Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 868/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2011-02-08 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6151 Lokalizacja dróg i autostrad
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. Z. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi E. Z. i J. S. na decyzję Wojewody z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie lokalizacji drogi gminnej p o s t a n a w i a I. przyznać E. Z. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie w całości od kosztów sądowych; II. odmówić przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie.


UZASADNIENIE

Strona skarżąca na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy symbol PPF wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Strona skarżąca wezwana do nadesłania dokumentów źródłowych i dodatkowych oświadczeń wykonała wezwanie.

Referendarz sądowy stwierdził, że:

Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.", przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1) zaś w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Ustalenie wystąpienia przesłanek z art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. wymaga porównania realnych możliwości finansowych strony wnoszącej o przyznanie prawa pomocy z wysokością obciążeń finansowych związanych z postępowaniem (por. tezę 1 postanowienia NSA z dnia 25 czerwca 2008 r., sygn. akt I GZ 153/08 - Legalis). Ponadto w przepadku przesłanki z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. ustalenia wymaga także wpływ obowiązku ponoszenia kosztów postępowania na sytuację materialną strony wnoszącej o przyznanie prawa pomocy i jej rodziny.

Koszty sądowe w rozpoznawanej sprawie prócz wpisu sądowego od wniesionej skargi wynoszącej 500 złotych (§ 2 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2003 r., Nr 221, poz. 2193 ze zm.) oraz wpisu sądowego od potencjalnej skargi kasacyjnej wynoszącego 250 złote (§ 3 w związku z § 2 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi) każdorazowo nie przekroczą kwoty 100 złotych (§ 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi; § 1 i § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych – DZ.U. z 2003 r. Nr 221, poz. 2192).

Stawka minimalnego wynagrodzenia adwokata ustanowionego dla reprezentowania strony skarżącej w niniejszym postępowaniu wynosi 240,00 złotych netto (§ 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu – Dz.U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) – 295,20 złotych brutto (§2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w zw. z art. 146a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.).

Z oświadczeń strony skarżącej i nadesłanych przez nią dokumentów wynika, że samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, zamieszkuje w [...] domu o powierzchni [...] m2 i utrzymuje się z emerytury w kwocie [...] złotych brutto – [...] złotych netto. Tytułem kosztów utrzymania koniecznego storna skarżąca ponosi wydatki na zakup leków – [...] złotych miesięcznie, energię elektryczną od [...] złotych do [...] złotych, gaz – [...] złotych za dwa miesiące – [...] złotych miesięcznie, wywóz nieczystości – [...] złote miesięcznie oraz wywóz szamba – [...] złotych. W październiku ubiegłego roku strona skarżąca zakupiła węgiel za kwotę [...] złotych. Strona skarżąca podkreśliła również, że opłaca podatek od nieruchomości. Do strony skarżącej należy nieruchomość rolna o powierzchni [...] ha.

W ocenie referendarza sądowego strona skarżąca nie wykazała, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Osiąga ona bowiem stałe dochody, które pokrywają jej wydatki i ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe. Nie można więc strony skarżącej zaliczyć do osób ubogich, które nie są w stanie choć częściowe partycypować w kosztach postępowania.

Porównanie natomiast wysokości miesięcznego dochodu netto strony skarżącej do wysokości kosztów sądowych przy uwzględnieniu wysokości kosztów utrzymania koniecznego oraz tego, że środki pozostające po poniesieniu wykazanych przez stronę kosztów utrzymania przeznaczane muszą być na koszty wyżywienia wskazuje, iż strona skarżąca bez uszczerbku w kosztach utrzymania koniecznego nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych. Świadczy o tym zarówno wysokość tych kosztów jak i to, że w toku postępowania niektóre z nich mogą występować kilkakrotnie. Wysokość minimalnego wynagrodzenia adwokata wskazuje zaś, że strona skarżąca może je uiścić bez narażenia się na uszczerbek w kosztach utrzymania koniecznego. Jednocześnie należy zaznaczyć, że przyznania prawa pomocy nie uzasadnia konieczność opłacania podatków. Zarówno bowiem podatki jak i koszty sądowe są należnościami publicznoprawnymi i obowiązkowi ponoszenia którejkolwiek z tych należności nie może być przyznane pierwszeństwo.

Wobec powyższego, referendarz sądowy działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.