Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1893/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 134 g ust. 1 i 2, art. 134h ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 355
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) Sędzia del. WSA Arkadiusz Blewązka Protokolant: starszy inspektor sądowy Karolina Kubik po rozpoznaniu w dniu 12kwietnia 2019 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 grudnia 2017 r. sygn. akt IV SA/Gl 560/17 w sprawie ze skargi G.K. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie wydalenia ze służby oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 19 grudnia 2017 r., sygn. akt IV SA/Gl 560/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, oddalił skargę G.K. (dalej: skarżący) na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia 21 kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie uznania winnego popełnienia zarzucanych przewinień dyscyplinarnych i wydalenia ze służby.

Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Komendant Powiatowy Policji w [...] orzeczeniem z dnia [...] marca 2017 r., wydanym w postępowaniu dyscyplinarnym przeciwko skarżącemu obwinionemu o to, że:

1. w dniu [...] grudnia 2016 roku w [...], jako słuchacz kursu specjalistycznego DS-V/16, realizowanego przez Szkołę Policji w [...], wbrew obowiązującemu zakazowi przebywał na jej terenie w stanie pod wpływem alkoholu (badanie o godz. 23:54 w Ośrodku Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w [...] - 1,08 mg/l w wydychanym powietrzu), tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z § 9 ust. 3 pkt. 3 załącznika do Decyzji nr 188/11 Komendanta Szkoły Policji w [...] z dnia 28 października 2011 r. w sprawie Zasad organizacji szkolenia i pobytu słuchaczy w Szkole Policji w [...]

2. w dniu [...] grudnia 2016 r. w [...] będąc zobowiązanym do dbania o społeczny wizerunek Policji jako formacji, w której służy, doprowadził się do stanu upojenia alkoholowego wskutek czego niezbędnym okazało się doprowadzenie go w celu wytrzeźwienia ze Szkoły Policji w [...] do Ośrodka Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w [...], tj. o czyn z art. 132 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z § 23 Załącznika do Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta" -

uznał funkcjonariusza winnym popełnienia zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych i wymierzył mu karę wydalenia ze służby.

Z ustaleń faktycznych przedstawionych w uzasadnieniu orzeczenia wynikało, że skarżący został przyjęty do służby w Policji w dniu 26 kwietnia 2010 r. Po uzyskaniu pozytywnej opinii służbowej bezpośredniego przełożonego tj. Komendanta Komisariatu Policji w [...], jak też Naczelnika Wydziału Kryminalnego KPP [...], z dniem 19 września 2016 r. został skierowany do Szkoły Policji w [...] na przeszkolenie specjalistyczne. Został tam zapoznany z aktami prawnymi wymienionymi w "Karcie Zapoznania się z Treścią Aktu Prawnego Kursu DS-V/16.." potwierdzając ten fakt własnoręcznym podpisem. W pozycji nr 6 karty figuruje "Decyzja nr 188/11 Komendanta Szkoły Policji w [...] z dnia 28 października 2011 roku w sprawie wprowadzenia do użytku służbowego "Zasad organizacji szkolenia i pobytu słuchaczy w Szkole Policji w [...] " z późniejszymi zmianami". Zgodnie z § 9 ust. 3 pkt. 3 załącznika do niniejszej Decyzji "Słuchaczom zabrania się w szczególności: przebywania na terenie obiektów Szkoły pod wpływem alkoholu, środków odurzających lub innych podobnie działających substancji". W myśl § 9 ust. 3 pkt. 1 "Słuchaczom zabrania się w szczególności: wnoszenia, przechowywania i spożywania napojów alkoholowych na terenie Szkoły". W świetle § 9 ust. 2 pkt. 7 załącznika do tejże Decyzji "Słuchacz zobowiązany jest do: przestrzegania dyscypliny służbowej i zasad etyki zawodowej policjanta".

W dniu [...] grudnia 2016 r. funkcjonariusz uczestniczył w zajęciach dydaktycznych, nie korzystał tego dnia z wyjścia na przepustkę poza teren Szkoły Policji w [...]. Po godz. 22.00 stwierdzono, że funkcjonariusz przebywa w swoim pokoju i śpi. Jest jednak nietrzeźwy, na co wskazywały zanieczyszczenia jego odzieży, podłogi wokół łóżka, trudności z utrzymaniem równowagi, bełkotliwa mowa. Według stanowiska pełniącego zadania "oficera kontrolnego" Szkoły Policji w [...], W. K., stan nietrzeźwości i tego zewnętrzne objawy mogły zagrażać życiu policjanta, w związku z czym wezwał na miejsce Dyżurnego Szkoły Policji w [...] mł.asp. G.K.. Ten wezwał następnie patrol policji z KPP w [...]. Przybyli na miejsce policjanci st. asp. J.K. - Kierownik Ogniwa Wydziału Patrolowo-Interwencyjnego KPP w [...], sierż. K.G. oraz st. post. B.K.. W tym czasie skarżący był spokojny, praktycznie się nie odzywał. Według oceny Patrolu Interwencyjnego, stan w którym znajdował się skarżący zagrażał jego życiu i zdrowiu w rozumieniu art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Powinien więc zostać doprowadzony do wytrzeźwienia do Ośrodka Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w [...] (dalej OPIRPA) celem udzielenia mu należytej opieki, gdyż w Szkole Policji w [...] nie ma takiej możliwości. Policjant został przewieziony do izby wytrzeźwień, gdzie przekazano go personelowi. Tam został poddany badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu i uzyskał wynik 1,08 mg/l. W trakcie interwencji zachowanie skarżącego wobec pozostałych funkcjonariuszy nie naruszyło zasad etyki zawodowej policjanta. Stan funkcjonariusza nie kwalifikował go do tego, aby wezwać do niego karetkę pogotowia. Mężczyzna był przytomny, pomimo utrudnionego z nim kontaktu reagował na polecenia i wykonywał je. Ewidentnie był pijany i nic nie wskazywało na to, że poza tym stanem coś mu dolegało. W trakcie doprowadzania do izby wytrzeźwień wykonywał wszelkie polecenia.

Powyższe ustalenia dokonane były na podstawie zeznań wymienionych funkcjonariuszy, wyniku badania stanu trzeźwości policjanta, a także jego wyjaśnień. Wyjaśnienia te zostały w całości przytoczone w uzasadnieniu orzeczenia. Obwiniony nie zaprzeczał, by dniu [...] grudnia 2016 roku, w czasie wolnym od zajęć, jako słuchacz kursu specjalistycznego Szkoły w [...] na jej terenie znajdował się pod wpływem alkoholu. Oświadczył, że jest mu z tego tytułu wstyd. Jest mu przykro, że do takiego zdarzenia doszło oraz, że w jego konsekwencji został doprowadzony celem wytrzeźwienia do OPIRPA w [...], a także trudno mu znaleźć usprawiedliwienie dla siebie. Ponadto wyraził swój żal z powodu tego, że zawiódł swoich przełożonych. Oświadczył, że dostał już potężną lekcję i nauczkę życiową. Nie przyznał się natomiast do popełnienia drugiego z zarzucanych mu czynów. W czasie doprowadzania go do izby wytrzeźwień zachowywał się etycznie wobec wszystkich policjantów funkcyjnych oraz interweniujących, a także wobec pozostałych osób partycypujących w tych czynnościach od momentu ujawnienia zdarzenia do jego zakończenia. Podczas opisanej czynności nie stawiał jakiegokolwiek oporu, nie oponował i podporządkowywał się też wszystkim poleceniom wydanym przez funkcjonariuszy Policji. Ponadto zdarzenie to miało miejsce po tzw. "capstrzyku", a więc świadków tego zdarzenia w zasadzie w ogóle nie było. Do OPIRPA w [...] zabrał tylko dowód osobisty, a na sobie miał cywilne ubranie. Nie informował też i nie dawał do zrozumienia personelowi tego Ośrodka, że jest funkcjonariuszem Policji, zatem nie mogło dojść do zawinionego narażenia Policji jako formacji na utratę zaufania, podważenia wizerunku formacji. Dodał, że po raz pierwszy jest prowadzone przeciwko niemu postępowanie dyscyplinarne. Do tej pory nigdy nie zdarzyło mu się w jakikolwiek sposób naruszyć dyscyplinę służbową lub zasady etyki zawodowej policjanta. Jako policjant z rodzinnymi tradycjami, zawsze do tej pory dbał o społeczny wizerunek Policji. Stwierdził, że sam fakt prowadzenia przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego jest dla niego wystarczającą nauczką i przestrogą na przyszłość. Zdarzenie miało charakter jednorazowy, gdyż na co dzień de facto nie spożywa alkoholu, a jego organizm źle toleruje alkohol. Dodał, że w dniu [...] grudnia 2016 r. znajdował się w trudnej sytuacji osobistej spowodowanej poronieniem ciąży przez jego żonę. Z tego powodu był przygnębiony, a zdarzenie to wywołało u niego chwilę słabości.

Na podstawie zeznań świadków (opiekuna grupy szkoleniowej R. K., czy pełniącego nadzór dowódcy P. D.) organ ustalił również, że przełożeni obwinionego nie posiadali żadnych informacji odnośnie niewłaściwego zachowywania się obwinionego. Jako słuchacz szkoły zachowywał się prawidłowo, był spokojny, nie naruszał zasad etyki zawodowej policjanta, dał poznać się z dobrej strony. Nie stwarzał żadnych problemów wychowawczych. Był zdyscyplinowany. W miejscu zakwaterowania tj. w swoim pokoju, utrzymywał porządek. Wszystkie obowiązki służbowe realizował prawidłowo i bez zastrzeżeń. Był lubiany przez kolegów i koleżanki z kursu. Pod nieobecność dowódcy plutonu wykonywał jego obowiązki. Na zespołach pedagogicznych opiekunowie plutonów jak i inni nauczyciele nigdy nie wypowiadali się źle na jego temat. Nigdy, do dnia [...] grudnia 2016 r,. nie było informacji, aby policjant w jakikolwiek sposób naruszył przepisy związane z wychowaniem w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.

Podsumowując dokonane ustalenia organ stwierdził, że obwiniony dopuścił się zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych. Będąc zobowiązanym do przestrzegania dyscypliny służbowej i zasad etyki zawodowej policjanta, wbrew obowiązującemu zakazowi przebywał na terenie Szkoły Policji w [...] w stanie nietrzeźwości, przy czym doprowadził się do stanu upojenia alkoholowego wskutek czego niezbędnym okazało się doprowadzenie go w celu wytrzeźwienia ze Szkoły Policji w [...] do OPIRPA w [...], gdzie został przyjęty do wytrzeźwienia z wynikiem 1,08 mg/l tj. 2,28 promila. Jako niepodważalny dowód w sprawie uznano wynik badania stanu trzeźwości obwinionego przeprowadzonego w dniu [...] grudnia 2016 r. o godz. 23:54 na urządzeniu Alkometr A2.0 /04 nr urz: 02118/15 zgodnie z obowiązującymi procedurami określonymi w ustawie z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (t.j.Dz. U. z 2016 r. poz. 487). Wyjaśniono, że zgodnie z definicją zawartą w jej art. 46 ust. 3 pkt. 2 stan nietrzeźwości zachodzi, gdy zawartość alkoholu w organizmie wynosi lub prowadzi do obecności w wydychanym powietrzu powyżej 0,25 mg alkoholu w 1 dm3. Obwiniony wyraził zgodę na badanie na zawartość alkoholu w organizmie. Nie żądał powtórnego badania, nie zgłosił uwag co do sposobu i prawidłowości wykonania badania. Przebywając na terenie Szkoły Policji w [...] w stanie nietrzeźwości naruszył zapis § 9 ust. 3 pkt. 3 załącznika do niniejszej Decyzji mówiący o tym, że: "Słuchaczom zabrania się w szczególności: przebywania na terenie obiektów Szkoły pod wpływem alkoholu, środków odurzających lub innych podobnie działających substancji."

Odnosząc się do podnoszonego przez obrońcę obwinionego argumentu, że zdarzenie z udziałem obwinionego ujawniono w czasie wolnym od zajęć służbowych i szkoleniowych, a obwiniony znajdował się wówczas w pokoju, leżał w łóżku –powołano się na § 9 ust. 3 pkt. 3 załącznika do Decyzji nr 188/11 wyjaśniając, że zgodnie z tym unormowaniem zabronione jest przebywanie na terenie obiektów Szkoły pod wpływem alkoholu, niezależnie od miejsca i czasu. Mając na uwadze powyższy zakaz, wprawienie się przez obwinionego w stan nietrzeźwości uznano za niewątpliwe naruszenie zasad organizacji szkolenia i pobytu słuchaczy w Szkole Policji w [...]. Obwiniony wprawił się w ten stan świadomie, wiedząc, że jego "organizm źle toleruje alkohol". Zdarzenie z dnia [...] grudnia 2016 r. miało miejsce na terenie Szkoły Policji w [...] gdzie obwiniony przebywał w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych, zatem należy je rozpatrywać w kategoriach zdarzenia pozostającego w związku ze służbą, w czasie przeznaczonym na odpoczynek i naukę własną.

W zakresie drugiego zarzutu organ odwołał się do § 23 Załącznika do Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie Zasad etyki zawodowej policjanta, zgodnie z którym "Policjant powinien dbać o społeczny wizerunek Policji jako formacji, w której służy i podejmować działania służące budowaniu zaufania do niej". Natomiast obwiniony został doprowadzony do OPIRPA w [...] i decyzją lekarza został przyjęty do wytrzeźwienia z wynikiem 1,08 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. W dokumentacji sporządzonej w związku z doprowadzeniem zawarta jest informacja o miejscu i przyczynie interwencji. Ta informacja wskazuje jednoznacznie, że przywieziony do izby wytrzeźwień jest słuchaczem Szkoły Policji, osobą odbywającą w niej szkolenie w systemie skoszarowanym, a Szkoła Policji nie jest miejscem noclegowym przeznaczonym dla osób postronnych. Zauważono, że nawet w sytuacji przebywania na terenie Szkoły gości spoza Policji, sytuacja umieszczenia takiej osoby w izbie wytrzeźwień stawia w bardzo negatywnym świetle kadrę szkoły, słuchaczy oraz całą formację. Podkreślono, że doprowadzenie obwinionego do wytrzeźwienia było konsekwencją świadomego wprawienia się przez niego w stan w jakim się znajdował.

Powołując się na brzmienie art. 132a ustawy o Policji organ wskazał, że przewinienie dyscyplinarne jest zawinione, gdy policjant ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić lub przewidując możliwość jego popełnienie na to się godzi, albo nie mając zamiaru jego popełnienia, popełnia je jednak na skutek niezachowania ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo, że możliwość taką przewidywał. Biorąc pod uwagę materiał dowodowy zgromadzony w trakcie przeprowadzonego postępowania dyscyplinarnego uznał, że zawinienie leży po stronie obwinionego sierż. szt. G.K..

Odnosząc się do wymiaru kary organ odwołał się do art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym "Służbę w Policji może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii, który nie był skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, korzystający z pełni praw publicznych, posiadający co najmniej średnie wykształcenie oraz zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej dyscyplinie służbowej, której gotów jest się podporządkować, a także dający rękojmię zachowania tajemnicy stosownie do wymogów określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych".

Zdaniem organu, obwiniony będąc zobowiązanym do przestrzegania dyscypliny służbowej i zasad etyki zawodowej policjanta, wbrew obowiązującemu zakazowi przebywał na terenie Szkoły Policji w [...] w stanie pod wpływem alkoholu, wskutek czego niezbędnym okazało się doprowadzenie go w celu wytrzeźwienia do OPIRPA w [...], gdzie został przyjęty do wytrzeźwienia z wynikiem 1,08 mg/l w wydychanym powietrzu tj. 2,28 promila. Popełnienie przez niego przewinień dyscyplinarnych miało zatem związek ze spożywaniem alkoholu. Tymczasem policjant "Rotą ślubowania" jest szczególnie zobligowany do przestrzegania prawa, dyscypliny służbowej oraz zasad etyki zawodowej.

Uwzględniając dotychczasowy przebieg służby oraz pozytywną opinię skarżącego wskazano, że w Policji nie można tolerować popełniania przez policjantów przewinień dyscyplinarnych pod wpływem alkoholu. Przewinienia takie mają szczególny wydźwięk społeczny i nawet incydentalne przypadki wpływają na ogólną ocenę pracy Policji, jako formacji powołanej do realizacji zadań w zakresie zapewnienia bezpieczeństwa i porządku  publicznego, oraz przestrzegania przez obywateli przepisów prawa.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł skarżący.

Orzeczeniem z dnia [...] kwietnia 2017 r. Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] wydanym na podstawie art. 135n. ust. 4 pkt 1 ustawy o Policji utrzymano zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji w mocy.

Odnosząc się do stanu prawnego sprawy przedstawiono brzmienie art. 132 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, jak też § 9 ust. 3 pkt. 3 załącznika do Decyzji nr 188/11 Komendanta Szkoły Policji w [...]. Przeprowadzono wykładnię terminu "pod wpływem alkoholu", użytego w § 9 ust. 3 pkt. 3 załącznika do Decyzji nr 188/11 i wskazano, że jest to każdorazowe spożycie alkoholu, którego działanie wywiera jakikolwiek wpływ na sposób zachowania osoby, która ten alkohol spożyła, przy czym nie ma znaczenia czy wartość alkoholu w organizmie wskazuje na stan po użyciu lub nietrzeźwości rozumiany w myśl art. 46 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.

Jako bezsporne w świetle przytoczonego stanu faktycznego uznano, że w dniu [...] grudnia 2016 r. skarżący, jako słuchacz kursu specjalistycznego DS-W16 realizowanego przez Szkołę Policji w [...], wbrew obowiązującemu zakazowi przebywał na jej terenie w stanie pod wpływem alkoholu. Podkreślono, że obwiniony podpisał wydruk z wynikiem badania stanu trzeźwości z urządzenia pomiarowego. Z zeznań policjantów będących przy badaniu nie wynika, że w jego trakcie wystąpiły okoliczności podważające jego wartość dowodową.

Podkreślono nadto, że symptomy zaobserwowane u obwinionego około godz. 22:30 na terenie Szkoły Policji w [...], wskazujące na ciężkie zatrucie alkoholem, w tym dezorientacja w otoczeniu, niemożność utrzymania pionowej pozycji, narastające zaburzenia świadomości, niemożność kontrolowania swojego zachowania i panowania nad sytuacją oraz własną fizjologią, zostały potwierdzone badaniem stanu trzeźwości w trakcie przyjęcia do OPIRPA o godz. 23:54, czyli relatywnie niedługim czasie od chwili podjęcia czynności wobec obwinionego. Wynik przeprowadzonego badania wskazuje, że obwiniony na terenie szkoły Policji znajdował się w stanie nietrzeźwości.

Oceniając przedstawiony stan faktyczny sprawy w kontekście obowiązujących przepisów prawa Komendant Wojewódzki uznał za bezsporne, że postępowanie obwinionego wyczerpało znamiona naruszenia dyscypliny służbowej z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w zw. § 9 ust. 3 pkt 3 załącznika do Decyzji nr 188/11 Komendanta Szkoły Policji w [...] z dnia 28 października 2011 r. w sprawie zasad organizacji szkolenia i pobytu słuchaczy w Szkol Policji w [...].

Przechodząc do oceny sprawstwa drugiego z zarzucanych obwinionemu czynów wskazano, że istotą tego czynu jest skala stanu psychofizycznego do jakiego doprowadził się obwiniony na terenie Policji. Przeprowadzono wykładnię pojęć – "w stanie pod wpływem alkoholu", a "doprowadzeniem się do stanu upojenia alkoholowego", mogącego prowadzić do utraty zdrowia, a nawet życia. Organ zwrócił uwagę na podnoszony przez obwinionego problem z tolerancją alkoholu przez organizm i mimo tego spożycie ilości alkoholu, powodującej utratę kontroli nad swoim ciałem i jego reakcjami. Zauważono, że miało to miejsce w murach Szkoły Policji w [...], gdzie obwiniony przyjechał zdobywać specjalistyczną wiedzę w zakresie realizowanych zadań służbowych. Świadkami zdarzenia byli inni funkcjonariusze Policji, w tym odpowiedzialni za kursantów i ich pobyt w szkole. Decyzja o przewiezieniu obwinionego izby wytrzeźwień, spowodowana była trzeźwą oceną stanu policjanta, w który wprowadził się sam, była decyzją trafną. Z takim następstwem obwiniony winien się liczyć.

Zdaniem organu odwoławczego jednoznacznie negatywne opinie i skojarzenia budzi umieszczenie słuchacza Szkoły Policyjnej w stanie upojenia alkoholowego, celem wytrzeźwienia, w izbie wytrzeźwień. Świadek takiej sytuacji dojdzie do wniosku, że jednostka Policji, jaką jest Szkoła Policji w [...], stanowi miejsce, gdzie funkcjonariusze umundurowanej formacji, powołanej między innymi do utrzymywania porządku publicznego, mają nie tylko dostęp do alkoholu, ale również spożywają go w znacznych ilościach. Nikt nie będzie zwracał uwagi na fakt, czy policjant był na służbie, na zajęciach czy też poza służbą. Przekaz wynikający z sytuacji objętej zarzutem nr 2 będzie jednoznacznie niekorzystny dla Policji.

Policjant, który dopuszcza się tego rodzaju działania musi mieć świadomość jego następstw, nie tylko dla siebie, ale również skutków jakie może mieć dla wizerunku Policji, o który obwiniony winien wykazywać dbałość i staranie.

Organ odwoławczy podniósł, że zarzut z § 23 załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie zasad etyki zawodowej policjanta nie wymaga wykazania konkretnego skutku bądź następstwa działania policjanta. Wystarczające jest, by określone działanie policjanta i jego skutki mogły narazić wizerunek Policji na szkodę. Takim wymaganiom odpowiada ustalona w postępowaniu dyscyplinarnym sytuacja. Konieczność określenia zasad etyki zawodowej policjanta i egzekwowania ich przestrzegania wynika z roli jaką odgrywa Policja w funkcjonowaniu państwa i życiu społecznym.

Dokonując analizy strony podmiotowej zarzuconych obwinionemu czynów uznano, że dopuścił się ich w sposób zawiniony, a jego wina ma charakter umyślny w zamiarze ewentualnym. Obwiniony będąc zapoznany z obowiązującymi na jej terenie normami, co najmniej mógł przewidzieć, że przebywanie pod wpływem alkoholu na obszarze jednostki Policji, doprowadzi do naruszenia dyscypliny służbowej. Będąc osobą dorosłą, posiadającą możliwość oceny skutków swoich czynów oraz świadomą wpływu alkoholu na stan świadomości, z własnej woli zdecydował się na spożycie alkoholu na terenie szkoły. Spożywając alkohol musiał przewidywać, iż naraża się na skutki, których efekty mogą mieć istotny wpływ na jego świadomość i będą wpływać na sposób odbioru rzeczywistości, zakłócając go, a także przyczynić się do zaburzeń pracy organizmu, skutkujących bezpośrednim zagrożeniem dla życia lub zdrowia.

Odpowiadając na argumenty obrońcy obwinionego, co do motywów działania obwinionego oraz jego osobistej sytuacji życiowej wskazano, że stosowanie alkoholu, jako depresanta, nie znajduje usprawiedliwienia i zgodnie z obowiązującą wiedzą w tym zakresie, nie jest lekarstwem na stawiane przez życie problemy. Okoliczność ta nie może wpłynąć na sposób oceny stopnia zawinienia przewinień dyscyplinarnych popełnionych przez obwinionego.

Przechodząc do oceny zasadności wymierzonej obwinionemu kary przywołano brzmienie art. 134h ust. 1 ustawy o Policji i podzielono stanowisko organu I instancji. Uznano, że Komendant Powiatowy Policji w [...], pomimo skromnego w treści uzasadnienia wydanego orzeczenia, precyzyjnie rozważył wszystkie zasady wymiaru kary, wskazując konkretne argumenty wynikające z materiału dowodowego sprawy, nie ograniczając się wyłącznie do przytoczenia ustawowych przesłanek wymiaru kary określonych w dyspozycji w/w przepisu, bądź też opinii służbowych na temat przebiegu dotychczasowej służby obwinionego. Orzeczenie zawiera ocenę materiału dowodowego w zakresie całokształtu okoliczności sprawy.

Organ odwoławczy rozważył jako okoliczności łagodzące ponad siedmioletnią służbę w Policji obwinionego i związane z tym doświadczenie zawodowe, a także prawidłowy przebieg dotychczasowej służby, w czasie której obwiniony był pozytywnie oceniany. Stwierdzono jednak, że swoim zachowaniem obwiniony unicestwił wszystko to na co pracował w toku swojej dotychczasowej służby, a mianowicie nieposzlakowaną opinię i wiarygodność zawodową, o których mowa w art. 25 ustawy o Policji. Komendant Wojewódzki Policji podniósł, że na ocenę wymiaru kary dyscyplinarnej ma także wpływ poziom upojenia alkoholowego obwinionego, który w tym wypadku był wyjątkowo wysoki. Wykazane stężenie alkoholu w wydychanym powietrzu u obwinionego nie tylko powodowało popełnienie przez niego przewinienia dyscyplinarnego w dniu 14 grudnia 2016 r., ale jednocześnie eliminowało go z możliwości uczestniczenia w obowiązkowych zajęciach służbowych w dniu [...] grudnia 2016 r.. Jak bowiem wynika z przeprowadzonego o godz. 14:35 badania zawartości alkoholu w wydychanym powietrzu, stężenie wynosiło 0,16 mg/l. Tym samym należy stwierdzić, że funkcjonariusz nie był w stanie przystąpić do służby w dniu [...] grudnia 2016 r., z uwagi na znajdowanie się pod wpływem alkoholu. Takie postępowanie świadczy o wyjątkowej nieodpowiedzialności oraz wysokim stopniu lekceważenia nałożonych na obwinionego obowiązków.

Przechodząc do zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że stan obwinionego w dacie zdarzenia uzasadniał doprowadzenie go do izby wytrzeźwień, a także zarzutu naruszenie art 40 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, uznano te zarzuty za niezasadne. Przeciwko tym zarzutom świadczy bowiem wynik przeprowadzonego badania lekarskiego, na podstawie którego stwierdzono konieczność zatrzymania nietrzeźwego w placówce.

Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenie art. 135j ust. 2 pkt 6 ustawy o Policji, organ II instancji potwierdził, że zaskarżone orzeczenie zawiera zbyt lakoniczne uzasadnienie co do wymiaru kary, a powołana argumentacja w tym zakresie zawiera bardzo ogólnikowe stwierdzenia, powołujące się na dobro służby, utratę zaufania do obwinionego, wagę przewinienia itp. Nie zmienia to jednak faktu, że organ pierwszej instancji właściwie rozważył okoliczności w jakich doszło do popełnienia przewinienia dyscyplinarnego. Przełożony dyscyplinarny uwzględnił dotychczasowy nienaganny przebieg służby, zachowanie obwinionego po popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego, tj. wyrażenie skruchy, częściowe przyznanie się do winy, złożenie wyjaśnień. Wydając orzeczenie uwzględnił gradację kar oraz wszystkie dyrektywy ustawowe przy ich wymierzeniu.

Ustalone okoliczności sprawy potwierdziły, że obwiniony utracił przymiot nieposzlakowanej opinii, a tym samym zdyskredytował się jako policjant i naraził formację Policji na utratę zaufania czy też podważenia jej społecznego wizerunku. Jednocześnie nie wystąpiły okoliczności, które stanowiłyby ustawowe przesłanki złagodzenia kary.

Skargę na powyższą decyzję wniósł skarżący.

Sąd I instancji uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności Sąd I instancji wskazał, że stosownie do art. 132 ust. 1 i 2 ustawy o Policji, policjant podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej w przypadku popełnienia czynu polegającego na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych Przykładowy katalog deliktów dyscyplinarnych przedstawiono w ustępie 3 tego przepisu. Wśród nich wymienione zostało niedopełnienie obowiązków służbowych (pkt 3), jak też spożywanie alkoholu w obiektach lub na terenach zajmowanych przez Policję (pkt 6).

Następnie Sąd zauważył, że pełnomocnik skarżącego podjął w skardze próbę polemizowania z ustaleniami organów co do stanu trzeźwości byłego policjanta, jednak próba ta nie ma żadnego uzasadnienia w świetle przedstawionych akt administracyjnych. Po pierwsze próba ta pozostaje w głębokiej niekonsekwencji ze stanowiskiem skarżącego, który nie przeczy swojej nietrzeźwości w krytycznym dniu. Co więcej, z faktu przyznania się i wyrażenia skruchy z powodu spożycia alkoholu w szkole Policji skarżący wywodzi prawo do łagodniejszej kary. Po drugie Sąd zauważył, że ustalenia w zakresie znaczącego nadużycia przez skarżącego alkoholu wynikają z niekwestionowanych wyników badań na zawartość alkoholu, a także z zeznań wielu przesłuchanych w sprawie świadków. Jako wysoce nielogiczne (wręcz o charakterze mataczenia) uznać należy twierdzenie, że wynik badania stanu trzeźwości wykonany o godz. 23. 54 w dniu 14 grudnia 2016r. (1,08 mg/l) pozwala na wątpliwość co do nietrzeźwości skarżącego o godzinie 22.30, tego samego dnia, w sytuacji, gdy od tego momentu rozpoczęła się interwencja zakończona doprowadzeniem do izby wytrzeźwień.

Wobec powyższego zdaniem Sądu, nie budzi wątpliwości fakt przebywania przez skarżącego w stanie nietrzeźwości na terenie Szkoły Policji, a zatem w budynku należącym do Policji. Nie budzi też wątpliwości, wynikający z przedstawionych skarżącemu "Zasad organizacji szkolenia i pobytu słuchaczy w Szkole Policji w [...] ", zakaz przebywania na terenie obiektów Szkoły pod wpływem alkoholu.

Organ ocenił zachowanie skarżącego jako niedopełnienie obowiązków służbowych, o którym mowa w art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji. Zdaniem Sądu, działanie skarżącego odpowiada bardziej przewinieniu opisanemu w art. 132 ust. 3 pkt 6 ustawy o Policji, w którym wprost mowa jest o spożywaniu alkoholu w obiektach Policji. Niekwestionowanym faktem jest bowiem brak korzystania przez skarżącego z przepustki w dniu [...] grudnia 2016r., a w konsekwencji tego fakt jego całodziennego pozostawania w obiektach szkolnych należących do Policji. Wskazanie w zaskarżonym orzeczeniu art. 132 ust. 3 pkt 3 w/w ustawy należy potraktować jako okoliczność nieistotną dla oceny legalności działania organów Policji. Dla odpowiedzialności dyscyplinarnej wystarczające jest bowiem naruszenie obowiązków służbowych, o czym mowa w art. 132 ust. 1 cyt. ustawy. Ustęp 3 tego artykułu jedynie wyszczególnia rodzaje naruszeń dyscypliny służbowej i to w formie katalogu otwartego, bez zróżnicowania skutków popełnienia poszczególnych rodzajów przewinień dyscyplinarnych. Tym samym zakwalifikowanie przewinienia do niewłaściwego punktu nie stanowi błędu o istotnym wpływie na ocenę legalności działania organów Policji. Fakt naruszenia dyscypliny służbowej jest bowiem niewątpliwy, tak jak to ma miejsce w kontrolowanej sprawie. Skarżący miał obowiązek zachowania całkowitej trzeźwości w czasie pobytu na terenie Szkoły Policji bez względu na porę dnia lub nocy. Będąc w stanie niewątpliwej nietrzeźwości nie dopełnił tego obowiązku, a więc sytuacja przewidziana w art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy w istocie miała miejsce. Prawidłowe byłoby powołanie art. 132 ust. 3 pkt 6 ustawy, który formułuje konkretną postać naruszenia obowiązków służbowych. Uchybienie w postaci powołania normy ogólnej nie ma jednak wpływu na wynik sprawy.

Sąd I instancji podzielił w całości stanowisko organu w zakresie analizy strony podmiotowej przewinienia popełnionego przez skarżącego. Skarżący spożywał alkohol w pełni świadomy tego działania. W przypadku policjanta świadomość skutków picia alkoholu jest oczywista, w związku z czym co najmniej godził się na to, że pozostawać będzie w pomieszczeniach Szkoły Policji w stanie nietrzeźwości, a taka okoliczność prowadzi do przyjęcia winy umyślnej. Na marginesie tylko Sąd zauważa, że przewinienie dyscyplinarne może mieć charakter zarówno umyślny jak i nieumyślny.

Przechodząc do analizy zarzutów skierowanych w stosunku do wymierzonej skarżącemu kary Sąd I instancji podkreślił, że wymiar kary należy do organów dyscyplinarnych, co dokonywane jest przy zastosowaniu ustawowych dyrektyw. Kontrola sądu administracyjnego w części wymiaru kary sprowadza się wyłącznie do oceny, czy dyrektywy te zostały zrealizowane. Stosownie do brzmienia art. 134 ustawy o Policji karami dyscyplinarnymi są: 1) nagana, 2) zakaz opuszczania wyznaczonego miejsca przebywania, 3) ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku, 4) wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe, 5) obniżenie stopnia, 6) wydalenie ze służby. Wskazana w przytoczonym przepisie art. 134 ustawy o Policji gradacja kar jest swego rodzaju stopniowaniem środków, jakie mogą być zastosowane w konkretnej sprawie. Ustawodawca nie określił jednak, jakiemu przewinieniu służbowemu odpowiada każdy z nich. Ocena wagi naruszenia obowiązku służbowego i dobór adekwatnej do niego kary należy do organów dyscyplinarnych. Sąd nie ma prawnych możliwości oceny celowości czy słuszności zastosowanych sankcji.

Wbrew twierdzeniom skarżącego, w ocenie Sądu organ uwzględnił wszystkie okoliczności przedmiotowo-podmiotowe jakie należało rozważyć kierując się zawartymi w art. 134h ust. 1 ustawy o Policji dyrektywami wymiaru kary i dokonał tego na podstawie całości materiału dowodowego zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym. Świadczy o tym wywód Komendanta Wojewódzkiego Policji przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wynika z niego, że rozważono także okoliczności przemawiające na korzyść skarżącego. Wzięto pod uwagę jego ponad siedmioletnią służbę w Policji, i związane z tym doświadczenie zawodowe, a także prawidłowy przebieg dotychczasowej służby, w czasie której obwiniony był pozytywnie oceniany. Stwierdzono jednak, że swoim zachowaniem obwiniony unicestwił wszystko to na co pracował w toku swojej dotychczasowej służby, a mianowicie nieposzlakowaną opinię i wiarygodność zawodową. Swoim zachowaniem sprzeniewierzył się przyjętym na siebie obowiązkom związanym z wykonywaniem zawodu opartego na szczególnym zaufaniu społecznym. Komendant Wojewódzki Policji podniósł, że na ocenę wymiaru kary dyscyplinarnej ma także wpływ poziom upojenia alkoholowego obwinionego, który w tym wypadku był wyjątkowo wysoki. Według organu skarżący utracił przymiot nieposzlakowanej opinii, a tym samym zdyskredytował się jako policjant i naraził formację Policji na utratę zaufania czy też podważenie jej społecznego wizerunku. Jednocześnie nie wystąpiły okoliczności, które stanowiłyby ustawowe przesłanki złagodzenia kary. Brak poszanowania dla dyscypliny służbowej nie daje podstaw do wymierzenia innego rodzaju kary. Policjant powinien być wzorem do naśladowania dla innych obywateli, dając im przykład swoim nienagannym postępowaniem. W ocenie organu zarówno I jak i II instancji, zachowanie obwinionego stanowiło całkowite zaprzeczenie idei służby w Policji. Łamanie prawa przez osoby wyznaczone do jego ochrony stanowi skrajny przypadek braku elementarnych zasad poszanowania praworządności.

Sąd zauważył, że z woli ustawodawcy działania w stanie po użyciu alkoholu-wymagają zaostrzenia wymiaru kary (art. 134u ust. 2 pkt 1 ustawy o Policji). Wymierzenie w postępowaniu dyscyplinarnym kary wydalenia ze służby za przewinienie dyscyplinarne popełnione w takich warunkach nie stanowi dowolności co do zastosowanej sankcji. Zdaniem Sądu organy orzekające w sprawie nie przekroczyły w tym zakresie granic uznania administracyjnego. Wina skarżącego nie może budzić wątpliwości, działał on w pełni świadomie, wprowadzając się w stan nietrzeźwości w pomieszczeniach Szkoły Policji, pomimo wyraźnego zakazu w tym zakresie. Nie może również budzić wątpliwości skutek jaki wywiera popełniony przez skarżącego czyn, bowiem funkcjonariusz Policji będący - w ramach szkolenia zawodowego pod wpływem alkoholu niewątpliwie uchybia obowiązkom, godności, prestiżowi i powadze wykonywania zawodu, obdarzonego przecież publicznym zaufaniem. Wymaga podkreślenia, że delikt dyscyplinarny musi być oceniany nie tylko w płaszczyźnie normatywnej, ale także zawodowej i etycznej, w konsekwencji winy funkcjonariusza Policji nie można ujmować wyłącznie w kategoriach prawno-pozytywnych, lecz może mieć ona inny wymiar. Wymierzając karę obwinionemu policjantowi organ musi mieć na względzie nie tylko efekt w postaci prewencji szczególnej. Istotny pływ na wymiar kary musi mieć również jej rola oceniana z punktu widzenia prewencji ogólnej.

Stosownie do treści art. 134 h ustawy o Policji, wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby. W niniejszej sprawie organy prawidłowo oceniły materiał dowodowy zebrany w sprawie, a orzekając o karze uwzględniły ustawowe dyrektywy jej wymiaru oraz w sposób przekonywujący wyjaśniły przyczyny wymierzenia skarżącemu najsurowszej kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby w Policji. Zasadnie też nie dostrzegły przesłanek mających wpływ na złagodzenie wymiaru kary wymienionych w art. 134h ust. 3. Żadna z przesłanek wymienionych w tym przepisie nie była spełniona.

Odnosząc się do zarzutu nieuwzględnienia przez organ pism przedstawionych (według twierdzeń pełnomocnika skarżącego), organowi odwoławczemu, Sąd zwrócił uwagę na konieczność ścisłego stosowania procedury w postępowaniu dyscyplinarnym, bowiem przepisy regulujące to postępowanie nie podlegają rozszerzającej wykładni. W art. 135f ust. 1 pkt 2, ust. 7 i ust. 8 ustawodawca stworzył dla obwinionego, w zakresie składania wniosków dowodowych, a także wniosku o uzupełnienie postępowania, silne gwarancje procesowe. Jednocześnie jednak nakazał zachować określoną formę przy korzystaniu z tego uprawnienia. Skarżący korzystał w postępowaniu dyscyplinarnym z pomocy profesjonalisty adwokata. Nie budzi zatem wątpliwości Sądu, że domagając się od organu uzupełniania materiału dowodowego powinien dopełnić wymaganych przez ustawę formalności i wystąpić na piśmie do rzecznika dyscyplinarnego. Wniosku takiego jednak nie złożono. W tym stanie rzeczy zarzut braku uzupełnienia materiałów postępowania staje się nieskuteczny.

Oceniając natomiast zasadność złożonego wniosku dowodowego na etapie sądowadministracyjnym Sąd zwrócił uwagę na opisane na wstępie kompetencje przyznane tym sądom. Sądy administracyjne są sądami prawa, nie przeprowadzającymi postępowania dowodowego. Wyjątkiem od tej zasady jest uprawnienie przyznane na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. Dowód przeprowadzony w trybie tej regulacji nie dotyczy jednak jakichkolwiek okoliczności związanych z ustaleniami stanu faktycznego. Wnioski dowodowe przedstawione w skardze miały natomiast na celu wykazanie okoliczności ocennych, do czego Sąd nie posiada uprawnień. Notabene okoliczności, na które miałyby zostać przeprowadzone dowody nie były kwestionowane w toku postępowania dyscyplinarnego, a nadto wynikały z akt osobowych skarżącego.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący, zaskarżając go w całości, zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.

1) art. 145 § 1 pkt 5 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 135g ust. 1 i 2 ustawy o Policji polegające na:

a) przedstawieniu i ważeniu okoliczności wpływających na wymiar kary dyscyplinarnej w sposób nadmiernie eksponujący okoliczności wpływające na niekorzyść skarżącego, przy pominięciu okoliczności wpływających na korzyść skarżącego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem prowadziło do zaakceptowania przez Sąd oceny, dokonanej z przekroczeniem uznania pozostawionego organom dyscyplinarnym w przedmiocie orzeczonej kary dyscyplinarnej,

b) nie nadaniu właściwego biegu wnioskowi skarżącego o przeprowadzenie dowodów z dokumentów w postaci: pisma funkcjonariuszy i pracowników cywilnych KPP w [...] z dnia 17 marca 2017 r. wraz załącznikiem zawierającym 140 podpisy oraz poręczenia osobistego posła na Sejm RP B.D. z dnia 27 marca 2017 r., stanowiącym dodatkowo naruszenie przepisu art. 135f pkt 7 ustawy o Policji, co skutkowało nieuwzględnieniem treści tych dokumentów w rozstrzygnięciu organu dyscyplinarnego II instancji, a pośrednio wywarło także wpływ na zaskarżone rozstrzygnięcie Sądu, bowiem sąd nie dostrzegając błędów organów dyscyplinarnych w zakresie postąpienia z w/w dokumentami, zakwestionował wartość tych dokumentów jako dowodów w sprawie,

c) zaakceptowaniu przez Sąd I instancji błędnych ustaleń faktycznych i rozumowania organu dyscyplinarnego II instancji w zakresie:

- istnienia okoliczności obciążającej z art. 134h ust. 2 pkt 1 ustawy o Policji, w postaci popełnienia przewinienia dyscyplinarnego pod wpływem alkoholu, podczas gdy okoliczność ta stanowiła znamię obu przypisanych obwinionemu przewinień i jako znamię czynu nie może bym dodatkowo uwzględniane jako okoliczność zaostrzająca wymiar kary,

- istnienia zamiaru popełnienia przewinienia dyscyplinarnego przypisanego skarżącemu w pkt 2 orzeczenia organu I instancji, podczas gdy z ustalonych okoliczności wynika, że możliwym jest przypisanie skarżącemu co najwyżej nieumyślności w tym zakresie co powinno skutkować zastosowaniem art. 134h ust. 3 pkt 1 ustawy o Policji, przewidującymi złagodzenie wymiaru kary w przypadku nieumyślnego popełnienia przewinienia,

- istnienia skutku przewinienia dyscyplinarnego, przypisanego skarżącemu w pkt 2 orzeczenia organu I instancji, w postaci wystąpienia narażenia na powstanie uszczerbku dla społecznego wizerunku Policji,

które to błędy skutkowały błędną oceną w zakresie negatywnej zawartości przypisanych skarżącemu przewinień dyscyplinarnych (a błędy organów dyscyplinarnych nie zostały dostrzeżone lub też zostały powielone przez Sąd I instancji) i prowadziły do błędnych wniosków w zakresie wymierzonej kary.

Ponadto skarżący zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego tj.

1) art. 134h ust. 1 w zw. z art. 135g ustawy o Policji poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że wymierzona skarżącemu kara jest współmierna do popełnionych przez niego przewinień, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i okoliczności popełnienia czynu oraz ustawowe dyrektywy wymiaru kary wskazują, że jest to kara rażąco surowca, wymierzona z przekroczeniem uznania pozostawionego organom dyscyplinarnym w tym przedmiocie.

W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i ropoznanie skargi poprzez uchylenie orzeczeń organów I i II instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.

Jako pierwszy zarzut składający się na podstawy skargi kasacyjnej wniesionej w rozpoznawanej sprawie jej autor zarzucił Sądowi I instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt. 5 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 135g ust. 1 i ust. 2 ustawy o Policji.

W ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie istnieje przepis art. 145 § 1 pkt. 5 lit. c. Tym samym zarzut jego naruszenia jest oczywiście chybiony.

Zgodnie natomiast z art. 135g ustawy o Policji przełożony dyscyplinarny i rzecznik dyscyplinarny są obowiązani badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść obwinionego ( ust. 1 ).

Obwinionego uważa się za niewinnego, dopóki wina jego nie zostanie udowodniona i stwierdzona prawomocnym orzeczeniem. Niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść obwinionego ( ust. 2 ).

Dokonana przez Naczelny Sąd Administracyjny analiza podstaw skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że w zasadzie wszystkie zarzuty ( poza opisanym w pkt. I. 2 ) związane są z niewspółmiernością wymierzonej kary dyscyplinarnej.

Zgodnie z art. 134h ust. 1 ustawy o Policji wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, w szczególności powinna uwzględniać okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby.

Jak wcześniej wspomniano zarzuty skargi kasacyjnej koncentrują się wokół kwestii prawidłowości orzeczonej wobec skarżącego kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby i adekwatności tej kary do wagi popełnionego czynu. Skarżący nie sformułował natomiast żadnych zarzutów związanych z faktem, sposobem i okolicznościami popełnienia przypisanego mu przewinienia dyscyplinarnego. Oznacza to, że ustalenia organów w tym zakresie, zaakceptowane w całości przez Sąd I instancji, są w niniejszej sprawie wiążące. Muszą być one zatem miarodajne także przy ocenie współmierności zastosowanej sankcji.

Skarżący kasacyjnie decydując się na dobrowolne przystąpienie do służby w Policji, musiał mieć świadomość, że ze służbą związane są nie tylko specjalne uprawnienia, ale i pewne ograniczenia, także w zakresie swobód obywatelskich, co łączy się z dyspozycyjnością i zależnością od władzy służbowej, nielimitowanym czasem i trudnymi warunkami służby, obowiązkiem godnego zachowania się w służbie i poza nią, troską o prawidłową realizację zadań w imieniu Państwa oraz dbałością o kształtowanie autorytetu organów formacji Policji i zaufania do jej funkcjonariuszy. Powyższe zasady wynikają z ustawy o Policji i skarżący w momencie składania roty ślubowania zobowiązał się do ich przestrzegania.

Ze szczególnym charakterem przedmiotowej służby publicznej związana jest odpowiedzialność dyscyplinarna, którą ponoszą policjanci. Przepis art. 132 ust. 1 ustawy o Policji przewiduje, że policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej.

Skarżący został obwiniony i ukarany za wprowadzenie się w stan nietrzeźwości na terenie Szkoły Policji w [...] oraz za naruszenie zasad etyki zawodowej policjanta. Niewątpliwie tego rodzaju zachowanie skarżącego stanowi naruszenie dyscypliny służbowej o jakim mowa w art. 132 ust. 3 pkt. 6 ustawy o Policji.

Zgodnie z tym przepisem stawienie się do służby w stanie po użyciu alkoholu lub podobnie działającego środka oraz spożywanie alkoholu lub podobnie działającego środka w czasie służby albo w obiektach lub na terenach zajmowanych przez Policję narusza dyscyplinę służbową.

Powyższe okoliczności w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego Sąd I instancji rozważył, nie znajdując, podstaw do uznania wymierzonej skarżącemu kary za zbyt surową, a tym samym nieadekwatną do popełnionego przewinienia i stopnia zawinienia.

Naczelny Sąd Administracyjny pogląd ten podziela.

W postępowaniu dyscyplinarnym dobór kary adekwatnej do przewinienia dyscyplinarnego pozostawiony został do uznania organów dyscyplinarnych, gdyż ustawodawca nie określił, jakiemu przewinieniu odpowiada każda z sankcji wymienionych w art. 134 ustawy o Policji. Sądowa kontrola orzeczenia dyscyplinarnego w części dotyczącej kary sprowadza się do oceny czy organy przestrzegały reguł procedowania, w tym ustawowych dyrektyw wymiaru kary. Sąd nie może natomiast ingerować w uprawnienia zastrzeżone wyłącznie dla organu prowadzącego postępowanie dyscyplinarne i oceniać celowości, czy słuszności zastosowanych przezeń sankcji. W niniejszej sprawie organy prawidłowo oceniły całokształt okoliczności oraz materiał dowodowy zebrany w sprawie, a orzekając o karze uwzględniły ustawowe dyrektywy jej wymiaru oraz w sposób wnikliwy i przekonujący wyjaśniły przyczyny wymierzenia skarżącemu najsurowszej kary dyscyplinarnej wydalenia go ze służby w Policji. Sąd I instancji nie miał zatem żadnych podstaw do uwzględnienia skargi, gdyż kontrolowane orzeczenia dyscyplinarne prawa nie naruszały w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

Skarżący będąc słuchaczem kursu specjalistycznego przebywał na terenie Szkoły Policji w stanie nietrzeźwości. Fakt ten musiał wpływać na zaostrzenie wymiaru kary – art. 134h ust. 2 pkt. 1 ustawy o Policji. Powołany przepis żadnych wyjątków w tym zakresie nie przewiduje, a w związku z tym nie stwarza jakichkolwiek prawnych możliwości do niezastosowania przedmiotowych obostrzeń.

Na złagodzenie wymiaru kary wpływ mają okoliczności przewidziane w art. 134h ust. 3 pkt 1- 5 ustawy o Policji. W sprawie bezsporne jest, że dotychczasowa służba skarżącego była dobrze oceniana oraz że wyraził on żal i skruchę z powodu zaistnienia zdarzenia w dniu [...] grudnia 2016r. Okoliczności te zostały przeanalizowane przez organy dyscyplinarne i Sąd I instancji . Jednakże w niniejszej sprawie - z uwagi na charakter i wagę przewinienia dyscyplinarnego - nie mogły one mieć istotnego wpływu na wymiar orzeczonej kary.

Podsumowując powyższe uwagi, stwierdzić należy, że o współmierności kary dyscyplinarnej decyduje właściwa ocena prawidłowo ustalonych okoliczności danej sprawy na tle ustawowych dyrektyw i wskazań dotyczących kwestii wymiaru kary. Ocena dokonana przez organy dyscyplinarne orzekające w niniejszej sprawie, zaaprobowana przez Sąd I instancji odpowiada powyższym wymaganiom. Wskazane okoliczności są wystarczające do sformułowania w zaskarżonym wyroku oceny zgodności z prawem orzeczeń organów obu instancji.

Odnośnie zarzutu przedstawionego w pkt. I. 2 skargi kasacyjnej tj. nie przeprowadzenia przez Sąd I instancji dowodu z pism załączonych do skargi, Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że w skardze kasacyjnej nie wskazano przepisu, który w ten sposób miałby zostać naruszony przez Sąd I instancji, podczas gdy jak wskazano na wstępie niniejszego uzasadnienia Sąd II instancji kontroluje zaskarżony wyrok tylko w zakresie wyznaczonym przez zarzuty kasacyjne. Postawiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia nieistniejącego przepisu – art. 145 § 1 pkt. 5 lit. c P.p.s.a., czy art. 135g ust. 1 i 2 ustawy o Policji, który odnosi się do okoliczności uwzględnianych w postępowaniu dyscyplinarnym, pozostaje bez związku z zarzutami dotyczącymi nie przeprowadzenia przez Sąd I instancji wnioskowanych dowodów.

Z tych względów i na podstawie art. 184 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku