Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 159/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-06-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 302 ust. 1 pkt 16 lit. a, art. 315 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 pkt 1, art. 318 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, art. 319 pkt 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1650
law: Ustawa z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka, sędzia WSA Piotr Korzeniowski (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi O.A. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do powrotu - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców (organ II instancji, organ odwoławczy, Szef Urzędu) z [...] listopada 2016 r., znak [...] wydana na podstawie art. 302 ust. 1 pkt 16 lit. a, art. 315 ust. 2 pkt 1 i ust. 3 pkt 1, art. 318 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i art. 319 pkt 1 ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (tekst jedn.: Dz. U. poz. 1650 oraz z 2014 r., poz. 463 ze zm., dalej: ustawa) oraz art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej: k.p.a.) po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez obywatelkę [...] O. A. (dalej: cudzoziemka, skarżąca) urodzoną [...] grudnia 1995r. reprezentowaną przez adw. M. F., od decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] (dalej: organ I instancji) z [...] marca 2016 r. znak [...] orzekającej o zobowiązaniu cudzoziemki do powrotu oraz o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: RP) i innych państw obszaru Schengen na okres 1 roku od dnia wydania decyzji.

W decyzji z [...] listopada 2016 r. organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Stan sprawy przestawiał się następująco:

W dniu [...] listopada 2015r. organ I instancji wszczął z urzędu postępowanie w sprawie zobowiązania cudzoziemki do powrotu.

W decyzji z [...] marca 2016 r. znak [...] ww. organ I instancji orzekł o zobowiązaniu O. A. do powrotu oraz o zakazie ponownego wjazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i innych państw obszaru Schengen na okres 1 roku od dnia wydania decyzji. Jako przesłanki zobowiązania do powrotu organ I instancji powołał przesłanki z art. 302 ust. 1 pkt 16 lit. a oraz pkt 10 ustawy wskazując, że w dniu [...] kwietnia 2015 r. decyzją znak [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców odmówił O. A. nadania statusu uchodźcy, udzielenia jej ochrony uzupełniającej oraz nie udzielił zgody na pobyt tolerowany, a w dniu [...] września 2015r. Rada do Spraw Uchodźców utrzymała ww. decyzję w mocy decyzją znak [...]. Cudzoziemka nie opuściła terytorium Polski po otrzymaniu w dniu [...] października 2015 r. ostatecznej decyzji w powyższym zakresie. Jednocześnie, organ I instancji stwierdził, że dodatkowo wobec skarżącej zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że cudzoziemka podczas przekraczania granicy Rzeczypospolitej Polskiej do [...] nie miała wszystkich dokumentów wymaganych do jej przekroczenia. Podstawą powyższego stwierdzenia była treść zeznań cudzoziemki, złożonych w dniu [...] listopada 2015 r., w trakcie których wskazała, że wraz z rodziną była w [...],[...] i [...], lecz zostali deportowani do Polski.

Organ I instancji stwierdził ponadto, że w sprawie nie zachodzą przesłanki uzasadniające odstąpienie od wydania decyzji o zobowiązaniu do powrotu cudzoziemki określone w art. 303 ust. 1 i 2 ustawy. Organ wyjaśnił, że cudzoziemka nie wykazała realnych przesłanek uzasadniających stwierdzenie, że po powrocie przez nią do kraju pochodzenia będą naruszone jej prawa chronione w przepisach Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284, ze zm.), a także zostanie naruszone jej prawo do życia rodzinnego i prywatnego chronione w art. 8 powołanej Konwencji. W ocenie organu, w sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie cudzoziemce zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany. Decyzja została prawidłowo doręczona w dniu [...] kwietnia 2016 r.

W piśmie z [...] kwietnia 2016 r. skarżąca reprezentowana przez adw. M. F. wystąpiła z odwołaniem od decyzji do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Cudzoziemka w odwołaniu zarzuciła organowi I instancji naruszenie prawa proceduralnego - art. 7, 11, 77, 80 i 107 k.p.a. i materialnego - art. 303 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 348 ustawy, poprzez błędne uznanie, że zachodzą wobec skarżącej okoliczności do wydania wobec niej decyzji o zobowiązaniu jej do powrotu oraz, że nie zachodzą wobec niej okoliczności, uzasadniające udzielenie jej zgody na pobyt ze względów humanitarnych. Skarżąca zarzuciła organowi I instancji brak dokładnego ustalenia stanu faktycznego wynikającego z braku wszechstronnego zgromadzenia materiału dowodowego, a to z kolei prowadziło do wadliwości oceny poszczególnych dowodów. Skarżąca podnosi również w odwołaniu, że organ I instancji zaniechał podjęcia stosownych czynności, mających na celu ustalenie, czy wobec cudzoziemki zachodzą okoliczności, uniemożliwiające wydanie wobec niej decyzji o zobowiązaniu jej do powrotu, natomiast w Polsce przebywa jej cała rodzina.

W decyzji z [...] listopada 2016 r. organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu ww. decyzji Szef Urzędu wyjaśnił, że w dniu [...] września 2013 r. ojciec małoletniej wówczas cudzoziemki - N. O. wystąpił za pośrednictwem Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] z wnioskiem o udzielenie ochrony międzynarodowej, obejmujący rodzinę - m. in. skarżącą.

Rodzina niezgodnie z przepisami opuściła terytorium RP, a w dniu [...] października 2013 r. Szef Urzędu umorzył postępowanie w powyższej sprawie.

Po przekazaniu cudzoziemców w ramach readmisji, w dniu [...] grudnia 2013 r., cudzoziemka wystąpiła we własnym imieniu z wnioskiem o udzielenie ochrony międzynarodowej.

W decyzji znak [...] z [...] kwietnia 2015 r. Szef Urzędu odmówił skarżącej nadania statusu uchodźcy, udzielenia jej ochrony uzupełniającej oraz nie udzielił jej zgody na pobyt tolerowany, a w dniu [...] września 2015 r. Rada do Spraw Uchodźców utrzymała ww. rozstrzygnięcie w mocy decyzją znak [...]. Cudzoziemka odebrała ww. decyzję w dniu [...] października 2015 r.

Powyższe, ostateczne rozstrzygnięcie w ww. sprawie zostało zaskarżone przez cudzoziemkę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, bez wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. W dniu [...] listopada 2015 r. funkcjonariusze Placówki Straży Granicznej w [...] przeprowadzili kontrolę legalności pobytu cudzoziemców na terytorium RP, w trakcie której ustalili, że skarżąca nie opuściła terytorium RP po otrzymaniu ostatecznej decyzji w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy. Organ II instancji wskazał, że w dniu [...] grudnia 2015 r. skarżąca złożyła za pośrednictwem Komendanta Straży Granicznej kolejny wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej. W tym samym dniu wniosek został przekazany do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. W dniu [...] czerwca 2016 r. Szef Urzędu stwierdził niedopuszczalność ww. wniosku. Następnie cudzoziemka złożyła odwołanie od ww. rozstrzygnięcia do Rady do Spraw Uchodźców. Sprawa jest w toku. Mając na uwadze powyższe ustalenia, organ II instancji stwierdził, że wobec skarżącej jednoznacznie mają zastosowanie przesłanki, określone w art. 302 ust. 1 pkt 16 lit. a ustawy, gdyż nie opuściła terytorium RP po otrzymaniu ostatecznej decyzji o odmowie nadania statusu uchodźcy.

Odnosząc się do zarzutu organu I instancji, dotyczącego przekroczenia przez cudzoziemkę granicy RP niezgodnie z obowiązującymi przepisami, organ II instancji wyjaśnił, że nie jest zasadne wskazywanie tej okoliczności jako podstawy wydania decyzji o zobowiązaniu do powrotu. W ocenie organu odwoławczego, z akt sprawy faktycznie wynika, że miało miejsce przekroczenie granicy RP niezgodnie z przepisami. Jednak sytuacja miała miejsce w 2013 r., prawdopodobnie, kiedy cudzoziemka była jeszcze niepełnoletnia, następnie toczyła się wobec niej procedura o udzielenie ochrony międzynarodowej, a organ I instancji w uzasadnieniu decyzji oparł się de facto na treści zeznań cudzoziemki, nie dokonując jednoznacznych ustaleń w tym zakresie.

Niezależnie od powyższego, w ocenie organu odwoławczego, zastosowanie w niniejszej sprawie art. 302 ust. 1 pkt 10 ustawy, nie jest zasadne. Według organu II instancji, w przedmiotowej sprawie należy zbadać czy wobec cudzoziemki zachodzą przesłanki m. in. z art. 303 ust. 1 ustawy. Zdaniem organu II instancji, materiał dowodowy zebrany w niniejszej sprawie wskazuje, że nie zachodzą okoliczności uniemożliwiające wydanie wobec cudzoziemki decyzji o zobowiązaniu do powrotu, określone w art. 303 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Organ II instancji wyjaśnił, że Szef Urzędu w uzasadnieniu decyzji z [...] listopada 2016 r. wskazał, że w dniu [...] listopada 2015 r. skarżąca została przesłuchana do protokołu w siedzibie Placówki Straży Granicznej w [...] i zeznała, że wyjechała z kraju pochodzenia wraz z rodziną w 2010 r. do [...], gdyż w [...] toczyła się wojna, a w 2013 r. cała rodzina przyjechała do Polski. Cudzoziemka stwierdziła, że rodzina musiała wyjechać w 2010 r., gdyż ojciec jest [...], został postrzelony w trakcie zamieszek i z tego powodu jest "na liście" władz w [...]. Według organu odwoławczego, skarżąca wyjaśniła, że nie chce wyjeżdżać do [...], gdyż w Polsce przebywają jej rodzice i to jest jedyny powód. W kraju pochodzenia pozostali dalsi krewni. Według cudzoziemki, po jej powrocie do [...], będzie miała problemy, ale nie wie, na czym mogą one polegać. Cudzoziemka oświadczyła, że nie wykona dobrowolnie decyzji o zobowiązaniu, gdyż oczekuje wydania orzeczenia sądowego w przedmiocie udzielenia jej ochrony międzynarodowej. W ocenie organu II instancji, Szef Urzędu w decyzji z [...] kwietnia 2015 r. orzekającej o odmowie nadania cudzoziemce statusu uchodźcy, udzielenia jej ochrony uzupełniającej, nieudzieleniu jej zgody na pobyt tolerowany, po dokonaniu analizy złożonych wówczas zeznań przez cudzoziemkę oraz stanu faktycznego sprawy, stwierdził, że nie zachodzą wobec niej przesłanki do udzielenia jej ochrony międzynarodowej, gdyż nie ma wystarczających podstaw, aby uznać, że wnioskodawczyni grozi uzasadniona obawa przed powrotem do kraju pochodzenia. Szef Urzędu w uzasadnieniu decyzji z [...] listopada wyjaśnił, że cudzoziemka zeznała wówczas (w przesłuchaniu z 18 listopada 2014r.), że rodzina wyjechała z [...] z powodu konfliktu z [...], a jej ojciec jest [...] i obecnie prawdopodobnie jest poszukiwany jako uczestnik zamieszek. Jednocześnie cudzoziemka zeznała, że ojciec był świadkiem tych zdarzeń, a ona, jak również pozostali członkowie rodziny nigdy nie byli prześladowani. Według organu II instancji, obawy cudzoziemki dotyczące powrotu do kraju pochodzenia dotyczyły de facto kwestii ekonomicznych. Strona stwierdziła, że "nie ma tam warunków do życia", natomiast jej rodzice są w Polsce, w związku z czym ona także nie może wyjechać.

Organ II instancji stwierdził również, że skarżąca zeznała także, że głównym powodem ubiegania się przez nią o status uchodźcy jest to, że chciałaby studiować w Polsce oraz to, że jej rodzina tu przebywa. Organ odwoławczy przypomniał także, że Rada do Spraw Uchodźców w decyzji z [...] września 2015 r. podtrzymała stanowisko Szefa Urzędu. W decyzji podkreślono, że cudzoziemka nie wykazała, że władze [...] podejmowały i mogłyby podejmować w przyszłości wobec niej jakiekolwiek działania krzywdzące na tle jej rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej, czy poglądów politycznych. Ponadto, w ocenie Rady, zasadniczą przesłanką wyjazdu z [...] były uwarunkowania osobiste i materialne.

W trakcie postępowania odwoławczego, w związku z treścią odwołania, w piśmie z [...] maja 2016 r. organ II instancji wezwał pełnomocnika cudzoziemki do udzielenia dodatkowych wyjaśnień, wskazujących, jakie konkretne okoliczności, zachodzą w sprawie, które powinny zostać uwzględnione przez organ odwoławczy. W odpowiedzi na ww. wezwanie adw. M. F. reprezentująca skarżącą nadesłała pismo, w którym wniosła o przesłuchanie cudzoziemki na okoliczność przyczyn opuszczenia kraju pochodzenia i zagrożenia dla jej życia oraz o przesłuchanie M. K. - obywatelki [...], narodowości [...], w charakterze świadka, na okoliczność problemów rodziny A. w [...] w związku z ich narodowością [...].

W pismach z [...] lipca 2016 r. oraz z [...] września 2016 r. pełnomocnik skarżącej został wezwany przez organ odwoławczy do nadesłania oświadczeń cudzoziemki i ww. osoby, złożonych pod groźbą odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, w których zostaną wyjaśnione okoliczności przyczyn opuszczenia kraju pochodzenia i zagrożenia dla życia i zdrowia w przypadku powrotu cudzoziemki do kraju pochodzenia, a także problemów rodziny w związku z ich narodowością [...]. Organ II instancji wyjaśnił, że pomimo prawidłowych doręczeń ww. pism, do dnia wydania decyzji z [...] listopada 2016 r. nie otrzymał żadnych dodatkowych dokumentów.

W trakcie postępowania odwoławczego organ II instancji ustalił, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z 6 maja 2016 r., sygn. IV SA/Wa 44/16

oddalił skargę skarżącej na ww. decyzję Rady do Spraw Uchodźców. Wyrok nie jest prawomocny z uwagi na wniesioną skargę kasacyjną.

W skardze skarżąca reprezentowana przez adw. M. F. zaskarżyła w całości decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] listopada 2016 r., utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] z [...] marca 2016 r., znak [...], o zobowiązaniu skarżącej do powrotu oraz o zakazanie ponownego wjazdu na terytorium RP i innych państw obszaru Schengen. Zaskarżonej decyzji zarzucono:

I. naruszenia przepisów prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy:

1) art. 7, 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., ze względu na dokonywanie ustaleń faktycznych z pominięciem reguł oceny dowodów i bez wykazania, dlaczego nie dano wiary dowodom przedstawionym przez skarżącą, w szczególności ze względu na arbitralne stwierdzanie przez organ braku wykazania przez skarżącą okoliczności faktycznych, pomimo tego, że jej zeznania są spójne wewnętrznie i zgodne z całokształtem materiału dowodowego, w szczególności z informacjami z kraju pochodzenia;

2) naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 8, 9, 10 § 1 i 81 k.p.a. ze względu na dokonanie ustaleń sprzecznych z twierdzeniami strony wyłącznie poprzez stwierdzenie braku wykazania istotnych dla sprawy okoliczności, pomimo tego, że wcześniej nie wezwano strony do uzupełnienia materiału dowodowego, bądź nie zobowiązano jej do złożenia dodatkowych wyjaśnień w zakresie powziętych przez organ wątpliwości;

3) art. 7, 77 § 1 w zw. z art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., polegające na braku przeprowadzenia prawidłowego postępowania wyjaśniającego w zakresie:

- możliwości poszukiwania skutecznej ochrony na terenie [...] przez skarżącą,

- tego, czy stwierdzone w opracowaniu WIKP możliwości naruszenia praw człowieka mogą dotknąć skarżącą, a jeśli nie - to dlaczego,

II. a ponadto naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci:

4) art. 303 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 348 pkt 1 lit. a i b albo art. 351 pkt 1 lit. a i b ustawy o cudzoziemcach oraz w zw. z art. 16 ust. 2 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że zagrożenie praw skarżącej musi być w zasadzie pewne, oraz poprzez błędne zastosowanie tego przepisu, pomimo braku dokonania odpowiednich ustaleń faktycznych, ze względu na zupełny brak odniesienia się do tego, czy skarżąca ma możliwość poszukiwania skutecznej ochrony ze strony władz w kraju pochodzenia.

Mając na uwadze powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a.

Wniesiono ponadto o wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji, a także: na podstawie art. 135 p.p.s.a., o uchylenie także poprzedzającej zaskarżone orzeczenie decyzji organu I instancji, na podstawie art. 153 p.p.s.a., o wskazanie organom prawidłowej wykładni w zakresie wymogów wydania zgody na pobyt ze względów humanitarnych oraz zgody na pobyt tolerowany - w zakresie istotnym dla przedmiotowej sprawy, wykazanym w uzasadnieniu zarzutów naruszenia prawa materialnego dotyczącego błędnej wykładni poszczególnych przepisów, na podstawie art. 200 p.p.s.a., o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że zarzut dotyczący naruszenia art. 7, 77 § 1 oraz 80 k.p.a. wynika z faktu, że organ powinien unikać dokonywania ustaleń faktycznych na zasadzie wyciągnięcia konsekwencji z obciążania ciężarem dowodzenia. Taki sposób dowodzenia (dokonywania ustaleń faktycznych) ma rację bytu na gruncie postępowania kontradyktoryjnego, gdzie występują strony o sprzecznych interesach, przy czym znajduje on tam uzasadnienie normatywne - najogólniej rzecz biorąc - w treści art. 6 kodeksu cywilnego. Według skarżącej, na gruncie procesu o charakterze oficjalnym takie dokonywanie ustaleń faktycznych jest sprzeczne z art. 7 k.p.a. Z wyjątkiem przypadków postępowań, gdzie dana ustawa wprowadza szczególne uregulowanie tej kwestii, np. poprzez obowiązek złożenia wraz z wnioskiem określonych dowodów, orzecznictwo sądów administracyjnych dopuszcza stosowanie takiej reguły jedynie uzupełniająco. W takich przypadkach jej zastosowanie jest możliwe jedynie po dopełnieniu wszystkich pozostałych wymagań proceduralnych: tj. zgromadzenia wszechstronnego (w miarę możliwości i potrzeby) materiału dowodowego w myśl art. 7 i 77 § 1 k.p.a., jego rozpatrzenia, a następnie oceny wiarygodności poszczególnych dowodów, a wreszcie dokonania ustaleń faktycznych na podstawie całokształtu materiału dowodowego dotyczącego danej okoliczności. Zdaniem skarżącej, organ nie bierze pod uwagę, że cudzoziemka uczyniła wszystko, co w jej mocy, aby wykazać istniejące dla siebie zagrożenie. Niezwykle rzadkie są przypadki, że strona starająca się o ochronę w innym państwie może przedstawić dokument, który w sposób jednoznaczny to zagrożenie potwierdza. W ocenie skarżącej, konstrukcja uzasadnienia powoduje, że nie jest możliwe odniesienie się do rzeczywistej podstawy wydania decyzji, w zakresie odmowy zastosowania powołanych form ochrony. Nie jest bowiem jasne, czy organ kwestionuje prawdziwość relacji skarżącej, czy też brak "prawdopodobieństwa" wystąpienia tego czynu wobec skarżącej.

Organ powinien jasno wskazać, które elementy relacji strony uznaje za wiarygodne, a które nie. Jeśli natomiast określone dowody byłyby w ocenie organu niewystarczające, organ powinien wskazać konkretnie na to, jakie wątpliwości dostrzega. Zdaniem cudzoziemki, ocena sytuacji w kraju pochodzenia wskazuje na to, że wszystkie okoliczności, powołane przez skarżącą mają miejsce. Jest niezrozumiałe, dlaczego akurat w przypadku skarżącej "skonkretyzowane" ryzyko nie miałoby jednak wystąpić. Okoliczność ta ma podstawowe znaczenie, ponieważ w przepisach art. 348 i 351 ustawy o cudzoziemcach wyraźnie mówi się o możliwych "zagrożeniach" naruszenia praw. Cudzoziemka uważa, że organ powinien szczegółowo podzielić elementy zeznań skarżącej na poszczególne elementy, dokonać ich oceny w perspektywie sytuacji w kraju pochodzenia i pozostałych okoliczności faktycznych, a dopiero na końcu odnieść te ustalenia do konkretnych norm prawa materialnego. Kształt uzasadnienia znacznie utrudnia natomiast stronie skarżącej odniesienie się do "ustaleń" organu. Skarżąca podnosi, że miała możliwość wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego, jednakże nie co do jego oceny, która była podstawą dokonywania ustaleń faktycznych. Organ stwierdzając, że strona nie wykazała określonych okoliczności powinien przede wszystkim wezwać ją do uzupełnienia materiału dowodowego w tym zakresie.

Uzasadniając zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego skarżąca podnosi, że zastosowanie tych przepisów było przedwczesne - z uwagi na liczne i istotne wady postępowania wyjaśniającego. Skarżąca zwróciła uwagę w szczególności na błędną wykładnię, która w sposób nieuzasadniony zawęża możliwość przyznania ochrony cudzoziemcowi w ramach zgody na pobyt ze względów humanitarnych oraz zgodny na pobyt tolerowany. Zdaniem skarżącej, w przedmiotowej sprawie organ zastosował jednocześnie dwa zabiegi: pierwszy polegał na znacznym wyostrzeniu wymogu udowodnienia określonych zagrożeń przez stronę, a z drugiej - tak zinterpretował przepisy ustawy, że skarżąca musiałaby powołać się na pewność pokrzywdzenia. Efektem tak zbudowanego uzasadnienia jest brak możliwości racjonalnego przekonania organu o występującym zagrożeniu naruszenia praw, a z drugiej strony unikanie przez organ dokonywania ustaleń wprost, które mogłyby zostać następnie podważone.

Skarżąca podkreśla, że nie jest dopuszczalne wymaganie od strony, by wykazała w zasadzie pewność, że stanie się ofiarą naruszenia praw człowieka. Taka wykładania byłaby wprost sprzeczna z samym celem udzielania tego rodzaju ochrony, jako środka także zapobiegawczego, dyktowanego względami humanitarnymi.

W ocenie skarżącej, wykładnia systemowa potwierdza powyższe spostrzeżenie. Obie zgody należy bowiem porównywać z przesłankami udzielenia statusu uchodźcy i udzielenia ochrony uzupełniającej. Ponieważ są to różne instytucje, a zakres ich ochrony - w zakresie podstawowej przesłanki, tj. naruszania podstawowych praw człowieka - jest tożsamy, oznaczać musi, że istnieją inne elementy wpływające na odmienne stosowanie tej instytucji. Obowiązek dokonywania takiej wykładni wynika z założenia o racjonalności ustawodawcy oraz o zakazie interpretowania różnych pojęć (instytucji prawnych) w ten sam sposób. W podsumowaniu skargi skarżąca stwierdziła, że ochrony przewidzianej w ustawie o cudzoziemcach udziela się ze względu na prawdopodobne zagrożenie najbardziej podstawowych praw. Odmienna interpretacja, zmierzająca do stosowania na zasadzie pełnej, nieuzasadnionej analogii do niewyrażonych wprost w tekście ustawy dodatkowych wymogów podobnych instytucji związanych z ochroną międzynarodową nie tylko stanowi zaprzeczenie obowiązku stosowania prawa w myśl art. 6 k.p.a., pozbawia także normatywnego sensu obu omawianych instytucji, na które powołuje się skarżąca. W skardze skarżąca przedstawiła także uzasadnienie wniosku o wstrzymanie decyzji o zobowiązaniu do powrotu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718, dalej: p.p.s.a.), polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpatrywania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c, p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Przeprowadzona na płaszczyźnie zgodności z prawem kontrola zaskarżonej decyzji, w ramach wskazanych kryteriów, prowadzi do konstatacji, że skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, ponieważ zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa.

W ocenie Sądu, organy administracji obu instancji w sposób wyczerpujący i rzetelny zebrały materiał dowodowy, a następnie dokonały prawidłowej jego oceny pod względem zastosowania przepisów k.p.a. oraz ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.).

W rozpoznawanej sprawie wyróżniono zarzuty dotyczące prawa procesowego i prawa materialnego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że zarzuty procesowe, podnoszące naruszenie przepisów postępowania, powinny być zbadane przed zarzutami niewłaściwej wykładni lub błędnego zastosowania przepisów prawa materialnego. Dopiero wszak po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został skutecznie podważony, co stanowi kwestię o charakterze procesowym, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji tego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd przepis materialnoprawny (tak np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 maja 2012 r., sygn. akt I OSK 848/11, LEX nr 1218904 i z 9 maja 2013 r., sygn. akt IOSK 2355/11, LEX nr 1328094).

W pierwszej kolejności przechodząc do oceny przepisów postępowania, które miały zastosowanie w niniejszej sprawie Sąd stwierdza, że organy obu instancji dokonały niewadliwej analizy zebranego materiału dowodowego, który w ocenie Sądu, jest prawidłowo zebrany i kompletny, a wnioski jakie z niego zostały wysnute były logicznie uzasadnione i nie noszą cech dowolności. Odnoszą się wbrew stanowisku skarżącego do jej indywidualnej sytuacji.

W skardze został sformułowany zarzut naruszenia szeregu przepisów postępowania, który sprowadza się w istocie do twierdzenia, że organ odwoławczy w dacie wydawania decyzji nie poznał w pełni wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy faktów, co miało być wynikiem nieprzeprowadzenia w sposób wyczerpujący postępowania dowodowego, dowolnej oceny tego materiału, czego wynikiem z kolei była wadliwość uzasadnienia decyzji.

Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu wskazać należy, że materiał dowodowy oraz postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez organ I i II instancji są zgodne z wymogami określonymi w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Organy orzekające w niniejszej sprawie w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, a także oceniły na podstawie całokształtu materiału dowodowego udowodnienie danych okoliczności związanych z indywidualną sytuacją skarżącej – obywatelki [...]. Należy wyjaśnić, że z uwagi na treść odwołania w trakcie postępowania odwoławczego organ II instancji zgodnie z art. 7 k.p.a., wezwał pełnomocnika cudzoziemki do wyjaśnienia, jakie konkretne zachodzą okoliczności w sprawie, które powinny zostać uwzględnione przez organ odwoławczy. W odpowiedzi na powyższe wezwanie adw. M. F. nadesłała pismo, w którym wniosła o przesłuchanie skarżącej na okoliczność przyczyn opuszczenia kraju pochodzenia i zagrożenia dla jej życia oraz o przesłuchanie w charakterze świadka – M. K. (obywatelki [...], narodowości [...]) na okoliczność problemów rodziny A. w [...] w związku z ich narodowością [...]. Organ odwoławczy, odnosząc się do powyższego wniosku, dwukrotnie wezwał pełnomocnika skarżącej o nadesłanie stosownych oświadczeń cudzoziemki i świadka w tym zakresie, złożonych pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań, lecz do dnia wydania decyzji przez organ odwoławczy nie zostały one dołączone do akt sprawy.

W ocenie Sądu, podejmując rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie organy przeprowadziły w sposób prawidłowy proces subsumcji stanu faktycznego pod obowiązujące normy prawne regulujące wydanie decyzji o: 1. zobowiązaniu do powrotu oraz 2. orzekającej o zakazie ponownego wjazdu na terytorium RP i innych państw obszaru Schengen na okres 1 roku od dnia wydania decyzji.

W przedmiotowej sprawie w decyzji z [...] listopada 2016 r. Szef Urzędu ustosunkował się do twierdzeń skarżącej wynikających z treści odwołania z [...] kwietnia 2016 r., a także przeprowadziła kontrolę instancyjną działania, które podjął organ I instancji wydając decyzję z [...] marca 2016 r. Należy stwierdzić, że ustalenia te znajdują bowiem swój wyraz w decyzji Szefa Urzędu z [...] listopada 2016 r. W zaskarżonej do Sądu decyzji organ II instancji powołał się na motywy wyrażone przez organ I instancji w decyzji z [...] marca 2016 r. Szef Urzędu w decyzji z [...] listopada 2016 r. uzasadnił także fakt nieuwzględnienia zarzutów wynikających z odwołania skarżącej z [...] kwietnia 2016 r.

Organ odwoławczy w decyzji z [...] listopada 2016 r. wyczerpująco udowodnił także brak związku przyczynowego między wadami postępowania zarzucanymi w odwołaniu z [...] kwietnia 2016 r., a decyzją z [...] marca 2016 r. wydaną przez organ I instancji. Należy stwierdzić, że uzasadnienia kontrolowanych przez Sąd decyzji wydanych w przedmiotowej sprawie są związane z przedmiotem rozstrzygnięcia, którym jest: 1. zobowiązanie skarżącej do powrotu, 2. orzeczenie o zakazie ponownego wjazdu na terytorium RP i innych państw obszaru Schengen na okres 1 roku od dnia wydani decyzji.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Szef Urzędu szczegółowo wyjaśnił także przesłanki, które spowodowały wydanie tego rozstrzygnięcia. Organ przywołał przepisy prawne, które stosował wydając rozstrzygnięcie oraz wyjaśnił dlaczego miały zastosowanie w niniejszej sprawie.

W ocenie Sądu, Szef Urzędu wnikliwie przeanalizowała cały materiał dowodowy zgromadzony w sprawie i na jego podstawie dokonał ustalenia stanu faktycznego sprawy, a uzasadnienie decyzji przedstawia argumentację podjętego rozstrzygnięcia zarówno w zakresie przesłanek do: zobowiązania skarżącej do powrotu, a także orzeczenia o zakazie ponownego wjazdu na terytorium RP i innych państw obszaru Schengen na okres 1 roku od dnia wydania decyzji. Zdaniem Sądu, postępowanie w sprawie skarżącej prowadzone było prawidłowo.

Organy obu instancji zgromadziły też materiał dowodowy wystarczający do merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie. Uwzględniając dyspozycję art. 80 k.p.a. należy stwierdzić, że zarówno organ I instancji jak i organ II instancji, zgodnie ze zgromadzonym materiałem dowodowym były uprawnione do oceny, że w sprawie nie zachodziły przesłanki do wydania decyzji o zobowiązaniu skarżącej do powrotu, a także orzeczenia o zakazie ponownego wjazdu na terytorium RP. Ocena faktów dokonana przez organy orzekające różni się od oceny skarżącej, ale według Sądu ocena ta była swobodna, a nie dowolna i nie doszło do naruszenia przepisu art. 80 k.p.a. W ocenie Sądu, w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.p.s.a. Organy I i II instancji zasadnie oparły swoje ustalenia także na decyzji wydanej w toku postępowania w sprawie o udzielenie skarżącej ochrony międzynarodowej. Ponadto w czasie przesłuchania skarżącej umożliwiono cudzoziemce wypowiedzenie się co do istotnych w jej sprawie okoliczności, a podczas postępowania odwoławczego wezwano ją do przedstawienia ewentualnych dodatkowych informacji, mogących mieć znaczenie w sprawie (wezwanie do przedłożenia oświadczeń). Nie można zatem zgodzić się z twierdzeniem przedstawionym w skardze, że nie wezwano strony do złożenia dodatkowych wyjaśnień.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dokonywania ustaleń faktycznych z pominięciem reguł oceny dowodów i bez wykazania, dlaczego nie dano wiary dowodom przedstawionym przez cudzoziemkę. Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu wskazać należy, że z uzasadnienia decyzji organów I i II instancji nie wynika, że uznały one jej zeznania za niespójne i niezgodne z całokształtem materiału dowodowego, w tym z informacjami na temat sytuacji w jej kraju pochodzenia. Organy nie dały bowiem wiary obawom skarżącej przed powrotem do kraju pochodzenia i uzasadniły swoje rozstrzygnięcia w tym zakresie. Nie można stwierdzić arbitralności stanowiska organów. Skarżąca zarzuca, że organ nie dokonał ustaleń sprzecznych z relacjami skarżącej, a jedynie uznał, że nie wykazała ona zasadności swoich obaw, nie kwestionując jednocześnie wiarygodności relacji strony, lecz samą realność zagrożeń oraz, że w sprawie doszło do przerzucenia ciężaru dowodzenia na skarżącą.

Odnosząc się do powyższych zarzutów należy podkreślić, że organy rozpatrujące sprawę nie kwestionowały okoliczności podanych przez skarżącą (m. in. faktu postrzelenia jej ojca w [...] w 2010 r., konfliktu etnicznego w tym państwie w 2010 r., wyjazdu z tego kraju do [...] i [...]), lecz odmiennie niż skarżąca oceniły wynikające dla niej z ww. faktów konsekwencje w przypadku jej powrotu do kraju pochodzenia. Zebrane w toku postępowania uchodźczego wiarygodne informacje o kraju pochodzenia nie wskazywały, aby osoby takie jak skarżąca były narażone na naruszenie ich praw podstawowych, o których mowa w art. 348 pkt 1, czy 351 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Nie można stwierdzić, że organy administracji w przedmiotowej sprawie "przerzucały" ciężar dowodzenia na skarżącą. Organy bowiem na podstawie podanych przez skarżącą informacji orzekły, że obawy przez nią zgłaszane nie mają realnych podstaw.

Organy podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a materiał dowodowy został zebrany w sposób wyczerpujący i rozpatrzony w całości. Organy administracji publicznej oceniły na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy okoliczności, na które powoływała się cudzoziemka zostały udowodnione. Nie doszło również do naruszenia art. 80 k.p.a. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie był wystarczający do wydania zaskarżonej decyzji, a przyjęta ocena zgromadzonych dowodów znajduje oparcie w materiale dowodowym, ocenionym zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, nie nosi cech dowolności, jak również jest zgodna z wytycznymi wynikającymi z orzecznictwa sądowego w podobnych sprawach.

Nie pominięto przy tym dowodów mogących przemawiać na korzyść skarżącej (np. brak pełnoletności w momencie udania się do [...] i [...]). Wskazać jednocześnie należy, że ich wymowa nie wpływała w sposób zasadniczy na ocenę całego materiału dowodowego. W uzasadnieniu decyzji wskazano na konkretne dowody na podstawie których sformułowano kwestionowane w skardze stanowisko. Należy podkreślić, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odniesiono się szczegółowo do argumentów zgłoszonych przez skarżącą w odwołaniu. W decyzjach organów I i II instancji prawidłowo wskazano, że skarżąca nie wykazała, że grozi jej zindywidualizowane zagrożenie. Organ odwoławczy prawidłowo stwierdził na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, że w przypadku skarżącej nie zachodziły okoliczności wymienione w art. 348 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach i powyższa ocena miała swoje podstawy w aktach sprawy.

W drugiej kolejności odnosząc się do zarzutów skarżącej dotyczących naruszenia przez organy orzekające w niniejszej sprawie przepisów prawa materialnego wskazać należy, że w zaskarżonej decyzji zasadnie uznano, że z uwagi na to, że skarżąca nie wykonała ciążących na niej obowiązków wynikających z art. 299 ust. 6 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach wyczerpała przesłankę uzasadniającą wydanie decyzji o zobowiązaniu do powrotu określoną w art. 302 ust. 1 pkt 16 lit. a ww. ustawy. W odniesieniu do skarżącej nie miał zastosowania art. 299 ust. 9 ustawy o cudzoziemcach wyłączający stosowanie art. 299 ust. 6 pkt 2 ww. ustawy.

Wskazać należy, że decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] kwietnia 2015 r. znak [...] o odmowie nadania skarżącej statusu uchodźcy, udzielenia jej ochrony uzupełniającej oraz nieudzielenia jej zgody na pobyt tolerowany została wydana w związku ze złożeniem pierwszego wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej. W czasie wydania ww. decyzji, jak również utrzymującej ją w mocy decyzji Rady do Spraw Uchodźców skarżąca nie przebywała w strzeżonym ośrodku dla cudzoziemców. Z zeznań skarżącej złożonych w dniu [...] listopada 2015 r. w toku postępowania o zobowiązanie jej do powrotu wynika, że wiedziała ona o wydaniu negatywnej decyzji w sprawie nadania jej statusu uchodźcy, o tym, że jej odwołanie również zostało rozstrzygnięte negatywnie, jak również o toczącym się postępowaniu sądowym. Skarżąca zeznała, że rozumie, że przebywa nielegalnie na terytorium RP i musi opuścić terytorium Polski, ale jej procedura jest w sądzie. Z treści zeznań skarżącej wynika, że zdawała sobie sprawę, że po doręczeniu ostatecznej decyzji Rady do Spraw Uchodźców powinna w ciągu 30 dni wyjechać z Polski, jednak tego nie uczyniła.

Wobec skarżącej wystąpiły przesłanki, określone w art. 302 ust. 1 pkt 16 lit. a ustawy o cudzoziemcach, ponieważ nie opuściła terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po otrzymaniu ostatecznej decyzji o odmowie nadania statusu uchodźcy. W odniesieniu do przesłanki z art. 302 ust. 1 pkt 10 ustawy o cudzoziemcach wyjaśnić należy, że organ odwoławczy wskazał, że choć z akt sprawy faktycznie wynika, że przekroczyła granicę Polski niezgodnie z przepisami, to miało to miejsce prawdopodobnie w 2013 r., kiedy cudzoziemka była niepełnoletnia. Ponadto organ I instancji oparł się na treści zeznań cudzoziemki, nie dokonując jednoznacznych ustaleń w tym zakresie.

W dacie wydania rozstrzygnięć przez organy I i II instancji wobec skarżącej zachodziła przesłanka z art. 302 ust. 1 pkt 16 lit. a ustawy o cudzoziemcach. Wskazać należy, że sformułowanie użyte w dyspozycji normy zawartej w art. 302 ust. 1 ww. ustawy - Decyzję o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu wydaje się cudzoziemcowi, gdy, oznacza, że rozstrzygnięcie podjęte przez organ I instancji jest prawidłowe. Taki sposób rozstrzygnięcia nie pozostawia organom żadnej możliwości jego zmiany, czy też odstąpienia od jego wykonania. Przy orzekaniu na gruncie tego przepisu organ nie dysponuje swobodą w zakresie kwalifikowania skutków zdarzenia, określanego jako "uznanie administracyjne", a zatem właściwy organ ma obowiązek, zgodnie z tym uregulowaniem ustawowym, wydania decyzji w przypadku zaistnienia określonych w nim przesłanek. Zatem w przypadku, gdy tak jak w niniejszej sprawie, wystąpi któraś z ww. przesłanek, nie ma możliwości wyboru mniej lub bardziej dolegliwej sankcji, lecz organ zobowiązany jest do wydania orzeczenia zgodnego z treścią ww. artykułu, tj. decyzji o zobowiązaniu do powrotu.

Jednocześnie należy wyjaśnić, że zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 303 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach oraz art. 348 pkt 1 lit. a i lit. b albo art. 351 pkt 1 lit. a lub lit. b ww. ustawy poprzez nieudzielenie skarżącej zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub na pobyt tolerowany nie ma charakteru samoistnego, ale jest on konsekwencję zarzutów proceduralnych. Skarżąca podnosi, że wskazywane uchybienia przepisom postępowania, skutkujące ustaleniem błędnego stanu faktycznego i niewyczerpującego zebrania materiału dowodowego, spowodowały niezastosowanie konkretnych przepisów prawa materialnego (art. 303 ust. 1 pkt 2 ustawy), co z kolei doprowadziło do zastosowania innych przepisów prawa materialnego (tj. art. 302 ust. 1 ww. ustawy).

Odnosząc się zaś tak sformułowanych zarzutów należy wyjaśnić, że w sytuacji skarżącej nie wystąpiły okoliczności, o których mowa w art. 303 ustawy o cudzoziemcach, których istnienie wyklucza wydanie decyzji o zobowiązaniu do powrotu.

W niniejszej sprawie nie wystąpił stan uregulowany w art. 303 ust. 1 pkt 2, który stanowi, że w przypadkach, o których mowa w art. 302 ust. 1, decyzji o zobowiązaniu cudzoziemca do powrotu nie wydaje się cudzoziemcowi, gdy udzielono mu zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany lub zachodzą przesłanki do ich udzielenia. Jak wynika z treści zeznania skarżącej złożonego w dniu [...] listopada 2016 r. wyjechała ona z [...] wraz z rodziną w 2010 r. z powodu trwającego tam konfliktu wewnętrznego. Skarżąca wraz ze swoją rodziną najpierw udała się do [...], a w 2013 r. przyjechała do Polski. Skarżąca zeznała, że jej rodzina musiała wyjechać z kraju pochodzenia, gdyż jej ojciec jest [...], w [...] został postrzelony w trakcie zamieszek, był w więzieniu i jego oraz jego braci nazwisko jest na liście osób, które zostały postrzelone. Cudzoziemka jednocześnie wyjaśniła, że nie chce wyjeżdżać do [...], bowiem w Polsce przebywają jej rodzice, natomiast w kraju pochodzenia pozostał jeden z braci ojca oraz dalsi krewni. W [...] przebywa trzeci brat ojca, starający się tam o ochronę międzynarodową. Cudzoziemka sądziła, że po powrocie do [...], będzie miała problemy, ale nie potrafiła wyjaśnić jakie.

Podkreślenia w okolicznościach niniejszej sprawy wymaga, że skarżąca oświadczyła, że nie wykona dobrowolnie decyzji o zobowiązaniu do powrotu, gdyż oczekuje na wydanie orzeczenia sądowego w przedmiocie udzielenia jej ochrony międzynarodowej. Należy zgodzić się z organem I instancji, który w decyzji z [...] marca 2016 r. wskazał, że skarżąca nie wykazała istnienia indywidualnych, realnych przesłanek, które mogłyby świadczyć o wystąpieniu zagrożeń określonych w art. 348 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Wyjaśnił jednocześnie, że zobowiązanie cudzoziemki do powrotu nie narazi jej na doznanie poważnej krzywdy. W [...] nie jest wymierzana i wykonywana kara śmierci. Co najistotniejsze brak jest podstaw do twierdzenia, że po powrocie do [...] cudzoziemka zostanie zatrzymana i w konsekwencji będzie poddawana torturom, nieludzkiemu czy poniżającemu traktowaniu albo karaniu. Materiał dowodowy wskazuje na to, że w przypadku powrotu do [...] skarżąca nie będzie narażona na możliwość prześladowania oraz innego rodzaju represje. Cudzoziemka przede wszystkim nie wykazała indywidualnego charakteru prześladowań lub obaw przed takimi prześladowaniami z powodu, o których mowa w art. 1A Konwencji. Z materiałów zgromadzonych w toku postępowania przed organami wynika, że w przypadku skarżącej brak jest podstaw do twierdzenia, że jest ona narażona na prześladowania w rozumieniu ustawy. Materiał dowodowy sprawy obejmuje odpowiedź Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia UdSC z [...] kwietnia 2016 r. [...] dotyczącą sytuacji osób narodowości [...] w [...]. Z raportu tego wynika, że [...] są w pewnym stopniu narażeni na dyskryminację ze względu na przynależność etniczną, czego główną przyczyną jest chęć poprawy sytuacji ekonomicznej i społecznej [...]. Zdecydowana większość rozpatrywanych obecnie spraw o podłożu dyskryminacyjnym dotyczy okresu eskalacji konfliktu pomiędzy [...], a [...] z 2010 r. Obecnie stosowanie przemocy względem [...] dotyczy pojedynczych przypadków i nie można stwierdzić, aby miały one charakter masowy. W opinii analityków, sytuacja mniejszości [...] (w tym sytuacja na rynku pracy, prowadzenie własnej działalności itp.) uległa pogorszeniu w porównaniu do sytuacji sprzed 2010 r. Niemniej jednak mniejszości etniczne, w tym mniejszość [...], mogą liczyć na pomoc (także prawną) działających na terytorium [...] organizacji pozarządowych. Z opracowania Wydziału Informacji o Krajach Pochodzenia UdSC z [...] września 2016 r. nr [...] dotyczącego ogólnej sytuacji społeczno-politycznej oraz bezpieczeństwa i przestrzegania praw człowieka w [...] wynika, że nie toczy się tam obecnie wewnętrzny konflikt o charakterze zbrojnym, mogący zagrażać osobom cywilnym. Incydenty na tle politycznym, społecznym, etnicznym, religijnym itp. nie mają charakteru zbrojnego i występują dość sporadycznie. Istnieje pewne ryzyko destabilizacji sytuacji politycznej, niemniej istotne znaczenie mają dotychczasowe osiągnięcia kirgiskiej demokracji.

Według Sądu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania pierwszoinstancyjnego oraz postępowania odwoławczego należy zgodzić się ze stanowiskiem Szefa Urzędu, który uznał za zasadne stwierdzenie organu I instancji, że wobec skarżącej nie zachodzą przesłanki, mogące uzasadniać udzielenie jej zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany na postawie art. 348 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Ponadto skarżąca nie legitymuje się wizami, czy innymi tytułami pobytowymi uwzględnionymi w art. 303 ust. 1 pkt 1-3 i 5-7 ustawy o cudzoziemcach. Ustalenia faktyczne wskazują także, że w sprawie nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 303 ust. 1 pkt 4, 8-13 ustawy o cudzoziemcach oraz nie udzielono zgody na pobyt ze względów humanitarnych lub zgody na pobyt tolerowany. Skarżąca nie prowadzi w Polsce podlegającego ochronie życia rodzinnego lub prywatnego. Treść zeznań cudzoziemki złożonych dniu [...] listopada 2015 r. jest zbieżna z informacjami podanymi we wniosku o udzielenie jej ochrony międzynarodowej oraz w trakcie przesłuchania przeprowadzonego w dniu [...] listopada 2014 r.

Organy administracji dysponowały zatem wystarczającym materiałem dowodowym do ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz wydania merytorycznego rozstrzygnięcia. Ponadto od dnia wydania decyzji przez organ I instancji nie zaszły istotne zmiany w sytuacji panującej na terytorium [...].

W niniejszej sprawie organy ustaliły, czy decyzja o zobowiązaniu skarżącej do powrotu może naruszać art. 2 do 7 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, tj. czy można stwierdzić istnienie zindywidualizowanego skonkretyzowanego zagrożenia naruszeniem określonych praw cudzoziemki. Osoba powołująca się na zagrożenie naruszenia jej praw chronionych Konwencją (art. 2 do 7) powinna wskazać fakty, które czynią jej obawy uzasadnionymi. Nie wystarczy zatem, co do zasady, powołanie się na ogólną sytuację w kraju pochodzenia. Zgodzić należy się z organem odwoławczym, który nie dał wiary obawom skarżącej przed powrotem do kraju pochodzenia, szczególnie, że sama cudzoziemka nigdy nie była poddana takim prześladowaniom. Ustalenia poczynione w toku postępowań wskazywały na to, że faktyczną motywacją do pozostania przez skarżącą w Polsce jest chęć przebywania z rodziną, kontynuowania nauki oraz polepszenie warunków bytowych. Prawidłowe jest zatem stanowisko organu II instancji, według którego nie można domagać się, aby udzielono skarżącej ochrony międzynarodowej jedynie ze względu na to, że warunki życia na [...] są trudniejsze niż w Polsce i w innych krajach Unii Europejskiej.

Indywidualna sytuacja skarżącej nie jest bowiem wyjątkowo trudna. Dążenie skarżącej do zapewnienia sobie lepszych niż w kraju pochodzenia warunków bytowych jest zrozumiałe, ale nie stanowi przesłanki uzasadniającej udzielenie zgody na pobyt ze względów humanitarnych. Trudna sytuacja ekonomiczna w kraju pochodzenia nie może uzasadniać postawienia organowi I i II instancji zarzutu naruszenia praw chronionych w Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Z akta sprawy wynika, że w [...] nie występuje stan powszechnego stosowania przemocy na całym terytorium bądź innych form poważnego naruszania praw człowieka wobec ludności cywilnej. Wskazać należy, że część rodziny skarżącej zamieszkuje na obszarze tego kraju. Pomimo, że przesłanki udzielenia ochrony międzynarodowej lub udzielenia ochrony uzupełniającej różnią się od przesłanek udzielenia zgody na pobyt z przyczyn humanitarnych, należy zwrócić uwagę, że w toku tych postępowań badane są analogiczne okoliczności faktyczne mające podstawowe znaczenie obu typach spraw, w tym zwłaszcza takie jak: sytuacja w kraju pochodzenia, deklarowane zagrożenia związane z powrotem do kraju pochodzenia oraz możliwość wewnętrznej migracji ludności.

Jeżeli strona deklaruje określone obawy przed powrotem do kraju pochodzenia, najpierw w toku postępowania w sprawie o udzielenie ochrony międzynarodowej, a następowanie powtarza taką argumentację w sprawie o zobowiązanie do powrotu organy właściwe w drugiej z ww. spraw powinny uwzględnić ustalenia faktyczne dokonane w toku wcześniejszego postępowania. Należy zgodzić się z organami administracji, które stwierdziły na podstawie całokształtu materiału dowodowego zebranego w toku postępowań o udzielenie cudzoziemce ochrony międzynarodowej, jak również na podstawie przesłuchania skarżącej (której zeznania nie wskazywały na realne ryzyko wystąpienia zagrożeń wymienionych w art. 348 ustawy), które oceniły, że skarżąca nie mogłaby być narażona na niebezpieczeństwo w kraju pochodzenia, a co za tym idzie, że nie zachodzą wobec niej okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt ze względów humanitarnych na podstawie art. 348 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach.

Analiza akt postępowania wykazała również, że przy ocenie materiału dowodowego niniejszej sprawy zastosowano ww. zasady, opierając się także na informacjach dotyczących sytuacji w kraju pochodzenia. Wskazać należy, że informacje o kraju pochodzenia na, które powołują się organy obu instancji są ściśle związane z prawną podstawą prawną decyzji wydanych w niniejszej sprawie i w sposób obiektywny odzwierciedlają istotne fakty z nimi związane. Informacje o kraju pochodzenia stanowią obiektywny element lub dowód co do faktów w postępowaniu o nadanie statusu uchodźcy (zob. G. Gyulai, Informacje o krajach pochodzenia w postępowaniu o nadanie statusu uchodźcy. Jakość informacji jako prawny wymóg w UE, przeł. A. Foryś, Budapest 2011, s. 11).

Pomimo konfliktu etnicznego, który miał miejsce 2010 r. na części terytorium [...], jego wewnętrzna sytuacja na jest obecnie stabilna i umożliwia powrót skarżącej do miejsca jej zamieszkania oraz nic nie wskazuje na to, że w przeszłości jak i obecnie prawo do życia skarżącej mogłoby być zagrożone. Brak jest dowodów na to, że w przypadku powrotu do kraju pochodzenia skarżąca może zostać pozbawiona wolności, wobec czego nie jest możliwe stwierdzenie naruszenia art. 5 Konwencji.

W ocenie Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy był kompletny i wystarczający do stwierdzenia, czy w sprawie zachodzą przesłanki do udzielenia skarżącej ochrony humanitarnej na podstawie art. 348 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie uzasadniał również przyjęcie oceny, że w niniejszej sprawie nie zachodziła żadna z okoliczności wymienionych w art. 348 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Skarżąca nie jest małżonką obywatela polskiego ani cudzoziemca posiadającego zezwolenie na pobyt stały lub zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego UE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Na terytorium RP przebywa jej najbliższa rodzina (ojciec, matka oraz rodzeństwo), lecz nie posiadają oni tytułu prawnego, uprawniającego ich do pobytu w Polsce w dłuższej perspektywie. W odniesieniu do ww. osób Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców odmówił nadania statusu uchodźcy, odmówił udzielenia ochrony uzupełniającej oraz zgody na pobyt tolerowany, którą to decyzję utrzymała w mocy Rada do Spraw Uchodźców. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia [...] grudnia 2015 r. odmówił wstrzymania wykonania ww. decyzji Rady do Spraw Uchodźców. Natomiast w wyroku z 5 maja 2016 r. Sygn. akt IV SA/Wa 3636/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Rady do Spraw Uchodźców w części dotyczącej pobytu tolerowanego i oddalił skargę w pozostałej części. Obecnie toczy się w ich sprawie kolejna procedura o udzielenie ochrony międzynarodowej, jak również postępowanie w sprawie zobowiązania do powrotu. Skarżąca jest osobą pełnoletnią. Nie można zatem uznać, aby poprzez zobowiązanie do powrotu skarżącej zostało naruszone prawo do poszanowania jej życia rodzinnego. Cudzoziemka może sama, jako osoba pełnoletnia, lub razem z członkami swojej rodziny opuścić terytorium RP i kontynuować prowadzenie życia rodzinnego w kraju pochodzenia. Poprzez zobowiązanie do powrotu skarżącej nie zostało naruszone prawo do poszanowania jej życia prywatnego.

Ponadto wskazać należy, że skarżąca przyjechała do Polski w 2013 r. i całość trwającego około 3 lat pobytu na jej terytorium RP, związana był wyłącznie z postępowaniami w sprawie udzielenia jej ochrony międzynarodowej. Również obecnie oczekuje na wydanie przez Naczelny Sąd Administracyjny orzeczenia w swojej sprawie. Skarżąca w tym okresie nie zdążyła nawiązać jeszcze silnych więzi z Polską, w tym więzi ekonomicznych. W toku postępowania zobowiązaniowego skarżąca zeznała, że nie utrzymuję kontaktu z Polakami. Decyzja o zobowiązaniu do powrotu nie narusza zatem jej prawa do poszanowania życia prywatnego. Według Sądu, nie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, p.p.s.a.

Mając na uwadze, że zaskarżona decyzja podjęta została z uwzględnieniem obowiązujących przepisów prawa, a przyczyny, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji znalazły jednoznaczny wyraz w jej uzasadnieniu, skarga nie mogła zostać uwzględniona, a Sąd orzekł na mocy art. 151 p.p.s.a. jak w sentencji.