Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt SA/Sz 1486/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2005-03-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska /spr/ Sędziowie Sędzia NSA Henryk Dolecki Asesor WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder Protokolant : Edyta Wójtowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2005r. sprawy ze skargi "P." na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. u c h y l a zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. z a s ą d z a od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej "P. kwotę [...] /[...]/złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Burmistrz na podstawie art. 104 i art. 127 Kpa, art. 40 ust. 1 i 3 oraz art. 42 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm. ) i art. 31-36, art. 53 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska ( Dz. U. Nr 62, poz. 627 ), a także powołując się na ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy B. uchwałą Nr [...] z dnia [...] r. ( Dz. Urz. woj. [...]r.) – odmówił .P warunków ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie: [...] na [...] szt. [...].

W uzasadnieniu decyzji Burmistrz wyjaśnił, że po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego zgodnie z ustawą z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska co do powyższego przedsięwzięcia wpłynęły protesty mieszkańców wsi : [...] strony postępowania i innych osób. Na przeprowadzonej w dniu [...] r. rozprawie administracyjnej strony podtrzymały swoje stanowisko.

Po analizie wniosku i załączników oraz opinii i protestów organ poczynił ustalenia, które ujął w poniższych punktach:

Zapis obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego Brzmi: "Dopuszcza się lokalizację "[...]" rozumianych jak wyżej w obrębie posiadanego [...] a nie wyznaczonych w planie po spełnieniu wszystkich następujących warunków:

- nie ma przeciwwskazań wynikających z ustaleń planu ( inna funkcja, strefa ochronna, ochrona środowiska przyrodniczego, negatywne lub kolizyjne oddziaływanie na pobliskie zainwestowanie istniejące lub projektowane czy krajobraz)", Budowa [...] oddziałuje niekorzystnie na pobliskie zainwestowanie istniejące i projektowane.

Inwestycja jest sprzeczna ze strategią gminy, która stanowi, że jednym z głównych kierunków rozwoju jest turystyka.

Brak 100% pewności prawidłowej gospodarki głównym odpadem [...]

Brak możliwości [...]. Występowanie [...].[...] o mniejszym lub większym natężeniu będą występowały i nie są do całkowitego usunięcia.

Duże prawdopodobieństwo możliwości [...]. Z działki Nr [...] rowem [...] wody odprowadzane są bezpośrednio do jeziora.

Prowadzenie [...] pogorszy i niekorzystnie wpłynie na stan słabej [...] oraz starej zabudowy [...] przez wykorzystanie [...] niezbędnego przy prowadzeniu działalności.

Przedsięwzięcie spowoduje konflikt społeczny i zagrożenie interesów miejscowych rolników o czym świadczą złożone protesty.

Jako integralną część decyzji organ wskazał załącznik graficzny.

"P.odwołała się od tej decyzji twierdząc, że planowane przedsięwzięcie jest zgodne z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego i zarzucając:

błędne ustalenie stanu faktycznego,

naruszenie przepisów proceduralnych z art. 6,7,8,9,12 § 1 i 107 Kpa oraz art. 40 ust. 1 i 3, art. 42, art.43- ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym,

błędną interpretację pojęć ustalonych normami prawnymi np. w pkt 3 uzasadnienia decyzji, zapisów w dowodach do sprawy oraz niezrozumiałe i nic nie wnoszące do sprawy przytaczanie i komentowanie zapisów z planu miejscowego,

bezpodstawne ocenianie ( sugerowanie) a tym samym ingerowanie w przepisy ustawy o nawozach i nawożeniu i ustawy- Prawo ochrony środowiska,

tendencyjne prowadzenie postępowania,

nie uwzględnienie [...] r. w sprawie nabycia gruntów [...]

nie uwzględnienie, zatwierdzonego przez wojewodę, raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, z którego wynika, że przy zachowaniu pełnych [...] planowane przedsięwzięcie nie będzie stanowiło zagrożenia dla środowiska tym bardziej, że chodzi w tym przypadku tylko o [...]

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...]r. Nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa i art. 40 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Jedn. tekst Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm. ), a nadto na podstawie art. 1, art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych ( jedn. tekst Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 1071), po rozpatrzeniu odwołania – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Kolegium po opisaniu w uzasadnieniu swojej decyzji dotychczasowego toku sprawy wyjaśniło znaczenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla jej rozstrzygnięcia. Następnie organ odwoławczy ustalił, że grunty działki nr [...] w miejscowości [...] zlokalizowane są w obszarze, który w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy B. oznaczony jest symbolem [...], dla którego ustalenia brzmią : " budownictwo zagrodowe. Patrz ustalenia ogólne pkt [...]- ustalenia znaczeń i programu funkcji". W ustaleniach ogólnych planu dotyczących obszarów [...] określono, że są to tereny rolne przeznaczone m.in.[...]. W ustaleniach tych pojecie [...] zdefiniowano [...] ([...]). Z zapisów ustaleń wynika też, że dopuszcza się prowadzenie w obrębie [...] działalności innej aniżeli produkcja [...] ( ale tylko [...], pod warunkiem, że jest to działalność dodatkowa poza produkcją [...].

Wniosek dotyczy przedsięwzięcia polegającego na budowie kompleksowej [...]., które, zdaniem Kolegium, jest w istocie [..] a nie [...] prowadzoną w ramach zabudowy [...] ([...]) a właśnie taką zabudowę dopuszczono w ustaleniach miejscowego planu w przedmiotowym obszarze. Z tych przyczyn organ odwoławczy nie dopatrzył się podstaw do uwzględnienia odwołania.

W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego " P. ( zastępowana przez [...]) wyżej opisanej decyzji ostatecznej zarzuciła:

- naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym a w szczególności art. 43 tej ustawy.

Strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości powyższej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podniesiono między innymi, że działka gruntu nr [...] położona jest na terenie [...], co potwierdza załączone do skargi zaświadczenie Burmistrza Miasta i Gminy B. z dnia [...]r. natomiast symbolem [...] oznaczone zostały tereny szczegółowo zaznaczone w planie miejscowym, które nie obejmują działki o tym numerze. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie zawiera postanowień uniemożliwiających realizację przedmiotowej inwestycji, która stanowić będzie wyłącznie działalność rolniczą. Zgodnie z ustawą o podatku rolnym z dnia 15.11.1984 r.9 Dz. U. Nr 52, poz.268 ze zm. ) za działalność [...] uważa się produkcję [...] i [...], w tym również produkcję [...], [...], [...] oraz [...], [...], [...], [...], [...] i [...], [...], produkcję [...] typu [...] oraz [...]. Inwestycja obejmująca stację [...], służyć będzie produkcji [...] i jako taka powinna zostać uznana za działalność [...]

Samorządowe Kolegium Odwoławcze odpowiadając na skargę wniosło o jej odrzucenie z powodu wniesienia po terminie ewentualnie o jej oddalenie z powodu bezzasadności skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę –Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004. i postępowanie nie zostało zakończone , podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według kryterium zgodności z prawem oraz przeprowadzona w granicach rozstrzygania sądu określonych w art. 134 ustawy –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi doprowadziła do stwierdzenia, że skarga jest zasadna bowiem decyzja ta, jest niezgodna z prawem.

Wobec zawartego w odpowiedzi na skargę wniosku organu II instancji o odrzucenie skargi, wyjaśnić trzeba na wstępie kwestię dopuszczalności skargi.

Z akt sprawy wynika, że decyzja ostateczna z dnia [...] r. została doręczona stronie skarżącej w dniu [...] r. a zatem [...] do wniesienia skargi do sądu przypadł na [...] r., który był dniem [...]). Skarga nadana została w urzędzie pocztowym w dniu [...]r. a więc zgodnie z zasadami obliczania terminów wynikającymi z art. 57 § 1 i 4 Kpa, który to przepis miał zastosowanie, z mocy art. 59 obowiązującej w dacie wniesienia skargi ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym ( Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.), zachowany został [...] dniowy termin do jej wniesienia, co czyni wniosek organu o odrzucenie skargi całkowicie chybionym.

Przechodząc do istoty sprawy zauważyć należy, że trafnie organy administracji publicznej orzekające w sprawie zwróciły uwagę na treść i na znaczenie art. 43 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. W brzmieniu obowiązującym w dacie zaskarżonej decyzji przepis ten stanowił: " Nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z zastrzeżeniem art. 2 ust.2."

Dla ustalenia zatem, czy wnioskowane przedsięwzięcie zgodne jest z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, należało wobec tego ustalić treść planu obowiązującą na terenie, do którego należy działka [...].

Jak się wydaje po analizie treści uzasadnień zaskarżonej decyzji oraz skargi, spór co do charakteru tych gruntów jest tylko pozorny bowiem zarówno organ odwoławczy ustalił, że jest to grunt rolny, jak i strona skarżąca takie przeznaczenie gruntu wskazała i na poparcie do skargi dołączyła zaświadczenie z dnia [...] r. wystawione przez Urząd Miasta i gminy z upoważnienia burmistrza, w którym napisano: " [...]".

Spór powstał natomiast na tle odczytania zapisów dotyczących przewidzianego planem uściślenia sposobu zagospodarowania tych właśnie gruntów rolnych.

Znajdująca się w aktach administracyjnych przedstawionych sadowi kserokopia fragmentu planu nie jest opisana, nie wiadomo nawet w jakiej skali rysunek został wykonany, a nadto nie zaznaczono na niej położenia przedmiotowej działki nr [...] w L.. Nie jest zatem możliwe, w aktualnym stanie sprawy, zajęcie przez sąd stanowiska co do kwestionowanego skargą ustalenia odnośnie do położenia działki oraz do twierdzenia strony skarżącej, że działka ta nie znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem [...].

Niezależnie od powyższego braku postępowania rozpoznawczego, który wymagał będzie usunięcia przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy stwierdzić, że dokonana zaskarżoną decyzją interpretacja ustalonego przez kolegium zapisu planu jest nieprawidłowa.

W skardze podniesiono trafnie, że utrwalone w tej mierze orzecznictwo sądowo-administracyjne ( por. Uchwała składu pięciu sędziów NSA z dnia [...] r. [...], ONSA [...] oraz wyrok NSA z dnia [...] r., II SA/[...]) stoi na stanowisku, że na gruntach [...] nie wolno budować obiektów związanych z produkcja [...] tylko wówczas, gdy istnieje przepis zawierający zakaz budownictwa tego rodzaju. Sposób w jaki Kolegium odstąpiło od tego poglądu nie może zostać zaakceptowany, ponieważ opiera się na dowolnej argumentacji nie popartej wywodem prawnym. W efekcie nie jest wiadomo, co Kolegium rozumie przez "[...]" i jakie kryteria prawne zadecydowały o wyodrębnieniu obiektów kompleksowej stacji hodowli [...] z pojęcia obiektów służących do produkcji [...] i zaliczenia ich do " [...]". W szczególności nie wskazano na istnienie w planie miejscowym norm pozwalających na tego rodzaju klasyfikację lub dających podstawę do różnicowania zamierzonych przedsięwzięć rolniczych ze względu na planowaną ilość [...] objętych [...]. W takiej zaś sytuacji nie znajduje oparcia w argumentacji zaskarżonej decyzji ustalenie, że planowana inwestycja nie jest zgodna z planem miejscowym.

Jak z powyższego wynika, zaskarżona decyzja w zakresie gromadzenia materiału dowodowego i jego oceny narusza art. 7, 77 § 1 , 80, i 107 § 3 Kpa co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem w konsekwencji prowadzić może do naruszenia przepisu prawa materialnego jakim jest art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym.

Z tych przyczyn sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 orzekł jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach postępowania oparte zostało o przepis art. 200 i art. 205§ 2 tej samej ustawy.