Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 420/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-04-14 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: odmówiono zmiany postanowienia
Powołane przepisy: article: Art. 61 par. 3, par. 4
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Tadeusz Wołek po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. M. o zmianę postanowienia w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji i o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi S. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie uznania za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych postanawia: odmówić zmiany postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 marca 2014 r. sygn. akt III SA/Kr 420/14 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 grudnia 2014 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] 2013 r. nr [...] uznającą S. M. za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych, skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie poparty uzasadnieniem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 20 marca 2014 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazał, że skarżący nie uzasadnił należycie swojego wniosku. Tym samym skarżący nie uprawdopodobnił w żaden sposób, iż natychmiastowe wykonanie decyzji może spowodować dla niego trudne do odwrócenia skutki w postaci materialnej bądź niematerialnej. Postanowienie zostało doręczone skarżącemu w dniu 31 marca 2014 r. wraz ze stosownym pouczeniem.

Skarżący nie złożył zażalenia na powyższe postanowienie, natomiast w dniu 7 kwietnia 2014 r. (data przesyłki pocztowej) złożył wniosek o zmianę postanowienia w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu wniosku podniósł, że w związku ze zmianą okoliczności poprzez uzupełnienie uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania wskazuje, na "negatywne skutki wynikające z ustawy". Podniósł, że niniejszym uzupełnia poprzednie uzasadnienie, wskazując na brzmienie art. 5 ust. 3b ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Powyższy przepis, bowiem nakazuje organowi właściwemu dłużnika skierować wobec osoby uznanej za dłużnika alimentacyjnego uchylającego się od zobowiązań wniosek o zatrzymanie prawa jazdy dłużnika oraz wniosek o ściganie za przestępstwo określone w art. 209 § 1 Kodeksu karnego.

Zwłaszcza wniosek o ściganie zdaniem skarżącego, może doprowadzić do sytuacji, w której wadliwa decyzja administracyjna może być dowodem w innym postępowaniu administracyjnym, przygotowawczym lub karnym. W konsekwencji może doprowadzić do wyroku wywołując nieodwracalne lub trudne do odwrócenia skutki albo sprowadzić niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody np. przez skazanie skarżącego na karę pozbawienia wolności. Dlatego konieczne jest wyeliminowanie z obrotu prawnego wadliwej decyzji SKO.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "P.p.s.a." po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności (§ 4).

Na stronie skarżącej spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd może natomiast wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Powołany przepis ma charakter uznaniowy. Stanowi wyjątek od zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności.

Z treści art. 61 § 4 P.p.s.a. można wyprowadzić wniosek, że na podstawie tego przepisu sąd administracyjny może zmienić postanowienie odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności i wstrzymać jego wykonanie bez stosownego wniosku strony jak i na ponowny wniosek strony. Warunkiem wydania takiego rozstrzygnięcia jest zmiana okoliczności sprawy i w ramach tej zmiany zaistnienie jednej z przesłanek uzasadniających wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności.

Wniosek skarżącego o zmianę postanowienia w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji został złożony w terminie do wniesienia zażalenia na to postanowienie. Jednakże Sąd w składzie orzekającym, biorąc pod uwagę wskazanego adresata wniosku (Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie), a także spójne i precyzyjne sformułowanie osnowy wniosku i jego uzasadnienia wraz ze wskazaną podstawą prawną (art. 61 § 4 P.p.s.a.), rozpoznał to pismo procesowe zgodnie z jego literalnym brzmieniem jako wniosek o zmianę postanowienia w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji.

Skarżący składając ponowny wniosek przywołał okoliczności, których w ocenie Sądu nie można uznać za nieistniejące w chwili składania poprzedniego wniosku. Tym samym należy stwierdzić, że nie nastąpiła zmiana okoliczności sprawy i w ramach tej zmiany zaistniała jedna z przesłanek uzasadniających wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Wskazane okoliczności stanowiły swoistą formę uzupełnienia poprzedniego wniosku w części dotyczącej wykazania przesłanek wynikających z art. 61 § 3 P.p.s.a.

Należy stwierdzić, że konsekwencji wykonania zaskarżonej decyzji opisane przez skarżącego jako "negatywne skutki wynikające z ustawy", a to wniosek o zatrzymanie dłużnikowi prawa jazdy oraz wniosek o ściganie za przestępstwo określone w art. 209 § 1 Kodeksu karnego, nie sposób uznać za nowe okoliczności, o których mowa w art. 61 § 4 P.p.s.a. Są to niewątpliwie okoliczności istniejące cały czas już w chwili wydania zaskarżonej decyzji a także w chwili wnoszenia skargi.

Skoro więc skarżący, na którym spoczywał ciężar wykazania przesłanek do zastosowania instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu – w tym w szczególności wykazania, że nastąpiła zmiana okoliczności, o których mowa wyżej, nie wywiązał się z tego obowiązku, Sąd uznał, że nie zachodzą podstawy do zmiany postanowienia z dnia 20 marca 2014 r.

Ponowny wniosek nie mógł przynieść zamierzonego skutku, skoro skarżący miał możliwość skorzystania z zażalenia na postanowienie odmawiające wstrzymania (art. 194 § 1 pkt 2 P.p.s.a.), ze wskazaniem tych przesłanek. Z prawa do zaskarżenia postanowienia z dnia 20 marca 2014 r. skarżący jednak nie skorzystał. W konsekwencji powyższego brak było podstaw do uwzględnienia ponownego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez zmianę postanowienia z dnia 20 marca 2014 r.

Odnośnie twierdzenia skarżącego dotyczącego wadliwości zaskarżonej decyzji należy stwierdzić, że rozpoznając kwestię wstrzymania wykonania przedmiotu zaskarżenia, sąd nie dokonuje oceny zawartości skargi (por. postanowienie NSA z dnia 9 lipca 2004 r., FZ 163/04, dostępne w CBOSA). Niezgodność decyzji z prawem, która jest przedmiotem oceny sądu w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 P.p.s.a. to dwie różne kwestie. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcie sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r., II OZ 184/05, LEX nr 302251).

Dlatego też Sąd, na podstawie powołanych przepisów oraz art. 61 § 4 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.