Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1997/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-03-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 89a ust. 1, 1a, 2, art. 89 ust. 2 pkt 3 lit. b
journal: Dz.U. 2016 poz 710
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Radosław Teresiak, Sędziowie sędzia WSA Włodzimierz Gurba, sędzia WSA Monika Świercz (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Krzysztof Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2019 r. sprawy ze skargi C. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za styczeń i marzec 2017 r. oddala skargę


UZASADNIENIE

C. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej zwana "Stroną", "Spółką" lub "Skarżącą") wnioskiem z dnia 30 listopada 2017 r. zwróciła się do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. (dalej zwany także "Naczelnikiem US") o stwierdzenie nadpłaty w podatku od towarów i usług za styczeń i marzec 2017 r. w łącznej kwocie 133.620 zł w związku ze złożonymi w dniu 30 listopada 2017 r. korektami deklaracji VAT - 7 za styczeń i marzec 2017 r., w których dokonała pomniejszenia podstawy opodatkowania i podatku należnego z tytułu świadczenia usług dotyczących wierzytelności, których nieściągalność została uprawdopodobniona zgodnie z art. 89a ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 710 z późn. zm.; dalej zwana "u.p.t.u." lub "ustawy o VAT") pozwalająca na pomniejszenie podatku należnego, a dotycząca wierzytelności od A. S.A.

Organ pierwszej instancji zwrócił uwagę, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza, że 30 listopada 2017 r. drogą elektroniczną wpłynęły korekty deklaracji VAT - 7 za styczeń i marzec 2017 r. wraz z uzasadnieniem przyczyn złożenia ww. korekt oraz zawiadomieniem o skorygowaniu podstawy opodatkowania oraz kwoty podatku należnego. Spółka działając w oparciu o art. 89a u.p.t.u. pomniejszyła podstawę opodatkowania oraz podatek należny z tytułu świadczenia usług na rzecz A. S.A., dotyczących wierzytelności, których nieściągalność została uprawdopodobniona, jednocześnie wskazując na fakt spełnienia przesłanek wynikających z art. 89a ust. 2 u.p.t.u.

Strona dokonała pomniejszenia podstawy opodatkowania oraz kwoty podatku należnego o wartości wynikające z faktur VAT wystawionych na rzecz A. S.A., tj.: faktura VAT nr F/040/7/16 z dnia 31 lipca 2016 r. z terminem płatności 2 września 2016 r. kwota korekty podstawy opodatkowania: 257.422 zł, kwota korekty podatku należnego: 59.207 zł oraz faktura VAT nr F/051/8/16 z dnia 31 sierpnia 2016 r. z terminem płatności 6 października 2016 r. kwota korekty podstawy opodatkowania: 323.535 zł kwota korekty podatku należnego: 74.413 zł.

Mając na uwadze dokonane ustalenia Naczelnik US decyzją z dnia [...] marca 2018 r. odmówił Spółce stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za styczeń i marzec 2017 r. w łącznej kwocie 133.620 zł z uwagi na naruszenie art. 89a ust. 2 pkt 3 lit. b) u.p.t.u.

Uzasadniając rozstrzygnięcie zauważył, że ww. korekty złożono w dniu 30 listopada 2017 r. natomiast z danych zawartych w KRS nr [...] prowadzonym dla A. S.A. w upadłości wynika, że Sąd Rejonowy K. [...] Wydział Gospodarczy dla Spraw Upadłościowych i Restrukturyzacyjnych postanowieniem z dnia [...] listopada 2017 r., sygn. Akt [...] ogłosił upadłość dłużnika A.S. A. z siedzibą w K.

Skarżąca odwołaniem z 22 marca 2018 r., wnosząc o uchylenie lub zmianę zaskarżonej decyzji przez organ pierwszej instancji w trybie art. 226 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 201, z późn. zm.; dalej: "O.p."), ewentualnie o uchylenie decyzji przez organ drugiej instancji i orzeczenie co do istoty sprawy na podstawie art. 233 O.p., zarzuciła naruszenie:

1) art. 187 O.p., poprzez wydanie decyzji w oparciu o niepełny materiał dowodowy, w szczególności poprzez pominięcie jej wniosków z dnia 25 września 2017 r. oraz korekt deklaracji VAT z dnia 15 września 2017 r.;

2) art. 121 O.p., tj. naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych oraz udzielanie informacji i wyjaśnień co do przepisów prawa, ich stosowania oraz postępowania w sprawie, a następnie uznawania takiego działania za wadliwe i odmowę stwierdzenia nadpłaty w podatku VAT;

3) art. 81 § 1 O.p., poprzez jego pominięcie i brak konstatacji, że w przypadku, gdy podatnik skorzystał z uprawnienia przyznanego mu w art. 89a ust. 3 u.p.t.u. oraz na moment skorzystania z tego uprawnienia spełniał wszystkie warunki przyznania mu tego prawa wymienione w art. 89a ust. 2 u.p.t.u. nie posiada on uprawnienia do dokonania odpowiedniej korekty deklaracji VAT na podstawie art. 81 § 1 O.p., polegającej na korekcie deklaracji VAT, w której ulga na złe długi została nieprawidłowo uwzględniona oraz deklaracji, w której ulga na złe długi powinna być uwzględniona w terminie przewidzianym dla korygowania deklaracji podatkowych.

Ponadto Skarżąca pismem z dnia 16 maja 2018 r. stanowiącym wypowiedzenie się w sprawie zebranego materiału dowodowego zarzuciła, iż stan faktyczny opisany w piśmie pomija szereg niezwykle ważnych okoliczności dla sprawy. W jej ocenie pominięto, że sposób działania Spółki (już po złożeniu korekt deklaracji do niewłaściwych miesięcy) został zdeterminowany przez organ podatkowy (w osobie p. A. W.), który sugerował pewne sposoby rozwiązania problemu. Zauważyła, że pomimo zastosowania się do tych wytycznych, obecnie organ podatkowy odmawia podatnikowi dokonania stwierdzenia nadpłaty w podatku VAT.

Skarżąca ponownie powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 kwietnia 2015 r. sygn. akt I FSK 578/14 wskazała, iż skoro działała zgodnie z wytycznymi pracownika organu podatkowego, organ nie może odmawiać teraz dokonania stwierdzenia nadpłaty w podatku VAT.

Końcowo Spółka na podstawie art. 187 § 1 oraz art. 188 O.p. wniosła o przeprowadzenie dowodu z oświadczenia M. S. - księgowej Strony, na okoliczność postępowania podczas korygowania złożonych deklaracji zgodnie z wytycznymi organu.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej zwany "DIAS") decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Uzasadniając rozstrzygnięcie podzielił stanowisko organu pierwszej instancji zgodnie z którym stosownie do art. 89a u.p.t.u., Stronie zasadnie odmówiono stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za styczeń i marzec 2017 r. w łącznej kwocie 133.620 zł z uwagi na niespełnienie warunków umożliwiających skorygowanie podstawy opodatkowania oraz podatku należnego z tytułu dostawy towarów lub świadczenia usług na terytorium kraju w przypadku wierzytelności, których nieściągalność została uprawdopodobniona.

W jego przekonaniu Strona korygując podstawę opodatkowania oraz podatek należny w korektach deklaracji VAT - 7 za styczeń i marzec 2017 r. w dniu 30 listopada 2017 r. w związku ze świadczeniem usług na rzecz A. S.A. nie spełniła warunku wynikającego z art. 89a ust. 2 pkt 3 lit. b) u.p.t.u. bowiem 21 listopada 2017 r. Sąd Rejonowy K. [...] Wydział Gospodarczy dla Spraw Upadłościowych i Restrukturyzacyjnych ogłosił upadłość dłużnika A. S.A.

Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutu pominięcia wniosku Strony z dnia 25 września 2017 r. i korekt deklaracji VAT - 7 z dnia 15 września 2017 r., wskazał, że zobowiązanie podatkowe, jak i kwota nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy, powstają z mocy prawa, a ich ustalenie następuje w drodze samoobliczenia podatkowego dokonywanego przez podatnika. Wskazał przy tym, że z analizy art. 99 ust. 1 i 12 u.p.t.u. wynika, że zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług, kwota zwrotu różnicy podatku, kwotę zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku, o której mowa w art. 87 ust. 1 konstytuuje się z mocy prawa za dany okres rozliczeniowy, którym w ustawie jest miesiąc, a wyjątkowo kwartał.

W jego ocenie z treści art. 47 § 3 O.p., art. 103 ust. 1 oraz art. 89a ust. 1a i 3 u.p.t.u. jednoznacznie wynika fakt skorzystania z ww. uprawnień w rozliczeniu za okres, w którym upłynął 150 dzień terminu płatności nieściągalnej wierzytelności uznanej za uprawdopodobnioną.

DIAS mając na uwadze, że organ pierwszej instancji w dniu 17 listopada 2017 r. drogą elektroniczną otrzymał od Strony rejestry VAT za lipiec i sierpień 2016 r. wraz z dokumentami źródłowymi dotyczącymi korekt deklaracji VAT - 7 za lipiec i sierpień 2016 r. złożonymi w dniu 15 września 2017 r., tj. fakturą VAT nr F/040/7/16 z dnia 31 lipca 2016 r. oraz fakturą VAT nr F/051/8/16 z dnia 31 sierpnia 2016 r., natomiast w piśmie z dnia 11 kwietnia 2018 r., stanowiącym arkusz odwoławczy, organ pierwszej instancji wskazał, że w wyniku przeprowadzonych czynności weryfikacyjnych stwierdzono nieprawidłowości występujące w ww. korektach deklaracji VAT - 7 z dnia 15 września 2017 r., Spółka nie spełniając wszystkich wymogów, o których mowa w art. 89a ust. 1 u.p.t.u., gdyż pomniejszyła podatek należny przed upływem 150 dni od dnia upływu terminu płatności widniejącym na fakturach nie miała możliwości skorzystania z "ulgi na złe długi" w ww. okresach rozliczeniowych o czym została poinformowana telefonicznie.

Ponadto organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w sytuacji, gdy Strona pismem z dnia 30 listopada 2017 r. wycofała wniosek o stwierdzenie nadpłaty z dnia 25 września 2017 r. z uwagi na błędne skorygowanie deklaracji VAT - 7 za lipiec i sierpień 2016 r. Naczelnik US decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za lipiec i sierpień 2016 r. w łącznej kwocie 133.620 zł wszczęte na wniosek Strony z dnia 9 października 2017 r. Tym samym organ pierwszej instancji zakończył postępowanie podatkowa wszczęte na wniosek Strony z dnia 25 września 2017 r. Według DIAS fakt złożenia korekt deklaracji VAT - 7 za styczeń i marzec 2017 r. oraz wniosku z dnia 30 listopada 2017 r. skutkowało wszczęciem kolejnego, odrębnego i niezależnego od zakończonego ww. decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. postępowania podatkowego na wniosek Strony. W toku ww. postępowania ustalono, iż Spółka nie spełniła warunku wynikającego z art. 89a ust. 2 pkt 3 lit. b) u.p.t.u., bowiem korekty deklaracji VAT - 7 za styczeń i marzec 2017 r. złożono 30 listopada 2017 r., a wobec dłużnika A. S.A. Sąd Rejonowy K. [...] Wydział Gospodarczy dla Spraw Upadłościowych i Restrukturyzacyjnych wydał [...] listopada 2017 r. postanowienie o ogłoszeniu upadłości. Zatem powyższe postępowanie organ pierwszej instancji zakończył decyzją z dnia [...] marca 2018 r. o odmowie stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za styczeń i marzec 2017 r. w łącznej kwocie 133.620 zł.

Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy nie zgodził się z zarzutem Strony dotyczącym naruszenia art. 187 O.p., poprzez wydanie decyzji w oparciu o niepełny materiał dowodowy, w szczególności poprzez pominięcie wniosków z dnia 25 września 2017 r. oraz korekt deklaracji VAT z dnia 15 września 2017 r. bowiem ww. wniosek dotyczył odrębnego postępowania podatkowego, które zostało zakończone decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. o umorzeniu postępowania podatkowego w związku z wycofaniem przez Stronę tego wniosku.

DIAS nie zgodził się z zarzutem naruszenia art. 81 § 1 O.p., poprzez jego pominięcie i brak konstatacji, że w przypadku, gdy podatnik skorzystał z uprawnienia przyznanego mu w art. 89a ust. 3 u.p.t.u. oraz na moment skorzystania z tego uprawnienia spełniał wszystkie warunki przyznania mu tego prawa wymienione w art. 89a ust. 2 u.p.t.u., nie posiada on uprawnienia do dokonania odpowiedniej korekty deklaracji VAT na podstawie art. 81 § 1 O.p., polegającej na korekcie deklaracji VAT, w której ulga na złe długi została nieprawidłowo uwzględniona oraz deklaracji, w której ulga na złe długi powinna być uwzględniona w terminie przewidzianym dla korygowania deklaracji podatkowych. Organ odwoławczy zauważył, iż ustawodawca w art. 89a ust. 3 u.p.t.u. jednoznacznie określił termin złożenia korekt deklaracji dla podatku od towarów i usług w związku z korektą podatku należnego przy wierzytelności nieściągalnej, tj. w rozliczeniu za okres, w którym nieściągalność wierzytelności uznaje się za uprawdopodobnioną.

DIAS odnosząc się do załączonego do pisma z dnia 16 maja 2018 r. - oświadczenia M. S. z dnia 22 marca 2018 r. w pierwszej kolejności zauważył, że mimo iż zostało ono sporządzone w dacie odwołania z dnia 22 marca 2018 r., to zostało przedłożone, prawie 2 miesiące później, tj. dopiero na etapie postępowania odwoławczego, w reakcji na postanowienie DIAS z dnia [...] maja 2018 r. w trybie art. 200 § 1 O.p. i po zapoznaniu się Strony ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Ponadto treść tego oświadczenia opisuje stan faktyczny sprawy, który nie został zanegowany przez organ pierwszej instancji i jednocześnie zawiera tożsamą treść wskazaną już w piśmie Strony z dnia 20 lutego 2018 r. stanowiącym odpowiedź na postanowienie organu pierwszej instancji wydane w trybie art. 200 § 1 O.p. jak i w odwołaniu z 22 marca 2018 r. W ocenie organu odwoławczego oświadczenie M. S. jedynie powiela ustalony już stan faktyczny sprawy. Ponadto Strona do pisma z dnia 20 lutego 2018 r. stanowiącego odpowiedź na postanowienie organu pierwszej instancji wydane w trybie art. 200 § 1 O.p. załączyła m.in. wydruk informujący o upadłości A. S.A. z dniem [...] listopada 2017 r.

Według DIAS wskazane przez Spółkę w odwołaniu orzecznictwo sądów krajowych, w tym wyroki NSA z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt I FSK 1536/13 oraz z dnia 19 sierpnia 2016 r., sygn. akt I FSK 241/15 dotyczą stanu prawnego obowiązującego do 31 grudnia 2012 r., tj. stanu w którym nie obowiązywał warunek wskazany w art. 89a ust. 2 pkt 3 lit. b) u.p.t.u. W ww. wyrokach wskazano, iż naprawienie wadliwości złożonej korekty spełniającej wszystkie przesłanki określone w art. 89a ust. 2 u.p.t.u. w niewłaściwym okresie rozliczeniowym "nie jest ograniczona terminem z art. 89a ust. 2 pkt 5 u.p.t.u. gdy nie stwierdzono oszustwa, ani uszczerbku dla budżetu państwa". Z kolei Sąd Rejonowy K. [...] Wydział Gospodarczy dla Spraw Upadłościowych i Restrukturyzacyjnych w postanowieniu z dnia [...] listopada 2017 r. dotyczącym ogłoszenia upadłości A. S.A. wezwał wierzycieli upadłego do zgłaszania swoich wierzytelności na ręce sędziego komisarza w terminie 30 dni od dnia obwieszczenia postanowienia o ogłoszeniu upadłości w Monitorze Sądowym i Gospodarczym.

W dalszej części organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutu dotyczącego naruszenia art. 121 § 1 O.p. oraz tezy zawartej w powoływanym przez Stronę wyroku NSA z dnia 30 kwietnia 2015 r., sygn. akt I FSK 578/14. tj., "Podatnik może skutecznie powoływać się na to, że działał w zaufaniu do organów podatkowych w rozumieniu art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749) tylko wtedy, gdy działania podatnika były następstwem błędnej oceny prawnej organu podatkowego".

Końcowo za niezasługujące na uwzględnienie uznał zarzuty zawarte w odwołaniu, twierdząc, iż zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z art. 122 i art. 187 § 1 O.p.

W skardze z 13 lipca 2018 r. Strona, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, zarzuciła naruszenie:

1) art. 187 O.p. poprzez wydanie decyzji w oparciu o niepełny materiał dowodowy, w szczególności poprzez pominięcie jej wniosków z dnia 25 września 2017 r. oraz korekt deklaracji VAT z dnia 15 września 2017 r.;

2) art. 121 O.p. tj. naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych oraz udzielanie informacji i wyjaśnień co do przepisów prawa, ich stosowania oraz postępowania w sprawie, a następnie uznawania takiego działania za wadliwe i odmowę stwierdzenia nadpłaty w podatku VAT;

3) art. 81 § 1 O.p. poprzez jego pominięcie i brak konstatacji, że w przypadku, gdy podatnik skorzystał z uprawnienia przyznanego mu w art. 89a ust. 3 u.p.t.u. oraz na moment skorzystania z tego uprawnienia spełniał wszystkie warunki przyznania mu tego prawa wymienione w art. 89a ust. 2 ww. ustawy, nie posiada on uprawnienia do dokonania odpowiedniej korekty deklaracji VAT na podstawie art. 81 § 1 O.p., polegającej na korekcie deklaracji VAT, w której ulga na złe długi została nieprawidłowo uwzględniona oraz deklaracji, w której ulga na złe długi powinna być uwzględniona w terminie przewidzianym dla korygowania deklaracji podatkowych,

W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji i powtórzył przedstawione w niej argumenty. Zarzuty skargi uznał za niezasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w związku z art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej – "Ppsa") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c Ppsa) lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 Ppsa).

Stosownie zaś do treści art. 134 Ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Wniesiona w tej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Niniejsza sprawa dotyczy postępowania podatkowego wszczętego wnioskiem Strony złożonym w dniu 4 grudnia 2017 r. w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za styczeń i marzec 2017 r. w kwocie 133.620,00 zł. Organ odmówił Stronie prawa do obniżenia podatku należnego z faktur VAT wystawionych na rzecz A. S.A., dotyczących wierzytelności, których nieściągalność, zdaniem Organu, nie została uprawdopodobniona zgodnie z art. 89a ust. 2 ustawy o VAT.

Skarżąca wnioskiem z dnia 30 listopada 2017 r. złożonym w dniu 4 grudnia 2017 r. wszczęła postępowanie podatkowe w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za styczeń i marzec 2017 r. w związku ze złożeniem korekt deklaracji VAT - 7 za styczeń i marzec 2017 r. Jednocześnie wniosła Ona o zaliczenie powstałej nadpłaty na zobowiązania z tytułu podatku VAT za październik 2017 r. W dniu 30 listopada 2017 r. do organu wpłynęły korekty deklaracji VAT za styczeń i marzec 2017 r. wraz z uzasadnieniem przyczyn złożenia ww. korekt oraz zawiadomieniem o skorygowaniu podstawy opodatkowania oraz kwoty podatku należnego. Spółka działając w oparciu o art. 89a ustawy o VAT pomniejszyła podstawę opodatkowania oraz podatek należny z tytułu świadczenia usług na rzecz A. S.A., dotyczących wierzytelności, których nieściągalność została uprawdopodobniona, jednocześnie wskazując na fakt spełnienia przesłanek wynikających z art. 89a ust. 2 ustawy o VAT.

Strona dokonała pomniejszenia podstawy opodatkowania oraz kwoty podatku należnego o wartości wynikające z faktur VAT wystawionych na rzecz A. S.A. z dnia 31 lipca 2016 r. z terminem płatności 2 września 2016 r. oraz z dnia 31 sierpnia 2016 r. z terminem płatności 6 października 2016 r.

W związku z powyższym w granicach niniejszej sprawy Sąd bada, czy na dzień złożenia korekt dotyczących ww. okresów były spełnione przesłanki ustawowe umożliwiające skorygowanie podstawy opodatkowania oraz podatku należnego z tytułu dostawy towarów lub świadczenia usług na terytorium kraju w przypadku wierzytelności, których nieściągalność została uprawdopodobniona.

Z art. 89a ust. 1 ustawy o VAT wynika, że podatnik może skorygować podstawę opodatkowania oraz podatek należny z tytułu dostawy towarów lub świadczenia usług na terytorium kraju w przypadku wierzytelności, których nieściągalność została uprawdopodobniona. Korekta dotyczy również podstawy opodatkowania i kwoty podatku przypadającej na część kwoty wierzytelności, której nieściągalność została uprawdopodobniona.

Zgodnie z art. 89a ust. 1a ustawy o VAT, nieściągalność wierzytelności uważa się za uprawdopodobnioną, w przypadku gdy wierzytelność nie została uregulowana lub zbyta w jakiejkolwiek formie w ciągu 150 dni od dnia upływu terminu jej płatności określonego w umowie lub na fakturze. Z art. 89a ust. 2 ustawy o VAT wynika, że przepis ust. 1 stosuje się w przypadku gdy spełnione są następujące warunki: (1) dostawa towaru lub świadczenie usług jest dokonana na rzecz podatnika, o którym mowa wart. 15 ust. 1, zarejestrowanego jako podatnik VAT czynny, niebędącego w trakcie postępowania restrukturyzacyjnego w rozumieniu ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne (Dz.U. poz. 978, 1259, 1513, 1830 i 1844 oraz z 2016 r. poz. 615), postępowania upadłościowego lub w trakcie likwidacji; (3) na dzień poprzedzający dzień złożenia deklaracji podatkowej, w której dokonuje się korekty, o której mowa w ust. 1: (a) wierzyciel i dłużnik są podatnikami zarejestrowanymi jako podatnicy VAT czynni, (b) dłużnik nie jest w- trakcie postępowania restrukturyzacyjnego w rozumieniu ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne, postępowania upadłościowego lub w trakcie likwidacji; (5) od daty wystawienia faktury dokumentującej wierzytelność nie upłynęły 2 lata, licząc od końca roku. w którym została wystawiona.

Zgodnie z art. 51 ust. 2 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 2344. z późn. zm.) postanowienie o ogłoszeniu upadłości jest skuteczne i wykonalne z dniem jego wydania, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.

Jak wskazano wyżej Spółka złożyła korekty deklaracji dla podatku od towarów i usług VAT- 7 za styczeń i marzec 2017 r. w dniu 30 listopada 2017 r.

Sąd Rejonowy K. VIII Wydział Gospodarczy dla Spraw Upadłościowych i Restrukturyzacyjnych postanowieniem z dnia [...] listopada 2017 r., sygn. Akt [...] ogłosił upadłość dłużnika A. S. A. oraz wezwał wierzycieli upadłego do zgłaszania swoich wierzytelności na ręce sędziego komisarza w terminie 30 dni od dnia obwieszczenia postanowienia o ogłoszeniu upadłości w Monitorze Sądowym i Gospodarczym.

Powyższe wskazuje, że organ prawidłowo odmówił Stronie stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za styczeń i marzec 2017 r. we wnioskowanej kwocie z uwagi na nie spełnienie warunków wynikających z art. 89a ust. 2 pkt 3 lit. b) ustawy o VAT. W niniejszej sprawie korekty deklaracji dotyczące stycznia i marca 2017 r. zostały złożone przez Stronę w dniu 30 listopada 2017 r., po tym, jak w dniu [...] listopada 2017 r. została ogłoszona upadłość dłużnika Skarżącej.

W odniesieniu do argumentów Strony Sąd zauważa, że wniosek o stwierdzenie nadpłaty złożony przez Stronę w dniu 25 września 2017 r. wszczął w sensie formalnoprawnym odrębne postępowanie zakończone decyzją o jego umorzeniu wydaną w dniu [...] grudnia 2017 r. Organ wskazał, że decyzja ta, z uwagi na nie złożenie od niej odwołania, stała się nawet ostateczna. Postępowanie to jest poza zakresem niniejszej sprawy.

Okoliczności podnoszone przez Stronę, w szczególności zastosowanie się do "wytycznych" pracownika organu, dotyczą przyczyn, dla których powyższe postępowanie zostało umorzone, w szczególności dlaczego wniosek o stwierdzenie nadpłaty z dnia 25 września 2017 r. został wycofany. Odnoszą się one do postępowania wszczętego wnioskiem z dnia 25 września 2017 r. i zakończonego decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r., a nie do postępowania będącego przedmiotem niniejszej sprawy – wszczętego wnioskiem z dnia 4 grudnia 2017 r.

Sąd z powyższych względów nie uznał za zasadne zarzutów skargi, tj. naruszenia art. 187, art. 121 i 81 § 1 O.p. Organ zgromadził wystarczający materiał dowodowy i prawidłowo go ocenił, nie naruszył wskazanych w skardze zasad postępowania, przede wszystkim z uwagi na to, że zarzuty i wnioski Strony dotyczyły innej sprawy – wszczętej wnioskiem z dnia 25 września 2017 r.

Z uwagi na związanie granicami niniejszej sprawy Sąd nie ma podstaw do ingerowania w postępowanie wszczęte wnioskiem z 25 września 2017 r.

Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę (...). W orzecznictwie podkreśla się, że sąd administracyjny nie jest wprawdzie związany granicami skargi, "ale zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona i nie może swoimi ocenami prawnymi (...) wkraczać w sprawę nową w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania administracyjnego i wydawanych w nim decyzji administracyjnych" (por. wyrok NSA z 20.11.1997 r., SA/Łd 2572/95, Pr. Gosp. 1998/5, s. 36). W podobny sposób ujęto tę kwestię w uchwale NSA (7) z 3.02.1997 r., OPS 12/96, ONSA 1997/3, poz. 104, w której stwierdzono, że: "W postępowaniu sądowoadministracyjnym wprawdzie obowiązuje zasada niezwiązania sądu granicami skargi (art. 51 ustawy o NSA), jednakże nie oznacza ona, że sąd nie jest związany granicami przedmiotu zaskarżenia, którym jest konkretny akt lub czynność, kwestionowane przez uprawniony podmiot". W innym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że rozpatrując sprawę legalności decyzji wymiarowych, nie może oceniać legalności ostatecznej decyzji dotyczącej odroczenia terminu płatności podatku (wyrok z 16.05.2001 r., III SA 502/00, Prz. Pod. 2001/12, s. 63) (por. Dauter Bogusław, Kabat Andrzej, Niezgódka-Medek Małgorzata, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VII, Opublikowano: WKP 2018).

W tym stanie rzeczy, mając na względzie omówioną powyżej niezasadność wniesionych zarzutów Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi, z tych względów, działając na podstawie art. 151 Ppsa, skargę oddalił.

-----------------------

3