Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 617/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2008-07-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6046 Inne koncesje i zezwolenia
Hasła tematyczne: Działalność gospodarcza
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18
journal: Dz.U. 2007 nr 70 poz 473
law: Ustawa z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Guziński (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Marcin Miemiec Asesor WSA Magdalena Jankowska-Szostak Protokolant Jolanta Ryndak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lipca 2008 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu [...] przedstawiciel spółki z o.o. "A" złożył w Urzędzie Miasta O. wniosek o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w pełnym zakresie, do spożycia poza miejscem sprzedaży, w punkcie położonym w [...] w O.

Postanowieniem z dnia [...] (Nr [...]) Miejska Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w O., z przyczyn dotyczących lokalizacji punktu sprzedaży, zaopiniowała niniejszy wniosek negatywnie. W uzasadnieniu postanowienia MKRPA w O. podniosła, że lokalizacja punktu sprzedaży nie spełnia zasad określonych w § [...] pkt. [...] uchwały Nr [...] Rady Miasta O. z dnia [...] w sprawie zasad usytuowania miejsc sprzedaży napojów alkoholowych na terenie miasta O., według którego najbliższa odległość, mierzona w linii prostej pomiędzy budynkiem lub obiektem, w którym znajduje się punkt sprzedaży, a budynkami obiektów kultu religijnego, wynosić ma nie mniej niż [...] m. Tymczasem jak wynika z dokonanych obliczeń, punkt sprzedaży położony jest w odległości [...] m od [...] w O.

Decyzją z dnia [...] (Nr [...]) Burmistrz O. odmówił Spółce wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych – piwo, wino, wyroby spirytusowe, przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w placówce handlowej przy [...] w O.

Decyzją z dnia [...] (Nr [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. – po rozpoznaniu odwołania Spółki – uchyliło zaskarżoną decyzję pierwszej instancji w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji wskazało, iż zgodnie z treścią art. 18 ust. 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1231 ze zm.), zezwolenia wydaje się oddzielnie na następujące rodzaje napojów alkoholowych:

- do 4,5% zawartości alkoholu oraz na piwo;

- powyżej 4,5% do 18% zawartości alkoholu (z wyjątkiem piwa);

- powyżej 18 % zawartości alkoholu.

Natomiast w zaskarżonej decyzji organ pierwszej instancji dokonał "autorskiego" podziału zezwoleń, nie przewidzianego przez ustawodawcę, a mianowicie na napoje alkoholowe sklasyfikowane jako "piwo, wino, wyroby spirytusowe". W konsekwencji organ pierwszej instancji orzekł zatem w zakresie nieprzewidzianym ustawowo. Zaskarżona decyzja wydana została zatem z rażącym naruszeniem prawa. Nadto w uzasadnieniu wskazano, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wszczęło, z powodu tego naruszenia prawa, odrębne postępowanie w sprawie weryfikacji postanowienia Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych.

Postanowieniem z dnia [...](Nr [...]) Kolegium stwierdziło nieważność postanowienia MKRPA w O. z dnia [...] negatywnie opiniującego wniosek Spółki o wydanie zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych: piwo, wino, wyroby spirytusowe, przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w placówce handlowej w [...] w O.

Rozpatrując ponownie wniosek, postanowieniem z dnia [...] (Nr [...]) Miejska Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w O. ponownie negatywnie zaopiniowała wniosek Spółki o wydanie zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych o zawartości alkoholu: do 4,5% oraz piwa, od 4,5% do 18% oraz powyżej 18%, z tych samych powodów. Postanowienie to zostało zakwestionowane przez Spółkę. Rozpatrując zażalenie Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., postanowieniem z dnia [...] (Nr [...]), uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, z powodu nie ustalenia możliwości odstąpienia od reguł usytuowania punktu sprzedaży alkoholu, wprowadzonych w § 2 uchwały Nr [...] Rady Miasta O. w sprawie zasad usytuowania miejsc sprzedaży napojów alkoholowych na terenie miasta O.

Postanowieniem z dnia [...] (Nr [...]), po rozpoznaniu po raz trzeci wniosku Spółki, MKRPA w O. ponownie zaopiniowała go negatywnie wskazując, że nie wydaje się zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, jeżeli najbliższa odległość mierzona w linii prostej pomiędzy budynkiem lub obiektem, w którym znajduje się punkt sprzedaży, a budynkami szkół, czy obiektów kultu religijnego wynosi mniej niż [...] m. Placówka w której miałby być sprzedawany alkohol nie spełnia tego warunku. Ponadto nie można odstąpić – co przewiduje uchwała w § [..] - od powyższej zasady, albowiem usytuowanie punktu sprzedaży koliduje z funkcjonowaniem [...]. Wejście do sklepu znajduje się bowiem w odległości zaledwie [...] m. od wejścia do [...].

Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. uznając prawidłowość podjętego przez MKRPA rozstrzygnięcia, utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy, czemu dało wyraz w postanowieniu z dnia [...] (Nr [...]).

Wyrokiem z dnia [...] (sygn. akt [...]) Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. oddalił skargę Spółki z dnia [...] na postanowienie Kolegium z dnia [...] doręczone stronie w dniu [...].

W międzyczasie Burmistrz Miasta O., decyzją z dnia [...] (Nr [...]), odmówił wydania Spółce zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży w placówce handlowej przy ul. [...] w O., uzasadniając rozstrzygnięcie negatywną opinią MKRPA odnośnie usytuowania punktu handlowego względem miejsca kultu religijnego jakim jest [...]. W odwołaniu Spółka podniosła, że organ pierwszej instancji nie wziął pod uwagę treści § [...] Uchwały Nr [...] Rady Miasta O., przewidującego odstępstwo od zasad zachowania odległości pomiędzy punktem sprzedaży napojów alkoholowych a obiektem kultu religijnego. Ponadto, zdaniem strony skarżącej, Burmistrz winien, na podstawie art. 97 § 1 pkt. 4 kpa, zawiesić postępowanie w sprawie do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia odnośnie postanowienia Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w O.

Rozpatrując odwołanie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., decyzją z dnia [...] (Nr [...]), utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ drugiej instancji wskazał na art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2007 r. Nr 70, poz. 473 ze zm.), stanowiący, że warunkiem prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na sprzedaży alkoholu jest uzyskanie stosownego zezwolenia wydanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży alkoholu. Nadto podkreślił, że zgodnie z treścią art. 18 ust. 3a tej ustawy wymaga się, aby wydanie zezwolenia było poprzedzone uzyskaniem pozytywnej opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych o zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy, o których mowa w art. 12 ust. 1 i 2 powyższej ustawy.

Wydana zaś – jak podniósł organ drugiej instancji - na podstawie przepisów ustawowych uchwała Rady Miasta O. z dnia [...] w sprawie usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych na terenie Miasta O. jednoznacznie precyzuje, że nie wydaje się zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, jeżeli najbliższa odległość mierzona w linii prostej pomiędzy budynkiem lub obiektem, w którym znajduje się punkt sprzedaży, a budynkami m.i.n. obiektów kultu religijnego wynosi mniej niż [...] m (§ [...]). W świetle tegoż przepisu usytuowanie punktu sprzedaży w odległości mniejszej niż [...] m, wyklucza możliwość uzyskania pozytywnej opinii dotyczącej lokalizacji punktu sprzedaży. W rozpatrywanej sprawie – jak wskazał organ II instancji – nie może znaleźć zastosowanie przepis zawarty w § 2 pkt 1 przedmiotowej uchwały Rady Miasta O., przewidujący wydanie stosownych zezwoleń nawet gdy wspomniana odległość [...] m nie jest zachowana, o ile usytuowanie punktu sprzedaży nie koliduje z "obiektem chronionym" wskazanym w uchwale. Zdaniem organu odwoławczego, sprzedaż napojów alkoholowych w lokalu przy ul. [...] w O. będzie kolidowała z funkcjami społecznymi wypełnianymi przez [...], gdyż wejście do niej od strony [...] znajduje się w odległości [...] m od wejścia do placówki handlowej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. nie podzieliło również stanowiska Spółki wyrażonego w odwołaniu, jakoby w sprawie zastosowanie miał przepis zawarty w art. 97 § 1 kpa, skoro Spółka w terminie zaskarżyła do sądu administracyjnego postanowienie Kolegium z dnia [...]. Zdaniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. kwestionowanie ostatecznego postanowienie Kolegium w sprawie nie może być podstawą do zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt. 4 kpa. Zagadnienie wstępne, o którym mowa w powołanym powyżej przepisie, odnosi się bowiem – jak wskazało SKO – tylko do takiej sytuacji, gdy wszczęte w odpowiednim trybie postępowanie nie może być kontynuowane z uwagi na konieczność rozstrzygnięcia istotnych dla sprawy okoliczności, których prowadzący to postępowanie organ nie jest w stanie rozstrzygnąć w ramach posiadanych kompetencji. Istotą zagadnienia jest więc konieczność rozstrzygnięcia problemu prawnego przez inny kompetentny podmiot (sąd), bez którego niemożliwe jest rozstrzygnięcie sprawy co do istoty. Podczas gdy w niniejszej sprawie – jak podkreśliło Kolegium – organ prowadzący postępowanie miał możliwość rozstrzygnięcia sprawy co do istoty.

Niniejsza decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej przez Spółkę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pismem z dnia [...]. W uzasadnieniu skargi Spółka podniosła, że organ drugiej instancji niewłaściwie ocenił stan faktyczny sprawy, poprzez nieuwzględnienie treści § [...] Uchwały Nr [...] Rady Miasta O. W ocenie strony skarżącej, powyższa uchwała w § [...] zawiera normę generalną określającą minimalną odległość punktów handlowych, w których sprzedawany jest alkohol od miejsc kultu religijnego i szkół – na [...] m. Jednakże § [...] niniejszej uchwały wprowadza od tej normy wyjątek, w myśl którego dopuszczalne jest wydanie stosownych zezwoleń nawet gdy wspomniana odległość [...] m. nie jest zachowana, o ile usytuowanie punktu sprzedaży nie koliduje z "obiektem chronionym" wskazanym w uchwale. Zdaniem Spółki "jej sytuacja wyczerpuje dyspozycję § [...] w/w uchwały", gdyż punkt sprzedaży w stosunku do [...] usytuowany jest "tyłem", a zatem "nie może być mowy jakimkolwiek kolidowaniu". Ponadto obiekty te znajdują się przy miejskim [...], co powoduje, że w żaden sposób nie można mówić o istnieniu wspólnych szlaków komunikacyjnych do obu miejsc. Podkreślono także, że Spółka wnioskuje o wydanie zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem zakupu, co oznacza, że wszelkie funkcje społeczne jakie pełni [...] będą zachowane.

Nadto w uzasadnieniu Spółka wskazała na naruszenie norm proceduralnych. Burmistrz Miasta O. wydał decyzję w czasie, gdy Spółka wniosła - na postanowienie MKRPA - skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. Natomiast opinia tejże Komisji, jest w ocenie Spółki, bardzo istotna, gdyż stanowi "wytyczną dla organu decyzyjnego" przy podjęciu decyzji o udzieleniu bądź nieudzielaniu danemu podmiotowi wnioskowanych zezwoleń. Zatem, zdaniem strony skarżącej, Burmistrz winien na podstawie art. 97 § 1 pkt. 4 kpa zawiesić postępowanie w sprawie. Wprawdzie organ drugiej instancji słusznie – zdaniem strony skarżącej – zauważył, że "zagadnienie wstępne, o którym mowa w w/w przepisie odnosi się do sytuacji, gdy postępowanie nie może być kontynuowane ze względu na konieczność rozstrzygnięcia istotnych dla sprawy okoliczności", to jednakże błędnie zinterpretował termin "rozstrzygnięcie okoliczności". Przez termin ten należy rozumieć bowiem "rozstrzygnięcie ostateczne", a więc rozstrzygnięcie po wyczerpaniu wszystkich środków ochrony prawnej, w tym skargi do sądu administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji. Zdaniem Kolegium, złożenie skargi do sądu administracyjnego i brak rozstrzygnięcia sądu w sprawie postanowienia opiniującego wydanie zezwoleń, nie daje podstaw do uznania, iż w istocie mamy tu do czynienia z zagadnieniem prejudycjalnym, wymagającym rozstrzygnięcia przed podjęciem decyzji w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a."), w tym także na decyzje wydawane przez samorządowe kolegia odwoławcze.

Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. b), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Godzi się dodatkowo podkreślić, iż – stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. – rozstrzygając w granicach sprawy, sąd nie jest jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną w niej podstawą prawną.

Biorąc pod uwagę przytoczone zasady oceny dokonywanej przez sądy administracyjne należy stwierdzić, iż skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] oraz utrzymana nią w mocy decyzja Burmistrza Miasta O. z dnia [...] - zdaniem Sądu - nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego, w tym w szczególności przepisu art. 18 ust. 3a ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2007 r. Nr 70, poz. 473 ze zm.), jak również norm postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 97 § 1 kpa, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.

Na mocy zaskarżonych decyzji organy administracji publicznej odmówiły skarżącej spółce udzielenia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych w lokalu handlowym położonym w O. przy ul. [...]. Odmawiając udzielenia zezwoleń organy administracyjne oparły swoje rozstrzygnięcia na stanowisku, iż lokalizacja punku sprzedaży napojów alkoholowych nie spełnia zasad usytuowania miejsca sprzedaży tych napojów na terenie miasta O., określonych w uchwale Nr [...] Rady Miasta O. z dnia [...] w sprawie usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych na terenie Miasta O., co znalazło wyraz w negatywnej opinii Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w O., wyrażonej w postanowieniu tej Komisji z dnia [...].

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji, stanowi przepis art. 18 ust. 3a ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2007 r. Nr 70, poz. 473 ze zm.).

Jak stanowi przepis art. 18 ust. 1 tej ustawy – w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania - sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży. Zezwolenie to, wydaje się oddzielnie na następujące rodzaje napojów alkoholowych: 1) do 4,5 % zawartości alkoholu oraz na piwo; 2) powyżej 4,5 % do 18 % zawartości alkoholu (z wyjątkiem piwa); 3) powyżej 18 % zawartości alkoholu (art. 18 ust. 3 ustawy). Zgodnie natomiast z normą prawa wyrażoną w art. 18 ust. 3a ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, powyższe zezwolenia organ zezwalający wydaje po uzyskaniu pozytywnej opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych o zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy, o których mowa w art. 12 ust. 1 i 2 wskazanej ustawy.

Wskazuje to, że pozytywna opinia gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych stanowi ustawową przesłankę warunkującą wydanie zezwolenia, o którym mowa w art. 18 ust. 1 powyższej ustawy. Brak pozytywnej opinii podmiotu uprawnionego do jej podejmowania uniemożliwia organowi zezwalającemu wydania tych zezwoleń (zob. wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2007 r. II GSK 45/07, LEX nr 339683).

Poza sporem pozostaje okoliczność, iż w rozpatrywanej sprawie prawomocnym postanowieniem z dnia [...] (Nr [...]), Miejska Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w O. wydała negatywną opinię w sprawie wydania stronie skarżącej wnioskowanych zezwoleń, o którym mowa w art. 18 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, z powodu, iż lokalizacja punku sprzedaży nie spełnia zasad usytuowania miejsca sprzedaży tych napojów na terenie miasta O., określonych w uchwale Nr [...] Rady Miasta O. z dnia [...] w sprawie usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych na terenie Miasta O. Wyrokiem z dnia [...] (sygn. akt [...]), Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. oddalił skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] (nr [...]), utrzymujące w mocy postanowienie Komisji z dnia [...]. Brak więc w sprawie pozytywnej opinii podmiotu uprawnionego do jej podejmowania, uniemożliwiającej organowi zezwalającemu wydania wnioskowanych zezwoleń alkoholowych.

W sytuacji oddalenia skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a., nie znajduje zastosowania w rozpatrywanym przypadku norma art. 135 p.p.s.a, stanowiąca o stosowaniu przez sąd administracyjny przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga.

Nie uzasadniony jest zarzut skargi, że w rozpatrywanej sprawie – wydania zezwoleń alkoholowych – wniesienie skargi do sądu administracyjnego na ostateczne postanowienie negatywnie opiniujące wniosek o ich wydanie przez właściwy organ, stanowi podstawę do zawieszenia tego postępowania administracyjnego, w oparciu o art. 97 § 1 pkt 4 kpa.

Zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 kpa, organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Organ odwoławczy zasadnie uznał, iż kwestionowanie ostatecznego postanowienia Kolegium w sprawie nie może być podstawą do zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt. 4 kpa. Nie stanowi bowiem rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego wydanie orzeczenia przez sąd administracyjny na skutek skargi wniesionej na ostateczne postanowienie organu administracji publicznej mające charakter prejudycjalny.

Zagadnienie wstępne, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 kpa, odnosi się bowiem tylko do takiej sytuacji, gdy wszczęte w odpowiednim trybie postępowanie nie może być kontynuowane z uwagi na konieczność rozstrzygnięcia istotnych dla sprawy okoliczności, których prowadzący to postępowanie organ nie jest w stanie rozstrzygnąć w ramach posiadanych kompetencji. Istotą zagadnienia wstępnego jest więc konieczność rozstrzygnięcia problemu prawnego przez inny kompetentny podmiot (sąd), bez którego niemożliwe jest rozstrzygnięcie sprawy co do istoty. W rozpatrywanej sprawie, jak trafnie wskazało Kolegium, organ pierwszej instancji miał możliwość rozstrzygnięcia sprawy co do istoty i to uczynił.

Nie zasługuje więc na akceptację podgląd, wyrażony w skardze, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego na ostateczne postanowienie Kolegium we W. z dnia [...] utrzymujące w mocy postanowienie Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów alkoholowych w O. z dnia [...] negatywnie opiniujące wniosek o przedmiotowych wydanie zezwoleń alkoholowych, stanowi podstawę do zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 94 § 2 pkt 4 kpa, do czasu rozstrzygnięcia skargi przez sąd. Wydanie orzeczenia przez sąd administracyjny w sprawie zaskarżonego postanowienia nie stanowi rozstrzygnięcia tego zagadnienia. Postępowanie winno spoczywać jedynie jako zawieszone do momentu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez właściwy organ – MKRPA, zawieszenie postępowania nie obejmuje natomiast jego kontroli sądowej. Badanie legalności tego postępowania przez sąd nie prowadzi bowiem do wydania orzeczenia, które może stać się bezpośrednią podstawą wydania decyzji w postępowaniu dotyczącym wydania zezwoleń alkoholowych.

W tym stanie rzeczy, stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd na podstawie art. 151 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił.