Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 74/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2017-02-23 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Felicja Kajut po rozpoznaniu w dniu 23 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. M., A. O., M. H., K. J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 26 listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie długu celnego postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji w stosunku do skarżącego R.M..


UZASADNIENIE

R. M. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 26 listopada 2015 r.

nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 12 listopada 2014 r. nr [...], którą organ ten uznał, że w stosunku do wskazanego w niej towaru wprowadzonego na obszar celny Wspólnoty powstał dług celny w przywozie oraz określił wysokość tego długu.

R. M. zawarł w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, że jej wykonanie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W następstwie wykonania decyzji istnieje ryzyko wszczęcia postępowania egzekucyjnego do skromnego majątku skarżącego, gdy kwestionowane są zasady jego odpowiedzialności za dług celny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Rozstrzygając zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd związany jest zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z poglądami doktryny i orzecznictwa przy rozpoznawaniu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody należy w szczególności przyjąć, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.

W ocenie Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadny. Wprawdzie świadczenie pieniężne, wokół spełnienia którego toczy się spór w niniejszej sprawie jest z natury rzeczy świadczeniem odwracalnym, jednakże rozważając skutki zapłaty należności, należało mieć na uwadze jego wysokość, jak również sytuację majątkową i rodzinną skarżącego. Przed WSA w Gdańsku toczy się kilkanaście spraw ze skargi R. M., dotyczących łącznie znaczących kwot zobowiązań celno-podatkowych.

Jakkolwiek skarżący w złożonym wniosku nie przedstawił swojej sytuacji majątkowej i rodzinnej, niemniej jednak wynika ona z akt sprawy. Do akt postępowania, w związku z ubieganiem się przez skarżącego o przyznanie prawa pomocy, załączony został wniosek obrazujący jego sytuację materialną. Z analizy tego oświadczenia wynika, że skarżący dysponuje dochodem w wysokości 1.286,16 zł netto, a jego żona uzyskuje dochód w wysokości ok. 1.000 zł. Jedyny jego majątek stanowi gospodarstwo rolne, wchodzące w skład wspólności ustawowej małżeńskiej. Na utrzymaniu skarżącego pozostaje dwójka małoletnich dzieci.

Mając na względzie sytuację materialną skarżącego, jak również wysokość kwoty długu celnego, orzeczonego zaskarżoną decyzją jak i decyzjami zaskarżonymi w innych sprawach toczących się przed tutejszym sądem nie może ulegać wątpliwości, że wyegzekwowanie kwoty, która orzeczona została zaskarżoną decyzją, groziłoby pozbawieniem skarżącego znacznej części niewielkich dochodów.

Dodatkowo nie może ujść uwadze fakt, że brak wstrzymania wykonania decyzji mógłby prowadzić do następstw trudnych do odwrócenia - nie tylko dla samego skarżącego, ale także dla jego rodziny. Uzyskiwane przez skarżącego dochody nie są bowiem przeznaczane wyłącznie na jego potrzeby, ale także na potrzeby utrzymania dzieci. Ograniczenie możliwości korzystania z tych dochodów stanowiłoby, w ocenie Sądu, zagrożenie dla prawidłowego funkcjonowania nie tylko samego skarżącego, ale również dla członków jego najbliższej rodziny.

Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.