Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1364/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2011-02-07 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania aktu
Powołane przepisy: article: art. 61  par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Granieczny, , , po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości w kwestii wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. WSA/post.1 - sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...], nr [...], orzekającą o solidarnej odpowiedzialności podatkowej E. S. jako członka zarządu A Sp. z o.o. i B Sp. z o.o. z siedzibą w K. z tytułu zaległego podatku od nieruchomości za okres od miesiąca stycznia do miesiąca lutego 2007 r. w kwocie [...] zł.

W skardze na powyższą decyzję skarżąca E. S. wniosła m.in.

o "wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji w całości". W uzasadnieniu skargi nie przedstawiono jakiejkolwiek argumentacji mającej przemawiać na rzecz uwzględnienia wniosku.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Przystępując do rozpoznania wniosku, w pierwszej kolejności należy krytycznie odnieść się do faktu, że organ odwoławczy nie zajął jakiegokolwiek stanowiska w przedmiocie żądania strony. Zgodnie bowiem z art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej ppsa) w razie wniesienia skargi na decyzję organ, który ją wydał, powinien rozpoznać wniosek skarżącej o wstrzymanie jej wykonania, a nie przekazywać go wraz ze skargą Sądowi. Niemniej jednak, stosownie do art. 61 § 3 ppsa, takie przekazanie sprawia, iż to Sąd staje się wyłącznie właściwy do wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu.

W myśl ostatnio przywołanego przepisu wstrzymanie przez sąd wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części na wniosek skarżącej po przekazaniu skargi może mieć miejsce, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W przepisie tym przewidziano stosunkowo restrykcyjne przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nadając tej instytucji charakter wyjątkowy

i uzależniając jej zastosowanie od wystąpienia okoliczności nadzwyczajnych.

Zauważyć nadto należy, że przytoczona wyżej regulacja niewątpliwie nakłada określone obowiązki nie tylko na Sąd, ale i na wnioskodawcę. Jest on zatem zobowiązany "do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia tych ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej" (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 983/08, LEX nr 468877). Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (zob. B. Dauter, [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s.168). Tymczasem skarżąca poprzestała jedynie na sprecyzowaniu żądania, w ogóle nie formułując jakichkolwiek argumentów mających uzasadniać zastosowanie nadzwyczajnej instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Sąd, analizując akta sprawy, również nie dostrzegł nadzwyczajnych okoliczności, które zgodnie z art. 61 § 3 ppsa pozwalałyby na wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Okoliczności takiej nie stanowi w szczególności sama konieczność spłaty zobowiązania podatkowego przypisanego skarżącej decyzją pierwszoinstancyjną, która jest naturalną konsekwencją wydania takiej decyzji

i z tego punktu widzenia nie ma na pewno charakteru nadzwyczajnego

(por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 sierpnia 2008 r., sygn. akt II FZ 365/08, LEX nr 443847). Brak natomiast dowodów, by przypuszczać, że wykonanie to będzie się wiązać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jak wymaga tego

art. 61 § 3 ppsa.

Skarżąca w najmniejszym stopniu nie wykazała też nieodwracalności rozpatrywanych skutków. Bezsprzecznie przecież ewentualne uwzględnienie skargi przez Sąd może doprowadzić do zwrotu należności uiszczonych wskutek wykonania zaskarżonej decyzji. Artykuł 61 § 3 ppsa może zaś znaleźć zastosowanie wyłącznie celem zapobieżenia szkodzie, "która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani też" przez "przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu" (tak postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 4 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Bk 637/07, LEX nr 356705).

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 ppsa orzekł jak

w sentencji postanowienia.