Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 434/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2017-05-25 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "A." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki Komandytowej z siedzibą w [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi "A." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki Komandytowej z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji R.T.


UZASADNIENIE

"A." Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka Komandytowa z siedzibą w [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...], którą organ ten uchylił w całości decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...], nakładającą na skarżącą karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego w kwocie 214.863 zł, i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

W treści skargi skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem strony, w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, przewidziana w art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, bowiem organ II instancji przekazując sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji (mając na uwadze zainicjowane niniejszą skargą postępowanie sądowoadministracyjne) doprowadził do sytuacji, kiedy to ta sama sprawa podlega rozstrzygnięciu w dwóch równoległych postępowaniach. Tym samym istnieje prawdopodobieństwo, że organ I instancji podtrzyma swoje wcześniejsze stanowisko i ponownie nałoży karę na skarżącego a Sąd orzeknie odmiennie uwzględniając niniejszą skargę. Powyższe wskazuje na możliwość wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać w całości lub w części wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powyższego wynika, że wprowadzona w § 3 ww. przepisu ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w § 1 tego artykułu. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć bowiem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania rozstrzygnięcia jest zamknięty.

Oznacza to, że sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a więc prawidłowości zastosowania przez organ przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni, sąd dokonuje dopiero po przeprowadzeniu rozprawy.

W przedmiotowej sprawie skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji uchylającej decyzję organu I instancji oraz przekazującą sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Zaskarżona decyzja nie nakłada na skarżącą żadnych obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy. Tym samym, z uwagi na swój formalny charakter i zakres, zaskarżona decyzja nie ma charakteru postanowienia wymagającego wykonania i nie powoduje bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.

Mając powyższe na względzie sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

R.T.