Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2508/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-04-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6179 Inne o symbolu podstawowym 617
Hasła tematyczne: Uprawnienia do wykonywania zawodu
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 6 pkt 1
journal: Dz.U. 2014 poz 1099
law: Ustawa z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia - tekst jednolity.
article: art. 18 par. 2, art. 189 par. 1, art. 148 par. 1, art. 11 par. 2
journal: Dz.U. 1997 nr 88 poz 553
law: Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka - Klimas Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi M.R. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 2015r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] maja 2015r. w sprawie skreślenia M. R. (dalej skarżącego) z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.

Podstawą prawną rozstrzygnięcia był przepis art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997r., o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2014r., poz. 1099), w myśl, którego pracownika ochrony skreśla się z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej w przypadku, gdy został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie przestępstwa umyślnego lub wszczęto w stosunku do niego postepowanie karne o takie przestępstwo.

Podstawą faktyczną było ustalenie, iż wobec skarżącego toczyło się postepowanie karne o popełnienie czynu z art. 18 § 2 kk w zw. z art. 189 § 1 kk i art. 148 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk (postanowienie o przedstawieniu zarzutów - k94/95).

Pismem z dnia [...] maja 2015r. pełnomocnik skarżącego wniósł odwołanie od decyzji z [...] maja 2015r. o skreśleniu z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Zarzucił naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia, a ponadto – naruszenie przepisów prawa procesowego: art. 7, 8 i 77 w zw. z art. 80 k.p.a. Po rozpatrzeniu ww. odwołania, Komendant Główny Policji w W. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję [...] Komendanta Policji w P. z dnia [...] maja 2015r. Organ odwoławczy podkreślił, iż wyżej wymienione unormowania będące podstawą prawną decyzji, przewiduje obligatoryjną przesłankę dla skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej w postaci m.in. wszczęcia przeciwko osobie postępowania karnego w sprawie o przestępstwo umyślne. Wskazał, iż organy policji nie są władne weryfikować ustalenia lub w inny sposób badać zasadność działania organów ścigania.

Pełnomocnik M. R., pismem z dnia [...] września 2015r. wniósł od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia poprzez błędne zastosowanie, a także niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, co spowodowało skreślenie z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej,

2. naruszenie przepisów postępowania:

• art. 7 kpa poprzez brak wszechstronnego i dokładnego wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego przedmiotowej sprawy;

• art. 8 kpa poprzez wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem zasady zaufania obywateli do organów Państwa, a także zasady praworządności oraz pogłębiania świadomości obywateli;

• art. 97 § 1 ust. 4 kpa poprzez prowadzenie postępowania i wydanie decyzji skreślającej z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej podczas gdy istniała przesłanka do jego zawieszenia, aż do czasu zakończenia postępowania przez Prokuraturę Apelacyjną w K.

W oparciu o powyższe zarzuty, wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji.

Według pełnomocnika skarżącego, zaskarżona decyzja narusza zasadę wszechstronnego zbadania i wyjaśnienia okoliczności sprawy, mając na celu interes społeczny i słuszny interes obywateli. Pełnomocnik podał, iż nie jest w sprawie sporny fakt prowadzenia przeciwko skarżącemu postępowania poszlakowego, które dotyczy zdarzenia, które miało miejsce w latach 90-tych, a postępowanie toczy się już od pięciu lat. M. R. jest byłym milicjantem oraz policjantem, posiada nienaganną opinię środowiskową, przestrzega norm i zasad współżycia społecznego. Z pracy zrezygnował na skutek doznanego podczas służby wypadku, w z związku z czym został zaliczony do II grupy inwalidzkiej. Jest zasłużonym obywatelem miasta K. i P. za dokonania sportowe.

Pełnomocnik przywołał wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 czerwca 2011r., sygn. akt: VISA/WA 785/11 zawierający pogląd, iż:

"Sam fakt skazania za przestępstwo umyślne, choć uwzględniany w toku prowadzonej procedury i badany łącznie z innymi przesłankami wymienionymi w przepisach art. 29 ust. 2 i ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 145, poz. 1221 ze zm.) nie będzie jedynym warunkiem przesadzającym o przyznaniu bądź odmowie przyznania licencji. Fakt skazania za przestępstwo umyślne musi być, zatem uwzględniony w toku opiniowania na potrzeby ww. procedury, tym niemniej ocena ta nie może ograniczać się tylko i wyłącznie do tego jednego zdarzenia, ale powinna mieć charakter wszechstronny, uwzględniający zachowanie opiniowanego (skarżącego) w życiu osobistym i zawodowym w możliwie szerokiej perspektywie czasowej, pozwalającej ocenić, czy jego dotychczasowy przebieg życia daje rękojmię wykonywana czynności pracownika ochrony osób i mienia w sposób zgodny z wymogami ustawy". Podkreślił, iż w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z faktem skazania a jedynie z przedstawieniem zarzutów.

Pełnomocnik skarżącego wskazał na przepis art. 7 k.p.a. obligujący do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz na art. 97 § 1 ust 4 obligujący do zawieszenia postepowania, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.

W ocenie pełnomocnika istniała przesłanka zawieszenia postępowania – do czasu zakończenia toczącego się przeciwko skarżącemu postepowania karnego.

Końcowo pełnomocnik wnioskował o przedstawienie na podstawie art. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. 1997 nr 102 poz. 643 ze zm.) pytania prawnego w przedmiocie zgodności art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia z konstytucyjną zasadą domniemania niewinności, wyrażoną w art. 42 ust. 3 Konstytucji RP.

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 21 kwietnia 2016r. pełnomocnik skarżącego poinformował o umorzeniu postepowania karnego toczącego się w stosunku do skarżącego w dniu [...] grudnia 2015r. nie posiadał jednak informacji o prawomocności tego postanowienia, nie dysponował też sądowym dokumentem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw, natomiast zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

W myśl art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2014 r., poz. 1099) pracownika ochrony skreśla się z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, w przypadku gdy został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie przestępstwa umyślnego lub wszczęto w stosunku do niego postępowanie karne o takie przestępstwo.

Powyższe unormowanie wskazuje w sposób jednoznaczny, iż wolą ustawodawcy było, aby przesłankę skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej stanowiło obok skazania pracownika ochrony za popełnienie przestępstwa umyślnego, było również wszczęcie przeciwko niemu postępowania karnego o takie przestępstwo. Oceny, czy w danej sprawie istnieje przesłanka do skreślenia osoby z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, sprowadza się wyłącznie do ustalenia przez organ Policji, że w stosunku do strony wszczęte zostało postępowanie karne o popełnienie przestępstwa umyślnego.

Organy Policji w toku prowadzonego postępowania administracyjnego bezsprzecznie ustaliły, iż wobec Skarżącego toczy się postępowanie karne o popełnienie czynu z art. 18 § 2 kk w zw. z art. 189 § 1 kk i art. 148 § 1 kk z zw. z art. 11 § 2 kk (k. 94 - 95).

Przedmiotowe ustalenie jest dla organów Policji wiążące w sprawie skreślenia Skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, albowiem w takich przypadkach ustawodawca sam rozstrzygnął o istnieniu przesłanki obligatoryjnego skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej zgodnie z art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia.

W przypadku ustalenia przez organy Policji spełnienia przez osobę wpisaną na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej przesłanki z art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia należy obligatoryjnie skreślić ją z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, niezależnie od innych dowodów, choćby pozytywnie świadczących o stronie, bowiem w tego typu przypadkach ustawodawca przyznał bezwzględny prymat interesowi społecznemu nad słusznym interesem strony.

Organy Policji w sposób zasadny stwierdziły, iż przepis art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia ma charakter obligatoryjny i na jego podstawie organy te mają obowiązek skreślenia danej osoby z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej w każdym przypadku ujawnienia, że osoba ta należy do grupy osób wymienionych we wskazanym przepisie. Ustawodawca nie przewidział możliwości, aby pracownik ochrony fizycznej, wobec którego wszczęto postępowanie karne za przestępstwo umyślne, nie został skreślony z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej. Mamy zatem do czynienia z tzw. "decyzją związaną".

Zgodnie z brzmieniem przepisu art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia przesłanką niezbędną do jego zastosowania jest wszczęcie przeciwko pracownikowi ochrony postępowania karnego o przestępstwo umyślne.

W przypadku rozpatrywanej sprawy przesłanka powyższa bezsprzecznie zaistniała, co potwierdza znajdujące się w aktach sprawy postanowienie Prokuratury Apelacyjnej w K. z dnia [...] listopada 2014r. sygn. akt: [...] (K.95), z treści którego wynika, że wobec skarżącego przedstawiono zarzut popełnienia przestępstwa z art. 18 § kk w zw. z art. 189 § 1 kk i art. 148 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk.

Regulacja przewidziana w art. 29 ust 6 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia nie pozostawia organom Policji dowolności przy wyborze rozstrzygnięcia w sytuacji, o której mowa powyżej.

W sytuacji prawnej opisanej powyżej, nie można uznać za zasadny zarzut pełnomocnika skarżącego niedostatecznego wyjaśnienia sprawy i wiążący się z nim zarzut bezzasadnego zaniechania zawieszenia postępowania administracyjnego do czasu zakończenia sprawy karnej (art. 7 w zw. z art. 97 § 1 ust. 4 k.p.a.). Nie można bowiem podzielić poglądu, iż wydanie decyzji zależało od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez organy ścigania lub sąd. Nie ostateczny wynik postepowania karnego, lecz sam fakt jego prowadzenia w dacie wydawania decyzji przeciwko osobie skarżącemu przesądziły o zastosowaniu sankcji w postaci skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.

Sąd doszedł nadto do przekonania, iż w kontrolowanej sprawie nie zachodzą warunki do skierowania pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego w przedmiocie zgodności art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie osób mienia z konstytucyjną zasadą domniemywania niewinności (art. 42 ust. 3 Konstytucji RP).

W myśl przepisu art. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. 1997 nr 102 poz. 643 ze zm.) każdy sąd może przedstawić Trybunałowi pytanie prawne co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem.

Zdaniem Sądu, nie zachodzi w niniejszej sprawie wątpliwość co do zgodności z Konstytucją wskazanego unormowania, stanowiącego podstawę prawną rozstrzygnięcia.

Fakt związania skutku w postaci obligatoryjnego skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony z przesłanką samego tylko wszczęcia postepowania karnego przeciwko osobie o przestępstwo umyślne w żaden sposób nie niweluje zasady domniemania niewinności, bowiem nie ingeruje w tę sferę, zastrzeżoną dla sądów karnych. Jest rzeczą oczywista, że wydanie postanowienia o przedstawieniu zarzutów nie wiąże się z przesądzeniem kwestii dotyczącej ani sfery przedmiotowej (okoliczności popełnienia czynu zabronionego), ani też przedmiotowej (stwierdzenie winy w jakiekolwiek postaci).

Unormowanie wiążące sankcje skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony z postawieniem zarzutów wynika z konieczności zapewnienia sprawowania zadań kwalifikowanego pracownika ochrony w sposób maksymalnie zapewniający bezpieczeństwo i odrzucający przypuszczenie co do wykonywania ich przez osoby niepredysponowane.

Końcowo należy zaznaczyć, iż nie mogła odnieść żadnego skutku procesowego informacja podana przez pełnomocnika skarżącego na rozprawie przez WSA, jakoby postępowanie karne prowadzone przeciwko skarżącemu skończyło się wydaniem postanowienia umarzającego postępowanie w dniu [...] grudnia 2015r. Organy administracji publicznej rozstrzygają sprawę w oparciu o stan faktyczny istniejący w dacie rozstrzygnięcia. Trudno byłoby w sposób zasadny postawić zarzut nie wzięcia tej okoliczności pod uwagę organowi, który – jak było wskazane wcześniej – miał obowiązek wydania rozstrzygnięcia związanego, a więc obligatoryjnego w danym stanie faktycznym.

Na obecnym etapie, Sąd nie mógł uczynić żadnego użytku z powziętej w ten sposób informacji, gdyż kontrola decyzji sprowadzała się do prawidłowości jej podjęcia i prawidłowego zastosowania relewantnego przepisu prawa materialnego – art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia.

Z uwagi na powyższe, w myśl art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji.