Postanowienie NSA, sygn. akt I OW 16/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2008-06-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
643  Spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego (art. 22 § 1 pkt 1 Kpa) oraz między tymi organami
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej
Treść wyniku: Wskazano organ właściwy do rozpoznania sprawy
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2005 nr 31 poz 266
law: Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 7 lutego 2005 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego
article: art. 6 pkt 8, art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 64 poz 593
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Paweł Tarno (spr.) Sędziowie NSA Joanna Banasiewicz Sędzia WSA del. Arkadiusz Despot -Mładanowicz Protokolant Aleksandra Żurawicka po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w N. S. z dnia 22 lutego 2008 r. o rozstrzygnięcie sporu o właściwość pomiędzy Miejsko-Gminnym Ośrodkiem Pomocy Społecznej w N. S. a Miejskim Ośrodkiem Pomocy Społecznej w K. w przedmiocie wskazania organu właściwego w sprawie załatwienia wniosku S. S. dotyczącego przyznania świadczeń z pomocy społecznej postanawia: wskazać Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w K. jako organ właściwy w sprawie z wniosku S. S. o przyznanie świadczeń z pomocy społecznej


UZASADNIENIE

We wniosku z 19 lutego 2008 r. Kierownik Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w N. S. wniósł o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego w sprawie udzielenia pomocy społecznej S. S. poprzez wskazanie jako organu właściwego do rozpoznania sprawy Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K..

W uzasadnieniu podniesiono, że postanowieniem z 05.02.2007 r. Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w K. przekazał wnioskodawcy niniejszego wniosku podanie wniesione przez S. S. o przyznanie świadczeń z pomocy społecznej. Organ przekazujący powołał się na art. 101 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej. Stanowisko to jest błędne. Postanowienie z [...].02.2008 r. jest kolejnym przesłanym postanowieniem przez uczestnika postępowania do wnioskodawcy. W sprawie pomiędzy stronami toczył się już spór kompetencyjny zakończony przez Naczelny Sąd Administracyjny wydaniem postanowienia z 28.11.2007 r., sygn. I OW 93/07, którym Sąd stwierdził właściwość Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. do udzielenia świadczeń S. S.. Stan faktyczny sprawy nie uległ zmianie. Jak wynika z przesłanych do wnioskodawcy dokumentów i przeprowadzonego wywiadu środowiskowego (załączonych do akt sądowych I OW 93/0) S. S. opuścił gminę N. S. w 1980 r. Zamieszkał w S. Ś., później u swojego znajomego. Przez te wszystkie lata pracował. Zgodnie z przepisami kodeksu cywilnego S. S. zamieszkuje na stałe w K.. Tam podjął starania o przydział lokalu socjalnego z tamtejszego zasobu mieszkaniowego. Na dowód powyższych okoliczności proszę o przeprowadzenie dowodu z: oświadczeń S. S., kopii kwestionariusza rodzinnego wywiadu środowiskowego, pisma Urzędu Miasta K. z [...].06.2007 r. nr [...]; akt NSA I OW 93/07. Biorąc pod uwagę przytoczone okoliczności faktyczne uznać należy, że w sprawie zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej organem właściwym do przyznania świadczeń z pomocy społecznej jest Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w K..

W odpowiedzi Prezydent Miasta K., reprezentowany przez Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej podtrzymał swoje stanowisko, że nie jest organem właściwym w sprawie i wniósł o wskazanie Miejsko-Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w N. S. jako organu właściwego do rozpoznania sprawy.

W uzasadnieniu podniesiono, że błędnym jest założenie przez skarżącego, że postanowienie z dnia [...].02.2008 r. nr [...] jest kolejnym postanowieniem w sprawie, w której toczył się już spór kompetencyjny przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, a która została zakończona postanowieniem sygn. akt I OW 93/07.

Należy również zauważyć, że w momencie prowadzonego przez tut. Ośrodek postępowania w sprawie (Postanowienie Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. z dnia [...].02.2008 r. nr [...]) S. S. posiadał (i posiada nadal) status osoby bezdomnej w rozumieniu treści art. 6 ust. 8 ustawy pomocy społecznej z dnia 12 marca 2004 r. Cytowany artykuł uznaje bowiem za osobę bezdomną osobę niezamieszkującą w lokalu mieszkalnym w rozumieniu przepisów o ochronie praw lokatorów i mieszkaniowym zasobie gminy i niezameldowaną na pobyt stały, w rozumieniu przepisów o ewidencji ludności i dowodach osobistych, a także osobę niezamieszkującą w lokalu mieszkalnym i zameldowaną na pobyt stały w lokalu, w którym nie ma możliwości zamieszkania. W przypadku S. S. zachodziły (i występują nadal) kumulatywnie przesłanki: 1/ niezamieszkiwania w lokalu mieszkalnym w rozumieniu odrębnych przepisów prawa S. S. przebywa w K. w Ogrzewalni przy ul. [...]. Zdaniem tut. Ośrodka ogrzewalnia nie jest lokalem w rozumieniu art. 2 ust 1 pkt. 4 ustawy o ochronie praw lokatorów i mieszkaniowym zasobie gminy z dnia 21 czerwca 2001 r. Zalicza się ją (choć nie jest tam wyraźnie ujęta) do otwartego katalogu pomieszczeń przeznaczonych do krótkotrwałego pobytu osób, o których mowa w art. 2 ust 1 pkt. 4 cyt. ustawy. Należy również zauważyć, że ogrzewalnia jest zaliczana do kategorii pomieszczeń, o których mowa w art. 48 ust 2 ustawy o pomocy społecznej mówiącym o tym, że udzielenie schronienia następuje przez przyznanie tymczasowego miejsca noclegowego w noclegowniach, schroniskach, domach dla bezdomnych i innych miejscach do tego przeznaczonych. Jak również zalicza się ogrzewalnie do kategorii ośrodków wsparcia określonych w art. 51 ust 4 ustawy pomocy społecznej, gdzie mogą być prowadzone miejsca całodobowe okresowego pobytu (art. 51 ust. 3). Jak wynika z akt sprawy niewątpliwie Ogrzewalnia przy ul. [...] w K. jest pomieszczeniem które służy pobytowi krótkotrwałemu osób bezdomnych (obowiązek jej opuszczania i prawo pobytu w określonych regulaminem godzinach). Nie można również przyjąć i byłby to zbyt daleko idący postulat, że osoba bezdomna korzystająca z miejsca noclegowego w ogrzewalni przestaje być osobą bezdomną 2/ braku stałego meldunku.

Należy również zauważyć, że zamiar stałego pobytu S. S. w K. nie jest wyraźny. W oświadczeniu z dnia 21.05.2007 r. powołanym jako dowód w sprawie S. S. oświadcza, że: ,,(...) chce pozostawać na Ś. pod ww. adresem" i że : "(...) ubiega się o mieszkanie w tej gminie." S. S. wyraźnie nie wskazuje, że chce pozostawać na Ś. w K. (Ś. to również pozostałe miasta aglomeracji), jak również nie wskazuje, w jakiej gminie stara się o mieszkanie. Powołane w sprawie pismo UM w K. jest pismem informacyjnym mówiącym, na jakich zasadach przyznawane są mieszkania komunalne z zasobów gminy K., a nie konkretnie wskazujące, że S. S. został zakwalifikowany jako osoba oczekująca na przydział lokalu lub jako osoba której przyznano lokal w K.. Podobne pismo informacyjne S. S. otrzymał z UM S. ŚL, w którym wskazano mu gdzie powinien się zwrócić o przydział lokalu mieszkalnego (pismo [...] z dnia 2005.11. [...]). Biorąc pod uwagę powyższe przy ustaleniu właściwości miejscowej gminy która powinna udzielić pomocy S. S. jako osobie posiadającej status osoby bezdomnej kierowaliśmy się art. 101 ust 2 ustawy pomocy społecznej, jak i rozstrzygnięciem Naczelnego Sądu Administracyjnego w analogicznej sprawie sygn. akt I OW 75/06 z dnia 21.02.2007 r. Tym samym ustalono właściwość miejscową gminy N. S. na podstawie art. 101 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przepisem określającym właściwość miejscową gmin w sprawach z zakresu pomocy społecznej jest art. 101 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej. W ust. 1 przywołanego przepisu ustanowiono podstawową regułę w tym względzie, zgodnie z którą właściwość miejscową gminy ustala się według miejsca zamieszkania osoby ubiegającej się o świadczenie. Od zasady tej wprowadzono wyjątek w odniesieniu do osób bezdomnych. W stosunku do nich właściwą miejscowo jest gmina ostatniego miejsca zameldowania bezdomnego na pobyt stały.

Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony w postanowieniu NSA z 28.11.2007 r., sygn. I OW 93/07, że stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (tj. Dz. U. z 2005 r., Nr 31, poz. 266 ze zm.) w rozumieniu tej ustawy przez lokal należy rozumieć lokal służący do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych, a także lokal będący pracownią służącą twórcy do prowadzenia działalności w dziedzinie kultury i sztuki. W rozumieniu niniejszej ustawy nie jest lokalem pomieszczenie przeznaczone do krótkotrwałego pobytu osób, w szczególności znajdujące się w budynkach internatów, burs, pensjonatów, hoteli, domów wypoczynkowych lub w innych budynkach służących do celów turystycznych lub wypoczynkowych. Ogrzewalnia służy między innymi do zaspokajania potrzeb mieszkaniowych, jednocześnie nie może być traktowana jako pomieszczenie przeznaczone do krótkotrwałego pobytu osób w rozumieniu ustawy o ochronie praw lokatorów /../, gdyż spełnia społecznie inną rolę niż internaty, bursy, pensjonaty czy hotele - nie służy celom turystycznym lub wypoczynkowym.

Wobec tego - w istniejącym stanie faktycznym - nie zachodziły podstawy do uznania S. S. za osobę bezdomną w rozumieniu art. 6 pkt 8 ustawy o pomocy społecznej. Wbrew temu, co twierdzi Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K., z oświadczenia S. S. zawartego w piśmie z dnia 21.05.2007 r. wyraźnie wynika, że za swoje miejsce zamieszkania uważa K. i z tym miastem wiąże swoje plany życiowe.

Z tych względów należało wskazać Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w K. jako organ właściwy w sprawie z wniosku S. S. o przyznanie świadczeń z pomocy społecznej, działając na podstawie art. 4 w zw. z art. 15 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).