Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1189/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2018-01-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58  par. 1  pkt 3,  art. 247
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Ciołek po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale I sprawy ze skargi J.M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłaty paliwowej za wrzesień 2012 r. postanawia: I. odrzucić skargę; II. odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

W sprawie, skargę w imieniu skarżącego – J.M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] o numerze: [...] wniósł r. pr. J.B.

Złożona przez pełnomocnika skarga dotyczyła zbiorczo decyzji o numerach: [...]. Podobnie zostało skonstruowane pełnomocnictwo procesowe, tj. jako upoważniające r. pr. J.B. do reprezentowania strony w sprawach skarg: "na decyzje Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. – nr: [...]

Zarządzeniem z dnia 1 grudnia 2017 r. Przewodniczący Wydziału I, działając na podstawie art. 57 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369; dalej – p.p.s.a.) wyłączył skargi J.M. na decyzje Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. Skarga na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W o nr [...] została zarejestrowana pod sygn. I SA/Wr 1189/17.

W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 1 grudnia 2017 r., pismem z dnia 4 grudnia 2017 r. Sąd wezwał podpisanego pod skargą pełnomocnika do: 1. podania wartości przedmiotu zaskarżenia, 2. złożenia pełnomocnictwa procesowego (lub jego uwierzytelnionego odpisu) do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.

Jak wynika z akt sprawy, wezwanie to zostało doręczone na adres kancelarii pełnomocnika w dniu 7 grudnia 2017 r.

W odpowiedzi na to wezwanie, w dniu 14 grudnia 2017 r., podpisany pod skargą r. pr. złożył wspólne do spraw o sygn. akt od I SA/Wr 1181/17 do I SA/Wr 1191/17 pismo procesowe wraz z załącznikiem tj. wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych we wszystkich ww. sprawach oraz dokumentem pełnomocnictwa procesowego w którym zostały wymienione podane wyżej sygnatury spraw.

Dzień później, tj. 15 grudnia 2017 r. podpisany pod skargą pełnomocnik nadesłał m.in. do sprawy o sygn. akt I SA/Wr 1189/17 poświadczoną za zgodność z oryginałem kserokopię pełnomocnictwa.

Uznając, że brak formalny skargi w postaci dokumentu pełnomocnictwa nie został uzupełniony w terminie (pełnomocnictwo do akt konkretnej sprawy zostało złożone 15 grudnia 2017 r.), pismem z dnia 29 grudnia 2017 r. Sąd wezwał bezpośrednio stronę skarżącą (J.M.) do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez podpisanie skargi znajdującej się w aktach sprawy lub nadesłanie odpisu podpisanej skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi.

Jednocześnie, Sąd wezwał skarżącego do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na właściwym formularzu (dołączonym do wezwania), także w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.

Jak wynika z akt sprawy, wezwanie to doręczono na adres skarżącego w dniu 5 stycznia 2018 r.

W dniu 12 stycznia 2018 r. (data stempla pocztowego) skarżący złożył pismo procesowe (zbiorcze do spraw o sygn. akt od I SA/Wr 1186/17 do I SA/Wr 1189/17, datowane na dzień 8 stycznia 2018 r.) informując, że w załączeniu przedkłada "skargę administracyjną wraz z załącznikami oraz wnioski o przyznanie prawa pomocy."

Z notatki służbowej sporządzonej przez pracownika sekretariatu Wydziału I (k. 44) wynika, że uzupełniając braki formalne skargi, do pisma z dnia 8 stycznia 2018 r. strona skarżąca dołączyła jedynie dwa egzemplarze podpisanych skarg, które przyporządkowano do spraw o sygn. akt I SA/Wr 1186/17 i I SA/Wr 1187/17.

Powyższe potwierdza zawartość akt sprawy, w których brak egzemplarza podpisanej przez stronę skargi.

Strona nie podpisała również skargi znajdującej się w aktach sprawy, a wniesionej przez r. pr. J.B.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga podlegała odrzuceniu.

Niezbędnym wymogiem formalnym skargi jest spełnienie przez nią wymogów pisma procesowego w rozumieniu art. 46 § 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że każde pismo strony powinno zawierać m.in. podpis strony (art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a.).

Dodatkowo, w myśl dyspozycji art. 37 § 1 p.p.s.a., w przypadku skargi wnoszonej przez pełnomocnika procesowego, dodatkowym wymogiem formalnym skargi jest dołączenie do niej dokumentu pełnomocnictwa procesowego, wykazującego umocowanie wnoszącego skargę do działania w imieniu strony.

Braki formalne skargi podlegają sanowaniu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Ich nieuzupełnienie, pomimo wezwania Sądu, skutkuje odrzuceniem skargi po myśli art. 58 § 1 pkt 3) p.p.s.a.

W stanie faktycznym sprawy, skarga została sporządzona w imieniu strony skarżącej przez pełnomocnika – r. pr. J.B., który – pomimo wezwania go przez Sąd w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. – do uzupełnienia w terminie 7 dni od doręczenia wezwania braku formalnego skargi o brakujący dokument pełnomocnictwa – w zakreślonym terminie, tj. do dnia 14 grudnia 2017 r., nie przedłożył wymaganego umocowania. Za wykonanie wezwania Sądu w tym zakresie Sąd nie uznał dokumentu pełnomocnictwa złożonego zbiorczo do spraw o wymienionych w tym dokumencie sygnaturach.

Wymagany dokument pełnomocnictwa (potwierdzoną za zgodność kserokopię pełnomocnictwa) pełnomocnik złożył do akt konkretnej sprawy (o sygn. akt I SA/Wr 1189/17) dopiero w dniu 15 grudnia 2017 r., a zatem jeden dzień po upływie siedmiodniowego terminu, wyznaczonego w wezwaniu i liczonego od dnia następującego po doręczeniu tego wezwania na adres kancelarii pełnomocnika.

Podzielając pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w postanowieniu z dnia 8 kwietnia 2011 r. (sygn. akt II OSK 597/11; LEX nr 992608), że ""wykładnia art. 49 § 1 p.p.s.a., analizowana przez pryzmat konstytucyjnej zasady prawa do sądu, winna prowadzić do rozumienia tego przepisu w ten sposób, że skuteczność wniesienia skargi do sądu administracyjnego przez osobę, która nie spełnia warunku uznania jej pełnomocnikiem procesowym zależy od zatwierdzenia tej czynności przez stronę", Sąd, po bezskutecznym wezwaniu skierowanym do pełnomocnika, wezwał następnie stronę skarżącą do podpisania skargi (znajdującej się w aktach sprawy) lub do nadesłania odpisu podpisanej skargi, w terminie siedmiu dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.

Jak wynika z akt sprawy, wezwanie do uzupełnienia tego braku formalnego skargi zostało doręczone na adres skarżącego w dniu 5 stycznia 2018 r. W dniu 12 stycznia 2018 r. (data stempla pocztowego) skarżący nadesłał za pismem przewodnim z dnia 8 stycznia 2018 r. (adresowanym do spraw o syg. akt od I SA/Wr 1186/17 do I SA/Wr 1189/17) wnioski o przyznanie prawa pomocy oraz jedynie dwa egzemplarze skarg.

Nadesłane przez skarżącego dwa egzemplarze skargi zostały przyporządkowane do spraw o sygn. akt I SA/Wr 1186/17 i I SA/Wr 1187/17 (notatka służbowa pracownika sekretariatu Wydziału I na k. 44). Skarżący nie nadesłał zatem w sprawie odpisu podpisanej przez siebie skargi, ani też nie złożył podpisu na skardze znajdującej się w aktach sądowych sprawy i wniesionej przez r. pr. J.B. W konsekwencji stwierdzić należało, że w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 1189/17 skarżący nie uzupełnił braku formalnego skargi w postaci podpisania skargi znajdującej się w aktach sprawy lub nadesłania odpisu podpisanej skargi. Uchybienie to uniemożliwiało nadanie sprawie dalszego biegu i obligowało Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł jak w punkcie I postanowienia.

Jednocześnie, z uwagi na stwierdzony brak formalny skargi, który nie został uzupełniony pomimo wezwania, złożony przez skarżącego wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych należało oddalić na podstawie art. 247 p.p.s.a.

Zgodnie z tym przepisem, prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.

Z uwagi na powyższe, Sąd orzekł jak w punkcie II postanowienia.