Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 780/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2019-10-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: 48
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Sędzia WSA Artur Żurawik (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 października 2019 r. sprawy ze skargi A.M. na postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie obowiązku przedłożenia dokumentów oddala skargę.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w C. (dalej PINB) postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], wydanym na podstawie art. 48 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 1202 z późn. zm. – dalej p.b.) oraz art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r – Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm. – dalej k.p.a.), w sprawie budowy budynku gospodarczego w miejscowości K., ul. [...], dz. nr ewid. 1, gm. K., nałożył na właścicieli nieruchomości K.G., A.M., S.M. i J.P. obowiązek przedstawienia w terminie do 28 czerwca 2019 r. dokumentów:

– zaświadczenia Burmistrza Miasta i Gminy K. o zgodności budowy budynku gospodarczego j.w. z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

– czterech egzemplarzy projektu budowlanego budynku gospodarczego sporządzonego przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane wraz z zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego osoby sporządzającej projekt,

– oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

W uzasadnieniu podano m. in., że pismem z dnia 18 czerwca 2018 r. Burmistrz Miasta i Gminy K. poinformował, iż dz. nr 1 położona jest częściowo na terenie oznaczonym symbolem [...]. Podstawowe przeznaczenie - teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej średniej i niskiej intensywności, zabudowa zagrodowa, teren usług podstawowych. W związku z powyższym budowa budynku gospodarczego jest zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Budynek gospodarczy zlokalizowany jest przy granicy z działką sąsiednią (dz. nr ewid. 2), budynek gospodarczy murowany (z pustaka Alfa), dach konstrukcji drewnianej, kryty blachą. Analizując przedmiotowy budynek gospodarczy pod kątem przepisów techniczno – budowalnych, w tym z Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (j.t. Dz. U. z 2019 r., poz. 1065), stwierdzono, że na współwłaścicielach nieruchomości przed zalegalizowaniem popełnionej samowoli budowlanej, będzie ciążyć obowiązek doprowadzenia budowy budynku gospodarczego do stanu zgodnego z przepisami, m. in. poprzez wykonanie ściany oddzielenia przeciwpożarowego. Projekt budowlany, opracowany przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane, stanowiący podstawę do dalszego prowadzenia procedury legalizacyjnej, winien zawierać ewentualne rozwiązania techniczno-budowlane w zakresie umożliwiającym doprowadzenie przedmiotowego budynku gospodarczego do stanu zgodnego z prawem.

Zażalenie na ww. postanowienie złożył A.M. Zarzucono naruszenie m. in.:

a) art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a., poprzez zaniechanie dokonania wszechstronnej oceny materiału dowodowego,

b) art. 7 w związku z 77 § 1 i 75 § 1 k.p.a., poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego,

c) art. 7 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, w tym w szczególności niewskazanie, czy doszło do budowy, rozbudowy, nadbudowy, czy remontu budynku gospodarczego, w jakiej dacie a pomimo braku powyższego uznanie, iż w sprawie znajdą zastosowanie przepisy ustawy - Prawo budowlane z 1994 r., oraz doszło do samowoli budowlanej polegającej na wybudowaniu budynku bez wymaganych prawem dokumentów,

d) art. 8 w związku z art. 80 k.p.a., poprzez wadliwą ocenę całokształtu materiału dowodowego w sprawie i rozstrzygnięcie wątpliwości w zakresie daty powstania budynku na niekorzyść stron, domniemanie dokonania samowoli budowlanej przez inwestora, podczas gdy nieprzedłożenie przez inwestora pozwolenia na budowę nie świadczy samo przez się, o wykonaniu obiektu budowlanego w warunkach samowoli budowlanej w świetle pozostałego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w tym informacji o niekompletnej dokumentacji w Urzędzie Miasta i Gminy K., co doprowadziło do naruszenia zasady pogłębiania zaufania do organów władzy publicznej,

e) art. 8 w związku z art. 80 k.p.a., art. 7a k.p.a. poprzez wadliwą ocenę całokształtu materiału dowodowego w sprawie;

f) art. 80 w zw. z art. 81 k.p.a., poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów oraz nieprawidłowe uznanie, iż postępowanie powinno być prowadzone na podstawie przepisów obowiązujących od dnia 1 stycznia 1995 r., podczas gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż nie jest możliwe ustalenie daty zakończenia budowy po 1 stycznia 1995 r.;

g) art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niewskazanie w uzasadnieniu decyzji, które fakty organ I instancji uznał za udowodnione oraz na których dowodach oparł rozstrzygnięcie,

h) art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., a także art. 77 § 1 k.p.a., poprzez przeprowadzenie w sposób niepełny postępowania wyjaśniającego, w szczególności nieustalenie dokładnej daty wybudowania budynku,

i) art. 28 p.b., art. 52 p.b., poprzez błędne ustalenie jako stron postępowania M.C., P.C., B.C., E.P., S.P., podczas gdy obszar oddziaływania budynku pawilonu handlowego, nieposiadający okien od strony granicy, nie wykracza poza granicę nieruchomości na sąsiednią działkę o nr ewidencyjnym 3,

j) art. 48 oraz art. 49 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie.

Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Katowicach (dalej WINB) postanowieniem z dnia [...]r., znak [...], zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu podano m. in., że pismem z dnia 5 października 2016 r. J.P. złożył zawiadomienie, iż A.M. bez uzyskania pozwolenia na budowę wybudował budynek gospodarczy i handlowy. W dniu 7 grudnia 2016 r. przeprowadzono oględziny przedmiotowego budynku. Według oświadczenia K.G. budynek powstał w końcu lat 80-tych, a wybudowany został przez poprzednią właścicielkę. Z kolei według oświadczenia J.P. budynek powstał ok. 10 lat temu. Organ pierwszej instancji prawidłowo prowadził postępowanie w trybie legalizacyjnym określonym w art 48 p.b. PINB w C. przyjął, iż budowa budynku nastąpiła w okresie ok. 2002 - 2009 r. bez uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę. Rozpatrując kwestię daty powstania budynku słusznie zwrócono uwagę na zdjęcia lotnicze z roku 1992 i 1996 przesłane przez Centralny Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej. Widać na nim wyraźnie, że na działce nr 1 na południu od budynku mieszkalnego oraz na wschód od "stodoły" zlokalizowane są dwa budynki gospodarcze, położone obok siebie, przy czym jeden z nich, ten większy, położony jest od strony ulicy, natomiast ten mniejszy od strony "stodoły". Z kolei w chwili obecnej ze zdjęć z aplikacji Google Maps jak i dokumentacji fotograficznej znajdującej się w aktach sprawy wynika wyraźnie, że w tej części działki nr 1 widnieje jeden budynek gospodarczy ewidentnie zlokalizowany - w stosunku od tych z roku 1996 - w innym miejscu (nieco przesunięty w kierunku zachodnim w stronę "stodoły") oraz większy powierzchniowo. Tym samym należy przyjąć, jak uczynił to organ pierwszej instancji, że budynek gospodarczy z roku 1996 nie jest budynkiem gospodarczym z chwili obecnej. Jednocześnie organ, weryfikując ustalenia organu pierwszej instancji, sięgnął do ortofotomap, które przedstawiają zdjęcia lotnicze z lat: 1996, 2003 oraz 2009. Na ortofotomapie z roku 1996 na działce nr 1 widnieją budynek mieszkalny, "stodoła" oraz dwa budynki gospodarcze: jeden zlokalizowany na południe od budynku mieszkalnego (większy od strony drogi) i drugi na wschód od stodoły. Z kolei na ortofotomapie z roku 2003 można zobaczyć budynek mieszkalny, "stodołę" i jeden budynek gospodarczy (ten większy zlokalizowany od strony drogi), nie ma natomiast tego drugiego, mniejszego posadowionego obok stodoły. Następnie na ortofotomapie z roku 2009 widać budynek mieszkalny, "stodołę" oraz jeden budynek gospodarczy. Porównując zatem zdjęcia z roku 1996 i 2009 przedmiotowej działki widać wyraźnie, iż przedmiotowy budynek gospodarczy zmienił położenie na działce, kształt i wielkość. Tym samym należy uznać - wbrew twierdzeniom Skarżącego - że przedmiotowa budowa budynku gospodarczego w miejscu dwóch innych budynków gospodarczych musiała nastąpić w okresie 2003 - 2009. Sytuowanie budynku dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli plan miejscowy przewiduje taka możliwość. Przedmiotowy budynek gospodarczy jest posadowiony zgodnie z warunkami usytuowania budynków, biorąc pod uwagę również zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które dopuszczają lokalizację obiektów budowlanych na granicy działki, zgodnie z § 10 ust. 2 uchwały nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia [...] r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów w miejscowościach [...] (Dziennik Urzędowy Województwa Śląskiego Nr 121, poz. 3034). Tym samym zdaniem Organu postanowienie wydane w oparciu o art. 48 ust. 3 p.b., wzywające do przedłożenia dokumentów niezbędnych do dokonania legalizacji spornego obiektu, jest prawidłowe. Osoby, którym organ powiatowy nadał status strony są współwłaścicielami działki nr ewid. 2, która to działka jest działką sąsiednią. Biorąc pod uwagę powyższe organ pierwszej instancji prawidłowo nadał status strony wymienionym wyżej osobom.

Skargę na powyższe postanowienie złożył A.M., zaskarżając ją w całości. Zarzucił:

1) błąd w ustaleniach stanu faktycznego sprawy, przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, polegający na niewłaściwym przyjęciu, iż budowa budynku gospodarczego w całości nastąpiła w okresie 2003-2009 bez uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę, podczas gdy z zebranego materiału, w tym z wypisu z kartoteki budynków, zeznań stron, zdjęć lotniczych wynika, iż budynek istniał już wcześniej, a był jedynie remontowany/modernizowany zaś archiwa nie są kompletne, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego zastosowania art. 48 p.b.;

2) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia i ustalenie, że budynek gospodarczy zmienił całkowicie położenie, ponadto iż jest w całości murowany i zbudowany z dachu o konstrukcji drewnianej, kryty blachą, podczas gdy z wypisu z kartoteki budynków wynika, iż na działce widniały trzy murowane budynki gospodarcze w tym budynek o pow. 136 m2 (rok budowy: 1965), budynek o pow. 126 m2 (rok budowy: 1995), budynek o pow. 45 m2, a zatem budynek gospodarczy istniał już wcześniej, ponadto budynek kryty jest dachówka z eternitu, tj. materiału, który nie produkowanego w latach 2003-2009, a nie blachą, jak ustalił organ w zaskarżonej decyzji (jedynie narożnik przykryty jest częściowo blachą w ilości 6 szt. po zerwaniu dachówek przez silne wiatry), dodatkowo wygląd budynku wskazuje, iż pochodzi on z lat 80,

3) naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 15 k.p.a., art. 138 § 2 k.p.a., art. 136 k.p.a., art. 139 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a., tj. zakazu reformationis in peius, zgodnie z którym organ odwoławczy nie może wydać decyzji (postanowienia) na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. Postanowienia Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie przywołują art. 139 k.p.a. w sentencji, a w uzasadnieniu brak jest jakichkolwiek rozważań dotyczących dwu rozłącznych kryteriów, przemawiających za istnieniem wyjątków w realiach niniejszej sprawy. PINB dwukrotnie umarzał postępowanie w niniejszej sprawie;

4) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj. art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., a także art. 77 § 1 k.p.a., poprzez nieustalenie dokładnej daty wybudowania budynku gospodarczego, a jedynie podanie okresu od 2003 do 2009 r. na podstawie błędnie ustalonego stanu faktycznego, co doprowadziło do uznania, iż w sprawie ma zastosowanie art. 48 p.b. w brzmieniu obecnie obowiązującym, podczas gdy art. 48 p.b. uległ zmianie w 2003 r., tj. w okresie od 1 stycznia 1995 r. do 10 lipca 2003 r. miał inne brzmienie niż od dnia 11 lipca 2003 r.,

5) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., poprzez wydanie przez organ nadzoru rozstrzygnięcia w oparciu o niepełny materiał dowodowy, podczas gdy zgromadzone dowody, w tym wypis z kartoteki budynków, zeznania stron, wskazywały, iż budynek istniał już wcześniej, ulegał jedynie koniecznym remontom/modernizacjom;

6) naruszenie art. 7 w związku z art. 77 § 1 i art. 75 § 1 k.p.a., poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, arbitralne przyjęcie za wyłączną podstawę rozstrzygnięcia niedokładnych, niewyraźnych, nieczytelnych wydruków działki ze strony internetowej ORSIP, ortofotomap oraz porównanie ich do zdjęć lotniczych o innej rozdzielczości i parametrach, które to dowody mogą zostać uznane jedynie za pomocnicze dokumenty, a nie główny dowód przesądzający datę budowy, w sytuacji gdy istnieją inne dowody w postaci dokumentów, w tym wypisu z kartoteki budynków, pism z Urzędu Miasta i Gminy oraz ze Starostwa Powiatowego, zeznań stron, wskazujące na inną datę budowy,

7) naruszenie art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., a także art. 77 § 1 k.p.a., poprzez przeprowadzenie w sposób niepełny postępowania wyjaśniającego, w szczególności nieustalenie w niniejszej sprawie zakresu modernizacji istniejącego budynku, podczas gdy z zebranych materiałów wynika, iż na działce w miejscu obecnego budynku były dwa budynki gospodarcze a obecnie istnieje jeden, gdy tymczasem strona wskazywała, iż jeden z budynków uległ zawaleniu z powodów warunków atmosferycznych (silne wiatry, powodzie),

8) naruszenie art. 8 w związku z art. 80, 81 k.p.a., poprzez wadliwą ocenę całokształtu materiału dowodowego, przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów w sprawie i ustalenie, iż w niniejszej sprawie ma zastosowanie art. 48 p.b. w brzmieniu obecnie obowiązującym, co doprowadziło do naruszenia zasady pogłębiania zaufania do organów władzy publicznej, podczas gdy nie ustalono prawidłowo daty i zakresu modernizacji/remontu budynku, a tym samym przedwczesne jest uznanie, iż w sprawie znajdą zastosowanie przepisy art. 48 p.b. w brzmieniu obecnie obowiązującym,

9) naruszenie art. 8 w związku z art. 80 k.p.a., poprzez wadliwą ocenę całokształtu materiału dowodowego w sprawie, w szczególności ustalenie, że budowa budynku gospodarczego została zrealizowana bez uprzedniego pozwolenia na budowę, podczas gdy inwestor nie miał obowiązku przechowywania ww. dokumentacji, natomiast z oświadczeń Burmistrza Miasta i Gminy oraz Naczelnika Wydziału Administracji Architektoniczno-Budowlanej wynika, iż zasoby archiwalne nie są kompletne, co nie jest równoznaczne z tym, iż brak było pozwolenia na budowę,

10) naruszenie art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a., poprzez zaniechanie dokonania wszechstronnej oceny materiału dowodowego, sprzeczności występujące w uzasadnieniu postanowienia oraz niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy,

11) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 48, 80, 81, 83, 84 p.b., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie, podczas gdy budynek gospodarczy istniał już w latach 80,

12) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 3 pkt 8, art. 29 pkt 1, 2 art. 50, 51 p.b., poprzez ich niezastosowanie w niniejszej sprawie, podczas gdy dokonane prace modernizacyjno-remontowe nie wymagały pozwolenia budowlanego,

13) naruszenie art. 103 ust. 2 p.b., poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy art. 48 ww. ustawy nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy, a do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe ustawy prawo budowlane z 1974 r.,

14) naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niewskazanie w uzasadnieniu decyzji, które fakty organ II instancji uznał za udowodnione, oraz na których dowodach oparł rozstrzygnięcie, brak wskazania w uzasadnieniu postanowienia konkretnie materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie, w tym jakie dowody uznano za wiarygodne, a jakie za niewiarygodne,

15) naruszenie art. 7a § 1 k.p.a., poprzez rozstrzygnięcie wątpliwości na niekorzyść strony w sytuacji, gdy nie sprzeciwiały się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ.

Jednocześnie wniesiono o uchylenie zaskarżonych postanowień i zwrot kosztów postępowania od organu.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podał, że działał na podstawie i w granicach prawa, a rozstrzygnięcie znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. W uzasadnieniu powtórzył swą poprzednią argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 roku, poz. 1302 ze zm. – dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem ani prawa materialnego, ani też organ odwoławczy nie naruszył reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Tymczasem, zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi.

Zgodnie z regulacją zawartą w art. 28 ust. 1 p.b. roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, chyba że ustawa przewiduje tu wyjątki. Przepis art. 29 p.b. określa przypadki, w których pozwolenie na budowę nie jest wymagane, zaś art. 30 p.b. wskazuje, jakie roboty budowlane podlegają obowiązkowi zgłoszenia zamiaru ich wykonania właściwemu organowi architektoniczno-budowlanemu.

Jednocześnie, zgodnie z art. 48 ust. 1 p.b. organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego:

1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo

2) bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia.

W świetle ust. 2 tego przepisu jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Z kolei ust. 3 tej regulacji wskazuje, że w postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie:

1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego;

2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2.

Organy ustaliły w sposób prawidłowy, że budynek gospodarczy z roku 1996 nie jest budynkiem gospodarczym z chwili obecnej. WINB, weryfikując ustalenia organu pierwszej instancji sięgnął do ortofotomap. Przedstawiają one zdjęcia lotnicze z roku: 1996, 2003 oraz 2009. Porównując zdjęcia przedmiotowej działki z ww. lat można zauważyć, że dokonywano tam zmian inwestycyjnych w zagospodarowaniu. Tym samym prawidłowo organy uznały - wbrew twierdzeniom Skarżącego - że budowa budynku gospodarczego musiała nastąpić w okresie 2003 - 2009. Dokumentacja w tym zakresie była wystarczająco czytelna. Nie było konieczne ustalenie dokładnej daty, było to bowiem niemożliwe. Ustalenia te są jednak wystarczające, by przyjąć stosowanie ustawy p.b. z 1994 r., a nie z 1974 r.

Jednocześnie w świetle art. 63 ust. 1 p.b. właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany przechowywać przez okres istnienia obiektu dokumenty, o których mowa w art. 60, oraz opracowania projektowe i dokumenty techniczne robót budowlanych wykonywanych w obiekcie w toku jego użytkowania. Z zaniedbań w tym zakresie nie może wywodzić dla siebie korzyści i domniemania legalności budynku.

Zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Nie są zatem zasadne argumenty, że organy poczyniły ustalenia na podstawie dowodów, które nie mogły stanowić podstawy ustaleń faktycznych. Organy miały obowiązek wyjaśnić stan faktyczny i to uczyniły w niezbędnym zakresie. Skoro istniały środki dowodowe, stąd nie można było stosować art. 81a §1 k.p.a., wg którego "Jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w tym zakresie pozostają niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony." Dopóki istnieją możliwości dowodowe, nie ma możliwości, by organ mógł wątpliwości rozstrzygnąć na korzyść strony. Przeprowadzone dowodu wykazały z kolei, że budowa miała miejsce pod rządami p.b. z 1994 r., stąd przyjęty tryb legalizacji był prawidłowy.

Przywołany w skardze art. 7a k.p.a. dotyczy rozstrzygania wątpliwości co do treści normy prawnej, a nie stanu faktycznego. Tu sytuacja z art. 7a k.p.a. nie miała miejsca.

Zgodnie z treścią §12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie "Sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość." Stąd, widząc możliwość legalizacji przedmiotowego obiektu organy wprowadziły stosowną procedurę, która miała podstawę prawną i faktyczną.

W postępowaniu naprawczym zastosowanie znajdują obecnie obowiązujące przepisy prawa, w tym również te dotyczące zakresu i formy projektu budowlanego. W postępowaniu naprawczym chodzi bowiem o doprowadzenie inwestycji do stanu zgodnego z przepisami obowiązującymi w dacie orzekania, a nie do stanu zgodnego z nieobowiązującymi już aktami prawnymi.

Jest oczywiste, że legalizacja inwestycji zależy od woli strony i to strona winna przedłożyć dokumentację pozwalającą na ocenę zgodności inwestycji z przepisami. Nie jest rzeczą organu, by w tym zakresie wyręczać stronę i samodzielnie pozyskiwać niezbędne dokumenty.

Rozstrzygnięcia co do zasady są prawidłowe, a argumentacja skargi stanowi jedynie polemikę strony niezadowolonej z wydanymi postanowieniami. Skoro skarga jest tak obszerna i szczegółowa w warstwie merytorycznej, to oznacza, że rozstrzygnięcia i ich uzasadnienia – wbrew zarzutom skargi – były czytelne. Nie można bowiem polemizować tak szczegółowo z argumentacją, która nie jest zrozumiała.

Organ I instancji szczegółowo wskazał jakie prace zostały wykonane i w jakim okresie, a organ II instancji te ustalenia zaakceptował. Legalizacji podlega inwestycja w kształcie obecnym. To ona winna spełniać wymagania przepisów obecnie obowiązujących, w tym miejscowych.

Nie może poważać decyzji WINB zarzut, że budynek kryty jest dachówką z eternitu, tj. materiału, który nie był produkowany w latach 2003-2009. Nie można wykluczyć pokrycia dachu materiałem, który był wyprodukowany dużo wcześniej przed zamontowaniem i był przez ten czas przechowywany u Inwestora, bądź innej osoby. Podważa się również ustalenie organów, że dach nie jest kryty blachą. W skardze jednak przyznano, że narożnik przykryty jest blachą w ilości 6 szt., po zerwaniu dachówek przez silne wiatry.

Nie naruszono także art. 139 k.p.a., zgodnie z którym "Organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny." Trudno dociec na jakiej podstawie miałby być ten przepis naruszony. Nie ma znaczenia – jak pisze Skarżący – że organ I instancji decyzjami umarzał w niniejszej sprawie postępowanie. Skoro uznano ich wadliwość, stąd nie zostały utrzymane w mocy. Jak się podnosi w literaturze "Decyzja pierwszej instancji nie jest ostateczna, nie ma przymiotu trwałości, nie można z niej nabyć praw w sposób trwały i w zasadzie nie może być ona wykonywana. Uchylenie takiej nietrwałej decyzji (...) nie może być zatem «niekorzyścią» dla strony, nie zamyka drogi do uzyskania nowej decyzji i nie powoduje uszczerbku w sferze prawnej odwołującego się". Zatem, decyzja kasacyjna "nie może spowodować niekorzyści «materialnej» dla strony; może spowodować jedynie przedłużenie postępowania administracyjnego." (zob. A. Wróbel, Komentarz do art. 139 k.p.a., LEX-el., teza 4 i przywołane tam poglądy J. Zimmermanna, Wyrok NSA z 26 czerwca 2008 r., sygn. II GSK 175/08).

Z powyższych powodów nie doszło zatem do naruszenia art. 138 § 1 pkt 1, art. 138 §2 k.p.a., art. 6, 7, 7a, 8, 9, 15, 75 §1, 77 §1, 80, 81, 81a, 107 § 1 i 3, art. 136, art. 139 k.p.a., art. 48 ust. 3 p.b., art. 3 pkt 6 i 8 w zw. z art. 28, 29, 50, 51, 103 ust. 2 p.b., ani też innych przepisów, w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi.

Z powyższych względów skarga nie mogła odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Powołane wyżej orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.