Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 400/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2014-11-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 122, art. 187 § 1 i art. 191
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
article: art. 1a ust. 1 pkt 2, art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 4 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Małysz, Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz,, WSA Małgorzata Fita (sprawozdawca), Protokolant Sekretarz sądowy Kamil Rutkowski, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 listopada 2014 r. sprawy ze skargi A. SA na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 2005 - 2006 I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz A. SA kwotę [...] tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

I SA/Lu 400/14

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej – SKO, Kolegium) po rozpatrzeniu odwołania "A." Sp. z o.o. w W. (aktualnie "B." S.A. w W., dalej – strona, skarżąca, spółka) od decyzji Prezydenta Miasta (dalej – organ pierwszej instancji) z dnia [...] r., w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za lata 2005 i 2006 - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji SKO podało, że przedmiot opodatkowania dotyczy pięciu stacji przekaźnikowych telefonii komórkowej, umieszczonych na kominie przy ulicy K. 75 w Z., wieży przekaźnikowej przy ulicy S. 35 w Z., wieży na dzwonnicy przy ulicy P. 98 w Z., wieży dzwonnicy przy ulicy A. w Z. oraz na dachu przy ulicy P. w Z. Organ pierwszej instancji, odstąpił od opodatkowania stacji przekaźnikowych, zaś przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości uczynił grunt pod stacjami o powierzchni 651 m², wartość budowli – 2 wieże i komin oraz wartość budowli – 2 kontenerów, które spółka w deklaracji podatkowej wykazywała pod pozycją "budynki związane z działalnością gospodarczą". Wyrażając pogląd, iż kontenery stanowią budowle, a co za tym idzie podatek powinien być liczony od ich wartości, organ pierwszej instancji odwołał się do ustaleń z wizji lokalnej przeprowadzonej w dniu 29 marca 2010 r., podczas której nie stwierdzono trwałego połączenia kontenerów technicznych z płytą żelbetonową.

W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, spółka wyraziła stanowisko, iż kontenery techniczne są budynkami (a nie budowlami) w rozumieniu ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2010 r., Nr 95, poz. 613, dalej – u.p.o.l.), a w związku z tym podstawą ich opodatkowania jest powierzchnia użytkowa.

SKO nie zgodziło się z zarzutami odwołania i stwierdziło, że na podstawie rysunku z projektu budowlanego stacji bazowej BTS [...] stanowiącego integralną część pozwolenia na budowę nie stwierdzono trwałego połączenia kontenera z płytą. Kontener posiada podstawę z podłogą ściany, dach oraz urządzenia w nim umieszczone, takie jak siłownie, szafy RBS i inne, oraz faktycznie sprawia wrażenie budynku, gdyż ma wszystkie cechy budynku oprócz trwałego związania z gruntem – można go bez uszczerbku dla jego właściwości fizycznych podnieść, przenieść za pomocą dźwigu i posadowić w innym miejscu, po uprzednim odłączeniu kabli zasilających energetycznych, kabli telekomunikacyjnych oraz odkręceniu śrub – kotew.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, w której zaskarżonej decyzji zarzuciła, że została wydana z naruszeniem przepisów postępowania podatkowego, tj. art. 122, 127, 187 § 1, 191, 210 § 1 pkt 6 oraz art. 233 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 ze zm., dalej – O.p.), a także przepisów prawa materialnego, tj. art. art. 1a ust. 1 pkt 1 i pkt 2, 4 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 i ust. 7 u.p.o.l.

Wyrokiem z dnia 25 listopada 2011 r., I SA/ Lu 388/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę stwierdzając, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

W uzasadnieniu wyroku wskazał, że zasadniczą kwestię sporną w niniejszej sprawie stanowi ocena, czy kontener techniczny jest budowlą w rozumieniu art. 1a ust.1 pkt 2 u.p.o.l. w związku z art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., nr 156, poz. 1118 ze zm., dalej – u.p.b.) i w związku z tym powinien być opodatkowany podatkiem od nieruchomości według jego wartości (tak twierdzą organy podatkowe w wydanych decyzjach), czy też jest budynkiem i przy wymiarze podatku od nieruchomości powinna być brana pod uwagę jego powierzchnia użytkowa (zgodnie ze stanowiskiem spółki). Sąd wskazał, iż w stanie prawnym obowiązującym w latach 2005 – 2006, zgodnie z art. 2 ust. 1 u.o.p.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegały: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podzielił pogląd SKO, zgodnie z którym kontenery techniczne wraz z urządzeniami w nich umieszczonymi, zlokalizowane przy stacji przekaźnikowej telefonii komórkowej BTS [...] przy ulicy S. oraz BTS [...] przy A. w Z. są obiektami budowlanymi w rozumieniu prawa budowlanego i nie są budynkami w rozumieniu u.p.o.l. Stwierdził, że rację ma organ podatkowy wskazując, że według prawa budowlanego, kontenery techniczne należy zakwalifikować do tymczasowych obiektów budowlanych (art. 3 pkt 5 u.p.b.), a skoro kontener techniczny jest obiektem budowlanym w rozumieniu przepisów u.p.b., i nie jest budynkiem w rozumieniu art. 1a ust.1 pkt 1 u.o.p.l., to – na podstawie definicji budowli z art. 1a ust.1 pkt 2 u.o.p.l. – jest budowlą. Nie zgodził się ze stanowiskiem, iż przez sam fakt posadowienia kontenera technicznego na fundamencie staje się on budynkiem. Kontener przymocowany do fundamentu jest bowiem – w ocenie sądu – związany tylko z nim, natomiast nie jest na trwałe związany z gruntem. Okoliczność ta wyklucza uznanie go za budynek, przez który rozumie się obiekt budowlany w rozumieniu przepisów u.p.b., który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach (art. 1a ust. 1 pkt 1 u.o.p.l. w zw. z art. 3 pkt. 2 u.p.b.).

Sąd zgodził się również z organami podatkowymi, że status kontenera jako budowli w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.o.p.l. oraz obiektu budowlanego składającego się z części budowlanych oraz niebudowlanych (instalacje i urządzenia techniczne), nakazuje opodatkowanie go jako jednej budowli wraz z urządzeniami w nim się znajdującymi, gdyż składają się one na jeden obiekt budowlany i stanowią z nim całość techniczno – użytkową.

W skardze kasacyjnej złożonej od powyższego wyroku spółka zarzuciła mu naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 141 § 4 oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej – p.p.s.a.) poprzez brak dostatecznego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia i celowy brak merytorycznego odniesienia się do kwestii kwalifikacji spornych obiektów jako budynków, a tym samym brak zrozumienia istoty sporu w sprawie i konieczności sformułowania oceny prawnej odnoszącej się do jego meritum,

- art. 141 § 4 oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez brak rozpoznania i odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do wszystkich zarzutów skargi, a tym samym zaniechanie wykonania pełnej kontroli zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z punktu widzenia zgodności z prawem;

- art. 141 § 4 oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. przez poczynienie własnych (niedokonanych przez organy) i nieprawidłowych, sprzecznych z dowodami ustaleń stanu faktycznego, iż fundamenty nie są elementami składowymi kontenerów;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 233 § 3, art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 4 oraz art. 127 O.p. przez nieuchylenie decyzji SKO wydanej z kwalifikowanym naruszeniem wymienionych przepisów postępowania podatkowego, polegającym na: zaniechaniu wyjaśnienia przez ten organ, dlaczego jego zdaniem opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega nie tylko wartość kontenerów, ale również wartość znajdujących się wewnątrz nich urządzeń, wydaniu przez organ pierwszej instancji rozstrzygnięcia w sprawie na podstawie części (a nie całości) materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, wyprowadzeniu wniosku o braku trwałego połączenia kontenerów z gruntem, pomimo że zgromadzony materiał dowodowy nie dawał do tego podstaw, wyprowadzeniu wniosku odnośnie związku danego obiektu budowlanego (kontenera) z gruntem na podstawie wyjaśnień rzeczoznawcy majątkowego, pomimo że ocena tego rodzaju pozostaje poza zakresem jego (rzeczoznawcy) kompetencji zawodowych oraz braku weryfikacji tych wyjaśnień przez biegłego z zakresu budownictwa;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 127 O.p., przez nieuchylenie decyzji organu odwoławczego, pomimo naruszenia przez SKO tego przepisu polegającego na nieprawidłowej realizacji obowiązku instancyjnej kontroli decyzji organu pierwszej instancji.

Wyrokowi zarzucono także naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 1a ust. 1 pkt 1 i pkt 2, art. 4 ust. 1 pkt 2 i 3 u.p.o.l. przez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na aprobacie błędnej kwalifikacji kontenerów telekomunikacyjnych jako budowli, a nie budynku oraz przyjęcie jako podstawy ich opodatkowania wartości, a nie powierzchni użytkowej;

- art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. przez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na aprobacie błędnego zastosowania tych przepisu przez organy podatkowe, w postaci uznania za elementy budowli (kontenerów) rzeczy ruchomych, tj. urządzeń telekomunikacyjnych.

Mając na względzie powyższe zarzuty spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przewidzianych.

Wyrokiem z dnia 24 marca 2014 r., II FSK 783/12, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie, oraz zasądził od SKO na rzecz skarżącej koszty postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny za zasadny uznał zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p., w zakresie w jakim sąd pierwszej instancji nie dokonał oceny ustaleń organów obu instancji dotyczących określenia wartości stanowiącego przedmiot opodatkowania kontenera telekomunikacyjnego i nie odniósł się do argumentacji spółki wykazującej, że w tym wypadku podstawę opodatkowania mogła stanowić wartość samego kontenera telekomunikacyjnego oraz przyłączy, bez urządzeń technicznych związanych z przetwarzaniem sygnału telekomunikacyjnego.

Nie podzielił natomiast zarzutów dotyczących zaliczenia spornego obiektu budowlanego (kontenera telekomunikacyjnego) do budowli, a nie do budynków.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego za prawidłowe należało bowiem uznać stanowisko wyrażone w zaskarżonym wyroku, że w analizowanym stanie faktycznym kontener telekomunikacyjny jest budowlą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.o.p.l. Podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości stanowi zatem wartość tej budowli (związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej) określona zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

Naczelny Sąd Administracyjny przypomniał, że zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Definicja budynku, jako przedmiotu opodatkowania, na potrzeby ustawy została sformułowana w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Zgodnie z tym przepisem budynkiem jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Porównanie tego przepisu z treścią art. 3 pkt 1 i pkt 2 u.p.b. wskazuje na to, że przepis ustawy podatkowej jest identyczny z ustawową definicją budynku, zawartą w słowniczku pojęć użytych w u.p.b. Definiując pojęcie "budynek" dla celów stwierdzenia istnienia obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości nie ma zatem potrzeby odwoływać się do przepisów wykonawczych do u.p.b., skoro ustawa ta zawiera identyczną definicję tego obiektu budowlanego jak ustawa podatkowa. Istotną z punktu widzenia tych definicji przesłanką umożliwiającą zaliczenia konkretnego obiektu budowlanego do kategorii budynków jest jego "trwałe związanie z gruntem". Nie wystarczy zatem samo wskazanie, że dany obiekt został posadowiony na fundamencie, jeżeli poprzez sposób montażu nie można wykazać istnienia tego rodzaju trwałego związku z gruntem. Związany bowiem trwale z gruntem jest budynek, którego nie można od gruntu odłączyć bez uszkodzenia jego konstrukcji. Z kolei legalna definicja "budowli" została zawarta przez ustawodawcę w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. Według tego przepisu "budowlą" jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Zawarte w powyższej definicji dwukrotne odesłanie należy interpretować jako odesłanie do u.p.b., tj. wyłącznie do regulacji rangi ustawowej, a nie jako odesłanie do wszelkich przepisów regulujących zagadnienia związane z procesem budowlanym. Natomiast zgodnie z art. 3 pkt 3 u.p.b. przez "budowlę" należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Przedstawione wyliczenie obiektów, które są budowlami ma niewątpliwie charakter otwarty. Dodatkowo, według art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. budowlą jest także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Zgodnie z art. 3 pkt 9 u.p.b. urządzeniem budowlanym jest urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Dodać należy, że o kwalifikacji określonych obiektów jako budowli, oprócz definicji sformułowanej w art. 3 pkt 3 u.p.b., mogą przesądzać również inne przepisy rozważanej ustawy oraz załącznik do niej, określający kategorie obiektów budowlanych.

Naczelny Sąd Administracyjny odwołał się również do uzasadnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 września 2011 r., P 33/09, w którym Trybunał rozstrzygając o zgodności art. 2 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. z zasadą ustawowej określoności regulacji podatkowych i zasadą poprawnej legislacji wywodzonymi z art. 217 w związku z art. 84 i art. 2 Konstytucji, zwrócił uwagę na to, że skoro regulacja u.p.o.l. w zakresie definicji "budowli" odsyła do przepisów u.p.b., to obie te ustawy obarczają te same mankamenty i niejasności legislacyjne. Podsumowując swoje rozważania Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że za budowle w rozumieniu u.p.b. można uznać jedynie budowle wymienione expressis verbis w art. 3 pkt 3 u.p.b., w innych przepisach tej ustawy lub w załączniku do niej, będące wraz z instalacjami i urządzeniami obiektem budowlanym, o którym mowa w art. 3 pkt 1 lit. b u.p.b., czyli pod warunkiem, że stanowią one całość techniczno – użytkową oraz urządzenia techniczne scharakteryzowane w art. 3 pkt 9 u.p.b. lub w innych przepisach tej ustawy albo w załączniku do niej, co – jeżeli omawiane urządzenia nie zostały wskazane expressis verbis – wymaga wykazania, że zapewniają one możliwość użytkowania obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem, z wyłączeniem: urządzeń budowlanych związanych z obiektami budowlanymi w postaci budowli w rozumieniu u.p.b., które to obiekty budowlane nie dają się zakwalifikować jako budowle w ujęciu u.p.o.l., oraz urządzeń budowlanych związanych z obiektami budowlanymi w postaci obiektów małej architektury, przy zastrzeżeniu, że urządzeniami budowlanymi w rozumieniu u.p.b. nie są instalacje.

Budowlą na omówionych zasadach może być również tymczasowy obiekt budowlany.

Naczelny Sąd Administracyjny zgodził się z sądem pierwszej instancji, że przez sam fakt posadowienia kontenera technicznego na fundamencie nie staje się on tym samym budynkiem. Kontener przymocowany do fundamentu jest bowiem związany tylko z nim, natomiast nie jest na trwałe związany z gruntem. Okoliczność ta, wyklucza uznanie go za budynek, przez który rozumie się obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, tj. trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach - art. 1a ust. 1 pkt 1 u.o.p.l. w zw. z art. 3 pkt. 2 u.p.b. Skoro zatem, z ustaleń dokonanych podczas oględzin spornych obiektów budowlanych zostały one przymocowane do fundamentów śrub – kotew związanych z fundamentem, to nie można mówić o ich trwałym związaniu z gruntem.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazał też, że do art. 3 ust. 1 pkt 1 i pkt 9 u.p.b., objaśniającego budowlę jako całość techniczno – użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami należy odwołać się również dla poprawnego zdefiniowania budowli jakie stanowią "stacje przekaźnikowe". W myśl treści tego przepisu (pkt 9) przez urządzenia budowlane związane z obiektem budowlanym (m. in. budowle) należy rozumieć urządzenia techniczne zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym do oczyszczania lub gromadzenia ścieków, przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Także w tym przypadku wyliczenie urządzeń budowlanych ma charakter przykładowy. Ze względu na to, że budowle mają charakter zróżnicowany i często pozostają w funkcjonalnym związku, konieczne staje się traktowanie jako jednego obiektu takich budowli, które stanowią całość techniczno – użytkową. Obiektami budowlanymi, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 lit. b u.p.b., w zależności od konkretnego stanu faktycznego mogą być więc: budowle (art. 3 pkt 3), budowle wraz z instalacjami i urządzeniami (art. 3 pkt 9) oraz traktowane jako jeden obiekt budowlany różne budowle – pozostające w funkcjonalnym związku i tworzące w nim całość techniczno – użytkową (art. 3 ust. 1 pkt 1 lit. b i pkt 3).

Rozpoznając ponownie sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 190 p.p.s.a. – sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Mając na uwadze ocenę prawną zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 2014 r. r., zaskarżoną decyzję oraz akta sprawy stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p., w zakresie w jakim organ nie poczynił dostatecznych wyjaśnień co do rodzaju urządzeń technicznych związanych z przetwarzaniem sygnału telekomunikacyjnego oraz oceny, czy i jakim zakresie urządzenia te mogły zostać uznane za zapewniające możliwość użytkowania obiektu budowlanego (kontenera) zgodnie z jego przeznaczeniem. Ustalenia i ocenę w tym zakresie należało uznać za mającą istotny wpływ na wynik sprawy, z uwagi na regulacje zawarte w art. 1a ust. 1 pkt 2, art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Dopiero takie ustalenia pozwolą na prawidłowe określenie podstawy opodatkowania – czy stanowi ją wartość samego kontenera telekomunikacyjnego oraz przyłączy, czy również urządzeń technicznych związanych z przetwarzaniem sygnału telekomunikacyjnego.

To, że sporny kontener jest budowlą, a nie budynkiem, i że podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości stanowi wartość tej budowli (związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej) – po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego pozostaje już poza sporem, jako że kwestia ta została już prawomocnie przesądzona. Jak bowiem wskazał ten sąd, przez sam fakt posadowienia kontenera technicznego na fundamencie nie staje się on budynkiem. Kontener przymocowany do fundamentu jest bowiem związany tylko z nim, natomiast nie jest na trwałe związany z gruntem. Okoliczność ta, wyklucza uznanie go za budynek, przez który rozumie się obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach - art. 1a ust. 1 pkt 1 u.o.p.l. w zw. z art. 3 pkt. 2 u.p.b. Skoro z ustaleń dokonanych podczas oględzin spornych obiektów budowlanych wynika, że zostały one przymocowane do fundamentów za pomocą śrub – kotew związanych z fundamentem, to nie można mówić o ich trwałym związaniu z gruntem. Zatem przez samo posadowienie na fundamencie, wskazane obiekty budowlane nie stały się budynkami w znaczeniu podanym w przepisach art. 1a ust. 1 pkt 1 u.o.p.l. oraz art. 3 pkt. 2 u.p.b.

Skoro, w stanie faktycznym sprawy, kontener telekomunikacyjny tworzący całość techniczno – użytkową jest budowlą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 2 u.o.p.l., to wbrew stanowisku spółki, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają zarówno fundamenty, jak i pozostałe, składające się na tego rodzaju budowle.

Sam jednak status kontenerów jako budowli w rozumieniu art. 1a ust.1 pkt 2 u.o.p.l. oraz obiektu budowlanego składającego się z części budowlanych oraz niebudowlanych (instalacje i urządzenia techniczne) nie mógł zostać uznany za wystarczający do opodatkowania go jako jednej budowli wraz z urządzeniami w nim się znajdującymi. Aby bowiem było możliwe uznanie, że wskazane urządzenia składają się na jeden obiekt budowlany i stanowią z nim całość techniczno – użytkową należy wyjaśnić rodzaj tych urządzeń oraz ich przeznaczenie (art. 3 ust. 1 pkt 1 i pkt 9 u.p.b.).

Organy podatkowe takich ustaleń nie poczyniły. Przeprowadzone oględziny kontenerów telekomunikacyjnych koncentrowały się na ustaleniu ich istotnych cech jako budynków lub budowli. Natomiast opisując urządzenia znajdujące się we wnętrzu kontenera ograniczono się do stwierdzenia, że znajdowały się w nim określonego rodzaju siłowniki, sprzęt transmisyjny, 3 szt. BTS (por. protokół oględzin z dnia 29 marca 2010 r.). Z ustaleń tych nie wynika, czy urządzenia te stanowiły element instalacji niezbędny do funkcjonowania stacji przekaźnikowych i jako takie stanowiły całość techniczno użytkową. W tym zakresie, zebrany materiał dowodowy nie pozwala na dokonanie ostatecznej oceny istnienia wskazanego związku wymienionych urządzeń z budowlą, za jaką należało uznać kontenery telekomunikacyjne i że pomiędzy kontenerem a zamontowanymi w nim urządzeniami i instalacjami zachodzą fizyczne i funkcjonalne powiązania, dzięki którym mogą być one wykorzystywane do realizacji celu, dla którego powstał ten obiekt budowlany. Nie wyjaśniono, czy i jakiego rodzaju urządzenia znajdowały się w kontenerach stanowiących samodzielne budowle, czy stanowiły własność spółki oraz czy bez ich zainstalowania kontener mógł być wykorzystywany zgodnie z przeznaczeniem.

Nie dokonując powyższych ustaleń, organy naruszyły przepisy art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. w związku z w art. 1a ust. 1 pkt 2, art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 4 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

Ponownie rozstrzygając sprawę, organ poczyni ustalenia, co do rodzaju urządzeń technicznych związanych z przetwarzaniem sygnału telekomunikacyjnego oraz oceny, czy i jakim zakresie urządzenia te mogły zostać uznane za zapewniające możliwość użytkowania obiektu budowlanego (kontenera) zgodnie z jego przeznaczeniem, czy urządzenia te stanowiły własność spółki, oraz czy bez ich zainstalowania kontener mógł być wykorzystywany zgodnie z przeznaczeniem.

Z powyższych względów i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł jak w sentencji.

Orzeczenie w przedmiocie wykonalności decyzji uzasadnia art. 152 a o kosztach – art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.