Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 179/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2021-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Umorzono postępowanie sądowe
Powołane przepisy: article: art.60, art.119 pkt 2, art.161 par.1 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska Sędziowie Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Sędzia WSA Piotr Chybicki po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 maja 2021 r. sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zmiany decyzji dotyczącej zezwolenia na zajęcie pasa drogowego postanawia: umorzyć postępowanie sądowe. WSA/post.1 – sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

Decyzją z "[...]", wydaną z upoważnienia Zarządu Powiatu w O. przez Dyrektora Zarządu Dróg Powiatowych w O. (dalej jako: organ I instancji), na podstawie art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej jako: k.p.a.), po rozpoznaniu wniosku Województwa "[...]" z 24 marca 2020 r., odmówiono zmiany decyzji ostatecznej z "[...]", znak: "[...]", w przedmiocie zezwolenia na umieszczenie urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej (linia kablowa sieci szerokopasmowej) w pasie drogowym dróg powiatowych Nr "[...]" i "[...]". W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podniósł, że obowiązujące przepisy nie przewidują aktualizacji stawek ustalonych już w ostatecznych decyzjach administracyjnych. Nie ma zatem podstaw prawnych do zmiany decyzji obejmującej zastosowanie dotychczasowych stawek opłat, w tym ich obniżenia w związku z nowelizacją art. 40 ust. 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2020 r. poz. 470 ze zm.).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w E. (dalej jako: Kolegium lub organ odwoławczy), po rozpoznaniu odwołania od decyzji organu I instancji, złożonego przez Województwo "[...]", decyzją z "[...]", działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 155 k.p.a. oraz uchwały Rady Powiatu w O. Nr "[...]" z 5 listopada 2019 r. w sprawie określenia stawek opłaty za zajęcie pasa drogowego dla dróg, których zarządcą jest Zarząd Powiatu w O. (Dz. Urz. Woj. "[...]" z 2019 r. poz. "[...]"), uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i orzekło co do istoty sprawy w ten sposób, że zmieniło decyzję ostateczną z "[...]", znak: "[...]", w części dotyczącej wysokości stawek opłaty za zajęcie pasa drogowego. W ocenie Kolegium w sprawie nie nastąpiła zmiana stanu prawnego ani faktycznego w takim zakresie, aby skutkowało to brakiem tożsamości sprawy administracyjnej i uniemożliwiało dokonanie zmiany decyzji w trybie art. 155 k.p.a. Kolegium podniosło, że w sprawie należy przyjąć istnienie zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu strony w zmianie decyzji organu I instancji zezwalającej na umieszczenie urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej w pasie drogowym.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na powyższe rozstrzygnięcie wniósł Prokurator Okręgowy (dalej jako: prokurator lub skarżący). Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 155 k.p.a. i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Pismem procesowym z 27 kwietnia 2021 r. prokurator, na podstawie art. 60 oraz art. 161 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, cofnął wniesioną w niniejszej sprawie skargę i wniósł o umorzenie postępowania sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że przedmiotowa sprawa została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Jak wynika z akt niniejszej sprawy wniosek taki został złożony przez Kolegium w odpowiedzi na skargę i został doręczony stronie skarżącej, jak również uczestnikowi postępowania 10 marca 2021 r. W zakreślonym terminie żadna ze stron nie złożyła wniosku z żądaniem przeprowadzenia rozprawy.

Należy zatem wskazać, że stosownie do art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.

Zgodnie zaś z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.

W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie cofnięcie skargi nie budzi wskazanych wyżej wątpliwości, a zatem wola skarżącego jako dysponenta skargi jest dla Sądu wiążąca. Związanie Sądu wolą skarżącego jest wynikiem przyjętej zasady, że skarżący może rozporządzać wniesioną przez siebie skargą od chwili jej wpływu do organu, do czasu jej rozpoznania przez sąd pierwszej instancji.

Nie dopatrując się zatem okoliczności przemawiających za niedopuszczalnością cofnięcia skargi, Sąd postępowanie w sprawie umorzył na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a.