Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 1329/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2010-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 i 2, art. 33 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.
article: art. 81 par. 1, art. 3 pkt. 5
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz (spr.), Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Spadek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2010 r. przy udziale – sprawy ze skargi Gminy S. na interpretację Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług – interpretacji prawa podatkowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest interpretacja indywidualna przepisów prawa podatkowego, udzielona przez Ministra Finansów, w imieniu którego działa Dyrektor Izby Skarbowej w K. w dniu [...]r. nr [...], a która została wydana w następstwie złożenia przez Gminę S., w imieniu której działał pełnomocnik, doradca podatkowy G.P. wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego poprzez udzielenie odpowiedzi na zadane przez Wnioskodawcę pytania.

Rozstrzygnięcie stanowiące przedmiot zaskarżenia zostało wydane w następującym stanie faktycznym.

W dniu [...]r. do Ministra Finansów reprezentowanego przez Dyrektora Izby Skarbowej w K. wpłynął wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług oraz zasad ewidencji i identyfikacji podatników i płatników w zakresie stwierdzenia, czy Gmina powinna dokonać odrębnej, nowej rejestracji, jako podatnik VAT, skutkiem której zostanie jej nadany nowy numer NIP.

Wniosek został następnie uzupełniony na wezwanie organu nr [...] z dnia [...]r. pismem z [...]r. oraz pismami z dnia [...] i [...]r.

W uzasadnieniu wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Na wniosek Urzędu Miasta, Urząd Skarbowy nadał w dniu [...]r. Numer Identyfikacji Podatnika (NIP) dla Urzędu Miasta. Urząd, jako czynny i zarejestrowany podatnik rozlicza podatek VAT. Gmina posiada osobowość prawną oraz wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność. Gmina, jako osoba prawna nie ma własnych struktur organizacyjnych. Urząd Miasta wykonując czynności związane z realizacją zadań publicznych Gminy zawiera umowy cywilnoprawne, gdzie stroną umowy jest Gmina reprezentowana przez Prezydenta Miasta. Nabywcą wskazanym w fakturach jest Gmina, która nie posiada odrębnego numeru identyfikacji podatkowej i rozlicza się pod numerem NIP nadanym Urzędowi Miasta.

Gmina S. realizuje inwestycję polegającą na budowie kolektora sanitarnego i modernizacji istniejącej oczyszczalni ścieków na mocy Porozumienia o realizacji Projektu Funduszu Spójności "Gospodarka ściekowa w S." zawartego [...]r. pomiędzy Narodowym Funduszem Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, a Gminą S. Inwestycja finansowana jest głównie ze środków Unii Europejskiej z Funduszu Spójności, pozostałe środki pochodzą z budżetu Gminy S. oraz w niewielkim stopniu z Gminy K. i M. W związku z tym, iż z tego tytułu Gmina ponosi koszty, w których zawarty jest podatek VAT, zamierza wystąpić do Urzędu Skarbowego o zwrot nadwyżki tego podatku, w zakresie, w jakim nabywane towary i usługi służą do wykonywania przez Gminę czynności opodatkowanych. Zważywszy na powszechnie znane, ogólnopolskie wątpliwości interpretacyjne związane ze statusem gmin i urzędów je obsługujących, jako podatników VAT, Gmina S. zamierza wystąpić do Urzędu Skarbowego, albo z aktualizacją dokonanego zgłoszenia rejestracyjnego w celu dokonania zmiany nazwy podatnika z Urzędu Miasta na Gminę, albo z nowym zgłoszeniem rejestracyjnym Gminy w podatku VAT.

W związku z powyższym zadano następujące pytanie:

- Czy Gmina powinna dokonać odrębnej, nowej rejestracji, jako podatnik VAT, skutkiem której zostanie jej nadany nowy numer NIP?

W opinii Wnioskodawcy osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej, które na podstawie odrębnych przepisów są podatnikami, podlegają obowiązkowi ewidencyjnemu oraz otrzymują numery identyfikacji podatkowej NIP stosownie do art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1995r. o zasadach ewidencji identyfikacji podatników i płatników (t.j. Dz. U. z 2004r. Nr 269, póz. 2681 ze zm.). Podmioty, o których mowa w art. 15 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług ( Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.)- dalej powoływana jako ustawa o VAT, są obowiązane przed dniem wykonania pierwszej czynności złożyć naczelnikowi urzędu skarbowego zgłoszenie rejestracyjne na podstawie art. 96 ust. 1 ustawy o VAT. Gmina nie może posługiwać się numerem NIP nadanym Urzędowi Miasta, gdyż jeden NIP przysługuje tylko jednemu podmiotowi. Zgodnie bowiem z art. 12 ust 1 ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników, nadany podatnikowi numer NIP nie przechodzi nawet na następcę prawnego, z wyjątkiem:

- przekształcenia przedsiębiorstwa państwowego w jednoosobową spółkę Skarbu Państwa lub przedsiębiorstwa komunalnego w jednoosobową spółkę gminy;

- przekształcenia spółki cywilnej w spółkę handlową lub spółki handlowej w inną spółkę handlową.

Ponadto stosownie do ust.1a powołanego artykułu do celów identyfikacji podatkowej za przekształcenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, uznaje się również wpis spółki cywilnej do rejestru na podstawie art. 26 § 4 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (Dz. U. Nr 94, poz. 1037, z 2001 r. Nr 102, poz. 1117 oraz z 2003 r. Nr 49, poz. 408 i Nr 229, poz. 2276).

Reasumując, jeżeli Gmina nie może posługiwać się numerem NIP nadanym Urzędowi Miasta, gdyż jeden NIP przysługuje tylko jednemu podatnikowi, to ciąży na niej obowiązek zarejestrowania się, jako podatnik VAT. Jednakże Wnioskodawca stoi na stanowisku, że Gmina nie jest zobowiązana do dokonania nowej rejestracji w podatku VAT, gdyż jak wskazano w uzasadnieniu własnego stanowiska odnośnie pytania 2-go Urząd Miasta składając zgłoszenie rejestracyjne dokonał go w imieniu Gminy. O tym, że nie złożył go w imieniu własnym świadczy fakt, że Urząd nigdy nie dokonywał czynności opodatkowanych w imieniu własnym. Nadany skutkiem tego zgłoszenia nr NIP jest więc numerem identyfikacji podatkowej Gminy, gdyż tylko ona może uzyskać status podatnika, nie Urząd Miasta.

W ocenie organu, stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest nieprawidłowe.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1995r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (t.j. Dz. U. z 2004r. Nr 269, poz. 2681 ze zm.), osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które na podstawie odrębnych ustaw są podatnikami, podlegają obowiązkowi ewidencyjnemu oraz otrzymują numery identyfikacji podatkowej (NIP).

Na podstawie art. 2 ust. 2 i 3 ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników, obowiązkowi ewidencyjnemu podlegają również inne podmioty niż wymienione w ust. 1, jeżeli na podstawie odrębnych ustaw są podatnikami, a w szczególności zakłady (oddziały) osób prawnych, płatnicy podatków, płatnicy składek na ubezpieczenia społeczne lub ubezpieczenia zdrowotne, podmioty te również otrzymują NIP.

Stosownie do przepisu art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Minister Finansów w interpretacji z dnia [...]r. znak: [...] stwierdził, że urząd gminy jest aparatem pomocniczym służącym do wykonywania zadań gminy oraz obsługi techniczno-organizacyjnej gminy. Biorąc pod uwagę nierozerwalne i niepodzielne powiązania podmiotowe gminy i urzędu gminy, również na gruncie podatku od towarów i usług nie występuje odrębna od podmiotowości gminy podmiotowość urzędu gminy. Zatem Urząd działając w imieniu Gminy realizuje zadania własne Gminy. Natomiast zdolność prawną i zdolność do dokonywania czynności prawnych ma Gmina, nie zaś Urząd. W rezultacie podatnikiem podatku od towarów i usług w stosunku do całej działalności jest Gmina, a nie Urząd Gminy.

Zatem zgodnie z powołanym już art. 2 ust. 1 ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników Gmina jako podatnik podatku od towarów i usług podlega obowiązkowi ewidencyjnemu (jest obowiązana do złożenia zgłoszenia identyfikacyjnego celem otrzymania numeru identyfikacji podatkowej). Tak więc dla potrzeb rozliczenia podatku od towarów i usług Gmina i Urząd Miasta powinny stosować NIP nadany Gminie. Wszelkie dokumenty wymagające oznaczenia numerem NIP sporządzane przez Urząd dotyczące czynności przypisanych prawnie Gminie lub wystawiane w związku z dostawą lub świadczeniem usług na rzecz Gminy powinny być sygnowane numerem NIP osoby prawnej, w której imieniu wykonywane są te czynności czyli numerem NIP Gminy.

Natomiast zgodnie z art. 31 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2000r. Nr 14, póz. 176 ze zm.) osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej, zwane dalej "zakładami pracy", są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy -wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej. Urząd Gminy jest więc zakładem pracy dla pracowników samorządowych i to na nim spoczywa obowiązek poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz odprowadzania składek na ubezpieczenia społeczne. W związku z powyższym Urząd jako płatnik powinien na potrzeby tych rozliczeń, posiadać swój odrębny NIP, ale nie może posługiwać się numerem identyfikacji podatkowej Gminy i winien posiadać własny numer. Dlatego też Urząd Miasta powinien utrzymać swój dotychczasowy numer NIP dla celów rozliczeń podatku dochodowego od wynagrodzeń pracowników oraz składek na ubezpieczenia społeczne (ZUS), a Gmina jako jednostka samorządu terytorialnego, posiadająca osobowość prawną będąca podatnikiem podatku od towarów i usług w stosunku do całej swojej działalności wszelkie dokumenty wymagające oznaczenia (numeru) NIP dotyczące czynności przypisanych prawnie Gminie, powinna sygnować własnym numerem NIP (odrębnym od numeru NIP Urzędu Gminy dla celów rozliczeń podatku dochodowego od wynagrodzeń pracowników oraz składek na ubezpieczenia społeczne -ZUS) nadanym jej zgodnie z art. 2 ust.1 ustawy z dnia 13 października 1995r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników.

W świetle powyższego, w ocenie organu, stanowisko Wnioskodawcy, że Gmina nie jest zobowiązana do dokonania nowej rejestracji w podatku VAT, gdyż Urząd Miasta składając zgłoszenie rejestracyjne dokonał je w imieniu Gminy a nadany skutkiem tego zgłoszenia nr NIP jest numerem Gminy S. jest nieprawidłowe.

Pismem z [...]r. Wnioskodawca wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa polegającego na błędnym uznaniu, iż stanowisko wnioskodawcy przedstawione we wniosku z [...]r. jest nieprawidłowe.

W odpowiedzi na ww. wezwanie Minister Finansów reprezentowany przez Dyrektora Izby Skarbowej w K. pismem z [...]r. znak: [...] podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w udzielonej interpretacji indywidualnej.

Wobec powyższego, Gmina S. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, w której wniosła o uchylenie interpretacji i zasądzenie kosztów postępowania.

W skardze zarzuciła:

- 1/ niewłaściwe zastosowanie art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników oraz art. 81 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez zawarcie w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji nieprawidłowej oceny stanowiska Wnioskodawcy, bowiem bezpodstawnie uznano stanowisko Skarżącej w zakresie możliwości dokonania aktualizacji zgłoszenia identyfikacyjnego za nieprawidłowe,

- 2/ wadliwe zastosowanie art. 14a w związku z art. 14b oraz art. 120, art. 121§ 1 oraz art. 125 Ordynacji podatkowej, wskutek dokonania wykładni prawa podatkowego w oderwaniu od istotnych okoliczności faktycznych opisanych przez Wnioskodawcę. Nie badając wystarczająco wnikliwie przedstawionego stanu faktycznego organ błędnie uznał, że opisane we wniosku interpretacyjnym zgłoszenie identyfikacyjne złożył Urząd Miasta w imieniu własnym, a nie Gminy S. a uzasadnienie zaskarżonej interpretacji nie znajduje odzwierciedlenia w opisanym stanie sprawy indywidualnej.

W odpowiedzi Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Spór w niniejszej sprawie dotyczy tego czy w świetle zgłoszenia rejestracyjnego Urzędu Miasta z 1993 r., dokonanego – jak wskazuje Wnioskodawca - w istocie na rzecz Gminy, bo tylko ona, a nie Urząd Miasta mogła uzyskać status podatnika podatku VAT, Gmina S. jako podatnik tego podatku winna obecnie dokonać zgłoszenia aktualizacyjnego, zmieniającego podmiot, któremu nadano numer NIP z Urzędu Miasta na Gminę S. – jak wskazuje Wnioskodawca, czy też Gmina winna dokonać nowej rejestracji, skutkiem czego zostanie jej nadany inny numer NIP, a numer nadany w roku [...] zostanie numerem przypisanym Urzędowi Miejskiemu jako płatnikowi podatku dochodowego od wynagrodzeń wypłacanych zatrudnionym przez niego osobom – jak twierdzi organ.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej "p.p.s.a.", sąd uchyla decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia, jeżeli zachodzą przyczyny określone we właściwych przepisach. Takiej kontroli sądowej podlegają także pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, co wynika z art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. Oznacza, to że akt administracyjny stanowiący interpretację podatkową, badany przez Sąd może zostać uchylony, gdy narusza prawo.

Właściwość miejscowa tutejszego Sądu do rozpoznania skargi na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną przez Ministra Finansów w przedmiotowej sprawie wynika z obowiązującego od dnia 11 października 2008 r. przepisu § 1 pkt 1 i § 2 rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 28 sierpnia 2008 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016), wydanego na podstawie delegacji wynikającej z 13 § 3 p.p.s.a.) oraz faktu, że siedziba strony skarżącej znajduje się na terenie działania tutejszego Sądu.

W ocenie Sądu jako pierwszy winien być przeanalizowany zarzut wskazany w punkcie 2. skargi, gdyż dopiero uznanie, że organ nie dopuścił się w toku postępowania naruszeń proceduralnych będzie czyniło zasadnym dokonanie analizy zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego.

W tak określonym zakresie kognicji Sąd rozpoznający skargę Gminy S. uznał, że nie jest ona zasadna. Od interpretacji indywidualnej wymaga się bowiem jedynie sformułowania oceny co do stanowiska Wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym. Jest ona nieprawidłowa, jeżeli którykolwiek ze składających się na nią elementów jest wadliwy, tj. zawiera informacje oparte na treści przepisu, który nie ma zastosowania w przedstawionym przez Wnioskodawcę stanie faktycznym, czy też wyraża stanowisko będące wynikiem błędnej interpretacji przepisów prawa, a z taką sytuacja nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie.

Zgodnie z art. 2 ust.1 i 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( t.j. Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.), Gmina posiada osobowość prawną i wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność. Status urzędu gminy (miasta) wynika z art. 33 ust. 1 tej ustawy, który stanowi, że wójt (burmistrz, prezydent miasta) wykonuje zadania przy pomocy urzędu gminy (miasta). Urząd gminy jest zatem wyłącznie aparatem pomocniczym gminy, jednostką zapewniającą obsługę administracyjną, organizacyjną i techniczną wójta (burmistrza). Jest to zorganizowana struktura, której jedynym celem jest zapewnienie sprawnej realizacji zadań gminy. Dodatkowo należy zauważyć, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wielokrotnie wskazywano, że podatnikiem podatku od towarów i usług jest gmina, a nie urząd gminy (np. wyroki NSA: z 18 listopada 2008 r., I FSK 1148/07, CBOSA, z 28 kwietnia 2009 r., I FSK 263/08, M.Podat. 2009/9/39, z 3 stycznia 2008 r., I FSK 117/07, CBOSA).

Mając na uwadze powyżej przytoczone argumenty, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez Ministra Finansów przy wydawaniu pisemnej indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego uregulowań prawnych powołanych jako uzasadnienie dla wniesienia przedmiotowej skargi.

W stanowisku organu jak i Wnioskodawcy istnieje zgodność, co do tego, że Urząd Miejski i Gmina są jednostkami odrębnymi, z których każda winna mieć nadany numer NIP dla właściwych jej celów – Urząd Miejski jako płatnik podatku dochodowego od osób fizycznych od wypłacanych wynagrodzeń i dla celów składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne - Gmina jako podatnik podatku VAT. Również bezsporne jest, że co do zasady numer ten może być przypisany tylko jednemu podmiotowi i nie może być przeniesiony na inny podmiot. Nieliczne wyjątki od zasady niezbywalności numeru NIP określa art. 12 ust.1 i 1a ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników ( t.j. Dz. U. z 2004 r., Nr 269 poz.2681 ze zm.), zgodnie z którymi NIP nadany podatnikowi nie przechodzi na następcę prawnego, z wyjątkiem:

1) przekształcenia przedsiębiorstwa państwowego w jednoosobową spółkę Skarbu Państwa lub przedsiębiorstwa komunalnego w jednoosobową spółkę gminy;

2) przekształcenia spółki cywilnej w spółkę handlową lub spółki handlowej w inną spółkę handlową.

Ponadto do celów identyfikacji podatkowej za przekształcenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, uznaje się również wpis spółki cywilnej do rejestru na podstawie art. 26 § 4 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (Dz. U. Nr 94, poz. 1037, z 2001 r. Nr 102, poz. 1117 oraz z 2003 r. Nr 49, poz. 408 i Nr 229, poz. 2276).

Tak więc gdy jedyny zakres dopuszczalnych zmian podmiotowych wskazuje art. 12 ust.1 i 1a ustawy, a omawiana – sugerowana przez stronę - zmiana w nim się nie zawiera, to, nie jest prawnie możliwe dokonanie aktualizacji tej treści w tym trybie.

W szczególności nie jest możliwe dokonanie tego w trybie zgłoszenia aktualizacyjnego, jako że nie temu celowi służy aktualizacja. Art. 9 ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników określa bowiem różne terminy, w jakich należy dokonać aktualizacji w przypadku szczegółowo w tym przepisie wskazanych zmiany danych ( podkr. Sądu). A contrario oznacza to, że w sytuacji, gdy żadne ujawnione dane nie ulegają zmianie, dokonanie aktualizacji nie jest prawnie możliwe.

Ponadto jak wynika z załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 29 września 2009 r. w sprawie wzorów formularzy zgłoszeń identyfikacyjnych (Dz. U. Nr 161, poz.1282) określonego jako NIP-2 – Zgłoszenie identyfikacyjne/zgłoszenie aktualizacyjne osoby prawnej lub jednostki niemającej osobowości prawnej, będącej podatnikiem lub płatnikiem, a w szczególności objaśnień do części A "Cel i miejsce złożenia" zgłoszenie aktualizacyjne jest składane w przypadku zmiany danych objętych zgłoszeniem, tzn. zmiany danych składającego lub Naczelnika Urzędu Skarbowego właściwego w/s ewidencji lub zaistnienia nowych okoliczności. Opis formularza zawarty w części B "Dane składającego" wskazuje pola właściwe do zaznaczenia, gdy składający zgłasza zmianę nazwy, nr REGON, dane o rejestracji w KRS lub innym rejestrze. Dalej w treści druku NIP – 2 zawarte są rubryki dla dokonania zmiany numeru rachunku bankowego czy adresu prowadzonej działalności. Potwierdza to prawidłowość powyższego wniosku, że zmiana w zakresie podmiotu zarejestrowanego ewidencji i identyfikacji podatników i płatników – inna niż wskazana w art. 12 ust.1 i 1a ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników - nie jest prawnie możliwa.

Skoro więc jedna z jednostek, których dotyczy interpretacja numer ten już ma, to brak jest podstawy prawnej i trybu przewidzianego przepisami prawa do "przeniesienia go" czy "przypisania" innej jednostce. Dopuszczenie do dokonania powyższej zmiany w zakresie podmiotu, któremu nr NIP został nadany naruszałoby powołany wyżej art. 12 ust.1 i 1a ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników, który w sposób kompletny i wyczerpujący wskazuje sytuacje, gdy zmiana podmiotowa w zakresie numeru NIP jest prawnie możliwa. Tak więc ocena dokonana w przedmiocie niedopuszczalności zmiany w zakresie podmiotu, któremu numer NIP jest przypisany przy założeniu, że winien go posiadać zarówno Urząd Miejski, jak i Gmina prowadzi do wniosku, że musi ona dokonać nowego zgłoszenia rejestracyjnego we własnym imieniu.

Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 81 § 1 O.p., zgodnie z którym jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, podatnicy, płatnicy i inkasenci mogą skorygować uprzednio złożoną deklarację, to w ocenie Sądu jest on niezrozumiały na tle stanu faktycznego niniejszej sprawy.

Zauważyć bowiem należy, że przyczyny złożenia korekty deklaracji są zupełnie inne niż dokonania aktualizacji zgłoszenia rejestracyjnego. W pierwszym bowiem przypadku – najogólniej mówiąc - chodzi o poprawę danych od początku wykazanych błędnie, tzn. niezgodnie z obiektywnym stanem rzeczy. Drugi zaś odnosi się do sytuacji, gdy na skutek zmiany okoliczności faktycznych stan ujawniony we właściwych rejestrach nie odpowiada stanowi faktycznie istniejącemu. Skoro skarżący wywodzi, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy prawnie możliwe jest dokonanie aktualizacji (czyli dostosowania stanu ewidencyjnego do zmienionego stanu faktycznego, który – w ocenie Sądu - de facto się nie zmienił, bo zarówno w dacie zgłoszenia rejestracyjnego oraz obecnie istniał zarówno Urząd Miejski jak i Gmina i obydwa te podmioty winny posiadać odrębne numery NIP), to tym samym nie znajdują tu zastosowania przepisy dot. korekty, które z założenia odnoszą się do sytuacji, gdy jakieś dane były ujawnione niezgodne z obiektywnym stanem rzeczy.

Marginalnie Sąd podnosi, iż nawet gdyby tę argumentację uznać za chybioną, zauważyć należy, że z godnie z powołanym wyżej przepisem, korekta może dotyczyć deklaracji. Definicję legalną deklaracji zawiera art. 3 pkt 5 O.p. Stosownie do tego przepisu ilekroć w ustawie jest mowa o deklaracjach — rozumie się przez to również zeznania, wykazy oraz informacje, do których składania obowiązani są, na podstawie przepisów prawa podatkowego, podatnicy, płatnicy i inkasenci. Jak wskazuje R. Mastalski w komentarzu do tego przepisu, definicja deklaracji ma ma charakter zakresowy. W literaturze jako zeznanie rozumie się jako wniosek podatnika co do istnienia stanu faktycznego podlegającego opodatkowaniu oraz jego rozmiarów i wiąże się z sytuacją, gdy zobowiązanie podatkowe powstaje na mocy decyzji organu podatkowego. Dotyczy odtworzenia przebiegu określonych sytuacji faktycznych i prawnych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Deklaracja odnosi się zaś do sytuacji, gdy podatnik nie tylko przedstawia stan faktyczny podlegający opodatkowaniu lecz ma obowiązek ustalenia – w oparciu o ten stan – istnienia obowiązku podatkowego oraz przekształcenia go w zobowiązanie podatkowe. Ma tu miejsce wstępne rozstrzygnięcie sprawy podatkowej w postaci obliczenia należności podatkowej przez podatnika (samoobliczenie podatkowe) albo też płatnika (obliczenie podatku). Wykaz wiąże się z podatkiem od nieruchomości, jako że stosownie do przepisów regulujących ten podatek, osoby fizyczne obowiązane są do składania wykazu nieruchomości właściwemu organowi gminy. Informacje natomiast składają podatnicy podatku rolnego lub leśnego. (Ordynacja podatkowa, Komentarz 2008, Unimex).

Tak więc zgodnie ze stanowiskiem doktryny- które Sąd orzekający podziela – zgłoszenie rejestracyjne nie stanowi deklaracji w rozumieniu przepisów O.p., a więc nie może podlegać korekcie w trybie określonym w art. 81 § 1 O.p.

Odnośnie zarzutu wyjaśnionego w uzasadnieniu skargi (str.5), że "Urzad Miasta nie mógł skutecznie w swoim imieniu złożyć zgłoszenia rejestracyjnego VAT-2, wobec czego nie mógł również skutecznie uzyskać numeru NIP", jako że nie był podatnikiem podatku VAT wskazać należy, że Naczelnik Urzędu Skarbowego dokonując rejestracji obowiązany jest analizować formalną poprawność zgłoszenia, nie jest natomiast ani zobowiązany ani uprawniony do wyjaśniania, w związku z jakimi czynnościami strona składa zgłoszenie i czy w istocie będzie wykonywać czynności skutkujące uzyskaniem statusu podatnika podatku VAT. To na składającym zgłoszenie ciąży obowiązek złożenia go w sposób prawidłowy stosownie do okoliczności faktycznych sprawy. Skoro Urząd Miejski złożył formalnie poprawne zgłoszenie rejestracyjne, został zarejestrowany a organ podatkowy nadał mu numer NIP.

Reasumując, stanowisko Strony w zakresie podniesionych zarzutów nie jest zgodne z wyżej powołanymi przepisami, dlatego też interpretacja Ministra Finansów – Dyrektora Izby Skarbowej w K., uznająca stanowisko podatnika za nieprawidłowe jest zgodna z prawem, a tym samym skarga nie jest zasadna.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd w oparciu o treść art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił przedmiotową skargę.