Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 289/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2019-04-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 102 par. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1201
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: par. 7 ust. 2
journal: Dz.U. 2007 nr 191 poz 1377
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 października 2007 r. w sprawie usuwania pojazdów.
article: art. 130a ust. 1,  ust. 2 pkt 1 lit. a, ust. 4 pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1990
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj,, Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wynagrodzenia za dozór pojazdu oddala skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], Starosta [...] na podstawie art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r.

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r. poz. 1201 ze zm.) oraz § 3 pkt 1 lit. a i § 4 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2017 r. poz. 265), po rozpatrzeniu wniosku

z dnia 18 listopada 2014 r. o przyznanie wynagrodzenia za dozór pojazdu - odmówił Z. S., prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą

[...] z siedzibą w G. przyznania wynagrodzenia za dozór pojazdu marki [...] o nr rej. [...].

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Starosta przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Wnioskiem z dnia 18 listopada 2014 r. Z. S. zwrócił się o przyznanie wynagrodzenia za dozór pojazdu marki [...] o nr rej. [...] za okres od dnia 8 września 2007 r. do dnia 18 listopada 2014 r. w kwocie [...]zł. W uzasadnieniu wniosku Z. S. podniósł, że pojazd został przyjęty na parking strzeżony w dniu 8 sierpnia 2007 r. na skutek wydania przez Komendę Powiatową Policji w G. dyspozycji usunięcia pojazdu z drogi nr [...]. Pojazd nie został odebrany przez osobę uprawnioną. W dniu 25 lipca 2017 r. Z. S. zmodyfikował żądanie przyznania wynagrodzenia w ten sposób, że wniósł o przyznanie wynagrodzenia za dozór pojazdu marki [...] o nr rej. [...] w okresie od dnia 25 października 2007 r. do dnia 26 czerwca 2017 r. w kwocie [...]zł.

Pierwotne rozstrzygnięcie wniosku przez organ I instancji doprowadziło,

w konsekwencji jego zaskarżenia przez wnioskodawcę, do uchylenia wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 25 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Sz 526/15 postanowienia Starosty G. z dnia [...] r. i postanowienia SKO w S. z dnia [...] r. z nakazem merytorycznego rozpoznania wniosku Z. S. w trybie przepisów art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zw. z § 3 pkt 1 lit. a i § 4 pkt 2 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W tym stanie rzeczy Starosta G. wszczął postępowanie administracyjne i postanowieniem z dnia [...] r. odmówił Z. S. przyznania wynagrodzenia za dozór. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło wskazane wyżej postanowienie Starosty G. i przekazało sprawę organowi do ponownego rozpatrzenia, zalecając wystąpienie z wnioskiem do sądu powszechnego o orzeczenie przepadku pojazdu.

W toku postępowania Starosta G. ustalił, że w dniu 8 sierpnia 2007 r. funkcjonariusze Posterunku Policji w S. zdecydowali o odholowaniu pojazdu marki [...] o nr rej. [...] na parking strzeżony w G. przy

ul. [...] w związki z tym, że A. A. kierował w stanie nietrzeźwym i spowodował wypadek drogowy. Na tę okoliczność sporządzone zostało zlecenie nr [...] wykonania usługi usunięcia i holowania. Jako podstawę zlecenia wskazano umowę nr [...] z dnia [...] r. dotyczącą wykonywania usług usuwania i holowania pojazdów zleconych przez Policję do celów procesowych na koszt Policji. Jako przyczynę usunięcia w wymienionym zleceniu wskazano wypadek drogowy. Policja sporządziła również zlecenie nr [...] wykonania usługi przechowywania pojazdu. Zdaniem organu, Policja nie wydała dyspozycji usunięcia pojazdu zgodnie z przepisami obowiązującego wówczas rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz. U. Nr 134, poz. 1133 ze zm.).

Pismem z dnia 17 września 2007 r. Policja powiadomiła A. A.

o odholowaniu pojazdu na parking strzeżony w G. przy ul. [...] na podstawie art. 130a ust. 1-3 ustawy Prawo o ruchu drogowym. W dniu 26 października 2007 r. Komenda Powiatowa Policji w G. wystawiła dla A. A. zezwolenie na odbiór pojazdu z parkingu strzeżonego.

Starosta [...] zawarł w dniu 22 lipca 2016 r. umowę z przedsiębiorcą prowadzącym usługi holowania pojazdów na odebranie [...] pojazdów z parkingu prowadzonego przez Z. S. i przemieszczenie ich na teren stanowiący własność Powiatu G. . Tego samego dnia do Starostwa Powiatowego

w G. wpłynęło stanowisko Z. S., w którym odmówił wydania pojazdów. W piśmie z dnia 17 marca 2017 r. Z. S. poinformował Starostę G. , że warunkiem wydania z parkingu każdego pojazdu jest przedłożenie postanowienia sądu o jego przepadku na rzecz Powiatu G. .

Postanowieniem z dnia [...] r., sygn. akt I [...] Sąd Rejonowy w G., na wniosek organu, orzekł przepadek na rzecz Powiatu G. pojazdu marki [...] o nr rej. [...].

Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Starosta [...] odmówił Z. S. przyznania wynagrodzenia za dozór tego pojazdu. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło ww. postanowienie

i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Kolegium podkreśliło, iż o kwalifikacji zdarzenia nie może decydować sam fakt sporządzenia przez policjanta dokumentu zlecenia, zamiast dyspozycji usunięcia pojazdu. W ocenie Kolegium, usunięcie pojazdu w dniu 8 sierpnia 2007 r. mieściło się w warunkach przepisu art. 130a ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o ruchu drogowym, a w jego efekcie doszło nie tylko do przechowywania pojazdu na parkingu strzeżonym, ale nadto do nieodebrania pojazdu przez właściciela, a zatem podstawy uzyskały przepisy dotyczące postępowania z pojazdem w razie upływu ustawowego terminu odebrania pojazdu, w szczególności art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Uzasadniając odmowę przyznania wynagrodzenia w postanowieniu z dnia

[...] r. Starosta [...] wskazał, że nie jest związany ocenami prawnymi zawartymi w postanowieniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., w odniesieniu do przepisów prawa materialnego. Kolegium pominęło, że Z. S. do wniosku z dnia 18 listopada 2014 r. w ogóle nie załączył dokumentu stanowiącego podstawę usunięcia pojazdu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 25 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Sz 526/15 nie ustalił, że dyspozycja usunięcia została wydana, w uzasadnieniu wyroku Sąd relacjonował jedynie o tym, co twierdził Z. S.. Po wydaniu wyroku zgromadzono dokumenty wskazujące, że odholowanie pojazdu na parking strzeżony oraz jego przechowywanie na tym parkingu były realizowane na podstawie stosunków prawa cywilnego (umowy). Zaistniała zatem istotna zmiana okoliczności faktycznych w stosunku do okoliczności uwzględnionych przez Sąd przy wydawaniu powołanego wyroku. W stanie faktycznym sprawy zaistniał wypadek drogowy w rozumieniu art. 177 §1 k.k., który spowodował, że dalsze kierowanie pojazdem, jazda nim, chociażby ze względu na uszkodzenia powypadkowe i związane z interwencją funkcjonariuszy Policji (wybicie szyby) były niemożliwe. A. A. dojechał do ul [...] w S. , gdzie w trakcie wykonywania skrętu w lewo w polną drogę stracił panowanie nad pojazdem. Samochód dwukrotnie dachował. Nie ma dowodów wskazujących, że w chwili wydania zleceń holowania i przechowywania pojazdu, stan nietrzeźwości A. A. był już ustalony. Potrzeba zadziałania grupy operacyjno-dochodzeniowej uwidacznia, że od początku zdarzenie było kwalifikowane na gruncie norm prawa karnego, nie zaś na gruncie przepisów ówczesnego art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym. Policja miała obiektywne powody, aby w dniu

8 sierpnia 2007 r. zabezpieczyć pojazd do celów postępowania karnego. Dlatego też nie została wydana dyspozycja usunięcia pojazdu na podstawie przepisów art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz rozporządzenia z dnia 2 sierpnia 2002 r.

w sprawie usuwania pojazdów. Wzór dyspozycji określał załącznik nr 1 do rozporządzeń. Wydane zostały natomiast przez Policję, w wykonaniu umów cywilnoprawnych dwa zlecenia: nr [...] dotyczące wykonania usługi usunięcia

i holowania na podstawie umowy nr [...] z dnia [...] r. zawartej przez Komendę Wojewódzką Policji w S. z firmą "[...]". W § 2 ust. 1 wymienionej umowy stwierdzono, że jej przedmiotem jest wykonywanie usług usuwania i holowania pojazdów zatrzymanych przez Policję do celów procesowych na koszt Policji, z wyłączeniem przypadków określonych w art. 50a i art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym. Drugie zlecenie Nr [...] dotyczyło usługi przechowywania pojazdu na podstawie umowy nr [...] z dnia [...] r. zawartej z Komendą Wojewódzką Policji w S.. Wydanie dwóch zleceń cywilnoprawnych świadczy, że organ chciał zabezpieczyć pojazd do celów postępowania karnego. Warto w tym miejscu zauważyć, że usunięcia pojazdu (holowania) nie dokonała jednostka wyznaczona przez Starostę G. .

Do dnia 31 grudnia 2007 r. jednostkami wyznaczonymi przez Starostę G. do usuwania pojazdów (zarządzenie nr [...] Starosty [...] z dnia [...] r. w sprawie wyznaczenia jednostki usuwającej pojazdy z drogi) były: [...] z siedzibą w G. i [...] z siedzibą w N.. Jednostka o nazwie "[...]" była wyznaczona do usuwania pojazdów, w trybie przepisów art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym, dopiero na mocy zarządzenia nr [...] Starosty [...] z dnia [...] r. Zarządzenie to weszło w życie z dniem 1 stycznia 2008 r. W piśmie z dnia 16 marca 2016 r. Zastępca Komendanta Powiatowego Policji w G. stwierdził wprost, że pojazd został zabezpieczony jako dowód dla celów procesowych. W dniu 8 sierpnia 2007 r. Policję łączyła z Z. S. umowa nr [...] z dnia 22 maja 2007 r., której przedmiotem było wykonywanie przez Z. S. na rzecz Policji usług przechowywania pojazdów zabezpieczonych do celów procesowych. Usługi miały być realizowane na postawie odrębnych zleceń (§ 2 ust. 2 umowy). Takie same umowy łączyły Z. S. z Policją w następnych latach. Ciągłość umów była zachowana. Wystawienie dla Z. S. wymienionego wyżej zlecenia usługi przechowywania świadczy dobitnie, że przechowywanie pojazdu marki [...] o nr [...], realizowane jest w ramach stosunku cywilnoprawnego łączącego Z. S. ze Skarbem Państwa - Komendą Wojewódzką Policji

w S.. Warto zauważyć, że po upływie 6 miesięcy przechowywania pojazdu Policja nie zdecydowała się na przesłanie dokumentacji związanej z usunięciem pojazdu do naczelnika urzędu skarbowego zgodnie z § 7 ust. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie usuwania pojazdów. Świadczy to o tym, że Policja nie kwalifikowała pojazdu, jako usuniętego w ramach któregokolwiek z przypadków z art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym. Ocenie, że Z. S. nie wykonywał przechowania w ramach administracyjnoprawnego stosunku nie stoi również na przeszkodzie fakt orzeczenia przepadku pojazdu na rzecz Powiatu G. . Sąd w żadnej mierze nie rozstrzygał o kwestii wynagrodzenia za dozór.

Na powyższe postanowienie Z. S. wniósł zażalenie, żądając uchylenia postanowienia Starosty [...] oraz wydania orzeczenia co do istoty sprawy poprzez przyznanie wynagrodzenia za dozór pojazdu marki [...],

nr rej. [...] sprawowany w okresie od dnia 25 października 2007 r. do dnia

26 czerwca 2017 r., w kwocie [...]zł. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił obrazę art. 7 i art. 80 Kpa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu zażalenia skarżący podniósł, iż od 2000 r. jego parking był jednym z wyznaczonych przez Starostę G. dla realizacji zadań wynikających z art. 130a ust. 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Ostatnim zarządzeniem nr [...] z dnia 7 grudnia 2007 r. Następnie wskutek nowelizacji ustawy Prawo o ruchu drogowym zawarte zostały umowy z Powiatem G. z dnia 19 sierpnia 2011 r., z dnia 30 grudnia 2011 r. oraz z dnia 31 stycznia 2013 r. na przechowywanie pojazdów usuniętych z dróg w przypadkach określonych w art. 130a ust. 1 i 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, położonych na terenie Powiatu G. . W dniu 8 sierpnia 2007 r. działając na podstawie art. 130a ust. 4 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym Komenda Powiatowa Policji w G. wydała dyspozycję nr [...] usunięcia pojazdu marki [...]. Powołując treść przepisów art. 130a ust. 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym skarżący wskazał, iż wystawiona dyspozycja usunięcia pojazdu przez uprawniony podmiot dowodzi zaistnienia okoliczności uzasadniających wypełnienie przesłanek wskazanych przepisów. Zaznaczył przy tym, że ani Sąd Rejonowy w G., który orzekł przepadek pojazdu na rzecz Powiatu, ani Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie nie mieli wątpliwości, że pojazd został usunięty z drogi w okolicznościach ustawy o ruchu drogowym. Równie nie do zaakceptowania, w ocenie strony, pozostaje odmowa przyznania wynagrodzenia za okres, po skierowaniu przez organ żądania wydania pojazdu. Z. S. zakwestionował także stanowisko organu w zakresie podstaw ustalenia wynagrodzenia za dozór pojazdu, uwzględniających takie kryteria jak stan techniczny pojazdu, ilość pojazdów jednocześnie przechowywanych na parkingu strzeżonym podkreślając, iż wyłącznym kryterium zróżnicowanej oceny jest rodzaj pojazdu przechowywanego, od niego bowiem uzależniona jest stawka opłaty za przechowywanie. W dalszej części uzasadnienia zażalenia Z. S. wskazał na podstawy faktyczne i prawne ustalenia wysokości wynagrodzenia za przechowywanie przedmiotowego pojazdu, zaznaczając obowiązek Starosty ograniczenia się do ustalenia obiektywnie słusznego wynagrodzenia w oparciu o metodę porównania stosunków danego rodzaju. Wskazał też, że w okresie od dnia 1 stycznia 2014 r. na terenie Powiatu G. funkcjonowały dwa parkingi prowadzące działalność

w zakresie przechowywania pojazdów usuniętych z dróg w trybie ustawy Prawo o ruchu drogowym - G. I. pod firmą [...] w N., drugi parking prowadził do grudnia 2015 r. S. Ł. pod firmą "[...]" S. Ł. w G.. Stawka za 1 dzień przechowania pojazdu na wskazanych parkingach wynosiła [...] zł. W przypadku innych parkingów strzeżonych dobowa stawka przechowywania pojazdów w okresie od dnia 1 stycznia 2014 r. wynosiła od [...] zł do [...] zł. Obowiązujące w latach 2008 - 2016 umowy z Komendą Wojewódzką Policji w S. dotyczące usługi przechowywania pojazdów zabezpieczonych przez Policję do celów procesowych uwzględniały stawki za dobę przechowywania pojazdów w następującej wysokości od [...] zł brutto do [...] zł brutto. Skarżący podniósł dodatkowo, iż w postanowieniu z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. przyjął stawkę [...] zł za dobę przy ustaleniu wynagrodzenia za okres przechowywania od dnia 28 października 2006 r. do dnia 19 stycznia 2017 r., poprzez analogię do umowy na przechowywanie pojazdów z dnia 29 grudnia 2015 r. zawartej przez G. I. z Powiatem G. .

Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia

[...] r. Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096) w związku z art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r., poz. 1201) oraz § 3 pkt 1 lit. a i § 4pkt 2 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji (Dz. U. z 2017 r., poz. 265), po rozpatrzeniu zażalenia, postanowiło

w pkt 1 uchylić zaskarżone postanowienie w całości, w pkt 2 przyznać Z. S., prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą "[...]"

w G. kwotę [...]zł brutto tytułem wynagrodzenia za dozór pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] sprawowanego w okresie od dnia 25 października 2007 r. do dnia 26 czerwca 2017 r. W pkt 3 odmówić przyznania wynagrodzenia za dozór pojazdu w pozostałym zakresie.

Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławcze istnieją podstawy faktyczne do przyjęcia, iż usunięcie przedmiotowego pojazdu z drogi publicznej i umieszczenie tegoż na parkingu Z. S. nastąpiło w warunkach art. 130a ust. 1 lub 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Istotnymi w sprawie dla właściwej kwalifikacji zdarzenia na podstawie któregokolwiek z przepisów art. 130a ust. 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym pozostają okoliczności usunięcia pojazdu. Koniecznym jest zatem w pierwszej kolejności przekonanie – co do zasady – organu I instancji o przysługującym Z. S. uprawnieniu z art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w postaci wynagrodzenia za przechowywanie pojazdu. Przypomnieć wypada, że zgodnie z przedłożonym w sprawie dowodem na okoliczność usunięcia pojazdu z drogi, a to zleceniem nr [...] z dnia 8 sierpnia 2007 r. usunięcia pojazdu marki [...] nr rej. [...] jako przyczynę usunięcia wskazano wypadek drogowy. Na podstawie powyższego dokumentu pojazd został przyjęty na parking strzeżony prowadzony przez Z. S. i pozostaje tam do dnia dzisiejszego. Z notatki urzędowej sporządzonej przez funkcjonariusza Policji w dniu 8 sierpnia 2007 r. wynika, iż wskazany pojazd został ujawniony przez patrol policyjny powiadomiony przez dyżurnego KPP w G. o prawdopodobieństwie kierowania pojazdem przez kierowcę w stanie nietrzeźwości. Pojazd marki [...] dwukrotnie dachował i zatrzymał się na kołach. Kierowcą okazał się A. A.. Pojazd został odholowany na parking strzeżony, przy ul [...] w G.. W dniu 17 września 2007 r. A. A. został powiadomiony o możliwości odebrania zezwolenia na odbiór pojazdu, odholowanego na podstawie art. 130a ust. 1 -3 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Przedmiotowy pojazd nie został odebrany z parkingu przez właściciela.

Powołując się na treść art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym, organ odwoławczy podkreślił, że dyspozycja usunięcia pojazdu oznacza dozwolony przez ustawodawcę akt wydania przez uprawniony podmiot polecenia określonego zachowania się w określonych okolicznościach faktycznych, opisanych w hipotezie normy prawnej. Istotnymi zatem pozostają okoliczności usunięcia pojazdu, nie zaś wydanie przez funkcjonariusza Policji dyspozycji jego usunięcia w formie zlecenia wykonania usługi. Takie założenie nie pozwala pozostawić obojętnymi dla sprawy nie tylko faktu kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości ([...] promila), ale nadto dalszych czynności Policji, w szczególności zaś zawiadomienia A. A. o podstawach usunięcia pojazdu oraz o skutkach jego nieodebrania, wskazujących na poddanie tego pojazdu procedurze wynikającej z art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym. Dlatego też, w ocenie Kolegium, usunięcie pojazdu w dniu 8 sierpnia 2007 r., mieściło się w warunkach art. 130a ust. 2 pkt 1a ustawy – Prawo o ruchu drogowym, a w jego efekcie doszło nie tylko do przechowywania pojazdu na parkingu strzeżonym, ale nadto do nieodebrania pojazdu przez właściciela, a zatem zaistniały do wystąpienia do sądu z wnioskiem o orzeczenie jego przepadku na rzecz powiatu, jeżeli prawidłowo powiadomiony właściciel lub osoba uprawniona nie odebrała pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia. Efektem tego wystąpienia jest prawomocne orzeczenie Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] r., sygn. akt [...] orzekające przepadek pojazdu na rzecz Powiatu G. . Sąd Rejonowy w G. uznał, iż w związku z faktem kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości uniemożliwiającym prowadzenie pojazdu na drodze publicznej, ziściły się przesłanki przepisu art. 130a ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o ruchu drogowym, a zatem dalsze losy pojazdu winny być oceniane w trybie ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Zdaniem organu II instancji powołana w zleceniu usunięcia pojazdu przyczyna jego odholowania "wypadek drogowy" stanowi konsekwencję pościgu policyjnego za kierowcą, który nie dostosował się do zaleceń funkcjonariusza Policji i podjął ucieczkę, a powodem podjęcia interwencji policyjnej było zawiadomienie o kierowaniu pojazdem przez nietrzeźwego kierowcę i jako takie mieści się w warunkach przepisów art. 130a ust. 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Dalsze poruszanie się pojazdem na drodze publicznej było niemożliwe z uwagi na nietrzeźwość kierowcy, jak też niekwestionowane i opisane w notatce policyjnej z dnia 8 sierpnia 2007 r. uszkodzenia pojazdu, którego stan uzasadniał wyłączenie z ruchu, jako zagrażający bezpieczeństwu ruchu drogowego, mieszcząc się dodatkowo w kryteriach art. 130a ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Te przesłanki zadecydowały o obligatoryjnym usunięciu pojazdu z drogi i umieszczeniu na parkingu strzeżonym. Żaden w sprawie dowód nie potwierdza założenia przyjętego przez organ I instancji, jakoby pojazd został zabezpieczony na potrzeby postępowania karnego. Informacje zawarte w notatkach służbowych, z których wynika taka sugestia, przy braku aktów procesowych w sprawie zajęcia pojazdu, nie mogą stanowić wiarygodnego dowodu w tym zakresie. Akty procesowe właściwe dla postępowania karnego nie zmieniają podstaw, które legły u wydania dyspozycji usunięcia pojazdu. Stanowią wyłącznie ograniczenie właściciela w swobodnym dysponowaniu pojazdem, w tym także w jego odebraniu z miejsca przechowywania. Konsekwentnie też, w dalszej kolejności doprowadzą do obciążenia właściciela pojazdu kosztami przechowywania.

Kolegium wskazało następnie, że asekuracyjnie Starosta [...] uznał za właściwe zastosowanie stawki abonamentowej wynoszącej [...] zł/ miesiąc dozoru, jako najwłaściwszej do przyjęcia przy ustalaniu wynagrodzenia za przechowywanie pojazdu w dłuższym okresie czasu. Zauważyć należy, iż stanowiący podstawę prawną art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie ustanawia kryteriów ustalenia wynagrodzenia za dozór. Przy obliczaniu należności wynikających z tego przepisu należy odpowiednio i w ograniczonym zakresie stosować art. 836 Kodeksu cywilnego, ustalenie zatem spornego wynagrodzenia wymaga analizy stawek parkowania pojazdów stosowanych w konkretnym okresie czasu przez podmioty prowadzące parkingi strzeżone. Według informacji Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. w latach 2002 - 2010, a następnie w latach 2011-2016 w rozliczeniach za przechowywanie pojazdów usuniętych z dróg w trybie art. 130a ust. 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym stosowane były stawki dobowe, obejmujące zarówno zwrot koniecznych wydatków, jak i wynagrodzenie za dozór. Kolegium uwzględniło ww. ustalenia. Organ wyjaśnił dalej, że wobec faktu, iż w koniecznym do uwzględnienia okresie przechowywania pojazdu, wnioskodawcę nie wiązała już umowa ze Starostą G. , wykluczając możliwość zastosowania prostej reguły odwołującej się do wysokości uzgodnionych w umowie stawek opłat za dobę przechowywania pojazdu od dnia 1 stycznia 2014 r., ustalenie spornego wynagrodzenia za okres po dniu 31 grudnia 2013 r. wymagało analizy stawek parkowania pojazdów stosowanych w konkretnym okresie czasu przez podmioty prowadzące parkingi strzeżone. Kolegium miało na uwadze adekwatność tej usługi do świadczonej przez Z. S., ze względu na zakres terytorialny, porównywalny zakres obowiązków tych dwóch podmiotów wynikający z zawieranych umów, tego samego zamawiającego, który w uznaniu potrzeby zapewnienia ciągłości realizacji ustawowych obowiązków w zakresie przechowywania pojazdów usuniętych z dróg na terenie Powiatu G. , realnie ocenił ofertę podmiotu, któremu zlecił wykonanie usługi przechowywania pojazdów, godząc się na wskazaną w umowie stawkę opłaty za dobę przechowywania pojazdu na parkingu strzeżonym. Zmiana stawek w konkretnych umowach podyktowana była wyłącznie zmianą stawek na rynku tego rodzaju usług.

Zdaniem Kolegium, nie mają znaczenia prawnego podnoszone przez Starostę względy dotyczące ilości jednocześnie przechowywanych na parkingu pojazdów, dokonanych już wypłat z budżetu Powiatu na rzecz Z. S. za pojazdy przechowywane na wskazanym parkingu, albowiem dozorcy przysługuje wynagrodzenie za każdy przechowywany pojazd, który wymaga zapewnienia odrębnego miejsca na parkingu. Podnoszony przez Starostę G. argument o niskiej wartości pojazdu, mający uzasadniać stopień wysiłków i staranności, a w konsekwencji nakładu pracy w dozorowanie pojazdu, jak też odpowiedzialności jest nie do zaakceptowania. Utrzymanie w stanie niepogorszonym pojazdu o złym stanie technicznym wymaga niejednokrotnie większych nakładów, aniżeli pojazdu w dobrym stanie technicznym. Niezależnie jednak od powyższego nie można przyjąć założenia, iż stan techniczny pojazdu warunkuje wynagrodzenie przechowawcy, taki tok rozumowania musiałby prowadzić do wniosku, że dozorcy nie przysługuje wynagrodzenie w stosunku do pojazdów nie przedstawiających wartości w chwili umieszczenia na parkingu, skoro jego odpowiedzialność za taki pojazd jest zerowa.

Przy ocenie zakresu obowiązków dozorcy, w realiach analizowanych usług, odwołać się należy do samej ich istoty wynikającej z ustawy Prawo o ruchu drogowym, która w art. 130a domaga się wyłącznie aby pojazd usunięty z drogi, do czasu jego odebrania przez właściciela, miał zapewnione miejsce parkowania. Takie miejsce musi wskazać Starosta, mając na uwadze kryterium zapewnienia bezpiecznego miejsca przechowywania pojazdu. Pomocnymi w ocenie zakresu obowiązków dozorcy są kryteria ich wyboru wynikające z ustawy Prawo o ruchu drogowym. Brak jest jakichkolwiek podstaw aby oceniać wartość pojazdu, kwalifikacje dozorcy czy rosnącą odpowiedzialność za przechowywany pojazd, dla zwiększenia stawki dobowej przechowywania pojazdu w konkretnych przedziałach czasowych.

Kolegium uznało, iż stawka [...] zł (dalej [...] zł) ustalona na podstawie kryterium porównawczego w stosunkach danego rodzaju, jest adekwatną do świadczonych przez Z. S. usług przechowywania pojazdów. Taką też stawkę ([...] zł), jako podstawę swego roszczenia wskazał skarżący w zażaleniu z dnia 24 maja 2018 r. Wobec jednakże faktu, iż stawka ta uległa zmianie, co wynika z uzyskanych

w niniejszym postępowaniu dowodów, w okresie od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia

31 grudnia 2017 r. między Powiatem G. a G. I. obowiązywała bowiem umowa z dnia [...] r. przewidująca stawkę [...] zł za dobę od 3 miesiąca przechowywania, Kolegium zweryfikowało należne wynagrodzenie o wskazaną stawkę, posiłkując się dodatkowo przepisem § 4 ust. 3 tej umowy.

Dalej organ II instancji wyjaśnił, że zobligowany był zmodyfikować

w nieznacznym zakresie stawkę w wysokości [...] zł do dnia 3 września 2010 r. z uwagi na ograniczenie żądania przez wnioskodawcę, który wskazał jako podstawę ustalenia wynagrodzenia w okresie do dnia 20 sierpnia 2011 r. stawkę [...] zł, uzasadniając żądanie w tym zakresie ustanowieniem stawki w wysokości [...] zł dopiero w umowie ze Starostą G. z dnia 21 sierpnia 2011 r.

W świetle powyższego, w ocenie Kolegium, dozorcy przysługuje wynagrodzenie za przechowywanie pojazdu marki [...] nr rej. [...] ustalone według następujących reguł.

W okresie poprzedzającym zawarcie umów ze Starostą G. ,

tj. w okresie od dnia 1 kwietnia 2007 r. do dnia 20 sierpnia 2011 r. dla ustalenia wynagrodzenia przyjęto stawkę [...] zł obowiązującą w umowie wiążącej skarżącego

z Urzędem Skarbowym, następnie w okresie od dnia 21 sierpnia 2011 r. do dnia

31 grudnia 2012 r. - [...] zł za dzień przechowywania pojazdu, w okresie od dnia

1 stycznia 2013 do dnia 31 stycznia 2014 r. - [...] zł, w okresie od dnia 1 lutego 2014 r. do dnia 31 grudnia 2016 r. - [...] zł, a w okresie od dnia 1 stycznia 2017 r. stawkę [...] zł. Przy czym wynagrodzenie za okres od dnia 8 sierpnia 2007 r. do dnia 24 października 2007 r. pokryła Komenda Wojewódzka Policji w S., a zatem wynagrodzenie ustalono:

1. za okres od dnia 25 października 2007 r. do dnia 20 sierpnia 2011 r. - [...] zł za dzień przechowywania pojazdu, tj. 1396 dni x [...] zł = [...] zł;

2. za okres od dnia 21 sierpnia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2012 r. - [...] zł za dzień przechowywania pojazdu, tj. 499 dni x [...] zł = [...] zł;

3. za okres od dnia 1 stycznia 2013 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. - [...] zł za dzień przechowywania pojazdu tj. 365 dni x [...] zł = [...] zł;

4. za okres od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 31 stycznia 2014 r. - [...] zł za dzień przechowywania pojazdu tj. 31 dni x [...] zł = [...] zł,

5. za okres od dnia 1 lutego 2014 r. do dnia 31 grudnia 2016 r.- [...] zł za dzień przechowywania pojazdu tj. 1065 dni x [...] zł = [...] zł,

6. za okres od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 26 czerwca. 2017 r.- [...] zł za dzień przechowywania pojazdu tj. 177 dni x [...] zł - [...] zł,

- co daje kwotę łączną w wysokości: [...] zł.

Kolegium uwzględniło kolejno: umowę z dnia [...] r. zawartą pomiędzy Z. S. a Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w G. obowiązującą w okresie od dnia 1 kwietnia 2007 r. do dnia 31 marca 2009 r. ([...] zł/doba przechowywania pojazdu osobowego do 3,5 t), aneksowaną w dniu 5 kwietnia 2007 r. z mocą obowiązującą od dnia 1 sierpnia 2007 r. ([...] zł doba przechowywania pojazdu osobowego do 3,5 t) i w dalszej kolejności umowy skarżącego ze Starostą G. oraz G. I. ze Starostą G. .

Podstawą zatem oceny wynagrodzenia dozorcy w rozpatrywanej sprawie,

w zakwestionowanym okresie czasu stanowi wyłącznie kryterium przyjętego w danych stosunkach należnego wynagrodzenia, a dla wypełnienia tego kryterium konieczną jest wyłącznie ocena tych stosunków, którą Kolegium dokonało w niniejszym akcie, nie tylko co do wysokości stawek, ale nadto w zakresie podobieństwa tych stosunków, jak też podstaw podwyższenia stawki w konkretnych okresach dozorowania pojazdów. Przyjęte za podstawę ustalenia wynagrodzenia po dniu 31 grudnia 2013 r. umowy z G. I., z uwagi na podobieństwo w zakresie ocenianych stosunków stanowią obiektywnie najbardziej adekwatny materiał porównawczy.

Organ II instancji wyjaśnił nadto, że końcową datę przechowywania pojazdu uwzględnił w uszanowaniu uprawnienia do odbioru w tym dniu pojazdu, jako jego właściciel oraz podjęcia faktycznej realizacji tego uprawnienia. Wcześniejsze pismo

z dnia 22 lipca 2016 r., wzywające do wydania pojazdu, któremu nie towarzyszyła próba odbioru pojazdu z parkingu, jak też dalsze wymienione przez Starostę G. czynności zmierzające do oceny stanu technicznego pojazdu, stanowią wyłącznie zapowiedź organu woli odebrania pojazdu. Starosta [...] w dniu skierowania żądania wydania pojazdu dysponował prawem własności pojazdu.

Nie znajduje także aprobaty sugerowany jako winny być wyłączony przez Starostę G. okres dozorowania pojazdu, uzasadniony zaniechaniem wypełnienia przez skarżącego obowiązku zawiadomienia właściwych organów

o nieodebraniu pojazdu przez właściciela, z tego względu, iż wedle utrwalonego

w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądu, wypracowanego na tle stosowania przepisu art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w odniesieniu do przechowawcy pojazdów usuniętych z dróg w warunkach przepisów art. 130a ust. 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, takiemu dozorcy należy się wynagrodzenie za cały okres sprawowania dozoru, nie warunkując tego uprawnienia od podnoszonego przez organ I instancji obowiązku. Jak wynika z przedłożonych dokumentów pismem złożonym dnia 18 czerwca 2008 r. Z. S. przekazał informację do Urzędu Skarbowego w G. o pojazdach nieodebranych z prowadzonego przez niego parkingu w terminie 6 miesięcy, na liście pojazdów ujęty był pojazd marki [...] nr rej. [...]. Pismami z dnia 5 października 2010 r. i 31 marca 2011 r. Z. S. przesłał Staroście G. listę pojazdów usuniętych z drogi, wśród których znajdował się pojazd marki [...].

Z treści powołanego przepisu § 7 ust. 2 rozporządzenia w sprawie usuwania pojazdów wynika niekwestionowany obowiązek powiadomienia przez osobę prowadzącą parking strzeżony o nieodebraniu pojazdów przez ich właścicieli w terminie tam określonym właściwego miejscowo urzędu skarbowego oraz podmiotu, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu. Dalsze obowiązki z powiadomienia realizacji których domaga się Starosta [...] od wnioskodawcy nałożone zostały na podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu (§ 7 ust. 3). Przekazana zatem przez Z. S. w dniach 18 czerwca 2008 r. informacja o nieodebranych z parkingu pojazdach była wystarczającą podstawą podjęcia przez właściwe organy koniecznych czynności zmierzających do uregulowania stanu prawnego pojazdu wedle obowiązujących reguł, pozostając aktualną wedle reguł przejściowych ustawy zmieniającej z dnia 22 lipca 2010 r. - o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010 r., Nr 152, poz. 1018). To wszystko powyższe pozwala na przyjęcie, iż Z. S. wypełnił obowiązek powiadomienia Komendanta Powiatowego Policji w G. o nieodebraniu pojazdu z parkingu.

Skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego

w S. z dnia [...] r. wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Prokurator Rejonowy w G. , który zarzucił:

1) naruszenie przepisu postępowania - 80 k.p.a., które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez uznanie, iż brak jest dowodów, że pojazd marki [...] o nr rej. [...] został zabezpieczony przez Policję na potrzeby postępowania karnego,

w sytuacji gdy w aktach sprawy zgromadzono konkretne dokumenty pochodzące

w większości od wskazanej instytucji, które wprost potwierdzają wskazaną okoliczność, w tym zlecenie nr [...] z dnia 8 sierpnia 2007 r. dotyczące holowania zaadresowane do wykonawcy "[...]" oraz umowa nr [...] zawarta z tym przedsiębiorcą, zlecenie nr [...] z dnia

8 sierpnia 2007 r. dotyczące przyjęcia na parking strzeżony zaadresowane do wykonawcy [...] (Z. S.) oraz umowa nr [...] zawarta z Z. S., notatka urzędowa post. D. Ż. z dnia

8 sierpnia 2007 r., akt oskarżenia z dnia 28 października 2007 r., wniosek Komendy Powiatowej Policji w G. o stwierdzenie likwidacji niepodjętego depozytu z dnia 16 marca 2016 r. oraz zarządzenie Nr [...] Starosty [...] z dnia 7 grudnia 2007 r. w sprawie wyznaczenia jednostek usuwających pojazdy z drogi oraz parkingów strzeżonych na których będą umieszczane pojazdy usunięte z drogi, na koszt właściciela pojazdu;

2) naruszenie art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wyrażające się:

- w ustaleniu wynagrodzenia Z. S. w okresie od dnia 1 stycznia

2013 r. do dnia 26 czerwca 2017 r. według stawek wynikających z umów łączących Powiat G. z przedsiębiorcą G. I., które to stawki były stawkami dobowymi i rosnącymi w kolejnych latach, w sytuacji, gdy kalkulowanie wynagrodzenia na podstawie wskazanych stawek nie uwzględniało, że Z. S. oczekiwał przyznania wyłącznie wynagrodzenia za dozór (nie żądał zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru), zaś wskazane umowy obejmowały oba składniki wymienione w art. 102 § 2 powołanej ustawy (wszelkie należności przysługujące wykonawcy usług), a ponadto taka kalkulacja nie uwzględniała wszystkich okoliczności wykonywania dozoru, a w szczególności długotrwałości dozoru, właściwości dozorowanego pojazdu, liczby jednocześnie dozorowanych pojazdów oraz okoliczności,

że dozorca nie wywiązał się należycie z ciążących na nim obowiązków, co skutkowało uszkodzeniami pojazdu, który nie został zabezpieczony przez Policję na potrzeby postępowania karnego, w sytuacji gdy w aktach sprawy zgromadzono konkretne dokumenty, które wprost potwierdzają wskazaną okoliczność (ww. w pkt 1),

- w nieuwzględnieniu, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika,

iż w przypadku wieloletniego dozoru pojazdu, przedsiębiorca G. I. żądając należności od Starosty [...], kalkuluje wynagrodzenie za dozór oraz zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru w stosunku do pojazdu do 3,5 t, według stawki abonamentowej w wysokości [...] zł za jeden miesiąc, podczas gdy zastosowane przez Kolegium w niniejszej sprawie stawki [...] zł, [...] zł i [...] zł generują odpowiednio kwoty [...]zł, [...] zł i [...] zł za jeden miesiąc dozoru, przy czym kwoty te musiałby zaspokajać całość roszczeń Z. S., gdy tymczasem przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie było przyznanie jedynie części należności, to jest wyłącznie wynagrodzenia za dozór (bez zwrotu koniecznych wydatków związanych z dozorem);

- w nieuwzględnieniu, że Z. S. nie dopełnił obowiązku powiadomienia Policji oraz Urzędu Skarbowego w G., nie później niż trzeciego dnia od dnia upływu 6-miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 130a ust. 10 ustawy Prawo o ruchu drogowym w brzmieniu obowiązującym przed dniem 12 czerwca 2009 r. o nieodebraniu pojazdu przez osobę uprawnioną (§ 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002 r. w sprawie usuwania pojazdów), co powinno skutkować odmową przyznania wynagrodzenia za okres, w którym Z. S. nie dopełnił obowiązku,

- w przyznaniu wynagrodzenia za dozór również za okres po dniu 22 lipca 2016 r., kiedy Z. S. odmówił Staroście G. pojazdu marki

[...] o nr rej. [...], mimo że Starosta [...] podjął rzeczywiste

i konkretne działania w celu zabrania pojazdów z parkingu Z. S..

W uzasadnieniu skargi Prokurator podniósł, że wbrew założeniu Kolegium decyzja o odholowaniu pojazdu nie mogła być oparta na stwierdzeniu,

że pojazdem kierowała osoba znajdująca się w stanie nietrzeźwości. Bowiem w czasie podejmowania tej decyzji przez funkcjonariusza Policji stan nietrzeźwości nie był stwierdzony. Dopiero później, na podstawie badań laboratoryjnych krwi A. A. ustalono zawartość alkoholu (sprawozdanie z badania krwi A. A., jak dowód do ujawnienia na rozprawie - wymienione w akcie oskarżenia z dnia 28 października 2007 r.). Zabezpieczenie pojazdu do celów postępowania karnego wynika również z dokumentów stanowiących podstawę realizacji usług holowania i przechowywania pojazdu. Sporządzone zostało zlecenie nr [...] wykonania usługi usunięcia i holowania. W treści dokumentu wskazano płatnika - Komendę Wojewódzką Policji w S. oraz zlecającego - KPP G.. Jako podstawę zlecenia wskazano umowę nr [...] z dnia [...] r. dotyczącą wykonywania usług usuwania i holowania pojazdów zleconych przez Policję do celów procesowych na koszt Policji. Jako przyczynę usunięcia w wymienionym zleceniu wskazano wypadek drogowy. Usługę holowania wykonał przedsiębiorca działający pod firmą "[...]". W związku z decyzją o odholowaniu pojazdu Policja sporządziła również zlecenie nr [...] wykonania usługi przechowywania pojazdu. W treści dokumentu wskazano płatnika - Komendę Wojewódzką Policji w S. oraz zlecającego - KPP G.. Jako podstawę zlecenia wskazano umowę nr [...] z dnia [...] r. dotyczącą wykonywania usług przechowywania pojazdów zleconych przez Policję do celów procesowych na koszt Policji. Jako przyczynę usunięcia w wymienionym zleceniu wskazano wypadek drogowy. Pismem z dnia 16 marca 2016 r. Komeda Powiatowa Policji w G. wystąpiła do Sądu Rejonowego w G. o likwidację niepodjętego depozytu (pojazd marki [...] o nr rej. [...]). W powołanym piśmie z dnia 16 marca 2016 r. adresowanym do Sądu Rejonowego w G., I Zastępca Komendanta Powiatowego Policji w G. stwierdził wprost, że pojazd został zabezpieczony jako dowód dla celów procesowych. Nadto usunięcia pojazdu (holowania) nie dokonała jednostka wyznaczona przez Starostę G. . Do dnia 31 grudnia 2007 r. jednostkami wyznaczonymi przez Starostę G. do usuwania pojazdów (zarządzenie nr [...] Starosty [...] z dnia 30 kwietnia 2002 r. w sprawie wyznaczenia jednostki usuwającej pojazdy z drogi) były: [...] z siedzibą w G., [...] z siedzibą w N.. Jednostka o nazwie "[...]" była wyznaczona do usuwania pojazdów, w trybie przepisów art. 130a ustawy prawo o ruchu drogowym, dopiero na mocy zarządzenia nr [...] Starosty [...] z dnia 7 grudnia

2007 r. Zarządzenie to weszło w życie z dniem 1 stycznia 2008 r.

Policja mając uzasadnione podejrzenie popełnienia występku z art. 177 §1 k.k. faktycznie zabezpieczyła pojazd do celów procesowych, albowiem nie mogła wykluczyć, że będzie on musiał stanowić przedmiot badań (np. ekspertyza z zakresu techniki samochodowej lub badania wypadków w ruchu lądowym itp.). Wymienione wyżej okoliczność i dokumenty wprost wskazują, że pojazd był zabezpieczony dla potrzeb postępowania karnego, mimo że nie wydano postanowienia o uznaniu pojazdu za dowód rzeczowy.

Przyjęcie, że pojazd był zabezpieczony do celów postępowania karnego aktualizuje dochodzenie roszczeń o zapłatę wynagrodzenia w ramach umów cywilnoprawnych, nie zaś na podstawie art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Ponadto, zdaniem Prokuratora, stawka wynagrodzenia, która mogła mieć zastosowanie w początkowej fazie dozoru, to jest w 2002 r. ([...] zł za jedną dobę

– m. in. pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia 31 stycznia 2017 r.) wzrosła w końcowym okresie dozoru przyjętym przez Kolegium o kilkaset procent. Tymczasem na gruncie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie było żadnych okoliczności, które uzasadniałyby taki wzrost stawki wynagrodzenia.

Z upływem lat pojazd tracił na wartości (aż do osiągnięcia poziomu złomu użytkowego), ryzyko dozorcy było minimalne, czynność dozorcy sprowadziła się do udostępnienia kilku metrów kwadratowych miejsca na ogrodzonym placu parkingowym. Z. S. nie wykazał żadnych trudów, a na prowadzonym parkingu znajdowało się jednocześnie kilkadziesiąt pojazdów, za które Z. S. również otrzymał wynagrodzenie albo oczekuje przyznania wynagrodzenia. Przyjęcie stawki z umów, które miał zawierać Powiat G. z G. I. jest niezgodne z ukształtowaną już linią orzeczniczą sądów administracyjnych, według której niedopuszczalne jest stosowanie przy ustalaniu wynagrodzenia dozorcy, na podstawie art. 102 § 2, wynagrodzenia określonego w umowach albo w taryfach. W tym miejscu Prokurator powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych.

W ocenie skarżącego, Starosta [...] zgromadził materiał dowodowy, który dawał podstawę do kalkulowania wynagrodzenia według stawek abonamentowych, w tym stawki [...] zł za jeden miesiąc. W tym miejscu Prokurator podał przykład pojazdu marki [...] o nr rej. [...] usuniętego z drogi na podstawie przepisów ustawy Prawo o ruchu drogowym i przechowywanego

w okresie od dnia 16 września 2010 r. do dnia 6 października 2017 r., co do którego Starosta [...] uwzględnił wniosek G. I. o przyznanie stawki [...] za jeden miesiąc dozoru. Według skarżącego, Kolegium nie wyjaśniło, dlaczego za bardziej miarodajne uznało kalkulowanie wynagrodzenia według stawek [...] zł i [...] zł, co w skali jednego miesiąca (miesiąc liczony za 30 dni) generuje odpowiednio [...] zł i [...] zł, nie zaś według stawki [...] zł za jeden miesiąc, ewentualnie według innych stawek abonamentowych ustalonych przez Starostę G. w drodze zapytań skierowanych do przedsiębiorców świadczących usługi w zakresie parkingów strzeżonych. Ponadto Kolegium przechodzi do porządku nad powołaną przez Starostę G. sprawą w której zapadł wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 1624/11 oddalający skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 26 maja 2011 r. sygn. akt: II SA/Sz 312/11 w sprawie. w której chodziło o wieloletni dozór [...] pojazdów o niskiej wartości, dozorowanych w zasadniczej mierze jednocześnie i w której Sąd zaakceptował kalkulację wynagrodzenia za dozór jednego pojazdu według stawki

[...] zł za jeden dzień dozoru.

Kolegium całkowicie pomija fakt, że przedmiotem żądań Z. S., jest wyłącznie wynagrodzenie za dozór, a więc tylko część należności, o których stanowi wskazany przepis. Takie podejście powoduje, że Kolegium zaspokaja tylko interes strony, a pomija interes społeczny (art. 7 K.p.a.), bowiem wskazany organ kalkuluje kwoty przyznawane Z. S. tak jakby ten wystąpił o zwrot wszystkich należności, o których mowa w art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Nadto Prokurator podniósł, że na gruncie zgromadzonego w sprawie materiału możliwe było przyjęcie, że Z. S. pismami złożonymi w dniu 18 czerwca

2008 r. powiadomił Komendę Powiatową Policji w G. oraz Urząd Skarbowy

w G.. Powiadomienie nastąpiło ze znacznym przekroczeniem przepisanego terminu, co powinno skutkować wyłączeniem prawa dozorcy do wynagrodzenia co najmniej za okres od dnia 12 lutego 2008 r. do dnia 17 czerwca 2008 r. Pogląd Kolegium zakładający, że wypełnienie przez dozorcę obowiązku powiadomienia właściwych organów, nie ma znaczenia przy ustalaniu wynagrodzenia za dozór, pozostaje w sprzeczności z orzecznictwem sądów administracyjnych (np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2007r. sygn. akt I OSK 1768/06- www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Ocena prawidłowości postępowania podmiotu dozorującego, a w szczególności, czy wypełnił on obowiązek powiadomienia przewidziany w § 7 ust. 2 powinna mieć wpływ na ostateczne ustalenie wysokości wynagrodzenia. Niewywiązanie się przez dozorcę z nałożonych nań obowiązków informacyjnych nie może prowadzić do przenoszenia całej odpowiedzialności na organ, pozostający w niewiedzy co do istnienia pojazdów nieodebranych.

Zarzut niewłaściwego zastosowania art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wyraża się również w nieuzasadnionym uwzględnieniu okresu od dnia 23 lipca 2016 r. W tym kontekście Kolegium nie przedstawiło jakiegokolwiek uzasadnienia. Starosta [...] w lipcu 2016 r. podjął konkretne działania w celu odbioru pojazdów znajdujących się na parkingu Z. S.,

w tym pojazdu marki [...] o nr [...], m.in., w dniu 22 lipca 2016 r. zawarł umowę z przedsiębiorcą, którego przedmiotem działalności jest holowanie pojazdów

w celu wykonania usługi przemieszczenia pojazdów z parkingu dozorcy na teren stanowiący własność Powiatu G. . Z. S. uniemożliwił rzeczoznawcy dokonania zleconych mu czynności, a w piśmie z dnia 22 lipca 2016 r. (doręczonym organowi w tej samej dacie) odmówił wydania pojazdów. Z tych względów po dacie 22 lipca 2016 r. Z. S. nie może przysługiwać wynagrodzenie za dozór.

W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Podstawę materialnoprawną kontrolowanego aktu stanowił art. 102 § 2 ustawy

z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U.

z 2017 r. poz. 1201 ze zm.) oraz § 3 pkt 1 lit. a i § 4 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2017 r. poz. 265).

Postępowanie zostało wszczęte w związku z wnioskiem Z. S. z dnia 18 listopada 2014 r., zmodyfikowanym w dniu 25 lipca 2017 r., o przyznanie wynagrodzenia za dozór pojazdu marki [...] o nr rej. [...] w okresie od dnia 25 października 2007 r. do dnia 26 czerwca 2017 r. w kwocie [...]zł, przyjętego na parking strzeżony w dniu 8 sierpnia 2007 r., według stanowiska skarżącego (i Kolegium) na skutek wydania przez Komendę Powiatową Policji w G. dyspozycji usunięcia pojazdu nr [...] - w trybie art. 130a ust. 2 pkt 1a ustawy o drogach publicznych. Zgodnie z jego treścią, pojazd może być usunięty z drogi na koszt właściciela, jeżeli nie ma możliwości zabezpieczenia go w inny sposób, w przypadku gdy kierowała nim osoba znajdująca się w stanie nietrzeźwości lub w stanie po użyciu alkoholu albo środka działającego podobnie do alkoholu.

Z powyższą kwalifikacją usunięcia pojazdu z drogi publicznej nie zgadza się Prokurator zarzucając Kolegium naruszenie art. 80 K.p.a. poprzez błędną ocenę dowodów zebranych w sprawie, w tym zlecenia nr [...] z dnia 8 sierpnia 2007 r. wykonania usługi przechowania pojazdu wystawionego w związku z wypadkiem drogowym z adnotacją "dot. wykonywania usług przechowywania pojazdów zleconych przez Policję do celów procesowych na koszt Policji".

Zdaniem Sądu, rację ma organ odwoławczy, że w ustalonych okolicznościach kierowania w stanie nietrzeźwym i spowodowania wypadku drogowego przyjęta przez funkcjonariusza Policji forma zlecenia, a nie dyspozycji usunięcia pojazdu z drogi publicznej, nie może stanowić o wyłączeniu w tym przypadku trybu z art. 130a

ww. ustawy.

Ponadto, w ocenie Sądu, z pozostałych dokumentów przywołanych w skardze, de facto nie wynika, że sporny pojazd został zatrzymany na parkingu jako dowód rzeczowy. Na okoliczność, że pojazd został zabezpieczony do celów procesowych Prokurator powołuje się wniosek Zastępcy Komendanta Powiatowego z dnia 16 marca 2016 r. o likwidację niepodjętego depozytu samochodu [...] nr [...], w którym tak określono status spornego pojazdu. Tymczasem w wyniku rozpoznania tego wniosku Sąd Rejonowy w G. II Wydział Karny postanowił odmówić stwierdzenia likwidacji depozytu w postaci ww. samochodu, stwierdzając

w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] r., sygn.. [...],

iż w sprawie nie wydano żadnego orzeczenia ani co do uznania pojazdu za dowód rzeczowy ani o zwrocie tego pojazdu ani o jego przepadku. W związku z tym nie można traktować pojazdu jako dowód rzeczowy i sam pojazd nie jest depozytem.

Poza tym, zdaniem Sądu, nie stanowi również o zatrzymaniu ww. pojazdu na parkingu do celów procesowych w sprawie karnej, fakt dokonania przez Policję jego oględzin, udokumentowanych protokołem, wymienionym w wykazie dowodów dołączonych do aktu oskarżenia w sprawie karnej. Oczywistą konsekwencją kierowania pojazdem na drodze publicznej w stanie po użyciu alkoholu lub w stanie nietrzeźwości i spowodowanie w tym stanie wypadku drogowego jest odpowiedzialność karna sprawcy, a ustalenie tej wymaga przeprowadzenia postępowania karnego, w tym przeprowadzenia dowodów takich jak oględziny pojazdu lub oględziny miejsca wypadku. Kwalifikacja zdarzenia opisanego w notatce urzędowej funkcjonariusza Policji z dnia 8 sierpnia 2007 r. w ramach prawa karnego, nie wyklucza kwalifikacji tego zdarzenia przez organ administracji na podstawie art. 130 ust. 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Istotne pozostają tu okoliczności usunięcia pojazdu z drogi publicznej i przekazania pojazdu, którym kierowała osoba w stanie nietrzeźwości, powodując przy tym wypadek drogowy, na parking strzeżony właściwej jednostki. W tym przypadku był to parking Z. S., który na podstawie zarządzenia nr [...] Starosty [...] z dnia 30 kwietnia 2002 r. i następnie zarządzenia nr [...] z dnia 7 grudnia 2007 r. (uchylającego zarządzenia nr [...] i [...] z dniem 1 stycznia 2008 r.) został wyznaczony jako parking strzeżony przechowujący usunięte pojazdy w przypadkach o których mowa w art. 130a ust. 1-3 ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Trafnie Kolegium podkreśliło w zaskarżonym akcie, że wydawane w toku postępowania karnego akty uprawnionych organów względem usuniętego z drogi pojazdu i umieszczonego na parkingu strzeżonym nie zmieniają podstaw obowiązku zapewnienia miejsca przechowywania pojazdów usuniętych z dróg, nałożonego ustawą Prawo o ruchu drogowym na starostę, ani też nawiązanego przez akt wyznaczenia i następnie skonkretyzowanego w postaci wydanej dyspozycji usunięcia pojazdu stosunku administracyjnoprawnego. Ustawa Prawo o ruchu drogowym zawiera kompleksową regulację związaną z zasadami poruszania się po drogach, pozostając na styku regulacji prawno-karnych i administracyjno-prawnych. Ustawodawca wyeksponował w art. 130a ust. 1 i 2 przyczyny, dla których koniecznym jest usunięcie pojazdu z drogi i jego umieszczenie na parkingu strzeżonym, czyniąc odpowiedzialnym za realizację tego zadania starostę od momentu usunięcia pojazdu do jego odebrania z parkingu strzeżonego.

Zdaniem Sądu, zasadnie Kolegium uznało, że przechowywanie pojazdu marki [...] pozostawało w związku z potrzebą jego usunięcia z drogi publicznej, uwzględnioną przepisem art. 130a ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy - Prawo o ruchu drogowym, niezależnie od błędnej formy dyspozycji usunięcia pojazdu funkcjonariusza Policji, wydanej w istocie na podstawie art. 130a ust. 4 pkt 1 ww. ustawy.

Na taką ocenę sytuacji w tej sprawie pozostaje obojętny również fakt,

że w spornym okresie Z. S. rzeczywiście dysponował umową zawartą

z Komendą Wojewódzką Policji w S. na usługi przechowywania pojazdów zabezpieczonych przez Policję do celów procesowych. Jednakże fakt obowiązywania takiej umowy nie przesądza automatycznie, że każdy pojazd zatrzymany przez Policję zostaje w celach procesowych przekazany na przechowanie wyznaczonemu parkingowi. Z. S. prowadził równolegle niewykluczające się usługi

w zakresie przechowywania pojazdów i dla Policji i dla Starostwa.

Kwalifikacje usunięcia spornego pojazdu z drogi potwierdzają również dalsze czynności Policji, w szczególności zaś zawiadomienie A. A.

o podstawach usunięcia pojazdu marki [...] z pouczeniem skutkach jego nieodebrania, wskazujących na poddanie tego pojazdu procedurze wynikającej

z art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym (pismo z dnia 17 września 2007 r.) oraz zezwolenie na odbiór pojazdu z parkingu po uprzednim spełnieniu warunków § 6 ust. 3 rozporządzenia MSWIA w sprawie usuwania pojazdów. Taki stan rzeczy potwierdza również prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] r., sygn. akt [...] orzekające przepadek pojazdu na rzecz Powiatu G. , w którym Sąd uznał, iż w związku z faktem kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwości uniemożliwiającym prowadzenie pojazdu na drodze publicznej, ziściły się przesłanki przepisu art. 130a ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o ruchu drogowym, a zatem dalsze losy pojazdu winny być oceniane w trybie ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Sąd zgadza się też ze stanowiskiem organu II instancji, który uznał za wiążące

w sprawie administracyjnej ustalenia Sądu powszechnego w zakresie podstaw do uznania, że usunięcia spornego pojazdu z drogi nastąpiło w warunkach art. 130a ust. 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, a zatem przesądzające o istnieniu podstaw dla organu orzekającego do stwierdzenia zasadności roszczenia Z. S.

o przyznanie wynagrodzenia za dozór tego pojazdu w trybie art. 102 ustawy z dnia

17 czerwca 1966 r. o postepowaniu egzekucyjnym w administracji.

Zgodnie z jego treścią, organ egzekucyjny (starosta) przyzna, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru

oraz wynagrodzenie za dozór, chyba że dozorcą jest jedną z osób wymienionych

w art. 101 § 1.

Podkreślenia wymaga, że jeśli chodzi o pierwszy składnik należności dozorcy,

tj. zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru, to

w postępowaniu administracyjnym należy ustalić rzeczywiste wydatki poniesione przez dozorcę na wykonywanie dozoru. W orzecznictwie podkreśla się, że wydatki konieczne związane z wykonywaniem dozoru muszą być konkretne i muszą odnosić się do danego dozorcy i określonego pojazdu, a dozorca nie tylko winien wykazać konieczne wydatki poniesione na dozór konkretnego pojazdu, ale musi również przedstawić sposób obliczenia tych kwot. Natomiast jeśli chodzi o wynagrodzenie za dozór, a tylko te zostało objęte wnioskiem Z. S., w doktrynie i orzecznictwie podkreśla się, że art. 102 u.p.e.a. nie określa kryteriów ustalania wysokości wynagrodzenia, co powoduje, że należy w tym zakresie stosować odpowiednio przepisy kodeksu cywilnego, dotyczące umowy przechowania (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 czerwca 2016r. I OSK 2294/14 i 12 stycznia 2017 r. sygn. akt I OSK 2184/16). Przyjęto, że w tym zakresie należy posiłkować się art. 836 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks Cywilny (zwanej dalej "K.c."), w myśl którego, jeżeli wysokość wynagrodzenia za przechowanie nie jest określona w umowie albo w taryfie, przechowawcy należy się wynagrodzenie w danych stosunkach przyjęte, chyba że z umowy lub z okoliczności wynika, iż zobowiązał się przechować rzecz bez wynagrodzenia. W takiej sytuacji wiarygodność przyjętego wynagrodzenia uzależniona jest od nie tylko argumentacji wnioskodawcy, ale też od właściwie przeprowadzonej analizy rynku w celu ustalenia poziomu stawek funkcjonujących w rozliczeniach z przechowawcami pojazdów w okresie sprawowanego dozoru, z uwzględnieniem rodzaju przechowywanego pojazdu oraz od odpowiedniego wyboru parkingów do porównania o podobnych zasadach działania.

W realiach badanej sprawy organ II instancji wyjaśnił w jaki sposób i na jakiej podstawie określił wysokość stawek wynagrodzenia za dozór, przedstawił również wywód, z którego wynika za jaki okres wynagrodzenie za dozór skarżącemu przyznał

i jakiego okresu i z jakich przyczyn nie uwzględnił.

W ocenie sądu, wbrew twierdzeniom skargi, brak jest podstaw prawnych oraz faktycznych do zakwestionowania ustalonych przez organ dobowych stawek w różnych wysokościach, w poszczególnych okresach dozoru pojazdu, a tym samym

i prawidłowości wyliczonej kwoty przysługującej stronie z tytułu przechowywania spornego pojazdu. W tym względzie należy w całej rozciągłości podzielić stanowisko organu odwoławczego i przytoczoną na jego poparcie argumentację. Przyjęte przez organ II instancji stawki dobowe odpowiadają stawkom stosowanym w danych okresach czasu w oparciu o stosunki tego samego rodzaju, umocowane w umowach: pomiędzy Z. S. a Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w G. i w dalszej kolejności pomiędzy Z. S. a Starostą G. oraz G. I. świadczącym adekwatne usługi do usług oferowanych przez Z. S. a Starostą G. . Przy czym zgodzić należy się z organem odwoławczym, że za takim wyborem przemawiały zarówno porównywalny zakres obowiązków obu przechowawców wynikających z zawartych umów ze starostą jak i miejsce ich wykonywania. Nie bez znaczenia pozostaje także fakt, że na podstawie umowy G. I. wykonuje działalność gospodarczą tożsamą rodzajowo jak i na rzecz tego samego podmiotu, tj. powiatu G. zaś postanowienia tych umów, jak trafnie wskazał organ odwoławczy, nie przewidywały żadnych szczególnych obowiązków w zakresie przechowywania poza standardowym zapewnieniem odpowiedniego miejsca przechowywania oraz zabezpieczeniem przed uszkodzeniem i kradzieżą. Niewątpliwie stawki wynikające z umowy zawieranej przez Starostę z podmiotem prowadzącym analogiczną działalność gospodarczą w zakresie usług przechowywania pojazdów usuniętych z drogi na terenie powiatu goleniowskiego, uznać należy za miarodajne dla ustalenia rzeczywistych kosztów sprawowanego dozoru nad pojazdem w danych stosunkach panujących na rynku lokalnym (co świadczy o prawidłowym zastosowaniu metody porównawczej).

Powyższego stanowiska w żaden sposób nie podważył Prokurator, zaś argumentacja skargi wskazująca na konieczność stosowania stawek abonamentowych nie mogła odnieść zamierzonego skutku. Należy zgodzić się z Kolegium, że zmiana stawek w konkretnych umowach podyktowana była zmianą stawek na rynku tego rodzaju usług. Oparcie się przez organ na stawkach wynikających z konkretnych umów jako wartościach odnoszących się do wynagrodzenia obowiązującego w danych stosunkach o ściśle analogicznym przedmiocie i na identycznym terenie nie stanowi o naruszeniu prawa.

Wobec powyższego Sąd nie podzielił argumentacji skarżącego Prokuratora co do stawki abonamentowej. W stosunkach polegających na przechowaniu pojazdów usuniętych z drogi w trybie przepisów ustawy Prawo ruchu drogowym powszechne zastosowanie ma stawka dzienna, co wynika również z załączonych do akt postępowania umów (ww.), a zatem, zdaniem sądu, według takiej właśnie stawki powinno być liczone wynagrodzenie w niniejszej sprawie.

Nie sposób również zgodzić się z argumentacją Prokuratora jak i wcześniej organu I instancji, że przy obliczaniu wynagrodzenia nie uwzględniono niskiej wartości pojazdu, ilości jednocześnie przechowywanych na parkingu pojazdów, dokonanych już wypłat z budżetu Powiatu na rzecz Z. S. za pojazdy przechowywane na wskazanym parkingu. Słusznie wskazało Kolegium, że dozorcy przysługuje wynagrodzenie za każdy przechowywany pojazd, który wymaga zapewnienia odrębnego miejsca na parkingu, z uwzględnieniem rodzaju i wielkości pojazdu (np. pojazd do 3,5 t). Przy ocenie zakresu obowiązków dozorcy, w realiach analizowanych usług, odwołać się należy do samej ich istoty wynikającej z ustawy Prawo o ruchu drogowym, która w art. 130a domaga się wyłącznie aby pojazd usunięty z drogi, do czasu jego odebrania przez właściciela, miał zapewnione bezpieczne miejsce parkowania. Natomiast utrata wartości pojazdu na skutek upływu czasu ma znaczenie dla właściciela pojazdu i stanowi konsekwencję godzenia się na jego pozostawienie w takich warunkach. Trudno, zdaniem Sądu, przyjąć za właściwe różnicowanie stawki za dozór pojazdu proporcjonalnie do spadku jego wartości

w danym okresie czasu, przy założeniu, że w istocie podstawowe obowiązki związane z wykonywaniem usługi przechowania takiego pojazdu pozostają niezmienione dla prowadzącego parking. Jednostka prowadząca parking strzeżony musi spełniać tylko kryteria wyboru usługodawcy w tym zakresie, wynikające z ustawy Prawo o ruchu drogowym i adekwatnie do nich rola podmiotu prowadzącego parking strzeżony ogranicza się do zabezpieczenia miejsca przechowywania pojazdu odpowiadającego parametrom samochodu oraz zabezpieczenia tegoż przed kradzieżą i uszkodzeniem.

Nie znajduje też uzasadnienia zarzut braku wypełnienia przez przechowawcę spornego pojazdu obowiązku wynikającego z § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 października 2007 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz. U. z 2007 r., Nr 191, poz. 1377). Zgodnie z normą wyrażoną w tym przepisie, w przypadku nieodebrania pojazdu z parkingu w terminie określonym w art. 130a ust. 10 ustawy jednostka prowadząca parking strzeżony powiadamia o tym, nie później niż trzeciego dnia od dnia upływu tego terminu, właściwy miejscowo urząd skarbowy oraz podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu.

W aktach sprawy znajdują się dokumenty zawierające listę samochodów nieodebranych w 2007 r. i 2008 r. pojazdów z parkingu strzeżonego Z. S., opatrzone prezentatą wpływu do Urzędu Skarbowego w G. i do Komendy Powiatowej Policji w G. w dniu 18 czerwca 2008 r., wśród wymienionych tam pojazdów widnieje [...].

W ocenie Sądu, okoliczności sprawy oraz opisane wyżej dokumenty pozwalają na stwierdzenie, że Z. S. z całą pewnością poinformował Komendę Powiatową Policji w G. o nieodebraniu z parkingu strzeżonego pojazdu, jak również, że informację taką złożył we właściwym Urzędzie Skarbowym, a pomimo tego właściwe dalsze postępowanie organów, w tym Starosty, nie zostało podjęte w celu uregulowania stanu prawnego przechowywanego pojazdu. Nie może obciążać prowadzącego parking strzeżony fakt, że podmiot który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu, a który z całą pewnością otrzymał powiadomienie o nieodebraniu pojazdu z parkingu, nie przesłał stosownych dokumentów o których mowa w § 7 ust. 3 ww. rozporządzenia. Ewentualne niedopełnienie obowiązku wynikającego z cytowanych powyżej przepisów przez Komendę Powiatową Policji w G. nie może obciążać jednostki prowadzącej parking strzeżony.

Sąd zauważa tu, że informację o nieodebranych pojazdach Z. S. ponawiał w roku 2010 i 2011, a w dniu 25 lutego 2013 r. zwrócił się pismem wprost do Starosty [...] o uregulowanie statusu samochodu marki [...] nr rej [...], który nadal pozostaje na parkingu, co pozostało bez konsekwencji dalszych działań tegoż organu w tej kwestii.

Na końcu należy wyjaśnić, że zawarte w skardze rozważania, odnoszące się do przyznania wynagrodzenia za okres po dniu 22 lipca 2016 r. nie zasługiwały na uwzględnienie, bowiem do dnia orzeczenia przepadku pojazdu na rzecz powiatu przez sąd, Starosta [...] nie był uprawniony do dysponowania pojazdem i nie posiadał legitymacji do wydatkowania środków tytułem pokrycia kosztów jego przechowania, a prowadzący parking nie miał podstaw do wydania pojazdu.

Podsumowując, zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie, albowiem organ odwoławczy rozpoznał sprawę zgodnie z regułami Kodeksu postępowania administracyjnego. Również Sąd, działając z urzędu poza granicami skargi, nie stwierdził żadnych naruszeń prawa materialnego oraz procesowego w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.

Mając wszystko powyższe na uwadze Sąd orzekł o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a.