Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2044/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a), art. 134 par. 1, art. 141 par. 4.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 36 ust. 5, art. 7 ust. 1 i 3.
journal: Dz.U. 2007 nr 223 poz 1655
law: Ustawa z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Joanna Zabłocka Sędzia del. WSA Stefan Kowalczyk (spr.) po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Gminy O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 15 lutego 2017 r., sygn. akt III SA/Łd 314/16 w sprawie ze skargi Gminy O. na decyzję Zarządu Województwa Łódzkiego z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty przypadającej do zwrotu ze środków z budżetu Unii Europejskiej oddala skargę kasacyjną;


UZASADNIENIE

II GSK 2044/17

U Z A S A D N I E N I E

Wyrokiem z dnia 15 lutego 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. (dalej: Sąd I instancji) oddalił skargę Gminy O. (dalej: Skarżąca), na decyzję Zarządu Województwa Ł. ( dalej: Zarząd), z dnia 24 lutego 2016r., wydanej w przedmiocie określenia kwoty przypadającej do zwrotu.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku, Gmina zaskarżyła powyższy wyrok w całości i wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła na podstawie art. 174 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz.U. 2016 poz. 718 ze zm, dalej: p.p.s.a.) naruszenie:

1. art. 7 ust 1 w zw. z art. 36 ust. 5 ustawy z dnia 29 stycznia 2004r. Prawo zamówień publicznych ( Dz.U. 2007r Nr 223 poz. 165 ze zm., dalej: p.z.p.), poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a tym samym uznanie, że w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego doszło do nieuzasadnionego ograniczenia podwykonawców w realizacji zamówienia,

2. art. 134 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., poprzez pominięcie przy wydaniu wyroku, wskazań sądów, co do dalszego postępowania,

3. art. 145 § 1 pkt 1 lit c) w zw. z art. 141 § 1 p.p.s.a., poprzez niewskazanie w uzasadnieniu wyroku dlaczego zdaniem Sądu I instancji doszło do narażenia budżetu UE na szkodę, powielając jedynie w tym względzie ustalenia organu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Ponieważ organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę kasacyjną nie żądał przeprowadzenia rozprawy, a Skarżąca zrzekła się jej, rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, zgodnie z art. 182 § 2 i § 3 p.p.s.a.

Stosownie do art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. w brzmieniu nadanym na podstawie art. 1 pkt 56 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. poz. 658), a obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r., uzasadnienie wyroku, oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. (por. wyroki NSA: z 25 listopada 2016 r., sygn. akt I FSK 1376/16; z 17 stycznia 2017 r., sygn. akt. I GSK 1294/16; z 8 lutego 2017 r., sygn. akt I GSK 1371/16; z 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt I GSK 91/17; z 27 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 1869/17; dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl; pozostałe cytowane tamże).

Oceniając zarzuty sformułowane wobec zaskarżonego wyroku, należy podkreślić, że skarga kasacyjna podlega rozpoznaniu w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Oznacza to, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega bowiem na tym, że wskazanie przez Skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.

Skarżąca oparła skargę kasacyjną na obydwu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 p.p.s.a., zarzucając Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania.

Podkreślić należy, że Skarżąca występująca ze skargą kasacyjną, obowiązana jest, do wskazania podstaw kasacyjnych, oraz przytoczenia ich uzasadnienia (art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć podanie konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej) określonego aktu prawnego, który zdaniem strony został naruszony przez Sąd I instancji, wskazanie na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny dokonuje bowiem kontroli instancyjnej orzeczenia zaskarżonego skargą kasacyjną jedynie pod kątem naruszenia przepisów ujętych w podstawie kasacyjnej i to w sposób opisany w skardze kasacyjnej. Nie jest upoważniony natomiast do rozpoznania skargi kasacyjnej pod kątem naruszenia przepisu niewskazanego w podstawie kasacyjnej, bądź też zastępowania Skarżącej, przy określaniu sposobu naruszenia przepisu wskazanego w jej podstawie (zob. np. wyroki NSA z 20 października 2016 r. I GSK 22/15, z 5 października 2016 r. II FSK 402/15 czy też z 29 września 2016 r. II FSK 272/15). W przeciwnym razie ocena zasadności skargi kasacyjnej nie jest w ogóle możliwa.

W związku z oparciem skargi kasacyjnej na obu podstawach kasacyjnych, w pierwszej kolejności rozpatrzenia wymagają, zawarte w skardze kasacyjnej, zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, ponieważ zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy stanowiący podstawę wydanego wyroku został ustalony, bez naruszenia przepisów postępowania.

Tak więc odnosząc się do podniesionych zarzutów naruszenia przepisów postępowania uznać należy, za nie uzasadniony zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt. 1 lit c) w zw. z art. 141 § 1 p.p.s.a. Skarżąca zarzucała bowiem, że Sąd instancji nie wskazał w uzasadnieniu dlaczego doszło do narażenia budżetu UE na szkodę, jak również w treści uzasadnienia skargi kasacyjnej, że nie odniósł się do możliwości wyłączenia podwykonawstwa.

Wskazać więc należy, że art. 141 § 4 p.p.s.a. określa wymogi formalne uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego. Wadliwość uzasadnienia może stanowić usprawiedliwioną podstawę kasacyjną naruszenia przepisów postępowania, gdy uzasadnienie nie pozwala na kasacyjną kontrolę orzeczenia (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 28 września 2009 r., I OSK 1605/09, z dnia 27 października 2010 r., II GSK 900/09, z dnia 5 listopada 2010 r., II OSK 1713/10, z dnia 30 listopada 2012 r., II FSK 745/11).

Natomiast uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom określonym w art. 141 § 4 p.p.s.a. Wynika z niego, jaki stan faktyczny został w tej sprawie przyjęty przez Sąd, dokonano też jego oceny, jak również zawarto rozważania dotyczące wykładni i i zastosowania art. 7 ust. 1 w zw. z art. 36 ust. 5 p.z.p., jak też dotyczące kwestii powstania szkody w budżecie UE.

Sąd I instancji bowiem wskazał, m.in., że podstawy do zastosowania art. 2 ust. 7 w zw. z art. 98 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 nie sprowadzają się do sytuacji, gdy szkoda rzeczywiście wystąpiła, ale obejmują również przypadki samej możliwości jej spowodowania przez jakiekolwiek naruszenie prawa wspólnotowego. Podkreślił, że na skutek zakreślonych granic oferty, poprzez wyłączenie podwykonawców, oferenci których oferty mogłyby być korzystniejsze od oferty wybranej, nie zostały złożone, możliwe jest stwierdzenie że wybór oferty miał wpływ na wysokość dofinansowania, a tym samym budżet wspólnotowy mógł ponieść stratę. Tego rodzaju zagrożenie występuje w zasadzie zawsze, w razie naruszenia zasady konkurencji. Naruszenie to zdaniem Sądu I instancji należało uznać za naruszenie wywołujące skutki finansowe, stanowiące o wystąpieniu szkody i było nieprawidłowością podlegająca korekcie.

Fakt, że Skarżąca nie zgadza się z dokonaną przez Sąd oceną prawną, nie oznacza, że został naruszony przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. Za pomocą tego takiego zarzutu nie można bowiem zwalczać zaaprobowanej przez Sąd podstawy faktycznej rozstrzygnięcia oraz dokonanej jego oceny (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 27 lipca 2012 r., I FSK 1467/11 oraz z dnia 13 maja 2013 r., II FSK 358/12).

Natomiast podważenie prawidłowości wyniku takiej kontroli sądowej, wymagałoby wskazania innej kwalifikacji podstawy kasacyjnej, niż zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ w zw. z art. 141 § 1 p.p.s.a.

Nie uzasadniony okazał się również zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez pominięcie, iż wskazania sądów co do dalszego postępowania nie zostały przez organ uwzględnione. W treści skargi kasacyjnej, Skarżąca powołując się na to, że sprawa była już przedmiotem badania przed Sądem I instancji i Naczelnym Sądem Administracyjnym wskazała również, że organ jak i sąd przy ponownym rozpoznaniu sprawy winny zastosować się do wskazań, co do dalszego postępowania zawartych w tychże orzeczeniach.

Jak stanowi art. 145 § 1 pkt. 1 lit a) p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

Nadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. jest przepisem prawa procesowego, tak więc naruszenie powyższego przepisu Skarżąca winna zarzucić w powiązaniu z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a., a więc z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, natomiast sformułowanie tego zarzutu w powiązaniu z art. 145 § 1 pkt. 1 lit a) p.p.s.a. jest nieprawidłowe, bowiem przepis ten odnosi się do naruszenia prawa materialnego.

Nadto, nakaz "rozstrzygnięcia w granicach danej sprawy" zawarty w art. 134 § 1 p.p.s.a., oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem oceny innej sprawy administracyjnej, niż ta w której wniesiono skargę. Natomiast to, że Skarżąca nie zgadza się z oceną materiału dowodowego dokonaną przez Sąd I instancji, nie oznacza, że doszło do naruszenia tego przepisu i nie stanowi podstawy do zarzucenia Sądowi I instancji, iż nie zastosował się do wskazań co do dalszego postępowania (wyrok NSA z dnia 21.06.2017 I FSK 227/17 LEX nr 2312988).

Skarżąca, zarzucając Sądowi I instancji, iż nie zastosował się do wskazań co dalszego postępowania nie może oprzeć powyższego zarzutu na zarzucie naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., a zarzut niedostosowania się do wskazań, co do dalszego postępowania, wymagałby wskazania innej kwalifikacji podstawy kasacyjnej. Natomiast jak już wskazano, Naczelny Sąd Administracyjny, nie może za Skarżącą, rozpoznawać sprawy pod kątem naruszenia przepisu niewskazanego w podstawie kasacyjnej. Z tego też względu zarzut jest nie uzasadniony.

Analiza treści uzasadnienia skargi kasacyjnej, pozwala również na ustalenie, że Skarżąca sformułowała zarzut naruszenia art. 7, 77 i 80 k.p.a. odnosząc go do spornej kwestii prawa zakazu powierzenia zamówienia podwykonawcom.

Skarżąca wskazała w skardze kasacyjnej, iż z specyfikacja zamówienia, określona w art. 36 ust. 5 p.z.p., odnosi się do wysoce specjalistycznego sprzętu, bowiem przedmiotem dostawy nie był szeroki czy wielorodzajowy zakres produktów czy urządzeń. Natomiast sposób rozumienia zapisów ustawy przez Zarząd który daje prymat art. 7 ust. 1 p.z.p. nad art. 7 ust. 3 p.z.p. i pomija interpretacje art. 36 ust. 5 p.pz.p. prowadziłby do patologii w zamówieniach publicznych i wykonywanie zamówień przez innych wykonawców. Uzasadnione jest natomiast, jak twierdziła, dopuszczenie podwykonawstwa w skomplikowanych zamówieniach. Podkreśliła również, iż zapis o wykluczeniu podwykonawców dotyczył istoty zamówienia i nie ograniczał udziału innych podmiotów.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 7 ust.1 p.z.p. zamawiający przygotowuje i przeprowadza postępowanie o udzielenie zamówienia w sposób zapewniający zachowanie uczciwej konkurencji oraz równe traktowanie wykonawców.

Natomiast art. 36 ust. 5 p.z.p. stanowi, że wykonawca może powierzyć wykonanie zamówienia podwykonawcom, z wyjątkiem przypadku, gdy ze względu na specyfikę przedmiotu zamówienia zamawiający zastrzeże w specyfikacji istotnych warunków zamówienia, że część lub całość zamówienia nie może być powierzona podwykonawcom.

Podkreślić należy, iż dokonanie oceny zastosowania prawidłowości, wyjątku określonego w art. 36 ust. 5 p.z.p. winno być dokonane w odniesieniu do treści SIWIZ. Specyfikacja ta winna zawierać przesłanki wskazujące, z jakich względów, z uwagi na jakie specyficzne wymogi przedmiotu zamówienia, w odniesieniu do danej części, czy całości zamówienia zostało wyłączone podwykonawstwo. Przepis art. 29 ust. 1 p.z.p. nakazuje bowiem opisać przedmiot zamówienia w sposób dokładny, a dotyczy to również wymagań i okoliczności mogących mieć wpływ na sporządzenie oferty, wpływa więc również na ocenę zasadności wykluczenia podwykonawców. Tym samym SIWZ winien zawierać opis i właściwości zamówienia, które przemawiają za zasadnością zastosowania wyjątku określonego w art. 36 ust. 5 p.z.p.

Z uzasadnienia decyzji Zarządu, wynika, iż dokonano analizy zasadności zastosowania wyłączenia możliwości powierzenia zamówienia podwykonawcom z uwzględnieniem treści specyfikacji. Ocena ta została zaakceptowana przez Sąd I instancji.

Organ wskazał, iż poprzez pojęcie specyfiki zamówienia, użyte w art. 36 ust. 5 p.z.p., należy rozumieć właściwość świadczenia, jej charakter czy zakres. Podkreślił, iż chodzi o sytuację gdy osobiste świadczenie wykonawcy jest niezbędne ze względu na właściwość świadczenia. Rolą natomiast zamawiającego jest wskazanie z jakiego powodu niezbędne jest ograniczenie prawa wykonawcy do skorzystania z możliwości powierzenia zamówienia. Zamawiający jest obowiązany do wskazania na czym polega specyfika zamówienia które warunkuje osobiste wykonanie świadczenia przez wykonawcę.

Treść zamówienia, w której zamawiający nie dopuszcza udziału podwykonawców nie zawiera natomiast uzasadnionych wskazań które pozwalałoby na stwierdzenie, ze względu na jakie specyficzne cechy przedmiotu zamówienia wyłącza on możliwość wykonania zamówienia przez podwykonawców. W treści SIWZ Skarżąca nie wskazała bowiem jakie elementy zdecydowały o ograniczeniu zamówienia w stosunku do podwykonawcy. Z ich treści wynika jedynie, że zamawiający jako warunek wiedzy i doświadczenia zastrzegł jedynie wykonanie dostawy jednego nowego zestawu sprzętu ratowniczego, a więc odniósł się tylko do zadania dostawy nowych zestawów sprzętu ratowniczego.

Skarżąca podkreśliła w skardze kasacyjnej, iż przedmiotem zamówienia jest wysoce specjalistyczny sprzęt, który będzie używany w sytuacjach zagrożenia życia, zdrowia czy utraty mienia znacznej wartości. Tym samym nie obejmuje on dostawy, szerokiego i dostępnego na rynku produktu lub urządzenia.

Podkreślić należy, iż Skarżąca określając cechy sprzętu, brak jego powszechnej dostępności na rynku, odnosi pojęcie specyfikacji zamówienia, do cech zamawianego sprzętu, nie odnosi się natomiast do właściwości usługi, którym jest m.in. dostawa wysokospecjalistycznego sprzętu. Natomiast wskazane okoliczności nie stanowią postawy do uznania, iż dostawy tej nie może wykonać wiele podmiotów, również podwykonawców, specjalizujących się zarówno w dostawie jak i montażu podobnego sprzętu. Brak jest bowiem podstaw do uznania, iż tylko wykonujący zamówienie może cechować się specjalistyczną wiedzą i doświadczeniem niezbędnym do wykonania zamówienia, tym bardziej, iż Skarżąca nie wykluczyła posługiwaniem się przy wykonaniu zamówienia, innymi podmiotami.

Zarząd podkreślił, że w SIWZ zamawiający zastrzegł, ze wykonawca zamówienia może polegać na m.in. wiedzy i doświadczeniu innych podmiotów. Jak zasadnie więc wywodzi Zarząd, Skarżąca nie wymagała, aby wykonawca spełniał warunek określonej wiedzy i doświadczenia. Przyjęcie, iż wykonawca nie musi wykazywać się określoną wiedzą i doświadczeniem związaną ze specyfiką zamówienia, przemawia natomiast za dopuszczeniem do wykonania zamówienia przez podwykonawców.

Tym samym ograniczenie możliwości wykonania zamówienia przez wykonawców, a jednocześnie dopuszczenie możliwości posłużenia się, przez głównego wykonawcę, podmiotami dysponującymi stosowną wiedzą i doświadczeniem, miało niewątpliwie wpływ na sporządzenie oferty przez oferentów. W konsekwencji poprzez ograniczenie możliwości wykonania zamówienia w wskazany sposób, postępowanie o udzielenie zamówienia naruszało zasady uczciwej konkurencji oraz równe traktowanie wykonawców – art. 7 ust. 1 p.z.p., wykluczało bowiem oferentów mogących wykonać zamówienie przy pomocy podwykonawców.

W odniesieniu do podniesionych zarzutów naruszenia przepisów postępowania, należy również podkreślić, iż dla uznania za skuteczne zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego nie wystarczającym jest tylko wskazanie naruszonych przepisów procesowych i uzasadnienia tego naruszenia. Koniecznym jest także wykazanie jego istotnego wpływu na rozstrzygnięcie, bo tylko w takim przypadku można przyjąć, że naruszenie przepisów postępowania powinno skutkować uwzględnieniem skargi kasacyjnej. Natomiast przez "wpływ", o którym mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., rozumieć należy istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego pierwszej instancji, który to związek przyczynowy, nie musi być realny, musi natomiast uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy.

Skarżąca natomiast nie wskazała w skardze kasacyjnej jaki istotny wpływ na wynik sprawy mają wskazane w skardze kasacyjnej naruszenia przepisów postępowania.

W tym tanie rzeczy, uznać należy, że podniesione zarzuty naruszenia przepisów postępowania są nie uzasadnione, a Sąd I instancji zasadnie zaakceptował, ocenę dokonaną przez Zarząd, iż zastosowanie wyjątku określonego w art. 36 ust. 5 p.z.p. nie było uzasadnione.

Odnosząc się zarzutów naruszenia prawa materialnego, zauważyć należy, że Skarżąca zarzuciła naruszenie art.7 ust. 1 w zw. z art. 36 ust. 5 p.z.p. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie.

Błędna wykładnia przepisów prawa materialnego oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej. Skarżący zarzucając błędną wykładnię przepisów prawa materialnego winien wskazać przepis którego ta błędna wykładnia dotyczy, określić na czym ona polega, oraz wskazać jaka jest, jego zdaniem prawidłowa wykładnia wskazanego przepisu wraz z argumentacją na poparcie tego stanowiska.

W skardze kasacyjnej brak jest powyższych elementów, a jej uzasadnienie nie odnosi się do kwestii nieprawidłowej wykładni wskazanych przepisów. Z tego tez względu zarzut błędnej wykładni nie może podlegać ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Natomiast niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego polega na tym, iż stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej albo, że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie «podciągnięto» pod hipotezę określonej normy prawnej (por.: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15.10.2001 r., sygn. I CKN 102/99, wyrok NSA z dnia 31.05.2004 r., sygn. FSK 103/04).

Natomiast, błędne zastosowanie przepisów materialnoprawnych pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy. W konsekwencji oznaczać to będzie brak możliwości skutecznego powoływania się na zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego, o ile równocześnie nie zostaną także zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie (wyrok NSA z dnia 06 kwietnia.2005 r., sygn. FSK 692/04,niepubl., oraz w wyrok NSA z dnia 13 października 2004 r., sygn., FSK 548/04, niepubl.),

Zaakceptować więc należy stanowisko, iż wobec braku wskazania szczególnych okoliczności, które wskazywałyby na konieczność wyłączenia podwykonawców, zastosowanie powyższych przepisów było zasadne. Poprzez bowiem wyłączenie możliwości wykonania zamówienia przez podwykonawców, zostały naruszone art. 7 ust. 1 w zw. z art. 36 ust. 5 p.z.p.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej sformułowano również zarzut naruszenia art. 7 k.p.a.,77 k.p.a. i 107 § 3 k.p.a., poprzez błędne ustalenie, iż Skarżąca na etapie sporządzenia SIWZ nie dopuściła do wykonania zamówienia przez podwykonawców tylko w ramach drugiej części zamówienia określonego w punkcie A (dostawy 2 nowych zestawów sprzętu ratowniczego), bowiem ograniczenie możliwości podwykonawstwa dotyczyło obydwu części zamówienia ( również do dostawy 2 fabrycznie nowych samochodów ratowniczo-gaśniczych), a to decyzją Zarządu uznano, iż ograniczenie podwykonawstwa dla pierwszej części zamówienia nie stanowi naruszenia art. 36 ust. 4 i 5 p.z.p.

Określenie w powyższy sposób zarzutu naruszenia powyższych przepisów jest niezrozumiałe, bowiem jak wynika z jego treści, uznano że wyłączenie podwykonawstwa w odniesieniu do pierwszej części zamówienia nie narusza art. 36 ust. 4 i 5 p.z.p.

Dodać również należy, iż w treści uzasadnienia skargi kasacyjnej, Skarżąca podnosiła okoliczności co do przewlekłości postępowania oraz w związku z tym kwestii naliczanych odsetek. W tym względzie jednakże Skarżąca nie przyporządkowała wskazanych okoliczności do zarzutu naruszenia konkretnego przepisu, który zdaniem Skarżącej zostały naruszony. W tym stanie rzeczy kwestia ta nie może podlegać ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, skargę kasacyjna oddalił, zgodnie z art. 184 p.p.s.a.