Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 2/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2012-03-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 1 i 2, art. 31, art. 35
journal: Dz.U. 2008 nr 170 poz 1051
law: Ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 316 poz 65  art. 27 ust. 1
law: Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady  (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów  wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007  w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 30 poz 16  art. 122 ust. 1, art. 32, art. 7 ust. 1, art. 124 ust. 2
law: Rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla  rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr  1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Drwal, Sędziowie Sędzia SO del. Robert Hałabis (sprawozdawca),, Sędzia WSA Ewa Ibrom, Protokolant Asystent sędziego Monika Kutarska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 8 marca 2012 r. sprawy ze skargi S. T. na decyzję Dyrektora L. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2011 r. Nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej jako ARiMR), utrzymał w mocy decyzję Nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r. wydaną przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w sprawie przyznania S.T. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2010.

W uzasadnieniu organ przedstawił szczegółowo stan faktyczny sprawy, z którego wynika, że w dniu 10 maja 2010 r. S.T. złożył w Biurze Powiatowym ARiMR wniosek o przyznanie płatności na rok 2010. We wniosku zadeklarował do uzyskania jednolitej płatności obszarowej działki rolne oznaczone jako: A (JPO), B (JPO_TUZ), C (JPO_TUZ), D (JPO), E (JPO_TUZ), F (JPO_TUZ), G (JPO_TUZ), H (JPO) i I (JPO) o łącznej powierzchni 17,00 ha, a do uzyskania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych (UPO) zgłosił działki rolne: A1, D1, H1, I1 o łącznej powierzchni 9,96 ha.

Decyzją z dnia [...] maja 2011 r. (Nr [...]) Kierownik Biura Powiatowego ARiMR przyznał skarżącemu jednolitą płatność obszarową (JPO) w wysokości 7.532 zł, która wynikała z jej pomniejszenia o kwotę 1.349,02 zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości oraz uzupełniającą płatność obszarową do powierzchni grupy upraw podstawowych (UPO) w wysokości 3.246,62 zł.

Powyższa decyzja została uchylona przez organ odwoławczy w dniu [...] maja 2011 r. i sprawę przekazano organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia.

W ramach przeprowadzonego ponownie postępowania Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wydał w dniu [...] lipca 2011 r. decyzję przyznającą S.T. jednolitą płatność obszarową (JPO) w wysokości 7.532 zł, wynikającą z pomniejszenia o kwotę 1.349,02 zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości oraz uzupełniającą płatność obszarową do powierzchni grupy upraw podstawowych (UPO) w wysokości 3.246,62 zł. Decyzja ta została utrzymana w mocy na podstawie zaskarżonej decyzji z dnia [...] października 2011 r.

Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w motywach swojej decyzji podkreślił, że kwestia materialnoprawnych przesłanek przyznania płatności na rok 2010 została uregulowana w ustawie z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 r., Nr 170, poz. 1051 z późn. zm.).

Gospodarstwo rolne strony zostało wytypowane do kontroli na miejscu, która została przeprowadzona na zlecenie ARiMR przez [...] Spółkę z o.o. w dniu [...] września 2010 r. (Raport z czynności kontrolnych w zakresie kwalifikowalności powierzchni – nr dok. [...]). S.T. nie był obecny przy kontroli i kopię raportu z czynności kontrolnych wysłano do niego pocztą w dniu 18 grudnia 2010 r.

Jak wynika z raportu z czynności kontrolnych stwierdzono na skontrolowanych działkach rolnych rozbieżności między deklaracją zawartą we wniosku oraz stanem faktycznym i zdecydowana większość z nich stanowi nieprawidłowości mające wpływ na wysokość przyznanej płatności, oznaczone kodem DR 13+ (tzn.: "Zadeklarowana powierzchnia działki rolnej jest większa od powierzchni stwierdzonej"). Dotyczy to działek:

1) D (JPO) – powierzchnia deklarowana wynosiła 3,82 ha, zaś powierzchnia stwierdzona wynosi 3,08 ha;

2) D1 (UPO) – powierzchnia deklarowana wynosiła 2,70 ha, zaś powierzchnia stwierdzona wynosi 2,63 ha;

3) F (JPO_TUZ) – powierzchnia deklarowana wynosiła 1,46 ha, zaś powierzchnia stwierdzona wynosi 1,12 ha;

4) I (JPO) – powierzchnia deklarowana wynosiła 0,40 ha, zaś powierzchnia stwierdzona wynosi 0,28 ha.

Zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa krajowego i wspólnotowego wnioskodawca podlega sankcjom z tytułu nieprawidłowości stwierdzonych podczas kontroli administracyjnej wniosku oraz kontroli na miejscu.

W przypadku jednolitej płatności obszarowej (JPO) stawka jednolitej płatności obszarowej do 1 ha uprawy w 2010 r. została określona w rozporządzeniu z dnia 5 listopada 2010 r. w sprawie stawki jednolitej płatności obszarowej za 2010 r. (Dz. U. Nr 213, poz. 1402) i wynosi 562,09 zł. Biorąc po uwagę wyniki kontroli na miejscu i system informacji geograficznej powierzchnia działek rolnych stwierdzona w wyniku kontroli administracyjnej (jako uprawniona do płatności JPO) wyniosła 15,80 ha. Różnica między powierzchnią zadeklarowaną do JPO, tj. 17,00 ha a powierzchnią stwierdzoną, tj. 15,80 ha wyniosła 1,20 ha, co stanowi 7,5949% powierzchni stwierdzonej w stosunku do powierzchni deklarowanej.

W wyniku zastosowania sankcji przewidzianej w art. 58 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 dokonana została redukcja przyznanej kwoty o dwukrotność stwierdzonej różnicy, tj. 2 x 1,20 ha. Sankcja ta powoduje pomniejszenie płatności o 2,40 ha (2 x 1,20 ha), zatem płatność została przyznana do powierzchni 13,40 ha (15,80 ha – 2,40 ha = 13,40 ha). Strona otrzymała więc jednolitą płatność obszarową (JPO) do powierzchni 13,40 ha x 562,09 zł = 7.532 zł.

Natomiast stawka uzupełniającej płatności podstawowej do 1 ha uprawy w 2010 r. została określona w rozporządzeniu z dnia 5 listopada 2010 r. w sprawie stawek płatności uzupełniających za 2010 r. (Dz. U. Nr 213, poz. 1403) i wynosi 327,28 zł. Biorąc po uwagę wyniki kontroli na miejscu i system informacji geograficznej powierzchnia działek rolnych stwierdzona w wyniku kontroli administracyjnej (jako uprawniona do płatności UPO) wyniosła 9,92 ha. Różnica między powierzchnią zadeklarowaną do UPO, tj. 9,96 ha, a powierzchnią stwierdzoną, tj. 9,92 ha (tj. uprawnioną do płatności UPO) wyniosła 0,04 ha, co stanowi 0,4032% powierzchni stwierdzonej w stosunku do powierzchni deklarowanej.

W wyniku zastosowania art. 57 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 uzupełniająca płatność obszarowa do powierzchni grupy upraw podstawowych została przyznana do powierzchni stwierdzonej, tj. 9,92 ha x 327,28 zł = 3.246,62 zł.

Organ zaznaczył również, że jakkolwiek S.T. nie był obecny podczas przeprowadzanej kontroli na miejscu, to zapoznał się z jej wynikami i wniósł zastrzeżenia do raportu, na które uzyskał odpowiedź.

Odnosząc się do argumentów strony dotyczących wyników kontroli na miejscu oraz zarzutów dotyczących przeprowadzonego przez organ postępowania Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR podniósł, że istotą kontroli na miejscu jest m.in. weryfikacja powierzchni i gatunków upraw deklarowanych przez wnioskodawców w danym roku, tzn. działek rolnych zadeklarowanych we wniosku. Kontrola na miejscu nie dotyczy i nie kwestionuje danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków.

W ocenie organu podstawowym dokumentem weryfikującym wielkość działek rolnych podanych we wniosku, jest w pierwszej kolejności protokół z kontroli na miejscu. Na podstawie przekazanej dokumentacji organ odwoławczy stwierdził, że kontrola na miejscu została przeprowadzona rzetelnie, raport z czynności kontrolnych oraz uzupełniający go materiał graficzny został sporządzony precyzyjnie, a ponadto – na dowód wykrytych nieprawidłowości – sporządzono fotografie, na których oprócz deklarowanych upraw, widoczne są m.in. wieloletnie zadrzewienia i zakrzaczenia (tzn. nieużytki) na działkach zadeklarowanych do płatności.

Odnosząc się do wniosku strony o przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego w postaci zeznań świadków organ wyjaśnił, że nie mogłyby one podważyć zebranego materiału dowodowego, a jedynie niepotrzebnie wydłużyć postępowanie. Wobec powyższego w dniu [...] października 2011 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR postanowieniem nr [...] odmówił dopuszczenia wnioskowanych przez stronę dowodów.

Organ podkreślił również, że postępowanie w sprawie dotyczącej przyznania pomocy jest szczególnym postępowaniem administracyjnym, do którego w kwestiach nieuregulowanych w ustawie o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego mają zastosowanie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Jednakże według art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, co oznacza, że ustawodawca zdecydował się na odejście od zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w drugiej części art. 7 k.p.a., nakazującej organom administracji publicznej podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Konsekwencją odejścia od zasady prawdy obiektywnej jest również rezygnacja z zasady postępowania dowodowego wyrażonej w art. 77 k.p.a. W art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy obowiązek ten został ograniczony jedynie do rozpatrzenia materiału dowodowego wskazanego we wniosku oraz innych dokumentach dołączonych przez wnioskodawcę i innych uczestników postępowania. Na ARiMR nie ciąży natomiast obowiązek aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie uprawnienia wnioskodawcy do otrzymania pomocy. Ponadto, z uwagi na ekonomikę prowadzonych postępowań, ustawodawca ograniczył stosowanie zasady informowania stron i innych uczestników postępowania przez organ administracji publicznej (art. 9 k.p.a.) oraz zasady czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 k.p.a.).

W skardze skierowanej do sądu administracyjnego skarżący S.T. wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania administracyjnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy, to jest art. 78 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach wsparcia bezpośredniego – przez oddalenie wniosku dowodowego rolnika o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków Z. W. i M. T. – na okoliczność, że w 2010 r. działka nr [...] stanowiąca trwałe użytki zielone, poddana została renowacji przez wysiew nowych traw, a przez to niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego i bezpodstawne przyjęcie, że na działce nr [...] w 2010 r. uprawiano gorczycę.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że osoby dokonujące kontroli na miejscu błędnie zinterpretowały stan gruntu. W jego ocenie z uwagi na to, że rolnik z zasady nie uczestniczy w kontroli, a także istniejące ryzyko pomyłek, bowiem podmioty kontrolujące często posługują się ad hoc zatrudnionymi zleceniobiorcami, nie jest wykluczone prowadzenie postępowania dowodowego celem ustalenia rzeczywistych okoliczności faktycznych sprawy. Temu właśnie miały służyć zaoferowane przez rolnika dowody z zeznań świadków M.T. i Z.W., dlatego wniosek dowodowy rolnika został bezzasadnie oddalony czym naruszono art. 78 § 1 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentacje zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, a jednocześnie sprawując kontrolę sąd stosuje środki określone w ustawie. Oznacza to, że sąd administracyjny kontrolując akty wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem bada czy właściwie zastosowane zostały przepisy prawa materialnego określające prawa i obowiązki stron oraz czy w postępowaniu administracyjnym przestrzegano przepisów proceduralnych. W przypadku stwierdzenia naruszenia prawa, sąd jest władny wzruszyć zaskarżony akt, a przepis art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. określa, kiedy podlega on uchyleniu.

Przeprowadzona przez Sąd w tym zakresie kontrola prowadzi do wniosku, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza.

W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji należycie przeprowadziły postępowanie wszczęte wnioskiem skarżącego z dnia 10 maja 2010 r. w oparciu o przepisy ustawy z dnia 26 lutego 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 r. Nr 170, poz. 1051 z późn. zm. – dalej jako "ustawa"). Ustawa ta określa zasady i tryb przyznawania producentom rolnym jednolitej płatności obszarowej oraz uzupełniającej płatności obszarowej, o których mowa w art. 122 ust. 1 i art. 132 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. UE. L. 30 z 31.01.2009, str. 16, ze zm.). Organy prawidłowo korzystały również z regulacji zawartych w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1783/2003, nr 1973/2004, nr 1234/2007, nr 1120/2009, nr 1121/2009, nr 1122/2009 i nr 73/2009.

Wymogi stawiane rolnikowi ubiegającemu się o przyznanie jednolitej płatności obszarowej wynikają z przepisu art. 7 ust. 1 ustawy oraz art. 124 ust. 2 rozporządzenia nr 73/2009. Ponadto rolnikowi, który w danym roku spełnia warunki do przyznania jednolitej płatności obszarowej, przysługują płatności uzupełniające, w przypadku spełnienia warunków przewidzianych dla tej uzupełniającej płatności.

W zakresie spełnienia przez rolnika warunków przyznania płatności, na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy Agencja przeprowadza kontrole administracyjne i kontrole na miejscu, określone w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1, w tym kontrole w ramach wzajemnej zgodności wymogów lub norm, z zastrzeżeniem art. 31a i 32. Zgodnie z art. 30 ust. 2 ustawy, Prezes Agencji może powierzyć przeprowadzanie kontroli, o których mowa w ust. 1, jednostkom organizacyjnym dysponującym odpowiednimi warunkami organizacyjnymi, kadrowymi i technicznymi, określonymi na podstawie art. 34 ust. 1 pkt 1.

W myśl art. 31 ustawy, czynności kontrolne w ramach kontroli na miejscu określonej w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1, przeprowadzanej przez Agencję, są wykonywane przez osoby posiadające imienne upoważnienie wydane przez Prezesa Agencji (ust. 1). Upoważnienie, o którym mowa w ust. 1, zawiera wskazanie osoby upoważnionej do wykonywania czynności kontrolnych, miejsce i zakres oraz podstawę prawną do ich wykonywania (ust. 2). Przed przystąpieniem do czynności kontrolnych osoba upoważniona do ich wykonywania jest obowiązana okazać imienne upoważnienie rolnikowi, jeżeli jest on obecny podczas kontroli (ust. 3). Czynności kontrolne mogą być wykonywane podczas nieobecności rolnika także wówczas, gdy rolnik został zawiadomiony o kontroli zgodnie z art. 27 ust. 1 rozporządzenia nr 1122/2009 (ust. 4). Zgodnie z art. 31 ust. 5 ustawy, osoby upoważnione do wykonywania czynności kontrolnych mają prawo do: 1) wstępu na teren gospodarstwa rolnego; 2) żądania pisemnych lub ustnych informacji związanych z przedmiotem kontroli; 3) wglądu do dokumentów związanych z przedmiotem kontroli, sporządzania z nich odpisów, wyciągów lub kopii oraz zabezpieczania tych dokumentów; 4) pobierania próbek do badań; 5) żądania okazywania i udostępniania danych informatycznych. Z czynności kontrolnych sporządza się raport zgodnie z art. 32 i. 54 ust. 1 i 3 rozporządzenia nr 1122/2009, który w przypadku stwierdzenia drobnej niezgodności, o której mowa w art. 24 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia nr 73/2009, zawiera również informację, o której mowa w art. 54 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia nr 1122/2009, oraz termin, o którym mowa w art. 71 ust. 3 rozporządzenia nr 1122/2009 (art. 31 ust. 6 ustawy). W przypadku gdy rolnik nie zgadza się z ustaleniami zawartymi w raporcie, może zgłosić umotywowane zastrzeżenia na piśmie, co do ustaleń w nim zawartych, dyrektorowi oddziału regionalnego Agencji, w terminie 14 dni od dnia doręczenia raportu, chyba że bezpośrednio po zakończeniu kontroli rolnik, który był obecny podczas kontroli, zgłosił umotywowane zastrzeżenia, co do ustaleń zawartych w raporcie, osobie, która go sporządziła (art. 31 ust. 7 ustawy).

Zgodnie z art. 35 ustawy, przepisy dotyczące kontroli administracyjnej i kontroli na miejscu określonych w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1, stosuje się odpowiednio do kontroli: 1) wielkości powierzchni, o których mowa w art. 7 ust. 2, zadeklarowanej przez rolnika we wniosku o przyznanie płatności uzupełniającej; 2) w zakresie spełniania warunków do przyznania płatności uzupełniającej.

Jak wskazuje się w piśmiennictwie, kontrola ma niezwykle doniosłe znaczenie dla skutecznego funkcjonowania systemu płatności bezpośrednich w całej Unii Europejskiej. Stanowi ona gwarancję rzetelnego wydatkowania wspólnotowych środków budżetowych przeznaczonych na finansowanie tego instrumentu wsparcia dochodowego producentów rolnych. Dopiero po zakończeniu procedury kontrolnej można wydawać decyzje dotyczące płatności (ich przyznania lub odmowy przyznania). Kontrola na miejscu polega przede wszystkim na sprawdzeniu zgodności danych podanych we wniosku o przyznanie płatności ze stanem faktycznym w gospodarstwie i przestrzegania zasad dobrej kultury rolnej. Kontrole na miejscu mają na celu: ustalenie granic i powierzchni działek rolnych, zweryfikowanie zadeklarowanej grupy upraw/uprawy na danej działce rolnej, sprawdzenie przestrzegania minimalnych wymagań (norm) utrzymania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej (Bieluk Jerzy, Lobos-Kotowska Dorota – Komentarz do ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, Wolters Kluwer Polska – Oficyna, komentarz do art. 30 ustawy).

W świetle powyżej przywołanych reguł przyznawania płatności stwierdzić trzeba, że organ prowadzący postępowanie z wniosku rolnika o przyznanie płatności, w trakcie postępowania wyjaśniającego ma możliwość weryfikacji deklaracji zawartych we wniosku, jak i ustaleń systemowych, poprzez wykorzystanie wszelkich, zgodnych z prawem narzędzi, w tym kontroli na miejscu, która jest w stanie najpełniej oddać rzeczywisty obraz danych zadeklarowanych we wniosku.

W rozpoznawanej sprawie kontrola na miejscu przeprowadzona została z zachowaniem reguł określonych cytowanymi wcześniej przepisami, a skarżący został pouczony o przysługujących mu uprawnieniach, otrzymał kopię raportu w dniu [...] stycznia 2010 r. i wniósł do niego zastrzeżenia (pismo skarżącego z dnia 21 grudnia 2010 r.). Zarówno organ pierwszej instancji jak i organ w zaskarżonej decyzji przedstawił szczegółową interpretację materiału dowodowego sprawy wraz z wyjaśnieniem, dlaczego i z jakich powodów przyjął, że działki D, F, I oraz D1, i I1 nie potwierdzają deklaracji skarżącego co do powierzchni działek uprawniającej do przyznania płatności.

Wielkość działek rolnych została zweryfikowana w czasie kontroli na miejscu. W jej wyniku stwierdzono, że w przypadku jednolitej płatności obszarowej (JPO) działka D z zdeklarowanej powierzchni 3,82 ha upraw, posiada ich jedynie 3,08 ha, w przypadku działki F powierzchnia deklarowana wynosiła 1,46 ha, a stwierdzona 1,12 ha, zaś deklarowana powierzchnia działki I zamiast 0,40 ha ma w rzeczywistości 0,28 ha. Natomiast w przypadku uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych (UPO) różnice pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną do UPO a powierzchnią stwierdzoną wyniosły: odnośnie działki D1 powierzchnia deklarowana 2,70 ha – stwierdzona 2,63 ha, odnośnie działki I1 powierzchnia deklarowana 0,25 ha – stwierdzona 0,28 ha. Przeprowadzona przez organ kontrola zgodna była z przepisami art. 30 i 31 w zw. z art. 35 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.

Postanowieniem z dnia [...] października 2011 r. organ odmówił przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków M.T. i Z. W. na okoliczność ustalenia rodzaju, powierzchni i sposobu prowadzenia upraw na działkach rolnych skarżącego w roku 2010, zadeklarowanych we wniosku o przyznanie płatności na rok 2010. Podkreślono, że stan faktyczny upraw, to jest ich rodzaj, powierzchnia oraz sposób ich rolniczego użytkowania w roku 2010 na działkach ewidencyjnych oznaczonych numerami 271, 764 i 750, które strona zdeklarowała jako działki rolne D (D1), I (I1) oraz F, został stwierdzony za pomocą kontroli na miejscu i zarówno raport z czynności kontrolnych, jak i uzupełniający materiał dowodowy w postaci materiału fotograficznego potwierdza ustalenia odnoszące się do wieloletnich zadrzewień i zakrzaczeń (nieużytków) na działkach zadeklarowanych do płatności. To z tej przyczyny zaistniały różnice w powierzchni działek deklarowanych a rzeczywistym stanem na gruncie. Zebrane dowody uprawniały organ do ustaleń faktycznych, jakie zostały przyjęte przy określaniu wysokości poszczególnych przyznanych skarżącemu płatności, a w tych warunkach zachodziła również podstawa do nieuwzględnienia wniosku skarżącego o dopuszczenie dowodu z zeznań świadków na okoliczności, które zostały już należycie wyjaśnione. Nie doszło zatem do naruszenia przez organy przepisów postępowania administracyjnego przywołanych w skardze.

W ocenie Sądu zarzut skarżącego, że organy nie wskazały podstawy, ani przyczyny częściowej odmowy przyznania wnioskowanych płatności jest chybiony. Organy obu instancji częściowo odmawiając przyznania skarżącemu wnioskowanych płatności szczegółowo opisały stwierdzone nieprawidłowości wykryte w wyniku kontroli, należycie przedstawiły rachunkowy sposób wyliczenia procentowej różnicy pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną do płatności a powierzchnią stwierdzoną, wskazały prawidłowo dowody na jakich dokonane zostały niewadliwe ustalenia faktyczne, na których oparte zostało rozstrzygnięcie sprawy. Brak zatem również podstaw do przypisania organom orzekającym w sprawie, naruszenia przepisu art. 3 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.

Podstawowym środkiem dowodowym w niniejszej sprawie była dokumentacja z przeprowadzonej kontroli, w tym protokół z kontroli, któremu należy przypisać walor wiarygodności. Skarżący pomimo zgłaszanych do tego protokołu zastrzeżeń nie podważył skutecznie wniosków, jakie z niego wypływają.

Bezpodstawny jest zarzut skarżącego o błędnym ustaleniu przez organ stanu gruntu i zasiewu na działce oznaczonej nr [...], bowiem ustalenia w tej materii znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym sprawy, w szczególności w postaci zapisów raportu z czynności kontrolnych i fotografii wykonanych w toku czynności sprawdzających. W konsekwencji stwierdzonych nieprawidłowości pomniejszenia w przyznaniu skarżącemu płatności nie były dowolne, gdyż znajdują oparcie w należycie zebranych i ocenionych dowodach.

Mając przytoczone motywy na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.