Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2945/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Finanse publiczne
Skarżony organ: Minister Rozwoju
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 189 ust. 3, 3a, 3b
journal: Dz.U. 2009 nr 157 poz 1240
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Michał Sowiński, Sędzia WSA - Dorota Mydłowska (spr.), Sędzia WSA - Irena Jakubiec – Kudiura, Protokolant - st. spec. Mariusz Dzierzęcki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2017 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Rozwoju z dnia ... września 2016 r. nr ... w przedmiocie zobowiązania do zwrotu środków z tytułu naliczenia odsetek; oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] (zwana dalej skarżącą spółką, beneficjentem) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Ministra Rozwoju z [...] września 2016 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzje Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (zwana dalej PARP) z [...] marca 2016 r., znak: [...], określającej zobowiązanie do zwrotu środków w wysokości 17.280,00 zł z tytułu naliczenia odsetek.

Przedmiotowa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym.

Decyzją z [...] marca 2015 r., znak: [...], PARP, działając jako Instytucja Wdrażająca, dalej również: "IW", na podstawie Porozumienia w sprawie realizacji zadań w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka, 2007-2013, dla osi priorytetowej 8. Społeczeństwo informacyjne - zwiększenie innowacyjności gospodarki Działanie 8.1 Wspieranie działalności gospodarczej w dziedzinie gospodarki elektronicznej Działanie 8.2 Wspieranie wdrażania elektronicznego biznesu typu B2B, zawartego w Warszawie 18 lutego 2008 r. (z późn. zm.), pomiędzy Ministrem Spraw Wewnętrznych i Administracji a PARP oraz upoważnienia, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 885 z późn. zm.), dalej: "uofp", udzielonego Aneksem nr 2 z dnia [...] lutego 2010 r. do ww. porozumienia, o przeprowadzeniu z urzędu postępowania, określiła Beneficjentowi zobowiązanie do zwrotu środków w wysokości 17.280,00 zł z tytułu naliczenia odsetek, o których mowa w art. 189 ust. 3 uofp, w związku z niezłożeniem wniosku o płatność rozliczającego zaliczkę w terminie określonym w Harmonogramie rzeczowo-finansowym projektu, zgodnie z § 7 ust. 19 umowy o dofinansowanie.

PARP wskazała również, że kwota zobowiązania określona ww. decyzją pomniejsza kolejną płatność na rzecz Beneficjenta wynikającą z rozliczenia wniosku o płatność końcową nr [...]. Jednocześnie, w związku z art. 108 § 1 k.p.a. decyzji tej PARP nadała rygor natychmiastowej wykonalności.

Skarżąca spółka odwołała się od powyższej decyzji.

Zaskarżoną do Sądu decyzją z [...] września 2016 r. Minister Rozwoju utrzymał w mocy decyzję PARP z [...] marca 2015 r.

Organ odwoławczy wskazał na podstawie wniosku o płatność nr [...], wypłacono Beneficjentowi zaliczkę w łącznej wysokości 299.810,00 zł, w tym: 254.838,50 zł w formie płatności ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego oraz 44.971,50 zł w ramach dotacji celowej pochodzącej z budżetu państwa. Środki te zostały przekazane Beneficjentowi odpowiednio [...] lutego 2014 r. oraz [...] stycznia 2014 r.

Wyjaśnił, iż zaliczka została rozliczona przez Beneficjenta w następujący sposób: w złożonym wniosku o płatność nr [...] Beneficjent wykazał wydatki kwalifikowalne, rozliczające tę zaliczkę, w wysokości 25.162,64 zł (rozliczenie I etapu projektu), natomiast we wniosku o płatność nr [...] - wydatki na kwotę 124.049,95 zł (rozliczenie II etapu projektu). Podniósł, iż [...] stycznia 2015 r. Beneficjent dokonał zwrotu środków z dotacji celowej w wysokości 5.112,96 zł.

W związku z powyższym do rozliczenia pozostała zatem zaliczka w wysokości 145.484,72 zł.

Wyjaśnił, że zgodnie z Harmonogramem rzeczowo-finansowym, stanowiącym załącznik nr 3 do aneksu nr [...], realizacja III etapu projektu powinna zostać zakończona do 31 maja 2015 r. W związku z tym, wniosek o płatność, obejmujący wydatki poniesione w ramach realizacji III etapu projektu, rozliczający pozostałą część zaliczki, powinien zostać złożony przez Beneficjenta - zgodnie z § 7 ust. 19 umowy o dofinansowanie - w terminie 30 dni od dnia zakończenia etapu projektu, tj. do 30 czerwca 2015 r.

Podniósł, że Beneficjent [...] czerwca 2015 r., przekazał do Fundacji Małych i Średnich Przedsiębiorstw, pełniącej funkcję Regionalnej Instytucji Finansującej, dalej: "RIF", wniosek o płatność nr [...], którym wprawdzie rozliczał wymaganą kwotę, jednakże wniosek ten został przesłany jedynie w wersji elektronicznej. Natomiast w formie papierowej ww. wniosek o płatność został złożony przez Beneficjenta [...] lipca 2015 r., czyli z uchybieniem ww. terminu.

Organ odwoławczy wyjaśnił, iż zgodnie z § 7 ust. 1 umowy o dofinansowanie: "W celu otrzymania dofinansowania Beneficjent jest zobowiązany do przedłożenia w Instytucji Wdrażającej/Instytucji Pośredniczącej II stopnia, po spełnieniu warunków określonych w § 16, prawidłowo wypełnionego w Generatorze wniosków udostępnionego na stronie internetowej: www.poig.gov.pl oraz kompletnego wniosku Beneficjenta o płatność w formie papierowej - tożsamej z wersją elektroniczna, w obowiązującym formacie zatwierdzonym przez Instytucję Zarządzającą POIG. (...)".

Podkreślił, iż § 7 ust. 1 tejże umowy stanowi, że do wniosku o płatność, z wyjątkiem wniosku o płatność zaliczkową, Beneficjent jest zobowiązany dołączyć także szereg dokumentów potwierdzających dokonanie wydatków ujętych w tym wniosku. Zauważył, że z ww. paragrafu wynika, iż formy w jakich Beneficjent składa wniosek o płatność zostały wskazane w koniunkcji (użyty został spójnik "oraz").

Stwierdził, że wyłącznie obie te formy, tj. papierowa i elektroniczna, zachowane jednocześnie, wypełniają obowiązek złożenia przez Beneficjenta wniosku o płatność w sposób zgodny z § 7 ust. 1 umowy o dofinansowanie.

Organ odwoławczy wyjaśnił, iż fakt nierozliczenia przez Beneficjenta zaliczki w terminie wynikającym z umowy o dofinansowanie powoduje powstanie ex lege zobowiązania do zapłaty odsetek, o których mowa w art. 189 ust. 3 uofp w wysokości określonej w tym przepisie. Zobowiązanie z tytułu odsetek naliczonych na podstawie art. 189 ust. 3 uofp powstaje bowiem automatycznie na skutek wystąpienia przesłanek określonych w treści tego przepisu. W związku z tym stwierdzenie okoliczności, o których mowa w art. 189 ust. 3 uofp skutkuje dla właściwej instytucji obowiązkiem wszczęcia procedury określonej w art. 189 ust. 3a uofp i nast., prowadzącej, w przypadku bezskutecznego wezwania w rozumieniu ust. 3a, do wydania decyzji o naliczeniu odsetek, o której mowa w art. 189 ust. 3b uofp. Należy przy tym wskazać, że decyzja o naliczeniu odsetek ma charakter decyzji deklaratoryjnej tj. jedynie potwierdzającej konieczność zapłaty odsetek w określonej wysokości, na skutek wystąpienia zdarzenia, z którym ustawa wiąże obowiązek naliczenia odsetek. Organ, na którym spoczywa odpowiedzialność wyegzekwowania zapłaty odsetek w wysokości określonej ustawą, obligatoryjnie musi naliczyć odsetki, o których mowa w art. 189 ust. 3 uofp, jeżeli stwierdzi zaistnienie okoliczności, o których mowa w tym przepisie. Dla powstania zobowiązania z art. 189 ust. 3 uofp nie mają zatem znaczenia żadne czynności prawne podjęte po dniu zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa wiąże powstanie tego zobowiązania. Nie są również istotne przyczyny, z powodu których doszło do nierozliczenia zaliczki w sposób określony w umowie o dofinansowanie. Skutek w sprawie mogłyby odnieść jedynie dowody potwierdzające, iż Beneficjent złożył wniosek o płatność w terminie i na kwotę zgodnie z umową o dofinansowanie. Jednakże, w rozpatrywanym przypadku taka sytuacja nie miała miejsca, zaś prezentata na papierowej wersji wniosku o płatność nr [...] wskazuje niewątpliwie, że wniosek ten wpłynął do RIF [...] lipca 2015 r., a zatem z uchybieniem terminu, o którym mowa w § 7 ust. 19 umowy o dofinansowanie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca spółka zarzuciła naruszenie:

1. art. 6, art. 7, art. 77 §1 oraz art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwany dalej "KPA") polegające na braku wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy oraz jego dowolnej ocenie, co doprowadziło do poczynienia w zaskarżonej Decyzji błędnych ustaleń w postaci uznania, że złożenie przez Skarżącą wniosku o płatność do odpowiedniej instytucji nastąpiło w naruszeniem terminu określonego w umowie, a także zinterpretowania wątpliwości, co do stanu faktycznego sprawy na niekorzyść Skarżącej, co stanowiło oczywiste naruszenie zasady pierwszeństwa słusznego interesu strony, a w rezultacie doprowadziło do bezpodstawnego stwierdzenia nieterminowego rozliczenia przez Skarżącą zaliczki w ramach zawartej umowy o dofinansowanie;

2. art. 138 §1 pkt 1 KPA polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy decyzji z dnia [...] marca 2016 r., w sytuacji gdy w obliczu przedstawionych twierdzeń przez Skarżącą w odwołaniu prawidłowe było uchylenie przedmiotowej decyzji i umorzenie postępowania administracyjnego;

3. art. 189 ust. 3, ust. 3b oraz ust. 3d ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. 2009, Nr 157, poz. 1240 ze zm., zwana dalej "FinPub"), poprzez ich błędne zastosowanie i określenie względem Skarżącej obowiązku zwrotu odsetek liczonych jak dla zaległości podatkowych w związku z nieterminowym rozliczeniem zaliczki w ramach zawartej umowy o dofinansowanie, podczas gdy Skarżąca złożyła wniosek o płatność na warunkach i w terminie określonym w umowie o dofinansowanie, a co za tym idzie terminowo rozliczyła zaliczkę.

Skarżąca spółka wniosła o uchylenie zarówno decyzji II Instancji jak i poprzedzającej ją decyzj organu I instancji oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko prezentowane w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym

w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi zatem o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, która jest dokonywana w kontekście zgodności z prawem materialnym i procesowym, a nie według kryteriów celowościowych.

Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017, poz. 1369 z zm.), dalej jako: "p.p.s.a.".

Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji Sąd stwierdza, że jest ona prawidłowa. Ocena ta wynika z konfrontacji prawidłowo poczynionych ustaleń faktycznych z dyspozycjami norm zawartych w przepisach prawnych mających zastosowanie w sprawie.

Zgodnie z Harmonogramem rzeczowo-finansowym (zał. nr 3 do Aneksu do umowy o dofinasowanie nr [...] )realizacja III etapu projektu powinna zostać zakończona do 31 maja 2015 r.

Z § 7 ust. 19 umowy o dofinasowanie wynika, że wniosek o płatność rozliczający pozostała cześć zaliczki powinien być złożony do [...] czerwca 2015 r. (tj. 30 dni od dnia zakończenia etapu projektu).

W powyższym terminie Beneficjent przekazał do RIF wniosek w wersji elektronicznej.

Natomiast w formie papierowej złożył [...] lipca 2015 r., a więc po ww. terminie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uważa, że z § 7 ust. 19 umowy o dofinasowanie wynika, iż aby otrzymać dofinasowanie należy złożyć wniosek w wersji elektronicznej oraz w wersji papierowej, tożsamej z elektroniczną.

Czyli prawidłowo złożony wniosek jest wówczas, gdy ma wersje elektroniczną i wersje papierową, przy czym nie muszą one być złożone jednocześnie, ale obie muszą być złożone w terminie. W niniejszej sprawie był to dzień [...] czerwca 2015 r.

Zauważyć należy, że z § 17 ust. 3 pkt 3 umowy o dofinansowanie wynika, iż za dzień złożenia dokumentów w Instytucji Wdrażającej/Instytucji Pośredniczącej II stopnia przyjmuje się dzień ich wpływu do odpowiedniej Instytucji".

Wersja elektroniczna wniosku wpłynęła w tym terminie, natomiast wersja papierowa dopiero w dniu [...] czerwca 2015 r.

Taka sytuacja oznacza, że tak jakby nie złożono wniosku w ogóle-stąd zaskarżona decyzja jest prawidłowa.

Podkreślenia wymaga, że obowiązek przedkładania wniosków w określonym terminie wynika z § 7 ust. 19 umowy o dofinasowanie.

Zgodzić się należy z organem odwoławczym, że fakt nierozliczenia przez Beneficjenta zaliczki w terminie wynikającym z umowy o dofinansowanie powoduje powstanie ex lege zobowiązania do zapłaty odsetek, o których mowa w art. 189 ust. 3 uofp w wysokości określonej w tym przepisie. Zobowiązanie z tytułu odsetek naliczonych na podstawie art. 189 ust. 3 uofp powstaje bowiem automatycznie na skutek wystąpienia przesłanek określonych w treści tego przepisu. W związku z tym stwierdzenie okoliczności, o których mowa w art. 189 ust. 3 uofp skutkuje dla właściwej instytucji obowiązkiem wszczęcia procedury określonej w art. 189 ust. 3a uofp i nast., prowadzącej, w przypadku bezskutecznego wezwania w rozumieniu ust. 3a, do wydania decyzji o naliczeniu odsetek, o której mowa w art. 189 ust. 3b uofp. Należy przy tym wskazać, że decyzja o naliczeniu odsetek ma charakter decyzji deklaratoryjnej tj. jedynie potwierdzającej konieczność zapłaty odsetek w określonej wysokości, na skutek wystąpienia zdarzenia, z którym ustawa wiąże obowiązek naliczenia odsetek. Organ, na którym spoczywa odpowiedzialność wyegzekwowania zapłaty odsetek w wysokości określonej ustawą, obligatoryjnie musi naliczyć odsetki, o których mowa w art. 189 ust. 3 uofp, jeżeli stwierdzi zaistnienie okoliczności, o których mowa w tym przepisie. Dla powstania zobowiązania z art. 189 ust. 3 uofp nie mają zatem znaczenia żadne czynności prawne podjęte po dniu zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa wiąże powstanie tego zobowiązania. Nie są również istotne przyczyny, z powodu których doszło do nierozliczenia zaliczki w sposób określony w umowie o dofinansowanie.

Powyższa sytuacja miała miejsce niniejszej spawie i dlatego organ prawidłowo zastosował ww. przepisy.

Reasumując, zdaniem Sądu, podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, gdyż postępowanie przed organami zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i należyty, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie.

Zostały także prawidłowo zinterpretowane, mające zastosowanie w sprawie, przepisy. Sąd nie doszukał się też innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.

Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.