Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 352/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6292 Przymusowy zarząd państwowy
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17 pkt 2 lit. b
journal: Dz.U. 1958 nr 11 poz 37
law: Ustawa z dnia 25 lutego 1958 r. o uregulowaniu stanu prawnego mienia pozostającego pod zarządem państwowym.
article: art. 153, art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Skiba Sędziowie: sędzia WSA Emilia Lewandowska sędzia WSA Przemysław Żmich (spr.) Protokolant referent stażysta Tomasz Noske po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2013 r. sprawy ze skargi "[...]" S.A. w likwidacji z siedzibą w W. i likwidatora R. B. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Minister Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej, po rozpatrzeniu wniosku R. B. - likwidatora "[...]" S.A. w likwidacji z siedzibą w W. o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...] stwierdzającą nieważność decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2002 r., nr [...] stwierdzającej w części nieważność, a w części wydanie z naruszeniem prawa orzeczenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...] lutego 1968 r., nr [...] wydanego w przedmiocie przejścia na własność Państwa nieruchomości położonej w P. – [...] przy ul. [...], stanowiącej własność "[...]" Towarzystwo Akcyjne w P.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy.

Orzeczeniem z dnia [...] lutego 1968 r., nr [...] Minister Gospodarki Komunalnej, działając na podstawie art. 17 pkt 2 lit b ustawy z dnia 25 lutego 1958 r. o uregulowaniu stanu prawnego mienia pozostającego pod zarządem państwowym (Dz. U. Nr 11, poz. 37) stwierdził przejście na własność Państwa z mocy prawa z dniem 8 marca 1958 r. nieruchomości położonej w P. przy ul. [...], własność "[...]" Towarzystwo Akcyjne w P., objętej ks. [...] nr [...] (dawna [...] wykaz [...]).

Pismem z dnia 11 czerwca 2002 r. E. W. - kurator ,,[...]" S.A. wniosła o stwierdzenie nieważności orzeczenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...] lutego 1968 r., nr [...].

Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r., nr [...] stwierdził w części dotyczącej nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] i nr [...] nieważność orzeczenia z dnia [...] lutego 1968 r., nr [...], a w części dotyczącej nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] i nr [...] wydanie z naruszeniem prawa kwestionowanego orzeczenia.

Pismem z dnia 17 czerwca 2003 r. Komenda Wojewódzkiej Policji w P. reprezentowana przez [...] Komendanta Wojewódzkiej Policji wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2002 r., nr [...].

Decyzją z dnia [...] lipca 2003 r., nr [...], utrzymaną w mocy decyzją z dnia [...] października 2003 r., nr [...] Minister Infrastruktury odmówił wszczęcia postępowania z wniosku Komendanta Wojewódzkiej Policji w P., wskazując w uzasadnieniu, że Komendant Wojewódzkiej Policji w P. nie miał przymiotu strony w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności orzeczenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...] lutego 1968 r., zatem także nie miał legitymacji do żądania stwierdzenia nieważności decyzji nadzorczej.

Wyrokiem z dnia 15 września 2004 r., sygn. akt IV SA 4502/03, wydanym w następstwie rozpatrzenia skargi [...] Komendanta Wojewódzkiej Policji w P., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] października 2003 r., nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] lipca 2003 r., nr [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że podziela pogląd organu, iż w postępowaniu nadzorczym dotyczącym orzeczenia nacjonalizacyjnego z dnia [...] lutego 1968 r. Komendant Wojewódzki Policji w P. nie miał przymiotu strony, jednakże decyzja nadzorcza organu została doręczona Komendzie Wojewódzkiej Policji, zatem procesowo została ona uznana za podmiot zainteresowany w sprawie. Z tego powodu Komendant złożył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra z dnia [...] grudnia 2002 r., w części działki nr [...]. Ponadto Sąd wskazał, iż zarzuty podniesione przez Komendanta, tj. przekroczenie uprawnień przez kuratora "[...]" S.A. albowiem zgodnie z zawiadomieniem Sądu z dnia 16 kwietnia 2003 r. osoba ta mogła wyłącznie podejmować czynności zmierzające do powołania organów spółki, a w razie potrzeby do podjęcia działań mających na celu rozwiązanie spółki i jej likwidację oraz zarzut skierowania decyzji do kuratora zamiast do spółki - miały ważkie znaczenie dla bytu decyzji nadzorczej, W związku z czym organ powinien rozważyć wszczęcie postępowania nadzorczego z urzędu.

Minister Budownictwa, działając z urzędu, decyzją z dnia [...] lipca 2006 r., nr [...] stwierdził, że decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2002 r., nr [...] wydana została z naruszeniem prawa. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż E. W. - kurator ,,[...]" S.A. - nie była umocowana do występowania z wnioskiem o stwierdzenie nieważności orzeczenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...] lutego 1968 r., zatem postępowanie prowadzone było z wniosku osoby nieuprawnionej. Jednocześnie organ wskazał na zaistnienie nieodwracalnych skutków prawnych z powodu zbycia przez "[...]" S.A. w likwidacji odzyskanej w wyniku decyzji z dnia [...] grudnia 2002 r. nieruchomości, a tym samym na konieczność stwierdzenia wydania decyzji nadzorczej z naruszeniem prawa.

W dniu 23 kwietnia 2008 r. wpłynęła faksem do organu kopia wniosku Prezydenta Miasta P. z dnia [...] lutego 2004 r., nr [...] o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2002 r., nr [...].

Decyzją z dnia [...] maja 2008 r., nr [...], wydaną w wyniku złożenia przez [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Minister Infrastruktury utrzymał w mocy decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] lipca 2006 r., nr [...].

Wyrokiem z dnia 29 października 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 1219/08, wydanym w następstwie skargi [...] Komendanta Policji oraz Miasta P., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził nieważność decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] maja 2008 r., nr [...]. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że przedmiotowa decyzja z dnia [...] maja 2008 r. została skierowana do osoby nie mającej przymiotu strony w sprawie, tj. do [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji. Jednocześnie Sąd wskazał, że niedopuszczalne było rozpatrzenie wniosku Komendanta o ponowne rozpatrzenie sprawy, skoro wniosek nie pochodził od strony. Ponadto w wyroku powołano wcześniej zapadły w niniejszej sprawie wyrok z dnia 15 września 2004 r., sygn. akt IV SA 4502/03 na poparcie stanowiska w kwestii braku przymiotu strony [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji. W uzasadnieniu podano ponadto, że w sytuacji wpływu jedynie wniosku Komendanta Policji w P. o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ powinien umorzyć postępowanie. W sytuacji, gdy żaden z uprawnionych podmiotów nie wystąpił z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, skarga złożona przez Miasto P. nie podlega rozpoznaniu.

W wyniku skarg kasacyjnych [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji oraz Miasta P. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 2 lutego 2010 r., sygn. akt I OSK 517/09 uchylił wyrok z dnia 29 października 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 1219/08 i przekazał sprawę sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Uzasadniając orzeczenie Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że zgadza się z poglądem wyrażonym w wyroku Sądu pierwszej instancji, że Komendant Wojewódzki Policji w P. nie był stroną w postępowaniu o stwierdzenie nieważności orzeczenia o przejściu nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa. Jednakże w ocenie Sądu zostało przeprowadzone postępowanie odwoławcze, a decyzja organu pierwszej instancji (decyzja Ministra Budownictwa z dnia [...] lipca 2006 r., nr [...]) nie stała się ostateczna. Tym samym, w ocenie NSA, otwarta została droga dla pozostałych uczestników postępowania do wystąpienia ze skargą na decyzję ostateczną wydaną w sprawie. Jednocześnie NSA wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nieprawidłowo uznał, że skarga Miasta P. na decyzję Ministra Infrastruktury nie mogła podlegać merytorycznemu rozpoznaniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 maja 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 617/10 stwierdził nieważność decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] maja 2008 r., nr [...]. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Sąd wskazał, że stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji bowiem została ona wydana po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego przez podmiot nieuprawniony. Ponadto Sąd rozpoznał merytorycznie skargę Miasta P. wskazując, że kwestia nieodwracalnych skutków prawnych oraz złożenia przez Miasto P. osobnego wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 2002 r. nie zostały w decyzji z dnia [...] maja 2008 r. w sposób wyczerpujący wyjaśnione.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną ponownie wnieśli Miasto P. i [...] Komendant Wojewódzki Policji w P.

Wyrokiem z dnia 19 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1745/10 Naczelny Sąd Administracyjny ponownie uchylił wyrok Sądu pierwszej instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wyroku NSA wskazał, że Sąd pierwszej instancji uchylił się od dokonania oceny, czy istniały powody do uznania, że dotknięta kwaliﬁkowaną wadą decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2002 r. wywołała nieodwracalny skutek prawny, co w ocenie Sądu stanowiło istotę skargi Miasta P. Powyższe, w ocenie NSA, spowodowało naruszenie art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej "Ppsa" przez niezastosowanie się w pełni do wykładni prawa, a w konsekwencji także art. 134 § 1 i art. 135 Ppsa przez niedokonanie właściwej kontroli legalności zaskarżonej decyzji, co mogło mieć wpływ i to istotny na wynik sprawy. We wskazaniach, co dalszego postępowania NSA zobowiązał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie do poddania legalności decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] maja 2008 r. w jej całokształcie oraz odniesienia się również do zarzutów podniesionych w skargach.

Prawomocnym wyrokiem z dnia 10 stycznia 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 1799/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji, natomiast ze skargi Miasta P. uchylił decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] maja 2008 r., nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] lipca 2006 r., nr [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że Komendantowi Policji nie przysługiwał przymiot strony w rozumieniu art. 28 Kpa w postępowaniu o stwierdzenie nieważności orzeczenia z dnia [...] lutego 1968 r. Skoro Komendant nie miał przymiotu strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2002 r., to nie posiadał przymiotu strony również w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2002 r. toczącej się w tych samych w odniesieniu do Komendanta Policji okolicznościach faktycznych i prawnych. WSA w Warszawie wskazał, że nie można uznać za rażące naruszenie prawa zawartej w decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2002 r. oceny prawnej, z której wynika, że art. 17 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 25 lutego 1958 r. dotyczy tylko mienia objętego przymusowym zarządem państwowym ustanowionym w trybie dekretu z dnia 16 grudnia 1918 r. w przedmiocie przymusowego zarządu państwowego bowiem na przestrzeni lat w tym zakresie w orzecznictwie sformułowano różne poglądy (np. wyrok NSA z dnia 15 lutego 1999 r., sygn. akt IV SA 2222/96; wyrok NSA z dnia 8 maja 2007 r., sygn. akt I OSK 40/07). Zatem istnienie niejednolitości orzecznictwa uniemożliwia przyjęcie, że decyzja z dnia [...] grudnia 2002 r. rażąco narusza art. 17 pkt 2 lit b ustawy z dnia 25 lutego 1958 r. bowiem nie doszło do oczywiście wadliwego zinterpretowania przepisu prawa, którego literalna wykładnia nie nastręcza żadnych wątpliwości interpretacyjnych. WSA uznał za trafny podniesiony w skardze zarzut wadliwego zastosowania w decyzji z dnia [...] maja 2008 r. przepisów o nieodwracalnych skutkach prawnych. Organ przyjął, że zbycia nieruchomości nr [...] Spółka odzyskująca ją na skutek decyzji z dnia [...] grudnia 2002 r. dokonała przed wszczęciem postępowania o stwierdzenie nieważności. Sprzedaż tej nieruchomości w formie aktu notarialnego nastąpiła w dniu [...] listopada 2004 r. (Rep. nr [...]). Minister przyjął więc, że sprzedaż jej miała miejsce przed wszczęciem postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 2002 r. prowadzonym z urzędu, skoro zawiadomienie Ministra Infrastruktury o wszczęciu postępowania nosi datę 8 czerwca 2005 r. WSA w Warszawie stwierdził, że organ nadzoru nie wyjaśnił jednak dogłębnie tej kwestii, w myśl wymogów wynikających z art. 7 oraz art. 77 § 3 Kpa. Pominął fakt, że uprzednio wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 2002 r. złożył już podmiot uprawniony - reprezentujący interes Skarbu Państwa Prezydent Miasta P. (wniosek jego z dnia [...] lutego 2004 r. w tym przedmiocie, w myśl art. 61 § 3 Kpa, wszczynał to postępowanie nadzwyczajne z datą doręczenia go organowi). Nadto akt notarialny kupna tej nieruchomości przez A. O. zawiera w § 3 zapis, że strony (a więc i nabywca) znają treść wniosków przekazanych sądowi powszechnemu o zasiedzenie przedmiotowej nieruchomości (działki [...]). Sprawia to, że ustalenia poczynione w tej kwestii przez Ministra jako powierzchowne i nieodpowiadające regułom postępowania administracyjnego należało uznać za wadliwe i wymagające ponownych analiz, co do istnienia w tym zakresie nieodwracalnych skutków prawnych. Sąd uznał za wątpliwe stanowisko organu, że kurator nie był uprawniony do składania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2002 r. WSA w Warszawie wskazał, że główny argument Ministra Infrastruktury przemawiający za wydaniem z rażącym naruszeniem prawa decyzji z dnia [...] grudnia 2002r ., a mianowicie prowadzenie postępowania nieważnościowego na wniosek osoby nieuprawnionej - kuratora, budzi poważne wątpliwości, zwłaszcza wobec faktu, że okoliczność ta nie została dostatecznie wyjaśniona, a w swym prawomocnym wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny dostrzegł konieczność jej wyjaśnienia. Co do uprawnień kuratora, Sąd wskazał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych zdania są podzielone i w kwestii tej nie ma jednolitości. Sąd zauważył, że wśród wydanych orzeczeń NSA zaprezentowano i taki pogląd, że kurator posiada interes prawny w złożeniu wniosku o stwierdzenie nieważności "decyzji nacjonalizacyjnych" odnoszących się do majątku Spółki, w tym także do należącej do niej nieruchomości (por. wyrok NSA z dnia 8 września 2011 r., sygn. akt I OSK 1949/10). Stanowisko to znalazło także wyraz w złożonym na rozprawie przez pełnomocnika Spółki [...] S.A. w likwidacji postanowieniu Sądu Okręgowego w W. Wydziału Cywilnego z dnia [...] grudnia 2009 r., sygn. akt [...] odnoszącym się do uprawnień kuratora tej Spółki. Wobec występowania w orzecznictwie sądowym odmiennych koncepcji, co do roli kuratora i zakresu jego uprawnień w przedmiocie sprawowania pieczy nad majątkiem danej osoby prawnej, brak było podstaw do wskazania tej przesłanki jako przemawiającej za nieważnością decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2002 r. Jednocześnie Minister nie rozważył jakie znaczenie w sprawie - w kontekście skuteczności wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2002 r. - miał fakt potraktowania wniosku jedynego żyjącego wówczas członka zarządu "[...]" S.A. w P. – M. D. z 1990 r. jako wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...] lutego 1968 r. Wobec treści przytoczonego postanowienia Sądu Okręgowego w W. I Wydziału Cywilnego z dnia [...] grudnia 2009 r., sygn. akt [...] wydaje się zasadne wyjaśnienie przez Ministra, czy kurator jedynie podtrzymał złożony już wniosek w tym przedmiocie przez M. D. oraz czy nie był on wówczas uprawniony do złożenia własnego wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...] lutego 1968 r. Zdaniem Sądu, w kontekście nieodwracalnych skutków prawnych wywołanych decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r. istotne znaczenie miał fakt pominięcia przez Ministra złożonego przez Miasto P. osobnego wniosku o stwierdzenie nieważności tej decyzji, opatrzonego datą [...] lutego 2004 r. Wniosek ten zatem winien zostać uznany za inicjujący ponownie prowadzone postępowanie.

Decyzją z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...] Minister Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej stwierdził nieważność decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2002 r., nr [...] stwierdzającej w części nieważność, a w części wydanie z naruszeniem prawa orzeczenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...] lutego 1968 r., nr [...] wydanego w przedmiocie przejścia na własność Państwa nieruchomości położonej w P. przy ul. [...] stanowiącej własność "[...]" Towarzystwo Akcyjne w P. W uzasadnieniu decyzji organ naczelny - opierając się na treści uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 stycznia 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 1799/11 - stwierdził, że w związku z faktem, iż decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2002 r., nr [...] została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie o stwierdzenie nieważności orzeczenia z dnia [...] lutego 1968 r. w rozumieniu art. 28 Kpa - do Komendy Wojewódzkiej Policji w P., której reprezentantem jest [...] Komendant Wojewódzki Policji w P., wypełniona została przesłanka wskazana w art. 156 § 1 pkt 4 Kpa, obligująca organ do stwierdzenia jej nieważności. W ocenie organu będąca przedmiotem nadzoru decyzja z dnia [...] grudnia 2002 r., nr [...] nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych w rozumieniu art. 156 § 2 Kpa w stosunku do działek nr [...], [...] i [...]. Nadto w ocenie organu nadzoru, po analizie treści księgi wieczystej nr [...] oraz treści wyroku Sądu Rejonowego P. w P. z dnia [...] lutego 2009 r., sygn. akt [...], nieodwracalne skutki prawne nie wystąpiły również w stosunku do działki nr [...]. Organ wskazał, że w związku z faktem, iż od daty doręczenia decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2002 r., nr [...] nie upłynęło 10 lat - możliwe jest jej wycofanie z obrotu prawnego. Ponadto w ocenie Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej, podlegająca nadzorowi decyzja z dnia [...] grudnia 2002 r. nie naruszyła prawa w stopniu rażącym, a tym samym nie zaistniała przesłanka wskazana w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa.

Pismem z dnia 26 listopada 2012 r., doręczonym w dniu 30 listopada 2012 r. R. B. - likwidator "[...]" S.A. w likwidacji z siedzibą w W., działający przez pełnomocnika adw. M. Z., wystąpił z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...] zarzucając rażące naruszenie prawa materialnego art. 28 Kpa poprzez skierowane decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie oraz naruszenie prawa procesowego, tj. art. 10 Kpa, art. 156 § 1 pkt 4 Kpa, art. 153 Ppsa oraz art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 w związku z art. 156 § 1 pkt 4 i art. 156 § 2 Kpa, a to w związku z art. 153 Ppsa. Jednocześnie wniesiono o uchylenie skarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, ewentualnie w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 127 § 3 in ﬁne Kpa o zmianę decyzji objętej niniejszym wnioskiem poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2002 r., nr [...]. W uzasadnieniu swego wniosku skarżący podniósł, iż skierowanie decyzji z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...] na prywatny adres likwidatora stanowi podstawę do stwierdzenia jej nieważności w oparciu o art. 156 § 1 pkt 4 Kpa bowiem stroną przedmiotowego postępowania jest Spółka, zaś skarżona decyzja została skierowana imiennie do R. B. na jego prywatny adres. Jednocześnie w konsekwencji tej okoliczności, w ocenie skarżącego Spółka jako strona postępowania została pozbawiona udziału w postępowaniu. W dalszej części swego wniosku skarżący podniósł, że organ naczelny nieprawidłowo zinterpretował kwestię dotyczącą skierowania decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2002 r. do osoby nie będącej stroną w sprawie. W ocenie skarżącego z wadą kwaliﬁkowaną określoną w art. 156 § 1 pkt 4 Kpa mamy do czynienia w przypadku, gdy decyzja określa prawa i obowiązki podmiotu innego, niż strona postępowania, a nie wynika ona jedynie z faktu błędnego doręczenia decyzji osobie nie będącej stroną w sprawie. Ponadto organ naczelny błędnie ocenił kwestię wystąpienia nieodwracalnych skutków prawnych podlegającej nadzorowi decyzji z dnia [...] grudnia 2002 r. lakonicznie uzasadniając tę kwestię. Zdaniem skarżącego Minister Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej pominął w ogóle skutki związane z obrotem cywilnoprawnym nieruchomością oznaczoną jako działki nr [...], dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...] - aktem notarialnym z dnia [...] listopada 2004 r., Rep. [...].

Minister Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2002 r. prowadzone jest, zgodnie ze wskazaniami zawartymi w ostatnim wyroku WSA w Warszawie z dnia 10 stycznia 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 1799/11, z wniosku Prezydenta Miasta P. Na wstępie Minister uznał, że zarzut zawarty we wniosku skarżącego dotyczący skierowania decyzji z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...] do osoby nie będącej stroną w sprawie - osoby ﬁzycznej R. B. oraz brak czynnego udziału w sprawie Spółki "[...]" S.A. w likwidacji z siedzibą w W. jest bezpodstawny. Z treści rozdzielnika zawiadomienia z dnia 15 października 2012 r., nr [...] oraz zwrotnego potwierdzenia odbioru tej korespondencji wynika, że zawiadomienie z dnia 15 października 2012 r. zostało doręczone R. B. - likwidatorowi ,,[...]" S.A., nie zaś R. B. jako osobie ﬁzycznej. Jak wynika z akt sprawy R. B. - likwidator "[...]" S.A. w likwidacji, w piśmie z dnia 9 stycznia 2007 r. doręczonym do organu w dniu 11 października 2007 r. oraz w następnym piśmie z dnia 9 lutego 2007 r., doręczonym do organu w dniu 19 lutego 2007 r. wskazał adres do korespondencji na adres: ul. [...], [...] W. Z treści art. 464 § 1 Kodeksu spółek handlowych wynika, że adres korespondencyjny likwidatora spółki akcyjnej ma charakter odrębny od siedziby spółki. Z powyższego przepisu wynika, że likwidator posiada swobodę dysponowania swym adresem do doręczeń, niezależnie od adresu siedziby spółki akcyjnej. W zawiadomieniu z dnia 15 października 2012 r., które zostało doręczone R. B. - likwidatorowi "[...]" S.A. w dniu 26 października 2012 r. poinformowano R. B. - likwidatora "[...]" S.A. w trybie art. 41 § 1 Kpa, że w toku postępowania strony oraz ich przedstawiciele i pełnomocnicy mają obowiązek zawiadomić organ administracji o każdej zmianie swego adresu. Jednocześnie wskazano, że w myśl przepisu § 2 art. 41 Kpa w razie zaniedbania obowiązku określonego w § 1 doręczenie pod dotychczasowym ma skutek prawny. Zatem zarzuty naruszenia art. 10 Kpa w świetle tych okoliczności należało uznać za pozbawione podstaw.

Odpowiadając zaś na zarzut dotyczący intencjonalnego kierowania przez organ korespondencji na adres wskazany w piśmie z dnia 9 stycznia 2007 r. oraz z dnia 9 lutego 2007 r. celem uniemożliwienia stronie udziału w prowadzonym postępowaniu Minister stwierdził, że organowi administracji nie jest znane z urzędu zamiłowanie R. B. - likwidatora "[...]" S.A. w likwidacji z siedzibą w W. do podróży zagranicznych. Organ podkreślił, że to strona ponosi negatywne konsekwencje uchybienia obowiązkowi wynikającemu z art. 41 § 1 Kpa (art. 41 § 2 Kpa). Ponadto, fakt odebrania przez R. B. - likwidatora ,,[...]" S.A. w likwidacji decyzji z dnia [...] listopada 2012 r. w dniu 14 listopada 2012 r. oraz skuteczne złożenie przez występującego jako likwidator "[...]" S.A. w likwidacji z siedzibą w W., reprezentowanego przez adw. M. Z. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej przedmiotową decyzją z dnia [...] listopada 2012 r., świadczy o braku jakichkolwiek negatywnych konsekwencji kierowania korespondencji na adres poza siedzibą Spółki.

Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, mając na uwadze treść art. 153 Ppsa, będąc związany oceną sądów administracyjnych, w tym również wyroku WSA w Warszawie z dnia 10 stycznia 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 1799/11, podtrzymał swe wcześniejsze stanowisko, dotyczące skierowana decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2002 r., nr [...] do osoby nie będącej stroną w sprawie - Komendy Wojewódzkiej Policji w P., której reprezentantem jest [...] Komendant Wojewódzki Policji w P. (w rozumieniu art. 28 Kpa). Powyższe skierowanie wypełnia tym samym przesłankę wskazaną w art. 156 § 1 pkt 4 Kpa obligując organ naczelny do wyeliminowania badanej decyzji z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc w drodze stwierdzenia jej nieważności.

Organ naczelny podtrzymał również swe stanowisko zawarte w decyzji z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...] w przedmiocie oceny dotyczącej wystąpienia przesłanek rażącego naruszenia prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, w kontrolowanej decyzji z dnia [...] grudnia 2002 r., nr [...]. Minister Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej, mając na uwadze treść art. 153 Ppsa, w tym treść wyroku WSA w Warszawie z dnia 10 stycznia 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 1799/11 prawidłowo uznał, że w związku z niejednolitą linia orzeczniczą uznanie w decyzji z dnia [...] grudnia 2002 r., nr [...], że art. 17 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 25 lutego 1958 r. dotyczy tylko mienia objętego przymusowym zarządem państwowym ustanowionym w trybie dekretu z dnia 16 grudnia 1918 r. w przedmiocie przymusowego zarządu państwowego, nie stanowiło to rażącego naruszenia prawa.

Ponadto odnosząc się do zalecenia zawartego w wyroku z dnia 10 stycznia 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 1799/11, że Minister winien ustalić, czy spełniona została przesłanka utraty władania nieruchomościami przez byłego właściciela do dnia 31 grudnia 1954 r. Minister wskazał, że skoro w decyzji z dnia [...] grudnia 2002 r. Minister Infrastruktury uznał, że przejęcie na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości mogło nastąpić tylko wtedy, gdy była ona objęta przymusowym zarządem państwowym, to ustalenie utraty władania nieruchomościami nie miało znaczenia w przypadku braku istnienia dokumentów potwierdzających ustanowienie przymusowego zarządu. Organ wskazał, że ustalenie istnienia wyżej wymienionych przesłanek zostanie dokonane w postępowaniu nadzorczym wobec orzeczenia z dnia [...] lutego 1968 r., po wyeliminowaniu z obiegu prawnego kwestionowanej decyzji z dnia [...] grudnia 2002 r. Organ nadzoru, w związku z niejednolitą linią orzeczniczą, mając na uwadze ocenę prawną zawartą w wyroku z dnia 10 stycznia 2012 r. oraz zacytowane w nim stanowisko zawarte w postanowieniu Sądu Okręgowego w W. z dnia [...] grudnia 2009 r., sygn. akt [...], podtrzymał swe stanowisko, że uznanie kuratora Spółki ,,[...]" S.A. jako legitymowanego do występowania z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2002 r., nr [...] nie stanowiło rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa.

Ponadto Minister Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej podtrzymał swe stanowisko, że postępowanie nadzorcze zakończone decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r. prowadzone było jedynie z wniosku E. W. - działającej jako kurator ,,[...]" S.A. Zdaniem organu prawidłowe jest bowiem stwierdzenie, że pismo M. D. - członka zarządu "[...]" S.A., przesłane przez Ministra Gospodarki przy piśmie z dnia 3 sierpnia 2001 r., nr [...], nie stanowiło wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia z dnia [...] lutego 1968 r., tym bardziej, że M. D. nie odpowiedział na skierowane do niego wezwanie o sprecyzowanie żądania. W świetle powyższych okoliczności, za prawidłową należało uznać ocenę organu, stwierdzającą, że z akt sprawy nie wynika, aby oceniana decyzja wypełniała którąkolwiek z pozostałych przesłanek wskazanych w art. 156 § 1 Kpa, poza wymienioną wcześniej przesłanką z pkt 4 powołanego przepisu.

Minister Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej nie podzielił poglądu skarżącego w przedmiocie dotyczącym wystąpienia nieodwracalnych skutków prawnych w związku z wydaniem decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2002 r. w związku ze sprzedażą przedmiotowej nieruchomości aktem notarialnym z dnia [...] listopada 2004 r., Rep. [...]. Organ powołując się na stanowisko judykatury wskazał, że za nieodwracalny skutek prawny w rozumieniu art. 156 § 2 Kpa uważa się również zbycie nieruchomości na rzecz osoby chronionej rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych. Zdaniem Ministra, za prawidłową należało uznać ocenę zawartą w decyzji z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...], dotyczącą nie wystąpienia nieodwracalnych skutków prawnych decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2002 r., nr [...] w stosunku do działek nr [...], [...] i [...]. Z akt sprawy nie wynika bowiem, aby były one przedmiotem obrotu prawnego. Jednocześnie Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej - mając na uwadze treść wyroku WSA w Warszawie z dnia 10 stycznia 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 1799/11 zobowiązującego organ nadzoru do zbadania kwestii sprzedaży działki nr [...] dokonanej aktem notarialnym z dnia [...]listopada 2004 r. (Rep. nr [...]) w kontekście wniosku Prezydenta Miasta P. z dnia [...] lutego 2004 r. o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 2002 r. przez pryzmat skutków określonych w art. 156 § 2 Kpa – podtrzymał swe stanowisko dotyczące nie wystąpienia skutków prawnych decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2002 r., nr [...], w rozumieniu art. 156 § 2 Kpa, w stosunku do działki nr [...]. Organ naczelny zauważył, że na skutek prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego P. w P. z dnia [...] lutego 2009 r., sygn. akt [...] o uzgodnieniu treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, jako właściciel działki nr [...] w księdze wieczystej nr [...] ujawniona jest "[...]" S.A. z siedzibą w W., natomiast na podstawie tego wyroku wykreślony został jako właściciel A. O. Zatem prawidłowo Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej skonstatował, odpierając jednocześnie zarzuty skarżącego dotyczące skutków decyzji z dnia [...] grudnia 2002 r. w rozumieniu art. 156 § 2 Kpa, że uzgodnienie stanu treści księgi wieczystej doprowadziło do przywrócenia stanu prawnego nieruchomości sprzed dokonania sprzedaży przedmiotowej działki nr [...]. Zatem nie nastąpił obrót przedmiotową nieruchomością na rzecz osób trzecich, a tym samym możliwe jest odwrócenie skutków prawnych decyzji z dnia [...] grudnia 2002 r. Dodatkowo Minister wskazał, że w przedmiotowej sprawie od dnia doręczenia decyzji z dnia [...] grudnia 2002 r. nie upłynęło 10 lat zatem możliwe jest jej wycofanie z obrotu prawnego.

Jednocześnie odnosząc się do zarzutów R. B. - likwidatora ,,[...]" S.A. w likwidacji z siedzibą w W. wskazanych w piśmie z dnia 11 grudnia 2012 r., doręczonego w dniu 11 grudnia 2012 r. Minister podkreślił, że okoliczności wskazane w tym piśmie oraz w postanowieniu Ministra Gospodarki z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...], w ocenie organu naczelnego, nie miały znaczenia w niniejszym postępowaniu bowiem jego przedmiotem jest ocena legalności decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2002 r., nr [...], nie zaś orzeczenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...] lutego 1968 r., nr [...]. Minister wskazał, że w postępowaniu dotyczącym oceny legalności decyzji z dnia [...] grudnia 2002 r. organ, na podstawie art. 153 Ppsa, jest związany oceną prawną wyrażoną w prawomocnym wyroku WSA w Warszawie z dnia 10 stycznia 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 1799/11 oraz wcześniejszych wyrokach Sądów. Okoliczności wskazane w piśmie z dnia 11 grudnia 2012 r. oraz w postanowieniu z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...] będą przedmiotem oceny w postępowaniu mającym na celu ocenę legalności orzeczenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia [...] lutego 1968 r., nr [...] bowiem taka możliwość otworzy się, w związku z wydaniem niniejszej decyzji.

Odnosząc się do zarzutów dotyczących wyznaczenia krótkiego terminu przeglądania akt sprawy, sformułowanych w piśmie z dnia 11 grudnia 2012 r. Minister podkreślił, że organ odniósł się do nich w piśmie z dnia 13 grudnia 2012 r., nr [...], wskazując, że termin wskazany w zawiadomieniu z dnia 5 grudnia 2012 r., nr [...], uzupełniającym swe wcześniejsze zawiadomienie z dnia 4 grudnia 2012 r., nr [...] ma jedynie charakter instrukcyjny, zaś w postępowaniu o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] listopada 2012 r., nr [...] strony mogły uzupełniać oraz zapoznawać się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, prezentować swe stanowiska w sprawie, składać ewentualne wnioski przez cały czas prowadzonego postępowania, aż do dnia wydania niniejszego rozstrzygnięcia. Jednocześnie piśmie z dnia 13 grudnia 2012 r. podkreślono, że akta sprawy od dnia wydania decyzji z dnia [...] listopada 2012 r. nie uległy zmianie i nie było prowadzone żadne dodatkowe postępowanie wyjaśniające. Z uwagi na to, że nie było prowadzone żadne dodatkowe postępowanie wyjaśniające, a akta sprawy od dnia wydania decyzji z dnia [...] listopada 2012 r. nie uległy zmianie, zaś organ nadzoru, na postawie art. 153 Ppsa, zobligowany był do wyeliminowania z obrotu prawnego wadliwego orzeczenia oraz upływ terminu wskazanego w art. 156 § 2 Kpa, w ocenie Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej, termin do zapoznania z aktami sprawy wydawał się zatem wystarczający.

Od decyzji Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...] "[...]" S.A. w likwidacji z siedzibą w W. i R. B. - likwidator "[...]" S.A. w likwidacji z siedzibą w W. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżone decyzji zarzucili: 1) rażącą obrazę prawa materialnego tj. art. 28 Kpa w zw. z 12 § 1 zd. 1 i 2 Ksh, art. 463 § 1 Ksh i art. 464 § 1 Ksh, a to w zw. z art. 45 Kpa poprzez skierowanie decyzji do podmiotu niebędącego stroną postępowania, tj. do osoby ﬁzycznej R. B. i na jego prywatny adres, zamiast do strony niniejszego postępowania - osoby prawnej Spółki [...] S.A. w likwidacji w W., w sytuacji gdy likwidator spółki akcyjnej jest jej organem zarządzającym, a nie samodzielnym bytem prawnym w rodzaju syndyka, skutkującą nieważnością zaskarżonej decyzji opisaną w art. 156 § 1 pkt 4 Kpa; 2) naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa w zw. z art. 127 § 3 in ﬁne Kpa poprzez zastosowanie i art. 138 § 2 w zw. z art. 127 § 3 in ﬁne Kpa poprzez niezastosowanie, a to w zw. z art. 10 § 1 Kpa, art. 156 § 1 pkt 4 Kpa oraz art. 28 Kpa w zw. z 12 § 1 zd. 1 i 2 Ksh, art. 463 § 1 Ksh i art. 464 § 1 Ksh, a to w zw. z art. 45 Kpa i bezzasadne utrzymanie w mocy decyzji nadzorczej z dnia [...] listopada 2012 r. podczas, gdy decyzja ta wobec wadliwości postępowania dających podstawę wznowieniową oraz skierowania jej do osoby niebędącej stroną postępowania nadzorczego winna być uchylona, zaś sprawa przekazana do pozowanego rozpoznania zgodnie z art. 7 art. 8 i art. 15 Kpa; 3) rażące naruszenie art. 156 § 2 Kpa i art.158 § 2 Kpa w zw. z art. 156 § 1 pkt 4 i art. 110 Kpa, a to w zw. z art. 16 § 1 zd. 1 i 2 Kpa poprzez stwierdzenie ze skutkiem na dzień 2 stycznia 2013 r. nieważności decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2002 r., nr [...], pomimo upływu 10 lat od jej doręczenia, które najpóźniej (wobec wszystkich stron) nastąpiło w dniu 30 grudnia 2002 r., co skutkować musiało nieważnością zaskarżonej decyzji opisaną w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa; 4) naruszenie prawa procesowego, tj. art. 10 § 1 Kpa poprzez brak zapewnienia "[...]" S.A. w likwidacji z siedzibą w W. czynnego udziału w każdym stadium postępowania i uniemożliwienie tej Spółce przed wydaniem zaskarżonej decyzji wypowiedzenie się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań poprzez wyznaczanie niemożliwych do zrealizowania terminów na zapoznanie się z materiałem sprawy, w tym doręczenie w dniu 17 grudnia 2012 r. pisma z wyznaczeniem terminu na dzień 12 grudnia 2012 r. podczas, gdy zaskarżona decyzja została wydana także [...] grudnia 2012 r., zanim Spółka miała faktyczną możliwość zaznajomienia się z aktami postępowania, przez co Spółka bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu; 5) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 156 § 1 pkt 4 Kpa poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2002 r., nr [...] została skierowana do podmiotu niebędącego stroną, tj. do Komendy Wojewódzkiej Policji w P. podczas, gdy ten podmiot nie był adresatem wskazanej decyzji, zaś samo jej doręczenie nie może być uznane za skierowanie decyzji w rozumieniu powołanego przepisu; 6) naruszenie art. 153 Ppsa poprzez pominięcie i niezastosowanie się do oceny prawnej i wskazań zawartych w prawomocnym wyroku WSA w Warszawie z dnia 10 stycznia 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 1799/11 oraz prawomocnych orzeczeń sądów administracyjnych go poprzedzających, co spowodowało błędne przyjęcie przez organ, że decyzja z dnia [...] grudnia 2002 r. została uznana za nieważną; 7) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 w zw. z art. 156 § 1 pkt 4 i art. 156 § 2 Kpa, a to w zw. z art. 153 Ppsa poprzez brak należytego wyjaśnienia, że decyzja z dnia [...] grudnia 2002 r. została skierowana do osoby nie będącej stroną postępowania albowiem Minister nie wskazał żadnych praw i obowiązków objętych tą decyzją, odnoszących się do Komendy Wojewódzkiej Policji w P. a nadto poprzez brak należytego wyjaśniania, że decyzja z dnia [...] grudnia 2002 r. wywołała nieodwracalne skutki prawne i poprzestanie tylko na lakonicznym podaniu takiej tezy, a nadto na zupełnym pominięciu wniosku dowodowego skarżących, zawartego w piśmie z dnia 8 grudnia 2012 r. o zwrócenie się do Ministra Gospodarki o dokumenty dotyczące m. in. działki nr [...], które mogą mieć istotne znaczenie dla rozpoznania sprawy niniejszej. W skardze skarżący wnieśli o: 1) stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej ewentualnie - o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej; 2) stwierdzenie, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, do czasu uprawomocnienia się wyroku wydanego w sprawie niniejszej; 3) zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego wedle norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżący wskazali, że w pierwszej kolejności wytknięcia wymaga kwalifikowane uchybienie, odnoszące się do bezzasadnego skierowania kwestionowanej decyzji nadzorczej do R. B. i na jego prywatny adres, nie zaś do Spółki, w której piastuje on rolę likwidatora, tj. [...] S.A. w likwidacji w W. Powoduje to, że decyzja z dnia [...] listopada 2012 r. jest nieważna w oparciu o art. 156 § 1 pkt 4 Kpa.

Skarżący uważają, że stroną niniejszego postępowania niewątpliwie jest Spółka (okoliczność bezsporna i prawomocnie zweryﬁkowana w toku kontroli sądowoadministracyjnych), a więc osoba prawna, odrębna od R. B. sprawującego w niej jedynie funkcję likwidatora (jej reprezentanta). Wynika to m.in. z podstawowych przepisów Kodeksu spółek handlowych, a to z art. 12 § 1 zd. 1 i 2 Ksh, art. 463 § 1 Ksh oraz art. 446-469 Ksh. Organ pomylił funkcję likwidatora z odrębną ustrojowo funkcją syndyka reprezentanta upadłego, której to nie ma w postępowaniu likwidacyjnym otwartym przez Sąd. Stąd doręczenia mogą być wykonywane wyłącznie na Spółkę na adres ujawniony w rejestrze. Skoro przedmiotowa decyzja została skierowana do likwidatora Spółki - imiennie do R. B. i na jego prywatny adres (ul. [...], [...] W.) nie zaś do Spółki i na adres jej siedziby (ul. [...] W. - KRS Spółki w załączeniu), decyzja ta jest obarczona wadą nieważności. Potraktowanie jako strony postępowania R. B. skutkowało tym, że Spółka została pozbawiona prawa do czynnego uczestnictwa w niniejszym postępowaniu na każdym jego etapie mimo, że odpis z KRS Spółki był złożony przed wydaniem decyzji pierwszoinstancyjnej, a więc adres był wiadomy Ministrowi w chwili wydawana decyzji z dnia [...] listopada 2012 r. Spółka zatem skutecznie spełniła wymóg zawiadomienia organu o aktualnym i skutecznym dla doręczeń adresie jej siedziby (ul. [...] W.).

Skarżący wskazali, że doręczenia podmiotom korporacyjnym reguluje art. 45 Kpa, z którego wprost wynika, że adresem dla doręczeń jest adres siedziby Spółki. Skoro w aktach sprawy przed wydaniem decyzji znajdował się aktualny odpis KRS, w którym ujawniony był adres jej siedziby, Minister winien dokonać doręczenia właśnie na ten adres a nadto jako adresata oznaczyć Spółkę Akcyjną w likwidacji, nie zaś personalnie likwidatora. Wobec tego i z uwagi na obowiązującą w postępowaniu administracyjnym zasadę dwuinstancyjności (art. 15 Kpa) kwestionowana decyzja już tylko z tego powodu nie może się ostać i winna być uchylona. Omawiane uchybienie stanowi postać kwaliﬁkowaną bowiem stanowi podstawę do wznowienia postępowania, a w razie jej zdeprecjonowania w toku rozpoznania niniejszego wniosku, stanowić będzie rażące naruszenie prawa, skutkujące nieważnością. W przypadku zaś naruszenia przepisów postępowania, dających podstawę do wznowienia, nie jest wymagane wykazanie (zaistnienie) wpływu na treść rozstrzygnięcia (art. 145 § 1 pkt lit b Ppsa w zw. z art. 145 pkt 4 w zw. z art. 10 § 1 Kpa). Powoływanie się przez Ministra na treść art. 464 § 1 Ksh jest całkowicie chybione, ponieważ modyﬁkacja adresu dla skuteczności musi mieć odzwierciedlenie w KRS Spółki, zaś w chwili wydania decyzji obu instancji ujawniony adres był inny, niż w 2007 r., o czym Minister wiedział i świadomie ten adres pominął. Te kwaliﬁkowane wady zaistniały na etapie postępowania w pierwszej instancji, co implikowało organ naczelny przy ponownym rozpoznaniu sprawy, mając na uwadze zagwarantowaną dwuinstancyjność postępowania i prawo strony do merytorycznego jej rozpoznania w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu (art. 15 Kpa), do uchylenia decyzji z dnia [...] listopada 2012 r. nie zaś jej utrzymania w mocy przez co Minister uchybił art. 138 § 1 pkt 1 Kpa poprzez zastosowanie i art. 138 § 2 poprzez niezastosowanie.

Skarżący wskazali, że kolejny zarzut dotyczy naruszenia art. 10 § 1 Kpa i dotyczy postępowania po wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, na etapie poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji. Mianowicie chodzi o zupełny brak zapewnienia Spółce możliwości zapoznania się z aktami postępowania i uniemożliwienie wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów, zwłaszcza po złożeniu przez Spółkę w piśmie z dnia 11 grudnia 2012 r. wniosku w przedmiocie odpowiedniego terminu, co do czynności z art. 10 § 1 Kpa i wniosku dowodowego. Minister pismem z dnia 4 grudnia 2012 r., skutecznie doręczonym w dniu 7 grudnia 2012 r., wyznaczył na dzień 5 grudnia 2012 r. termin na zapoznanie się z aktami postępowania. Nie budzi wątpliwości intencja naczelnego organu zasadzająca się wprost w ograniczeniu prawa strony - Spółki - do czynnego udziału w postępowaniu na każdym jego etapie. Wynika to w sposób oczywisty z niemożliwych do dochowania terminów zakreślanych przez Ministra. Zastanawia przy tym brak logiki w wyznaczeniu tego terminu, skoro jest oczywiste, że nadane pismo w placówce pocztowej w dniu 4 grudnia 2012 r. (data stempla pocztowego) nie zostanie doręczone w dniu 5 grudnia 2012 r. (przesyłka niepriorytetowa), a nawet gdyby doręczenie nastąpiło, pełnomocnik nie będzie w stanie "rzucić" wszystkiego i podporządkować się wadliwie wyznaczonemu terminowi, bo nie jest to posiedzenie aresztowe. W odpowiedzi na to pismo pełnomocnik skarżących złożył wyjaśnienie i wniosek z dnia 11 grudnia 2012 r. W miedzyczasie Minister po raz kolejny dokonał explicite ograniczającego prawo Spółki do czynnego udziału w postępowaniu wyznaczenia terminu na zapoznanie się z materiałem sprawy wyznaczając go na dzień 12 grudnia 2012 r., co uczynił pismem z dnia 5 grudnia 2012 r. doręczonym dopiero w dniu 17 grudnia 2012 r. W dniu 17 grudnia 2012 r. Minister doręczył pismo z dnia 13 grudnia 2012 r. Organ administracji winien wyznaczać terminy, zwłaszcza tak istotne dla interesów stron, tj. umożliwiające zapoznanie się z materiałami postępowania nie tuż przed wydaniem decyzji, ale w taki sposób, by ich dochowanie było w ogóle możliwe. Spółka dowiedziała się o końcowym terminie wyznaczonym na dzień 12 grudnia 2012 r. w dniu 17 grudnia 2012 r. Nie jest wreszcie tak, jak wskazuje na to Minister w zaskarżonej decyzji i piśmie z dnia 13 grudnia 2012 r., że wyznaczany termin - jako instrukcyjny - może być zupełnie dowolny. Nadto, jak wynika z treści tych pism, Spółka nie mogła w dowolny dzień zapoznać się z aktami postępowania, ale tylko w poniedziałek i środę w godz. 10-16, co winien wziąć Minister pod uwagę wyznaczając ów termin, celem zapewnienia Spółce realnej możliwości zapoznania się z materiałem sprawy. Nie zmienia tego twierdzenie Ministra, jakoby dokonał skutecznie doręczeń tych pism w trybie telefaksu bowiem pozostaje to w oczywistej kolizji z treścią i ratio legis art. 39 Kpa. Skarżącym nie jest znana forma doręczeń w trybie telefaksu, poza procedurą karną. Organowi najwyraźniej pomyliły się Kodeksy, z których korzystał dążąc do wydania decyzji z góry niekorzystnej dla Spółki jeszcze przed formalnym upływem 10 - letniego terminu, co jest dostrzegalne dla każdego obserwatora tej sprawy. Na celowe działanie Ministra, ukierunkowane naruszenie prawa Spółki do udziału w sprawie na jego każdym etapie wskazuje okoliczność, że decyzja z dnia 17 grudnia 2012 r. została wydana zanim zeszły potwierdzenia wysłanych do stron pism z dnia 5 grudnia i 17 grudnia 2012 r., a zwłaszcza zanim mogły zostać wysłane pisma stron w tym zakresie. Innymi słowy, Minister w ogóle nie czekał na zajęcie przez strony stanowiska w sprawie przed wydaniem decyzji, ale przyjął a priori - co jest kategorycznie wadliwie, że jakiekolwiek wnioski by strona nie złożyła, będą one bezzasadne i z góry zdyskredytował stanowisko strony. Po przerwie świątecznej Spółka uzyskała wiedzę, co do wydania w sprawie decyzji z dnia [...] grudnia 2012 r. i już nie było celu przeglądania w trybie art. 10 § 1 Kpa akt sprawy i składania dalszych wniosków. Z tej perspektywy jeszcze silniej widoczne jest zaniechanie przez Ministra zapewnienia Spółce czynnego udziału w postępowaniu, o skutkach opisanych w art. 145 § 1 pkt 1 lit b Ppsa. Takie naruszenie, dla skuteczności zarzutu nie musi mieć wpływu na wynik sprawy; pisma z dnia 4, 5 i 13 grudnia miały jedynie upozorowanie wykonania obligu z art. 10 § 1 Kpa, co winno być kategorycznie napiętnowane i zdyskredytowane proceduralnie.

Jeżeli chodzi o zarzuty merytoryczne skarżący wskazali, że Minister w sposób rażący, wbrew istocie art. 16 § 1 Kpa oraz art. 156 § 1 Kpa w zw. z art. 156 § 1 pkt 4 Kpa, a to w zw. z art. 110 Kpa dokonał stwierdzenia nieważności decyzji po upływie 10-letniego terminu przedawnienia. Decyzja nadzorcza z dnia [...] grudnia 2002 r. najpóźniej została doręczona w dniu 30 grudnia 2002 r. (doręczenie na rzecz Spółki [...] S.A. - potwierdzenia odbioru w aktach sprawy) zatem stwierdzenie nieważności tej decyzji mogło nastąpić najpóźniej do dnia 30 grudnia 2012 r., a nie 2 stycznia 2013 r., jak to miało miejsce w sprawie niniejszej. W doktrynie oraz w orzecznictwie nie budzi najmniejszych wątpliwości, że pojawienie się decyzji w obrocie prawnym oraz de facto jej skuteczność i wywołanie przez nią skutków prawnych uzależnione jest od chwili jej doręczenia stronom postępowania, co explicite wynika z art. 110 Kpa. Jak podkreśla się w doktrynie przepis art. 110 Kpa zawiera regulację prawną innego charakteru albowiem dotyczącą stabilizacji treści rozstrzygnięcia sprawy, co do jej istoty lub rozstrzygnięcia kończącego sprawę w danej instancji (a także rozstrzygnięcia kwestii procesowej - art. 126), potraktowanych jako szczególnie doniosłe czynności procesowe, z którymi wiążą się skutki materialnoprawne i procesowe. Wszystkie wahania odnośnie do załatwienia sprawy (rozstrzygnięcia kwestii procesowej) decyzją nieostateczną albo ostateczną, dopuszczalne w toku postępowania, kończą się z chwilą doręczenia lub ogłoszenia decyzji. W ten sposób strona uzyskuje wiadomość o deﬁnitywnym - w danym stanie sprawy - stanowisku organu, wyrażającym się w jej załatwieniu w odpowiedniej instancji, co kończy sytuację, w której organ administracyjny władczo i jednostronnie określa prawa i obowiązki stron, rozstrzygając sprawę administracyjną. Stwarza to jakościowo nową sytuację procesową strony w postępowaniu, a także w sferze prawa materialnego, dzięki czemu strona ma ustalone ramy dalszej obrony swoich interesów prawnych, czy to na drodze administracyjnej, czy też administracyjnej i sądowej (B. Adamiak, A. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2012 r., uwagi do art. 110). Doręczenie lub ogłoszenie decyzji stanowi jej wprowadzenie do obrotu prawnego. Powołując się na judykaturę skarżący wskazali, że decyzja procesowa, jako akt podjęty, a następnie uzewnętrzniony przez jego wydanie, nabiera cech decyzji administracyjnej przez zakomunikowanie treści tego aktu stronie. Dopóki nie zostanie zakomunikowana stronie, dopóty jest aktem nie wywierającym żadnych dla strony skutków. Uzewnętrznienie decyzji w stosunku do strony stwarza nową sytuację procesową (np. możliwość wniesienia odwołania). Doręczenie lub ogłoszenie decyzji stanowi jej wprowadzenie do obrotu prawnego. Od tego dopiero momentu decyzja wiąże organ administracji publicznej i stronę. Przed doręczeniem decyzja istnieje, natomiast wywiera skutki prawne dopiero z chwilą jej doręczenia. Znamienne jest to, że Minister w uzasadnieniach obu kwestionowanych decyzji tylko zdawkowo i ogólnie odnosi się do kwestii terminu upływu ustawowej kognicji do stwierdzenia nieważności (nadto wbrew art. 107 § 3 Kpa) Minister w ogóle nie powołuje żadnych dat, w tym doręczenia decyzji z dnia [...] grudnia 2002 r. jako początku dziesięcioletniego terminu, jak i w ogóle nie wykazuje i nie uzasadnia, iż ten termin - zdaniem Ministra - został dochowany. Wystarczy jednak zbadać akta i dostrzec obleczone w kółka daty ze zwrotek, aby dostrzec że ten element sprawy był badanym. Z tego należy sądzić, że naczelny organ miał świadomość upływu tego terminu i niemożliwości nadzorczego wyeliminowania decyzji z dnia [...] grudnia 2002 r., stąd też pominął te okoliczności licząc na brak ich zauważenia przez pełnomocnika skarżących. Wpisuje się to w sposób procedowania w sprawie niniejszej począwszy od ostatniego wyroku WSA a Warszawie, a zwłaszcza przyspieszenie w dążeniu do wydania korzystnej dla Skarbu Państwa decyzji z zupełnym pominięciem słusznego interesu i praw Spółki. Zdaje się także, że Ministrowi przy wydaniu zaskarżonej decyzji, w kontekście wadliwego postępowania przyświecała zasada "cel uświęca środki", co należy wywieść z zawartych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (s. 12 ostatni akapit i s. 13 akapit pierwszy) stwierdzeń. W państwie prawa taka postawa organów administracji, a zwłaszcza organów naczelnych, bezprawność w procedowaniu oraz bezprawność rozstrzygnięć władczych nie może być niczym usprawiedliwiana i tolerowana. Już z tych przyczyn, wobec naruszenia przez organ wskazanych przepisów prawa, zwłaszcza art. 156 § 2 Kpa w zakresie terminu przedawnienia, co ma charakter rażący w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa uprawnia wniosek oparty na art. 145 § 1 pkt 2 Ppsa.

Zdaniem skarżących, zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca także z innych, merytorycznych przyczyn są wadliwe. Zupełnie wadliwe jest stanowisko Ministra, jakoby decyzja nadzorcza z dnia [...] grudnia 2002 r. obarczona była wadą z art. 156 § 1 pkt 4 Kpa, tj. aby była skierowana do osoby niebędącej stroną postępowania. Pozostaje prawomocnie ustalone, że zarówno Komenda Wojewódzka Policji w P., jak i w rezultacie [...] Komendant Wojewódzki Policji w P. w toku postępowania nadzorczego odnoszącego się do decyzji z dnia [...] grudnia 2002 r. nie byli stronami postępowania, z uwagi na brak interesu w rozumieniu art. 28 Kpa (wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 stycznia 2002 r., sygn. akt IV SA/Wa 1799/11; wyrok NSA z dnia 19 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1745/10 i orzeczenia poprzednie). Niemniej Komendant posiadał przymiot strony w znaczeniu formalnym wobec doręczenia mu decyzji z [...] lipca 2006 r. (wyrok NSA z dnia 2 lutego 2010 r., sygn. akt I OSK 517/09). Jest to konsekwencja tego, że [...] Komendant Wojewódzki Policji w P. nie posiadał przymioty strony w postępowaniu nadzorczym zakończonym decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r. Trzeba jednak z cała stanowczością i poprawnością jurydyczną rozróżnić doręczenie decyzji jako fakt /czynność procesową skierowania decyzji do danego podmiotu w znaczeniu merytorycznym, o czym traktuje art. 156 § 1 pkt 4 Kpa. Innymi słowy, wadliwe jest stanowisko Ministra, że doręczenie decyzji z dnia [...] grudnia 2002 r. [...] Komendantowi Policji w P. stanowiło skierowanie decyzji do osoby niebędącej stroną postępowania w znaczeniu materialnoprawnym, w odróżnieniu od formalnego przymiotu strony (tj. ujęcia w rozdzielniku decyzji jako podmiotu, któremu decyzja jest doręczana). W orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że do zaistnienia tej podstawy nieważności dochodzi wówczas, gdy w decyzji doszło do merytorycznego rozstrzygnięcia o prawach i obowiązkach osoby, która nie była lub nie mogła być stroną postępowania. Nie chodzi przy tym o omyłkę w doręczeniu decyzji, lecz o rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach osoby niebędącej stroną (por. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2007 r., sygn. akt I OSK 350/06, LEX nr 291195). Stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 Kpa można stosować tylko do kwaliﬁkowanego naruszenia prawa przez skierowanie decyzji do jednostki, która w świetle przepisów prawa nie jest stroną postępowania w danej sprawie. Przez pojęcie "skierowanie decyzji" należy rozumieć określenie w drodze decyzji praw i obowiązków oznaczonego podmiotu. W żadnym razie faktu doręczenia decyzji nie należy utożsamiać ze "skierowaniem decyzji" w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 4 Kpa (por. wyrok NSA z dnia 15 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1347/10, LEX nr 1069001). Jest prawomocnie przesądzone - co już było wyżej akcentowane - że decyzja z dnia [...] grudnia 2002 r. nie dotyczyła praw i obowiązków [...] Komendanta Wojewódzki Policji w P. - jego sytuacji materialnoprawnej - co wyklucza przyjęcie, iż decyzja ta została do niego skierowana w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 4 Kpa. Minister w ogóle nie określił, do jakich praw i obowiązków Komendanta miałaby się odnosić decyzja z dnia [...] grudnia 2002 r., a więc w ogóle nie wyjaśnił przesłanki rozstrzygnięcia, co jednocześnie stanowi o naruszeniu przepisów postępowania - art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 Kpa, w tym istotniejszy sposób, że zupełnie został pominięty wniosek dowodowy zawarty w piśmie pełnomocnika Spółki z dnia 11 grudnia 2012 r., który zmierzał do jak najpełniejszego zgromadzenia dowodów, w tym dokumentów odnoszących się do istoty niniejszej sprawy oraz stanu prawnego przedmiotowej nieruchomości w jego historycznym i rzeczywistym ujęciu, co jest relewantne na gruncie sprawy niniejszej. Przyczyna nieważności z pkt 4 art. 156 § 1 Kpa znajduje zastosowanie wówczas, gdy wobec danej osoby można było wydać tego typu decyzję bądź wcześniej (były użytkownik, były właściciel) bądź organ mylnie ustalił stosunki między podmiotami pewnych czynności (np. pełnomocnictwo, czy przypadek użytkownika niebędącego zarządcą, ani inwestorem). Zaistnienie tej przesłanki może być więc konsekwencją nieuwzględnienia skutków następstwa materialno-prawnego, nieodróżniania pełnomocników i przedstawicieli od stron postępowania. Stanowisko zaprezentowane przez Ministra w kwestionowanej decyzji oraz w decyzji ją poprzedzającej prowadzi do absurdu bowiem większość decyzji administracyjnych obarczona byłaby nieważnością z Kpa bowiem organy często nader szeroko określają strony postępowania w znaczeniu formalnym (jak w sprawie niniejszej) i doręczają tym podmiotom decyzję, nie stosując należycie tzw. rozdzielnika. Skarżący uważają, że przepisów o charakterze wyjątkowym (wyjątków od zasady trwałości decyzji ostatecznej – art. 16 § 1 Kpa) nie można interpretować w sposób rozszerzający (wyrok WSA z dnia 10 stycznia 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 1799/11 wydany w sprawie niniejszej) i represyjny, jak to próbuje czynić Minister przy okazji wydania objętej niniejszym wnioskiem decyzji.

W ocenie skarżących, uzasadnienie zaskarżonej decyzji należy ocenić jako zupełnie dowolne, lakoniczne i niemające odniesienia do realiów sprawy niniejszej a nadto - co niedopuszczalne - przeinaczające treść wyroku WSA w Warszawie z dnia 10 stycznia 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 1799/11. WSA w tym wyroku nie uznał za trafnego zarzutu wadliwego zastosowania w decyzji z dnia [...] maja 2008 r. przepisów o nieodwracalnych skutkach prawnych, a jedynie zważył - expressis verbis - iż nie zostało w sposób wyczerpujący, zgodny z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 Kpa wyjaśnione zagadnienie nieodwracalnych skutków prawnych decyzji z [...] grudnia 2002 r., na co Sąd uprzednio zwrócił uwagę. Stanowisko WSA w tym zakresie dotyczyło tylko konieczności przeprowadzenia postępowania dowodowego i poczynienia wnikliwych ustaleń organu naczelnego w zakresie wywołania bądź nie przez decyzję z dnia [...] grudnia 2002 r. nieodwracalnych skutków prawnych. WSA nie przesądził - jak to chce Minister - że decyzja nadzorcza nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych, ale polecił wnikliwe wyjaśnienie tej kwestii. Jednakże, Minister po raz kolejny uchylił się od obowiązku wyjaśnienia tej kwestii, co prowadziło do naruszenia art. 153 Ppsa, tj. zupełne pominięcie wskazań zawartych w tym wyroku WSA oraz w wyrokach WSA i NSA go poprzedzających. W kwestionowanej decyzji brak jest jakiegokolwiek - i to zarówno faktycznego i prawnego - uzasadnienia uznania, że decyzja z dnia [...] grudnia 2002 r. nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych. Próba przeinaczenia oceny WSA nie wytrzymuje konfrontacji z treścią ostatniego wyroku WSA a nadto wskazuje na nonszalancję w rozstrzyganiu niniejszej sprawy, ze szkodą dla interesów Spółki. Decyzja z dnia [...] grudnia 2002 r. wywołała nieodwracalne skutki prawne w rozumieniu art. 156 § 2 Kpa na skutek skutecznego zbycia nieruchomości nr [...] (akt z dnia [...] listopada 2004 r., Rep. [...]). Jak wskazuje się w orzecznictwie i doktrynie, nieodwracalność skutków prawnych zachodzi wtedy, gdy brak jest przepisów prawnych, które mogłyby stanowić dla organu administracji podstawę prawną do podjęcia aktów lub czynności mogących cofnąć, znieść lub odwrócić skutki prawne wywołane przez decyzję administracyjną dotkniętą wadą nieważności (K. Glibowski [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz pod red. M. Wierzbowskiego, Warszawa 2012 r., uwagi do art. 156). W niniejszej sprawie doszło więc do skutków cywilnoprawnych - zmiana prawa własności - które w stosunku do decyzji nadzorczej z dnia [...] grudnia 2002 r. miały charakter wtóry (pośredni) bowiem to nie ta decyzja, ale oddzielna czynność prawna doprowadziła w rezultacie do zmiany właściciela przedmiotowej nieruchomości. To nie decyzja nadzorcza, ale czynność prawna, co prawda skuteczna dzięki treści decyzji nadzorczej doprowadziła do przejścia prawa własności. Jak podkreśla się w doktrynie w przypadku skutków cywilnoprawnych są one możliwe do cofnięcia wówczas, gdy wadliwa decyzja administracyjna wywołała je w sposób bezpośredni, a nie doszło do nich w sposób pośredni, np. przez zawarcie umowy sprzedaży (także wyrok NSA z dnia 30 września 2002 r., sygn. akt II SA/Ka 2651/00, ONSA 2004/1/18). NSA wielokrotnie też podkreślał, że ochrona dotyczy nabycia odpłatnego, jak w sprawie niniejszej (wyrok NSA z dnia16 października 1995 r., sygn.. akt IV SA 747/94, Wspólnota 1997/7/26). Odwracalność lub nieodwracalność skutku prawnego decyzji należy rozpatrywać, mając na uwadze zakres właściwości organów administracji publicznej oraz ich kompetencje. Jeżeli cofnięcie, zniesienie, odwrócenie skutków prawnych decyzji wymaga takich działań, do których organ administracji publicznej nie ma umocowania ustawowego, czyli nie może zastosować formy aktu administracyjnego indywidualnego, nie może też skorzystać z drogi postępowania administracyjnego, to wtedy właśnie skutek prawny decyzji będzie nieodwracalny. Nie oznacza to, że jest to nieodwracalność absolutna, że mamy do czynienia z totalną niemożnością przywrócenia poprzedniego stanu prawnego w ramach całego porządku prawnego. W rezultacie, wobec skutecznego przejścia prawa własności przedmiotowej nieruchomości, Minister, ani inny organ administracji nie ma możliwości w ramach swojej kompetencji i materialnoprawnej podstawy odwrócić, zmienić, obalić skutków decyzji nadzorczej z dnia [...] grudnia 2002 r., co implikuje, że wywołała ona nieodwracalne skutki prawne w rozumieniu art. 156 § 2 Kpa i nie mogła być stwierdzona jej nieważność. Minister te okoliczności zupełnie pominął i nawet nie podjął próby ich omówienia i wyjaśnienia. Tym samym objęta niniejszym wnioskiem decyzja także z przyczyn merytorycznych jest wadliwa.

Skarżący uważają, że wytknięcia wymaga inny jeszcze aspekt wadliwego doręczania kwestionowanej decyzji R. B. na jego adres prywatny nie zaś Spółce na adres siedziby. Organowi wiadomo było, że R. B. często przebywa poza granicami RP i można przypuszczać, że intencją tego było uzyskanie skuteczności doręczenia decyzji na skutek awizowania i nie odebrania przesyłki. Minister posiadał ujawniony adres Spółki, ale go nie honorował. R. B. nie podał też innego adresu dla doręczeń, aniżeli wynikający z KRS (wyciąg w załączeniu). Jest oczywiste, że R. B. nie jest stroną postępowania administracyjnego w aspekcie materialnoprawnym, ale na skutek doręczenia mu decyzji kwestionowanej decyzji, a zwłaszcza decyzji z dnia [...] listopada 2012 r. uzyskał status strony postępowania w znaczeniu procesowym, co daje mu zdolność do wniesienia niniejszej skargi (wyroki WSA i NSA wydane w sprawie niniejszej).

W odpowiedzi na skargę Minister Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej wniósł o jej oddalenie i jednocześnie podtrzymał swe dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie jest uzasadniona.

Punktem wyjścia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji są konsekwencje prawne prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 stycznia 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 1799/11, którym na mocy art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) związany był w niniejszej sprawie Minister Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej, jaki i Sąd orzekający w niniejszej sprawie. Z oceny prawnej zaprezentowanej w niniejszym wyroku wynika, że: 1) [...] Komendant Wojewódzki Policji w P. nie miał przymiotu strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności orzeczenia z dnia [...] lutego 1968 r. i w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2002 r. (str. 5 i 6 uzasadnienia wyroku); 2) decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2002 r. dotknięta została kwalifikowaną wadą prawną, a więc zachodziły podstawy do oceny, czy wywołała nieodwracalny skutek prawny (str. 5 uzasadnienia wyroku); 3) nie można przyjąć, że zawarta w decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2002 r. ocena prawna dotycząca interpretacji art. 17 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 25 lutego 1958 r. stanowiła rażące naruszenie prawa (str. 8 uzasadnienia wyroku); 4) Minister Infrastruktury – na gruncie art. 17 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 25 lutego 1958 r. winien w decyzji z dnia [...] grudnia 2002 r. dokonać oceny, czy zostały spełnione pozostałe wymogi tego przepisu – ustalić, czy spełniona została przesłanka władania nieruchomościami przez [...] S.A. w P. do dnia 31 grudnia 1954 r. i pozostawanie ich we władaniu państwowych jednostek organizacyjnych (str. 9 uzasadnienia wyroku); 5) Minister Infrastruktury w decyzji z dnia [...] maja 2008 r. nie wyjaśnił w sposób wnikliwy i dogłębny kwestii nieodwracalnych skutków prawnych, tj. tego, że obrót cywilnoprawny działką nr [...] z daty [...] listopada 2004 r. nastąpił nie przed wszczęciem postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2002 r., ale w jego toku – wniosek z dnia [...] lutego 2004 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2002 r. złożył Prezydent Miasta P. i że § 3 aktu notarialnego umowy sprzedaży zawierał zapis, że strony umowy (Spółka-zbywca i A. O.-nabywca) znają treść wniosków o zasiedzenie przekazanych sądowi powszechnemu (str. 9 uzasadnienia wyroku); 6) NSA w wyroku z dnia 19 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1745/10 zaakceptował stanowisko, że zachodziły przesłanki do wszczęcia postępowania nieważnościowego w stosunku do decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2002 r. mając na uwadze skierowanie jej do podmiotu niemającego przymiotu strony –[...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. (str. 10 uzasadnienia wyroku); 7) wątpliwe jest stanowisko organu, że kurator nie był uprawniony do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2002 r. oraz że brak jest podstaw do wskazywania jako przesłanki nieważności decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2002 r. tego, że postępowanie to było prowadzone na wniosek kuratora Spółki [...] (str. 10 i 11 uzasadnienia wyroku); 8) Minister Infrastruktury w decyzji z dnia [...] maja 2008 r. nie wyjaśnił jakie znaczenie ma – w kontekście skuteczności wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 2002 r. potraktowanie wniosku z 1990 r. jedynego członka zarządu [...] S.A. jako wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia z dnia [...] lutego 1968 r. i zakwalifikowanie przez Ministra wniosku nieważnościowego kuratora Spółki jako wniosku podtrzymującego wcześniej złożony wniosek członka zarządu Spółki, co nie powinno prowadzić do stawiania zarzutu nieważności, ponieważ wynika to z różnorodnej interpretacji w przepisów odnoszących się do pozycji kuratora w postępowaniu administracyjnym, który ma podobne uprawnienia jak likwidator Spółki (str. 11 uzasadnienia wyroku).

W wyroku z dnia 10 stycznia 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 1799/11 WSA w Warszawie zawarł dla Ministra Infrastruktury wytyczne z których wynika, że: 1) Minister ma dokonać ponownej analizy przesłanki nieodwacalnych skutków prawnych w kontekście poruszonym w powyższym pkt 5); 2) Minister ma wyjaśnić, czy kurator podtrzymał jedynie wniosek członka zarządu Spółki [...] oraz czy nie był uprawniony do złożenia własnego wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia z dnia [...] lutego 1968 r.; 3) Minister ma uznać wniosek Prezydenta Miasta P. z dnia [...] lutego 2004 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2002 r. za inicjujący prowadzone postępowanie nieważnościowe i wniosek ten rozpoznać.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej w kontekście zaprezentowanego wyżej stanowiska WSA w Warszawie trzeba wskazać, że Minister zastosował się do wytycznych WSA w Warszawie i decyzję nadzorczą z dnia [...] listopada 2012 r. wydał po rozpoznaniu wniosku Prezydenta Miasta P. o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2002 r.

Minister wykonał także wytyczne WSA w Warszawie, jeżeli chodzi o oznaczony wyżej pkt 2). Trafnie wskazał organ, że postępowanie nadzorcze zakończone decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2002 r. należało uznać za prowadzone jedynie na wniosek E. W. – kuratora Spółki [...] (prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego w P. z dnia [...] sierpnia 2000 r., sygn. akt [...]). Jak wynika bowiem z pism M. D. z dnia 10 sierpnia 1990 r. i dnia 6 lipca 1990 r. zawierają one żądanie zwrotu przejętego przez Państwo mienia [...] S.A.. Pisma te nie formułują wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia z dnia [...] lutego 1968 r. i nie wspominają o istnieniu takiego orzeczenia. Co prawda w piśmie z dnia 9 listopada 1999 r. Minister Gospodarki podjął próbę wyjaśnienia treści pisma z 1990 r. jednakże – jak wynika z pisma kuratora Spółki [...] z dnia 1 lutego 2001 r. – M. D. zmarł w 1996 r. Wobec tego, że nie było możliwości wyjaśnienia żądania wniosku z 1990 r. Minister zasadnie uznał, że pierwszym pismem inicjującym postępowanie o stwierdzenie nieważności orzeczenia z dnia [...] lutego 1968 r. jest wniosek z dnia 11 czerwca 2002 r. pochodzący od E. W. - kuratora Spółki [...]. Wobec zaprezentowanej przez WSA w Warszawie oceny prawnej w oznaczonym powyżej pkt 7) słuszne jest stanowisko organu, że kurator przedmiotowej Spółki był legitymowany do inicjowania postępowania nadzorczego, aby obalić akt administracyjny stanowiący tytuł prawny do przejęcia mienia tej Spółki przez Państwo. Rację ma też Minister, że stanowisko zaprezentowane przez Ministra Infrastruktury w decyzji z dnia [...] grudnia 2002 r. odnośnie rażącego naruszenia w orzeczeniu z 1968 r. art. 17 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 25 lutego 1958 r., oparte o interpretację przesłanki "innego mienia" w orzecznictwie NSA nie świadczy o wydaniu decyzji nadzorczej z 2002 r. z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Wady nieważności nie można bowiem przypisać organowi wówczas, gdy chodzi o interpretację przepisu prawa materialnego stanowiącego podstawę materialnoprawną danej sprawy, nawet jeżeli interpretacja ta była błędna. Nie budzi zastrzeżeń Sądu i znajduje potwierdzenie w aktach sprawy stanowisko Ministra Infrastruktury zaprezentowane w decyzji z dnia [...] grudnia 2002 r., że Spółka [...] utraciła władanie nieruchomością do dnia 31 grudnia 1954 r. i mienie to pozostawało w faktycznym władaniu państwowych jednostek organizacyjnych. Jak wynika bowiem z akt sprawy pomieszczenia Spółki przy ul. [...] zostały objęte umową najmu, z której wynika początkowa data wynajmu 1 lipca 1945 r., a wynajmującym była jednostka organizacyjna wojska polskiego – Rejonowy Zarząd Kwaterunkowo-Eksploatacyjny. Z pisma Izby Przemysłowo –Handlowej z dnia 13 marca 1946 r. wynika, że faktyczne władanie wojska polskiego dotyczyło zakładów Spółki [...] (budynku administracyjnego, hal warsztatów samochodowych i terenu niezabudowanego) o obszarze [...] m2. Faktyczne władanie mieniem Spółki przez Wojsko Polskie w okresie od lipca 1945 do 30 czerwca 1946 r., a później korzystanie przez Miejskie Przedsiębiorstwo [...] w P., a także utratę związku Spółki z tym mieniem potwierdził członek zarządu Spółki M. D. w piśmie z dnia 6 lipca 1990 r. Z protokołu posiedzenia Wojewódzkiej Komisji w P. do spraw upaństwowienia przedsiębiorstw z dnia 7 czerwca 1947 r. wynikało, że zakłady Spółki [...] zostały faktycznie objęte przez Wojsko Polskie we wrześniu 1945 r. Z pisma kierowanego do Wojewódzkiej Komisji w P. do spraw upaństwowienia przedsiębiorstw z dnia 11 kwietnia 1947 r. wynika, że Zakładu [...] przy ul. [...] nie ma. Budynek i plac zajmowany jest przez Wojsko Polskie, które zainstalowało tam w 100% swoje urządzenia. Z pisma Jednostki Wojskowej Nr [...] z dnia 8 stycznia 1948 r. wynika, że przedsiębiorstwo [...] przejęła ta jednostka w sierpniu 1945 r. od Jednostki "[...]" Od 15 października 1956 r. z nieruchomości przy ul. [...] korzystało MPT, które przejęło mienie Spółki protokołem zdawczo –odbiorczym od Rejonowego Zarządu Kwaterunkowo-Eksploatacyjnego, co wynika z pisma Zjednoczenia Przedsiębiorstw Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w P. z dnia 27 listopada 1963 r. Władającym przedmiotowym mieniem było Prezydium Rady Narodowej, co wynika z pisma Urzędu Wojewódzkiego z dnia 6 lutego 1991 r.

Zdaniem Sądu, prawidłowe jest stanowisko Ministra, że decyzja Ministra Infrastruktury z 2002 r. jest obciążona jedną z przesłanek nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 4 Kpa. Należy zgodzić się z twierdzeniem organu, że skierowanie przez Ministra Infrastruktury decyzji z dnia [...] grudnia 2002 r. do [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. reprezentującego Komendę Wojewódzką Policji w P. – jednostkę organizacyjną nie mającą tytułu prawnego do działki nr [...] (prawa trwałego zarządu) świadczyło o wydaniu kwestionowanej decyzji w warunkach kwalifikowanego naruszenia prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 4 Kpa. Takie stanowisko organu jest zgodne z oceną prawną WSA w Warszawie zaprezentowaną w oznaczonych wyżej pkt 1), 2) i 6).

Jeżeli chodzi o zagadnienie nieodwracalnych skutków prawnych Sąd podziela stanowisko Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej, że decyzja Ministra Infrastruktury nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych w rozumieniu art. 156 § 2 Kpa. Trzeba mieć na uwadze to, że przeszkodę do stwierdzenia nieważności tego rodzaju ustala się mając na uwadze stan prawny istniejący w dacie wydania decyzji nadzorczej lub w dacie wydania decyzji organu odwoławczego, a nie w dacie wydania decyzji kwestionowanej w postępowaniu nadzorczym, czy też dacie złożenia wniosku o wszczęcie postępowania nadzorczego. Wedle stanu na dzień 17 grudnia 2012 r. nie można stwierdzić, aby decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2002 r. wywołała nieodwracalne skutki prawne, jeżeli chodzi o działkę nr [...]. Co prawda w toku postępowania nadzorczego Spółka [...] sprzedała prawo własności do działki nr [...] na mocy aktu notarialnego z dnia [...] listopada 2004 r., Rep. [...], jednakże na skutek prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w P. z dnia [...] lutego 2009 r., sygn. akt [...] przywrócony został stan prawny gruntu sprzed zawarcia tejże umowy. Wobec tego brak było przeszkody do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 2002 r. w postaci nieodwracalnych skutków prawnych, skoro w dacie orzekania w 2012 r. w postępowaniu nadzorczym nie było obrotu cywilnoprawnego przedmiotową nieruchomością. Z wydruku z elektronicznej księgi wieczystej Kw nr [...] z dnia [...] października 2012 r. znajdującego się w aktach sprawy wynika, że właścicielem działki nr [...] jest obecnie [...] S.A. w likwidacji w W.

Prawidłowe jest też stanowisko Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej, co do tego, że w niniejszej sprawie na przeszkodzie w stwierdzeniu nieważności nie stał termin 10- letni, o którym mowa w art. 156 § 2 Kpa. Jak wynika z akt sprawy decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2002 r. została doręczona najwcześniej w dniu 19 grudnia 2002 r. większości stron, w tym kuratorowi Spółki [...]. Zaskarżona niniejszą skargą decyzja Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej została natomiast wydana w dniu 17 grudnia 2012 r. Wobec tego w dacie wydania decyzji przez organ odwoławczy okres przedawnienia w stwierdzeniu nieważności decyzji jeszcze nie upłynął.

Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd nie podzielił zarzutu wskazanego w pkt 1 skargi. Zaskarżona decyzja została skierowana do pełnomocnika strony [...] S.A. w likwidacji, natomiast decyzja Ministra [...] listopada 2012 r. do R. B. likwidatora tejże Spółki, a nie prywatnej osoby fizycznej. Likwidator Spółki miał w postępowaniu administracyjnym status ustawowego przedstawiciela osoby prawnej w rozumieniu art. 30 § 3 Kpa w zw. z art. 468 § 1 i art. 469 § 1 Ksh, nie zaś organu osoby prawnej w rozumieniu art. 38 Kodeksu cywilnego (na temat statusu likwidatora patrz np. uchwała SN z dnia 13 października 2009 r., sygn. akt II UZP 9/09, OSNP 2010/7-8/95). Jeżeli chodzi o adres na jaki została przekazana decyzja nadzorcza Sąd zwraca uwagę, że decyzja ta była kierowana na adres podany przez likwidatora R. B. w piśmie z dnia 9 lutego 2007 r.(ul. [...], [...] W.). Sąd zwraca uwagę, że takie doręczenie było skuteczne wobec treści przepisu art. 40 § 1 Kpa. Nie można zatem zarzucić Ministrowi działania w warunkach z art. 156 § 1 pkt 4 Kpa, czy też prowadzenia postępowania w warunkach, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa.

Jeżeli chodzi o zarzuty sformułowane w pkt 2 i 4 skargi dotyczące pominięcia praw strony w postępowaniu odwoławczym Sąd zauważa, że co prawda art. 10 § 1 w zw. z 81 Kpa gwarantują stronie prawo do zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się w zakresie zgromadzonych dowodów, jednakże o istotnym naruszeniu tego przepisu w postępowaniu odwoławczym można mówić wówczas, gdy organ odwoławczy przeprowadził uzupełniające postępowanie dowodowe (art. 136 Kpa). To wówczas niezawiadomiona przed wydaniem decyzji strona zostaje pozbawiona możliwości obrony swych praw. W niniejszej sprawie Minister Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej na etapie postępowania odwoławczego nie prowadził postępowania wyjaśniającego i nie uzyskał żadnych żądań pochodzących od innych, niż skarżący stron postępowania. Zatem nawet brak wystosowania do stron postępowania zawiadomienia w trybie art. 10 § 1 Kpa nie mógłby być zakwalifikowany jako, skutkujące uwzględnieniem skargi, naruszenie art. 10 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 Kpa. Sąd wskazuje jednak, że z pisma pełnomocnika skarżących z dnia 11 grudnia 2012 r. wynika, że strona otrzymała zawiadomienie sporządzone w trybie art. 10 § 1 Kpa w dniu 7 grudnia 2012 r., a zatem miała co najmniej 9 dni na zapoznanie się z materiałem dowodowym sprawy przed wydaniem decyzji.

Faktem jest natomiast to, że skarżący złożyli na etapie postępowania odwoławczego wniosek dowodowy w piśmie z dnia 11 grudnia 2012 r. o przeprowadzenie dowodu z dokumentacji sprawy toczącej się przez Ministrem Gospodarki o stwierdzenie nieważności orzeczenia nr [...] Ministra Przemysłu i Handlu z dnia [...] maja 1948 r. o przejęciu na własność Państwa m. in. Spółki [...] S.A. w odniesieniu do działki nr [...]. Sąd zwraca jednak uwagę, że niniejsza sprawa dotyczy oceny legalności decyzji nadzorczej z dnia [...] grudnia 2002 r., a nie orzeczenia nacjonalizacyjnego z dnia [...] lutego 1968 r. Z załączonej do wniosku decyzji Ministra Gospodarki z dnia [...] listopada 2012 r. wynika, że sprawa dotycząca legalności orzeczenia nr [...] jest na etapie dopuszczalności wszczęcia postępowania nadzorczego. Trudno zatem uznać, aby zawnioskowane dowody miały istotne znaczenie dla sprawy, gdzie oceniana jest legalność decyzji nadzorczej z 2002 r., gdzie z kolei istotne znaczenia miał stan prawny z 19 lutego 1968 r., a nie z 1948 r. Wobec tego zarzut dotyczący pominięcia wniosku dowodowego (pkt 7 skargi) nie mógł zostać uwzględniony.

Sąd uznał za bezzasadny zarzut z pkt 3 skargi. Przepis art. 156 § 2 Kpa należy tak rozumieć, że termin 10 –letni upływa w dacie wydania decyzji nadzorczej lub decyzji organu odwoławczego, a nie w dacie doręczenia tych decyzji. Uszło uwadze skarżących, że najpóźniej w dacie wydania decyzji w postępowaniu nadzorczym lub odwoławczym organ ma możliwość oceny przesłanki przedawnienia z art. 156 § 2 Kpa (por. wyrok NSA z dnia 10 lipca 2001 r., sygn. akt I SA 343/00, LEX nr 55298).

Jeżeli chodzi zarzut podniesiony w pkt 5 i 7 skargi Sąd zwraca uwagę, że kwestia kwalifikowanej wadliwości decyzji z dnia [...] grudnia 2002 r. wynikającej ze skierowania decyzji do osoby nie będącej stroną postępowania została omówiona wyżej. Stanowisko Ministra było konsekwencją oceny prawnej wynikającej z uzasadnienia prawomocnego wyroku o sygn. akt IV SA/Wa 1799/11 WSA w Warszawie omówionych przez Sąd w oznaczonych wyżej pkt 1), 2) i 6). Co się natomiast tyczy zagadnienia nieodwracalnych skutków prawnych, to zdaniem Sądu Minister w sposób dostateczny wykonał wytyczne WSA w Warszawie prawidłowo koncentrując się na skutkach prawnych prawomocnego wyroku z dnia [...] lutego 2009 r., sygn. akt [...] wydanego w sprawie o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym, który zniósł skutki wywołane przez umowę sprzedaży zawartą w dniu [...] listopada 2004 r., także związane z rękojmią wiary publicznej ksiąg wieczystych.

Odnosząc się do zarzutu z pkt 6 skargi Sąd zauważa, że skarżący w uzasadnieniu skargi wiążą zarzut naruszenia art. 153 Ppsa z kwestią niewyjaśnienia nieodwracalnych skutków prawnych wywołanych przez decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2002 r. Do tego zagadnienia Sąd odniósł się wyżej. Trzeba tylko dodać, że na prawomocny wyrok z dnia [...] lutego 2009 r., sygn. akt [...] wywołał taki skutek, że nie ma zdarzeń cywilnoprawnych, których Minister nie mógłby odwrócić w ramach swoich kompetencji na drodze postępowania nieważnościowego. Skoro tak to organ nadzoru miał możliwość stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2002 r., a zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca z 2012 r. nie naruszają prawa, w tym wskazywanych przez skarżących przepisów art. 7, art. 8, art. 10, art. 15, art. 16 § 1, art. 28, art. 45, art. 77, art. 107 § 3, art. 110, art. 127 § 3, art. 138 § 1 pkt 1, art. 138 § 2 art. 145 § 1 pkt 4, art. 156 § 1 pkt 2 i 4, art. 156 § 2 Kpa, czy art. 153 Ppsa.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 Ppsa orzekł, jak w sentencji.