Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 416/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2010-08-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6 pkt. 2, art. 124
journal: Dz.U. 2004 nr 261 poz 2603
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.
article: art. 25 ust. 1, art. 34 ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 173 poz 1219
law: Ustawa z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 20121
article: art. 10
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jakub Zieliński Sędzia WSA Tomasz Świstak Protokolant St. sekretarz sąd. Katarzyna Sierszeńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2010r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Wojewody z dnia (...) Nr (...) w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości; oddala skargę. /-/ T. Świstak /-/ D. Rzyminiak-Owczarczak /-/ Zieliński


UZASADNIENIE

Starosta S. decyzją z dnia (...) marca 2010 r. znak (...), na podstawie art. 104 i 107 ustawy dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa) oraz art. 124 w związku z art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz.U. z 2004r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.) i art. 34 ustawy z dnia 07 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 (tekst jedn. Dz. U. z 2009 Nr 173, poz. 1219 ze zm.) orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości gruntowej położonej w obrębie wsi C. gm. S., składającej się z działek oznaczonych numerami: (...) o pow (...) ha, zapisanej w KW pod nr (...) – w obrębie pasa technologicznego o pow. (...) ha oraz nr (...) o pow. (...) ha, zapisanej w KW pod nr (...) - w obrębie pasa technologicznego o pow. (...) ha, stanowiącej współwłasność W. i A. G., poprzez udzielenie "A" SA z siedzibą w K. zezwolenia na realizacji inwestycji polegającej na budowie odcinka napowietrznej, dwutorowej linii elektroenergetycznej 400kV "B", w tym na wybudowanie na nieruchomości słupa linii (słupa nr 58 i słupa nr 59) oraz podwieszenia przewodów po trasie istniejącej linii 220 kV przeznaczonej do rozbiórki, a także funkcjonowanie linii po wybudowaniu w pasie technologicznym. Nadto Starosta, w pkt 2 decyzji, orzekł o prawie wstępu na nieruchomość w celu wykonania prac budowlano – montażowych oraz eksploatacji linii, a w pkt. 3 rozstrzygnięcia zobowiązał "A" SA do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie po dokonaniu inwestycji. Decyzji powyższej nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że wnioskiem z dnia (...) września 2009 r. R. B. - reprezentujący "A" SA z siedzibą w K., zwrócił się do Starosty, na podstawie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami, w związku z ustawą z dnia 07 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012, o wydanie decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonych numerami ewidencyjnymi (...) oraz (...), stanowiących własność W. i. A. G., w związku z realizacją inwestycji polegającej na budowie napowietrznej dwutorowej linii elektroenergetycznej 400kV. W ramach prowadzonego postępowania Starosta ustalił, że realizowana inwestycja jest inwestycją wymienioną w decyzji Wojewody nr (...) z dnia (...) czerwca 2009 roku, o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięć EURO 2012. Do wniosku dołączono pisma i protokoły, z których wynikało, że wnioskodawca podjął próbę przeprowadzenia z właścicielami nieruchomości rokowań w sprawie ustalenia warunków wyrażenia przez nich zgody na realizację inwestycji, które to rokowania okazały się bezskuteczne. Podczas przeprowadzonej w dniu (...) listopada 2009 r. w siedzibie Starostwa rozprawy administracyjnej poinformowano strony o dotychczasowym przebiegu postępowania. W czasie jej trwania pełnomocnik właścicieli nieruchomości – adw. A. G. oraz A. G. podkreślili, że dotychczasowe rokowania były prowadzone niewłaściwie, bowiem właściciel nie otrzymał odpowiedzi na pismo wystosowane w dniu (...) lipca 2009 r. Zarzuty powyższe zostały odparte przez pełnomocników wnioskodawcy, którzy argumentowali, że rokowania były prowadzone prawidłowo, zaś zarówno wymiana korespondencji jak i bezpośrednie spotkania nie dały pozytywnego rezultatu. Podczas kolejnego spotkania pomiędzy inwestorem a właścicielami nieruchomości, przeprowadzonego w dniu (...) stycznia 2010 r., również nie wypracowano wspólnego stanowiska.

W dniu (...) lutego 2010 r. strony zostały zawiadomione o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym. Pismami z dnia (...) lutego 2010 r. oraz (...) marca 2010 r. A. G. poinformował organ o swojej chorobie, natomiast pismem z dnia (...) lutego 2010 r. pełnomocnik właścicieli wniósł o przedłużenie terminu do złożenia wniosków dowodowych w sprawie. Inwestor, pismem z dnia (...) marca 2010 r. wskazał, że właściciele nieruchomości dążą do przedłużenia postępowania, zaś pomimo choroby właściciela, w sprawie może działać ustanowiony przez niego pełnomocnik.

Mając na względzie powyższe ustalenia organ I instancji wskazał, że w sprawie spełnione zostały warunki do wydania decyzji, o której mowa w art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Odnosząc się do kwestii pism wnioskodawcy dotyczących jego choroby i niemożności zapoznania się z aktami sprawy, Starosta wskazał, że obowiązujące przepisy kpa wskazują, że A. G. mógł działać przez swojego pełnomocnika. Wskazano, iż w terminie wyznaczonym przez organ strona nie zajęła żadnego stanowiska, co mogło nastąpić, bowiem strona sama poinformowała organ o swojej chorobie, a tym samym mogła skonsultować się w tej kwestii z pełnomocnikiem. Wskazano także, że rygor natychmiastowej wykonalności decyzji nadany został na podstawie art. 34 ustawy z dnia 7 września 2007 r.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył pełnomocnik właścicieli nieruchomości, zarzucając jej naruszenie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez przyjęcie, że zostały spełnione warunki do wydania decyzji o ograniczeniu korzystania z nieruchomości w szczególności poprzez przyjęcie, że właściciel nieruchomości A. G. nie wyraził zgody na inwestycję, która była poprzedzona należycie prowadzonymi między stronami rokowaniami, podczas gdy okoliczności sprawy nie pozwalały na przyjęcie powyższego stanowiska. Zdaniem skarżącego załączone do wniosku dokumenty potwierdzające prowadzenie przedmiotowych negocjacji stanowią jedynie ofertę złożoną właścicielom nieruchomości, co potwierdza fakt przesłania do podpisania wzoru umowy. Wnioskodawca w żadnym piśmie nie ustosunkował się do propozycji zawarcia umowy przedstawionej przez Państwa G. pismem z dnia (...) lipca 2007 r., natomiast pismem z dnia (...) sierpnia 2009 r. wnioskodawca przedstawił kolejną swoją ofertę, z bardziej niekorzystnymi warunkami. Zdaniem skarżącego nie można zgodzić się z twierdzeniem organu I instancji, iż wskazane pismo stanowi odpowiedź na stanowisko właścicieli nieruchomości przedstawione w ich piśmie z dnia (...) lipca 2009 r. Skarżący wskazał, iż wymiana korespondencji pomiędzy stronami nie może zostać uznana za rokowania w rozumieniu art. 124 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Ponadto kwestionowanej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania administracyjnego poprzez brak formalnego rozpoznania wniosków z dnia (...) lutego 2010 r. oraz (...) marca 2010 r. w sprawie przedłużenia terminu do zapoznania się z aktami sprawy, oraz naruszenie art. 107 § 3 poprzez lakoniczne sporządzenie uzasadnienia jak również nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

Wojewoda decyzją z dnia (...) maja 2010 r., nr (...), wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 kpa utrzymał w mocy decyzję Starosty S. z dnia (...) marca 2010 r.

Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie organ II instancji przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie wskazał, iż w niniejszej sprawie bezspornym było, że przedmiotowa inwestycja została ujęta w pkt. 56 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 grudnia 2009 r. w sprawie wykazu przedsięwzięć Euro 2012 (Dz. U. z 2010 r., Nr 8, poz. 52) jako "Rozbudowa systemu zasilania elektroenergetycznego aglomeracji". Stąd inwestycja ta podlega reżimowi ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012. Oznacza to również, iż wszystkie decyzje administracyjne wydane w związku z realizacją przedsięwzięć EURO 2012 podlegają natychmiastowemu wykonaniu, na podstawie art. 34 powołanej ustawy.

W dalszej kolejności wskazano, że na podstawie art. 23 ustawy o Euro, została przez Wojewodę wydana decyzja o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia EURO 2012 polegającego na budowie odcinka napowietrznej, linii dwutorowej (...) kV. Wobec nieuregulowania w wyżej wymienionej specustawie kwestii ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości związanych z realizacją przedsięwzięć EURO 2012, zastosowanie ma ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

Organ II instancji wskazał, że celem publicznym, w rozumieniu ustawy o gospodarce nieruchomościami jest m.in. budowa i utrzymanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń (art. 6 pkt 2 ustawy). W myśl art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z powyższego przepisu wynika, że w sytuacji, gdy inwestor realizujący cele publiczne na nieruchomościach nie stanowiących jego własności nie uzyska zgody właścicieli na wykonanie prac, o których mowa w art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami., może, zgodnie z art. 124 ust. 2 wystąpić do organu administracji publicznej o wydanie zezwolenia ograniczającego sposób korzystania z nieruchomości. Decyzja wydana w trybie art. 124 ustawy zastępuje zgodę właściciela na wejście w teren nieruchomości, przy czym, w myśl art. 124 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, udzielenie zezwolenia na ograniczenie korzystania winno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w art. 124 ust. 1 ustawy. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań.

Zdaniem Wojewody zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazywał, że negocjacje inwestora ze współwłaścicielami przedmiotowej nieruchomości przewidziane przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami toczyły się od września 2007 r. i zakończyły wynikiem negatywnym. Do porozumienia nie doszło również w trakcie przeprowadzonej przez organ I instancji rozprawy, jak również w wyniku spotkania inwestora z właścicielami nieruchomości, które miało miejsce w dniu (...) stycznia 2010 r. w Starostwie Powiatowym. Podkreślono, że negocjacje uznaje się za zakończone wynikiem negatywnym, gdy właściciel nie odpowiada na zaproszenie do rokowań, sprzeciwia się wyrażaniu zgody na dokonanie określonej inwestycji albo też obie strony (inwestor i właściciel) stawiają sobie wzajemnie warunki niemożliwe do przyjęcia przez którąkolwiek z nich. Stąd, wbrew zarzutom odwołujących, uznać należało, że w sprawie zostały spełnione przesłanki do wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. Podkreślono również, że stronom, po zrealizowaniu inwestycji, będzie przysługiwać odszkodowanie.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, poprzez uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego, Wojewoda podkreślił, że A. G. oraz jego pełnomocnik mieli możliwość składania wszelkich wyjaśnień oraz wniosków dowodowych w trakcie prowadzonej rozprawy administracyjnej. Wskazano, że stronie przesłano odpisy wszystkich dokumentów z akt sprawy, o które wnosiła. Podkreślono, że właściciel nieruchomości mógł działać przez swojego pełnomocnika, a czas pomiędzy zawiadomieniem stron o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, a wydaniem decyzji, był w tym przypadku wystarczająco długi, by umożliwić stronom składanie wszelkich pism i wniosków w sprawie.

Zdaniem Wojewody organ I instancji uzasadnił kwestionowaną decyzję w sposób wystarczający, a zarzuty podniesione w odwołaniu nie zasługiwały na uwzględnienie.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu A. G., reprezentowany przez pełnomocnika – adw. M. G. W treści skargi powtórzono zarzuty zaprezentowane w odwołaniu dotyczące wadliwego uznania, że w sprawie zaistniały przesłanki do wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości poprzez uznanie, że pomiędzy właścicielem a inwestorem prowadzone były rokowania, które nie przyniosły rezultatu, oraz zarzuty naruszenia przepisów postępowania poprzez nieprzedłużenie terminu do zapoznania się z aktami sprawy i złożenia stosownych wniosków dowodowych. Podniesiono, iż złożenie wniosku o przedłużenie terminu obligowało organ I instancji do wydania postanowienia w tej sprawie, zgodnie z art. 123 §2 kpa, tymczasem Starosta nie zajął żadnego stanowiska w przedmiocie złożonego wniosku, co uniemożliwiło stronie czynny udział w sprawie. Wskazano, iż zgodnie z art. 32 kpa strona ma uprawnienie a nie obowiązek działania przez pełnomocnika, co oznacza, że jeżeli strona składa wniosek o przedłużenie terminu i chce osobiście zapoznać się z aktami, to organ administracji ma obowiązek wniosek taki uwzględnić. Wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutu braku zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu Wojewoda wskazał, iż między zawiadomieniem z dnia (...) lutego 2010 r. a wydaniem przez organ decyzji upłynął wystarczająco długi okres czasu na złożenie przez strony pism i wniosków w sprawie. Wskazano także, ze terminy wyznaczane przez organ administracji mają charakter instrukcyjny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje;

Skarga jest nieuzasadniona i podlega oddaleniu.

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie (art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Sąd uwzględnia skargę i uchyla zaskarżoną decyzję, stwierdza nieważność lub wydanie z naruszeniem prawa tego rozstrzygnięcia jedynie wówczas, gdy uzna, że w sprawie istnieją przesłanki określone w art. 145 § 1 powołanej ustawy. W sprawie niniejszej nie stwierdzono wskazanych w tym przepisie przesłanek uzasadniających uwzględnienie skargi. Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem materialnym i procesowym.

Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest kwestia oceny prawidłowości rozstrzygnięcia Wojewody w przedmiocie utrzymania w mocy decyzji Starosty z dnia (...) marca 2010 o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości położonej w obrębie wsi C. gm. S., składającej się z działek oznaczonych numerami: (...) o pow. (...) ha oraz (...) o pow. (...) ha, stanowiącej współwłasność W. i A. G.

Sąd wskazuje, że podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012.

Przepis art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami udziela Staroście kompetencji do ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej, jeżeli właściciel nie wyraża na to zgody, przy czym ograniczenie to następuje zgodnie z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku – zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Niezbędną przesłanką, od której ustawa uzależnia wydanie decyzji w trybie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami, jest istnienie celu publicznego, jaki realizować ma inwestycja. W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, że planowana inwestycja została zawarta w pkt 56 załącznika do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 października 2007 r. w sprawie wykazu przedsięwzięć EURO 2012. W konsekwencji planowana inwestycja musi zostać zakwalifikowana jako inwestycją celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, zgodnie z którym celem publicznym jest m.in. budowa i utrzymywanie przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej.

Sąd podkreśla, iż w myśl art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012, ustawodawca wprost wyłączył względem przedsięwzięć EURO 2012 stosowanie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – decyzja o lokalizacji inwestycji Euro 2012 może zapaść w oderwaniu od zapisów miejscowych aktów planistycznych. W rezultacie decyzja o lokalizacji inwestycji Euro 2012 – wziąwszy pod uwagę jej przedmiot – stanowi w istocie decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Taki też charakter ma decyzja Wojewody nr (...) z dnia (...) czerwca 2009 r., znak (...), ustalająca lokalizację przedmiotowej inwestycji na rzecz inwestora "A" SA. Podkreślić należy, iż decyzja ta z mocy art. 34 ust. 1 ustawy EURO 2012 podlegała natychmiastowemu wykonaniu.

Mając na względzie powyższe ustalenia Sąd wskazuje, że podnoszone przez skarżącego, w trakcie postępowania administracyjnego, zarzuty dotyczące wadliwego uznania, że w sprawie znajduje zastosowanie rygor prawny określony w ustawie z dnia 07 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012, uznać należało za bezzasadne. Podobnie zarzut nadania kwestionowanej decyzji Starosty rygoru natychmiastowej wykonalności, nie znalazł uzasadnienia.

W tym miejscu podkreślenia wymaga, że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości jest instytucją prawną ingerującą w prawo własności lub prawo użytkowania wieczystego. Dlatego też ustawodawca określił przesłanki mające na celu zminimalizowanie dolegliwości, jaką stwarza właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu tego rodzaju ograniczenie jego praw. Do przesłanek tych zaliczyć należy wskazane w art. 124 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami rokowania, których obowiązek przeprowadzenia ciąży na wnioskodawcy przed złożeniem wniosku.

W przedmiotowej sprawie w ocenie Sądu nie budzi wątpliwości okoliczność przeprowadzenia prawem przewidzianych rokowań i brak zgody skarżących na realizację przedmiotowej inwestycji na jego nieruchomości. Pomiędzy inwestorem a właścicielami nieruchomości, począwszy od (...) września 2007 r., prowadzone były negocjacje mające na celu uzyskanie zgody na zrealizowanie planowanej inwestycji na nieruchomościach oznaczonych nr (...) i (...). Jak wynika z akt sprawy, początkowo właściciele odmawiali przyjęcia proponowanych warunków nie akceptując zaproponowanej ceny. Właścicielom nieruchomości przedkładano wzór umowy do podpisania (pismo z dnia (...) kwietnia 2008 r.) jak również operat szacunkowy wyceny wartości służebności gruntowej. Pomimo zaproszenia właścicieli do rokowań, pismami z dnia (...) lipca 2009 r. oraz (...) sierpnia 2009 r. konsekwentnie odmawiali oni zawarcia umowy, argumentując, że nie zgadzają się z warunkami proponowanymi przez inwestora. Co więcej, sprzeciw swój podtrzymali podczas przeprowadzonej na ich wniosek w dniu (...) stycznia 2010 r. rozprawy administracyjnej. W tym miejscu podkreślić należy, iż negocjacje, jakkolwiek stanowią jeden z kodeksowych sposobów zawarcia kontraktu, nie wymagają prowadzenia ich aż do pozytywnego skutku. Odrzucenie oferty inwestora przez skarżącego nie rodzi bowiem obowiązku złożenia następnej propozycji. Ustawa nakłada jedynie obowiązek przeprowadzenia rokowań w celu ograniczenia prawa własności w drodze umowy cywilnej, a nie ich pozytywnego zakończenia. W niniejszej sprawie strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, których żadna nie chciała uwzględnić i ostatecznie nie doszło do porozumienia. Podkreślenia przy tym wymaga, że inwestor przedstawił konkretną ofertę – w szczególności określił cenę ustaloną na podstawie sporządzonego operatu szacunkowego. To właśnie konkretna cena została przez skarżącego odrzucona. Nie oznacza to jednakże, że rokowania się nie odbyły lub odbyły się w sposób nieprawidłowy. Brak postępu w zakresie wspólnego stanowiska i w konsekwencji brak zgody właścicieli na przedstawioną przez nich propozycję sposobu ograniczenia z korzystania nieruchomości nie można bowiem utożsamiać z nieprawidłowym przeprowadzeniem określonych czynności administracyjnych (por. wyrok tut. Sądu z dnia 14.04.2010 r. sygn. akt II SA/Po 101/10 – dostępny na stronach internetowych NSA – baza orzeczeń).

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania administracyjnego poprzez pozostawienie wniosku A. G. dotyczącego przedłużenia terminu do zapoznania się z aktami i złożenia stosownych wniosków dowodowych bez rozpoznania, wskazać należy na trafność wywodów Wojewody zawartych w kwestionowanej decyzji. Organ II instancji prawidłowo bowiem wskazał, że A. G. oraz jego pełnomocnik mieli możliwość składania wszelkich wyjaśnień oraz wniosków dowodowych w trakcie prowadzonej przez Starostę rozprawy administracyjnej. Również w trakcie postępowania administracyjnego skarżącemu zapewniono dostęp do wszystkich dokumentów zebranych w sprawie. Ponadto A. G. działał w sprawie przez profesjonalnego pełnomocnika, który mógł działać za swojego mandanta w trakcie przedłużającego się postępowania. Prawidłowo organy administracji wskazały, że pomiędzy zawiadomieniem o możliwości wypowiedzenia się w sprawie, datowanym na dzień (...) lutego 2010 r., a wydaniem w dniu (...) marca 2010 r. decyzji przez organ I instancji, upłynął wystarczający okres czasu na złożenie przez skarżących wszelkich pism i wniosków w sprawie. Tym samym stronom został zapewniony czynny udział w toczącym się postępowaniu, w ramach ogólnej zasady postępowania administracyjnego określonej w art. 10 kpa. Zdaniem Sądu analiza akt sprawy nie pozwala na przyjęcie, aby organy prowadzące postępowanie celowo podejmowały działania mające uniemożliwić skarżącym udział w sprawie. Stąd za nietrafne uznać należało zarzuty skarżących. Niezależnie od powyższego wyjaśnić należy, iż w aspekcie wystąpienia przesłanek z art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami, na tym etapie postępowania administracyjnego, gdy organ poinformował stronę o możliwości zapoznania się z aktami sprawy przed wydaniem decyzji, w istocie nie zachodziła konieczność jego uzupełnienia. W konsekwencji uznać należy, iż nawet w przypadku uznania, iż na tym etapie stronie nie zapewniono czynnego udziału w sprawie, to okoliczność ta nie miała istotnego wpływu na wynik sprawy, dla rozstrzygnięcia której, w aspekcie przesłanek wskazanych w art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami, zebrano wystarczający materiał dowodowy. W tym miejscu podkreślenia wymaga, iż na dalszym etapie sprawy, w tym na etapie niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego, strona nie przedłożyła żadnych dowodów oraz stanowiska, które w jej ocenie miałoby wpływ na wynik postępowania.

Podsumowując dotychczasowe rozważania wskazać należy, że zaskarżona decyzja Wojewody jest rozstrzygnięciem prawidłowym, wydanym na podstawie obowiązujących przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 wyżej powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.

/-/ T. Świstak /-/ D. Rzyminiak – Owczarczak /-/J. Zieliński