Postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 337/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2010-09-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6, art. 52 par. 1 i 3, art. 3 par. 2 pkt 4
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.), Sędziowie sędzia NSA Stanisław Prutis,, sędzia NSA Anna Sobolewska-Nazarczyk, Protokolant Marta Anna Lawda, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 02 września 2010 r. sprawy ze skargi J. C. na czynność Prezydenta Miasta B. z dnia [...] kwietnia 2010 r. Nr [...] w przedmiocie zwrotu zawyżonej opłaty za wydanie karty pojazdu p o s t a n a w i a odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 22 marca 2010 r. J. C. zwrócił się do Prezydenta Miasta B.

o zwrot nadpłaty za kartę pojazdu wydaną przez Urząd Miasta.

W odpowiedzi na powyższe pismo Prezydent Miasta B. w piśmie z dnia [...] kwietnia 2010 r. znak [...] stwierdził, iż uiszczona podczas pierwszej rejestracji samochodu w dniu [...] stycznia 2005 r. opłata za kartę pojazdu w wysokości 500 zł, była opłatą pobraną na podstawie i w granicach powszechnie obowiązującego prawa. Organ wyjaśnił, iż ustawową podstawę do pobierania omawianej opłaty stanowi przepis art. 77 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym (Dz. U. Nr 108, poz. 908 ze zm.). Natomiast wysokość tej opłaty wynika z § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310). Powyższe rozporządzenie obowiązywało do dnia 14 kwietnia 2006 r. Oznacza to, że obowiązek uiszczenia opłaty, jak i jej wysokość wynikają bezpośrednio z przepisów prawa, stąd organ jest obowiązany do pobierania opłaty za kartę, bez wydawania odrębnego aktu administracyjnego.

Dalej organ podkreślił, iż wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r., w którym orzeczono, iż § 1 ust. 1 rozporządzenia jest niezgodny

z Konstytucją RP i ustawą Prawo o ruchu drogowym, spowodował, iż Minister Transportu i Budownictwa wydał nowe rozporządzenie obniżające wysokość opłaty za kartę pojazdu do 75 zł. Przepis ten jednak dotyczy pojazdów zarejestrowanych po dniu 14 kwietnia 2006 r. Powołany wyżej wyrok Trybunału Konstytucyjnego nie burzy zatem porządku prawnego ustanowionego wskazanym na wstępie rozporządzeniem w czasie, gdy zachowywał on moc obowiązującą.

Końcowo organ pouczył, że mając na uwadze fakt, iż organ dokonał rejestracji, a więc podjął czynność administracyjną, to na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stronie służy prawo wniesienia skargi na niniejsze pismo (pod zarzutem naruszenia prawa) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, za pośrednictwem Prezydenta Miasta B., w terminie 30 dni od daty doręczenia pisma. Organ pouczył również

o konieczności uprzedniego wezwania na piśmie organu do usunięcia naruszenia prawa – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu czynności.

W dniu 28 kwietnia 2010 r. J. C. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. W skardze wniósł o zwrot nadpłaty uiszczonej w związku z wydaniem karty pojazdu wraz z odsetkami oraz kosztami postępowania. W uzasadnieniu powołał się na uchwałę NSA z dnia 4 lutego 2008 r.

I OPS 3/07.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowy pogląd wyrażony

w sprawie i wniósł oddalenie skargi.

W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego z dnia 28 czerwca 2010 r. wezwano Skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi przez złożenie oświadczenia, czy przed wniesieniem skargi wezwał na piśmie Prezydenta Miasta B. do usunięcia naruszenia prawa oraz pouczono, że nieusunięcie powyższego braku skargi w powyższym terminie spowoduje jej odrzucenie. Pismem z dnia 8 lipca 2010 r. Skarżący oświadczył, że przed wniesieniem skargi do Sądu wzywał organ do usunięcia naruszenia prawa.

Na rozprawę strony nie stawiły się. Przewodniczący stwierdził, że w aktach sprawy administracyjnej brak jest wezwania skierowanego przez Skarżącego do Prezydenta B. na piśmie do usunięcia naruszenia prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga na czynność Prezydenta Miasta B. podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna.

Tytułem wstępu należy zauważyć, iż zgodnie z aktualnym orzecznictwem Naczelnego Sadu Administracyjnym (uchwała NSA z dnia 4 lutego 2008 r.,

w sprawie sygn. akt: I OPS 3/07) skierowane do organu żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu, uiszczonej na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310 ze zm.), jest sprawą administracyjną, którą organ załatwia

w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z art. 3 § 2 pkt 4 wynika natomiast, iż kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt

1 - 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

W myśl art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Art. 52 § 3 stanowi zaś, że jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa.

Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy wskazać należy, iż

w konkretnym przypadku nie został wyczerpany tryb zaskarżenia, o jakim mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a.

Jak wynika z akt sprawy, Skarżący złożył do Prezydenta Miasta B. pismo zawierające wniosek o zwrot zawyżonej opłaty za kartę pojazdu i pismo to było jedynym pismem w tej sprawie, w którym zwrócił się do organu o zwrot zawyżonej opłaty za kartę pojazdu. Żadnego innego wezwania w tej sprawie Skarżący nie złożył do organu. W odpowiedzi na powyższy wniosek, organ w piśmie z dnia [...] kwietnia 2010 r. poinformował Skarżącego o podstawach prawnych uiszczenia ww. opłaty oraz jej wysokości, a także pouczył o prawie wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na powyższe pismo.

Wydając przedmiotowe pismo Prezydent Miasta B. dokonał czynności, o jakiej mowa we wspomnianym art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Jednakże dopuszczalności skargi w takim przypadku uwarunkowana jest uprzednim wezwaniem na piśmie organu do usunięcia naruszenia prawa - w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o podjęciu czynności. Natomiast skargę do sądu administracyjnego stosownie do art. 53 § 2 p.p.s.a. można wywieść w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi, to w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (tak: wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2008 r., I OSK 237/08).

Powyższy tryb zaskarżenia bez wątpienia nie został przez Skarżącego wyczerpany. Przed wniesieniem skargi na czynność organu, nie zostało do niego skierowane jakiekolwiek wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wobec powyższego Sąd nie mógł dokonać merytorycznego rozpoznania skargi, z uwagi na wyżej opisane braki stanowiące o jej niedopuszczalności.

W tym stanie rzeczy skargę niniejszą jako przedwczesną, wniesioną bez wyczerpania środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym należy uznać za niedopuszczalną.

Na marginesie zaznaczyć należy, iż postanowienie o odrzucenie skargi, jako rozstrzygnięcie o charakterze formalnym a nie merytorycznym, nie powoduje stanu rzeczy osądzonej. W związku z tym, strona niezadowolona z rozstrzygnięcia organu po uprzednim wyczerpaniu środków zaskarżenia (z art. 52 § 3 p.p.s.a), będzie mogła jeszcze raz skorzystać z prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego, nie naruszając tym samym stanu powagi rzeczy osądzonej.

Mając powyższe na uwadze z mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu.