Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1655/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-10-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6340 Potwierdzenie represji
Hasła tematyczne: Kombatanci
Skarżony organ: Prezes Instytutu Pamięci Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Szymańska, Sędziowie sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.) asesor WSA Anna Sidorowska-Ciesielska, Protokolant sekr. sąd. Karolina Heman, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2018 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni Przeciwko Narodowi Polskiemu z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia kopii dokumentów oddala skargę


UZASADNIENIE

Prezes Instytutu Pamięci Narodowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (dalej Prezes IPN) decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Instytutu Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2017r. o udostępnieniu M. P. w formie kopii następujących dokumentów:

1/ deklaracji, s.14 i oświadczenia, s. 17 z akt o sygn.. IPN [...] (d. sygn.. IPN [...], [...]),

2/ kwestionariusza, cześć III rezultat pozyskania, s. 12-13 (wg. PDF) z akt o sygn.. IPN [...] (d. sygn.. IPN [...],[...]),

3/ deklaracji, s. 14 (wg. PDF), oświadczenia, s. 17 (wg. PDF) z akt o sygn. IPN [...] (d. sygn. IPN [...],[...]).

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Wnioskiem z dnia [...] maja 2017 r. M. P. wystąpił do Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu o udostępnienie dotyczących go dokumentów, na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 1998 r. o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1575 z późn. zm.- dalej "ustawa o IPN").

Po przeprowadzeniu kwerendy i rozpatrzeniu przedmiotowego wniosku pismem z dnia [...] listopada 2017 r. wnioskodawca został powiadomiony o terminie zapoznania się z odnalezionymi dokumentami. Jednocześnie Dyrektor Oddziału Instytutu Pamięci Narodowej w [...] wydał decyzję nr [...] z dnia [...] listopada 2017 r. o udostępnieniu [...] M. P. w formie kopii następujących dokumentów:

1. deklaracji, s. 14 i oświadczenia s. 17 z akt o sygn. IPN [...] (d. sygn.

[...], [...]),

2. kwestionariusza, część III rezultat pozyskania, s. 12-13 (wg. PDF) z akt o sygn. IPN [...] (d. sygn. IPN [...], [...]),

3. deklaracji, s. 14 (wg. PDF)i oświadczenia, s. 17 (wg. PDF) z akt o sygn. IPN [...] (d. sygn. IPN [...], [...]).

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że objęte ww. decyzją dokumenty zostały wytworzone przez wnioskodawcę w związku z czynnościami wykonywanymi w charakterze tajnego informatora przy operacyjnym zdobywaniu informacji, przez co spełnione zostały przesłanki określone w art. 30 ust. 2 pkt 1 ustawy o IPN.

Pismem z dnia [...] stycznia 2018 r. M. P. wniósł odwołanie do Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej od powyższej decyzji i skargę na dotychczasowe czynności IPN. Ponadto zażądał, aby przy jego nazwisku na oficjalnej stronie IPN znalazły się rzetelne informacji. W uzasadnieniu wniosku M. P. podał między innymi, że w zaskarżonej decyzji nie wskazano z jakich dokumentów są wykonane udostępnione kopie i nie wskazano przyczyn ich wydania. Skarżący podniósł, że mimo decyzji nie został zapoznany z dokumentami. W dalszej części skarżący wniósł zastrzeżenia co do udostępnionych mu dokumentów oraz okoliczności w jakich nastąpiło udostępnienie oraz terminu realizacji wniosku. Wskazał, że nie otrzymał dokumentów podpisanych przez niego w dniu [...] stycznia 2018 r. w Instytucie Pamięci Narodowej, w tym zaskarżonej decyzji, którą dopiero przesłano mu pocztą.

Prezes Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu po rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] kwietnia 2018r. (nr wskazany na wstępie) utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że zgodnie z art. 30 ust. 2 pkt 1 ustawy o IPN do wydania decyzji o udostępnieniu wnioskodawcy dotyczących go dokumentów w formie kopii konieczne jest łączne spełnienie następujących przesłanek:

dokumenty muszą dotyczyć wnioskodawcy;

dokumenty muszą być wytworzone przez wnioskodawcę lub przy jego udziale w ramach czynności wykonywanych w związku z jego pracą lub służbą w organach bezpieczeństwa państwa albo w związku z czynnościami wykonywanymi w charakterze tajnego informatora lub pomocnika przy operacyjnym zdobywaniu informacji.

W ocenie Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej organ I instancji prawidłowo udostępnił w formie kopii dokumenty objęte zaskarżoną decyzją, gdyż spełniają one przesłanki wymienione w art. 30 ust. 2 pkt 1 ustawy o IPN. Wymieniona w zaskarżonej decyzji deklaracja (s. 14 z akt o sygn. IPN [...]) o dobrowolnej i nieoficjalnej współpracy z organami [...] pod pseudonimem "[...]", która została wypełniona i podpisana w dniu [...] marca 1983 r. przez [...] M. P., oświadczenie (s. 17 z akt o sygn. IPN [...]) o zwolnieniu z nieoficjalnej współpracy z organami [...] wypełnione i podpisane w dniu [...] marca 1988 r. przez skarżącego oraz ich sfilmowane odpowiedniki znajdujące się na s. 14 i 17 (wg. PDF) akt o sygn. IPN [...] - to dokumenty wytworzone przez Pana M. P. w ramach czynności wykonywanych przez niego w charakterze tajnego współpracownika organów bezpieczeństwa państwa. Dokumenty te powstały w okresie, gdy skarżący był zarejestrowany jako tajny współpracownik organów bezpieczeństwa państwa i znajdują się w teczce personalnej tajnego współpracownika ps. "[...]" sygn. akt IPN [...]. Organ wyjaśnił również że w oparciu o wskazaną wyżej teczkę personalną ustalono, że M. P. został pozyskany w dniu [...] marca 1983 r. przez Wydział [...] Oddziału [...] w [...] jako tajny współpracownik ps. "[...]" nr rejestracyjny [...], w dniu [...] marca 1988 r. rozwiązano z nim współpracę z powodu zwolnienia się ww. z zawodowej służby wojskowej.

Wskazano również, że objęta zaskarżoną decyzją część III Kwestionariusza - rezultat pozyskania znajdujący się na s. 12-13 (wg. PDF) teczki personalnej TW ps. "[...]" nr ewidencyjny [...], sygn. akt IPN [...] - to dokument wytworzony przy udziale M. P. w ramach czynności wykonywanych przez niego w charakterze tajnego współpracownika organów bezpieczeństwa państwa. Funkcjonariusz sporządzający ten dokument zawarł w nim informacje pochodzące od pozyskanego do współpracy w dniu [...] czerwca 1989 r. w hotelu "[...]" [...] M. P.. Z teczki personalnej TW ps. "[...]" nr rejestracyjny [...] wynika, że [...] M. P. został po raz drugi pozyskany do współpracy w dniu [...] czerwca 1989 r. przez Wydział [...] [...] [...], współpracę z nim rozwiązano na podstawie zarządzenia [...] nr [...] z [...] maja 1990 r.

Prezes IPN wyjaśniająco wskazał również w decyzji, że [...] ([...]) zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 10 ustawy o IPN była organem bezpieczeństwa państwa oraz Wydział [...][...] wchodził w skład [...], która zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy o IPN była organem bezpieczeństwa państwa.

Organ wyjaśnił również odnosząc się do treści złożonego odwołania, że organ w decyzji wydanej na podstawie art. 31 ust. 1 ustawy o IPN nie rozstrzyga o fakcie współpracy z organami bezpieczeństwa państwa, a jedynie o formie udostępnienia dokumentów z uwzględnieniem kryteriów wymienionych w art. 30 ust. 2 pkt 1 ustawy o IPN. Wskazał przy tym, ze rolą organu nie jest ani ocena prawdziwości dokumentów, ani prawdziwości opisanych w nich zdarzeń, ani wiarygodności osób wytwarzających dokumenty, ani też ustalanie czy wynikająca z dokumentów współpraca miała w rzeczywistości miejsce. Tym samym w prowadzonym postępowaniu nie jest możliwe dokonywanie pogłębionej weryfikacji dokumentów pod kątem ich prawdziwości materialnej w oparciu o rozbudowane postępowanie dowodowe, wykraczające poza udostępnioną dokumentację. Organ wyjaśnił że badanie czy osoba faktycznie była tajnym współpracownikiem organów bezpieczeństwa państwa w rozumieniu art. 3a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów (Dz. U. z 2016 r., poz. 1721 z późn. zm.) oraz weryfikacja treści dokumentów organów bezpieczeństwa państwa i dokonywanie ustaleń zmierzających do wyjaśnienia, czy współpraca odpowiadała legalnej definicji ustanowionej w ustawie o ujawnianiu.

Prezes IPN uznał również, że organ rozpoznający wniosek w I instancji nie dopuścił się bezczynności ani przewlekłego prowadzenia postępowania bowiem wnioskodawca był informowany o podejmowanych czynnościach w sprawie oraz o przewidywanym terminie zakończenia kwerendy. Wyjaśniono także, że Prezes IPN nie odniósł się do zarzutów skarżącego dotyczących umieszczenia informacji o nim w inwentarzu IPN opublikowanym na podstawie art. 5 ustawy z dnia 18 marca 2010 r. o zmianie ustawy o Instytucie Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu oraz ustawy o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów (Dz. U. z 2010 r. nr 79, poz. 522 z późn. zm.), gdyż nie było to przedmiotem rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji.

Niezgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem M. P. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając :

- niezrozumiałe, a nawet, celowe wprowadzenie w błąd zaskarżoną decyzją, poprzez poinformowanie, że zaskarżona decyzja jest ostateczna, oraz równoczesne pouczenie, że przedmiotowa decyzja może być zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, bez wskazania możliwości wniesienia wymaganej opłaty od wnoszonej skargi ( brak nazwy i numeru konta);

- że decyzja nr [...] z dnia [...] listopada 2017r. została wydana i podpisana przez podmiot i osobę nieuprawnioną do jej wydania;

- że organ merytorycznie nie odniósł się do treści zastrzeżeń zawartych w piśmie skarżącego z dnia [...] stycznia 2018r.

Podnosząc wskazany zarzut skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji bądź stwierdzenie jej nieważności oraz o "obciążenie kosztami postępowania Prezesa IPN".

W uzasadnieniu skarżący szczegółowo uzasadnił stawiane zarzuty.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie należy podnieść, że sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Dokonując oceny zasadności wniesionej przez M. P. skargi na decyzję Prezesa IPN, Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Materialnoprawną podstawę wydanych przez organy obu instancji rozstrzygnięć stanowił art. 30 ust. 2 pkt 1 ustawy o IPN. Zgodnie z tym przepisem, Instytut Pamięci udostępnia dokumenty, o których mowa w ust. 1, dotyczące wnioskodawcy lub kopie tych dokumentów, jeżeli stan fizyczny zachowania dokumentów nie pozwala na ich udostępnienie lub jeżeli o dostęp do tych samych dokumentów ubiega się jednocześnie wiele osób lub gdy dysponuje wyłącznie kopiami tych dokumentów, przy czym: Instytut Pamięci udostępnia kopie dokumentów, o których mowa w ust. 1, dotyczących wnioskodawcy i wytworzonych przez wnioskodawcę lub przy jego udziale w ramach czynności wykonywanych w związku z jego pracą lub służbą w organach bezpieczeństwa państwa albo w związku z czynnościami wykonywanymi w charakterze tajnego informatora lub pomocnika przy operacyjnym zdobywaniu informacji.

Z treści powołanego przepisu wyraźnie wynika, iż o ile wnioskowane przez osobę uprawnioną dokumenty znajdują się w zasobach IPN w oryginale, w dobrym stanie i nie ubiega się o wgląd do nich w tym samym czasie wiele osób, to właściwy organ IPN jest obowiązany udostępnić te dokumenty wnioskodawcy w oryginale. Jest to zasada, od której jednak ustawodawca przewidział wyjątek w postaci udostępnienia kopii dokumentów (art. 30 ust. 2 pkt 1 ustawy o IPN). Do organu IPN należy ocena, czy dokumenty, o które występuje wnioskodawca, dotyczą wnioskodawcy i wytworzone zostały przez tę osobę lub przy jego udziale w ramach czynności wykonywanych w związku z jej pracą lub służbą w organach bezpieczeństwa państwa albo w związku z czynnościami wykonywanymi w charakterze tajnego informatora lub pomocnika przy operacyjnym zdobywaniu informacji. W przypadku stwierdzenia zaistnienia przesłanek określonych w tym przepisie organ IPN jest władny, na podstawie art. 31 ust. 1 ustawy o IPN, wydać decyzję o udostępnieniu jedynie kopii wnioskowanych dokumentów.

Udostępnienie dokumentów odbywa się w formie czynności materialno - technicznej. Dokumenty udostępnia się do wglądu w siedzibie oddziału IPN właściwego ze względu na miejsce zamieszkania wnioskodawcy. Każdy kto uzyskał wgląd w dokumenty ma przy tym prawo, na zasadach i w zakresie określonych w ustawach do uzyskania kopii tych dokumentów. Akta lub ich kopie udostępniane są bez tzw. animizacji. Zainteresowanym udostępniane są pełne dane identyfikujące tożsamość osób, które przekazywały informacje organom bezpieczeństwa państwa do 1989 roku. Formę decyzji administracyjnej ustawodawca przewidział jedynie dla udostępnienia kopii dokumentów dotyczących wnioskodawcy i wytworzonych przez wnioskodawcę lub przy jego udziale w ramach czynności wykonywanych w związku z jego pracą lub służbą w organach bezpieczeństwa państwa albo w związku z czynnościami wykonywanymi w charakterze tajnego informatora lub pomocnika przy operacyjnym zdobywaniu informacji (art. 30 ust. 2 pkt 1 ustawy o IPN).

W ocenie Sądu, orzekające w przedmiotowej sprawie organy obu instancji prawidłowo zakwalifikowały zawartość kart zawierających: deklarację (s. 14), oświadczenie (s. 17) z akt o sygn.. IPN [...] (d. sygn. IPN [...],[...]), kwestionariusza, cześć III rezultat pozyskania (s. 12-13- wg. pdf) z akt o sygn.. IPN [...] (d. sygn. IPN [...],[...]), oraz deklaracji (s. 14 – wg. pdf), oświadczenia (s. 17-wg. pdf) z akt sygn. IPN [...] (d. sygn. IPN [...],[...]) do dokumentów, o których mowa w art. 30 ust. 2 pkt 1 ustawy o IPN. Organy IPN miały prawo uznać, że dokumenty te dotyczą skarżącego lub zostały sporządzone przy jego udziale w związku z czynnościami wykonywanymi w charakterze tajnego informatora lub pomocnika przy operacyjnym zdobywaniu informacji przez organy bezpieczeństwa. Należy bowiem wskazać, że wymieniona w zaskarżonej decyzji deklaracja (zarówno w formie papierowej jak i na nośniku pamięci zapisana w formie pdf) to deklaracja do dobrowolnej i nieoficjalnej współpracy z organami [...] została wypełniona i podpisana w dniu [...] marca 1983r. przez [...] M. P. występującego pod pseudonimem "[...]", oświadczenie o zwolnieniu z nieoficjalnej współpracy z organami [...] wypełnione i podpisane w dniu [...] marca 1988r. przez skarżącego oraz ich sfilmowane odpowiedniki (karta 14 i 17 zapisane w pdf) to dokumenty niewątpliwie wytworzone przez skarżącego w ramach czynności wykonywanych w charakterze tajnego współpracownika organów bezpieczeństwa państwa, czemu skarżący nie zaprzecza. Dokumenty te znajdują się w teczce personalnej tajnego współpracownika ps. "[...]" sygn. IPN [...].

Z kolei objęta zaskarżoną decyzją część III Kwestionariusza – rezultat pozyskania (s. 12-13 wg. pdf) teczki personalnej TW ps. "[...]" (sygn. IPN [...] – to dokument wytworzony przy udziale skarżącego w ramach czynności wykonywanych przez niego w charakterze tajnego współpracownika organów bezpieczeństwa państwa, bowiem funkcjonariusz sporządzający ten dokument zawarł w nim informacje pochodzące od pozyskanego do współpracy skarżącego. Z teczki personalnej TW ps. "[...]" nr rejestrowy [...] wynika bowiem, że skarżący został po raz drugi pozyskany do współpracy w dniu [...] czerwca 1989r. przez [...] ([...]). Współpraca została rozwiązana na podstawie zarządzenia [...] nr [...] z dnia [...] maja 1990r.

Rację ma przy tym organ wskazując, że [...] ([...]) oraz Wydział [...] [...][...] ([...]) do współpracy z którymi jako tajny współpracownik został pozyskany skarżący, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 10 i pkt 5 ustawy o IPN uznawane są jako organ bezpieczeństwa państwa.

W związku z powyższym organy obu instancji prawidłowo zastosowały przepis art. 30 ust. 2 pkt 1 ustawy o IPN udostępniając skarżącemu w formie decyzji administracyjnej jedynie kopie ww. dokumentów. Istotne jest bowiem, że przedmiotem postępowania zainicjowanego przez skarżącego w trybie art. 30 ust. 1 ustawy o IPN jest odnalezienie i udostępnienie dotyczących wnioskodawcy dokumentów, w tym zbadanie, czy dotyczące wnioskodawcy dokumenty spełniają przesłanki skutkujące uruchomieniem szczególnego trybu ich udostępnienia, tj. udostępnienia kopii zamiast dokumentów oryginalnych. Wyjaśnić przy tym należy, że celem tej regulacji jest zapewnienie szczególnej ochrony przed zniszczeniem takich dokumentów.

Zasadne jest również stanowisko organu stwierdzające, że w postępowaniu zmierzającym do udostępnienia akt organ nie jest uprawniony do badania autentyczności odnalezionych w wyniku przeprowadzonej kwerendy dokumentów. IPN nie może bowiem odpowiadać za treść dokumentów, których sam nie wytworzył, a które udostępnił stronie na jej wniosek celem realizacji jej konstytucyjnych uprawnień.

Konkludując stwierdzić należy, że skoro skarżący wystąpił z wnioskiem o udostępnienie do wglądu dotyczących go dokumentów będących w zasobach Instytutu Pamięci, to obowiązkiem organu było - zgodnie z żądaniem zawartym we wniosku, udostępnienie tych dokumentów. Z uwagi zaś na fakt, że w ocenie organów dokumenty te wypełniają przesłanki art. 30 ust. 2 pkt 1 ustawy o IPN, organy udostępniły w formie decyzji administracyjnej jedynie kopie żądanych dokumentów. Tym samym, przy wydaniu zaskarżonego jak i poprzedzającego go rozstrzygnięcia nie doszło do naruszenia prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy, nie doszło również do naruszenia przepisów postępowania które mogło mieć istotny wpływ na jej wynik.

Sąd uznał również co do zasady za niezasadne zarzuty i argumenty podniesione w skardze a odnoszące się do bezprawności wydania decyzji z dnia [...] kwietnia 2018r. nr [...] przez Oddziałowe Archiwum w [...], w imieniu którego decyzję podpisał Naczelnik Archiwum T. D. oraz dotyczące nie odniesienia się przez Prezesa IPN do treści odwołania z dnia [...] stycznia 2018r. Należy bowiem wskazać, że co prawda rację ma skarżący, iż :

- zamiast oznaczenia organu tj. Dyrektora Oddziału IPN w [...] w decyzji z dnia [...] listopada 2017r. nr [...] wskazano ciało pomocnicze organu tj. Instytut Pamięci Narodowej Oddziałowe Archiwum w [...]. Jednakże powyższe uchybienie nie może stanowić podstawy do uchylenia zarówno zaskarżonej decyzji jak również decyzji ją poprzedzającej. Wskazane uchybienie nie wpływa bowiem na prawidłowość wydanej decyzji, która została podpisana przez osobę umocowaną do działania w imieniu organu tj. w imieniu Dyrektora Oddziału IPN. Tą osobą zgodnie z przedłożonymi dokumentami był T. D. Naczelnik Archiwum IPN Oddział w [...]. Sąd w tym miejscu wskazuje, że zgodnie z przepisem art. 268a k.p.a. organ administracji publicznej, a niewątpliwie Dyrektor Oddziału IPN jest takim organem, może w formie pisemnej upoważnić pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwienia spraw w jego imieniu w ustawowym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń. W niniejszej sprawie osoba która podpisała decyzję z dnia [...] listopada 2017r. tj. T. D. Naczelnik Archiwum IPN Oddział w [...] była osobą upoważnioną przez Dyrektora Oddziału IPN do wydawania m. in. decyzji administracyjnych przewidzianych w art. 31 ust.1 ustawy o IPN. Tym samym zdaniem Sądu nie można uznać, że decyzja organu I instancji została wydana i podpisana przez organ oraz osobę nieumocowaną do działania w imieniu Dyrektora Oddziału.

- organ w zaskarżonej decyzji nie odniósł się do wszystkich kwestii podnoszonych przez niego w piśmie z dnia [...] stycznia 2018r. stanowiącym odwołanie od decyzji organu I instancji. Jednak zauważenia wymaga, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (s. 4), zostało wskazane dlaczego organ nie odnosi się do zarzutu skarżącego odnoszącego się do umieszczenia informacji o nim w inwentarzu IPN opublikowanym na podstawie art. 5 ustawy z dnia 18 marca 2010r. o zmianie ustawy o Instytucie Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu oraz ustawy o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów (Dz.U. nr 79, poz. 522 z późn. zm.). Wyjaśniająco organ bowiem wskazał, że podnoszona kwestia nie była przedmiotem zaskarżonego rozstrzygnięcia. I to stanowisko należy podzielić bowiem faktycznie rozstrzygnięcia wydane przez organy w niniejszej sprawie nie dotyczą wskazanej kwestii poruszonej w odwołaniu przez skarżącego.

Sąd uznał również za niezasadny zarzut, iż skarżący został wprowadzony przez organ w błąd poprzez poinformowanie, że decyzja jest ostateczna oraz równoczesne poinformowanie, iż może być zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przy czym bez wskazania nazwy i numeru konta na które winna być wniesiona opłata od wnoszonej skargi. Wyjaśnić bowiem należy, że decyzja organu odwoławczego, a taką jest decyzja Prezesa IPN zgodnie z przepisem art.16 § 1 k.p.a., jest ostateczna w instancyjnym toku postępowania, bowiem nie służy od niej ani wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy ani też odwołanie. Postepowanie administracyjne jest bowiem dwuinstancyjne. Jednakże zgodnie z przepisem art. 52 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, przysługuje prawo wniesienia skargi do Sądu administracyjnego, o czym strona w sposób prawidłowy została poinformowana w pouczeniu zaskarżonej decyzji wraz ze wskazaniem wysokości opłaty – prawidłowo winno być wskazanie wpisu (str. 5). Nie ulega wątpliwości, że w pouczeniu organ nie wskazał numeru konta na który ewentualnie taki wpis winien być wniesiony ale żaden z przepisów k.p.a. w tym w szczególności art.140 w związku z art. 107 § 1 pkt 9 k.p.a. nie nakładają na organ w tym zakresie obowiązku. Nadto tego rodzaju informację można uzyskać w Sądzie oraz na stronie internetowej wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. A Sąd z urzędu zobligowany jest do wezwania wnoszącego skargę do uzupełnienia skargi o wpis.

Mając zatem powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a orzekł, jak w sentencji.