Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 170/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-09-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Finanse publiczne
Skarżony organ: Marszałek Województwa
Treść wyniku: Stwierdzono bezskuteczność zaskarżonej czynności
Powołane przepisy: article: art. 15zzzzzl5  ust. 11  pkt 3b
journal: Dz.U. 2020 poz 374
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędziowie Sędzia WSA Marzanna Sałuda (spr.), Asesor WSA Piotr Pyszny, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2022 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa C Spółka Akcyjna z siedzibą w C. na czynność Marszałka Województwa [...] w przedmiocie odrzucenia wniosków o wypłatę wsparcia finansowego dla przewoźnika wykonującego regularne przewozy w związku z COVID-19 1. stwierdza bezskuteczność zaskarżonej czynności, 2. zasądza od Marszałka Województwa [...] na rzecz strony skarżącej kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest czynność Marszałka Województwa [...] w przedmiocie odrzucenia wniosków o wypłatę wsparcia finansowego dla przewoźnika wykonującego regularne przewozy w związku z COVID -19 złożonych przez P. S.A. w C. - dalej strona, skarżący -. W podstawie prawnej wniosku wskazano art. 15zzzzl5 ustawy z dnia 2.03.2020r o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (DZ. U. z 2020r poz. 1842 ze zm.).

Stan sprawy jest następujący;

Strona w dniu 13.12.2021r. złożyła w Urzędzie Marszałkowskim Województwa [...] wnioski o wypłatę wsparcia finansowego dla przewoźnika wykonującego regularne przewozy. Wnioski dotyczyły wypłaty wsparcia za miesiące od stycznia 2021r. do maja 2021r.

We wnioskach wnoszono o kwoty wsparcia w zależności od osiąganych wyników finansowych w odniesieniu do wozokilometra przewozu za objęty wsparciem roku 2021 dany miesiąc prowadzenia działalności.

W dniu 22.12.2021 r. Marszałek Województwa [...] – dalej organ pismem nr [...] odrzucił wnioski strony o wypłatę wsparcia .

Wskazał przy tym, iż w nawiązaniu do przesłanych wniosków strony o przyznanie wsparcia finansowego w związku z Covid-19, za miesiące obowiązywania ograniczeń w przemieszczaniu się środkami publicznego transportu zbiorowego stwierdzono, iż wnioski zostały odrzucone w związku z niespełnieniem wymogów formalno-prawnych.

Zaznaczył, iż jednym z załączników do wniosków o wsparcie jest oświadczenie Przewoźnika określające, czy na dzień 31.12.2019 r. przedsiębiorstwo znajdowało się w trudnej sytuacji. W emailu przesłanym dnia 16 grudnia 2021 r. ([...]) Prezes Spółki po zasięgnięciu opinii prawnej poinformował o wycofaniu wcześniej złożonych do wniosków o wsparcie oświadczeń, z których wynikało że na dzień 31.12.2019 r. przedsiębiorstwo nie znajdowało się w trudnej sytuacji. Poinformował, iż z uwagi na wysokość niepokrytych strat przewyższających 50% wysokości kapitału zarejestrowanego Spółka znajdowała się w trudnej sytuacji finansowej.

Pismem z dnia 17.12.2021 r. strona przesłała korektę złożonych wniosków wraz z oświadczeniami, że na dzień 31.12.2019 r. znajdowała się w trudnej sytuacji w rozumieniu rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz. Urz. UE L 187 z 26.06.2014, str. 1, z póżn. zm.).

Organ podniósł, iż zgodnie z art. 15zzzzl5 ust. 11 pkt 3b ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVlD-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jednolity Dz.U. z 2021 r. poz. 2095) wsparcie nie może być udzielone beneficjentowi, który w dniu 31 grudnia 2019r znajdował się w rudnej sytuacji w rozumieniu rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz. Urz. UE L 187 z 26.06.2014, str. 1, z póżn. zm.), z wyjątkiem mikroprzedsiębiorców i małych przedsiębiorców, którzy w dniu 31 grudnia 2019 r. znajdowali się w trudnej sytuacji, pod warunkiem, że nie są oni objęci zbiorowym postępowaniem upadłościowym na podstawie prawa krajowego oraz nie otrzymali pomocy na ratowanie ani pomocy na restrukturyzację.

Wskazał, iż zgodnie ze złożonym do wniosku o wsparcie oświadczeniem o spełnieniu kryteriów MŚP, Przedsiębiorstwo w C. Spółka Akcyjna posiada status średniego przedsiębiorstwa.

Poniósł, iż z wytycznych Ministerstwa Infrastruktury przesłanych pismem z dnia 06.07.2021 r. do Marszałków Województw wprost wynika, że ze wsparcia są wyłączeni przewoźnicy, będący średnimi i dużymi przedsiębiorstwami, którzy w dniu 31 grudnia 2019 r. znajdowali się w trudnej sytuacji w rozumieniu ww. rozporządzenia Komisji (UE).

Podsumowując organ zaznaczył, iż wsparcie finansowe nie może być udzielone średniemu przedsiębiorstwu będącemu w dniu 31 grudnia 2019 r. w trudnej sytuacji finansowej. Ustawodawca jasno określił warunki udzielenia pomocy, które są zgodne z warunkami udzielenia pomocy określonymi w Komunikacie Komisji Europejskiej - Tymczasowe ramy środków pomocy państwa w celu wsparcia gospodarki w kontekście trwającej epidemii COVID-19. W związku z powyższym wnioski Spółki o wypłacenie wsparcia podlegają odrzuceniu z powodu niespełnienia ustawowych wymogów do jego uzyskania.

W skardze do WSA w Gliwicach strona zarzuciła organowi naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 7, 77 i 80 k.p.a. w zw. z art. 15zzzzl5 ust. 11 pkt 3b ustawy COVID-19 w zw. z art. art. 2 pkt 18 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz. Urz. UE L 187 z 26.06.2014, str. 1, z późn. zm.) poprzez nie przeprowadzenie czynności dowodowych zmierzających do ustalenia należytego stanu faktycznego, braku podjęcia przez organ wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego w celu ustalenia rzeczywistego stanu finansowego skarżącej co skutkowało uznaniem przez organ, że w niniejszej sprawie nie zachodzą szczególne okoliczności uzasadniające przyznanie skarżącej wsparcia z uwagi na fakt pozostawania przez nią - na dzień 31 grudnia 2019 r. - w trudnej sytuacji, a to z kolei skutkowało przedwczesną odmową przyznania wnioskowanej dotacji, podczas gdy skarżąca na dzień 31 grudnia 2019 r. pomimo, iż podejmowała czynności związane z sanacją (tzw. restrukturyzacja przez likwidację), prowadziła normalną działalność gospodarczą skupiającą się na przewozach pasażerskich, prowadziła w tym czasie normalną działalność gospodarczą, prowadziła negocjacje z gminami z powiatu częstochowskiego w zakresie wykonywania usług przewozów pasażerskich, poszukiwała nowych kontrahentów etc. Co powinno skutkować uznaniem, że na dzień 31 grudnia 2019 r. faktycznie skarżąca nie była w trudnej sytuacji.

W konsekwencji postawionych zarzutów strona wniosła o uchylenie zaskarżonej czynności, zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych.

Ponadto wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z: wniosku z dnia 15.11.2019 r., uchwały Rady Nadzorczej z dnia 15.11.2019 r. na okoliczność wykazania, że faktycznie na dzień 31 grudnia 2019 r. skarżąca nie znajdowała się w trudnej sytuacji.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie .

Wskazał przy tym, iż Prezes Spółki złożył oświadczenie, będące załącznikiem do wniosku o wsparcie, z którego wynikało że na dzień 31.12.2019 r. P. C. w C. S.A. znajdowała się w trudnej sytuacji w rozumieniu rozporządzenia Komisji (UE) nr [...] z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz. Urz. UE L 187 z 26.06.2014, str. 1, z późn. zm.). Spółka jako średnie przedsiębiorstwo będące w trudnej sytuacji w rozumieniu ww. rozporządzenia Komisji (UE) nie może być objęta wsparciem finansowym dla przewoźników autobusowych w związku z COVID-19. Odrzucenie wniosków nastąpiło ze względu na niespełnienie przez Spółkę wymogów ustawowych. Ustawodawca jasno określił warunki udzielenia pomocy, które są zgodne z warunkami udzielenia pomocy określonymi w Komunikacie Komisji Europejskiej - Tymczasowe ramy środków pomocy państwa w celu wsparcia gospodarki w kontekście trwającej epidemii COVID-19.

Działania udzielającego wsparcia miały na celu m. in. pozyskanie od Spółki informacji, czy w dniu 31 grudnia 2019 r. znajdowała się ona w trudnej sytuacji w rozumieniu ww. rozporządzenia Komisji (UE). Fakt ten został potwierdzony w oświadczeniu złożonym przez Prezesa Spółki.

Organ zaznaczył, iż wzór Oświadczenia został opracowany wspólnie przez przedstawicieli wszystkich Urzędów Marszałkowskich, ma zatem charakter ogólnopolski i głównym jego celem jest przyjęcie ustaleń w nim zawartych. Nadto do wniosku o wsparcie wymagane było złożenie kilku oświadczeń, wszystko w celu ustalenia pewnych faktów, a głównie stwierdzenia czy Wnioskodawcy przysługuje wsparcie finansowe zgodnie z zapisami ww. ustawy.

W ocenie organu rozstrzygnięcie udzielającego wsparcia nastąpiło zatem na podstawie stanu faktycznego i było zgodne z ww. przepisami oraz wytycznymi Ministerstwa Infrastruktury przekazanymi do wszystkich Urzędów Marszałkowskich pismem z dnia 06.07.2021 r.

Przyznanie Spółce wsparcia finansowego w związku z COVID-19 byłoby nie tylko niezgodne z zapisami ustawy, ale również niezgodne z warunkami udzielenia pomocy określonymi przez Komisję Europejską.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl § 2 art. 1 ustawy, kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonego aktu, a jedynie uwzględniając skargę może go uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1, skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu.

W pierwszej kolejności odnieść należy się do dopuszczalności zaskarżenia przedmiotowego aktu do sądu administracyjnego.

W ocenie Sądu, zaskarżona czynność dotycząca odrzucenia wniosków o wypłatę wsparcia finansowego dla przewoźnika wykonującego regularne przewozy w związku z COVID -19 za okres od stycznia do maja 2021r. stanowi czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a to oznacza, że przysługuje na nią skarga do sądu administracyjnego.

W orzecznictwie i literaturze przedmiotu przyjmuje się bowiem, że czynności z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.:

- nie mają charakteru decyzji ani postanowienia, a wydawanych w postępowaniu jurysdykcyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym i zaskarżalnych na podstawie art. 3 § 2 pkt 1–3 p.p.s.a.,

- muszą mieć charakter zewnętrzny, tj. muszą być skierowane do podmiotu niepodporządkowanego organizacyjnie ani służbowo organowi wydającemu dany akt lub podejmującemu daną czynność,

- muszą być skierowane do indywidualnego podmiotu,

- muszą mieć charakter publicznoprawny, ponieważ zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. zakresem tego przepisu objęte są "akty i czynności z zakresu administracji publicznej"

- muszą dotyczyć uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, (por. T. Woś (red), H. Knysiak-Molczyk, A. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2016, LEX komentarz do art. 3).

Ostatnia przesłanka oznacza, że musi istnieć ścisły i bezpośredni związek między działaniem lub zaniechaniem określonego działania organu administracji, a możliwością realizacji uprawnienia (obowiązku) wynikającego z przepisu prawa przez podmiot niepowiązany organizacyjnie z organem wydającym dany akt lub podejmującym daną czynność (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2012, s. 32).

Czynność powinna ustalać (odmawiać ustalenia), stwierdzać (odmawiać stwierdzenia), potwierdzać (odmawiać potwierdzenia) określonych uprawnień lub obowiązków określonych przepisami prawa administracyjnego. Musi ona wywoływać dla określonego podmiotu skutki prawne, a więc w sposób prawnie wiążący wpływać na jej sytuację prawną. Musi więc istnieć ścisły związek między ustaleniem, stwierdzeniem lub potwierdzeniem (oraz ich odmowami) a możliwością realizacji uprawnienia.

Odnosząc powyższe do stanu faktycznego i prawnego rozpatrywanej sprawy, w ocenie Sądu, zaskarżona czynność dotycząca odrzucenia wniosków o wypłatę wsparcia finansowego dla przewoźnika spełnia powyższe przesłanki i w konsekwencji stanowi czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a to oznacza, że przysługuje na nią skarga do sądu administracyjnego.

Powyższe stanowisko potwierdza również wykładnia celowościowa przepisu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Sąd wskazuje, że odmienna wykładnia niż zaprezentowana powyżej, prowadziłaby do pozostawienia poza jakąkolwiek kontrolą czynności dotyczących odrzucenia wniosków o wypłatę wsparcia finansowego dla przewoźnika wykonującego regularne przewozy przez Marszałka Województwa [...]. Przepis art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. rozszerza kontrolę sądu administracyjnego poza sferę decyzji i postanowień, będących tradycyjnie przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej. Przepis ten umożliwia sądową kontrolę również takich działań administracji publicznej, które nie są podejmowane w sformalizowanych postępowaniach (jurysdykcyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym) zapewniających ich uczestnikom określone gwarancje procesowe, a dotyczą praw i obowiązków obywateli i innych podmiotów w sferze publicznoprawnej, w stosunkach z organami administracji publicznej. Ustawodawca niniejszym przepisem, zdaniem Sądu, dążył do jak najszerszego zapewnienia indywidualnym jednostkom, prawnej ochrony przed działaniami organów, które wymykają się wszelkiej innej kontroli.

Ponadto należy zwrócić uwagę, że Konstytucja RP gwarantuje każdemu prawo do sądu (art. 45 Konstytucji). Sąd nie ma wątpliwości, że z uwagi na przysługujące prawo do sądu, skarżąca strona powinna dysponować środkiem prawnym pozwalającym jej na wszczęcie skutecznego postępowania sądowego, w przypadku gdy jej wniosek nie został uwzględniony z przyczyn formalnych. Przyjęcie że nie jest dopuszczalna droga zaskarżenia czynności Marszałka Województwa [...] do sądu administracyjnego prowadziłoby faktycznie do naruszenia gwarantowanego skarżącej przez Konstytucję RP prawa do sądu.

W ocenie Sądu czynność Marszałka Województwa [...] wyrażona pismem z 22.12.2021r. polegająca na odrzuceniu wniosków strony o wypłatę wsparcia za okres od stycznia do maja 2021 r. z powołaniem się na wytyczne Ministerstwa Infrastruktury zawartych w piśmie z 06.07.2021 r. w sposób oczywisty narusza prawo albowiem powołane w piśmie organu wytyczne nie stanowią źródeł prawa. Jak stanowi Konstytucja RP w art. 87 żródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia. Źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego ( ust. 2.)

Natomiast wsparcie finansowe przewoźników wykonujących przewozy autobusowe o charakterze użyteczności publicznej zostało uregulowane w art. 15 zzzzl5 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U.2020.1842 t.j.) i w sposób wyczerpujący określa zasady wypłaty tego wsparcia. Zatem na gruncie tej ustawy organ winien dokonać merytorycznej oceny wniosków o wypłatę wsparcia, i to oceny odrębnej, indywidualnej za okresy objęte poszczególnymi wnioskami dotyczącymi okresów od stycznia do maja 2021r.

Jak stanowi art. 15zzzzl5 ust. 1 i ust. 2 ustawy w celu przeciwdziałania skutkom COVID-19 przewoźnicy wykonujący przewozy autobusowe oraz operatorzy przewozów autobusowych o charakterze użyteczności publicznej, z wyłączeniem komunikacji miejskiej, otrzymują wsparcie finansowe za miesiące obowiązywania ograniczeń w przemieszczaniu się środkami publicznego transportu zbiorowego w zakresie liczby zajętych miejsc siedzących albo miejsc siedzących i stojących w stosunku do dokumentacji technicznej lub techniczno-ruchowej pojazdu, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2021 r.

Wysokość wsparcia, o którym mowa w ust. 1, ustala się dla każdego z beneficjentów przez porównanie poniesionych kosztów i osiągniętych przychodów w przeliczeniu na pracę eksploatacyjną zrealizowaną za każdy miesiąc roku 2019 w stosunku do poniesionych kosztów i osiągniętych przychodów w przeliczeniu na pracę eksploatacyjną zrealizowaną za ten sam miesiąc roku 2021. (ust. 2.) .

Wsparcie, o którym mowa w ust. 1, jest należne beneficjentowi, w przypadku gdy: 1) z porównania, o którym mowa w ust. 2, wynikać będzie pogorszenie wyniku finansowego w odniesieniu do wozokilometra przewozu za objęty wsparciem miesiąc roku 2021 oraz 2 w miesiącu objętym wsparciem utrzymana została praca eksploatacyjna wyrażona w wozokilometrach na poziomie tego samego miesiąca roku 2019, a w przypadku obniżenia pracy eksploatacyjnej kwota wsparcia ulega proporcjonalnemu zmniejszeniu. (......) .

Ust.8. Środki finansowe są przekazywane przez właściwego miejscowo marszałka województwa na podstawie wniosków składanych przez przewoźnika, o którym mowa w ust. 1, lub organizatora publicznego transportu zbiorowego na podstawie wniosku złożonego przez operatora, o którym mowa w ust. 1, zawierających kalkulację wnioskowanych kwot wsparcia w ujęciu miesięcznym wraz z oświadczeniem o prawidłowości danych w nich ujętych.

Ust.9 W celu weryfikacji danych ujętych we wniosku, o którym mowa w ust. 8, właściwy miejscowo marszałek województwa może:

1) żądać od przewoźnika oraz organizatora, o których mowa w ust. 1, dokumentów potwierdzających informacje zawarte we wniosku;

2) przeprowadzać kontrole i zlecać - na koszt beneficjentów - ich przeprowadzenie.

Ust. 10 W przypadku gdy łączna kwota wsparcia, o którym mowa w ust. 1, dla pojedynczego beneficjenta za wszystkie miesiące 2021 r. przekracza kwotę 500 000 zł, przeprowadzenie kontroli ma charakter obligatoryjny.

Ust. 11 Wsparcie, o którym mowa w ust. 1, stanowi pomoc publiczną podlegającą notyfikacji Komisji Europejskiej i może być udzielane:

1) zgodnie z postanowieniami zawartymi w decyzji Komisji Europejskiej, wydanej w wyniku notyfikacji;

2) nie wcześniej niż od dnia następującego po dniu wydania przez Komisję Europejską decyzji o zgodności tej pomocy z rynkiem wewnętrznym Unii Europejskiej;

3) zgodnie z warunkami udzielania pomocy określonymi w komunikacie Komisji Europejskiej - Tymczasowe ramy środków pomocy państwa w celu wsparcia gospodarki w kontekście trwającej epidemii COVID-19, w szczególności:

a) łączna kwota wsparcia nie może przekroczyć 1,8 mln euro brutto dla pojedynczego beneficjenta,

b) wsparcie nie może być udzielone beneficjentowi, który w dniu 31 grudnia 2019 r. znajdował się w trudnej sytuacji w rozumieniu rozporządzenia Komisji (UE) nr [...] z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz. Urz. UE L 187 z 26.06.2014, str. 1, z późn. zm.), z wyjątkiem mikroprzedsiębiorców i małych przedsiębiorców w rozumieniu załącznika I do tego rozporządzenia, którzy w dniu 31 grudnia 2019 r. znajdowali się w trudnej sytuacji, pod warunkiem że nie są oni objęci zbiorowym postępowaniem upadłościowym na podstawie prawa krajowego oraz nie otrzymali pomocy na ratowanie ani pomocy na restrukturyzację,(......).

Przywołane regulacje określają zatem w sposób wyczerpujący zasady wypłaty wsparcia finansowego przewoźników wykonujących przewozy autobusowe o charakterze użyteczności publicznej.

W ocenie Sądu, marszałek do którego wpłynęły wnioski o wsparcie winien był w oparciu o materialnoprawną podstawę złożonych wniosków dokonać ich analizy i zasadności . Skoro ustawodawca jasno określił warunki udzielenia pomocy, które są zgodne z warunkami udzielenia pomocy określonymi w Komunikacie Komisji Europejskiej - Tymczasowe ramy środków pomocy państwa w celu wsparcia gospodarki w kontekście trwającej epidemii COVID-19 obowiązkiem organu było ich sprawdzenie na kanwie danych podanych szczegółowo w treści wniosków za poszczególne okresy 2021r. objęte złożonymi wnioskami. Przyjęcie bez jakiejkolwiek analizy złożonych wniosków o wsparcie za niespełniające warunków ustawowych i ich odrzucenie oznacza iż w istocie sprawy zaskarżona czynność została podjęta bez prawidłowego zastosowania norm prawa materialnego, to jest art. Art. 15zzzzl5 ustawy -COVID 19 .

W tym stanie rzeczy Sąd na mocy art. 146 § 1 p.p.s.a., stwierdził bezskuteczność zaskarżonej czynności. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a.

Zalecenia co do dalszego procedowania w sprawie wynikają z treści orzeczenia. Rozpoznając ponownie sprawę organ winien odrębnie rozpoznać każdy z wniosków o wypłatę wsparcia finansowego dotyczących poszczególnych miesięcy 2021r w przedmiocie których strona skarżąca je złożyła.