Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 228/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-02-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6180 Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję - art. 64a ppsa
Powołane przepisy: article: art. 151a par 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 138 par 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Agnieszka Wąsikowska po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu J. B. od decyzji Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Ministra Inwestycji i Rozwoju na rzecz J. B. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Minister Inwestycji i Rozwoju decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r. znak: [...] na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, reprezentowanego przez Zastępcę Dyrektora Oddziału Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w [...], od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r., znak: [...], uchylił w całości zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.

Decyzją z dnia [...] września 2013 r., znak: [...], Wojewoda [...] orzekł o ustaleniu odszkodowania na rzecz J. i D. B. w wysokości 81 020,00 zł za przejęte z mocy prawa prawo własności nieruchomości położonych w gminie [...], oznaczonych jako działki nr [...] o pow. 5,6785 ha (obręb [...] objęta KW Nr [...]) i nr [...] o pow. 0,1209 ha (obręb [...], objęta KW Nr [...]), przejętych z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa, przeznaczonych na budowę obwodnicy [...] w ciągu drogi krajowej nr [...] (na odcinku od węzła [...] do węzła [...]) i drogi ekspresowej [...] (na odcinku od węzła [...] do węzła [...]) oraz na rzecz [...] S.A. w wysokości 286 000,00 zł z tytułu wygaśnięcia obciążenia hipotecznego ustanowionego na ww. nieruchomościach, a także zobowiązał Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do wypłaty odszkodowania na rzecz J. i D. B. oraz na rzecz [...] S.A. w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna.

Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli J. i D. B., wskazując, iż operat szacunkowy, będący podstawą ustalenia odszkodowania, opracowany przez rzeczoznawcę majątkowego został sporządzony w sposób nieprawidłowy, z naruszeniem przepisów prawa oraz z naruszeniem zasad i standardów wyceny.

Minister Inwestycji i Rozwoju decyzją z dnia [...] marca 2014 r., znak: [...], uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2013 r. i orzekł o ustaleniu odszkodowania na rzecz J. i D. B. w wysokości 121 620,00 zł za przejęte z mocy prawa prawo własności nieruchomości położonych w gminie [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 stycznia 2015 r., sygn. akt I SA/Wa 1572/14, oddalił skargę D. i J. B. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] marca 2014 r., znak: [...]. Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej J. i D. B., wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1286/15 uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 stycznia 2015 r., sygn. akt I SA/Wa 1572/14 oraz decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] marca 2014 r. i decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2013 r.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r. orzekł w pkt 1 o przyjęciu wartości nieruchomości stanowiących uprzednio własność D. i J. B., oznaczonych jako działka nr [...] o pow. 5,6785 ha i działka nr [...] o pow. 0,1209 ha obie położone w gminie [...], przejętych z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa pod budowę ww. obwodnicy na łączną kwotę 1 468 466,00 zł, w pkt 2 o ustaleniu odszkodowania na rzecz D. i J. B. w wysokości 1 223 066,00 zł oraz [...] Spółka Akcyjna z siedzibą w [...] w wysokości 245 400,00 zł, w pkt 3 o odmowie powiększenia odszkodowania o równowartość 5% wartości nieruchomości z tytułu wydania ich zgodnie z art. 18 ust. 1e pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, w pkt 4 o zaliczeniu na poczet odszkodowania ustalonego w pkt 2. kwoty wypłaconej przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w [...] (z tytułu realizacji ostatecznej decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] marca 2014 r., znak: [...]), na rzecz: D. i J. B. w wysokości 121 620,00 zł oraz [...] S.A. (aktualnie [...] Spółka Akcyjna z siedzibą w [...]) w wysokości 245 400,00 zł i w pkt 5 o zobowiązaniu Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do wypłaty odszkodowania na rzecz D. i J. B. w wysokości 1 101 446,00 zł, w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o odszkodowaniu stanie się ostateczna.

Od powyższej decyzji odwołanie do Ministra Inwestycji i Rozwoju złożył Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, reprezentowany przez Zastępcę Dyrektora Oddziału Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w [...]. Minister decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r., uchylił w całości zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2018 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji stwierdził, iż w niniejszej sprawie biegła ustaliła, że ceny transakcyjne niezabudowanych nieruchomości nabywanych na cele drogowe były wyższe od cen transakcyjnych nieruchomości przeznaczonych na cele rolne i leśne. W związku z powyższym wypełniając "zasadę korzyści" wartość nieruchomości, która w myśl ustaleń studium znajduje się w obszarze przeznaczonym na cele rolne i leśne, określiła według alternatywnego sposobu użytkowania wynikającego z przeznaczenia na cele wywłaszczenia w oparciu o dane z rynku transakcji drogowych. Jednakże analiza przyjętych do porównań nieruchomości wskazuje, że nie spełniają one kryterium podobieństwa do nieruchomości wycenianych. Organ wskazał, że podejście porównawcze polega na określeniu wartości nieruchomości przy założeniu, że wartość ta odpowiada cenom, jakie uzyskano za nieruchomości podobne, które były przedmiotem obrotu rynkowego. Organ wskazał, że z opisu trzech nieruchomości przyjętych do porównań, działka B położona była w mieście [...], działka A w promieniu 3 km od miasta [...], tj. w zasięgu aglomeracji [...], a jedynie działka C położona w dalszym sąsiedztwie od ośrodków miejskich. Natomiast działki szacowane położone są w gminie [...], a więc w terenie o typowo wiejskim i rolniczym charakterze. O braku podobieństwa przyjętych do porównań nieruchomości świadczy także duża rozpiętość cenowa transakcji, która w przypadku działki położonej w pobliżu miasta wojewódzkiego [...] jest prawie dwukrotnie wyższa, niż pozostałych działek. Katalog nieruchomości porównawczych, zgodnie z art. 4 pkt 16 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r., poz. 121 ze zm.), dalej ugn, mają stanowić nieruchomości podobne do przedmiotu wyceny pod względem m.in. położenia, stanu prawnego, przeznaczenia, sposobu korzystania oraz innych cech wpływających na jej wartość.

Ponadto organ podniósł, iż biegła nieprawidłowo oszacowała w operacie szacunkowym działki nr [...] ogrodzenie o długości 106 m. Jak bowiem wynika z operatu szacunkowego i protokołu z oględzin nieruchomości z dnia [...] grudnia 2012 r., na działce nr [...] znajdowało się ogrodzenie o długości 100 m, słupki z metalowej rurki o wysokości 1,4m, brama o wymiarach 1,2x1,6m i brama o wymiarach 5,2x1,6m. Nawet gdyby przyjąć, że w celu określenia długości ogrodzenia biegła uwzględniła poprzez sumowanie wymiary dwóch bram, to i tak uzyskany wynik, tj.: 106 mb nie znalazłby potwierdzenia w zawartym operacie opisie części składowych nieruchomości.

Organ zwrócił także uwagę, że rzeczoznawca majątkowy dokonuje wyceny w formie pisemnej, ustawowo nazwanej operatem szacunkowym, w którym zgodnie z § 56 Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. z 2004 r., Nr 207, poz. 2109 ze zm.), dalej: rozporządzenie, przedstawia sposób dokonania wyceny nieruchomości, poprzez określenie przedmiotu, zakresu i celu wyceny, jej podstaw formalnych oraz źródeł danych merytorycznych, ustalenie dat istotnych dla określenia wartości nieruchomości, opis stanu nieruchomości, w tym stanu prawnego oraz techniczno-użytkowego, wskazanie przeznaczenia wycenianej nieruchomości, analiza i charakterystyka rynku nieruchomości w zakresie dotyczącym celu oraz sposobu wyceny, wskazanie rodzaju określanej wartości, wyboru podejścia, metody i techniki szacowania, wreszcie przedstawienie obliczeń wartości nieruchomości oraz wyniku końcowego wyceny z uzasadnieniem. Ponadto przewidziane jest zamieszczanie przez rzeczoznawcę stosownych klauzul wskazujących na szczególne okoliczności dotyczące wyceny nieruchomości i dołączenie istotnych dokumentów wykorzystanych przy sporządzaniu operatu szacunkowego.

W ocenie organu odwoławczego brak jest podstawy prawnej, która by uprawniała rzeczoznawcę majątkowego do sporządzania aneksu do operatu szacunkowego. Opracowanie takie nie jest bowiem opinią rzeczoznawcy w rozumieniu art. 156 ust. 1 ugn i w rozumieniu § 55-58 rozporządzenia, ani też inną z czynności wymienionych w art. 174 ust. 3a ugn. Według §58 rozporządzenia można tylko dokonać potwierdzenia operatu szacunkowego przez rzeczoznawcę majątkowego, który go sporządził. Następuje to poprzez dołączenie do operatu klauzuli, w której rzeczoznawca oświadcza jedynie o aktualności operatu. Natomiast korekta wartości oszacowanej nieruchomości winna skutkować sporządzeniem nowego operatu. Tym samym aneksy nr 1 z dnia [...] lipca 2018 r. do operatów szacunkowych z dnia [...] września 2017 r. powinny mieć formę nowych operatów szacunkowych.

Sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie od powyższej decyzji Ministra wniósł J. B.. Strona zarzuciła wydanej decyzji naruszenie:

1. art. 138 § 2 k.p.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia w sytuacji, w której decyzja Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2018r. nie została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy nie miał istotnego wpływu na jej rozstrzygnięcie,

2. art. 136 k.p.a., poprzez jego błędne niezastosowanie i nie przeprowadzenie postępowania dowodowego w ramach ww. przepisu, w sytuacji gdy organ odwoławczy przez okres 6 miesięcy nie podjął jakichkolwiek czynności zmierzających do wyjaśnienia ewentualnych wątpliwości.

W związku z powyższym Strona wniosła o uwzględnienie przedmiotowego sprzeciwu i uchylenie na podstawie art. 151a § 1 p.p.s.a. zaskarżonej decyzji Ministra Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] grudnia 2018 r. oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W ocenie wnoszącego sprzeciw organ II instancji mógł skorzystać z instytucji określonej w art. 136 § 1 k.p.a. Ponadto w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brak jest wyjaśnień dlaczego organ odwoławczy zaniechał uzupełnienia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, tym bardziej że kwestia uzupełnienia operatów szacunkowych mogła być rozpoznana w toku postępowania odwoławczego, które było i tak prowadzone z naruszeniem terminów określonych w art. 35 § 3 k.p.a. i trwało blisko 6 miesięcy. W tym czasie organ II instancji mógł podjąć działania mające na celu wyeliminowanie stwierdzonych nieprawidłowości, czego jednak nie zrobił.

Ustosunkowując się do sprzeciwu organ odwoławczy wniósł o jego oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) w związku z art. 3 § 2a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302., dalej również "p.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego. Od decyzji tej nie przysługuje skarga, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw (art. 64a p.p.s.a.). Sąd rozpoznając sprzeciw od decyzji, zgodnie z art. 64e p.p.s.a., ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. i jeśli stwierdzi jego naruszenie, uchyla decyzję w całości (art. 151a § 1 p.p.s.a.). W przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw (art. 151a § 2 p.p.s.a.).

W tym miejscu przypomnieć należy, że zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 maja 2017 r., II OSK 2219/15, CBOSA).

Mając na uwadze powyższe uregulowania Sąd uznał, iż sprzeciw J. B. od zaskarżonej decyzji Ministra Inwestycji i Rozwoju zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja narusza art. 138 § 2 k.p.a.

Przypomnieć należy, że sprzeciw nie jest środkiem, mocą którego sąd byłby władny odnosić się do meritum sprawy w kierunku jej przesądzenia, lecz służy ustaleniu legalności wydania przez organ odwoławczy decyzji kasatoryjnej.

W niniejszym przypadku, w ocenie Sądu taka decyzja była co najmniej przedwczesna.

W realiach rozpoznawanej sprawy spór sprowadzał się w istocie do ustalenia, czy operat szacunkowy sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego na potrzeby ustalenia odszkodowania za nieruchomości położonych w gminie [...], oznaczonych jako działki nr [...] o pow. 5,6785 ha (obręb ]...] objęta KW Nr [...]) i nr [...] o pow. 0,1209 ha (obręb [...], objęta KW Nr [...]), przejętych z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa, przeznaczonych na budowę obwodnicy [...] w ciągu drogi krajowej nr [...] (na odcinku od węzła [...] do węzła [...]) i drogi ekspresowej [...], mógł być wykorzystany jako dowód w sprawie.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawił swoje zastrzeżenia odnośnie sporządzonego operatu szacunkowego. Zdaniem organu rzeczoznawca majątkowy – poddał błędnej analizie przyjęte do porównań nieruchomości, które nie spełniały kryterium podobieństwa do nieruchomości wycenianych. Wskazał, że o braku podobieństwa przyjętych w operacie porównań nieruchomości świadczy duża rozpiętość cenowa transakcji, jak i kwestia różnego usytuowania nieruchomości tj. na terenie miasta i poza teren miast. Poza tym zwrócił uwagę, że biegła nieprawidłowo oszacowała w operacie działki nr [...] ogrodzenie o długości 106 m, wskazując, że ogrodzenie to miało długość 100 m, co wynika z akt sprawy. Ponadto Minister powołując się na przepisy ugn i orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał, że w niniejszej sprawie niedopuszczalne było uzupełnienie operatu szacunkowe w postaci "aneksu".

Wobec powyższych ustaleń w ocenie organu odwoławczego operaty nie zostały sporządzone poprawnie, w związku z tym organ I instancji winien zlecić sporządzenie nowych wycen nieruchomości przy uwzględnieniu ich określenia zgodnie z art. 154 ugn.

W ocenie Sądu jednak powyższe będzie miało zastosowanie, dopiero gdy wykazane zostanie, że prowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego w oparciu o art. 136 k.p.a., okaże się niewystarczające, że budzi ono uzasadnione wątpliwości poparte konkretnym ustaleniem organu odwoławczego (opinia biegłego, który zakwestionuje przyjęte ustalenia, wysokość odszkodowania). Takie ustalenia organu odwoławczego będą terminowały stanowisko, że należy uchylić zaskarżoną decyzję oraz przekazać sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

Zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie nie można jednak wykluczyć możliwości poprawienia operatu w toku postępowania o ile zakres zmian będzie nieznaczny i nie będzie zasadniczo wpływać na przyjętą metodologię wyceny, jej ostateczną kwotę. Każdy przypadek powinien być odrębnie oceniany przez organ i w każdym przypadku, niezbędne jest wyjaśnienie czynności rzeczoznawcy majątkowego.

W niniejszej sprawie bowiem – pomimo uzupełnienia operatu szacunkowego - trzeba mieć na uwadze inne okoliczności, wyjątkowy stan faktyczny sprawy, czas trwania postępowania i wymagający przede wszystkim uwagi zakres działań jaki organ odwoławczy może podjąć w trybie art. 136 k.p.a., jak i istotny wpływ na wynik sprawy uchybień, których dopuścił się organ I instancji.

Fakt dokonywania samodzielnej oceny prawidłowości operatu przez organ odwoławczy może bowiem wzbudzać w niniejszej sprawie zastrzeżenia. Co do zasady operat szacunkowy jest bowiem opinią biegłego, a więc wykwalifikowanego profesjonalisty, posiadającego specjalistyczną wiedzę, z której organ korzysta, przy założeniu że operat został przygotowany i sporządzony z poszanowaniem regulujących to zagadnienie przepisów. Jeśli organ powziął jednak wątpliwości względem operatu, to po pierwsze mógł zwrócić się do jego autora o stosowne wyjaśnienia w zakresie zgłoszonych wątpliwości i dokonanie ewentualnej korekty. Organ odwoławczy mógł to uczynić w trybie art. 136 k.p.a., regulującego tzw. uzupełniające postępowanie dowodowe, czego jednak nie uczynił. Po wtóre, w razie dalszych wątpliwości organ powinien był rozważyć wystąpienie o ocenę prawidłowości operatu przez organizację zawodową rzeczoznawców, zgodnie z art. 157 ugn, ale i tego kroku zaniechał, dyskwalifikując operat jako środek dowodowy, mimo niewykorzystania instrumentów, którymi mógłby wyeliminować sygnalizowane wątpliwości.

W tym stanie rzeczy, skoro organ odwoławczy mógł przedsięwziąć środki w celu merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, a tego nie zrobił, należało uznać, że wydanie przezeń decyzji uchylającej (kasatoryjnej), połączonej z przekazaniem sprawy organowi I instancji było przedwczesne, a co za tym idzie, nieuzasadnione, zwłaszcza w zakresie odniesienia się do kwestii spełnienia przez nieruchomości kryterium podobieństwa oraz długości ogrodzenia. Powołując się na powyższe kwestionowane okoliczności Minister nie wykazał, bo w żaden sposób nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, czy w ogóle miały one wpływ na wynik sprawy.

Poza tym Minister wskazując na brak możliwości sporządzenia aneksu do operatu szacunkowego, powołał się na stanowisko sądów administracyjnych, w tym m.in. na wyrok WSA w Warszawie z 13 lipca 2007 r., sygn. akt I SA/Wa 550/07, Lex nr 355065, który jak wynika z Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych został skontrolowany przez Naczelny Sąd Administracyjny. NSA co prawda oddalił skargę kasacyjną na powyższy wyrok sądu I instancjiu, ale w uzasadnieniu podniósł, że "błędnie natomiast w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego – Sąd pierwszej instancji wskazał na potrzebę sporządzenia nowego operatu, a to dlatego, iż ustawodawca przewidział szczególną formę sprawdzenia prawidłowości operatów w przypadku rozbieżności co do wartości tej samej nieruchomości (wyrok NSA z dnia 17 lutego 2009 r., I OSK 1714/07, CBOSA). Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela powyższe stanowisko NSA, zwłaszcza, że organ odwoławczy nie podjął jakichkolwiek działań wyjaśniających w zakresie, czy rzeczywiście sporządzony aneks stanowi istotne uchybienie procesowe. Organ oparł się jedynie na stanowisku sądów, nawet nie weryfikując wnikliwie powoływanych przez siebie orzeczeń.

Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 138 § 2 k.p.a. i działając na podstawie art. 151a § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w pkt I wyroku.

Na podstawie art. 200 i 205 § 1 i 2 p.p.s.a. w punkcie II wyroku zasądzono od organu na rzecz skarżącego, zwrot kosztów postępowania. Złożyły się na nie wpis w kwocie 100 zł, opłata skarbowa w wysokości 17 zł i koszty zastępstwa w kwocie 480 zł, których wysokość ustalono w oparciu o § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018, poz. 265).

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Minister będzie miał na względzie ocenę prawną wyrażoną w niniejszym wyroku, w szczególności zwróci się do rzeczoznawcy majątkowego o wyjaśnienie kwestii, które są dla niego niejasne lub budzą wątpliwości i dopiero po ich wyjaśnieniu zajmie stosowne stanowisko w sprawie, wydając następnie prawidłowo uzasadnione rozstrzygnięcie.