Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 333/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-09-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Wyłączenie sędziego
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono wniosek o wyłączenie sędziego
Powołane przepisy: article: art. 18, art. 19
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA: Stanisław Bogucki Sędzia NSA: Bogusław Dauter (spr.) Sędzia WSA del. Ewa Radziszewska - Krupa po rozpoznaniu w dniu 22 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku S. N. o wyłączenie sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego Jana Grzędy w sprawie z zażalenia S. N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 grudnia 2009 r. sygn. akt III SA/Wa 1839/08 w sprawie ze skargi S. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 18 kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku od spadków i darowizn postanawia: oddalić wniosek o wyłączenie sędziego.


UZASADNIENIE

W sprawie zażalenia S. N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 30 grudnia 2009 r., III SA/Wa 1839/08, ze skargi S. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z 18 kwietnia 2008 r., w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku od spadków i darowizn, w zakresie odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, S. N. w piśmie z 24 sierpnia 2010 r. złożył wniosek o wyłączenie sędziego Naczelnego Sądu Administracyjnego Jana Grzędy.

W uzasadnieniu wniosku skarżący przedstawił argumentacją świadczącą o tym, iż nie zgadza się z postanowieniem NSA z 7 lipca 2010 r., II FZ 333/10, wskazując między innymi, iż RP jest sprawnie działającym aparatem ukrytej eutanazji i gnębienia obywatela, zwłaszcza starego i ten stan akceptuje sędzia.

Sędzia NSA Jan Grzęda złożył oświadczenie, że między nim a stroną skarżącą nie zachodzi stosunek osobisty, o którym mowa w art. 18 i 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Podstawowym celem instytucji wyłączenia sędziego jest eliminowanie wszelkich przyczyn, które mogłyby skutkować pojawieniem się jakichkolwiek wątpliwości, co do bezstronności i obiektywizmu sędziego przy rozpoznawaniu konkretnej sprawy. Instytucja ta ma zapewnić jak najpełniejszą realizację zagwarantowanego, między innymi na gruncie Konstytucji RP prawa do sądu, poprzez stworzenie warunków umożliwiających każdemu rozpatrzenie jego sprawy przez niezależny, bezstronny i niezawisły sąd.

Zgodnie z treścią art. 19 p.p.s.a. niezależnie od przyczyn wymienionych w art.18 p.p.s.a. sąd wyłącza sędziego na jego żądanie lub na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. Z przepisu tego wynika, że wyłączenie sędziego następuje nie tylko z mocy ustawy w przypadku zaistnienia przesłanek enumeratywnie wskazanych w art. 18 p.p.s.a., ale również na wniosek strony lub sędziego w sytuacji zaistnienia okoliczności w nim wskazanych. Jak wynika z treści art. 19 p.p.s.a. określenie tzw. przesłanek względnych nastąpiło poprzez użycie ogólnego sformułowania zaistnienia okoliczności uprawdopodobniającej uzasadnioną wątpliwość, co do bezstronności danego sędziego w konkretnej sprawie. Oznacza to, że będą to wszelkie obiektywnie zaistniałe okoliczności, dające podstawę do sformułowania uzasadnionych zastrzeżeń, co do bezstronności sędziego, przy rozstrzyganiu danej sprawy, w tym także okoliczności objęte art. 19 p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym do 5 grudnia 2006 r. (tj. wynikające ze stosunku osobistego pomiędzy sędzią, a jedną ze stron lub jej przedstawicielem, charakteryzujące się przede wszystkim istnieniem więzi emocjonalnej o charakterze pozytywnym lub negatywnym, której podstawą jest stosunek pokrewieństwa, przyjaźni, znajomości, zależności służbowej, gospodarczej, społecznej, itp.). Podkreślenia wymaga, iż okoliczność mogąca wywołać uzasadnioną wątpliwość, co do bezstronności sędziego w danej sprawie musi faktycznie wystąpić, tzn. nie może mieć charakteru potencjalnego, tj. być jedynie uprawdopodobniona. Ponadto okoliczność ta może wystąpić zarówno w trakcie, jak i jeszcze przed wszczęciem danego postępowania. Wyjaśnić także należy, że okoliczność mogąca wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności sędziego lub sędziów w danej sprawie musi być realna, a zatem nie jest wystarczająca sama podejrzliwość strony bądź utrata wiarygodności w bezstronność sędziego wynikająca z nadmiernej wrażliwości lub przeczuleń strony. Nie ma znaczenia subiektywne przekonanie strony o braku bezstronności sędziego wyznaczonego do rozpoznawania jej sprawy, lecz konieczne jest wskazanie poważnych powodów, które obiektywnie spowodowałyby utratę zaufania co do bezstronności sędziego. Wobec powyższego wątpliwość co do bezstronności sędziego musi być uzasadniona, co wiąże się także z przedstawieniem odpowiedniej argumentacji.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie stanowi okoliczności uzasadniającej wątpliwość, co do bezstronności sędziego fakt wydania przez niego orzeczenia niezgodnego z wolą strony. Żaden przepis nie wskazuje również na to, iż motywy i argumentacja zawarta w uzasadnieniu tego orzeczenia mogłyby stanowić wystarczającą podstawę do wyłączenia sędziego od orzekania w sprawie. Skarżący nie uprawdopodobnił, że zachodzi między nim a sędzią taki stosunek, który powoduje wyłączenie od orzekania. Oceny tej nie może zmienić subiektywne przekonanie skarżącego co do wadliwego, niewłaściwego sposobu orzekania. Ponadto nie zaistniały w ocenie Sądu inne okoliczności, które uzasadniałyby złożony wniosek, gdyż z oświadczenia złożonego przez sędziego Jana Grzędę niezbicie wynika, że nie zachodzą między nimi a skarżącym żadne okoliczności przewidziane w art. 18 i art. 19 p.p.s.a.

Z tych względów Sąd na podstawie art. 22 § 1 i § 2 p.p.s.a. w zw. z art.193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.