Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 59/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2018-04-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 2 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2015 poz 370
law: Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy  finansowej w ramach działania "Rolnictwo ekologiczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020. (Dz. U. poz. 370  z późn. zm.).

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anetta Chołuj (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia NSA Anna Moskała Sędzia WSA Katarzyna Borońska Protokolant st. inspektor sądowy Ewa Bogulak po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi P. G. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności ekologicznej (PROW 2014-2020) na rok 2016 oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] grudnia 2017 r. (nr [...]), wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, zwany dalej k.p.a.), art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2016 r., poz. 1512 ze zm.) oraz na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2017 r. poz. 562 ze zm.), Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. (dalej Dyrektor ARiMR, organ II instancji, organ odwoławczy) - po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w K. z dnia [...] października 2017 r. (nr [...]) w sprawie przyznania płatności ekologicznej (PROW 2014-2020) na rok 2016 dla P. G. (dalej skarżący, strona) – utrzymał w mocy pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że w dniu [...] maja 2016 r. skarżący złożył w Biurze Powiatowym ARiMR w K. wniosek o przyznanie płatności na rok 2016. W sekcji VII. Oświadczenie o powierzchni działek ewidencyjnych skarżący zadeklarował pięć działek ewidencyjnych o nr [...], [...], [...],[...] oraz [...]/[...], położonych w województwie d., powiecie k., gminie B. K., obrębie S. W. W sekcji VIII. Oświadczenie o powierzchni działek strona zadeklarowała realizację wariantu 1.1 – Uprawy rolnicze w okresie konwersji na powierzchni 14,36 ha. Strona zawnioskowała o przyznanie kosztów transakcyjnych. Do wniosku skarżący dołączył oznaczone załączniki graficzne.

W odpowiedzi na wezwanie organu o złożenie wyjaśnień, skarżący złożył korektę wniosku wraz z aktem notarialnym oraz kopią mapy ewidencyjnej dla działki nr [...]/[...] oraz uproszczony wypis z rejestru gruntów dla działki nr [...]/[...].

Pismem z dnia [...] grudnia 2016 r. organ I instancji poinformował skarżącego o maksymalnym kwalifikowanym obszarze PEG dla działek ewidencyjnych o nr [...], [...],[...] oraz [...]/[...]. W odpowiedzi skarżący złożył protokół z przeprowadzonej kontroli przez Jednostkę Certyfikującą (JC) – "A" Sp. z o.o. stwierdzający aktualny stan jego gruntów w gospodarstwie.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. (nr [...]) Kierownik ARiMR w K. przyznał skarżącemu płatność w ramach wariantu 1.1 w wysokości 13.059,08zł, w tym kwotę kosztów transakcyjnych poniesionych z tytułu kontroli gospodarstwa ekologicznego w wysokości 1.100 zł.

W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącego Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w W. decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że z uwagi na istotne rozbieżności między powierzchnią PEG wskazaną w piśmie z dnia 5 grudnia 2016 r., a ustaleniami poczynionymi w zaskarżonej decyzji organ winien dokonać powtórnej weryfikacji powierzchni kwalifikującej się do przyznania płatności na spornych działkach oraz rozważyć czy konieczne są oględziny spornych działek w terenie w celu ustalenia prawidłowej powierzchni PEG.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Kierownik ARiMR w K. decyzją z dnia [...] października 2017 r. przyznał skarżącemu płatność w ramach wariantu 1.1 w wysokości 13.059,08zł, w tym kwotę kosztów transakcyjnych poniesionych z tytułu kontroli gospodarstwa ekologicznego w wysokości 1.100 zł.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący nie zgodził się ze stwierdzoną przez organ I instancji powierzchnią ewidencyjno – gospodarczą (PEG) na działkach ewidencyjnych nr [...],[...] i [...]/[...]. Podniósł, że odmówiono mu rzetelnego ustalenia wielkości zgłaszanych działek. Wskazał również, że działki zostały zadeklarowane zgodnie ze stanem faktycznym, co potwierdza raport z czynności kontrolnych przeprowadzonych w jego gospodarstwie przez JC.

Dyrektor ARiMR zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy wskazał, że tryb i warunki przyznawania płatności ekologicznej producentom rolnym uregulowano w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Rolnictwo ekologiczne", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014- 2020 (Dz. U. z 2015 r. poz. 370 ze zm., zwanym dalej: rozporządzeniem ekologicznym) i powołał przepisy regulujące warunki przyznawania płatności ekologicznej. Organ odwoławczy wskazał, że przedmiotem postępowania odwoławczego jest powtórne rozpatrzenie sprawy z wniosku skarżącego o przyznanie płatności ekologicznej, zakończonej w I instancji decyzją, mocą której przyznano skarżącemu płatność ekologiczną w pomniejszonej wysokości z uwagi na nieprawidłowości stwierdzone podczas kontroli administracyjnej, w wyniku której ustalono, że powierzchnia uprawniona do płatności jest mniejsza niż zadeklarowana we wniosku na rok 2016. Podkreślił, że zasadniczy spór sprowadzał się do prawidłowości poczynionych przez organ I instancji ustaleń w zakresie kwalifikowalności powierzchni działek rolnych A1, B1 i D1 położonych na działkach ewidencyjnych odpowiednio [...],[...] i [...]/[...]. Organ II instancji wskazał, że skarżący zadeklarował do płatności na działce rolnej A1 (działka ewidencyjna nr [...]) powierzchnię 4,37 ha, natomiast w wyniku przeprowadzonej kontroli administracyjnej wykluczono z płatności na tej działce rolnej areał 0,20 ha. Powierzchnia stwierdzona wyniosła 4,17 ha. W przypadku działki rolnej B1 (działka ewidencyjna nr [...]) – powierzchnię 1,86 ha, natomiast w wyniku przeprowadzonej kontroli administracyjnej wykluczono z płatności areał 0,33 ha. Powierzchnia stwierdzona wyniosła 1,53 ha. W przypadku działki rolnej D1 (działka ewidencyjna nr [...]/[...]) skarżący zadeklarował powierzchnię 4,13 ha, natomiast w wyniku przeprowadzonej kontroli administracyjnej wykluczono z płatności na tej działce rolnej areał 0,13 ha. Powierzchnia stwierdzona wyniosła 4 ha.

Odnosząc się do podniesionej w odwołaniu kwestii dotyczącej nieprawidłowego wyznaczenia przez organ I instancji powierzchni ewidencyjno-gospodarczej (PEG) dla działek ewidencyjnych zadeklarowanych we wniosku o przyznanie płatności, organ wyjaśnił, że Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zgodnie z art. 67 ust. 1 i 2 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 prowadzi zintegrowany system administrowania i kontroli zwany "system zintegrowanym" obejmujący między innymi system identyfikacji działek rolnych, który w myśl art. 70 ust. 1 rozporządzenia ustanawiany jest na podstawie map lub dokumentów ewidencji gruntów lub też innych danych kartograficznych. Korzysta się z technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych, w tym najlepiej ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10.000, a od 2016 r. w skali 1:5.000, przy uwzględnieniu obwodu i stanu działki. Przy użyciu wskazanych wyżej narzędzi informatycznych przeprowadzane są kontrole administracyjne wniosków o płatność, mające na celu wykrycie nieprawidłowości dotyczących m.in. różnicy między działkami rolnymi zadeklarowanymi w pojedynczym wniosku, a działkami odniesienia zawartymi w systemie identyfikacji działek rolnych. System Identyfikacji Działek Rolnych (ang. Land Parcel Identification System - LPIS) to system pozwalający na jednoznaczną identyfikację położenia działki rolnej w przestrzeni, kontrolę zadeklarowanej powierzchni pod względem kwalifikowalności, tzn. powierzchni uprawnionej do dopłat w odniesieniu do danego schematu pomocy oraz kontroli w zakresie nakładania się deklaracji dla poszczególnych działek rolnych, zadeklarowanych przez jednego beneficjenta. Tym samym system LPIS/GIS stanowi w ARiMR jedną centralną bazę danych, zasilaną z kilku źródeł danych, przez co granice i powierzchnie działek ewidencyjnych (referencyjnych) stanowią uniwersalną bazę do wyliczenia powierzchni odniesienia w LPIS dla różnych schematów pomocowych.

Organ odwoławczy podkreślił, że po przeanalizowaniu dostępnej dokumentacji, w tym aktualnej ortofotomapy (data wykonania zdjęcia 22 maja 2016 r.), stwierdził, iż powierzchnia PEG dla działek ewidencyjnych o nr [...],[...] oraz [...]/[...] wynosi odpowiednio 4,17 ha, 1,53 ha oraz 4,00 ha. Podkreślił, że w przypadku działki ewidencyjnej nr [...] wyłączony z płatności areał stanowi obszar zadrzewiony zlokalizowany w północno-wschodniej części działki. W przypadku działki ewidencyjnej nr [...] z płatności został wykluczony obszar nieużytkowany rolniczo (zadrzewiony) znajdujący się w środkowej części działki wzdłuż jej południowej granicy, obszar znajdujący się w zachodniej części działki (stanowiący największy obszar wykluczonego areału) oraz obszar zlokalizowany w północnej części działki graniczący z działką ewidencyjną o nr [...]. W przypadku działki ewidencyjnej nr [...]/[...] z płatności wykluczono obszar nieużytkowany rolniczo (zadrzewiony) zlokalizowany w narożniku wschodniej części działki, graniczący z działką ewidencyjną nr [...]/[...] oraz drogą o nr 1024. Powyższe obrazuje aktualna ortofotomapa. Organ II instancji zauważył również, że powierzchnia PEG na spornych działkach weryfikowana była na podstawie zgłoszonych rozbieżności (metryczka w aktach sprawy) i w wyniku poczynionych ustaleń organ stwierdził, że nie ma podstaw do modyfikacji powierzchni PEG ustalonych dla spornych działek. Dodatkowo zauważył, że ewentualne zabiegi przeprowadzone przez stronę w postaci oczyszczenia danej działki z samosiejek w trakcie danego roku, mogą stanowić podstawę zmiany powierzchni PEG w latach następnych. Sam skarżący w piśmie odwoławczym wskazał, że część działek nabył w lutym, a część działek wydzierżawił w kwietniu 2016 r. Działki były zakrzaczone i zadrzewione więc przystąpił do przywrócenia gruntów do użytkowania.

Odnosząc się do pisma z dnia 5 grudnia 2016 r. wskazującego powierzchnie PEG dla zgłaszanych działek organ wskazał, że karta informacyjna jedynie informuje o powierzchni PEG na danej działce ewidencyjnej, jednak nie przesądza o tym, że do takiej powierzchni zostanie przyznana producentowi płatność na dany rok. Producent rolny jest natomiast obowiązany do weryfikacji przed złożeniem wniosku powierzchni użytkowanej rolniczo, przez jej dostosowanie do stanu faktycznego na dany rok. Karta informacyjna nie zwalnia bowiem producenta z odpowiedzialności za zgodność danych zawartych we wniosku ze stanem faktycznym.

Organ odwoławczy wyjaśnił również, że inspektorzy JC wykonujący kontrole gospodarstw pod kątem realizacji wymogów dla rolnictwa ekologicznego nie dokonują pomiarów działek i w tym zakresie opierają się na oświadczeniu rolnika. Zatem wskazane w załączniku stanowiącym część raportu z JC powierzchnie działek rolnych nie są wynikiem dokonanych w tym zakresie ustaleń faktycznych wykonanych przez inspektora JC poprzez wykonanie jakiegokolwiek obmiaru, ale stanowią deklarację producenta rolnego. Z tej też przyczyny raport z JC nie może stanowić w zakresie stwierdzonych rzeczywistych powierzchni działek rolnych przeciwdowodu wobec pomiarów dokonanych na materiale cyfrowym zgodnie z wyżej wskazanymi zasadami.

Dyrektor zauważył także, że organ może zlecić przeprowadzenie kontroli powierzchni działki rolnej, ale tylko wtedy, gdy zgromadzony materiał dowodowy w sprawie jest niejednoznaczny, niepełny i nie pozwala organowi w sposób niebudzący wątpliwości ustalić powierzchni kwalifikującej się do przyznania płatności na danej działce zgłoszonej do płatności. Taka sytuacja nie zaistniała w niniejszej sprawie, bowiem zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, że ustalenia poczynione przez organ I instancji są prawidłowe.

W ostatniej części uzasadnienia organ wskazał sposób obliczenia płatności ekologicznej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący zarzucił naruszenie rozporządzenia art. 27 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020. Skarżący nie zgadza się z ustalonymi przez organ powierzchniami ewidencyjno –gospodarczymi PEG, podnosząc że Jednostka Certyfikująca potwierdziła powierzchnie zgodne z deklarowanymi we wniosku o przyznanie płatności. Podnosi, że Biuro Powiatowe ARiMR w K. wzywając pełnomocnika do ponownego wypełnieni załącznika graficznego, przedstawiło mu nieaktualne ortofotomapy, co przyczyniło się do popełnienia przez niego błędu w podaniu dokładnych dat wykonania prac rekultywacyjnych na spornych gruntach. Skarżący zarzuca, że organ zalicza do dopłat grunty, na których przeprowadzono prace rekultywacyjne przed 22 maja 2016 r. a nie zalicza obszaru zrekultywowanego po tej dacie.

Do skargi strona dołączyła ortofotomapy – data wydruku z dnia 28 stycznia 2016 r i 6 maja 2016 r. dla działki [...], wypis z rejestru gruntów dla działki nr [...], ortofotomapę – data wydruku z dnia 6 maja 2016 r. dla działki nr [...]/[...], wypis z rejestru gruntów dla działek nr [...]/[...] i [...] oraz oświadczenie potwierdzone notarialnie świadków D. C. i E. K. o przeprowadzeniu zabiegów agrotechnicznych na zgłaszanych przez stronę gruntach w dniu 29 maja 2016 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację w sprawie.

W piśmie z dnia [...] marca skarżący wskazywał, że wnosił o przeprowadzenie wizji lokalnej na jego działkach. Załączył protokół z kontroli przeprowadzonej przez ARiMR 12 października 2017 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2017 r., poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres sądowej kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017 r., poz. 1369; zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.), w tym także na decyzje wydawane przez organy Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.

Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a.), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. "b"), a także wydanego bez zachowania innych reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. "c").

Biorąc pod uwagę przytoczone zasady oceny dokonywanej przez sądy administracyjne należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja, w sprawie przyznania skarżącemu przedmiotowej płatności nie narusza prawa procesowego i materialnego w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia.

Istota sprawy sprowadza się do kwestii ustaleń w zakresie kwalifikowalności powierzchni działek rolnych A1, B1 i D1 położonych odpowiednio na działkach ewidencyjnych: [...],[...] i [...]/[...]. Skarżący zadeklarował do płatności na działce A1 powierzchnię 4,37 ha. Powierzchnia stwierdzona w wyniku kontroli administracyjnej wyniosła 4,17 ha. Na działce B1 zadeklarował do płatności powierzchnię 1,86 ha. Powierzchnia stwierdzona w wyniku kontroli administracyjnej wyniosła 1,53 ha. Na działce D1 zadeklarował powierzchnię 4,13 ha. Powierzchnia stwierdzona w wyniku kontroli administracyjnej wyniosła 4,00 ha.

Skarżący nie zgadza się z powyższymi ustaleniami powierzchni ewidencyjno-gospodarczej (PEG) na przedmiotowych działkach kwalifikującej do płatności rolnych. Skarżący zarzuca, że organ zalicza do dopłat grunty, na których przeprowadzono prace rekultywacyjne przed 22 maja 2016 r. a nie zalicza obszaru zrekultywowanego po tej dacie. Zarzucił, że organ odmówił przeprowadzenia wizji lokalnej, która ustaliłaby faktyczną powierzchnię na spornych gruntach, że nie uwzględnił przedstawionych dowodów w postaci protokołu Jednostki Certyfikującej, oraz protokołu kontroli przeprowadzonej przez ARiMR w 2017 r.

Jak wskazano w zaskarżonej decyzji, tryb i warunki przyznawania płatności ekologicznej producentom rolnym uregulowano w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Rolnictwo ekologiczne", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014- 2020 (Dz. U. z 2015 r. poz. 370 ze zm., zwanym dalej: rozporządzeniem ekologicznym).

Stosownie do § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia ekologicznego płatność ekologiczną przyznaje się rolnikowi, w którym mowa w art. 29 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 (Dz. U. UE. L.347 z 20.12.2013, str. 487 z późn. zm.) zwanego dalej rozporządzeniem nr 1305/2013, jeżeli łączna powierzchnia posiadanych przez niego użytków rolnych w rozumieniu art. 2 ust. 1 akapit drugi lit. f rozporządzenia nr 1305/2013 zwanych dalej "użytkami rolnymi" wynosi co najmniej 1 ha.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 akapit drugi lit. f rozporządzenia nr 1305/2013 "użytek rolny" oznacza każdy obszar zajęty pod grunty orne, trwałe użytki zielone, pastwiska trwałe lub uprawy trwałe określone w art. 4 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013.

Po myśli § 9 ust. 1 rozporządzenia ekologicznego płatność ekologiczna jest przyznawana jeżeli rolnik prowadzi produkcję rolną zgodnie z przepisami o rolnictwie ekologicznym, przepisami rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 2092/91 zwanego dalej rozporządzeniem nr 834/2007 oraz przepisami wydanymi w trybie przepisów tego rozporządzenia.

Zgodnie z § 11 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia ekologicznego płatność ekologiczna jest przyznawana do gruntów ornych, na których występują uprawy wymienione w załączniku nr 4 do rozporządzenia - w przypadku pakietów wymienionych w § 4 ust. 1 pkt 1-3, 5, 7-9 i 11 oraz wariantów wymienionych w § 4 ust. 1 pkt 4 lit. b i pkt 10 lit. b. Gruntu orne w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. f oznaczają grunty uprawiane w celu produkcji roślinnej lub obszary dostępne do produkcji roślinnej.

Z powyższych rozważań wynika, że pojęcie użytku rolnego obejmie każdy obszar zajęty przez grunty orne tj. grunty uprawiane w celu produkcji roślinnej.

Zgodnie zaś z § 12 ust. 3 rozporządzenia ekologicznego przy ustalaniu wysokości płatności uwzględnia się powierzchnię działek rolnych, nie większą jednak niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. b rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.

Wskazać należy w tym zakresie, że zgodnie z art. 67 ust. 1 i 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013, Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zgodnie z art. 67 ust. 1 i 2 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 prowadzi zintegrowany system administrowania i kontroli zwany "system zintegrowanym" obejmujący między innymi system identyfikacji działek rolnych (art. 68). Ten system identyfikacji działek rolnych, stosownie do art. 70 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 ustanawiany jest w oparciu o mapy, dokumenty ewidencji gruntów lub też inne dane kartograficzne. Korzysta się z technik opartych na skomputeryzowanym systemie informacji geograficznej, w tym ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych, przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładności kartografii w skali 1:10 000, a od 2016 r. w skali 1:5 000, przy uwzględnieniu obwodu i stanu działki.

Z powyższego wynika, że przedmiotowe płatności są przyznawane nie do całej powierzchni ewidencyjnej działki, ale do powierzchni działki rolnej na której prowadzona jest działalność rolnicza i do powierzchni nie większej jednak niż maksymalny kwalifikowalny obszar, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.

Wskazać należy, że wykluczony z płatności areał niewątpliwie nie spełniał definicji gruntu ornego, bowiem stanowił obszar nieużytkowany rolniczo, zadrzewiony oraz zakrzaczony.

Sam skarżący na dołączonych zdjęciach do odwołania wskazał na dzień 22 maja 2016 r. które powierzchnie na spornych działkach były zakrzewione, a które już zostały zrekultywowane, co zostało przyjęte przez organ. Ustalona powierzchnia PEG bazująca na zdjęciach z ortofotomapy wykonanych w dniu 22 maja 2016 r. uwzględnia wykazane przez skarżącego zabiegi agrotechniczne na działkach rolnych przeprowadzone przed ta datą, odpowiednio 1 kwietnia 2016 r. oraz 15 maja 2016 r.

Jak wynika z akt sprawy, w przypadku działki ewidencyjnej nr [...] wyłączony z płatności areał stanowi obszar zadrzewiony zlokalizowany w północno-wschodniej części działki. W przypadku działki ewidencyjnej nr [...] z płatności został wykluczony obszar nieużytkowany rolniczo (zadrzewiony) znajdujący się w środkowej części działki wzdłuż jej południowej granicy, obszar znajdujący się w zachodniej części działki (stanowiący największy obszar wykluczonego areału) oraz obszar zlokalizowany w północnej części działki graniczący z działką ewidencyjną o nr [...]. W przypadku działki ewidencyjnej nr [...]/[...] z płatności wykluczono obszar nieużytkowany rolniczo (zadrzewiony) zlokalizowany w narożniku wschodniej części działki, graniczący z działką ewidencyjną nr [...]/[...] oraz drogą o nr 1024.

Jak podnosi skarżący, wykluczony z płatności areał został przywrócony do użytkowania rolniczego po 22 maja 2016 roku. Powyższe oznacza jednak, że na całej powierzchni gruntach zgłoszonych do płatności na 2016 rok nie była prowadzona działalność rolnicza. Nie podważają powyższej okoliczności, oświadczenia świadków o rekultywacji gruntów. Jak i wskazywane przez stronę zabiegi agrotechniczne wykonane po 22 maja 2016 r. na przedmiotowych gruntach.

W tym miejscu należy podkreślić, że producent rolny jest obowiązany do weryfikacji przed złożeniem wniosku powierzchni użytkowanej rolniczo, przez jej dostosowanie do stanu faktycznego na dany rok. W świetle zgromadzonego materiału nie ulega wątpliwości, że skarżący nie dopełnił tego obowiązku. Bowiem na moment składania wniosku i przeprowadzonej kontroli powierzchnia przedmiotowych działek użytkowanych rolniczo wykazana przez skarżącego nie odpowiadała stanowi faktycznemu.

Nie można, jak chce skarżący, uznać w sprawie zarzutu naruszenia art. 27 ust. 1u.w.r.o.w., który stanowi, że organ stoi na straży praworządności i jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Natomiast to strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne (art. 21 ust. 3 u.w.r.o.w.). Z powyższego wynika, że co do zasady, w tego rodzaju postępowaniach, rola organu sprowadza się do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Na organie nie ciąży obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co oznacza, że organ nie jest obowiązany do aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie żądania wnioskodawcy. Ciężar dowodu co do faktów, z których strona wywodzi skutki prawne, spoczywa na stronie. Zasada legalizmu (praworządności) oznacza, że organ musi działać na podstawie i w granicach prawa. Przez rozpatrzenie całego materiału dowodowego rozumieć należy uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, jak i uwzględnienie wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, a mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności.

Z akt sprawy wynika, że w rozstrzyganej sprawie organ działał na podstawie przepisów prawa i uwzględnił wszystkie dowody przeprowadzone w postepowaniu.

Wskazana powierzchnia PEG przedmiotowych działkach kwalifikująca się do płatności rolnych została ustalona na podstawie aktualnej ortofotomapy - data wykonania zdjęcia 22 maja 2016 rok. Jak już wskazano, przedmiotowe płatności są przyznawane do powierzchni działki rolnej, na której prowadzona jest działalność rolnicza, nie większej jednak niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.

Jak wskazał organ, przy użyciu wskazanych w art. 70 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 narzędzi informatycznych przeprowadzane są kontrole administracyjne wniosków o płatność, mające na celu wykrycie nieprawidłowości dotyczących m.in. różnicy między działkami rolnymi zadeklarowanymi w pojedynczym wniosku, a działkami odniesienia zawartymi w systemie identyfikacji działek rolnych. System Identyfikacji Działek Rolnych (ang. Land Parcel Identification System - LPIS) to system pozwalający na jednoznaczną identyfikację położenia działki rolnej w przestrzeni, kontrolę zadeklarowanej powierzchni pod względem kwalifikowalności, tzn. powierzchni uprawnionej do dopłat w odniesieniu do danego schematu pomocy oraz kontroli w zakresie nakładania się deklaracji dla poszczególnych działek rolnych, zadeklarowanych przez jednego beneficjenta. Tym samym system LPIS/GIS stanowi w ARiMR jedną centralną bazę danych, zasilaną z kilku źródeł danych, przez co granice i powierzchnie działek ewidencyjnych (referencyjnych) stanowią uniwersalną bazę do wyliczenia powierzchni odniesienia w LPIS dla różnych schematów pomocowych.

Jednym z warunków przyznania płatności rolnych jest użytkowanie przez wnioskodawcę gruntów zgłoszonych do płatności, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością. Dofinansowanie przysługuje do rzeczywistej powierzchni kwalifikowanej do płatności. Dla potrzeb pomocy decydujące kwalifikujące znaczenie ma rzeczywisty obszar gruntu wykorzystywany rolniczo. Powierzchnia kwalifikująca się do płatności jest ustalana na podstawie dostępnego materiału sprawy, a pojęcie działki rolnej nie musi być tożsame z pojęciem działki ewidencyjnej.

W sprawie powierzchnia ewidencyjna gruntów kwalifikujących się do płatności rolnych została dokonana w oparciu o uprawnione dokumenty, na podstawie aktualnej ortofotomapy. W konsekwencji, w razie stwierdzenia nieprawidłowości oraz niezgodności w tym zakresie - w stosunku do złożonego wniosku, płatność - jej wysokość ustalana jest po uwzględnieniu zmniejszeń.

Karta informacyjna przekazywana wnioskodawcy jedynie informuje o powierzchni PEG na danej działce ewidencyjnej, jednak nie przesądza o tym, że do takiej powierzchni zostanie przyznana producentowi płatność na dany rok. Producent rolny jest natomiast obowiązany do weryfikacji przed złożeniem wniosku powierzchni użytkowanej rolniczo, przez jej dostosowanie do stanu faktycznego na dany rok. Karta informacyjna nie zwalnia bowiem producenta z odpowiedzialności za zgodność danych zawartych we wniosku ze stanem faktycznym.

W tym miejscu wskazać należy, że niezasadny jest zarzut skarżącego pominięcia dowodu w postaci protokołu kontroli Jednostki Certyfikującej (JC). Inspektorzy JC wykonują kontrole gospodarstw pod kątem realizacji wymogów dla rolnictwa ekologicznego, nie dokonują pomiarów działek i w tym zakresie opierają się na oświadczeniu rolnika. Zatem wskazane w załączniku stanowiącym część raportu JC powierzchnie działek rolnych nie są wynikiem dokonanych w tym zakresie ustaleń faktycznych wykonanych przez inspektora JC, poprzez wykonanie jakiegokolwiek obmiaru, ale stanowią deklarację producenta rolnego. Z tej też przyczyny raport z JC nie może stanowić w zakresie stwierdzonych rzeczywistych powierzchni działek rolnych przeciwdowodu wobec pomiarów dokonanych na materiale cyfrowym zgodnie z wyżej wskazanymi zasadami. Również dołączony przez stronę protokół kontroli przeprowadzonej w 2017 r. nie mogą stanowić postawy zmiany powierzchni PEG na rok 2016.

Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów podważających ustalenia organów w zakresie kwalifikowalności spornych gruntów, w konsekwencji w zakresie dokonania zmniejszeń w zakresie przyznanej stronie płatności rolnej. Wskazane w piśmie procesowym jako dowody: ortofotomapy, wypisy z rejestrów gruntów, oświadczenia świadków, będące elementem wniesionej skargi, nie podważają – o czym była mowa wcześniej - dokonanych ustaleń kontroli administracyjnej w powyższym zakresie. Nie można w sprawie mówić o naruszeniu przepisów prawa procesowego. Materiał dowodowy został wyczerpująco rozpatrzony, strona miała możliwość wypowiedzieć się co do niego oraz czynnie uczestniczyć w postępowaniu.

Wobec braku naruszenia norm prawa procesowego lub materialnego skargę oddalono na mocy art. 151 p.p.s.a.