Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SAB/Wa 92/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
658
Hasła tematyczne: Służba cywilna
Skarżony organ: Prezes Rady Ministrów
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 8 ust. 1,  art. 43 ust. 1,  art. 45
journal: Dz.U. 1999 nr 49 poz 483
law: Ustawa z dnia 18 grudnia 1998 r. o służbie cywilnej
article: art.  3 par. 2 pkt 8,  art. 52 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, , Sędzia WSA Paweł Groński, Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi A. S. w przedmiocie bezczynności Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów w sprawie konkursu na stanowisko w służbie cywilnej I. skargę oddala, II. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata P. H., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy), w tym tytułem zastępstwa prawnego kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych), tytułem 23 % podatku od towarów i usług kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy).


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 3 stycznia 2008 r. A. S. (nazywany dalej "skarżącym") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie konkursu na stanowisko dyrektora Wydziału Prawnego i Nadzoru w [...] Urzędzie Wojewódzkim.

Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do wydania decyzji, aktu lub podjęcia czynności kwalifikujących skarżącego do pracy na ww. stanowisku.

W odpowiedzi na skargę Szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów wniósł o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., nazywanej dalej "p.p.s.a.") oraz o umorzenie postępowania.

Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie organ wyjaśnił, że skarżący złożył wcześniej - w tym samym przedmiocie - trzy skargi. Pierwsza z nich została złożona w dnia 27 marca 2006 r. i odrzucona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lipca 2006 r. sygn. akt IV SA/Wa 838/06, druga skarga została odrzucona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lutego 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 1774/06. Skarga złożona w dniu 14 lipca 2007 r. została odrzucona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 grudnia 2007 r. sygn. akt IV SA/WA 1609/07.

Przedstawiając stan sprawy, organ podał, że postępowanie konkursowe ([...]), którego dotyczy skarga zakończyło się uchwałą o ustaleniu wyniku konkursu z dnia [...] stycznia 2006 r. Pismem z dnia 8 lutego 2006 r. skarżący wniósł odwołanie od wyniku konkursu zgodnie z § 16 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 3 listopada 1999 r. w sprawie sposobu organizowania i szczegółowych zasad przeprowadzania konkursów na wyższe stanowiska w służbie cywilnej. Szef Służby Cywilnej pismem z dnia [...] marca 2006 r. znak: [...]udzielił odpowiedzi na odwołanie skarżącego, stwierdzając brak naruszenia zasad przeprowadzenia konkursu.

Skarżący pismem z dnia 28 czerwca 2006 r. wezwał Szefa Służby Cywilnej do usunięcia naruszenia prawa w przedmiocie konkursu na stanowisko dyrektora Wydziału Prawnego i Nadzoru w [...] Urzędzie Wojewódzkim.

Szef Służby Cywilnej, w odpowiedzi na pismo skarżącego z dnia 28 czerwca 2006 r., pismem z dnia [...] sierpnia 2006 r. podtrzymał stanowisko wyrażone w swoim piśmie z dnia z dnia [...] marca 2006 r.

W wyniku otrzymanej odpowiedzi organu z dnia [...] sierpnia 2006 r. skarżący wniósł do Sądu trzy skargi w dniach: 27 marca 2006 r., 18 sierpnia 2006 i 14 lipca 2007 r., które zostały odrzucone.

Skarga z dnia 3 stycznia 2008 r. jest czwartą skargą w sprawie o tożsamej treści, dotyczącą pisma Szefa Urzędu Służby Cywilnej z dnia [...] sierpnia 2006 r., złożoną prawie 16 miesięcy po upływie trzydziestodniowego terminu uprawniającego do wniesienia skargi w przedmiotowym zakresie.

W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę, organ wyjaśnił, że Szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów nie posiada legitymacji biernej do występowania w sprawie, gdyż zgodnie z art. 119 ust. 1 ustawy o służbie cywilnej z dnia 24 sierpnia 2006 r., która weszła w życie z dniem 27 października 2006 r., centralny organ administracji rządowej w postaci Szefa Służby Cywilnej został zniesiony. Na podstawie art. 120 ustawy o służbie cywilnej, kompetencje Szefa Służby Cywilnej stały się zadaniami, które realizuje, z upoważnienia Prezesa Rady Ministrów, Szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, w zakresie określonym ustawą. Ustawa o służbie cywilnej z dnia 24 sierpnia 2006 r. nie obejmuje swoją treścią unormowań dotyczących tzw. "wyższych stanowisk w służbie cywilnej". Utrata zdolności sądowej przez Szefa Służby Cywilnej ma charakter trwały na skutek braku organu, który miałby przejąć kompetencje w tym zakresie. W myśl art. 84 ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o państwowym zasobie kadrowym i wysokich stanowiskach państwowych, która weszła w życie z dniem 27 października 2006 r., postępowania dotyczące konkursów na stanowiska, o których mowa w art. 4 (tj. m.in. dotychczasowe wyższe stanowiska w służbie cywilnej) wszczęte na podstawie dotychczasowych przepisów i niezakończone do dnia wejścia w życie ustawy ulegają zakończeniu z tym dniem. Oznacza to bezprzedmiotowość postępowania, co daje dodatkową podstawę do odrzucenia skargi.

Zdaniem organu, w obowiązującym stanie prawnym, Szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów z upoważnienia Prezesa Rady Ministrów nie mógł być uważany za następcę prawnego zniesionego urzędu Szefa Służby Cywilnej z uwagi na brak jakiegokolwiek przepisu, który przekazywałby mu kompetencje w materii konkursów na wyższe stanowiska w służbie cywilnej.

Powołując się na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 grudnia 2006 r. sygn. akt III PK 40/05, organ zauważył, że konsekwencją trwałej utraty zdolności sądowej Szefa Służby Cywilnej jest niedopuszczalność wyrokowania w sprawie.

Pismem z dnia 30 grudnia 2010 r. skarżący uzupełnił skargę z dnia 3 stycznia 2008 r., wyjaśniając, że dotyczy ona bezczynności organu – Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów (uprzednio Szefa Służby Cywilnej) w związku z konkursem [...]i niewydaniem przez ten organ decyzji, aktów lub innych czynności związanych z zakwalifikowaniem skarżącego do pracy na stanowisku będącym przedmiotem konkursu.

Skarżący domagał się w szczególności: zobowiązania organu do wydania decyzji administracyjnej rozstrzygającej o całości odwołania z dnia 8 lutego 2006 r. od wyników konkursu, zobowiązania organu do wydania decyzji administracyjnej rozstrzygającej o wniosku skarżącego z dnia 28 czerwca 2006 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, ewentualnie postanowienia rozstrzygającego o dopuszczalności tego odwołania, zobowiązanie organu do zbadania całości dokumentacji konkursowej konkursu [...] w celu stwierdzenia, czy nie doszło do naruszenia zasad prowadzenia konkursu, zobowiązania organu do udzielenia skarżącemu, w odpowiedzi na jego odwołanie z dnia 8 lutego 2006 r., pełnej odpowiedzi co do zgodności prowadzenia tego konkursu z obowiązującymi zasadami.

W uzasadnieniu pisma skarżący wskazał na bezzasadność wniosku organu o odrzucenie skargi, podkreślając, że terminy do wniesienia skargi określone w art. 53 p.p.s.a. nie dotyczą skarg na bezczynność. Skarga taka może być wniesiona w każdym czasie, a jeżeli organ w tym czasie jeszcze lub już nie jest bezczynny, może skargę oddalić, a nie odrzucić.

Nieporozumieniem nazwał skarżący wniosek organu o umorzenie postępowania ze względu na trwałą utratę zdolności sądowej organu.

Skarżący podkreślił, że Szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów jest organem, który istnieje i posiada zdolność sądową. Za niezasadne uznał powoływanie się przez organ na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 grudnia 2006 r. sygn. akt III PK 40/05 ponieważ stroną pozwaną w tamtym postępowaniu był Urząd Szefa Służby Cywilnej, który w trakcie postępowania został trwale zniesiony. Tymczasem, skarżący jako organ właściwy w sprawie - wskazał Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, który to organ istniał, istnieje, posiadał i posiada zdolność sądową.

Skarżący za nietrafne uznał powoływanie się przez organ na art. 84 ustawy o państwowym zasobie kadrowym i wysokich stanowiskach państwowych, gdyż przepis dotyczy wyłącznie postępowań konkursowych trwających w dniu [...] października 2006 r. i nie zwalnia spod kontroli sądowoadministracyjnej czynności lub braku czynności ze strony organów administracji publicznej w ramach tych postępowań, po ich zakończeniu lub w związku z ich zakończeniem.

Skarżący zauważył, że konsekwencją uznania przez Sąd, że w związku z art. 84 ustawy o państwowym zasobie kadrowym i wysokich stanowiskach państwowych żaden organ nie był zobowiązany do dokonywania czynności w sprawie, byłoby oddalenie skargi, a nie umorzenie postępowania.

Skarżący, przyznając, że od czasu rozstrzygnięcia postępowania konkursowego dokonały się zmiany legislacyjne, wskazał jednocześnie, że konkurs prowadzony był na podstawie przepisów ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o służbie cywilnej (dalej zwanej "u.s.c. 98"), zgodnie z którą organem właściwym w sprawie był Szef Służby Cywilnej jako centralny organ administracji rządowej. Ustawa ta utraciła moc z dniem 27 października 2006 r., tj. w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o służbie cywilnej (nazywanej dalej "u.s.c.06"), zgodnie z art. 133 u.s.c.06. Jednocześnie weszła w życie ustawa o państwowym zasobie kadrowym i wysokich stanowiskach państwowych Zgodnie z art. 8 u.s.c.06 organem właściwym w sprawach służby cywilnej był Prezes Rady Ministrów, z którego upoważnienia działał Szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Przepis art. 120 u.s.c.06 stanowił wyraźnie, że zadania i kompetencje Szefa Służby Cywilnej stają się zadaniami i kompetencjami realizowanymi przez Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów z upoważnienia Prezesa Rady Ministrów, w zakresie określonym u.s.c.06. W świetle art. 120 u.s.c.06, niezrozumiałe, zdaniem skarżącego, było stanowisko organu, który zaprzeczył, że był następcą prawnym Szefa Służby Cywilnej.

Jednocześnie skarżący zauważył, że z dniem 24 marca 2009 r. weszła w życie ustawa z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej (zwana dalej "u.s.c.08"), która uchyliła u.s.c.06 oraz ustawę o państwowym zasobie kadrowym i wysokich stanowiskach państwowych.

Ustawa ta przywróciła organ w postaci Szefa Służby Cywilnej jako centralnego organu administracji rządowej, który działa w imieniu własnym.

Przedstawiając przebieg postępowania skarżący podał, że uczestniczył w postępowaniu konkursowym [...] prowadzonym na podstawie przepisów u.s.c.98 na tzw. wyższe stanowisko w służbie cywilnej. Pismem z dnia 24 stycznia 2006 r. skarżący został poinformowany o ustaleniu wyniku konkursu. Pismem z dnia 8 lutego 2006 r. wniósł, na podstawie art. 45 u.s.c.98, odwołanie do Szefa Służby Cywilnej, uzyskując odpowiedź pismem Szefa Służby Cywilnej z dnia [...] marca 2006 r.

Skarżący wskazał na brak jednolitości poglądów dotyczących charakteru odwołania przewidzianego w art. 45 u.s.c.98 oraz formy, w jakiej Szef Służby Cywilnej rozstrzyga o odwołaniu, jak również jakie środki prawne przysługują odwołującemu się.

Skarżący zauważył, że w orzecznictwie nie został w sposób jednoznaczny przesądzony charakter prawny uchwały zespołu konkursowego.

Uchwała może być decyzją, a zaskarżeniu do sądu podlegać będzie decyzja wydana przez Szefa Służby Cywilnej na skutek odwołania wniesionego w trybie art. 45 u.s.c.98 (uchwała składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 29 czerwca 2006 r. sygnatura akt III PZP 1/06).

Zgodnie z innym poglądem uchwała nie jest decyzją, odwołanie wnoszone w trybie art. 45 u.s.c.98 ma charakter wewnętrzny, natomiast akt rozstrzygający o odwołaniu jest decyzją, od której przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (stanowisko najbliższe stanowisku wyrażonemu w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lipca 2006 roku, sygnatura akt IV SA/Wa 838/06).

Dopuszczalne jest również stanowisko, zgodnie z którym uchwała nie jest decyzją, odwołanie wnoszone w trybie art. 45 u.s.c.98 ma charakter wewnętrzny, akt rozstrzygający o odwołaniu jest czynnością, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., przy czym dla jego zaskarżenia konieczne jest wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 sierpnia 2004 roku, sygnatura akt OSK 460/04).

W orzecznictwie funkcjonuje również pogląd, że uchwała nie jest decyzją, odwołanie w trybie art. 45 u.s.c.98 nie ma jednak charakteru wewnętrznego, akt rozstrzygający o odwołaniu jest czynnością, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., ale ze względu na to, że zapadł na skutek rozpoznania odwołania, dla jego zaskarżenia nie jest konieczne wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 czerwca 2006 r. sygn. akt I OSK 1349/05, w którym uznano, że złożenie odwołania oznacza spełnienie obowiązku wyczerpania środków zaskarżenia).

Skarżący podkreślił, że wskazana rozbieżność w orzecznictwie jest nie do zaakceptowania i powinna być rozstrzygnięta przez Sąd.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Rozpatrując sprawę w świetle powyższych kryteriów należy stwierdzić, że skarga A. S na bezczynność Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów jest nieuzasadniona, albowiem postępowanie zainicjowane ogłoszeniem przez Szefa Służby Cywilnej ponownego konkursu na stanowisko dyrektora Wydziału Prawnego i Nadzoru w [...] Urzędzie Wojewódzkim (nr konkursu [...]) zakończyło się wydaniem stosownego pisma przez Szefa Służby Cywilnej z dnia [...] sierpnia 2006 r., od którego przysługiwała skarga do Wojewódzkiego sądu Administracyjnego w Warszawie. Z tego prawa skarżący skorzystał wnosząc skargę z dnia 18 sierpnia 2006 r. (postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 lutego 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 1774/06).

W tym miejscu należy wyjaśnić, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Dotyczy to zarówno sytuacji, gdy decyzja lub postanowienie nie zostały podjęte w pierwszej instancji, jak i przypadku, gdy w obowiązującym terminie nie zostały one wydane przez organ drugiej instancji, jeżeli oczywiście w odniesieniu do danej decyzji lub postanowienia istnieje możliwość uruchomienia toku instancji (T. Woś, H. Knysiak-Molczak, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, LexisNexis Warszawa 2011, str. 109).

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 4-4a p.p.s.a.

Postępowanie w rozpatrywanej sprawie zostało wszczęte w okresie obowiązywania przepisów ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o służbie cywilnej (Dz. U. z 1999 r. Nr 49, poz. 483 ze zm., ustawa z dnia 18 grudnia 1998 r. obowiązywała do czasu wejścia w życie ustawy z dnia 24 sierpnia 2006 r. o służbie cywilnej, opubl. Dz. U. z 2006 Nr 170, poz. 1218)), zgodnie z którą postępowanie konkursowe zmierzające do wyłonienia kandydata na wyższe stanowisko w służbie cywilnej było postępowaniem z zakresu administracji publicznej. W tym miejscu należy zaznaczyć, że możliwość załatwienia sprawy w formie decyzji administracyjnej winna wynikać z przepisów prawa materialnego stanowiącego podstawę prowadzonego przez organ postępowania judykacyjnego. Bezsporne jest, iż obowiązujące ówcześnie przepisy dotyczące służby cywilnej nie przewidywały takiej formy rozstrzygnięcia konkursu. Wynik konkursu nie zapadał w formie decyzji administracyjnej, co nie zmienia faktu, że postępowanie konkursowe zakończone ustaleniem jego wyników w sposób prawnie wiążący wpływało na sytuację osoby w nim uczestniczącej. Wywoływało bowiem określony skutek prawny - możliwość mianowania na określone stanowisko lub brak takiej możliwości. Stanowiło więc istotę czynności z zakresu administracji publicznej, a informacja o przebiegu konkursu, jego wynikach oraz ocena zgodności przeprowadzonego konkursu z przepisami prawa była formą zakończenia określonej czynności podlegającej zaskarżeniu do sądu administracyjnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 października 2009 r. sygn. akt I OSK 9/09).

Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy z 1998 r. o służbie cywilnej, Szef Służby Cywilnej był centralnym organem administracji rządowej właściwym w sprawach służby cywilnej w zakresie określonym ustawą. W świetle art. 43 ust. 1 ustawy z 1998 r. o służbie cywilnej, Szef Służby Cywilnej przeprowadzał konkursy na wyższe stanowiska w służbie cywilnej. Zgodnie z art. 45 cyt. ustawy, osoby uczestniczące w konkursie mogły złożyć odwołanie od jego wyniku do Szefa Służby Cywilnej.

W rozpoznawanej sprawie rozstrzygnięcie postępowania konkursowego na stanowisko dyrektora Wydziału Prawnego i Nadzoru w [...] Urzędzie Wojewódzkim zakończyło się wydaniem uchwały zespołu konkursowego z dnia [...] stycznia 2006 r. w sprawie ustalenia wyniku konkursu ([...]).

Skarżący został poinformowany o wynikach konkursu pismem z dnia [...] stycznia 2006 r., zawierającym pouczenie, że zgodnie z § 16 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 3 listopada 1999 r. w sprawie sposobu organizowania i szczegółowych zasad przeprowadzania konkursów na wyższe stanowiska w służbie cywilnej (Dz. U. Nr 91, poz. 1028 ze zm.), przysługuje mu prawo złożenia odwołania od wyniku konkursu do Szefa Służby Cywilnej w terminie 7 dni od dnia otrzymania zawiadomienia o wyniku konkursu.

Skarżący z przysługującego prawa skorzystał, wnosząc pismem z dnia 8 lutego 2006 r. odwołanie od wyniku konkursu.

Szef Służby Cywilnej pismem z dnia [...] marca 2008 r. ustosunkował się do zarzutów skarżącego przedstawionych w odwołaniu, nie stwierdzając naruszenia zasad przeprowadzenia konkursu, a co za tym idzie brak podstaw do zastosowania art. 47 ustawy o służbie cywilnej.

Skierowane do skarżącego stanowisko Szefa Służy Cywilnej w przedmiocie przebiegu postępowania konkursowego było czynnością z zakresu administracji publicznej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., podlegało zatem zaskarżeniu do sądu administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2004 r. sygn. akt OSK 460/04).

Należy jednak mieć na uwadze, że zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a. przesłanką dopuszczalności skargi na czynność z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., w przypadku gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, jest uprzednie wezwanie na piśmie organu do usunięcia naruszenia prawa w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o podjęciu czynności.

Ustawa z dnia 18 grudnia 1998 r. o służbie cywilnej, stanowiąca podstawę postępowania konkursowego na wyższe stanowisko w służbie cywilnej, nie przewidywała możliwości wniesienia środka odwoławczego, o którym mowa w art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. Odwołanie od rozstrzygnięcia podjętego przez zespół konkursowy, o którym była mowa w art. 45 ustawy z 1998 r. o służbie cywilnej oraz § 16 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 3 listopada 1999 r. w sprawie sposobu organizowania oraz szczegółowych zasad przeprowadzania konkursów w służbie cywilnej nie było środkiem odwoławczym w rozumieniu wskazanych przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Było jedynie środkiem odwoławczym przewidzianym w ramach wewnętrznej procedury samego postępowania konkursowego. Powołany do przeprowadzenia konkursu zespół konkursowy był organem pomocniczym Szefa Służby Cywilnej, natomiast kompetencje do przeprowadzenia konkursu posiadał Szef Służby Cywilnej, i to on jako organ administracji rządowej właściwy w sprawach służby cywilnej podejmował określone czynności, podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Taką właśnie czynnością było stanowisko Szefa Służby Cywilnej w sprawie prawidłowości przeprowadzonego konkursu wyrażone w piśmie z dnia [...] marca 2006 r. W stosunku do tej czynności ustawa o służbie cywilnej nie przewidywała żadnych środków odwoławczych.

W warunkach przedmiotowej sprawy skarżący zobowiązany był przed wniesieniem skargi do Sądu wystosować do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, co skarżący uczynił pismem z dnia 28 czerwca 2006 r. (dodać należy, że skarżący nie został pouczony przez organ o prawidłowej formie zakwestionowania podjętej czynności. W pouczeniu wskazano, że od rozstrzygnięcia z dnia [...] marca 2006 r. przysługiwało stronie, na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy o służbie cywilnej w zw. z art. 461 Kodeksu postępowania cywilnego, odwołanie – powództwo do Sądu Pracy-Sądu Rejonowego dla [...] bądź do Sądu Rejonowego w [...]).

Szef Służby Cywilnej pismem z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] odpowiedział na pismo skarżącego z dnia 28 czerwca 2006 r. zawierające wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w sprawie konkursu na stanowisko dyrektora wydziału Prawnego i Nadzoru w [...] Urzędzie Wojewódzkim ([...]), podtrzymując stanowisko wyrażone w piśmie z dnia [...] marca 2006 r.

Pismo organu z dnia [...] sierpnia 2006 r. było przedmiotem skarg wniesionych przez skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który postanowieniami z dnia 6 lutego 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 1774/06 oraz z dnia 21 grudnia 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 1609/07 odrzucił skargę.

W świetle przedstawionego powyżej przebiegu postępowania, zakończonego pismem Szefa Służby Cywilnej z dnia [...] sierpnia 2006 r. (zaskarżonego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na co wskazuje postanowienie Sądu z 21 grudnia 2007 r. sygn. akt IV SA/Wa 1609/07) zarzut bezczynności skierowany pod adresem innego organu – Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, który w trakcie obowiązywania przepisów ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o służbie cywilnej nie miał przyznanych żadnych kompetencji w sprawach dotyczących przeprowadzania konkursów na wyższe stanowiska w służbie cywilnej, został przez Sąd uznany za niezasadny.

W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga na bezczynność organu nie miała usprawiedliwionych podstaw i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

Odnośnie pkt 2 sentencji wyroku, Sąd orzekł na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163 poz. 1348).