Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2518/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-03-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Protokolant ref. staż. Renata Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2013 r. sprawy ze skargi T. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] września 2012 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] (dalej SKO) działając na podstawie art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., zwanej dalej K.p.a.), art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 z późn. zm.) oraz art. 39 ust. 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.), po rozpoznaniu wniosku p. T. P. (dalej skarżącego) o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta [...] W. z dnia [...] lipca 2012 r., na zasadzie art. 59 § 1 K.p.a. odmówiło przywrócenia terminu.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. Prezydent [...] działając na podstawie art. 104 K.p.a. w zw. z art. 7 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 lit c) i art. 15 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r., Nr 125 poz. 874 ze zm.) cofnął skarżącemu licencję nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką, wydana przez Prezydenta [...] [...] maja 2003 r. (zmienioną [...] stycznia 2004 r. na licencję nr [...], zmienioną następnie [...] marca 2008 r. na licencję nr [...]). W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż w lipcu 2011 r. organ licencyjny wystosował do przedsiębiorcy wezwanie na podstawie art. 83 ustawy o transporcie drogowym, do przedstawienia dokumentów potwierdzających spełnienie wymogów ustawowych i warunków określonych w licencji. Korespondencja nie została odebrana przez adresata, na podstawie art. 44 K.p.a. uznano ją za doręczoną. Wobec powyższego, zostało wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia skarżącemu licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Zawiadomienie nie zostało odebrane przez adresata, na podstawie art. 44 K.p.a. uznano je za doręczone. Organ wskazał, iż strona do czasu wydania decyzji nie przedstawiła wymaganych dokumentów, wobec czego Prezydent [...] uznał, że skarżący wyczerpał dyspozycję art. 15 ust. 3 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym.

Powyższą decyzję skarżący odebrał osobiście 18 lipca 2012 r.

Skarżący dnia 2 sierpnia 2012 r. złożył w SKO pismo, w którym wniósł o "przesunięcie" terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] lipca 2012 r. W uzasadnieniu stwierdził, że zwłoka i niedotrzymanie terminu spowodowane było tym, iż w dniu otrzymania decyzji wyjeżdżał z żoną do córki i wnucząt, mieszkających we Francji. Skarżący wskazał, że po powrocie do Polski niezwłocznie udał się do organu celem wyjaśnienia sprawy.

W uzasadnieniu wymienionego na wstępie postanowienia SKO cytując fragmenty uzasadnień wyroków sądów administracyjnych dotyczących m. in. wykonywania pracy poza granicami kraju, faktu przebywania poza granicami kraju przez prezesa spółki, wskazało, iż skarżąc nie wykazał, aby uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Bowiem skarżący 18 lipca 2012 r. osobiście odebrał decyzję organu I instancji, a skoro wiedział, że będzie wyjeżdżał za granicę, to powinien - przykładowo - ustanowić pełnomocnika, aby ten reprezentował go w sprawie i wniósł w jego imieniu w terminie odwołanie. Zdaniem organu, po odebraniu decyzji skarżący powinien zadbać o własne interesy i nie dopuścić do uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. W ocenie Kolegium brak było podstaw do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

Skarżący w terminie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe postanowienie, wskazując, iż opóźnienie spowodowane było wyjazdem na zaplanowany urlop we Francji. Nadto podniósł, iż nie wyjeżdżał do pracy tylko w odwiedziny do dzieci i wnuków a w uzasadnieniu postanowienia SKO wskazało, że stała praca za granicą nie stanowi podstawy do uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu. Skarżący nadmienił, iż nigdy nie miał konfliktów z prawem, wniósł także o uwzględnienie sytuacji na rynku pracy oraz faktu, iż za 3 lata będzie uprawniony do otrzymywania emerytury.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalenie skargi, powtarzając w części argumentację podniesioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.; zwaną dalej p.p.s.a.).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na postanowienie SKO [...] z dnia [...] września 2012 r., którym po rozpoznaniu wniosku p. T. P. (dalej skarżącego) o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta [...] W. z dnia [...] lipca 2012 r., na zasadzie art. 59 § 1 K.p.a. odmówiło przywrócenia terminu.

Art. 83 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym stanowi, że organ, który udzielił licencji lub zezwolenia, może nałożyć na przewoźnika drogowego obowiązek przedstawienia w oznaczonym terminie informacji i dokumentów potwierdzających, że spełnia on wymagania ustawowe i warunki określone w licencji lub zezwoleniu. W rozpatrywanym przypadku organem tym na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 2 lit c) w zw. z art. 6 ust. 4 pkt 3 powołanej ustawy był Prezydent [...].

Nadto obowiązki informacyjne przedsiębiorcy reguluje szczegółowo m.in. § 2 oraz § 4 rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 3 lipca 2002 r. w sprawie zakresu danych i informacji, które przewoźnik drogowy jest obowiązany przekazywać na żądanie właściwego organu udzielającego licencji lub zezwolenia (Dz.U Nr 117, poz. 1010).

Pismem Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2011 r. skarżący, w związku z wykonywaniem transportu drogowego taksówką na podstawie licencji nr [...] z dnia [...] marca 2008 r. został wezwany do złożenia oświadczenia o niekaralności, zgodnie z art. 5 ust. 3 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym (na załączonym formularzu) oraz okazania krajowego dokumentu dopuszczającego pojazd do ruchu i złożenia jego kserokopii - terminie trzech tygodni od dnia odebrania wezwania

W powołanym wezwaniu poinformowano przedsiębiorcę, ze nieprzedstawienie wymienionych dokumentów może być przyczyną wszczęcia postępowania o cofnięcie licencji, zgodnie z art. 15 ust. 3 pkt 1 cyt. ustawy o transporcie drogowym.

Ponieważ adresat nie odebrał wezwania, uznano doręczenie za dokonane w trybie art. 44 K.p.a.

W dniu [...] sierpnia 2011 r. zawiadomiono przedsiębiorcę o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie cofnięcia licencji; doręczenia powyższego dokonano również w trybie art. 44 K.p.a.

Zgodnie z art. 10 § 1 K.p.a. zawiadomiono przedsiębiorcę o prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań w rozpatrywanej sprawie. Doręczenie i tego zawiadomienia zostało dokonane w trybie art. 44 K.p.a., po uzyskaniu odpowiednich wyjaśnień ze strony Poczty Polskiej S.A.

Jak już wyżej wspomniano, decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. Prezydent [...] cofnął skarżącemu licencję nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką, wydana przez Prezydenta [...] [...] maja 2003 r. (zmienioną [...] stycznia 2004 r. na licencję nr [...], zmienioną następnie [...] marca 2008 r. na licencję nr [...]). Organ wskazał, iż strona do czasu wydania decyzji nie przedstawiła wymaganych dokumentów, wobec czego organ uznał, że skarżący wyczerpał dyspozycję art. 15 ust. 3 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym.

Powyższą decyzję skarżący odebrał osobiście 18 lipca 2012 r., potwierdzając fakt jej otrzymania własnoręcznym podpisem. Decyzja zawierała pouczenie o możliwości, trybie i terminie odwołania.

Pismem z dnia 2 sierpnia 2012 (data wpływu do Urzędu [...] – 2 sierpnia 2012 r.) skarżący zwrócił się do SKO [...] – za pośrednictwem Prezydenta [...] – "...o przesunięcie terminu do wniesienia odwołania od decyzji...", uzasadniając ten wniosek wyjazdem do rodziny do Francji. Do wniosku nie załączono odwołania.

Skarżący odebrał decyzję osobiście dnia 18 lipca 2012 r., a więc termin do wniesienia odwołania - zgodnie z art. 129 § 2 K.p.a. – po upływie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, tj. 31 lipca, czyli 31 lipca 2012 r. Nawet przyjęcie, że bieg terminu rozpoczął się dopiero dnia następnego po odbiorze decyzji, nie zmienia faktu, że termin na złożenie odwołania minął bezskutecznie. Należy przy tym dodać, że dni 31 lipca 2012 r. – 2 sierpnia 2012 r. były normalnymi dniami pracy.

Zgodnie z art. 58 § 1 K.p.a. "W razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy."

Paragraf 2 powołanego przepisu stanowi, że prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin.

Natomiast art. 59 § 1 stwierdza, że o przywróceniu terminu postanawia właściwy w sprawie organ administracji publicznej. Zgodnie § 2 tego przepisu o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia.

W ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie miało niewątpliwie miejsce naruszenie terminu do złożenia odwołania. Fakt, ze owo naruszenie było nieznaczne – dotyczyło jednego lub dwóch dni – nie ma w sprawie znaczenia, gdyż instytucja naruszenia terminu do złożenia odwołania nie ma charakteru stopniowalnego; termin taki jest albo dochowany, albo też odwołanie zostało złożone z naruszeniem terminu. Tertium non datur.

Niewątpliwie pierwszą przesłanką przywrócenia terminu jest uprawdopodobnienie przez skarżącego braku swojej winy (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz., wyd. 3 C. H. Beck, Warszawa 2000, str. 291). W ocenie Sądu, SKO [...] prawidłowo ustaliło, odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych, że skarżący nie uprawdopodobnił braku swojej winy w niedotrzymaniu terminu. Należy przy tym pamiętać, że uprawdopodobnienie ma dotyczyć terminu na złożenie odwołania, co skarżący w ogóle pominął, a nie przyczyn związanych z odebraniem decyzji, co z kolei skarżący szczególnie wyeksponował. Tymczasem te ostatnie przyczyny są z prawnego punktu widzenia relewantne.

Nie można natomiast pominąć faktu, że skarżący w rozpatrywanej sprawie od 25 lipca 2011 r. przyjął zasadę nieodbierania korespondencji urzędowej, wykluczając niejako sam siebie z prowadzonego postępowania.

Dalej, kolejnymi przesłankami przywrócenia terminu (op. cit. str. 293) jest wniesienie przez skarżącego wniosku o przywrócenie terminu w wyznaczonym w ustawie zakresie. Te akurat przesłanki zostały przez skarżącego spełnione.

Natomiast nie została spełniona czwarta przesłanka, polegająca na dopełnieniu wraz wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony przywracany termin (wniesienie odwołania). Czynność procesową należy zatem dopełnić nie czekając na przywrócenie terminu.

I choć w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. w szczególności wyrok WSA w Krakowie z dnia 13 czerwca 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 612/11, LEX nr 1167139) wyrażany jest również pogląd, że:

"1. Warunek jednoczesnego dokonania obu czynności - złożenia wniosku o przywrócenie terminu i dokonanie czynności, o którym mowa w art. 58 § 1 zd. 2 k.p.a., nie musi polegać na złożeniu odrębnego pisma, będącego odwołaniem od decyzji.

2. Zamieszczenie w treści wniosku wypowiedzi odnoszącej się do treści decyzji, którą strona chce odwołaniem zaskarżyć i z której jest niezadowolona, powinno być traktowane jako spełnienie wymogu art. 58 § 2 zd. 2 k.p.a. co do jednoczesnego dokonania czynności, dla której termin był określony, a więc wniesienia odwołania.

3. Jeżeli organ ma wątpliwości co do tego, czy wolą strony jest spowodowanie, aby sprawa została rozpoznana w postępowaniu odwoławczym, powinien zwrócić się do strony o jednoznaczne określenie jej woli."

to należy pamiętać, że w rozpatrywanej sprawie nie szło o proste złożenie odwołania, lecz o przedstawienie organowi żądanych informacji, bo tylko spełnienie tego warunku mogło gwarantować skuteczność odwołania. Tymczasem strona nie wywiązała się z tego obowiązku informacyjnego, wynikającego jednoznacznie z przepisów ustawy o transporcie drogowym.

Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.u. Nr 153, poz. 127, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.