Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 936/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-09-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184, art. 209 w zw. z art. 204 pkt 1 i art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 15 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 1998 nr 91 poz 576
law: Ustawa z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Masternak-Kubiak Sędziowie: Sędzia NSA Wojciech Mazur Sędzia WSA del. Bogusław Jażdżyk /spr./ Protokolant: Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 25 września 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej S. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 stycznia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1122/10 w sprawie ze skargi S. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od S. W. na rzecz Komendanta Głównego Policji kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 5 stycznia 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1122/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę S. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską.

Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

W dniu [...] listopada 2005 r. Komendant Stołeczny Policji wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia S. W. pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej w związku z wyrokiem Sądu Rejonowego dla m. st Warszawy z dnia 28 czerwca 2004 r., sygn. akt VII K 1353/03, którym skarżący został skazany za poświadczenie nieprawdy w dokumencie stanowiącym fakturę VAT oraz informacją o prowadzonym przeciwko skarżącemu postępowaniu w Sądzie Rejonowym dla Warszawy Pragi i Prokuraturze Rejonowej Warszawa Praga – Północ.

Komendant Stołeczny Policji postanowieniem z dnia [...] stycznia 2006 r., na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 Kodeks postępowania administracyjnego, zawiesił postępowanie do czasu wydania prawomocnych orzeczeń w powyższych sprawach karnych.

W toku postępowania organ I instancji ustalił, że:

1. prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi Północ z dnia 26 kwietnia 2007 r., sygn. akt IV K 1402/06 S. W. został uznany winnym popełnienia czynu z art. 523 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze w zb. z art. 189 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i skazany na karę grzywny,

2. prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy Woli z dnia 17 maja 2007 r., sygn. akt V K 1685/06 skarżący został uznany winnym popełnienia czynu z art. 205 § 1 k.k. z 1969 r. w zw. z art. 58 k.k. z 1969 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i skazany na karę 1 roku pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono na okres 3 lat próby,

3. wyrokiem Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie z dnia 20 marca 2009 r., sygn. akt VI Ka 1015/08 uchylono zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Północ z dnia 5 czerwca 2008 r., sygn. akt IV K 1594/06 i stwierdzono, że skarżący dopuścił się czynu z art. 586 k.s.h. oraz czynu z art. 79 pkt 4 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości i na zasadzie art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k. umorzono wobec niego postępowanie karne,

4. prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy Woli z dnia 11 lipca 2008 r., sygn. akt V K 56/06 uznano skarżącego winnym popełnienia czynu z art. 205 § 1 k.k. z 1969 r. w zw. z art. 4 § 1 k.k. i skazano na karę 1 roku pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono na okres 3 lat próby oraz wymierzono grzywnę.

Ponadto organ I instancji ustalił, że wobec skarżącego toczą się kolejne postępowania karne przed Sądem Okręgowym w Warszawie, tj.: w sprawie o sygn. akt VIII K 401/08 o czyn z art. 284 § 2 k.k. (przywłaszczenie powierzonej rzeczy ruchomej) w zw. z art. 294 § 1 k.k. oraz przed Sądem Rejonowym dla m. st. Warszawy w Warszawie w sprawie o sygn. akt IV K 420/08 o czyn z art. 284 § 2 k.k.

W związku z tym, Komendant Stołeczny Policji postanowieniem z dnia [...] stycznia 2010 r. podjął zawieszone postępowanie w przedmiotowej sprawie. Organ I instancji uznał, że powyższe ustalenia w pełni pozwalają na zakwalifikowanie strony do kategorii osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego i na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 20 ustawy o broni i amunicji decyzją z dnia 25 lutego 2010 r. cofnął skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej.

Od tej decyzji S. W. złożył odwołanie, podnosząc, iż nie ma żadnego związku pomiędzy faktem skazania go prawomocnymi wyrokami za popełnione przestępstwa oraz toczącymi się przeciwko niemu postępowaniami karnymi o inne przestępstwa, a zaliczeniem go do osób, o których mowa w art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Jednocześnie stwierdził, że organ I instancji nie wziął pod uwagę okoliczności świadczących o nim pozytywnie, tj. długoletniego posiadania broni myśliwskiej zgodnie z przepisami prawa oraz opinii z macierzystego koła łowieckiego. W ocenie skarżącego brak jest podstaw prawnych i faktycznych do cofnięcia mu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej.

Nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] maja 2010 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji nakazuje organowi Policji cofnięcie pozwolenia na broń, w przypadku, gdy daną osobę można uznać za należącą do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6. Przepis ten ma charakter obligatoryjny, a nie fakultatywny, co oznacza, iż organ Policji po ujawnieniu wskazanych wyżej okoliczności jest obowiązany do cofnięcia stronie pozwolenia na broń.

Komendant Główny Policji podkreślił, że ustawodawca istnienie obawy, określonej w powyższym przepisie jako przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń, na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, związał wprost z popełnieniem przez posiadacza pozwolenia na broń przestępstwa przeciwko mieniu. Zdaniem organu odwoławczego zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy jednoznacznie potwierdza spełnienie przesłanek wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, gdyż S. W. dopuścił się różnego rodzaju czynów bezprawnych, w tym przestępstw przeciwko mieniu, a także stoi pod zarzutem popełnienia dwóch takich przestępstw (przywłaszczenie powierzonej rzeczy ruchomej), a więc wskazanych przez ustawodawcę jako przesłanka uzasadnionej obawy możliwości użycia broni w sposób sprzeczny z celami bezpieczeństwa i porządku publicznego. Od posiadaczy broni bowiem (bez względu na rodzaj broni), oczekuje się szczególnego przestrzegania porządku prawnego, z uwagi na ścisły związek prawa do broni z wymogami ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Dlatego też dostęp do broni podlega ścisłej administracyjnej reglamentacji i uzyskać go można za zgodą właściwego organu, wyrażoną w decyzji administracyjnej. Nie jest więc kwestią obojętną dla interesu społecznego, że osoba posiadająca pozwolenie na broń narusza porządek prawny.

Komendant Główny Policji wskazał dalej, że cofnięcie skarżącemu powyższego uprawniania nie jest karą w rozumieniu przepisów prawa karnego, a administracyjnoprawnym skutkiem naruszenia przepisów prawa, tj. popełnienia przestępstw, za które strona została skazana prawomocnym wyrokiem sądu, a także faktem toczących się przeciwko skarżącemu postępowań o inne przestępstwa.

Organ odwoławczy podał także, że na ocenę organów Policji nie mogą mieć wpływu pozytywne opinie środowiskowe o stronie, bowiem nie eliminuje to ustawowych przesłanek cofnięcia prawa do posiadania broni.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie S. W. wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2010 r. zarzucając jej naruszenie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Skarżący podtrzymał argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji, podając, że wszelkie postawione mu zarzuty dotyczą prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Podkreślił, iż choć wchodził w konflikt z prawem w ramach tej działalności to jego zachowania nie miały jakiegokolwiek związku z posiadaniem broni palnej myśliwskiej. Żaden bowiem z zarzutów nie dotyczył przemocy, agresji czy też groźby. W ocenie skarżącego obawa, o której mowa w ustawie o broni i amunicji, musi być realna, a konkretne zachowanie posiadacza broni musi wiązać się z faktem jej posiadania i możliwością użycia w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Ponadto zwrócił uwagę, że jest myśliwym zrzeszonym od wielu lat w kole łowieckim i cieszy się nieposzlakowaną opinią. Posiadanie zaś broni nie jest przywilejem czy wyróżnieniem, a więc organy Policji naruszyły konstytucyjną zasadę wolności i swobód obywatelskich.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne.

W wyroku oddalającym skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). Z powyższych przepisów w ocenie Sądu pierwszej instancji jednoznacznie wynika, że organ jest zobligowany do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń osobie, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanej prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

Sąd pierwszej instancji argumentował w uzasadnieniu wyroku, że posiadanie broni jest w polskim systemie prawnym ściśle reglamentowane i ograniczone przepisami ustawy o broni i amunicji w interesie bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ustawodawstwo w tym zakresie ewoluuje w kierunku zaostrzenia wymogów stawianych osobom posiadającym broń lub ubiegającym się o jej posiadanie. Świadczyć może o tym zmiana brzmienia art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, dokonana przez art. 1 pkt 16 lit. a ustawy z dnia 14 lutego 2003 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz o zmianie ustawy o Biurze Ochrony Rządu (Dz. U. Nr 52, poz. 451), rozszerzająca krąg osób, którym posiadanie broni powinno być ograniczone także na takie osoby, które naruszając obowiązujący w Rzeczypospolitej Polskiej porządek prawny, działając przeciwko szczególnie chronionym dobrom takim jak życie, zdrowie lub mienie, nie posługiwały się przemocą lub groźbą bezprawną. Sąd wyjaśnił, że w tym aspekcie zauważenia wymaga, iż pozwolenie na broń palną jest uprawnieniem wyjątkowym, będącym atrybutem władztwa państwowego i z tego względu jego posiadacz musi być osobą dającą rękojmię, iż swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu. W związku z tym osoby posiadające pozwolenie na broń powinny w sposób szczególny unikać wchodzenia w kolizje z prawem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że we wcześniejszym orzecznictwie sądów administracyjnych brak było spójności, w zakresie czy sam fakt skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy uzasadnia cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni, czy też niezbędne jest dodatkowe wykazanie, iż przestępstwo to realnie wskazuje na możliwość użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Powyższe rozbieżności rozstrzygnięte zostały uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09, w której Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż sam fakt skazania za popełnienie takiego przestępstwa uzasadnia cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni, opowiadając się za bardziej rygorystycznym podejściem orzecznictwa odnośnie wymogów stawianych posiadaczom broni.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd pierwszej instancji wskazał, że bezsporny jest fakt, że S. W. został dwukrotnie skazany prawomocnymi wyrokami Sądu Rejonowego dla Warszawy Woli: z dnia 17 maja 2007 r., sygn. akt V K 1685/06 oraz z dnia 11 lipca 2008 r., sygn. akt V K 56/06 za czyny z art. 205 § 1 Kodeksu karnego z 1969 r., tj. przestępstwa oszustwa wymierzone przeciwko mieniu, o czym świadczy informacja z Krajowego Rejestru Karnego z dnia 11 września 2009 r. (karta nr 287 akt administracyjnych). Ponadto Sąd wskazał, że wobec skarżącego toczą się dwa postępowania karne o czyny z art. 284 § 2 obecnie obowiązującego Kodeksu karnego, które stanowią przestępstwo przywłaszczenia powierzonej rzeczy ruchomej, a więc godzą w mienie. Niewątpliwie więc w ocenie Sądu, w świetle powołanej uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego, spełniona została przesłanka, iż w stosunku do skarżącego, jako posiadacza broni, istnieje uzasadniona obawa użycia jej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W tej sytuacji zdaniem Sądu obowiązkiem właściwego organu Policji było cofnięcie S. W. pozwolenia na broń palną myśliwską. Dlatego też Sąd stwierdził, że zarzuty skargi dotyczące braku związku przyczynowego pomiędzy posiadaniem broni, a popełnionymi przestępstwami oraz nieuwzględnienia pozytywnych opinii o skarżącym, nie mają żadnego znaczenia dla oceny prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia, skoro "uzasadniona obawa" wynika wprost z rodzaju przestępstw, których dopuścił się S. W., a tym samym nie jest konieczne wykazywanie jej wystąpienia w drodze postępowania dowodowego.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku S. W., zaskarżył opisany wyrok w całości, zarzucając naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz poprzedzających go orzeczeń Komendantów Głównego i Stołecznego Policji.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej S. W. podniósł, że orzekając w niniejszej sprawie organy Policji oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie kierowały się rygorystyczną uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r. sygn. akt II OPS 4/09 uznając, że sam fakt skazania lub prowadzenia postępowania wobec osoby skazanej lub podejrzanej o przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu uzasadniają nie wydanie lub cofnięcie pozwolenia na broń palną tej kategorii osobie. Skarżący kasacyjnie wskazał, że zdaje sobie sprawę z dotychczasowej linii orzecznictwa, podkreślił jednak, że przyjęta argumentacja nie do końca odpowiada logicznej i celowościowej wykładni przepisu. Skarżący kasacyjnie podniósł, iż ustawodawca używa sformułowania o istnieniu uzasadnionej obawy użycia broni w celu sprzecznym (...). W ocenie skarżącego kasacyjnie logicznym jest, że gdyby ustawodawca rzeczywiście wyraził wolę jaką obecnie przypisuje mu orzecznictwo, użycie wymienionego sformułowania nie byłoby celowe – wystarczyłoby określić, że organ Policji cofa zezwolenie na broń lub nawet, że takie zezwolenie wygasa z chwilą postawienia takiej osobie zarzutu dotyczącego przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Ustawodawca jednak używa sformułowania uzasadnionej obawy użycia broni, co oznacza, że obawa ta powinna być realna i podlegać ocenie organu Policji. Skarżący kasacyjnie wskazał również, że w niniejszej sprawie obawa taka nie zachodzi wobec niego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem została oparta na nieusprawiedliwionych podstawach, a zaskarżony wyrok - wbrew twierdzeniom strony skarżącej - odpowiada prawu.

Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej bowiem według art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - zwanej dalej P.p.s.a.), rozpoznaje sprawę w jej granicach, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyć się musiała wyłącznie do zbadania zawartych w skardze zarzutów, sformułowanych w granicach podstawy kasacyjnej.

Przedmiotem zaskarżenia jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, którym ten Sąd oddalił skargę S. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. Podmiot wnoszący skargę kasacyjną podniósł jedynie zarzut naruszenia prawa materialnego, nie kwestionując natomiast stanu faktycznego sprawy przyjętego jako podstawa rozstrzygnięcia. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.).

Na wstępie wskazać należy, że Sąd pierwszej instancji rozpoznając skargę nie stosował art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy o broni i amunicji w związku z powyższym nie mógł naruszyć tego przepisu. Zarzut skargi kasacyjnej jest więc postawiony niewłaściwie i już tylko z tego powodu nie mógł odnieść zamierzonego przez kasatora skutku.

Niemniej jednak z treści skargi wynika, że kasator kwestionując zaskarżony wyrok w istocie zamierzał postawić zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Natomiast stosownie do treści art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

Wskazać należy za Sądem pierwszej instancji, że wykładnia tych przepisów była już przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w uchwale z dnia 18 listopada 2009 r. II OPS 4/09 wyjaśnił, że osoba skazana prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie, na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. W powołanej wyżej uchwale Naczelny Sąd Administracyjny, odnosząc się do użytego w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji sformułowania "w szczególności", stwierdził, że: w języku polskim i technice legislacyjnej użycie zwrotu "w szczególności" oznacza bliższe wskazanie osób, sytuacji, zdarzeń, które należą do określonego wcześniej w sposób szerszy kręgu pojęciowego. Skoro zatem w omawianym przepisie określono najpierw "osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego", a następnie wskazano, że "w szczególności" są to osoby "skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu", to niewątpliwie z woli ustawodawcy krąg osób wymienionych w grupie pierwszej – szerszej, obejmuje w całości krąg osób wymienionych po słowach "w szczególności". Tak zatem można przyjąć, że niejako wewnątrz kategorii osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, wyróżnia się "podkategorię" osób, w przypadku których sam ustawodawca przyjmuje, że są to osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa. Sama zaś przesłanka odnosząca się do osób skazanych za określone przestępstwo ma charakter bardziej obiektywny, niż w przypadku osób wymienionych na wstępie przepisu, tak określona "podkategoria" obejmuje jedynie osoby skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Z uwagi na powyższe stwierdzić zatem należy, iż użycie słów "w szczególności", poprzedzające wymienienie osób, które zostały skazane za popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż co do nich istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Organ nie musi więc wobec tych osób przeprowadzać oceny, czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w sposób wiążący.

Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko zaprezentowane w przywołanej uchwale. Poza sporem pozostaje, że skarżący kasacyjnie został skazany dwukrotnie prawomocnymi wyrokami Sądu Rejonowego dla Warszawy Woli: z dnia 17 maja 2007 r., sygn. akt V K 1685/06 oraz z dnia 11 lipca 2008 r., sygn. akt V K 56/06 za czyny z art. 205 § 1 Kodeksu karnego z 1969 r., tj. przestępstwa oszustwa wymierzone przeciwko mieniu, o czym świadczy informacja z Krajowego Rejestru Karnego z dnia 11 września 2009 r. (karta nr 287 akt administracyjnych) oraz odpisy wymienionych wyroków znajdujących się w aktach administracyjnych. Ponadto wobec strony toczą się dwa postępowania karne o czyny z art. 284 § 2 obecnie obowiązującego Kodeksu karnego, które stanowią przestępstwo przywłaszczenia powierzonej rzeczy ruchomej, a więc godzą w mienie. Tak więc Sąd pierwszej instancji, zasadnie oddalił skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji orzekającą o cofnięciu pozwolenia na broń palną myśliwską.

Wobec powyższego argumentacja skargi kasacyjnej wykazująca, że w sprawie nigdy nie istniał nawet cień obawy, że posiadana broń myśliwska może zostać użyta sprzecznie z prawem nie mogła skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku. Organ w rozpoznawanej sprawie nie musiał bowiem przeprowadzać oceny, czy taka obawa rzeczywiście istnieje, skoro skarżący kasacyjnie był skazany dwukrotnie za przestępstwa przeciwko mieniu, co było wystarczającą podstawą do cofnięcia pozwolenia na broń. Co do osób skazanych za popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu sam ustawodawca rozstrzygnął, iż co do nich istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Organ nie musi więc wobec tych osób przeprowadzać oceny, czy obawa taka rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca.

Odnosząc się do twierdzeń skargi kasacyjnej wskazujących, że wolą ustawodawcy nie było wprowadzenie tak restrykcyjnych ograniczeń w wydawaniu lub cofaniu pozwolenia na broń, jak obecnie przyjmuje orzecznictwo, wskazać jedynie na marginesie należy, że ustawodawca nowelizując art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji już po wydaniu przez organ odwoławczy decyzji w sprawie, jeszcze bardziej zaostrzył przepisy dotyczące posiadania broni. Zgodnie z obecnym brzemieniem art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r. poz. 576) pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Ustawodawca zrezygnował więc ze sformułowania "co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego". Ponadto w ustawie rozszerzono krąg przestępstw skutkujących koniecznością cofnięcia pozwolenia na broń.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną, jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.

O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 209 P.p.s.a. w związku z art. 204 pkt 1 P.p.s.a. i art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz na podstawie § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349, ze zm.) i zasądził od skarżącego na rzecz organu administracji 180 zł, tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.