Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 147/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-04-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145par. 1 pkt 1 lit. c, art. 152, art. 200, art. 205
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 9, art. 11, art. 113 par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 252, art. 132 ust. 2 pkt 2, art. 141, art. 142, art. 245 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 119 poz 1117
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi "E." Sp. j. z siedzibą w N. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy EKOPOL 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] marca 2008 r. nr [...]; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżącej "E." Sp. j. z siedzibą w N. kwotę 1717 (jeden tysiąc siedemset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...], działając na podstawie art. 245 i art. 248 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r., Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r., Nr 119, poz. 1117, z późn. zm.) - zwanej dalej p.w.p., Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej, po rozpoznaniu wniosku "E.", obecnie "E." Sp. j. z siedzibą w N. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Urzędu Patentowego RP z dnia [...] marca 2008 r. znak: [...] o odmowie w części dotyczącej: blacha profilowana – klasa 6, remonty, konserwacje, modernizacje maszyn, obsługa filtrów do wody i instalacji uzdatniających wodę – klasa 37, projektowanie i doradztwo techniczne w zakresie obróbki drewna, tartaków, stolarni, linii produkcyjnych w branży drzewnej, doradztwo w zakresie ochrony środowiska, zwłaszcza zagospodarowania odpadów – klasa 42 udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy słowny EKOPOL - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

"E." z siedzibą w N. w dniu [...] listopada 2005 r. złożyło podanie o udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy EKOPOL przeznaczony do oznaczania towarów i usług zawartych w klasach 6, 7, 11, 35, 37 i 42. Usługi w klasie 37 wskazano następująco: remonty, konserwacje, modernizacje maszyn, w tym traków, obrabiarek do drewna i towarzyszących im urządzeń transportowych, obsługa filtrów do wody i instalacji uzdatniających wodę, usługi budowlane. W sprawie został ustanowiony pełnomocnik – rzecznik patentowy.

Pismem z dnia [...] czerwca 2007 r. Urząd Patentowy RP poinformował zgłaszającą, iż nie może być udzielone prawo ochronne na przedmiotowy znak. Organ wskazał, że znak EKOPOL jest podobny, w rozumieniu art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. do zarejestrowanych trzech znaków z wcześniejszym pierwszeństwem: EKOPOL GÓRNOŚLĄSKI nr [...], ekopol-instal nr [...] i eco pol nr [...]. W piśmie tym organ zawarł również ocenę prawidłowości sporządzenia wykazu towarów i usług oraz poprawność wskazanej klasyfikacji. Wskazał właściwe klasy oraz zaproponował dokonanie zmian w zakresie usług.

Zgłaszająca zgodziła się na zaproponowane zmiany, natomiast nie zgodziła się z oceną Urzędu Patentowego co do stwierdzonych przeszkód do udzielenia prawa ochronnego. Podniosła, iż jeden z przeciwstawionych znaków (ekopol-instal nr [...]) nie funkcjonuje na rynku, natomiast pozostałe dwa przeciwstawione znaki nie stanowią przeszkody do udzielenia prawa ochronnego, z uwagi na brak łącznego podobieństwa samych znaków oraz towarów, chociaż przyznała, iż istnieje podobieństwo w zakresie części towarów i usług. Akcentowała, że znak towarowy EKOPOL stanowi rdzeń firmy zgłaszającej, która funkcjonuje na rynku pod tą nazwą od 1995 r., co zgodnie z art. 135 p.w.p. umożliwia jego rejestrację.

Urząd Patentowy RP, powołując się na art. 132 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 145 ust. 3 p.w.p. decyzją z dnia [...] marca 2008 r. odmówił udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy EKOPOL w zakresie wskazanym na wstępie.

W ocenie organu zgłoszony znak jest podobny do znaku EKOPOL GÓRNOŚLĄSKI nr [...] oraz do znaku eco pol nr [...] w takim stopniu, że zachodzi ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, które obejmuje w szczególności ryzyko skojarzenia ze znakiem wcześniejszym. Urząd Patentowy wycofał się z przeciwstawiania zgłoszonemu oznaczeniu znaku ekopol-instal nr [...]. Podkreślił, że przy ocenie podobieństwa towarów i usług bierze się pod uwagę rodzaj, przeznaczenie oraz warunki ich zbytu. Oceniając jednorodzajowość towarów przy zastosowaniu powyższych kryteriów uznał, iż blacha profilowana w klasie 6, i remonty, konserwacje, modernizacje maszyn, obsługa filtrów do wody i instalacji uzdatniających wodę w klasie 37, są podobne bądź tożsame z towarami lub usługami zawartymi w klasie 6 – blachami trapezowymi i w klasie 37 usługami w zakresie serwisu, remontu urządzeń grzewczych, wodociągowych, kanalizacyjnych, klimatyzacyjnych z przeciwstawionego znaku EKOPOL GÓRNOŚLĄSKI nr [...]. Podkreślił, że wprawdzie zgłaszająca uszczegółowiła zawarte w klasie 37 usługi remontowe, konserwacyjne, modernizacyjne maszyn do traków, obrabiarek do drewna i towarzyszących im urządzeń transportowych, jednakże poprzez użycie wyrażenia "w tym" - to uszczegółowienie należy traktować jako przykładowe wskazanie maszyn i urządzeń. Zdaniem organu również usługi zawarte w klasie 42 jako: doradztwo w zakresie ochrony środowiska zwłaszcza zagospodarowania odpadów jest tożsame z doradztwem w zakresie ochrony środowiska ze znaku eco pol nr [...], również usługi: projektowanie i doradztwo techniczne w zakresie obróbki drewna, tartaków, stolarni, linii produkcyjnych w branży drzewnej ze zgłoszenia zawarte są w ogólnie ujętych ekspertyzach inżynieryjnych, opracowywaniu projektów technicznych, badaniach technicznych, pracach badawczo-rozwojowych dla osób trzecich, przeciwstawionego znaku.

Organ wskazał, iż przedmiotowy znak jest podobny na gruncie fonetycznym i znaczeniowym do dwóch przeciwstawionych mu znaków, co w ocenie odbiorcy może wskazywać, iż stanowi on rozwinięcie lub inną wersję znanych już znaków towarowych. Odnosząc się do argumentu strony, iż znak powinien być zarejestrowany z uwagi na art. 135 p.w.p. stwierdził, iż z treści tego przepisu wynika, iż nie ma on zastosowania do przypadku, gdy znak jest tylko samym literalnym zapisem nazwy przedsiębiorcy.

Pismem z dnia [...] maja 2008 r. "E." Sp. j. z siedzibą w N., zwana dalej skarżącą, złożyła wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej wydaniem decyzji z dnia [...] marca 2008 r. Wniosła o uchylenie decyzji I instancji i wydanie decyzji o udzieleniu prawa ochronnego w pełnym zakresie towarów i usług. We wniosku zarzucała organowi:

- błędną wykładnię art. 135 p.w.p, wykluczającą stosowanie go w przypadkach, gdy oznaczenie odnoszące się do dóbr osobistych jest całym znakiem,

- naruszenie art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. oraz przepisów k.p.a. (art. 77 § 1 i 4, art. 78 § 1, art. 107 § 3) poprzez niewłaściwe badanie podobieństwa znaków, nieprzeprowadzenie całościowej oceny porównawczej znaków, nieodniesienie się do przedłożonych orzeczeń oraz przywołanie orzeczeń niezwiązanych bezpośrednio ze spornymi kwestiami w sprawie. Przedłożyła decyzję Komisji Odwoławczej przy Urzędzie Patentowym RP z dnia [...] czerwca 1998 r. w sprawie [...] oraz wydruki z internetowego słownika języka polskiego uznając je za nowe dowody w sprawie.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Urząd Patentowy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję powtarzając argumentację zawartą w decyzji I instancji. Ponownie podkreślił, iż usługi zawarte w klasie 37 po wyrażeniu "w tym" należy traktować jako przykładowe usługi związane z remontem, konserwacją i modernizacją maszyn. Zgodził się ze skarżącą, że być może profesjonalista nie pomyli towarów objętych odmową ale może pomylić znaki towarowe, którymi sygnowane są towary. Podtrzymał wykładnię art. 135 p.w.p., iż przepis ten odnosi się do sytuacji, gdy następuje skrzyżowanie zakresów ochrony znaku towarowego i oznaczenia (firmy) przedsiębiorcy.

Pismem z dnia [...] stycznia 2008 r. skarżąca zwróciła się z wnioskiem do organu o wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji z dnia [...] marca 2008 r. odnośnie zakresu odmowy związanej z usługami remontów, konserwacji i modernizacji maszyn. Zadała organowi dwa pytania.

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2009 r. Urząd Patentowy działając na podstawie art. 113 § 2 i 3 k.p.a., wskazał, iż wyjaśnia wątpliwości co do treści decyzji z dnia 26 marca 2008 r. nie wskazując ich w sentencji. Z uzasadnienia postanowienia wynika, iż odmowa dotyczy remontów, konserwacji i modernizacji maszyn, natomiast zgłaszająca otrzymała ochronę na usługi remontów, konserwacji i modernizacji traków, obrabiarek do drewna i towarzyszących im urządzeń transportowych.

Skargę na decyzję z dnia [...] listopada 2008 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła skarżąca - "E." Sp. j. z siedzibą w N. wnosząc o jej uchylenie i uchylenie poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] marca 2008 r. Wnosiła również o przeprowadzenie uzupełniających dowodów z wydruku porównawczego dwóch innych znaków towarowych, a także dowodu z decyzji Komisji Odwoławczej Urzędu Patentowego RP z dnia [...] lipca 2003 r. w sprawie znaku EKOPOL GÓRNOŚLĄSKI. W skardze powtórzono zarzuty z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy o naruszeniu art. 135 p.w.p. poprzez jego błędną wykładnię oraz naruszeniu art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. w powiązaniu z art. 7, 8, 77 § 1, 78 § 1, 107 § 3 k.p.a., zarzucano również naruszenie art. 8 i 80 k.p.a. ponawiając zarzuty co do niewłaściwie ocenionego zebranego materiału dowodowego, niewłaściwą jego ocenę oraz pominięcie dowodu dostarczonego przez stronę, jakim w jej ocenie była decyzja Komisji Odwoławczej. Wnosiła o zasądzenie kosztów postępowania wg spisu kosztów. Spis kosztów pełnomocnik skarżącej złożył na rozprawie okazując również bilet autobusowy na trasie W. – N. w kwocie 50 zł.

W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podkreślając, iż orzeka na podstawie przepisów prawa a nie na podstawie wyroków sądów czy Komisji Odwoławczej. Nie zgodził się z zarzutami naruszenia przepisów postępowania administracyjnego.

Na rozprawie, Sąd oddalił wniosek o przeprowadzenie uzupełniających dowodów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Ponadto, co należy podkreślić, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), dalej p.p.s.a.

Analizując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powołanych wyżej kryteriów skarga zasługuje na uwzględnienie, chociaż z innych powodów niż podniesione w skardze, gdyż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów procesowych w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji.

Urząd Patentowy jest związany rygorami procedury administracyjnej, określającej jego obowiązki w zakresie prowadzenia postępowania. W myśl art. 252 p.w.p., do postępowania przed Urzędem Patentowym stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że ustawa stanowi inaczej. Jako organ administracji publicznej Urząd Patentowy musi m.in. przestrzegać zasady dochodzenia prawdy materialnej, w sposób wyczerpujący rozpatrzyć i ocenić materiał dowodowy, ocenić na podstawie materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 7, art. 77 § 1 k.p.a.). Jest zobowiązany do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania, powinien także wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kieruje się przy załatwieniu sprawy, (art. 9 i 11 k.p.a.). Wreszcie musi uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w art. 107 § 3 k.p.a.

Powodem wydania decyzji o odmowie udzielenia prawa ochronnego w części wskazanych towarów i usług na słowny znak towarowy EKOPOL było stwierdzenie Urzędu Patentowego, iż na przedmiotowe oznaczenie - z racji podobieństwa w rozumieniu art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. - nie może być udzielone prawo ochronne dla wskazanych towarów i usług.

Zgodnie z art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy identyczny lub podobny do znaku towarowego, na który udzielono prawa ochronnego lub zgłoszonego w celu uzyskania prawa ochronnego (o ile na znak taki zostanie udzielone prawo ochronne) z wcześniejszym pierwszeństwem na rzecz innej osoby dla towarów identycznych lub podobnych, jeżeli zachodzi ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, które obejmuje w szczególności ryzyko skojarzenia znaku ze znakiem wcześniejszym.

Dla oceny podobieństwa znaków towarowych niezbędne jest dokonanie oceny podobieństwa (jednorodzajowości) towarów (usług). Jak podkreśla się w orzecznictwie i piśmiennictwie (vide: R. Skubisz: Prawo znaków towarowych, Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze Warszawa 1997, s. 84), problem jednorodzajowości (podobieństwa) towarów stanowi kwestię wstępną rozstrzyganą przed badaniem podobieństwa towarów.

Skarżąca dokonując zgłoszenia przedmiotowego znaku, stosownie do obowiązku zawartego w art. 138 ust. 1 p.w.p. wskazała towary i usługi, dla których znak ten jest przeznaczony.

Zgodnie z art. 141 ust. 1 p.w.p. wskazując w zgłoszeniu znaku towarowego towary, dla których znak jest przeznaczony, zgłaszający powinien używać polskiej terminologii technicznej oraz określeń jednoznacznych, a wykaz towarów przedstawić w formie uporządkowanej, stosownie do przyjętej klasyfikacji. Wykazy obejmujące więcej niż 15 wyrazów należy sporządzić na odrębnym arkuszu.

Stosownie do treści art. 142 p.w.p. Urząd Patentowy może wprowadzać poprawki w zakresie wykazu towarów i ich klasyfikacji, pod warunkiem że poprawki nie będą prowadzić do zmiany zakresu żądanej ochrony.

Jak wynika z załączonych akt administracyjnych, Urząd Patentowy oceniając prawidłowość wykazu towarów stwierdził, iż został on sporządzony nieprawidłowo, proponował zmiany dotyczące zarówno sformułowań, jak i klasyfikacji. Zmiany te zostały zaakceptowane przez skarżącą. Organ nie wezwał jej jednak do przedłożenia ostatecznej prawidłowej wersji wykazu towarów, również sam nie sporządził takiej wersji (nie naniósł zmian na pierwotny wykaz).

Zatem przy ocenie podobieństwa towarów i usług brak było w aktach ostatecznego, prawidłowo sporządzonego wykazu towarów i usług. Brak ustalonego wykazu towarów uniemożliwiał - w ocenie Sądu - dokonanie oceny podobieństwa towarów i usług.

Decyzja z dnia [...] marca 2008 r. została wydana z naruszeniem art. 107 k.p.a.

W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że rozstrzygnięcie musi być sformułowane w sposób jasny i precyzyjny a nie pośrednio wynikać z uzasadnienia decyzji (wyrok NSA z dnia 30 czerwca 1998 r., sygn. akt I SA/Łd 1478/96). Także komentatorzy ustawy Kodeks postępowania administracyjnego stoją na stanowisku, że "Rozstrzygnięcie, zwane także osnową lub sentencją decyzji, powinno być sformułowane jasno i precyzyjnie, aby było zrozumiałe dla stron bez uzasadnienia, które nie zawsze musi być składnikiem decyzji. Nie jest dopuszczalne rozstrzyganie o części uprawnień lub obowiązków stron w osnowie decyzji, a w pozostałej części w uzasadnieniu." (por. "Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz" - Małgorzata Jaśkowska, Andrzej Wróbel; Zakamycze, 2005, wyd. II. - komentarz do art. 107 k.p.a.).

W decyzji z dnia [...] marca 2008 r. Urząd Patentowy odmówił udzielenia prawa ochronnego na wskazane w osnowie decyzji towary i usługi, z uzasadnienia zaś wynika, iż odmowa dotyczy również usług wskazanych przykładowo w grupie usług określonych jako: "remonty, konserwacje, modernizacje maszyn". Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, nie naprawiając powyższego błędu, naruszając tym samym art. 245 ust. 1 p.w.p.

Rozbieżność między rozstrzygnięciem a uzasadnieniem decyzji dało skarżącej powód do złożenia wniosku o wyjaśnienie - w trybie art. 113 § 2 k.p.a. - wątpliwości co do treści decyzji.

Art. 113 § 2 k.p.a. stanowi, że organ, który wydał decyzję, wyjaśnia w drodze postanowienia na żądanie strony wątpliwości co do treści decyzji.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w tezie do wyroku z dnia 17 grudnia 2002 r. (sygn. akt II SA 1560/01, LEX nr 126798) wykładnia dokonywana w trybie art. 113 § 2 k.p.a. nie może prowadzić do nowego rozstrzygnięcia ani do uzupełnienia poprzedniego rozstrzygnięcia, nie może być oparta na nowych dowodach i nowych ustaleniach. Ma bowiem służyć wyłącznie wyjaśnieniu decyzji w zakresie, w jakim została ona wydana i niczemu więcej. W szczególności nie wchodzi w rachubę, żeby organ w ramach postanowienia wydanego na podstawie art. 113 § 2 k.p.a. udzielał stronom odpowiedzi na pytania stawiane we wniosku o wyjaśnienie decyzji, które wychodzą poza jej treść i zakres oraz nie dotyczą wątpliwości co do treści decyzji.

Urząd Patentowy próbował poprzez instytucję wyjaśnienia naprawić błędy wydanych decyzji. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2009 r. z naruszeniem art. 113 § 2 k.p.a. rozstrzygnął zakres przyszłej ochrony, wskazując usługi, na które skarżąca otrzymała (!) ochronę.

Jak wskazano wyżej, skarżąca w klasie 37 wskazała ogólną grupę usług, dla których jest przeznaczony znak, wymieniając przykładowo konkretne usługi mieszczące się w tej grupie. Urząd Patentowy poprzez wyjaśnienie, wbrew skarżącej, która te usługi traktuje jako przykładowe (vide: podanie o udzielenie prawa ochronnego, wniosek o wyjaśnienie wątpliwości z dnia 2 stycznia 2009 r.) - uznał je za odrębną grupę usług, naruszając tym samym również art. 140 ust. 1 p.w.p., który zakazuje rozszerzania wykazu towarów po dacie zgłoszenia oraz art. 142 p.w.p., który zakazuje dokonywania poprawek prowadzących do zmiany zakresu żądanej ochrony.

W świetle stwierdzonych uchybień formalnych skutkujących uchyleniem decyzji Urzędu Patentowego, rozważanie dalszych zarzutów naruszenia prawa procesowego i materialnego, podniesionych w skardze, staje się zbędne.

Rozpoznając ponownie sprawę organ administracji przeprowadzi postępowanie administracyjne stosownie do przepisów wskazanych w p.w.p., ustali ostateczną wersję wykazu towarów, dokona oceny podobieństwa przedmiotowego znaku ze znakami z wcześniejszym pierwszeństwem, które poprzedzi badaniem jednorodzajowości towarów i usług, odniesie się do wszystkich okoliczności faktycznych i całego materiału dowodowego, który zgromadził w sprawie by następnie na jego podstawie podjąć decyzję co do udzielenia prawa ochronnego.

Wydanie decyzji z naruszeniem wskazanych wyżej przepisów uzasadnia uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji, jak i decyzji poprzedzającej ją. Stwierdzone naruszenia przepisów postępowania mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd nie uznał za celowe uchylenie postanowienia z [...] stycznia 2009 r., straciło ono byt prawny z chwilą uchylenia decyzji, której dotyczy.

Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia prawa procesowego, zatem na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w pkt 1 sentencji, zaś w pkt 2 sentencji orzekł na zasadzie art. 152 p.p.s.a.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2, 3 i 4 p.p.s.a. W ocenie Sądu ani rodzaj i stopień zawiłości sprawy ani niezbędny nakład pracy rzecznika patentowego nie uzasadniał zasądzenia kosztów zastępstwa w wyższej wysokości niż stawki minimalne.

Sąd uznał, iż niezbędne koszty postępowania stanowią: uiszczony wpis od skargi w kwocie 1.000 zł, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 600 zł ustalone na podstawie § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie opłat za czynności rzeczników patentowych (Dz. U. Nr 212, poz. 2076 ze zm.), koszty przejazdów do sądu pełnomocnika w kwocie 100 zł (koszt dojazdu autobusem PKS) oraz 17 zł tytułem uiszczonej opłaty od dokumentu pełnomocnictwa.