Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt SA/Rz 2421/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2004-04-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 619  Stosunki pracy i stosunki służbowe, sprawy z zakresu inspekcji pracy
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Powołane przepisy: article: art. 110 ust. 1
journal: Dz.U. 1990 nr 30 poz 179
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.
article: art. 12, art. 113
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 134, art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marian Ekiert Sędziowie NSA Małgorzata Wolska Anna Lechowska /spr/ Protokolant ref. – stażysta Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 2 kwietnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi L. M. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] września 2001 r w przedmiocie odmowy przyznania nagrody rocznej oddala skargę


UZASADNIENIE

SA/Rz 2421/01

U Z A S A D N I E N I E

Decyzją z dnia [...] września 2001 r. Komendant Wojewódzki Policji, po rozpatrzeniu odwołania L. M. od decyzji Nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] lipca 2001 r., sprostowanej postanowieniem tegoż organu z dnia [...] sierpnia 2001r. a rozstrzygającej o odmowie przyznania nagrody rocznej utrzymał tę decyzję w mocy.

W jej podstawie prawnej wskazał art. 138 § 1 pkt 1 kpa.

Z uzasadnienia decyzji i akt postępowania wynika, że wspomniany Komendant Powiatowy Policji rozkazem personalnym Nr [...] z dnia 23 lutego 2001 r. odmówił przyznania nagrody rocznej za rok 2000 mł. asp. L. M. – dzielnicowemu Rewiru Dzielnicowych Sekcji Prewencji.

W następstwie odwołania tegoż funkcjonariusza, który zakwestionował tę decyzję, jako krzywdzącą wobec przeniesienia go ze stanowiska p.o Komendanta K.P. w R. na stanowisko dzielnicowego, jak też pozbawienia premii i dodatku służbowego w roku 2000 r., Komendant Wojewódzki Policji decyzją z [...] czerwca 2001 r. uchylił tę decyzję w całości, z uwagi na brak uzasadnienia.

Kolejną decyzją z dnia [...] lipca 2001 r. o Nr [...] Komendant Powiatowy Policji ponownie odmówił L. M. nagrody rocznej za 2000 rok.

W jej uzasadnieniu podał, że przeciwko niemu prowadzone było postępowanie dyscyplinarne o naruszenie dyscypliny służbowej zakończone prawomocnym orzeczeniem Nr [...] z dnia [...] lipca 2000 r. Komendanta Wojewódzkiego Policji, który wymierzył mu karę ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku, za podjęcie czynności służbowych w stanie po użyciu alkoholu oraz nie wykonanie polecenia służbowego poddania się badaniu dla określenia stanu trzeźwości. Orzeczenie zostało mu doręczone w dniu 11 lipca 2000 r. Uprawomocniło się ono w dniu 18 lipca 2000 r.

W tej sytuacji nie przyznanie L. M. nagrody rocznej znajduje wsparcie w przepisach § 5 pkt 2 lit."e" rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 lipca 1999 roku w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg.

L. M. zakwestionował tę decyzję odwołaniem ponawiając argumentację zawartą w poprzednim odwołaniu. Zaznaczył dodatkowo, że wyniki pracy osiągane w kierowanym przez niego Komisariacie Policji w R. były dobre, a organ I instancji działał stronniczo.

Komendant Wojewódzki Policji tym razem nie uwzględnił odwołania i opisaną na wstępie decyzją utrzymał w mocy decyzję zaskarżoną, sprostowaną postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2001 r., co do wskazanej podstawy prawnej .

W jej motywach stwierdził, że podnoszony przez odwołującego zarzut przeniesienia go przed zakończeniem postępowania dyscyplinarnego na stanowisko dzielnicowego nie znajduje potwierdzenia w przebiegu służby. Stanowisko dzielnicowego zajmuje od 1 kwietnia 1999 r. zgodnie z rozkazem personalnym Nr [...] z dnia 30 marca 1999 r. Komendanta Powiatowego Policji, natomiast rozkazem personalnym Nr [...] z dnia 14 grudnia 1999 roku Komendant Powiatowy Policji powierzył mu jedynie pełnienie obowiązków Komendanta Komisariatu Policji w R.

Skargę na tę decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył L. M. nie precyzując kierunku jej weryfikacji.

W obszernym uzasadnieniu skargi wskazał, że z dniem 14 grudnia 1999 r. powierzono mu obowiązki Komendanta Komisariatu Policji w R. do czasu powołania nowego Komendanta.

W dniu 17 marca o godz. 5,30 przybył do KP w R., zgłaszając pobyt dyżurnemu KP w J. i informując, że bierze sobie dzień wolny. Do Komisariatu w tym czasie zgłosili dwaj pełniący tam służbę funkcjonariusze. Jednemu z nich udzielił dnia wolnego, zaś drugiemu polecił zatankować samochód i odwieźć się do domu, z uwagi na złe samopoczucie. W tym czasie do Komisariatu przybyli Komendant Powiatowy Policji i Naczelnik Wydziału Prewencji. Poinformował ich o udzieleniu dnia wolnego dyżurnemu KP i odmówił poddania się badaniu na "Alkoteście".

Wszczęto p-ko niemu postępowanie dyscyplinarne, co uważał, za pomyłkę bowiem po kilku dniach od tego zajścia jeden kierowników Działu Prewencji KP stawił się do służby pod wpływem alkoholu. Alkohol ów spożywał z podejrzanym. Okazało się jednak, iż postępowanie dotyczy jego osoby. Został ukarany orzeczeniem Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] kwietnia 2000 r. karą ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby, Po wniesieniu odwołania od orzeczenia został przeniesiony z KP w R. do KP J., pozbawiono go też premii, nagród i dodatków służbowych. Orzeczenie o ukaraniu karą dyscyplinarną zostało uchylone, co Komendant Powiatowy potraktował ambicjonalnie. Komendant Wojewódzki Policji przejął postępowanie do prowadzenia i wyznaczył innego prowadzącego. Ostatecznie orzeczeniem Komendanta Wojewódzkiego Policji został ukarany karą ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na stanowisku p.o. Komendanta Komisariatu Policji w R. Orzeczenie pochodziło z dnia [...] lipca 2001 r. a on od dwu miesięcy przed tą datą obowiązków tych już nie pełnił.

W postępowaniu dyscyplinarnym nie umożliwiono mu skorzystania z pomocy obrońcy i oparto się na zeznaniach Komendanta KPP i jego podwładnego Naczelnika Wydziału Prewencji.

Nie odwoływał się od orzeczenia skazującego do Komendanta Głównego Policji, bowiem prowadzący postępowanie dyscyplinarne zapewniał go, iż orzeczenie jest bezzskutkowe.

Postanowił w związku ze stanem zdrowia skorzystać z możliwości przejścia na emeryturę. Gdy zapytał w KPP o nagrodę roczną wręczono mu decyzję o odmowie jej przyznania. Od tego momentu zaczęły krążyć pisma organów i jego od nich odwołania, bowiem w każdym z tych pism występowały uchybienia proceduralne. Za nic też miano obowiązujące terminy.

W tym stanie rzeczy prosi Sąd o rozpatrzenie jego skargi.

Komendant Wojewódzki Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i zasadzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu odpowiedzi przedstawił przebieg postępowania w sprawie i stwierdził, że decyzja znajduje oparcie w przepisach § 5 pkt 2 ppkt e wspomnianego rozporządzenia z dnia 28 lipca 1999 r., podług którego nagroda roczna nie przysługuje policjantowi, jeżeli wymierzono mu karę dyscyplinarną orzeczenia o niepełnej przydatności do służby. Okres zatarcia dla takiej kary zgodnie z § 37 ust. 1 pkt 5 w zw. z § 6 rozporządzenia MSWiA z dnia 19 grudnia 1997 r. w sprawie szczegółowych zasad udzielania wyróżnień oraz przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów wynosi 12 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia o ukaraniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Z mocy art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271, ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.w.u.p., sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone (a do takich należy sprawa niniejsza) podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Art. 1 wspomnianej ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), zwanej skrótem u.s.a. stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i miedzy tymi organami a organami administracji rządowej (§1).

Kontrola ta wykonywana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§2).

Jej zakres wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr153, poz. 1270), zwanej dalej w skrócie p.s.a. stanowiący, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§1).

Poddawszy zaskarżoną decyzję takiej właśnie kontroli, Sąd doszedł do konkluzji, że decyzja ta nie narusza prawa.

W sprawie jest niesporne, że skarżący został prawomocnie ukarany karą dyscyplinarną ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby za podjęcie czynności służbowych w stanie po użyciu alkoholu oraz nie wykonanie polecenia służbowego poddania się badaniu dla określenia stanu trzeźwości. Orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Wojewódzkiego Policji działającego, jako organ I instancji zapadło w dniu [...] lipca 2000 r. Walor prawomocności uzyskało ono w dniu 18 lipca 2000 r. - w związku z niezaskarżeniem go do organu II instancji.

Fakt prawomocnego skazania obligował przełożonego właściwego w sprawach osobowych do pozbawienia skarżącego nagrody rocznej za rok 2000.

Przesądzały o tym przepisy wydanego w wykonaniu upoważnienia zawartego w art. 110 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia o 1990 r. o Policji (Dz. U. Nr 30 poz. 179 ze zm.) rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 lipca 1999 r. w sprawie warunków przyznawania policjantom nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz.U. Nr 66, poz. 747), obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji.

Jego przepis § 5 pkt 2 lit. e stanowił bowiem, iż nagroda roczna nie przysługuje w razie wymierzenia policjantowi za czyn, o którym mowa w § 4 ust. 1 pkt 2, kary dyscyplinarnej ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby. Zgodnie z § 6 pkt 1 tegoż rozporządzenia nagroda roczna nie przysługuje za rok, w którym policjant popełnił czyn będący przedmiotem postępowania karnego lub dyscyplinarnego, a jeżeli nagroda roczna została już wypłacona, za rok, w którym takie postępowanie zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem lub decyzją.

Wykroczenie, za które skarżący został ukarany mieści się w kategorii wykroczeń wymienionych w § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia (naruszenie przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań albo czynności służbowych, jeżeli w przeprowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym został on uznany winnym zarzucanych mu czynów).

Oznacza to, że zaskarżona decyzja pozbawiająca skarżącego nagrody rocznej za rok 2000, tj. ten, w którym zakończono postępowanie dyscyplinarne, odpowiada prawu.

Sąd przy ocenie zaskarżonej decyzji pominąć musiał zarzuty skargi odnoszące się do przebiegu postępowania dyscyplinarnego i wymierzonej w nim kary, bowiem dotyczą one innej sprawy w rozumieniu art. 134 p.s.a. Nadto w dacie wydania orzeczenia dyscyplinarnego i zaskarżonej decyzji Sąd nie był jeszcze właściwy w sprawach dyscyplinarnych policjantów (art. 19 pkt 3 ustawy z dnia 11 maja 1995 r o Naczelnym Sądzie Administracyjnym – Dz.U. Nr 74, poz. 368, ze zm.).

Poza sporem jest natomiast, iż wydana po raz pierwszy przez organ I instancji decyzja była pozbawiona uzasadnienia, co skutkowało jej uchyleniem przez organ odwoławczy, zaś w ponownej decyzji pierwszoinstancyjnej mylnie wskazano podstawę prawną pozbawienia skarżącego nagrody, jednakowoż decyzja ponowna zawierała uzasadnienie, zaś omyłka we wskazanych przepisach prawa, mająca charakter oczywisty, została ostatecznie sprostowana przed wydaniem orzeczenia przez Sąd, do czego organ był uprawniony z mocy art. 113 kodeksu postępowania administracyjnego.

Opóźnienie w doręczeniu decyzji I instancji, zarzucane w piśmie uzupełniającym skargę, choć narusza zasadę szybkości postępowania (art. 12 kpa), nie miało wpływu na wynik sprawy.

Z przytoczonych wyżej względów, Sąd w oparciu o przepis art. 151 cytowanej ustawy p.s.a. oddalił skargę, jako nieuzasadnioną.