Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1476/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-05-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję organu administracji
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 3 pkt 4
journal: Dz.U. 2002 nr 9 poz 84
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Tomasz Zborzyński, Sędzia NSA Stanisław Bogucki, Sędzia del. WSA Tomasz Adamczyk (sprawozdawca), Protokolant Joanna Bańbura, po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2014 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej W. [...] sp. z o. o. z siedzibą w W. (następca prawny M. [...] S.A. z siedzibą w W.) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 15 lutego 2012 r. sygn. akt I SA/Lu 55/12 w sprawie ze skargi M. [...] S.A. z siedzibą w W.) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 9 listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2004 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) uchyla w całości decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 9 listopada 2011 r. nr [...], 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie na rzecz W. [...] sp. z o. o. z siedzibą w W. kwotę 8733 (słownie: osiem tysięcy siedemset trzydzieści trzy) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 15 lutego 2012 r. sygn. akt I SA/Lu 55/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę M.S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 9 listopada 2011 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2004 r.

Przedstawiając w uzasadnieniu powyższego wyroku stan sprawy Sąd pierwszej instancji podał, iż w roku 2004 spółka była wieczystym użytkownikiem nieruchomości gruntowej położonej w L. przy Al. W. (działka nr [...] o powierzchni 1.365,00 m2 oznaczonej symbolem dr - droga) i ul. C. [...], ul. G., Al. W. (działka nr [...] o powierzchni 59.463,00 m2, oznaczonej symbolem Bi - inne tereny zabudowane) i taką powierzchnię wykazywała do opodatkowania - jako grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w pierwotnej deklaracji na podatek od nieruchomości na 2004 r. z dnia 19.01.2004 r., a także w kolejnych deklaracjach korygujących z dnia 28.01.2004 r., 07.10.2004 r. i 07.07.2008 r.

W dniu 30.12.2009 r. Spółka złożyła wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości na 2004 r. wraz z kolejną korektą deklaracji, gdzie wskazano do opodatkowania powierzchnię gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej 34.158,92 m2 z uwagi na wyłączenie z opodatkowania pasów drogowych dróg wewnętrznych (o pow. 26.669,08 m2). Wykazano również budowle o wartości 8.826.408,70 zł, pomniejszając wartość wykazaną w korekcie z dnia 07.07.2008 r. (12.166.327,44 zł) o wartość budowli dróg wewnętrznych, wartość oświetlenia dróg wewnętrznych, a także wartość konstrukcji masztu reklamowego z napisem "M." jako nietrwale związanego z gruntem. Według tej korekty należny podatek powinien wynieść 510.068 zł .

W ocenie Spółki, na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 12.01.1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. 2002, Nr 9, poz. 84 ze zm.), dalej: u.p.o.l. - w brzmieniu z 2004 r.) w 2004 r. nie podlegały opodatkowaniu pasy drogowe wraz z drogami oraz obiektami budowlanymi związanymi z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, co oznacza, że wyłączenie z opodatkowania podatkiem od nieruchomości dotyczy nie tylko dróg położonych na gruntach sklasyfikowanych jako drogi w ewidencji gruntów i budynków.

Prezydent Miasta L. decyzją z dnia 1 września 2010 r. określił Spółce podatek od nieruchomości na 2004 r. w kwocie 588.169,00 zł.

Organ pierwszej instancji przyjął do opodatkowania grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 59.463,00 m2, budynki lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni użytkowej 1.213,60 m2, budynki lub ich części związane z prowadzeniem działalności handlowej na powierzchni powyżej 1.800,00 m2 (od jednego budynku) o powierzchni użytkowej 16.787,00 m2 oraz budowle o wartości 12.051.628 zł .

W ocenie Prezydenta Miasta L., wyłączeniu z opodatkowania w stanie prawnym na 2004 r. podlegały tylko drogi wewnętrzne położone na gruntach sklasyfikowanych w ewidencji gruntów i budynków jako droga, oznaczone symbolem "dr". Dlatego za zasadne uznał wyłączenie z opodatkowania tylko działki nr 7/11 o powierzchni 1.365 m2 oraz proporcjonalnie wartość budowli drogi związanej z przedmiotową działką (103.150,72 zł) i wartości oświetlenia dotyczącego tej działki (11.548,75 zł). Organ pierwszej instancji nie podzielił stanowiska Spółki o wyłączeniu z opodatkowania wartości konstrukcji masztu reklamowego z napisem "[...]" jako nietrwale związanego z gruntem.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie, uchyliło decyzję Prezydenta Miasta L. określającą Spółce zobowiązanie w podatku od nieruchomości na 2004 r. na kwotę 588.169 zł i określiło zobowiązanie w tym podatku w kwocie 587.260 zł, podzielając jednak pogląd, że jeżeli działka nr 43 nie została sklasyfikowana w ewidencji symbolem "dr", nie może być mowy aby zlokalizowane były na niej drogi wewnętrzne, podlegające wyłączeniu od opodatkowania.

Organ odwoławczy podniósł, że istotne jest dla celów uzyskania wyłączenia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości łączne wystąpienie gruntu (pasa drogowego) sklasyfikowanego w ewidencji jako użytek gruntowy o nazwie "droga" i położenie na tym gruncie budowli drogi w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w związku z art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) dalej: u.p.b. Pas drogowy, jako wydzielony liniami granicznymi grunt sklasyfikowany jest w ewidencji, natomiast fakt istnienia drogi, jako budowli, może być potwierdzony oględzinami i dokumentami ewidencji środków trwałych.

Kolegium wskazało nadto ,że na konieczność uwzględnienia przy wymiarze podatku danych z ewidencji gruntów i budynków ustawodawca wskazał wprost w art. 7a ust. 1 i ust. 2 u.p.o.l. nakazując uwzględnienie w ewidencji podatkowej nieruchomości , prowadzonej dla potrzeb wymiaru i poboru podatku od nieruchomości , danych z ewidencji gruntów i budynków , a treść art. 2 ust.2 u.p.o.l. nie potwierdza tez odwołania , iż tam gdzie ustawodawca chciał odwołać się do danych z ewidencji gruntów i budynków , czyni to wyraźnie.

Kolegium wskazało, że nie podziela ustaleń organu pierwszej instancji w zakresie braku podstaw do wyłączenia z opodatkowania naziemnej konstrukcji masztu z napisem "[..]" (pylon reklamowy) o wartości 72.127,68 zł jako nietrwale związanego z gruntem.

Podkreślając, że Spółka we wniosku o stwierdzenie nadpłaty wskazała, że część budowlana masztu, czyli fundament jest budowlą i podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, natomiast naziemna konstrukcja, która jest przytwierdzona do betonowego fundamentu za pomocą śrub, powinna być wyłączona z opodatkowania. Kolegium zanegowało postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organ I instancji wskutek braku powiadomienia Spółki o czynnościach oględzin i brak protokołu z tej czynności, a w konsekwencji tego wyłączyło z podstawy opodatkowania budowli - kwotę 72.127,68 zł (naziemna konstrukcja masztu).

Kolegium podzieliło ustalenia organu pierwszej instancji, że wyłączeniu z opodatkowania, na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l., podlegał grunt (pas drogowy) - działka nr 7/11 określona w ewidencji gruntów i budynków jako droga symbolem "dr". Określając wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości na 2004 rok, Kolegium za podstawę opodatkowania gruntów przyjęło dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, zgodnie, z którymi powierzchnia działki nr 43 podlegającej opodatkowaniu w 2004 roku wynosi 59.463,00 m2. Z uwagi natomiast na brak w ewidencji gruntów i budynków powierzchni użytkowej niektórych budynków oraz uwzględniając wyjaśnienia Spółki odnośnie powierzchni użytkowej, organ odwoławczy przyjął do opodatkowania powierzchnię użytkową budynków deklarowaną przez Spółkę w korekcie deklaracji z dnia 30.12.2009 r.

Określając podstawę opodatkowania budowli Kolegium przyjęło wartość budowli podaną w korekcie deklaracji złożonej w dniu 07.07.2008 r. w kwocie 12.166.327,44 zł (w której została ujęta wartość fundamentu i konstrukcji naziemnej masztu z napisem "[...]") pomniejszoną o wartość budowli usytuowanych na działce 7/11 (167.310,90 zł) i wartość masztu reklamowego (72.127,68 zł).

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie spółka wniosła o uchylenie wydanych w sprawie decyzji i zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego , które miało wpływ na wynik sprawy. Według pełnomocnika spółki naruszenia art. 2 ust. 3 okt 4 u.p.o.l. należy upatrywać w uznaniu przez organy ,że w 2004 r. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegały pasy drogowe , drogi wewnętrzne oraz obiekty związane z prowadzeniem , zabezpieczeniem i obsługa ruchu , zlokalizowane na gruntach spółki z tego powodu , że nie są oznaczone w ewidencji gruntów i budynków symbolem "dr".

Nie uznając słuszności skargi sąd pierwszej instancji po przypomnieniu treści art. 2 ust 3 pkt 4 u.p.o.l. stwierdził ,że ustawa ta nie zawiera definicji pojęć , którymi posługuje się cytowany przepis , t.j. "pas drogowy" oraz " droga". Tym samym zasadnym jest odwołanie się do znaczenia tych pojęć nadawanych im w ustawie o drogach publicznych . O zasadności tego stanowiska , zdaniem sądu , zaświadcza to ,że ustawą z dnia 14 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw ( Dz.U. nr 200, poz. 1953) cytowany przepis u.p.o.l. otrzymał właśnie takie brzmienie , i która również nadała nową treść art. 4 ustawy o drogach publicznych definiując pas drogowy i drogę a nadto , że ustawa o drogach publicznych jest podstawowym aktem regulującym kwestie związane z drogami i zarządzaniem nimi, co czyni uprawnionym przyjęcie, iż użyte pojęcia w art. 2 ust 3 pkt 4 u.p.o.l. powinny być odczytywane w znaczeniu jakie nadaje im ustawa o drogach publicznych.

W dalszej kolejności uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Sąd pierwszej instancji wskazał, że droga jest budowlą, zaś pas drogowy stanowi grunt, na którym ta budowla jest zlokalizowana. Budowlą są również drogi wewnętrzne, bowiem i one zostały zdefiniowane w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115 ze zm.), dalej: u.d.p. Zgodnie z art. 8 ust. 1 tej ustawy, drogi niezaliczone do żadnej kategorii dróg publicznych, w szczególności drogi w osiedlach mieszkaniowych, dojazdowe do gruntów rolnych i leśnych, dojazdowe do obiektów użytkowanych przez przedsiębiorców, place przed dworcami kolejowymi, autobusowymi i portami oraz pętle autobusowe, są drogami wewnętrznymi. Art. 8 ust. 1 u.d.p. należy - zgodnie z dyrektywami wykładni systemowej wewnętrznej - odczytywać łącznie z art. 4 pkt 2 u.d.p.

Powyższe oznacza również, że wyłączeniu spod opodatkowania na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. podlegać będzie wydzielony liniami granicznymi grunt, na którym zlokalizowana jest droga oraz budowla drogi, posadowiona na tym gruncie wraz z funkcjonalnie związanymi z nią obiektami. Dla wykazania, iż konkretny grunt jest pasem drogowym, konieczne jest odwołanie się do zapisów w ewidencji gruntów i budynków, taki bowiem wymóg ustawodawca wprowadził w art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne ( t.j. Dz.U. z 2010 r. , nr 193,poz.1287 ze zm., dalej: "p.g.k.") stanowiąc, iż podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

W ocenie Sądu, mając na względzie zasady techniki prawodawczej zbędne było powtórzenie w ustawie podatkowej treści art. 21 p.g.k. poprzez wyraźne wskazanie w art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l., iż decydujące znaczenie dla ustalenia stanu faktycznego mają dane z ewidencji gruntów i budynków. Z treści art. 2 ust. 2 u.p.o.l. wynika bowiem w sposób jednoznaczny, że dane z ewidencji mają znaczenie decydujące dla ustalenia podstawy opodatkowania, gdyż inaczej zbędne byłoby zastrzeżenie, że opodatkowaniu tym podatkiem nie podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.

Jeśli zatem, podstawą wymiaru podatków są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków, a z ewidencji tej nie wynika, aby sporna działka nr 43 stanowiła grunty pasów drogowych dróg wewnętrznych w rozumieniu u.p.o.l., to brak jest podstaw do przyjęcia, iż działka ta i umieszczone na niej budowle stanowiły, odpowiednio, pasy drogowe i zlokalizowane na nich drogi, objęte zwolnieniem od opodatkowania na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. Nie jest bowiem drogą wewnętrzną sieć budowli, służących wewnętrznej komunikacji w obrębie terenu zajmowanego przez przedsiębiorcę (na terenie jego zakładu). Tym samym i grunt, na którym budowla taka jest posadowiona nie może być uznany za pas drogowy.

Sąd I instancji wskazał ,że organem właściwym do prowadzenia ewidencji gruntów i budynków jest starosta, zaś zmiana danych objętych ewidencją może być dokonana tylko przez ten organ. Skarżąca Spółka nie kwestionowała z kolei ustalenia, że nie wnioskowała o dokonanie zmian w ewidencji gruntów i budynków w zakresie klasyfikacji spornej działki nr 43 na użytek gruntowy "droga" – dr. Tym samym zasadne jest stanowisko Kolegium, że w kontekście art. 21 ust. 1 p.g.k., podatnicy i organy zobligowane są do przyjęcia zapisów ewidencji gruntów i budynków, będącej dokumentem urzędowym, o którym mowa w art. 194 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), dalej: Ordynacja podatkowa.

Konkludując, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że wbrew zarzutom skargi, nie jest istotne rzeczywiste przeznaczenie gruntu, lecz jego sklasyfikowanie i stosowne oznaczenie w ewidencji gruntów i budynków i z tego też powodu nie mają znaczenia zawarte w skardze rozważania na temat charakteru dróg należących do Spółki. Bez względu na ich specyfikę, nie mają one wymaganego oznaczenia symbolem "dr", a tylko to, jak już wyjaśniono wyżej, decyduje o możliwości skorzystania z wyłączenia od opodatkowania. Wobec powyższego, opinia biegłego rzeczoznawcy sporządzona na zlecenie strony skarżącej nie mogła wywołać żadnych skutków procesowych, a w szczególności doprowadzić do uznania, że wszystkie drogi wewnętrzne zlokalizowane na gruntach Spółki powinny zostać wyłączone z opodatkowania podatkiem od nieruchomości.

W skardze kasacyjnej W.Poland Sp. z o.o., jako następca prawny M.Cash S.A. zaskarżyła powyższy wyrok w całości zarzucając:

1. na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. - naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

• art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2004 r. do 31 grudnia 2006 r. w związku z art. 21 Prawo geodezyjne i kartograficzne , § 68 ust. 3 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (dalej: "Rozporządzenie w sprawie ewidencji"), pkt 7 lit a) części 3 załącznika nr 6 do Rozporządzenia w sprawie ewidencji poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż zwolnienie określone w art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. ma zastosowanie jedynie w sytuacji, gdy grunty, na których położone są budowle dróg oraz obiekty związane z zabezpieczeniem i obsługą ruchu są sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków pod symbolem "dr".

2. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a.- naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

• art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 122, 187 § 1, 191 oraz 194 §3 Ordynacji podatkowej poprzez utrzymanie w mocy decyzji SKO, wydanej z rażącym naruszeniem zasady prawdy obiektywnej, wynikającym z oparcia rozstrzygnięcia wyłącznie na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków, mimo dysponowania materiałem dowodowym wskazującym na fakt, iż ewidencja gruntów i budynków nie odzwierciedlała rzeczywistego występowania dróg w rozumieniu ustawy o drogach publicznych na terenie nieruchomości Spółki.

W związku z tak postawionym zarzutem wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną SKO nie podzieliło stanowiska i argumentacji Spółki podważających znaczenie zapisów ewidencji gruntów i budynków dla wyłączenia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości określonego w art. 2 ust 3 pkt 4 u.p.o.l., opowiadając się za odmienną linią orzeczniczą sądów administracyjnych i poglądach prawnych tam wyrażanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna oparta została na usprawiedliwionych podstawach, dlatego podlega uwzględnieniu na podstawie art. 188 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – określanej w skrócie "p.p.s.a.).

Istotą sporu w sprawie jest zagadnienie wyłączenia spod opodatkowania podatkiem od nieruchomości dróg wewnętrznych w stanie prawnym obowiązującym w 2004 r., a w szczególności znaczenia dla tego wyłączenia oznaczenia gruntów w ewidencji gruntów i budynków.

Należy zauważyć, że opodatkowanie dróg wewnętrznych w stanie prawnym obowiązującym od dnia 9 grudnia 2003 r. do dnia 31 grudnia 2006 r. wywoływało wątpliwości interpretacyjne, tak co do wiążącego charakteru zapisów ewidencji gruntów i budynku, jak i co do charakteru dróg wewnętrznych objętych zwolnieniem. Zostały one wyjaśnione w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2013 r. o sygn. akt II FPS 2/13 (publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z powołaną uchwałą zasada związania danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków uregulowana w art. 21 ust. 1 prawa geodezyjnego i kartograficznego nie miała decydującego znaczenia dla wyłączenia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości, na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l., budowli dróg oraz obiektów budowlanych związanych z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, o którym mowa w wymienionym przepisie, w przypadku braku w tej ewidencji odpowiedniego oznaczenia symbolem "dr". Uchwała ta ma ogólną moc wiążącą (art.269 § 1 p.p.s.a.) i w związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpatrującym niniejszą skargę kasacyjną winien ją uwzględnić przy rozpoznaniu skargi kasacyjnej. Ponadto w pełni podziela wyrażone w niej zapatrywania oraz wspierającą ją argumentację i nie znajduje podstaw do ponownego przedstawienia tej kwestii poszerzonemu składowi Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W uzasadnieniu uchwały dokonano wykładni językowej art.2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. i uznano, że ustawodawca wyłączył spod opodatkowania podatkiem od nieruchomości trzy kategorie obiektów: pasy drogowe, drogi i obiekty budowlane związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu. Tym samym uznał, że pojęcia "droga" i "pas drogowy" oznaczają różne przedmioty opodatkowania. Nie zdefiniował przy tym tych pojęć dla celów ustawy podatkowej, co czyni koniecznym odwołanie się w ramach wykładni systemowej zewnętrznej do definicji tych pojęć zawartych w ustawie o drogach publicznych. Również definicje drogi i pasa drogowego zawarte w tej ostatniej ustawie potwierdzają tezę, że droga i pas drogowy to nie są pojęcia tożsame. Zgodnie z art. 4 ust.1 tej u.d.p. droga jest budowlą, natomiast pas drogowy to wyłącznie grunt, na którym zlokalizowana jest droga wraz z urządzeniami funkcjonalnie z nią związanymi.

Wyjaśniając treść art.21 p.g.k. Sąd w uchwale stwierdził, że niewątpliwie funkcje budynków i gruntów, ujawnione w ewidencji gruntów o budynków mają znaczenie dla określenia podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Dalej jednakże wywiódł, że reguła ta (związania danymi z ewidencji) dla ustalenia istnienia obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości ma zastosowanie wówczas, gdy ewidencja gruntów i budynków sklasyfikuje określone kategorie wymienione w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych. Nie może ona natomiast mieć zastosowania w przypadku, gdy określonymi symbolami, używanymi w ewidencji, nie można oznaczyć gruntów i obiektów, wskazanych w ustawie podatkowej. Tymczasem w art. 2 ust.3 pkt 4 u.p.o.l. wyraźnie wyodrębniono dwie różne kategorie przedmiotów wyłączonych z opodatkowania w postaci pasa drogowego i drogi, a oznaczenia przyjęte w ewidencji gruntów i budynków nie przewidują symbolu właściwego dla gruntów stanowiących pasy drogowe, nie obejmują też swym zakresem budowli.

Z powołanych wyżej względów za zasadny należy uznać zarzut kasacyjny dotyczący błędnej wykładni, a w konsekwencji niewłaściwego zastosowania art.2 ust.3 pkt 4 u.p.o.l. w zw. z art.21 p.g.k. , tym samym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy ze względu na naruszenie prawa materialnego . Uzasadnia to uwzględnienie skargi kasacyjnej na podstawie art. 188 p.p.s.a., uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi przez uchylenie zaskarżonej nią decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i art. 203 pkt 1 p.p.s.a. Orzekając o wynagrodzeniu pełnomocnika sąd miał na uwadze § 3 ust. 1 pkt 1 lit f oraz ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu ( Dz.U. nr 31 , poz. 153).

Rozstrzygając sprawę ponownie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie na podstawie art. 153 w związku z art. 193 p.p.s.a. uwzględni ocenę prawną dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Konieczne będzie przy tym rozważenie, czy zebrany w postępowaniu materiał dowodowy będzie wystarczający dla oceny, czy istotnie na spornych gruntach znajdowały się budowle dróg wewnętrznych w rozumieniu ustawy podatkowej i przy uwzględnieniu wykładni pojęcia dróg wewnętrznych, dokonanej w powołanej uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2013r., II FSK 2/13.