Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 970/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-07-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 59 ust. 3, art. 61 ust. 1 pkt 1, art. 61 ust. 1 pkt 2, art. 61 ust. 1 pkt 3, art. 61 ust. 1 pkt 4, art. 61 ust. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.
article: art. 1 par. 1, art. 1 par. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 2188
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jedn.
article: art. 3 par. 2, art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 19 lipca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Asesor WSA Jan Szuma (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lipca 2018 roku sprawy ze skargi E. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2017 roku Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r., [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (zwane dalej "Kolegium"), po rozpoznaniu odwołania E. B., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy P. (zwanego dalej "Wójtem") z dnia [...] 2017 r., [...] ([...]), którą ustalono warunki zabudowy na rzecz B. J. i R. J. dla inwestycji polegającej na budowie 5 miejsc postojowych dla samochodów osobowych wraz z placem manewrowym jako uzupełnienie zabudowy mieszkalnej na działce [...] w [...].

Powyższe rozstrzygnięcia wydano w następujących okolicznościach.

Wnioskiem z dnia 19 czerwca 2015 r. B. J. i R. J. wystąpili o ustalenie warunków zabudowy dla wyżej opisanej inwestycji (pierwotnie żądanie dotyczyło 10 miejsc postojowych) (k. 1-2 akt administracyjnych organu pierwszej instancji).

Decyzją z dnia [...] 2015 r., [...] ([...] Wójt ustalił warunki zabudowy na rzecz wnioskodawców (k. 63-79 akt administracyjnych organu pierwszej instancji).

Na skutek odwołania E. B. decyzją z dnia [...] lutego 2016 r., [...] Kolegium uchyliło decyzję Wójta i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia (k. 87-91 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Wskazało, że nie przeprowadzono analizy, o jakiej mowa w art. 53 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (obecnie tekst jednolity tego aktu prawnego opublikowano w Dz. U. z 2017 r., poz. 1073 ze zm. – dalej "u.p.z.p."), błędnie zakwalifikowano rodzaj inwestycji jako obiekt infrastruktury technicznej, bezpodstawnie odstąpiono od zbadania, czy inwestycja spełnia warunki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., zakres inwestycji objętej wnioskiem oraz decyzją nie jest tożsamy, nadto w sposób niedopuszczalny zastrzeżono w decyzji, iż zabronione są miejsca postojowe dla samochodów ciężarowych oraz składowiska odpadów niebezpiecznych. Kolegium wreszcie zauważyło, że uzgodnienia dotyczyły projektu decyzji z dnia 25 września 2015 r., który odbiega w swej treści od projektu z dnia 12 listopada 2015 r. stanowiącego podstawę decyzji kończącej postępowanie.

W toku ponownie przeprowadzonego postępowania wpłynęło pismo R. J. z dnia 6 kwietnia 2016 r., który wyjaśnił, że przedsięwzięcie polega na utwardzeniu terenu w związku z budową 10 miejsc parkingowych dla samochodów osobowych (k. 97 akt administracyjnych organu pierwszej instancji).

W kolejnym piśmie z dnia 28 kwietnia 2016 r. inwestorzy zmodyfikowali inwestycję. Oświadczyli, że ma ona polegać na budowie 5 miejsc postojowych na samochody osobowe wraz z placem manewrowym. Powierzchnia zabudowy wynosić będzie 400 m2. Do pisma przedłożono mapę z zaznaczoną lokalizacją inwestycji oraz projekt zagospodarowana działki (k. 97-101 akt administracyjnych organu pierwszej instancji).

Decyzją z dnia [...] 2016 r., [...] ([...]) Wójt ponownie ustalił warunki zabudowy (k. 143-147 akt administracyjnych organu pierwszej instancji).

Decyzją z dnia [...] września 2016 r., [...] Kolegium, na skutek odwołania E. B., uchyliło decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wskazało, że istnieje konieczność ustalenia, czy postępowanie dotyczy legalizacji samowoli budowlanej, czy chodzi o odrębną inwestycję. Ponadto, w ocenie Kolegium, Wójt powinien rozważyć potrzebę przeprowadzenia wizji terenowej. Wątpliwości organu odwoławczego wzbudziło także ustalenie kręgu stron postępowania. Podkreślono również, że nieprawidłowo doręczano pisma w jednej przesyłce listowej kilku stronom postępowania, nawet w sytuacji, gdy są to małżonkowie (k. 173-179 akt administracyjnych organu pierwszej instancji).

Decyzją z dnia [...] 2017 r., [...] ([...]) Wójt ustalił dla wnioskowanej inwestycji warunki zabudowy (k. 285-302 akt administracyjnych organu pierwszej instancji).

Odwołanie od decyzji złożyła E. B. (k. 313-322 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). W kolejnym piśmie z dnia 28 lutego 2017 r. podała, że na działce objętej wnioskiem parkowane są tiry. Wskazała również na podtopienia mające miejsce na jej działce. Na potwierdzenie załączyła wykonane przez siebie fotografie (k. 329-331 akt administracyjnych organu pierwszej instancji).

Decyzją z dnia [...] marca 2017 r., [...] Kolegium po raz kolejny uchyliło decyzję Burmistrza i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Zwróciło uwagę na konieczność przeprowadzenia wyczerpującej analizy w zakresie wskaźnika intensywności powierzchni zagospodarowania całego obszaru analizowanego. Zwrócono również uwagę, iż do decyzji należy załączyć wyniki analizy (k. 332-338 akt administracyjnych organu pierwszej instancji).

W toku ponownie przeprowadzonego postępowania uprawniony architekt sporządził projekt decyzji (k. 340-361 akt administracyjnych organu pierwszej instancji), który następnie został uzgodniony z Powiatowym Zarządem Dróg w W. i Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w P. (k. 362-377 akt administracyjnych organu pierwszej instancji).

W piśmie z dnia 15 maja 2017 r. E. B. sprzeciwiła się lokalizacji inwestycji (k. 391-392 akt administracyjnych organu pierwszej instancji).

Decyzją z dnia [...] 2017 r., [...] ([...]) Wójt ustalił na rzecz B. J. i R. J. warunki zabudowy dla wnioskowanej przez nich inwestycji. Organ przedstawił przebieg postępowania, dokonał analizy przesłanek warunkujących ustalenie warunków zabudowy, odniósł się także do argumentów E. B. (k. 416-438 akt administracyjnych organu pierwszej instancji).

W odwołaniu E. B. nie zgodziła się z wydanym rozstrzygnięciem. Zdaniem skarżącej, stan faktyczny sprawy został nieprawidłowo ustalony. Organ pierwszej instancji nie zauważył pozorności działań inwestora. Zwróciła także uwagę na kwestie stanu wody na gruncie objętym przedsięwzięciem i na terenie go otaczającym.

Wskazaną na wstępie niniejszego uzasadnienia decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r., [...] Kolegium, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej "K.p.a.") utrzymało rozstrzygnięcie Wójta w mocy.

Na wstępie organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzja o warunkach zabudowy nie ma charakteru uznaniowego. Istnieje obowiązek ustalenia warunków zabudowy w sytuacji, gdy inwestycja spełnia wymagania określone w u.p.z.p.

Następnie, przedstawiwszy istotne uregulowania prawne, Kolegium oceniło, że Wójt wyznaczył obszar analizowany wokół inwestycji w sposób zgodny z § 3 ust. 2 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588, dalej "r.s.s.u.w.") i przeprowadził na nim wyczerpującą analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Zdaniem Kolegium z uwagi na charakter inwestycji zasadnie przeanalizowano stopień powierzchni zainwestowania. Informacje zawarte w przeprowadzonej analizie, a także dane wynikające z załączników opisowych i graficznych, pozwalają na ocenę warunków określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. W wyznaczonym obszarze analizowanym znajdują się obiekty pozwalające na ustalenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Zakreślony obszar pozwala również na przeprowadzenie oceny pozostałych warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 2-5 u.p.z.p.

Kolegium wskazało dalej, że przedsięwzięcie ma stanowić uzupełnienie zabudowy mieszkalnej. Wnioskodawcy uzyskali pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce objętej wnioskiem (decyzja z dnia 15 lipca 2015 r., [...].). Budowę wspomnianego budynku już rozpoczęto. Zamierzenie objęte wnioskiem nie będzie zatem sprzeczne z istniejącą na obszarze analizowanym funkcją.

Organ odwoławczy stwierdził też, że parametry inwestycji odpowiadają wskaźnikom wykorzystania terenu. Średni wskaźnik intensywności zainwestowania działek w obszarze analizowanym wynosi 50 %. Jak zaznaczono w analizie, wskaźnik intensywności jest wskaźnikiem specyficznym. Wyznaczenie tego parametru w oparciu o matematycznie wyliczoną średnią rzadko przynosi prawidłowe rezultaty. Inwestycja łącznie z przedsięwzięciem objętym pozwoleniem na budowę, którego realizację rozpoczęto, będzie miała powierzchnię zainwestowania równą 57%. Przekracza zatem ona w niewielkim stopniu średni wskaźnik intensywności zainwestowania w obszarze analizowanym. Ponadto, z analizy wynika, że możliwe jest ustalenie tego parametru na wnioskowanym poziomie. Działki znajdujące w otoczeniu inwestycji mają bowiem powierzchnię zainwestowania od 11 % do 88 %.

Kolegium stwierdziło, że inwestycja spełnia pozostałe warunki określone w treści art. 61 ust. 1 pkt 2-5 u.p.z.p. Działka, na której ma być zrealizowane zamierzenie ma dostęp do drogi publicznej, drogi powiatowej. Inwestycja nie wymaga uzbrojenia terenu (art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.). Nadto teren nie wymaga zgody na przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze, gdyż stanowi grunty zurbanizowane niezabudowane lub w trakcie zabudowy (Bp). Kolegium oceniło też, że inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Ustosunkowując się do argumentów podniesionych w odwołaniu, Kolegium stwierdziło, że stan faktyczny sprawy został prawidłowo ustalony. Na działce objętej wnioskiem rozpoczęto jedynie realizację przedsięwzięcia, dla którego wydano pozwolenie na budowę. Podnoszona przez odwołującą okoliczność istnienia na działce [...] utwardzonego parkingu dla samochodów ciężarowych nie znajduje zatem potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Kolegium podkreśliło też, że przedmiotem postępowania jest budowa miejsc postojowych dla samochodów osobowych, a nie ciężarowych. Tylko zatem na taką inwestycję będzie zezwalać decyzja. Argumenty dotyczące ewentualnych przyszłych zamierzeń inwestora nie mogą odnieść spodziewanego rezultatu.

W ocenie Kolegium dodać również trzeba, że w kwestionowanym rozstrzygnięciu zabezpieczono interesy osób trzecich. W kwestii obaw związanych z zalewaniem gruntu E. B., w punkcie VII lit. f określono, że wody opadowe z powierzchni utwardzonego terenu należy odprowadzać na teren otwarty działki bez zmiany stosunków wodnych na działkach sąsiednich. Podkreślono również, że inwestycja nie może zmieniać stanu wody na gruncie, a w szczególności kierunku odpływu znajdującej się na gruncie wody.

Skargę na decyzję Kolegium wniosła E. B.. Nie zgadzając się nią podniosła, że postępowanie było prowadzone w sposób nie budzący zaufania do administracji publicznej. Zaznaczyła, że organy dały wiarę oświadczeniom inwestorów, a jej pisma pominęły. E. B. wyjaśniła także, że nieprawidłowo został ustalony stan faktyczny na działce B. J. i R. J.. Od lat funkcjonuje tam parking i plac manewrowy dla tirów. Jedynym widocznym znakiem [o deklarowanym charakterze działki – uw. Sądu] jest tablica informacyjna zawieszona na zbiorniku znajdującym się na nieruchomości.

Skarżąca zarzuciła, że organ nie wyjaśnił też, gdzie na działce będzie się znajdować powierzchnia biologicznie czynna, tym bardziej, że obecnie działka jest w 90 % utwardzona i podwyższona. Wreszcie E. B. poddała pod wątpliwość, dlaczego tak dużą powierzchnię działki przeznacza się na parking dla samochodów osobowych, skoro nie ma tam budynku mieszkalnego, a ławy fundamentowe są zasypane.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Postanowieniem z dnia 11 stycznia 2018 r. ustanowiono dla E. B. pełnomocnika w ramach przyznanego prawa pomocy.

Wyznaczony pełnomocnik w piśmie z dnia 2 maja 2018 r. uzupełnił skargę wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Pełnomocnik wyjaśnił, że w sprawie trudno twierdzić o zachowaniu wymogu kontynuacji funkcji zabudowy. Planowana inwestycja, nawet po ograniczeniu jej zakresu w toku postepowania do 5 miejsc postojowych, zmierza w istocie do zmiany funkcji zabudowy i sposobu korzystania z działki. Zamierzenie nie stanowi też jedynie uzupełnienia zabudowy mieszkalnej. W ocenie pełnomocnika E. B. budowa 5 miejsc postojowych wraz z placem manewrowym w otoczeniu zabudowy mieszkalnej nie stanowi kontynuacji funkcji takiego otoczenia, a wręcz tą funkcje podważa. Nie ma bowiem żadnego racjonalnego uzasadnienia dla tworzenia parkingu na działce, która z założenia ma służyć zaspokojeniu potrzeb jednej rodziny.

Końcowo pełnomocnik zasugerował, że B. J. i R. J. w istocie realizują inwestycję, która ma służyć ich działalności gospodarczej –usługom transportowym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Przed przedstawieniem motywów wyroku Sąd uznał za konieczne poczynienie pewnych uwag wstępnych.

Analiza całokształtu sprawy wskazuje, że E. B. – z której wszystkimi pismami Sąd się zapoznał – konsekwentnie sprzeciwia się zamierzeniom B. J. i R. J. związanym realizacją miejsc postojowych na działce [...]. Skarżąca jest wyraźnie zaniepokojona dotychczasową działalnością inwestorów na wymienionej działce, w tym robotami budowlanymi i sposobem użytkowania działki, które wpływają na jej nieruchomość (np. na stosunki wodne). To wszystko z kolei rodzi jej obawy, co do tego, jak w istocie B. J. i R. J. będą użytkowali projektowane miejsca postojowe wraz z placem manewrowym. W ostatnim piśmie procesowym sformułowano nawet tezę, że miejsca postojowe i plac manewrowy służyć będą w rzeczywistości działalności gospodarczej – transportowej i nie będą stanowiły uzupełnienia zabudowy mieszkalnej.

Sąd w tym miejscu zaznacza, że przyjmuje ze zrozumieniem wypowiedzi E. B.. Nie oceniając rzeczywistych działań inwestorów w okresie przed wydaniem zaskarżonej decyzji (pozostaje to poza granicami sprawy – o czym niżej) Sąd zdaje sobie sprawę, że każdy właściciel nieruchomości, a zwłaszcza nieruchomości stanowiącej miejsce jego zamieszkania, jest z natury zainteresowany, aby otaczająca zabudowa i sposób jej użytkowania pozostawały nieuciążliwe. E. B. starała się w postepowaniu udowodnić, że w przeszłości miały miejsce fakty, które świadczyły o woli wykorzystania przez inwestorów działki [...] jako bazy dla samochodów ciężarowych. W aktach administracyjnych na k. 330 znajdują się chociażby przedłożone przez skarżącą fotografie ukazujące kilka zaparkowanych na działce tirów.

Sąd okoliczności przedstawione przez E. B. przyjmuje do wiadomości, jednakże nie mogą one wpłynąć na wyniki kontroli legalności zaskarżonej w tej sprawie decyzji.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei w samej ustawie procesowej (ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity Dz. U. z 2002 r., poz. 1369 ze zm., dalej "P.p.s.a.") prawodawca precyzuje, że sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na decyzje administracyjne (lub inne akty) (zob. art. 3 § 2 P.p.s.a.).

Przytoczone wyżej ogólne regulacje definiują funkcję oraz charakter działania sądów administracyjnych. Są one też ważne z perspektywy niniejszej sprawy. Zaznaczyć bowiem trzeba, że przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Kolegium utrzymująca w mocy decyzję Wójta, która z kolei jednoznacznie dotyczy warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 5 miejsc postojowych dla samochodów osobowych wraz z placem manewrowym jako uzupełnienia zabudowy mieszkalnej na działce [...] w [...]. Sąd działając w ramach przyznanych uprawnień i kontrolując legalność decyzji nie może więc domniemywać innej funkcji zamierzenia B. J. i R. J. aniżeli przez nich deklarowany i zapisany w decyzji. Tym bardziej nie może też negatywnie oceniać decyzji przez pryzmat ich działań w przeszłości, przypisując inwestorom plany, które nie wynikają z dokumentacji (to jest wykorzystania miejsc postojowych na potrzeby działalności gospodarczej).

Podsumowując Sąd zaznacza, że w uwarunkowaniach prawnych niniejszej sprawy postawa inwestora w przeszłości nie może rzutować na jego uprawnienia w przyszłości.

Z akt zebranych w niniejszej sprawie wynika, że B. J. i R. J. zamierzają zrealizować na swojej działce [...] miejsca postojowe dla samochodów osobowych wraz z placem manewrowym jako uzupełnienie zabudowy mieszkaniowej. Dla terenu posiadają pozwolenie na budowę z dnia [...] 2015 r., [...], a na datę oględzin nieruchomości przez pracowników organu pierwszej instancji (3 listopada 2016 r.) na działce wylane zostały ławy fundamentowe pod budynek jednorodzinny (zob. k. 198 akt administracyjnych organu pierwszej instancji).

Decyzja o warunkach zabudowy wydana w dniu [...] 2017 r., [...] została przygotowana rzetelnie. Sąd podziela opinię Kolegium, że rozstrzygnięcie to jest prawidłowe w płaszczyźnie merytorycznej i proceduralnej.

Jak zostało obszernie wyjaśnione przez organy obu instancji, regulacje dotyczące wydawania decyzji o warunkach zabudowy zawarte zostały przede wszystkim w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Zaznaczyć także należy, że ustalanie warunków zabudowy wymaga dochowania specyfiki formalnej postępowania, która wyraża się w tym, że wokół działki inwestycyjnej należy wyznaczyć tzw. obszar analizowany i przeprowadzić na nim wyczerpującą analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu.

Zdaniem Sądu powyższa analiza, zwana też analizą urbanistyczną, została sporządzona bez uchybień (k. 434-438 akt administracyjnych organu pierwszej instancji) i odpowiada wymogom z § 3 ust. 2 r.s.s.u.w.

Z uwagi na specyfikę inwestycji, która dotyczy utwardzenia terenu, a nie zabudowy kubaturowej, jako trafne należy ocenić działanie urbanisty, a następnie Wójta, którzy przywiązali uwagę do "powierzchni zainwestowania" (nie powierzchni zabudowy) i uznali ten wskaźnik za najbardziej adekwatny, gdy chodzi o dopuszczenie na danym obszarze zwiększonej ilości miejsc postojowych. Analiza i zgromadzone w niej dane nie pozostawiają wątpliwości, że warunki z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. zostały spełnione. W otoczeniu występują podobne obiekty co do funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Jak trafnie wskazało Kolegium parametry inwestycji odpowiadają wskaźnikom wykorzystania terenu. Średni wskaźnik intensywności zainwestowania działek w obszarze analizowanym wynosi 50 %. Jednakże na wielu działkach wskaźnik ten wynosi zacznie więcej: działka [...] – 68 %, 932 – 87 %, 933 – 88 %, 562 – 86 % (k. 436 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). W ocenie Sądu ustalenie więc wskaźnika zainwestowania na poziomie 57 % uznać należy za dopuszczalne. Dochodzi bowiem do nieznacznego przekroczenia intensywności zainwestowania w obszarze analizowanym.

Inwestycja spełnia pozostałe warunki określone w treści art. 61 ust. 1 pkt 2-5 u.p.z.p. Działka, na której ma być zrealizowane zamierzenie ma dostęp do drogi publicznej i nie wymaga uzbrojenia terenu (art. 61 ust. 1 pkt 2-3 u.p.z.p.). Nie wymaga zgody na przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze, gdyż stanowi grunty zurbanizowane niezabudowane lub w trakcie zabudowy (Bp) (art. 61 § 1 pkt 4 u.p.z.p.). Nie sposób także zidentyfikować jakiekolwiek cechy zamierzenia, które dawałyby podstawę do twierdzenia, że jest ono niezgodne z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p.).

Końcowo Sąd zaznacza, że zaskarżona decyzja uprawnia inwestorów tylko i wyłącznie do działań w niej przewidzianych, a więc zaprojektowania i zrealizowania (oczywiście z uwzględnieniem wymogów prawa budowlanego) 5 miejsc postojowych dla samochodów osobowych. Każde inne działanie, m.in. trwałe inne wykorzystanie miejsc postojowych – np. jako miejsca postoju dla samochodów ciężarowych (która to hipotetyczna sytuacja najbardziej niepokoi E. B.) – nie będzie w tej decyzji znajdowało oparcia. Będzie się zarazem mogło, w zależności od charakteru, ewentualnie kwalifikować jako samowolna zmiana sposobu zagospodarowania terenu, względnie użytkowania obiektu, co podlega kontroli właściwych organów (wójta – art. 59 ust. 3 u.p.z.p. lub nadzoru budowlanego – art. 71 i nast. Prawa budowlanego).

Dodać też należy ubocznie (odnosząc się do obaw E. B. co do skutków ukształtowania gruntu przez inwestorów i jego utwardzenia), że zgodnie z obowiązującym obecnie Prawem wodnym (ustawa z dnia 20 lipca 2017 r., Dz. U., poz. 1566 ze zm., art. 234 ust. 1 pkt 1) właściciel gruntu zasadniczo nie może zmieniać kierunku i natężenia odpływu znajdujących się na jego gruncie wód opadowych lub roztopowych ani kierunku odpływu wód ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich; nie może też odprowadzać wód oraz wprowadzać ścieków na grunty sąsiednie.

Mając to wszystko na uwadze Sąd – działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. – oddalił skargę.