Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 320/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2013-07-11 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Woźniak po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. N. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 20 grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Reprezentowany przez doradcę podatkowego M. N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 20 grudnia 2012 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 27 lipca 2012 r., którą określono podatnikowi zobowiązanie w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego marki Mercedes – Benz ML 280 CDI nr nadwozia [...], w wysokości 19.318,00 zł.

W złożonej skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyjaśniając, że kwota określonego zobowiązania stanowi znaczną sumę, a jego wykonanie bardzo utrudni podatnikowi ponowne podjęcie w przyszłości działalności gospodarczej.

Następnie naświetlono sytuację rodzinną skarżącego. Podano, że podatnik utrzymuje siebie i najbliższych członków rodziny, w tym dwóch niepełnoletnich synów, ze zgromadzonych oszczędności, które powoli wyczerpują się. Wykonanie decyzji doprowadzi do ich całkowitego zużytkowania, co odbije się negatywnie nie tylko na sferze zawodowej skarżącego, ale i rozwoju jego dzieci.

Okoliczności te stanowią zatem trudne do odwrócenia skutki wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, tekst jedn., zwanej dalej

w skrócie: "P.p.s.a.") Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie

o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...).

Podkreślić należy, że przepis art. 61 P.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego

z dnia 20 grudnia 2004 roku, GZ 138/2004).

Sąd w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, który

w postanowieniu z dnia 7 kwietnia 2005 roku wydanym w sprawie sygn. akt II OZ 201/2005 wskazał, iż wnioskujący musi dokładnie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności.

Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatyw-nych skutków zależy orzeczenie Sądu, które także musi dokładnie wskazywać przyczyny wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu.

W ocenie Sądu strona skarżąca nie wykazała natomiast, że istotnie zaistniały okoliczności świadczące o dopuszczalności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wnioskodawca ograniczył się bowiem wyłącznie do złożenia wniosku

o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, bez przytaczania konkretnych okoliczności uzasadniających celowość wydania takiego rozstrzygnięcia przez Sąd.

Za takie nie mogą być bowiem uznane ogólnikowe, lakoniczne stwierdzenia związane

z utrudnieniami w prowadzeniu, ewentualnie wznowieniu działalności gospodarczej, czy zaburzeniach w rozwoju dzieci. Wiadomym jest, że zarówno prowadzenie działalności gospodarczej, jak i partycypacja w utrzymywaniu małoletnich dzieci generują koszty. Jednakże, w złożonym wniosku skarżący nie przybliżył Sądowi stanu posiadania,

jak i wysokości ponoszonych wydatków, przez co nie jest tak na prawdę możliwe ustalenie rzeczywistych możliwości finansowych skarżącego.

Do oceny zasadności wniosku konieczne jest dysponowanie aktualnymi danymi

o stanie majątkowym wnioskodawcy. Zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku wnioskodawcy, prowadząc

do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jego sytuacji majątkowej, rodzinnej, wysokości uzyskiwanych dochodów, posiadanych oszczędnościach,

czy ponoszonych wydatkach.

Sąd stwierdził jednocześnie, że brak jest w aktach sprawy danych wskazujących na pełną, aktualną sytuację majątkową podatnika, co tym samym uniemożliwiło Sądowi ustalenie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia wniosku z urzędu (zgodnie z tezą orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2005 roku, wydanego w sprawie II OZ 155/2005).

Wstrzymania wykonania decyzji nie uzasadniają ponadto przedstawione

w związku ze złożonym przez skarżącego wnioskiem o przyznanie prawa pomocy informacje. Nie bez znaczenia jest również to, że na ich podstawie referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku odmówił stronie przyznania prawa pomocy wskazując, że swoją postawą skarżący uniemożliwił weryfikację złożonego oświadczenia w przedmiocie wysokości osiąganych miesięcznie dochodów,

jak i posiadanych zasobów pieniężnych. Sąd podziela tę opinię.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku,

na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.