Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 825/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2013-11-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. b, art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. b
journal: Dz.U. 2011 nr 30 poz 151
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Małgorzata Wolska /spr./ Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Ewa Partyka Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 listopada 2013 r. sprawy ze skargi J. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi J. O. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] orzekającą o zatrzymaniu wyżej wymienionemu prawa jazdy do kierowania pojazdem silnikowym, w zakresie kategorii [...] nr dokumentu [...], wydanym na druku nr [...].

W podstawie prawnej organ powołał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. z 2011 r. Nr 30, poz. 151 ze zm.).

Z uzasadnienia decyzji i akt administracyjnych wynika, że decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] Komendant Powiatowy Policji w L. skierował J. O. na badanie psychologiczne z powodu przekroczenia przez niego 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.). Odwołanie od tej decyzji złożył J. O. W dalszej kolejności decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. Nr L.dz. [...] Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy opisaną powyżej decyzję. Wskutek wniesienia przez J. O. skargi powyższe decyzje zostały objęte kontrolą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, który wyrokiem z dnia 4 czerwca 2013 r., sygn. akt II SA/Rz 236/13 oddalił skargę. Wyrok ten stał się prawomocny.

Wcześniej bo w dniu [...] lutego 2013 r. Starosta wszczął postępowanie w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami z powodu niedostarczenia orzeczenia lekarskiego. Po jego przeprowadzeniu Starosta decyzją z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] orzekł o zatrzymaniu J. O. prawa jazdy do kierowania pojazdem silnikowym, w zakresie kategorii [...] nr dokumentu [...], wydanym na druku nr N [...]. Decyzji nadano, na podstawie art. 108 § 1 k.p.a., rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu podano, że J. O. nie zgłosił się na badania sprawdzające i nie przedłożył stosownego orzeczenia o braku przeciwwskazań do kierowania pojazdami. Organ wskazał, że stosownie do treści art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami Starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem, w przypadku gdy osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem nie przedstawiła w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem.

W odwołaniu od powyższej decyzji J. O. zarzucił wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa, bez podstawy prawnej i bez stosownego uzasadnienia. Zawnioskował o jej uchylenie. Wskazał na toczące się przed wojewódzkim sądem administracyjnym postępowanie i podał, że organ w żaden sposób nie odniósł się do złożonego przez niego wniosku o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez sąd administracyjny. Odwołujący zakwestionował także nadanie zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Kolegium powołując się na treść art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. b oraz art. 84 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami, stanowiące podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji, podało, że w trakcie prowadzonego postępowania

o zatrzymanie prawa jazdy, nie ma konieczności ponownego dokonywania ustaleń czy istotnie istnieją przesłanki do skierowania na badania lekarskie. Postępowanie to ogranicza się do stwierdzenia czy decyzja została doręczona zainteresowanemu, czy zawierała prawidłowe pouczenie jak winien postąpić skarżący oraz czy skarżący stawił się na badania.

W okolicznościach sprawy J. O. nie przedłożył w zakreślonym terminie stosownego orzeczenia psychologicznego, czego konsekwencją było wydanie decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy.

Wyjaśniono jednocześnie, że zatrzymanie prawa jazdy ze względu na niepoddanie się badaniu psychologicznemu kierowcy, który przekroczył liczbę 24 punktów jest bezpośrednim następstwem niewykonania decyzji organu kontroli ruchu drogowego. Niepoddanie się badaniu psychologicznemu stawia pod znakiem zapytania kwalifikacje fachowe jak i warunki zdrowotne kierowcy. Tym samym brak jest pewności czy kierowca może bezpiecznie uczestniczyć w ruchu. W ocenie Kolegium oczywistym i zasadnym było nałożenie rygoru natychmiastowej wykonalności.

Odnosząc się zaś do zarzutu nieodniesienia się przez organ do wniosku

o zawieszenie postepowania Kolegium cytując treść art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. i art. 98 § 1 k.p.a., zwróciło uwagę, że WSA w Rzeszowie wyrokiem z dnia 4 czerwca 2013 r. oddalił skargę na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w R.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie J. O. zawnioskował o uchylenie decyzji SKO oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty, "z uwagi na błędną interpretację prawa". Zdaniem skarżącego Kolegium wybiórczo odniosło się do elementów jego skargi, nie rozpatrzyło jej merytorycznie. Zwrócił uwagę na odbycie przez niego szkolenia w "WORD [...]", nadto na poparcie swej argumentacji powołał się i zacytował orzeczenia sądów administracyjnych, tj. wyrok NSA, sygn. akt I OSK 885/09; wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 26/12; wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 475/08; wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 786/10.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Sąd rozpoznający skargę na akt administracyjny (tu decyzja) dokonuje jego oceny mając na uwadze wyłącznie stan prawny obowiązujący w dniu podjęcia aktu (wydania decyzji), jak i stan sprawy istniejący na ten dzień, a wynikający z akt administracyjnych (art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej "P.p.s.a."). Stosownie zaś do przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zrzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W świetle brzmienia przepisu art. 145 § 1 P.p.s.a. sądy administracyjne badają czy kwestionowany akt (tu decyzja) nie narusza przepisów prawa materialnego lub procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Nadto badają, czy organ administracji nie dopuścił się uchybień skutkujących nieważnością aktu.

Kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] maja 2013 r. w graniach określonych przepisami ustaw powołanych wyżej, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa uzasadniającego wyeliminowanie tych decyzji z obrotu prawnego.

W konsekwencji więc, zgodnie z art. 151 P.p.s.a., skarga podlegała oddaleniu.

Zgodnie z art. 102 ust. 1 pkt 3 litera "b" ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. Nr 30, poz. 151 ze zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia jako "ustawa", stanowiącym podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z dnia [...] maja 2013 r., starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem w przypadku, gdy osoba posiadająca prawo jazdy lub pozwolenie na kierowanie tramwajem nie przedstawiła w wymaganym terminie orzeczenia o istnieniu lub braku przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, o którym mowa w art. 84 ust. 1. Z kolei przepis ten stanowi, iż uprawniony psycholog, po przeprowadzeniu badania psychologicznego w zakresie psychologii transportu, wydaje osobie badanej orzeczenie psychologiczne o istnieniu lub braku przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem lub wykonywania odpowiednich czynności, o których mowa w art. 82 ust. 2, zwane dalej "orzeczeniem psychologicznym".

Trzeba też wskazać, że badaniu psychologicznemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, zwanym dalej "badaniem psychologicznym w zakresie psychologii transportu", podlega między innymi kierujący motorowerem, pojazdem silnikowym lub tramwajem, jeżeli przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego (art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy).

W świetle zatem powyższych unormowań, nie może budzić wątpliwości, iż zatrzymanie prawa jazdy jest konsekwencją nieprzedstawienia przez osobę posiadającą prawo jazdy – podlegającą badaniu psychologicznemu ze względu na przekroczenie liczby 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego – w wymaganym terminie orzeczenia psychologicznego o istnieniu lub braku przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem silnikowym. Dla wydania decyzji administracyjnej o zatrzymaniu prawa jazdy niezbędne jest więc jednoznaczne ustalenie, czy orzeczenie psychologiczne o treści wyżej wspomnianej zostało w wymaganym terminie przedstawione przez osobę posiadającą prawo jazdy. W postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy w żadnym razie nie podlega ponownemu badaniu zasadność skierowania na badanie psychologiczne przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem (art. 82 ust. 1 ustawy).

Zebrany w sprawie niniejszej materiał dowodowy, w ocenie Sądu, dawał organom administracji podstawę do jednoznacznego ustalenia, że w sprawie zachodzą przesłanki określone w art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. "b" ustawy, tj. przesłanki wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Niesporne bowiem jest, że skarżący decyzją Komendanta Powiatowego Policji w L. z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] (doręczoną mu [...].12.2012 r.), utrzymaną w mocy przez Komendanta Wojewódzkiego Policji (decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r., nr L.dz. [...]) został skierowany na badanie psychologiczne z powodu przekroczenia liczby 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm.). Wniesiona przez J. O. skarga na wymienioną ostatnio decyzję z dnia [...] stycznia 2013 r., jak wynika z uzasadnienia obecnie zaskarżonej decyzji, została oddalona wyrokiem WSA w Rzeszowie z dnia 4 czerwca 2013 r., II SA/Rz 236/13 (co również z urzędu tut. Sądowi jest wiadome). Nie jest też kwestyjne, że skarżący nie przedstawił w wymaganym terminie orzeczenia psychologicznego o istnieniu lub braku przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem.

W takim stanie rzeczy zastosowanie przez organy obu instancji normy prawa materialnego, tj. art. 102 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy było prawidłowe i w rezultacie Sąd nie znajduje powodów do usunięcia tych decyzji z obrotu prawnego.

Dlatego na podstawie art. 151 P.p.s.a skarga została oddalona.