśmie odniósł się do pisma Prezesa GUM z 5 sierpnia 2011 r., czego jednak nie uczynił. Prezes GUM uznał, że w tej sytuacji organ miał prawo nie uwzględnić wniosku Strony o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka i oprzeć rozstrzygnięcie sprawy o zgromadzone dotychczas dowody, bowiem dysponował już niekwestionowanym materiałem dowodowym pozwalającym na dokonanie własnych ustaleń w kwestii zaistnienia przesłanek do cofnięcia zezwolenia.

Organ odwoławczy podkreślił również, że skarżący na etapie ponownego rozpatrzenia sprawy miał możliwość sprecyzowania faktów, które chciał dowieść za pomocą dowodu z przesłuchania świadka lub też wskazać okoliczności, które nie zostały przez organ ustalone, a miałyby znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Faktów takich Strona nie wskazała pomimo ponownego skierowania do niej w tej sprawie wezwania z dnia 9 listopada 2011 r. Skarżący nie skorzystał także z możliwości dodatkowego wypowiedzenia się co do zebranych dowodów oraz nie zaprzeczył ustalonym przez organ faktom udostępnienia przez P. R. karty warsztatowej innym osobom i posługiwaniu się tą kartą przez te właśnie osoby.

W tym stanie rzeczy Prezes GUM uznał, że stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób prawidłowy a wobec zaistnienia przesłanek do cofnięcia skarżącemu przedmiotowego zezwolenia utrzymał w mocy decyzję z 26 września 2011 r.

W skardze do Sądu P. R. zarzucił w/w decyzji Prezesa GUM z dnia [...] stycznia 2012 r. naruszenie:

1. prawa materialnego, w szczególności:

- art. 13 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych (Dz. U. nr 180 poz. 1494 z późn. zm.) poprzez niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że podmiot prowadzący warsztat rażąco naruszył warunki prowadzenia warsztatu.

2. prawa procesowego, w szczególności:

- art. 6 k.p.a. poprzez nie zastosowanie, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa,

- art. 7 k.p.a. poprzez nie zastosowanie, że w toku postępowania organy administracji j publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli,

- art. 8 k.p.a. poprzez nie zastosowanie, że organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej,

- art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nie zastosowanie, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy,

- art. 80 k.p.a. poprzez nie zastosowanie, że organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona,

- art. 83 k.p.a. poprzez nie zastosowanie, że nikt nie ma prawa odmówić zeznań w charakterze świadka, z wyjątkiem małżonka strony, wstępnych, zstępnych i rodzeństwa strony oraz jej powinowatych pierwszego stopnia, jak również osób pozostających ze stroną w stosunku przysposobienia, opieki lub kurateli. Prawo odmowy zeznań trwa także po ustaniu małżeństwa, przysposobienia, opieki lub kurateli.

Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji skarżący ponowił dotychczasową argumentację. Jeszcze raz wskazał, iż jego zdaniem organ nie przeprowadził w ramach własnych kompetencji jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego, a decyzja została oparta o ustalenia dokonane przez Prokuraturę Rejonową w O. w ramach prowadzonego postępowania przygotowawczego. W ocenie strony organ nie podejmował dalszych czynności polegających na dokładnym ustaleniu stanu faktycznego, m. in. poprzez przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka D. B. Ponadto zdaniem Skarżącego organ uzasadnił decyzje z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a. Według Skarżącego organ wskazał na dowody i okoliczności, które w rzeczywistości nigdy nie miały miejsca, np. że organ cytuje protokół z przesłuchania, które nigdy się nie odbyło w dniu 30 czerwca 2010 r. Skarżący stwierdził także, iż nie jest prawdą, że Strona udostępniła kartę warsztatową osobom trzecim oraz że stosowano ją bez udokumentowania faktu jej użycia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie uznając, że podniesione zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Prezes GUM odniósł się do poszczególnych argumentów strony. Wskazał także, że skarżący mija się z prawdą zarzucając organowi błędne przyjęcie, że w dniu 30 czerwca 2010 r. w Komendzie Policji w O. nigdy nie odbyło się przesłuchanie P. R. w charakterze podejrzanego. Z akt sprawy administracyjnej wynika bowiem, iż postanowienie z dnia [...] czerwca 2010 r. o zmianie zarzutów (str. 111-112) zostało przedstawione P. R. w dniu 30 czerwca 2010 r. (str. 113). Na stronach 114 - 116, akt administracyjnych znajduje się poświadczona za zgodność z oryginałem kserokopia protokołu z przesłuchania P. R. z 30 czerwca 2010 r., który został przez niego podpisany.

Organ podkreślił również, że w niniejszej sprawie skarżącemu zarzucono udostępnienie karty warsztatowej innym osobom, który to czyn stanowił przesłankę cofnięcia zezwolenia przewidzianą w art. 13 ust. 1 pkt 4 w zw. z ust. 2 pkt 3 ustawy o systemie tachografów cyfrowych.

Okoliczność posiadania przez osobę posługującą się kartą warsztatową statusu pracownika w stosunku do osoby udostępniającej tę kartę, która miałaby zdaniem Skarżącego przesądzać, że nie udostępnił on karty warsztatowej innym osobom, nie ma znaczenia przy ocenie zaistnienia przesłanki do cofnięcia zezwolenia, określonej w powołanym powyżej przepisie ustawy o systemie tachografów cyfrowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga P. R. nie zasługuje na uwzględnienie.

Kontrola zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezesa Głównego Urzędu Miar z [...] września 2011r. przeprowadzona zgodnie z zasadami wyrażonymi na gruncie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej powoływanej jako "ppsa" ) oraz ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) prowadzi do wniosku, iż brak jest podstaw, aby uznać, że są one niezgodne z prawem.

Skarga zarzuca zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 13 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych poprzez niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że podmiot prowadzący warsztat rażąco naruszył warunki prowadzenia warsztatu jak i naruszenie przepisów postępowania tj. art. 6, 7, 8,77 § 1, 80 i 83 k.p.a.

Analiza zarzutów skargi wskazuje, iż zarzutem dalej idącym jest zarzut naruszenia przepisów postępowania. Skarżący, co do zasady kwestionuje faktyczną podstawę rozstrzygnięcia argumentując, że ustalenia faktyczne poczynione zostały w sprawie z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej i swobodnej oceny dowodów, w konsekwencji z naruszeniem zasady zaufania do organów administracji, z tego tylko względu, że podstawę tychże ustaleń stanowiły materiały zebrane w toku postępowania karnego prowadzonego przeciwko P. R., T. P. i K. B. w sprawie sygn. akt [...], toczącej się aktualnie przed Sądem Rejonowym w O. [...] Wydział Karny sygn. akt [...].

Nadto, w ocenie skarżącego, organ zaniechał podejmowania dalszych czynności polegających na dokładnym ustaleniu stanu faktycznego sprawy, np. w oparciu o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków m.in. D. B. (art. 83 k.p.a.).

Według Sądu, podniesiony zarzut wraz z jego argumentacją nie można uznać za trafny.

W ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie, organ realizował zasadę prawdy obiektywnej podejmując wszelkie działania zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Prezes GUM zebrał i wyczerpująco rozpatrzył cały materiał dowodowy, z uwzględnieniem zasady swobodnej oceny dowodów. Słusznie też organ uczynił, nie uwzględniając wniosków dowodowych skarżącego, o czym będzie mowa w dalszej części niniejszego uzasadnienia

Z akt sprawy wynika, że pismem z dnia 23 lipca 2010 r., doręczonym skarżącemu 27 lipca 2010r., organ wezwał P. R. do złożenia wyjaśnień w sprawie kart warsztatowych użytych podczas kalibracji tachografów cyfrowych w pojazdach wymienionych w tym piśmie oraz osób dokonujących tych kalibracji a także do potwierdzenia przeprowadzenia kalibracji w wyszczególnionych pojazdach w zakładzie znajdującym się w O. przy ul. S. [...].

W odpowiedzi na to pismo, P. R. odmówił udzielenia powyższych informacji, wnosząc jednocześnie do organu o powstrzymanie się z wzywaniem skarżącego do składania wyjaśnień, aż do momentu otrzymania prawomocnego wyroku w tej sprawie (v. pismo skarżącego z dnia 9 sierpnia 2010 r.)

Zdaniem Sądu, uwzględniając treść udzielonej odpowiedzi, organ miał nie tylko prawo ale wręcz obowiązek ustalenia stanu faktycznego sprawy w oparciu o inne dowody, z urzędu podejmować przewidziane przepisami obowiązującego prawa działania zmierzające do realizacji zasady prawdy obiektywnej.

Należy bowiem zaakcentować, że przepisy normujące postępowanie w sprawie cofnięcia przedmiotowego zezwolenia tj przepisy ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o systemie tachografów cyfrowych nie przewidują negatywnych konsekwencji dla strony, która nie bierze czynnego udziału w postępowaniu a nadto ustawa ta nie wprowadza wyjątków od zasady, że określone fakty mogą być udowodnione przy użyciu dowolnych środków dowodowych, byleby nie były one sprzeczne z prawem (v. art. 75 § 1 k.p.a.).

Jak już wyżej zasygnalizowano, kwestią sporną w sprawie jest zakres wykorzystania w przedmiotowym postępowaniu materiałów dowodowych zgromadzonych w równolegle toczącym się postępowaniu karnym, a w konsekwencji zakres, w jakim stanowiły one faktyczną podstawę wydania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z [...] września 2011 r.

Przepis art. 75 § 1 k.p.a. wskazuje na zasadę równej mocy środków dowodowych.

Zdanie drugie tego unormowania, zawiera jedynie przykładowe wyliczenie środków dowodowych, o czym świadczy użyty zwrot "w szczególności".

Według Sądu, redakcja powołanego przepisu wskazuje, że - z zastrzeżeniem wynikającym ze zdania pierwszego art. 75 §1 k.p.a. - nie ma ograniczeń krępujących organ w zakresie odnoszącym się do możliwości wykorzystywania, jako dowodów w niniejszej sprawie, materiałów zgromadzonych w postępowaniu karnym prowadzonym wobec m.in. skarżącemu.

Podkreślenia przy tym wymaga, iż celem oraz przedmiotem postępowania prowadzonego przez Prezesa GUM nie jest ustalenie faktu popełnienia przez skarżącego (i inne osoby) przestępstwa zarzucanego we wzmiankowanym postępowaniu karnym P. R., T. P. i K. B. ale ustalenie, czy zaistniały przesłanki z art. 13 ust. 1 pkt 4 ustawy o systemie tachografów cyfrowych do cofnięcia skarżącemu przedmiotowego zezwolenia.

Decyzja Prezesa GUM w przedmiocie wykorzystania materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu karnym dla potrzeb prowadzonego postępowania administracyjnego ma w pełni niezależny charakter i determinowana jest wyłącznie cechą tychże dowodów, tj. ich istotnością dla rozstrzygnięcia sprawy oraz realizacją dyrektyw dowodzenia wynikających z zasady prawdy obiektywnej. W zakresie odnoszącym się do ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie, organ administracji formułuje własne oceny i wnioski. Nie jest też, z oczywistych względów, związany ocenami organu, który dowody te przeprowadzał.

W myśl art. 13 ust.1 pkt 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o systemie tachografów cyfrowych (Dz. U. 2005, Nr 180, poz. 1489 ze zm.), stanowiącym podstawę materialnoprawną decyzji o cofnięciu skarżącemu zezwolenia na prowadzenie warsztatu w zakresie instalacji, w tym aktywacji, napraw oraz sprawdzania pod względem zgodności z wymaganiami rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1360/2002 tachografów cyfrowych, w tym ich kalibracji Prezes GUM niezwłocznie wydaje decyzję o cofnięciu zezwolenia na prowadzenie warsztatu, jeżeli podmiot prowadzący warsztat rażąco naruszy! warunki prowadzenia warsztatu.

Ustawodawca sprecyzował w art. 13 ust. 2 pkt 3 tejże ustawy , co należy rozumieć pod pojęciem rażącego naruszenia warunków prowadzenia wzmiankowanego warsztatu.

Tak więc z rażącym naruszeniem warunków prowadzenia warsztatu mamy do czynienia m.in. wówczas gdy uprawniony do kontroli organ stwierdzi posługiwanie się kartą warsztatową niezgodnie z zakresem lub poza miejscem świadczenia usług określonych w zezwoleniu, z zastrzeżeniem ust. 3, a także udostępnianie karty innym osobom.

W rozpatrywanej sprawie Prezes GUM uznał, że zgromadzony materiał dowodowy wskazuje niezbicie, iż skarżący P. R. udostępnił swoja kartę warsztatową innym osobom tj. T. P. oraz D. B., którzy dokonali przy użyciu tej karty kalibracji tachografów cyfrowych w O. przy ul. S. [...], a więc w miejscu , które nie było objęte przedmiotowym zezwoleniem. Zdaniem organu, ziściła się więc przesłanka obligatoryjnego cofnięcia zezwolenia udzielonego skarżącemu, gdyż udostępnienie karty warsztatowej innym osobom stanowi rażące naruszenie warunków prowadzenia warsztatu.

Jak wynika z uzasadnienia decyzji, ustalenia faktyczne zostały poczynione na podstawie dowodów zgromadzonych w toku postępowania przed organami ścigania, włączonych do akt niniejszych a także dowodów zebranych bezpośrednio przez organ administracji np. w/w pisma skarżącego z dnia 9 sierpnia 2010 r. Z akt sprawy wynika również, że skarżący miał zapewnione prawo wglądu w akta niniejszej sprawy. Co więcej, na wniosek P. R., organ przesłał pełnomocnikowi skarżącego kserokopie akt sprawy (v. pismo przewodnie organu z 20 października 2010 znajdujące się w aktach sprawy). Skarżący mógł więc bez przeszkód zapoznać się ze wszystkimi dowodami, w tym dowodami zebranymi w toku postępowania karnego, podlegającymi ocenie organu administracji. Mógł również w tym zakresie formułować stosowne wnioski. Tymczasem należy zwrócić uwagę, że zakres inicjatywy dowodowej strony ograniczył się do wniosku o dopuszczenie dowodu "z protokołu posiedzenia Sądu Rejonowego w O.", który organ dołączył do akt sprawy oraz dowodu z zeznań świadka D. B. "na okoliczność wyjaśnienia wątpliwości związanych z prowadzoną przez P. R. działalnością gospodarczą dotyczącą legalizacji i kalibracji tachografów" a także wniosku, aby po przeprowadzeniu dowodu z zeznań D. B. organ dopuścił dowód z przesłuchania strony (v. pismo pełnomocnika skarżącego z 15 lipca 2011 r.).

Pomimo dwukrotnego wezwania skarżący, reprezentowany w toku postępowania administracyjnego przez radcę prawnego, nie sprecyzował faktów, które miałyby być stwierdzone zgłoszonymi dowodami. (v. wezwania organu z 5 sierpnia 2011 r. oraz z 9 listopada 2011 r. znajdujące się w aktach administracyjnych.). Zdaniem Sądu, tezy dowodowe zawarte w ww. piśmie z 15 lipca 2011 r. są na tyle ogólne i nieprecyzyjne, że organ prawidłowo uczynił wzywając do ich sprecyzowania. Przedmiotem dowodu ma być bowiem okoliczność mająca znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy (przesądza o tym norma prawa materialnego). Skoro zatem w istocie nie doszło do sformułowania przez skarżącego tezy dowodowej i okoliczności, na które dowody te miałaby być przeprowadzone to stwierdzić należy, że P. R. nie widział potrzeby przeprowadzania przeciwdowodu na okoliczności wynikające z innych dowodów zgromadzonych w sprawie. W kontekście zarzutów skargi należy wskazać, że skarżący nie żądał przesłuchania w charakterze świadka w niniejszym postępowaniu T. P., przesłuchanego w charakterze najpierw świadka, a następnie podejrzanego w postępowaniu karnym (protokoły zeznań i wyjaśnień włączone zostały do akt sprawy administracyjnej). P. R. nie formułował w tym względzie woli zadawania pytań T. P., czy też konfrontowania jego wersji zdarzeń ze swoją wersją. T. P. wyjaśniał natomiast, że skarżący udostępnił mu swoją kartę warsztatową wraz z kodem PIN, nauczył czynności kalibracji tachografów cyfrowych i za jego przyzwoleniem T. P. przeprowadzał omawiane kalibracje pomimo, że nie miał uprawnień do ich dokonywania. Z akt sprawy nie wynika, że skarżący w jakikolwiek sposób zanegował powyższe twierdzenia T. P.

W ocenie Sądu, należy podzielić stanowisko Prezesa GUM, że zebrany materiał dowodowy pozwolił na przyjęcie, iż skarżący P. R. udostępnił swoją kartę warsztatową również D. B.. Organ drobiazgowo opisał w decyzji dowody na podstawie których poczyniono to ustalenie.

Podkreślenia wymaga, iż stopień szczegółowości opisu uwzględniający konkretne dowody, które organ uznawał za wiarygodne, poszczególne okoliczności istotne dla sprawy, jak również logika i spójność argumentacji nie dają podstaw, aby ustalenia te można było kwestionować i podważać tym samym faktyczną podstawę wydanego w sprawie rozstrzygnięcia.

Zdaniem Sądu, przedstawienie przez skarżącego w postępowaniu przed organem administracji protokołu posiedzenia Sądu Rejonowego w O. także nie podważa ustaleń organu w zakresie udostępnienia karty warsztatowej zarówno T. P. jak i D. B.. D. B. nie odwołał swoich zeznań, w których szczegółowo opisał okoliczności związane z udostępnieniem mu przedmiotowej karty a jedynie cofnął zgodę na wydanie wyroku w trybie art. 335 § 1 kpk ze względu na uznanie zaproponowanej kary za krzywdzącą. Natomiast T. P. nie stawił się na posiedzeniu Sądu a z przedłożonego protokołu wynika, iż wobec niego został wydany wyrok skazujący w trybie powołanego przepisu kpk. Z omawianego protokołu nie wynika natomiast, że P. R. albo D. B. wycofali swoje oświadczenia o przyznaniu się do popełnienia zarzucanych czynów w opisie których wskazuje się m.in. na udostępnienie przez skarżącego jego karty warsztatowej T. P. oraz D. B..

W ocenie Sądu, uwzględniając powyższe, nie ma podstaw do postawienia organowi administracji zarzutu, że oparł zakwestionowaną decyzję na nieaktualnym chwili jej wydania stanie faktycznym i materiale dowodowym.

Jak już wyżej wskazano, udostępnienie karty warsztatowej innej osobie powoduje, że organ ma obowiązek cofnięcia zezwolenia na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 4 ustawy o systemie tachografów cyfrowych.

P. R. zarzuca w skardze, że udostępnienie karty warsztatowej swoim pracownikom (a taki status posiadali T. P. i D. B.) nie wypełnia dyspozycji ww. przepisu, gdyż pracownik nie jest "inną osobą" w rozumieniu powołanego przepisu.

Sąd nie podziela stanowiska skarżącego.

Odczytanie właściwego znaczenia treści art. 13 ust. 1 pkt 4 ustawy o systemie tachografów cyfrowych wymaga odwołania się do art. 20 ust. 1 pkt 3 oraz art. 22 ust. 5 i 6 tejże ustawy.

W myśl pierwszego z powołanych przepisów Kartę wydaje się na wniosek podmiotu prowadzącego warsztat oraz innego uprawnionego podmiotu, o którym mowa w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1360/2002 - w przypadku karty warsztatowej.

Zgodnie z uregulowaniem zawartym w ust. 5 art. 22 karta warsztatowa jest kartą imienną.

Z kolei w myśl ust. 6 tego przepisu Karta warsztatowa, zawiera oznaczenie podmiotu prowadzącego warsztat i innego uprawnionego podmiotu, o którym mowa w art. 20 ust. 1 pkt 3.

Tak więc pod pojęciem "inna osoba" w rozumieniu art. art. 13 ust. 1 pkt 4 ustawy o systemie tachografów cyfrowych należy rozumieć osobę (podmiot) na rzecz której nie została wydana karta warsztatowa.

Z akt sprawy wynika, że karta warsztatowa wydana przez Państwową Wytwórnię Papierów Wartościowych SA w W. o numerze [...] została wydana dla P. R. "M." uprawnionego do prowadzenia warsztatu w zakresie i miejscach wskazanych w decyzji nr [...]. Dlatego na gruncie niniejszej sprawy bezsporne ustalenie, iż P. R. udostępnił przedmiotową kartę czy to D. B., czy to T. P. tj. osobom, dla których nie była ona wydana, wypełnia dyspozycję przepisu art. 13 ust. 1 pkt 4 ustawy o systemie tachografów cyfrowych obligującą organ do wydania decyzji o cofnięciu zezwolenia.

W opinii Sądu, organ nie naruszył zasady swobodnej oceny dowodów, gdyż analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej nie wskazuje na dowolność, ani w zakresie odnoszącym się do przeprowadzonych w sprawie dowodów, poczynionych na ich podstawie ustaleń faktycznych, ani też oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Sąd akcentuje, że przytoczone zostały wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy oraz przeprowadzona została, z uwzględnieniem całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie, ocena zebranych dowodów ze wskazaniem na te, które stanowiły podstawę ustaleń faktycznych, a także przyczyn i argumentów, dla których innym dowodom odmówiono przymiotu wiarygodności.

W tym stanie rzeczy skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a. jako, że nie miała usprawiedliwionych podstaw.