Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 364/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2013-10-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 1 pkt 3, art. 30 pkt 11
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 2 pkt 11
journal: Dz.U. 2005 nr 240 poz 2027
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Janowska Sędziowie WSA Grażyna Jeżewska – spr. WSA Elżbieta Naumowicz Protokolant St. inspektor sądowy Katarzyna Stec po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 października 2013 r. sprawy ze skargi R. L. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 12 lipca 2013 r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia robót budowlanych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie sądowoadministracyjnej stanowi decyzja Wojewody Opolskiego z dnia 12 lipca 2013 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty Opolskiego z dnia 22 marca 2013 r., wnoszącą sprzeciw do wykonania robót budowlanych polegających na budowie przydomowej oczyszczalni ścieków socjalno – bytowych o przepustowości do 0,6 m3 na dobę, w [...] przy ul. [...] , na działce oznaczonej w operacie ewidencji gruntów i budynków numerem A..

Wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w następującym stanie faktycznym.

R. L. pismem z 15 marca 2013 r., działając przez pełnomocnika J. R., zgłosił zamiar przystąpienia do wykonywania robót budowlanych, polegających na budowie przydomowej oczyszczalni ścieków w [...] przy ul. [...] . Do zgłoszenia załączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz opis techniczny przedmiotowej inwestycji.

Starosta Opolski decyzją z dnia 22 marca 2013 r., nr [...], na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego, wniósł sprzeciw na wykonanie ww. inwestycji z uwagi na jej niezgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wsi [...] , który - zdaniem organu - dopuszcza odprowadzanie ścieków wyłącznie do szczelnego wybieralnego zbiornika na ściek do czasu wybudowania sieci kanalizacyjnej.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący, powołując się na przepisy art. 30 31, 41 - 47, 64, 74 i 77 - 86 Konstytucji oraz na przepisy art. 6 - 13 i 139 Kodeksu postępowania administracyjnego wskazał, że plany inwestycyjne gminy odnośnie wybudowania kanalizacji nie mogą wyłączać uprawnień właściciela nieruchomości do budowy przydomowej oczyszczalni ścieków. Nadto poinformował o bardzo złym stanie technicznym obecnego zbiornika na ścieki socjalno – bytowe.

Wojewoda Opolski uzupełnił akta administracyjne o uwierzytelniony wypis i wyrys obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi [...] dla działki oznaczonej w operacie ewidencji gruntów i budynków numerem A.. Ponadto pismem z dnia 14 czerwca 2013 r. zwrócił się do strony o uzupełnienie, w terminie 14 dni od otrzymania niniejszego pisma, zgłoszenia przedmiotowej inwestycji o opinię Powiatowego Zespołu Uzgadniania Dokumentacji Projektowej, celem dokonania oceny, czy zgłoszenie planowanej budowy przydomowej oczyszczalni ścieków w [...] przy ul. [...] nie narusza istniejącego lub projektowanego uzbrojenia terenu. W wyznaczonym terminie strona nie uzupełniła zgłoszenia o wymaganą opinię. Jednocześnie pismem z dnia 2 lipca 2013 r., poinformowała organ, że - jej zdaniem - zgłoszona przydomowa oczyszczalnia ścieków nie jest elementem uzbrojenia terenu, bowiem składać będzie się m.in. z przepływowych szczelnych osadników, a nie jak wskazał organ z podziemnego zbiornika. Nadto jednym z jej elementów składowych nie są rury kanalizacyjne, lecz rury tego samego rodzaju specjalnie "otworowane-owiercone", a więc rury dziurawe, jako drenaż rozsączający. Zarzuciła, że na podstawie decyzji z dnia 6 maja 2013 r., w tej samej miejscowości, jej sąsiad J. C. będzie budował przydomową oczyszczalnię ścieków, bez wymaganej przez organ od skarżących opinii Powiatowego Zespołu Uzgodnienia Dokumentacji Projektowej.

Decyzją z dnia 12 lipca 2013 r., nr [...], Wojewoda Opolski działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 - dalej zwanej K.p.a.) i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623, ze zm. - dalej zwanej Prawem budowlanym), utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podał, że badając dokonane zgłoszenie pod względem zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wsi [...] zatwierdzonego uchwałą nr XXXI/258/06 Rady Miejskiej w Popielowie z 3 lutego 2006 r. (Dz. Urz. Województwa Opolskiego z 30 marca 2006 r. nr 22, poz. 749) ustalił, iż nieruchomość oznaczona w operacie ewidencji gruntów i budynków jako działka nr A., na której planowana jest inwestycja, położona jest w granicach jednostki planistycznej oznaczonej symbolem MN3 - tereny istniejącej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz R1 - tereny rolnicze. Z załączonej do zgłoszenia mapy wynika, że planowana oczyszczalnia ścieków socjalno-bytowych usytuowana jest na terenie oznaczonym symbolem MN3. Podał, że w rozdziale III planu opisującego zasady obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunalnej, w § 52 pkt 2 lit. a wskazano jak ma się odbywać odprowadzanie ścieków bytowych, tj. "na komunalną oczyszczalnie ścieków (K), centralnym systemem kanalizacji sanitarnej; do czasu realizacji sieci na terenach istniejącej i planowanej zabudowy dopuszcza się gromadzenie ścieków w zbiornikach bezodpływowych pod warunkiem zapewnienia ich odbioru i oczyszczenia". Wobec tego wywiódł, że w treści planu nie ma zapisu, na który powołał się Starosta. Zdaniem organu, z analizy przepisów planu nie wynika zakaz zastosowania zaproponowanego przez skarżącego rozwiązania odprowadzania ścieków na terenie, który nie jest skanalizowany. Dlatego uznał, iż zaprojektowana przydomowa oczyszczalnia ścieków jest zgodna z wymogami planu. Jednak utrzymał w mocy decyzję Starosty Opolskiego, ponieważ inwestor nie uzupełnił na wezwanie organu odwoławczego przedmiotowego zgłoszenia o uzgodnienie z Powiatowym Zespołem Uzgadniania Dokumentacji Projektowej. W tym zakresie powołał się na treść art. 2 pkt 11 i art. 27 ust. 2 pkt 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego (Dz. U. z 2010 r. nr 193, poz. 1287, ze zm.) oraz § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 2 kwietnia 2001 r. w sprawie geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia terenu oraz zespołów uzgadniania dokumentacji projektowej (Dz. U. z 2001 r. nr 38, poz. 455). Opierając się na załączonym do zgłoszenia opisie technicznym, podniósł, że mechaniczno - biologiczna przydomowa oczyszczalnia ścieków po wybudowaniu będzie stanowiła element uzbrojenia terenu, gdyż będzie składać się z przepompowni, rur kanalizacyjnych prowadzących nieczystości do zbiorników, które przebiegać będą przez działkę nr A., pod jej powierzchnią. Odnosząc się do podniesionego w piśmie z dnia 2 lipca 2013 r. zarzutu skarżącego dotyczącego kwestii, że w tej samej miejscowości będzie budowana przydomowa oczyszczalnia ścieków na podstawie decyzji Wojewody Opolskiego z dnia 6 maja 2013 r. bez żądanego od niego uzgodnienia, organ podał, iż każda sprawa rozpatrywana jest indywidualnie.

W konsekwencji, z uwagi na brak uzupełnienia przedmiotowego zgłoszenia o wymagane uzgodnienia projektowanej przydomowej oczyszczalni ścieków z Zespołem Uzgodnienia Dokumentacji Projektowej, Wojewoda Opolski zgodził się z rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji, utrzymując w mocy decyzję wnoszącą sprzeciw do zgłoszenia przydomowej oczyszczalni ścieków.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego R. L. wniósł o uchylenie powyższej decyzji, zarzucając jej naruszenie przytoczonych w odwołaniu przepisów Konstytucji RP oraz art. 2 pkt 11 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Powołując się na art. 29, 29a i 30 Prawa budowlanego wywiódł, że w zgłoszeniu przydomowej oczyszczalni ścieków nie jest wymagany projekt zagospodarowania działki lub terenu z opisem technicznym instalacji, wykonany przez projektanta posiadającego odpowiednie uprawnienie budowlane. Wyjaśniał, że w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ustawodawca jednoznacznie nazwał podstawową część przydomowej oczyszczalni jako "przepływowe, szczelne osadniki", zatem organ w sposób nieuprawniony podaje w decyzji, że elementem składowym oczyszczalni jest "zbiornik". Zbiorniki gromadzą ściek a przepływowe szczelne osadniki, powodują wytrącanie i gromadzenie się osadu na ich dnie. Wpływający ściek socjalno-bytowy oraz praca bakterii beztlenowych powoduje rozkład - ulegają sedymentacji zawiesin opadających, flotacji tłuszczów i piany fermentacyjnej oraz fermentacji zgromadzonych osadów, a podczyszczony ściek dalej przepływa na poletka filtracyjne. Powtórzył, że jednym z elementów składowych przydomowej oczyszczalni ścieków nie są rury kanalizacyjne, których zadaniem jest możliwość bezpiecznego transportu ścieku surowego, jak to przyjął organ, lecz rury tego samego rodzaju specjalnie "otworowane-owiercone". Zadaniem ich jest równomierne wydawanie podczyszczonego ścieku po poletku filtracyjnym. Natomiast przydomowa oczyszczalnia ma być podłączona do istniejącego już przyłącza kanalizacyjnego budynku. Ponownie zarzucił organowi niekonsekwencję, powołując się na decyzję administracyjną z dnia 6 maja 2013 r., w której Wojewoda zezwolił J. C. na wykonanie przydomowej oczyszczalni ścieków bez nałożenia obowiązku uzyskania opinii Zespołu Uzgadniania Dokumentacji Projektowej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. - zwanej dalej P.p.s.a.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.).

Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c).

Przeprowadzona w niniejszej sprawie przez Sąd, według powyższych kryteriów, kontrola legalności wykazała, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania w stopniu, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

Przyjdzie przypomnieć, że przedmiotem kontroli tut. Sądu jest decyzja Wojewody Opolskiego z dnia 12 lipca 2013 r., która utrzymała w mocy decyzję Starosty Opolskiego z dnia 22 marca 2013 r. wnoszącą sprzeciw do zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie przydomowej oczyszczalni ścieków socjalno-bytowych o przepustowości do 0,6 m³ na dobę w [...] przy ul. [...] , na działce oznaczonej w operacie ewidencji gruntów i budynków numerem A..

Przyjdzie odnotować, że podstawą prawną zaskarżonej decyzji jest ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane (Dz. U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623, ze zm. – dalej zwana także Prawem budowlanym). Ustawa ta w art. 1 stanowi, że normuje działalność obejmującą sprawy projektowania, budowy, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych oraz określa zasady działania organów administracji publicznej w tych dziedzinach. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że zgłoszone przez skarżącego przedsięwzięcie nie wymaga pozwolenia na budowę, a jedynie zgłoszenia, zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Natomiast w przepisie art. 30 ust. 5 tej ustawy określono, iż do robót budowlanych wymagających zgłoszenia można przystąpić po upływie 30 dni od dnia doręczenia organowi zgłoszenia, jeżeli w tym terminie organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniesie sprzeciwu, dla którego przewidziana została forma decyzji.

Z kolei, w art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego wskazano, że w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na składającego zgłoszenie obowiązek uzupełnienia w określonym terminie brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw, w drodze decyzji. W rezultacie ewentualne nałożenie postanowieniem obowiązku uzupełnienia zgłoszenia musi wynikać nie tylko z właściwie uzasadnionej potrzeby, ale także z obowiązujących przepisów prawa. Dodatkowe szkice, dokumenty uzgodnienia itd. powinny zatem znajdować oparcie w odpowiednich przepisach regulujących np. ochronę środowiska, ochronę przeciwpożarową, wynikać np. z ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 260, ze zm.), ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej ( Dz. U. z 2011 r. nr 212, poz. 1263, ze zm.), z ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne ( Dz. U. z 2012 r., poz. 145, ze zm.), czy jak w kontrolowanej sprawie z ustawy 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. nr 193, poz. 1287, ze zm.). W świetle bowiem art. 27 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne sieć uzbrojenia terenu podlega inwentaryzacji i ewidencji, zaś inwestorzy są obowiązani uzgadniać usytuowanie projektowanych sieci uzbrojenia terenu z właściwymi starostami (ust. 2), którzy prowadzą powiatowy zasób geodezyjny i kartograficzny i zakładają osnowy szczegółowe oraz mają za zadanie koordynować usytuowanie projektowanych sieci uzbrojenia terenu - art. 7d pkt 1, 2 i 3 ww. ustawy. Jednocześnie podnieść należy, że ustawodawca nie definiuje w Prawie budowlanym pojęcia uzbrojenia terenu, jak i sieci uzbrojenia terenu. Przez uzbrojenie terenu należy rozumieć urządzenia, o których mowa w art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. nr 102, poz. 651, ze zm.), czyli wybudowanego pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodu lub urządzenia wodociągowego, kanalizacyjnego, ciepłowniczego, elektrycznego, gazowego i telekomunikacyjnego. Natomiast definicję sieci uzbrojenia terenu zawiera art. 2 pkt 11 przywołanej ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, stanowiący, że za sieć uzbrojenia terenu rozumie się wszelkiego rodzaju nadziemne, naziemne i podziemne przewody i urządzenia: wodociągowe, kanalizacyjne, gazowe, cieplne, telekomunikacyjne, elektroenergetyczne i inne, z wyłączeniem urządzeń melioracji szczegółowych, a także podziemne budowle, jak tunele, przejścia, parkingi zbiorniki itp. Przy czym zawarte w tym ostatnim przepisie wyliczenie rodzajów urządzeń infrastruktury technicznej nie może być uznane za wyliczenie enumeratywne (wyczerpujące) i stanowić zamknięty katalog tych urządzeń. Skoro bowiem ustawodawca posłużył się wyrażeniem "wszelkiego rodzaju" oraz "itp.", to należy uznać, że wyliczenie to ma charakter przykładowy.

Wobec powyższego, uprawniony jest pogląd organu odwoławczego, że przedmiotowa oczyszczalnia stanowi element sieci uzbrojenia terenu w rozumieniu art. 2 pkt 11 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Wprawdzie, jak słusznie zauważył skarżący, organ ten niedokładnie opisał przedmiotowe przedsięwzięcie, jednak Sąd podziela powyższy pogląd zważywszy, iż między innymi, elementem składowym przedmiotowej oczyszczalni są: osadnik gnilny przepływowy 3-komorowy, pompownia, rozdzielacz ścieków z rurek i kształtek PCV średnicy 110 mm, rury kanalizacyjne prowadzące nieczystości do zbiorników, które przebiegać będą przez działkę nr A., pod jej powierzchnią. Jeśli bowiem stosownie do regulacji art. 2 pkt 11 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne sieć uzbrojenia terenu to wszelkiego rodzaju naziemne i podziemne przewody i urządzenia, w tym kanalizacyjne, to indywidualna przydomowa oczyszczalnia ścieków, składająca się również z rur i zbiorników podziemnych wraz z przyłączem do budynku odpowiada definicji podanej we wskazanym wyżej przepisie. Podobne stanowisko zaprezentował Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 10/10, jak też z dnia 12 maja 2011, sygn akt II OSK 813/10 (opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http:// orzeczenia. nsa.gov.pl) i pogląd ten Sąd w pełni podziela. Nadto trzeba podkreślić, iż na podstawie § 8 rozporządzenia z dnia 2 kwietnia 2001 r. Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie geodezyjnej ewidencji sieci uzbrojenia terenów oraz zespołów uzgadniających dokumentacji projektowej (Dz. U. nr 38, poz. 455, ze zm.) uzgodnień projektowanych sieci uzbrojenia terenu dokonuje się na wniosek inwestora, po uprzednim zbadaniu bezkolizyjności usytuowania projektowanych sieci uzbrojenia terenu z już istniejącymi i projektowanymi innymi przewodami i urządzeniami, z obiektami budowlanymi, znakami geodezyjnymi, grawimetrycznymi i magnetycznymi, zielenią wysoką, pomnikami przyrody, a także po zbadaniu ustaleń miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Natomiast w § 10 tego rozporządzenia mówi się o uzgadnianiu sieci będących przyłączami do budynku lub budowli, w części usytuowanej na nieruchomości, w stosunku do której prawo do dysponowania na cele budowlane przysługuje wnioskodawcy, bez rozróżnienia na przyłącza i sieci właściwe.

Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji, wskazać należy, że choć w niniejszej sprawie to organ odwoławczy zamiast organu I instancji wezwał skarżącego pismem z 14 czerwca 2013 r., a nie postanowieniem, do uzupełnienia zgłoszenia inwestora, jednak - w świetle powyższych wywodów - nie ma wątpliwości, że zgłoszenie było niekompletne, albowiem dołączone do niego dokumenty były niewystarczające do rozstrzygnięcia sprawy. Stwierdzić też należy, że tego rodzaju uchybienie organu odwoławczego nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia, a organ w ramach prowadzonego postępowania odwoławczego uprawniony był do nałożenia na skarżącego obowiązku uzupełnienia zgłoszenia przez dostarczenie określonych dokumentów, w tym przypadku opinii Zespołu Uzgadniania Dokumentacji Projektowej. Należy również dostrzec, że organ odwoławczy nieprawidłowo w wezwaniu z dnia 14 czerwca 2013 r., zażądał przedłożenia opinii Zespołu Uzgadniania Dokumentacji Projektowej, gdyż według § 11 ww. rozporządzenia opinia w tym zakresie wyrażana jest przez Przewodniczącego Zespołu Uzgadniania Dokumentacji Projektowej. Uchybienie to jednak nie miało żadnego wpływu na treści rozstrzygnięcia. Obowiązkiem organu administracyjnego jest bowiem ustalenie, czy zamierzone roboty budowlane odpowiadają prawu. Zarówno w literaturze przedmiotu, jak i orzecznictwie konsekwentnie wskazuje się, że organ odwoławczy nie może ograniczać się tylko do kontroli decyzji organu I instancji, ale obowiązany jest ponownie ją rozpoznać i rozstrzygnąć. Wymóg ten podyktowany jest wyrażoną w art. 15 K.p.a. zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 marca 1996 r., sygn. akt II SA/Wr 1996/95 (opubl. ONSA 1997/1/35) podkreślił, że istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, nie zaś na kontroli argumentów podniesionych w stosunku do orzeczenia I instancji. Tak określona kompetencja wynika również z art. 138 K.p.a., który przyznaje organowi kompetencje do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, czego następstwem jest utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji (a nie oddalenie odwołania), bądź uchylenie i zmiana zaskarżonej decyzji (B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz 6. Wydanie Wydawnictwo C.H.BECK str. 592). Odwołanie przenosi bowiem na organ odwoławczy obowiązek rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy rozstrzygniętej decyzją organu I instancji. Organ odwoławczy tylko w ograniczonym zakresie ma kompetencje kasacyjne, co oznacza, że winien rozpatrzyć sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie. Konsekwencją powyższego stanowiska jest przyznanie organowi odwoławczemu kompetencji obejmujących usuwanie naruszenia prawa materialnego i prawa procesowego, których dopuścił się organ I instancji. Ponadto, zdaniem sądu, organ odwoławczy nie mógł, na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., uchylić decyzji o sprzeciwie i przekazać sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji z możliwością ponownego wniesienia sprzeciwu, gdy upłynął termin wniesienia sprzeciwu, określony w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. W takiej sytuacji organ słusznie ograniczył się do utrzymania w mocy decyzji o sprzeciwie w mocy. Decyzja organu II instancji wydana została w obrębie tej samej sprawy administracyjnej, a zatem z poszanowaniem zasady dwuinstancyjności postępowania.

Wobec powyższego Sąd, pomimo dostrzeżonych wad decyzji organu I instancji, a wyeliminowanych przez organ odwoławczy w ramach postępowania odwoławczego, dokonując kontroli zaskarżonej decyzji nie dostrzegł naruszenia przepisów procesowych mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W świetle powyższego nie można również przyjąć za zasadny zarzut skargi o naruszeniu zaskarżoną decyzją przytoczonych przez skarżącego przepisów Konstytucji. Zastosowanie przez organ odwoławczy art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, którego konstytucyjność nie została zakwestionowana, w żadnej mierze nie uzasadniała takiego zarzutu.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego w zakresie wydania przez organ odwoławczy w sprawie J. C. innego niż w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia wskazać należy, że na gruncie niniejszego postępowania zarzut ten jest bezprzedmiotowy, jako że dotyczy sprawy rozstrzygniętej innym aktem administracyjnym i w innym postępowaniu.

W tym stanie rzeczy, podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, dlatego Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 P.p.s.a.

-----------------------

9