Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1373/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-04-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Skarżony organ: Minister Skarbu Państwa
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Skiba (spr.) Sędziowie WSA Magdalena Durzyńska WSA Elżbieta Sobielarska Protokolant referent stażysta Martyna Pakuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi S. G. na postanowienie Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie sprostowania omyłki pisarskiej oddala skargę.


UZASADNIENIE

S. G. pismem z 20 sierpnia 2016 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...], którym utrzymano w mocy postanowienie tego organu z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...], prostujące na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. oczywistą omyłkę w postanowieniu Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] maja 2016 r.

Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym.

Minister Skarbu Państwa postanowieniem z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] marca 2016 r. wydane w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki w postanowieniu Wojewody [...]. z dnia [...] marca 2014 r.

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. Minister Skarbu Państwa sprostował z urzędu oczywista omyłkę pisarską w postanowieniu Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w ten sposób, że w sentencji wpisał prawidłowy znak sprawy [...], w miejsce omyłkowo podanego znaku nr [...] oraz w uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia na stronie 6 w wersach od 4 do 5 prawidłowy znak sprawy [...] w miejsce omyłkowo podanego znaku nr [...].

S. G. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] czerwca 2016 r.

Postanowieniem Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...], utrzymano w mocy postanowienie tego organu z dnia [...] czerwca 2016 r. W uzasadnieniu Minister wskazał, że ww. postanowieniu i wkradła się pomyłka polegająca na omyłkowym wpisaniu w komparycji tego postanowienia oraz jego uzasadnienia wadliwego numeru postanowienia. W związku z powyższym, w ocenie organu, powstała konieczność wydania postanowienia w sprawie sprostowania oczywistej omyłki w ww. decyzji. Minister wskazał również, że zarówno rozstrzygnięcia Wojewody [...] z dnia [...] marca 2016 r. jak i postanowienia organu wyższego stopnia nie rozstrzygają w kwestii zwolnienia z obowiązku przedłożenia operatów szacunkowych, do którego Wojewoda [...] zobowiązał strony postępowania.

Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł S. G. W uzasadnieniu wskazał, że wydane orzeczenie nie rozstrzyga jego wniosku o zwolnienie od ponoszenia kosztów sporządzenia operatów w szacunkowych i jest niezgodne z obowiązującymi przepisami prawa. W związku z powyższym wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzających jego wydanie postanowień, w tym postanowienia Wojewody [...] oraz wydania orzeczenia o zwolnieniu go w całości od kosztów sporządzenia operatów szacunkowych.

Odpowiadając na skargę Minister Skarbu Państwa wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: P.p.s.a.). Jednocześnie zgodnie z treścią art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozpoznaje sprawę w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W ocenie Sądu, skarga nie jest zasadna.

Kontroli Sądu podlega postanowienie Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...], którym utrzymano w mocy postanowienie tego organu z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...], prostujące na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. oczywistą omyłkę w postanowieniu Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] maja 2016 r.

Minister Skarbu Państwa sprostował z urzędu oczywista omyłkę pisarska w postanowieniu Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] w ten sposób, że w sentencji wpisał prawidłowy znak sprawy [...] w miejsce omyłkowo podanego znaku nr [...] oraz w uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia na stronie 6 w wersach od 4 do 5 prawidłowy znak sprawy [...] w miejsce omyłkowo podanego znaku nr [...]. Podstawą prawną powołanego postanowienia był przepis art. 113 § 1 k.p.a., zgodnie z brzmieniem którego organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach.

Wprawdzie przepis z art. 113 § 1 k.p.a. nie zawiera definicji legalnej oczywistej omyłki, ale już z samego potocznego rozumienia tego pojęcia wynika, że chodzi w nim o błąd pisarski lub rachunkowy albo inny błąd lecz zawsze dostrzegalny "na pierwszy rzut oka", ewidentny, łatwo zauważalny i nie wymagający dodatkowych zabiegów myślowych, obliczeń czy ustaleń. Zarówno w piśmiennictwie (por. np. Andrzej Wróbel Komentarz Lex do art. 113 k.p.a. wg. stanu na 2012.12.30), jak i w utrwalonym orzecznictwie sądowym (tamże przywołanym) przyjmuje się, że skoro sprostowanie nie jest ograniczone terminem i możliwe w każdym czasie, to znaczenia nabiera przesłanka "oczywistości" omyłek, które mogą być przedmiotem sprostowania. Przez błąd pisarski rozumie się widoczne, wbrew oczywistemu zamiarowi władzy – błędną pisownię lub widoczne nie zamierzone opuszczenie wyrazu. Pod pojęciem "innych oczywistych omyłek" kwalifikują się omyłki, które stoją na równi z błędami pisarskimi, czy rachunkowymi, a zatem takie omyłki, które w sposób nie budzący żadnych wątpliwości i jednoznacznie wskazują na ich oczywistość, tzn. możliwość stwierdzenia błędu bez głębszej analizy przyczyn takiej, a nie innej treści rozstrzygnięcia. Przy czym oczywistość wad aktu administracyjnego, w jego warstwie rachunkowej lub pisarskiej, jest zarazem granicą dopuszczalności sprostowania. Oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego, czy innej omyłki, winna wynikać albo z natury błędu albo z samego porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z wnioskiem czy innymi niespornymi okolicznościami czy dokumentami (por. np. wyrok NSA w Krakowie z 2012.12.10 II SA/Kr 1414/12 Lex 1235506). Nie ulega bowiem wątpliwości, że w drodze sprostowania oczywistej omyłki na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. nie można naprawić wszystkich błędów popełnionych w decyzji. Jest to tryb mający jedynie na celu usunięcie wad nieistotnych, nie mających wpływu na rozstrzygnięcie merytoryczne.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że prawidłowo organ sprostował w drodze postanowienia oczywistą omyłkę pisarską powstałą w wyniku błędnego podania numeru postanowienia Ministra Skarbu Państwa w komparycji postanowienia oraz tw uzasadnieniu postanowienia. Błędne wpisanie numeru postanowienia mieści się bowiem w opisanym pojęciu oczywistej omyłki, co oznacza, że Minister był uprawniony do jego sprostowania. W konsekwencji Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie, jak i utrzymane nim w mocy postanowienie z dnia [...] czerwca 2016 r. odpowiadają prawu, a zatem skarga nie mogła zostać uwzględniona. Sprostowanie powyższej omyłki pisarskiej nie prowadzi bowiem do merytorycznej zmiany tej decyzji. W związku z czym należy w całości podzielić argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, a skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu.

Na marginesie sprawy odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 7 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia poza obecnymi granicami Rzeczpospolitej Polskiej ( Dz. U. z 2014 r. poz. 1090 ze zm. ), wskazać należy, że te zarzuty nie podlegają ocenie w niniejszej sprawie, której przedmiotem jest jedynie ocena prawidłowości zaskarżonego postanowienia ( dotyczącego sprostowania oczywistej omyłki w nr postanowienia). W tej sprawie organ nie zajmował się bowiem kwestiami merytorycznymi związanymi z prawem do rekompensaty, ani też kwestią zwolnienia z obowiązku przedłożenia operatów szacunkowych, ani też zwolnieniem od ponoszenia kosztów sporządzenia operatów szacunkowych.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.