Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 1024/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2006-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art.15 ust.2
journal: Dz.U. 2001 nr 87 poz 960
law: Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 lipca 2001 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal,, Asesor WSA Sylwester Miziołek (spr.), Protokolant Sekretarz sądowy Andrzej Stolarski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 października 2006 r. sprawy ze skargi I.G. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę.


UZASADNIENIE

II SA/Ke 1024/05

U Z A S A D N I E N I E

Decyzją z dnia [...] Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania G. B. od decyzji Burmistrza Miasta S. z dnia [...] r. orzekającej wymeldowanie G. B. oraz jego córek A.B. i K. B. z pobytu stałego w lokalu przy ul. L. w S. - na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylił zaskarżoną decyzje i orzekł o odmowie wymeldowania G. B.i jego dzieci A. B.i K. B. z pobytu stałego w lokalu przy ul. L. w S.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że ewidencja ludności polega na rejestracji danych o miejscu pobytu osób, czyli oznacza rejestrację stanu faktycznego w zakresie pobytu osób i służy wyłącznie celom ewidencyjnym. Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm.) organ gminy wydaje decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Przepis ten wyczerpująco określa sytuacje, w których dopuszczalne jest wymeldowanie określonej osoby z jej pobytu stałego bez jej oświadczenia woli, a orzecznictwo sądowe w tej materii podkreśla konieczność interpretowania tego przepisu jako rozwiązania wyjątkowego, będącego odstępstwem od ogólnej reguły działania organów prowadzących ewidencję ludności wyłącznie na wniosek osób wykonujących własny obowiązek meldunkowy.

Organ odwoławczy uznał, że G. B. oraz jego córki nie opuścili mieszkania położonego przy ul. L. w S. dobrowolnie i trwale. Przyczyną opuszczenia wspomnianego lokalu były względy rodzinne ( śmierć A. B. - żony i matki w/w ), a późniejsze ich nie zamieszkiwanie w tym lokalu spowodowane było występującymi utrudnieniami ze strony innych współlokatorów. Prawomocnym wyrokiem w sprawie II Ca 552/05 z dnia 30 maja 2005roku Sąd Okręgowy w K. przywrócił G. B. i jego córkom posiadanie spornego lokalu. Zatem organ odwoławczy uznał, że nie wystąpiła przesłanka konieczna do wydania decyzji o wymeldowaniu, jaką jest opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu i zaskarżona decyzja nie mogła być uznana za zgodną z prawem i podlegała uchyleniu.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na powyższą decyzję wniosła I. G. Zarzuty skargi sprowadzają się do opisu stosunków panujących pomiędzy skarżącą a rodziną G. B. oraz faktu, że toczy się przed Sądem Rejonowym w S. postępowanie o dział spadku i zniesienie współwłasności przedmiotowej nieruchomości, w której to sprawie skarżąca domaga się przyznania całej nieruchomości i w takiej sytuacji zdaniem skarżącej okoliczność wymeldowania będzie kwestią bezsporną.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) zadaniem sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania, nie zaś ocena ich pod względem słuszności i celowości.

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 ustawy).

Organ odwoławczy słusznie podniósł, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, które Sąd w niniejszej sprawie także podziela utrwalił się pogląd, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2001 r., Nr 87, poz. 960 ze zm.) jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter stały i jest dobrowolne. Ewidencja ludności bowiem służy głównie rejestracji o pobycie ludności, a więc odzwierciedlać powinna stan faktyczny. Należy mieć oczywiście na uwadze, że o ocenie charakteru pobytu, czy też opuszczenia lokalu decyduje nie tylko werbalna treść oświadczenia woli, lecz również okoliczności faktyczne wskazujące na zamiar rzeczywisty.

W przedmiotowej sprawie nie można mówić o dobrowolności i trwałości opuszczenia spornego lokalu, skoro G.B. wystąpił do Sądu Rejonowego w S. z powództwem o przywrócenie posiadania zajmowanego wcześniej lokalu i Sąd to posiadanie mu przywrócił. Tak więc organ odwoławczy prawidłowo przyjął, że decyzja Burmistrza Miasta S. o wymeldowaniu G. B. oraz jego córek narusza treść art. 15 ust 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku ewidencji ludności i dowodach osobistych ( Dz.U. z 2001 roku Nr. 87, poz. 960 ze zmianami). Zasadnie organ odwoławczy uznał, iż opuszczenie przez zainteresowanych spornego lokalu było najpierw spowodowane sytuacją rodzinną, a następnie utrudnieniami ze strony I.i H.małż. G. i nie miało charakteru trwałego i dobrowolnego.

O opuszczeniu przez G. B. przedmiotowego miejsca pobytu, można by było mówić wówczas, gdyby nie podejmował on środków prawnych zmierzających do przywrócenia utraconego posiadania lokalu.

Skoro zatem kontrola legalności zaskarżonej decyzji nie wykazała niezgodności z prawem w rozumieniu przesłanek wymienionych w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy.