Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 103/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2009-09-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę w części
Odrzucono skargę w części
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1 art. 20 ust. 2, art. 42, art. 68, art. 78 ust. 2 i 3, art. 221
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Felicja Kajut Sędziowie: WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka WSA Alina Dominiak (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Anna Zegan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2009 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 18 grudnia 2008 r. nr [...]; [...] w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego co do klasyfikacji taryfowej towaru oddala skargę w części dotyczącej należności celnych.


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Celnego w dniu 25 marca 2008 r. wydał decyzję nr [....], w której na podstawie art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 51, art. art. 65 ust. 1 i 5, art.73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.), art. 20 ust. 1, ust.3 i ust.6, art. 67, art. 78 ust. 1 i ust.3, art. 214 ust. 1, art. 220 ust. 1 oraz art. 222 ust. 1 pkt a), rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 1992 r. ze zmianami), rozporządzenia Komisji (WE) nr 1810/2004 z dnia 07.09.2004 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE Nr 327 z 2004 r. ze zmianami), art. 5 ust. 1 pkt. 3, art.19 ust 7, art. 29 ust. 13, art. 33 ust. 2, art. 34 ust. 4, art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11.03.2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), określił kwotę wynikającą z długu celnego (A00), podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 4 232,50 zł oraz określił podatek od towarów i usług w wysokości 14 900,00 zł.

Organ wskazał, że w dniu 21 czerwca 2005 r. Agencja Celna "B" Sp. z o.o. w G., działając z upoważnienia Spółki z o. o. "A" z siedzibą w O., dokonała zgłoszenia celnego, wnioskując o objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu kubki ceramiczne, deklarując w polu 33 SAD kod TARIC 6912 00 10 90.

Zgłoszenie spełniało wymogi formalne, zostało więc przyjęte i zarejestrowane pod numerem [....].

W czasie przeprowadzonej w okresie od 6 lipca do 20 sierpnia 2007 r. w Spółce "A" kontroli prawidłowości obrotu towarowego z zagranicą przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego w O. stwierdzono – w stosunku do przedmiotowego zgłoszenia – nieprawidłowości dotyczące taryfikacji - zgłaszający zadeklarował kubki ceramiczne, natomiast z dokumentów wynikało, że przedmiotem importu były kubki porcelanowe (white porcelain mug). Naczelnik Urzędu Celnego przyporządkował różnicę dotyczącą płatności do poszczególnych numerów faktur. Podkreślił, iż nie zabezpieczono próbek przedmiotowego towaru w związku z tym, iż kontrola przeprowadzana była w drugim kwartale 2007 r., a kontrolowana firma na bieżąco zużywała w procesie produkcyjnym dostarczane przez kontrahentów materiały.

Organ stwierdził, iż klasyfikacja towarowa przeprowadzana jest w oparciu o nomenklaturę towarów, zwaną Scaloną Nomenklaturą (CN), zawartą w załączniku I do rozporządzenia rady (EWG) 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej. Zgodnie z uwagami ogólnymi do działu 69 określenie "wyroby ceramiczne" dotyczy wyrobów otrzymanych:

(A) przez wypalanie materiałów nieorganicznych, niemetalowych, które najpierw przygotowano i ukształtowano, zwykle w temperaturze pokojowej; surowce obejmują, między innymi, iły, materiały krzemionkowe, materiały o wysokiej temperaturze topnienia, takie jak tlenki, węgliki, azotki, grafit lub inny węgiel, a w niektórych przypadkach spoiwa, takie jak gliny ogniotrwałe lub fosforany;

(B) ze skał (np. steatytu) które po ukształtowaniu wypalono.

Ponadto zależnie od składu i sposobu wypalania można uzyskać następujące wyroby:

I. towary z kopalnych mas krzemionkowych lub podobnych krzemionek i towary ogniotrwałe z poddziału I (pozycja 6901 do 6903);

II. pozostałe wyroby ceramiczne, składające się głównie ze zwykłej gliny, wyroby kamionkowe, ceramikę porowatą, fajans lub porcelanę itp., objęte poddziałem II (pozycja 6904 do 6914).

Strona twierdzi, że wyroby ceramiczne importowane od kontrahentów chińskich w 2005 r. wykonane zostały z materiału innego, niż porcelana i kamionka, a materiał ten nazywany jest porcelitem. Na dowód tego załączyła oświadczenie podwykonawcy -Usługi Plastyczne "D", oświadczenie dostawcy - firmy chińskiej "C", dokument przyjęcia nr [....].

Dostawca oraz podwykonawca zgodnie oświadczyli, iż współpraca jaką prowadzili z firmą "A" w 2005 r. dotyczyła wyrobów ceramicznych, a nie porcelanowych. Dodatkowo firma chińska wyjaśnia, iż nazwa "biały porcelanowy kubek" - na fakturze nr [....] jest nazwą jedynie identyfikacyjną i nie oznacza, iż do produkcji użyto porcelany jako surowca. Z dokumentu PZ nie wynika, z jakiego materiału wykonany był towar przyjęty do magazynu.

Organ celny podał, że w toku postępowań przeanalizowano wszystkie zgłoszenia dokonywane przez Spółkę i z dokumentów tych wynika, że Spółka sprowadzała towary , które w fakturach, świadectwach pochodzenia i innych dokumentach oznaczono jako "ceramika".

W tej sytuacji organ nie dał wiary oświadczeniu firmy "C" oraz wyjaśnieniom prezesa spółki co do tego, że nazwa porcelana ma charakter jedynie marketingowy – w tym samym czasie bowiem sprowadzane towary oznaczano w fakturach i dowodach pochodzenia raz jako ceramika, a innym razem jako porcelana.

Organ w oparciu o dokumenty załączone w dniu odprawy do w/w zgłoszenia celnego, tj. faktury handlowej, listu pakowego, dokumentu transportowego, certyfikatu FORM A stwierdził, iż przedmiotem importu były kubki porcelanowe - " WHITE PORCELAIN MUG ". Kubki porcelanowe należy zaś taryfikować do kodu Taric 6911 10 00 00 - pozostałe naczynia kuchenne z porcelany, również chińskiej ze stawką celną 12 % ad valorem. Zastosowana przez Stronę pozycja 6912 obejmuje natomiast zestawy stołowe, naczynia kuchenne oraz pozostałe artykuły gospodarstwa domowego i toaletowe, ceramiczne, inne niż z porcelany, również chińskiej.

Powyższa zmiana kodu miała także wpływ na wysokość podstawy opodatkowania, a tym samym i kwotę podatku VAT.

W odwołaniu od powyższej decyzji "A" Sp. z o. o. w O., wnosząc o jej uchylenie zarzuciła, że organ prowadząc postępowanie nie rozważył całego materiału dowodowego, w tym dowodu w postaci oświadczenia producenta, który wyjaśnia rozbieżności między danymi zawartymi w zgłoszeniu celnym, a tymi w fakturze. Spółka podniosła, że w fakturze wystawionej przez producenta została wskazana nie tylko wartość towaru, ale także rodzaj surowca, z jakiego towar wykonano. Zatem to faktura powinna być dla organu celnego wiążąca, a nie dokument wtórny, wystawiony przez osobę, której wiedza na temat zarówno ceramiki, jak i porcelany jest wątpliwa. Zdaniem Spółki przywołane w uzasadnieniu skarżonej decyzji oświadczenia podwykonawców, tj. firmy Usługi Plastyczne "D" oraz firmy chińskiej "E", nie mogły być dowodem w sprawie.

Spółka wystąpiła ponadto z wnioskiem o:

– zawieszenie postępowania w sprawie określenia podatku od towarów i usług do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia kwestii prawidłowego zakwalifikowania zgłoszenia,

- dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków, tj. osób współpracujących ze skarżącą z firmy Usługi Plastyczne "D" oraz firmy chińskiej "E".

Dyrektor Izby Celnej postanowieniem z dnia 10 grudnia 2008 r. odmówił przeprowadzenia w/w dowodu, tj. dowodu z przesłuchania świadków (osób współpracujących ze skarżącą z ramienia firmy Usługi Plastyczne "D" i eksportera), wskazując , że organ był już w posiadaniu materiału dowodowego , o przeprowadzenie którego wnioskowała strona , a ponadto eksporterem przedmiotowego towaru była firma "C", a nie firma "E".

Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia 18 grudnia 2008 r. nr [....], powołując się na art. 233 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa w związku z art. 73 ust. 1 ustawy Prawo celne, art. 20 ust. 1, ust. 3, ust. 6, art. 67 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny ( Dz. Urz. WE L. 302 z 19.10. 1992 r. ze zm.), art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1810/2004 z dnia 7 września 2004 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej ( Dz. Urz. UE L 327 z 2004 r. ) – utrzymał zaskarżoną decyzj w mocy.

Organ podniósł, że z dokumentów dołączonych do przedmiotowego zgłoszenia celnego – faktury nr [....] z dnia 12 maja 2005 r., świadectwa pochodzenia FORM A nr [....] z dnia 12 maja 2005 r., wynika, że przedmiotem importu były kubki porcelanowe. Nie jest więc zasadny zarzut pominięcia dokumentacji złożonej do zgłoszenia celnego. Świadectwo jakości zdrowotnej , określający towar jako "kubeczki ceramiczne" w tej części został wypełniony przez Agencję Celną i nie zawiera informacji o rodzaju materiału, z jakiego towar został wykonany.

Organ podniósł, że za prawidłowość składanego w urzędzie celnym zgłoszenia odpowiedzialny jest zgłaszający. Inicjatywa poddania towaru sprawdzeniu należy do zgłaszającego. Przepisy pozwalają organom celnym dokonać weryfikacji zgłoszeń celnych, ale nie nakładają na nie takiego obowiązku.

Organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji dokonał prawidłowej kwalifikacji towaru do pozycji 6911, obejmującej "Zastawy stołowe, naczynia kuchenne oraz pozostałe artykuły gospodarstwa domowego i toaletowe, z porcelany, również chińskiej, do kodu CN 6911 10 00 - Zastawy stołowe i naczynia kuchenne.

Strona twierdziła, że importowany towar wykonany był z ceramiki, czego potwierdzenie stanowią oświadczenia eksportera "C" oraz firm współpracujących ze skarżącą Spółką. Z wyjaśnień wynika, że wszystkie wyroby ceramiczne importowane od kontrahentów chińskich w 2005 r. wykonane zostały z materiałów innych niż kamionka i porcelana, a nazwa w fakturach importowych stosowana jest jedynie dla celów identyfikacyjnych.

W nomenklaturze celnej określenie "wyroby ceramiczne" (Dział 69 Wspólnej Taryfy celnej) odnosi się do szerokiej grupy wyrobów objętych pozycjami od 6901 do 6914 Taryfy celnej, do której zaliczane są m.in. wyroby wykonane z porcelany, z kamionki oraz z ceramiki. Trudno zaakceptować wyjaśnienia eksportera, iż zawarcie w fakturze handlowej określenia odnoszącego się do rodzaju materiału mającego decydujący wpływ na klasyfikację wyrobu, istotne jest jedynie z powodów identyfikacyjnych. Opis (nazwa) towaru stanowi podstawową informację o produkcie będącym przedmiotem obrotu. W niniejszej sprawie podstawę do dokonania zgłoszenia celnego stanowiły dokumenty handlowe załączone do SAD, w których towar określono jako kubki porcelanowe. Dla odróżnienia towaru istnieje cały szereg dostępnych środków np.: szczegółowy opis, indywidualna nazwa, pozwalających na identyfikację towaru. Ponadto trudno przyjąć wyjaśnienia eksportera, bowiem w fakturach sprzedaży wystawianych przez kontrahenta zagranicznego używane były zarówno określenia "porcelana", "ceramika" jak i "kamionka". Tak więc dokumenty handlowe zawierały informacje dotyczące materiału zgodne z brzmieniem poszczególnych podpozycji w Taryfie celnej. Organ podkreślił, że argumentacja eksportera oraz firm współpracujących z importerem budzi tym większe wątpliwości, że ze znajdującego się w aktach sprawy katalogu wyrobów Spółki "A" " Katalog błękitny 2002" wynika, iż firma w swojej ofercie posiada kubki porcelanowe.

Organ odniósł się także do kwestii żądania strony dotyczącego przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków podając, iż podejmowanie czynności zmierzających do uzyskania informacji już posiadanych nie ma uzasadnionych podstaw na żadnym etapie postępowania. Dlatego postanowieniem z dnia 12 grudnia 2008 r. odmówiono uwzględnienia wniosku dotyczącego przeprowadzenia wskazanego wyżej dowodu.

Natomiast odnośnie wniosku dotyczącego zawieszenia postępowania w sprawie określenia podatku od towarów i usług do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia kwestii prawidłowego zakwalifikowania towaru pod właściwy kod PCN organ wskazał, że decyzją Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 25 marca 2008r. określona została niezaksięgowana kwota należności celnych oraz podatek od towarów i usług z tytułu importu towarów. Określenie podatku VAT już nastąpiło, wobec czego nie jest możliwe zawieszenie postępowania w sprawie jego określenia. Organ odwoławczy rozpatrując odwołanie od decyzji dokonuje kontroli całości rozstrzygnięcia wydanego przez organ I instancji. W sytuacji, gdy decyzja dotyczy kilku odrębnych kwestii nie jest możliwe zawieszenie postępowania odwoławczego jedynie w części. Zawieszenie postępowania oznacza bowiem wstrzymanie jego przebiegu, co wiąże się ze wstrzymaniem wszystkich czynności procesowych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia 18 grudnia 2008 r. ,"A" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w O. wniosła o jej uchylenie, zarzucając naruszenie:

1) art. 187 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 73 Prawa celnego przez naruszenie obowiązku zebrania całego materiału dowodowego oraz nie rozważenie całego materiału dowodowego,

2) art. 121 §1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 73 Prawa celnego, przez prowadzenie postępowania celnego w sposób nie budzący zaufania podatnika,

3) art. 191 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 73 Prawa celnego przez stwierdzenie, że okoliczność wskazana w decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 25 marca 2008 r. została udowodniona, mimo że decydujące dowody wskazują na odmienny stan, co oznacza, że organ nie dokonał oceny na podstawie całego zebranego materiału dowodowego,

4) art. 14 ustawy z dnia 19 marca 2004 roku Prawo celne przez badanie dokumentu w postaci faktury, a nie towaru podlegającego zgłoszeniu celnemu,

5) art. 4 pkt 14 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, przez niewykonanie przez organ celny obowiązków nałożonych na niego w tym przepisie,

6) art. 68 Wspólnotowego Kodeksu Celnego (rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny), przez nie zweryfikowanie dokumentów załączonych do zgłoszenia celnego,

7) § 28 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych wymogów, jakie powinno spełniać zgłoszenie celne (Dz.U.04.94.902), przez pominięcie dokumentacji złożonej do zgłoszenia celnego, zgodnie z wymogami prawa - art. 62 Wspólnotowego Kodeksu Celnego.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że organ dokonał błędnej oceny zebranego materiału dowodowego, a wydana decyzja została oparta na błędnych założeniach. Strona skarżąca przedłożyła dowody (dokumentacja celna z H. i oświadczenie producenta), z których jednoznacznie wynika, iż towar będący przedmiotem postępowania to ceramika. Organ nie przedstawił w toku całego postępowania dowodu, który by obalił twierdzenia skarżącej poparte dokumentami. Z uwagi na to, iż postępowanie wszczęto 3 lata po zgłoszeniu towaru do oclenia oraz z uwagi na sposób przeprowadzenia oceny zebranego materiału dowodowego, zdaniem skarżącej należało postawić zarzut naruszenia art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, co oznacza, że postępowanie sprawdzające zostało wszczęte po kilku latach, natomiast w procedurze zgłoszeniowej skarżącego nie wskazano żadnych błędów i nie wzywano go do uzupełniania przedłożonego materiału i składania dodatkowych wyjaśnień.

Skarżąca wskazała, że przedłożyła jako dowód wyniki badań wykonane przez Urząd Celny w H. Zostały tam pobrane próbki i stwierdzono, że mimo iż na fakturze wpisana była porcelana, to towar wykonany został z odpowiednio uformowanej gliny, czyli jest to ceramika, zgodnie ze zgłoszeniem. Organ celny ocenił w/w dowód pobieżnie stwierdzając, że nie ma on znaczenia w sprawie. W tej sytuacji - zdaniem skarżącej - organ nie dokonał oceny dowodów na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, gdyż zebrany przez organ materiał dowodowy zawiera sprzeczności, które nie zostały jednoznacznie rozstrzygnięte. Organ celny, zgodnie z art. 91 Prawo celne, w sytuacji wątpliwości co do towaru podlegającego ocleniu, może, a wręcz powinien dokonać oględzin i badań towaru, aby rozwiać wszelkie wątpliwości. Zaniechanie Urzędu Celnego w tej materii stanowiło naruszenie przepisów prawa. Podważanie danych zawartych w zgłoszeniu i potwierdzanych zapewnieniami producenta jednym dowodem w postaci faktury zawierającej błędne nazwanie przedmiotu sprzedaży, powoduje istotną i nie wyjaśnioną przez organ lukę w materiale dowodowym.

Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 14 ustawy - Prawo celne przez badanie dokumentu w postaci faktury VAT, a nie towaru podlegającego zgłoszeniu celnemu. Zgłoszeniu celnemu podlega zgodnie z w/w przepisem towar, w związku z tym organ jest zobowiązany zbadać towar, a nie dokument w postaci późniejszej faktury. Podczas sprawdzania dokumentacji załączonej do zgłoszenia celnego organ nie dopatrzył się żadnych uchybień i nie wezwał do uzupełnienia braków formalnych. Nie wykonał także przysługującego mu prawa zbadania towaru.

Skarżąca zarzuciła także organowi przyjmującemu zgłoszenie niedopełnienie obowiązku przez brak weryfikacji zgodności danych zawartych w zgłoszeniu i w dołączonych do niego dokumentach. Obowiązkiem organu celnego jest prowadzenie szeroko pojętej kontroli celnej. Organ celny w przedmiotowej sprawie z oczywistych przyczyn nie mógł przeprowadzić dowodu w postaci badania towaru zgłoszonego w roku 2005, a w związku z tym nie mógł też stwierdzić jednoznacznie, że zgłoszony do oclenia towar to była porcelana. Ponadto organ celny zaniechał w 2005 r. weryfikacji dokumentów przedstawionych do odprawy celnej, bądź zrobił to niedokładnie. Nadto skarżąca podniosła, że rzetelne i bezsprzeczne stwierdzenie składu surowcowego oclonego towaru jest niemożliwe z uwagi na upływ czasu, czego organy nie wzięły pod uwagę.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji oraz odnosząc się do zarzutów skargi. Organ wskazał, że nie jest prawdziwe twierdzenie strony, że dokumenty odprawy celnej z H. dowodzą, iż towar został wykonany z ceramiki ( kod 6912 00 10 90 ). Zgodnie bowiem z decyzją Głównego Urzędu Ceł w H. dla zgłoszonych towarów zmieniono kod na 6912 00 30 00 0, który jest właściwy dla towarów wykonanych z kamionki.

Skarga w części dotyczącej podatku od towarów i usług została odrzucona odrębnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 września 2009 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.) stanowi, że do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12 oraz działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego. Dział IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( t. j. Dz. U. Nr 8 z 2005 r. poz. 60) dotyczy postępowania podatkowego.

Zgodnie z art. 20 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U.UE. L. 92. 302.1 ze zm.), zwanego dalej : WKC, należności celne ustalane są na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich, która została wprowadzona rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. UE. L. 87. 256.1). Załącznik I do tegoż rozporządzenia zawiera Nomenklaturę Scaloną oraz stawki celne, dodatkowe jednostki statystyczne i inne niezbędne informacje.

Załącznik ten jest zmieniany co roku, bowiem zgodnie z treścią art. 12 rozporządzenia Rady nr 2658/87, Komisja przyjmuje każdego roku rozporządzenie przedstawiające pełną wersję Nomenklatury Scalonej wraz ze stawkami celnymi. Wspomniane rozporządzenie jest publikowane nie później niż dnia 31 października w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich i stosuje się je od dnia 1 stycznia roku następnego.

W sprawie niniejszej zgłoszenia celnego dokonano w dniu 21 czerwca 2005 r. czyli w dacie tej obowiązywało rozporządzenie Komisji (WE) nr 1810/2004 z dnia 7 września 2004 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U.UE.L.04.327.1) - obowiązujące od dnia 1 stycznia 2005 r.

Z brzmienia reguły 1 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej ( ORINS) wynika, że tytuły sekcji, działów i poddziałów są jedynie wskazówką, bowiem dla potrzeb prawnych klasyfikacji towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów. Celem wprowadzenia uwag do sekcji i działów jest rozwiązywanie mogących powstać trudności w klasyfikacji taryfowej.

Spór w sprawie niniejszej dotyczy rodzaju materiału, z którego wykonano importowany przez skarżącą spółkę towar w postaci kubków. Kwestia ta jest decydująca dla klasyfikacji towaru do określonego kodu TARIC .

Uwagi ogólne (Wyjaśnień do Taryfy celnej) do działu 69 "Wyroby ceramiczne", stwierdzają, że zależnie od składu i sposobu wypalania można uzyskać następujące wyroby:

I. Towary z kopalnych mas krzemionkowych lub podobnych krzemionek i towary ogniotrwałe z poddziału I ( pozycja od 6901 do 6903)

II. Pozostałe wyroby ceramiczne, składające się głównie ze zwykłej gliny, wyroby kamionkowe, ceramikę porowatą , fajans lub porcelanę itp., objęte poddziałem II ( pozycja od 6904 do 6914).

Organy celne uznały, że przedmiotowy towar został wykonany z porcelany, co powoduje , że powinien być zaklasyfikowany do kodu 6911 10 00 00 ( zastawy stołowe, naczynia kuchenne oraz pozostałe artykuły gospodarstwa domowego i toaletowe, z porcelany, również chińskiej, - zastawy stołowe i naczynia kuchenne ), zaś skarżąca spółka twierdzi, że kubki zostały wykonane z ceramiki i powinny być zaklasyfikowane do kodu 6912 00 10 90 ( zastawy stołowe, naczynia kuchenne oraz pozostałe artykuły gospodarstwa domowego i toaletowe, inne niż z porcelany, również chińskiej, - z ceramiki zwykłej).

Strona skarżąca zarzuca w skardze, że obowiązkiem organu było zweryfikowanie zgłoszenia celnego w chwili dokonania zgłoszenia celnego, jak też zbadanie przedmiotowego towaru. Zarzuca ponadto, że organy naruszyły prawo przez weryfikację zgłoszenia celnego po kilku latach od jego dokonania, jak też przez niezasadną odmowę oparcia ustaleń na dowodach zaoferowanych przez stronę, z których - w ocenie skarżącej- jednoznacznie wynika, że przedmiotowy towar wykonany jest z ceramiki, a nie z porcelany.

Art. 68 WKC stanowi, że w celu weryfikacji zgłoszeń przyjętych przez organy celne mogą one przeprowadzić:

a) kontrolę zgłoszenia i załączonych do niego dokumentów. W celu sprawdzenia prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu organy celne mogą zażądać od zgłaszającego przedstawienia innych dokumentów,

b) rewizję towarów z jednoczesnym ewentualnym pobraniem próbek w celu dokonania ich dalszej analizy lub dokładniejszej kontroli.

Wynika z powyższego, że przeprowadzenie kontroli zgłoszenia i załączonych dokumentów oraz dokonanie rewizji towarów jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem organów. W sprawie niniejszej towar został zwolniony bez weryfikacji, co jest zgodne z powyższym przepisem. W ocenie Sądu wobec jednoznacznego brzmienia art. 68 WKC zarzut jego naruszenia przez nie zweryfikowanie dokumentów załączonych do zgłoszenia celnego jest chybiony.

Z przepisu art. 78 § 2 WKC wynika, że po dokonaniu zwolnienia towarów organy celne mogą, w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu, przystąpić do kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem oraz późniejszych operacji handlowych dotyczących tych samych towarów. ( ...) Organy te mogą również przeprowadzić rewizję towarów, o ile istnieje jeszcze możliwość ich okazania.

Natomiast art. 78 § 3 WKC stanowi, że jeżeli z kontroli zgłoszenia lub kontroli po zwolnieniu towarów wynika, że przepisy regulujące właściwą procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane, organy celne podejmują, zgodnie z wydanymi przepisami, niezbędne działania w celu uregulowania sytuacji, biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponują.

Ten ostatni przepis był podstawą wszczęcia postępowania w sprawie niniejszej, bowiem w przedmiotowym zgłoszeniu celnym towar został opisany niezgodnie z dołączoną fakturą.

Z przepisu powyższego nie wynika termin, w jakim organy celne mogą przeprowadzać kontrole po dokonaniu zgłoszenia. Jedynie art. 221 WKC przewiduje , że powiadomienie dłużnika o prawidłowej kwocie należności celnych nie może nastąpić po upływie trzech lat licząc od dnia powstania długu celnego. W sprawie niniejszej dokonanie zgłoszenia miało miejsce w dniu 21 czerwca 2005 r. , a powiadomienie - doręczenie decyzji organu pierwszej instancji – w dniu 31 marca 2008 r. czyli przed upływem terminu przewidzianego w cytowanym przepisie. W tym kontekście zarzut skargi dotyczący naruszenia przepisu art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej , który stanowi, iż postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, jest niezasadny.

Kolejne zarzuty skargi dotyczyły kwestii prawidłowości przeprowadzenia postępowania dowodowego.

Organy dokonały ustalenia, że towar jest wykonany z porcelany, na podstawie dokumentów dołączonych do przedmiotowego zgłoszenia celnego – tj. faktury nr [....] z dnia 12 maja 2005 r. i świadectwa pochodzenia FORM A nr [....] z dnia 12 maja 2005 r. Wskazano w nich, że dotyczą one kubków porcelanowych ( white porcelain mug).

Należy w tym miejscu zwrócić uwagę na treść przepisu art. 42 WKC, zgodnie z którym po przedstawieniu organom celnym towary mogą , za zgodą tych organów, zostać poddane rewizji lub mogą zostać pobrane ich próbki w celu nadania tym towarom przeznaczenia celnego. Przepis ten umożliwia osobie dysponującej towarem – z jej inicjatywy - ustalenie np. rodzaju wprowadzanego towaru. Skarżąca spółka jest podmiotem profesjonalnie uczestniczącym w międzynarodowym obrocie handlowym. W związku z tym należy do niej odnosić właściwe dla takich podmiotów kryterium należytej staranności w prowadzeniu swych interesów. Jeśli zatem strona skarżąca sprowadziła towar, którego rzeczywista charakterystyka nie odpowiadała opisowi zawartemu w dokumentach przywozowych, to aby móc wykazywać, że taka różnica istotnie występowała i sprowadzony produkt należy kwalifikować do innej pozycji taryfowej, niż wskazywałyby na to dokumenty - powinna ona zwrócić się do organu celnego z wnioskiem opartym o art. 42 WKC. Dopiero pobranie próbek towaru w tym trybie umożliwiłoby skuteczne zweryfikowanie zawartego w dokumentach opisu towaru. Jeśli natomiast strona skarżąca wskazała w zgłoszeniu celnym pozycję taryfy celnej odbiegającą od zawartego w fakturze opisu sprowadzonego towaru i nie skorzystała z możliwości wynikającej z art. 42 WKC, to należy uznać, że ograniczyła w ten sposób możliwości skutecznego dowodzenia w postępowaniu celnym, że określenie towaru w fakturze nie odzwierciedla rzeczywiście jego cech istotnych z punktu widzenia klasyfikacji taryfowej.

W ocenie Sądu organy celne w tej sytuacji prawidłowo, bez naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów, uznały dokumenty dołączone do zgłoszenia celnego za dowody, na podstawie których należy dokonać ustaleń niezbędnych do klasyfikacji towaru do określonego kodu TARIC . Organy uzasadniły w sposób przekonujący swoje stanowisko, z jakich powodów nie oparły ustaleń na innych dokumentach i dowodach zgromadzonych w toku postępowania.

Sąd podziela pogląd organów celnych, że nie są wiarygodne oświadczenia eksportera – firmy "C" oraz firm współpracujących ze skarżącą spółką , iż wszystkie wyroby ceramiczne importowane od chińskich kontrahentów wykonane zostały z innych materiałów niż porcelana, a nazwa w dokumentach eksportowych "porcelana" jest jedynie stosowana dla celów identyfikacyjnych. "Wyroby ceramiczne" w nomenklaturze celnej to szeroka grupa wyrobów, obejmująca wyroby wykonane z porcelany, kamionki i ceramiki. W fakturze zawarto natomiast określenie odnoszące się do rodzaju materiału mającego decydujący wpływ na klasyfikację wyrobu, a opis towaru stanowi podstawową informację o produkcie . Zdaniem Sądu, rozróżnienie towarów dla celów handlowych powinno i może następować przy zastosowaniu innych sposobów niż odnoszące się do cech istotnych dla klasyfikacji taryfowej ( rodzaj tworzywa), a jednocześnie nieodpowiadających stanowi faktycznemu ( według strony skarżącej) .

Gdyby istotnie wszystkie towary sprzedawane przez chińskiego producenta stronie skarżącej wykonane były z tworzywa jednego rodzaju to trudno byłoby wyjaśnić , dlaczego w fakturach sprzedaży wystawianych przez zagranicznego kontrahenta używano zarówno określeń "porcelana", "ceramika", "kamionka". Należy nadto zwrócić uwagę na to, że z katalogu wyrobów skarżącej spółki wynika, że miała ona w swojej ofercie handlowej kubki określane jako porcelanowe.

W tej sytuacji zasadnie organy uznały, iż dokumenty dołączone do zgłoszeń celnych zawierały określenia dotyczące materiału zgodne z brzmieniem podpozycji Taryfy celnej , z których to określeń wynikało przyporządkowanie wyrobu do poszczególnej podpozycji.

Organy celne wyjaśniły też trafnie przyczyny, dla których nie oparły ustaleń na treści świadectwa jakości zdrowotnej dołączonego do SAD- u oraz podstawy prawne odmowy przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków.

Zauważyć należy, że ani skarżąca w sprawie niniejszej w postępowaniu przed organami celnymi nie wnosił o przeprowadzenie dowodu z dokumentów odprawy celnej dokonanej w H. oraz z oświadczenia producenta dotyczącego towarów tam odprawionych , ani też organ odwoławczy nie odnosił się do nich w zaskarżonej decyzji. Mimo to i skarżąca w skardze, i organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wypowiadali się na temat ich treści. Z dokumentów tych, z których Sąd na mocy art. 106 § 3 p.p.s.a. dopuścił dowód wynika , że służby celne w H. zmieniły zadeklarowany przez spółkę kod towaru na 6912 00 30 00 0 ( wyroby z kamionki), a więc zupełnie inny, niż kod deklarowany w sprawie niniejszej przez skarżącą - 6912 00 10 90. Dokumenty te nie potwierdzają zatem stanowiska skarżącej, że sprowadzony towar to kubki ceramiczne ( inne niż porcelanowe lub z kamionki ), skoro z oświadczenia producenta wynika, że wszystkie towary sprzedane "A" w 2005 r. były wykonane z towaru tego samego rodzaju jak ten, który poddano badaniu w H. W tej sytuacji dokumenty te nie mogły mieć znaczenia dla oceny prawidłowości taryfikacji towaru , którego dotyczyło niniejsze postępowanie.

Wobec powyższego zarzuty skargi naruszenia art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej – naruszenie obowiązku zebrania i nie rozważenia całego materiału dowodowego , zarzut naruszenia art. 191 Ordynacji podatkowej, który dotyczy uznania przez organ danej okoliczności za udowodnioną – należy uznać w okolicznościach niniejszej sprawy za chybione.

Niezasadny jest też zarzut naruszenia § 28 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych wymogów , jakie powinno spełniać zgłoszenie celne ( Dz. U. Nr 94, poz.902 ) przez pominięcie dokumentacji złożonej do zgłoszenia celnego zgodnie z wymogami art. 62 WKC. Skarżąca wywodzi, że zastosowała się do wymogów tych przepisów, lecz bezsprzeczne stwierdzenie składu surowcowego oclonego towaru jest niemożliwe z uwagi na upływ czasu.

Treść § 28 w/w rozporządzenia wymienia dokumenty, które powinny być dołączone do zgłoszenia celnego, a art. 62 WKC stanowi o tym, że zgłoszenia w formie pisemnej dokonuje się na formularzu zgodnym z oficjalnym dołączając wymagane dokumenty.

Powyższy zarzut skarżącej jest chybiony nie tylko z tego względu, że organy szczegółowo odniosły się do treści dokumentów dołączonych do zgłoszenia celnego, ale przede wszystkim z uwagi na to, że skarżąca z treści przywołanych przepisów wyciąga nieprzystające do ich treści wnioski.

Zarzut naruszenia art. 4 pkt 14 WKC przez niewykonanie przez organ celny obowiązków nałożonych na niego w tym przepisie jest bezzasadny, bowiem art. 4 zawiera jedynie definicje pojęć i terminów , których prawodawca używa w WKC, a przywoływany przez skarżącą pkt 14 tegoż artykułu zawiera definicję pojęcia "kontrola celna".

Równie chybiony i niezrozumiały jest zarzut naruszenia art. 14 ustawy Prawo celne przez badanie dokumentu – faktury, a nie towaru podlegającego zgłoszeniu celnemu. Przepis ten stanowi bowiem, że towary mogą być wprowadzane na obszar celny Wspólnoty lub wyprowadzane z tego obszaru przez przejście graniczne otwarte dla danego ruchu , chyba że przepis szczególny stanowi inaczej, wobec czego zarzut skarżącej nie przystaje do treści wskazanego przepisu.

W ocenie Sądu , dokonującego kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem nie tylko w świetle zgłoszonych w skardze zarzutów , zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Mając na uwadze powyższe Sąd na mocy art. 151 p.p.s.a. skargę w części dotyczącej należności celnych oddalił.

Odnośnie skargi w części dotyczącej podatku od towarów i usług zapadło, jak wskazano wyżej, odrębne postanowienie.