Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 110/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2015-04-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona przyrody
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 152, art. 200, art. 205
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 80, art. 107 § 3, art. 138 § 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 59, art. 80 ust. 1
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
article: § 3 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2010 nr 213 poz 1397
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Michał Ruszyński Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Protokolant sekr. sąd. Małgorzata Zacharia-Gardzielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi E spółka z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań na realizację przedsięwzięcia I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej E spółka z o.o. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Uzasadnienie.

Decyzją z dnia [...] maja 2014 r. znak [...] Wójt Gminy - w punkcie I sentencji - odmówił określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie maksymalnie 7 sztuk elektrowni wiatrowych o łącznej mocy 21 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą w postaci przyłączy elektroenergetycznych, złączy kablowo – pomiarowych, dróg dojazdowych, placów manewrowo – montażowych, zjazdów z drogi oraz stacji transformatorowych GPZ, zlokalizowanych w miejscowościach [...] nr ewidencyjne działek: [...] oraz [...] nr ewidencyjne działek: [...]; w punkcie II sentencji stwierdził, że wobec negatywnego orzeczenia dla przedsięwzięcia, dla którego jako miejsce realizacji zaplanowano: obręb ewidencyjny [...] - 5 turbin na działce nr [...], obręb [...] – 2 turbiny na działce nr [...], nie można określić warunków wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji oraz wymagań dotyczących ochrony środowiska koniecznych do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie można również odnieść się do obowiązku oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę.

W punkcie III sentencji decyzji organ stwierdził, że nie nakłada obowiązku przeprowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko. W punkcie IV zawarł informację, że charakterystyka przedsięwzięcia określająca środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia jest załącznikiem do decyzji i stanowi jej integralną część.

Decyzja wydana została na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 82 i art. 85 ustawy z dnia 3 pażdziernika 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (DZ.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), zwana dalej ustawą.

W uzasadnieniu organ wskazał, że wnioskiem z dnia [...] maja 2011 r. E sp. z o.o. wystąpiła o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie maksymalnie 7 sztuk elektrowni wiatrowych o łącznej mocy 21 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą w postaci przyłączy elektroenergetycznych, złączy kablowo – pomiarowych, dróg dojazdowych, placów manewrowo – montażowych, zjazdów z drogi oraz stacji transformatorowych GPZ, zlokalizowanych w miejscowościach [...] nr ewidencyjne działek: [...] oraz [...] nr ewidencyjne działek: [...]. Decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. Wójt Gminy określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Na skutek odwołania wniesionego przez Fundację "G" sprawę rozpatrywało Samorządowe Kolegium Odwoławcze, które decyzją z dnia [...] marca 2013 r. uchyliło decyzję I instancji i sprawę przekazało do ponownego rozpoznania.

Dalej organ wskazał, że planowane przedsięwzięcie jest wymienione w § 3 ust. 1 pkt 6 ppkt b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (DZ.U. z 2010 r. Nr 123 poz. 1397). Zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy dla przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Dla przedmiotowego przedsięwzięcia sporządzono Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, który następnie – zgodnie z wytycznymi zawartymi w powyższej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2012 r. – został uzupełniony .

W sprawie przeprowadzono postępowanie uzgodnieniowe z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska oraz Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym, które to organy, w stosunku do przedmiotowego przedsięwzięcia, wydały opinie pozytywne.

Dalej organ podniósł, że odmowa określenia środowiskowych uwarunkowań na realizację przedsięwzięcia wynikała z faktu powszechnej nieprzychylności lokalnego społeczeństwa co do powstania farm wiatrowych na terenie Gminy.

Organ wskazał, że użytkowanie przedsięwzięcia związane będzie przede wszystkim z emisją hałasu. W uzupełnieniach do raportu załączono analizę oddziaływania w zakresie hałasu dla planowanego przedsięwzięcia. Przeprowadzone obliczenia wykazały, że nie ma zagrożenia przekroczeń dopuszczalnych norm hałasu na terenach podlegających ochronie akustycznej (najbliższe tereny chronione - zabudowa zagrodowa - znajdują się w odległości około 700 m w kierunku południowozachodnim). Przeprowadzona przez inwestora symulacja rozprzestrzeniania się hałasu oraz dane uzyskane na punktach referencyjnych wykazały, że dotrzymane zostaną standardy jakościowe środowiska w tym zakresie.

Analiza skumulowanego oddziaływania akustycznego wykazała, że uwzględnienie pozostałych inwestycji zlokalizowanych w bliskim sąsiedztwie wpłynie na wzrost poziomu hałasu w pobliżu najbliżej położonych zabudowań, jednak żadne z zabudowań mieszkalnych nie znajduje się w zasięgu równoważnego poziomu dżwięku o wartości większej niż 45 dB (A). Uzgadniając realizację przedsięwzięcia RDOŚ nałożył na inwestora, po zakończeniu etapu inwestycyjnego, obowiązek przeprowadzenia monitoringu rzeczywistego poziomu hałasu w celu oceny zmiany stanu klimatu akustycznego, co pozwala domniemywać, że w trakcie użytkowania farmy zostaną naruszone obowiązujące normy.

Turbiny nie spowodują zamiany użytkowania przyległych gruntów, natomiast spowodują trwałe wyłączenie z użytkowania rolniczego ok. 4,2 ha gruntów. Powstałe budowle utworzą trwałe elementy krajobrazu, a turbiny będą stanowiły dominantę krajobrazową. Zdaniem organu ze względu na brak szczegółowych regulacji prawnych wyliczenia przeprowadzone na potrzeby opinii sporządzonych przez organy uzgadniające mogą nie uwzględniać wszystkich potencjalnych zagrożeń. Organ wziął również pod uwagę stanowisko Ministerstwa Zdrowia przedstawione w piśmie z dnia [...] lutego 2012 r., w którym wskazano na szkodliwy wpływ hałasu, infradźwięków, odniesiono się do efektu migotania cieni i refleksów światła. W konkluzji tegoż pisma podniesiono, że szkodliwość przedmiotowych instalacji pojawia się w przypadku zbyt bliskiej odległości od miejsc stałego funkcjonowania człowieka. Organ powołał się również na publikację wydaną przez Generalną Dyrekcję Ochrony Środowiska pt. "Wytyczne w zakresie prognozowania oddziaływań na środowisko farm wiatrowych" autorstwa Macieja Stryjeckiego i Krzysztofa Mielniczuka i wyraził stanowisko, że w związku z faktem, że nie ma jednoznacznie określonych odległości elektrowni wiatrowych od budynków mieszkalnych, które będą bezpieczne dla zdrowia ludzi istnieje prawdopodobieństwo narażenia mieszkańców na szkodliwe działanie.

Od powyższej decyzji E sp. z o.o. wniosła odwołanie, zarzucając zaskarżonej decyzji, że wydana została z naruszeniem art. 6, 7, 8, 77 § 1, 80 kpa oraz art. 37, 85 nadto art. 80 i ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko.

W uzasadnieniu strona podniosła, że zebrany w sprawie materiał dowodowy jest obszerny i kompletny, dający organowi odwoławczemu podstawy do wydania decyzji merytorycznej. W raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz w opiniach RDOŚ i PPIS zawarto niezbędne wyjaśnienia, uwzględniono również kumulowanie się inwestycji i innych planowanych farm wiatrowych. Zdaniem strony samo niechętne stanowisko mieszkańców nie może uzasadniać wydania decyzji odmownej.

Decyzją z dnia [...] pażdziernika 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu organ wskazał, na następujące uchybienia organu I instancji:

1) załączone do akt mapy nie spełniają wymogów z art. 74 ust. 1 pkt 3 i pkt 3a ustawy,

2) "Analiza akustyczna dla planowanej fermy wiatrowej [...]" nie została podpisana przez jej autora, dlatego nie może stanowić dowodu w sprawie,

3) uzasadnienie decyzji I instancji nie spełnia wymogów z art. 107 § 3 kpa,

4) organ nie przeprowadził analizy raportu oddziaływania inwestycji na środowisko, który jest kluczowym dowodem w sprawie,

5) negatywne rozstrzygnięcie organu zapadło pomimo pozytywnych opinii organów uzgadniających,

6) organ nie ocenił zasadności protestów społeczności lokalnej,

7) oparcie rozstrzygnięcia na nieprzychylnym stanowisku społeczności lokalnej SKO uznało za niedopuszczalne.

Od powyższej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego E sp. z o.o. wniosła skargę. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 136, 138 § 2, 7, 8, 9, 77 § 1, 80 i 107 kpa. W uzasadnieniu skargi skarżąca ustosunkowała się do poszczególnych zarzutów podniesionych w zaskarżonej decyzji uznając je w całości za bezzasadne. W ocenie skarżącej stan sprawy i zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dały podstawę do wydania decyzji merytorycznej przez organ odwoławczy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga okazała się zasadna.

Zgodnie z treścią art. 59 ust. 1 ustawy przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko:

1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;

2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1.

Po myśli § 3 ust. 1 pkt 6 ppkt b rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (DZ.U. z 2010 r. Nr 213 poz. 1397) do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje wykorzystujące do wytwarzania energii elektrycznej energię wiatru inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 5 o całkowitej wysokości nie niższej niż 30 m.

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010 r., wydanym na podstawie art. 63 ust. 1 i 4, art. 66 i art. 68 ustawy Wójt Gminy nałożył na inwestora obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz określił zakres raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

W myśl art. 80 ust. 1 ustawy jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę:

1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1;

2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko;

3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa;

4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone.

Stosownie do treści ust. 2 art. 80 właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Nie dotyczy to decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej dla drogi publicznej, dla linii kolejowej o znaczeniu państwowym, dla przedsięwzięć Euro 2012, dla przedsięwzięć wymagających koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin, dla inwestycji w zakresie terminalu, dla inwestycji związanych z regionalnymi sieciami szerokopasmowymi, dla budowli przeciwpowodziowych realizowanych na podstawie ustawy z dnia 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych oraz dla inwestycji w zakresie budowy obiektów energetyki jądrowej lub inwestycji towarzyszących.

Z przytoczonego powyżej przepisu art. 80 ustawy wynika, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia ma charakter związany, co oznacza że odmowa ustalenia środowiskowych uwarunkowań może nastąpić jedynie w przypadkach określonych w ustawie z 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko. Przesłanki odmowy zgody polegać przy tym mogą wyłącznie na: niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, odmowie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający, braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w innym wariancie proponowanym przez wnioskodawcę, w sytuacji, gdy organ skorzysta z możliwości określonej w art. 81 ust. 1 ustawy, wykazania znaczącego negatywnego oddziaływania na obszar Natura 2000 przy jednoczesnym braku spełnienia przesłanek z art. 34 ustawy (art. 81 ust. 2 ustawy), wykazaniu, że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza, przy jednoczesnym braku spełnienia przesłanek z art. 38j p.w.(art. 81 ust. 3 ustawy. Jeżeli natomiast żadna z wymienionych wyżej okoliczności nie zachodzi, organ jest obowiązany do określenia środowiskowych uwarunkowań.

Zgodzić się należy ze stanowiskiem zawartym w zaskarżonej decyzji, że nieprzychylność lokalnego społeczeństwa w stosunku do powstania planowanych farm wiatrowych, w świetle uregulowań wynikających z ustawy z 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, nie może stanowić przyczyny odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań.

Również pozostałą argumentację organu I instancji przyjąć należy jako dowolną. Należy zauważyć, że z faktu nałożenia obowiązku monitorowania rzeczywistego poziomu hałasu w fazie eksploatacji, organ I instancji wyprowadza domniemanie, że w trakcie użytkowania farmy zostaną naruszone obowiązujące normy. Tymczasem z treści art. 66 ust. 1 pkt 16 ustawy wynika obowiązek zawarcia w raporcie przedstawienia propozycji monitoringu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na etapie jego budowy i eksploatacji lub użytkowania, w szczególności na cele i przedmiot ochrony obszaru Natura 2000 oraz integralność tego obszaru.

Sąd rozpatrujący sprawę w pierwszej kolejności poddał badaniu, pod względem zgodności z prawem procesowym i prawem materialnym, decyzję zaskarżoną, czyli decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] pażdziernika 2014 r. uchylającą decyzję Wójta Gminy z dnia [...] maja 2014 r. i przekazującą sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Zaskarżona decyzja wydana została na podstawie art. 138 § 2 kpa. W myśl wymienionego tu przepisu organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Treść przytoczonego powyżej przepisu prawa procesowego jednoznacznie wskazuje, że nie każde uchybienie organu stopnia podstawowego może stanowić podstawę do wydania decyzji kasacyjnej przez organ odwoławczy, a orzeczenie o tym charakterze nie może mieć charakteru dowolnego. Decyzja kasacyjna wydana na podstawie art. 138 § 2 kpa może zapaść jeżeli jednocześnie spełnione są dwa warunki: organ odwoławczy stwierdził naruszenie przepisów postępowania; konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Niespełnienie warunku (warunków) z art. 138 § 2 kpa powoduje brak ustawowej kompetencji do wydania decyzji kasacyjnej. Skorzystanie z dyspozycji art. 138 § 2 k.p.a. jest możliwe jedynie wówczas gdy organ odwoławczy wykaże i uzasadni konieczność przeprowadzenia w sprawie postępowania wyjaśniającego co najmniej w znacznej części, jedynie bowiem w takiej sytuacji można stwierdzić, że konieczny do wyjaśnienia przez organ pierwszej instancji zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W przeciwnym razie sprawę może wyjaśnić organ odwoławczy, który nie tylko kontroluje decyzję organu pierwszej instancji, lecz również ponownie rozpoznaje sprawę administracyjną. Trzeba pamiętać, że przepis art. 136 kpa upoważnia organ odwoławczy do przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, jak również uprawnia do zlecenia przeprowadzenia tego postępowania organowi pierwszej instancji.

Prawidłowe stosowanie art. 138 § 2 kpa nie jest możliwe bez uwzględnienia pozostałych przepisów prawa procesowego, w tym zasad ogólnych kpa. Wynikająca z art. 12 kpa zasada szybkości postępowania stanowi, że organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Fundamentalną zasadą procedury administracyjnej jest zasada dwuinstancyjności (art. 15 kpa), której sens wyraża się w wymogu dwukrotnego, merytorycznego rozpoznania tej samej sprawy, na skutek złożenia przez stronę przewidzianego prawem środka zaskarżenia, przez organy administracyjne różnych szczebli.

Celem powyższych uwag jest wykazanie wyjątkowego charakteru orzeczenia kasacyjnego wydanego na podstawie art. 138 § 2 kpa. Stwierdzone przez organ nieprawidłowości, nieścisłości czy też błędna argumentacja nie mogą stanowić samoistnej podstawy do uchylenia decyzji i przekazania sprawy do pierwszej instancji.

Jak każda decyzja, również decyzja o charakterze kasacyjnym, winna zawierać wnikliwe uzasadnienie, również - co do przyczyn uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

Powyższych wymogów zaskarżona decyzja nie spełnia.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że organ nie wykazał w jakim zakresie zachodzi konieczność wyjaśnienia sprawy, a tym bardziej że ma on istotny wpływ na rozstrzygnięcie (art. 138 § 2 kpa). Organ nie wskazał, jakie jeszcze czynności należy w sprawie przeprowadzić i dla wyjaśnienia jakich okoliczności mają one zmierzać, nadto nie uzasadnił, dlaczego nie mieszczą się one w dyspozycji art. 136 kpa.

Trzeba podnieść, że analiza sformułowanych w decyzji zarzutów natury formalnej wykazała, iż w większości są one chybione.

W aktach administracyjnych sprawy, przy wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, znajduje się poświadczona przez właściwy organ kopia mapy ewidencyjnej obejmująca przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie oraz załącznik graficzny przedstawiający zasięg oddziaływania przedsięwzięcia, spełniające warunki z art. 74 ust. 1 pkt 3 i 3a ustawy. Do wniosku dołączono również wypisy z rejestru gruntów – zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 6.

Nie znajduje zrozumienia zarzut podniesiony wobec załączonej do akt sprawy administracyjnej "Analizy akustycznej dla planowanej farmy wiatrowej (...)" autorstwa mgr inż. Michała Romanowicza. Ewentualne uchybienie w postaci braku podpisu można było konwalidować w trybie art. 136 kpa, co jednak nie było konieczne ponieważ ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko nie stawia wymogu złożenia podpisu przez autora raportu pod tym dokumentem, stanowiąc w art. 66 ust. 1 pkt 19, że raport powinien zawierać nazwisko osoby lub osób sporządzających raport.

Nie da się podzielić poglądu Kolegium, że decyzja pierwszej instancji wydana została z naruszeniem art. 107 § 3 kpa. W myśl wskazanego tu przepisu uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Szczegółowe przytaczanie treści wezwań oraz innych pism procesowych kierowanych w toku postępowania wyjaśniającego do organów administracyjnych oraz strony, a nawet treści postanowień nie mieści się w obowiązku wynikającym z art. 107 § 3 kpa. Rolą organu jest ocena stanu faktycznego i prawnego sprawy, w kontekście zebranego w sprawie materiału dowodowego, której nie należy mylić z tak szczegółowym odzwierciedleniem przebiegu postępowania administracyjnego.

Pozostałe zarzuty sformułowane pod adresem decyzji pierwszej instancji również należy uznać za chybione. Jak wyżej podniesiono odmowa uzgodnienia warunków środowiskowych nastąpiła ze względu na cyt. "powszechną nieprzychylność lokalnego społeczeństwa do powstania farm wiatrowych (...)". Nie znajduje w takiej sytuacji zrozumienia zarzut Kolegium braku oceny zasadności protestów i sprzeciwów społeczności lokalnej wobec planowanego przedsięwzięcia.

Jak wyżej podniesiono, organ odwoławczy orzeka w sprawie merytorycznie. Charakter rozstrzygnięcia organu II instancji nakłada nań obowiązek zbadania całości zebranego w sprawie materiału dowodowego. Kluczowym dowodem w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia jest raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, jeżeli w świetle obowiązujących przepisów obowiązek sporządzenia takiego dokumentu został na stronę nałożony. Organ odwoławczy nie jest zwolniony od przeprowadzenia analizy raportu, tym bardziej gdy takiej analizy zabrakło przed organem I instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze powinno zatem dokonać oceny dowodu w postaci sporządzonego w sprawie raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Słusznie w zaskarżonej decyzji zwrócono uwagę, że wniosek wszczynający postępowanie administracyjny dotyczył budowy 8 sztuk elektrowni wiatrowych o łącznej mocy do 24 MW, natomiast postępowanie - począwszy od pism organu z dnia [...] września 2012 r. - toczyło się w sprawie budowy 7 sztuk elektrowni wiatrowych o łącznej mocy 21 MW. Ponieważ wnioskodawca nie kwestionuje powyżej zmiany, okoliczność tę należy wyjaśnić w trybie art. 136 kpa.

Wobec powyższego Sąd uznał, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 138 § 2 i art. 80 kpa. Dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. z 2002 r. nr 153 poz. 1270 ze zm.) decyzja organu odwoławczego została uchylona. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i 205 p.p.s.a.