Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 562/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-06-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 127 § 2 kpa i art. 17 pkt. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Protokolant st. sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi W. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów oddala skargę


UZASADNIENIE

VI SA/Wa 562/17

Uzasadnienie

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] działając na podstawie art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. nr 79, poz. 856, z późn. zm.) w zw. z art. 127 § 2 kpa i art. 17 pkt. 1 kpa utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2016 r. cofającą diagnoście W. N., zwanemu także "skarżącym", uprawnienia do wykonania badań technicznych pojazdów.

Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2016 r. Starosta [...] orzekł w przedmiocie cofnięcia skarżącemu uprawnień do wykonania badań technicznych pojazdów. Organ ten wskazał jako podstawę prawną swojej decyzji art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 z późn. zm.) i wyjaśnił, że diagnosta w dniu [...] stycznia 2015 r. oraz w dniu [...] stycznia 2016 r. przeprowadził niezgodnie z obowiązującemu przepisami badania techniczne pojazdu [...] nr rej. [...] - stanowiącego cysternę ciśnieniową opróżnianą lub napełnianą ciśnieniem wyższym niż 0,5 bara.

Następnie skarżący złożył odwołanie, w którym wniósł o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1. zasady proporcjonalności kary, wynikającej z art. 2 Konstytucji RP,

2. art. 7, 77 § 1 i 80 kpa poprzez brak wnikliwego i wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, prowadzące do nieuprawnionego uznania, że zostały spełnione przesłanki do cofnięcia diagności uprawnień, a także poprzez naruszenie zasady ważenia interesu społecznego i słusznego interesu obywatela,

3. art. 84 ust. 3 w zw. z art. 81 ust. 13 Prawa o ruchu drogowym, poprzez błędne zastosowanie, poprzez uznanie, że zostały spełnione przesłanki do cofnięcia diagności uprawnień.

Skarżący podał, że podczas obydwu badań nie stwierdził, aby naczepa posiadała jakiekolwiek oznaczenia z których wynikałoby, że podlega pod dozór techniczny, nadto naczepa nie posiadała takiego urządzenia technicznego.

Rozpatrując powyższą sprawę organ odwoławczy wskazał na zasady uzyskiwania, cofania i kontrolowania przedsiębiorcy prowadzącego regulowaną działalność gospodarczą w zakresie wykonywania funkcji diagnosty wskazane w art. 84 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. Wskazał również na ustalony stan faktyczny, w szczególności na przeprowadzone w Stacji Kontroli Pojazdów [...] badania techniczne pojazdu [...] nr rej.[...], nr fabryczny [...], przez diagnostę uprawnionego W. N. Badania te zostały wykonane w dniach [...] stycznia 2015 r. oraz w dniu [...] stycznia 2016 r. i zakończyły się pozytywnym wynikiem badania.

Organ odwoławczy podkreślił, że Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. wstrzymał z rygorem natychmiastowej wykonalności eksploatację urządzenia technicznego o nr fabrycznym [...]. Przyczyną wydania decyzji było stwierdzenie podczas badań kontrolnych, iż urządzenie nie posiada aktualnej decyzji zezwalającej na eksploatację wydanej w trybie art. 14 ust. 4 ustawy o dozorze technicznym. Ponadto Dyrektor Transportowego Dozoru Technicznego podał, iż dozorowi technicznemu podlegają cysterny ciśnieniowe napełnianie lub opróżniane ciśnieniem wyższym niż 0,5 bara, w szczególności do przewozu materiałów stałych, mieszanek paszowych. Z oznaczenia na tabliczce znamionowej wynikało, że przedmiotowa cysterna podlegała dozorowi TDT, niezależnie od tego czy jest wyposażona w ciśnieniowy układ załadunku, czy nie. Przedmiotowa cysterna posiada tabliczkę znamionową z oznakowaniem CE, które to oznakowanie wskazuje, że produkt spełnia wymagania dyrektywy ciśnieniowej 97/23. W oznaczeniu tabliczki znajduje się także informacja, z której wynika, że przedmiotowe urządzenie jest opróżniane lub napełniane ciśnieniem roboczym równym 2 barom. Organ ustalił, że przedmiotowe urządzenie nie widnieje w bazie danych TDT, zaś przedsiębiorca eksploatujący urządzenie (J. sp. z o.o.) nie odwołał się od decyzji z dnia [...] lutego 2016 r. Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego. Ponadto przedsiębiorca eksploatujący urządzenie oświadczył w imieniu spółki J., że przedmiotowa naczepa została zakupiona od firmy z L., już zarejestrowana w Polsce, na potrzeby transportu artykułów płynnych. Załadunki i rozładunki zawsze odbywają się w sposób grawitacyjny.

W świetle ustaleń poczynionych w sprawie organ odwoławczy stwierdził, że zaszły przesłanki do cofnięcia skarżącemu uprawnień diagnosty. Organ wyjaśnił, że przedmiotowa cysterna jest urządzeniem dla którego wymagane jest uzyskanie decyzji zezwalającej na eksploatację urządzenia. Zdaniem organu, nie jest przy tym istotne, czy w danym momencie cysterna jest używana do rozładunku/załadunku ciśnieniowego, czy też jak twierdzi jej właściciel, jest używana do załadunku grawitacyjnego. Istotne jest jednak to, czy cysterna posiada określone urządzenia i może być używana w określony sposób, a nie to jak jest faktycznie używana w danej chwili. Zatem podczas badania technicznego takiego urządzenia, diagnosta oprócz wykonania czynności wynikających z rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 roku w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 776) winien także sprawdzić czy urządzenie posiada aktualną decyzję zezwalającą na eksploatację. Wydany pozytywny wynik badania technicznego oznacza spełnienie przez pojazd wszystkich wskazanych wyżej wymogów. Natomiast zdaniem skarżącego naczepa nie posiadała oznaczeń, z których wynikałoby, że podlega pod dozór techniczny, nadto nie posiadała także urządzenia, które podlegałoby takiemu dozorowi.

Mając na uwadze te wyjaśnienia organ odwoławczy uznał, że przedstawione przez skarżącego stanowisko nie znajduje uzasadnienia w zebranym materiale dowodowym, a przedstawioną przez skarżącego opinię rzeczoznawcy H. S. nie uznał za miarodajną. W tym ostatnim aspekcie organ wskazał, że H. S. wydał opinie do których nie ma uprawnień. Dlatego też organ odwoławczy ponownie analizując sprawę uznał, że diagnosta powinien wiedzieć, iż niezależnie od istnienia tabliczki znamionowej, pojazd jest wyposażony w urządzenie podlegające zgłoszeniu i to on winien odmówić wydania stosownego zaświadczenia przy braku dokumentacji organu dozoru technicznego. Wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu, niezgodne ze stanem faktycznym lub przepisami stanowi przejaw deliktu administracyjnego. Organ podkreślił również, że co prawda art. 81 ust. 13 Prawa o ruchu drogowym dopuszcza posiłkowanie się przez diagnostę opinią rzeczoznawcy samochodowego o którym mowa w art. 79a ustawy, to jednak przedmiotowa opinia rzeczoznawcy została wykonana w terminie późniejszym niż obydwa badania techniczne (w dniu [...] kwietnia 2016 r.), jak również została wydana przez osobę, która do jej wydania nie ma stosownych uprawnień.

Odnosząc się do zarzutu skarżącego w zakresie naruszenia przepisów Konstytucji RP wyjaśnił, że kompetencję do badania zgodności przepisów prawa z Konstytucją posiadają jedynie sądy administracyjne i powszechne, a nie posiadają jej organy administracji.

Następnie skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił naruszenie:

1) art. 6, 7, 8, 84 § 1 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a., poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy przez organ administracji publicznej, polegające przede wszystkim na nie odniesieniu się do zarzutów i twierdzeń odwołania i nie rozpoznania sprawy na nowo;

2) błędną wykładnię art. 34 ust. 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym w zw. z art. 81 ust. 12 tej ustawy w związku z art. 14 ustawy o dozorze technicznym w zw. z art. 5 ust. 1 i ust. 2 tej ustawy w związku z § 1 ust. 1 lit. g) rozporządzenia Rady Ministrów z 7 grudnia 2012 r. w sprawie rodzajów urządzeń technicznych podlegających dozorowi technicznemu (Dz. U. z 2012 r., poz. 1468) w zw. z § 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu z 20 października 2006 r. w sprawie warunków technicznych dozoru technicznego w zakresie projektowania, wytwarzania, eksploatacji, naprawy i modernizacji specjalistycznych urządzeń ciśnieniowych (t. j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1465) i uznaniu, że przebadana cysterna, której dotyczyło przedmiotowe postępowanie, była objęta dozorem technicznym;

3) art. 2 Konstytucji RP poprzez nieproporcjonalność orzeczenia do stanu faktycznego.

Mając na uwadze powyższe zarzuty, skarżący wniósł o:

1) uchylenie zaskarżonej decyzji i skierowanie sprawy do ponownego orzekania;

2) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, stwierdzając, że nie zasługuje ona na uwzględnienie i podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (teks jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 z późn. zm.) Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta w myśl § 2 tegoż artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sąd administracyjny rozstrzygając sprawę kieruje się jedynie kryterium legalności nie biorąc pod uwagę zasad słuszności czy zasad współżycia społecznego. Poza tym sąd administracyjny orzeka w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., dalej ppsa).

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja, jak i utrzymana nią w mocy decyzja z dnia [...] lipca 2016 r., nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. W szczególności za chybione uznać należy zarzuty naruszenia art. 6, 7, 8, 84 § 1 w zw. z art. 77 § 1 kpa, albowiem organy orzekające w spawie prawidłowo, z poszanowaniem ww. przepisów kpa ustaliły stan faktyczny w sprawie, do którego następnie zastosowały właściwe przepisy prawa materialnego. Z ustaleń obu organów wynika, że skarżący jako uprawniony do wykonywania badań technicznych pojazdów (nr uprawnienia [...]) w dniach [...] stycznia 2014 r. i [...] stycznia 2016 r. dokonywał badania technicznego pojazdu [...], nr fabryczny [...], rok budowy 1999, numer rej. [...], nr [...] na okręgowej stacji kontroli pojazdów, należącej do przedsiębiorstwa S. s.c., ul. [...] 4, [...] G., nr [...]. Pojazdem tym, zgodnie z tablicą znamionową na nim umieszczoną była cysterna ciśnieniowa opróżniana lub napełniana ciśnieniem wyższym niż 0,5 bara. Skarżący nie zlokalizował tej tabliczki i uznawszy, że cysterna jest napełniana grawitacyjnie nie żądał odpowiedniego dokumentu, wydanego przez właściwy organ dozoru technicznego potwierdzającego sprawność urządzenia technicznego, tylko kontrolę zakończył pozytywnym wpisem do dowodu rejestracyjnego pojazdu.

W tym to niekwestionowanym stanie faktycznym organy obu instancji prawidłowo uznały, że zaszła podstawa do cofnięcia skarżącemu uprawnienia do wykonywania badań technicznych na podstawie art. 84 ust. 3 pkt 2 Prawa o ruchu drogowym. Zgodnie z art. 81 ust 12 Prawo o ruchu drogowym "badanie techniczne pojazdu z zamontowanym urządzeniem technicznym podlegającemu dozorowi technicznemu może być przeprowadzone po przedstawieniu dokumentu wydanego przez właściwy organ dozoru technicznego stwierdzającego sprawność urządzenia technicznego". Poza tym w myśl § 6 ust. 7 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach "w przypadku badania technicznego pojazdu z zamontowanym urządzeniem technicznym, o którym mowa w art. 81 ust. 12 ustawy, uprawniony diagnosta w rejestrze zamieszcza informację o dopuszczeniu urządzenia technicznego do eksploatacji, podając numer i datę wystawienia protokołu oraz decyzji dopuszczającej urządzenie do eksploatacji wydanej przez właściwy organ dozoru technicznego.

W stanie faktycznym niniejszej sprawy skarżący jako uprawniony diagnosta, trudniący się zawodowo badaniem technicznym pojazdów powinien w pierwszym rzędzie zlokalizować tabliczkę znamionową na pojeździe celem ustalenia jakiego jest to typu cysterna a w szczególności czy posiada ona urządzenie techniczne podlegające dozorowi technicznemu. Prawidłowy odczyt rej tabliczki pozwoliłyby mu na porównanie zapisu ze stanem faktycznym i stwierdzenie, że cysterna została przerobiona na taką, która jest napełniana przy użyciu sił grawitacyjnych. W tej sytuacji skarżący tym bardziej powinien zażądać odpowiedniego dokumentu od transportowego urzędu technicznego potwierdzającego sprawność i możliwość eksploatacji tej cysterny. Skoro tego nie uczynił, dopuścił się działania niezgodnego z obowiązującym prawem.

Brak zaświadczenia z TDT stanowił usterkę istotną, która nie pozwala na zakończenie badania z wynikiem pozytywnym, tak jak to uczynił skarżący w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 84 ust. 3 pkt 2 Prawa o ruchu drogowym starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli stwierdzono wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonania wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Powyższy przepis ma charakter obligatoryjny, tzn. nakłada na starostę obowiązek cofnięcia uprawnienia w sytuacji w nim wskazanej. Ten rodzaj sankcji nie jest uzależniony od rodzaju winy diagnosty, czy też charakteru dokonanego przez niego wykroczenia. Przepis art. 84 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym nie narusza art. 2 Konstytucji RP. Ustawodawca wprowadzając tak surowe konsekwencje niezgodnego z prawem działania diagnosty miał na uwadze dobro nadrzędne nad indywidualnym interesem strony w postaci ogólnego bezpieczeństwa w ruchu drogowym.

W tym stanie rzeczy, Sąd nie stwierdzając naruszenia przez organy przepisów postępowania, jak również prawa materialnego, na podstawie art. 151 ppsa orzekł o oddaleniu skargi.