Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 535/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2007-03-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6303 Procedura tranzytu pod osłoną karnetu TIR
Hasła tematyczne: Celne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 73 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 68 poz 622
law: Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Sadurski, Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Marcinowski (sprawozdawca), Sędzia NSA Maria Wieczorek, Protokolant Sekretarz sądowy Wiesława Dudek, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 8 marca 2007 r. sprawy ze skargi [...] spółka z ograniczona odpowiedzialnością z siedzibą w T. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie długu celnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. Nr 8, z 2005 r. , poz. 60 z późn.zm.), art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz.U. Nr 68, poz. 622 z późn. zm.), art. 4 pkt 13 i pkt 19, art. 37 ust. 1 i ust. 2, art. 57, art. 89 ust. 2, art. 92 ust. 1, art. 96 ust. 1, art. 203 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. (Dz.Urz. UE Polskie wydanie specjalne) ,art. 365 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady EWG nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WEL 253 z dn. 11.10.1993r., Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne), po rozpatrzeniu odwołania Sp. z o.o. [...]" od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego nr [...] z dnia [...].; utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu tej decyzji podniesiono, że w dniu [...] czerwca 2005r. w Oddziale Celnym (urząd celny wyjścia) objęto procedurą tranzytu na podstawie dokumentu T1 [...] towar w postaci samochodu osobowego marki Mercedes o nr nadwozia [...]. Przedmiotowy towar powinien zostać dostarczony do urzędu celnego przeznaczenia w Z. do dnia [...].06.2005r. Głównym zobowiązanym w procedurze tranzytu, wpisanym w polu 50 noty tranzytowej była firma [...] Sp. z o.o. Do urzędu celnego wyjścia nie wpłynęło potwierdzenie zakończenia procedury tranzytu.

W tych okolicznościach Naczelnik Urzędu Celnego pismem z dnia [...] czerwca 2005r. zwrócił się do głównego zobowiązanego o przesłanie - w ciągu dwóch miesięcy- informacji i dokumentów mających na celu udowodnienie, że procedura tranzytu została zakończona. Jednocześnie poinformował firmę [...] Sp. z o.o. o konieczności przekazania wszelkich danych o ewentualnych zmianach urzędu celnego przeznaczenia oraz urzędów tranzytowych.

Pismem z dnia [...] września 2005r. firma [...] Sp. z o.o. przesłała organowi celnemu I instancji kserokopie ukraińskich dowodów rejestracyjnych z dnia [...] lutego 2005r. oraz wyjaśniła, iż przedmiotowy towar został wyprowadzony za granicę UE przez przejście graniczne w Z., zaś dokumenty T1 przedłożono w urzędzie celnym.

Jednocześnie strona zwróciła się z wnioskiem o wystąpienie w ramach pomocy prawnej do służb celnych Ukrainy celem ustalenia, czy pojazd objęty postępowaniem celnym został zgłoszony do odprawy celnej po stronie ukraińskiej na przejściu w Z.

Uwzględniając powyższe, Naczelnik Urzędu Celnego wystąpił do Naczelnika Zachodniego Regionalnego Urzędu Celnego (Ukraina) z prośbą o sprawdzenie okoliczności wwozu przez w/w przejście graniczne w okresie [...].03.2005r. - [...].09.2005 r. przedmiotowego pojazdu.

Jednocześnie organ celny I instancji zwrócił się z prośbą do ukraińskiego organu celnego o przysłanie - w przypadku ustalenia, iż przedmioty pojazd przekraczał granicę państwa - potwierdzonych przez władze celne Ukrainy kopii dokumentów odpraw celnych przedmiotowego towaru.

Pismem z dnia [...] września 2005 r. Naczelnik Urzędu Celnego poinformował, iż w elektronicznej bazie danych nie zarejestrowano faktu wwiezienia na ukraiński obszar celny przedmiotowego pojazdu.

Pismem z dnia [...] października 2005 r. firma [...] Sp. z o.o. przekazała Naczelnikowi Urzędu Celnego wydruki z ukraińskiego centralnego systemu rejestracji pojazdów.

Pismem z dnia [...] października 2005r. organ celny I instancji poinformował stronę o treści art. 365 ust.2 i ust. 3 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2454/93 z dn. 02.07.1993r. ustanawiającego przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady EWG nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, zwanego dalej "PWKC", regulującego kwestię tzw. dowodów alternatywnych zakończenia procedury tranzytu oraz wyjaśnił, że nadsyłane dokumenty winny zostać m.in. potwierdzone przez organy celne kraju przeznaczenia.

Pismem z dnia [...] października 2005 r. firma [...] Sp. z o.o. przesłała urzędowo potwierdzoną (przez ukraińskiego notariusza) kserokopię dowodu rejestracyjnego przedmiotowego pojazdu.

Naczelnik Urzędu Celnego pismem z dnia [...] listopada 2005 r. zwrócił się do Naczelnika Zachodniego Regionalnego Urzędu Celnego (Ukraina) z prośbą o sprawdzenie oraz ewentualne potwierdzenie okoliczności zarejestrowania oraz nadania przeznaczenia celnego na terenie Ukrainy przedmiotowemu pojazdowi.

Pismem z dnia [...] listopada 2005 r. Naczelnik Urzędu Celnego udzielił identycznej odpowiedzi jak uprzednio.

W związku z powyższym, organ celny I instancji wystąpił do Państwowej Służby Celnej Ukrainy z prośbą o sprawdzenie oraz ewentualne potwierdzenie okoliczności zarejestrowania oraz dopuszczenia do obrotu na terenie Ukrainy pojazdu m-ki Mercedes o nr nadwozia [...].

Pismem z dnia [...] kwietnia 2006 r. w/w ukraiński organ celny poinformował, iż przedmiotowy pojazd jest we właściwy sposób zarejestrowany w organie państwowej inspekcji samochodowej Ukrainy.

Do powyższego pisma z dnia [...] kwietnia 2006 r. zostały dołączone poświadczone za zgodność odpisy dokumentów w postaci: rachunku nr [...] z dnia [...] stycznia 2005 r., wniosku nr [...] z dnia [...] lutego 2005 r. na dokonanie przerejestrowania pojazdu, zezwolenia nr [...] z dna [...] lutego 2005 r. na wykonanie wymiany wyposażenia pojazdu, protokołu ekspertyzy technicznej pojazdu z dnia [...] lutego 2005 r., świadectwa akredytacji nr [...] z dnia [...] stycznia 2003r., tymczasowego talonu rejestracyjnego z dnia [...] lutego 2005r.

Informacja przekazana przez Państwową Służbę Celną Ukrainy znajduje potwierdzenie w piśmie Naczelnika Zachodniego Regionalnego Urzędu Celnego (Ukraina) z dnia [...] lutego 2006r., w którym wyjaśniono, że przedmiotowy pojazd został zarejestrowany w organach Miejskiego Wydziału Rejestracyjno - Egzaminacyjnego Państwowej Inspekcji Drogowej MSW Ukrainy na podstawie wymiany nadwozi samochodu. Jednocześnie ów organ poinformował, że w/w pojazd w okresie 1 styczeń 2005 r. - 1 czerwca 2006r., tj. w okresie jego rejestracji na terenie Ukrainy, nie przekraczał państwowej granicy celnej na kierunku wjazdowym do Ukrainy.

Do pisma zostały dołączone dokumenty w postaci dowodu rejestracyjnego nr [...] z dnia [...] lutego 2005 r. oraz dowodu rejestracyjnego nr [...] z dnia [...] czerwca 2005r.

Uwzględniając zebrany materiał dowodowy, Naczelnik Urzędu Celnego decyzją z dnia [...] skierowaną do firmy [...] Sp. z o. o. stwierdził powstanie długu celnego w związku z usunięciem spod dozoru celnego towaru w postaci samochodu osobowego m-ki Mercedes o nr nadwozia [...].

Organ II instancji nie podzielił zarzutów odwołania.

Towary wprowadzane na obszar celny Wspólnoty podlegają, od chwili ich wprowadzenia dozorowi celnemu, któremu podlegają tak długo, jak jest to niezbędne do określenia ich statusu celnego, a w przypadku towarów niewspólnotowych i bez uszczerbku dla art. 82 ust. 1 , aż do zmiany ich statusu celnego bądź wprowadzenia do wolnego obszaru celnego lub składu wolnocłowego albo ich powrotnego wywozu, bądź zniszczenia zgodnie z art.182. (art. 37 ust. 1 i 2 WKC).

Konsekwencją usunięcia towaru spod dozoru celnego, jest wszczęcie przez organ celny postępowania wyjaśniającego w sprawie uregulowania sytuacji towaru niewspólnotowego (art. 57 WKC).

Z zebranych materiałów wynika, ze głównym zobowiązanym była firma "[...]" Sp. z o.o. w T.

Zgodnie z art. 92 ust. 1 WKC procedura tranzytu zewnętrznego zostaje zakończona, a obowiązki głównego obowiązanego spełnione, gdy towary objęte tą procedurą i właściwe dokumenty zostaną przedstawione, zgodnie z przepisami tej procedury, w urzędzie celnym przeznaczenia.

Jednocześnie, w myśl art. 96 ust.1 WKC, główny zobowiązany jest osobą uprawnioną do korzystania z procedury wspólnotowego tranzytu zewnętrznego. Powinien on:

a) przedstawić w wyznaczonym terminie w urzędzie celnym przeznaczenia towary w nienaruszonym stanie i z zachowaniem środków zastosowanych przez organy celne w celu zapewnienia tożsamości towarów,

b) przestrzegać przepisów procedury tranzytu wspólnotowego.

W niniejszej sprawie przedmiotowy samochód powinien zostać przedstawiony w urzędzie celnym przeznaczenia do dnia [...] czerwca 2005 r.

Ustalono, iż ani towar ani związane z nim dokumenty nie zostały przedstawione w urzędzie celnym przeznaczenia.

Skoro zatem główny zobowiązany nie wywiązał się z obowiązków nałożonych nań przepisami prawa, Naczelnik Urzędu Celnego zasadnie zwrócił się do skarżącego o przesłanie - w ciągu dwóch miesięcy od daty sporządzenia pisma - informacji i dokumentów mających na celu udowodnienie, że procedura tranzytu została zakończona, a także wszelkich danych o ewentualnych zmianach urzędu celnego przeznaczenia oraz urzędów tranzytowych (art. 365 ust. 1 i 1a PWKC).

Dowodem alternatywnym zakończenia procedury tranzytu może być dokument poświadczony przez organy celne państwa przeznaczenia, potwierdzający tożsamość danych towarów i stwierdzający, że zostały one zgłoszone w urzędzie przeznaczenia lub, w przypadku stosowania art. 406, upoważnionemu odbiorcy (art. 365 ust.2 PWKC).

Wspólnotową procedurę tranzytową uważa się za zakończoną także wtedy, gdy główny zobowiązany przedstawi, zgodnie z wymogami organów celnych, dokument celny umieszczenia pod nadzorem celnym w państwie trzecim lub jego kopię bądź fotokopię, potwierdzającą tożsamość danych towarów. Kopia lub fotokopia tego dokumentu musi zostać odpowiednio poświadczona bądź przez organ, który poświadczył oryginalny dokument bądź przez organy danego państwa trzeciego albo organy jednego z Państw Członkowskich (art. 365 ust.3 PWKC).

Główny zobowiązany miał świadomość konieczności nadesłania przez niego w wyznaczonym terminie dowodów alternatywnych potwierdzających zakończenie procedury tranzytu.

W ocenie firmy [...] Sp. z o.o. w/w dowodem są dokumenty potwierdzające fakt rejestracji pojazdu na terenie Ukrainy.

W trakcie prowadzonego postępowania Naczelnik Urzędu Celnego podjął działania mające na celu każdorazowe zweryfikowanie podawanych przez strony twierdzeń, iż przedmiotowy pojazd został wprowadzony na obszar celny Ukrainy oraz zarejestrowany.

Analiza danych uzyskanych od ukraińskich organów celnych prowadzi do jednoznacznego wniosku, iż przedmiotowy samochód osobowy nie przekraczał w okresie 01.01.2005r. - 01.06.2006r., tj. w czasie jego rejestracji na terenie Ukrainy, państwowej granicy celnej na kierunku wjazdowym do Ukrainy.

Jednocześnie w ocenie organu odwoławczego istotnym jest data wystawienia dokumentów dotyczących przedmiotowego pojazdu.

Jak wynika ze zgromadzonych materiałów dowodowych rachunek nr [...] został wystawiony w dniu [...] stycznia 2005r., wniosek o przerejestrowanie samochodu w dnia 1 lutego 2005r., zezwolenie nr [...] w dniu 3 lutego 2005r., zaś protokół ekspertyzy technicznej pojazdu w dniu 4 lutego 2005 r.

Fakt, iż powyższe czynności, nastąpiły w okresie 28.01.2005r. - 04.02.2005r. ma istotne znaczenie w sprawie, bowiem zgłoszenie celne o objęcie przedmiotowego towaru procedurą tranzytu zostało złożone w Oddziale Celnym w dniu [...] czerwca 2005r. tj. już po przeprowadzeniu opisanych czynności związanych z rejestracją pojazdu na terenie Ukrainy.

Tym samym towar został objęty procedurą tranzytu przy uwzględnieniu jego parametrów technicznych oraz nr rej. (tj. [...]), czyli danych wynikających z czynności rejestracyjnych dokonanych na obszarze w/w państwa trzeciego we wcześniejszym okresie.

Również analiza zgromadzonych w trakcie prowadzonego postępowania celnego dokumentów w postaci kopii dowodów rejestracyjnych pojazdu wskazuje, iż zostały one wystawione przed datą dokonania zgłoszenia celnego do procedury tranzytu tj. przed dniem [...] czerwca 2005r.

Skoro główny zobowiązany nie wywiązał się z obowiązków nałożonych nań przepisami prawa tj. nie przedstawił towaru w urzędzie celnym przeznaczenia, organ celny I instancji zasadnie wezwał go do nadesłania dokumentu alternatywnego zakończenia procedury tranzytu.

Strona nie przedstawiła jakichkolwiek dokumentów dotyczących przedmiotowego towaru, w tym np. dokumentu potwierdzającego objęcie towaru stosowną procedurą celną na obszarze państwa trzeciego, a wystawionych po dniu 15 czerwca 2005r.

W przedmiotowej sprawie dokumenty przedstawione przez głównego zobowiązanego w ramach prowadzonego postępowania oraz dokumenty zgromadzone przez organ celny I instancji nie spełniają wymogów określonych w art. 365 ust.2 i ust.3 PWKC, a w konsekwencji nie pozwalają na uznanie, iż procedura tranzytu została zakończona.

Powyższe okoliczności faktyczne uzasadniały twierdzenie o usunięciu towaru

objętego procedurą tranzytu spod dozoru celnego, a w konsekwencji uprawniały do przyjęcia tezy o powstaniu długu celnego w przywozie (art. 203 ust 2 i 3 WKC).

Odpowiedzialność głównego zobowiązanego jest bezwarunkowa i obiektywna, wynikająca z faktu złożenia przez niego zgłoszenia celnego z dn. 07.06.2005r. oraz korzystania z procedury tranzytu.

Na marginesie organ odwoławczy zauważył, iż użyte przez Naczelnika Urzędu Celnego twierdzenie o niezgodności pomiędzy rokiem produkcji pojazdu zawartym w zgłoszeniu celnym z dnia 7 czerwca 2005 r. tj. 2000, a rokiem produkcji ujętym w dokumentach rejestracyjnych tj. 2001, nie ma większego znaczenia w niniejszej sprawie.

Powyższy pogląd jest uprawniony zważywszy choćby na okoliczność zgodności pomiędzy przedmiotowymi dokumentami w zakresie pozostałych danych pojazdu tj. numeru rejestracyjnego ([...]) oraz numeru nadwozia ([...]).

Tym samym, istniejąca niezgodność w zakresie roku produkcji pojazdu winna być rozpatrywana w kontekście ewentualnej nieprawidłowości związanej z wypełnianiem zgłoszenia celnego do procedury tranzytu, nie zaś jako okoliczność przesądzająca o braku możliwości uznania dowodów rejestracyjnych pojazdu jako dowodu w sprawie.

Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska skarżącego w zakresie konieczności uznania wydruków z elektronicznego systemu Ukrainy jako oryginałów, nie wymagających jakiegokolwiek poświadczenia. Nawet pobieżna analiza w/w wydruków nie tylko nie wskazuje organu, z którego pochodzą, lecz uprawnia do wyrażenia poglądu, iż stanowią one pewien wycinek ze strony internetowej, przedstawiony przez stronę. .

Skargę sądową na powyższą decyzję złożył "[...]" Sp. z o.o., zarzucając naruszenie:

- przepisów prawa materialnego, tj. art. 57 i art. 203 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, art. 365 i art. 366 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady EWG Nr 2913/92 ustanawiającego WKC ;

- przepisów prawa procesowego, tj. art. art. 122, 180, 181, 188, 191 i 194 § 1 Ordynacji podatkowej, polegające na naruszeniu zasad w zakresie niezbędnych działań organów w celu wyjaśnienia stanu faktycznego, postępowania dowodowego w sprawie, oceny materiału dowodowego poprzez pominięcie dowodów z dokumentów urzędowych.

Wskazując na powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organy decyzyjne pominęły w swoich rozważaniach okoliczności, że przedmiotowy pojazd jest zarejestrowany na Ukrainie, czyli na obszarze państwa trzeciego, a zatem został prawidłowo dopuszczony do ruchu na terenie Ukrainy.

Forma rejestracji na tzw. "przekładkę", czyli podmiana w dokumentach nadwozia jest powszechnie stosowana na terenie Ukrainy w celu "obejścia" zapłacenia należności celnych, co skutkuje brakiem dokumentów potwierdzających dokonanie ukraińskiej odprawy celnej.

Nie można zgodzić się ze stanowiskiem organów, że przedmiotowy pojazd jest pojazdem innym niż zarejestrowany na terenie Ukrainy o nr rej. [...], skoro dokument T1 został wystawiony na samochód o takim numerze rejestracyjnym w urzędzie Celnym.

Organy celne wyjaśniły, że dowody rejestracji dotyczą jedynie nadwozia samochodu osobowego marki Mercedes S 430.

Numery samochodów – VIN (nadwozia samochodów) są niepowtarzalne i nie można przyjąć, że pojazd, który wyjechał w procedurze tranzytu, nie jest tożsamy z pojazdem zarejestrowanym i dopuszczonym do ruchu na terenie Ukrainy. Samochód objęty procedurą tranzytu jest samochodem, do którego w toku postępowania przedstawiono dowody rejestracyjne oraz wydruki z ukraińskiego systemu rejestracji pojazdów, które zostały odrzucone.

Organ odwoławczy bezzasadnie odrzucił wniosek dowodowy o skierowanie zapytania do granicznych placówek Straży Granicznej, o potwierdzenie przekraczania granicy RP przez samochód osobowy marki Mercedes o nr rej. [...] w okresie od dnia 7 czerwca do dnia 31 grudnia 2005 r. Dowód pozytywny mógłby potwierdzić tezę, że pojazd objęty procedurą tranzytu opuścił granicę celną UE. Odnosząc się do twierdzenia organów obu instancji, że dokumenty rejestracyjne zostały wystawione przed datą objęcia towaru procedurą tranzytu skarżący wyjaśnił, że taki tok postępowania: rejestracja na podstawie dokumentów zakupu i wydanie dowodu rejestracyjnego, jest praktykowany na terenie Ukrainy.

Sam fakt objęcia zarejestrowanego już na terenie Ukrainy pojazdu o nr rej. [...] procedurą tranzytu w oddziale celnym w T., potwierdza wykonanie czynności rejestracyjnych na terenie Ukrainy. Logiczne jest rozumowanie, że pojazd z ukraińskimi numerami rejestracyjnymi, który w sposób prawidłowo dopuszczono do ruchu na terenie państwa trzeciego, nie pozostał w granicach celnych UE. Zaś sama forma, tj. przejście graniczne, przez które został wywieziony można ustalić z bazy danych Straży Granicznej, skoro organy celne nie dokonały rejestracji dokumentu T1 z niewiadomych przyczyn.

Twierdzenie o usunięciu towaru spod dozoru celnego jest bezzasadne. Trudno jest bowiem umożliwić dostęp organom celnym do towaru, który faktycznie opuścił granice UE i znajduje się w kraju trzecim.

Zgodnie z postanowieniami umowy między Rzecząpospolitą Polska a Ukrainą o pomocy prawnej i stosunkach prawnych w sprawach cywilnych i karnych, sporządzonej w Kijowie dnia 24 maja 1993 r. (Dz.U. nr 96, poz. 465 ze zm.), organy administracji państwowej każdej ze stron umawiających się , powinny informować o dokonaniu przestępstw celno-skarbowych powstałych w wyniku obrotu towarowego. Skoro organ celny jest w posiadaniu informacji o legalnej rejestracji na terenie Ukrainy pojazdu, co do którego nie dokonano formalności celnych, z pominięciem opłaty cła i podatku PDW, to był zobowiązany poinformować ukraińskie służby celne o podejrzeniu popełnienia takiego przestępstwa karno-skarbowego.

Dyrektor Izby Celnej w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przytoczoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Sąd zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja pierwszoinstancyjna zapadły bez naruszenia przepisów prawa materialnego i formalnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Po akcesji Polski do Unii Europejskiej, kwestie związane z przywozem towarów na obszar celny Wspólnoty Europejskiej i wywozem towarów z tego obszaru regulują m. in. przepisy rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.Urz. WEL 302 z dn. 19.10.1992 r. ze zm.) zwanego dalej WKC, rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2.07.1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.Urz. WEL 253 z dnia 11.10.1993 r. ze zm., Dz. Urz. UE wydanie polskie specjalne 2004 r., tom 06) zwanego dalej RWWKC.

Ustawę dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz.U. Nr 68, poz. 622 ze zm.) zwana dalej Prawem celnym stosuje się jedynie w zakresie uzupełniającym przepisy prawa wspólnotowego.

Procedura tranzytu zewnętrznego pozwala na przemieszczanie towarów z jednego do drugiego miejsca znajdującego się na obszarze celnym Wspólnoty (art. 91 ust. 1 WKC).

Osobą uprawnioną do korzystania z procedury tranzytu zewnętrznego jest główny zobowiązany, który odpowiedzialny jest m.in. za przedstawienie w wyznaczonym terminie w urzędzie celnym przeznaczenia towarów w stanie nienaruszonym (...) oraz zobligowany do przestrzegania przepisów procedury tranzytu wspólnotowego (art. 96 ust. 1 WKC). Procedura ta zostaje zakończona, gdy towary nią objęte, wraz z właściwymi dokumentami zostaną przedstawione w urzędzie celnym przeznaczenia (art. 92 ust. 1 WKC).

Szczegółowe regulacje w zakresie wspólnotowego tranzytu zewnętrznego zawarte są w przepisach art. 341 – 380 RWWKC.

Stan faktyczny w niniejszej sprawie jest niesporny. W dniu 7 czerwca 2005 r. w Oddziale Celnym (urząd wyjścia) objęto procedurą tranzytu zewnętrznego na postawie zgłoszenia tranzytowego T1 towar w postaci samochodu osobowego marki Mercedes nr nadwozia [...], który miał zostać dostarczony do dnia 15 czerwca 2005r. do Oddziału Celnego (urząd przeznaczenia). Zgłaszającym przedmiotowy towar oraz głównym zobowiązanym był "[...]" Sp. z o.o.

Towar nie został przedstawiony w urzędzie przeznaczenia, a mimo zakreślenia głównemu zobowiązanemu terminu do złożenia dowodu prawidłowej realizacji procedury tranzytu, dowód taki nie został dostarczony.

Stosownie do art. 380 a RWWKC, za dowód prawidłowej realizacji procedury tranzytowej uznaje się dokument poświadczony przez organy celne, z którego wynika, że dane towary zostały przedstawione urzędowi przeznaczenia, lub w przypadku stosowania art. 406 – upoważnionemu odbiorcy.

Art. 380 b RWWKC dopuszcza przedstawienie alternatywnego dowodu prawidłowej realizacji procedury tranzytowej poprzez przedłożenie dokumentu celnego wystawionego w państwie trzecim o dopuszczeniu do użytku domowego.

Skoro wolą prawodawcy było precyzyjne określenie, jakie dokumenty stanowią dowód prawidłowej realizacji procedury tranzytu zewnętrznego, to nie mogą ich uzupełnić lub zastąpić inne dowody.

Trafnie zatem Dyrektor Izby Celnej podniósł, że dowody przedstawione przez stronę, nie mieszczą się w katalogu dowodów prawidłowej realizacji procedury tranzytowej w świetle przepisów RWWKC. Podzielić również należy pogląd organu odwoławczego, iż wniosek dowodowy strony nie mógł zostać uwzględniony, gdyż nawet pozytywne informacje uzyskane z placówek Straży Granicznej, nie mogą stanowić dowodu zrealizowania procedury tranzytu zewnętrznego.

Wadliwie organy obu instancji przywołały art. 365 RWWKC , jako przepis regulujący kwestię dowodów prawidłowej realizacji procedury tranzytowej. Przepis ten dotyczy bowiem okresu ważności poświadczenia gwarancji, zaś przedmiotową kwestię normuje art. 380 RWWKC.

Powyższe uchybienie, nie mające jednak wpływu na wynik sprawy było prawdopodobnie rezultatem niedopuszczalnego posługiwania się przez urzędników opracowujących projekty decyzji – tekstem roboczym RWWKC opublikowanym na stronie internetowej Ministerstwa Finansów.

Błąd organów celnych powieliła również strona skarżąca, która wskazała na naruszenie przez organy celne przepisów art. 365 i art. 366 RWWKC. Ten błąd świadczy o tym, że autor skargi nie zadał sobie nawet trudu zajrzenia do oficjalnej publikacji RWWKC, zawartej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Chybiony jest zarzut naruszenia art. 57 WKC, gdyż organy po stwierdzeniu usunięcia towaru spod dozoru celnego, podjęły właściwe działania, wymagane przepisami prawa wspólnotowego.

Nie jest trafny zarzut naruszenia art. 203 WKC , bowiem brak przedstawienia przedmiotowego towaru w urzędzie przeznaczenia, jest równoznaczny z usunięciem go spod dozoru celnego i prowadzi do powstania długu celnego w przywozie (art. 203 ust. 1 i 2 WKC).

Nie budzi wątpliwości, że dłużnikiem jest "[...]" Sp. z o.o., która jako główny zobowiązany, nie dopełniła obowiązków wynikających z objęcia towaru procedurą tranzytu zewnętrznego (art. 203 ust. 3 i art. 204 ust. 3 WKC). Odpowiedzialność głównego zobowiązanego jest odpowiedzialnością o charakterze obiektywnym.

Od odpowiedzialności tej w przypadku procedury tranzytu zewnętrznego można uwolnić się wyłącznie przez przedstawienie jednego z dowodów wymienionych w art. 380 RWWKC. Prawnie obojętna jest natomiast kwestia ewentualnego braku winy głównego zobowiązanego.

Nieuprawnione są zarzuty naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej, gdyż przepisy działu 12 tego aktu normatywnego, stosuje się jedynie odpowiednio w postępowaniach w sprawach celnych (art. 73 ust. 1 Prawa celnego). Skoro zamknięty katalog dowodów prawidłowej realizacji procedury tranzytowej wymieniony został w art. 380 RWWKC, to tego rodzaju dowodów nie mogą zastąpić inne dowody – w szczególności świadczące o tym, że przedmiotowy samochód został zarejestrowany na terenie państwa trzeciego i tam został dopuszczony do ruchu drogowego.

Z tych względów skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).