Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 1007/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2018-05-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1, art. 3 ust. 4a, art. 21 ust. 1 pkt 79
journal: Dz.U. 2018 poz 200
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Szulc Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Kruppik- Świetlicka Sędzia WSA Urszula Wiśniewska (spr.) Protokolant: Referent- stażysta Katarzyna Gołda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2018 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2011. oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego

w T. określił stronie wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2011 w kwocie [...]zł. Organ podał, że w związku z uzyskanym w 2011r. dochodem w Holandii z tytułu świadczenia rentowo-emerytalnego, podatnik nie dopełnił obowiązku złożenia zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) PIT-36 za 2011r.

W złożonym odwołaniu skarżący zarzucił naruszenie art. 21 ust. 1 pkt 79 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2010r.,

nr 51, poz. 310 ze zm.), dalej: "u.p.d.o.f." poprzez jego pominięcie i niezastosowanie podczas gdy renta inwalidzka otrzymywana przez podatnika w związku z orzeczoną niezdolnością do pracy ma charakter pomocy społecznej i powinna być zwolniona od opodatkowania; art. 91 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997r. (Dz. U. z 1997r., nr 78., poz. 483 ze zm.), dalej: "Konstytucja", poprzez jego pominięcie podczas gdy Konwencja między Rzeczpospolitą Polską a Królestwem Niderlandów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się opodatkowaniu w zakresie podatków od dochodu podpisana w Warszawie dnia

13 lutego 2012r. (Dz. U. z 2003r., nr 216, poz. 2120), dalej: "Konwencja", została ratyfikowana w związku z czym ma pierwszeństwo przed ustawą polską; art. 18 ust. 5 Konwencji poprzez jego nieprawidłową wykładnię i uznanie, że dochody z renty podatnika podlegają opodatkowaniu także w Polsce; art. 25 ust. 1 Konwencji poprzez jego nieprawidłową wykładnię i obciążenie podatnika niezasadnym podwójnym opodatkowaniem co stanowi naruszenie zasady równego traktowania; art. 27 Konwencji poprzez jego niezastosowanie i niedokonanie wymiany informacji niezbędnych do stosowania postanowień Konwencji, a także brak ustalenia, czy na podatniku ciąży obowiązek odprowadzania podatku w Polsce; art. 5 dyrektywy Rady 2011/16/UE z dnia 15 lutego 2011r. w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania

i uchylającej dyrektywę 77/799/EWG (Dz.U.UE.L.2011.64.1), dalej: "Dyrektywa 2011/16/UE" poprzez jego niezastosowanie i nie podjęcie działań przez organy podatkowe w Polsce mających na celu pozyskanie kompletnych informacji umożliwiających prawidłowe określenie, czy zasadne jest potrącenie podatku od renty podatnika, podczas gdy ze stanowiska Banku Ubezpieczeń Społecznych wynika, że Polska nie może potrącić takiego podatku. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, ewentualnie zmianę zaskarżonej decyzji poprzez ustalenie nieistnienia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2011, bądź uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji.

Decyzją z dnia [...]. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej

w B. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ przytaczając treść art. 4 ust. 1, art. 18 ust. 1 i 5, art. 23 ust. 5 lit. a), art. 25 ust. 1 oraz art. 27 ust. 1 Konwencji wskazał, że dochody osoby mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w Polsce osiągnięte z tytułu świadczenia pochodzącego z Holandii podlegają w Polsce opodatkowaniu, przy czym do obliczenia podatku należnego za dany rok będzie w tym przypadku miała zastosowanie tzw. metoda proporcjonalnego zaliczenia (odliczenia podatku zapłaconego za granicą).

W tym zakresie organ wyjaśnił, że w świetle powyższych uregulowań, dochód pochodzący z Holandii wypłacany osobie fizycznej posiadającej miejsce zamieszkania w Polsce podlega opodatkowaniu w Polsce. Przy czym stosując postanowienia Konwencji, dotyczące zasady unikania podwójnego opodatkowania, to od podatku należnego w Polsce odlicza się podatek zapłacony w Holandii. Mamy wówczas do czynienia z zapobieżeniem podwójnemu opodatkowaniu w oparciu o metodę zaliczenia proporcjonalnego. Zastosowanie tej metody polega na zaliczeniu podatku zapłaconego za granicą na poczet podatku należnego w kraju miejsca zamieszkania podatnika, obliczonego od całości dochodów - w takiej proporcji, w jakiej dochód ze źródeł zagranicznych pozostawał w stosunku do całości dochodu podatnika.

Organ wskazał, że bezspornym w sprawie jest, iż w 2011r. miejscem zamieszkania strony była Polska, o czym świadczy przedłożona w trakcie postępowania podatkowego karta stałego pobytu wydana przez Wojewodę [...].

W piśmie z dnia [...]. skarżący oświadczył, że mieszka w Polsce od 1992r.,

z przerwą w latach 2002-2004, w którym to okresie mieszkał w Holandii. Zatem centrum interesów osobistych strony w 2011r. była Polska. Zgodnie z informacją o dochodach uzyskanych przez podatnika poza granicami kraju, otrzymaną za pośrednictwem Biura Wymiany Informacji Podatkowych w K., skarżący osiągnął przychód z tytułu świadczeń emerytalno-rentowych z Uitvoeringsinstituut Werknemersverzekeringen

w Holandii w wysokości [...] euro i uiścił podatek w kwocie [...]euro. W trakcie prowadzonego postępowania skarżący przedstawił rozliczenie roczne za 2011r. wystawione przez zakład ubezpieczeń pracowniczych w Holandii, w którym wykazano wynagrodzenie do opodatkowania w kwocie [...]euro oraz odprowadzoną zaliczkę na podatek w kwocie [...]euro.

Zatem, w ocenie organu, skarżący podlegał obowiązkowi podatkowemu w Polsce od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce pochodzenia ich źródła zgodnie

z art. 3 ust. 1 u.p.d.o.f., z uwzględnieniem postanowień Konwencji.

Organ podał, że zgodnie z prawem państwa holenderskiego, świadczenie z tytułu renty inwalidzkiej wypłacone przez Zakład Ubezpieczeń Pracowniczych w Holandii podlegało opodatkowaniu w Holandii, ze względu na źródło pochodzenia. Jak wynika

z art. 18 ust. 5 Konwencji, państwo holenderskie ma prawo pobrać podatek zgodnie

z prawem holenderskim. Od otrzymanego dochodu w wysokości [...] euro został pobrany podatek w wysokości [...] euro. Taką też informację powołując się na artykuł 18 ust. 5 Konwencji przekazał stronie holenderski urząd skarbowy przy piśmie

z dnia [...]. Nie powoduje to jednak, że otrzymane świadczenie nie podlega opodatkowaniu w Polsce z tym, że skarżący ma prawo od podatku należnego w Polsce odliczyć podatek zapłacony w Holandii, w celu zapobieżeniu podwójnemu opodatkowaniu. Interpretacji tej nie zmieni załączone do odwołania pismo Banku Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...].

W tym stanie prawnym, podniesione zarzuty dotyczące naruszenia przepisów Konwencji, w szczególności art. 18 ust. 5, art. 25 ust. 1 i art. 27, zdaniem organu, nie znajdują uzasadnienia. Tym samym, za niezasadny organ również uznał zarzut naruszenia art. 91 ust. 1 i 2 Konstytucji. Ponadto, organ stwierdził, że w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 79 u.p.d.o.f., gdyż otrzymana renta inwalidzka nie stanowi świadczenia z pomocy społecznej i nie korzysta ze zwolnienia od podatku dochodowego. Odnosząc się do zarzutu nieprawidłowo wyliczonego podatku

z uwagi na to, że "w kwocie [...]euro jest także ulga mieszkaniowa w kwocie

[...] euro oraz podatek, który został ujęty przez stronę holenderską w wysokości [...] euro" organ stwierdził, że nie znajduje on odzwierciedlenia w przedstawionych do akt sprawy pismach holenderskiego urzędu skarbowego i zakładu ubezpieczeń pracowniczych.

W związku z powyższym organ uznał, że skarżący był zobowiązany do rozliczenia się z budżetem państwa polskiego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011r. i złożenia zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) (PIT-36) wraz z informacją o wysokości dochodów z zagranicy

i zapłaconym podatku w roku podatkowym (PIT/ZG). Wobec tego organ podatkowy pierwszej instancji prawidłowo dokonał rozliczenia rocznego osiągniętego przez podatnika dochodu.

W skardze strona podniosła, że nie zgadza się z wydaną decyzją i zaskarża ją w całości.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia [...]. skarżący sprecyzował zarzuty skargi wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

- art. 21 ust. 1 pkt 79 u.p.d.o.f. poprzez jego pominięcie i niezastosowanie w niniejszej sprawie podczas gdy renta inwalidzka otrzymywana przez skarżącego w związku

z orzeczoną niezdolnością do pracy ma charakter pomocy społecznej i powinna być zwolniona od opodatkowania, co także wynika bezpośrednio ze stanowiska państwa holenderskiego;

- art. 25 ust. 1 Konwencji poprzez jego nieprawidłową wykładnię i obciążenie skarżącego niezasadnym podwójnym opodatkowaniem, podczas gdy otrzymywany przez niego dochód w świetle przepisów prawa stanowi pomoc społeczną i powinien zostać zwolniony od opodatkowania co stanowi naruszenie zasady równego traktowania;

- art. 27 Konwencji poprzez jego niezastosowanie i niedokonanie wymiany informacji niezbędnych do stosowania postanowień Konwencji a także brak ustalenia, czy na skarżącym ciąży obowiązek odprowadzania podatku w Polsce, czy też winien zostać zwolniony od opodatkowania;

- art. 5 Dyrektywy 2011/16/UE poprzez jego niezastosowanie i nie podjęcie działań przez organy podatkowe w Polsce mających na celu pozyskanie kompletnych informacji umożliwiających prawidłowe określenie, czy zasadne jest potrącanie podatku od renty skarżącego, podczas gdy ze stanowiska Banku Ubezpieczeń Społecznych w Holandii wynika, że Polska nie może potrącać takiego podatku;

- art. 91 ust. 1 i 2 Konstytucji poprzez jego pominięcie podczas gdy Konwencja została ratyfikowana w związku z czym ma pierwszeństwo przed ustawą polską;

- art. 18 ust. 5 Konwencji poprzez jego nieprawidłową wykładnię i uznanie, że dochody z renty skarżącego podlegają opodatkowaniu także w Polsce;

- art. 2 i 3 Konstytucji poprzez określenie stronie zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych, podczas gdy jej dochód podlega zwolnieniu z opodatkowania,

co stanowi pominięcie konstytucyjnej zasady państwa prawa oraz zasady proporcjonalności;

- art. 32 Konstytucji poprzez jego niezastosowanie i obciążenie skarżącego niezasadnym podwójnym opodatkowaniem, podczas gdy otrzymywany przez niego dochód w świetle przepisów prawa stanowi pomoc społeczną i powinien zostać zwolniony od opodatkowania oraz skarżący podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Holandii a nie w Polsce, co stanowi naruszenie zasady równego traktowania;

- art. 4 pkt 2 lit. a Konwencji w zw. z art. 3 ust. 2 u.p.d.o.f. poprzez błędne zastosowanie, skutkujące uznaniem, że wobec skarżącego istnieje nieograniczony obowiązek podatkowy, podczas gdy wobec strony zastosowanie ma ograniczony obowiązek podatkowy na co wskazuje, iż skarżący osiąga dochody na terytorium Holandii, w Holandii ma swój rachunek bankowy oraz ubezpieczenie medyczne jest opłacane przez ubezpieczyciela holenderskiego, a w 2011r. bardzo często przebywał

w Holandii u swojego brata i jego rodziny;

- art. 2a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017r.,

poz. 201 ze zm.), dalej: "O.p.", poprzez niezastosowanie tego przepisu

i nierozstrzygnięcie wątpliwości na korzyść skarżącego;

- art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2017r., poz. 1257 ze zm.), dalej: "k.p.a." poprzez niepodjęcie przez organy administracji publicznej działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy i niezapewnienie skarżącemu, który jest cudzoziemcem, tłumacza języka niderlandzkiego na żadnym etapie postępowania co skutkowało nieudzieleniem należytej i wyczerpującej informacji skarżącemu i niezapewnieniem stronie czynnego udziału w każdym etapie postępowania;

- art. 9 k.p.a. poprzez niezapewnienie skarżącemu tłumacza języka niderlandzkiego

i naruszenie prawa do informacji poprzez nieudzielenie mu pełnej, rzetelnej informacji

o sprawie i treści decyzji, w sposób dostosowany dla skarżącego i w języku dla niego zrozumiałym, co skutkowało poniesieniem przez stronę szkody;

- art. 9 k.p.a. w zw. z art. 10 k.p.a. poprzez niezapewnienie skarżącemu tłumacza języka niderlandzkiego i niezapewnienie skarżącemu - cudzoziemcowi prawa do komunikowania się z urzędnikami i załatwiania spraw w języku, który zna i rozumie podczas gdy z ogólnych zasad przepisów art. 9 i 10 k.p.a. wynika, ż skoro obywatel ma prawo do informacji i czynnego udziału w postępowaniu, to komunikaty wysyłane przez organy administracji publicznej muszą być zrozumiałe dla obu stron;

- art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji pomimo, że skarżącemu nie została zapewniona pomoc tłumacza języka niderlandzkiego, co skutkowało uniemożliwianiem obrony jego praw, ponadto decyzja została wydana bez rzeczywistego ustalenia stanu sprawy i rzeczywistych okoliczności faktycznych, zaniechanie uzupełnienia materiału dowodowego o informacje uzyskane od strony holenderskiej, uznanie, że skarżący jest polskim rezydentem podatkowym, podczas gdy podlega on nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Holandii;

- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieuzasadnienie przez organ administracji publicznej na jakich podstawach ustalił, że świadczenia otrzymywane przez skarżącego nie stanowią pomocy społecznej;

- art. 86 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z urzędu i nieprzesłuchanie skarżącego, co uniemożliwiło mu zajęcie stanowiska w sprawie i wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych sprawy;

- art. 75 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z zeznań świadka - żony skarżącego A. W. i kontaktowanie się przez organ pierwszej instancji z żoną skarżącego w sposób nieuregulowany w przepisach prawa, co stanowi rażące naruszenie prawa.

W piśmie procesowym z dnia [...]. organ podtrzymał wniosek

o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. z 2017r. poz. 1369 ze zm. dalej jako "p.p.s.a."), sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z powyższym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego

w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c, pkt 2 p.p.s.a.).

Wskazać przy tym należy, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga

w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy określony zarzut nie został w skardze podniesiony.

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należało uznać, że skarga jest niezasadna, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd za bezzasadne uznał wszystkie zarzuty skargi.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów procesowych to podnieść należy, że organ nie mógł naruszyć wskazanych

w skardze przepisów kodeksu postępowania administracyjnego albowiem

ustawa ta nie ma w postępowaniu podatkowym zastosowania. Organy

w postępowaniu stosowały przepisy ustawy Ordynacja podatkowa. W ocenie Sądu organy podatkowe przeprowadziły rzetelne i skrupulatne postępowanie dowodowe.

W toku postępowania zgromadzony został materiał dowodowy, który poddany został wszechstronnej i wyczerpującej analizie. Wnioski wyprowadzone z tej analizy są logiczne i spójne. Tym samym stwierdzić należy, że organy podatkowe przeprowadziły postępowanie w zgodzie z zasadami ogólnymi wyrażonymi w Ordynacji podatkowej,

w szczególności z art. 120, art. 121, art. 122, art. 123, art. 180 i art. 191 O.p. Uzasadnienia decyzji organów obu instancji spełniają wymogi określone w art. 210 § 1

i 4 O.p., zawierają bowiem wskazanie faktów, które organy uznały za udowodnione, dowodów, którym dały wiarę, oraz przyczyny, dla których innym dowodom odmówiły wiarygodności. Uzasadnienie prawne zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji

z przytoczeniem przepisów prawa. Nie zasługują także na uwzględnienie zarzuty dotyczące ograniczenia prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu poprzez niezapewnienie Skarżącemu tłumacza języka niderlandzkiego. Podkreślić należy, że na żadnym etapie postępowania strona nie zgłaszała chęci skorzystania z pomocy tłumacza. W trakcie prowadzonego postępowania Skarżący składał pisma w języku polskim: pismo z dnia 17marca 2017r., z dnia 07 kwietnia 2017r. , z dnia 31 maja 2017r. (k-14,37,56 akt admin.) a także pisma z dnia 14 lipca 2017r. (odwołanie) i z dnia

17 sierpnia 2017r. (k.79-84 akt admin.), osobiście je podpisując i odpowiadając na wezwania organów. Z faktu , iż w postępowaniu organ kontaktował się również z żoną Skarżącego nie można wywieść wniosku, iż został on pozbawiony czynnego udziału

w postępowaniu podatkowym.

Sąd nie stwierdził także naruszenia przez organy art. 2a O.p. ani nie znalazł

w postępowaniu organów podatkowych uchybień, które winny zostać wzięte pod uwagę z urzędu.

Spór w sprawie dotyczył możliwości opodatkowania przychodów Skarżącego osiągniętych w 2011 r. na podstawie art. 3 ust. 1 w zw. z ust. 1a u.p.d.o.f. Stosownie do art. 3 ust.1a u.p.d.o.f., za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która:

1) posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub

2) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni

w roku podatkowym.

Natomiast w art. 4a u.p.d.o.f. ustawodawca zaznacza, iż w/w artykuł stosuje się

z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. Niemniej tylko w przypadku jednoznacznego stwierdzenia, że w świetle przepisów prawa polskiego dana osoba podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu i jednocześnie inne państwo rości sobie prawo przypisania tej osobie nieograniczonego obowiązku podatkowego, zasadnym będzie sięgnięcie do postanowień właściwej umowy o zapobieżeniu podwójnemu opodatkowaniu ( por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 28 sierpnia 2015 r. , sygn. akt

I SA/Rz 831/15; wyrok WSA w Krakowie z dnia 09 września 2009 r., sygn. akt I SA/Kr 354/09). Zgodnie zatem z art. 4 ust. 1 Konwencji między Rzeczpospolitą Polską

a Królestwem Niderlandów przez określenie "osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie" rozumie się osobę, która zgodnie z prawem tego Państwa podlega tam opodatkowaniu z uwagi na jej miejsce zamieszkania, miejsce stałego pobytu, miejsce zarządu lub inne kryterium o podobnym charakterze

i obejmuje również to Państwo, każdą jego jednostkę terytorialną lub organ lokalny.

Zdaniem Sądu, organy wykazały na podstawie zebranego materiału dowodowego, że Skarżący w 2011r podlegał nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Ustalono, że w 2011 roku miejscem zamieszkania skarżącego była Polska posiadał on bowiem stałe miejsca zamieszkania w Rzeczypospolitej Polskiej pod adresem: Liznowo 13, 87-140 C. a następnie: ul. [...], 87-140 C.. Ponadto, do aktu notarialnego Rep. A Nr [...] z dnia [...] r. stanowiącego umowę sprzedaży sporządzoną przed notariuszem [...] w Kancelarii Notarialnej

w [...] skarżący oświadczył, iż od 12 lat mieszka w Polsce oraz posiada kartę stałego pobytu (k. 38-39 akt admin.). Dokumentem poświadczającym tożsamość strony przed notariuszem była karta stałego pobytu nr [...] ważna do

[...]. W trakcie prowadzonego postępowania Skarżący przedstawił kserokopię karty stałego pobytu wydaną przez Wojewodę [...]

w dniu [...] r. ważną do dnia [...]., adres zameldowania wskazany w dokumencie: ul. [...], C.. W piśmie z dnia [...]. Skarżący wyjaśnił, że w Polsce mieszka od 1992r. z przerwą w latach 2002-2004, w maju 2004r. wrócił do Polski po uzyskaniu zgody z Urzędu Ubezpieczeń Pracowniczych Społecznego Biura Administracyjnego w A. . Zgodzić się należy

z organami, że sam fakt wystąpienia do holenderskiej administracji z wnioskiem

o wyrażenie zgody na powrót do Polski świadczy, że Skarżący miał zamiar stałego osiedlenia się w Polsce (posiadania w Polsce miejsca zamieszkania). Dla określenia centrum interesów osobistych skarżącego, istotna jest okoliczność, że małżonka A. W. P., przez okres zamieszkiwania Skarżącego w Polsce posiadała taki sam adres, tj. [...], C., a następnie ul. [...], C.. Ponadto, z w/w aktu notarialnego wynika, że w 2004r. Skarżący z małżonka nabyli do wspólnego majątku dorobkowego zabudowaną nieruchomość położoną w gminie C. oznaczoną nr [...] i [...] Oznacza to, że pobyt w Polsce, poza powiązaniami rodzinnymi, uwarunkowany jest również zapewnieniem sobie stałego miejsca zamieszkania rozumianego jako dbałość o ognisko domowe, co wskazuje , że Skarżący czynił wszystko, co jest niezbędne aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji

w każdym czasie, w sposób ciągły a nie od czasu do czasu. Końcowo już wskazać należy, że rozliczenie roczne za 2011 rok oraz za lata kolejne, zgodnie z informacjami przekazanymi przez stronę w toku prowadzonego postępowania podatkowego przesyłane były na polski adres, tj. ul. [...], [...] C.. Niewątpliwie prowadzi to do wniosku, iż Skarżący zarządza swoim mieniem z miejsca zamieszkania, którym jest Polska.

W tym miejscu wskazać należy na art. 23 ust. 5 lit. a ) Konwencji, zgodnie

z którym w odniesieniu do osoby mającej miejsce zamieszkania w Polsce podwójnego opodatkowania unikać się będzie w następujący sposób: jeżeli osoba mająca miejsce zamieszkania w Polsce osiąga dochód, który zgodnie z postanowieniami niniejszej konwencji może być opodatkowany w Niderlandach, Rzeczpospolita Polska zezwoli na odliczenie od podatku od dochodu tej osoby kwoty równej podatkowi od dochodu zapłaconego w Niderlandach. Mając powyższe na uwadze zasadnie organy uznały, że Skarżący podlegał obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia ich źródła, zgodnie z art. 3 ust. 1 u.p.d.o.f., z zastrzeżeniem art. 4a cytowanej ustawy dotyczącym stosowania Konwencji w sprawie unikania podwójnego opodatkowania.

W skardze postawiono zarzut naruszenia art. 18 ust. 5 Konwencji zgodnie

z którym, wszelkie emerytury i inne płatności wypłacane według przepisów systemu ubezpieczeń społecznych Umawiającego się Państwa mogą być opodatkowane w tym pierwszym wymienionym Umawiającym się Państwie. Powyższe oznacza, że świadczenie wypłacane przez Zakład Ubezpieczeń Pracowniczych w Holandii podlega opodatkowaniu w Holandii jako państwie źródła. Zgodnie z prawem państwa holenderskiego, od dochodu Skarżącego w wysokości [...] E, obliczono podatek w wysokości [...] E. Nie powoduje to jednak, iż w takiej sytuacji państwo polskie nie może również z tego prawa skorzystać. W granicach określonych przez ustawodawstwo wewnętrzne (art. 3 ust. 1 u.p.d.o.f.) oraz postanowienia umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania Rzeczpospolita Polska może opodatkować dochód z tytułu renty inwalidzkiej otrzymywanej z Holandii. Przy czy stosując postanowienia Konwencji dotyczące zasad unikania podwójnego opodatkowania to od podatku należnego

w Polsce odlicza się podatek zapłacony w Holandii czyli stosuje się tzw. metodę zaliczenia proporcjonalnego. Zastosowanie tej metody polega na zaliczeniu podatku zapłaconego za granicą na poczet podatku należnego w kraju miejsca zamieszkania podatnika, obliczonego od całości dochodów – w takiej proporcji w jakiej dochód ze źródeł zagranicznych pozostawał w stosunku do całości dochodu podatnika.

W tym miejscu podkreślić należy, że informacja o dochodach uzyskanych przez podatnika poza granicami kraju otrzymana za pośrednictwem Biura Wymiany Informacji Podatkowych w K. pozyskana została na podstawie art. 27 ust. 1 Konwencji.

W tym stanie prawnym podniesione zarzuty dotyczące naruszenia przepisów Konwencji, w szczególności art. 18 ust. 5, art. 25 ust. 1 i art. 27 nie znajdują uzasadnienia. Bark jest również podstaw do uznania zarzutów naruszenia art. 91 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

W niniejszej sprawie nie ma zastosowanie art. 21 ust. 1 pkt 79 u.p.d.o.f. zgodnie z którym wolne od podatku dochodowego są świadczenia z pomocy społecznej. Pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są

w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości (art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej, Dz.U. z 2009r., Nr 175,poz.1362 ze zm.). Zgodnie z art. 36 pkt 1 tej ustawy świadczeniami pieniężnymi z pomocy społecznej są m.in.: zasiłek stały, zasiłek okresowy, zasiłek celowy i specjalny zasiłek celowy zasiłek i pożyczka na ekonomiczne usamodzielnienie. Pomoc ta ma mieć charakter doraźny, subsydiarny (por. wyrok NSA z dnia 21 marca 2012r., I OSK 1920/11, LEX 1145079). Nie dotyczy w związku z tym świadczeń przyznanych na czas nieokreślony, z uwagi na stan zdrowia, a takie cechy ma otrzymywane przez Skarżącego świadczenie.

W związku z tym, strona była zobowiązana do rozliczenia się z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011r. i złożenia zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty- PIT-36) wraz z informacją o wysokości dochodów z zagranicy i zapłaconym podatku w roku podatkowym (PIT/ZG).

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.

E. Kruppik – Świetlicka J. Szulc U. Wiśniewska