Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 792/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2021-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 5 ust.2
journal: Dz.U. 2007 nr 187 poz 1342
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA TRANSPORTU z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i  telewizyjnych
article: art. 33 § 1 pkt 1, art. 34 § 1 zd. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1427
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S.WSA Małgorzata Niedobylska /spr./, Sędzia WSA Grzegorz Panek, Sędzia WSA Piotr Popek, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi M.O. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] września 2020 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] września 2020r., nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej: DIAS), po rozpatrzeniu zażalenia M. O. (dalej: zobowiązany/skarżący) na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego (dalej: NUS) z dnia [...] lipca 2020., nr [....], w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] października 2019r., nr [...], wystawionego przez Pocztę Polską S.A., Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej, utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

Z akt sprawy wynika, że w stosunku do zobowiązanego zostało wszczęte postępowanie egzekucyjne przez organ egzekucyjny - NUS na podstawie ww. tytułu wykonawczego z dnia [...] października 2019r., na należności z tytułu opłaty abonamentowej za poszczególne okresy: od 2014 r. do 30 kwietnia 2019 r.

Zawiadomieniem z dnia [...] października 2019r., organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego zobowiązanego w Banku Spółdzielczym w Ł. Odpis przedmiotowego tytułu wykonawczego wraz z ww. zawiadomieniem o zajęciu został doręczony zobowiązanemu w dniu 21 października 2019 r.

Pismem z dnia 25 października 2019r., zobowiązany wniósł do organu egzekucyjnego zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie ww. tytułu wykonawczego, podnosząc nieistnienie obowiązku oraz jego przedawnienie. Zobowiązany zarzucił wierzycielowi brak nadania mu z urzędu indywidualnego numeru identyfikacyjnego i powiadomienia go o tym fakcie (brak doręczenia), brak podpisu na zawiadomieniu o nadaniu numeru identyfikacyjnego (zastosowanie faksymile) oraz doręczenie zawiadomienia o nadaniu tego numeru dopiero w dniu 4 marca 2019r. Wskazał, że w chwili nadania numeru identyfikacyjnego w dniu 16 maja 2008r., nie mieszkał pod adresem: "A" w Ł. od ponad 11 lat; jeżeli zawiadomienie o nadaniu tego numeru zostało wysłane na ww. adres, to nie można uznać, że zostało skutecznie doręczone. W ocenie zobowiązanego, skoro skutecznie wyrejestrował odbiornik w 1997r. z chwilą wyprowadzki, to nie był obowiązany do zawiadomienia wierzyciela o zmianie adresu. Uzasadniając z kolei zarzut przedawnienia, zobowiązany podniósł, że wierzyciel miał obowiązek nadać posiadaczom imiennych książeczek indywidualny numer identyfikacyjny w terminie do dnia 25 listopada 2008r., a zrobił to - w jego przypadku - dopiero w 2019r.

Postanowieniem z dnia [...] października 2019r. NUS zawiesił postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie ww. tytułu wykonawczego do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonego zarzutu, zaś pismem z dnia 30 października 2019 r. zwrócił się do wierzyciela o zajęcie stanowiska w sprawie wniesionych przez Zobowiązanego zarzutów.

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2020 r., nr [.], wierzyciel uznał za niezasadne wniesione przez zobowiązanego zarzuty nieistnienia obowiązku oraz przedawnienia obowiązku.

Na powyższe postanowienie wierzyciela zobowiązany wniósł zażalenie do Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A., po rozpatrzeniu którego postanowieniem z dnia [...]maja 2020r., nr [...], organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji, podtrzymując tym samym zawarte w nim stanowisko wierzyciela.

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2020r., nr [...], NUS uznał za niezasadne wniesione przez zobowiązanego zarzuty dotyczące nieistnienia obowiązku oraz przedawnienia obowiązku objętego ww. tytułem wykonawczym.

Organ egzekucyjny wskazał, iż zgodnie z art. 34 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r.

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j.: Dz. U. z 2020r., poz. 1427 - dalej: u.p.e.a.), zgłoszone zarzuty rozpatrywane są po uzyskaniu stanowiska wierzyciela, przy czym organ egzekucyjny jest związany stanowiskiem wierzyciela odnośnie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1 ww. ustawy. Rozpatrując zarzuty zobowiązanego, organ egzekucyjny powołał się na postanowienie wierzyciela z dnia [...] stycznia 2020r., utrzymane w mocy postanowieniem z dnia [...] maja 2020r i uznał wniesione przez zobowiązanego zarzuty za niezasadne.

Na powyższe postanowienie zobowiązany wniósł zażalenie, po rozpatrzeniu którego, powołanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] września 2020r., DIAS utrzymał w mocy rozstrzygniecie organu I instancji, uznając je za prawidłowe.

Uzasadniając swe stanowisko organ odwoławczy wyjaśnił, że stosownie do art. 34 § 1 zdanie pierwsze u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 29 lipca 2020r.), zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów,

z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące.

Powołując się na poglądy wyrażone w orzecznictwie sądów administracyjnych, organ II instancji wskazał, że związanie organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela w sprawie wniesionego zarzutu oznacza, że organ egzekucyjny nie może badać sprawy od strony merytorycznej. Podkreślił, że wyrażone przez wierzyciela stanowisko wiąże także organ II instancji nad organem egzekucyjnym, w wypadku wniesienia zażalenia na postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie zarzutów.

Organ odwoławczy wskazał, że zobowiązany wniósł zarzuty związane

z nieistnieniem obowiązku oraz przedawnieniem obowiązku, oparte na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Zarzuty te zostały uznane przez wierzyciela za niezasadne postanowieniem Poczty Polskiej S.A., Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej z dnia [...] stycznia 2020r., utrzymanym w mocy prawomocnym i ostatecznym postanowieniem z dnia [...] maja 2020r.

W ocenie DIAS organ egzekucyjny zasadnie odmówił uwzględnienia zarzutów nieistnienia oraz przedawnienia obowiązku, prawidłowo wskazując, że zgodnie z art. 34 § 4 u.p.e.a. przy ich rozpatrywaniu jest związany stanowiskiem wierzyciela. DIAS wskazał, że z uwagi na związanie stanowiskiem wierzyciela również organu nadzoru nad organem egzekucyjnym, brak jest możliwości zbadania sprawy od strony merytorycznej. Stąd też wszelkie zarzuty podnoszone przeciw stanowisku wierzyciela odnośnie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7 u.p.e.a. nie mogą być oceniane zarówno przez organ egzekucyjny, jak i organ nadzoru nad nim.

Za nieuzasadnione DIAS uznał podniesione w zażaleniu zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020r., poz. 256 ze zm. - dalej: K.p.a), przez nieprawidłowe zebranie materiału dowodowego oraz niewyjaśnienie wszystkich okoliczności, stwierdzając, że organ egzekucyjny oparł się na wiążącym stanowisku wierzyciela w zakresie nieistnienia obowiązku oraz przedawnienia obowiązku i nie był uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia istnienia podstaw do uwzględnienia zarzutów i do obalenia w tym trybie stanowiska wierzyciela.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia: art. 51 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, art. 107 § 1 oraz art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz art. 34 § 1 u.p.e.a. związane z działaniami Poczty Polskiej S.A., DIAS stwierdził, że nie podlegają one jego ocenie.

Na powyższe postanowienie DIAS zobowiązany złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia organu I instancji oraz postanowienia Poczty Polskiej S.A. z dnia [...] maja 2020r. i postanowienia wierzyciela z dnia [...] stycznia 2020r., a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonym rozstrzygnięciom zarzucono naruszenie:

art. 7, art. 14 w związku z art. 77 K.p.a., przez niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego oraz jego niewłaściwą ocenę,

art. 6 i art. 8 K.p.a. poprzez błędną wykładnię § 5 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187, poz. 1342 – dalej: rozporządzenia z dnia 25 września 2007r.),

art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. poprzez bezzasadne przyjęcie za wierzycielem, iż istnieje obowiązek zapłaty abonamentu,

art. 34 § 4 u.p.e.a. poprzez zaniechanie weryfikacji prawidłowości stanowiska wierzyciela i uznanie zgłoszonych przez zobowiązanego zarzutów za nieuzasadnione.

Uzasadniając powyższe zarzuty skarżący stwierdził, że podtrzymuje wnioski

i twierdzenia podniesione we wszystkich dotychczas złożonych w sprawie pismach, wskazując jednocześnie, że brak jest podstaw faktycznych i prawnych do wzywania oraz dochodzenia od niego opłaty za abonament RTV, bowiem wyrejestrował on odbiornik w 1996r., w chwili wyprowadzki z mieszkania pod adresem: Ł., Oś. "A" i nigdy później nie występował o ponowne zarejestrowanie odbiornika. Skarżący podkreślił również, że operator publiczny nie nadał mu numeru identyfikacyjnego w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia

z dnia 25 września 2007r., do czego obligował go § 5 pkt 2 tego rozporządzenia. Zawiadomienie o nadaniu numeru identyfikacyjnego otrzymał dopiero wraz z postanowieniem wierzyciela z dnia [...] stycznia 2020r., a zatem po upływie 11 lat od czasu kiedy ustała możliwość jego nadania zgodnie z rozporządzeniem.

Zdaniem skarżącego Poczta Polska nie mogła go prawidłowo poinformować

o nadaniu tego numeru, ponieważ nie miała jego aktualnego adresu, a nie podjęła działań w celu jego ustalenia. Według niego stanowisko Poczty Polskiej, że nie otrzymanie zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie zwalnia zobowiązanego z obowiązku wnoszenia opłat abonentowych jest całkowicie chybione, gdyż wskazany w nim sytuacja określona w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005r. o opłatach abonentowych, nie ma miejsca w przedmiotowej sprawie. W jego ocenie wierzyciel zobowiązany był do zgromadzenia materiału dowodowego i ustalenia stanu faktycznego, w tym kwestii zarejestrowania odbiornika, gdyż przesądza ona o istnieniu bądź nieistnieniu egzekwowanego obowiązku.

W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. - dalej: P.p.s.a.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, przy czym w myśl art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem postępowania prowadzonego wobec skarżącego było rozpatrzenie zarzutów nieistnienia oraz przedawnienia obowiązku, wniesionych przez niego na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 29 lipca 2020r.). Egzekwowany obowiązek dotyczy opłat abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznego i telewizyjnego (rtv) i wynika z przepisów ustawy z dnia 21 kwietnia 2005r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2019r. poz.1801).

Nie budzi wątpliwości, że w przedmiotowej sprawie organ egzekucyjny, który nie jest wierzycielem, obowiązany był uzyskać stanowisko wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów. W wyniku wystąpienia przez organ egzekucyjny do wierzyciela, zostało wydane postanowienie z dnia [...] stycznia 2020r. w przedmiocie stanowiska wierzyciela, które zostało utrzymane w mocy przez organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...] maja 2020r.

Dokonując oceny legalności zaskarżonego postanowienia, Sąd podziela wyrażone w nim stanowisko dotyczące związania stanowiskiem wierzyciela w rozpatrywanej sprawie, stwierdzając, że brak jest podstaw do jego kwestionowania. Związanie organu rozpatrującego zażalenie w niniejszej sprawie stanowiskiem wierzyciela, w przypadku tego rodzaju zarzutów, jakie zostały podniesione przez skarżącego (dotyczących art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.), nie budzi wątpliwości, bowiem w myśl art. 34 § 1 zd. 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące.

W orzecznictwie sądów administracyjnych został ugruntowany pogląd, według którego związanie organu egzekucyjnego stanowiskiem wierzyciela w sprawie wniesionego zarzutu oznacza, że organ egzekucyjny nie może badać sprawy pod względem merytorycznym. Wyrażone przez wierzyciela stanowisko wiąże także organ II instancji nad organem egzekucyjnym w wypadku wniesienia zażalenia na postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie zarzutów (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 sierpnia 2015r., sygn. akt II GSK 264/14, z dnia 25 sierpnia 2016r. sygn. akt II FSK 2162/14, dost. CBOiS).

Z przedmiotowych względów zarówno organ I, jak i II instancji, pozostawali związani stanowiskiem wierzyciela, który uznał zarzuty za niezasadne. Organy te nie były zatem uprawnione do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu oceny zasadności zarzutów wniesionych przez zobowiązanego, gdyż kwestie merytoryczne nie mogły być przez nie badane i oceniane. W postępowaniu dotyczącym zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej nie podlegają badaniu okoliczności dotyczące zasadności nałożenia na zobowiązanego egzekwowanego obowiązku, ocenie podlega bowiem jedynie zgłoszony przez stronę zarzut, jednakże tylko w takim zakresie jaki przewiduje u.p.e.a.

Z przedstawionych względów podniesione przez skarżącego zarzuty dotyczące naruszenia art. 7 i art.77 K.p.a, które skarżący upatruje w nieprawidłowym zgromadzeniu materiału dowodowego oraz niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy, Sąd uznał za niezasadne.

Niezależnie jednak od powyższego zaznaczyć należy, że przyjęta przez organ II instancji koncepcja rozpatrywania zażalenia na postanowienie NUS, ograniczonego zakresowo, jeżeli chodzi o kwestie materialnoprawne, nie oznacza pozbawienia skarżącego możliwości kontroli wydanego rozstrzygnięcia, w odniesieniu do podniesionych przez niego zarzutów. Kontrola ta bowiem odbywa się w ramach kontroli sądowej, sprowadzającej się do orzekania w stosunku do zaskarżonego postanowienia, w granicach rozpoznawanej sprawy, w odniesieniu do wszystkich wydanych w jej ramach rozstrzygnięć, w tym również do postanowień w sprawie stanowiska wierzyciela.

W niniejszym przypadku skarżący, formułując zarzuty w prowadzonym w stosunku do niego postępowaniu egzekucyjnym, zarzucił prowadzenie przedmiotowego postępowania w sytuacji nieistnienia egzekwowanego obowiązku, tj. bezpodstawne żądanie przez wierzyciela zapłaty abonamentu RTV w sytuacji, gdy wyrejestrował odbiornik w 1996r. w chwili wyprowadzki z mieszkania, brak nadania mu z urzędu indywidualnego numeru identyfikacyjnego i powiadomienia go o tym fakcie w wymaganym terminie, brak podpisu na zawiadomieniu o nadaniu numeru identyfikacyjnego (zastosowanie faksymile) oraz przedawnienie obowiązku, z uwagi na nadanie indywidualnego numeru identyfikacyjnego dopiero w 2019r.

Jeżeli chodzi o kwestię wyrejestrowania odbiornika, należy wskazać, że argumentacja skarżącego nie została poparta dokumentem wyrejestrowania, ani żadnym innym dowodem, który potwierdzałby tę czynność. Zmiana miejsca zamieszkania nie powoduje automatycznego wyrejestrowania odbiornika, gdyż jest on przypisany do osoby, która go zarejestrowała, a nie do adresu zamieszkania, zaś fakt dokonania pierwotnej rejestracji odbiorników rtv przez skarżącego jest bezsporny. Obowiązkiem abonenta było powiadomienie Poczty Polskiej o zmianie adresu zamieszkania (i użytkowania odbiornika), albo - w przypadku rezygnacji z używania odbiornika - jego wyrejestrowanie. Z wyjaśnień wierzyciela wynika, że skarżący żadnego z tych obowiązków nie dopełnił.

W przekonaniu Sądu na podstawie gołosłownych twierdzeń skarżącego o wyrejestrowaniu odbiornika nie można uznać, że taka czynność skutecznie została przez niego dokonana. Brak dowodu wyrejestrowania odbiornika pociąga za sobą negatywne skutki dla skarżącego, gdyż uniemożliwia mu wykazanie tej okoliczności. Podkreślenia wymaga, że wobec faktu, iż kwestie zarejestrowania/wyrejestrowania odbiornika są kluczowe jeżeli chodzi o możliwość egzekwowania przez wierzyciela zaległych opłat abonamentowych, to w interesie skarżącego było zabezpieczenie dowodu umożliwiającego mu wykazanie faktu wyrejestrowania odbiornika. W konsekwencji brak jest podstaw do podważenia istnienia dochodzonego przez wierzyciela obowiązku zapłaty zaległych opłat abonamentowych.

Odnosząc się natomiast do kwestii nadania indywidualnego numeru identyfikacyjnego oraz zarzutu braku zawiadomienia skarżącego o tym fakcie, zaznaczyć należy, co organ egzekucyjny słusznie zauważył, że zawiadomienie to miało wyłącznie charakter informacyjny i w żadnym razie nie stanowiło o powstaniu egzekwowanego obowiązku. Stosownie do § 5 ust. 2 rozporządzenia z dnia 25 września 2007r., Poczta Polska S.A. zobowiązana była do powiadomienia użytkowników o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego, przez przesłanie zawiadomienia w formie wzoru, stanowiącego załącznik nr 2 do tego rozporządzenia.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie prezentowane jest stanowisko, które Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, że użyte

w § 5 ust. 2 rozporządzenia z dnia 25 września 2007r. sformułowanie "powiadomienie", oznacza, że przesłanie zawiadomienia w zwykłej przesyłce listowej, bez potwierdzenia odbioru, na prawidłowy adres strony, czyniło zadość wymogom określonym w § 5 ust. 2 rozporządzenia z dnia 25 września 2007r. Powyższy przepis nie przewiduje bowiem obowiązku doręczenia stronie powiadomienia, a jedynie jego przesłanie. Dla skuteczności nadania numeru identyfikacyjnego nie jest zatem niezbędne dysponowanie przez operatora zwrotnym potwierdzeniem odbioru powiadomienia

o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego. Pisma kierowane do abonentów w formie "zawiadomienia" mają bowiem charakter informacyjny (por. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 22 grudnia 2015 r., sygn. akt I SA/Op 516/15 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach

z dnia 15 października 2014 r., sygn. akt I SA/GL 518/14).

W związku z powyższym, w ocenie Sądu, brak dysponowania przez wierzyciela dowodem doręczenia skarżącemu przedmiotowego zawiadomienia, nie stanowi naruszenia obowiązku określonego w § 5 ust. 2 rozporządzenia z dnia 25 września 2007r. Trzeba przy tym zauważyć, że wobec niedopełnienia przez skarżącego obowiązku zawiadomienia o zmianie adresu, wysłanie przez Pocztę zawiadomienia na dotychczasowy adres wypełniało powyższy obowiązek.

W niniejszej sprawie egzekwowany obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej wynikał z przepisów ustawy o opłatach abonamentowych, nie zaś z przepisów ww. rozporządzenia. Zatem nawet nieotrzymanie zawiadomienia nie zwalniało zobowiązanego z obowiązku wnoszenia opat, nałożonych przepisami ww. ustawy.

Z powyższych względów, twierdzenia skarżącego, upatrujące przyczyn nieistnienia obowiązku w braku doręczenia mu przez Pocztę Polską S.A. zawiadomienia o nadaniu numeru identyfikacyjnego, nie mogły wywrzeć oczekiwanego przez niego skutku w postaci uznania przez organ egzekucyjny zasadności zarzutu nieistnienia obowiązku w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

Jeżeli zaś chodzi o kwestię podpisu na zawiadomieniu (zastosowania faksymile) należy wskazać, że z uwagi na informacyjny charakter zawiadomienia, które nie służyło celom postępowania administracyjnego, a jedynie informowało o nadaniu numeru, sporny podpis na zawiadomieniu mógł mieć formę mechanicznego odtworzenia. Skora zatem zawiadomienie zostało podpisane przez osobę upoważnioną przez wierzyciela do dokonania tej czynności i pozwalało na identyfikację tej osoby, brak jest podstaw do kwestionowania tego podpisu.

Jeżeli chodzi o drugi zarzut, związany z przedawnieniem dochodzonej od skarżącego należności, to również w tym wypadku brak jest podstaw do jego uwzględnienia. Jak słusznie wskazał Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. i co zaaprobował organ egzekucyjny, należności z tytułu opłat abonamentowych są należnościami publicznoprawnymi, które zgodnie z art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U z 2020r., poz. 1325 ze zm. – dalej: O.p. ) przedawniają się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął ich termin płatności. Stosownie do § 4 art. 70 O.p., bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony.

W niniejszej sprawie organ egzekucyjny zastosował skuteczny środek egzekucyjny w październiku 2019r. (zawiadomieniem z dnia 16 października 2019r., organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w Banku Spółdzielczym w Ł.; odpis przedmiotowego tytułu wykonawczego wraz z ww. zawiadomieniem o zajęciu został doręczony skarżącemu w dniu 21 października 2019 r.), dlatego zobowiązanie za okres od stycznia 2014r. do kwietnia 2019r., objęte tytułem wykonawczym nr [...], nie uległo przedawnieniu.

Należy nadmienić, że generalną zasadą egzekucji administracyjnej jest doprowadzenie do przymusowego wykonania obowiązku ciążącego na zobowiązanym, a procedura określona w art. 29 § 1 u.p.e.a., który stanowi, że organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, co do zasady nie służy ustaleniu, bądź określeniu tego obowiązku. Z powyższych względów, w zaskarżonym postanowieniu DIAS prawidłowo uznał, że organ egzekucyjny nie miał w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego obowiązku dokonywania ustaleń związanych z działaniami Poczty Polskiej S.A., gdyż nie było to przedmiotem tego postępowania.

W ocenie Sądu, organy egzekucyjne prawidłowo dokonały analizy podnoszonych przez skarżącego okoliczności, a postępowanie poprzedzające wydanie swych rozstrzygnięć prowadziły zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami K.p.a. Ocena okoliczności faktycznych sprawy podnoszonych przez skarżącego oraz tych, do których rozważenia organy egzekucyjne zobowiązane były z urzędu, jest prawidłowa i znajduje odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym, dlatego podniesione w skardze zarzuty są bezpodstawne.

Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.