Wyrok NSA, sygn. akt III OSK 574/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-09-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6099 Inne o symbolu podstawowym 609
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 271 ust. 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1566
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska - Matusiak Sędziowie Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 22 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Dyrektora Zarządu Zlewni w L. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 sierpnia 2018 r. sygn. akt IV SA/Po 562/18 w sprawie ze skargi O. sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w L. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie opłaty stałej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 29 września 2018 r. sygn. akt IV SA/Po 562/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, po rozpoznaniu skargi O. sp. z o.o. z siedzibą w G. (dalej w skrócie jako Spółka) na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w L. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie opłaty stałej, uchylił zaskarżoną decyzję.

W motywach orzeczenia Sąd pierwszej instancji wskazał, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r. poz. 1566 i 2180) dalej w skrócie P.w. która wskazuje, że jednym z instrumentów ekonomicznych służących gospodarowaniu wodami są opłaty

za usługi wodne (art. 267 pkt 1 P.w.), w tym za usługi w postaci wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi (art. 268 ust. 1 pkt 2 P.w.). Stosownie do art. 270 ust. 8 P.w.,

opłata za usługi wodne za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi składa się z opłaty stałej oraz opłaty zmiennej zależnej od ilości i jakości ścieków wprowadzanych

w ramach pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego. Ustawa przewiduje w art. 280 pkt 2 lit. b opłaty podwyższone, które ponosi się w razie korzystania z usług wodnych polegających na wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi z przekroczeniem warunków określonych w pozwoleniu wodnoprawnym.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja dotyczy opłaty stałej za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi i została wydana na podstawie art. 268 ust. 1 pkt 2 P.w. Co do zasady skarżąca Spółka ma obowiązek uiszczać opłatę stałą za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi. Tym samym skoro strona korzysta z usługi wodnej na podstawie pozwolenia wodnoprawnego z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] wydanego przez Starostę L. na odprowadzanie wód popłucznych po sklarowaniu w odstojniku do ziemi - rów wzdłuż drogi gminnej w G. w ilości 0,37 m3/h, to zgodnie z art. 298 pkt 1 P.w. obowiązana jest ponosić opłatę za tę usługę wodną.

Nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, Sąd pierwszej

instancji dostrzegł wadliwość dotyczącą sposobu naliczenia przedmiotowej opłaty, a

tym samym jej wysokości. Podkreślono, że podstawę naliczenia opłaty stałej stanowi art. 271 ust. 5 P.w. oraz przepis § 10 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (Dz.U. z 2017

r. poz. 2502) zwanego dalej rozporządzeniem. W pozwoleniu wodnoprawnym

określono dopuszczalne wskaźniki ilościowe wprowadzanych do ziemi ścieków według trzech wielkości: jako ilości maksymalne godzinowe, jako ilości średnie dobowe, jako ilości maksymalne roczne, tj.: a) Q max godzinowe = 0,37 m3/h, b) Q średnie dobowe

= 0,55 m3/d, c) Q max roczne= 200 m3/r. Jak wskazał organ w zaskarżonej decyzji opłata za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi została określona jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, wynoszącej zgodnie z ww. przepisem rozporządzenia 250 zł, czasu wyrażonego w dniach, wynoszącego 365 dni i maksymalnego zrzutu określonego w pozwoleniu wodnoprawnym w ilości 0,37 m3/h, wynoszącego po przeliczeniu 0,0001 m3/s. Do ustalenia opłaty organ przyjął więc wskaźnik maksymalnego zrzutu ścieków według przelicznika godzinowego. Jednak problem w sprawie sprowadza się do ustalenia, który ze wskaźników określonych w pozwoleniu wodnoprawnym ilości ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi, powinien być podstawą ustalania opłaty stałej za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi.

We wzorze matematycznym określonym w art. 271 ust. 5 P.w., niewątpliwe są dwie wielkości: jednostkowa stawki opłaty (250 zł) oraz czas wyrażony w dniach (365 dni). Obowiązujący przepis nie konkretyzuje trzeciej wielkości tj. "określonej w pozwoleniu wodnoprawnym maksymalnej ilości ścieków wprowadzanych do wód lub

do ziemi, wyrażonej w m3/s". Ma to tyle istotne znaczenie, że maksymalny roczny zrzut ścieków wynosi 200 m3, a więc ok. 16 razy mniej niż 3241,20 m3. Jednak takie właśnie założenie poczynił organ obliczając opłatę stałą z użyciem godzinowego wskaźnika maksymalnej ilości zarzutu ścieków (wg. wyliczenia 0,37 m3/h x 24 h x 365 dni). Organ założył tym samym niejako, że Spółka przekracza warunki pozwolenia

wodnoprawnego. Określenie w pozwoleniu wodnoprawnym maksymalnego zrzutu godzinowego nie oznacza, że użytkownik dokonuje go systematycznie w każdej godzinie każdej doby roku. Nie ulega wątpliwości, że niezależnie od limitu

godzinowego Spółka, zgodnie z pozwoleniem wodnoprawnym, nie może w ciągu roku odprowadzić większej ilości wód popłucznych niż 200 m3, co winno zostać podzielone kolejno na 365 dni, 24 godziny, 60 minut i 60 sekund dając "maksymalną ilość ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi, wyrażona w m3/s", o której mowa w art. 271 ust.

5 P.w.

Sąd zwrócił przy tym uwagę, że charakter opłat za usługi wodne jako danin publicznych wymaga od organu uwzględnienia tego przy wykładni przepisów określających obowiązek ich uiszczania. Interpretacja przepisów prawa może powodować trudności, natomiast nie usprawiedliwia to rozstrzygania wątpliwości interpretacyjnych na niekorzyść strony (art. 7a § 1 K.p.a.), a z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. W sytuacji, w której zasadniczym elementem wpływającym na wysokość opłaty, jest maksymalna ilość zrzutu ścieków na podstawie pozwolenia wodnoprawnego, a pozwolenie wodnoprawne określa różne wskaźniki, w tym maksymalny zarzut godzinowy i roczny, a przy tym opłata stała określana jest w wymiarze rocznym, to logiczną i znajdującą językowe uzasadnienie jest taka wykładnia art. 271 ust. 5 P.w., zgodnie z którą do ustalenia opłaty należy zastosować wskaźnik zrzutu rocznego. To właśnie ten wskaźnik odzwierciedla rzeczywistą dopuszczalną w skali roku ilość odprowadzonych do wód ścieków, którego może dokonać Spółka. Zastosowanie wskaźnika godzinowego doprowadziło do uzyskania wysokości opłaty, która nie odzwierciedla rzeczywistego, dopuszczalnego legalnego zrzutu ścieków w skali roku. Zastosowanie parametru godzinowego i rocznego prowadzi do uzyskania dwóch różnych wysokości opłaty stałej.

Z uwagi na powyższe Sąd Wojewódzki uznał, że organ wbrew dyspozycji art. 7a § 1 K.p.a. nie rozstrzygnął wątpliwości interpretacyjnych przepisu art. 271 ust. 5 P.w.

na korzyść strony zobowiązanej do wniesienia opłaty. Dodatkowo organ poprzez brak dokonania jakiejkolwiek interpretacji spornego i niejasnego przepisu naruszył art. 107

§ 3 K.p.a. albowiem uzasadnienie prawne decyzji nie zawiera pełnego wyjaśnienia podstawy prawnej. W konsekwencji w niniejszej sprawie doszło do wydania

zaskarżonej decyzji naruszeniem przepisu art. 7a § 1 K.p.a., w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, co doprowadziło także do naruszenia przepisu art. 271 ust. 5 P.w., poprzez ustalenie rocznej opłaty stałej w wysokości nieadekwatnej do dopuszczalnej rocznej ilości odprowadzanych ścieków do wód lub ziemi.

Dlatego też zdaniem Sądu skarga zasługiwała na uwzględnienie, co skutkowało uchyleniem zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.) dalej w skrócie jako P.p.s.a.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Dyrektor Zarządu Zlewni w L. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie. Zaskarżając wyrok w całości, zarzucił:

1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, tj. art. 145 § 1 pkt 1

lit. a P.p.s.a. w związku z art. 271 ust. 5 P.w. poprzez przyjęcie, że obliczenia opłaty stałej za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi można dokonać zarówno na podstawie maksymalnej ilości możliwej do wprowadzenia ścieków do wód lub do ziemi w m3 na godzinę, jak i maksymalnej ilości możliwej do wprowadzenia ścieków do wód lub do ziemi w m3 na rok, które wynikają z pozwolenia wodnoprawnego, mimo że z treści przepisu art. 271 ust. 5 P.w. jednoznacznie wynika, że składową wzoru

służącego ustaleniu opłaty stałej jest maksymalna ilość ścieków, która może być wprowadzona w jednostce czasu związanej z chwilowym wprowadzeniem ścieków (tj.

w m3 na sekundę), któremu odpowiada ustalone w pozwoleniu wodnoprawnym maksymalne chwilowe wprowadzenie ścieków w m3 na godzinę, a nie maksymalne roczne wprowadzenie ścieków, co doprowadziło do uchylenia odpowiadającej prawu decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni w L. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w przedmiocie określenia wysokości opłaty stałej za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi;

2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7a § 1 K.p.a. polegające na przyjęciu,

że w sprawie zakończonej decyzją Dyrektora Zarządu Zlewni w L. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie zaistniały przesłanki do zastosowania dyspozycji art. 7a § 1 K.p.a., tj. obliczenia opłaty stałej za wprowadzenie ścieków do wód lub do ziemi na podstawie maksymalnego rocznego wprowadzania ścieków, który jako odzwierciedlający rzeczywiste wprowadzanie ścieków jest zdaniem Sądu

pierwszej instancji rozstrzygnięciem korzystniejszym dla podmiotu obowiązanego do poniesienia opłaty stałej, co doprowadziło do uchylenia odpowiadającej prawu decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni w L. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w przedmiocie określenia wysokości opłaty stałej za wprowadzanie ścieków

do wód lub do ziemi. Prawidłowe odkodowanie normy prawnej wynikającej z treści przepisu art. 271 ust. 5 P.w. prowadzi do jednoznacznego i niebudzącego żadnych wątpliwości interpretacyjnych wniosku, że obliczenia opłaty stałej dokonuje się na podstawie największej ilości ścieków możliwej do wprowadzenia do wód lub do ziemi, jaką można wprowadzić na podstawie pozwolenia wodnoprawnego, co oznacza, że w sytuacji gdy pozwolenie wodnoprawne określa maksymalną ilość ścieków, którą

można wprowadzić do wód lub do ziemi w jednostce czasu związanej z chwilowym wprowadzeniem ścieków, innej aniżeli w m3 na sekundę, tj. w m3 na godzinę, to należy przyjąć tę wielkość wprowadzenia ścieków i dokonać jej przeliczenia na m3 na

sekundę.

W oparciu o wskazane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny, albowiem istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, a także o zasądzenie na rzecz Dyrektora

Zarządu Zlewni w L. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie

zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

W tej sprawie Sąd nie stwierdza wystąpienia jakiejkolwiek przesłanki

nieważności postępowania, a tym samym rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżącą kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (tak NSA w uchwale pełnego składu z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opubl. w ONSAiWSA

2010 z. 1 poz. 1).

Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek

przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji

i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego

Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania

i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną.

Sprawa podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ stosownie

do art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych zasadach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842, z późn. zm.) rozpoznanie sprawy jest konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.

Ponadto zgodnie z art. 15zzs4 ust. 1 ww. ustawy o szczególnych zasadach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich Naczelny Sąd Administracyjny nie jest związany żądaniem strony o przeprowadzenie rozprawy, a w przypadku skierowania sprawy podlegającej rozpoznaniu na rozprawie na posiedzenie niejawne Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie trzech sędziów

Przechodząc do kontroli zaskarżonego wyroku należy stwierdzić, że skarga kasacyjna nie jest zasadna.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 271 ust. 5 P.w. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że obliczenie opłaty stałej za wprowadzanie

ścieków do wód lub do ziemi można dokonać zarówno na podstawie maksymalnej

ilości możliwej do wprowadzenia ścieków do wód lub do ziemi w m3 na godzinę, jak i maksymalnej ilości możliwej do wprowadzenia ścieków do wód lub do ziemi w m3 na

rok mimo, że prawidłowa wykładnia tego przepisu wskazuje, że składową wzoru służącego ustaleniu opłaty stałej jest maksymalna ilość ścieków, która może być wprowadzona w jednostce czasu związanej z chwilowym wprowadzeniem ścieków (tj.

w m3 na sekundę), któremu odpowiada ustalone w pozwoleniu wodnoprawnym maksymalne chwilowe wprowadzenie ścieków w m3 na godzinę, a nie maksymalne roczne wprowadzenie ścieków.

Ustosunkowując się do tego zarzutu należy stwierdzić, że zgodnie z art. 271

ust. 5 P.w. wysokość opłaty stałej za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi ustala się jako iloczyn jednostkowej stawki opłaty, czasu wyrażonego w dniach i określonej

w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym maksymalnej ilości ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi wyrażonej w m3/s. Przepis ten wywoływał wątpliwości interpretacyjne w sytuacji, gdy w pozwoleniu wodnoprawnym

maksymalna ilość ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi nie była wyrażona w m3/s, lecz w m3 w przeliczeniu na inne jednostki czasu i przy zastosowaniu więcej niż jednego maksymalnego parametru. Taka sytuacja miała miejsce w tej sprawie, ponieważ w pkt I.2. pozwolenia wodnoprawnego z 15 stycznia 2016 r. określono zarówno maksymalną wielkość godzinową (wyrażoną w m3 na godzinę), średnią wielkość dzienną (wyrażoną w m3 na dzień) jak i maksymalną wielkość roczną (wyrażoną w m3 na rok) odprowadzania wód popłucznych po sklarowaniu w odstojniku do ziemi – rowu wzdłuż drogi gminnej.

Art. 271 ust. 5 P.w. nie dawał jednoznacznej wskazówki co do tego, który współczynnik należy uwzględnić przy ustalaniu wysokości opłaty stałej, jeżeli w pozwoleniu wodnoprawnym maksymalna ilość ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi nie była wyrażona w m3 na sekundę. Nie można uznać za trafną argumentacje strony skarżącej kasacyjnie, że literalna wykładnia art. 271 ust. 5 P.w. dała podstawę

do przyjęcia, że chodzi o najwyższą matematyczną wartość, jaką można było osiągnąć po przeliczeniu maksymalnych ilości ścieków podanych w m3 na inne jednostki czasu niż sekunda na m3/s.

W zależności od tego, który parametr zostanie przyjęty do ustalenia opłaty

stałej, opłata ta będzie miała inną wysokość. W rozpoznawanej sprawie przyjęcie jako wskaźnika maksymalnego godzinowego zrzutu ścieków skutkowało tym, że był on ok. 16 razy większy niż roczny maksymalny wskaźnik zrzutu tych ścieków. Wskaźnik maksymalnej ilości ścieków wprowadzanych do wód lub do ziemi powinien być jednoznacznie określony, a nie zależeć od tego, który z możliwych do przyjęcia wskaźników po przeliczeniu na m3/s okaże się wyższy. Taka interpretacja, prowadząca do przyjęcia największego możliwego wskaźnika jest przejawem nadmiernego fiskalizmu, a organ nie wykazał, żeby było to uzasadnione analizą ekonomiczną, o

której stanowi art. 9 ust. 1 Ramowej Dyrektywy Wodnej (tak też por. NSA w wyroku z

10 listopada 2020 r. sygn. akt II OSK 1938/20, opubl. w LEX nr 3094053; NSA w

wyroku z 29 kwietnia 2020 r. sygn. akt II OSK 413/19, opubl. w LEX nr 3065192).

Ponadto nie jest zasadnym zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7a § 1 K.p.a. poprzez przyjęcie, że w sprawie zakończonej decyzją Dyrektora Zarządu Zlewni w L. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie zaistniały przesłanki do zastosowania dyspozycji art. 7a § 1 K.p.a.

Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał, że w tej sprawie były podstawy do zastosowania art. 7a § 1 K.p.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego,

należało przyjąć interpretację bardziej korzystną dla podmiotu ponoszącego te opłaty. Opłaty za usługi wodne stanowią daninę publiczną, tym samym przepisy nakładające

te opłaty i określające sposób ich wyliczenia powinny być jasne, precyzyjne i nie nasuwające żadnych wątpliwości co do zakresu nałożonego obowiązku. Opłaty stałe

za usługi wodne są nowymi środkami prawnofinansowymi w polskim prawie wodnym,

a ich wprowadzenie do polskiego systemu prawnego wymagało dostosowania tych regulacji do obowiązujących do tej pory przepisów dotyczących pozwoleń wodnoprawnych. W dacie orzekania przez organ w Prawie wodnym brak było

przepisów przejściowych regulujących te kwestie. Dopiero na podstawie art. 1 pkt 88 ustawy z 11 września 2019 r. o zmianie ustawy - Prawo wodne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 2170) dodano art. 552a do Prawa wodnego,

zgodnie z którym w przypadku, gdy pozwolenie wodnoprawne albo pozwolenie zintegrowane nie określa zakresu korzystania z wód w m3/s, ustalenia wysokości

opłaty stałej za usługi wodne, o których mowa w art. 271 ust. 2-5 P.w. dokonuje się z uwzględnieniem wyrażonych w m3 na godzinę maksymalnych ilości możliwych do:

1) pobrania wód podziemnych albo powierzchniowych,

2) odprowadzania do wód - wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast,

3) odprowadzania do wód - wód pochodzących z odwodnienia gruntów w granicach administracyjnych miast,

4) wprowadzania ścieków do wód lub do ziemi - określonych w pozwoleniach wodnoprawnych albo pozwoleniach zintegrowanych i przeliczonych na m3/s.

Zgodnie z art. 9 ustawy nowelizującej, art. 552a P.w. stosuje się po raz pierwszy do opłat stałych za usługi wodne za 2020 r. W uzasadnieniu projektu tej ustawy wskazano, że z uwagi na przedmiot regulacji zasadne jest usunięcie dotychczasowych wątpliwości interpretacyjnych i dodanie do Prawa wodnego przepisu jednoznacznie wskazującego wartość, którą należy przyjąć do ustalenia opłaty stałej w przypadku wydanych na podstawie przepisów dotychczasowych pozwoleń wodnoprawnych albo pozwoleń zintegrowanych, które nie określały maksymalnej ilości wprowadzanych ścieków do ziemi, wyrażonej w m3/s.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, określony w pozwoleniu wodnoprawnym wskaźnik maksymalnego wprowadzania ścieków do ziemi przeliczony na m3/s ma być stosowany do ustalenia wysokości opłat stałych począwszy od 2020

r. Dlatego w stosunku do opłat stałych za 2018 r. należy stosować przepisy dotychczas obowiązujące.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że skoro zarzuty skargi

kasacyjnej okazały się nieuzasadnione, to Naczelny Sąd Administracyjny na

podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji oddalając tę skargę.