Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1326/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2010-01-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 72 ust 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
article: art. 52 ust 1 i 2 pkt c
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak, Sędziowie Sędzia NSA Henryk Dolecki (spr.), Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Protokolant Michał Iwanowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi Polskiej Telefonii Cyfrowej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze

, po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez Polską Telefonię Cyfrową sp. z o.o. od decyzji Burmistrza Gminy i Miasta S. z dnia [...] r.

w przedmiocie odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na rozbudowie stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci E. S. na istniejącym kominie Miejskiej Energetyki Cieplnej, działka nr [...], obręb [...], ul. S.

w S., - uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Zdaniem organu odwoławczego, w myśl art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia

3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227), wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, której podstawą stanowi ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717).

W ocenie Kolegium, na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia

9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych

z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573) inwestycja, której dotyczył wniosek strony stanowi przedsięwzięcie wymagające, lub mogące wymagać sporządzenia raportu

o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a konieczność przedłożenia stosownej decyzji, względnie raportu o oddziaływaniu zamierzonego przedsięwzięcia na środowisko, wynika z art. 52 ust. 1 i 2 pkt c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Podkreślono przy tym, że budowa czy też rozbudowa instalacji emitującej pola elektromagnetyczne nie może być realizowana bez uprzedniej ekspertyzy dotyczącej jej wpływu na środowisko. Brak ten sprawił, iż Kolegium nie mogło dokonać należytego rozpatrzenia podnoszonych przez stronę skarżącą zarzutów.

Od powyższej decyzji strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie oraz poprzedzającej jej decyzji Burmistrza Gminy Miasta S. z dnia [...] r. i skierowania sprawy do ponownego rozpoznania.

Strona skarżąca wskazała, iż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego narusza jej interes prawny, gdyż uniemożliwia, a co najmniej utrudnia, uzyskanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycję celu publicznego na rozbudowę stacji bazowej telefonii cyfrowej, na skutek nałożenia obowiązku uzyskania decyzji o uwarunkowaniu środowiskowym. Strona skarżąca ponadto zarzuciła naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 72 ust. 1 pkt 3

w zw. z art. 71 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, a także naruszenie art. 52 ust. 1 i 2 pkt c ustawy o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym. Poza powyższymi zarzutami, skarżący zarzucił naruszenie art. 6,7, i art. 107 § 1 k.p.a.

W treści uzasadnienia skargi strona skarżąca podniosła, iż wbrew stanowisku Kolegium, inwestycja, o której pozwolenie wnioskuje strona, nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, gdyż brak jest ku temu jakichkolwiek podstaw.

Zdaniem strony skarżącej należy rozróżnić, czy dane zamierzenie może zawsze, czy tylko potencjalnie znacząco wpływać na środowisko. Przy czym oceniając, jaki to jest rodzaj inwestycji, należy ustalić wartość równoważnej mocy promieniowanej izotropowo z pojedynczej anteny, oraz odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego tej anteny, położonych wzdłuż osi głównej wiązki jej promieniowania w linii prostej. Jeżeli linia ta przecina miejsce dostępne dla ludzi, to inwestycję można uznać za zawsze, lub potencjalnie mogącą oddziaływać na środowisko. Jednakże skarżący podnosi, iż okoliczność ta nie została w żaden sposób wykazana, a tym samym należy uznać, iż przedmiotowe przedsięwzięcie nie wpłynie nawet potencjalnie na środowisko.

Ponadto strona skarżąca podniosła, iż wniosek złożony w niniejszej sprawie spełnia wymogi stawiane przepisami prawa, przy czym strona przedłożyła w tym zakresie analizę kwalifikacyjną z dnia [...] r., sporządzoną przez uprawnioną do tego osobę. Zgodnie z przedłożona analizą, inwestycja nie jest inwestycją mogąca zawsze, ani potencjalnie, oddziaływać znacząco na środowisko. Zatem nie stanowi przedsięwzięcia wymagającego uzyskania decyzji

o środowiskowych uwarunkowaniach, a tym samym sporządzenia raportu

o oddziaływaniu na środowisko.

Natomiast uzasadniając zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego, strona skarżąca wskazała, że wydanie zaskarżonej decyzji nie poprzedziło dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, a organy nie działały na podstawie przepisów prawa. Ponadto zaskarżona decyzja organu I i II instancji, w szczególności uzasadnienie, nie zawiera wskazania dowodów, na których oparł się organ, ani dowodów, którym odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, oraz brak jest wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Zdaniem skarżącego, organy obu instancji nie wykazały przyczyn, dla których przedmiotową inwestycję należy zaliczyć do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, mimo że strona przedłożyła analizę przeczącą powyższemu stanowisku.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało dotychczasowe stanowisko, jednocześnie podkreślając, że organ I instancji wydał decyzję przedwcześnie, nie wyczerpując środków przewidzianych w ustawie

o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa

w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej sprawowanej pod względem zgodności z prawem.

Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według kryterium zgodności

z prawem dała podstawę do stwierdzenia, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Odnosząc się do podniesionych przez stronę skarżącą zarzutów należy wskazać, że wniosek strony z dnia [...] r. o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dotyczył rozbudowy stacji bazowej telefonii na istniejącym już obiekcie. Jednocześnie wnioskodawca określając parametry techniczne inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko, powołał się w sposób ogólny na treść rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 sierpnia 2007 r., stwierdzając, że planowana inwestycja nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco wpływać na środowisko i nie wymaga przeprowadzenia w sprawie oceny oddziaływania na środowisko.

Organ I instancji po wszczęciu postępowania, w piśmie z dnia [...] r., powołując się na art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r.

o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa

w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227), zażądał od strony przedstawienia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, stwierdzając, że zgodnie z § 2 ust. pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573) przedmiotowa inwestycja zaliczana jest do przedsięwzięć mogących znacząco wpływać na środowisko.

W związku z tym wezwaniem strona przedstawiła opracowanie określone jako "Analiza kwalifikująca przedsięwzięcie do sporządzenia raportu", która oceniając warunki techniczne planowanej inwestycji oparta została na współrzędnych geograficznych, charakterystyce systemu antenowego, wyznaczeniu równoważnej mocy wypromieniowanej izotopowo, osiach promieniowania anten. We wnioskach analizy stwierdzono, że w przypadku anten, dla których moc promieniowania izotropowo jest większa niż [...] W, a mniejsza niż [...] W, najbliższe miejsca dostępne dla ludności rozpatrując od środka elektrycznego anteny, wzdłuż głównego promieniowania anten, znajdują się w odległości większej niż [...] m. W konsekwencji w myśl § 2 ust. 1 pkt 7 lit.a oraz § 3 ust. 1 pkt 8 lit.e powołanego wyżej rozporządzenia planowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć znacząco wpływać na środowisko, a co

z tym idzie nie wymaga sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko oraz uzyskania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych.

Decyzją z dnia [...] r. Burmistrz Gminy i Miasta odmówił ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na rozbudowie stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...], ponieważ uznał, że "... inwestycja w opinii Organu Gminy zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko", wskazując przy tym na tą samą podstawę prawną, którą strona powołała w analizie,

a mianowicie § 2 ust. 1 pkt 7 lit.a oraz § 3 ust. 1 pkt 8 lit.e rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu oddziaływania na środowisko.

Uzasadnienie organu I instancji nie zawiera poza tym ogólnym, arbitralnym stwierdzeniem, jakiejkolwiek oceny stanu prawnego i faktycznego odnoszącej się do przedstawionej przez stronę szczegółowej analizy. Tym samym organ nie spełnił wymogu należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji zgodnie z wymogami procedury administracyjnej (art. 107 § 1 kpa). Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (107 § 1 i 3 k.p.a.). Naruszenie tych przepisów jest istotnym uchybieniem procesowym. Na to naruszenie prawa wskazała strona w obszernym uzasadnieniu odwołania od decyzji organu

I instancji.

Organ odwoławczy zasadnie zatem uchylił decyzję organu I instancji, uwzględniając w tym zakresie wniosek strony i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Z tym jednak, że wskazując na potrzebę zastosowania art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227), pominął treść art. 71 ust. 2 tej ustawy, który stanowi, że uzyskanie decyzji środowiskowych uwarunkowań jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

W tej sytuacji skoro ustawa wymaga w pierwszej kolejności rozstrzygnięcia

o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, to ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji będzie musiał uwzględnić art. 71 cyt. ustawy, tak jak i całość obowiązujących w tym zakresie przepisów, a nie tylko wskazany przez organ odwoławczy art. 72 cyt. ustawy.

Odnośnie argumentacji organu odwoławczego dotyczącej zastosowania art. 52 ust. 1 i 2 pkt c ustawy z dnia 7 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należy stwierdzić, że strona spełniła wymóg wynikający z tego przepisu, gdyż przedstawiła charakterystykę inwestycji i jej wpływu na środowisko

w szczegółowej analizie, do której obu instancji nie odniosły się.

W tej sytuacji uchylenie przez organ odwoławczy decyzji organu I instancji daje podstawę temu organowi dokonania wszechstronnej oceny stanu faktycznego

i prawnego sprawy, w kontekście sformułowanych przez stronę zarzutów

i zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zwłaszcza przedstawionej przez stronę analizy.

Wobec powyższego należało skargę oddalić na podstawie art. 151, art. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).