Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1316/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-11-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6129 Inne o symbolu podstawowym 612
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Główny Geodeta Kraju
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 147 § 1 i 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie Asesor WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Asesor WSA Agnieszka Wójcik (spr.), Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2007 r. sprawy ze skargi M. N. na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia (...) czerwca 2007 r. nr (...) w przedmiocie umorzenia postępowania wznowieniowego 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata (...) prowadzącego Kancelarię Adwokacką przy ulicy (...) w W. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 52,80 (pięćdziesiąt dwa 80/100) złotych stanowiącą 22 % podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

W dniu 3 listopada 2006r. M. N. wystąpił do Starosty [...]. z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej postanowieniem tego organu z dnia [...] sierpnia 2004r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści. Następnie w piśmie z dnia 30 listopada 2006r. wnioskodawca wyjaśnił, że domaga się wznowienia postępowania w związku z zaistnieniem w sprawie przesłanek wymienionymi w art. 145 § 1 pkt 1, 4 i 5 kpa. Uważa on bowiem, iż kwestionowane przez niego rozstrzygnięcie wydano w oparciu o niewłaściwe dowody (ad. pkt. 1 ), uniemożliwiono mu również udział w postępowaniu (ad. pkt 4) i nie wezwano go do udziału w nim (ad. pkt 5).

Starosta [...]. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2006r. na podstawie art. 65 § 1 kpa przekazał wniosek według właściwości Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa L., który postanowieniem z dnia [...] lutego 2007r. wznowił postępowanie administracyjne w tej sprawie.

Po rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa L. decyzją z dnia [...] marca 2007r. działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 kpa, odmówił uchylenia postanowienia Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2004r. o odmowie wydania zaświadczenia dotyczącego gruntów ornych, leśnych, dróg, wód i nieużytków wchodzących w skład "K. I. lub H. S.".

W uzasadnieniu wskazał, że założenie operatu ewidencyjnego w 1955r. nie oznacza, wbrew stanowisku prezentowanym przez skarżącego, że "został przeniesiony z wcześniejszych dokumentów", bowiem przy zakładaniu ewidencji uwzględniono jedynie te zachowane dokumenty, które określały ówcześnie aktualny stan prawny. Wskazał, że w dniu 2 września 2004r. skarżący otrzymał postanowienie Starosty i w tym samym dniu złożył na nie zażalenie, a więc brał udział w postępowaniu. Podniósł ponadto, że załączone przez skarżącego dowody nie stanowią podstawy do wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków i nie mogły wpłynąć na treść postanowienia w sprawie wydania zaświadczenia z tej ewidencji.

Od decyzji organu I instancji M. N. wniósł odwołanie do Głównego Geodety Kraju.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2007r. Nr [...] Główny Geodeta Kraju po rozpatrzeniu odwołania oraz zbadaniu całości akt zebranych w sprawie, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie wznowieniowe.

W uzasadnieniu wskazał, iż postanowienie Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2004r. zostało wydane w postępowaniu zwykłym, które zostało zakończone postanowieniem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa L. z dnia [...] października 2004r. Zatem powyższe postanowienie z dnia [...] października 2004r. jest postanowieniem ostatecznym wydanym przez organ odwoławczy w trybie zwykłym. Zgodnie z zasadami Kodeksu postępowania administracyjnego zawartymi art. 16 i 110 kpa, postanowienie to wiąże w sprawie, a jego uchylenie, zmiana, stwierdzenie nieważności lub wznowienie postępowania może nastąpić tylko w postępowaniu nadzwyczajnym w przypadkach przewidzianych w Kodeksie. Przepisy dotyczące wznowienia postępowania enumeratywnie wymienione w art. 145 kpa służą weryfikacji postępowań obarczonych wadami procesowymi, których występowanie mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia wydanego w postępowaniu zwykłym. Zgodnie z art. 148 § 1 kpa podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia postępowania. Jeżeli strona wniesie podanie w tym terminie, to organ w drodze postanowienia wznawia postępowanie (art. 149 § 1 kpa) i po rozpatrzeniu wydaje decyzję zgodnie z art. 151 § 1 kpa. Jeżeli jednak strona nie dotrzymała terminu określonego w art. 148 § 1 kpa, to organ rozpatrujący sprawę w trybie wznowienia zgodnie z art. 149 § 3 kpa wydaje jedynie decyzję o odmowie wznowienia postępowania z przyczyn formalnych. Wniesienie podania o wznowienie postępowania po terminie określonym w art. 148 § 1 kpa powoduje bowiem, że brak jest podstaw prawnych do wszczęcia postępowania i rozpatrzenia przesłanek do wznowienia postępowania. Także wniesienie żądania niekwalifikowanego, a więc nie wymienionego w art. 145 § 1 kpa stanowi podstawę odmowy wznowienia postępowania. Postanowienie Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2004r. i utrzymujące je w mocy postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa L. z dnia [...] października 2004r. będące przedmiotem postępowania wznowieniowego zostało doręczone stronie 19 października 2004r. co własnoręcznie zostało potwierdzone na zwrotnym potwierdzeniu odbioru tego postanowienia. Zatem termin do skutecznego wniesienia żądania wznowienia postępowania z przyczyny wymienionej w art. 145 pkt 4 kpa upłynął z dniem 19 listopada 2004r. zaś wniosek wpłynął do organu dnia 6 listopada 2006r.. a więc po upływie dwóch lat od dnia doręczenia postanowienia. Oznacza to, że rozpoznanie tego zarzutu winno skutkować odmową wznowienia postępowania z przyczyn formalnych.

Podstawy do wznowienia postępowania nie stanowi także w ocenie organu, podniesiony przez skarżącego zarzut, że "dowody były niewłaściwe do podjęcia decyzji". Skarżący niezasadnie uznał, iż jest to przesłanka do wznowienia w związku z art. 145 § 1 pkt 1 kpa. Zatem żądania te winny skutkować odmową wznowienia postępowania z przyczyn formalnych. Kwestia informacji stanowiących treść ewidencji gruntów i budynków była przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który oddalił skargę w sprawie dotyczącej wydania zaświadczenia z ewidencji uznając, że niezasadne jest żądanie zaświadczenia w sprawie informacji nieistniejących w ewidencji, bowiem ewidencja winna zawierać jedynie dane aktualne. Została także rozstrzygnięta sprawa stosowania tytułów heraldycznych. Ocena ta wiąże w sprawie także Głównego Geodetę Kraju. Zatem zarzut podniesiony w piśmie z dnia 3 listopada 2006r., że operat ewidencyjny założony w 1955r. został przeniesiony z istniejących wcześniej dokumentów, nie może stanowić podstawy wznowienia postępowania w sprawie wydania zaświadczenia z ewidencji gruntów i budynków. Skarżący do wniosku dołączył kopie dowodów, które jego zdaniem stanowią podstawę wznowienia postępowania w tej sprawie. Są to zaświadczenia B. o sukcesji do tytułów heraldycznych z dnia 1 września 1990r. oraz z dnia 25 lipca 1990r. adresowane do skarżącego pismo Wydziału Ksiąg Wieczystych w T. z dnia II sierpnia 2005r. o odmowie wydania zaświadczenia z ksiąg wieczystych, zarządzenie tego Sądu z dnia 25 listopada 2005r. w sprawie uzupełnienia braków formalnych wniosku, adresowane do skarżącego pismo Wydziału Ksiąg Wieczystych w B. z dnia 28 listopada 2005r. wzywające do uzupełnienia braków formalnych oraz mapa topograficzna z 1990r.. na której skarżący kolorem zaznaczył orientacyjne granice gruntów "R." i mapa topograficzna, na której skarżący zaznaczył kolorem orientacyjne granice gruntów nazywanych "K. I." lub "H. S.". Z dat umieszczonych na tych dokumentach wynika, że dokumenty te były znane skarżącemu w dniu wydania postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia (tu zaświadczenia heraldyczne), znane były już w 2005r. co zadaje kłam oświadczeniu skarżącego, zawartym w piśmie z dnia 30 listopada 2006r., że dowiedział się o nich w październiku 2006r. Także enigmatyczne określenie, iż nastąpiło to po rozmowach ze studentami prawa nie wyjaśnia tego faktu. Wskazuje to jedynie, że o istnieniu tych dowodów dowiedział się najpóźniej pod koniec 2005r.. co oznacza, że nie został zachowany termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w celu rozpatrzenia powyższych zarzutów w postępowaniu wznowieńiowym. W konsekwencji także rozpoznanie tych zarzutów winno skutkować odmową wznowienia postępowania z przyczyn formalnych. Nie mniej postępowanie to zostało wszczęte postanowieniem z dnia [...] lutego 2007r. mimo braku formalnych podstaw do wszczęcia tego postępowania i prowadzenia go w celu zbadania, czy podniesione przez skarżącego zarzuty stanowią przesłankę upoważniającą organ do uchylenia postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa L. z dnia [...] października 2004r. Sytuacja taka była przedmiotem rozpatrzenia w innej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, który w wyroku z dnia 6 października 2000r. sygn. akt I SA 855/99 przyjął tezę, że jeżeli w toku postępowania okaże się, iż z uwagi na uchybienie terminu ustawowego nie podlegało ono wznowieniu, to orzekając w postępowaniu instancyjnym organ władny jest zastosować przepis art. 138 1 pkt 2 kpa i uchylając decyzje organu pierwszej instancji umorzyć postępowanie jako bezprzedmiotowe (LEX nr 54136). Skoro, jak wynika z powyższych ustaleń, wszczęto postępowanie wznowieniowe mimo braku podstaw do jego wszczęcia i wydania na podstawie art. 151 kpa decyzji, to tym samym decyzję tę należało uchylić a wszczęte postępowanie wznowieniowe umorzyć jako bezprzedmiotowe. Niezależnie od powyższych ustaleń należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 126 kpa do postanowień do których przysługuje zażalenie mają zastosowanie przepisy art. 145-152 kodeksu, z tym, że zamiast decyzji, o której mowa w art. 149 § 3, 151 § 1 kpa wydaje się postanowienie. Zatem Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego nie mógł wydać w tej sprawie decyzji. Nie mniej decyzja została wydana. Mając więc na uwadze ten fakt. Organ odwoławczy rozpoznał sprawę również w formie decyzji.

Skargę na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] czerwca 2007r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. N., podnosząc, iż zaskarżona decyzja narusza zagwarantowane skarżącemu konstytucyjnie prawa własności i dziedziczenia. Jednocześnie wskazał, iż organ dowolnie w sposób uznaniowy, przyjął, iż skarżący świadomie przekroczył termin do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania. W konsekwencji zaskarżone rozstrzygnięcie wydane zostało na niekorzyść strony, bez właściwego uzasadnienia podstaw jego wydania. Ponadto skarżący wskazał, iż uzasadnienie decyzji napisane zostało językiem prawniczym, bardzo hermetycznym dla niego niezrozumiałym, co narusza w jego ocenie art. 6,7 i 8 Kpa. Ponadto wskazał, iż organ nie uwzględnił w swej decyzji postanowienia WSA w Łodzi z dnia 8 maja 2007r. i pism kierowanych przez skarżącego do w/w Sądu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm, zwanej w dalszej części "p.p.s.a"), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związanym - stosownie do art. 134 p.p.s.a. -zarzutami i wnioskami skargi, uznał iż zaskarżona decyzja Głównego Geodety Kraju z dnia [...] czerwca 2007r. nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym konieczność jej uchylenia.

Na wstępie należy wskazać, że wznowienie postępowania administracyjnego jest instytucją procesową polegająca na stworzeniu możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i ponownego rozstrzygnięcia sprawy już zakończonej wydaną decyzją ostateczną.

Możliwość wznowienia postępowania stanowi jedną z wyjątkowych instytucji procesowych, które mogą służyć zmianie lub wyeliminowaniu z obrotu ostatecznych decyzji administracyjnych. Instytucja ta stanowi więc wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnych określonej w art. 16 § 1 kpa. Jako statuujące wyjątek od reguły, przesłanki wznowienia postępowania zarówno formalne jak i materialne nie mogą być traktowane rozszerzająco, a ich wystąpienie musi być przez organ administracji badane szczególnie wnikliwie.

W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca występując z wnioskiem o wznowienie postępowania wskazała na zaistnienie w przesłanek wymienionymi w art. 145 § 1 pkt 1, 4 i 5 kpa. W ocenie skarżącego kwestionowane przez niego rozstrzygnięcie wydano bowiem w oparciu o niewłaściwe dowody- co stanowi jego zdaniem naruszenie art. 145 § 1 pkt. 1 kpa. Uniemożliwiono mu również udział w postępowaniu - a zatem jest to przesłanka o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 kpa i nie wezwano go do udziału w nim - co wyczerpuje jak twierdzi skarżący znamiona art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Jednocześnie we wniosku wszczynającym postępowanie strona podniosła, iż fakt założenia operatu ewidencji gruntów w 1955r. świadczy o tym, iż zostały do niego przeniesione istniejące wcześniej dokumenty, o wydanie których ubiegał się on w toku postępowania zwyczajnego. Skarżący przedłożył także kopie dokumentów:

zaświadczenie H. z 1 września 1990r. i z 25 lipca 1990r.

odpowiedź Sądu Rejonowego w T. z 11 sierpnia 2005 r.,

zarządzenie Sądu Rejonowego w T. z 10 stycznia 2006r.

zarządzenie Sądu Rejonowego w B. z dnia 28 listopada 2005r.,

5. orientacyjne granice dworu "R." w B. Na mapie. Wskazał także, iż o istnieniu podstaw do wznowienia postępowania z uwagi na powyższe okoliczności dowiedział się po licznych rozmowach ze studentami prawa w miesiącu październiku 2006r.

Przywołane przez skarżącego przepisy stanowią, iż w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli:

1. dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe- art. 145 § 1 pkt 1kpa, strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu- art. 145 § 1 pkt. 4 kpa,

2. wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję- art. 145 § 1 pkt. 5 kpa,

Zgodnie z art. 147 kpa. wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. W oparciu o przepis art. 148 § 1 i 2 kpa. wniosek o wznowienie postępowania składa się do organu, który wydał decyzję w I instancji, w terminie 1 miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia. Jeżeli strona żąda wznowienia z tej przyczyny, że bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, to termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania biegnie od dnia, w którym dowiedziała się o decyzji.

W świetle powyższych uregulowań właściwy organ administracji, do którego wpłynął wniosek o wznowienie postępowania, jest zobligowany w pierwszej kolejności zbadać, czy pochodzi on od podmiotu legitymowanego do jego złożenia oraz czy został wniesiony z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 kpa.

Trafnie zatem organ odwoławczy rozpoznając sprawę prowadził postępowanie służące wyjaśnieniu, czy przesłanka zachowania terminu została spełniona. W celu właściwego rozstrzygnięcia sprawy organ w pierwszej kolejności zobligowany był bowiem do zbadania, przedstawianych przez wnioskodawcę okoliczności, mających uprawdopodobnić dotrzymanie terminu do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania. Wskazać przy tym należy, iż okoliczności te, podlegają ocenie organów oraz mogą być przez organ kwestionowane, w sytuacji gdy np. w określonych uwarunkowaniach, doświadczenie życiowe może przemawiać przeciw przyjęciu określonych okoliczności za prawdopodobne. W tym kontekście organ administracji, oceniając wniosek skarżącego o wznowienie postępowania, a także późniejsze pisma odnoszące się do faktów i okoliczności, które wystąpiły przed wydaniem postanowienia z 2004r., słusznie przyjął, że nie można uznać za wystarczająco uprawdopodobnione, iż skarżący dowiedział się o nich dopiero w październiku 2006 r. Podkreślić przy tym należy, iż dokonana w powyższym zakresie ocena okoliczności mieściła się w kręgu przysługującego organowi prawa swobodnej oceny dowodów.

Przede wszystkim należy, podnieść, iż w sprawie wbrew twierdzeniem skarżącego, nie mamy w ogóle do czynienia z wystąpieniem przesłanki o której mowa w art. 145 § 1 pkt. 1 kpa . Skarżący żądając wszczęcia postępowania w oparciu o powyższy przepis wskazał jedynie, iż kwestionowane w postępowaniu wznowieniowym postanowienie wydano w oparciu o niewłaściwe dokumenty. Tymczasem aby skutecznie wykazać zaistnienie podstawy wznowienia z art. 145 § 1 pkt 1 kpa muszą łącznie wystąpić trzy przesłanki: 1) w decyzji/postanowieniu ostatecznym organ administracyjny rzeczywiście poczynił ustalenia faktyczne z powołaniem się na sfałszowany dowód, 2) sfałszowanie musi zostać stwierdzone orzeczeniem sądu lub innego organu (chyba, że zajdą okoliczności, o których mowa w art. 145 § 2 lub 3 kpa, tzn. można wznowić postępowanie przed wydaniem orzeczenia sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu jest oczywiste lub wznowienie jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo szkody dla interesu społecznego, a także wówczas gdy postępowania przed sądem lub innym organem nie może być wszczęte na skutek upływu czasu lub innych przyczyn określonych w przepisach prawa), 3) na sfałszowanym dowodzie oparte zostało takie ustalenie, które miało wpływ na rozstrzygnięcie decyzją ostateczną. Te wszystkie przesłanki muszą wystąpić łącznie, jeżeli zatem nawet jedna z nich nie wystąpi, nie można mówić o zaistnieniu podstawy wznowienia z art. 145 §1 pkt 1 kpa (por. 2006.03.14 wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 marca 2006r. sygn. akt I SA/Wa 1811/05 LEX nr 204790). W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca nie wykazała i nie przedstawiła żadnych okoliczności, dowodów, które wskazywałyby na konieczność wszczęcia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt. 1 kpa, tym samym, skoro nie zaistniały przesłanki faktyczne wszczęcia postępowania na podstawie w/w przepisu, to uznać należy, iż brak było także podstaw do badania formalnych podstaw jego wszczęcie tj. zachowaniem termin do wystąpienia z wnioskiem o którym mowa w art. 148 § 1 kpa.

W przypadku zaś wznowienia postępowania z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt. 5 kpa w ocenie Sądu słusznie organ uznał, iż miesięczny termin do wystawienia z wnioskiem o wszczęcie postępowania wznowieniowego w tym przypadku nie został przez skarżącego dochowany. Przepis art. 145 § 1 pkt 5 kpa wymaga kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej, nadto okoliczności te i dowody musiały istnieć już wcześniej, to jest w chwili wydawania decyzji ostatecznej, lecz dla tego organu są one nowymi tylko dlatego, że nie były mu wcześniej znane. Podkreślić zatem należy, iż podstawą wszczęcia postępowania w oparciu o tę przesłankę jest ujawnienie dowodu, okoliczności faktycznych które istniały przed wydaniem kwestionowanego orzeczenia i nie były znane organowi. W rozpoznawanej sprawie będą to zatem dowody istniejące przed wydaniem postanowienia z [...] października 2004r.

Mając na uwadze powyższe wskazać należy, iż z przedstawionych przez skarżącego dokumentów w/w przesłankę spełniają jedynie zaświadczenia H., oraz kopia mapy, datowane na 1990r. Pozostałe przywołane przez skarżącego dokumenty datowane są na lata 2005 i następne, a zatem powstały już po wydaniu postanowienia z 2004r. Trudno zatem dać wiarę, iż o treści zaświadczeń wydanych na rzecz skarżącego w 1990r. oraz treści mapy również z 1990r. skarżący dowiedział się dopiero w 2006r.

W ocenie Sądu treść tych dokumentów była znana skarżącemu jeszcze przed 2004r., niemniej jednak jak wskazuje on w piśmie stanowiącym uzupełnienie wniosku o wszczęcie postępowania wznowieniowego z dnia 30 listopada 2006r. o tym, iż przysługuje mu takie uprawnienie dowiedział się, w konsekwencji rozmów przeprowadzonych ze studentami prawa. Z wnioskiem wystąpił więc w ciągu miesiąca od dnia w którym powziął stosowną wiedzę o możliwości wszczęcia postępowania wznowieniowego. Z oświadczenia skarżącego wynika zatem, że chwila powstania świadomości prawnej relewantności zdarzeń, powinna - również rozstrzygać, czy podanie zostało złożone z zachowaniem terminu. Ustalając początek biegu terminu jednomiesięcznego, należy uwzględnić wskazaną przez skarżącą podstawę wznowienia - art. 145 § 1 pkt. 5 kpa. W piśmiennictwie i orzecznictwie zwraca się zaś uwagę, że przez okoliczności faktyczne należy rozumieć zdarzenie niezależne od treści przepisów prawa. Okolicznością faktyczną ani dowodem nie jest nowa wykładnia prawa ani błędna ocena stanu faktycznego pod względem prawnym (M. Jaśkowska, A. Wróbel: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zamykacze 2000, s. 812-813 i cytowana tam literatura oraz orzecznictwo). Podstawą wznowienia mogą być okoliczności faktyczne lub dowody, a nie ocena prawna ich znaczenia dla rozstrzygnięcia. Skarżący, który wiedział o faktach i dowodach i nie ujawnił ich w toku postępowania, nie może w podaniu o wznowienie postępowania uzasadniać zachowania terminu brakiem wiedzy o znaczeniu prawnym tych okoliczności faktycznych lub dowodów. Termin jednego miesiąca biegnie od dnia, w którym skarżący dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do żądania wznowienia postępowania, a nie od dnia, w którym skarżący prawidłowo ocenił znaczenie dowodu lub faktu.

Podstawą wznowienia postępowania w niniejszej sprawie, jak słusznie wskazał organ nie mogła być także przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Jak wynika z akt sprawy skarżący brał udział w postępowaniu administracyjnym, które zakończyło się wydaniem postanowienia Starosty [...] z dnia [...].sierpnia 2004r. , a następnie wobec wniesienia zażalenia na to postanowienie przez skarżącego- postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa L. z dnia [...] października 2004r. To ostatnie zostało zaś doręczone stronie 19 października 2004r. Zgodnie z art. 148 § 2 k p a, termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k p a biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Zatem termin do skutecznego wniesienia żądania wznowienia postępowania z przyczyny wymienionej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa w przypadku skarżącego upłynął z dniem 19 listopada 2004r. zaś wniosek wpłynął do organu 6 listopada 2006r., a więc z uchybieniem miesięcznego terminu o którym mowa w art. 148 § 1 kpa.

W świetle powyższych ustaleń zaskarżona decyzja, nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym konieczność jej uchylenia. Trzeba mieć bowiem na uwadze, że wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania pomimo uchybienia terminu do złożenia wniosku godzi w zasadę trwałości decyzji ostatecznych i stanowi rażące naruszenie prawa.

Sąd z urzędu dopatrzył się także naruszenia art. 126 kpa w postaci wydania przez organ rozstrzygnięcia w formie decyzji, zamiast postanowienia. Mając jednak na uwadze, iż okoliczność ta została także zauważana przez organ odwoławczy i wyjaśniona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, Sąd uznał, iż jest to naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, któro nie mogło mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji. Orzeczenie o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia z tytułu udzielonej z urzędu pomocy prawnej wydano w oparciu o art. 250 w/w ustawy.