Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 998/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2010-02-23 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Przyznano pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu koszty nieopłaconej pomocy prawnej
Powołane przepisy: article: art. 250
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu - Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata W. S. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi M. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia odsetek za zwlokę od zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące od kwietnia do sierpnia 2001 r. postanawia: przyznać pełnomocnikowi adw. W. S. wynagrodzenie tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej na zasadzie prawa pomocy, w kwocie 236,60 (słownie: dwieście trzydzieści sześć 60/100) złotych.


UZASADNIENIE

Po wydaniu postanowienia z dnia 23 marca 2009 r. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, odrzucającego skargę kasacyjną sporządzoną osobiście przez M. L. postanowieniem Referendarza sądowego z dnia 27 lipca 2009r., przyznano skarżącej prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata. Na tej podstawie, po wystąpieniu do Okręgowej Rady Adwokackiej we W., na pełnomocnika M. L. został wyznaczony adwokat W. S., któremu skarżąca udzieliła odpowiedniego pełnomocnictwa. Pełnomocnik dodatkowo udzielił pełnomocnictwa substytucyjnego adw. W. S., który po zapoznaniu się z aktami sprawy, sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej i wniósł o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości 253,60 zł, w tym 34 zł tytułem zwrotu opłat skarbowych od dwóch pełnomocnictw.

Mając na uwadze powyższe, należy wskazać, ze zgodnie z art. 250 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wyznaczony profesjonalny pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Sąd zatem uznał, że należy przyznać wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi wynagrodzenie za zastępstwo prawne

w wysokości 219,60 zł (w tym podatek VAT w kwocie 39,60 zł), na podstawie § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.

w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), zgodnie z którym za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, adwokatowi nie prowadzącemu sprawy w I instancji, przysługuje wynagrodzenie w wysokości 75 % stawki minimalnej, określonej w pkt 1 lit. c

w wysokości 240 zł. Natomiast na podstawie § 19 pkt 2 orzeczono o zwrocie kwoty 17 zł, poniesionej tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa udzielonego wnioskodawcy, jako niezbędnego udokumentowanego wydatku.

Co do opłaty skarbowej od dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa substytucyjnego, to należy zauważyć, że na mocy postanowienia Referendarza sądowego Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła na pełnomocnika z urzędu tylko jednego adwokata, to jest W. S. Kwestia zastępstwa substytucyjnego pozostawała już w gestii samego wyznaczonego pełnomocnika, nie stanowiła jednak elementu niezbędnego do udzielania pomocy prawnej z urzędu. Tym samym oplata skarbowa od pełnomocnictwa substytucyjnego nie może być uznana jako wydatek niezbędny w sprawie.

Wobec powyższego, na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ustawy procesowej, postanowiono jak w sentencji.