Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 3180/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-06-25 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Zalewski po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. J. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 marca 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 3180/13 wydanego w sprawie ze skargi Z. J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: odmówić skarżącemu przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 marca 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 3180/13 oddalił skargę Z.J. (nazywanego dalej "skarżącym") na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.

Pismem z dnia [...] maja 2014 r. skarżący, na podstawie art. 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., nazywanej dalej "p.p.s.a.") złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Do wniosku skarżący załączył wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku.

W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu skarżący podał, że w dniu [...] marca 2014 r. przed Sądem odbyła się rozprawa, na której Sąd postanowił odroczyć termin ogłoszenia orzeczenia na dzień [...] marca 2014 r. O fakcie tym skarżący dowiedział się w dniu [...] kwietnia 2014 r. Sąd nie powiadomił skarżącego o postanowieniu o odroczeniu ogłoszenia wyroku.

Zdaniem skarżącego postanowienie o odroczeniu ogłoszenia wyroku wskazywało na zawiłość sprawy, która uzasadniała wezwanie go na rozprawę, celem osobistego wyjaśnienia sprawy.

Skarżący nie może ponosić winy w uchybieniu terminu, albowiem nie mógł przewidzieć postanowienia Sądu o odroczeniu ogłoszenia orzeczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 85 p.p.s.a., czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże, stosownie do art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, Sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Tryb złożenia wniosku reguluje szczegółowo art. 87 p.p.s.a., zgodnie z którym pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do Sądu, w którym czynność miała być dokonana, w

ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.).

W myśl art. 88 p.p.s.a., spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu Sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym

Zatem, w pierwszej kolejności należało ustalić, czy skarżący dochował terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, gdyż od spełnienia tego warunku zależy możliwość jego merytorycznego rozpoznania przez Sąd.

W rozpatrywanej sprawie można ustalić, że przyczyna uchybienia terminu po stronie skarżącego ustała najpóźniej w dacie dowiedzenia się o treści wyroku Sądu, tj. w dniu [...] kwietnia 2014 r., którą to datę wskazuje skarżący we wniosku z dnia [...] maja 2014 r.

Wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku skarżący złożył w dniu [...] maja 2014 r., na co wskazuje data stempla pocztowego.

Z powyższego wynika, że w sprawie został zachowany siedmiodniowy termin, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a.

Przystępując do rozpatrzenia okoliczności podnoszonych we wniosku o przywrócenie terminu, należy podkreślić, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wówczas, gdy strona w sposób przekonujący uprawdopodobni brak swojej winy. Brak winy oznacza sytuację, w której wystąpiły niezależne od strony i niemożliwe do przezwyciężenia okoliczności, z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, Sąd przyjmuje obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Przywrócenie terminu nie jest zatem dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa.

W uzasadnieniu rozpatrywanego wniosku jako okoliczność wyłączającą brak winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, skarżący wskazał brak zawiadomienia o odroczeniu ogłoszenia wyroku.

Zgodnie z art. 139 § 1 p.p.s.a. ogłoszenie wyroku powinno nastąpić na posiedzeniu, na którym zamknięto rozprawę. Jednakże w sprawie zawiłej sąd może odroczyć ogłoszenie wyroku na czas do czternastu dni. W postanowieniu o

odroczeniu sąd powinien wyznaczyć termin ogłoszenia wyroku i ogłosić go niezwłocznie po zamknięciu rozprawy. Termin ten może być przedłużony tylko raz i co najwyżej o siedem dni. Zgodnie z § 2 cyt. przepisu, ogłoszenie wyroku następuje na posiedzeniu niejawnym Nieobecność stron nie wstrzymuje ogłoszenia.

W uchwale Sądu Najwyższego z dnia 25 czerwca 1968, sygn. akt III CZP 62/68, podjętej na tle analogicznie brzmiących uregulowań postępowania cywilnego, Sąd Najwyższy orzekł, że w wypadku odroczenia terminu ogłoszenia wyroku (art. 326 § 1 k.p.c. - art. 139 § 1 p.p.s.a.) lub postanowienia rozstrzygającego co do istoty sprawy w postępowaniu nieprocesowym (art. 516 i 13 § 2 w związku z art. 326 § 1 k.p.c.) sąd nie ma obowiązku zawiadomienia przez wezwanie (art. 149 § 2 k.p.c. - art. 91 § 2 p.p.s.a.) o tym terminie strony (uczestnika) nieobecnej(ego) na rozprawie (posiedzeniu). Posiedzenie wyznaczone dla publikacji orzeczenia (pomijając oczywiście możliwość otwarcia na nowo zamkniętej rozprawy) nie jest ani rozprawą, ani posiedzeniem, na których strony lub uczestnicy mogliby przedsiębrać czynności procesowe. Chodzi tu wyłącznie o ogłoszenie wyroku (postanowienia) z wyłączeniem dalszych czynności stron (uczestników) w danej instancji. O terminie tego posiedzenia strony (uczestnicy), były zawiadomione przez ogłoszenie bezpośrednio po zamknięciu rozprawy. Termin ten zatem znają dlatego, że podobnie jak po zamknięciu rozprawy sąd ogłosi bądź wyrok, bądź postanowienie odraczające termin jego ogłoszenia, bez względu na to, czy strona (uczestnik) zawiadomienia o rozprawie jest obecna(y), tak samo na posiedzeniu wyznaczonym dla publikacji, sąd bez względu na stawiennictwo stron ogłasza bądź wyrok (postanowienie rozstrzygające co do istoty) bądź dalszy termin publikacyjny i przez takie właśnie ogłoszenie następuje zawiadomienie o tym terminie (art. 326 § 1 k.p.c. - art. 139 § 1 p.p.s.a.) (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 grudnia 2005 r., sygn. akt II FSK 25/05).

Nie jest to bowiem nic innego jak tylko oznajmienie o dalszym terminie publikacyjnym i skoro ustawa nie wymaga tu innego zawiadomienia prócz ogłoszenia po zamknięciu rozprawy (bez względu na to czy zawiadomiona o rozprawie strona była na niej obecna), to należy dojść do wniosku, że ogłoszenie terminu publikacyjnego po zamknięciu rozprawy, o której strony były zawiadomione, nie wymaga innego zawiadomienia prócz ogłoszenia.

Art. 139 § 1 p.p.s.a. określa zatem szczególny tryb zawiadamiania o terminie publikacji orzeczenia, albowiem termin ogłoszenia wyroku wyznacza się w

postanowieniu o odroczeniu i ogłasza się go niezwłocznie po zamknięciu rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 lipca 2007 r., sygn. akt II OSK 1017/06, przesądził, że wspomniane ogłoszenie, to nic innego, jak określony, odrębny sposób zawiadamiania o terminie publikacji orzeczenia. Zawiadomienie takie jest wystarczające bez względu na to, czy strona była, czy też nie była na rozprawie obecna - pod warunkiem oczywiście, że strona była należycie o niej zawiadomiona.

W przedmiotowej sprawie nie jest kwestionowana prawidłowość zawiadomienia o terminie posiedzenia Sądu, które miało odbyć się w dniu [...] marca 2014 r. Zawiadomienie doręczono prawidłowo skarżącemu w dniu [...] stycznia 2014 r. wraz z pouczeniem, że niestawiennictwo stron nie wstrzymuje rozpoznania sprawy, jak również pouczeniem, że w sprawach, w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się wyłącznie na wniosek strony zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku (art. 141 § 2 p.p.s.a.). Zatem, w interesie strony, która nie stawiła się osobiście na rozprawie, było dowiedzenie się o wydanym rozstrzygnięciu. Brak wiedzy strony o terminie ogłoszenia orzeczenia pozostaje bez znaczenia dla rozpoczęcia biegu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia tego orzeczenia, w myśl art. 141 § 2 p.p.s.a. (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 maja 2014 r., sygn. akt I GZ 122/14).

Przy ocenie winy strony lub jej braku w uchybieniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod uwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (zob. postanowienie Naczelnego sądu Administracyjnego z dnia 22 stycznia 2014 r., sygn. akt II OZ 10/14).

Skarżący - dbając należycie o swoje interesy - mógł telefonicznie dowiedzieć się o wyniku rozprawy już w dniu [...] marca 2014 r. Numer telefonu był podany w zawiadomieniu o rozprawie (k. 17 akt sądowych). Jednakże skarżący dopiero w dniu [...] kwietnia 2014 r. powziął wiedzę o wydanym w sprawie wyroku.

Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, niedochowanie przez skarżącego terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku nie było następstwem okoliczności od niego niezależnych, lecz wynikiem niedostatecznej dbałości i staranności w prowadzeniu własnych spraw.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.