Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 98/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-05-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy: article: art.21, art.1. art.2 ust.2, art.5 art.4 ust.1. art.14 ust.1
journal: Dz.U. 2018 poz 1330
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 - tekst jedn.
article: art.149 par.1 pkt 1 i par.1a, art.151, art. 132, art.200, art.205 par.1, art. 209
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Konrad Łukaszewicz Sędzia WSA – Agnieszka Góra – Błaszczykowska Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 maja 2019 r. sprawy ze skargi M. L. na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w przedmiocie rozpoznania wniosku o udzielenie informacji publicznej 1. zobowiązuje Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego do rozpoznania wniosku skarżącego M. L. z dnia [...] grudnia 2018 r. w części dotyczącej udostępnienia tekstu porozumienia i zakresu projektu, w terminie 14 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy, 2. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. oddala skargę w pozostałym zakresie, 4. zasądza od Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na rzecz skarżącego M. L. kwotę 100 zł (sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Skarżący M. D. wnioskiem z dnia [...] grudnia 2018 r. zwrócił się do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego o udostępnianie informacji (w tym tekstu porozumienia i zakresu projektu) na temat zawartego porozumienia w sprawie stworzenia [...] związanego z oznaczeniem cmentarzy [...] na terenie Polski o którym wspomina artykuł [...]. Jednocześnie wniósł o udzielenie informacji, czy projekt przewiduje również fizycznie w terenie wyznaczenie granic cmentarzy.

Radca Ministra ds. Informacji Publicznej – Centrum Informacyjnego Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, pismem z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] odpowiedziała skarżącemu, że Narodowy Instytut Dziedzictwa – instytucja kultury podległa Ministrowi Kultury i Dziedzictwa Narodowego, realizuje projekt zmierzający do oznakowania miejsc cmentarzy [...] na terenie RP. Celem projektu jest stworzenie całościowego raportu o stanie cmentarzy [...] w Polsce, który stanie się podstawą do doskonalenia mechanizmów ich prawnej ochrony, a także ich fizycznego zabezpieczenia I oznakowania. Dotychczas przeprowadzono weryfikację danych znajdujących się w zasobach wojewódzkich konserwatorów zabytków oraz część wizji terenowych. Szacunkowe dane wskazują, że na terenie Polski pozostało ok. 1200 [...], w tym ok. 400 z zachowanymi [...]. W ramach prowadzonego projektu opracowany został projekt tablic informacyjnych, służących do oznaczenia cmentarzy [...]. Na tablicach mają być umieszczone kody [...], zawierające odesłanie do strony zabytek.pl i opisu danego cmentarza sporządzonego w języku polskim, angielskim i [...]. Obecnie ukończono prace przy oznakowaniu 6 pilotażowych obiektów tj. cmentarzy [...] w G., L., S., T., W. (przy ul. [...]) i B.. W przypadku pierwszych pięciu obiektów umieszczono tablicę ze stosownymi informacjami na murze lub ogrodzeniu cmentarza. Przy cmentarzu w B. zamontowany został kamień narzutowy z tablicą informacyjną. Dodatkowo uprzątnięto jego teren, usunięto samosiewy I podrosty, oznakowano granice poprzez wytyczenie granic geodezyjnych i umieszczenie czterech płyt granitowych z [...] w narożnikach cmentarza. Wskazane powyżej działania finansowane są w ramach dotacji udzielonej ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

W skardze z dnia [...] stycznia 2019 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący M. D. zarzucił Ministrowi Kultury i Dziedzictwa Narodowego bezczynność w rozpoznaniu jego wniosku z dnia [...] grudnia 2018 r. i wniósł o zobowiązanie organu do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi, o orzeczenie, czy bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie organowi grzywny na postawie art. 149 § 2 p.p.s.a w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a i o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu podał, że do dnia złożenia skargi organ nie udostępnił żądanej informacji, ani też nie wydał decyzji odmownej, a następnie powołał się na orzecznictwo sądów w zakresie udostępnienia informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę, Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniósł o umorzenie postępowania, bądź ewentualnie o jej oddalenie. Wskazując na opisany powyżej stan faktyczny podał, że w dniu [...] grudnia 2018 r. do skarżącego została wysłana informacja o przedłużeniu do dnia [...] lutego 2019 r. terminu udzielenia odpowiedzi na jego wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] grudnia 2018 r. Informacja została wysiana przez ePUAP – taką samą drogą, jaką został dostarczony wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Przy wysyłaniu informacji wystąpił błąd skrzynki ePUAP "nieznany błąd certyfikatu". Błąd został dostrzeżony dopiero po wpłynięciu skargi na bezczynność (w załączeniu wydruk z wewnętrznego systemu elektronicznego z wyświetlonym komunikatem, sygnalizującym błąd). Odpowiedź na wniosek o udostępnienie informacji publicznej została wysiana [...] lutego 2019 r. przed upływem ustawowych dwóch miesięcy przedłużenia terminu udzielenia odpowiedzi. W związku z udzieleniem odpowiedzi, zawarty w skardze wniosek o zobowiązanie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi stał się bezprzedmiotowy. Zgodnie z art. 54 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi organ, którego bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Z uwagi na przekazanie skarżącemu informacji w dniu [...] lutego 2019 r., przesłanka ta została spełniona. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 – Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn, niż przyczyny określone w art. 161 par. 1 pkt 1 i 2 tej ustawy, stało się bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość taka wystąpiła, gdyż zawarte w skardze zobowiązanie organu do udzielenia żądanej informacji, w związku z jej udzieleniem, stało się bezprzedmiotowe. Bezczynność organu w przedmiotowej sprawie nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, gdyż skarżący otrzymał żądaną informację w terminie dwóch miesięcy od dnia złożenia wniosku. Jednocześnie podniesiono, że art. 13 ust. 2 ustawy, dopuszcza udzielenie informacji w terminie nie dłuższym niż dwa miesiące od dnia złożenia wniosku.

W piśmie procesowym z dnia [...] marca 2019 r. skarżący stwierdził, że to na organie administracji publicznej ciąży odpowiedzialność zapewnienia środków właściwej komunikacji ze swojej strony z obywatelem w postępowaniu. Tymczasem w niniejszej sprawie ze strony Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego zabrakło właściwego nadzoru i zapewnienia niezawodnego działania środków komunikacji elektronicznej. Sam fakt zauważenia błędu w wysyłce pisma do niego dopiero po wpłynięciu skargi na bezczynność, jest niedopuszczalnym zaniedbaniem. Organ po wysłaniu wiadomości powinien zweryfikować, czy poprawnie dokonano wysyłki oraz czy wpłynęło UPO (urzędowe potwierdzenie odbioru), gdyż taki tryb został wybrany zgodnie z materiałem dowodowym załączonym przez organ, tj. wydrukiem z wewnętrznego systemu elektronicznego. Dlatego nie można przyjąć, że Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego skutecznie powiadomił o wydłużeniu terminu na udzielenie informacji publicznej a brak nadzoru nad skuteczną wysyłką pism w postępowaniu jest również bezczynnością w niniejszej sprawie. Ponadto organ mógł również dokonać wysyłki pisma z dnia [...] grudnia 2018 r. pocztą tradycyjną co wyeliminowałoby problemy z systemem komunikacji elektronicznej. Dodał ponadto, że odpowiedź organu z dnia [...] lutego 2019 r., nie wyczerpuje wszystkich zagadnień w zakresie wnioskowanej informacji publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Skarga analizowana pod kątem bezczynności Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w rozpoznaniu wniosku skarżącego M. D. z dnia [...] grudnia 2018 r., zasługuje w części na uwzględnienie. Na samym wstępie stwierdzić należy, że w myśl art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1330), do skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018, poz. 1302). Zatem powyższy przepis, odsyłając do stosowania przepisów tejże ustawy, określa właściwość rzeczową sądów administracyjnych do rozpatrywania skarg i to nie tylko na decyzje odmawiające udostępnienia informacji publicznej. Stosownie bowiem do treści art. 3 § 2 wyże wymienionej ustawy, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1. decyzje administracyjne;

2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności ogłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

4. inne niż określone w pkt 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V, VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane

w indywidualnych sprawach;

5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego

i terenowych organów administracji rządowej;

6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7. akty nadzoru nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego;

8 bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1 – 3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu albo nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a ustawy (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). Skarga na bezczynność ma na celu zwalczenie zwłoki w załatwieniu sprawy poprzez spowodowanie wydania przez organ oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Okoliczności, które powodują zwłokę organu w rozpatrzeniu wniosku oraz stopień przekroczenia terminów, wpływają na ocenę, czy istniejąca bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, czy też nie.

Przenosząc powyższe rozważania na kwestię związaną z udostępnieniem informacji publicznej, to bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy wniosek dotyczy dostępu do informacji będącej informacją publiczną, a organ ani nie udziela tej informacji wnioskodawcy, nie informuje o innym sposobie otrzymania danej informacji, nie informuje o braku posiadania wnioskowanej informacji publicznej, ani też nie wydaje decyzji odmawiającej udzielenia informacji (lub decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej w celu ponownego wykorzystywania, decyzji o warunkach ponownego wykorzystywania informacji publicznej oraz o wysokości opłat za udzielenie takiej informacji) lub decyzji umarzającej postępowanie. Dodać w tym miejscu należy, że jeżeli podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej nie podjął wymaganej na gruncie powyższej ustawy w danej sprawie czynności, to dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia powód, z uwagi na który to nie nastąpiło.

W sytuacji więc, jeśli skarżący M. D. złożył do Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniosek o udostępnienie informacji publicznej, a wniosek ten, w jego ocenie, nie został należycie – czyli w jednej z form przewidzianych w ustawie – rozpatrzony w wymaganym terminie, to w świetle powołanych wyżej przepisów przysługiwało mu prawo wniesienia do sądu administracyjnego skargi na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Zatem Sąd uznał skargę za dopuszczalną i jej rozpoznanie nastąpiło stosownie do treści art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, a wobec nieskomplikowanego charakteru sprawy, nie było potrzeby – w ocenie Sądy – wzywać stron na posiedzenie. Stwierdzić również należy, że skarga spełnia wszystkie wymagania formalne.

Mówiąc natomiast w dalszym ciągu o dostępie do informacji publicznej i ewentualnej bezczynności w tym zakresie stwierdzić należy, że Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, iż obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, zaś według ust. 2, prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu, przy czym tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy (ust. 3).

Konkretyzacją natomiast tego prawa zajmuje się m.in. cytowana już wyżej ustawa z dnia o dostępie do informacji publicznej, gdzie w myśl art. 1, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Ponadto na podstawie art. 2 ust. 1, każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, co jednocześnie nie oznacza, że każdy podmiot jest zobligowany do jej udostępniania. Realizacja bowiem tego prawa spoczywa na określonych w ustawie podmiotach. I tak, zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:

1) organy władzy publicznej,

2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych,

3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa,

4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego,

5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej są również organizacje związkowe i pracodawców reprezentatywne, w rozumieniu ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego (Dz. U. Nr 100, poz. 1080 z późn. zm.) oraz partie polityczne (ust. 2).

W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej w rozumieniu 4 ust. 1 pkt 1 ustawy. Wobec powyższego została spełniona przesłanka podmiotowa z ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Wskazać dalej należy, że informacją publiczną w rozumieniu ustawy jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Zatem jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Niezależnie od powyższego, aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, to musi się odnosić do sfery faktów. W dalszej części stwierdzić należy, że zgodnie z treścią art. 14 ust. 1 ustawy, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnymi z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. W myśl – co już wyżej wykazano – art. 2 ust. 1 ustawy, prawo do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, który ogranicza je z uwagi na ochronę informacji niejawnych oraz ochronę innych tajemnic ustawowo chronionych. Nie jest przy tym wymagane wykazanie ani interesu publicznego, ani celu, w jakim uzyskana informacja zostanie wykorzystana. Jedynie w przypadku informacji przetworzonej, stosownie do treści art. 3 ust. 1 ustawy, ustawodawca wprowadził wymóg wykazania, że uzyskanie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Dodać również należy, że stosownie do brzmienia art. 6 ust. 1 pkt 4) lit. a) ustawy, udostępnieniu podlega informacja publiczna o treści i postaci dokumentów urzędowych, zaś dokumentem urzędowym w rozumieniu ust. 2 tegoż przepisu jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Zatem skoro skarżący żądał udostępnienia mu również teksu porozumienia i zakresu projektu, to tym samym została spełniona przesłanka przedmiotowa ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Dodać również należy, że według art. 13 ust. 1 ustawy, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2, a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

W rozpoznawanej sprawie wprawdzie – jak podaje organ – w dniu [...] grudnia 2018 r. została przesłana do skarżącego informacja poprzez ePUAP o przedłużeniu udzielenia informacji publicznej do dnia [...] lutego 2019 r. (skarżący złożył skargę w dniu [...] stycznia 2019 r.), lecz wystąpił błąd skrzynki ePUAP "nieznany błąd certyfikatu". Wskazać zatem należy, że – jak słusznie zauważył skarżący w piśmie procesowym z dnia [...] marca 2019 r. – to na organie administracji publicznej ciąży odpowiedzialność zapewnienia środków właściwej komunikacji i nadzoru oraz zapewnienia niezawodnego działania środków komunikacji elektronicznej. Sam fakt zauważenia błędu w wysyłce pisma dopiero po wpłynięciu skargi na bezczynność, jest niedopuszczalnym zaniedbaniem i nie stanowi w żadnym stopniu – zdaniem Sądu – usprawiedliwienia organu, bowiem winien on sprawdzić poprawność wysyłki, natychmiast po wysłaniu pisma. W każdym bądź razie takie pasywne działanie organu, nie może szkodzić obywatelowi i przerzucać na niego odpowiedzialności, za niedostarczenie informacji. Zatem wniosek Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego o umorzenie postepowania, nie zasługuje na uwzględnienie.

Mając powyższe rozważania na uwadze wskazać należy, że nieudostępnienie żądanej informacji publicznej w ustawowym terminie, bezspornie świadczy o bezczynności Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w zakresie udzielenia informacji publicznej w części żądanej przez skarżącego M.D.

Stwierdzić również należy, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, iż naruszono prawo w sposób oczywisty (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, publ. Lex nr 1218894). Jednakże – zdaniem Sądu – tak kwalifikowany stan nie wystąpił w niniejszej sprawie, bowiem organ – mimo wszystko – podjął działania w sprawie i udzielił części informacji w piśmie z dnia [...] lutego 2019 r., zaś w piśmie z dnia [...] grudnia 2018 r. poinformował, aczkolwiek nieskutecznie, skarżącego o przedłużeniu udzielenie pozostałej części informacji do dnia [...] lutego 2019 r. Powyższe zatem działanie w żadnym zatem wypadku nie wskazują – w ocenie Sądu – aby stwierdzona bezczynność charakteryzowała się lekceważeniem bądź ignorowaniem skarżącego i wobec powyższego stwierdzono, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Z tych samych powodów Sąd nie znalazł podstaw do wymierzenia organowi grzywny i wobec powyższego oddalił skargę w tym zakresie.

Rozpatrując ponownie sprawę, Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego jest zobowiązany uwzględnić poczynione powyżej rozważania oraz wskazania i załatwić sprawę na zasadach i w trybie określonym w ustawie o dostępie do informacji publicznej.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 149 § 1 pkt 1) i § 1a) w zw. z art. 151 i art. 132, a w sprawie kosztów na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 i art. 209 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec, jak w sentencji wyroku.