Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1510/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 89 § 1-3, art. 91, art. 71b
journal: Dz.U. 2018 poz 1314
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maciej Kurasz (sprawozdawca), Sędziowie sędzia del. SO Agnieszka Baran, sędzia WSA Piotr Przybysz, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 lutego 2021 r. sprawy ze skargi K.J. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości nieprzekazanej wierzytelności przez dłużnika zajętej wierzytelności oddala skargę


UZASADNIENIE

1. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. (Organ pierwszej instancji, Naczelnik) w ramach prowadzonego postępowania egzekucyjnego wobec A. Sp. z o. o., na podstawie zawiadomień z dnia [...] lipca 2018 r., z dnia [...] października 2018 r. oraz z dnia [...] marca 2019 r. dokonał zajęcia innej wierzytelności pieniężnej z tytułu wszelkich wzajemnych zobowiązań finansowych u J. (Skarżący, Strona) z siedzibą w P. Przedmiotowe zawiadomienia doręczono dłużnikowi zajętej wierzytelności odpowiednio w dniach: 18 lipca 2018 r., 18 października 2018 r. oraz 2 kwietnia 2019 r. Z uwagi na brak odpowiedzi na ww. zajęcia, organ egzekucyjny pismami z dnia 8 grudnia 2018 r. oraz z dnia 11 czerwca 2019 r. wysłał do dłużnika zajętej wierzytelności ponaglenie, żądając niezwłocznego udzielenia odpowiedzi. Przedmiotowe pisma K.J. odebrał w dniu 13 grudnia 2018 r. oraz w dniu 18 czerwca 2019 r. W związku z dalszym brakiem odpowiedzi na ww. zajęcia jak i ponaglenia, organ egzekucyjny, wystąpił pismem z dnia 11 czerwca 2019 r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego P. o przeprowadzenie kontroli prawidłowości realizacji zastosowanego środka egzekucyjnego u dłużnika zajętej wierzytelności J. W dniu [...] lipca 2019 r. został sporządzony protokół z przeprowadzonej kontroli w zakresie sprawdzenia prawidłowości realizacji zajęć wierzytelności pieniężnej przez J., dokonanych na podstawie zawiadomień z dnia [...] lipca 2018 r., z dnia [...] października 2018 r. oraz z dnia [...] marca 2019 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego P. przekazał przy piśmie z dnia 5 sierpnia 2019 r. przedmiotowy protokół.

2. W związku z powyższym Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. postanowieniem określił wysokość nieprzekazanej na rzecz Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. kwoty zajętych wierzytelności, należnych A. Sp. z o. o. od dłużnika zajętej wierzytelności – J. w wysokości 406.206,82 zł.

3. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem r. pr. A.M. - pełnomocnik J. pismem z dnia 16 września 2019 r. złożył zażalenie, wnosząc o uchylenie postanowienia i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

4. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (Dyrektor, Organ drugiej instancji) postanowieniem z dnia [...] listopada 2019 r. uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji wskazując, iż organ pierwszej instancji winien podjąć kroki w celu ustalenia prawidłowej wysokości kwoty, która powinna zostać przekazana do organu egzekucyjnego przez dłużnika zajętej wierzytelności, tj. J.

5. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. po ponownym rozpatrzeniu sprawy, postanowieniem z dnia [...] grudnia 2019 r. określił wysokość nieprzekazanej na rzecz Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. kwoty zajętych wierzytelności należnych A. sp. z o. o. - od dłużnika zajętej wierzytelności — J. w wysokości 408.206,82 zł. W uzasadnieniu Naczelnik wskazał, że w jego ocenie ustalenia Naczelnika Urzędu Skarbowego P. dokonane podczas kontroli pozwoliły w pełni na ustalenie braku realizacji środków egzekucyjnych dokonanych zawiadomieniami z dnia [...] lipca 2018 r. i z dnia [...] października 2018 r. o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej. Według informacji zawartych w aktach sprawy, dłużnik zajętej wierzytelności od dnia 18 lipca 2018 r. (data doręczenia J. pierwszego objętego kontrolą zawiadomienia o zajęciu) do dnia wydania przedmiotowego postanowienia nie przekazał organowi egzekucyjnemu kwoty 408.206,82 zł.

6. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem r. pr. A.M. - pełnomocnik J. pismem z dnia 3 stycznia 2020 r. złożył zażalenie, wnosząc o uchylenie postanowienia i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

7. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. rozpatrzył powyższe zażalenie wydając postanowienie z dnia [...] czerwca 2020 r., którym utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu Dyrektor wskazał, że dokonując oceny prawnej zaskarżonego postanowienia podziela rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Ponadto Dyrektor uznaje za bezzasadne zarzuty wskazane w zażaleniu.

8. Strona nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem złożyła pismem z dnia 13 lipca 2020 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając zaskarżonemu postanowieniu naruszenie:

- art. 71a § 9 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r., poz. 1314 ze zm., dalej także "u.p.e.a.") poprzez bezzasadne przyjęcie, że wierzyciel bezpodstawnie uchyla się od przekazania zajętej wierzytelności przynajmniej co ich części;

- art. 67 § 2 pkt. 6 art. 89 § 3 pkt 2 ww. ustawy poprzez bezzasadne przyjęcie, że wierzyciel odpowiada za wszelkie długi bez względu na wysokość zajęcia;

- art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm. dalej także "K.p.a.") poprzez pominięcie dowodu z zeznań strony oraz zeznań K.J. w sytuacji, w której zeznania te miały wpływ na ustalenie odpowiedzialności Skarżącego;

- art. 6, 7, 7a, 8 i 11, art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez ich niezastosowanie, nierozstrzygnięte co do istoty sprawy i nie odniesienie się do zarzutów Skarżącego co do wysokości zajęcia;

- naruszenie art. 67 § 2 pkt 9 u.p.e.a. w zw. z art. 16c z art. 2a pkt 10 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r., o godle, barwach i hymnie rzeczpospolitej polskiej oraz o pieczęciach państwowych (Dz. U. z 2019 r., poz. 1509 ze zm.), w zw. z art. 11 ust. 1 pkt. 5 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o krajowej administracji skarbowej (Dz. U. z 2019 r., poz. 768 ze zm., dalej także "ustawa o KAS")

- ewentualnie błąd w ustaleniach dotyczących kwoty istniejących zobowiązań.

W związku z powyższymi zarzutami Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonalności postanowienia, uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu Strona wskazała, że ustalenia organów są całkowicie dowolne i niezależnie od innych naruszeń, nie odnoszą się do zarzutów podnoszonych w odniesieniu do wysokości kwoty objętej zajęciem. Strona wskazała, że zawiadomienie z dnia [...] lipca 2018 r. zostało doręczone 18 lipca 2019 r. W związku z powyższym wszelkie płatności wykonane przed tą datą nie powinny zostać objęte zajęciem. Zajęciem nie były zatem z całą pewnością objęte płatności wymienione w pozycjach 1-6 tabeli załączonej do zażalenia z dnia 16 września 2019 r. na kwotę 59.095,49 zł. Są to faktury [...],[...],[...],[...],[...],[...]. Nadto zajęciem nie była objęta faktura [...] na kwotę 10.530 zł, która została uregulowana przed doręczeniem postanowienia (poz. 7 tabeli). Łącznie kwota, która nie była objęta zajęciem wynosi zatem 69 625,49 zł. Z kolei zawiadomienie z [...] października 2018 r. doręczone zostało dopiero 18 października 2018 r., przy czym jest to jedynie data doręczenia przesyłki pocztowej, która nie została odebrana przez stronę. List został odebrany przez matkę K.J. K.J. spotyka się z matką raz w miesiącu (w okolicach jego połowy) i wtedy też odbiera korespondencję. W przypadku przedmiotowej przesyłki została ona przekazana dopiero 15 listopada 2018 r. jest to zatem termin, od którego należy liczyć zajęcie wierzytelności. K.J. zamieszkuje na ul. [...] i stąd regularnie odbiera korespondencję, jednakże przekazuję ją jedynie przy okazji spotkań z synem. W ocenie Skarżącego, do dnia skutecznego doręczenia zawiadomienia był on zobowiązany do przekazania jedynie kwoty 62.697,49 zł. Tymczasem w okresie od 18 lipca do 18 października 2018 r. dokonano płatności na kwotę 251.297 zł (poz. 7-45 tabeli). Oznacza to, że kolejna kwota nieobjęta zajęciem wynosiła 188 599,51 zł. Strona wskazała, że organ nie może dowolnie określać wysokości zajęcia roszczeń i w sposób nieuzasadniony rozciągać odpowiedzialność strony. Skarżący podniósł, że zgodnie z art. 67 § 2 pkt. 5 u.p.e.a. zawiadomione o zajęciu zawiera m.in. kwotę należności. Jest to zakres, w jakim dłużnik był zobowiązany do przekazania zajętej wierzytelności. Tym samym jego odpowiedzialność nie może rozciągać się w sposób dowolny na kwoty przekraczające wysokość zajęcia. Dłużnik zajętej wierzytelności może odpowiadać wyłącznie w granicach w jakich dokonano zajęcia zwłaszcza, że nie ma on dostępu do prowadzonego postępowania egzekucyjnego i jedynie z zawiadomienia o zajęciu może wnioskować jaka jest kwota egzekwowanych zaległości względem jego wierzyciela. Tym samym organ dokonał naruszenia art. 67 § 2 pkt. 5 u.p.e.a. Naruszono także art. 89 § 3 pkt. 2 ww. ustawy, w którym wskazano, że dłużnik powinien być poinformowany o tym, że "nie wolno mu zajętej kwoty odebrać ani też rozporządzać nią". W sposób oczywisty przepisy określają zatem zakres odpowiedzialności dłużnika. Bezsporne jest zatem zdaniem Strony, że już z tego powodu odpowiedzialność strony powinna zostać ograniczona co najmniej o 258.225 zł. Ponadto w okresie od 18 października do dnia faktycznego doręczenia (15 listopada) dokonano płatności na kwotę 58.260,33 zł (poz. 46-58 tabeli). Strona podniosła, że Organ całkowicie dowolnie pominął jej wniosek o przeprowadzenie dowodu z zeznań Strony oraz K.J. na fakt daty doręczenia zawiadomienia, naruszając tym samym art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. Nadto organ błędnie i dowolnie uznał, że doszło do skutecznego doręczenia zawiadomienia o zajęciu. Skarżący nie może wykazać braku doręczenia pisma i obalić obciążającego go domniemania w sposób inny niż poprzez zeznania. Ponadto zdaniem Skarżącego, Organ błędnie uznał także, że do kwot nieprzekazanych należy zaliczyć także 11.591,39 zł (faktura [...]) oraz 13.947,09 zł (faktura nr [...]). Są to bowiem faktury, które podlegały umniejszeniu i nie były opłacane. Reasumując, z łącznej kwoty 452.293,83 zł aż 305 955,33 zł nie było objętych zajęciem. Nawet gdyby zatem uznać, że zajęcie było skuteczne, to odpowiedzialność strony ogranicza się jedynie do kwoty 146 338,50 zł, nie zaś 408.206,82 zł. Zdaniem Skarżącego, organ w pełni świadomie i celowo pominął wskazane wyżej okoliczności nie odnosząc się do nich. Tym samym naruszono art. 6, 7, 7a, 8 i 11 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.

W dalszej kolejności Skarżący podtrzymał swoje dotychczasowe twierdzenia wskazując, że zawiadomienia o zajęciu wierzytelności nie spełniały określonych prawem wymogów, a tym samym były nieskuteczne. Zgodnie z art. 67 § 2 u.p.e.a. zawiadomienie o zajęciu winno zawierać odcisk pieczęci organu egzekucyjnego, co nie miało miejsca. Żadne z zajęć nie posiada odcisku pieczęci organu egzekucyjnego. Należy zauważyć, że odciskiem takim nie jest odcisk pieczęci wskazującej imię i nazwisko osoby podpisującej dokument, bowiem po pierwsze, nie jest to pieczęć organu, po drugie nie zawiera ona nawet pełnej nazwy organu. Ponadto pieczęć ta nie odpowiada wymogom przewidzianym w ustawie. Art. 67 § 2 u.p.e.a. jednoznacznie określa wymogi zajęcia, które musi ono spełniać. Brak spełnienia wymogów opisanych w przywołanym przepisie powoduje, że zawiadomienie nie może być uznane za skuteczne. Pieczęć organu jest elementem istotnym wskazującym na wiarygodność oraz oficjalne pochodzenie dokumentu. Wyrób pieczęci jest ściśle reglamentowany, a pieczęcie podlegają szczególnej ochronie właśnie po to, aby nie było wątpliwości co do oryginalnego pochodzenia dokumentu. Wymóg opatrzenia zawiadomienia pieczęcią ma charakter gwarancyjny i nie może być uznany za nieistotny. Wierzyciel miał prawo nabrać wątpliwości co do autentyczności i skuteczności zawiadomienia dokumentu nie posiadającego odcisku pieczęci.

9. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

10. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (..). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 cytowanej ustawy). Należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do obowiązującego, od dnia 15 sierpnia 2015 r., nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej "p.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

11. Przedmiotem rozpoznania jest skarga na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2020r. w sprawie określenia nieprzekazanej kwoty na rzecz organu egzekucyjnego. Przechodząc do istoty sporu trzeba wskazać, że zgodnie z art. 89 § 1 u.o.p.e.a. organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności pieniężnej innej, niż określona w art. 72-85 u.o.p.e.a., przez przesłanie do dłużnika zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego i jednocześnie wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby należnej od niego kwoty do wysokości egzekwowanej należności wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczał zobowiązanemu, lecz należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności. Na mocy art. 89 § 2 u.o.p.e.a. zajęcie wierzytelności jest dokonane z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1. Zajęcie wierzytelności z tytułu dostaw, robót i usług dotyczy również wierzytelności, które nie istniały w chwili zajęcia, a powstaną po dokonaniu zajęcia z tytułu tych dostaw, robót i usług. W niniejszej sprawie istotny jest art. 89 § 3 u.o.p.e.a., który stanowi, iż jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny: 1) wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia złożył oświadczenie dotyczące tego, czy: a) uznaje zajętą wierzytelność zobowiązanego, b) przekaże organowi egzekucyjnemu z zajętej wierzytelności kwoty na pokrycie należności lub z jakiego powodu odmawia tego przekazania, c) i w jakim sądzie lub przed jakim organem toczy się albo toczyła się sprawa o zajętą wierzytelność; 2) zawiadamia zobowiązanego, że nie wolno mu zajętej kwoty odebrać ani też rozporządzać nią lub ustanowionym dla niej zabezpieczeniem; 3) doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, a także odpis wniosku, o którym mowa w art. 90 § 1 u.p.e.a.

12. Z akt sprawy wynikało, że w związku z postępowaniem egzekucyjnym prowadzonym wobec spółki A. Sp. z o. o., Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. dokonał na podstawie zawiadomień z [...] 07.2018r. oraz z dnia [...] 03.2019r. zajęcia innej wierzytelności pieniężnej z tytułu wszelkich wzajemnych zobowiązań finansowych u Skarżącego. Przedmiotowe pisma Skarżący odebrał odpowiednio w dniach 18.07.2018r., 18.10.2018r. oraz 2.04.2019r. zatem w tych dniach poszczególne zajęcia wierzytelności zostały dokonane. Skuteczne doręczenie zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w art. 89 § 1 u.o.p.e.a powoduje powstanie po stronie dłużnika zajętej wierzytelności określonych obowiązków. Organ egzekucyjny, zajmując wierzytelność pieniężną zobowiązanego, jednocześnie wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby należnej od niego kwoty do wysokości egzekwowanej należności wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczał zobowiązanemu, lecz należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności. Jednocześnie zgodnie z art. 89 § 3 pkt 1 u.o.p.e.a. na dłużniku zajętej wierzytelności ciążą również obowiązki o charakterze informacyjnym. W terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia jest on obowiązany do złożenia dokładnego i zgodnego z rzeczywistością oświadczenia, czy uznaje zajętą wierzytelność zobowiązanego, czy przekaże organowi egzekucyjnemu z zajętej wierzytelności kwoty na pokrycie należności lub z jakiego powodu odmawia tego przekazania (jakie istnieją przeszkody w przekazaniu organowi egzekucyjnemu należnej od niego kwoty) oraz czy i w jakim sądzie lub przed jakim organem toczy się albo toczyła się sprawa o zajętą wierzytelność. Przeszkodami w realizacji zajęcia wierzytelności pieniężnej są m.in.: nieistnienie wierzytelności przysługującej zobowiązanemu, zbieg egzekucji administracyjnej z egzekucją sądową do zajętej wierzytelności pieniężnej, nierozstrzygnięcie przez właściwy sąd lub organ sporu co do istnienia lub wysokości wierzytelności pieniężnej. W przypadku zaistnienia okoliczności uniemożliwiającej przekazanie organowi egzekucyjnemu kwoty wynikającej z zawiadomienia o zajęciu na osobie, której doręczono zawiadomienie o zajęcia ciąży obowiązek poinformowania o wystąpieniu tej okoliczności.

13. Na podkreślenie zasługuje to, że mimo ciążących na Skarżącym obowiązków informacyjnych a także faktu prowadzenie wobec niego postępowania w przedmiotowej sprawie dłużnik zajętej wierzytelności pomimo odebrania w dniach 18.07.2018r., 18.10.2018r. oraz 2.04.2019r. zawiadomień o zajęciu wierzytelności nie odpowiedział na nie, jak i na późniejsze ponaglenia odebrane w dniach 13.12.2018r. oraz 18.06.2019 r. Trudno zatem przyjąć, że organy podatkowe w takich okolicznościach faktycznych przekroczyły swoje kompetencje ustawowe. Zdaniem Sądu rację mają organy egzekucyjne, że nie do pogodzenia z celem zastosowania środka egzekucyjnego byłoby pozbawianie organu egzekucyjnego możliwości kontynuowania egzekucji tylko z powodu braku reakcji dłużnika na wezwanie wystosowane do niego w trybie art. 89 § 3 u.o.p.e.a. lub w sytuacji, w której odpowiadając na wezwanie w omawianym trybie, dłużnik oświadczy, że nie uznaje zajętej wierzytelności nie wskazując przy tym wiarygodnych podstaw będących powodem odmowy przekazania kwoty zajętej wierzytelności. Jeżeli więc z innych dowodów jednoznacznie wynika że zajęta w trybie art. 89 u.o.p.e.a. wierzytelność została przez dłużnika uznana i że jest wykonalna, brak odpowiedzi dłużnika na wezwanie w trybie art. 89 § 3 u.o.p.e.a. bądź złożenie oświadczenia, w którym dłużnik bezpodstawnie odmawia realizacji zajętej wierzytelności nie stanowią przeszkody do stosowania przez organ egzekucyjny wobec bezpodstawnie uchylającego się dłużnika od przekazania zajętej wierzytelności środków trybu, o którym mowa w art. 71 b u.o.p.e.a. W ocenie Sądu stan faktyczny pozwala na wniosek, że Skarżący w trakcie prowadzonego wobec niego postępowania uchylał się od udziału w tym postępowaniu jak i wypełnienia obowiązku. Zgodnie z art. 91 u.o.p.e.a., jeżeli dłużnik zajętej wierzytelności uchyla się od przekazania zajętej kwoty organowi egzekucyjnemu, mimo że wierzytelność została przez niego uznana i jest wymagalna, stosuje się odpowiednio przepisy art. 7lb. Wskazany przepis art. 71 b ustawy stanowi, że jeżeli dłużnik zajętej wierzytelności bezpodstawnie uchyla się od przekazania zajętej wierzytelności albo części wierzytelności organowi egzekucyjnemu, zajęta wierzytelność albo część wierzytelności może być ściągnięta od dłużnika zajętej wierzytelności w trybie egzekucji administracyjnej. Podstawą wystawienia tytułu wykonawczego jest postanowienie, o którym mowa w art. 71 a § 9. Tytuł wykonawczy wystawia organ egzekucyjny, który dokonał u dłużnika zajętej wierzytelności zajęcia wierzytelności. Z uwagi na brak reakcji dłużnika zajętej wierzytelności na otrzymane zawiadomienia o zajęciu jak i późniejsze ponaglenia oraz po przeprowadzonej kontroli, która wskazała na istnienie wymagalnej wierzytelności organy egzekucyjne miały uprawnienie do określenia wysokości kwoty, która powinna być przekazana organowi egzekucyjnemu. Zważywszy powyższe Sąd uznał, że zarzuty skargi w tym przedmiocie nie zasługiwały na uwzględnienie. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 67 § 2 u.o.p.e.a. poprzez nie opatrzenie zawiadomień o zajęciu odciskami pieczęci organu egzekucyjnego należy wskazać, że przepis art. 67 § 2 pkt 9 ustawy nie zawiera wymogu opatrzenia dokumentów okrągłą pieczęcią urzędową. Odnośnie tej kwestii wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 12 lutego 2007 r., III SA/Wa 3767/06 (LEX nr 312015), potwierdzając, że przepis art. 67 § 2 pkt 9 u.o.p.e.a. nie zawiera wymogu opatrzenia dokumentów okrągłą pieczęcią urzędową. Analogiczny pogląd został wyrażony także przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 20 listopada 2008 r. o sygnaturze I FSK 936/07, w motywach którego Sąd ten sformułował słuszną tezę, że przepisy art. 67 § 2 pkt 9 u.o.p.e.a. nie zawierają wymogów co do kształtu pieczęci organu egzekucyjnego i nie odsyłają w tym zakresie do uregulowań prawnych zawartych w ustawie z dnia 31 stycznia 1980 r. o godle, barwach i hymnie Rzeczypospolitej Polskiej oraz o pieczęciach państwowych.

14. Również nie znajduje aprobaty wyjaśnienia Strony odnośnie chwili doręczenia zawiadomień. Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że zawiadomienia z dnia [...] 07.2018r., z dnia [...] 10.2018r. oraz z dnia [...] 03.2019r. zostały doręczone na adres wskazany jako miejsce wykonywania działalności gospodarczej jak i adres do doręczeń tj. ul. [...],[...] P. Sposób (odbiór korespondencji od matki Skarżącego raz w miesiącu) i częstotliwość odbierania przez Stronę korespondencji doręczonej pod ww. adres nie może mieć wpływu na skuteczność tego doręczenia. Przesyłki pocztowe zawierające zawiadomienia zostały doręczone w dniach 18.07.2018 r. 18.10.2018 r. oraz 2.04.2019 r. Powyższe oznacza, że z dniem 18.07.2018r. dłużnik zajętej wierzytelności stracił wszelkie uprawnienia do dysponowania zarówno obecną jak i przyszłą wierzytelnością, a jego rola ograniczała się jedynie do przekazania kwoty zajętej wierzytelności organowi egzekucyjnemu.

15. Jak wynika z akt sprawy, Skarżący miał w toku prowadzonego postępowania możliwość przedstawiania swojego stanowiska w sprawie, co zresztą uczynił w złożonym zażaleniu, do którego załączył odpisy dokumentów będących dowodami w sprawie. W niniejszej sprawie trudno dopatrzeć się naruszenia przez organy egzekucyjne przepisów art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, w zw. z art. 18 u.o.p.e.a., gdyż stan faktyczny sprawy został dostatecznie wyjaśniony i omówione zostały wszystkie dowody znajdujące się w aktach sprawy. Tym samym, wbrew stanowisku Skarżącego, istniały postawy do zastosowania przez Dyrektora art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. z zw. z art. 144 k.p.a. i w zw. z art. 18 u.o.p.e.a.

16. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd nie znajduje powodów do stwierdzenia, że w zaskarżonym postanowieniu naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy. Sąd nie dopatruje się wystąpienia okoliczności naruszających prawo i mogących być podstawą wznowienia postępowania. Sąd nie znajduje też przesłanek uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia w całości lub w części.

17. Mając na uwadze powyższe, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.