Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 1416/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2007-08-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.) Sędzia NSA Adam Mikusiński Protokolant Referent – stażysta Ewa Pasiek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 sierpnia 2007 r. sprawy ze skargi M. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r. Nr [...]


UZASADNIENIE

W wyniku rozpatrzenia wniosku z dnia [...] 2006 r. złożonego przez M. N., Zastępca Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B., działając z upoważnia Prezydenta Miasta B., decyzją Nr [...] z dnia [...] r., powołując w podstawie prawnej art. 7 ust. 1, ust. 3, ust. 4, ust. 4a i ust. 7 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. Nr 71, poz. 734 ze zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, odmówił wnioskującej przyznania dodatku mieszkaniowego.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że według złożonej deklaracji rodzina wnioskującej, składająca się z trzech osób, uzyskuje dochody w wysokości średnio [...] zł miesięcznie. Z kwoty tej nieregularnie opłacane są rachunki za prąd, gaz, telefon i czesne za studia syna M.. Wskazując na fakt posiadania samochodu osobowego marki [...] (rocznik [...]) o wartości [...]zł., pomimo iż wnioskująca nie wskazała kosztów związanych z jego utrzymaniem i eksploatacją, stwierdził, że świadczy on o występowaniu dysproporcji między wskazywanymi w deklaracji niskimi dochodami a faktycznym stanem majątkowym rodziny, decydującym o możliwości uiszczania wydatków związanych z zajmowanym lokalem przy wykorzystaniu własnych środków i możliwości.

Nie godząc się z powyższą decyzją, M. N. złożyła odwołanie. Wyjaśniła, że wobec obiektywnych trudności – upadek firmy gospodarczej byłego męża, który nie może wskutek tego przekazywać alimentów na dzieci, chorobę w rodzinie oraz utratę zatrudnienia - znalazła się w sytuacji, która spowodowała starania o dodatek mieszkaniowy. Składając wniosek wskazała, że nie posiadając dochodu, utrzymuje się z pomocy rodziny. O jej trudnej sytuacji życiowej świadczy także stan jej mieszkania, gdzie wyraźnie widać, że nie jest ono obecnie doposażone. Kwestionowany samochód został zakupiony w okresie przed złożeniem wniosku o dodatek mieszkaniowy, w okresie kiedy posiadała niezbędne środki. Dodała, że poszukując zatrudnienia zdążyła się zorientować, że pracodawcy często zwracają uwagę na posiadanie samochodu, który w takim przypadku okazuje się wręcz niezbędny do podjęcia pracy. Podkreśliła, że obecnie jest w trakcie rozmów z pracodawcą, który uzależnił jej zatrudnienie od posiadania samochodu. Dlatego też nie może wyzbyć się samochodu, chcąc doraźnie poprawić swą sytuację materialną , nie myśląc o przyszłości. W jej opinii sprzedaż samochodu może zamknąć jej drogę do szybkiego usamodzielnienia, a wtedy na długo będzie "uzależniona od pomocy społecznej", czego by nie chciała. Uważa, że sprzedaż [...]-letniego samochodu nie poprawi jej aktualnej sytuacji a może spowodować utratę perspektyw na przyszłość.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W podstawie prawnej przywołało na art. 7 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu stwierdziło, że decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa i zgodna z obowiązującymi przepisami ustawy o dodatkach mieszkaniowych. W motywach rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że dodatek mieszkaniowy nie należy do świadczeń uznaniowych. Przysługuje on osobie po spełnieniu określonych w ustawie warunków. Wyjątkiem jest reguła wskazana w przepisie art. 7 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 cytowanej ustawy. Organ odwoławczy przywołując powyższy przepis wskazało, że organ rozpoznający wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego, stwierdzając, w wyniku przeprowadzonego wywiadu środowiskowego, występowanie rażącej dysproporcji pomiędzy niskimi dochodami wykazanymi w deklaracji a faktycznym stanem majątkowym wnioskodawcy wskazującą, że jest on w stanie samodzielnie uiszczać wydatki związane z zajmowanym lokalem mieszkaniowym, odmawia przyznania tego świadczenia. Mając na uwadze powyższe, Kolegium wywiodło, że decyzja stanowiąca przedmiot odwołania nie narusza obowiązującego prawa. Ustalona w toku przeprowadzonego postępowania sytuacja materialna rodziny wnioskującej potwierdziła, że dochody rodziny wnioskującej w okresie od [...] do [...] 2006 r. wyniosły [...] zł , co stanowiło miesięczne [...] zł, a w przeliczeniu na osobę [...] zł. Postępowanie ustaliło nadto, że miesięczne opłaty związane z utrzymaniem mieszkania (czynsz, prąd, gaz, telefon, czesne za studia syna) przewyższają miesięczny dochód, dlatego też opłaty nie są uiszczane regularnie, w związku z czym wnioskująca posiada zadłużenie w opłacie czynszu. Jednocześnie, ustalono, że w tak trudnej sytuacji, przy niewielkich dochodach, strona utrzymuje samochód marki [...] (rocznik [...]) zakupiony w [...]r. posiadający wartość ok. [...]zł. W ocenie Kolegium fakt ten świadczy o występowaniu rażącej dysproporcji pomiędzy zadeklarowanymi dochodami a faktycznym stanem majątkowym. Zatem organ pierwszej instancji słusznie odmówił wnioskującej dodatku mieszkaniowego. Zdaniem organu odwoławczego, posiadanie samochodu, nawet bez względu na jego wartość, nie może być uznane za standard w grupie osób ubiegających się o ten dodatek, a nadto należy mieć na uwadze, że posiadacz samochodu musi ponosić wydatki związane z jego utrzymaniem (obowiązkowe ubezpieczenie, przeglądy techniczne, koszty paliwa, eksploatacji, rejestracji, napraw, parkowania itp.), które mogłyby być przeznaczone na zabezpieczenie wydatków związanych z utrzymaniem mieszkania.

W ocenie Kolegium w przedmiotowej sprawie nie występuje okoliczność uzasadniająca niezbędność posiadania samochodu, która usprawiedliwiałaby przyznanie wnioskowanego dodatku mieszkaniowego.

Nie godząc się z powyższą decyzją M. N. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę, w której zarzucając zaskarżonej decyzji rażące naruszenie prawa materialnego i formalnego – procedury administracyjnej, wniosła o uchylenie tej decyzji i przyznanie jej wnioskowanego świadczenia. Wskazując na swoją trudną sytuację materialną i rodzinną podniosła, że aktualnie prowadzi wstępne rozmowy w sprawie podjęcia zatrudnienia, gdzie warunkiem koniecznym jest posiadanie samochodu. Przywołując swoje kłopoty finansowe, podkreśliła, że dotąd nie ubiegała się o pomoc społeczną, a zmuszona do tego nie może zrozumieć podnoszonych w jej sytuacji argumentów. Podkreśliła, że samochód nie jest obecnie traktowany jako luksus, lecz bardzo często jest niezbędny przy uzyskaniu zatrudnienia. Pracodawcy bowiem bardzo często uzależniają przyjęcie pracownika do pracy od posiadania przez niego samochodu. Tak więc, mając na uwadze powyższe, nie może wyzbyć się samochodu, który w ostatecznym rozrachunku może stać się niezbędny dla poprawy jej sytuacji materialnej w przyszłości. Dodała także, że w decyzjach obu instancji gołosłownie przyjęto, że wydatkuje duże kwoty na utrzymanie samochodu, podczas, gdy nie przeprowadzono w tym kierunku żadnego postępowania wyjaśniającego. W jej ocenie prawdą jest, że obciążają ją kwoty na zakup paliwa, ale nie wydaje na środki komunikacji miejskiej czy pozamiejskiej, czego nie wzięto w ogóle do uwagę. Uzupełniła swoje stanowisko stwierdzeniem, że nie ponosi natomiast innych wskazywanych w decyzjach kosztów związanych z utrzymaniem samochodu,. Uznała, że orzekające w sprawie organy, a zwłaszcza organ pierwszej instancji, który nie zastosował się do treści art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego i w toku postępowania nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w sposób wnikliwy i bezstronny, naruszyły w tym zakresie przepisy procedury administracyjnej.

W odpowiedzi na złożoną skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze stwierdziło, że przepis art. 7 ust. 3 pkt 1 ustawy ma charakter szczególny i stanowi wyjątek od ogólnej zasady przyznawania tego świadczenia osobom spełniającym kryteria określone w art. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Organ odwoławczy nie podzielając twierdzeń skarżącej, podtrzymał, iż utrzymanie samochodu kosztuje, a wydatkowane z tego tytułu środki mogą i powinny być przeznaczane na zaspokojenie potrzeb związanych z utrzymaniem mieszkania. W ocenie orzekających organów nie dostrzeżono żadnych okoliczności uzasadniających posiadanie samochodu ( np. stan zdrowia członków rodziny).

Na rozprawie w dniu 2 sierpnia 2007 r. skarżąca podtrzymała swoją skargę, ponownie podnosząc, że warunkiem koniecznym do uzyskania pracy było to, aby posiadała samochód, którym mogłaby się przemieszczać. Dodała, że od [...] 2006 r., m.in. dzięki temu, że samochód posiadała, uzyskała wcześniej uzgadniane zatrudnienie. Nadto podniosła, że o jej trudnej, szczególnej sytuacji materialnej, zmuszającej ją do złożenia wniosku o dodatek mieszkaniowy, świadczy stan jej lokalu mieszkalnego, na dowód czego okazała zdjęcia potwierdzające bardzo zły stan techniczny mieszkania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując niniejszą sprawę zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Kontrolę zaskarżonych aktów sąd administracyjny sprawuje pod względem zgodności z prawem (art. 1 ( 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz.1269 ze zm.), a zatem w toku właściwego postępowania sąd bada czy akty organów administracyjnych nie uchybiają przepisom prawa materialnego lub procesowego w stopniu mającym lub mogącym mieć wpływ na wynik sprawy (art.145 §1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Kontroluje także, czy owe akty nie są dotknięte kwalifikowaną wadą prawną uzasadniającą stwierdzenie ich nieważność (art.145 §1 pkt 2 wymienionej ustawy). Rozstrzygając zaś w granicach danej sprawy sąd nie jest związany zarzutami i wioskami skargi ani przywołaną w sprawie podstawą prawną (art. 134 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), czyli oceniają legalność kwestionowanych aktów badając również zarzuty z urzędu.

Kierując się tym zapisem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a zatem nie może ona pozostać w obrocie prawnym.

Zasady przyznawania świadczenia pieniężnego w postaci dodatku mieszkaniowego, obowiązujące w dacie wydania zaskarżonej decyzji, uregulowane zostały w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. Nr 71, poz. 734 ze zm.).

Stosownie zatem do treści art. 3 ust. 1 przywołanej ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1 tej ustawy, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekraczał 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym lub 125% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku.

Rozpoznając niniejszą sprawę, godzi się stwierdzić, iż nie budzi zastrzeżeń ustalenie organów prowadzące do potwierdzenia, iż rodzina skarżącej spełnia przesłanki warunkujące uzyskanie przedmiotowego świadczenia.

Należy jednak podkreślić, iż na mocy art. 7 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r., organ właściwy do wydania decyzji w sprawie dodatku mieszkaniowego odmawia przyznania wymienionego świadczenia, jeżeli w wyniku przeprowadzonego wywiadu środowiskowego ustalił, że występuje rażąca dysproporcja pomiędzy niskimi dochodami wykazanymi w złożonej deklaracji o dochodach gospodarstwa domowego a faktycznym stanem majątkowym wnioskodawcy, wskazującej, że rodzina jest w stanie uiszczać wydatki związane z zajmowaniem lokalu mieszkalnego wykorzystując własne środki i posiadane zasoby majątkowe.

Właśnie ten przepis został powołany przez orzekające w sprawie organy jako materialnoprawna podstawa rozpatrywanego rozstrzygnięcia.

Decyzja wydana na podstawie tego przepisu ma charakter uznaniowy, dlatego też w ocenie Sądu konieczność pełnego i przekonywującego zaprezentowania w uzasadnianiu takiej decyzji wszystkich tych argumentów, które legły u podstaw wydania właśnie takiej decyzji. Uznanie administracyjne nie może bowiem oznaczać dowolności działania organu, który zmuszony jest uwzględniać w takim rozstrzygnięciu pewne kryteria faktyczne i prawne o charakterze subiektywnym i obiektywnym, zwłaszcza pozwalające na ocenę nieprzekroczenia jego granic. Należy przy tym stwierdzić, że w przypadku decyzji uznaniowych obowiązki organu administracyjnego w zakresie postępowania dowodowego są nawet większe niż w przypadku rozpatrywania decyzji ustawowo związanych. Dlatego też w przypadku uznania administracyjnego organ administracyjny obowiązany jest szczegółowo zbadać stan faktyczny i przeprowadzić wszystkie czynności prowadzące do jednoznacznego i wiarygodnego ocenienia sytuacji rodziny osoby wnioskującej o świadczenie.

Tym wymogom, w ocenie składu sądzącego, organy orzekające w sprawie nie sprostały. Uzasadnienia obu decyzji nie odpowiadają wymogom z art.107 §3 Kodeksu postępowania administracyjnego, bowiem nie zawierają pełnych ustaleń faktycznych i nie wskazują dowodów, na jakich organy się oprały wydając swoje decyzje. W motywach rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji powołuje się na fakt posiadania samochodu i ponoszenia kosztów z tym związanych, co, w jego ocenie, nie należy do podstawowych potrzeb bytowych i wiąże się z dodatkowymi wydatkami, które ponieść musi skarżąca. W opinii organu świadczy to o rażącej dysproporcji pomiędzy wykazanymi niskim dochodami a faktycznym stanem majątkowym wnioskodawcy. W innym zdaniu uzasadnienia organ ten stwierdza, "że dodatki mieszkaniowe przeznaczone są dla osób, których stan majątkowy i niskie dochody uniemożliwiają zapłatę wydatków z tytułu zajmowania lokalu". Zatem w uzasadnieniu tej decyzji organ powołuje nieostre i niezdefiniowane prawnie pojęcia typu "posiadanie samochodu i ponoszenie kosztów z tym związanych", "rażąca dysproporcja". W potocznym znaczeniu wskazane powyżej pojęcia interpretowane są w zróżnicowany sposób. Należy nadto wskazać, że organ ten nie zadał sobie trudu ustalenia wysokości wydatków ponoszonych przez wnioskującą w związku z utrzymywaniem samochodu. Zatem jego wywody w omawianej materii przyszło uznać za gołosłowne, zaś decyzję za uchylającą się spod oceny legalności.

Podobnie zresztą rzecz się ma z decyzją organu drugiej instancji. Na mocy art.138 §1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego także organ odwoławczy rozstrzyga sprawę w jej całokształcie, czyli organ ten jest także organem orzekającym, a nie tylko kontrolującym. Natomiast organ odwoławczy podzielił ustalenia organu pierwszej instancji w uzasadnieniu stwierdzając, że z uwagi na występującą rażącą dysproporcję pomiędzy zadeklarowanymi dochodami a faktycznym stanem majątkowym organ pierwszej instancji, powołując się na art. 7 ust. 3 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, słusznie odmówił M. N. przyznania wnioskowanego świadczenia. Ze stanowiskiem tym trudno się zgodzić i wypadnie uznać je co najmniej za nieprzekonywujące, przedwczesne i gołosłowne.

W ocenie Sądu norma art.7 ust.3 pkt 1 cytowanej ustawy ma jednoznaczne brzmienie i cel.

Pod pojęciem dysproporcji należy rozumieć "brak proporcji, symetrii, równowagi, brak harmonijnego stosunku między przedmiotami, zjawiskami, cechami występującymi łącznie, niewspółmierność, niesymetryczność" (patrz: Słownik języka polskiego pod red. naukową prof. dr Mieczysława Szymczaka, tom I, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1978, wydanie IX 1994 r., s. 490). Dysproporcja wymieniona w cytowanym art. 7 ust. 3 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych powinna być nadto rażąca a zatem "dająca się łatwo stwierdzić, wyraźna, oczywista, niewątpliwa, bezsporna, bardzo duża" (tamże, tom III, s. 24).

Mając na uwadze powyższe godzi się podnieść, że organ orzekający o przyznaniu spornego świadczenia upoważniony był do podjęcia rozstrzygnięcia odmownego wyłącznie w sytuacji, gdyby poczynione w toku postępowania administracyjnego ustalenia faktyczne wskazywały jednoznacznie, że sytuacja materialna, w tym wysokość wydatków zainteresowanej rodziny odbiegała w sposób wyraźny i nie budzący wątpliwości od deklarowanego rozmiaru jej dochodów. Decyzja taka powinna zatem zostać poprzedzona szczegółowym postępowaniem wyjaśniającym a nadto poparta wyczerpującym uzasadnieniem, zawierającym gruntowne i obszerne omówienie przesłanek stanowiących podstawę wyrażonego w jej treści stanowiska.

Tymczasem w niniejszej sprawie skarżąca zadeklarowała dochody pozwalające na uwzględnienie żądania – przyznanie wnioskowanego dodatku. Osiągania przez nią innych dochodów organy nie wykazały. Natomiast powołały się na jej dobry stan majątkowy, mając na uwadze fakt posiadania i utrzymywania samochodu. Stwierdzenie rażącej dysproporcji dochodów wnioskującej w takich okolicznościach budzi zastrzeżenia Sądu. Mający o niej świadczyć samochód osobowy – [...] z [...] r. ( o wartości [...] zł). został zakupiony w okresie, kiedy strona nie ubiegała się o przyznanie przedmiotowego dodatku, prowadziła samodzielną działalność gospodarczą. Orzekające w sprawie organy nie przeprowadzając w tym zakresie wyczerpującego postępowania wyjaśniającego, przede wszystkim nie ustalając wysokości wydatków związanych z utrzymaniem samochodu, nie przeprowadzając analizy porównawczej "zysków i strat" z tytułu posiadania tego samochodu, jednoznacznie uznały, że samo posiadanie samochodu wyczerpuje wymienioną powyżej przesłankę "rażącej dysproporcji". Postępowanie takie organów jest tym bardziej zdumiewające, iż skarżąca już w odwołaniu zasygnalizowała problem konieczności posiadania tego samochodu. Wypada w tym miejscu zaznaczyć, że przy ocenie omawianych przesłanek należy wykazać dużą ostrożność oraz odnieść ją do indywidualnej – szeroko rozumianej – sytuacji wnioskodawcy. Należy podkreślić, że przy dokładnie przeprowadzonym postępowaniu dowodowym organy powinny samodzielnie przeprowadzić analizę kosztów utrzymania tego samochodu oraz udokumentować jego ich wpływ na zwiększenie kosztów utrzymania rodziny skarżącej. Brak dokładnych danych dotyczących rozmiaru wskazanych wydatków uniemożliwia w ocenie Sądu, formułowanie wniosku, iż korzystanie z komunikacji publicznej jest tańsze a twierdzenia organu, że kwoty przeznaczane na jego utrzymanie mogą być przeznaczane na utrzymanie mieszkania, są ogólne i nie poparte żadnymi w tej mierze ustaleniami. Przy ocenie tej kwestii należy mieć na uwadze, czy omawiane wydatki obciążają budżet w taki sposób, który przerzucałby ciężar utrzymania lokalu na podmiot wypłacający dodatek. Nadto należy zauważyć, że sprzedaż samochodu, jak się wydaje, pozwoliłaby na zaspokojenie bieżących potrzeb wnioskującej tylko w krótkim okresie, po czym pomoc okazałaby się zapewne bardziej niezbędna i uzasadniona. Poza tym w takim wypadku skarżąca ponosiłby wydatki na środki komunikacji publicznej, co również obciążyłoby budżet rodziny, nie mówiąc o uciążliwości. W przekonaniu Sądu nie było celem ustawodawcy zmuszanie osób domagających się dodatków mieszkaniowych do wyprzedawania majątku, nawet gdy jest on obiektywnie zbędny. Jednym z celów ustawy o dodatkach mieszkaniowych była przecież pomoc w zapłacie czynszu w sytuacji utrudnień z powodu przemijającej przeszkody. W tego rodzaju sprawach konieczne jest więc myślenie szersze i bardziej perspektywiczne. Tych okoliczności nie miały na uwadze organy orzekające, pomimo, iż skarżąca wskazywała na niezbędność samochodu, chociażby w związku z prowadzonymi rozmowami o pracę.

W ocenie Sądu na aprobatę nie zasługuje również argumentacja, zgodnie z którą skarżąca powinna wydatkować posiadane środki finansowe w pierwszym rzędzie na uiszczenie opłat czynszowych a nie na utrzymanie i eksploatację samochodu, gdyż nie należy to do podstawowych potrzeb bytowych gospodarstwa domowego.

Przedstawione powyżej zagadnienia nie zostały należycie wyjaśnione przez orzekające w sprawie organy, co zdaniem Sądu stanowi naruszenie uregulowań zawartych w art. 7 oraz art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Wskazane uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy gdyż brak dokładnych ustaleń w powyższym zakresie spowodować mógł nieuzasadnioną odmowę przyznania dodatku mieszkaniowego.

Dlatego przy ponownym rozpoznaniu sprawy nieodzowne będzie precyzyjne określenie wysokości wydatków, jakie ponoszone są przez skarżącą w związku z korzystaniem z samochodu, dokonanie analizy wydatków i ewentualnych zysków. Dopiero bowiem wyjaśnienie powyższych okoliczności umożliwi dokonanie prawidłowej oceny co do możliwości odmowy przyznania spornego świadczenia na podstawie art. 7 ust. 3 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych.

Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, w związku z naruszeniem art. 7 oraz art. 77 §1. - Kodeks postępowania administracyjnego, działając na podstawie art. 132 i art. 145 §1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.