Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 4/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2010-02-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 10 ust. 2 i art. 20 ust. 2
journal: Dz.U. 2004 nr 29 poz 257
law: Ustawa z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym
article: art. 81
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński, Sędziowie sędzia WSA Piotr Pietrasz, sędzia WSA Wojciech Stachurski (spr.), Protokolant Beata Rusiecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 lutego 2010 r. sprawy ze skargi K. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...] w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego o objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu towarów oraz w związku z wnioskiem o zwolnienie tych towarów z należności przywozowych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] listopada 2009 r. nr [...], Dyrektor Izby Celnej w B. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. z [...] sierpnia 2009 r. nr [...], w której odmówiono Panu K. G. (dalej zwany również jako "Skarżący") zwolnienia z podatku od towarów i usług w stosunku do towarów w postaci koparki marki [...] i przyczepy-lawety marki [...], zgłoszonych do procedury dopuszczenia do obrotu według zgłoszenia celnego [...] z [...] września 2008 r. oraz określono należne kwoty podatku akcyzowego i podatku od towarów i usług od ww. towarów. Podstawę prawną wydanych rozstrzygnięć stanowiły przepisy art. 10 ust. 2 i art. 20 ust. 2 ustawy z 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zm.), obowiązującej w dniu powstania obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym

(tj. w dniu 19 września 2008 r.) oraz art. 81 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku

od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.).

Organy ustaliły, że Skarżący w dniu [...] września 2008 r. zgłosił wymienione wyżej towary do procedury dopuszczenia do obrotu. Do zgłoszenia celnego załączył m.in.: listę mienia przesiedlenia, tytuł własności przyczepy wydany 3 marca 2008 r., dowód rejestracyjny przyczepy z 4 lutego 2008 r., a także dokumenty dotyczące transportu zgłoszonego towaru. Przedmiotowe towary objęte zostały wnioskiem strony o zwolnienie z należności celnych oraz podatkowych. Odrębną decyzją

z [...] sierpnia 2008 r. nr [...], Naczelnik Urzędu Celnego w B. odmówił Panu K. G. udzielenia zwolnienia od cła ww. towarów oraz określił kwotę długu celnego od określonych w nim towarów.

Dyrektor Izby Celnej, rozpatrujący odwołanie strony w niniejszej sprawie wyjaśnił, że z przepisów art. 47 i 81 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) wynika, że zwolnienie od podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów możliwe jest jedynie po zastosowaniu zwolnienia

od cła. W toku postępowania prowadzonego w sprawie zwolnienia od cła przedmiotowych towarów ustalono natomiast, że koparka [...], będąca pojazdem drogowym do celów specjalnych, innych niż transport jako taki, wypełnia definicję użytkowego pojazdu silnikowego, zgodnie z art. 112 ust. 2 lit. "a" rozporządzenia Rady (EWG) Nr 918/83 z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych (Dz. Urz. WE L 105 z 23 kwietnia 1983 r.

ze zm.). Zgodnie zaś z brzmieniem art. 5 lit. "c" tego rozporządzenia, zwolnienia

nie stosuje się do użytkowych środków transportu. W związku z powyższym Dyrektor Izby Celnej nie zgodził się z argumentami Skarżącego, iż powyższy pojazd należy traktować jako prywatny pojazd silnikowy, bowiem co prawda nadaje się on

do transportu, ale nie był do niego przeznaczy.

W ocenie organu odwoławczego przyczepa-laweta [...] nie może być uznana natomiast za dobytek gospodarstwa domowego właściwy dla zwykłych potrzeb rodziny. Ponadto powyższy towar nie mieści się w definicji mienia osobistego. Zgodnie bowiem z art. 1 ust. 2 lit. "c" rozporządzenia, mienie osobiste oznacza każde mienie wykorzystywane na własny użytek osób zainteresowanych lub do zaspokojenia potrzeb ich gospodarstw domowych. Powyższych urządzeń nie można również zakwalifikować do majątku ruchomego gospodarstwa domowego.

Z zebranego materiału dowodowego wynika bowiem, że przyczepa służyła do przewozu maszyn budowlanych, które nie służyły do własnego użytku strony

lub zaspokojenia potrzeb jej gospodarstwa domowego. Towar ten nie spełnia również definicji przenośnego instrumentu lub sprzętu potrzebnego do wykonywania przez osobę zainteresowaną rzemiosła lub zawodu.

Niezależnie od powyższego organ zwrócił uwagę, że strona nie używała powyższego towaru przez okres co najmniej 6 miesięcy przed datą, z którą osoba przesiedlająca się przestała zamieszkiwać w państwie trzecim, które opuściła.

Ze znajdującego się w aktach sprawy dowodu rejestracyjnego dotyczącego przyczepy wynika, iż była ona użytkowana od 4 lutego 2008 r. (data wydania dowodu rejestracyjnego) do 25 lipca 2008 r. (data załadunku towaru do kontenera [...]). Organ wyjaśnił, że w przypadku przywozu środków transportu, dokumentem potwierdzającym używanie pojazdu w poprzednim miejscu zamieszkania jest dowód rejestracyjny pojazdu wystawiony na nazwisko osoby przesiedlającej się. W związku z powyższym, organ nie zgodził się ze stanowiskiem Skarżącego, iż początkiem użytkowania tej przyczepy jest data zakupu wymieniona na fakturze zakupu tj. [...] stycznia 2008 r.

Dyrektor Izby Celnej zauważył ponadto, że zgłoszone towary nie były wykorzystywane na potrzeby gospodarstwa domowego osoby przesiedlającej się, które znajdowało się pod adresem [...] Brooklyn NY, gdzie koncentrowało się centrum życiowe zgłaszającego. Zgłoszone do procedury dopuszczenia do obrotu towary były wykorzystywane do prac budowlanych przy budowie domu letniskowego w Pensylwanii należącego do syna Skarżącego.

Odnosząc się do wyjaśnień Skarżącego, iż wspólnie z synem P. G. prowadził gospodarstwo domowe, bowiem syn zameldowany był w domu należącym do niego i zajmował jedno z mieszkań piętro niżej przy [...] Brooklyn NY, organ zauważył, że zamieszkiwanie w różnych mieszkaniach tego samego budynku, robienie zakupów, za które wspólnie się płaci oraz spędzanie wspólnie świąt, nie potwierdzają wspólnego zamieszkiwania ani utrzymywania się tych osób, a tym samym nie może być rozumiane jako prowadzenie wspólnego gospodarstwa domowego. Ponadto, z faktu posiadania wspólnego rachunku bankowego nie wynika w sposób oczywisty, iż Pan K. G. oraz Pan P. G. pozostawali we wspólnym gospodarstwie domowym.

Nie godząc się z rozstrzygnięciem Dyrektora Izby Celnej w B., Pan K. G. złożył do tut. Sądu skargę wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji. Skarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego, przez błędną wykładnię art. 1-5 rozporządzenia Rady (EWG) nr 918/83 z 28 marca 1983 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych. Ponadto w skardze sformułowano zarzuty naruszenia przepisów postępowania, a to art. 121 § 1, art. 122, art. 210 ustawy z 29 sierpnia 1998 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania poprzez to, że organ drugiej instancji w zasadzie powtórzył całą argumentację prawną organu pierwszej instancji.

W obszernym uzasadnieniu skargi jej autor podnosił, że przepisy rozporządzenia Rady (EWG) Nr 918/83 nie odwołują się bezpośrednio

do ustawodawstwa krajowego w zakresie definiowania pojęć "miejsce zamieszkania", "użytkowy środek transportu" oraz "gospodarstwo domowe". Tym samym wykładnia pojęcia miejsce zamieszkania dokonana przez organ przez pryzmat prawa krajowego jest nieuprawniona oraz błędna. Szczególnie ze względu na fakt,

iż prowadzi ona do ograniczenia interesu prawnego obywatela Unii Europejskiej.

Zdaniem Skarżącego, najbardziej obiektywną i uwzględniającą wyważenie pomiędzy interesem publicznym a interesem indywidualnym byłaby wykładnia pojęcia "miejsce zamieszkania" jako miejsca znajdującego się w państwie trzecim, bez względu na określoną miejscowość lub adres, zaś stosunek własnościowy

lub inny stosunek prawny do lokalu mieszkalnego czy domu nie ma znaczenia. Skarżący stwierdził, iż ETS w swej linii orzeczniczej przyjął rozszerzającą wykładnię pojęć "życie prywatne" i "mieszkanie". Tym samym drugi dom, który jest w pełni umeblowany, wyposażony i wykorzystywany, między innymi jako mieszkanie wakacyjne, może zostać uznany za "mieszkanie" w rozumieniu art. 8 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Ponadto użyte

w rozporządzeniu Rady (EWG) Nr 918/83 pojęcie miejsca zamieszkania powinno być interpretowane zgodnie z celami, dla jakich ten akt został wydany.

Skarżący zarzucił również, że organ drugiej instancji dokonał nieuzasadnionego uproszczenia w rozumieniu pojęć zawartych

w ww. rozporządzeniu Rady (EWG) 918/83 definiując użytkowy środek transportu

w sposób rażąco niekorzystny dla strony. Podniósł, iż transport oznacza przewóz ludzi i ładunków różnymi środkami lokomocji. Natomiast przewóz oznacza z kolei przewiezienie albo przewożenie kogoś lub czegoś z jednego miejsca na drugie, transport osób lub rzeczy drogą lądową, wodną lub powietrzną. Bardzo trudno zatem przypisać koparce [...] funkcje transportowe pozwalające uznać ją za użytkowy środek transportu. Co więcej, w ocenie strony w pełni nieuprawniony pozostaje zabieg myślowy pozwalający na definiowanie pojęcia użytkowy środek transportu zawarte w art. 5 ww. rozporządzenia poprzez pojęcie "użytkowy pojazd silnikowy" zawarte dopiero w art. 112 ust. 2 lit. "a" rozporządzenia.

W ocenie Skarżącego organ odwoławczy w sposób arbitralny i dowolny ustalił również, że laweta [...] nie mieści się w definicji mienia osobistego. Powołując się na treść art. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Skarżący stwierdził, iż przykładowe wyliczenie składników mienia osobistego nie uprawnia organu do autorytatywnego przesądzania o potrzebach danego gospodarstwa domowego i ich kształcie. Z uwagi na stopień zaawansowania technologicznego oraz wysoki stopień zamożności współczesnych społeczeństw zachodnich potrzeby gospodarstwa domowego powinny być ujmowane możliwie szeroko adekwatnie do pluralizmu i wieloaspektowości dzisiejszej egzystencji w kulturze Zachodu. Na potwierdzenie powyższego Skarżący wskazał na został wyrok Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich z 17 marca 2005 r., Sprawa C-170/03, w myśl którego możliwość skorzystania z rzeczonego zwolnienia celnego jest uzależniona co do zasady, od tego, czy ów składnik mienia osobistego pozostawał w posiadaniu osoby zainteresowanej i czy był przez nią użytkowany jako mienie osobiste przez co najmniej sześć miesięcy przed datą, w której przestała ona na stałe zamieszkiwać w państwie pochodzenia. Ponadto, by odznaczać się cechami mienia osobistego, jego składnik winien być przeznaczony do użytku w takim samym celu w nowym miejscu zamieszkania osoby zainteresowanej. Zgodnie z treścią art. 1 ust. 2 lit. "c" rozporządzenia pod pojęciem "mienie osobiste" rozumie się każde mienie przeznaczone na własny użytek osób zainteresowanych lub do zaspokojenia potrzeb ich gospodarstw domowych. Z przepisu tego wynika przede wszystkim, iż mienie osobiste nie może mieć takiego charakteru bądź ilości, która wskazywałaby, że jest przywożone w celach handlowych. Wobec braku wyraźnego przepisu w tym zakresie, użytek wyłącznie osobisty nie może w związku z tym stanowić kryterium niezbędnego do zaliczenia składnika mienia do kategorii mienia osobistego w rozumieniu rozporządzenia nr 918/83, bez względu na okoliczności.

Zdaniem Skarżącego, podniesione w skardze argumenty dotyczące miejsca zamieszkania pozostają aktualne w stosunku do wykładni pojęcia "gospodarstwa domowego", które także należy poddać wykładni głównie celowościowej

przez pryzmat motywów przyjętej regulacji rozporządzenia ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w B. wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w skarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Na wstępnie należy podkreślić, że zwolnienie z należności podatkowych importowanych towarów jako składników tzw. mienia przesiedlenia uzależnione jest od zastosowania zwolnienia od cła.

Warunki pozwalające na zwolnienie towaru z należności celnych przywozowych mienia osobistego przywożonego na obszar celny Wspólnoty UE przez osoby fizyczne przesiedlające się z państw trzecich na obszar Wspólnoty zostały określone w art. 2-10 cyt. rozporządzenia Rady (EWG) Nr 918/83 z 28 marca 1983 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych. Podkreślić trzeba, że wspomniane zwolnienie może zostać udzielone tylko osobom, których miejsce zamieszkania znajdowało się poza obszarem celnym Wspólnoty nieprzerwanie

przez okres, co najmniej 12 miesięcy (art. 4). Ponadto zwolnienie dotyczy mienia osobistego, które pozostawało w posiadaniu oraz, w przypadku towarów

nie przeznaczonych do konsumpcji, było używane przez osobę zainteresowaną

w jej poprzednim miejscu zamieszkania przez co najmniej sześć miesięcy

przed datą, w której osoba zainteresowana przestała na stałe zamieszkiwać

w państwie trzecim, które opuściła oraz jest przeznaczone do użytku w takim samym celu w nowym miejscu stałego zamieszkania (art. 3). Zgodnie natomiast z art. 5 rozporządzenia przedmiotowego zwolnienia nie stosuje się do: wyrobów alkoholowych; tytoniu lub wyrobów tytoniowych; użytkowych środków transportu; przedmiotów wykorzystywanych do wykonywania rzemiosła lub zawodu, innych niż przenośne instrumenty i sprzęt potrzebny do wykonywania tych zadań.

Z powyższych przepisów wynika, że przesłanki zastosowania analizowanego zwolnienia można podzielić na podmiotowe, czyli dotyczące osoby korzystającej

ze zwolnienia, a także przedmiotowe, czyli dotyczące przywożonego mienia.

W rozpatrywanej sprawie organy celne ustaliły w sposób niesporny,

że Skarżący nabył status osoby przesiedlającej się w rozumieniu art. 4 rozporządzenia, poprzez zamieszkanie w Stanach Zjednoczonych nieprzerwanie przez okres co najmniej 12 miesięcy. Skarżący przebywał w USA od wiosny 1989 r.

i zakończył swój pobyt tam w dniu 25 lipca 2008 r. przenosząc swoje stałe miejsce zamieszkania na obszar Polski od dnia 28 lipca 2008 r. Jako osoba przesiedlająca się na obszar Wspólnoty Skarżącemu przysługiwało prawo ubiegania się

o zwolnienie z należności celnych (a także w konsekwencji z należności podatkowych) mienia osobistego, stosownie do art. 3 rozporządzenia. Organy celne zakwestionowały jednak możliwość zastosowania zwolnienia celnego

przez Skarżącego w stosunku do towarów objętych zgłoszeniem celnym

z [...] września 2008 r. wskazując, iż nie zostały spełnione elementy przedmiotowe analizowanego zwolnienia.

Jak już wspomniano, zwolnione z należności celnych przewozowych

jest mienie osobiste osób fizycznych przesiedlających się z państwa trzeciego

na obszar celny Wspólnoty. Zgodnie z art. 1 ust. 2 lit. c-d cyt. rozporządzenia, mieniem osobistym jest każde mienie przeznaczone na własny użytek osób zainteresowanych lub do zaspokojenia potrzeb ich gospodarstw domowych. Mienie osobiste tworzą w szczególności:

- majątek ruchomy gospodarstwa domowego, pod którym to pojęciem należy rozumieć rzeczy osobiste, bieliznę pościelową, umeblowanie

i wyposażenie przeznaczone na własny użytek danych osób

lub do zaspokojenia potrzeb ich gospodarstwa domowego;

- rowery i motocykle, prywatne pojazdy mechaniczne i przyczepy do nich, przyczepy campingowe, łodzie wycieczkowe i prywatne samoloty.

Mienie osobiste stanowi również dobytek gospodarstwa domowego właściwy dla zwykłych potrzeb rodziny, zwierzęta domowe i zwierzęta wierzchowe, jak również przenośne instrumenty i sprzęt potrzebny do wykonywania przez osobę zainteresowaną rzemiosła lub zawodu. Jednocześnie mienie osobiste nie może mieć takiego charakteru bądź ilości, która wskazywałaby, że jest przewożone w celach handlowych.

W ocenie Sądu zgodzić się należy ze stanowiskiem organów obu instancji,

że towary ujęte przez Skarżącego przedmiotowym zgłoszeniem celnym nie stanowią majątku osobistego w rozumieniu w/w przepisów rozporządzenia. Organy celne trafnie też przyjęły, że zadeklarowane przez Skarżącego towary w postaci koparki marki [...] i przyczepy-lawety marki [...] podlegają wyłączeniu ze zwolnienia na podstawie art. 5 lit. "c" rozporządzenia. Zgodnie z tym przepisem - o czym już była mowa wcześniej - zwolnienia nie stosuje się do użytkowych środków transportu. Rozporządzenie nie zawiera przy tym definicji legalnej tego pojęcia, dlatego też rację mają organy wskazując, że posiłkować się w tej sytuacji trzeba definicją użytkowego pojazdu silnikowego, zawartą w art. 112 ust. 2 lit. "a" rozporządzenia. Stosownie do treści tego przepisu użytkowy pojazd silnikowy oznacza każdy silnikowy pojazd drogowy, który pod względem konstrukcji i wyposażenia jest przeznaczony i nadaje się do transportu odpłatnego lub nieodpłatnego więcej niż dziewięciu osób (włączając kierowcę), towarów, a także każdy pojazd drogowy do specjalnych celów innych niż transport jako taki.

W realiach niniejszej sprawy zadeklarowana w zgłoszeniu maszyna budowlana (koparka marki [...]) stanowi w/w pojazd drogowy do specjalnych celów innych niż transport. Oznacza to, że wbrew twierdzeniom Skarżącego ma zastosowanie wyłączenie zwolnienia, o którym mowa w art. 5 lit. "c" rozporządzenia.

Jeżeli chodzi o wnioskowane przez stronę zwolnienie z należności celnych przyczepy-lawety, to zdaniem Sądu słusznie organy uznały, iż towar ten nie mieści się w pojęciu mienia osobistego. Nie sposób zakwalifikować go do majątku ruchomego gospodarstwa domowego, pod którym to pojęciem należy rozumieć takie przedmioty jak rzeczy osobiste, bieliznę pościelową, umeblowanie i wyposażenie przeznaczone na własny użytek danych osób lub do zaspokojenia potrzeb ich gospodarstwa domowego. Nie mieści się również w definicji przenośnego instrumentu i sprzętu potrzebnego do wykonywania przez osobę zainteresowaną rzemiosła lub zawodu.

Sąd podziela też stanowisko organu odwoławczego zaprezentowane

w odpowiedzi na skargę, że przez "miejsce zamieszkania" należy rozumieć miejsce, które stanowi miejsce normalnego życia osoby przesiedlającej się, miejsce, w którym koncentrowały się jej sprawy życiowe. Podkreślić w tym miejscu trzeba, iż sądy administracyjne interpretując pojecie "miejsce zamieszkania" na gruncie przepisów rozporządzenia Rady (EWG) Nr 918/83 wskazywały, że przy wykładni przepisów dotyczących systemu wspólnotowych zwolnień celnych, jeśli chodzi o definicję "miejsca zamieszkania", należy w pierwszej kolejności, stosując wykładnię językową, brać pod uwagę równoważne mu znaczeniowo pojęcie "stałego zamieszkiwania" zawarte bezpośrednio w tych przepisach oraz pomocniczo, stosując wykładnię systemową zewnętrzną, definicję "miejsca zamieszkania" zawartą w prawie krajowym

w art. 25 k.c (por. wyrok WSA w Gliwicach z 6 stycznia 2009 r., III SA/GI 1332/08). Według tego przepisu "miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość,

w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu".

Przekładając powyższe na realia niniejszej sprawy trzeba stwierdzić,

iż miejscem zamieszkania Skarżącego w USA było - [...], Brooklyn, Nowy Jork, gdzie Skarżący z córką prowadził wspólne gospodarstwo domowe. Kluczowe dla powyższych ustaleń są zeznania Skarżącego złożone [...] września 2008 r. Przesłuchany w charakterze strony Skarżący stwierdził, że towary objęte zgłoszeniem były wykorzystywane wyłącznie do prac budowlanych przy budowie domu letniskowego w Pensylwanii należącego do syna - P. G. Wprawdzie Skarżący w toku postępowania administracyjnego zmienił swoje twierdzenia, wskazując w odwołaniu od decyzji organu I instancji, iż przywiezione towary służyły mu zarówno w zwykłym miejscu zamieszkania, jak i przy wznoszeniu należącego do syna domu letniskowego, jednakże podzielić tu trzeba ocenę organów, iż to właśnie zeznania Skarżącego z [...] września 2008 r., jako złożone na samym początku postępowania, są najbardziej miarodajne dla ustalenia stanu faktycznego w sprawie.

Powyższe prowadzi do jednoznacznego wniosku, iż zgłoszone towary nie były wykorzystywane ani na potrzeby gospodarstwa domowego Skarżącego, ani też

nie były używane w jego poprzednim miejscu zamieszkania. Oceny tej nie może zmienić podnoszona w toku postępowania przez Pana K. G. argumentacja, iż skoro P. G. był zameldowany w jego domu i zajmował jedno z położonych w nim mieszkań, kupował wspólnie ze Skarżącym określone dobra majątkowe oraz wspólnie opłacał z nim rachunki za energie elektryczną (co nota bene nie znalazło potwierdzenia w rachunkach przedłożonych przez stronę), to miało w tym przypadku miejsce wspólne gospodarowanie. Zdaniem Sądu takie twierdzenia strony nie zasługują na akceptację, samo bowiem partycypowanie przez P. G. w kosztach niektórych zobowiązań finansowych ponoszonych przez Skarżącego nie uzasadnia jeszcze istnienia między nimi wspólnoty ekonomicznej, a więc prowadzenia wspólnego gospodarstwa domowego.

Zdaniem Sądu niezasadne są też zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania podatkowego. Trzeba przy tym podkreślić, że ciążący na organach obowiązek dotarcia do prawdy obiektywnej nie zwalnia strony postępowania z obowiązku dbania o swoje sprawy, poprzez przedstawianie organom dowodów potwierdzających jej twierdzenia. W tym zakresie zadaniem organu celnego jest pomoc w przeprowadzeniu zgłoszonych dowodów i wyjaśnienie powstających wątpliwości z udziałem strony. Aktywność strony ma szczególne znaczenie przy wykazywaniu istnienia podstaw do stosowania zwolnień celnych. Wnioski płynące z oceny tak przeprowadzonego postępowania oparte o zasadę swobodnej oceny dowodów (art. 191 Ordynacji podatkowej) winny znaleźć

w uzasadnieniu decyzji (art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej). Zdaniem Sądu, przeprowadzone w tej sprawie postępowania spełnia te wymogi.

Biorąc to wszystko pod uwagę, przy rozpatrzeniu niniejszej sprawy, Sąd stwierdził, że organy celne pierwszej i drugiej instancji prawidłowo dokonały wykładni wskazanych wyżej przepisów materialnych i zasadnie przyjęły, w oparciu

o zgromadzony materiał dowodowy, że w sprawie nie było podstaw do stosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług, gdyż zwolnienie z tego podatku z tytułu importu towarów możliwe jest jedynie po zastosowaniu zwolnienia od cła,

a przesłanki ku temu nie wystąpiły. Z tego powodu bezprzedmiotowe stały się rozważania w przedmiocie zarzutów dotyczących okresu używania przyczepy [...]. W związku z prawidłowym ustaleniem, że towar ten nie stanowi mienia osobistego Skarżącego, nawet przyjęcie, że został zachowany okres 6 miesięcy używania przyczepy w poprzednim miejscu zamieszkania strony przed datą, w której przestała na stałe zamieszkiwać w państwie trzecim, który opuściła, - nie może w świetle art. 3 cyt. rozporządzenia wpłynąć na prawidłowość rozstrzygnięcia podjętego przez organy w niniejszej sprawie.

Reasumując organy celne w sposób należyty i przy zachowaniu obowiązującej procedury ustaliły stan faktyczny sprawy oraz prawidłowo określiły zakres praw

i obowiązków strony tego postępowania. Skarga nie mogła być uwzględniona,

gdyż wyniki oceny przeprowadzonego postępowania i stanowisko organów zawarte

w zaskarżonych decyzjach nie daje podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego w/w rozstrzygnięć. Organy prawidłowo określiły stronie wysokość podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego od towarów wymienionych z zgłoszeniu celnym z [...] września 2008 r.

Nie znajdując podstaw do uznania, że zaskarżone decyzje naruszają przepisy prawa materialnego lub zasady postępowania administracyjnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153,

poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.