Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1051/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-06-18 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odmówiono zawieszenia postępowania
Powołane przepisy: article: art. 125 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. G. o zawieszenie postępowania w sprawie ze skargi R. G. na decyzję Komendanta Policji z dnia [...] lutego 2008 r. [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego postanawia odmówić zawieszenia postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie.


UZASADNIENIE

W dniu [...] kwietnia 2008 r. skarżący R. G. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Komendanta Policji, skargę na decyzję tego organu z dnia [...] lutego 2008 r. [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego. W treści skargi skarżący zawarł wniosek o zawieszenie postępowania.

W uzasadnieniu wniosku reprezentujący skarżącego radca prawny J. C. podniósł, iż w dniu [...] marca 2008 r. G. wystąpiła do Trybunału Konstytucyjnego z wnioskiem o stwierdzenie niezgodności z Konstytucją art. 18 ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.

Do przedmiotowego wniosku o zawieszenie postępowania pełnomocnik skarżącego załączył poświadczoną za zgodność z oryginałem kopię skierowanego do Trybunału Konstytucyjnego wniosku G. z dnia [...] lutego 2008 r. (prezentata Trybunału Konstytucyjnego – [...] marca 2008 r.) w powyższym zakresie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – cytowana dalej jako "p.p.s.a.", sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.

W sprawie niniejszej, skarżący jako uzasadnienie swojego wniosku wskazał, że w dniu [...] marca 2008 r. został złożony do Trybunału Konstytucyjnego przez wnioskodawcę – G. - wniosek o stwierdzenie niezgodności z prawem przepisów: art. 18 ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, a także art. 8 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw. Na powyższą okoliczność przedłożył kserokopię wniosku z prezentatą kancelarii Trybunału Konstytucyjnego. Stwierdzić należy, iż dokument ten stanowi dowód, iż podmiot nie będący stroną toczącego się postępowania (G.), wystąpił do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności z prawem wyżej wskazanych norm prawnych.

Przechodząc do rozpoznania złożonego wniosku o zawieszenie postępowania, przede wszystkim trzeba mieć na uwadze treść art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., z którego wynika fakultatywność zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego. Nadto, w przepisach ogólnych p.p.s.a. została zawarta zasada koncentracji materiału procesowego – patrz: art. 7 p.p.s.a. (M. Romańska w: T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, str. 109). Zgodnie z art. 7 p.p.s.a. sąd administracyjny powinien podejmować czynności zmierzające do szybkiego załatwienia sprawy i dążyć do jej rozstrzygnięcia na pierwszym posiedzeniu. Wskazać też trzeba na prawo strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki – art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 Konwencji z dnia 4 listopada 1950 r. O ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (Dz. U. z 1993 r., Nr 61, poz. 284, ze zm.).

Z uwagi na powyższe unormowania, zmierzające do przeciwdziałania przewlekłości postępowania sądowego, dla rozpoznania niniejszej sprawy nie jest celowe ponowne oczekiwanie na ewentualny wyrok Trybunału Konstytucyjnego. Sądowi z urzędu bowiem wiadomo, że analogicznemu wnioskowi O. odmówiono nadania dalszego biegu (postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia [...] marca 2008 r., sygn. akt [...]), z uwagi na fakt braku legitymacji podmiotu do złożenia niniejszego wniosku.

Sąd podziela stanowisko Sądu Najwyższego, który wskazuje, że ze względów celowościowych nieuzasadnione jest zawieszenie postępowania do czasu wydania orzeczenia w innym postępowaniu, gdy można samodzielnie dokonać ustaleń potrzebnych do rozstrzygnięcia (patrz – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, red. Jan Paweł Tarno, Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2006 r. - uwagi do art. 125 p.p.s.a.; nadto – uchwała Sądu Najwyższego z 17 maja 1985 r., III CZP 69/84 – OSNCP 1986, nr 3, poz. 24). Sąd będzie mógł również, w razie powzięcia w składzie rozpoznającym daną sprawę wątpliwości co do konstytucyjności danego przepisu przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu – w trybie art. 193 Konstytucji RP i art. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643 ze zm.) – pytanie prawne co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na to pytanie zależeć będzie rozstrzygnięcie sprawy.

Wobec powyższego, Sąd uznał, że nie jest celowe zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie i na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.