Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 979/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-08-25 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odmówiono zmiany prawomocnego postanowienia dotyczącego wniosku o przyznanie  prawa pomocy

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), , , na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 sierpnia 2015 r. po rozpoznaniu wniosku J. Ż. o zmianę postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 maja 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 979/14 w sprawie ze skargi J. Ż. na decyzję Wojewody [....] z dnia [...] marca 2014 r., Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odmówić zmiany postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 maja 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 979/14 odmawiającego J. Ż. przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Prawomocnym postanowieniem z dnia 4 maja 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 979/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił J. Ż., dalej skarżący, przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym dotyczącym zwolnienia od kosztów sądowych.

W uzasadnieniu postanowienia z dnia 4 maja 2015 r. Sąd wskazał, że z podanych danych w piśmie z dnia 21 kwietnia 2015 r. oraz załączonego do niego formularza PPF wynika, że wnioskodawcy nie można zaliczyć do osób ubogich. Wnioskodawca posiada udział we wspólnym mieszkaniu, a także osiąga stały dochód w wysokości 4.500 zł brutto. Wskazał, że w związku ze wzrostem cen oraz wysokości opłat jego sytuacja majątkowa uległa pogorszeniu, jednak Sąd zauważył, że J. Ż. w piśmie z dnia 14 sierpnia 2014 r. określił łączną sumę swoich miesięcznych wydatków na kwotę ok. 3.000 zł, natomiast wraz z rozpatrywanym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w piśmie z dnia 21 kwietnia 2015 r. – na kwotę 2.750 zł. Skarżący nie wykazał przy tym by jego zarobki zostały w jakikolwiek sposób pomniejszone. Ponadto w wykazie ponoszonych wydatków, wskazał, że jest w stanie wygospodarować 220 zł miesięcznie na tzw. "czarną godzinę".

W związku z powyższym Sąd uznał, że udzielone przez skarżącego informacje nie dają wystarczającej podstawy do przyznania prawa pomocy. Skarżący nie udzielił odpowiedzi na wszystkie żądane przez referendarza sądowego informacje, m.in. nie wskazał czy małżonka pobiera stałe bądź okresowe świadczenia, a jeśli tak to w jakiej wysokości. Nie oświadczył także czy posiada oszczędności pieniężne i jeśli tak to w jakiej wysokości.

Postanowieniem z dnia 1 lipca 2015 r. sygn. akt II OZ 616/15 Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu zażalenia skarżącego na postanowienie Sądu z dnia 4 maja 2015 r., oddalił zażalenie.

Przy piśmie z dnia 29 kwietnia 2015 r. skarżący nadesłał kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych (karta 158 akt sądowych).

Następnie skarżący złożył wniosek z dnia 30 maja 2015 r. z o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych (karta 166 akt sądowych).

W obu wnioskach PPF z dnia 29 kwietnia 2015 r. oraz z dnia 30 maja 2015 r. skarżący podał, że wnioskodawca prowadził gospodarstwo domowe wraz z żoną. Oświadczył, że utrzymywał się z dochodów przez niego uzyskiwanych w wysokości 4.500 złotych brutto miesięcznie oraz posiadał 1/6 części udziału domu o pow. 60 m². Podniósł, że jest jedynym żywicielem rodziny, żona była pod stałą opieką lekarską i wymagała stałego przyjmowania leków. Posiadała orzeczony stopień niepełnosprawności. Syn natomiast jest studentem Politechniki [...] i osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Do każdego z powyższych wniosków skarżący dołączył pismo, w którym wykazał ponoszone wydatki miesięczne łącznie w kwocie 2.750 zł (karta 157 i 170 akt sądowych).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., postanowienia niekończące postępowanie w sprawie mogą być uchylane i zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne. Przez zmianę okoliczności sprawy należy rozumieć zmianę zarówno okoliczności faktycznych, jakie stanowiły przesłankę rozstrzygnięcia, jak również okoliczności prawnych, które uzasadniałyby wydanie postanowienia o odmiennej treści, niż to które wcześniej zapadło.

Stosownie zaś do treści art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w utrzymaniu własnym i rodziny.

Zgodnie z art. 245 § 3 p.p.s.a, prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.

Przez pojęcie "zmiany okoliczności sprawy" należy rozumieć wszelkie zmiany występujące zarówno w okolicznościach faktycznych, jak i w obowiązującym prawie. Muszą to być jednak takie zmiany, które uzasadniają zmianę dotychczasowego rozstrzygnięcia. W przypadku postanowienia odmawiającego przyznania prawa pomocy okolicznością taką będzie w szczególności pogorszenie sytuacji finansowej wnioskodawcy.

Wnioski skarżącego z dnia 29 kwietnia 2015 r. oraz z dnia 30 maja 2015 r., oba złożone na formularzu PPF, należy potraktować jako wniosek o zmianę prawomocnego postanowienia Sądu z dnia 4 maja 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 979/14 odmawiającego skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

W ocenie Sądu, skarżący nie wykazał, że od czasu rozpoznawania poprzedniego wniosku o przyznanie prawa pomocy nastąpiła zmiana jego sytuacji majątkowej, która przemawiałyby za zmianą prawomocnego postanowienia z dnia 29 kwietnia 2015 r. W kolejnym wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący nie przywołał okoliczności pozwalających stwierdzić, że jej sytuacja materialna uległa zmianie w sposób wskazujący na nieaktualność poprzednio dokonanej oceny odnoszącej się do możliwości skarżącego w partycypowaniu w kosztach postępowania w zakresie obowiązku uiszczenia opłat sądowych.

Z kolejnych wniosków PPF z dnia 29 kwietnia 2015 r. oraz z dnia 30 maja 2015 r. wynika, że skarżący posiada udział we wspólnym mieszkaniu, a także osiąga stały dochód w wysokości 4.500 zł brutto. W piśmie z dnia 29 kwietnia 2015 r. oraz z dnia 30 maja 2015 r. skarżący określił łączną sumę swoich miesięcznych wydatków na kwotę 2.750 zł.

Mając na uwadze powyższe ustalenia, Sąd uznał, że stan posiadania skarżącego pozostał bez zmian. Świadczy to o tym, że sytuacja materialna skarżącego nie zmieniła się. Ponadto skarżący uchyla się, pomimo wezwań, od wskazania czy małżonka pobiera stałe bądź okresowe świadczenia, a jeśli tak to w jakiej wysokości. Nie oświadczył także czy posiada oszczędności pieniężne i jeśli tak to w jakiej wysokości.

Powyższe okoliczności świadczą to o tym, że skarżący nie wykazał, że od czasu rozpoznawania poprzedniego wniosku o przyznanie prawa pomocy sytuacja materialna skarżącego zmieniła się na niekorzyść, co przemawiałoby za zmianą prawomocnego postanowienia Sądu z dnia 4 maja 2015 r. Ponadto, należy również wskazać, że skarżący nie udzielił wyczerpujących informacji, do których został wezwany.

Zaznaczyć należy, że strona wnosząc o przyznanie prawa pomocy musi uprawdopodobnić, w sposób bardzo rzetelny, okoliczności przemawiające za uwzględnieniem wniosku. Uchylenie się strony od obowiązków nałożonych w toku postępowania o przyznanie prawa pomocy, czy też nierzetelne ich wykonanie, jest przeszkodą wykluczającą uprawdopodobnienie wskazanych we wniosku okoliczności, a w konsekwencji wyłącza możliwość przyznania jej prawa pomocy w żądanym zakresie.

Zatem należało uznać, że w sprawie skarżący nie wykazał, że zachodzą przesłanki do zmiany prawomocnego postanowienia z dnia 4 maja 2015 r.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 165 w związku z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a należało orzec jak w sentencji postanowienia.