Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 183/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2018-08-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 35 ust.2, art. 3 usta. 1 pkt 14b
journal: Dz.U. 2017 poz 562
law: Ustawa z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz  Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Adamiec, Sędziowie Sędzia WSA Maria Grabowska, Sędzia WSA Danuta Kuchta (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Michał Gajda, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi M. B. na informację Zarządu Województwa Ś. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zarząd Województwa Świętokrzyskiego w piśmie z [...] 2018 r.

nr [...] skierował do M. B. (Zakład remontowo-budowlany, usługi kominiarskie i gazownicze inż. M. B. PUH B.

w O. Ś.) informację o odmowie przyznania pomocy. Wskazał, że M. B. ubiegał się o przyznanie pomocy we wniosku, złożonym

w ramach poddziałania 19.2 "Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020. Odmowę przyznania pomocy uzasadniono niespełnieniem warunku określonego w § 7 ust. 1 pkt 1 rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 24 września 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków

i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach poddziałania "Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020. Stosownie do powołanej regulacji pomoc na operację jest przyznawana, jeżeli podmiot ubiegający się o jej przyznanie, w okresie 3 lat poprzedzających dzień złożenia wniosku o przyznanie pomocy wykonywał łącznie, co najmniej przez 365 dni działalność gospodarczą, do której stosuje się przepisy ustawy z 2 lipca 2004 r.

o swobodzie działalności gospodarczej oraz nadal wykonuje tę działalność.

Wnioskodawca 27 grudnia 2017 r. złożył wniosek o przyznanie pomocy do Lokalnej Grupy Działania "Krzemienny Krąg" na realizację operacji w zakresie rozwijania działalności gospodarczej. Na podstawie danych z bazy Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, Zarząd ustalił, że wnioskodawca zawiesił wykonywanie działalności gospodarczej 1 lutego 2018 r. oraz posiada status indywidualnej działalności gospodarczej określony jako "zawieszony". Zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej skutkuje utratą ciągłości prowadzenia działalności gospodarczej, a tym samym nie zostaje spełniony warunek określony

w zapisie "nadal wykonuje tę działalność".

Na powyższą informację M. B. złożył odwołanie do Zarządu, które zakwalifikowano jako skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Kielcach. W uzasadnieniu podniósł, że jedyną przyczyną zawieszenia przez niego działalności gospodarczej były problemy zdrowotne, które opisał. Poinformował, że

1 maja 2018 r. wznowił działalność gospodarczą. Wskazał, że dla prawidłowej działalności Zakładu, z chwilą przywrócenia pomocy finansowej, przyjmie do pracy syna. Podniósł, że posiada zawarte umowy na czas nieokreślony z ośmioma szkołami i siedmioma przychodniami lekarskimi na przeprowadzanie okresowych-technicznych badań instalacji gazowych oraz ciągów kanałów spalinowych. Badania te są przeprowadzane do 31 maja i 30 listopada. W ocenie strony z podanych danych wynika, że Zakład musi prowadzić działalność gospodarczą nadal. Skarżący wskazał ponadto, że jego firma prowadzi również działalność w zakresie wykonywania kosiarek i rębarek na indywidualne zamówienia, barier drogowych dla firm drogowych oraz ponosi duże nakłady finansowe własne na zakup maszyn

i niezbędnego sprzętu do produkcji.

W związku z powyższym skarżący wniósł o przyznanie pomocy finansowej.

W odpowiedzi na skargę Zarząd podtrzymał stanowisko zawarte w piśmie

z 24 kwietnia 2018 r. i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (jt. Dz.U.2016.1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem. Na podstawie

art. 3 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj Dz.U. 2018. poz.1302.), określanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Takimi przepisami szczególnymi jest ustawa wdrożeniowa, do odpowiedniego stosowania przepisów której w zakresie wnoszenia protestu

i postępowania wszczętego na skutek jego wniesienia odsyłają przepisy ustawy z

20 lutego 2015 r. o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności (art. 22 ust. 8 ustawy) oraz przepisy ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach PROW na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2017 r. poz. 562) - art. 35 ust. 2 przewidujący prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na zasadach i w trybie określonym dla aktów lub czynności o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy p.p.s.a. w przypadku, gdy nie są spełnione warunki przyznania pomocy w ramach działań i poddziałań, o których mowa w

art. 3 ust.1, pkt 1, 3 lit.b, pkt 4, 5, 6 lit.d, pkt 7, 13 i 14. W rozpoznawanej sprawie nabór wniosków dotyczył wsparcia, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 14 lit. b ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach PROW na lata 2014-2020 – wsparcia na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność.

Bezspornym w sprawie jest, że skarżący ubiegał się o przyznanie pomocy

w ramach poddziałania 19.2 "Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020. Stosownie do art. 24 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności (dalej jako: ,,ustawy z 20 lutego 2015 r."), podmiotem właściwym do udzielenia wsparcia jest zarząd województwa. Warunki udzielania i odmowy wsparcia na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność, określone zostały w art. 17 tej ustawy. Stosownie zatem do art. 17 ust. 2 pkt 1 lit b wsparcie, o którym mowa w art. 35 ust. 1 lit b rozporządzenia nr 1303/2013, nie przysługuje, jeżeli podczas dokonywania wyboru operacji nie zastosowano określonych w LSR kryteriów wyboru operacji. Wówczas to zarząd województwa informuje podmiot ubiegający się o wsparcie o odmowie udzielenia tego wsparcia, zgodnie z przepisem art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. Szczegółowe warunki przyznawania pomocy na poszczególne działania zostały określone w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 24 września 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach poddziałania "Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020. Stosownie do § 2 ust. 2 pkt 2 lit c rozporządzenia: pomoc jest przyznawana na rozwijanie działalności gospodarczej. Warunek konieczny do spełnienia by pomoc na wsparcie w zakresie określonym w § 2 ust. 2 pkt 2 lit c rozporządzenia była przyznana, został wyartykułowany w § 7 ust. 1 pkt 1 i tak: podmiot ubiegający się o jej przyznanie, w okresie 3 lat poprzedzających dzień złożenia wniosku o przyznanie pomocy wykonywał łącznie co najmniej przez 365 dni działalność gospodarczą, do której stosuje się przepisy ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, oraz nadal wykonuje tę działalność. (Podkreślenie Sądu).

Odmowę przyznania pomocy Zarząd Województwa uzasadnił niespełnieniem warunku określonego w § 7 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. Odwołując się do informacji zawartych w bazie Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, Zarząd ustalił, że wnioskodawca zawiesił wykonywanie działalności gospodarczej

1 lutego 2018 r., a zatem prawidłowo przyjął, iż posiada on status indywidualnej działalności gospodarczej określony jako "zawieszony". Przy czym bez znaczenia dla stwierdzenia powyższej okoliczności były przyczyny dla których została zawieszona ta działalność, a którym skarżący w skardze poświęca wiele uwagi.

Ponad wszelką wątpliwość skarżący posiadał status zawieszonej działalności gospodarczej, który to fakt sam przyznaje w skardze. W odpowiedzi na skargę odwołując się do informacji zawartych w CEiDG, organ wskazuje 4 maja 2018 r. jako końcową datę zawieszenia działalności gospodarczej. Zatem 25 kwietnia 2018 r. tj. w dniu wydania zaskarżonej informacji skarżący nie wykonywał nadal tej działalności ponieważ była ona zawieszona. Kwestie związane z zawieszeniem wykonywania działalności gospodarczej unormowane zostały w art. 14a ustawy z dnia 2 lipca

2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, do której wprost odsyła przepis

§ 7 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. Dla prawidłowej oceny legalności zaskarżonej informacji, istotne znaczenie ma treść art. 14a ust. 3 tej ustawy, stanowiący, że:

,,W okresie zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej przedsiębiorca nie może wykonywać działalności gospodarczej i osiągać bieżących przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej." Zatem jakakolwiek aktywność zawodowa skarżącego w tym okresie, jeżeli faktycznie miała miejsce, nie może być uznawana jako wykonywanie nadal działalności gospodarczej. Zgodnie bowiem z wnioskiem skarżącego od 1 lutego 2018 r. do 4 maja 2018 r. obiektywnie, był on w stanie zawieszonej działalności gospodarczej. Zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej skutkuje utratą ciągłości wykonywania działalności gospodarczej, a tym samym nie zostaje spełniony warunek określony w zapisie § 7 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia: "nadal wykonuje tę działalność". W okresie zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej przedsiębiorcza ma jedynie prawo do podejmowania czynności, o których mowa w art. 14a ust. 4 ww. ustawy, a mianowicie:

1) ma prawo wykonywać wszelkie czynności niezbędne do zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów;

2) ma prawo przyjmować należności lub obowiązek regulować zobowiązania, powstałe przed datą zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej;

3) ma prawo zbywać własne środki trwałe i wyposażenie;

4) ma prawo albo obowiązek uczestniczyć w postępowaniach sądowych, postępowaniach podatkowych i administracyjnych związanych z działalnością gospodarczą wykonywaną przed zawieszeniem wykonywania działalności gospodarczej;

5 )wykonuje wszelkie obowiązki nakazane przepisami prawa;

6)ma prawo osiągać przychody finansowe, także z działalności prowadzonej przed zawieszeniem wykonywania działalności gospodarczej;

7) może zostać poddany kontroli na zasadach przewidzianych dla przedsiębiorców wykonujących działalność gospodarczą.

Podsumowując, jako prawidłowe należy uznać stanowisko, że skarżący posiadając status zawieszonej działalności gospodarczej nie spełnił warunku przyznania przedmiotowego wsparcia, o którym mowa w § 7 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. W dacie weryfikowania wniosku 25 kwietnia 2018 r. nie zostały bowiem spełnione warunki przyznania pomocy, co zgodnie z art. 35 ust 1 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach PROW na lata 2014-2020 oraz art. 23 ust. 3 ustawy o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności - musiało skutkować podjęciem przez Zarząd Województwa Świętokrzyskiego czynności w postaci pisemnego poinformowania skarżącego o odmowie udzielenia wnioskowanej pomocy.

Z powyższych względów Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.