Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2415/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-10-04 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Minister Infrastruktury~Minister Insfrastruktury i Budownictwa
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia
Powołane przepisy: article: art 61 § 3, 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kaja Angerman po rozpoznaniu w dniu 4.10. 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Prezydenta W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi Prezydenta W. na postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] lipca 2017 r. znak [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za wydanie decyzji z uchybieniem terminu postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2017 r. Minister Infrastruktury i Budownictwa, po rozpatrzeniu zażalenia Prezydenta W., utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2015 r. o nałożeniu na Prezydenta W. kary pieniężnej w wysokości 171.000 zł za wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z uchybieniem terminu.

Pismem z dnia 14 sierpnia 2017 r. Prezydent W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe postanowienie. W treści skargi został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia.

W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącego wskazał, że przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu administracyjnego akt zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. Pełnomocnik podkreślił, że celem instytucji wstrzymania wykonania decyzji/postanowienia jest ukształtowanie stosunków do czasu prawomocnego rozpoznania skargi w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej p.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia w oparciu o cytowany przepis prawny jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przez co należy rozumieć sytuację, gdy szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa) nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004).

Zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie może zostać uwzględniony.

Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Wnioskujący musi dokładanie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu (postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/2005).

W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego nie przedstawił argumentów uzasadniających wstrzymanie wykonania kwestionowanego postanowienia, w szczególności nie wskazał, na czym polegałaby ewentualna znaczna szkoda lub nieodwracalne skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu spoczywa natomiast na stronie skarżącej (postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004).

Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu nie może stanowić polemiki z treścią kwestionowanego rozstrzygnięcia, gdyż ustawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji nie jest jej ewentualna wadliwość. Uzasadniając wniosek, strona powinna wskazać konkretne okoliczności, które wiążą się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Okoliczności takich pełnomocnik skarżącego nie wskazał, zatem wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Podkreślenia wymaga, że uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu nie stanowi wymogu formalnego, lecz jest materialnoprawną argumentacją wniosku. Treść uzasadnienia wniosku nie podlega badaniu pod względem formalnym oraz ewentualnemu wezwaniu do jego uzupełnienia, lecz jest oceniana pod względem zasadności wniosku.

Uwzględniając powyższe, sąd stwierdził, że we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia pełnomocnik skarżącego nie uprawdopodobnił niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Brak jest również podstaw do twierdzenia, że wykonanie postanowienia spowoduje nieodwracalne skutki. Przeciwnie, uiszczenie kwoty pieniężnej jest czynnością odwracalną, bowiem w przypadku wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego, skarżący będzie mógł wystąpić o zwrot uiszczonej kary pieniężnej.

Z tych przyczyn na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.