Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SAB/Wr 984/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2022-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 8, art. 35, art. 37
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz - Kremis Asesor WSA Marta Pawłowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2022 r. w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi G. K. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...], skarżący, działając przez pełnomocnika, wywiódł skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w sprawie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Jednocześnie z wniesieniem skargi uiścił od niej opłatę w wysokości 100 złotych. W uzasadnieniu autor skargi wskazał, że wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę złożony został przez skarżącego w dniu [...]. W związku z brakiem decyzji, w dniu [...] złożono ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie. Ze skargi wynika, że wniosek nie został rozpoznany przez Wojewodę do dnia jej wniesienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej jako p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Pojęcia bezczynności i przewlekłości zostały zdefiniowane w art. 37 § 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. 2021, poz. 735 ze zm., dalej jako k.p.a.). Z treści przywołanej definicji normatywnej wynika, że organ jest bezczynny jeśli nie załatwi sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a.

Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w każdym postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż określonych w pkt. 1-5 tej normy) wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

W rozpoznawanej sprawie, jak wynika z akt administracyjnych, Wojewoda Dolnośląski w dniu [...] wydał decyzję w sprawie wniosku skarżącego o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Decyzja ta – jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru – wysłana została do pełnomocnika strony w dniu [...], na adres: [...], ul. [...], [...]. Jest to adres wskazany również w skardze wniesionej do Sądu jako adres do korespondencji w sprawie. Przesyłka zawierająca decyzję nie została przez pełnomocnika odebrana i po podwójnym awizowaniu zwrócona do siedziby organu. Przesyłkę zawierającą decyzję pozostawiono w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. Tym samym decyzja weszła do obrotu prawnego.

Ten sam pełnomocnik, działając w imieniu skarżącego, wywiódł w dniu [...] skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego. W dacie zatem wniesienia skargi organ nie pozostawał w stanie bezczynności, gdyż stan ten ustał z chwilą załatwienia sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 22 czerwca 2020 r. wydanej w sprawie o sygn. akt II OPS 5/19, stwierdził, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z uzasadnienia uchwały NSA wynika, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu.

W tym stanie rzeczy, skoro strona skarżąca złożyła skargę na bezczynność po wydaniu decyzji ostatecznej przez organ (czyli po zakończeniu postępowania), należało uznać, że stanowi to przeszkodę do stwierdzenia bezczynności na mocy art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Wobec tego skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

O zwrocie wpisu postanowiono na zasadzie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.