Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 783/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2014-03-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 72 § 1 pkt 2, art. 75 § 1, art. 76 c
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędziowie Sędzia NSA Ewa Kwarcińska, Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Sylwia Górny, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 marca 2014 r. sprawy ze skargi W. W. i K. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 8 maja 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 5 kwietnia 2011 r. K. i W. W. dokonując w wyniku wyboru sposobu opodatkowania wspólnego rozliczenia - na podstawie art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych złożyli w Urzędzie Skarbowym zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2010 na formularzu P1T- 37. Jak wynika ze złożonego zeznania, roczny dochód W. W. z tytułu emerytury-renty wyniósł 35.112,66 zł, zaś małżonka według zeznania w 2010 roku nie uzyskała dochodów. Od dochodu przed opodatkowaniem podatnik odliczył wydatki z tytułu użytkowania sieci Internet w kwocie 658,80 zł. Podatek obliczony według skali podatkowej na imię obojga małżonków w wysokości 5.089,68 zł pomniejszono o składki na powszechne ubezpieczenie zdrowotne pobrane przez płatnika W. W. w kwocie 2.721,22 zł. Po uwzględnieniu powyższych odliczeń należny według zeznania podatek dochodowy ustalony dla obojga małżonków stanowił kwotę 2.368,00 zł, zaś kwota nadpłaty wyniosła 678,00 zł.

W. W. pismem z dnia 20 października 2011 r. wystąpił do Naczelnika Urzędu Skarbowego z wnioskiem o stwierdzenie braku zasadności pobrania podatku wraz z wnioskiem o zwrot nienależnie pobranego podatku wraz z odsetkami. W uzasadnieniu podatnik wskazał, że na podstawie art. 75 § 1 ordynacji podatkowej kwestionuje zasadność pobrania przez płatnika A S.A. podatku od zasądzonego odszkodowania z tytułu bezprawnego zwolnienia, które to odszkodowanie Spółka potraktowała jako wynagrodzenie ze stosunku pracy w dniach 26-28 lutego 2010 r.

Naczelnik Urzędu Skarbowego przekazał zgodnie z właściwością przedmiotowy wniosek do załatwienia Naczelnikowi Urzędu Skarbowego, który pismem z dnia 16 listopada 2011 r. wezwał W. W. do złożenia korekty zeznania rocznego PIT-37 za 2010 rok wraz z wyjaśnieniami.

W odpowiedzi na powyższe W. W. oświadczył, że nie składał wniosku o stwierdzenie nadpłaty podatku w kwocie 30.006 zł, wyjaśniając jednocześnie, że wniosek z 20 października 2011 r. dotyczy stwierdzenia braku zasadności pobrania podatku wraz z wnioskiem o zwrot nienależnie pobranego podatku wraz z odsetkami.

Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia 3 lutego 2012 r. odmówił W. W. wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia braku zasadności pobrania podatku przez płatnika A S.A.

Dyrektor Izby Skarbowej po rozpatrzeniu zażalenia W. W. postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2012 r. uchylił w całości postanowienie organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, gdyż rozstrzygnięcie spawy wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części, wskazując jednocześnie okoliczności faktyczne, które wymagały wyjaśnienia.

Postanowieniem z dnia 2 lutego 2012 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął z urzędu postępowanie podatkowe wobec W. W. w celu prawidłowego określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 rok, albowiem organ uzyskał informację o dochodach podatnika zawartą w deklaracji o dochodach oraz o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy PIT- 11 za okres od 26 lutego 2010 r. do 28 lutego .2010 r., wystawioną przez płatnika A Spółka Akcyjna, a nieuwzględnioną przez podatnika w rocznym zeznaniu podatkowym.

Mając na uwadze fakt, że zeznanie PIT-37 za 2010 rok zostało złożone wspólnie przez W. i K. W., organ podatkowy pierwszej instancji postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2012 r. wszczął postępowanie w sprawie rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 rok również w stosunku do K. W..

Postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2012 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego połączył prowadzone postępowania podatkowe w jedno postępowanie w sprawie rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 rok W. i K. W..

Decyzją z dnia 8 czerwca 2012 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił W. W. stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 rok.

W. W. korzystając z przysługującego prawa, wniósł pismem z dnia 18 czerwca 2012 r. odwołanie od wskazanej decyzji, kwestionując jej zasadność.

W toku prowadzonego postępowania odwoławczego, W. W. w piśmie z dnia 4 lipca 2012 r. złożył uwagi do stanowiska w przedmiotowej sprawie wyrażonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w piśmie z dnia 28 czerwca 2012 r. Stanowisko swoje uzupełnił w piśmie z dnia 13 lipca 2012 r. oraz w piśmie z dnia 17 września 2012 r. w odpowiedzi na zawiadomienia organu odwoławczego z dnia 29 sierpnia 2012 r. o możliwości wypowiedzenia się co do materiału dowodowego zebranego w przedmiotowej sprawie.

Decyzją z dnia 19 grudnia 2012 r Dyrektor Izby Skarbowej uchylił w całości decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 8 czerwca 2012 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, gdyż jej rozstrzygnięcie wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości. Organ odwoławczy stwierdził, że rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy wymaga przeprowadzenia postępowania przy czynnym udziale strony - W. i K. W., gdyż jako małżonkowie na podstawie przepisów materialnoprawnych są jedną stroną postępowania, oraz z uwagi na fakt, iż jako małżonkowie złożyli wspólne zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu/poniesionej straty w roku podatkowym 2010 na formularzu PIT-37.

Decyzją z dnia 18 lutego 2013 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego, mając na uwadze powyższe zalecenia, jak również dokonując ponownej analizy zebranego materiału dowodowego i po przeprowadzeniu ponownego postępowania podatkowego, odmówił W. i K. W. stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 rok. Organ podatkowy stwierdził bowiem, że powstałą w wyniku odrębnie prowadzonego postępowania podatkowego w zakresie określenia małżonkom W. zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010r. - kwotę do zapłaty w wysokości 831,00 zł, W. W. uiścił w całości, zatem na koncie podatników nie stwierdzono nadpłaty z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 rok.

Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu podatkowego pierwszej instancji, W. W. i K. W., reprezentowana przez W. W. odwołali się od powyższej decyzji, kwestionując jej zasadność. W odwołaniu podatnicy zaskarżonej decyzji zarzucili rażące naruszenie prawa podatkowego oraz praw majątkowych bezprawnie zwolnionego z pracy pracownika, któremu zasądzono odszkodowanie, bez przywrócenia do pracy oraz pogwałcenie praw podatnika do przeprowadzenia postępowania dowodowego, łamania Konstytucji RP przez organ podatkowy, który wydal decyzją z dnia 18 lutego 2013r. na zasadzie uznaniowej z naruszeniem elementarnych zasad postępowania podatkowego, określonych w art. 120-129 ordynacji podatkowej - w tym poprzez wsteczne "zakwalifikowanie zasądzonego w 2010 roku odszkodowania do zerwanego w 2007 roku stosunku pracy i podjęcie decyzji z dnia 18 lutego 2013 r, na podstawie sprefabrykowanych przez byłego pracodawcę dokumentów, potwierdzających rzekome powstanie zobowiązania podatkowego ze stosunku pracy w 2010 roku podatnika, na podstawie których były pracodawca w dniu 26 lutego 2010r. bezprawnie pobrał i odprowadził zaliczkę na podatek dochodowy od zasądzonego odszkodowania z tytułu bezprawnego zwolnienia z pracy w kwocie 30.006.00 zł".

Mając na uwadze powyższe, odwołujący na podstawie art. 233 § 1 ust. 2 ordynacji podatkowej wnieśli o uchylenie w całości zakwestionowanej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 18 lutego 2013 r. i orzeczenia co do istoty sprawy, poprzez stwierdzenie nadpłaty podatku, zgodnie z wnioskiem podatnika z dnia 20 października 2011 r., złożonym w trybie art. 75 § 1 ordynacji podatkowej wraz ze zwrotem nienależnie pobranego podatku w kwocie 30.006,00 zł na podstawie art. 76c ordynacji podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę od dnia 26 lutego 2010 r. na podstawie art. 78 § 1 ordynacji podatkowej.

W odpowiedzi na zawiadomienie z dnia 25 kwietnia 2013r. W. W. złożył uwagi do toczącego się w przedmiotowym zakresie postępowania podatkowego, stanowiące powtórzenie zarzutów zawartych zarówno w treści wniesionego odwołania, jak i w pismach składanych na etapie prowadzonych postępowań podatkowych przez organy podatkowe obu instancji. Podatnik stwierdził, że organy skarbowe, z uwagi na przewlekle prowadzone postępowania podatkowe, dopuściły się rażącego naruszenia art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, w związku z ograniczeniem małżonkom W. prawa do sądu.

Decyzją z dnia 8 maja 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił argumentację zaprezentowaną przez organ I instancji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 8 maja 2013 r. skarżący zarzucili zaskarżonej decyzji:

rażące naruszenie prawa w tym naruszenie art. 2 Konstytucji RP i wyrażoną w tym przepisie zasadę zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa, zasadę ochrony praw nabytych, w tym w odniesieniu do zasądzonego skarżącemu odszkodowania z tytułu bezprawnego zwolnienia z pracy oraz do nabytego świadczenia emerytalnego oraz w związku z naruszeniem zasady lex retro non agit;

rażące naruszenie praworządności z art. 7 Konstytucji RP, w związku z ignorancją przepisów prawa odnoszących się do powstania zobowiązania podatkowego ze stosunku pracy oraz prawa do wystawienia dokumentu PIT-11 oraz pobrania i odprowadzenia podatku przez byłego pracodawcę na podstawie dokumentu, w którym były pracodawca sfałszował informacje dotyczące stosunku pracy skarżącego;

rażące naruszenie art. 53 § 20 Kodeksu karnego skarbowego, w związku z legalizacją organów skarbowych fałszywego PIT-11, oraz innych dokumentów (PIT-4 i Raport RMUA) wystawionych przez spółkę A S.A., w których były pracodawca poświadczył nieprawdę o łączącym skarżącego z byłym pracodawcą stosunku pracy w 2010 roku i pobraniem przez skarżącego rzekomego wynagrodzenia z tytułu rzekomo wykonanej pracy w lutym 2010 roku wynikającej z rzekomo istniejącego w 2010 roku stosunku pracy;

rażące naruszenie art. 11 Kodeksu Pracy oraz art. 24 Konstytucji RP, w związku z uznaniem, że zobowiązanie podatkowe ze stosunku pracy może powstać bez umowy o pracę i odnosić się wstecznie do zerwanej umowy o pracę;

rażące naruszenie art. 4 ordynacji podatkowej, oraz art. 21 § 1 ust. 1 w związku z art. 82 § 1 ust. 1 ordynacji w związku z ignorancją tych przepisów, czego skutkiem było nie wskazanie przez organy podatkowe na zdarzenie, zgodnie z którym w 2010 roku miało powstać rzekome zobowiązanie podatkowe ze stosunku pracy W. W. zwolnionego z pracy w dniu 6 lipca 2007 roku i do pracy w spółce A S.A. nieprzywróconego w wyniku wyroku sądu pracy;

rażące naruszenie art. 75 § 1 ordynacji podatkowej, w związku z trzykrotnym żądaniem przez organ podatkowy I instancji dokonania przez skarżącego korekty zeznania podatkowego za 2010 rok, podając za podstawę swojego żądania art.75 § 3 ordynacji podatkowej oraz w związku z odmową podatnika dokonania korekty w oparciu o fałszywy PIT-11 - podjęcie przez ten organ odrębnego postępowania podatkowego, w wyniku którego małżeństwu W. został naliczony domiar podatkowy z uwzględnieniem nadpłaconego podatku w kwocie 30.006,00 zł;

rażące naruszenie art. 51 ust 4 Konstytucji RP w związku z ustaleniem zobowiązania podatkowego skarżącego ze stosunku pracy na podstawie wystawionego w sposób sprzeczny z ustawą dokumentu PIT-11 przez byłego pracodawcę, któremu ustał obowiązek poboru zaliczek z dniem 6 lipca 2007 roku, tj. z chwilą bezprawnego zwolnienia z pracy W. W., co wynika wprost z przepisu art. 39 ust. 1 i ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych;

rażące naruszenie art. 10 ust. 1 pkt 1 i art. 12 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych poprzez bezprawną modyfikację treści tych przepisów w tym celu, by organy podatkowe mogły "ustalić" - wbrew treści tych przepisów, że źródłem przychodów z tytułu zasądzonego odszkodowania był rzekomo istniejący w 2010 roku stosunek pracy, zaś podatnik - wbrew przepisowi art. 12 ust.4 cyt. ustawy - był w 2010 roku osobą pozostającą w stosunku pracy z byłym pracodawcą;

rażące naruszenie art. 2 ust. 1 pkt 4 oraz art. 32 ust.1 w zw. z art. 31 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, poprzez uznanie, że były pracodawca wypłacił skarżącemu w dniu 26 lutego 2010 roku zasądzone odszkodowanie i pobrał od niego zaliczkę na podatek dochodowy w kwocie 30.006,00 zł na podstawie prawnie skutecznej umowy o pracę, którą spółka A S.A. bezprawnie i jednostronnie zerwała w dniu 6 lipca 2007 roku, zaś Sąd tej umowy nie przywrócił;

rażące naruszenie art. 64 Konstytucji RP, wobec faktu naruszenia innych, słusznie nabytych praw majątkowych skarżącego, w związku z tym, iż zgodnie z ówczesnym prawem, otrzymanie zakwalifikowanego przez organy podatkowe odszkodowania z tytułu bezprawnego zwolnienia z pracy do wynagrodzenia ze stosunku pracy, oznaczałoby pozbawienie skarżącego prawa do nabytego prawa do świadczenia emerytalnego na okres 4-ch lat w przypadku, gdyby skarżący uległ naciskom organu podatkowego I instancji i dokonał korekty zeznania podatkowego za 2010 rok, z uwzględnieniem fałszywego PIT-11, wystawionego przez byłego pracodawcę spółkę A S.A.;

naruszenie art. 145 § 1 ust.1 k.p.a. przy podejmowaniu decyzji z dnia 8 maja 2013r. w związku z ustaleniem istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych w oparciu o fałszywe dowody, tj. bezprawnie wystawione przez byłego pracodawcę dokumenty w lutym 2010r. (PIT-11, PIT-4 oraz raport RMUA do ZUS), w których spółka A S.A. podała fałszywe informacje o zatrudnieniu W. W. w spółce w momencie wypłaty zasądzonego odszkodowania;

rażące naruszenie art. 39 , art. 52, art. 45, art. 47. § 1, a art. 56 § 1 i art. 58 Kodeksu pracy, oraz art. 21 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w związku z uznaniem, że zasądzone W. W. odszkodowanie nie wynikało z przepisów odrębnych ustaw, lecz było "korzyścią" dla podatnika, chociaż skarżący został bezprawnie zwolniony w trybie art. 52 Kp w okresie, gdy był pod ochroną z art. 39 Kp. i nie został w wyniku wyroku sądu pracy do pracy przywrócony;

rażące naruszenie art. 120 i 121 ordynacji podatkowej w związku z ignorancją dowodu ze świadectwa pracy, wystawionego przez byłego pracodawcę, w którym spółka A potwierdziła na podstawie art. 97 § 3 KP, że rozwiązanie ze skarżącym umowy o pracę bez wypowiedzenia z jego winy nastąpiło z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu w tym trybie umów o pracę;

rażące naruszenie art. 2, 7 oraz 10 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez bezprawną modyfikację wyroków sądów pracy, które wg uznania organów podatkowych nie przyznały skarżącemu odszkodowania z tytułu bezprawnego zwolnienia z pracy na podstawie przepisów odrębnych ustaw, lecz zaległe wynagrodzenie z rzekomo istniejącego w 2010 roku stosunku pracy;

pogwałcenie prawa do obrony skarżących, zagwarantowanych przez Konstytucję RP (por. art. 42 ust. 2), jak i Konwencję o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (por. art. 6) w związku z rażącym naruszeniem art. 123 oraz art. 180 § 1 oraz art. 188 ustawy z dnia 29 sierpnia 1977r. Ordynacja podatkowa - poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, który tę decyzję podjął odmawiając skarżącemu przeprowadzenie postępowania dowodowego z istotnych dla sprawy dokumentów, wyszczególnionych w piśmie skarżących z dnia 2 stycznia 2013 r.;

rażące naruszenie art. 120 i 121 § 1 ordynacji podatkowej, w związku pominięciem przepisów prawa i posługiwaniem się regułą interpretacyjną w procesie wykładni przepisów prawa, z pominięciem wszystkich przepisów, odnoszących się do powstania zobowiązania podatkowego ze stosunku pracy, a także wbrew istniejącym w podobnych sprawach orzeczeniom, co przesądza o braku zaufania do organów państwa, wydających odmienne decyzje w podobnych sprawach;

rażące naruszenie art. 125 ordynacji podatkowej, w związku z biurokratycznymi i pozorowanymi działaniami organów skarbowych, w wyniku których ostateczna decyzja zapadła po 18-miesiącach od złożenia przez skarżącego wniosku w trybie art. 75 § 1 ordynacji podatkowej o nadpłatę nienależnie pobranego podatku. W związku z powyższym, organy skarbowe naruszyły art. 45 Konstytucji oraz art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka.

W związku z powyższym skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, a w konsekwencji decyzji Naczelnika Urzędu skarbowego z dnia 18 lutego 2013 r. oraz nakazanie zwrotu kwoty 30.006.00 zł nienależnie pobranego podatku wraz z odsetkami za zwłokę od dnia 26 lutego 2010r., tj. od daty, gdy nienależny podatek został pobrany z zasądzonego skarżącemu odszkodowania.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga W. i K. W. nie jest zasadna.

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze.zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270) – zwanej w dalszej części p.p.s.a, stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

W pierwszej kolejności Sąd stwierdził, że przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 8 maja 2013 r. utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 18 lutego 2013 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r., natomiast zarzuty skargi koncentrują się w swojej istocie wokół kwestii prawidłowości określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. Sąd nie jest władny do rozstrzygnięcia w przedmiotowym postepowaniu zarzutów skargi dotyczących określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r., jak tego oczekiwali skarżący. W kwestii zasadności rozstrzygnięcia organów podatkowych w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. Sąd wypowiedział się w odrębnym postępowaniu prowadzonym pod sygn.. akt I SA/Gd 192/13. W uzasadnieniu wyroku Sąd dokonał szczegółowej analizy poszczególnych zarzutów skargi.

Uznając za chybione zarzuty skarżących dotyczące rozstrzygnięcia w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym za 2010 r. Sąd z urzędu poddał kontroli pod względem legalności rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r.

Sąd stanął na stanowisku, że postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją przeprowadzone zostało zgodnie z regułami określonymi w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz.749) a określona wysokość zobowiązania podatkowego jest konsekwencją prawidłowo ustalonego stanu faktycznego sprawy, całokształtu zebranego materiału dowodowego i obowiązujących przepisów prawa.

W ocenie Sądu, Naczelnik Urzędu Skarbowego prawidłowo uznał, że wniosek W. W. z dnia 20 października 2011 r. o stwierdzenie braku zasadności pobrania podatku wraz z wnioskiem o zwrot nienależnie pobranego podatku wraz z odsetkami, jest w swojej istocie wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010r., złożonym przez W. W. w imieniu obojga małżonków: W. i K. W..

Zdaniem Sądu organ podatkowy zasadnie wskazał, że w myśl art 72 § 1 pkt 2 ordynacji podatkowej za nadpłatę uważa się kwotę podatku pobraną przez płatnika nienależnie lub w wysokości większej od należnej. Przy czym jak stanowi art. 73 § 1 pkt 2 tej ustawy nadpłata powstaje, z zastrzeżeniem § 2, z dniem pobrania przez płatniku podatku nienależnego lub w wysokości większej od należnej.

W myśl art. 75 § 1 powołanej ustawy jeżeli podatnik kwestionuje zasadność pobrania przez płatnika podatku albo wysokość pobranego podatku, może złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku.

Zgodnie z art. 76c ordynacji podatkowej nadpłatę wynikającą z zaliczek na podatek zwraca się po zakończeniu okresu, za który rozlicza się podatek. Jeżeli jednak nadpłata wynika z decyzji stwierdzającej nadpłatę, wydanej w związku z art. 75 § 1, zwrot nadpłaty następuje w terminie 30 dni od dnia wydania tej decyzji.

W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że instytucja nadpłaty w prawie podatkowym odnosi się wyłącznie do podatku, nie zaś do zaliczek na podatek. Nadpłata w podatku dochodowym od osób fizycznych powstaje dopiero po rozliczeniu rocznym. Zwrot nadpłaty wynikającej z wpłaconych zaliczek następuje po zakończeniu okresu, za który rozlicza się podatek (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 6 marca 2008 r., sygn. akt I SA/Rz 21/08).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, Sąd uznał, że brak jest podstaw do stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. W. i K.ie W., albowiem mając na uwadze art. 73 § 1 pkt 2 tej ustawy nadpłata powstaje, z zastrzeżeniem § 2, z dniem pobrania przez płatnika podatku nienależnego lub w wysokości większej od należnej, a w niniejszej sprawie do takiej sytuacji nie doszło.

Sąd stanął na stanowisku, że z uwagi na fakt, iż w świetle dotychczasowego orzecznictwa sądowoadministracyjnego oraz doktryny postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty ma ewidentnie charakter wtórny w stosunku do mającego charakter zasadniczy (pierwotny) postępowania w sprawie określenia zobowiązania podatkowego, to tym samym skoro w powołanej sprawie sygn. akt I SA/Gd 192/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku przesądził o prawidłowości decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 19 grudnia 2012 r. utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 8 czerwca 2012 r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r., nie można było stwierdzić, że w niniejszej sprawie wystąpiła nadpłata w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r.

Marginalnie Sąd wskazuje, że badając niniejszą sprawę nie stwierdził naruszenia przez organy podatkowe przepisów ordynacji podatkowej poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego powstania zobowiązania podatkowego ze stosunku pracy. W ocenie Sądu organy podatkowe obu instancji działały na podstawie przepisów prawa, w toku postępowania podejmowały wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, zapewniły skarżącemu czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwiły wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Zebrany materiał dowodowy i jego ocena są spójne i logiczne. Wbrew odmiennej ocenie skarżących organy podatkowe oceniając przedmiotową sprawę wywiodły prawidłowe wnioski, nie przekroczyły zasady swobodnej oceny dowodów, wyjaśniając przy tym zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy załatwianiu sprawy, tj. zgodnie z zasadą przekonywania stron. Tym samym wyjaśniając stan faktyczny nie naruszyły przepisów art 120. art. 121 § 1 ordynacji podatkowej. Natomiast sam fakt, że treść zaskarżonej decyzji z dnia 8 maja 2013 r. i poprzedzającej ją decyzji organu podatkowego pierwszej instancji jest odmienna od żądania skarżących nie stanowi w żaden sposób o naruszeniu wskazanych zasad ogólnych dotyczących postępowania podatkowego oraz naruszeniu przepisów prawa materialnego będącego podstawą wydania zaskarżonej decyzji.

W kontekście powyższego - wbrew odmiennemu twierdzeniu skarżących, zdaniem Sądu przy rozstrzyganiu sprawy w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty nie doszło do rażącego naruszenia zasad wskazanych w licznie powołanych przez skarżących przepisach Konstytucji RP, jak i kodeksu pracy, kodeksu postępowania administracyjnego, kodeksu karnego skarbowego. W ocenie Sądu nie doszło również do naruszenia przepisów prawa materialnego - ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jak i proceduralnego w związku z przepisami ordynacji podatkowej.

Konsekwencją powyższej konstatacji była odmowa stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r.

Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie nie doszło także do rażącego naruszenia art. 125 ordynacji podatkowej. Podkreślić należy, że o każdym niezałatwieniu sprawy w terminie wraz z podaniem przyczyny zwłoki strona była informowana, co potwierdza materiał dowodowy. Nadmienić przy tym należy, że sprawa nie została załatwiona w wyniku ponaglenia lecz rozpatrzenia sprawy w postępowaniu.

Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a., nie stwierdził naruszeń prawa materialnego ani też przepisów postępowania, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Z uwagi na całokształt przedmiotowej sprawy, zdaniem Sądu brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 8 maja 2013 r. i w konsekwencji decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 18 lutego 2013 r.

Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.