Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1705/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6293 Przejęcie gospodarstw rolnych
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 53
journal: Dz.U. 1977 nr 32 poz 140
law: Ustawa z dnia 27 października 1977 r. o zaopatrzeniu emerytalnym oraz innych świadczeniach dla rolników i ich rodzin.
article: art. 156
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik Sędziowie WSA Dariusz Chaciński WSA Tomasz Szmydt (spr.) Protokolant referent Joanna Kicińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi S.R. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] marca 2015 r., nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Gminy w B. z dnia [...] października 1979 r., nr [...], mocą której przejęta została na własność Państwa, za spłaty pieniężne, część nieruchomości rolnej, oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, położona w S., stanowiącej byłą własność N. i S. małż. R.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że decyzją z dnia [...] marca 2015 r. odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Gminy w B. z dnia [...] października 1979 r., uznając, że w sprawie nie zaistniały przesłanki określone w art. 156 § 1 kpa.

Z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy wystąpił S.R., podnosząc m.in., że w aktach archiwalnych sprawy brak jest wniosku byłych właścicieli o przejęcie ww. nieruchomości, bowiem właściciele takiego wniosku nie składali. S.R. wskazał ponadto, że decyzja o przejęciu została wydana z inicjatywy Naczelnika Gminy w B., skarżący nie kwestionował zaś wydanego rozstrzygnięcia z uwagi na obawę represji ze strony ówczesnych władz. Brak woli przekazania nieruchomości na własność Państwa, S.R. argumentował również późniejszymi staraniami o odkupienie przejętej nieruchomości.

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi rozpatrując sprawę wskazał, że z akt sprawy wynika, iż decyzja Naczelnika Gminy w B. z dnia [...] października 1979 r., orzekająca o przejęciu na własność Państwa za spłaty pieniężne opisanej wyżej nieruchomości została wydana na podstawie art. 53 ustawy z dnia 27 października 1977 r. o zaopatrzeniu emerytalnym oraz innych świadczeniach dla rolników i ich rodzin (Dz. U. Nr 32, poz. 140), stanowiącego, że jeżeli właściciel gospodarstwa rolnego nie spełniał warunków do uzyskania renty na podstawie ustawy, nieruchomości wchodzące w skład gospodarstwa rolnego mogły być na jego wniosek przejęte odpłatnie przez Państwo.

Organ zaznaczył, że ze znajdującego się w aktach archiwalnych sprawy aktu własności ziemi z dnia [...] listopada 1974 r., nr [...] wynika, że w dacie wydania przez Naczelnika Gminy w B. spornej decyzji N. i S. małż. R. byli właścicielami ww. nieruchomości.

Badając spełnienie przesłanek przejęcia gospodarstwa na własność Państwa organ stwierdził, że w dacie wydania przez Naczelnika Gminy w B. spornej decyzji byli właściciele nieruchomości nie spełniali warunków do uzyskania emerytury, o których stanowił art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 27 października 1977 r., bowiem na dzień wydania zaskarżonej decyzji S.R. miał ukończone 56 lat, natomiast N.R. 55 lat. Z akt sprawy nie wynika również, aby byli właściciele zostali zaliczeni do I lub II grupy inwalidzkiej. Pierwsza przesłanka przejęcia nieruchomości za spłaty pieniężne, dotycząca braku spełnienia warunków do przyznania emerytury, została więc spełniona.

Rozpatrując spełnienie drugiej przesłanki, dotyczącej wniosku rolnika, organ zaznaczył, że z decyzji Naczelnika Gminy w B. z dnia [...] października 1979 r. wynika, iż N. i S. małż. R. wystąpili z wnioskiem o przejecie ww. nieruchomości na własność Państwa. W zgromadzonej dokumentacji archiwalnej nie zachował się co prawda przedmiotowy wniosek. Jednakże z powyższego nie można wywieść jednoznacznego stwierdzenia, że brak było takiego wniosku w dniu wydania ww. decyzji, bowiem od czasu jej wydania upłynęło ponad 35 lat, a w sprawie nie zachował się kompletny, archiwalny materiał dowodowy - chociażby pismo skarżącego z dnia 22 czerwca 1981 r. Należało zatem ustalić czy byli właściciele w dacie decyzji Naczelnika Gminy w B. mieli wolę przekazania nieruchomości na własność Państwa. Istnienie woli należało ustalić na podstawie dowodów pośrednich (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 maja 2015 r., sygn. akt I OSK 2244/13, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2015 r., sygn. akt I OSK 2050/13, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 marca 2015 r., sygn. akt I SA/Wa 2975/14).

Organ wskazał, że po pierwsze z decyzji z dnia [...] października 1979 r. wynika, iż została ona wydana po rozpatrzeniu wniosku małż. R.. Co więcej, znajdująca się w aktach archiwalnych sprawy korespondencja skierowana do małż. R. - m.in. pismo Naczelnika Gminy w B. z dnia [...] marca 1981 r., pismo Wojewódzkiego Biura Geodezji i Terenów Rolnych w K. z dnia [...] sierpnia 1981 r. - wskazywała na okoliczność, iż przejęcie ww. nieruchomości odbyło się na wniosek N. i S. małż. R.. Również skierowanym do Urzędu Gminy B. pismem podpisanym przez S.R. (datowanym na marzec 1981 r.) skarżący wnioskował o umożliwienie odkupienia ziemi przekazanej na własność Państwa za spłaty pieniężne.

Odnosząc się do zarzutów skarżącego, że wraz z małżonką nie składali wniosku o przejęcie ww. nieruchomości na własność Państwa organ podniósł, iż wyżej opisane okoliczności, poparte zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym poddają pod uzasadnioną wątpliwość twierdzenia składane przez S.R.. Co więcej, mając na względzie zainteresowanie skarżącego w pozytywnym dla niego rozstrzygnięciu, nie zasługuje na aprobatę wskazanie na okoliczność, że decyzja o przejęciu została wydana z inicjatywy Naczelnika Gminy w B.

Zdaniem organu również twierdzenie skarżącego, że nie kwestionował wydanego rozstrzygnięcia z uwagi na obawę represji ze strony ówczesnych władz należy uznać za subiektywne jego odczucie, niepoparte żadnymi dowodami, zwłaszcza mając na względzie fakt, iż w decyzji z dnia [...] października 1979 r., znalazło się pouczenie o przysługujących stronom środkach zaskarżenia. Ponadto małż. R. występowali do ówczesnych władz chociażby z wnioskiem o umożliwienie im wykupu przejętej na własność Państwa nieruchomości.

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi podkreślił, że do stwierdzenia nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa niezbędne jest stwierdzenie oczywistego charakteru naruszenia normy prawa materialnego przez organ orzekający w sprawie lub dokonanie przez ten organ oceny materiału dowodowego w sposób oczywiście sprzeczny ze zgromadzoną w aktach dokumentacją sprawy lub innymi oczywistymi, znanymi temu organowi faktami. Pewność obrotu prawnego wymaga bowiem, aby ostateczne decyzje administracyjne były stabilne i aby można je było wzruszyć tylko w nadzwyczajnych sytuacjach i z ważnych powodów. Zgodnie z aktualnym stanowiskiem orzecznictwa wszelkie wątpliwości co do ustaleń, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa należy rozstrzygać na korzyść legalności zaskarżonej decyzji. Brak jednoznacznych dowodów w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzwyczajnym - zezwalającym na podważenie ustaleń zawartych w decyzjach ostatecznych, którym art. 16 § 1 kpa przyznaje cechy trwałości - stanowi negatywną przesłankę do ich wzruszenia (wyroki NSA w Warszawie z dnia 4 stycznia 1999 r., sygn. akt IV SA 1342/98, z dnia 26 marca 2009 r. sygn. akt I OSK 470/08).

Mając na względzie powyższe ustalenia organ nadzoru uznał, że spełnione zostały wszystkie przesłanki przejęcia na własność Państwa, za spłaty pieniężne, ww. nieruchomości, a zatem decyzją z dnia z [...] marca 2015 r. słusznie odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Gminy w B. z dnia [...] października 1979 r. Organ zaznaczył ponadto, że dokumentacja zgromadzona w toku niniejszego postępowania nie wskazuje na zaistnienie pozostałych podstaw stwierdzenia nieważności decyzji przewidzianych w art. 156 § 1 Kpa.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł S.R. zarzucając mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów postępowania, tj.:

- art. 156 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 53 ust. 1 i art. 57 ustawy z 27 października 1977 r. o zaopatrzeniu emerytalnym oraz innych świadczeniach dla rolników i ich rodzin, poprzez odmowę stwierdzenia nieważności decyzji o przejęciu, która wydana była bez wniosku właścicieli gospodarstwa rolnego;

- art. 136 w zw. z art. 138 § 1 w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 kpa, poprzez brak przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego i niedopuszczenie dowodu z oświadczenia wnioskodawcy załączonego do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy;

- art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w ze z art. 80 kpa poprzez nieprawidłową, naruszającą zasadę praworządności, ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności akt sprawy zakończonej decyzją o przejęciu oraz oświadczenia skarżącego, polegającą na braku ustalenia, że decyzja o przejęciu nie była poprzedzona wnioskiem właścicieli gospodarstwa rolnego;

- art. 77 § 1 w zw. z art. 80 kpa poprzez błędne, niemające oparcia w aktach sprawy, ustalenie jakoby "w sprawie nie zachował się kompletny, archiwalny materiał dowodowy - chociażby pismo skarżącego z dnia 22 czerwca 1981 r;

- art. 8 kpa poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do Państwa, polegające na przyjęciu niemożliwych do zrealizowania standardów wykazywania okoliczności negatywnej, jednoznaczne z pozbawieniem strony możliwości wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa polegającym na wydaniu decyzji przy braku wymaganego wniosku strony.

W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie organowi sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W obszernym uzasadnieniu skargi przytoczono liczne argumenty na poparcie podnoszonych zarzutów wskazując w szczególności, że organ nie przeprowadził dowodu z oświadczenia skarżącego załączonego do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, które stanowi dowód okoliczności, że decyzja o przejęciu nie była poprzedzona wnioskiem właścicieli przejętej nieruchomości.

Skarżący zaznaczył ponadto, że w aktach sprawy brak jest wniosku małżonków (tudzież jednego z małżonków) R. o wydanie decyzji o przejęciu, zarówno pisemnego jak i protokołu z przyjęcia wniosku ustnego. Twierdzenia organu, że akta są niekompletne nie ma żadnych podstaw i jest jedynie (dość podstępnym) zabiegiem retorycznym mającym wywoływać wrażenie jakoby część dokumentów została na jakimś etapie z akt sprawy usunięta, wobec czego występujący w tych aktach brak inicjującego postępowanie wniosku małżonków R. nie mógłby świadczyć, że wniosku takiego nie było.

Skarżący wskazał, że pismo z dnia 22 czerwca 1981 r., na które powołuje się organ stanowiło wniosek skarżącego o zwrot nieruchomości rolnej skierowany bezpośrednio do innego organu tj. do Wojewódzkiego Biura Geodeci i Terenów Rolnych w K. i inicjowało inne postępowanie (o zwrot nieruchomości) to nie było ani potrzeby, ani nawet możliwości, aby pismo to kiedykolwiek znalazło się w aktach postępowania prowadzonego przez Naczelnika Gminy w B. Brak tego pisma w tych aktach nie świadczy zatem o jakiejkolwiek dekompletacji tych akt.

Na potwierdzenie twierdzeń skarżący powołał określone kserokopie dokumentów i podkreślił, że wbrew nieuprawnionym sugestiom organu, akta sprawy zakończonej decyzją zachowały się do dnia dzisiejszego w nienaruszonym stanie. Jednocześnie jest niewątpliwe i bezsporne, że w aktach tych brak jest wniosku współwłaścicieli gospodarstwa rolnego o wydanie decyzji.

Skarżący wskazał, że przy ustalaniu powyższej okoliczności, źródłem wątpliwości nie powinna być okoliczność, że w samej decyzji o przejęciu organ wskazał, że decyzję wydaje "po rozpatrzeniu wniosku Ob. R.S. i N.". Wskazanie to w ogóle nie identyfikuje wniosku, nie wskazując w szczególności w jakiej dacie czy też w jakiej formie taki wniosek miałby być złożony. Po drugie, decyzja o przejęciu mogła być zgodnie z prawem wydana jedynie na wniosek właściciela. Wskazanie na taki wniosek mogło być zatem przejawem praktyki Naczelnika Gminy B. polegającej np. na automatycznym powielaniu treści sentencji prawidłowych decyzji albo na "maskowaniu" braku przesłanek do wydania takiej decyzji.

Zdaniem skarżącego dla przyjęcia prawidłowych ustaleń znaczenie powinny mieć też dalsze działania właścicieli gospodarstwa rolnego podejmowane w okresie następującym bezpośrednio po wydaniu decyzji o przejęciu. W kolejnych pismach wystosowywanych do różnych organów w latach 1979-1982 skarżący wskazywał albo na "zabranie ziemi pod przymusem", albo wnosił o umożliwienie odkupienia tego gruntu jemu i jego małżonce.

Skarżący zaznaczył dodatkowo, że przyjęta przez organ metoda doszukiwania się wątpliwości co do integralności akt postępowania poprzedzającego wydanie decyzji o przejęciu, a następnie rozstrzygania tych wątpliwości na niekorzyść strony, narusza zasadę pogłębiania zaufania obywateli do Państwa. Takie naruszenie art. 8 kpa jest samodzielną przesłanką uchylenia zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).

W ocenie Sądu skarga jest niezasadna, bowiem zaskarżona decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lipca 2015 r. nie narusza prawa.

W rozpoznawanej sprawie Minister Rolnictwa i Rozwoju odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Gminy w B. z dnia [...] października 1979 r., nr [...], mocą której przejęta została na własność Państwa, za spłaty pieniężne, część nieruchomości rolnej, oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, położona w S., stanowiącej byłą własność N. i S. małż. R., uznając, że kwestionowana decyzja nie narusza rażąco prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa oraz że nie zaistniały pozostałe przesłanki określone w art. 156 § 1 kpa.

W ocenie Sądu rozstrzygnięcie organu nadzoru jest prawidłowe.

Na wstępie wskazać trzeba, że stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej, stanowiące wyjątek od zasady stabilności decyzji, wymaga bezspornego ustalenia, iż decyzja dotknięta jest jedną z wad określonych w art. 156 § 1 kpa. W przypadku zaś zarzutu, że decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa) należy przede wszystkim wykazać, iż wydana ona została z naruszeniem konkretnego przepisu prawa oraz że naruszenie to ma charakter rażący. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalił się pogląd, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa decydują łącznie trzy przesłanki - oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz skutki gospodarcze i społeczne, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Oznacza to, że w sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to jest taki, który nie wymaga wykładni prawa. Natomiast skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu organu praworządnego państwa (wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1134/04). W konsekwencji traktowanie naruszenia prawa jako "rażące" może mieć miejsce tylko wyjątkowo, a mianowicie, gdy jego waga jest znacznie większa niż stabilność ostatecznej decyzji.

W rozpoznawanej sprawie będąca przedmiotem postępowania nadzorczego decyzja z dnia [...] października 1979 r. o przejęciu na własność Państwa gospodarstwa rolnego, wydana została na podstawie art. 53 ustawy z dnia 27 października 1977 r. o zaopatrzeniu emerytalnym oraz innych świadczeniach dla rolników i ich rodzin (Dz. U. Nr 32, poz. 140).

Zgodnie z treścią powołanego przepisu, jeżeli właściciel gospodarstwa rolnego nie spełnia warunków do uzyskania emerytury lub renty inwalidzkiej na podstawie ustawy, nieruchomości wchodzące w skład gospodarstwa rolnego mogą być na jego wniosek w całości lub w części przejęte odpłatnie przez Państwo.

Odpłatne przejęcie przez Państwo gospodarstwa rolnego w trybie powołanego przepisu możliwe było zatem w sytuacji, gdy właściciel gospodarstwa nie spełniał warunków do uzyskania emerytury lub renty inwalidzkiej na podstawie ustawy oraz złożył stosowny wniosek o przejęcie gospodarstwa.

Ze zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że w dacie wydania kwestionowanej decyzji z dnia [...] października 1979 r. właścicielami spornej nieruchomości byli N. i S. małż. R., co potwierdza akt własności ziemi z dnia [...] listopada 1974 r., nr [...]. Z akt sprawy wynika jednocześnie, że w dniu wydania przedmiotowej decyzji właściciele nieruchomości nie spełniali warunków do uzyskania emerytury, o których stanowił art. 2 ust. 1 powołanej ustawy. Nie ulega zatem wątpliwości, że pierwsza z określonych w powołanym wyżej art. 53 przesłanek została spełniona. Okoliczność ta nie jest przez strony kwestionowana.

Odnosząc się natomiast do kwestii spełnienia drugiej z określonych w art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 27 października 1977 r. przesłanek, tj. złożenia stosownego wniosku o przejęcie gospodarstwa - której spełnienie kwestionowane jest przez skarżącego - stwierdzić trzeba, że Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi prawidłowo uznał, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozwala uznać, że decyzja o przejęciu gospodarstwa na rzecz Państwa wydana została z rażącym naruszeniem prawa.

Wskazać co prawda trzeba, że w zgromadzonym przez organ materiale dowodowym istotnie brak jest wniosku byłych właścicieli nieruchomości o przejęcie gospodarstwa, jednakże – zdaniem Sądu – okoliczność ta nie świadczy ponad wszelką wątpliwość, że takiego wniosku – jak twierdzi skarżący - faktycznie nie było. Zauważyć trzeba, że od wydania kwestionowanej decyzji upłynęło ponad 35 lat i możliwe jest, iż część zgromadzonej dokumentacji (w tym przedmiotowy wniosek) nie została zachowana. Zauważyć należy, że z treści kwestionowanej decyzji z dnia [...] października 1979 r. jednoznacznie wynika, iż wydana ona została "po rozpatrzeniu wniosku" byłych właścicieli gospodarstwa rolnego. Istotne jest, że decyzja ta, której stwierdzenia nieważności domaga się skarżący stanowi dokument urzędowy (art. 76 kpa), sporządzony w przepisanej formie przez powołany do tego organ państwowy, która stanowi dowód tego, co zostało w niej urzędowo stwierdzone. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że dokument urzędowy stanowi podstawowy element materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym i korzysta ze szczególnej mocy dowodowej. Organy administracji są więc zobowiązane uznać za udowodnione to, co wynika z treści dokumentu urzędowego, związane jest z nim bowiem domniemanie prawdziwości jego treści.

Zdaniem Sądu zatem brak wniosku, o którym mowa w art. 53 ustawy z dnia 27 października 1977 r. nie dowodzi, że decyzja Naczelnika Gminy w B. dotknięta jest jedną z wad określonych w art. 156 § 1 kpa. Jak wyżej wskazano, decyzja ta wydana została ponad 35 lat temu i niezachowanie wszystkich zgromadzonych wówczas dokumentów nie oznacza, że w dacie wydania tej decyzji dokumenty takie nie istniały. Zauważyć również należy, że kwestionowana decyzja nie została zaskarżona przez właścicieli nieruchomości zgodnie z pouczeniem zawartym w tej decyzji. Zarzut dotyczący braku wniosku został zgłoszony przez dawnego właściciela po wielu latach od wydania decyzji o przejęciu gospodarstwa. Wcześniej S.R. nie kwestionował faktu złożenia stosownego wniosku. W zgromadzonym materiale dowodowym znajduje się co prawda pismo ("odwołanie") S.R., skierowane do [...] w S., w którym skarżący pisze m.in. o "zabranej ziemi pod przymusem wykupu", jednakże pismo to nie świadczy, iż wniosek o przejęcie nie został złożony. Zwłaszcza, że w innym piśmie znajdującym się w aktach sprawy skierowanym do Urzędu Gminy w B. skarżący zwraca się z prośbą o "umożliwienie odkupienia ziemi przekazanej na rzecz Skarbu Państwa za spłaty pieniężne".

Tym samym zgodzić się trzeba z Ministrem Rolnictwa i Rozwoju Wsi, że w rozpoznawanej sprawie nie zaistniały przesłanki uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] października 1979 r. Wbrew twierdzeniom skarżącego brak wniosku (niekompletność akt postępowania) nie oznacza wadliwości tego postępowania. Zdaniem Sądu Minister prawidłowo uznał, że kwestionowana decyzja nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa oraz że w sprawie nie zaistniały inne przesłanki określone w 156 § 1 kpa. Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd nie dopatrzył się również naruszenia wskazanych w skardze przepisów kpa. Postępowanie przeprowadzone zostało zgodnie z zasadami określonymi w kodeksie postępowania administracyjnego. Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja zapadła w wyniku wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy i rozpatrzenia całości materiału dowodowego, jej uzasadnienie zawiera wszystkie konieczne elementy, w tym ustalenie stanu faktycznego sprawy i podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Wniesiona skarga jest więc bezzasadna i brak jest podstaw do jej uwzględnienia.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.