Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 557/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2019-11-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 5a
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Drwal po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. P. na uchwałę Rady Miasta Z. z dnia [...] sierpnia 2019 r., Nr [...] w przedmiocie stanowiska Rady Miasta Z. w sprawie ataków na ks. abp M. J. postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie R. P. (dalej jako "skarżący") zaskarżył uchwałę Rady Miasta Z. z dnia [...] sierpnia 2019 r., Nr [...] w przedmiocie stanowiska Rady Miasta Z. w sprawie ataków na ks. abp M. J..

Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności w całości powyższej uchwały zarzucając, że podjęto ją z naruszeniem przepisów Konstytucji RP (art. 1, art. 2, art. 7, art. 8, art. 16 ust. 1 i 2, art. 25 ust. 2, art. 30 oraz art. 32 ust. 1 i 2) oraz art. 23 ust.

1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym.

W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Z. wskazał, że zaskarżona uchwała została podjęta zgodnie z prawem i w jego granicach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. W świetle art. 50 § 2 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi.

Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 506) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Skarga złożona w trybie tego przepisu nie ma charakteru actio popularis, zatem do jej wniesienia nie legitymuje (nie uprawnia) ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (por. wyrok NSA z dnia 3 września 2004 r. sygn. OSK 476/04 oraz z dnia 1 marca 2005 r. sygn. OSK 1437/04).

Powyższe oznacza, że stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym może być jedynie ten podmiot, którego konkretny interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą organu gminy.

Kryterium "naruszenia interesu prawnego", na którym oparta jest legitymacja do wniesienia skargi na uchwałę lub zarządzenie organu gminy oznacza, że akt ten musi naruszać interes prawny skarżącego, który musi być własny, indywidualny i oparty

o konkretny przepis prawa powszechnie obowiązującego (por. wyrok NSA z dnia

3 czerwca 1996 r. sygn. II SA 74/96).

Ze skargą może wystąpić, co do zasady, podmiot, który wykaże "związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej" (B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 2003, s. 424).

Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem, na skarżącym spoczywa obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia. Skarżący musi wykazać, że istnieje związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżoną uchwałą, polegający na tym, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie. Skarżący powinien również podać, w jaki sposób doszło do naruszenia jego prawem chronionego interesu lub uprawnienia. Związek pomiędzy własną, indywidualną sytuacją prawną skarżącego a zaskarżoną uchwałą musi w dacie wniesienia skargi powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia danego podmiotu konkretnych uprawnień lub nałożenia na niego obowiązków (wyrok NSA z dnia 7 maja 2008 r. sygn. II OSK 84/08).

W rozpoznawanej sprawie skarżący upatruje naruszenia swojego interesu prawnego, jako członka wspólnoty samorządowej Miasta Z.. Skarżący twierdzi m.in., że w jego interesie jest, aby:

- działanie Rady Miasta Z. było zgodnie z zasadą legalizmu i zasadą praworządności (art. 7 w zw. z art. 8 Konstytucji RP);

- Rada Miasta Z. respektowała zasadę rozdziału Kościoła od Państwa (art. 25 ust. 3 Konstytucji RP), przestrzegała zasadę poszanowania i ochrony godności człowieka (art. 30 Konstytucji RP) i przeciwstawiała się ideologii, głoszącej postulaty dyskryminacji grup społecznych (art. 32 Konstytucji RP);

- organy administracji rządowej nie ingerowały w działalność radnych (art. 16 ust. 1 i 2 Konstytucji RP).

Analiza argumentacji podniesionej przez skarżącego nie świadczy o tym, że ma on legitymację do wniesienia skargi. Skarżący nie wskazał bowiem żadnych konkretnych przesłanek, które potwierdzałyby, że zaskarżona uchwała naruszyła jego interes prawny lub uprawnienie. Skarżący odwołuje się jedynie do ogólnych zasad konstytucyjnych i wywodzi na tym tle, że zaskarżona uchwała jest niezgodna z przepisami prawa. Nawiązuje także do treści art. 2 ust. 1 i art. 23 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Pierwszy z powołanych przepisów stanowi, że gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność. Drugi przepis (art. 23 ust. 1) określa, że obowiązkiem radnego jest kierowanie się dobrem wspólnoty samorządowej gminy, utrzymywanie stałej więzi z mieszkańcami oraz ich organizacjami, a w szczególności przyjmowanie zgłaszanych przez mieszkańców gminy postulatów i przedstawianie ich organom gminy do rozpatrzenia.

W tych okolicznościach skarżący nie mógł skutecznie wnieść skargi do sądu administracyjnego w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Z powodu braku legitymacji skargowej w niniejszej sprawie, Sąd nie badał kwestii legalności zaskarżonej uchwały. Dopiero naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę na uchwałę rady gminy, otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania skargi (zob. wyrok NSA z dnia 26 lutego 2008 r. sygn. II OSK 1765/07).

W myśl art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego.

Z tych też względów skargę należało odrzucić.