Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1494/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: par. 5 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2007 nr 187 poz 1342
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA TRANSPORTU z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i  telewizyjnych
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Spędza WSA Bożena Pindel, Sędziowie WSA Agata Ćwik-Bury, Anna Rotter (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 lutego 2022 r. sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) zasądza od Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach na rzecz skarżącego kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

M. S., zwany dalej Skarżącym wniósł skargę na postanowienie z dnia [...]r. nr [...] Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. (dalej: wierzyciel, organ), o utrzymaniu w mocy postanowienia organu z dnia [...]r. nr [...]. Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2021r., poz. 735, dalej: KPA), w zw. z art. 18, art. 34 § 3 i art. 17 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz. U. z 2020r., poz. 1427 ze zm., dalej: u.p.e.a.) oraz w związku z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005r. o opłatach abonamentowych (t.j. Dz. U. z 2020r., poz. 1689, dalej: u.o.a.).

Stan sprawy.

Organ w związku z brakiem realizacji przez Skarżącego należności z tytułu zaległości abonamentowych, przekazał w dniu [...]r. za pomocą platformy ePUAP do Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. tytuł wykonawczy nr [...], który obejmował zobowiązanie z tytułu zaległych opłat abonamentowych za okres od stycznia 2015r. do września 2019r.

Pismem z dnia 17 maja 2021r. Skarżący złożył zarzuty w sprawie prowadzonej egzekucji administracyjnej. Skarżący zarzucił, iż tytuł wykonawczy na sporne zaległości został wystawiony bez przeprowadzenia administracyjnego postępowania wyjaśniającego, bez rozpoznania stanu faktycznego dotyczącego Skarżącego.

W przekonaniu Skarżącego tytuł wykonawczy z dnia [...]r. narusza przepisy u.o.a. i nie może być egzekwowany. Jak podniesiono w skardze, brak administracyjnego postępowania wyjaśniającego przed wystawieniem tytułu wykonawczego nie pozwolił ustalić organowi, że lokal w J. przy ul. [...] został sprzedany na licytacji komorniczej w dniu 20 marca 2015r., a w dniu 15 września 2015r. Sąd Rejonowy w J. przysądził prawo własności powyższego lokalu na rzecz nabywcy. W konsekwencji, jak wywodzi Skarżący, utracił on możliwość posiadania i używania odbiorników radiowo-telewizyjnych (dalej: odbiorniki RTV).

Postanowieniem z dnia [...]r., wydanym na podstawie art. 34 § 2 pkt 1 u.p.e.a. w zw. z art. 7 ust. 1 i 3 u.o.a. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. po rozpoznaniu wniesionych zarzutów w sprawie prowadzenia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. egzekucji administracyjnej postanowił oddalić zarzut nieistnienia obowiązku. Rozpatrując powyższy zarzut organ stwierdził, iż odnotowano rejestracje odbiorników RTV używanych pod adresem: ul [...] [...] J. na dane Skarżącego oraz wydana została książeczka radiofoniczna stanowiąca dowód zarejestrowania odbiorników RTV. Wyjaśniono, iż w momencie wejścia w życie rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187 z 2007r. poz. 1342, dalej: rozporządzenie z dnia 25 września 2007r.) nadany został Skarżącemu indywidualny numer identyfikacyjny. Odnosząc się do podniesionego w zarzucie faktu wymeldowania z lokalu położonego w J. przy ul. [...], organ wyjaśnił, że okoliczność ta nie ma powoduje ustania obowiązku regulowania opłat abonamentowych, którym Skarżący został objęty w momencie rejestracji odbiorników RTV. Organ podał, iż zgodnie z obecnie obowiązującym rozporządzeniem Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2013r., poz. 1676) na użytkowników odbiorników RTV nałożony został jednoznaczny obowiązek niezwłocznego powiadomienia właściwej placówki Poczty Polskiej (od 1 stycznia 2009r. Poczty Polskiej S.A.) o zmianie nazwiska, nazwy firmy, miejsca zamieszkania, siedziby, miejsca używania odbiorników, zagubienia lub zniszczenia dowodu rejestracji, czy o fakcie zaprzestania używania odbiorników.

Na powyższe postanowienie Skarżący wniósł zażalenia, w którym wniósł o uchylenie postanowienia w całości. Skarżący podniósł, iż postanowienie z dnia [...] r. narusza art. 2 u.o.a., a tytuł wykonawczy wystawiono bez przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania kontrolnego, ustalającego czy wyjaśniającego. Organ nie nawiązał żadnej korespondencji, nie udzielił żadnych pouczeń dotyczących obowiązku rejestracji oraz wyrejestrowania odbiorników RTV. W zażaleniu stwierdzono, iż zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego Skarżący otrzymał dopiero w dniu [...]r. jako załącznik do postanowienia z dnia [...]r.

Po rozpatrzeniu zażalenia wierzyciel postanowieniem z dnia [...] r. utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...]r. Jak podkreślił organ Skarżący nie zaprzecza, iż dokonał rejestracji, a stwierdza w swoim zażaleniu, że nie używa odbiorników z uwagi na zaistniałą sytuację życiową. Zdaniem organu Skarżący jako użytkownik odbiorników RTV w sytuacji zaprzestania korzystania z tych odbiorników pod adresem u. [...] w J., obowiązany był zgłosić ten fakt i po aktualizacji danych adresowych kontynuować opłaty w nowym miejscu zamieszkania lub dokonać ich wyrejestrowania. Zaznaczono, iż wierzyciel nie posiada żadnych dokumentów czy zapisów w systemie, które świadczyłby o fakcie wyrejestrowania odbiorników RTV przez Skarżącego, a dowodów takich nie przedstawił również Skarżący.

Na powyższe postanowienie Skarżący wniósł skargę.

W skardze zarzucono postanowieniu naruszenie art. 2 oraz art. 7 ust. 1 i 1a u.o.a. Skarżący podniósł, iż wierzyciel wystawił tytuł wykonawczy bez przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania kontrolnego, ustalającego, wyjaśniającego, ponadto wierzyciel nie nawiązał ze Skarżącym żadnej korespondencji, nie wykonał żadnych czynności informacyjnych dotyczących rejestracji odbiorników RTV, w szczególności wierzyciel nie udzielił pouczeń dotyczących obowiązku wyrejestrowania odbiorników RTV. Skarżący podkreślił, że nigdy nie otrzymał książeczki abonamentowej ani jakichkolwiek formularzy do wykonania płatności. Zaznaczono, iż organ nie wykonał wobec Skarżącego wezwań do zapłaty, nie dostarczył również upomnienia.

Jak podniesiono w skardze w dniu 20 marca 2015r. Skarżący utracił lokal położony w J. przy u. [...] na skutek licytacji komorniczej, a od 3 maja 2016r. nie posiadał również kluczy to tego lokalu - nie mógł tym samym użytkować odbiorników RTV pod tym adresem. Skarżący zaznaczył, że wierzyciel nie dostarczył mu zawiadomienia o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego. Zawiadomienie to otrzymał dopiero [...]r. jako załącznik do zaskarżonego postanowienia z dnia [...] r.

Skarżący poinformował, iż w dniu 30 lipca 2021r. zgłosił wyrejestrowanie odbiorników RTV. W konsekwencji Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu, a także zawarł wnioski o uchylenie tytułu wykonawczego oraz o zawieszenie postępowania egzekucyjnego i zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie prezentując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Odnosząc się do podniesionego po raz pierwszy zarzutu braku doręczenia przez wierzyciela upomnienia, organ wskazał na treść wyroku WSA w Gliwicach z dnia 17 lutego 2015r. sygn. akt I SA/Gl 753/14, zgodnie z którym po upływie terminu do wniesienia zarzutów, nie można już uzupełniać zarzutów zgłoszonych w terminie, powołując ich nowe podstawy.

Wierzyciel wyjaśnił ponadto, iż dokonana rejestracja odbiorników RTV oraz istnienie obowiązku potwierdzone zostało wnoszonymi przez Skarżącego opłatami z tego tytułu. Jako dowód wskazano na wykaz danych systemowych dotyczących rejestracji odbiorników RTV (książeczka radiofoniczna [...]) oraz na wykaz danych systemowych, zarchiwizowanych elektronicznie wpłat, potwierdzający wnoszone opłaty abonamentowe w okresie od 10/2002 do 09/2003. Zdaniem organu dokonana rejestracja odbiorników zrodziła obowiązek Skarżącego do ponoszenia opłat abonamentowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. Zarzuty te – zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. zobowiązany może zgłosić do organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od daty doręczenia mu odpisu tytułu wykonawczego i po upływie tego terminu. Przesłanki stanowiące podstawę wniesienia zarzutów enumeratywnie wymienia art. 33 u.p.e.a., zaś procedurę postępowania przy rozpatrywaniu zgłoszonych zarzutów regulują przepisy art. 34 tej ustawy.

Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest:

1) nieistnienie obowiązku,

2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:

a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,

b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1,

c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu,

3) błąd, co do zobowiązanego,

4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagalne,

5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części,

6) brak wymagalności obowiązku w przypadku:

a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,

b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,

c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.

Według art. 34 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny niezwłocznie przekazuje wierzycielowi zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej. Zgodnie z § 2 wierzyciel wydaje postanowienie, w którym:

1) oddala zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej,

2) uznaje zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej:

a) w całości,

b) w części i w pozostałym zakresie oddala ten zarzut,

3) stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, jeżeli

a) zarzut jest albo był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym,

b) zobowiązany kwestionuje w całości albo w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługuje środek zaskarżenia.

Zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej stanowią swoisty środek zaskarżenia służący zobowiązanemu, a ich rola sprowadza się do możliwości weryfikacji czynności organów egzekucyjnych, w celu ochrony adresata tych czynności. Prawo do ich wniesienia istnieje wyłącznie na etapie wszczęcia postępowania egzekucyjnego, to jest w terminie 7 dni od daty doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego i po upływie tego terminu, o czym poucza się zobowiązanego stosowanie do wymogu, o którym mowa w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a.

W niniejszej sprawie Skarżący zgłosił zarzut w oparciu o art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. podnosząc zarzut nieistnienia obowiązku. Następnie w skardze na postanowienie organu z dnia [...]r. podniósł zarzut nie wykonania wobec niego obowiązku doręczenia wezwań do zapłaty oraz brak doręczenia upomnienia. Skarżący podniósł, iż organ wbrew treści art. 7 ust. 1a u.o.a. nie ustalił na podstawie systemu PESEL, że Skarżący z dniem 20 czerwca 2016r. został wymeldowany z pobytu w lokalu w J. ul. [...].

W ocenie Sądu podnoszony przez Skarżącego zarzut nieistnienia obowiązku okazał się zasadny.

Wskazać należy, iż opłaty za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych zostały ustawowo uregulowane mocą art. 2 (1) pkt 1 ustawy z dnia 2 grudnia 1960r. o Komitecie do spraw Radia i Telewizji "Polskie Radio i Telewizja" (Dz. U. z 1960r., poz. 306 ze zm.), dodanego do niej z dniem 1 marca 1985 roku, a ich wysokość była kształtowana przez tzw. Radiokomitet w porozumieniu z Ministrem do Spraw Cen i ogłaszana w wielokrotnie zmienianym zarządzeniu przewodniczącego Radiokomitetu z dnia 31 października 1985r. w sprawie opłat za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (M.P. Nr 41, poz. 264, ze zm.).

W dniu 1 marca 1993r. weszła w życie ustawa z dnia 29 grudnia 1992r. o radiofonii i telewizji (tj. Dz. U. z 2004r., poz. 2531 ze zm.). Jej przepisy regulowały problematykę opłat abonamentowych (art. 48) oraz obowiązek rejestracji odbiorników (art. 49). Ustawodawca połączył w niej obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych z faktem posiadania odbiornika, w stosunku do którego ciążył na posiadaczu obowiązek jego rejestracji. Zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 70, poz. 338) posiadacz książeczki radiofonicznej był obowiązany powiadomić urząd pocztowy między innymi o zaprzestaniu używania odbiornika.

Z dniem 16 czerwca 2005r. weszła w życie u.o.a., która nie zawierała istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy przepisów intertemporalnych. Zgodnie z zasadą natychmiastowego (bezpośredniego) działania prawa, nowe przepisy (jeśli brak przepisów szczególnych stanowiących inaczej) znajdują zastosowanie nie tylko do zdarzeń mających miejsce po wejściu w życie nowej ustawy, ale również do wszystkich sytuacji znajdujących się "w toku", które nie zostały jeszcze zakończone (zamknięte). Obowiązek ponoszenia opłat abonamentowych ciążył zarówno na osobach, w stosunku do których powstał on w okresie od wejścia w życie u.o.a., ale również na osobach, które w dniu wejścia wżycie tej ustawy spełniały wymogi objęcia obowiązkiem abonamentowym, a zatem posiadały zarejestrowany odbiornik.

W konsekwencji zarejestrowanie odbiornika pod rządami ustawy o radiofonii i telewizji, a nawet w okresie obowiązywania jeszcze wcześniejszej regulacji, bez jego późniejszego wyrejestrowania, stanowi wystarczającą przesłankę istnienia wynikającego z obecnie obowiązującej ustawy o opłatach abonamentowych obowiązku uiszczania opłat za jego używanie, który podlega wyegzekwowaniu w trybie egzekucji administracyjnej obowiązku o charakterze pieniężnym (por. wyrok NSA z dnia 22.03.2018r., sygn. akt II GSK 1343/16). Obowiązek wnoszenia opłat abonamentowych został w u.o.a. powiązany z obowiązkiem rejestracji odbiorników i ta konstrukcja umożliwia określenie kręgu podmiotów obowiązanych (por. wyrok NSA z dnia 9 kwietnia 2013r., sygn. akt II GSK 92/12).

Wierzyciel stwierdził, iż odnotowano rejestrację odbiorników RTV, używanych pod adresem: ul. [...] w J.. Następnie, zdaniem organu, wydana została książeczka radiofoniczna stanowiąca dowód zarejestrowania odbiorników i służąca do dokonywania opłat abonamentowych. Wierzyciel nie ustalił dokładnej daty dokonania przez Skarżącego rejestracji odbiorników RTV. Organ zauważył ponadto, iż Skarżący nie zaprzecza, że dokonał rejestracji odbiorników RTV.

Wierzyciel wyraził przekonanie, iż dokonana rejestracja odbiorników zrodziła obowiązek Skarżącego do ponoszenia opłat abonamentowych.

Sąd zauważa, iż z faktu zgłoszenia rejestracji odbiorników RTV oraz wydania książeczki radiofonicznej organ wywodzi uprawnienie do nadania Skarżącemu jako użytkownikowi odbiorników, indywidualnego numeru identyfikacyjnego w trybie rozporządzenia z dnia 25 września 2007r.

Odnosząc się do powyższych twierdzeń organu podnieść należy, iż stosownie do § 2 rozporządzenia z dnia 25 września 2007r. odbiornik winien zostać zarejestrowany - na wniosek użytkownika złożony w placówce Poczty Polskiej - w terminie 14 dni od jego nabycia. Dowodem zarejestrowania odbiornika jest "wniosek o rejestrację odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych" lub "zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych/telewizyjnych" (§ 3 w/w rozporządzenia). Wspomniany numer identyfikuje użytkownika w systemie i stanowi część numeru rachunku bankowego, na który mają być dokonywane wpłaty z tytułu abonamentu. Użytkownik ma obowiązek niezwłocznego powiadamiania (przez złożenie w placówce Poczty Polskiej "Formularza zgłoszenia zmiany danych") o zmianie danych zawartych we wniosku, o zgubieniu lub zniszczeniu obydwu dowodów zarejestrowania odbiorników oraz o zaprzestaniu używania odbiorników.

Jednocześnie stosownie do § 5 ww. rozporządzenia dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej za używanie odbiorników stanowią dowód zarejestrowania odbiorników nie dłużej niż przez okres dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie tego rozporządzenia, tj. od dnia 13 grudnia 2007 r. (ust. 1). Poczta Polska w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia z dnia 25 września 2007r z urzędu nadaje posiadaczom imiennych książeczek, o których mowa w ust. 1, indywidualny numer identyfikacyjny. O nadaniu numeru operator publiczny powiadamia użytkownika, przesyłając zawiadomienie określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia (ust. 2). Nowe rozporządzenie Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2013r., poz. 1676), które weszło w życie 1 stycznia 2014r. potwierdzało, że indywidualne numery identyfikacyjne użytkownika wydane na podstawie dotychczas obowiązujących przepisów zachowują ważność (§ 18 ust. 1 ww. rozporządzenia).

Z powyższego wynika, iż nadanie indywidualnego numeru identyfikacyjnego w trybie § 5 ust. 1 cyt. rozporządzenia może nastąpić jedynie w odniesieniu do posiadaczy imiennych książeczek, o których mowa w § 5 ust. 1 cyt. rozporządzenia, które stanowiły dowód zarejestrowania odbiorników RTV.

Sąd stwierdza, iż w aktach sprawy brak jest dowodu w postaci wniosku o rejestrację odbiorników RTV podpisanego przez Skarżącego. Brak również podpisanego przez Skarżącego wniosku o wydanie książeczki opłat abonamentowych (książeczki radiofonicznej). W aktach sprawy próżno szukać dowodów płatności opłat abonamentowych czy też dowodów dokonanych przelewów z konta Skarżącego na konto Poczty Polskiej S.A tytułem uiszczenia opłat abonamentowych.

W aktach sprawy znajduje się jedynie potwierdzona za zgodność z oryginałem kserokopia ",wydruku danych systemowych Poczty Polskiej S.A. dotyczący rejestracji odbiorników telewizyjnego oraz radiofonicznego oraz wpłat abonamentowych za okres od 10/2002 do 09/2003". Należy zauważyć, że choć na powyższym wydruku widnieje jako dzień rejestracji [...]r., to organ ani w zaskarżonym postanowieniu ani w postanowieniu go poprzedzającym nie wyjaśnia jaką datę rejestracji odbiorników RTV przyjmuje za datę pewną.

Sąd zauważa, że w omawianym wydruku danych systemowych Poczty Polskiej S.A. dotyczącym rejestracji odbiorników RTV, widnieje nazwisko " [...]". Już choćby z tego powodu wydruk ten nie może dokumentować faktu rejestracji przez Skarżącego odbiorników RTV. Nawet jednak gdyby nazwisko Skarżącego na spornym wydruku było prawidłowe, stanowi on jedynie odzwierciedlenie wewnętrznego systemu Poczty Polskiej S.A., któremu sam ustawodawca nie nadał mocy przesądzającej o fakcie zarejestrowania odbiorników RTV. W konsekwencji nie sposób wywodzić z niego, że w istocie doszło do rejestracji przez Skarżącego odbiorników RTV. Tożsame uwagi należy odnieść do potwierdzonego za zgodność z oryginałem wydruku danych systemowych dotyczący wpłat abonamentowych za okres od 10/2002 do 09/2003.

W konsekwencji należy stwierdzić brak realnych dowodów na potwierdzenie faktu rejestracji odbiorników RTV, a co za tym idzie posiadania przez Skarżącego książeczki radiofonicznej.

Taka konstatacje jest o tyle uprawniona, że Skarżący nie tylko nie potwierdza faktu rejestracji, ale również kategorycznie zaprzecza w skardze, aby otrzymał książeczkę abonamentową lub inne formularze do wykonania płatności.

Tymczasem nadanie informacyjnego numeru identyfikacyjnego w trybie § 5 ust. 2 rozporządzenia z dnia 25 września 2007r. mogło nastąpić jedynie w odniesieniu do posiadaczy imiennych książeczek opłaty abonamentowej, która w dniu wejścia w życie wspomnianego rozporządzenia stanowiła dowód zarejestrowania odbiorników RTV.

Ponieważ z faktu rejestracji przez Skarżącego odbiorników RTV organ wywodzi istnienie wynikającego z u.o.a. obowiązku uiszczenia opłat abonamentowych, obowiązkiem wierzyciela było udowodnienie w sposób nie budzący wątpliwości, że dany odbiornik RTV został w istocie zarejestrowany przez Skarżącego.

W orzecznictwie administracyjnym zgodnie przyjmuje się, że ciężar dowodu ciąży na tym, kto z danego stanu wywodzi korzystne dla siebie skutki. Ta okoliczność służy obronie praw zobowiązanego, natomiast w sensie logicznym nie jest możliwe udowodnienie okoliczności, której istnienie się neguje (por. wyrok NSA z dnia 2 marca 2018r. sygn. akt II GSK 1343/16). W rozpoznawanej sprawie zarejestrowanie odbiornika RTV jest okolicznością warunkującą byt prawny zaległych opłat i to w interesie wierzyciela było zabezpieczenie i przedstawienie dowodu na kluczowe w niniejszej sprawie twierdzenie o zarejestrowaniu przez Skarżącego odbiorników RTV.

Dopiero prawidłowe wykazanie (udokumentowanie ) faktu zarejestrowania przez Skarżącego odbiorników RTV, pozwoli na stwierdzenie czy uprawnione było nadanie Skarżącemu przez wierzyciela indywidualnego numeru identyfikacyjnego i powiadomienie o jego nadaniu.

Z powyżej wskazanych powodów organ rozpoznając ponownie sprawę przede wszystkim zgromadzi pełen materiał dowodowy w szczególności w postaci podpisanego przez Skarżącego wniosku o rejestrację odbiorników RTV oraz wniosku o wydanie książeczki radiofonicznej, a także dowodów wpłat z tytułu opłat abonamentowych wraz z podpisem Skarżącego lub dowodów przelewu z konta Skarżącego. Następnie wierzyciel winien ponownie zweryfikować uzupełniony materiał dowodowy w sprawie pod kątem oceny istnienia egzekwowanego obowiązku.

Skarżący zarzucił ponadto brak uprzedniego doręczenia upomnienia (art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a.). Zarzut ten został podniesiony przez Skarżącego dopiero w skardze na postanowienie wierzyciela z dnia [...] r. Zatem zarzut ten nie mógł zostać rozpoznany przez Sąd, gdyż był spóźniony - wniesiony po upływie terminu.

Braki postępowania dowodowego w powyższym zakresie naruszają zdaniem Sądu art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. i skutkują wyeliminowaniem zaskarżonego postanowienia.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019r., poz. 2325 ze zm.) zasądzając od organu na rzecz Skarżącego kwotę 100 zł, obejmującą uiszczony wpis sądowy.