Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 648/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2012-10-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 24 pkt 2, art. 31 ust. 1, 2  i 2a
journal: Dz.U. 2004 nr 92 poz 879
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców.
article: art. 39a, art. 39j, art. 39k
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 1985 nr 370 poz 8  art. 15 ust. 7
law: Rozporządzenie Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 102 poz 1  art. 20 pkt 3
law: Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów  socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również  uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Tekst mający znaczenie dla EOG).

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Guziński Sędziowie Sędzia NSA Anna Moskała (sprawozdawca) Sędzia WSA Jerzy Strzebinczyk Protokolant Aneta Szmyt po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 31 października 2012 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. we W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), art. 39 a ust. 1pkt 3 i 4, art. 39 j, art. 39 k, art. 39 1 ust. 1, art. 87 ust. 1 pkt 1, ust 5, art. 92 ust. 1, 2, 4, 7 i 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874, z późn. zm.), art. 15 ust. 7 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE nr L 370 z 31.12.1985, ze zm.), ust. 3b rozdziału VI załącznika I ww. rozporządzenia Rady (EWG) NR 3821/85, § 7 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 11 kwietnia 2005 r. w sprawie zezwoleń na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie instalacji lub napraw oraz sprawdzania urządzeń rejestrujących stosowanych art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców z dnia 16 kwietnia 2004 r. (Dz. U. Nr 92, poz. 879 ze zm.) oraz lp. 11.1 ust 1 lit. d, lp. 1.7., 1.8.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, organ odwoławczy utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, którym nałożono na stronę skarżącą karę pieniężną w wysokości 2000 zł.

W uzasadnieniu wskazano, że podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty (500 zł), wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, które nie zostało poddane wymaganej kontroli okresowej lub badaniu kontrolnemu (1000 zł) oraz wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne (500 zł).

Fakty te zostały ujawnione podczas kontroli drogowej pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] w dniu [...] r. w miejscowości N. W., na drodze wojewódzkiej nr [...]. Pojazdem kierował S. M. Pojazdem zatrzymanym do kontroli wykonywano transport drogowy rzeczy. Powyższe zostało udokumentowane protokołem kontroli z dnia zdarzenia. Kierowca okazał do kontroli m.in. oświadczenie poświadczające spełnienie przez niego wymagań określonych ustawą o transporcie drogowym. Nie okazał natomiast zaświadczenia potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu za okres od dnia [...] r. do dnia [...] r. Ponadto kierowca załączył wypis nr [...] z zaświadczenia nr [...] na przewozy drogowe na potrzeby własne udzielonego "A" Sp. z o.o z/s w A.

Pismem z dnia [...] r. strona skarżąca wypowiedziała się w sprawie. Spółka oświadczyła, że przystępuje do sprawy w charakterze strony zainteresowanej. Ponadto podniosła, iż kierowca został zatrudniony dopiero w przeddzień kontroli, dlatego zarząd spółki nie znalazł podstawy prawnej do wystawiania zaświadczeń o czymś, co nie miało miejsca. Spółka wskazała również, iż kontrolowany pojazd został po raz pierwszy dopuszczony na polski obszar celny i do ruchu drogowego na obszarze RP w dniu [...] r. Podniosła, że pojazd nie zostałby dopuszczony do ruchu gdyby nie spełniał wszystkich wymogów prawnych, w tym także gdyby nie posiadał sprawnego tachografu. Spółka podniosła także, iż skoro od chwili rejestracji do dnia kontroli nie upłynął co najmniej rok, domniemywać należy, iż pomimo braku stosownej nalepki, która mogła się sama odkleić tachograf był legalizowany i w chwili kontroli był legalny. Do pisma spółka dołączyła m.in. kserokopię umowy o pracę z kierowcą, kserokopię odpisu KRS strony skarżącej, umowę najmu samochodu oraz zaświadczenie nr [...] na przewozy drogowe na potrzeby własne. Następnie pismem z dnia [...] r. Spółka przesłała do organu I instancji kserokopię zaświadczenia lekarskiego z dnia [...] r. o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz kserokopię orzeczenia psychologicznego nr [...] o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy.

Wezwaniem z dnia [...] r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wezwał "A" Sp. z o.o. z/s w A. do wypowiedzenia się kto w dniu kontroli wykonywał przewóz.

W dniu [...] r. do organu I instancji wpłynęła informacja od "A" Sp. z o.o., iż w dniu [...] r. przedmiotowy pojazd był wypożyczony stronie skarżącej.

Decyzją z dnia [...] r.nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego umorzył postępowanie administracyjne, które toczyło się w stosunku do "A" sp. z o.o. z/s w A.

W dniu [...] r. do organu I instancji wpłynęła informacja z Urzędu Miejskiego W. Departamentu Nieruchomości i Eksploatacji, z której wynika, iż stronie skarżącej zostało w dniu [...] r. wydane zaświadczenie nr [...] na przewozy drogowe na potrzeby własne, do którego został zgłoszony pojazd marki [...], o którym mowa w protokole kontroli drogowej.

Pismem z dnia [...] r. strona skarżąca została zawiadomiona o wszczęciu postępowania administracyjnego.

Decyzją z dnia [...] r. organ I instancji nałożył na stronę skarżącą karę pieniężną w wysokości 2000 zł z tytułu wykonywania transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty, wykonywania przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, które nie zostało poddane wymaganej kontroli okresowej lub badaniu kontrolnemu oraz wykonywania transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne.

Strona złożyła odwołanie od powyższej decyzji, w którym podniosła, iż Zarząd Spółki nie znalazł podstawy prawnej do wystawiania zaświadczeń o czymś co nie miało miejsca, bowiem skoro kierowca nie był związany umową o pracę ze stroną skarżącą, to Zarząd Spółki nie mógł wystawić takiego zaświadczenia, ponieważ poświadczyłby nieprawdę. Spółka wskazała również, iż kontrolowany pojazd został po raz pierwszy dopuszczony na polski obszar celny i do ruchu drogowego na obszarze RP w dniu [...] r. brak więc podstaw by ponownie legalizowała tachograf nawet jeżeli naklejka uległa odklejeniu.

Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego rozstrzygnięcia. Odnośnie stwierdzonego naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, które nie zostało poddane wymaganej kontroli okresowej lub badaniu kontrolnemu przywołał treść art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8 ustawy o transporcie drogowym oraz treść załącznika do ww. ustawy (lp. 11.1.1 lit. D), który karą w wysokości 1000 złotych sankcjonuje wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, które nie zostało poddane wymaganej kontroli okresowej lub badaniu kontrolnemu. Wskazał, że w toku czynności kontrolnych w dniu [...] r. stwierdzono, że do tachografu nie została dołączona tabliczka pomiarowa z datą badania kontrolnego. Przywołał szeroko regulacje zawarte w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 3821/85 i § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 11 lutego 2005 r. w sprawie zezwoleń na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie instalacji lub napraw oraz sprawdzania urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz orzecznictwo NSA. W świetle powyższych regulacji strona skarżąca, w ocenie organu odwoławczego, z uwagi na nieczytelność tabliczki pomiarowej, powinna była dokonać kolejnego sprawdzenia tachografu, czego nie uczyniła, dlatego też na podstawie art. 92 ust. 1 utd oraz lp. 11.1 ust.l lit. d załącznika do tej ustawy została na nią nałożona kara pieniężna w wysokości 1.000 zł.

Odnosząc się do naruszenia polegającego na wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne wskazano na regulację zawartą w art. 39a ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z tym przepisem przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może zatrudnić kierowcę, jeżeli osoba ta: ukończyła 21 lat, posiada odpowiednie uprawnienie do kierowania pojazdem samochodowym, określone w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, z późn. zm.), nie ma przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, nie ma przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, uzyskała kwalifikację wstępną, ukończyła szkolenie okresowe. Zgodnie z art. 92 ust. 1 i ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 1.8 ust. 1 załącznika do ww. ustawy, który karą 500 złotych sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne. Organ odwoławczy wskazał, że w toku postępowania wyjaśniającego strona przesłała kserokopie zaświadczeń lekarskich z dnia [...] r. o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Powyższe dodatkowo pozwoliło na przyjęcie, iż w dniu kontroli kierowca nie posiadał ważnych na dzień kontroli badań lekarskich i psychologicznych.

Odnośnie stwierdzonego naruszenia polegającego na wykonywaniu transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty przywołano art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z tą regulacją podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku oraz zaświadczenie albo oświadczenie, o których mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców. Wskazano również na treść art. 31 ust. 1 i 2 ustawy o czasie pracy kierowców oraz zapisy art. 15 ust. 7 lit. a rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 w związku z art. 26 ust.4 rozporządzenia Rady (WE) Nr 561/2006. Stosownie do treści przepisu lp. 1.7 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 500 złotych. Bezspornym jest, iż kierowca nie okazał do kontroli wykresówek, bądź zaświadczenia o nieprowadzeniu pojazdu za okres od [...] r. do [...] r. Taka konstatacja – w okolicznościach faktycznych sprawy - jest zgodna z orzecznictwem, co potwierdza wyrok NSA z dnia 14 lipca 2010 r. (sygn. akt II GSK 679/09).

Organ odwoławczy podniósł, że gdyby przedsiębiorca dopełniając obowiązku prawidłowego i starannego organizowania pracy kierowcy sprawdził przed wyjazdem czy kierowca posiada wszystkie wymagane dokumenty to zapewne do niniejszego naruszenia nie doszłoby. Kierowca w trakcie kontroli okazał bowiem inne dokumenty, w które wyposażył go pracodawca, brak jest zatem podstaw do przyjęcia, iż celowo działał na szkodę przedsiębiorcy. Wyłączenie odpowiedzialności strony skarżącej w takiej sytuacji, którą należy uznać za typową, godziłoby w specyfikę danego obowiązku nadzoru przedsiębiorcy nad przestrzeganiem czasu pracy, z którego to obowiązku przedsiębiorca powinien się wywiązać. Brak stosowania przez przedsiębiorcę w tym zakresie właściwych rozwiązań obciąża pracodawcę i nie jest żadnym usprawiedliwieniem. Analiza materiału dowodowego w niniejszej sprawie wskazywała, że faktycznie ww. naruszenie miało miejsce.

Organ odwoławczy stwierdził, że w niniejszej sprawie nie zaistniały okoliczności przewidziane treścią art. 93 ust. 7 ww. ustawy, które wyłączałyby odpowiedzialność strony za powstałe naruszenie, a których to strona nie mogła przewidzieć lub nie miała na nie wpływu. Brak wpływu na powstanie naruszenia lub brak możliwości przewidzenia powstania naruszenia musi realnie zaistnieć. Nie wystarczy tylko zakwestionować swoją odpowiedzialność. Wskazane w zebranym materiale dowodowym okoliczności popełnienia zarzucanych naruszeń były okolicznościami, do których zaistnienia przedsiębiorca nie powinien dopuścić.

W skardze na tę decyzję strona skarżąca wniosła o jej uchylenie. Zarzuciła, że organ odwoławczy w żaden sposób nie odniósł się do podniesionych w toku postępowania zarzutów. W szczególności kwestionowała nałożenie kary za brak tabliczki kontrolnej tachografu i podtrzymała zarzuty podniesione w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę organ w całości podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy).

Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a."), w tym także na decyzje wydawane przez organy celne.

Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a.), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. "b"), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. "c").

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W sprawie nie jest kwestionowane, że w toku kontroli drogowej jaka miała miejsce w dniu [...] roku kierowca, który wykonywał transport na potrzeby własne strony skarżącej nie przedstawił do kontroli ani oświadczenia ani zaświadczenia o jakim mowa w art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców, nie posiadał zaświadczeń lekarskich o jakich mowa w art. 39a ustawy o transporcie drogowym, a zamontowane w samochodzie urządzenie rejestrujące (tachograf) nie posiadało tabliczki pomiarowej z datą badania kontrolnego.

Odnosząc się do pierwszego z naruszeń stwierdzonych w toku kontroli drogowej należy przywołać art. 39a ustawy o transporcie drogowym, który w sposób jednoznaczny określa wymogi jakie musi spełnić osoba, którą podmiot wykonujący przewóz drogowy chce zatrudnić w charakterze kierowcy. Do wymogów tych należy m.in. posiadanie zaświadczeń lekarskich o braku przeciwwskazań do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz brak przeciwwskazań psychologicznych do takiej pracy. Z treści art. 39j i 39k w sposób równie jednoznaczny wynika, że spełnienie wymogów z pkt 3 i 4 art. 39a następuje po przeprowadzeniu badania lekarskiego. W żadnym wypadku nie jest zatem możliwe by mogły być one zastąpione oświadczeniem kierowcy o posiadaniu ważnych badań w tym zakresie. W kontekście powyższych unormowań niezrozumiałe są zarzuty skargi, która zresztą nie precyzuje na czym miałoby polegać naruszenie prawa przez organy. Należy tutaj zauważyć, że dopiero w dniu [...] r. kierowca uzyskał stosowne zaświadczenia lekarskie.

Prawidłowo również organy obu instancji przyjęły, że kierowca jest obowiązany przedstawić do kontroli bądź wykresówki bądź zaświadczenie o nieprowadzeniu pojazdu w stosownym okresie. Istota zarzutów w tym zakresie sprowadza się do błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 15 ust. 7 rozporządzenia nr 3821/85, art. 31 ust. 1 i 2 ustawy o czasie pracy kierowców

oraz art. 20 pkt 3 rozporządzenia nr 561/2006. W ocenie strony skarżącej, na podstawie tychże unormowań nie była ona uprawniona do wydania zaświadczenia o braku aktywności w charakterze kierowcy w okresie 28 dni poprzedzających dzień zatrudnienia w sytuacji, gdy kontrola drogowa nastąpiła w dniu zatrudnienia kierowcy. Jak wskazano w wyroku NSA z dnia 14 lipca 2010 r. (sygn. akt II GSK 679/09) przede wszystkim należy zwrócić uwagę, że stosownie do treści art. 15 ust. 7 rozporządzenia nr 3821/85 w brzmieniu obowiązującym w dacie kontroli drogowej, jeżeli kierowca prowadzi pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące zgodnie z załącznikiem I kierowca ten musi być w stanie okazać, na każde żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych:

I wykresówki z bieżącego tygodnie oraz wykresówki używane przez kierowcę w ciągu poprzednich 28 dni,

II kartę kierowcy, jeśli ją posiada oraz

III wszelkie zapisy odręczne i wydruki sporządzone w ciągu bieżącego tygodnia oraz poprzednich 28 dni zgodnie z wymaganiami niniejszego rozporządzenia oraz rozporządzenia (WE) nr 561/2006.

Z powyższego przepisu wspólnotowego jednoznacznie wynika, iż co do zasady każdy kierowca prowadzący pojazd niezwolniony z obowiązku posiadania urządzenia rejestrującego, zobowiązany jest na każde żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych okazać wykresówki za bieżący dzień i poprzednie 28 dni. Niemniej normodawca wspólnotowy, przewidując praktyczną możliwość zajścia takich sytuacji, w których kierowca prowadzący przewozy nie posiada wykresówek z przyczyn usprawiedliwionych, pozostawił ustawodawstwu poszczególnych krajów członkowskich kwestię szczegółowego uregulowania sposobów wykazywania i usprawiedliwiania takich okoliczności w toku kontroli.

W polskim prawie krajowym wprowadzono w związku z powyższym przepis art. 31 ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowców, zgodnie z którym kierowca wykonujący przewóz drogowy, który w określonych dniach nie prowadził pojazdu albo prowadził pojazd, do którego nie mają zastosowania przepisy rozporządzenie nr 561/2006 lub umowy AETR, na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli przedstawia zaświadczenie, które powinno zawierać w szczególności następujące dane: imię i nazwisko kierowcy, okres którego dotyczy, wskazanie przyczyny nieposiadania wykresówek, o których mowa w art. 15 ust. 7 cyt. rozporządzenia (EWG) nr 3821/85, miejsce i datę wystawienia, podpis pracodawcy lub podmiotu, na rzecz którego kierowca wykonywał przewóz. Przewidziano tym samym możliwość wykazywania się przez kierowcę dokumentem potwierdzającym fakt nieprowadzenia pojazdu, a tym samym usprawiedliwiającym fakt nieposiadania wykresówki podczas kontroli. W świetle powyższych unormowań uznać trzeba, iż na kierowcę nałożony jest bezwzględny obowiązek okazania wykresówek za wszystkie dni kiedy kierowca był zatrudniony przez przedsiębiorcę, jedynym zaś odstępstwem od wskazanego obowiązku może być przedstawienie odpowiednich zaświadczeń, zgodnie z art. 31 ustawy o czasie pracy kierowców. Z treści ust. 1 art. 31 tej ustawy wynika, że zaświadczenie to winno m.in. zawierać wskazanie przyczyny nieposiadania wykresówek, nieużytkowania karty kierowcy lub niesporządzenia wydruków za okres 28 dni poprzedzających dzień kontroli. Użycie przez ustawodawcę sformułowania "wskazanie przyczyny" należy rozumieć jako podanie czy też wyjaśnienie przyczyny nieposiadania przez kontrolowanego kierowcę wykresówek za konkretne dni. Zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowców, ma uzupełniać niepełną informację wynikającą z wykresówek, które zostają okazane przez kierowcę podczas kontroli drogowej. Z ust. 2 art. 31 tejże ustawy wynika, że obowiązkiem przedsiębiorcy jako pracodawcy kierowcy jest wystawienie i wręczenie kierowcy zaświadczenia, o którym mowa w ust. 1 przed rozpoczęciem przez kierowcę przewozu drogowego. Zaświadczenie to nie tyle zastępuje zapis wykresówek, ile wyjaśnia przyczyny ich nieposiadania przez kontrolowanego kierowcę. Celem tej regulacji jest umożliwienie funkcjonariuszom kontroli drogowej skontrolowanie, czy przestrzegane są przepisy o czasie pracy kierowców. Przyczyny nieposiadania wykresówek za okres wskazany w art. 15 ust. 7 rozporządzenia nr 3821/85 mogą być różnorakie. Między innymi przyczyną tego stanu rzeczy może być okoliczność, że kontrolowany kierowca w okresie objętym kontrolą nie pracował jako kierowca u tegoż pracodawcy bądź też, że w ogóle nie wykonywał żadnej pracy. Może też być tak, że w tym okresie kontrolowany kierowca pracował w tym charakterze u innego pracodawcy, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie. Dlatego też wskazanie przyczyny nieposiadania wykresówek w okresie 28 dni poprzedzających dzień kontroli drogowej jest istotne z punktu widzenia przestrzegania czasu pracy kierowcy, w tym odpowiednio przerw i odpoczynków. Takie rozumienie przepisu art. 31 ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowców uzasadnia treść ust. 2a art. 31 tej ustawy. Przepis ten przewiduje, aby zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1, było wystawione na elektronicznym oraz przeznaczonym do druku formularzu w 3 przypadkach: gdy kierowca przebywał na zwolnieniu lekarskim od pracy z powodu choroby, na urlopie wypoczynkowym lub gdy prowadził inny pojazd wyłączony z zakresu stosowania rozporządzenia nr 561/2006. To zaświadczenie musi też być przez kierowcę podpisane, bo w ten sposób potwierdza to, co wynika z dokumentacji pracodawcy. Skoro zatem ustawodawca tylko w wyraźnie określonych sytuacjach przewidział konieczność wydania tego rodzaju zaświadczenia na specjalnych formularzach, to prowadzi to do logicznego wniosku, że w innych przypadkach, które mogą być spowodowane wszelkimi nieprzewidzianymi do skatalogowania przyczynami, zaświadczenie wskazujące przyczynę nieposiadania wykresówek także musi być przez pracodawcę wystawione.

Za takim rozumieniem art. 31 ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowców przemawia także pośrednio treść art. 24 pkt 2 tejże ustawy. Przepis ten stanowi, że pracodawca jest obowiązany uzyskać od kierowcy oświadczenie na piśmie o wymiarze zatrudnienia albo o niepozostawaniu w zatrudnieniu u innego pracodawcy. Jak zwraca się uwagę w doktrynie, pracodawca może żądać takiego oświadczenia przed nawiązaniem umowy o pracę, pomimo że w ustawie nie sprecyzowano kiedy pracodawca powinien uzyskać takie oświadczenie i czy może go żądać od kandydata na pracownika. Zwraca się też uwagę, że oświadczenie to powinno zawierać informację o dodatkowym zatrudnieniu nie tylko na stanowisku kierowcy, ale także na każdym innym (M.B. Rycak, Ustawa o czasie pracy kierowców. Komentarz, Oficyna 2009, komentarz do art. 24 ustawy). Racjonalnym jest, iż pracodawca przed zawarciem umowy o pracę z pracownikiem kierowcą powinien odebrać od niego oświadczenie co do formy i charakteru zatrudnienia w okresie poprzedzającym ten okres. Zatem zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowców może jako wyjaśnienie przyczyny nieposiadania wykresówek za okres 28 dni poprzedzających dzień kontroli drogowej obejmować informację uzyskaną od kierowcy o tym, że w okresie tym kierowca nie wykonywał żadnej pracy, a w szczególności nie był pracownikiem kierowcą, a ponadto z jakim dniem aktualny pracodawca zawarł z kierowcą umowę o pracę. Przedstawienie tego rodzaju zaświadczenia, m.in. w oparciu o oświadczenie pracownika z zaznaczeniem tego faktu, w żadnym razie nie może oznaczać narażenia się pracodawcy na popełnienie czynu z art. 271 § 1 k.k. W przepisie art. 31 ust. 1 ustawy o czasie pracy kierowców jest mowa tylko o "wskazaniu przyczyny" co oznacza, że może to być każda sytuacja wyjaśniająca brak posiadania wykresówek za wymagany ustawą okres. Trudno więc podzielić zapatrywanie strony skarżącej, że nie mogła poświadczać okoliczności jej nieznanych.

Trzecie stwierdzone w toku kontroli drogowej naruszenie polegało na braku tabliczki kontrolnej z datą legalizacji tachografu. Prawidłowo wskazał organ odwoławczy, że zgodnie z art. 3 ust. 3 lit. a rozdziału VI załącznika nr 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 kontrole okresowe urządzeń zamontowanych w pojazdach są przeprowadzane co dwa lata, przy czym mogą być przeprowadzane przy okazji okresowego badania technicznego. Kontrole te obejmują: sprawdzenie czy urządzenie funkcjonuje prawidłowo, sprawdzenie czy urządzenie opatrzone jest znakiem zatwierdzenia typu, sprawdzenie czy zamontowana jest tabliczka pomiarowa, sprawdzenie czy plomby urządzeniu i na innych częściach instalacji są w stanie nienaruszonym, wyznaczenie faktycznego obwodu tocznego kół. Z kolei wobec brzmienia lit. b ust. 3 rozdziału VI załącznika nr I do ww. rozporządzenia kontrola mająca na celu stwierdzenie zgodności z postanowieniem rozdziału III pkt 3 lit f dotyczącym maksymalnych dopuszczalnych błędów w eksploatacji jest przeprowadzana co najmniej raz na sześć lat, przy czym każde Państwo Członkowskie może końcowej części przepisu, tj. w razie uszkodzenia urządzenia rejestrującego, przekroczenia dopuszczalnej wartości błędów, uszkodzenia bądź utraty cechy nakładanej w czasie sprawdzania lub uszkodzenia bądź utraty tabliczki pomiarowej, sprawdzenie musi być dokonane niezależnie od upływu okresu 24 miesięcy. Tabliczka pomiarowa, której nie ma na urządzeniu rejestrującym nie spełnia w ogóle swojej funkcji, tzn. uniemożliwia w czasie kontroli drogowej sprawdzenie, czy tachograf jest sprawny i odpowiada wymaganiom oraz, czy był skontrolowany we właściwym czasie, tj. nie dawniej niż przed 24 miesiącami. Brak tabliczki powinien być uzupełniony niezwłocznie po stwierdzeniu uszkodzenia, a pojazd bez tabliczki pomiarowej tachografu nie może być używany do wykonywania transportu drogowego, dopóki uszkodzenie nie zostanie usunięte. Używanie pojazdu bez tabliczki stanowi niewypełnienie obowiązku sprawdzenia tachografu we właściwym czasie, tj. niezwłocznie po stwierdzeniu, że tabliczka pomiarowa jest uszkodzona. Obowiązek dbałości i prawidłowy stan tabliczki pomiarowej i tachografu spoczywa na przedsiębiorcy, który ma obowiązek jej wymiany niezależnie od daty ostatniego sprawdzenia tachografu.

W istocie rzeczy data ostatniego sprawdzenia tachografu nie ma żadnego znaczenia w sprawie, skoro to sprawdzenie nie było udokumentowane w czasie kontroli drogowej prawidłową tabliczką pomiarową, bowiem brak tabliczki pomiarowej powoduje powstanie obowiązku ponownego sprawdzenia tachografu i to właśnie tego obowiązku nie dopełnił przedsiębiorca. Okoliczność, że swój poprzedni obowiązek wykonał we właściwym czasie i że od tego czasu nie upłynęły dwa lata pozostaje bez znaczenia dla oceny nowego obowiązku spowodowanego posiadaniem uszkodzonej tabliczki kontrolnej tachografu.

Z tych względów orzeczono jak w sentencji wyroku.