Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SAB/Wr 1011/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2022-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
659
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Stwierdzono przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ
Powołane przepisy: article: art. 8,  art. 12,  art. 35  par. 1 i 3,  art. 36  par. 1,  art. 217 par. 3
journal: Dz.U. 2022 poz 2000
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Dagmara Dominik-Ogińska (sprawozdawca), Sędziowie: SWSA Tadeusz Haberka, SWSA Marta Semiczek, po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 13 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi I. D. reprezentowany przez przedstawiciela ustawowego I. D. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie wydania zaświadczenia I. stwierdza, że Wojewoda Dolnośląski dopuścił się przewlekłości w prowadzonym postępowaniu; II. stwierdza, że przewlekłość postępowania miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. zobowiązuje Wojewodę Dolnośląskiego do załatwienia sprawy w terminie 14 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; IV. przyznaje od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz strony skarżącej sumę pieniężną w kwocie 100 (słownie: sto) złotych; V. zasądza od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz strony skarżącej kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

1. Postepowanie przed organem.

1.1. I. D. reprezentowany przez przedstawiciela ustawowego I. D. złożył do Wojewody Dolnośląskiego (dalej: Wojewoda/ organ) w dniu 10.12.2021 r. wniosek o zezwolenie na pobyt czasowy wraz ze stosownymi dokumentami.

1.2. Pismem z dnia 15.02.2022 r. wniesiono o wydanie zaświadczenia potwierdzającego: datę złożenia i wpłynięcia do organu wniosku o udzielenie zezwolenia; potwierdzenia, że złożony przez Stronę wniosek jest kompletny pod względem formalnym; podania przez organ od kiedy należy liczyć termin wskazany w art. 112a ust. 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach – jeżeli złożony przez Stronę wniosek spełnia przesłanki określone w art. 112a ust. 2 pkt 1 – 3 ustawy o cudzoziemcach.

1.3. Pismem z dnia 01.06.2022 r. Strona złożyła ponaglenie.

2. Postępowanie przed Sądem.

2.1. Skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w dniu 04.07.2022 r. skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania w przedmiocie wydania zaświadczenia na wniosek Strony. Zarzucono naruszenie art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i 3, art. 36 § 1 oraz art. 217 § 3 z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000; dalej k.p.a.) przez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy w postepowaniu o wydanie zaświadczenia na wniosek Strony. Wniesiono o: stwierdzenie przewlekłości prowadzonego postepowania skutkującej niewydaniem zaświadczenia na wniosek Strony; stwierdzenie, ze ww. przewlekłość miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; zobowiązanie organu do wydania zaświadczenia lub wydania postanowienia o odmowie zaświadczenia w terminie 7 dni od daty uprawomocnienia się wyroku; zasądzenie sumy pieniężnej w wysokości 5.000 zł od organu na podstawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), jak również kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.

2.2. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. albowiem jest to druga skarga w tym zakresie.

3. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

3.1. Odnosząc się w pierwszej kolejności do wniosku organu o odrzucenie skargi to należy wskazać, że skarga ta została bezpośrednio złożona Sądu, który przekazał ją organowi. Zatem to nie jest druga skarga o treści tożsamej z pierwszą skargą lecz ta sama skarga. Zatem nie ma podstaw do odrzucenia skargi w oparciu o art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a.

3.2. Skarga na przewlekłość postępowania organu w sprawie z wniosku Strony z dnia 15 lutego 2022 r. o wydanie zaświadczenia o wskazanej w nim treści o toczącym się postępowaniu okazała się uzasadniona, albowiem postępowanie prowadzone było dłużej niż jest to niezbędne do rozpatrzenia takiego wniosku.

3.3. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 329), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej, przy czym - na mocy art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Pojęcie przewlekłości postępowania zostało zdefiniowane w art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. ("postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy"). Nadto, należy sięgnąć do ogólnych zasad postępowania administracyjnego i regulacji dotyczących terminów zakreślanych organom do załatwienia sprawy. W badanym przypadku ocenie podlega zatem zachowanie terminów określonych w art. 217 § 3 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 7 dni.

3.4. Przenosząc powyższe uwagi na grunt realiów badanej sprawy należy stwierdzić, że mamy w niej do czynienia z tak rozumianą przewlekłością organu. Z materiału aktowego analizowanej sprawy wynika, że organ przekroczył termin określony w art. 217 § 3 k.p.a. Analiza akt postępowania administracyjnego dowodzi, że od dnia wpływu do organu wniosku Strony o wydanie zaświadczenia, tj. od dnia 15 lutego 2022 r. do dnia wniesienia skargi, tj. 04.07.2022 r., organ nie podjął żadnych działań zmierzających do rozpoznania przedmiotowego wniosku.

3.5. Przystępując do oceny, czy przewlekłość ta miała charakter rażący wskazać należy, że w niniejszej sprawie zaniechanie organu nie nosi cechy rażącego naruszenia prawa. Zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym za rażące naruszenie prawa uznaje się stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, że dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi więc być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Nie można zatem całkowicie wykluczyć sytuacji, w których trudna sytuacja organizacyjna w organie, skutkująca brakiem możliwości bezzwłocznego załatwienia sprawy, winna być oceniona jako okoliczność nie naruszająca rażąco terminów do załatwienia danej sprawy. W okolicznościach przedmiotowej sprawy uznać należy, że doszło ro rażącej przewlekłości albowiem przez 5 miesięcy organ nie wydał rozstrzygnięcia w przedmiocie zaświadczenia, które zgodnie z art. 217 § 3 k.p.a. powinno być wydane do 7 dni.

3.6. Wobec powyższego orzeczono o przewlekłości postępowania (pkt I sentencji wyroku), które miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (pkt II sentencji wyroku).

3.7. Wobec braku informacji o wydaniu aktu kończącego postępowanie w sprawie, należało zobowiązać organ do jego wydania w terminie 14 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, stosownie do treści art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (pkt III sentencji wyroku).

3.8. Sąd na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. przyznał od organu na rzecz Skarżącego sumę pieniężną w wysokości 100 zł (pkt IV sentencji wyroku).

3.9. O kosztach orzeczono w pkt V sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Złożyły się na nie wpis sądowy w kwocie 100 zł, opłata skarbowa w wysokości 17 zł i koszty zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł, których wysokość ustalono w oparciu o § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018r., poz. 265).