Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 660/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2015-01-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Hasła tematyczne: Gospodarka gruntami
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy: article: art. 147, art. 148
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Górska, Sędzia WSA Janina Guść, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Maria Flisikowska, po rozpoznaniu w Gdańsku na rozprawie w dniu 28 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi Z. K. i M.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 lipca 2014 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie zatwierdzenia podziału nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wójta Gminy nr [...] z dnia 3 lipca 2013 r., 2. uchyla postanowienie Wójta Gminy z dnia 7 czerwca 2013 r., nr [...], 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego solidarnie na rzecz skarżących Z. K. i M. K. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

M. K. i Z. K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 lipca 2014 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 3 lipca 2013 r., nr [...] o odmowie uchylenia decyzji własnej z dnia 4 listopada 2009 r. o zatwierdzeniu podziału nieruchomości działki nr [...], położonej w S.

Zaskarżoną decyzję podjęto w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Wójt Gminy, po rozpatrzeniu wniosku K. i D. S. decyzją z dnia 4 listopada 2009 r., orzekł o zatwierdzeniu projektu podziału nieruchomości położonej w S., tj. działki nr [...] o powierzchni 0,1775 ha, stanowiącej własność wnioskodawców, na działki o numerach [...] i [...]. Decyzja stała się ostateczna w dniu 25 listopada 2009 r.

Następnie postanowieniem z dnia 14 stycznia 2010 r. organ pierwszej instancji sprostował z urzędu omyłkę pisarską w decyzji z dnia 4 listopada 2009 r. w sprawie zatwierdzenia podziału nieruchomości działki nr [...] położonej w S., poprzez zmianę powierzchni tej działki z 0,1775 ha na 0,1702 ha.

Pismem z dnia 14 lutego 2013 r. M. i Z. K. reprezentowani przez pełnomocnika zwrócili się do Wójta Gminy o wyjaśnienie wątpliwości co do treści opisanego postanowienia w kwestii oczywistej omyłki, jak również samej decyzji w części dotyczącej wielkości powierzchni działki. Wskazano we wniosku, że wnioskodawcy sprzedali w dniu 6 czerwca 2007 r. K. i D. S. działkę nr [...] o powierzchni 0,1775 ha.

W odpowiedzi Wójt Gminy wyjaśnił, że rozpatrywał sprawę podziału nieruchomości na podstawie przedłożonych przez wnioskodawców dokumentów, w tym w oparciu o projekt podziału wykonany przez uprawnionego geodetę, wypis z rejestru gruntów z dnia 12 października 2009 r. oraz protokołu z przyjęcia granic nieruchomości oraz odpisu z księgi wieczystej. Uprawniony geodeta dokonał przemierzenia działki nr [...] i określił powierzchnię na 0,1702 ha. Geodeta przedkładając projekt podziału przedstawił wykaz synchronizacyjny, w którym wykazał powierzchnie oznaczoną w księdze wieczystej 0,1775 ha i powierzchnię w ewidencji gruntów i budynków na 0,1702 ha. Wydając decyzję zatwierdzająca podział nieruchomości organ omyłkowo wpisał powierzchnię określoną w księdze wieczystej, a powinien wpisać rzeczywistą powierzchnię określoną przez uprawnionego geodetę.

W dniu 25 marca 2012 r. M. i Z. K., reprezentowani przez tego samego pełnomocnika, zwrócili się do Wójta Gminy z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie podziału działki nr [...] na podstawie art.145 § 1 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), zwanej dalej "k.p.a.". We wniosku podano, że geodeta działał w oparciu o nieobowiązujące rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 17 lutego 1998 r. w sprawie trybu dokonywania podziałów nieruchomości oraz sposobu sporządzania i rodzajów dokumentów wymaganych w tym postępowaniu (Dz. U. nr 25, poz. 130). Nadto organ zatwierdzający podział nie ustosunkował się do istotnych różnic w powierzchni nieruchomości. Nieruchomość objęta wnioskiem winna charakteryzować się bezspornym przebiegiem granic, tak aby decyzja zatwierdzająca jej podział wywoływała konstytutywne skutki prawne w zakresie granic, konfiguracji i powierzchni nowo wydzielonych działek gruntu.

Postanowieniem z dnia 7 czerwca 2013 r., nr [...], Wójt Gminy wznowił postępowanie w sprawie, a następnie decyzją z dnia 3 lipca 2013 r. podjętą na podstawie art. 151 k.p.a. odmówił uchylenia decyzji zatwierdzającej podział działki nr [...] położonej w S. wskazując, że wnioskodawcom nie można przyznać statusu strony postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia 4 listopada 2009 r., bowiem stroną postepowania dotyczącego podziału nieruchomości jest tylko właściciel tej nieruchomości.

Od powyższej decyzji odwołanie złożyli M. i Z. K., twierdząc, że decyzja o podziale nieruchomości została oparta na akcie niebędącym aktem powszechnie obowiązującym. W ich ocenie techniczny etap postępowania winien być prowadzony w oparciu o przepisy rozporządzenia Rady Ministrów

z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i trybu dokonywania podziałów nieruchomości (Dz. U. nr 268, poz. 2663), natomiast protokół przyjęcia granic nieruchomości wskazuje, że geodeta działał w oparciu o nieobowiązujące rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 17 lutego 1998 r. w sprawie trybu dokonywania podziałów nieruchomości oraz sposobu sporządzania i rodzajów dokumentów wymaganych w tym postępowaniu (Dz.U. nr 25, poz. 130). Wskazali, że przepisy obowiązującego rozporządzenia nakazują geodetom w pierwszej kolejności opieranie się na danych o nieruchomości zawartych w księdze wieczystej bądź w dokumentach określających stan prawny nieruchomości. Zarzucili, że ze strony organu nastąpiło zaniedbanie kwestii wyjaśnienia istotnych różnic powierzchni nieruchomości.

Dodali, że wyeliminowanie i wyjaśnienie rozbieżności winno nastąpić najpóźniej na etapie podziału nieruchomości, co zapobiegłoby skutkom i następstwom, jakie wywołała przedmiotowa decyzja o podziale. Zarzucili organowi, że nie dokonał żadnej weryfikacji nowego pomiaru nieruchomości, bądź nie zawiesił postępowania do czasu przeprowadzenia przez starostę postępowania w zakresie korekty danych ewidencyjnych. Ich zdaniem wnioski zawarte w uzasadnieniu decyzji są chybione, nie biorące pod uwagę tego, co jest istotą sprawy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśniło, że instytucja wznowienia postępowania ma na celu ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, ażeby sprawdzić czy jakaś z wad postępowania wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a. nie wpłynęła na treść decyzji. Dokonanie takiego sprawdzenia możliwe jest dopiero po wznowieniu postępowania. Wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz w art. 145a i art. 145b k.p.a. następuje tylko na żądanie strony (art.147 k.p.a.).

Kolegium wyjaśniło, że jak wynika to z brzmienia art. 149 § 1 i 2 k.p.a., organ winien najpierw wznowić postępowanie w sprawie w formie postanowienia, a następnie przeprowadzić postępowanie co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Tak więc dopiero postanowienie o wznowieniu postępowania umożliwia zbadanie zarówno przyczyn wznowienia oraz ich ewentualnego wpływu na treść decyzji.

Zasadnie według kolegium, postanowieniem z dnia 7 czerwca 2013 r. Wójt Gminy wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Wójta Gminy z dnia 4 listopada 2009 r. zatwierdzającą podział nieruchomości położonej w S., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka

nr [...] - w celu przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia.

Kolegium wskazało, że w myśl art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014 r., poz. 518 ze zm.), zwanej dalej "u.g.n.", podziału nieruchomości dokonuje się na wniosek i koszt osoby, która ma w tym interes prawny. W niniejszej sprawie podziału dokonano na wniosek K. i D. S.

Organ wskazał, że w każdym przypadku stroną postępowania o podział nieruchomości może być tylko osoba, której przysługują do tej nieruchomości prawa rzeczowe. Z wypisu z rejestru gruntów wynika, że właścicielami działki nr [...] są na zasadzie wspólności ustawowej wnioskodawcy – K. i D. S. Skarżący nie mają żadnych praw do nieruchomości będącej przedmiotem podziału, są natomiast współwłaścicielami działek graniczących z przedmiotową działką.

Osoba niebędąca właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nie może być stroną postępowania podziałowego, a zatem nie może skutecznie ani uczestniczyć w tym postępowaniu ani przeciwdziałać zatwierdzeniu projektu podziału. Podział dokonywany w trybie art. 97 ust. 1 u.g.n. dotyczy wyłącznie właściciela, który samodzielnie decyduje o sposobie podziału, pod warunkiem że będzie on zgodny z ustaleniami planu miejscowego, a w przypadku jego braku z przepisami odrębnymi.

Kolegium wyjaśniło, że ostateczna decyzja kończąca zwyczajne postępowanie administracyjne może ulec modyfikacji tylko w przypadkach przewidzianych w Kodeksie postępowania administracyjnego. W myśl art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Wnioskodawcy, będący właścicielami nieruchomości przyległej do nieruchomości stanowiącej współwłasność K. i D. S., w odniesieniu do której wszczęto na ich wniosek postępowanie administracyjne o jej podział w trybie

art. 97 ust. 1 u.g.n., nie są stronami tego postępowania i to bez względu na przywołane okoliczności.

W skardze na powyższą decyzją M. i Z. K. zarzucili naruszenie art. 107 i art. 138 § 2 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W skardze powtórzono argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji.

Rozpoznając niniejszą skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa zarówno materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zatem kontrola sądowo-administracyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżony akt nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena dokonywana jest natomiast według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu oraz na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego.

Jednocześnie, zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zakres tej kontroli wyznaczają zatem nie zarzuty skargi, ale granice sprawy administracyjnej rozstrzygniętej przez organ zaskarżonym aktem. Podkreślenia przy tym wymaga, że uszczegółowieniem zasady niezwiązania sądu granicami skargi jest przepis art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym, sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Działania takie służyć mają bowiem zapewnieniu ostatecznego i pełnego załatwienia sprawy, czyli stworzenia takiego stanu, w którym w obrocie prawnym nie będzie funkcjonował żaden akt organu administracji publicznej niezgodny z prawem.

W świetle przedstawionych kryteriów badania legalności skarżonego aktu administracyjnego sąd ocenia, że skarga podlega uwzględnieniu, jednak z innych przyczyn niż w niej opisane.

Wniosek skarżących o wznowienie postępowania administracyjnego, z dnia 25 marca 2013 r. złożony został po upływie ponad 3 lat od wydania decyzji Wójta Gminy z dnia 4 listopada 2009 r., kończącej postępowanie, którego wznowienia domagali się skarżący w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 i 5. W treści wniosku nie zostało wyjaśnione, kiedy skarżący dowiedzieli się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, jak również w jakim dniu dowiedzieli się o wskazanej decyzji. Tej istotnej okoliczności nie wyjaśniły także organy rozpatrujące przedmiotową sprawę.

Wskazać należy, że w aktach sprawy znajduje się również wcześniejsze pismo skarżących, złożone przez działającego w ich imieniu pełnomocnika

w dniu 14 lutego 2013 r. W piśmie tym zwrócono się o "wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji Wójta Gminy nr [...] z dnia 4 listopada 2009 r. oraz nierozerwalnie z nią związanego postanowienia o sprostowaniu oczywistej omyłki z dnia 14 stycznia 2010 r." Z treści tego pisma wynika wprost, że najpóźniej w dniu 14 lutego 2013 r. skarżący powzięli wiedzę o decyzji Wójta Gminy z dnia 4 listopada 2009 r., skoro nasunęły im się opisane w tym piśmie wątpliwości co do treści tejże decyzji po jej sprostowaniu.

Podobnie w odniesieniu do okoliczności, które skarżący zakwalifikowali jako okoliczności, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., należy przyjąć, że wiedzę o nich powzięli oni najpóźniej w dniu złożenia pisma z dnia 14 lutego 2013 r., skoro szczegółowo okoliczności te w wówczas opisali.

Zaniechanie wyjaśnienia kwestii dotyczącej daty dowiedzenia się przez skarżących o wydaniu decyzji z dnia 4 listopada 2009 r. stanowi uchybienie przepisom postępowania uzasadniające uchylenie zaskarżonej decyzji, a także poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji wraz z postanowieniem tego organu z dnia 7 czerwca 2013 r., a to z następujących względów.

Wznowienie postępowania administracyjnego jest instytucją procesową umożliwiającą ponowne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego i ponowne wydanie rozstrzygnięcia w sprawie zakończonej już wcześniej decyzją ostateczną w przypadkach, gdy zachodzi przypuszczenie, że postępowanie poprzedzające wydanie owej ostatecznej decyzji administracyjnej było wadliwe. Enumeratywny katalog przesłanek wznowienia postępowania zawarty jest w art. 145 § 1, 145a § 1 oraz art. 145b § 1 k.p.a.

Zgodnie z treścią art. 147 k.p.a. wznowienie postępowania administracyjnego może zostać wszczęte z urzędu lub na wniosek strony, z tym jednak zastrzeżeniem, że wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz w art. 145a i art. 145b k.p.a. następuje tylko na żądanie strony.

W orzecznictwie sądów administracyjnych oraz literaturze przedmiotu powszechnie przyjmuje się, że wznowienie postępowania na wniosek strony składa się z dwóch etapów.

W pierwszym etapie organ właściwy w sprawie wznowienia postępowania bada wyłącznie przesłanki formalne niezbędne do uruchomienia tego nadzwyczajnego trybu weryfikacji ostatecznych rozstrzygnięć administracyjnych, tj. ustala czy inicjatywa w sprawie wznowienia postępowania pochodzi od podmiotu mającego czynną legitymację procesową, czy wniosek został złożony z zachowaniem terminów określonych w art. 148 k.p.a. i czy wskazano w nim ustawową przyczynę wznowienia postępowania.

Zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia, a zgodnie z § 2 termin do złożenia podania o wznowienie podania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 (tj. gdy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu) biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji.

Ten etap kończy się wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania, stanowiącym podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 1 i 2 k.p.a.) lub wydaniem postanowienia o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.). Gdy w świetle twierdzeń wynikających z wniosku o wznowienie wynika, że: brak jest ustawowych podstaw do wznowienia, wniosek składa podmiot niebędący stroną albo termin do jego złożenia nie został zachowany, organ wydaje postanowienie o odmowie wznowienia postępowania. Gdy okoliczności takie nie występują, wówczas organ administracji publicznej jest uprawniony do wznowienia postępowania (etap drugi) i przeprowadzenia go zarówno co do rzeczywistego istnienia przyczyn wznowienia, jak i pozostałych kwestii dotyczących dopuszczalności wznowienia, a także co do istoty sprawy.

Zawarty w art. 148 § 2 k.p.a. zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi tu o takie dane, jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Jeśli chodzi o tą ostatnią informację, to nie jest tu konieczne, aby strona dokładnie poznała treść rozstrzygnięcia, wystarczy, jeżeli posiadła informację, czego dana decyzja dotyczy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 714/08 i z dnia 26 marca 2010 r., sygn. akt I OSK 99/09, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl).

Treść pisma z dnia 14 lutego 2013 r. wskazuje, że zapoznanie się skarżących z treścią decyzji Wójta Gminy z dnia 4 listopada 2009 r., sprostowanej następnie opisanym postanowieniem tego organu, nastąpiło najpóźniej

w tym dniu. Nie można jednak przy tym wykluczyć, że wiedzę o tej decyzji posiadali skarżący przed dniem 14 lutego 2013 r. Okoliczność ta wymagała wyjaśnienia przez organ właściwy dla rozpatrzenia podania o wznowienie, bowiem wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania na wniosek pomimo uchybienia terminu, o którym mowa w art. 145 § 1 k.p.a. stanowi rażące naruszenie prawa, godzi bowiem w ogólną zasadę trwałości decyzji administracyjnych wyrażoną w art. 16 § 1 k.p.a.

Podkreślić należy, że to na stronie domagającej się wznowienia postępowania spoczywa ciężar dowodu, że zachowała termin, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. Organ swobodnie ocenia dowody w tym zakresie (por. B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, C.H. Beck, 6. wyd., str. 656).

W kontrolowanej sprawie okoliczność zachowania terminu do złożenia żądania wznowienia postępowania przez skarżących nie została w żaden sposób wyjaśniona i bezsprzecznie ustalona przez organy obu instancji. Z przepisów istotnych z punktu widzenia kontroli zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji należy zwrócić uwagę na teść art. 7 k.p.a., który stanowi, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Powołany przepis formułuje naczelną zasadę postępowania, jaką jest zasada prawdy obiektywnej , której realizacja ma ścisły związek z zasadą praworządności oraz wywiera zasadniczy wpływ na ukształtowanie całego postępowania administracyjnego, obligując organ administracji publicznej do wyczerpującego zbadania okoliczności faktycznych związanych z daną sprawą, na podstawie wszelkich dostępnych dowodów. Z zasady tej wynika między innymi, rozwijany w art. 77 § 1 k.p.a., obowiązek organu administracji publicznej określenia w każdej sprawie jakie dowody są konieczne do wyjaśnienie stanu faktycznego, ich poszukiwania oraz realizacji. Konsekwencją obowiązywania zasad praworządności i prawdy obiektywnej jest także norma zawarta w art. 107 § 1 k.p.a., ustanawiającym obok innych wymogów decyzji obowiązek organu zawarcia w niej podstawy prawnej i uzasadnienia faktycznego i prawnego, które - w myśl § 3 tego przepisu - powinno w szczególności obejmować wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej (uzasadnienie faktyczne) oraz wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (uzasadnienie prawne). Odpowiednie ujawnienie procesu decyzyjnego w sferze podstawy faktycznej i rozstrzygnięcia stanowi jedną z gwarancji prawidłowej realizacji zasady swobodnej oceny dowodów z art. 80 k.p.a. Takie zasady obowiązują również w postępowaniu administracyjnym toczącym się w trybie nadzwyczajnym wznowienia postępowania, jednak w przedmiotowym postępowaniu nie zostały one zachowane.

Opisane uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem w razie ustalenia przez organy, że skarżący dowiedzieli się o decyzji Wójta Gminy z dnia 4 listopada 2009 r. w dniu 14 lutego 2013 r. (a najprawdopodobniej wczesniej), ich wniosek o wznowienie postępowania z dnia 25 marca 2013 r. będzie musiał zostać oceniony jako spóźniony, co oznacza, że koniecznym będzie rozstrzygnięcie o odmowie wznowienia postępowania.

Zatem ponownie rozpatrując wniosek M. i Z. K.

z dnia 25 marca 2013 r. organ pierwszej instancji, mając na względzie powyższe uwagi, powinien w pierwszej kolejności ustalić czy podanie o wznowienie postępowania zostało złożone z zachowaniem jednomiesięcznego terminu o którym mowa w art. 148 § 1 i 2 k.p.a., a dopiero następnie wznowić postępowanie w celu ustalenia czy zachodzą przesłanki wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia 4 listopada 2009 r., w tym przesłanki wskazywane przez skarżących. Ocena, czy skarżący byli stroną zakończonego postępowania podziałowego i bez swojej winy nie brali w nim udziału wymaga w pierwszej kolejności wznowienia postępowania. Z tych też względów dokonywanie przez sąd oceny tej kwestii wobec sformułowanych w skardze zarzutów byłoby przedwczesne.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w punktach pierwszym i drugim sentencji wyroku.

O zwrocie kosztów postępowania sąd orzekł w punkcie trzecim sentencji wyroku, na podstawie art. 200 w związku z art. 202 § 2 i art. 205 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.