Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 222/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-06-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Kutzner WSA Bożenna Blitek Sędziowie WSA Barbara Pasternak (spr.) Protokolant st. ref. Justyna Owczarek po rozpoznaniu w dniu 12 czerwca 2015 r. na rozprawie sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w P na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 2 grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie kontynuowania czynności kontrolnych postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w N., postanowieniem nr [....] z dnia [....] 2014 r. znak: [.....], wydanym na podstawie art. 123 w związku z art. 126 kpa, art. 84c pkt 9 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2013 r. poz. 672 ze zm.), postanowił kontynuować czynności kontrolne wszczęte w dniu 17 września 2014 r. w sklepie "B" przy ul. [....] w N., należącym do A Sp. z o.o. z siedzibą w P.

W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji podał, że pismem z dnia 22 września 2014 r. A Sp. z o.o. wniosła sprzeciw do prowadzonych przez przedstawicieli PPIS czynności kontrolnych, wskazując szereg naruszeń, jakich miały dopuścić się organy kontrolne. PPIS uznał, że zarzuty zawarte w sprzeciwie pozbawione są podstaw faktycznych i prawnych i dlatego postanowił kontynuować czynności kontrolne.

Zażalenie na postanowienie PPIS z dnia [....] 2014 r. znak: [....], wniosła A Sp. z o.o., zarzucając naruszenie:

1) art. 7, art. 11, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 kpa w związku z art. 126 kpa, poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego, zakończenie postępowania bez wcześniejszego ustalenia działań organu, naruszających prawa strony oraz przepisy o swobodzie działalności gospodarczej, a także brak właściwego uzasadnienia faktycznego postanowienia i niewskazanie podstawy prawnej wydanego rozstrzygnięcia

2) art. 84c ust. 5 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez jego niezastosowanie i niewstrzymanie czynności kontrolnych do czasu rozpoznania złożonego sprzeciwu, mimo iż w trakcie kontroli zostało złożone zawiadomienie o złożeniu sprzeciwu przez upoważnionego do tego pracownika sklepu.

3) art. 79 ust. 2 pkt 5 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez jego niezawiadomienie przedsiębiorcy o zamiarze wszczęcia kontroli mimo braku istnienia przesłanki bezpośredniego zagrożenia zdrowia lub życia, oraz braku uzasadnienia zaistnienia tych przesłanek, oraz art. 79 ust. 1, art. 80 ust. 1, art. 79a i art. 79b przez bezpodstawne nieuwzględnienie zarzutów mimo ich zasadności.

Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny postanowieniem z dnia 2 grudnia 2014 r. znak: [....], wydanym na podstawie art. 84c ust. 10 i 16 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej w związku z art. 144 oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.

Organ odwoławczy uznał, że wydane przez organ pierwszej instancji postanowienie było prawidłowe, nie naruszało przepisów rozdziału 5 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej regulującego zasady przeprowadzania kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy, odpowiadało ustalonemu stanowi faktycznemu i zawierało wszystkie elementy wskazane w art. 124 § 1 kpa.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego 2 grudnia 2014 r. znak: [.....], A Sp. z o.o. z siedzibą w P., zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego – art. 84c ust. 5, ust. 10 w zw. z art. 112 i 126 kpa, art. 79b, art. 84d w zw. z art. 79 ust. 2 pkt. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.

Skarżąca domagała się uchylenia postanowień organów obu instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na skargę PWIS wniósł o odrzucenie skargi, a w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku – o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Sądy te kontrolują, czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czy też stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność. Jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanego rozstrzygnięcia bądź stwierdzenie jego nieważności w trybie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270; dalej: "ppsa"). Jednocześnie zgodnie z art.134 ppsa, sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przed przystąpieniem do merytorycznej kontroli zaskarżonego aktu, Sąd zobowiązany jest dokonać kontroli dopuszczalności skargi. W niniejszej sprawie zaskarżone zostało postanowienie wydane na skutek sprzeciwu złożonego przez stronę skarżącą w trybie art. 84c ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. Tymczasem z uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2014 r., sygn. akt II GPS 3/13 wynika, że "na odmowę rozpatrzenia sprzeciwu wniesionego na podstawie art. 84c ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego". W tym miejscu należy przypomnieć, że z art. 269 § 1 ppsa wynika ogólna moc wiążąca uchwały NSA dla sądów administracyjnych we wszystkich sprawach, w których miałby być stosowany interpretowany przepis.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie zauważa, że w treści przywołanej uchwały NSA stwierdził, iż postępowanie organu w zakresie kontroli, o którym mowa w art. 84c ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, nie jest w ogóle postępowaniem administracyjnym, a w postanowieniach wydawanych na skutek rozpatrzenia sprzeciwu organ kontroli nie rozstrzyga bezpośrednio o obowiązkach lub uprawnieniach kontrolowanego przedsiębiorcy. Skoro zaś postępowanie kontrolne prowadzone na podstawie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie ma charakteru postępowania administracyjnego, to sprzeciw wniesiony w postępowaniu kontrolnym, nie prowadzi do wszczęcia nowego postępowania względem postępowania kontrolnego, a zwłaszcza nie wszczyna postępowania administracyjnego w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Zatem postanowienia podjęte w wyniku rozpatrzenia sprzeciwu wpływają jedynie na sytuację faktyczną a nie prawną kontrolowanego przedsiębiorcy, bowiem odnoszą się one do samej kontroli, a więc do obowiązków organu prowadzącego kontrolę. Nie ma też podstaw, aby z takiego postanowienia wyprowadzić jakiekolwiek uprawnienia kontrolowanego podmiotu, a w konsekwencji należy przyjąć, że postanowienie wydane przez organ kontrolny w wyniku rozpatrzenia sprzeciwu podmiotu kontrolowanego nie jest postanowieniem opisanym w art. § 2 pkt 2 ppsa i nie służy na nie skarga do sądu administracyjnego. W tym zakresie Sąd orzekający w niniejszej sprawie w całości podziela stanowisko wyrażone przez WSA w postanowieniu z dnia 2 grudnia 2014 r. sygn. akt III SA/Kr 1305/14 (wszystkie powołane orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie zawiera wprawdzie pouczenie o prawie jego zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, ale w świetle przedstawionych wyżej rozważań jest to pouczenie błędne. Zaznaczyć trzeba też, że błędne pouczenie w żaden sposób nie kreuje prawa do wniesienia przez stronę błędnie pouczoną środka zaskarżenia.

W związku z powyższym skarga A Sp. z o.o. z siedzibą w P. podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ppsa.