Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1683/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 14b par3, art. 14g par 1,art. 169 par 1
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Ryszard Pęk, Sędzia NSA Artur Mudrecki (sprawozdawca), Sędzia NSA Arkadiusz Cudak, po rozpoznaniu w dniu 5 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 czerwca 2019 r. sygn. akt I SA/Po 278/19 w sprawie ze skargi Gminy X. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 9 stycznia 2019 r. nr 0112-KDIL1-2.4012.725.2018.2.TK w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz Gminy X. kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji

Wyrokiem z dnia 12 czerwca 2019 r., sygn. akt I SA/Po 278/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu - po rozpoznaniu skargi Gminy X. (dalej: Gmina lub Strona, lub Skarżąca) - uchylił postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 9 stycznia 2019 r. oraz poprzedzające je postanowienie z dnia 23 listopada 2018 r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług (dalej: podatek VAT).

2. Stan sprawy przedstawiony przez Sąd pierwszej instancji

2.1. Postanowieniem z dnia 23 listopada 2018 r. Dyrektor KIS pozostawił wniosek Gminy o wydanie interpretacji bez rozpatrzenia. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w dniu 10 sierpnia 2018 r. wpłynął wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej m.in. w zakresie: - stawki podatku VAT z tytułu odpłatnego udostępnienia przez Gminę składników majątkowych wytworzonych w ramach Inwestycji w zakresie dotyczącym Sieci w ramach zawartej umowy dzierżawy z Zakładem; - prawa do pełnego odliczenia podatku VAT od wydatków czynionych w ramach inwestycji w zakresie dotyczącym sieci.

2.2. Pismem z dnia 9 listopada 2018 r., na podstawie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm., dalej: O.p.), wezwano Gminę do usunięcia braków - w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia podania bez rozpatrzenia poprzez doprecyzowanie opisu sprawy o następujące informacje:

1. Jaka będzie wartość nakładów inwestycyjnych poniesionych w ramach przebudowy części sieci wodociągowej oraz wyposażenie budynku stacji uzdatniania wody (sieć)? (należy podać kwotę)?

2. Ile będzie wynosić miesięczny obrót z tytułu dzierżawy Spółce inwestycji powstałej w wyniku przebudowy części sieci wodociągowej oraz wyposażenie budynku stacji uzdatniania wody (sieć)? (należy podać kwotę)?

3. Czy obrót z tytułu przedmiotowej dzierżawy będzie znaczący dla budżetu Gminy? Na jakim poziomie będą się kształtowały dochody z tytułu dzierżawy w skali roku w stosunku do dochodów ogółem/dochodów własnych Gminy?

4. Przy uwzględnieniu jakich czynników dokonano kalkulacji czynszu dzierżawnego na takim, a nie innym poziomie - należy wymienić? Czy wysokość czynszu dzierżawnego skalkulowana jest z uwzględnieniem realiów rynkowych?

5. Czy i w jakim okresie wysokość czynszu dzierżawnego umożliwi zwrot poniesionych nakładów inwestycyjnych?

2.3. W dniu 22 listopada 2018 r. do organu wpłynęło pismo będące odpowiedzią na ww. wezwanie do uzupełnienia wniosku, w którym wskazano:

Ad 1.

Wartość nakładów inwestycyjnych poniesionych w ramach przebudowy sieci wodociągowej oraz wyposażenie budynku stacji uzdatniania wody (sieć) wynosi:

a) 817 943,01 zł brutto - w zakresie przebudowy sieci wodociągowej (Przebudowa azbestowych odcinków sieci wodociągowej w m. K. i C.);

b) 186 360,00 zł brutto - w zakresie wyposażenia budynku stacji uzdatniania wody (Wyposażenie budynku Stacji Uzdatniania Wody w m. G.).

Ad 2.

Gmina na obecną chwilę nie określiła docelowej (planowanej) wartości obrotu z tytułu dzierżawy Spółce inwestycji powstałej w wyniku przebudowy części sieci wodociągowej oraz wyposażenia budynku stacji uzdatniania wody.

Z aktywów wytworzonych w wyniku przebudowy części sieci wodociągowej oraz wyposażenia budynku stacji uzdatniania wody Spółka obecnie korzysta w ramach dotychczas zawartej umowy z Gminą, której przedmiotem jest dzierżawa urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych stanowiących własność Gminy. Czynsz dzierżawny w ramach dotychczasowej relacji zobowiązaniowej wynosił 1 387,50 zł i stanowił iloczyn długości sieci wodociągowej oraz stawki za 1 mb tej sieci (aktualnie stawka wynosi 0,10 zł rocznie). Wspomniana umowa obowiązywać będzie do końca 2018 r. Po tej dacie Gmina zamierza zawrzeć kolejną umowę. Standardowo jej zawarcie poprzedzone zostanie analizą, w tym z punktu widzenia realizacji zadania polegającego na zaopatrzeniu w wodę i odprowadzaniu ścieków, warunków dotyczących świadczeń obu stron, w tym docelowego wynagrodzenia z tytułu dzierżawy w zakresie obejmującym Sieci.

Ad 3

Dochody budżetu Gminy z tytułu realizacji wszelkich zadań ustawowych na rok 2018 ustalono w łącznej kwocie 42 912 887,00 zł.

W ocenie Gminy całkowicie nieuzasadnione jest odnoszenie obecnej należności z tytułu relacji umownej łączącej Gminę i Spółkę w przedmiocie odpłatnego wykorzystywania sieci do wartości łącznego dochodu z tytułu realizacji wszelkich działań ustawowych, bowiem katalog tych drugich obejmuje wszelką aktywność Gminy zdefiniowaną w art. 7 ustawy o samorządzie gminnym, a zatem obejmuje także otrzymywane przez Gminę dotacje, subwencje (w tym na cele oświatowe) oraz dochody z tytułu należności o charakterze publicznoprawnym. Tym samym działanie takie nie odzwierciedlałoby jakiegokolwiek związku w przedmiocie sformułowanego zapytania, a także nie miałoby wpływu na udzielenie odpowiedzi w tym zakresie.

Niemniej Gmina czyniąc zadość sformułowanemu pytaniu wskazuje, że w opinii Gminy z uwagi na poziom procentowy relacji należności umownej z tytułu odpłatnego udostępnienia sieci pobieranej od Spółki do wartości łącznej dochodów Gminy stanowi ona pozycję nie przekraczającą wartości znaczącej. Natomiast z punktu widzenia należności uzyskiwanych z opłat pobieranych tytułem usługi odprowadzenia ścieków przez Spółkę może stanowić pozycję istotną, jednakże weryfikacja takich danych wymagałaby szerszej analizy kosztowej, co zdaniem Gminy jest nieuzasadnione z punktu widzenia instytucji wniosku w przedmiocie wydania interpretacji indywidualnej.

Ad 4.

Kalkulacji obecnego czynszu dzierżawnego dokonano w oparciu o iloczyn długości sieci wodociągowej oraz stawki za 1 mb tej sieci (aktualnie stawka wynosi 0,10 zł rocznie). Kalkulacja została dokonana z uwzględnieniem realiów dotyczących realizacji gospodarki wodno-ściekowej przez jednostki samorządu terytorialnego oraz okoliczności przekazania przez Gminę zadań w tym obszarze związkowi międzygminnemu i ich realizacji przez spółkę związku. Jak wskazano obecna umowa obowiązywać będzie do końca 2018 r. Po tej dacie Gmina zamierza zawrzeć kolejną umowę. Standardowo jej zawarcie poprzedzone zostanie analizą - w tym z punktu widzenia realizacji zadania polegającego na zaopatrzeniu w wodę i odprowadzaniu ścieków - warunków dotyczących świadczeń obu stron, w tym docelowego wynagrodzenia z tytułu dzierżawy w zakresie obejmującym sieci.

Ad 5.

Gmina nie posiada informacji w przedmiocie ekonomicznej stopy zwrotu inwestycji. Jednakże zauważyć należy, że w doktrynie związanej z realizacją inwestycji samorządowych w sposób jednoznaczny wskazuje się, że nieuzasadnione jest tego typu podejście, bowiem nie jest ideą samorządu prowadzenie działalności komercyjnej, nastawionej na zysk. Zatem w działalności obejmującej gospodarkę komunalną, w tym w szczególności realizację zadań o charakterze użyteczności publicznej dotyczącej bieżącego i nieprzerwanego zaspokojenia zbiorowych potrzeb ludności w drodze świadczenia usług powszechnie dostępnych (usługi wodociągowo-kanalizacyjne) nie jest istotny zwrot wartości poczynionych inwestycji, lecz zapewnienie ludności lokalnej dostępu do usług powszechnych. W literaturze wskazuje się wręcz, że działanie to nie ma charakteru ekwiwalentnego, bowiem z założenia czynienie inwestycji gminnych nie jest nastawione na zwrot ich wartości w określonym czasie".

2.4. W wyniku analizy treści uzupełnienia organ stwierdził, że Gmina nie udzieliła odpowiedzi na pytania nr 2, 4 oraz nr 5 wezwania z dnia 9 listopada 2018 r. W konsekwencji nie wskazała ona wszystkich informacji niezbędnych organowi do wydania prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie złożonego wniosku.

2.5. Postanowieniem z dnia 9 stycznia 2019 r. Dyrektor KIS - po rozpatrzeniu zażalenia Gminy - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu organ stwierdził, że nie miał możliwości dokonania oceny, czy w sprawie złożonego wniosku zobowiązany jest wydać interpretację indywidualną, na podstawie art. 14b § 1 O.p., czy też w sprawie nie można wydać takiej interpretacji - stosownie do przepisu art. 14b § 5b O.p. Brak informacji objętych pytaniami o numerach 2, 4 oraz 5 uniemożliwiał organowi dokonanie jednoznacznego stwierdzenia, czy w rozpatrywanej sprawie nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2017 r. poz. 1221 ze zm., dalej: ustawa o VAT), z których wynikałoby, iż zamiarem działań Gminy może być osiągnięcie korzyści podatkowej.

Mając na uwadze powyższe Dyrektor KIS w oparciu o przepisy art. 13 § 2a, art. 14g § 1 oraz art. 169 § 1 i § 4 w zw. z art. 14h O.p. zasadnie wydał postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia.

3. Uzasadnienie wyroku Sądu pierwszej instancji

3.1. Sąd pierwszej instancji - po rozpoznaniu skargi, w której sformułowano zarzuty naruszenia art. 14g § 1, art. 14b § 3, art. 14b § 1-3, O.p. w związku z art. 5, art. 7, art. 8, art. 15, art. 41, art. 86 ustawy o VAT oraz w związku z art. 169 § 1 i § 4 i z art. 14h, art. 14b § 1-3, art. 14b § 5b O.p. - uchylił zaskarżone postanowienia.

3.2. W ocenie Sądu pierwszej instancji Gmina, odpowiadając na postawione pytania (nr 2, 4 oraz nr 5), w piśmie z dnia 15 listopada 2018 r. w sposób precyzyjny wskazała okoliczności możliwe w ogóle do wyjaśnienia w oparciu o posiadane materiały źródłowe w przedmiocie poruszonych w wezwaniu wątpliwości - zwłaszcza w zakresie odnoszącym się do: - wysokości miesięcznego obrotu z tytułu dzierżawy inwestycji w zakresie obejmującym przebudowę sieci wodociągowej oraz wyposażenie Stacji Uzdatniania Wody w miejscowościach na terenie Gminy; - czynników przy uwzględnieniu których dokonano kalkulacji czynszu dzierżawnego oraz oceny kalkulacji czynszu dzierżawnego pod kątem realiów rynkowych; - oceny możliwości zwrotu poniesionych nakładów inwestycyjnych.

Zdaniem Sądu takie postępowanie Gminy było prawidłowe, gdyż wniosek w tym zakresie dotyczył zdarzenia przyszłego, a wskazując jednocześnie metodę ustalenia czynszu Skarżąca sprecyzowała wniosek w tym zakresie. Obligowało to zatem organ podatkowy do rozpoznania wniosku z uwzględnieniem tego elementu stanowiącego wystarczającą odpowiedź na wątpliwość organu podatkowego, gdyż wskazane w pytaniach nr 2, 4 oraz nr 5 kwestie nie stanowią informacji niezbędnej do wydania interpretacji podatkowej w zakresie zagadnień o które pytała Gmina.

3.3. Sąd za niezrozumiałe uznał powoływanie w zaskarżonym postanowieniu jako okoliczności uzasadniającej pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia treści art. 14b § 5b O.p. w zw. z art. 5 ust. 5 ustawy o VAT i wskazanie, że nieuzupełnienie wniosku w zakresie wezwania uniemożliwia dokonanie oceny, czy w sprawie nie doszło do nadużycia prawa. Skoro bowiem sporny wniosek nie spełniał - zdaniem organu - wymogów formalnych do jego merytorycznego rozpoznania i tym samym należało pozostawić go bez rozpatrzenia, to tym bardziej organ ten nie miał podstaw aby powziąć uzasadnione przypuszczenie o ryzyku nadużycia prawa przez Gminę.

4. Skarga kasacyjna

4.1. W skardze kasacyjnej Dyrektor KIS wniósł o uchylenie wyroku Sądu pierwszej instancji w całości, rozpoznanie skargi i jej oddalenie, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych i rozpoznanie sprawy ze skargi kasacyjnej na rozprawie.

4.2. Sądowi pierwszej instancji organ zarzucił naruszenie:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 14g § 1 w zw. z art. 169 § 1 i § 4, art. 14h, art. 14b § 1 i § 3 O.p. oraz w związku z art. 233 § 1 pkt 1 i art. 239 O.p. przez uchylenie zaskarżonych postanowień, w sytuacji gdy pytania zawarte w wezwaniu sformułowane zostały w prostej, zrozumiałej i czytelnej formie, a z ich treści wynikało jednoznacznie w jakim zakresie organ wzywa do uzupełnienia wniosku, natomiast nie uzupełnienie przez Gminę wniosku obligowało do pozostawienia go bez rozpatrzenia;

2) art. 14b § 1 i § 3, art. 14c § 1 i § 2 O.p. w zw. z art. 14k § 1 w zw. z art. 169 § 1 i § 4 w zw. z art. 14h i art. 14g § 1 O.p. przez uznanie, iż w sprawie organ ma obowiązek wydania interpretacji, mimo, że wniosek zawiera braki formalne, które nie zostały uzupełnione, a wydanie interpretacji warunkowej jest niedopuszczalne.

4.3. Gmina w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o oddalenie tego środka zaskarżenia oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania kasacyjnego.

5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

5.1. Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym przez wzgląd na zarządzenie Przewodniczącej Wydziału I Izby Finansowej Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2022 r. Zostało ono wydane na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.). W wykonaniu wspomnianego zarządzenia, strony zostały poinformowane o możliwości przedstawienia swojego stanowiska lub dodatkowych argumentów w formie pisemnej, do dnia rozpoznania sprawy.

5.2. W myśl art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Tego rodzaju przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani do umorzenia postępowania przed Sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 P.p.s.a. (zob. uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 40).

5.3. Wobec powyższego skarga kasacyjna została zbadana według reguły związania zarzutami w niej zawartymi (art. 183 § 1 ab initio P.p.s.a.). W takim ujęciu okazała się niezasadna i dlatego podlegała oddaleniu.

5.4. Przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu było postanowienie Dyrektora KIS z dnia 9 stycznia 2019 r. utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora KIS z dnia 23 listopada 2018 r. o pozostawieniu wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia. Podstawę prawną działania organu stanowiły przepisy art. 14g § 1 O.p. (zgodnie z którym wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 lub innych wymogów określonych przepisami prawa pozostawia się bez rozpatrzenia) oraz art. 169 § 1 i § 4 w zw. z art. 14h O.p. (w świetle których pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia winno być poprzedzone wezwaniem do usunięcia dostrzeżonych braków wniosku w terminie 7 dni wraz z pouczeniem o skutkach zaniechania działania, do którego wnioskodawca został wezwany).

Dyrektor KIS, pozostawiając wniosek o wydanie interpretacji bez rozpatrzenia ocenił, że Gmina nie udzieliła organowi wystarczającej odpowiedzi na pytania nr 2, 4 i 5 zawarte w skierowanym do Gminy wezwaniu do uzupełnienia przedstawionego przez nią zdarzenia przyszłego. To z kolei, zdaniem organu, uniemożliwiało mu dokonanie jednoznacznego stwierdzenia, czy w rozpatrywanej sprawie nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 5 ust. 5 ustawy o VAT.

5.4.1. Wykładnia powołanych przepisów, tj. art. 14b § 3, art. 14g § 1 oraz art. 169 § 1 i § 4 w zw. z art. 14h O.p. nie jest w sprawie sporna. W skardze kasacyjnej w istocie nie negowano wykładni prawa przedstawionej w zaskarżonym wyroku. Zgodnie zaś z nią możliwe jest żądanie przez organ uzupełnienia braków formalnych pisma, jakim jest wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej także w zakresie elementów wskazanych w art. 14b § 3 O.p., tj. elementów stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). W tym trybie organ podatkowy może żądać jedynie uzupełnienia wniosku o takie elementy, bez których nie jest możliwa ocena, czy stanowisko przedstawione we wniosku i ocena prawna są prawidłowe. Organ wydający interpretację winien precyzyjnie wskazać te elementy w wezwaniu, dodatkowo wyjaśniając dlaczego ich brak uniemożliwia wydanie interpretacji indywidualnej, czyli wzywając wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku w trybie art. 169 § 1 O.p. Organ podatkowy zobowiązany jest do szczegółowego wskazania, w jakim zakresie wniosek winien być uzupełniony, ponad treść, którą już zawiera. Wezwanie musi zawierać kompletną i wyczerpującą informację o tym, jak ma zostać przeprowadzone usunięcie braku podania przez podmiot je wnoszący. Natomiast, nieprecyzyjne sformułowanie wezwania do usunięcia braków formalnych wniosku może doprowadzić do uznania za przedwczesne pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia. Pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia może zatem nastąpić dopiero wówczas, gdy wnioskodawca nie uzupełni lub nie poprawi wniosku według zaleceń organu wydającego interpretację i w wyznaczonym przezeń terminie.

5.4.2. Odnosząc powyższe stanowisko do realiów sprawy, stwierdzić należało, że rację miał Sąd pierwszej instancji wskazując, że: (1) Strona w terminie na wezwanie udzieliła wyjaśnień na każde z zadanych przez organ interpretacyjny pytań; (2) wyjaśnienia te, w kontekście opisanego przez nią zdarzenia przyszłego i zadanych jej pytań, stanowiły wystarczającą odpowiedź na wątpliwość organu podatkowego.

W sprawie tej wniosek Skarżącej dotyczył oceny prawnej przedstawionego przez nią zdarzenia przyszłego (nie stanu faktycznego) w zakresie: - stawki podatku z tytułu odpłatnego udostępnienia przez Gminę składników majątkowych wytworzonych w ramach Inwestycji w zakresie dotyczącym Sieci w ramach zawartej umowy dzierżawy z Zakładem; - prawa do pełnego odliczenia podatku VAT od wydatków czynionych w ramach Inwestycji w zakresie dotyczącym Sieci. Strona w piśmie z dnia 15 listopada 2018 r. odpowiadając na pytania nr 2, 4 i 5, wyraźnie podała: - ile wynosi czynsz dzierżawy Sieci oraz jaki ma zamiar w zakresie kontynuacji umowy dzierżawy; - że zawarcie umowy poprzedzone zostanie analizą, w tym z punktu widzenia realizacji zadania polegającego na zaopatrzeniu w wodę i odprowadzaniu ścieków - warunków dotyczących świadczeń obu stron, w tym docelowego wynagrodzenia z tytułu dzierżawy w zakresie obejmującym sieci; - że nie posiada informacji w przedmiocie ekonomicznej stopy zwrotu inwestycji, zaś nie jest ideą samorządu prowadzenie działalności komercyjnej, nastawionej na zysk.

Udzielone przez Gminę informacje (szerzej zob. pkt 2.3 niniejszego uzasadnienia), na zadane jej pytania były wystarczające do oceny prawnej przedstawionych przez Stronę okoliczności. Wniosek Gminy dotyczył zdarzenia przyszłego, a tym samym w chwili jego złożenia mogły nie być wnioskodawcy znane wszystkie okoliczności. Niemniej jednak Gmina wskazała metodę ustalenia czynszu, akcentując przy tym szereg innych elementów uzupełniających podany we wniosku opis zdarzenia. Tymczasem Dyrektor KIS nie podjął się analizy tych informacji w związku z podanym we wniosku opisem, w szczególności odnośnie przyjętej przez Gminę metodologii ustalania wysokości czynszu dzierżawnego i zarazem planowanej analizy (w tym z punktu widzenia realizacji zadania o charakterze użyteczności publicznej) przed zawarciem kolejnej umowy dzierżawy sieci wodociągowej. Nie dokonał w tym zakresie żadnych rozważań, ani też nie odniósł się do argumentu Strony, że w działalności obejmującej gospodarkę komunalną, w tym realizację zadań o charakterze użyteczności publicznej dotyczącej bieżącego i nieprzerwanego zaspokojenia zbiorowych potrzeb ludności w drodze świadczenia usług powszechnie dostępnych (usługi wodociągowo-kanalizacyjne) nie jest istotny zwrot wartości poczynionych inwestycji, lecz zapewnienie ludności lokalnej dostępu do usług powszechnych.

W konsekwencji, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, prawidłowo Sąd pierwszej instancji ocenił, że w sprawie udzielone przez Stronę odpowiedzi na na pytania obligowały Dyrektora KIS do rozpoznania wniosku. Tym samym żaden z zarzutów skargi kasacyjnej nie mógł zostać uwzględniony. Zasadniczo wadliwie nimi wywodzono, że Strona nie uzupełniła braków wniosku o wydanie interpretacji w związku z czym, zdaniem organu, zachodziły podstawy do pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Ocena prawna Sądu pierwszej instancji wraz ze wskazaniami dla organu pozostaje zatem wiążąca.

5.5. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną organu jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw o czym orzeczono w pkt 1 sentencji. Orzeczenie o kosztach uzasadnia treść art. 204 pkt 2 P.p.s.a.

s. NSA Ryszard Pęk s. NSA Artur Mudrecki s. NSA Arkadiusz Cudak