Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 59/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2011-03-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 15, art. 21, art 23a ust. 5 - 6
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 992
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - tekst jednolity.
article: art. 134 par. 1, art 135, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
journal: Dz.U.UE.L 1972 nr 74 poz 1 art. 10 ust. 1
law: Rozporządzenie Rady EWG Nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 w sprawie  stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do  członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie
journal: Dz.U.UE.L 1971 nr 149 poz 2 art. 73, art. 76
law: Rozporządzenie Rady nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Jakub Zieliński (spr.) Protokolant St. sekretarz sąd. Joanna Wieczorkiewicz-Skoczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 marca 2011 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] 2010 r. Nr [...] w przedmiocie świadczenia rodzinnego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Marszałka Województwa Wielkopolskiego z dnia [...] 2010 r. Nr [...], II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ J. Zieliński /-/ T. Świstak /-/ B. Drzazga


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] 2010r Marszałek Województwa Wielkopolskiego, na podstawie art. 73 Rozporządzenia Rady (EWG) NT 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz. Urz. WE nr L 149 z dnia 5 lipca 1971 r. z późn. zm.) oraz decyzji H1 z dnia 12 czerwca 2009 r. dotyczącej zasad przechodzenia od rozporządzeń Rady (EWG) nr 1408/71 i (EWG) nr 574/72 do rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 i (WE) nr 987/2009 oraz stosowania decyzji i zaleceń Komisji Administracyjnej ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego (Dz. Urz. WE nr C 106 z dnia 24 kwietnia 2010), w zw. z art. 21 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. z 2006 r. Dz. U. Nr 139, poz. 992, z późn. zm. zwanej dalej U.ś.r) w trybie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98 poz. 1071 z późn. zm. zwanej dalej k.p.a.) po rozpatrzeniu wniosku M. G. orzekł nie przyznać na rzecz dzieci M. G. – K. G., K. G., M. G., A. G., zasiłku rodzinnego od dnia 1 sierpnia 2004 r. do dnia 30 listopada 2004 r. oraz od dnia 31 sierpnia 2005 r. do dnia 31 sierpnia 2008 r., a także odmówił przyznania jednorazowego dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego przez ww. dzieci i odmówił przyznania na rzecz K. G. dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu podjęcia przez dziecko nauki w szkole poza miejscem zamieszkania na okres od 1 września 2004 r. do 30 listopada 2004 r.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż zgodnie z art. 73 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, pracownik najemny podlegający ustawodawstwu Państwa Członkowskiego jest uprawniony, w odniesieniu do członków swojej rodziny, którzy zamieszkają na terytorium innego państwa członkowskiego, do świadczeń rodzinnych przewidzianych przez ustawodawstwo pierwszego państwa, tak jakby zamieszkiwali oni na terytorium tego państwa. Ponadto kiedy osoba mieszkająca na terytorium Państwa Członkowskiego nie wykonuje w Polsce żadnej pracy ani innej działalności zawodowej, pierwszeństwo daje się ustawie kraju, w którym wykonywana jest praca najemna.

Odwołanie od ww. decyzji wniosła M. G. zarzucając pominięcie przez organ unormowania zawartego w art. 76 ust. 1 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie. M. G. wskazała, iż:

- odnośnie okresu od 1 sierpnia 2004 r. do 30 listopada 2004 r. organ niemiecki nie przyznał na ww. dzieci świadczeń rodzinnych i odrzucił wniosek;

- odnośnie świadczeń uzyskanych w okresie od 1 września 2005 do 30 listopada 2005 r. organ niemiecki przyznał na ww. dzieci, K. G. świadczenie pomniejszone o świadczenia uzyskane od polskiego organu zasiłkowego – Burmistrza Miasta i Gminy T..

Decyzją z dnia 29 października 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu, na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż skoro K. G. podjął zatrudnienie na terenie Niemiec, to właśnie instytucje niemieckie powinny ewentualnie przyznać świadczenia rodzinne na dzieci K. i M. małżonków G. Bez znaczenia była okoliczność, iż w 2004 r. wniosek K. G. o przyznanie świadczeń rodzinnych za czas wykonywania przez K. G. w 2004 r. pracy na terenie Niemiec, został przez organ niemiecki odrzucony. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało też, iż do stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie nie będzie miał zastosowania art. 76 ust. 1 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, albowiem przepis ten dotyczy wyłącznie sytuacji gdy praca najemna jest wykonywana w dwóch krajach członkowskich, a nie w jednym kraju, jak w przypadku państwa G.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła M. G. zarzucając:

- naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 77 § 2 i art. 80 k.p.a.

- naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 76 ust. 1 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie. W konkluzji skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Marszałka Województwa Wielkopolskiego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu wniosło o oddalenie skargi, odwołując się do argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje:

Kontrola sądowoadministracyjna prowadzona jest, pomijając wyjątki od tej reguły, wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem (por. art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), przy czym rozumie się, iż chodzi tu zarówno o przepisy prawa materialnego, jak i procesowego.

W niniejszej sprawie skarga podlega rozpatrzeniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ustawa z dn. 30 sierpnia 2002 r., Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy;

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania;

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, zaś w myśl art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Na mocy Traktatu dotyczącego przystąpienia do Unii Europejskiej, podpisanego w dniu 16 kwietnia 2003 r. w Atenach, Rzeczypospolita Polska stała się z dniem 1 maja 2004 r. członkiem Unii Europejskiej i stroną Traktatów stanowiących podstawę Unii, zmienionych i uzupełnionych. Zgodnie z art. 249 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864/2, ze zm.) w celu wykonywania swych zadań oraz na warunkach przewidzianych w tym Traktacie, Parlament Europejski wspólnie z Radą, Rada i Komisja uchwalają rozporządzenia i dyrektywy, podejmują decyzje, wydają zalecenia i opinie. Rozporządzenie ma zasięg ogólny, wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich, natomiast decyzja wiąże w całości adresatów, do których jest kierowana.

Powyższe, w powiązaniu z wyrażoną w art. 6 k.p.a. zasadą legalizmu, zgodnie z którą organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, oznacza, iż od dnia przystąpienia Polski do Unii Europejskiej, organy administracji publicznej obowiązane są przestrzegać nie tylko przepisów prawa krajowego, ale i prawa wspólnotowego. W związku z tym dokonywana przez sądy kontrola administracji publicznej sprawowana pod względem zgodności z prawem, obejmuje również kontrolę pod względem zgodności z prawem wspólnotowym, które od dnia 1 maja 2004 r. stało się częścią obowiązującego w Polsce porządku prawnego, w tym także z aktami normatywnymi wydawanymi przez organy Unii Europejskiej w randze rozporządzeń.

Podstawą odmowy przyznania skarżącej w niniejszej sprawie wnioskowanych przez nią świadczeń rodzinnych był art. 73 rozporządzenia (EWG) Rady Nr 1408/71 z 14 czerwca 1971 r., a także enumeratywnie wskazane przepisy U.ś.r.

Pierwszy z wymienionych przepisów uprawnia pracownika najemnego lub osobę prowadzącą działalność na własny rachunek podlegający ustawodawstwu Państwa Członkowskiego do świadczeń rodzinnych, w odniesieniu do członków swojej rodziny, którzy zamieszkują terytorium innego Państwa Członkowskiego, przewidzianych przez ustawodawstwo pierwszego państwa.

Uprawnienie wynikające z tego przepisu, tj. art. 73 rozporządzenia Rady nr 1408/71, w przypadku, gdy zachodzi ryzyko wystąpienia zbiegu uprawnień przewidzianych przez ustawodawstwo państwa miejsca zamieszkania z uprawnieniami przewidzianymi przez ustawodawstwo państwa zatrudnienia, musi zostać zestawione z regułami "antykumulacyjnymi" rozporządzeń Rady nr 1408/71 i nr 574/72 (por. M. Rusewicz (w): Komentarz do rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. (...), Ministerstwo Polityki Społecznej, Warszawa 2005, s. 306-308). Reguły te zapobiegać mają wielokrotnemu pobieraniu świadczeń rodzinnych w tym samym czasie, na tego samego członka rodziny. Reguły "antykumulacyjne" ustanowione zostały w art. 76 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 1408/71 oraz w art. 10 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 574/72. Wymieniony art. 76 ust. 1 dotyczy sytuacji zbiegu uprawnień do świadczeń rodzinnych zależnych od wykazania aktywności zawodowej i tym samym – wbrew twierdzeniom skarżącej - nie znajduje zastosowania w rozpatrywanej sprawie, ponieważ polska ustawa o świadczeniach rodzinnych nie uzależnia uzyskania świadczeń w niej przewidzianych od zatrudnienia lub ubezpieczenia. Art. 10 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 574/72 stosuje się natomiast, gdy istnieje ryzyko kumulacji prawa wynikającego z art. 73 rozporządzenia Rady nr 1408/71 oraz prawa do świadczeń rodzinnych przyznawanych na podstawie ustawodawstwa krajowego państwa miejsca zamieszkania wyłącznie z tytułu zamieszkiwania w danym państwie (tak jak w polskiej ustawie o świadczeniach rodzinnych). Art. 10 ust. 1 lit. a rozporządzenia Rady nr 574/72 stanowi, że prawo do świadczeń lub zasiłków rodzinnych, należnych zgodnie z ustawodawstwem Państwa Członkowskiego, w którym nabycie prawa do świadczeń lub zasiłków nie jest uzależnione od warunku ubezpieczenia, zatrudnienia lub prowadzenia działalności na własny rachunek, jest zawieszone, jeżeli w tym samym okresie i dla tego samego członka rodziny przyznane są świadczenia tylko zgodnie z krajowym ustawodawstwem innego Państwa Członkowskiego lub w zastosowaniu z art. 73, 74, 77 lub 78 rozporządzenia, do wysokości kwoty tych świadczeń.

Dokonując analizy powołanych przepisów wspólnotowych należy z całą stanowczością stwierdzić, że art. 73 rozporządzenia Rady nr 1408/71 nie pozbawia członków rodziny pracownika uprawnień przysługujących im w miejscu zamieszkania. Jak podkreślił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 19 grudnia 2007 r. II SA/Gd 610/07 (nie publikowany), przepis ten tworzy jedynie uprawnienie dla pracownika najemnego lub osoby prowadzącej działalność na własny rachunek, podlegających ustawodawstwu Państwa Członkowskiego, polegające na tym, że osoby te mają prawo, w odniesieniu do członków swojej rodziny, którzy zamieszkują terytorium innego Państwa Członkowskiego, do świadczeń rodzinnych przewidzianych przez ustawodawstwo pierwszego państwa, tak, jakby członkowie ich rodzin zamieszkiwali terytorium tego państwa, z zastrzeżeniem przepisów załącznika VI cyt. rozporządzenia. Należy także zgodzić się z zaprezentowanym w wymienionym wyroku poglądem, że na podstawie art. 73 rozporządzenia Rady nr 1408/71 organy nie mogły odmówić członkowi rodziny pracownika przyznania uprawnień przysługujących mu zgodnie z ustawodawstwem państwa miejsca zamieszkania.

Odmowa przyznania świadczeń mogłaby mieć miejsce, gdyby w tym samym czasie i dla tego samego członka rodziny przyznane byłyby świadczenia w kraju zatrudnienia męża skarżącej, czyli w Niemczech. Wówczas bowiem znalazłyby zastosowanie reguły "antykumulacyjne", a w szczególności art. 10 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 574/72 (Dz.U.UE.L.1972.74.1). W kwestii stosowania reguł "antykumulacyjnych" wypowiedział się Europejski Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 19 lutego 1981 r. wydanym w sprawie Kurt Beck v. Bundesanstalt für Arbeit (orzeczenie wstępne 104/80, System Orzecznictwa LEX Nr 132368), stwierdzając, iż art. 10 ust. 1 lit. a rozporządzenia Rady nr 574/72 z późn. zm. zawiesza wypłatę świadczeń rodzinnych lub zasiłków rodzinnych wypłacanych na podstawie ustawodawstwa państwa zatrudnienia jedynie do wysokości świadczenia otrzymywanego, w odniesieniu do tego samego okresu i tego samego członka rodziny, w państwie zamieszkania przez małżonka prowadzącego działalność zawodową lub gospodarczą na terytorium tego państwa. W wyroku tym Trybunał podkreślił również, że reguły mające na celu zapobieganie nakładaniu się świadczeń rodzinnych mają zastosowanie jedynie w zakresie, w jakim nie pozbawiają one, bezpodstawnie, osób zainteresowanych świadczeń przyznanych im przez ustawodawstwo Państwa Członkowskiego.

Sąd podziela zaprezentowane przez Trybunał poglądy, a w tej sytuacji nie może zgodzić się z przyjętym w niniejszej sprawie stanowiskiem organów obu instancji, że samo uprawnienie w ustawodawstwie kraju zatrudnienia przesądza o właściwości tego kraju jako uprawnionego do wypłaty należnych świadczeń rodzinnych. Stanowisko to wywodzone jest być może błędnie z art. 23a ust. 5 U.ś.r., który w przypadku ustalenia, że mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (a więc pracownik zatrudniony w państwie członkowskim jest uprawniony do świadczeń rodzinnych w odniesieniu do członków swojej rodziny, którzy zamieszkują w innym państwie), nakazuje organowi właściwemu uchylenie decyzji przyznającej świadczenia rodzinne od dnia, w którym osoba stała się uprawniona do świadczeń rodzinnych w innym państwie. W takiej sytuacji marszałek województwa wydaje decyzję w sprawie świadczeń rodzinnych zgodnie z art. 21 cyt. ustawy od dnia, w którym osoba stała się uprawniona do świadczeń rodzinnych w innym państwie w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (art. 23a ust. 6 U.ś.r.). W świetle art. 3 pkt 15a omawianej ustawy przepisami tymi są rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 oraz rozporządzenie Rady (EWG) nr 574/72.

Decyzją, o której mowa w art. 23a ust. 6 U.ś.r. może być zarówno decyzja odmawiająca przyznania świadczeń, w przypadku ustalenia, że pobierane są na te same osoby i w tym samym czasie świadczenia rodzinne w kraju zatrudnienia, jak i decyzja przyznająca świadczenia, jeśli nie są one pobierane w innym państwie członkowskim.

Kwestia pobierania świadczeń w kraju zatrudnienia ma zatem przesądzające znaczenie w niniejszym postępowaniu. Organy orzekające w niniejszej sprawie kwestię tę zinterpretowały w sposób niezgodny z przedstawioną powyżej wykładnią przepisów, uznając, iż w zakresie okresu od dnia 1 sierpnia 2004r do 30 listopada 2004r. już sam fakt, iż mężowi skarżącej – K. G. w tym okresie przysługiwało prawo uzyskania świadczeń na dzieci od organu niemieckiego, wyklucza możliwość przyznania analogicznych świadczeń w Polsce. Taka interpretacja jest niezgodna z treścią art. 10 ust 1 lit a) rozporządzenia Rady nr 574/72, który wskazuje, że w ustalonym przez organy stanie faktycznym nie chodzi o hipotetyczne uprawnienie do uzyskania świadczeń od organu niemieckiego lecz o konkretne przyznane już przez organ niemiecki świadczenia. A zatem odmowa przyznania zasiłku rodzinnego na dzieci Państwa G. przez organ polski, mogłaby nastąpić tylko wobec tych okresów, co do których K. G. organ niemiecki przyznał już analogiczne świadczenie na te same dzieci i to w pełnym wymiarze. Ustalony stan faktyczny wskazuje, iż takich świadczeń organ niemiecki nie przyznał K. G. za okres: od dnia 1 sierpnia 2004r do 30 listopada 2004r. Wbrew argumentom zawartym w zaskarżonej decyzji, w świetle jednoznacznej treści art. 10 ust. 1 lit a) rozporządzenia Rady nr 574/72. bez znaczenia jest przy tym powód odmowy przyznania tych świadczeń przez organ niemiecki.

Doszło więc w opisanym powyżej zakresie do naruszenia przepisu prawa materialnego – art. 10 ust. 1 lit a) rozporządzenia Rady nr 574/72, w zw. z art. 23a ust. 6 U.ś.r które miało w sposób oczywisty wpływ na wynik sprawy.

Sąd zważył ponadto, iż z decyzji organu I instancji wynika, iż orzeczono również o odmowie przyznania świadczenia na rzecz dzieci Państwa G. na okres "od 31 sierpnia 2005 do 31 sierpnia 2005 r." k. 164-165 akt administracyjnych). W uzasadnieniu decyzji nie wskazano jakiego okresu ta część decyzji dotyczy, można się jedynie domyślać, iż dotyczy ona okresu od 31 sierpnia do 30 listopada 2005 r., a więc okresu, w którym K. G. otrzymywał na dzieci świadczenie od organu niemieckiego. Uchybienie to nie zostało sprostowane, nie wypowiedział się co do niego organ II instancji, mimo, iż – jak wynika z uzasadnienia decyzji z dnia 29 października 2010 r. – uznał, iż przedmiotowe rozstrzygnięcie organu I instancji dotyczyło okresu od 31 sierpnia do 30 listopada 2005 r. Powstała więc w obu decyzjach sprzeczność, której nie da się jednoznacznie wyjaśnić na podstawie samych decyzji i ich uzasadnień. Brak wyjaśnienia ww. kwestii stanowi naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a., obligujących organy do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Sąd uznał te naruszenia za mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wszystkie ww. naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania uzasadniają uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Marszałka Województwa z dnia [...] 2010 r., w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) c) p.p.s.a.

Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd określił, iż zaskarżona decyzja nie może być wykonana.

Rozpoznając ponownie przedmiotową sprawę organ I instancji, przy rozstrzyganiu o prawie skarżącej do zasiłku rodzinnego i dodatków do tego zasiłku, winien zastosować przedstawioną powyżej interpretację przepisów rozporządzenia Rady nr 574/72 i rozporządzenia Rady nr 1408/71. Marszałek Województwa Wielkopolskiego winien również jednoznacznie określić okres zasiłkowy w 2005r. Organ winien również zwrócić uwagę na treść przedłożonych przez skarżącą dokumentów organów niemieckich, z których wynika, że odnośnie świadczeń uzyskanych w okresie od 1 września 2005 do 30 listopada 2005 r. organ niemiecki przyznał na ww. dzieci, K. G. świadczenie pomniejszone o świadczenia uzyskane od polskiego organu zasiłkowego – Burmistrza Miasta i Gminy T. Z powyższego wynika, iż organ niemiecki w zakresie świadczeń za ww. okres zastosował już przepisy zapobiegające kumulacji świadczeń. Okoliczność tą musi mieć na względzie Marszałek Województwa Wielkopolskiego, zważywszy na pogląd wyrażony przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 19 lutego 1981 r. wydanym w sprawie Kurt Beck v. Bundesanstalt für Arbeit (orzeczenie wstępne 104/80, System Orzecznictwa LEX Nr 132368), iż reguły mające na celu zapobieganie nakładaniu się świadczeń rodzinnych mają zastosowanie jedynie w zakresie, w jakim nie pozbawiają one, bezpodstawnie, osób zainteresowanych świadczeń przyznanych im przez ustawodawstwo Państwa Członkowskiego.

/Jakub Zieliński/ /Tomasz Świstak/ /Barbara Drzazga/