Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 498/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-05-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6165 Nasiennictwo i ochrona roślin uprawnych
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Lekarz Weterynarii
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 33 par 1 pkt 1, 8,119
journal: Dz.U. 2012 poz 1015
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Sędziowie sędzia WSA Piotr Korzeniowski, sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak (spr.), Protokolant ref. staż. Aleksandra Larkiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2015 r. sprawy ze skargi I. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie Głównego Lekarza Weterynarii z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia zarzutów oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Lekarz Weterynarii postanowieniem z dnia [...] września 2014 r., po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w G. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] maja 2014 r. oddalające zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał na następujące ustalenia faktyczne i prawne.

W decyzji [...] z dnia [...] lipca 2012 r., znak: [...], Graniczny Lekarz Weterynarii w G. wyraził zgodę na zmianę przeznaczenia przesyłki zawierającej [...], zarejestrowanej w Granicznym Inspektoracie Weterynarii w G. pod numerem [...]. Jednocześnie Graniczny Lekarz Weterynarii w G. nakazał poddać przesyłkę przetworzeniu do celów innych niż spożycie przez zwierzęta lub ludzi, tj. na olej techniczny i makuch na cele energetyczne. Decyzja ta stała się ostateczna w administracyjnym toku instancji. Graniczny Lekarz Weterynarii w G., po upływie terminu do wykonania przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w G. obowiązku wynikającego z decyzji [...] z dnia [...] lipca 2012 r., przesłał zobowiązanemu upomnienie z dnia [...] kwietnia 2013 r., zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego.

W piśmie z dnia [...] września 2013 r., Graniczny Lekarz Weterynarii w G. wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o wszczęcie wobec [...] Sp. z o.o. z siedzibą w G. egzekucji obowiązku niepieniężnego, ustalonego decyzją [...] z dnia [...] lipca 2012 r. i jako środek egzekucyjny wskazał grzywnę w celu przymuszenia. Do pisma załączono tytuł wykonawczy nr [...], który został wystawiony przez Granicznego Lekarza Weterynarii w G. w dniu [...] września 2013 r.

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013 r., Wojewoda [...] nałożył na [...] Sp. z o.o. z siedzibą w G. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości [...] zł. Zobowiązany został wezwany do wykonania obowiązku polegającego na poddaniu przesyłki przetworzeniu do celów innych niż spożycie przez zwierzęta lub ludzi, tj. na olej techniczny i makuch na cele energetyczne, zgodnie z ostateczną decyzją [...] Granicznego Lekarza Weterynarii w G. z dnia [...] lipca 2012 r.

Po wszczęciu egzekucji administracyjnej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w G. przedstawiła Granicznemu Lekarzowi Weterynarii w G. pismo z dnia [...] grudnia 2013 r. zawierające wniosek o cofnięcie wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego oraz uchylenie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] września 2013 r. Ponadto, zobowiązany wniósł za pośrednictwem Wojewody [...] zażalenie, skierowane do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, na postanowienie organu egzekucyjnego z dnia [...] grudnia 2013 r.

Graniczny Lekarz Weterynarii w G. oraz Wojewoda [...] uznali, że w opisanych wyżej pismach zostały zawarte zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, przede wszystkim zarzut wygaśnięcia obowiązku. W opinii zobowiązanej spółki decyzja [...] Granicznego Lekarza Weterynarii w G. z dnia [...] lipca 2012 r. jest poza obrotem prawnym. Na poparcie swojego twierdzenia [...] Sp. z o.o. z siedzibą w G. przywołała wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 września 2013 r., sygn., akt IV SA/Wa 1164/13. Spółka podniosła także zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, twierdząc, że grzywna w celu przymuszenia jest środkiem egzekucyjnym, po który można sięgać wyłącznie po wykorzystaniu innych środków egzekucyjnych.

W związku z tym, że spółka zgłosiła zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] września 2013 r., Wojewoda [...] zawiesił przedmiotowe postępowanie egzekucyjne w drodze postanowienia z dnia [...] stycznia 2014 r. i zwrócił się pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. do Granicznego Lekarza Weterynarii w G., jako wierzyciela, o zajęcie stanowiska w zakresie zarzutów, jakie zgłosiła zobowiązana spółka.

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2014 r., Graniczny Lekarz Weterynarii w G. nie uwzględnił podniesionego przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w G. zarzutu wygaśnięcia obowiązku oraz zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego.

Na w/w postanowienie Granicznego Lekarza Weterynarii w G. [...] Sp. z o.o. z siedzibą w G. złożyła zażalenie, w którym wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i uwzględnienie zarzutu wygaśnięcia obowiązku oraz zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego.

Po rozpatrzeniu zażalenia Główny Lekarz Weterynarii wydał w dniu [...] kwietnia 2014 r. postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie Granicznego Lekarza Weterynarii w G. z dnia [...] lutego 2014 r., w sprawie stanowiska wierzyciela w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym.

Wojewoda [...] wydał w dniu [...] maja 2014 r. postanowienie oddalające zarzuty wniesione przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w G. w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Postanowienie to zostało wydane na podstawie art. 34 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] maja 2014 r. oddalające zarzuty, [...] Sp. z o.o. z siedzibą w G. złożyła zażalenie, w którym zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu:

- naruszenie art. 33 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, polegające na uznaniu, że nie jest zasadny zarzut wygaśnięcia obowiązku,

- naruszenie art. 33 § 1 pkt 8 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, polegające na uznaniu, że nie jest zasadny zarzut zbytniej uciążliwości środka egzekucyjnego,

- naruszenie art. 119 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, polegające na uznaniu, że organ mógł wobec strony zastosować grzywnę w sytuacji, gdy nie było przesłanek do jej zastosowania,

- naruszenie art. 124 § 2 kpa w związku z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, polegające na sporządzeniu niejasnego i zdawkowego uzasadnienia postanowienia, które nie wyjaśnia stronie przesłanek, którymi kierował się organ, wydając zaskarżone postanowienie,

- naruszenie art. 8 kpa w związku z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, polegające na prowadzeniu postępowania egzekucyjnego przez organy w sposób, który nie wzbudza w jakikolwiek sposób u strony zaufania do organów państwa.

Rozpatrując powyższe zażalenie, Główny Lekarz Weterynarii wskazał, że [...] Sp. z o.o. z siedzibą w G. wniosła dwa zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, tj. zarzut wygaśnięcia obowiązku na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego na podstawie art. 33 § 1 pkt 8 w/w ustawy.

Zgodnie z art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zarzuty zgłoszone m.in. na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa m.in. w art. 33 § 1 pkt 1, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące.

Zdaniem organu odwoławczego w odniesieniu do podniesionego przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w G. zarzutu wygaśnięcia obowiązku Wojewoda [...] nie był uprawniony do ingerowania w treść stanowiska wierzyciela, ale był zobowiązany rozpatrzyć ten zarzut zgodnie z postanowieniem z dnia [...] lutego 2014 r., mocą którego Graniczny Lekarz Weterynarii w G. nie uwzględnił zarzutu zgłoszonego na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Organ odwoławczy rozpoznając zażalenie na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] maja 2014 r. w sprawie zgłoszonych zarzutów, jest również związany stanowiskiem wierzyciela w przedmiocie zarzutu wygaśnięcia obowiązku. Natomiast zarzut zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego podlegał dokładnej analizie przeprowadzonej przez Wojewodę [...] w postanowieniu z dnia [...] maja 2014 r., bowiem organ egzekucyjny nie był związany wypowiedzią wierzyciela co do zarzutu zgłoszonego na podstawie art. 33 § 1 pkt 8 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Organ drugiej instancji wskazał, że [...] Sp. z o.o. z siedzibą w G. zgłosiła zarzut zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego i wskazała, że zbyt uciążliwy może być środek egzekucyjny, który zdaniem organu jest najmniej uciążliwy z katalogu dostępnych środków. Sytuacja taka może mieć miejsce wtedy, gdy wobec strony nie powinien mieć zastosowania żaden środek egzekucyjny, ponieważ już samo nałożenie środka egzekucyjnego powoduje dla strony zbytnią uciążliwość.

Stosownie do art. 1a pkt 12 lit. b ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji środkami egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze niepieniężnym są: grzywna w celu przymuszenia, wykonanie zastępcze, odebranie rzeczy ruchomej, odebranie nieruchomości, opróżnienie lokalu i innych pomieszczeń, przymus bezpośredni. Zgodnie z zasadami postępowania egzekucyjnego, wyrażonymi w art. 7 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Z treści przytoczonego przepisu wynika, że jeżeli dany środek egzekucyjny zdolny jest doprowadzić do wykonania obowiązku, ale ten sam cel można osiągnąć inaczej, w stopniu mniej uciążliwym dla zobowiązanego, to zastosowanie go należy ocenić jako niecelowe.

Zdaniem organu odwoławczego w okolicznościach niniejszej sprawy środkami prowadzącymi do wykonania obowiązku przetworzenia przesyłki są niewątpliwie grzywna w celu przymuszenia i wykonanie zastępcze. Zgodnie z art. 119 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego (§1), a także w sytuacji, gdy nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym (§2). Na mocy art. 127 w/w ustawy wykonanie zastępcze stosuje się, gdy egzekucja dotyczy obowiązku wykonania czynności, którą można zlecić innej osobie do wykonania za zobowiązanego i na jego koszt.

Zdaniem organu drugiej instancji grzywna w celu przymuszenia nie ma charakteru wyjątkowego, ostatecznego, a ustawodawca nie uzależnia możliwości nałożenia grzywny w celu przymuszenia od braku skuteczności innych środków egzekucyjnych. W związku z wyborem tego środka egzekucyjnego organ odwoławczy wskazał, iż "grzywna w celu przymuszenia nie jest karą, lecz formą nacisku mającą na celu skłonienie zobowiązanego poprzez dolegliwość finansową do określonego zachowania się" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 kwietnia 2012 r., II OSK 179/11, LEX nr 1410753).

Uciążliwość grzywny w celu przymuszenia dla normalnego funkcjonowania zobowiązanego nie została w żaden sposób wykazana przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w G. Zobowiązany nie wskazał alternatywnego środka, który byłby dla niego mniej uciążliwy, dlatego też organ wskazał, że zastosował najłagodniejszy środek egzekucyjny.

Główny Lekarz Weterynarii wskazał, że wybór środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia należy uznać za spełniający wymogi art. 7 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Każdy zastosowany środek egzekucyjny jest dotkliwie odczuwany przez zobowiązanego, ale egzekucja rządzi się prawami ściśle określonymi w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a jej znamienną cechą jest przymusowe doprowadzenie do wykonania obowiązku objętego tytułem wykonawczym.

Główny Lekarz Weterynarii, wskazał, że nie jest uprawniony do ustalenia, czy [...] Sp. z o.o. z siedzibą w G. może być skutecznie zobowiązana do zniszczenia przesyłki, która nie stanowi własności spółki. Kwestia ta była przedmiotem rozważań w postępowaniu administracyjnym, które zostało zakończone ostateczną decyzją nakazującą [...] Sp. z o.o. z siedzibą w G. przetworzenie przesyłki. Decyzja [...] Granicznego Lekarza Weterynarii w G. z dnia [...] lipca 2012 r. podlega egzekucji tak długo, jak długo pozostaje ona w obrocie prawnym.

W dalszej kolejności Główny Lekarz Weterynarii wskazał, że w postanowieniu z dnia [...] maja 2014 r. Wojewoda [...] zajął stanowisko co do zasadności zarzutów, jakie zostały podniesione przez [...] Sp. z o.o. w prowadzonym przeciwko niej postępowaniu egzekucyjnym, oraz wskazał przesłanki, którymi kierował się przy oddaleniu zarzutów. Wojewoda [...] słusznie przyjął, że zgodnie z art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wypowiedź wierzyciela w zakresie zarzutu wygaśnięcia obowiązku jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Natomiast przy rozpatrzeniu zarzutu zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego Wojewoda [...] wziął pod uwagę zasady postępowania egzekucyjnego wyrażone w art. 7 § 2 i 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jak również porównał skutki, jakie może wywołać dla zobowiązanego grzywna w celu przymuszenia oraz wykonanie zastępcze.

Główny Lekarz Weterynarii nie stwierdził naruszenia art. 124 § 2 kpa w związku z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, gdyż postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] maja 2014 r. wskazuje na podstawę faktyczną i prawną poczynionych ustaleń, co pozwala na prześledzenie sposobu rozumowania organu egzekucyjnego.

Ponadto, zdaniem Głównego Lekarza Weterynarii organ egzekucyjny prowadził postępowanie egzekucyjne w sprawie zarzutów w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej, zgodnie z art. 8 kpa w związku z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Skargę na powyższe postanowienie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie [...] Sp. z o.o. z siedzibą w G. Skarżąca zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła:

1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 33 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, polegające na uznaniu, że nie jest zasadny zarzut wygaśnięcia obowiązku wynikającego z decyzji Granicznego Lekarza Weterynarii w G. [...] z dnia [...] lipca 2012 r.,

2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 33 § 1 pkt 8 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, polegające na uznaniu, że nie jest zasadny zarzut zbytniej uciążliwości środka egzekucyjnego,

3. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 119 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, polegające na uznaniu, że organ mógł wobec strony zastosować grzywnę w sytuacji, gdy nie było przesłanek do jej zastosowania,

4. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 124 § 2 kpa w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, polegające na sporządzeniu niejasnego i zdawkowego uzasadnienia postanowienia, które nie wyjaśnia stronie przesłanek, którymi kierował się organ wydając zaskarżone postanowienie, jak również poprzez nieustosunkowanie się do wszystkich zarzutów strony zawartych w zażaleniu na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] maja 2014 r.,

5. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 8 kpa w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, polegające na prowadzeniu postępowania egzekucyjnego w sposób, który nie wzbudza w jakikolwiek sposób u strony zaufania do organów państwa,

6. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 11 kpa w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, polegające na niewyjaśnieniu przesłanek, którymi kierował się organ wydając zaskarżone postanowienie,

7. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 59 § 1 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, polegające na uznaniu, że nie istnieją podstawy do umorzenia postępowania egzekucyjnego w sytuacji, gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego,

8. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 59 § 1 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, polegające na uznaniu, że nie istnieją podstawy do umorzenia postępowania egzekucyjnego w sytuacji, gdy obowiązek o charakterze niepieniężnym stał się niewykonalny,

9. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 59 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, polegające na uznaniu, że nie istnieją podstawy do umorzenia postępowania egzekucyjnego w sytuacji, gdy błędnie oceniono znaczenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 września 2013 r. w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 1164/13, w którym to wyroku uchylono decyzję Głównego Lekarza Weterynarii z dnia [...] marca 2013 r., nr [...], wskutek czego należało stwierdzić, że nałożony na skarżącą obowiązek wygasł, a niniejsze postępowanie egzekucyjne winno zostać umorzone.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

W uzasadnieniu skargi, skarżąca podniosła, że [...] Sp. z o.o. z siedzibą w G. nie jest ani posiadaczem, ani właścicielem przesyłki zawierającej [...], której dotyczy przedmiotowe postępowanie administracyjne. Nie przysługują jej również żadne inne prawa wobec tejże przesyłki, nie ma ona również dostępu do niej. Stan ten miał miejsce zarówno w momencie nakazania stronie poddania przesyłki przetworzeniu do celów innych niż spożycie przez zwierzęta lub ludzi, tj. na olej techniczny i makuch na cele energetyczne, jak i obecnie. Pomimo tego Graniczny Lekarz Weterynarii w G. nakazał właśnie skarżącej spółce poddać przedmiotową przesyłkę przetworzeniu do celów innych niż spożycie przez zwierzęta lub ludzi, tj. na olej techniczny i makuch na cele energetyczne, w ogóle nie zważając na to, że jest to w przypadku skarżącej fizycznie (faktycznie) i prawnie niemożliwe. Zdaniem skarżącej obowiązek egzekucyjny winien być skierowany wobec K. L., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...].

Ponadto w ocenie skarżącej, organ egzekucyjny powinien był umorzyć postępowanie egzekucyjne, gdyż z uwagi na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 września 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 1164/13, obowiązek, którego dotyczy egzekucja wygasł.

Skarżąca podniosła również, że zastosowany środek egzekucyjny w postaci grzywny jest zbyt uciążliwy. Główny Lekarz Weterynarii naruszył też w sposób istotny art. 7 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez zastosowanie przez organ wobec strony środka egzekucyjnego w sytuacji, gdy egzekwowany obowiązek stał się bezprzedmiotowy. W przedmiotowej sprawie postanowienie zostało skierowane do strony, której nie przysługuje żadne uprawnienie względem przesyłki. Skarżąca nie może być skutecznie zobowiązana do zniszczenia (przetworzenia) nie swojej własności. Strona nie jest właścicielem towaru, nie przysługują jej uprawnienia do rozporządzania oraz korzystania z rzeczy, nawet, jeżeli organy państwowe wydają mu w tym kierunku odpowiednie dyspozycje. Organ nie może w ten sposób naruszać prawa własności.

W odpowiedzi na skargę Główny Lekarz Weterynarii wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 , ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, iż w przedmiotowej sprawie skarga nie jest zasadna.

Graniczny Lekarz Weterynarii w G. decyzją [...] z dnia [...] lipca 2012 r., dotyczącą zgłoszenia z dnia [...] marca 2012 r. przesyłki: zawierającej [...], zarejestrowanej w Granicznym Inspektoracie Weterynarii w G. pod numerem [...] wyraził zgodę na zmianę przeznaczenia przesyłki i nakazał poddać ją przetworzeniu do celów innych niż spożycie przez zwierzęta lub ludzi, tj. na olej techniczny i makuch na cele energetyczne w terminie 21 dni od daty w jakiej niniejsza decyzja stanie się ostateczna. Decyzja Granicznego Lekarza Weterynarii w G. nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. została skierowana do [...] Sp. z o.o. siedzibą w G. Organ w toku postępowania uznał, że to właśnie [...] Sp. z o.o. siedzibą w G. dokonując zgłoszenia przesyłki do kontroli weterynaryjnej jest osobą odpowiedzialną za przesyłkę, a tym samym stroną postępowania. Decyzja ta jest ostateczna w administracyjnym toku instancji.

Faktem jest, że w stosunku do postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Granicznego Lekarza Weterynarii w G. nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r., został złożony przez K. L., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] z siedzibą w R. wniosek z dnia [...] września 2012 r. o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Po rozpatrzeniu tego wniosku Graniczny Lekarz Weterynarii w G. decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. umorzył postępowanie wszczęte na wniosek z dnia [...] września 2012 r. Na skutek odwołania od tej decyzji Główny Lekarz Weterynarii decyzją z dnia [...] marca 2013 r. znak [...] uchylił w całości decyzję Granicznego Lekarza Weterynarii w G. nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. i orzekając co do istoty sprawy odmówił uchylenia decyzji Granicznego Lekarza Weterynarii w G. nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. Na skutek skargi K. L., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] z siedzibą w R., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 września 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 1164/13, uchylił decyzję Głównego Lekarza Weterynarii z dnia [...] marca 2013 r. Z urzędu Sądowi wiadomo, że wyrok ten stał się prawomocny z dniem 13 listopada 2013 r., a także, że po wyroku postępowanie w trybie wznowieniowym zostało zakończone wydaniem decyzji o odmowie uchylenia decyzji Granicznego Lekarza Weterynarii w G. nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. w trybie wznowieniowym. Z urzędu Sądowi wiadomo, że do Sądu wpłynęła skarga na decyzję Głównego Lekarza Weterynarii z dnia [...] lutego 2014 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w trybie wznowienia postępowania, która postanowieniem z dnia 26 czerwca 2014 r., sygn. akt IV SA/Wa 1021/14, została odrzucona.

Powyższe wskazuje, że decyzja Granicznego Lekarza Weterynarii w G. nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. pozostaje w obrocie prawnym i nakłada obowiązek, o którym w niej mowa na [...] Sp. z o.o. z siedzibą w G., jako zobowiązanego do jego wykonania. Ponieważ [...] Sp. z o.o. z siedzibą w G. nie wykonała w terminie obowiązku o charakterze niepieniężnym wynikającego z powyższej decyzji administracyjnej stała się osobą zobowiązaną w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W oparciu o decyzję Granicznego Lekarza Weterynarii w G. nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. został wystawiony tytuł wykonawczy nr [...] z dnia [...] września 2013 r., w którym jako podmiot zobowiązany figuruje [...] Sp. z o.o. z siedzibą w G.

Na podstawie art. 59 § 1 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, postępowanie egzekucyjne umarza się, gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego. Błąd co do osoby zobowiązanego stanowi podstawę umorzenia postępowania egzekucyjnego wówczas, gdy w tytule wykonawczym została wskazana jako zobowiązana osoba, na której nie ciąży obowiązek. Taka sytuacja w przedmiotowej sprawie nie ma miejsca, gdyż z porównania decyzji Granicznego Lekarza Weterynarii w G. nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r., w oparciu o którą wystawiono tytuł wykonawczy oraz tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] września 2013 r. wynika, że podmiotem zobowiązanym do wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym jest [...] Sp. z o.o. z siedzibą w G. Skarżąca Spółka w toku postępowania nie wykazała, że obowiązek nałożony na nią decyzją Granicznego Lekarza Weterynarii w G. nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. przeszedł na inny podmiot.

Wobec powyższego niezasadny jest zarzut skargi nieumorzenia postępowania egzekucyjnego z uwagi na błąd co do osoby zobowiązanego.

Art. 33 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przewiduje jako podstawę zarzutu niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym. W sytuacji stwierdzenia, że obowiązek o charakterze niepieniężnym jest niewykonalny, organ na podstawie art. 59 § 1 pkt 5 ww. ustawy winien umorzyć postępowanie egzekucyjne. Skarżąca w skardze wskazała, że akt wykonalny to taki, który ze względu na treść nadaje się do wymuszenia w drodze egzekucji. Obiektywny charakter niewykonalności oznacza, że w świetle stanu aktualnego nikt nie może wykonać obowiązku.

Z decyzji Granicznego Lekarza Weterynarii w G. nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. wynika, że nałożony nią obowiązek o charakterze niepieniężnym polega na poddaniu przesyłki [...] przetworzeniu do celów innych niż spożycie przez zwierzęta lub ludzi, tj. na olej techniczny i makuch na cele energetyczne. Z charakteru tego obowiązku w postaci określonych czynności wynika, że nadaje się on do wykonania w drodze egzekucji. Obowiązek ten może być wykonany przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w G., jako podmiot zobowiązany, jak i przez inną osobę. Zatem nałożony powyższą decyzją obowiązek nie ma obiektywnie charakteru niewykonalnego.

Należy zauważyć, że zmiana przeznaczenia przesyłki w postaci [...], nastąpiła z uwagi na jej stan w momencie kontroli granicznej opisany w decyzji z dnia [...] lipca 2012 r. Decyzją tą przesyłce tej została nadana trwała cecha w postaci nakazu poddania jej przetworzeniu. Konsekwencją tego jest to, że przesyłka ta przestała być [...], z pierwotnym jego przeznaczeniem, a stała się [...], które ma być przetworzone w określony sposób. Przesyłka ta posiada tę cechę, bez względu na to, kto jest w jej posiadaniu. Obowiązek w postaci przetworzenia [...] został nałożony na [...] Sp. z o.o. z siedzibą w G. Skarżąca jako zobowiązana, nie może w toku postępowania egzekucyjnego podnosić zastrzeżeń dotyczących decyzji, którą nałożono na nią obowiązek, gdyż nieprawidłowości ostatecznej decyzji administracyjnej Granicznego Lekarza Weterynarii w G. nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. mogą być oceniane jedynie w trybach nadzwyczajnych uregulowanych w kpa.

Z tych względów nieuzasadniony jest zarzut skargi nieumorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Brak jest również podstaw do uznania, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 września 2013 r., sygn. akt IV SA/Wa 1164/13, spowodował wygaśnięcie obowiązku nałożonego na skarżącą decyzją Granicznego Lekarza Weterynarii w G. nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r. Decyzja ta nie została uchylona i nadal pozostaje w obiegu prawnym, zatem brak było podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Sąd uznał również za nieuzasadniony zarzut skargi, zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego zastosowanego wobec zobowiązanego. Skorzystanie ze środka egzekucyjnego jakim jest grzywna w celu przymuszenia w realiach niniejszej sprawy znajduje pełne uzasadnienie. Pamiętać należy, że wybór środka egzekucyjnego leży w gestii organu, który kieruje się nie tyle niedogodnościami zobowiązanego co skutecznością egzekucji.

Poruszając się wokół zagadnienia grzywny w celu przymuszenia, zaakcentować należy, że sprawa zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego dotyczy skorzystania z tego, a nie innego środka pozostającego w dyspozycji organu. Nie podlega zaś ocenie działanie organu w ramach konkretnie stosowanego środka.

Próbę zdefiniowania pojęcia uciążliwości w świetle art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji podjął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 8 kwietnia 2008 r., sygn. akt I SA/Gd 26/08, przyjmując, że jest to dokuczliwość zastosowanego środka dla codziennego życia czy prowadzonej działalności, powodująca niemożność czy utrudnienia codziennego funkcjonowania dłużnika. Zdaniem Sądu za takowe nie można uznać twierdzeń skarżącej, że wobec strony nie może być stosowany żaden środek egzekucyjny bowiem samo nałożenie takiego środka egzekucyjnego powoduje dla strony zbytnią uciążliwość. Podsumowując wskazać należy, że organ egzekucji stosuje taki środek, który jawi się jako najbardziej adekwatny i skuteczny w okolicznościach danej sprawy.

Sąd nie podziela natomiast zarzutu skargi, że stosowanie środka egzekucyjnego jest niedopuszczalne, gdyż egzekwowany obowiązek stał się bezprzedmiotowy. To, że inny podmiot jest w posiadaniu przesyłki, nie czyni nałożonego obowiązku jej przetworzenia bezprzedmiotowym. Obowiązek przetworzenia przesyłki jest następstwem stanu [...] w momencie kontroli weterynaryjnej. Zły stan przesyłki, opisany w decyzji, czyni wręcz koniecznym wykonanie obowiązku przetworzenia.

Z powyższych względów zarzuty skargi należy uznać za nieuzasadnione, ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

Mając na powyższe na uwadze na zasadzie art. 151 ppsa, Sąd orzekł jak w sentencji.