Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 4966/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-01-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Korycińska Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Sędzia del. WSA Urszula Wilk Protokolant Beata Kołosowska po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 3 sierpnia 2016 r. sygn. akt II SA/Rz 1716/15 w sprawie ze skargi M. Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od M. Z. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 900 (dziewięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 3 sierpnia 2016 r. sygn. akt II SA/Rz 1716/15 oddalił skargę M. Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.

Z uzasadnienia wyroku wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia Sąd I instancji przyjął następujące ustalenia.

W dniu [...] kwietnia 2014 r. inspektorzy Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w Katowicach (dalej: ŚWITD) na autostradzie A4 przeprowadzili kontrolę drogową samochodu ciężarowego marki X. o nr rej. [...] wraz z naczepą o nr rej. [...], kierowanego przez J. H. wykonującego międzynarodowy transport drogowy rzeczy na podstawie licencji nr [...] w imieniu i na rzecz M. Z..

W następstwie stwierdzenia naruszenia przepisów regulujących wykonywanie transportu drogowego ŚWITD decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. (nr [...]) nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 5 000 zł. Decyzja ta w wyniku wydania decyzji kasacyjnej GITD z dnia [...] listopada 2014r. nr ([...]) została uchylona z uwagi na naruszenie prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu oraz do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy ŚWITD decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] ponownie nałożył na skarżącego karę pieniężną w kwocie 5 000 zł z tytułu stwierdzenia naruszenia określonego w: lp. 6.2.1. załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm., dalej "u.t.d.").

Skarżący złożył odwołanie.

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] kwietnia 2015 r. nr ([...]) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w podstawie prawnej powołując art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 4 pkt 22 lit. a, art. 92a ust. 1, ust. 2 i ust. 6, oraz 92b ust. 1 i art. 92c ust. 1 u.t.d., Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego z dnia 4 lutego 2014 r. (Dz.Urz.UE.L Nr 60, str. 1), art. 15 ust 8 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.Urz.WE nr L 370 z 31.12.1985, P.0008-0021 ze zm.).

Organ II instancji podzielił ustalenia faktyczne i ich ocenę prawną dokonaną przez organ I instancji wskazując, że poza sporem pozostaje, że kierowca kontrolowanego pojazdu w dniu [...] kwietnia 2014 r. od godz. 17.00 do momentu zatrzymania przez inspektorów ŚWITD czyli do godz. 18.10 przyłączył do impulsatora skrzyni biegów niedozwolone urządzenie (magnes) w celu ukrycia swojej rzeczywistej aktywności. Na skutek działania magnesu, mimo ruchu pojazdu, na karcie kierowcy, z pominięciem tachografu, rejestrowany był odpoczynek. Powyższe ustalenia obligowały organ do nałożenia na przedsiębiorcę kary pieniężnej w wysokości 5. 000, 00 zł za naruszenie określone w lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d. polegające na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub na karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy lub przebytej drogi.

Organ odwoławczy uznał ponadto, że przedsiębiorca nie dowiódł, iż nie miał wpływu na naruszenia przez kierowcę związane z przestrzeganiem czasu pracy, co po myśli art. 92c u.t.d. stanowiłoby przesłankę do niewszczynania lub umorzenia wszczętego postępowania. Nie wykazał bowiem okoliczności potwierdzających, że w dniu kontroli tak zorganizował zadanie przewozowe, aby nie było podstaw do naruszenia norm czasu pracy przez kierowcę. Postępowanie dowodowe (protokół przesłuchania kierowcy) wykazało, że kierowca fałszował zapisy na karcie celem ukrycia rzeczywistej aktywności z obawy przed naruszeniem tych norm. W ocenie organu odwoławczego postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone z poszanowaniem zasad jego prowadzenia, zaś zarzuty odwołania uznał za niezasadne.

Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, który wyrokiem z dnia 3 sierpnia 2016 r. na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej: p.p.s.a.) skargę oddalił.

W uzasadnieniu Sąd I instancji podał, że materiał dowodowy został zebrany w sposób wyczerpujący i w taki sam sposób został rozpatrzony, czym wypełniono dyspozycje regulacji art. 7, 77 i 80 K.p.a. Naruszenie przytoczonych w decyzjach norm materialnoprawnych zostało przez Organy Inspekcji dowiedzione przede wszystkim za pomocą protokołu przesłuchania świadka kierowcy J. H. oraz protokołu kontroli drogowej z dnia [...] kwietnia 2014 r., a również dokumentacji fotograficznej. Z treści tych dowodów wynika w sposób bezsprzeczny, że skarżący przewoźnik, na skutek zawinionego działania swego kierowcy, dopuścił się naruszenia przepisów obowiązujących w transporcie drogowym w sposób opisany w treści lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d.

Zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego jak również prawa materialnego nie okazały się zasadne w toku kontroli sądowoadministracyjnej.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalił się pogląd, który skład orzekający WSA podziela w całości, iż w zakresie przepisu art. 92b ust. 1 u.t.d. nie mieszczą się przypadki związane z niewłaściwym użytkowaniem tachografu, wszelkie ingerencje w jego działanie, w tym również niezarejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi.

Przepis art. 92c ust. 1 u.t.d. na który również powołuje się Skarżący dopuszcza ewentualność zaistnienia wyjątków od zasady odpowiedzialności przedsiębiorcy za działania swoich kierowców, a tym samym uniknięcia kary pieniężnej. Jednakże należy mocno podkreślić, że jego dyspozycja odnosi się do bardzo wyjątkowych sytuacji, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć. Warunkiem zwolnienia się z odpowiedzialności administracyjnej jest nie tylko brak możliwości przewidzenia zdarzeń i okoliczności, powodujących naruszenie przepisów u.t.d., ale ponadto występujący jednocześnie brak wpływu przewoźnika na powstanie naruszenia.

W sprawie stanowiącej przedmiot orzekania Sądu, niekwestionowana okoliczność użycia przez kierowcę magnesu w celu ingerencji w pracę tachografu nie jest okolicznością ujętą w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., a więc okolicznością nadzwyczajną, niespodziewaną, a przede wszystkim nieznaną w praktyce działań kierowców zatrudnionych w przedsiębiorstwach transportowych. W konsekwencji nie jest również okolicznością, którą doświadczony i profesjonalny podmiot organizując przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie byłby w stanie przewidzieć i zapobiec, np. poprzez odpowiednio wyselekcjonowaną kadrę pouczoną o konkretnej odpowiedzialności pracowniczej za tego typu zachowanie. Na marginesie wspomnieć należy, iż przedłożone przez przewoźnika w toku postępowania wyjaśniającego dokumenty nie przewidują wyraźnie określonej do co rodzaju odpowiedzialności pracowników skarżącego za czyn, którego dopuścił się kierowca skarżącego. Ponieważ wystąpienia tego rodzaju zdarzeń, jakie wskazuje treść art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. przedsiębiorca nawet nie uprawdopodobnił przed Organami Inspekcji, to powinien ponieść odpowiedzialność administracyjną przewidzianą w art. 92a ust. 1 u.t.d. Dla legalności stosowania tego przepisu wobec przewoźnika nie ma wpływu to, że wyłączna wina za powstanie naruszenia obciąża jego kierowcę.

Tym samym należało w całości zaakceptować rozstrzygnięcie organów o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w ustalonej w wysokości 5000 zł. Pozostałe zarzuty skargi nie mogły zostać przez Sąd uwzględnione bowiem nie podnoszą one naruszeń prawa mogących mieć jakikolwiek wpływ na prawidłowo ustalony przez organy inspekcji wynik postępowania administracyjnego.

Skarżący złożył skargę kasacyjną od wyroku Sądu I instancji, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Rzeszowie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Skarżący zarzucił:

I. naruszenie przepisów postępowania:

- art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej: k.p.a.) polegające na przyjęciu przez Sąd I instancji, że strona miała wpływ na zaistniałe naruszenie i jest odpowiedzialna za suwerenną i świadomą decyzję kierowcy o popełnieniu naruszenia;

II. naruszenie przepisów postępowania:

- art. 141 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez przyjęcie przez Sąd I instancji, że strona nie dopełniła obowiązku udostępnienia braku odpowiedzialności za zaistniałe naruszenie.

Główny Inspektor Transportu Drogowego nie skorzystał z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna podlega oddaleniu.

W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153, poz.1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy - p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.

Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na podstawie kasacyjnej opisanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a.

Z uwagi na konstrukcję zarzutu skargi kasacyjnej należy na wstępie podkreślić, że w świetle art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym i powinna czynić zadość nie tylko wymaganiom przypisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, lecz także przewidzianym dla niej wymaganiom materialnym, tzn. powinna zawierać m.in. przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Koniecznym warunkiem uznania, że strona prawidłowo powołuje się na jedną z podstaw kasacyjnych jest wskazanie, które przepisy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć to wpływ na wynik sprawy. To na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek konkretnego wskazania, które przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone zaskarżonym orzeczeniem, na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa i właściwe zastosowanie. Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy naruszone przez sąd i wpływ naruszenia na wynik sprawy, czyli treść zaskarżonego orzeczenia. Zarzuty kasacyjne nie odpowiadające tym warunkom uniemożliwiają Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę ich zasadności bowiem Sąd nie może domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać, czy też konkretyzować zarzutów kasacyjnych (vide wyrok NSA z dnia 16.11. 2011 r., sygn. akt II FSK 861/10 niepublikowany).

W związku z powyższym podkreślić należy, że istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do oceny czy zasadne jest stanowisko Sądu I instancji wskazujące na to, że w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy prawidłowo zaakceptowano stanowisko Głównego Inspektora Transportu Drogowego o utrzymaniu w mocy decyzji z dnia [...] stycznia 2015 roku Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w Katowicach, w zakresie odnoszącym się do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 5000 złotych, to jest w zakresie w jakim uznano, że okoliczności faktyczne sprawy wskazują na nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi - delikt administracyjny opisany w Ip.6.2.1. załącznika numer 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym.

W ocenie autora skargi kasacyjnej Sąd I instancji dopuścił się naruszenia przepisów postępowania szczegółowo wymienionych w punkcie 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej bowiem błędnie uznał, że strona miała wpływ na zaistnienie opisanego naruszenia i jest odpowiedzialna za suwerenną i świadomą decyzję kierowcy oraz błędnie przyjął, że strona nie dopełniła obowiązku udowodnienia braku odpowiedzialności za zaistniałe naruszenie. Tak więc podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty zmierzają do wykazania, że Sąd I instancji naruszając przepisy prawa wymienione w petitum skargi kasacyjnej niezasadnie przyjął, że organy w sposób wyczerpujący zgromadziły materiał dowodowy w sprawie i dokonały prawidłowej oceny materiału dowodowego.

Przed przystąpieniem do oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej należy podnieść i przypomnieć, że uregulowana w art. 92a u.t.d., odpowiedzialność przedsiębiorcy wykonującego przewóz drogowy ma charakter administracyjny. Nie jest oparta na zasadzie winy, a do jej zaistnienia wystarczające jest - co do zasady - stwierdzenie naruszenia przepisów o transporcie drogowym przez wykonującego w imieniu przedsiębiorcy transport kierowcę, nawet jeżeli doszło do naruszeń w sposób niezawiniony przez przedsiębiorcę. Istotą kar pieniężnych przewidzianych przepisami u.t.d. jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów określonych w tej ustawie, a ich zastosowanie znajduje miejsce w stosunku do podmiotu wykonującego transport drogowy w przypadku wystąpienia zakazanego ustawą skutku i to niezależnie od tego, kto prowadził pojazd samochodowy. Powyższe powoduje, że ocena stosunku sprawcy do czynu nie mieści się w reżimie odpowiedzialności obiektywnej, a celem wymierzenia kary jest "wymuszenie" na przedsiębiorcach przestrzegania przepisów służących bezpieczeństwu powszechnemu - zapewnieniu wykonywania transportu w sposób gwarantujący bezpieczeństwo na drogach, ochronę życia i zdrowia ludzkiego (vide wyrok NSA z dnia 17.10. 2017 r., II GSK 3242/16; wyrok NSA z dnia 17.10. 2017 r., II GSK 1390/17).

Natomiast określone w art. 92c ust. 1 pkt 1 przesłanki wyłączające odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy odnoszą się wyłącznie do sytuacji wyjątkowych, ponadprzeciętnych, odbiegających od standardowych stanów faktycznych, których profesjonalny przedsiębiorca przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności, nie był w stanie przewidzieć, a co za tym idzie nie miał wpływu na ich powstanie. W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd zgodnie z którym za określoną w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. okoliczność egzoneracyjną, w pierwszej kolejności przyjmuje się siłę wyższą, rozumianą jako zdarzenie pochodzące z zewnątrz, którego następstwa nie można było przewidzieć i którego następstwom nie można było zapobiec, pomimo dołożenia należytej staranności. Za okoliczność taką przyjmuje się też wyłączną winę osoby trzeciej, za której działania przedsiębiorca nie ponosi odpowiedzialności. Za okoliczność taką nie można natomiast uznać zachowania pracownika przedsiębiorcy, którym posługuje się on przy realizacji danego zadania przewozowego, nawet gdyby było ono zawinione (vide wyrok NSA z dnia 21.11. 2017 r., II GSK 280/16; wyrok NSA z dnia 17.10. 2017 r., II GSK 3353/16).

Odnosząc się do zarzutów przedstawionych w punkcie 1 petitum skargi kasacyjnej należy przypomnieć, że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. określa niezbędne elementy konstrukcyjne uzasadnienia wyroku, do których zalicza się zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Zdanie drugie tego przepisu dotyczy sytuacji, gdy w wyniku uwzględnienia skargi, sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji i przewiduje, że uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Jak wynika z powyższego, uzasadnienie wyroku stanowi integralną część rozstrzygnięcia sądowego, realizując istotne, przypisane mu funkcje, a mianowicie funkcję perswazyjną oraz funkcję kontroli trafności wydanego rozstrzygnięcia. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego, w sytuacji, gdy sporządzone jest ono w taki sposób, że uniemożliwia kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku, bądź czyni ją wyłącznie iluzoryczną (vide wyrok NSA z dnia 12.10. 2010 r., sygn. II OSK 1620/10).

Tak więc zarzut wadliwego sporządzenia uzasadnienia wyroku może się okazać zasadny tylko wówczas, gdy z powodu braku w uzasadnieniu elementów wymienionych w art. 141 § 4 p.p.s.a. zaskarżone orzeczenie nie poddaje się kontroli kasacyjnej.

Uwzględniając powyższe uwagi Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymienione w art. 141 § 4 p.p.s.a. elementy konstrukcyjne uzasadnienia: przedstawia stan sprawy przyjęty za podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, prezentuje zarzuty skargi, wyjaśnia podstawę prawną rozstrzygnięcia wraz z jej wyjaśnieniem, zawiera odniesienie do zarzutów skargi.

Ponadto zauważyć należy, że powołane w petitum skargi kasacyjnej przepisy k.p.a. w istocie odnoszą się do obowiązków organów administracji publicznej w zakresie zbierania i oceny zgromadzonego materiału dowodowego, w celu pełnego ustalenia i uzasadnienia stanu faktycznego przyjętego przez organy za podstawę faktyczną rozstrzygnięcia. Oznacza to, jak to już wyżej zostało wskazane, że kasator w istocie stara się podważyć sposób przeprowadzenia przez organy administracji publicznej postępowania dowodowego oraz jego ocenę. Natomiast z akt sprawy wynika, że w sprawie został zgromadzony materiał dowodowy w postaci danych cyfrowych wczytanych z urządzenia rejestrującego zainstalowanego w kontrolowanym pojeździe jak i z karty kierowcy, protokołu kontroli, protokołu przesłuchania świadka (kierowcy). Z materiału dowodowego wynika, że kierowca do momentu zatrzymania przez inspekcję transportu drogowego miał przyłączone do impulsatora skrzyni biegów niedozwolone urządzenie w postaci magnesu, które to urządzenie spowodowało, że na karcie kierowcy oraz w pamięci urządzenia rejestrującego (tachografu) nie były rejestrowane dane dotyczące prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi.

W tym miejscu wskazać należy, że protokół z kontroli ma wysoki walor dowodowy, w szczególności w związku z tym, iż jego treść (art. 75 utd) wykorzystywana jest do formułowania wniosków o wszczęcie postępowania, zaś same ustalenia z protokołu z kontroli drogowej wyznaczają granice przyszłego postępowania administracyjnego, pod względem stanu faktycznego i prawnego. (vide wyrok NSA z 28 kwietnia 2008 r., II GSK 50/08; wyrok NSA z 9 marca 2011 r., II GSK 256/10; wyrok NSA z 17 lutego 2010 r., II GSK 378/09; wyrok NSA z 15 czerwca 2012 r., II GSK 687/11- niepublikowane).

W związku z powyższym należy podkreślić, że skład orzekający w tej sprawie w pełni podziela pogląd wyrażony w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż dowód z dokumentu urzędowego - jakim jest prawidłowo sporządzony protokół kontroli - ma znaczenie szczególne, bowiem zostaje w nim utrwalony stan rzeczy, jaki kontrolerzy zastali podczas kontroli. Protokół ten podpisany przez osoby uczestniczące w kontroli, to jest inspektorów i kierowcę, stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone (vide wyrok NSA z 7.12.2010 r. sygn. akt II GSK 1062/09, wyrok z 16.04.2015 r. sygn. akt II GSK 440/14 niepublikowane).

Podkreślić należy, że w rozpatrywanej sprawie brak było podstaw do uznania, że doszło do podważenia ustaleń opisanych w protokole kontroli. Oznacza to, że zasadnie Sąd I instancji zaakceptował stanowisko organów, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do uznania, iż skarżący dopuścił się naruszenia przepisów prawa skutkujących nałożeniem kary pieniężnej, o której mowa w decyzji zaskarżonej do Sądu I instancji.

Ponadto stwierdzić należy, że autor skargi kasacyjnej nie stawia Sądowi I instancji zarzutów dotyczących naruszenia art. 92a ust. 1 i ust. 2 oraz art. 92 c ust. 1 u.t.d., co powoduje, iż Naczelny Sąd Administracyjny nie odnosi się do prawidłowości oceny braku przesłanek wyłączających odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oraz art. 204 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.