Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 60/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-04-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 92a ust. 1, ust. 3 i ust. 6
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.
article: Art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

|Sygn. akt III SA/Kr 60/17 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 kwietnia 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Grażyna Firek, Sędziowie: WSA Piotr Głowacki, WSA Stanisław Grzeszek (spr.), Protokolant: specjalista Bożena Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2017 r., sprawy ze skargi T. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 16 listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej - skargę oddala -


UZASADNIENIE

Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...] 2016 r. nr [...] nałożył na T. G. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą A G. T., karę pieniężną w wysokości 15.000 zł.

Podstawę faktyczną niniejszego rozstrzygnięcia stanowiły naruszenia ustawy o transporcie drogowym polegające na: nieokazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu; okazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek, które nie zawierały wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy; przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy; przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu; skrócenie dziennego czasu odpoczynku.

Powyższe naruszenia ustalono podczas kontroli przedsiębiorstwa, przeprowadzonej w dniach 1 lutego 2016 r. – 15 lutego 2016 r., a zostały one stwierdzone w protokole kontroli nr [...] z dnia 15 lutego 2016 r. Zakres kontroli obejmował okres od 1 marca 2015 r. do 31 grudnia 2015 r.

Jak wynika z ustaleń organu, skarżący posiada licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, a w okresie 6 miesięcy przed rozpoczęciem kontroli zatrudniał 9 kierowców.

W konsekwencji powyższych naruszeń organ wymierzył skarżącemu ww. karę pieniężną w wysokości 15 000 zł.

W odwołaniu T. G. zarzucił naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez; błędnie zebrany materiał dowodowy oraz niewyczerpujące wyjaśnienie stanu faktycznego materiału dowodowego; niewyczerpujące wyjaśnienie stanu faktycznego dotyczącego obliczenia ilości nieokazania brakujących wykresówek w porównaniu do ilości brakujących kilometrów z poszczególnych pojazdów oraz przekroczenie uprawnień poprzez nałożenie kary pieniężnej za naruszenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy, gdzie w ocenie strony naruszenia te nie występują.

Odwołujący podniósł także, iż organ I instancji nie wyjaśnił powodów uznania naruszeń, jak również z jakich przepisów prawnych się wywodzą oraz na jaką kwotę każde z popełnionych naruszeń strona się naraziła.

W ocenie odwołującego organ I instancji wydając decyzję oparł się na nieprawidłowych ustaleniach zapisanych w protokole kontroli, które są sprzeczne i budzą wiele kontrowersji, naruszając zasady prowadzenia postępowania dowodowego.

Główny Inspektor Transportu Drogowego po analizie zgromadzonego materiału dowodowego oraz zarzutów odwołania, decyzją z dnia 16 listopada 2016 r. nr [...] utrzymał decyzję organu I instancji w mocy.

W pierwszej kolejności organ wskazał treść art. 92a ust.1, ust. 3 pkt 1, ust. 6 ustawy o transporcie drogowym i odniósł się szczegółowo do poszczególnych naruszeń skarżącego.

Odnośnie naruszenia z Ip. 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, wskazano, że zgodnie z kartą pobrania zapisów z urządzeń rejestrujących z dnia 1 lutego 2016 r. odwołujący okazał łącznie 821 wykresówek używanych przez wszystkich kierowców wykonujących przewozy na jego rzecz z wyjątkiem K. G.

Szczegółowa analiza okazanych do kontroli wykresówek wykazała, że przedsiębiorca nie okazał do kontroli wykresówek dokumentujących pracę następujących kierowców: P. T. - łącznie 42 dni - kara pieniężna wynosi 21.000 zł; R. S. - łącznie za 111 dni - kara pieniężna wynosi 55.500 zł; D. C. - łącznie za 68 dni - kara pieniężna wynosi 34.000 zł; L. P. łącznie 78 dni - kara pieniężna wynosi 39.000 zł; M. N. łącznie 2 dni; M. K. łącznie za 16 dni - kara pieniężna wynosi 8.000 zł; M. B. łącznie 94 dni - kara pieniężna wynosi 47.000 zł; A. B. o łącznie za 27 dni - kara pieniężna wynosi 13.500 zł; S. S. łącznie za 27 dni - kara pieniężna wynosi 13.500 zł; Ł. C. łącznie za 15 dni - kara pieniężna wynosi 7.500 zł.

Łącznie nie okazano 480 wykresówek wyżej wymienionych kierowców. Organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji wymierzając karę pieniężną zawyżył ilość nieokazanych wykresówek poprzez dwukrotne ich przypisanie do każdego dnia, w związku z tym łączna kara pieniężna z tytułu naruszenia Ip. 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym uległa zmianie i wynosi 240.000 zł.

Odnośnie naruszenia Ip. 6.3.8 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym wskazano, że analiza okazanych do kontroli wykresówek z dnia 19 października 2015 r. i 20 października 2015 r., wykazała brak zarejestrowania 116 km z pojazdu o numerze rejestracyjnym [...]; z dnia 3 listopada 2015 r. i 4 listopada 2015 r., wykazała brak zarejestrowania 427 km z pojazdu o numerze rejestracyjnym [...]; z dnia 4 listopada 2015 r. i 5 listopada 2015 r., wykazała brak zarejestrowania 363 km z pojazdu o numerze rejestracyjnym [...]; z dnia 23 grudnia 2015 r. i 24 grudnia 2015 r., wykazała brak zarejestrowania 146 km z pojazdu o numerze rejestracyjnym [...]. Jak ustalono, wykresówki z dnia 19 października 2015 r., 4 listopada 2015 r., 5 listopada 2015r. i 24 grudnia 2015r., nie zawierają pełnych danych o okresach aktywności kierowców, kolejno M. N., L. P. i M. B. Za stwierdzone naruszenia, kara pieniężna w tym przypadku wynosi 1200 zł.

Omawiając naruszenia Ip. 5.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ II instancji uznał, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci wykresówek kierowców:

- M. B., że prowadząc pojazd o numerze rejestracyjnym [...], w dniu 3 sierpnia 2015 r. przekroczył on maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 godzinę i 10 minut (kara pieniężna wynosi 550 zł). W dniu 7 sierpnia 2015 r., przekroczył on maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 godzinę i 20 minut (kara pieniężna wynosi 550 zł). W dniu 10 sierpnia 2015 r., przekroczył on maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 godzinę (kara pieniężna wynosi 350 zł). W dniu 11 sierpnia 2015 r., przekroczył on maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 godzinę i 20 minut (kara pieniężna wynosi 550 zł).

Z kolei prowadząc pojazd o numerze rejestracyjnym [...] w dniu 14 sierpnia 2015 r przekroczył on maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 godzinę i 10 minut (kara pieniężna wynosi 550 zł). Prowadząc pojazd o numerze rejestracyjnym [...] w dniu 9 września 2015 r. przekroczył on maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 godzinę (kara pieniężna wynosi 350 zł). Następnie w dniu 18 października 2015 r., przekroczył on maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 godzinę (kara pieniężna wynosi 350 zł). W dniu 14 grudnia 2015 r., przekroczył on maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 godzinę (kara pieniężna wynosi 350 zł).

- A. B., że prowadząc pojazd o numerze rejestracyjnym [...] w dniu 19 grudnia 2015 r. przekroczył on maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 godzinę (kara pieniężna wynosi 350 zł).

- D. C., że prowadząc pojazd o numerze rejestracyjnym [...] w dniu 6 marca 2015 r. przekroczył on maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 godzinę (kara pieniężna wynosi 350 zł). W dniu 13 marca 2015r., przekroczył on maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 godzinę i 40 minut (kara pieniężna wynosi 750 zł). Prowadząc pojazd o numerze rejestracyjnym [...] w dniu 16 marca 2015 r. przekroczył on maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 godzinę i 30 minut (kara pieniężna wynosi 550 zł). W dniu 18 marca 2015 r., przekroczył on maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 godzinę i 20 minut (kara pieniężna wynosi 550 zł). Kolejno prowadząc pojazd o numerze rejestracyjnym [...] w dniu 7 maja 2015 r. przekroczył on maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 godzinę i 20 minut (kara pieniężna wynosi 550 zł). Prowadząc pojazd o numerze rejestracyjnym [...] w dniu 8 czerwca 2015 r. przekroczył on maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 30 minut (kara pieniężna wynosi 150 zł). W dniu 4 lipca 2015 r. przekroczył on maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 30 minut (kara pieniężna wynosi 150 zł). W dniu 5 lipca 2015 r. przekroczył on maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 30 minut (kara pieniężna wynosi 150 zł). W dniu 2 sierpnia 2015 r., przekroczył on maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 godzinę (kara pieniężna wynosi 350 zł). W dniu 12 października 2015 r., przekroczył on maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 godzinę i 30 minut (kara pieniężna wynosi 550 zł). W dniu 15 października 2015 r., przekroczył on maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 godzinę i 30 minut (kara pieniężna wynosi 550 zł). W dniu 21 listopada 2015 r., przekroczył on maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 50 minut (kara pieniężna wynosi 350 zł). W dniu 27 listopada 2015 r., przekroczył on maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 4 godziny i 50 minut (kara pieniężna wynosi 1.950 zł). W dniu 5 grudnia 2015 r., przekroczył on maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 godzinę i 20 minut (kara pieniężna wynosi 550 zł). W dniu 21 grudnia 2015 r., przekroczył on maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 godzinę i 20 minut (kara pieniężna wynosi 550 zł).

- Ł. C., że prowadząc pojazd o numerze rejestracyjnym [...] w dniu 18 września 2015 r., przekroczył on maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 30 minut (kara pieniężna wynosi 150 zł).

- R. S., że prowadząc pojazd o numerze rejestracyjnym [...] w dniu 30 kwietnia 2015 r. przekroczył on maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 30 minut (kara pieniężna wynosi 150 zł). Prowadząc pojazd o numerze rejestracyjnym [...] w dniu 26 maja 2015 r. przekroczył on maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 50 minut (kara pieniężna wynosi 350 zł). W dniu 29 maja 2015 r., przekroczył on maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 30 minut (kara pieniężna wynosi 150 zł). W dniu 8 sierpnia 2015 r., przekroczył on maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 godzinę i 10 minut (kara pieniężna wynosi 550 zł). W dniu 28 października 2015 r., przekroczył on maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 3 godziny (kara pieniężna wynosi 1.150 zł). Prowadząc pojazd o numerze rejestracyjnym [...] w dniu 2 listopada 2015 r. przekroczył on maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 godzinę i 20 minut (kara pieniężna wynosi 550 zł),

- L. P., że prowadząc pojazd o numerze rejestracyjnym [...] w dniu 2 kwietnia 2015 r. przekroczył on maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 30 minut (kara pieniężna wynosi 150 zł).

- M. N., że prowadząc pojazd o numerze rejestracyjnym [...] w dniu 25 września 2015 r. przekroczył on maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 30 minut (kara pieniężna wynosi 150 zł). Prowadząc pojazd o numerze rejestracyjnym [...] w dniu 21 października 2015 r. przekroczył on maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 godzinę i 40 minut (kara pieniężna wynosi 750 zł).

- S. S., że prowadząc pojazd o numerze rejestracyjnym [...] w dniu 31 lipca 2015 r. przekroczył on maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 1 godzinę (kara pieniężna wynosi 350 zł). W dniu 12 sierpnia 2015 r., przekroczył on maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 3 godziny i 50 minut (kara pieniężna wynosi 1.550 zł).

Jak podkreślił organ odwoławczy, odwołujący podczas kontroli nie okazał dokumentu (wykresówki/karty dziennej), uzasadniającej odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu i wymaganych przerw.

Łączna kara pieniężna z tytułu naruszenia Ip. 5.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym wynosi zatem 18.000 zł.

Wskazując na naruszenia Ip. 5.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ II instancji zważył, że na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci wykresówek kierowcy D. C. zostało udowodnione, że dzienny "okres prowadzenia pojazdu" (okres pomiędzy każdymi dwoma okresami dziennego odpoczynku lub między okresem dziennego i tygodniowego odpoczynku) rozpoczął się w dniu 13 marca 2015 r., o godzinie 6:36, a zakończył w dniu 13 marca 2015 r. o godzinie 22:50. W okresie tym kierowca prowadził pojazd łącznie przez 10 godzin i 46 minut. Oznacza to, w ocenie organu, że kierowca przekroczył dzienny czas prowadzenia pojazdu o 46 minut. Strona podczas kontroli nie okazała dokumentu (wykresówki/karty dziennej), uzasadniającej odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Kara pieniężna z tytułu ww. naruszenia wynosi 100 zł.

Odnośnie naruszenia Ip. 5.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, organ wskazał, że z wykresówki D. C. wynika, iż w dniu 13 marca 2015 r. o godzinie 6:36 rozpoczął się 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 7 godzin i 46 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 22:50 dnia 13 marca 2015 r. do godziny 6:36 dnia 14 marca 2015 r. Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 14 minuty. W niniejszym przypadku dopuszczalnym było odebranie przez kierowcę odpoczynku w wymiarze skróconym do 9 godzin. Strona podczas kontroli nie okazała dokumentu (wykresówki/karty dziennej), uzasadniającej odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków. Jak wskazano kara pieniężna z tytułu naruszenia Ip. 5.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym wynosi 300 zł.

Organ odwoławczy wskazał, że kwota wszystkich jednostkowych kar pieniężnych za wszystkie naruszenia ulega zmianie w stosunku do kwoty ustalonej przez organ I instancji i wynosi 259.600 zł, a stosownie do faktu, że powyższa kwota przekracza wysokość maksymalnej kary pieniężnej, której nałożenie jest dopuszczalne na przedsiębiorcę czyli kwoty 15.000 zł, zasadnym jest, w jego ocenie, utrzymanie decyzji organu I instancji w mocy.

Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ odwoławczy stwierdził, że są niezasadne i nie zasługują na uwzględnienie.

Na wstępie wskazał, że podczas kontroli w przedsiębiorstwie analizowano wykresówki wszystkich kierowców wykonujących przewozy na rzecz firmy odwołującego z wyjątkiem K. G., których to wykresówek nie okazano do kontroli. Po drugie pojazdy użytkowane przez przedsiębiorcę to autobusy a wykryte luki w zapisie kilometrów są wartościami wynikającymi ze stanu końcowego licznika drogi pojazdu wpisanego przez kierowcę na zakończenie używania wykresówki (wykorzystywanej w danym pojeździe) a początkowym stanem licznika kilometrów wpisanym przez kierowcę na kolejnej wykresówce w późniejszym dniu w tym samym pojeździe. Takie zapisy dowodzą, że pojazd się przemieszczał pomiędzy zakończeniem zapisu na pierwszej wykresówce a rozpoczęciem zapisu na kolejnej. Przedsiębiorca wykorzystuje do przewozów autobusy co z połączeniu z faktem, że różnice w zapisach licznika wynoszą od kilkuset do ponad tysiąca kilometrów oznacza, że pojazdy musiały się przemieszczać po drogach publicznych co z kolei implikuje obowiązek używania wykresówek przez kierowców. Należy podkreślić, że skarżący nie przedstawił w postępowaniu żadnych wykresówek, które mogły nie zostać przedstawione do kontroli. Wyliczenie ilości brakujących wykresówek opiera się na uwzględnieniu dni kalendarzowych, które upłynęły pomiędzy zakończeniem jednej a rozpoczęciem drugiej wykresówki oraz ilości przebytych w tym czasie kilometrów. Kierowcę ustalono na podstawie tego kto wypełniał wykresówki po następujących po sobie dniach. Tam gdzie występuje luka w zapisie kilometrów ale powstaje ona na wykresówkach używanych w dniach bezpośrednio następujących po sobie - stwierdzono naruszenie Ip. 6.3.8 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Zdaniem organu odwoławczego należy podkreślić, że w odwołaniu w zakresie naruszenia Ip. 6.3.7 strona twierdziła wyłącznie, że ustalenia organu są nieprawdziwe ale nie przedstawiła żadnych dowodów z których można by wywnioskować, że stan faktyczny w sprawie prezentuje się odmiennie. Nie przedstawiono np. umów użyczenia pojazdów, wykresówek innych kierowców itp.

Odwołujący nie odniósł się również w żaden sposób do powyższego na etapie postępowania i nie wyjaśnił możliwych przyczyn powstałych luk. Należy podkreślić, że różnice w zapisie stanu licznika kilometrów osiągają bardzo duże wartości, co wyklucza by powstały one w trakcie przejazdów poza drogami publicznymi, napraw konserwacji. Nie wskazano także by te pojazdy wykonywały przewozy regularne do 50 kilometrów lub były zgłoszone do zezwoleń na wykonywanie tego typu przewozów.

Odnośnie zarzutów strony dotyczących naruszeń czasu pracy, organ odwoławczy poddał ponownej analizie zapisy wszystkich wykresówek w tym dotyczących naruszeń kwestionowanych przez stronę i stwierdził, że obliczenia organu I instancji i analiza zapisów na wykresówkach są jak najbardziej poprawne. Okresy jazdy bez przerwy wskazane przez stronę w odwołaniu są zbyt krótkie aniżeli wynika to z zapisu jazdy na wykresówkach, godziny rozpoczęcia i zakończenia jazdy są również, zdaniem organu, niewłaściwe. Biorąc pod uwagę powyższe, brak podstaw do uwzględnienia zarzutów strony w tym zakresie.

Odwołujący podczas kontroli i postępowania administracyjnego nie przedstawił dowodów na zapewnienie właściwej organizacji i dyscypliny pracy w przewozach drogowych. Należy wskazać, że nadzór nad pracą kierowców stosownie do zeznań świadka B. G. został wprowadzony dopiero w 2016 r. Naruszenia norm czasu pracy powstały w 2015 r. a więc w okresie kiedy taki nadzór nie istniał. Oznacza to, jak podkreślił organ II instancji, że obowiązki określone w art. 92b ustawy o transporcie drogowym nie zostały spełnione, a więc powyższy przepis nie może zostać zastosowany.

Organ odwoławczy nadto wskazał, iż brak było podstaw do zastosowania w sprawie art. 92 b i art. 92 c ustawy o transporcie drogowym. Przedsiębiorca nie wykazał w toku toczącego się postępowania administracyjnego okoliczności, których nie mógł przewidzieć oraz na które nie miał wpływu, bowiem do opisanych powyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie T. G. zarzucił naruszenie przepisów, art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 §1, oraz art. 107 § 1 i 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak zgromadzenia pełnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego.

W uzasadnieniu skarżący podkreślił, że organ analizując zapisy czasu prowadzenia pojazdu wielokrotnie zawyżył maksymalny czas prowadzenia pojazdu i w 3 przypadkach nałożył zawyżone kary pieniężne na łączną kwotę 1.850 zł.

Jak podkreślono obszerne uzasadnienie organu nie wyjaśnia w jaki sposób ustalono kwestionowany przez stronę czas jazdy oraz nie wskazuje przepisów określających, które czynności wykonywane przez kierowcę stanowią jazdę.

Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Na wstępie należy również przypomnieć, że sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej jako: "p.p.s.a.", uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.).

Aby więc wyeliminować z obrotu prawnego akt, wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W przeciwnym wypadku, Sąd skargę oddala na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 16 listopada 2016 r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2016 r., którą naliczono T. G. prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą A G. T., karę pieniężną w wysokości 15.000 zł w związku z naruszeniem przepisów ustawy o transporcie drogowym.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w płaszczyźnie jej zgodności z prawem, Sąd nie stwierdził, aby organ administracji publicznej naruszył prawo, jak również wydana przez ten organ decyzja – wbrew zarzutom skargi – nie narusza przepisów postępowania i nie zasługuje na uwzględnienie.

Należy zaznaczyć, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 4 pkt 22, art. 18, art. 92a ust. 1 i ust. 3 i ust. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U z 2013 r. poz. 1414 ze zm.) - dalej jako "u.t.d.", Ip. 6.3.7, Ip. 6.3.8, Ip. 5.2.1, Ip. 5.2.2, Ip. 5.1.1, Ip. 5.3.1, Ip. 5.3.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 6-8, art. 10 ust. 5 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006), art. 33 ust. 2, art. 34 ust. 1, 3 i 4 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.U.UE.L.2014.60.1), art. 25 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879 ze zm.).

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie przepisy te zostały przez orzekające w sprawie organy zastosowane prawidłowo.

W myśl art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10.000 zł za każde naruszenie, przy czym suma kar pieniężnych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy uzależniona jest od liczy zatrudnionych kierowców i nie może przekroczyć:

- 15.000 zł - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli;

- 20.000 zł - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio do 11 do 50 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli;

- 25.000 zł - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio do 51 do 200 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli;

- 30.000 zł - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie większej niż 250 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli;

- 40.000 zł - dla podmiotu wykonującego inne czynności związane z przewozem drogowym.

Sankcje zawarte w tym przepisie odnoszą się do podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, którymi nie są kierowcy, lecz sami przedsiębiorcy. W przepisie tym posłużono się terminem "podmiot wykonujący transport drogowy" w celu objęcia sankcjami z tego przepisu wszystkie podmioty, które wykonując gospodarczą działalność transportową naruszają prawo.

W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że podczas kontroli przeprowadzonej w przedsiębiorstwie skarżącego w dniach od 1 lutego 2016 r. do 15 lutego 2016 r., obejmującej okres od 1 marca 2015 r. do 31 grudnia 2015 r. stwierdzono szereg naruszeń szczegółowo opisanych w decyzjach w organów obu instancji, a dotyczących: nieokazania podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu - za każdy dzień (określonych w lp. 6.3.7. załącznika nr 3 do u.t.d.); okazania podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek, które nie zawierały wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy - za każdą wykresówkę (określonych w lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do u.t.d.); przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: - o czas powyżej 15 minut do 30 minut; - za każde następne rozpoczęte 30 minut (określonych w lp. 5.2 załącznika nr 3 do u.t.d.); przekroczenia maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu - o czas powyżej 15 minut do jednej godziny (określonych w lp. 5.1 załącznika nr 3 do u.t.d.); skrócenia dziennego czasu odpoczynku: - o czas powyżej 15 minut do jednej godziny; - za każdą następną rozpoczętą godzinę (określonych w lp. 5.3 załącznika nr 3 do u.t.d.).

Wyniki powyższej kontroli zostały utrwalone w protokole kontroli nr [...] z dnia 15 lutego 2016 r.

Skarżący przedsiębiorca w skardze, z wyjątkiem wskazania, że organy błędnie wyliczyły maksymalny czas prowadzenia pojazdu, co skutkowało nałożeniem kar pieniężnych za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy (l.p. 5.2.1 i 5.2.2 załącznika nr 3 do u.t.d.) - zamiast nałożonej kwoty 1.850 zł powinno być 1.250 zł, w żaden sposób nie zakwestionował prawidłowości i zasadności ustaleń faktycznych dotyczących stwierdzonych uchybień i naruszeń.

W ocenie Sądu orzekające w sprawie organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie administracyjne i po ustaleniu stanu faktycznego prawidłowo zastosowały obowiązujące przepisy u.t.d. Organy poddając szczegółowej analizie przedstawione podczas kontroli w przedsiębiorstwie dokumenty zgodnie z wymogami ustawy dokonały ich oceny i z tytułu stwierdzonych uchybień nałożyły przewidziane kary pieniężne. Wskazać w tym miejscu trzeba, że decyzje administracyjne nakładające kary pieniężne za naruszenie przepisów prawnych regulujących sprawy transportu drogowego są decyzjami wydawanymi w ramach tzw. uznania związanego, nie stwarzającego organom administracji praktycznie żadnego luzu interpretacyjnego. Nadto trzeba podkreślić, że odpowiedzialność administracyjna określona w u.t.d. jest co do zasady oderwana od kwestii winy. Organ orzekający ma obowiązek stwierdzenia czy nastąpiło naruszenie wskazane przepisami, bez wnikania jakie były przyczyny tego naruszenia i kto ponosi za to winę.

W ocenie Sądu organ odwoławczy dokonał prawidłowej oceny zgormadzonego w sprawie materiału dowodowego i wysokość kary pieniężnej obliczył zgodnie z obowiązującymi przepisami. W tym miejscu odnosząc się do zarzutu skarżącego dotyczącego nałożenia zbyt wysokiej kary za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy w 3 wypadkach, wskazać trzeba, że nawet w sytuacji, gdyby zgodzić się ze skarżącym co do zasadności zarzutu, należy podkreślić, że powyższe nie miało istotnego wpływu na zasadność i wysokość wymierzonej kary (maksymalnej 15.000 zł), w sytuacji, gdy łączna kara za wszystkie stwierdzone naruszenia wyniosła kwotę 259.600 zł.

Prawidłowo też orzekające w sprawie organy uznały, że nie mają zastosowania w niniejszej sprawie art. 92b i art. 92c u.t.d. Skarżący podczas kontroli i postępowania administracyjnego nie przedstawił dowodów na zapewnienie właściwej organizacji i dyscypliny pracy w przewozach drogowych, jak również nie wskazał okoliczności których nie mógł przewiedzieć oraz na które nie miał wpływu. Jak wynika bowiem z akt sprawy nadzór nad pracą kierowców stosownie do zeznań świadka B. G. został wprowadzony dopiero w 2016 r., a naruszenia norm czasu pracy powstały w 2015 r., czyli w okresie kiedy ów nadzór nie istniał. Ponadto, przedmiotowe naruszenia powstały w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia.

W myśl art. 92b ust. 1 u.t.d. nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił:

1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów:

a. rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85,

b. rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym,

c. umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 1999 r., Nr 94, poz. 1086 i 1087),

2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego.

Z kolei według art. 92c ust. 1 u.t.d. nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:

1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub

2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ.

Odpowiedzialność przedsiębiorcy za naruszenia przepisów u.t.d. ma więc rozszerzony zakres, a wobec tego ponosi on konsekwencje zarówno niewłaściwej organizacji przedsiębiorstwa jak i braku należytego nadzoru nad osobami, którymi się posługuje (kierowcami). Jest to więc odpowiedzialność o charakterze administracyjnym, nie oparta, jak wskazano powyżej, na zasadzie winy, a do stwierdzenia jej zaistnienia wystarczające jest - co do zasady - stwierdzenie naruszenia przepisów o transporcie drogowym, nawet jeżeli doszło do niego w sposób niezawiniony. Przyjęcie takiego stanowiska znajduje uzasadnienie w świetle treści art. 10 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r., zgodnie z którym przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia przepisów, których dopuszczają się kierowcy tego przedsiębiorstwa, nawet jeśli naruszenie takie miało miejsce na terytorium innego Państwa Członkowskiego lub w państwie trzecim.

Skarżący, prowadzący przedsiębiorstwo transportowe winien wykazać, że pomimo zachowania należytej staranności nie można było uniknąć zdarzenia lub okoliczności, z którym prawo wiąże naruszenie przepisów u.t.d. W dyspozycji przepisu nie mieszczą się w szczególności sytuacje, które są wynikiem zachowania kierowcy. Kwestia doboru pracowników (ryzyko osobowe) nie mieści się w zakresie regulacji przywołanych powyżej przepisów, a rzeczą przedsiębiorcy jest dobór osób współpracujących, odpowiednie ich przeszkolenie a następnie właściwe kontrolowanie wykonywanej przez ten zespół pracy. W myśl obowiązujących przepisów to przedsiębiorca odpowiada za naruszenia kierowców odnoszące się do reguł czasu pracy. To w zakresie obowiązków przedsiębiorcy leży takie zaplanowanie wykonywanego przewozu, aby zgodny był on z obowiązującymi regułami dotyczącymi czasu pracy kierowców. Regulacja zawarta w czytanych łącznie art. 92b i art. 92c u.t.d. prowadzi do wniosku, że dla zwolnienia się z odpowiedzialności za naruszenie przepisów o czasie pracy kierowców (czas prowadzenia pojazdów, przerw, odpoczynku) podmiot wykonujący przewóz winien zapewnić właściwą organizację i dyscyplinę pracy kierowców oraz prawidłowe zasady wynagradzania, a naruszenie przepisów przez kierowców musi być wynikiem takich zdarzeń i okoliczności, na powstanie których podmiot nie miał wpływu lub których nie mógł przewidzieć. Dopiero wówczas spełnione są ustawowe przesłanki zwalniające przedsiębiorcę od odpowiedzialności naruszenie przepisów u.t.d., która zbliżona jest do odpowiedzialności ukształtowanej na zasadzie ryzyka.

Podkreślić trzeba, że za działanie przedsiębiorstwa zawsze ponosi odpowiedzialność osoba, która je prowadzi. To na niej spoczywa obowiązek takiego zorganizowania pracy przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy, ażeby działalność ta odbywała się w sposób bezpieczny, bez zagrożenia życia, zdrowia i minia innych osób, z poszanowaniem obowiązujących przepisów. Sprawą przedsiębiorcy (przewoźnika) jest zawarcie takich umów i obmyślenie takich rozwiązań organizacyjnych, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem. Na osobie przedsiębiorcy spoczywa bowiem ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działania osób, którymi w wykonywaniu działalności gospodarczej się posługuje.

Nie ulega wątpliwości, że przywołane przepisy, a zwłaszcza art. 92c u.t.d. jest przepisem wyjątkowym, odnoszącym się do szczególnych i wyjątkowych sytuacji, tzn. takich, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć, czyli okoliczności o charakterze wyjątkowym i nadzwyczajnym, a więc na sytuacje powstałe w warunkach niezależnych od przedsiębiorcy, np. klęski żywiołowe, katastrofy czy wprowadzenie na danym obszarze stanów nadzwyczajnych.

Wystąpienia tego rodzaju zdarzeń nie wykazano w niniejszej sprawie. Wskazane w tym przepisie przesłanki egzoneracyjne (zwalniające z odpowiedzialności) odnoszą się do okoliczności o charakterze obiektywnym, a więc takich, których przy najdalej idących staraniach przedsiębiorca nie mógł i nie był w stanie przewidzieć. Nie można więc skutecznie powoływać się na treść tego przepisu w sytuacji, gdy to pracownik przedsiębiorcy, działający w ramach powierzonych mu zadań dopuszcza się działań, za które ustawa przewiduje nałożenie kary. Orzecznictwo sądów administracyjnych jest w tej materii jednolite, a Sąd rozpoznający niniejszą skargę w pełni podziela prezentowane w nim stanowisko (zob. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lipca 2011 r., sygn. akt II GSK 716/10, czy wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Lublinie z dnia 13 marca 2012 r. sygn. akt III SA/Lu 738/11, czy w Krakowie z dnia 12 kwietnia 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 1016/11).

Przypomnieć trzeba, że wynikający z art. 10 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 obowiązek nadzoru przedsiębiorcy nad przestrzeganiem czasu pracy kierowcy nie jest ograniczony do tych przypadków, kiedy możliwe jest sprawowanie bezpośredniej kontroli nad kierowcą. Takie rozumienie wspomnianego obowiązku w istocie powodowałoby, że podmiot wykonujący przewozy mógłby powołać się na okoliczność "braku wpływu", czy "okoliczności których nie mógł przewidzieć" w każdej sytuacji naruszenia przepisów przez kierowcę. To zaś czyniłoby całą regulację dotyczącą odpowiedzialności przedsiębiorcy martwą.

Zgodzić należy się z utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowiskiem, że w zdecydowanej większości przypadków kierowca samodzielnie prowadzi pojazd, gdzie trudno jest o osobisty nadzór pracodawcy. Jednakże okoliczności tej nie można kwalifikować w kategoriach "braku wpływu" czy okoliczności "których nie można przewidzieć", bowiem przedsiębiorca ma obowiązek organizowania kierowcy pracy w taki sposób, aby nie dochodziło do naruszeń. Fakt, że kierowca sam prowadzi pojazd jest w tym przypadku bez znaczenia, co więcej sytuacja taka jest typowa w stosunkach tego rodzaju. Wyłączenie odpowiedzialności w takiej sytuacji, którą należy uznać za typową, godziłoby w specyfikę danego obowiązku nadzoru przedsiębiorcy nad przestrzeganiem przepisów, z którego to obowiązku przedsiębiorca powinien się wywiązać. Brak stosowania przez przedsiębiorcę w tym zakresie właściwych rozwiązań obciąża pracodawcę i nie jest żadnym usprawiedliwieniem. Przedsiębiorca powinien wykazać się dbałością o osiągnięcie zamierzonego celu. W niniejszej sprawie takiej dbałości nie wykazano.

Przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą w zakresie transportu nie może przerzucać obowiązku respektowania norm czasu pracy jedynie na prowadzącego pojazd. Przedsiębiorca ma obowiązek aktywnego współuczestniczenia w zadaniu przewozowym poprzez odpowiednie planowanie zadań przewozowych i ich kontrolę tak, aby nie dochodziło do naruszeń.

Trzeba także mieć na uwadze, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 31 marca 2008 r., sygn. SK 75/06, stwierdził, że "(...) regulacje zmierzają do wymuszenia takiej organizacji pracy przedsiębiorstwa wykonującego transport drogowy, ażeby działalność ta odbywała się w sposób bezpieczny, bez zagrożenia życia, zdrowia i mienia innych osób. Sprawą przedsiębiorcy (przewoźnika) jest zawarcie takich umów i obmyślenie takich organizacyjnych rozwiązań, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem, czy to na zasadzie stosunku pracy, czy nawet na zasadzie samozatrudnienia". Podobne stanowisko zaprezentował Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 listopada 2010 r., sygn. akt II GSK 976/09.

Jakkolwiek w skardze brak jest zarzutów dotyczących pozostałych naruszeń określonych w lp. 6.3.7, lp. 6.3.8, lp. 5.1, lp. 5.3 załącznika nr 3 do u.t.d. to Sąd dokonując z urzędu kontroli zaskarżonej decyzji w tym zakresie nie dostrzegł nieprawidłowości, które skutkowałby koniecznością jej uchylenia. Pozostałe naruszenia u.t.d. szczegółowo opisane przez organ wynikające bezpośrednio z treści protokołu kontroli jak również ze zgromadzonych w sprawie dokumentów, dały podstawy do nałożenia kary. Również w tych przypadkach należy zauważyć, że skarżący w żaden sposób nie udowodnił, że ustalenia i twierdzenia organów w szczególności dotyczące nieokazania podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu, okazania podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek, która nie zawierały wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy, przekroczenia maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu, skrócenia dziennego czasu odpoczynku są błędne. Przedstawiona na etapie postępowania administracyjnego w tym zakresie argumentacja nie oparta o konkretne dowody nie mogła skutecznie podważyć ustaleń organów w omawianym zakresie.

Nie można, zatem zarzucić organom administracji naruszenia prawa poprzez niewyjaśnienie istotnych dla sprawy okoliczności w sytuacji, gdy w sprawie takiej jak przedmiotowa obowiązek wykazania w toku postępowania administracyjnego istotnych okoliczności spoczywa na stronie, a strona tego obowiązku nie realizuje. Zgodnie z poglądami orzecznictwa "strona nie może zasadnie oczekiwać, że organ administracji publicznej, niejako w jej interesie, dysponując już określonym materiałem dowodowym, będzie poszukiwał jeszcze innych dowodów, które prowadziłyby do obalenia ustaleń dokonanych na podstawie już zgromadzonych dowodów" (wyrok NSA z dnia z dnia 7 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 2020/06). W świetle całokształtu materiału zgromadzonego w sprawie, który nie budził wątpliwości ocena organu co do konieczności nałożenia kary pieniężnej na skarżącego nie była dowolna.

Mając powyższe na uwadze, orzekające w sprawie organy prawidłowo zebrały i oceniły materiał dowodowy, w zgodzie z prawem wymierzając T. G. przedmiotową karę. Jej wysokość odpowiada obowiązującym normom, zgodna jest bowiem z taryfikatorem kar wymienionym w załączniku do u.t.d.

W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie uwzględnił skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.