Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 535/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2006-09-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Powołane przepisy: article: art.145 par.1 pkt 1c, art.152, art.200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art.7, art.77, art.107 par.3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art.40
journal: Dz.U. 1974 nr 38 poz 229
law: Ustawa z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane.
article: par.126 ust.1, par.272 ust.2 i 3
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
article: par.13, par.126 ust.1, par.28 ust.2
journal: Dz.U. 1980 nr 17 poz 62
law: Rozporządzenie Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędziowie Sędzia WSA Danuta Kuchta (spr.),, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Sekretarz sądowy Andrzej Stolarski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 września 2006 r. sprawy ze skargi H. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie nakazu dokonania przeróbek I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na rzecz radcy prawnego T. G. - Kancelaria Radcy Prawnego w K. kwotę 292, 80 zł ( dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote 80/100), w tym 52,80 zł (pięćdziesiąt dwa 80/100) tytułem podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu; III. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [..] Znak: [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania H. S. na decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia[...] znak: [...] nakazującej H. S. dokonanie przeróbek niezbędnych do doprowadzenia budynku gospodarczego usytuowanego na działce

o numerze ewidencyjnym 930 w B., gmina M. do stanu zgodnego

z przepisami techniczno - budowlanymi w terminie do 30 kwietnia 2005r, utrzymał

w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż

w wyniku kontroli przeprowadzonej w dniu 27 kwietnia 2004 r. przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. ujawniono na przedmiotowej działce budynek gospodarczy o wymiarach w rzucie 4,75 m x 11,55 m. Jak wynika ze złożonego do protokołu kontroli (K-I-3) oświadczenia właściciela działki H.S. przedmiotowy budynek (jego część środkowa o wymiarach w rzucie 4,75 m x 11,55 m) został wybudowany z dachem jednospadowym przez jego rodziców

w latach 60 – tych. Następnie w latach 80 – tych ojciec H. S. dobudował do istniejącego budynku pomieszczenia gospodarcze od strony północnej

i południowej i wymienił dach na dwuspadowy. Natomiast współwłaściciel sąsiedniej działki nr 931 – M.K. oświadczył, iż przebudowa dachu miała miejsce w 1985 r. Jak wynika z informacji uzyskanej przez organ II instancji w dniu 13 grudnia 2004 r. z Urzędu Gminy w M. w rejestrach pozwoleń z lat 80 – tych nie znajduje się pozwolenie na budowę lub przebudowę budynku H. S..

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł, iż obiekt ten, będąc usytuowany w granicy działki ze spadkiem dachu w kierunku granicy naruszył obowiązujący w czasie jego budowy przepis § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. Nr 17, poz. 62 ze zm.), zgodnie, z którym dopuszcza się sytuowanie bezpośrednio przy granicy działki budynku gospodarczego ze ścianami z materiałów niepalnych i dachem o pokryciu z materiałów niepalnych lub trudno zapalnych oraz przepis § 13 ust. 2 tego rozporządzania, zgodnie, z którym wody opadowe nie mogą być odprowadzone na teren działki sąsiedniej. Ponadto, organ odwoławczy wskazał, iż przedmiotowy budynek narusza przepisy § 272 ust. 2 i 3 obecnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75 poz. 690). Przepisy te stanowią, iż "budynek usytuowany bezpośrednio przy granicy działki powinien mieć ściany i dach nierozprzestrzeniający ognia oraz od strony działki sąsiedniej ścianę oddzielenia przeciwpożarowego

o klasie odporności R I 60". Tymczasem, według ustaleń organu II instancji, ściana przedmiotowego obiektu od strony działki sąsiedniej nie spełnia wymogu ściany oddzielenia przeciwpożarowego ze względu na usytuowanie elementów więźby dachowej wraz z pokryciem poza licem ściany. Nadto, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż wody opadowe z dachu niniejszego budynku gospodarczego są odprowadzone na teren działki sąsiedniej, co narusza przepis § 126 ust. 1 powołanego rozporządzenia. Zgodnie, bowiem z tym przepisem dachy i tarasy, a także zagłębienia przy ścianach zewnętrznych budynku, powinny mieć odprowadzenie wody opadowej do wyodrębnionej kanalizacji deszczowej lub kanalizacji ogólnospławnej, a przypadku braku takiej możliwości na własny teren nieutwardzony do dołów chłonnych lub zbiorników retencyjnych zgodnie § 28 ust. 2 rozporządzenia.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż niniejszy obiekt został zbudowany przed datą 1 stycznia 1995 r. oraz bez pozwolenia na budowę. Wobec tego, organ II instancji podniósł, iż zgodnie z art. 103 ust. 2 obecnie obowiązującej ustawy Prawo budowlane, do przedmiotowego budynku zastosowanie mają przepisy 40 lub 37 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 1974 r. Nr 38, poz. 229 ze zm.). Zgodnie z powołaną podstawą prawną w przypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37 tej ustawy, właściwy terenowy organ administracji państwowej wyda inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzje nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami.

Ze względu na powyższe organ odwoławczy uznał za prawidłową decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] znak:[...].

Skargę na tą decyzję złożył H.S., wnosząc o jej uchylenie. Skarżący zarzucił, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wymaga, aby budynek z lat 60 – tych XX wieku odpowiadał przepisom z 2002 r. Ponadto, H.S. wskazał, iż już raz wykazał swoje racje, wobec czego poprzednia decyzja organu I instancji została uchylona. Ponadto wnosił o przeprowadzenie dowodu z wizji na gruncie celem ustalenia stanu faktycznego, bowiem dowody zgromadzone przez organ określił jako ,,fałszywe".

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega uwzględnieniu.

Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Zgodnie z art. 145 par. 1 ustawy p.p.s.a., decyzja /lub postanowienie/ podlega uchyleniu, jeżeli sąd stwierdzi:

- po pierwsze, naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

- po drugie, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

- po trzecie, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż w toku postępowania administracyjnego doszło do naruszenia prawa procesowego w szczególności przepisu art. 7 i 77 par. 1 k.p.a., które stanowiło podstawę uwzględnienia skargi z przyczyn wskazanych w art. 145 ustawy p.p.s.a.

W postępowaniu administracyjnym wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku powinno poprzedzać dokładne ustalenie stanu faktycznego istotnego w sprawie, stosownie do art. 7 i 77 k.p.a. Zgodnie zaś z art. 107 par. 3 k.p.a. decyzja powinna być należycie uzasadniona z podaniem m.in. dowodów, na których określone fakty organ orzekający przyjął za udowodnione oraz przyczyny, z powodu, których innym dowodom odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej. Niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia przez Sąd zaskarżonej decyzji, a także decyzji organu I instancji. Z wadliwie przeprowadzonym postępowaniem mamy do czynienia w tym konkretnym przypadku.

Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji.

Organ odwoławczy nie może, zatem ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu I instancji, a obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę. Wynika to z art. 138 k.p.a., Który przyznaje organowi kompetencje do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, czego następstwem jest utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, bądź jej uchylenie i zmiana decyzji. Tylko w ograniczonym zakresie organ odwoławczy ma kompetencje kasacyjne.

Organ I instancji nakazanie skarżącemu H. S. dokonanie przeróbek niezbędnych do doprowadzenia budynku gospodarczego znajdującego się na działce nr ewid. 930 w B. gm. M. do stanu zgodnego z przepisami techniczno-budowlanymi obowiązującymi w stosunku do przedmiotowego obiektu uzasadnił tym, że w latach 80-tych konstrukcja dachu tego budynku została zmieniona z jednospadowej na dwuspadową i ta przebudowa naruszyła wymogi stawiane obiektom usytuowanym bezpośrednio przy granicy działki określone w rozporządzeniu Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3.07.1980r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. Nr 17, poz. 62), gdyż posiadając spadek połaci dachu w kierunku działki sąsiedniej budynek naruszył przepis par. 13 tego rozporządzenia, zgodnie, z którym wody opadowe z dachu od strony granicy działki nie mogły być odprowadzone na teren działki sąsiedniej, a budynek winien posiadać od granicy ścianę oddzielenia przeciwpożarowego.

Organ I instancji w uzasadnieniu swojej decyzji stwierdził, iż ściana przedmiotowego budynku od strony granicy działki nie spełnia wymogu ściany oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej R I 60., gdyż poza lico tej ściany wystają drewniane elementy więźby dachowej wraz z pokryciem. Po dokonaniu analizy sposobu odprowadzenia wód opadowych z połaci dachu przedmiotowego budynku na teren działki sąsiedniej stwierdził ponadto, naruszenie przepisu par. 126 ust. 1 cyt. rozporządzenia, w myśl, którego dachy i tarasy, a także zagłębienia przy ścianach zewnętrznych budynku, powinny mieć odprowadzenie wody opadowej do wyodrębnionej kanalizacji deszczowej lub kanalizacji ogólnospławowej, a w przypadku barku takiej możliwości zgodnie z par. 28 ust. 2 – na własny teren utwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych.

Jak wynika z akt sprawy decyzję tę organ I instancji podjął na podstawie protokołu kontroli budynku gospodarczego znajdującego się na działce nr ewid. 930 w B. gm. M., przeprowadzonej w dniu 27 lutego 2004r. przez przedstawicieli organu państwowego nadzoru budowlanego mgr inż. J. B. i mgr inż. W. H. w obecności skarżącego H. S. i jego sąsiada M.K.. Analizując treść sporządzonego w dniu 27.02.2004r. protokołu z kontroli budynku należy stwierdzić, iż nie mógł on stanowić wystarczającej podstawy ustalenia stanu technicznego tego budynku, a tym samym nie wypełnia dyspozycji przepisu art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974r. – prawo budowlane, który stanowi:,,w wypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37, właściwy terenowy organ administracji państwowej wyda inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzje nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami."

Z wypisu aktu notarialnego Rep. A [...] (k.-I-7)znajdującego się w aktach sprawy wynika, iż skarżący jest właścicielem przedmiotowej nieruchomości od 11.02.1998r. a to oznacza, iż w wypadku spełnienia przesłanek z art. 40 cyt. ustawy byłby adresatem obowiązku wynikającego z tegoż przepisu. Poza sporem jest również ustalona w postępowaniu administracyjnym okoliczność, iż budynek skarżącego został wzniesiony bez wymaganego pozwolenia na budowę w latach 60-tych, a jego przebudowa miała miejsce w latach 80–tych, tym samym kolejny warunek określony w art. 40 cyt. ustawy został spełniony. Fakt oczywistej samowoli budowlanej nie może zwalniać Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego od obowiązku zbadania czy zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem materialnym i procesowym. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w ramach tak zakreślonej kognicji Sądu, należy stwierdzić, iż przy wydawaniu decyzji organy administracji państwowej naruszyły podstawowe zasady postępowania administracyjnego, tj. przepis art. 7 i 77 kpa. Zgodnie z brzmieniem tych przepisów wydanie decyzji powinno poprzedzić dokładne ustalenie stanu faktycznego. W konkretnej sprawie należało, zatem w sposób jednoznaczny ustalić, chociażby w drodze dowodu z oględzin odpowiadającego wymogom z art. 85 par.1kpa, dokładny stan techniczny budynku, który by uzasadniał dokonanie przeróbek o zakresie i rodzaju wskazanych w decyzji organu I instancji i II instancji. Udowodnienie tej okoliczności spoczywa na organie administracji, gdy tymczasem w rozpoznawanej sprawie protokół z kontroli budynku nie zawiera w swej treści takich ustaleń, na które organy powołują się w uzasadnieniu swoich decyzji. Przede wszystkim w protokole tym brak jest opisu stanu technicznego ściany przedmiotowego budynku, którą organ bez wskazania podstawy faktycznej kwalifikuje jako taką, która nie spełnia wymogu ściany oddzielenia przeciwpożarowego. Ponadto z protokołu kontroli nie wynika fakt podnoszony w uzasadnieniu decyzji, a mianowicie taki, iż poza lico ściany zewnętrznej budynku gospodarczego wystają elementy więźby dachowej wraz z pokryciem, a co uzasadniałoby nakazanie przeróbek określonych w decyzji. W protokole z kontroli stwierdza się jedynie, iż,,..Konstrukcja dachu wraz z pokryciem na połaci wschodniej budynku zakończona jest rynną, która zamocowana jest tuż przy ścianie zewnętrznej przedmiotowego budynku i wystaje poza lico tej ściany na szerokość rynny." (k. I-3 akt adm.).

W ocenie Sądu występują zatem rażące sprzeczności między faktami stwierdzonymi podczas kontroli technicznej z dnia 27.02.2004r., a treścią wydanych decyzji przez organy I i II instancji. Wydanie zatem decyzji nie zostało poprzedzone przeprowadzeniem postępowania dowodowego w zakresie określonym przepisami art. 40 cyt. ustawy oraz par. 126 ust. 1 i art. 272 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych, jakimi powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Należy stwierdzić, iż organy dowolnie przyjmują, iż wody opadowe odprowadzone są na teren działki sąsiedniej, skoro w protokole z kontroli brak jest wskazania konkretnych faktów potwierdzających powyższe ustalenia organu, a przebudowa dachu z jednospadowego na dwuspadowy na budynku skarżącego nie uzasadnia jeszcze wniosku wyartykułowanego w decyzji i konieczności takich przeróbek o jakich mowa w pkt. 2 decyzji z dnia 9 września 2004r. organu I instancji. Ustalenia organu I i II instancji opierają się tym samym na werbalnym stwierdzeniu, że ujawnione usterki obiektu uzasadniają zakres przeróbek niezbędnych do doprowadzenia budynku gospodarczego usytuowanego na działce nr. 930 w B. do stanu zgodnego z przepisami techniczno-budowlanymi obowiązującymi w stosunku do przedmiotowego obiektu.

Jakkolwiek skarżący poza wyrażeniem negatywnej opinii o działaniach organów administracji, w sposób wyraźny nie artykułuje zarzutów, należy jednakże odczytać intencje skarżącego jako takie, które sprzeciwiają się przeróbkom w jego budynku, kwestionując sposób gromadzenia dowodów, które określa jako,, fałszywe". Organ drugiej instancji był zobowiązany przy rozpatrzeniu odwołania na podstawie art. 138 k.p.a. w związku z art. 78 par. 1 i 2 k.p.a. odnieść się do wszystkich zarzutów i wniosków dowodowych skarżącego, a z którego to obowiązku nie wywiązał się. Skarżący H. S. w odwołaniu z dnia 20.10.2004r. (k.10) wnosił o uchylenie decyzji jako niezgodnej ze stanem faktycznym i prawnym, wnosząc o przeprowadzenie dowodu z wizji, aby rozstrzygnąć sprawę w oparciu o zaistniałe fakty. Stan faktyczny ustala organ odwoławczy bowiem w oparciu o materiał dowodowy zebrany w postępowaniu I instancji, rozszerzając granice postępowania dowodowego na okoliczności faktyczne pominięte przez organ I instancji.

Ustalenia organu oparte na wadliwe przeprowadzonym dowodzie z oględzin, którym niewątpliwie była kontrola z dnia 27.02.2004r. bez uzupełnienia postępowania dowodowego skutkuje tym, że decyzja oparta została na samych twierdzeniach, a to stanowi o naruszeniu art. 7 i 77 kpa.

Natomiast, ustosunkowując się do zarzutu skarżącego, iż poprzednia decyzja organu I instancji nakazująca dokonanie przeróbek w należącym do niego budynku gospodarczym została uchylona w wyniku jego odwołania, stwierdzić należy, iż decyzja ta - z dnia [...] znak [...] została uchylona przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, ze względu na braki formalne polegające na tym, iż organ I instancji nakazał wykonanie przeróbek poprzez "skrócenie pokrycia oraz elementów konstrukcji" nie uwzględniając faktu, iż pokrycie dachu wykonane jest z eternitu i nie precyzując, w jaki sposób należy wykonać roboty związane ze skróceniem połaci dachu, tak, aby wykonać je zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej z dnia 2 kwietnia 2004 r.. w sprawie sposobów i warunków bezpiecznego użytkowania i usuwania wyrobów zawierających azbest (Dz. Nr 71,poz. 649). Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kielcach uwzględniając powyższe wymagania wydał decyzję z dnia [...] znak: [...].

Nie jest uzasadniony zarzut skarżącego o niewłaściwym zastosowaniu w konkretnej sprawie przepisów z roku 2002r. skoro budynek został wzniesiony w latach 80-tych. Z akt administracyjnych wynika bowiem, że organy I i II instancji rozpatrując sprawę przedmiotowego budynku gospodarczego miały na uwadze przepisy techniczno-budowlane obowiązujące w dacie przebudowy dachu i na ich podstawie stwierdziły, że dokonana przebudowa naruszyła wymogi stawiane obiektom usytuowanym bezpośrednio przy granicy działki określone w rozporządzeniu Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3.07.1980r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz.U.Nr 17, poz.62). Twierdzenia skarżącego zawarte w skardze znajdują zatem, częściowo potwierdzenie w dowodach zgromadzonych w sprawie. Okoliczności wykonania przeróbek w budynku gospodarczym w zakresie określonym w zaskarżonej decyzji wymagają dokładnego wyjaśnienia, a zatem decyzje organów I i II instancji zostały oparte na niekompletnym materiale dowodowym, bez należytego udokumentowania, co nie może przekonać o ich zgodności z prawem.

Reasumując, niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie przez organ I i II instancji w sposób właściwy narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę uchylenia na podstawie art. 145 par.1 pkt. 1 c p.p.s.a przez Wojewódzki Sąd Administracyjny zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono stosownie do art. 152 p.p.s.a. , zaś o kosztach postępowania stosownie do art. 200 powołanej ustawy.

Rozpoznając sprawę ponownie organ uzupełni materiał przede wszystkim przeprowadzając dowód z oględzin, czemu da wyraz w szczegółowym protokole z tej czynności – stosownie do wymogów z art. 85 par. 1 k.p.a. oraz w razie potrzeby z dowodu opinii biegłego - art. 84 par.1k.p.a. Ponadto stosownie do przepisu

art. 78 par. 1i2 k.p.a odniesie się do żądania skarżącego dotyczącego przeprowadzenia dowodów przez niego wskazanych. Dopiero wówczas wyda stosowne rozstrzygnięcie mając na uwadze wszystkie przedstawione uwagi i eliminując dotychczasowe naruszenie prawa.