Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 390/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-07-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6017 Samodzielne funkcje techniczne w budownictwie
658
Hasła tematyczne: Przewlekłość postępowania
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 161 § 1 pkt 3, art. 149 § 1a art. 149 § 1 pkt 3 art. 141 § 4
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 35 § 1 i 4
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 12 ust. 4e  4h, 4i
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zabłocka Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia del. WSA Sylwester Miziołek (spr.) Protokolant Patrycja Czubała po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej Małopolskiej Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 listopada 2018 r. sygn. akt III SAB/Kr 122/18 w sprawie ze skargi M. P. na bezczynność Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej Małopolskiej Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa w K. w przedmiocie bezczynności organu w przedmiocie wyznaczenia terminu części ustnej egzaminu na uprawnienia budowlane 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej Małopolskiej Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa w K. na rzecz M. P. kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt ) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 13 listopada 2018 r. o sygn. akt III SAB/Kr 122/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej Sąd I instancji, bądź WSA), po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. P. na bezczynność Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej Małopolskiej Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa w Krakowie (dalej organ, bądź OKK) w przedmiocie wyznaczenia terminu egzaminu ustnego na uprawnienia budowlane, umorzył postępowanie sądowe w przedmiocie zobowiązania do wyznaczenia terminu egzaminu (pkt I), stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II) oraz zasądził od na rzecz skarżącego 597 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt III).

Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Pismem z dnia 23 lipca 2018 r. M. P. (skarżący) złożył skargę do WSA na bezczynność OKK, domagając się zobowiązania organu do wyznaczenia terminu części ustnej egzaminu na uprawnienia budowlane i zawiadomienia o tym terminie w ciągu 14 dni od daty doręczenia akt, jak również o stwierdzenie, że do bezczynności doszło z rażącym naruszeniem prawa i zasądzenie kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu skarżący powołał się na art. 12 ust. 4f ustawy z dnia 7 lipca

1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 z późn. zm.) i wskazał, że pismem z 10 maja 2018 r. zwrócił się o wyznaczenie kolejnego terminu egzaminu (w części ustnej) na uprawnienia budowlane, niezależnie od trwającego równolegle postępowania wszczętego odwołaniem wniesionym od negatywnego wyniku części ustnej egzaminu na uprawnienia budowlane tj. egzaminu odbywającego się w dniach 19 listopada – 3 grudnia 2016 r. W odpowiedzi OKK poinformowała, że wniosek o ponowny termin będzie mógł być rozpatrzony dopiero po zakończeniu postępowania wszczętego wniesionym odwołaniem – co skarżący zakwestionował. Zdaniem strony rozstrzygnięcie w przedmiocie wniesionego odwołania od negatywnego wyniku ustnego egzaminu dotyczyłoby wyłącznie stanu faktycznego będącego podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia, a nie wpływałoby na możliwość przystąpienia ponownie do kolejnej procedury egzaminacyjnej, jak wynikało to z art. 12 ust. 4h oraz art. 12 ust. 4 Prawa budowlanego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, podkreślając że wniosek o ponowny egzamin ustny nie wszczynał nowego postępowania administracyjnego. Stanowisko to potwierdza wykładnia językowa art. 12 ust. 4h Prawa budowlanego, stanowiącego o możliwości ponownego, a więc odbywającego się w ramach tego samego postępowania, zdawania egzaminu. Podkreślono, że dopiero 8 sierpnia 2018 r., po doręczeniu skarżącemu ostatecznej decyzji organu odwoławczego o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji w przedmiocie odmowy nadania uprawnień budowlanych z uwagi na negatywny wynik egzaminu ustnego, zostały wyznaczone dwie alternatywne daty egzaminu ustnego do wyboru – 27 września 2018 r. oraz 25 października 2018 r.

W piśmie procesowym z dnia 21 września 2018 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał swoje twierdzenia o odrębności obu ww. postępowań i potwierdził, że otrzymał zawiadomienie o dwóch terminach ponownego egzaminu.

WSA, wydając opisane na wstępie orzeczenie, podzielił stanowisko skarżącego w części dotyczącej zasadności żądania wyznaczenia ponownego terminu egzaminu ustnego niezależnie od, trwającego w tym samym czasie, postępowania w przedmiocie odwołania od negatywnego wyniku poprzedniego ustnego egzaminu na uprawnienia budowlane. Uzasadniając umorzenie postępowania sądowego w przedmiocie wniosku o zobowiązanie do wyznaczenia terminu egzaminu Sąd I instancji wskazał na wyznaczenie takiego terminu po wniesieniu skargi, a przed rozstrzygnięciem sprawy, powołując się jednocześnie na uchwałę NSA z 26 listopada 2008 r. o sygn. akt I OPS 6/08. WSA zwrócił uwagę, że skarżący złożył odwołanie od pierwotnego, negatywnego wyniku egzaminu ustnego na uprawnienia budowlane (decyzja OKK z 26 czerwca 2017 r.). Zaskarżona decyzja została z 8 listopada 2017 r. uchylona przez organ odwoławczy, który przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Z kolei wyrokiem z 8 marca 2018 r. o sygn. akt VI SA/Wa 36/18 WSA w Warszawie uwzględnił sprzeciw od ww. decyzji organu II instancji. W konsekwencji, organ II instancji ponownie rozpatrując sprawę - decyzją z 3 sierpnia 2018 r. - utrzymał w mocy decyzję OKK o odmowie nadania uprawnień budowlanych z uwagi na negatywny wynik egzaminu ustnego. Odnosząc się do art. 12 ust. 4h Prawa budowlanego WSA stwierdził, że przepis ten daje prawo do żądania wyznaczenia ponownego terminu egzaminu ustnego niezależnie od toczącego się w tym samym czasie postępowania w przedmiocie odwołania od negatywnego wyniku egzaminu zdawanego po raz pierwszy. Z zestawienia ust. 4h i 4i tej regulacji wynika, że w terminie 3 lat od uzyskania pozytywnego egzaminu pisemnego strona może przystąpić do egzaminu ustnego i to kilkakrotnie – niezależnie od faktu trwających w tym czasie postępowań w przedmiocie kwestionowania negatywnych wyników poprzednich egzaminów ustnych. Żaden bowiem przepis nie ogranicza możliwości żądania wyznaczenia kolejnego (czyli ponownego) terminu egzaminu ustnego – w okresie 3 lat od daty uzyskania pozytywnego wyniku egzaminu pisemnego. Wbrew twierdzeniom OKK, użycie w ww. art. 12 ust. 4h określenia "może ponownie do niego przystąpić" nie wskazuje na konieczność oczekiwania na zakończenie postępowania administracyjnego w przedmiocie odwołania od decyzji o odmowie nadania uprawnień z powodu negatywnego, pierwotnego egzaminu ustnego. W konsekwencji WSA uznał, że w okresie od dnia 18 maja 2018 r. do dnia 10 sierpnia 2018 r. (data pisma wyznaczającego ponowny termin egzaminu) OKK pozostawała w bezczynności. W ocenie Sądu czteromiesięczna bezczynność nie miała jednak rażącego charakteru (o czym orzeczono na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a.), ponieważ OKK nie ma obowiązku załatwienia wniosku o ponowny termin egzaminu w terminach, o których mowa w art. 35 K.p.a. Wyznaczanie terminów egzaminów na uprawnienia budowlane reguluje art. 12 ust. 4e Prawa budowlanego, który stanowi, że egzamin jest przeprowadzany co najmniej dwa razy w roku, w terminach ustalanych przez właściwą izbę samorządu zawodowego. Skoro zatem OKK, niezwłocznie po doręczeniu jej ostatecznej decyzji organu odwoławczego (8 sierpnia 2018 r.) ostatecznie wyznaczyła dwie alternatywne daty egzaminu do wyboru (jeszcze przed upływem 2018 r.) to jej działania nie miało charakteru rażąco naruszającego prawo. Orzeczenie o kosztach oparto na podstawie art. 200 i 205 p.p.s.a. oraz art. 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.

Skargę kasacyjną wywiodła OKK, podnosząc zarzuty naruszenie:

I. prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

a) art. 35 § 1 i 4 K.p.a. w zw. z art. 12 ust. 4e ustawy Prawo budowlane poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie i uznanie, że OKK - w okresie od dnia 10 maja 2018 r. do dnia 10 sierpnia 2018 r. - pozostawała w bezczynności z podjęciem czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień M. P.wynikających z przepisów prawa, a to wyznaczenia M. P. ponownego terminu egzaminu ustnego na uprawnienia budowlanego, podczas gdy organ nie pozostawał w bezczynności z podjęciem czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień skarżącego wynikających z przepisów prawa, z uwagi na fakt, iż wyznaczył stronie dwie daty egzaminu, w pierwszym możliwym terminie, dochowując terminu wskazanego w art. 12 ust. 4e Prawa budowlanego;

a w konsekwencji powyższego naruszenie:

b) art. 151 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie i nieoddalenie skargi w całości, podczas gdy z uwagi na niepozostawanie OKK w bezczynności w chwili wnoszenia skargi brak było podstaw do uznania skargi w jakiejkolwiek części, a zatem zachodziły przesłanki do zastosowania art. 151 p.p.s.a.;

c) art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie w niniejsze sprawie zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt I OPS 6/08 i umorzenie postępowania w przedmiocie zobowiązania do wyznaczenia terminu egzaminu z uwagi na uznanie, iż OKK w chwili wniesienia skargi pozostawała w stanie bezczynności z podjęciem czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej skarżącego wynikających z przepisów prawa, a podjęła stosowną czynność po wniesieniu skargi – podczas gdy ww. przepis nie może mieć zastosowania w niniejszej sprawie, z uwagi na fakt, iż organ na żadnym etapie postępowania administracyjnego nie pozostawał w bezczynności, a podejmował czynności, które był władny podejmować na danym etapie postępowania, a wyznaczenia ponownego terminu egzaminu ustnego dokonano w pierwszym możliwym terminie, niezależnie od wniesienia skargi;

d) art. 149 § 1a p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie w niniejszej sprawie i stwierdzenie, iż bezczynność OKK nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, podczas gdy w niniejszej sprawie brak było podstaw formalnych i materialnych do zastosowania przedmiotowego przepisu z uwagi na fakt, że Sąd I Instancji nie stwierdził w wyroku, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, a powyższe jest warunkiem koniecznym do jednoczesnego stwierdzenia, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a ponadto w niniejszej sprawie OKK nie pozostawała w bezczynności w chwili wnoszenia skargi, w związku z czym Sąd I Instancji nie miał podstaw do orzeczenia, iż organ dopuściła się bezczynności jednak bez rażącego naruszenia prawa;

e) art. 141 § 4 w zw. z art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie i rzeczywiste wyjaśnianie przyczyn uznania przez Sąd I Instancji, że organ - OKK dopuścił się bezczynności, podczas gdy WSA nie stwierdził w wyroku dopuszczenia się przez organ bezczynności i nie wskazał art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. jako podstawy swojego orzeczenia;

II. prawa materialnego, a to:

a) art. 12 ust. 4h, 4i Prawa budowlanego poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że przepisy te dają kandydatowi prawo do żądania wyznaczenia ponownego terminu egzaminu ustnego na uprawnienia budowlane, niezależnie od toczącego się w tym samym czasie postępowania w przedmiocie odwołania od negatywnego wyniku egzaminu zdawanego po raz pierwszy, podczas gdy prawidłowa wykładnia powołanych przepisów prowadzi do uznania, że "ponowne" przystąpienie do egzaminu odbywa się w ramach jednego postępowania kwalifikacyjnego, w ramach którego kandydat ma prawo do pierwszego przystąpienia do egzaminu, a także ponownego przystępowania do egzaminu, w tym ponownego przystąpienia do egzaminu w części ustnej, jeżeli tylko ta część została przez kandydata niezdana; wyznaczenie ponownego terminu egzaminu jest zatem kolejnym etapem tego samego postępowania administracyjnego, który nie może się rozpocząć przed zakończeniem etapu poprzedniego.

Mając na uwadze powyższe organ wniósł o uchylenie ww. wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną M. P., reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o jej oddalenie, podzielając w całości przytoczoną argumentację WSA.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Przechodząc do złożonego środka zaskarżenia stwierdzić należy, że przedstawione zarzuty kasacyjne pozwalały na dokonanie kontroli zakwestionowanego orzeczenia. Zaznaczyć przy tym trzeba, że zakwestionowanemu wyrokowi zarzucono naruszenie tak przepisów postępowania, jak i prawa materialnego. Mając na względzie, że zarzuty naruszenia przepisów postępowania zasadniczo wiążą się w niniejszej sprawie z zarzutami naruszenia prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny uznał za uzasadnione łączne odniesienie się do podniesionej w tym zakresie argumentacji.

Z postawionych przez skarżącego kasacyjnie zarzutów wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który w sprawie ze skargi M.P. na bezczynność OKK w przedmiocie wyznaczenia terminu egzaminu ustnego na uprawnienia budowlane, umorzył postępowanie sądowe w przedmiocie zobowiązania do wyznaczenia terminu tego egzaminu. Uprzednio M. P. wnioskiem z dnia 10 maja 2018 r. zwrócił się do organu o wyznaczenie kolejnego terminu egzaminu (w części ustnej) na uprawnienia budowlane niezależnie od trwającego równolegle postępowania wszczętego odwołaniem wniesionym od negatywnego wyniku części ustnej egzaminu na uprawnienia budowlane tj. egzaminu odbywającego się w dniach 19 listopada – 3 grudnia 2016 r. W tym zakresie skarżący przed WSA zakwestionował odpowiedź OKK o tym, że wniosek o ponowny termin będzie mógł być rozpatrzony dopiero po zakończeniu postępowania wszczętego wniesionym odwołaniem. Natomiast już po złożeniu skargi (w dniu 23 lipca 2018 r.), tj. w dniu 10 sierpnia 2018 r., organ wyznaczył stronie dwie alternatywne daty egzaminu ustnego do wyboru – 27 września 2018 r. oraz 25 października 2018 r.

Organ nie zgadza się z orzeczeniem Sądu I instancji, konsekwentnie powołując się na art. 12 Prawa budowlanego, który stanowi, że:

- negatywny wynik części pisemnej egzaminu (stanowiącego przesłankę uzyskania uprawnień budowlanych) powoduje niedopuszczenie do części ustnej (ust. 4g);

- egzamin jest przeprowadzany co najmniej dwa razy w roku, w terminach ustalanych przez właściwą izbę samorządu zawodowego (ust. 4e);

- osoba, która uzyskała negatywny wynik egzaminu, może ponownie do niego przystąpić, nie wcześniej niż po upływie 3 miesięcy; osoba, która uzyskała negatywny wynik części ustnej egzaminu, może ponownie przystąpić tylko do tej części (ust. 4h);

- pozytywny wynik części pisemnej egzaminu jest ważny przez okres 3 lat od dnia jego uzyskania (ust. 4i).

W zakresie wykładni ostatnich z dwóch cyt. przepisów OKK wyraża pod poz. II f skargi kasacyjnej stanowisko, że "ponowne" przystąpienie do egzaminu odbywa się w ramach jednego postępowania kwalifikacyjnego, w ramach, którego kandydat ma prawo do pierwszego przystąpienia do egzaminu, a także ponownego przystępowania do egzaminu, w tym ponownego przystąpienia do egzaminu w części ustnej, jeżeli tylko ta część została przez kandydata niezdana. Wyznaczenie ponownego terminu egzaminu jest zatem, zdaniem organu, kolejnym etapem tego samego postępowania administracyjnego, który nie może się rozpocząć przed zakończeniem etapu poprzedniego.

Z powyższym poglądem, zaprezentowanym w skardze kasacyjnej, nie sposób się zgodzić.

Naczelny Sąd Administracyjny, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, w pełni podziela bowiem stanowisko Sądu I instancji przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, które – wbrew zarzutom organu (poz. 1 e skargi kasacyjnej) – spełnia wszelkie wymogi ustanowione w art. 141 § 4 p.p.s.a., w szczególności zawierając podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej dogłębne i trafne wyjaśnienie. W tym zakresie szczególną uwagę należy zwrócić na treść art. 12 ust. 4h zdanie drugie Prawa budowlanego – który daje prawo do żądania wyznaczenia ponownego terminu egzaminu ustnego bez uzależnienia jego realizacji od toczącego się w tym samym czasie postępowania w przedmiocie odwołania od negatywnego wyniku egzaminu zdawanego po raz pierwszy. Z kolei zgodnie z art. 12 ust. 4i Prawa budowlanego pozytywny wynik części pisemnej egzaminu jest ważny przez okres 3 lat od dnia jego uzyskania. Jak trafnie wskazał WSA – z zestawienia obu zacytowanych przepisów wynika, że w terminie 3 lat od uzyskania pozytywnego egzaminu pisemnego strona może przystąpić do egzaminu ustnego i to kilkakrotnie – niezależnie od faktu trwających w tym czasie postępowań w przedmiocie kwestionowania negatywnych wyników poprzednich egzaminów ustnych. Brak bowiem przepisu, który ograniczałby możliwości żądania wyznaczenia kolejnego (czyli ponownego) terminu egzaminu ustnego – w okresie 3 lat od daty uzyskania pozytywnego wyniku egzaminu pisemnego. Odnosząc się do zarzutów z pkt II skargi wskazać trzeba, że użycie przez racjonalnego ustawodawcę w art. 12 ust. 4h Prawa budowlanego zwrotu "może ponownie do niego przystąpić" nie wskazuje w żadnym razie na konieczność oczekiwania na zakończenie postępowania administracyjnego w przedmiocie odwołania od decyzji o odmowie nadania uprawnień z powodu negatywnego, pierwotnego egzaminu ustnego. Cytowany przepis dotyczy bowiem możliwości ponownego, tj. kolejnego zdawania egzaminu ustnego i tym samym w żaden sposób nie odnosi się do decyzji o odmowie nadania uprawnień – a więc, wbrew stanowisku organu, nie ma powiązania z postępowaniem administracyjnymi związanym z pierwotnym egzaminem.

Reasumując należy podzielić stanowisko WSA o tym, że w okresie od 18 maja 2018 r. (kiedy to poinformowano stronę o "pomyłkowym" wyznaczeniu ponownego terminu ustnego i jego odwołaniu) OKK pozostawała w bezczynności co do wniosku M. P. z dnia 10 maja 2018 r. o wyznaczenie kolejnego terminu egzaminu (w części ustnej) na uprawnienia budowlane. Co do końcowej daty trwania przedmiotowej bezczynności Sąd I instancji prawidłowo wskazał na dzień 10 sierpnia 2018 r., w którym organ wyznaczył stronie dwie alternatywne daty egzaminu ustnego do wyboru – 27 września 2018 r. oraz 25 października 2018 r. Mając na uwadze kilkumiesięczną długość omawianej bezczynności oraz jej powody, tj. błędną interpretację obowiązujących przepisów, należy podzielić również stanowisko WSA o tym, że w niniejszej sprawie bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa – zwłaszcza, że w zakresie wyznaczania ponownego terminu egzaminu na uprawnienia budowlane omawiana ustawa przewiduje odmienne terminy niż przewidziane w art. 35 K.p.a. Przesądza to również o nietrafności zarzutów z poz. I a i I d skargi kasacyjnej. Przepis art. 12 ust. 4e Prawa budowlanego stanowi, że egzamin jest przeprowadzany co najmniej dwa razy w roku, w terminach ustalanych przez właściwą izbę samorządu zawodowego. Abstrahując zatem od trafnie zakwestionowanej na str. 4 uzasadnienia WSA bezczynności organu (wobec odpowiedzi OKK, że wniosek o ponowny termin będzie mógł być rozpatrzony dopiero po zakończeniu postępowania wszczętego wniesionym odwołaniem) organ nie miał zatem obowiązku wyznaczenia terminu w ciągu jednego miesiąca od daty otrzymania wniosku skarżącego. Natomiast, skoro ostatecznie dwie, alternatywne daty egzaminu zostały wyznaczone niezwłocznie po doręczeniu organowi ostatecznej decyzji organu odwoławczego z dnia 8 sierpnia 2018 r. (o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji w przedmiocie odmowy nadania uprawnień budowlanych z uwagi na negatywny wynik egzaminu ustnego), to brak podstaw aby stwierdzoną bezczynność można było ocenić jako rażąco naruszającą prawo. Zawarte w tym zakresie orzeczenie z pkt II wyroku WSA znajduje oparcie w art. 149 § 1a p.p.s.a., zgodnie z którym "jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa". Z użytego przez ustawodawcę zwrotu "jednocześnie" wynika, że obowiązkiem Sądu I instancji – wobec cyt. wyżej stwierdzenia bezczynności OKK (co znajduje oparcie w niezasadnie kwestionowanym przez organ art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.) było wydanie orzeczenia również i w tym przedmiocie. Co się zaś tyczy zarzutu z poz. I c skargi kasacyjnej o naruszeniu art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., to nie zasługuje on na uwzględnienie, gdyż zgodnie z tezą uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 listopada 2008 r. o sygn. akt I OPS 6/08 przepis ten ma zastosowanie także w przypadku, gdy – tak jak w niniejszej sprawie – po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a ustawy p.p.s.a. - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności. Brak było zatem podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie art. 151 p.p.s.a., czego w poz. I b skargi kasacyjnej niezasadnie domagała się OKK.

Końcowo wskazać trzeba, że uwzględnienie skargi M. P. skutkowało prawidłowym zasądzeniem na jego rzecz od organu – z uwagi na treść wniosku zawartego w skardze – zwrotu kosztów postępowania (pkt III wyroku) niezbędnych do celowego dochodzenia praw, wśród których WSA trafnie wymienił kwoty: 100 zł uiszczonych tytułem wpisu od skargi, 17 zł uiszczone tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz 480 zł tytułem wynagrodzenia radcy prawnego. Orzeczenie to znalazło oparcie w art. 200, art. 205 p.p.s.a. i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku – na podstawie art. 184 p.p.s.a.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono w pkt 2 wyroku – na podstawie art. 204 pkt 2 w zw. art. 205 § 2 p.p.s.a.