Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 557/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 § 1, art. 33 § 2, art. 33 § 3, art. 33 § 4, art. 122, art. 187
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz Sędziowie Sędzia WSA Dominik Mączyński (spr.) Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Protokolant: st. sekr. sąd. Ewa Szydłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi "A" sp. z o.o. [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zabezpieczenia wykonania zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2015 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

Wójt Gminy L., decyzją z dnia 10 listopada 2016 r., nr [...], określił X. sp. z o.o. z siedzibą w L. (dalej zwanej również skarżącą) przybliżoną wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2015 r. wraz z kwotą odsetek za zwłokę na dzień wydania decyzji oraz orzekł o zabezpieczeniu powyższych należności na majątku skarżącej.

Z uzasadnienia decyzji wynika, że organ I instancji prowadzi wobec skarżącej postępowanie w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2011-2015. W dniu 12 lutego, 20 kwietnia i 10 sierpnia 2010 r. skarżąca nabyła nieruchomości gruntowe o łącznej powierzchni 176,4827 ha położone w M(1) i 2,3056 ha w L. . W dniu 11 lipca 2012 r. skarżąca sprzedał część wyżej wymienionych nieruchomości o powierzchni 11,1323 ha. W dniu 12 września 2015 r. skarżąca przeniosła własność kolejnych nieruchomości na rzecz F(1) sp. z o.o. oraz F(2) sp. z o.o. We wskazanej ostatnio dacie przeniesiono własność nieruchomości gruntowych zabudowanych oraz niezabudowanych o łącznej powierzchni 167,6560 ha. Wartość transakcji opiewała na łączną kwotę [...]zł. Po przeprowadzeniu transakcji skarżąca na terenie Gminy L. nie posiada najprawdopodobniej już żadnych nieruchomości, bowiem w lipcu 2012 r. dokonano sprzedażny niektórych nieruchomości F(3) sp. z o.o. Niemniej jednak skarżąca w 2015 r. była właścicielem gruntów o powierzchni 167,6560 ha a mimo to nie wywiązała się z obowiązku złożenia deklaracji na podatek od nieruchomości i uiszczenia podatku. Skarżąca w latach 2011-2015 nie złożyła żadnej deklaracji na podatek od nieruchomości nie regulując również żadnej kwoty zobowiązania za ten okres. Z uwagi na powyższe organ I instancji skierował do prokuratury oraz urzędu skarbowego zawiadomienia o możliwości popełnienia przestępstwa oraz wykroczeń skarbowych. Skarżąca złożyła jedynie deklaracje na podatek od nieruchomości za 2010 r., nie regulując jednak rat zobowiązania z tego tytułu za miesiące od marca do grudnia 2010 r.

W ocenie Wójta Gminy L. opisane powyżej okoliczności uzasadniają wydanie decyzji o zabezpieczeniu. W tym kontekście powołano się na art. 33 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm. – dalej w skrócie: "O.p."). W kontekście powołanych przepisów wskazano, że zawierają one otwarty katalog przesłanek stanowiących podstawę do wydania decyzji o zabezpieczeniu. W ocenie organu I instancji w sprawie zachodzi uzasadniona obawa, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane. Uzasadniając wystąpienie przesłanek dla zabezpieczenia, wskazano, że skarżąca w okresie od stycznia do września 2015 r. była właścicielem nieruchomości położonych na terenie Gminy L., w związku z tym miała obowiązek złożyć deklarację oraz samodzielnie obliczyć oraz uregulować kwotę podatku. Mając na uwadze, że wielokrotne wezwania do złożenia deklaracji za różne lata nie spotkały się z żadną reakcją stwierdzono, że skarżącą systematycznie uchyla się od opodatkowania. Niewywiązywanie się przez skarżącą z obciążających ją zobowiązań ma charakter permanentny i uporczywy. Zachowanie skarżącej wypełnia przesłankę trwałego nieuiszczania zobowiązań o charakterze publicznoprawnym. Ponownie zwrócono uwagę, że skarżąca nie uiściła żadnej raty podatku od nieruchomości począwszy od 2010 r. Dokonane w dniu 12 września 2015 r. transakcje sprzedaży dotyczyły łącznie wszystkich nieruchomości położonych na terenie Gminy L.. Organ I instancji nie posiada informacji o innych nieruchomościach skarżącej na terenie Polski. Powyższe działania w ocenie organu I instancji należy uznać za wyprzedaż majątku świadczącą o dokonywaniu czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję.

Określając przybliżoną wysokość zobowiązania podatkowego, wskazano, że w przypadku gruntów faktycznie użytkowanych przez skarżącą w rolniczy sposób przyjęto stawkę dla gruntów pozostałych. Mając z kolei na uwadze, że budynki znajdujące się w posiadaniu skarżącej znajdowały się w złym stanie technicznym wskazano, że należy względem nich zastosować stawkę właściwą dla budynków pozostałych. Za zasadne uznano zwolnienie z opodatkowania budynków gospodarczych znajdujących się na działkach sklasyfikowanych jako rolne. Obliczając wysokość przybliżonego zobowiązania podatkowego kierowano się treścią art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 520 ze zm. – dalej w skrócie: "p.g.k."). Zaznaczono również, że w 2014 r. doszło do zawalenia się jednego z budynków skarżącej o pow. 98,30 m2, co uzasadnienia wyłącznie go spod opodatkowania w 2015 r.

Pismem z dnia 09 grudnia 2016 r. skarżąca wniosła odwołanie od wymienionej na wstępie decyzji organu I instancji, domagając się jej uchylenia w całości.

Decyzji Wójta Gminy L. zarzucono:

1) rażące naruszenie zasad wynikających z następujących przepisów:

– art. 122 O.p., tj. zasady prawdy obiektywnej, wskutek braku podjęcia niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy;

– art. 187 § 1 w zw. z art. 190 § 1 O.p., tj. zasady kompletności materiału dowodowego, której uchybiono poprzez jego niedostateczne zgromadzenie i nierzetelne rozpatrzenie;

2) przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik postępowania, tj. naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r. poz. 849 ze zm. – dalej w skrócie: "u.p.o.l.") – poprzez jego niezastosowanie, z uwagi na opodatkowanie wyodrębnionych obszarów gruntów podatnika znajdujących się na numerach ewidencyjnych działek nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], na których nie była prowadzona działalność gospodarcza, stawką jak dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, tym samym brak zwolnienia przedmiotowych gruntów z opodatkowania, względnie brak zastosowania stawki właściwej dla tych gruntów określonej w powołanym przepisie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z dnia 27 stycznia 2017 r., nr [...], utrzymało w mocy wymienioną na wstępie decyzję organu I instancji.

W ocenie organu odwoławczego nie ma wątpliwości co do tego, że skarżącą obciążał obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości za 2015 r. Skarżąca nie złożyła jednak deklaracji na podatek od nieruchomości za wskazany rok jak również nie uiściła go. W kontekście przesłanek, uzasadniając dokonanie zabezpieczenia, wskazano, że skarżąca trwale nie uiszczała wymaganych zobowiązań. Za niezasługujące na uwzględnienie uznano twierdzenie skarżącej co do tego, że nieuiszczenie zobowiązań podatkowych wynikało z wadliwości rozstrzygnięć organu podatkowego. Powyższego rodzaju argumentacja nie może stanowić uzasadnienia dla braku zapłaty podatku od nieruchomości za 2015 r. oraz lata wcześniejsze. Podzielono również pogląd organu I instancji co do tego, że niewywiązywanie się przez skarżącą z obowiązku płacenia podatków ma charakter trwały. Spółka permanentnie nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym począwszy od marca 2010 r. Dokonanie zabezpieczenia jest w pełni uzasadnione i niezbędne dla zapewnienia możliwości skutecznego wykonania zobowiązania podatkowego. W kontekście dokonywania czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję wskazano, w ślad za organem I instancji na zbycie przez skarżącą w dniu 12 września 2015 r. nieruchomości o łącznej pow. 167,6560 ha. W wyniku zawartych umów skarżąca wyzbyła się wszystkich nieruchomości, z których mogłyby zostać zaspokojone zobowiązania podatkowe. Zaznaczono, że dokonane w decyzji o zabezpieczenie określenie przybliżonej wysokości zobowiązania podatkowego ma charakter jedynie informacyjny. Nie podzielono zarzutów naruszenia art. 187 § 1 w zw. z art. 190 § 1 O.p. Postępowanie zabezpieczające jest postępowaniem szczególnym, mającym charakter pomocniczy. Na etapie postępowania zabezpieczającego, kiedy liczy się szybkość postępowania ze względu na zagrożenie interesu fiskalnego państwa, organ nie musi prowadzić postępowania dowodowego, które wykazać ma wysokość zobowiązania. Zgodnie z art. 33 § 4 O.p. organ podatkowy określa przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego na podstawie posiadanych danych co do wysokości podstawy opodatkowania. Określając przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego organ miał prawo oprzeć się na posiadanych dowodach z postępowań podatkowych. W całości zaakceptowano wyliczenia Wójta Gminy L. co do przybliżonej wysokości zobowiązania podatkowego. Odnosząc się do zarzutów skarżącej kwestionujących zastosowanie maksymalnej stawki podatku dla działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w części oznaczonej w ewidencji gruntów symbolem "Bi" i "Bp", wskazano, że podstawą wymiaru podatków są dane z ewidencji gruntów i budynków. Grunty sklasyfikowanej w ewidencji wskazanymi symbolami będące w posiadaniu przedsiębiorcy powinny podlegać opodatkowaniu według najwyższych stawek. Dla uznania, że grunt jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej wystarczy sam fakt jego posiadania przez przedsiębiorcę, bez względu na to, czy grunt ten jest wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. W taki też sposób, została określona przybliżona wysokość zobowiązania podatkowego. Za przedwczesne uznano odnoszenie się do kwestii braku możliwości wykorzystania wskazanych gruntów w prowadzeniu działalności gospodarczej ze względów technicznych. Okoliczności tego rodzaju w ocenie organu II instancji winny być badane w toku postępowania podatkowego. W całości podzielono ustalenia organu I instancji w zakresie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości od budynków.

Ostateczna decyzja SKO w P. stanowi przedmiot skargi kierowanej do WSA w Poznaniu. W skardze skarżąca wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji. Ponadto wniesiono o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzuca się naruszenie:

1) przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 122 i art. 187 O.p. – poprzez brak podjęcia wszelkich niezbędnych działań, w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, tym samym naruszenie zasady ogólnej prowadzenia postępowania podatkowego – zasady prawdy obiektywnej;

2) przepisów prawa materialnego, które miały wpływ na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia, tj. naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l. – poprzez jego niezastosowanie, z uwagi na kwalifikację prawną gruntów podatnika oznaczonych numerami ewidencyjnymi działek nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], na których nie była prowadzona działalność gospodarcza, jako gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, a tym samym niezastosowanie stawki właściwej dla tych gruntów określonej w powołanym przepisie.

W odpowiedzi na skargę SKO w P. podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 33 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. – Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.) zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, a w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim także na majątku wspólnym, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. W przypadku zabezpieczenia na majątku wspólnym małżonków przepis art. 29 § 2 stosuje się odpowiednio. Na mocy art. 33 § 2 Ordynacji podatkowej zabezpieczenia w okolicznościach wymienionych w § 1 można dokonać również w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej, przed wydaniem decyzji:

1) ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego;

2) określającej wysokość zobowiązania podatkowego;

3) określającej wysokość zwrotu podatku.

Na podstawie art. 33 § 3 Ordynacji podatkowej w przypadku, o którym mowa w § 2 pkt 2, zabezpieczeniu, z zastrzeżeniem art. 54 § 1 pkt 1, podlega również kwota odsetek za zwłokę należnych od zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu. Natomiast art. 33 § 4 Ordynacji podatkowej stanowi, że w przypadku, o którym mowa w § 2, organ podatkowy na podstawie posiadanych danych co do wysokości podstawy opodatkowania określa w decyzji o zabezpieczeniu:

1) przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego, jeżeli zabezpieczenie następuje przed wydaniem decyzji, o której mowa w § 2 pkt 1;

2) przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego oraz kwotę odsetek za zwłokę należnych od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu, jeżeli zabezpieczenie następuje przed wydaniem decyzji, o której mowa w § 2 pkt 2.

Z treści przytoczonych powyżej przepisów wynika, że główną przesłanką wydania decyzji o zabezpieczeniu wykonania zobowiązania podatkowego w trybie przepisów art. 33 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej jest uzasadniona obawa, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane. Wprawdzie przepisy Ordynacji podatkowej nie definiują pojęcia "uzasadnionej obawy", jednakże ustawodawca przykładowo wskazał dwie okoliczności, które mogą taką obawę uzasadniać, a mianowicie, gdy ‘podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym" lub "dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję". W takiej sytuacji uzasadniony wydaje się pogląd, w myśl którego organ podatkowy nie będzie musiał wykazywać związku między zaistnieniem powyższych zdarzeń, a wystąpieniem obawy niewykonania zobowiązania. Wystarczy, że wykaże, iż mają miejsce zdarzenia wskazane w tym przepisie.

Analizując przesłanki uzasadniające wydanie decyzji o zabezpieczeniu wykonania zobowiązań podatkowych, nie można jednak nie dostrzec, że przesłanki wymienione w art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej stanowią jedynie przykładowe okoliczności uzasadniające wydanie decyzji o zabezpieczeniu (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2016 r., I FSK 756/15 – wyrok dostępny w bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie ma zatem przeszkód, aby organ podatkowy mógł wskazać także na inne okoliczności uzasadniające istnienie obawy, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane. Przykładowo, WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 21 grudnia 2011 r., I SA/Gd 1011/11 (wyrok dostępny w bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl) stwierdził, że z uzasadnioną obawą niewykonania zobowiązania podatkowego mamy między innymi do czynienia w razie trudnej sytuacji finansowej podmiotu zobowiązanego, ewentualnie w przypadku działań skierowanych na wyzbywanie się majątku.

Należy także wyjaśnić, że w postępowaniu dotyczącym zabezpieczenia należności podatkowych nie prowadzi się klasycznego postępowania dowodowego. Organy mogą wykazywać ziszczenie się przesłanek ustawowych zabezpieczenia przy użyciu wszelkich dostępnych i możliwych środków, a także w oparciu o wszelkie okoliczności faktyczne uprawdopodobniające możliwość niewykonania zobowiązania podatkowego. Ocenę, czy istnieje obawa niewykonania zobowiązania w konkretnym wypadku, pozostawiono do uznania właściwego w sprawie organu. Uznanie to nie może oznaczać dowolności działania, lecz powinno być oparte na całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych. Ocena dokonana przez organ powinna być uprawdopodobniona w sposób jasny i czytelny dla podatnika (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 września 2016 r., I FSK 349/15 oraz dnia 10 listopada 2015 r., II FSK 2725/13 - wyroki dostępne w bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Odnosząc powyższe wyjaśnienia do okoliczności faktycznych sprawy poddanej sądowej kontroli, stwierdzić należy, że trafnie oceniły organy obu instancji w sprawie poddanej sądowej kontroli, że zaistniały przesłanki zabezpieczenia wykonania zobowiązania podatkowego wskazane w art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej. Z ustaleń faktycznych poczynionych w toku postępowania – uznanych przez sąd rozpoznający sprawę za prawidłowe – wynika, że organ podatkowy określił przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2015 r. Jak wskazał organ pierwszej instancji, od stycznia do września 2015 r. skarżąca była właścicielem nieruchomości położonych na terenie Gminy L.. Mimo ciążącego na niej obowiązku podatkowego skarżąca jednak nie składała deklaracji podatkowych i uiszczała należnego podatku. Podobna sytuacja miała miejsce w latach poprzednich, gdyż skarżąca była właścicielem nieruchomości w Gminie L. od 2010 r. W rezultacie skarżąca nie uiściła żadnej raty podatku od nieruchomości począwszy od 2010 r. Wobec tego zasadnie skonkludował organ podatkowy, że mimo wielokrotnych wezwań skarżącej do złożenia deklaracji za poszczególne lata, skarżąca systematycznie ignorowała ciążące na niej obowiązki. W tej sytuacji należy się zgodzić z organem, że niewywiązywanie się przez skarżącą z obciążających ją zobowiązań ma charakter permanentny i uporczywy. Zachowanie skarżącej wypełnia zatem przesłankę trwałego nieuiszczania zobowiązań o charakterze publicznoprawnym.

Ponadto organ podatkowy pierwszej instancji zasadnie zwrócił uwagę, że skarżąca w dniu 11 lipca 2012 r. sprzedała część nieruchomości stanowiących jej własność o powierzchni 11,1323 ha, a następnie w dniu 12 września 2015 r. skarżąca przeniosła własność kolejnych nieruchomości na rzecz F(1) sp. z o.o. oraz F(2) sp. z o.o. Tym samym skarżąca przeniosła własność nieruchomości gruntowych zabudowanych oraz niezabudowanych o łącznej powierzchni 167,6560 ha. Wartość transakcji opiewała na łączną kwotę [...]zł. Dokonane w dniu 12 września 2015 r. transakcje sprzedaży dotyczyły łącznie wszystkich nieruchomości położonych na terenie Gminy L., których skarżąca była właścicielem. W rezultacie trafnie stwierdził organ podatkowy, że opisane działania skarżącej należy uznać za wyprzedaż majątku świadczącą o dokonywaniu czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję.

W konsekwencji, w ocenie Sądu rozpatrującego sprawę, nie ulega wątpliwości, że w świetle prawidłowo ustalonych okoliczności faktycznych sprawy, zaistniały przesłanki uzasadniające dokonanie zabezpieczenia należności podatkowych na majątku skarżącej. Zaszła bowiem uzasadniona obawa, że zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2015 r. nie zostanie wykonane. Prawidłowo ocenił organ, że uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania podatkowego wynikała zarówno z trwałego nieuiszczania wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym jak i dokonywania czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję.

Określając przybliżoną wysokość zobowiązania podatkowego, prawidłowo wskazano w decyzji organu pierwszej instancji, że w przypadku gruntów faktycznie użytkowanych przez skarżącą w rolniczy sposób należy zastosować stawkę dla gruntów pozostałych. Mając z kolei na uwadze, że budynki znajdujące się w posiadaniu skarżącej znajdowały się w złym stanie technicznym prawidłowo uznano, że należy względem nich zastosować stawkę właściwą dla budynków pozostałych. Za zasadne uznać należy zwolnienie z opodatkowania budynków gospodarczych znajdujących się na działkach sklasyfikowanych jako rolne. Przy czym należy zaznaczyć, że określenie przybliżonej wysokości zobowiązania podatkowego nie ma na celu zastąpienie wymiaru podatku. Z istoty uregulowania zawartego w art. 33 § 4 Ordynacji podatkowej wynika, że organ określa przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego na podstawie posiadanych danych co do wysokości podstawy opodatkowania. Określenie zobowiązania podatkowego nastąpić może natomiast wyłącznie po przeprowadzeniu postępowania podatkowego zakończonego wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego.

Organ, wydając zaskarżona decyzję, nie naruszył przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 33 § 1, § 2 i § 4 Ordynacji podatkowej. Organ dokonał prawidłowej wykładni i właściwie zastosował te przepisy w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy.

W rezultacie zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają wskazanych w skardze przepisów postępowania, tj. art. 122 i art. 187 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 122 Ordynacji podatkowej w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Natomiast na podstawie art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej Organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Mając na uwadze powołane przepisy stwierdzić należy, że organy obu instancji podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym w zakresie niezbędnym dla określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego i dokonania zabezpieczenia na majątku podatnika. Wbrew twierdzeniom skarżącej, w toku postępowania zmierzającego do wydania decyzji o zabezpieczeniu wykonania zobowiązania podatkowego organ nie jest zobowiązany – jak wywodzi skarżąca – do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego. Określenie zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2015 r. może nastąpić wyłącznie w ramach odrębnego postępowania w przedmiocie określenia tego zobowiązania.

Z powyższych powodów na uwzględnienie nie zasługuje także podniesiony w skardze zarzut dotyczący naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 10 u.p.o.l. Jak wskazano powyżej w postępowaniu w przedmiocie zabezpieczenia wykonania zobowiązania podatkowego nie dokonuje się wymiaru zobowiązania podatkowego. Organ określa wyłącznie przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego na podstawie posiadanych danych co do wysokości podstawy opodatkowania. Określenie przybliżonej kwoty podatku nie oznacza definitywnego wymiaru podatku. Ten dokonuje się bowiem w odrębnym postępowaniu, w drodze decyzji wydanej po przeprowadzeniu wszechstronnego postępowania podatkowego.

W świetle przedstawionych wyjaśnień nie było podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

W tym stanie rzeczy Sąd orzekł, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. - Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), jak w sentencji wyroku.