Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2349/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-04-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 pkt 35a, art. 61 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 64 ust. 2, ust. 3, art. 140aa ust. 1, ust. 3 pkt 1, ust. 4 pkt 1, pkt 2, art. art. 140ab ust. 1 pkt 1-3 lit. b, ust. 2,
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 41 ust. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2013 poz 260
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Protokolant st. ref. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD") decyzją z [...] lipca 2015 r. Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., dalej: "K.p.a."), art. 2 pkt 35a, art. 64 ust. 1 i ust. 2, art. 64c, art. 140aa ust. 1, ust. 3 pkt 1 i pkt 4, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. b) i ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, dalej: "P.r.d."), art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 260, dalej: "u.d.p."), § 3 ust. 1 pkt 3 lit. b), § 5 ust. 1 pkt 3 lit. b) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. 2013 r. poz. 951), po rozpatrzeniu odwołania M. R. prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą: M. R. w L. (dalej: "Strona", "Skarżąca"), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] marca 2015 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 2.000 zł.

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

[...] stycznia 2015 r. w miejscowości P. na drodze krajowej nr [...] zatrzymano do kontroli pojazd członowy składający się z dwuosiowego ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] wraz z trzyosiową naczepą marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem członowym kierował J. S., który wykonywał przejazd drogowy z ładunkiem tarcicy bukowej (ładunek podzielny) w imieniu Strony. Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. Podczas kontroli stwierdzono, iż kontrolowany pojazd członowy przekroczył dopuszczalny nacisk na pojedynczej osi napędowej oraz dopuszczalną masę całkowitą. Stwierdzono nacisk na pojedynczej osi napędowej 11,95 t (po odjęciu 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę), na drodze o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 ton, czyli przekroczenie o 1,95 t - o 19,5 % dopuszczalnej wartości oraz rzeczywistą masę całkowita pojazdu członowego - 43,6 t (po odjęciu 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę, czyli przekroczenie o 1,6 t - o 3,8 % dopuszczalnej wartości.

[...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] marca 2015 r., wydaną na podstawie art. 64 oraz art. 140aa ust. 1 - 3 P.r.d. i art. 104 § 1K.p.a., nałożył na Stronę karę pieniężną w wysokości 2.000 zł., jak za brak zezwolenia kategorii VII.

GITD, po rozpatrzeniu odwołania Strony z [...] marca 2015 r., decyzją z [...] kwietnia 2015 r. utrzymał w mocy decyzję I instancji, zgadzając się z ustalonym stanem faktycznym oraz podjętym na jego podstawie rozstrzygnięciem. Organ odwoławczy przedstawił okoliczności stanu faktycznego oraz naruszenia jakie zostały stwierdzone podczas kontroli drogowej.

GITD wskazał, że na podstawie rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia z dnia 6 września 2012 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, oraz wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t (Dz. U. z 2012 r. poz. 1061), droga krajowe nr [...] na odcinku, na których poruszał się zatrzymany do kontroli pojazd członowy, został zaliczony do kategorii dróg po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t.

Organ odwoławczy wskazał, również, że jak stanowi § 3 ust. 1 pkt 3 lit. b) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, dopuszczalna masa całkowita pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 2-13, nie może przekraczać w przypadku dwuosiowego pojazdu samochodowego i trzyosiowej naczepy 40 ton. Wyjątek od tej reguły wprowadza m.in. § 57 ust. 3 ww. rozporządzenia stanowiąc, że dopuszczalna masa całkowita pojazdu członowego lub zespołu złożonego z pojazdu silnikowego i przyczepy, zarejestrowanych po raz pierwszy przed dniem [...] marca 2003 r. może wynosić 42 tony. Ciągnik samochodowy marki [...] o nr rej. [...] został po raz pierwszy zarejestrowany [...] listopada 2001 r., a naczepa o nr rej. [...] w 1996 r., co oznacza, że ww. wyjątek znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie.

Organ odwoławczy wskazał również, że miejsce ważenia legitymowało się w dniu kontroli protokołem z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów z [...] czerwca 2014 r. Pojazd został zważony przy zastosowaniu przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C o nr fabrycznych [...] i [...], które w dniu kontroli legitymowały się ważnymi świadectwami legalizacji ponownej wydanymi przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w P. z datą ważności odpowiednio do 30 czerwca 2016 r. i do 31 lipca 2016 r. Powyższe dokumenty zostały okazane kontrolowanemu przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach.

GITD podkreślił, że zgodnie z art. 64 ust. 2 P.r.d., zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II. Stosownie natomiast do treści art. 140ab ust. 2 P.r.d., w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Organ odwoławczy zgodził się z organem I instancji, że karę pieniężną należy nałożyć jak za brak zezwolenia kategorii VII, które stosownie do lp. 7 lit. b załącznika nr 1 do P.r.d., jest wydawane na przejazd pojazdu o naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t. Zgodził się również z wysokością kary wymierzoną na podstawie art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. b P.r.d., zgodnie z którym karę pieniężną ustala się w wysokości 2000 zł, za brak zezwolenia kategorii VII, gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%.

GITD wyjaśnił, że czynnością, za którą odpowiada zaś przewoźnik jest przewóz. Zatem to stricte z tymi czynnościami należy wiązać przesłanki wyłączające odpowiedzialność podmiotu wykonującego przejazd. Okolicznością bezsporną jest, iż odpowiedzialność przewoźnika może być konsekwencją niewłaściwego załadowania towaru, ale nie jest to okoliczność istotna dla wyłączenia jego odpowiedzialności z uwagi na to że, odpowiada on za przejazd już załadowanego pojazdu.

Ponownie rozpoznając sprawę, organ odwoławczy nie dopatrzył się przesłanek do umorzenia postępowania administracyjnego, na podstawie 140aa ust. 4 P.r.d. Stwierdził również, że Strona nie dostarczyła takich dowodów, z których wynikałoby wyłączenie jej odpowiedzialności w oparciu ten przepis.

GITD uznał ponadto, iż przewożonego ładunku – tarcicy bukowej, nie można uznać za ładunek sypki oraz za drewno w rozumieniu art. 140aa ust. 4 pkt 2 P.r.d.

W skardze z [...] sierpnia 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję GITD z [...] lipca 2015 r., Skarżący wniósł o jej uchylenie wraz z decyzją ją poprzedzającą, a także o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżąca zarzuciła naruszenie:

1. art. 140aa ust. 4 P.r.d., poprzez błędną wykładnię, a w rezultacie niezastosowanie i uznanie, że kierowca nie dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz, że ładunek w postaci tarcicy bukowej nie jest drewnem w rozumieniu tego przepisu;

2. art. 77 § 1 K.p.a., w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez nieuwzględnienie dołączonego do odwołania od decyzji organu I instancji dokumentu "WZ" wystawionego przez nadawcę, który wskazywał wagę ładunku, a w konsekwencji wskazywał na dołożenie przez kierowcę należytej staranności oraz nie uwzględnienie, że tarcica bukowa jest drewnem.

Skarżąca wskazała w uzasadnieniu skargi, że miernik staranności w stosunku do przedsiębiorcy jest określany jako staranność ogólnie wymagana oznaczona jako staranność wyższa niż przeciętna. Jednak takie określenie nie może prowadzić do wniosku zaprezentowanego przez organ II instancji, iż przedsiębiorca wykonujący przewozy odpowiada bezwzględnie w sytuacji naruszenia regulacji zawartej w art. 140aa ust.1 i ust. 3 pkt 1 P.r.d. Przewoźnik mając świadomość obowiązującego prawa związanego z wykonywaniem przejazdów zwrócił się do nadawcy o wydanie mu dokumentu wskazującego na wagę ładunku, co w niniejszej sprawie nastąpiło. W ocenie skarżącej wystawienie przez nadawcę nieprawidłowego dokumentu przewozu, bądź niewłaściwego w nim oznaczenia w tym przypadku wagi ładunku jest dla przewoźnika okolicznością ekskulpującą. Nie sposób przypisać winy przewoźnikowi i tym bardziej braku dołożenia należytej staranności w momencie kiedy kierowca przewoźnika domagał się wystawienia dokumentu potwierdzającego wagę ładunku. Skarżący podkreślił, że przewoźnik nie ma interesu w przeładowywaniu swoich pojazdów, gdyż ma płacone od frachtu, czyli im więcej ma kursów tym więcej zarabia.

Skarżąca dodała, że nie sposób zgodzić się z GITD, iż "drewno" w rozumieniu Prawa o ruchu drogowym jest surowcem w stanie nieprzetworzonym. Gdyby ustawodawca chciał zawęzić zastosowanie przepisu art. 140aa ust. 4 pkt .2 P.r.d., obok "ładunków sypkich" zastosowano by określenie "drzewo". W ocenie Skarżącej "drewno" jest pojęciem szerszym od "drzewa" i tym samym nie może być zawężone tylko do surowca w stanie nieprzetworzonym. Co godne podkreślenia synonimem słowa "drewno" jest "tarcica", jak również: "belka", "calówka", "deska", czy też "polano", co wskazuje na powszechnie szerokie użycie tego słowa nie tylko do nieprzetworzonego surowca.

W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r., poz. 1647, z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.; dalej: "P.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c P.p.s.a.), czy też stwierdzenie, że akt ten dotknięty jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz decyzja I instancji nie naruszają przepisów prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie.

Przedmiotowa sprawa dotyczy odpowiedzialności podmiotu wykonującego przejazd pojazdem nienormatywnym, którym przewożony był ładunek podzielny – tarcica bukowa. Odpowiedzialność podmiotu wykonującego przejazd wynika z art. 140aa ust. 3 pkt 1 P.r.d., zgodnie z którym karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący przejazd. Jak wynika natomiast z art. 140aa ust. 1 P.r.d., za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Pojazdem nienormatywnym jest, w świetle definicji art. 2 pkt 35a P.r.d., pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy.

W niniejszej sprawie kara pieniężna została wymierzona Skarżącemu za przejazd nienormatywnym pojazdem po płatnym odcinku drogi krajowej nr [...]. Dopuszczalny nacisk pojedynczej osi do 10 t., na tym odcinku drogi krajowych nr [...] wynika z treści lp. 6, obowiązującego w dniu kontroli załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 6 września 2012 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, oraz wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t (Dz. U. poz. 1061) wydanego na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 41 ust. 2 pkt 1 u.d.p.

W wyniku ważenia pojazdu dokonanego w trakcie kontroli stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi napędowej o 1,95 t, przy nacisku tej osi 11,95 t, na drodze o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, czyli przekroczenie o 19,5 % dopuszczalnej normy. Stwierdzono również przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu o 1,6 t, (3,8 % dopuszczalnej normy) przy rzeczywistej masie całkowitej 43,6 t i dopuszczalnej 42 t, co wynika z § 57 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, zgodnie z którym dopuszczalna masa całkowita pojazdu członowego lub zespołu złożonego z pojazdu silnikowego i przyczepy, zarejestrowanych po raz pierwszy przed dniem [...] marca 2003 r. może wynosić 42 tony. W niniejszej sprawie zostało ustalone, że zarówno ciągnik samochodowy, jak i naczepa zostały zarejestrowane przed tą datą.

Przy tego rodzaju przekroczeniu naruszony został art. 64 ust. 2 P.r.d., zgodnie z którym zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II. Obie kategorie zezwoleń nie miały zastosowania w niniejszej sprawie, ponieważ zezwolenie kategorii I nie ma zastosowania do dróg krajowych, natomiast zezwolenie kategorii II, jak stanowi art. 64b ust. 1 tej ustawy, jest wydawane na przejazd nienormatywnego pojazdu wolnobieżnego, ciągnika rolniczego albo zespołu pojazdów składającego się z pojazdu wolnobieżnego lub ciągnika rolniczego i przyczepy specjalnej. Dodać należy, że zgodnie z art. 2 pkt 35b P.r.d., ładunkiem podzielnym jest ładunek, który bez niewspółmiernie wysokich kosztów lub ryzyka powstania szkody, mógł być podzielony na dwa lub więcej mniejszych ładunków. W zakresie tej definicji mieści się przewożona przedmiotowym pojazdem tarcica bukowa.

W konsekwencji naruszenia zakazu przewozu pojazdem nienormatywnym ładunku podzielnego, określonego w art. 64 ust. 2 P.r.d., w świetle art. 140ab ust. 2 P.r.d., za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Ustawodawca nie przewidział odrębnej kary za naruszenie zakazu przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków podzielnych, lecz uregulował konstrukcję prawną polegającą na zastosowaniu kary jak za przejazd bez zezwolenia, bez sprecyzowania konkretnej kategorii zezwolenia. Z art. 64 ust. 3, art. 64a-64g oraz z załącznika nr 1 do P.r.d. wynika, że ustawodawca przewidział siedem kategorii zezwoleń, natomiast w art. 140ab ust. 1 pkt 1-3 P.r.d., uregulował wysokość kary pieniężnej za brak każdego z zezwoleń.

Organ I instancji prawidłowo, zdaniem Sądu, nałożył na Skarżącego, na podstawie art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. b P.r.d., karę pieniężną, jak za brak zezwolenia kategorii VII – gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%, z czym zgodził się organ II instancji. Dodać należy, że zgodnie z lp. 7 załącznika nr 1 do P.r.d., zezwolenie kategorii VII dotyczy pojazdów nienormatywnych o naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t.

Z powyższego wynika, że o wymiarze kary jak za brak zezwolenia kategorii VII, przesadziło naruszenie (przekroczenie) nacisku pojedynczej osi napędowej o 19,5% dopuszczalnej na drodze krajowej nr [...], normy. To natomiast skutkuje tym, iż w sprawie nie miało istotnego znaczenia, stwierdzone przez organy Inspekcji Transportu Drogowego, przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu.

Kontrolując zaskarżoną decyzję oraz decyzję I instancji, Sąd doszedł do wniosku, że organy Inspekcji Transportu Drogowego rozstrzygające w niniejszej sprawie nie naruszyły przepisów prawa materialnego. Sąd nie stwierdził również naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy obu instancji zebrały i rozpatrzyły w sposób wyczerpujący cały materiału dowodowego oraz wyjaśniły dokładnie stan faktyczny sprawy. Argumentacja oraz ocena materiału dowodowego dokonana przez organy mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jak i decyzji I instancji, spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 K.p.a. Organy obu instancji dokonały prawidłowej subsumpcji stanu faktycznego do przepisów prawa materialnego.

Dodać należy, że Skarżący w świetle brzmienia art. 61 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 P.r.d., był obowiązany przestrzegać norm, z których wynika, że ładunek nie może powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności pojazdu oraz że umieszcza się go na pojeździe w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę. W świetle powyższych obowiązków, kierowca wykonujący przejazd w imieniu Skarżącego, nie powinien wyjeżdżać na drogę publiczną nie znając parametrów wagowych pojazdu wraz z naciskiem osi na drogę. Do takiej natomiast sytuacji doszło w niniejszej sprawie, co wynika z wyjaśnień Skarżącej zawartych w piśmie z [...] lutego 2015 r. oraz zeznań kierowcy. Z wyjaśnień Skarżącej oraz kierowcy wynika, że przedmiotowy pojazd członowy nie został zważony po dokonaniu załadunku tarcicy bukowej, ponieważ załadowca nie posiadał wagi. Kierowca natomiast wyjechał na drogę publiczną opierając się na zapewnieniach załadowcy odnośnie doświadczenia w załadunku desek oraz braku dotychczas problemów w tym zakresie. Kierowca zdawał sobie zatem sprawę, że wydany na jego żądanie dokument WZ nie określa masy ładunku wynikającej z jego ważenia. Organy obu instancji prawidłowo zatem określiły znaczenie tego dokumentu. Okoliczność ta oznacza, że kierowca, za działania którego w zakresie dokonywanego przewozu ładunku w niniejszej sprawie, odpowiedzialność ponosi Skarżąca, podejmował ryzyko ewentualnego naruszenia dopuszczalnych norm w zakresie masy pojazdu oraz nacisku osi. W konsekwencji oznacza to, że w niniejszej sprawie nie zaistniały okoliczności, o których mowa w art. 140aa ust. 4 pkt 1 P.r.d., tj. okoliczności świadczące o tym, że Skarżący dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem i nie miał wpływu na powstanie naruszenia.

Sąd zgadza się również ze stanowiskiem organów Inspekcji Transportu Drogowego orzekających w niniejszej sprawie, iż tarcica bukowa nie stanowi drewna w rozumieniu art. 140aa ust. 4 pkt 2 P.r.d. Zgodnie z tym przepisem nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, wobec podmiotu wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli rzeczywista masa całkowita pojazdu nienormatywnego nie przekracza dopuszczalnej wielkości lub wielkości określonej w zezwoleniu, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, a przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisku osi pojazdu w przypadku przewozu ładunków sypkich oraz drewna. Sąd zgadza się z organem odwoławczym, iż pod pojęciem drewna użytym w tym przepisie należy rozumieć drewno jako surowiec w stanie nieprzetworzonym. Istota bowiem tej regulacji odnosi się do takiej postaci drewna, która nie poddaje się równomiernemu rozłożeniu na pojeździe. Tymczasem drewniane deski, mogą być równomiernie rozłożona na pojeździe w sposób, który nie doprowadzi do przekroczenia nacisków na poszczególnych osiach pojazdu. Powyższe oznacza, że przepis art. 140aa ust. 4 pkt 2 P.r.d., nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, niezależnie od tego, że w sprawie doszło do naruszenia, nie tylko dopuszczalnej normy nacisku pojedynczej osi, ale również dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu członowego.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja, jak i decyzja I instancji, odpowiadają prawu i na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę w całości.