Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 437/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-05-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 43
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 43
journal: Dz.U. 2017 poz 1201
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: SNSA Anna Szkodzińska Sędziowie: SWSA Agnieszka Nawara - Dubiel (spr.) SWSA Krystyna Daniel po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 30 maja 2018 r. sprawy ze skargi A. Z. na postanowienie nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] stycznia 2018 r., znak [...] w przedmiocie uznania zarzutów za nieuzasadnione skargę oddala.


UZASADNIENIE

Sygn. akt II SA/Kr [...]

UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. decyzją z 13 grudnia 2005 r. (znak: [...]) nakazał A. Z. dokonać rozbiórki budynku gospodarczego na nieruchomości położonej w M. ul. [...] (działka o nr ewid. [...]) ze względu na wzniesienie go bez pozwolenia na budowę. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Inspektor Nadzoru Budowlanego (zwanego dalej "MWINB") z dnia 5 listopada 2007 r. (znak: [...] i [...]). Postanowieniem z 28 marca 2008 r. (sygn. akt: II SA/Kr [...]) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie umorzył postępowanie sądowe prowadzone w związku ze skargą A. Z. na ww. decyzję MWINB wobec wycofania skargi przez skarżącą.

W związku z brakiem wykonania obowiązku rozbiórki budynku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. (zwany dalej "PINB") wydał upomnienie z dnia 14 grudnia 2015 r. (znak: [...]), a następnie w dniu 27 września 2016 r. wystawił wobec A. Z. tytuł wykonawczy (nr [...]) dotyczący ww. obowiązku. Odpis tytułu wykonawczego przesłany został do U. Z. jako pełnomocnika A. Z..

Postanowieniem z 3 listopada 2016 r. (znak: [...]), PINB w M. nałożył na A. Z. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości [...] zł, a postanowienie to zostało wysłane ponownie do U. Z. jako pełnomocnika. Na skutek zażalenia A. Z. na postanowienie PINB w M. z 3 listopada 2016 r., MWINB postanowieniem z dnia 30 grudnia 2016 r. (znak: [...]) stwierdził niedopuszczalność zażalenia. W uzasadnieniu wskazał, że PINB w M. nie dysponował dokumentem pełnomocnictwa dla U. Z., które byłoby przedłożone do toczącego się postępowania egzekucyjnego, a nieprawidłowości w doręczeniu zaskarżonego postanowienia oraz fakt, że jedynym adresatem zaskarżonego postanowienia jest. U. Z. muszą skutkować uznaniem, że postanowienie to nie weszło do obrotu prawnego i nie można na nie skutecznie wnieść zażalenia.

Skargę na postanowienie MWINB z dnia 30 grudnia 2016 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie A. Z.. Sąd, wyrokiem z 26 maja 2017 (sygn. akt. II SA/Kr [...]), uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie PINB w M. (z dnia 3 listopada 2016 r.) W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że A. Z. nie udzieliła skutecznie pełnomocnictwa do działania w postępowaniu egzekucyjnym U. Z., ani też innym osobom, a w związku z wadliwym wykorzystaniem instytucji pełnomocnictwa w sposób mający znaczenie dla wyniku sprawy - kontrolowana przez Sąd egzekucja nie została skutecznie wobec A. Z. wszczęta. W tej sytuacji, wobec braku skutecznie wszczętej egzekucji, organy nie powinny wydawać żadnych aktów administracyjnych/postanowień. Sąd wywiódł ponadto, że organy powinny zadziałać ponownie z uwzględnieniem zasad postępowania egzekucyjnego i oceny prawnej dokonanej przez Sąd, aby wykonać swoje obowiązki i doprowadzić sprawę wykonania obowiązku i ewentualnej egzekucji do stanu zgodnego z prawem.

Po kolejnej kontroli z dnia 23 sierpnia 2017 r., PINB w M. stwierdził, że obowiązek wynikający z decyzji z 13 grudnia 2005 nadal nie został wykonany. Organ, dnia 31 sierpnia 2017 r., skierował do A. Z. upomnienie (znak: [...]) i wezwał do wykonania ciążącego na niej obowiązku rozbiórki wraz z pouczeniem, że niewykonanie obowiązku w zakreślonym w upomnieniu terminie spowoduje skierowanie sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego.

Kontrola z dnia 20 września 2017 r. wykazała, że obowiązek rozbiórki pozostaje niewykonany. Wobec tego 27 września 2017 r. PINB w M. wystawił wobec A. Z. tytuł wykonawczy nr [...], dotyczący ww. obowiązku. Tytuł wykonawczy został doręczony skarżącej w dniu 29 września 2017 r.

W piśmie z dnia 6 października 2017 r. A. Z. zgłosiła zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego z 27 września 2017 r. Po rozpatrzeniu zarzutów, 18 października 2017 r., PINB w M. wydał postanowienie (znak: [...]), w którym uznał zarzuty zgłoszone przez A. Z. za nieuzasadnione.

Zażalenie na to postanowienie wniosła A. Z. w piśmie z dnia 9 listopada 2017 r., MWINB w K. postanowieniem nr [...] z 31 stycznia 2018 r. (znak: [...]) utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że A. Z. zgłaszając zarzut wykonania obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 Ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji; Dz.U. z 2017 r. poz 1201 t.j., z późniejszymi zmianami; zwanej dalej "u.p.e.a".) powinna wykazać, że obowiązek nie istnieje, czyli np. został już wykonany. Przeprowadzona kontrola z 20 września 2017 r. wykazała, że obowiązek nie został wykonany, gdyż budynek nadal nie został rozebrany.

Wobec zarzutu przedawnienia, organ wyjaśnił, że instytucja przedawnienia nie ma co do zasady zastosowania do obowiązków o charakterze niepieniężnym, a wyjątek od tej reguły musi wynikać wyraźnie z przepisu prawa. Odwołał się przy tym do piśmiennictwa, a także stwierdził, że ustawa Prawo budowlane, na podstawie którego orzekane są nakazy rozbiórki, nie przewiduje takiego wyjątku, a zatem zarzut przedawnienia obowiązku, o którym mowa w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., jest bezzasadny w przedmiotowym postępowaniu egzekucyjnym. Organ szczegółowo przytaczając kolejne rozstrzygnięcia organów w tej sprawie stwierdził, że decyzja PINB w M. z dnia 13 grudnia 2005 r. pozostaje w obrocie prawnym, zaś obowiązek z niej wynikający nie został dotąd wykonany przez zobowiązaną, a także nie przestał być wymagalny.

Organ wskazał ponadto, że bez znaczenia dla prawidłowości wszczęcia egzekucji pozostaje wskazana przez A. Z. okoliczność znacznego upływu czasu pomiędzy wydaniem decyzji PINB w M. z dnia 13 grudnia 2005 r., a wystawieniem tytułu wykonawczego z dnia 27 września 2017 r. Organ stwierdził, że ani przepisy ustawy Prawo budowlane ani przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie przewidują skutku w postaci wygaśnięcia obowiązku wynikającego z decyzji w przypadku, gdy upłynie jakiś konkretny okres od dnia wydania tej decyzji, a organ egzekucyjny nie wszczyna egzekucji.

W ocenie organu odwoławczego PINB w M. słusznie uznał za nieuzasadniony zarzut braku wymagalności obowiązku (art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a.), gdyż obowiązek A. Z. stał się wymagalny, ponieważ decyzja o jego ustanowieniu została utrzymana w mocy decyzją MWINB z dnia 5 listopada 2007 r., Wstrzymanie zaś wykonania decyzji przez WSA w Krakowie upadło wraz z wydaniem przez sąd postanowienia z dnia 28 marca 2008 r. o umorzeniu postępowania, podobnie jak wstrzymanie wykonania decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przez wyrok z dnia 26 lutego 2013 r. (sygn. akt: VII SA/Wa [...]).

Podobnie za niezasadny uznał organ zarzut niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym — powołując się na piśmiennictwo wskazał, że z akt postępowania egzekucyjnego i okoliczności podnoszonych przez zobowiązaną nie wynika, aby w przedmiotowej sprawie występowały trwałe, nieusuwalne przeszkody, niezależne od zobowiązanej o charakterze faktycznym (technicznym) lub prawnym, które uzasadniałyby niewykonalność egzekwowanego obowiązku w rozumieniu art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a.

Wobec argumentu dotyczącego niemożności wykonania obowiązku, ze względu na brak pieniędzy oraz chorobę i podeszły wiek zobowiązanej, organ stwierdził, powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, że względy finansowe nie stanowią przeszkody powodującej niewykonalność obowiązku, zaś okoliczności złego stanu zdrowia i podeszłego wieku nie powodują niemożności wykonania obowiązku, gdyż zobowiązana może rozbiórkę zlecić innej osobie. W związku z powyższym zły stan zdrowia zobowiązanej i jej podeszły wiek nie mogą być uznane za trwałą i nieusuwalną przeszkodę w wykonaniu obowiązku w przedmiotowej sprawie.

A. Z. zgłosiła również zarzut braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a. (art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a.). Jednak zdaniem organu upomnienie to zostało doręczone A. Z. w dniu 3 września 2017 r. w trybie art. 43 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz 1257 t.j. z późniejszymi zmianami; zwany dalej: "k.p.a."). Zdaniem organu, z potwierdzenia odbioru wynika, że przesyłka zawierająca upomnienie została oddana 3 września 2017 r. do rąk dorosłego domownika, który podjął się oddania przesyłki adresatowi. W związku z tym zarzut braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia uznać należy za nieuzasadniony.

Kolejny zarzut, do którego odniósł się organ, dotyczy zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a.). Organ wyjaśnił, że katalog środków egzekucyjnych w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym obowiązków o charakterze niepieniężnym jest katalogiem zamkniętym. W omawianym postępowaniu egzekucyjnym PINB w M. nie zastosował jeszcze żadnego środka egzekucyjnego. Nie jest zaś możliwe skuteczne zgłoszenie zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka jeszcze przed jego zastosowaniem. Organ zakwestionował także zarzut naruszenia ogólnej zasady postępowania egzekucyjnego wynikającej z art. 7 § 2 u.p.e.a., zgodnie z którą należy stosować najłagodniejsze (najmniej uciążliwe) środki egzekucyjne, gdyż sens rozpatrywania zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego sprowadza się do porównania uciążliwości środka egzekucyjnego już zastosowanego w danej sprawie z innymi środkami egzekucyjnymi, które mogły być zastosowane.

Organ zaznaczył także, wobec zarzutu zobowiązanej dotyczącego niewstrzymania rozpoznania zarzutów ze względu na uzasadniony interes strony, że ani złożenie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji, z której wynika obowiązek, ani złożenie wniosku o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego nie jest dla organu egzekucyjnego podstawą do zaniechania podejmowania czynności w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym, w tym do rozpatrzenia zarzutów zgłoszonych przez zobowiązanego.

WINB w K. wyjaśnił także wątpliwość A. Z. dotyczącą ustanowienia przez nią pełnomocnika — stwierdził, że kwestia ta została w pełni wyjaśniona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 26 maja 2017 r. (sygn. akt: II SA/Kr [...]), w którym stwierdził, że A. Z. nie udzieliła skutecznie pełnomocnictwa do działania w postępowaniu egzekucyjnym U. Z., ani też innym osobom.

Na postanowienie organu II Instancji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożyła A. Z. wnosząc o uchylenie tego postanowienia jako bezzasadnego. Jako zarzut podniosła naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że jej zarzuty były w pełni zasadne (zgodne z art. 33 § 1 u.p.e.a.), poprawnie wyłożone i wystarczająco uzasadnione. Jej zdaniem wskazała ona okoliczności, które czyniły egzekucję bezprzedmiotową lub niezgodną z prawem. Skarżąca wskazała, że MWINB w K. powołuje się w sposób wybiórczy na orzecznictwo i piśmiennictwo pokazując sprawę jednostronnie i nieobiektywnie. Skarżąca stwierdziła także, że sporne postanowienie nie powinno było być wydane aż do czasu prawomocnego zakończenia jej innej sprawy opartej na art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a, jest to bowiem jako istotny prejudykat dla spornej sprawy, gdyż złożony został wniosek o wstrzymanie egzekucji.

Skarżąca nie zgadza się ze stwierdzeniem, że nie można było w omawianej sprawie mówić o zastosowaniu zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, skoro wcześniej wymierzono jej (niezgodnie z prawem) grzywnę w kwocie [...]zł. Zdaniem skarżącej o problemach z poprawnym rozpoznaniem sprawy świadczy wydanie przez organ skarżonego postanowienia przed wydaniem postanowienia o stwierdzeniu braku podstaw do wstrzymania postępowania egzekucyjnego.

W odpowiedzi na skargę WINB w K. wniósł o oddalenie skargi i w całości podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Zdaniem organu zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. jest niezasadny, gdyż organ II instancji przeanalizował zarzuty podniesione przez skarżącą w I instancji oraz w zażaleniu i po ich analizie stwierdził, że nie zachodzi żaden z powołanych przez skarżącą zarzutów, które mogły skutkować wstrzymaniem lub umorzeniem postępowania egzekucyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Niniejsza sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 3 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) — dalej określanej jako "p.p.s.a." — sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, kończące postępowanie. Do tej właśnie kategorii należy zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie, a zatem sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, bez wyznaczania rozprawy.

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 ustawy uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia na podstawie przywołanych wyżej kryteriów Sąd uznał że postanowienie jest prawidłowe, a zarzuty skargi nie znajdują usprawiedliwionych podstaw. Przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Zobowiązana złożyła zarzuty wynikające z art. 33 § 1 pkt. 1, 2, 7, 8 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1201 z późn. zm.) dalej zwana u.o.p.e.a.

Zgodnie z tym przepisem podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być:

1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;

2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;

7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;

8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego.

Organ II Instancji w uzasadnieniu swojego postanowienia prawidłowo i rzetelnie odniósł się do każdego ze złożonych zarzutów oraz szczegółowo wyjaśnił sprawę w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy. Nie jest zatem potrzebne powtarzanie tych wszystkich argumentów, które w zaskarżonym postanowieniu zostały przeze organ szczegółowo wyartykułowane, a które Sąd w całości podziela.

Poza sporem w sprawie jest to, że decyzja PINB z 13 grudnia 2005 r. (znak: [...]) utrzymana w mocy decyzją Inspektor Nadzoru Budowlanego (zwanego dalej "MWINB") z dnia 5 listopada 2007 r. (znak: [...]), nakazująca skarżącej rozbiórkę budynku gospodarczego – nie została wykonana, a budynek wciąż nie został rozebrany, pomimo upływu ponad 10 lat od uprawomocnienia się tej decyzji.

Decyzja nakazująca rozbiórkę pozostaje w obrocie prawnym. Tym samym oczywiście bezzasadny jest zarzut wykonania i nieistnienia obowiązku.

Wyjaśnić też należy, że skarżąca składała wniosek o uchylenie w trybie art. 154 k.p.a. decyzji rozbiórkowej Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z dnia 13 grudnia 2005r. Zarówno MWINB jaki GINB odmówiły uchylenia tej decyzji, WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 26.02.2013r. oddalił skargę, a następnie NSA w Warszawie wyrokiem z dnia 13.02.15 r. o sygn. akt. II OSK [...] oddalił skargę kasacyjną A. Z..

Wskazywane przez skarżącą kolejne postępowanie zmierzające do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji nakazującej rozbiórkę, tym razem w trybie art. 162 §1 pkt.1 kpa, zostało zakończone w administracyjnym toku instancji. W aktach sprawy znajduje się decyzja PINB z 28.09.2016 r. o odmowie stwierdzenie wygaśnięcia ostatecznej decyzji PINB z 13.12.2005 r.(k. 66) oraz decyzja MWINB - organu II instancji - nr [...] z 28.11.2017 r., która utrzymuje w mocy decyzję organu I Instancji (k. 29 akt organu II Instancji). Tym samym nie jest również uzasadniony zarzut wygaśnięcia obowiązku. Kolejny wniosek skarżącej złożony na tej samej podstawie prawnej w dniu 6 października 2017 r. (k. 72 akt adm.) nie stanowi przeszkody w rozpoznaniu zarzutów i rozstrzygnięcia niniejszej sprawy przez organy administracyjne. Gdyby było inaczej, to jakiejkolwiek postępowanie egzekucyjne stałoby się całkowicie iluzoryczne, gdyż wystarczające byłoby nieustające ponawianie przez zobowiązanych tożsamych wniosków, aby uchylać się od wykonania nałożonego ostateczną decyzją obowiązku.

Prawidłowo również organ w uzasadnieniu swojego postanowienia wyjaśnił, że obowiązki o charakterze niepieniężnym - takie jak obowiązek wykonania orzeczonej ostateczną decyzją administracyjną rozbiórki – wynikające z ustawy prawo budowlane nie przedawniają się. Nie stanowi bowiem o tym żaden przepis prawa, a tylko wówczas byłoby to możliwe. Upływ czasu nie legalizuje nielegalnie wybudowanego budynku. Obowiązek rozbiórki nie został też umorzony, nie odroczono terminu jego wykonania i nie zachodzi brak wymagalności obowiązku z jakiegokolwiek powodu.

Tym samym nie jest uzasadniony zgłaszany zarzut oparty na art. 33 § 1 pkt. 1 i 2 u.o.p.e.a.

Dalej wskazać należy, że organ egzekucyjny tym razem prawidłowo przeprowadził czynności zmierzające do wszczęcia egzekucji, tj. skierował do zobowiązanej A. Z. upomnienie z 31 sierpnia 2017 r., które zostało jej doręczone w dniu 3 września 2017 r. (k. 39 i 41 akt administracyjnych). Korespondencja została odebrana przez dorosłego domownika – Z. J., co wynika z treści zwrotnego potwierdzenia odbioru. Tym samym doręczenie upomnienia było skuteczne, albowiem po myśli art. 43 Kpa, w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi.

Nie ulega zatem wątpliwości, że zarzut braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia (art. 33 p 1 pkt. 7 u.o.p.e.a.) nie znajduje uzasadnienia.

Następnie organ wystawił wobec zobowiązanej tytuł wykonawczy z dnia 27 września 2017 r., który został doręczony skarżącej w dniu 29 września 2017 r. (k. 46,47 akt administracyjnych).

Do chwili wydania zaskarżonego postanowienia nie został wobec skarżącej zastosowany żaden środek egzekucyjny. W przypadku przymusowej realizacji zobowiązania niepieniężnego jakim jest nakaz rozbiórki, zastosowanie zasadniczo ma nałożenie grzywny w celu przymuszenia (art. 120 i następne u.o.p.e.a.) oraz wykonania zastępcze (art. 127 i następne u.o.p.e.a.). We wszczętym obecnie prawidłowo postepowaniu egzekucyjnym, żaden z tych środków nie był zastosowany, nie jest zatem uprawniony zarzut zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, skoro nie był stosowany żaden z nich. Postanowienie PINB z dnia 3 listopada 2016 r. znak [...] w sprawie nałożenia grzywny w celu przymuszenia – jak już wyżej to przywołano – zostało prawomocnie uchylone przez tutejszy Sąd wyrokiem z dnia 26 maja 2017 r. sygn. IISA/Kr [...], a zatem ten środek egzekucyjny ostatecznie nie został przez organ egzekucyjny zastosowany.

Wobec powyższego skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu na zasadzie art. 151 p.p.s.a.