Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 358/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2007-02-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla (spr.) Sędziowie: WSA Małgorzata Brachel-Ziaja AWSA Janusz Kasprzycki Protokolant: Anna Fugiel po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2007 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 23 stycznia 2004 r., nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości lokalu mieszkalnego skargę oddala


UZASADNIENIE

Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia [...] lipca 2003 roku (nr [...] znak: [...]), działając na podstawie art. 66, art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (tekst jednolity, Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 z późn. zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego nakazał Spółdzielni Mieszkaniowej z siedzibą przy ul. [...] w K., jako zarządcy budynku przy ul. [...] w K., usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego sufitu lokalu nr [...] w zarządzanym przez nią budynku poprzez:

1. skucie tynku z sufitu w dużym pokoju,

2. oczyszczenie i zdrapowanie powierzchni płyt stropowych,

3. nałożenie nowego tynku zgodnie ze sztuką budowlaną

4. pomalowanie całości,

5. zgłoszenie wykonania obowiązku nałożonego niniejszą decyzją w terminie 7 dni od dnia zakończenia prac.

Wskazał, iż powyższe roboty należy wykonać w oparciu o "opinię techniczną" opracowaną w lipcu 2002 roku przez mgr inż. A. P., zgodnie z wymogami technologii robót tynkarskich oraz pod nadzorem osoby uprawnionej.

W uzasadnieniu organ l instancji podał, że postępowanie administracyjne w sprawie nieodpowiedniego stanu technicznego sufitu lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...] w K., zostało wszczęte na wniosek J. W. Pismem z dnia [...] czerwca 2002 roku J. W. powiadomiła o odpadnięciu tynku sufitu w zajmowanym przez nią mieszkaniu. Ponadto Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. otrzymał pismo z dnia [...] października 2002 roku wraz z notatką służbową z wizji przeprowadzonej w przedmiotowym lokalu, przesłane przez zarządcę budynku - Spółdzielnię Mieszkaniową. Na podstawie tego materiału dowodowego została wydana decyzja z dnia [...] listopada 2002 roku (znak: [...]), nakazująca usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...] w K. Decyzja ta została uchylona przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] marca 2003 roku.

Organ l instancji wskazał, iż w wyniku przeprowadzonego dodatkowego postępowania wyjaśniającego oraz oględzin, dokonanych w dniu [...] lutego 2003 roku stwierdzono odpadnięcie w czerwcu 2002 roku około 3 m2 tynku. Organ wskazał, iż powyższy fakt potwierdza opinia techniczna inż. mgr A. P., sporządzona w lipcu 2002 roku. Opinia ta wskazuje, iż przedmiotowe uszkodzenie powstało z powodu zabrudzenia powierzchni płyty od formy prefabrykacyjnej oraz nie wykonania tzw. obrzutki cementowej na powierzchni stropu, przez co została ograniczona przyczepność tynku do płyty stropowej. Stwierdziła również, że w pozostałych pomieszczeniach lokalu nr [...] są widoczne zarysowania tynków sufitów w miejscach styku płyt stropowych. Organ wskazał, iż autor opinii jednoznacznie stwierdził, że uszkodzenia tego typu są charakterystyczne dla stropów prefabrykowanych oraz zaleca, aby podczas okresowego malowania mieszkania wykonać bruzdy w miejscach zarysowań, oczyścić bruzdy oraz uzupełnić je gipsem z założeniem elastycznych opasek.

Od powyższej decyzji odwołanie wniosła J. W. Wniosła o unieważnienie zaskarżonej decyzji. Wskazała, iż zaskarżona decyzja dotyczy jedynie nieprawidłowego stanu technicznego sufitu w dużym pokoju podczas, gdy stan sufitów w całym mieszkaniu jest taki sam. Wskazała, iż jest 9 linii pęknięć na styku 10 płyt. Płyty te były kilkakrotnie podkuwane przed przejęciem mieszkania w 1997 roku w wyniku złożonej reklamacji przez inwestora. Miejsca styku płyt stropowych były podkuwane na liniach styku, które następnie były wypełniane gipsem z założeniem opasek elastycznych. Odwołująca się zarzuciła, iż zaskarżona decyzja oparta została wyłącznie na materiałach, które były zebrane do [...] listopada 2002 roku, czyli do momentu wydania pierwszej decyzji nr [...]. Dokładnie decyzję oparto wyłącznie na podstawie trzech stron 4,5,6 opinii wykonanej na zlecenie Spółdzielni Mieszkaniowej, które zostały przekazane do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. przez Spółdzielnię Mieszkaniową, aby nie ujawniać celu i zakresu opracowania określonego na str. 3 w pkt 2.2 oraz 2.3. Pełny tekst opinii został dostarczony do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. w lutym 2003 roku. Opinia dotyczy jednakże wyłącznie robót wykończeniowe tynkarskich przeprowadzonych w dużym pokoju. Sporządzający opinie oglądał bowiem wyłącznie ten pokój i prowadzący do niego przedpokój, pomijając pozostałe pomieszczenia oraz zaznaczył kilkakrotnie w swoim opracowaniu, iż jakiekolwiek uwagi są czynione tylko na marginesie i nie dotyczą opracowania, którego wykonanie miał zlecone. Odwołująca się zarzuciła, iż w opinii nie uwzględniono kwestii zmiany technologii wykonania sufitów, pękającej ściany w dużym pokoju i ingerencji w ściany nośne, która naruszyła statykę obiektu. Odwołująca się wskazała, że w opinii wiele miejsca poświęcono kwestii podkuwania styku płyt. Podniosła, iż organ l instancji nie wziął pod uwagę pęknięć na sufitach w pozostałych pokojach. Ponadto, nie przeprowadził żadnego dodatkowego postępowania wyjaśniającego, a także nie uwzględnił prośby o dostarczenie dokumentów mających istotne znaczenie dla sprawy tj. dokumentu na podstawie którego wprowadzono tak istotne odstępstwo od projektu - zmianę technologii wykonania sufitów z wylewanej, co nie powodowałoby żadnych pęknięć, na układaną z prefabrykatów, jak również dokumentu, na podstawie którego Spółdzielnia Mieszkaniowa dokonała zmiany przeznaczenia parteru z lokalu użytkowego. Następstwem tej zmiany była ingerencja w ściany nośne obiektu, założone przez projektanta jako podtrzymujące trzy wyższe kondygnacje, poprzez wykonanie dwóch otworów drzwiowych w tych ścianach, co naruszyło statystykę obiektu. Zarzuciła również, iż organ l instancji nie uwzględnił faktu, że nie jest typową sprawą pękanie sufitów jeszcze przed odbiorem obiektu. Wniosła o nakazanie skucia tynków położonych niezgodnie ze sztuka budowlaną i położenie nowych zgodnie z przewidzianą technologią na suficie całego mieszkania.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 23 stycznia 2004 roku ([...]), działając na podstawie art. 138 § 2, art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity z 2000 roku D. U. Nr 98 poz. 1071), art. 80 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2000 Nr 106 poz. 1126 z późn. zm.), art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80 poz. 718) uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji. Organ odwoławczy po dokonaniu kontroli prawidłowości postępowania administracyjnego organu l instancji i wydanej decyzji dokonał powtórnego rozpatrzenia sprawy w granicach zakreślonych przez postępowanie pierwszoinstancyjne. Stwierdził, że organ ten nie uczynił zadość przepisom ustawy Kodeks Postępowania Administracyjnego oraz przepisom ustawy Prawo budowlane wskutek czego zaskarżona decyzja jest nieprawidłowa. Przedmiotem postępowania przed organem pierwszej instancji był stan techniczny lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku przy ul. [...] w K. Wyrzeczenie skarżonej decyzji, mówi o "stanie technicznym sufitu lokalu nr [...]" budynku przy ul. [...] w K. Takie określenie przedmiotu postępowania administracyjnego wraz z powołaniem podstawy prawnej w postaci art. 66 pkt 1 ustawy Prawo budowlane jest nieprawidłowe. Przepis art. 66 pkt 1 ustawy Prawo budowlane dotyczy obiektu budowlanego bądź jego części. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego spory dotyczące wad utrudniających czy uniemożliwiających prawidłowe korzystanie z lokalu mieszkalnego są sporami cywilnymi, do których rozstrzygania powołane są sądy powszechne. Organ odwoławczy wskazał, iż z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie wynika jednoznacznie, aby w przedmiotowej sprawie występowały nieprawidłowości dotyczące stanu technicznego budynku nr [...] przy ul. [...] (jako całości bądź części). Organ pierwszej instancji skoncentrował się jedynie na lokalu mieszkalnym nr [...] w przedmiotowym budynku. Prowadzenie postępowania administracyjnego w oparciu o art. 66 pkt 1 ustawy Prawo budowlane odnośnie lokalu mieszkalnego jest niedopuszczalne.

W wyroku z dnia 16 stycznia 2002 roku (sygn. akt.: II S.A./KR) 1991/98 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie, wskazał iż: "nakazy określone w art. 66 Prawa budowlanego, mogą dotyczyć usunięcia nieprawidłowości samego obiektu, co w konkretnym przypadku wyklucza nałożenie obowiązku wykonania określonych robót również w lokalu lub lokalach. Chodzi tu jednak o takie roboty, które mają na celu utrzymanie w należytym stanie obiektu budowlanego jako całości".

Organ odwoławczy stwierdził, iż organ pierwszej instancji nie zgromadził materiału dowodowego, w świetle którego można jednoznacznie stwierdzić, czy przedmiotowa sprawa mieści się w kręgu kompetencji organów nadzoru budowlanego (na gruncie art. 66 pkt l ustawy Prawo budowlane). Prawidłowo zgromadzony materiał dowodowy w sprawie dotyczącej stanu technicznego obiektu budowlanego, winien zawierać ustalenie występujących nieprawidłowości stanu technicznego obiektu budowlanego, przyczynę powstawania tych nieprawidłowości, sposób usunięcia nieprawidłowości z uwzględnieniem przyczyn je powodujących. Organ odwoławczy podkreślił, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, organ pierwszej instancji winien zgromadzić taki materiał dowodowy, który pozwoli na jednoznaczne udzielenie odpowiedzi, czy sporny obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym, tzn. czy jest zasadnym prowadzenie w przedmiotowej sprawie postępowania na podstawie art. 66 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, względem budynku przy ul. [...] w K., czy też nieprawidłowości występują jedynie w lokalu nr [...] i nie wpływają na stan techniczny całego obiektu budowlanego (bądź jego części). W tej bowiem sytuacji brak byłoby kompetencji organów nadzoru budowlanego do-prowadzenia postępowania.

W przypadku ustalenia nieprawidłowego stanu technicznego obiektu budowlanego przy ul. [...] w K. organ pierwszej instancji winien przeprowadzić takie postępowanie dowodowe, które jednoznacznie wskaże przyczynę powstawania tych nieprawidłowości a także sposób ich usunięcia.

Odnosząc się do zarzutów skarżącej, organ odwoławczy wskazał, iż sporny obiekt budowlany został przyjęty do użytkowania. Na obecnym zatem etapie nie jest możliwe prowadzenie postępowania administracyjnego odnośnie robót budowlanych przy budowie spornego budynku w sposób istotnie odbiegający od udzielonego pozwolenia na budowę, czego domaga się skarżąca. Żądanie w tym przedmiocie jest bezzasadne. Zdaniem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego organ pierwszej instancji nadal nie wypełnił wynikającego z art. 77 kpa, ciążącego na nim obowiązku i nie przeprowadził wyczerpującego postępowania dowodowego w przedmiotowej sprawie. Ze względu na to, iż w sprawie tej zachodzi potrzeba przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części, organ odwoławczy na mocy art. 138 § 2 uchylił skarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Na decyzję organu odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożyła J. W. Na podstawie art. 3 § 2, art. 13 i 50 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniosła o uchylenie decyzji w związku z naruszeniem przepisów art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 80, art. 139 kpa, prawa skarżącej do bezpiecznego przebywania w mieszkaniu jakie zapewniają przepisy kodeksu cywilnego oraz art. 5 ust. 1 pkt l c i 3, ust. 2, art. 69 pkt 1, art. 70, art. 92 pkt 1 ust. 2 ustawy Prawo budowlane oraz narażenie życia i zdrowia skarżącej.

Skarżąca zarzuciła, iż w jej mieszkaniu wykonano niezgodnie z normą techniczną tynk sufitu, stanowiący wykończenie stropu, będącego elementem trwale związanym z budynkiem - przegrodą poziomą oddzielającą kondygnacje. Podczas realizacji obiektu nie wystąpiono o zezwolenia na odstąpienie od projektu, polegające na zmianie sposobu realizacji stropów. Projekt przewidywał stropy wylewane, a zrobiono gotowe kanałowe. Nie dopilnowano, aby w takim przypadku dokonać zmiany technologii tynku, i nie wykonano na stropach w jej mieszkaniu tzw. obrzutki cementowej, niezbędnej dla połączenia stropu z tynkiem. Wobec powyższego tynk taki może w dowolnym momencie w przyszłości ponownie odpaść, tak jak w dniu [...] czerwca 2002 roku. Skarżąca zarzuciła, iż pomimo, że już w lipcu 2002 roku Inspektor Nadzoru Budowlanego dysponował kompletem materiałów wystarczającym do wydania decyzji usuwającej stan zagrożenia w mieszkaniu to postępowanie zostało wszczęte dopiero w dniu [...] października 2002 roku. Organ l instancji, reprezentując interes właściciela nieruchomości odwlekał zajęcie stanowiska do czasu upływu terminu odpowiedzialności zawodowej i karnej dla osób, jakie uzyskały zezwolenia na użytkowanie obiektu. Wskazała, iż nie pomogła interwencja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie niezwłocznego usunięcia stanu zagrożenia życia.

Skarżąca podkreślała, ze organ odwoławczy nie wymienił dowodów jakim odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Tymczasem postępowanie powinno być szybkie i zmierzać do usunięcia stanu zagrożenia. Zalecenie wyjaśnienia kwestii naruszenia statyki obiektu, wymagające nowych faktów i dowodów, a także ekspertyz związanych z naruszeniem konstrukcji wymaga czasu. W ten sposób stan zagrożenia życia w związku z niezgodnym ze sztuką budowlaną wykonaniem tynków na stropie budynku będzie trwał nadal.

Zarzuciła, iż organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji powołał dokumenty znajdujące się na kartach 20, 21 i 23, które nie mają nic wspólnego z toczącym się postępowaniem dotyczącym usunięcia stanu zagrożenia spowodowanym wykonaniem tynku niezgodnie ze sztuką budowlaną, a zostały włączone do akt sprawy już po przedstawieniu akt do wglądu skarżącej. W ten sposób doszło do naruszenia jej prawa do czynnego udziału w postępowaniu. Dokument znajdujący się na karcie 22 został jej tylko pokazany w trakcie oględzin w dniu [...] lutego 2003 roku.

Dodała, iż postępowanie w sprawie usunięcia stanu zagrożenia życia trwa już blisko dwa lata.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy w całości podtrzymał stanowisko zajęte w skarżonej decyzji, nie znajdując podstaw do jego zmiany. Wniósł o oddalenie skargi.

Wskazał, iż zgodnie z treścią art. 7 kpa organy administracji w toku postępowania administracyjnego obowiązane są do podejmowania wszelkich niezbędnych kroków w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jak również, stosownie do art. 77 § 1 kpa, obowiązane są w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Dodał, iż w przedmiotowej sprawie postępowanie zostało przez organ l instancji przeprowadzone pobieżnie. Doszło w ten sposób do naruszenia art. 7 i 77 kpa, które to naruszenie miało wpływ na wynik postępowania.

Mając na uwadze zaistniałe uchybienia w zakresie prawa materialnego jak i procesowego, których dopuścił się organ l instancji, stało się zasadne wydanie rozstrzygnięcia kasacyjnego i przekazanie sprawy do powtórnego jej rozpatrzenia, gdyż rozstrzygnięcie sprawy wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części.

W piśmie złożonym w dniu [...] lutego 2007 roku J. W. wniosła o zwrot kosztów prawem przepisanych oraz uwzględnienie faktu, iż organ odwoławczy posiadał dostateczną ilość dowodów poświadczających samowole właściciela nieruchomości tj. zmianę rodzaju stropów. W następstwie tego winien nakazać bezzwłoczne usunięcie stanu zagrożenia w lokalu przez skucie tynku sufitowego w całym mieszkaniu. Stan zagrożenia istnieje bowiem we wszystkich pomieszczeniach mieszkania i jest wynikiem niedostosowania technologii wykonywania tynku sufitowego do zmienionego rodzaju stropów. Zarzuciła ponownie przewlekłość postępowania, podnosząc, iż od 2001 roku organ l instancji nie wydał nakazu sporządzenia ekspertyzy, która określiłaby rodzaj prac budowlanych koniecznych do powstrzymania destrukcji obiektu. Wskazała, iż sprawą zainteresował się Rzecznik Praw Obywatelskich, zwracając się do organu l instancji o przedstawienie kopii decyzji wydanych w sprawie nieodpowiedniego stanu technicznego spowodowanego wykuciem w dwóch ścianach nośnych dwóch otworów drzwiowych.

Uczestnik postępowania Spółdzielnia Mieszkaniowa w odpowiedzi na skargę wniosła o oddalenie skargi. Wskazała, iż podziela stanowisko organu odwoławczego, iż rozstrzygnięcie decyzji organu l instancji, dotyczące wyłącznie stanu technicznego sufitu lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...] w K. nie może być wydane na podstawie art. 66 pkt 1 Prawa budowlanego. Prawidłowo zatem organ odwoławczy wskazał na konieczność zgromadzenia materiału dowodowego świadczącego o nieodpowiednim stanie technicznym całego obiektu budowlanego, czego wymaga ten przepis prawa. W przeciwnym wypadku bowiem, gdyby zły stan techniczny występował jedynie w jednym z lokali i nie wpływał na stan techniczny całego obiektu budowlanego, spór byłby sporem cywilnym i organy nadzoru budowlanego nie mogłyby w tym przedmiocie prowadzić postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

W myśl z art. 61 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (Dz.U.03.207.2016), według brzmienia obowiązującego w dniu wydania decyzji przez organ II instancji tj. w dniu 23 stycznia 2004 roku, podmiotami odpowiedzialnymi za użytkowanie obiektu w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymanie w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej jest właściciel lub zarządca obiektu budowlanego. W myśl zaś art. 66 tej ustawy w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym, jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, środowisku lub bezpieczeństwu mienia, powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości.

W przedmiotowej sprawie organ l instancji, powołując jako podstawę art. 66 ustawy Prawo budowlane, nakazał Spółdzielni Mieszkaniowej w K., jako zarządcy budynku przy ul. [...] w K. usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego lokalu nr [...] położonego w zarządzanym przez nią budynku poprzez skucie tynku z sufitu w dużym pokoju, oczyszczenie i zdrapowanie powierzchni płyt stropowych, nałożenie nowego tynku zgodnie ze sztuką budowlaną oraz pomalowanie całości. Organ l instancji wydając powyższą decyzję nie wyjaśnił czy stan techniczny lokalu nr [...] w budynku położonym przy ul. [...] w K. wpływał na kondycję techniczną tego budynku jako całości i czy przesądzał o tym, że stan tegoż budynku był nieodpowiedni w rozumieniu cytowanego wyżej przepisu art. 66 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Tymczasem, postępowanie prowadzone na podstawie art. 66 Prawa budowlanego oraz obowiązki nakładane na podstawie tego przepisu muszą dotyczyć obiektu budowlanego, a nie poszczególnego lokalu mieszkalnego. Przepisy art. 61 i art. 66 ustawy prawo budowlane odnoszą się do obiektów budowlanych, a nie lokali znajdujących się w tych obiektach. Generalnie więc nakazy określone w art. 66 tego prawa mogą dotyczyć usunięcia nieprawidłowości samego obiektu, co w konkretnym przypadku nie wyklucza nałożenia obowiązku wykonania określonych robót również w lokalu lub lokalach. Chodzi tu jednak o takie roboty, które mają na celu utrzymanie w należytym stanie obiektu budowlanego jako całości (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lutego 1998 roku (IV SA 757/96 LEX nr 43310) i 16 stycznia 2002 roku (II SA/Kr 1991/98)).

W przedmiotowej sprawie nie było jednak przedmiotem badania organu l instancji, przed nałożeniem obowiązku na zarządcę budynku, na podstawie art. 66 Prawa budowlanego, czy nałożone obowiązki tj. skucie tynku z sufitu w dużym pokoju, oczyszczenie i zdrapownie powierzchni płyt stropowych, nałożenie nowego tynku zgodnie ze sztuką budowlaną, pomalowanie całości mają na celu utrzymanie w należytym stanie obiektu budowlanego jako całości. Ustalenie tych okoliczności musi zaś poprzedzać wydanie decyzji nakładającej nakazy na podstawie art. 66 prawa budowlanego na zarządcę.

Słusznie uznał więc organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, iż w postępowaniu przed organem l instancji doszło do naruszenia art. 7 i 77 kpa, które wymagają podejmowania przez organy administracji publicznej w toku postępowania wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7 kpa) oraz zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 kpa).

Prawidłowe było uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji. Słusznie wskazał organ odwoławczy, iż spory dotyczące wad utrudniających czy uniemożliwiających prawidłowe korzystanie z lokalu mieszkalnego są sporami cywilnymi, do których rozstrzygania powołane są sądy powszechne, natomiast z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie przez organ l instancji nie wynika jednoznacznie, aby w przedmiotowej sprawie występowały okoliczności decydujące o nieodpowiednim stanie technicznym budynku nr [...] przy ul. [...]. Organy administracji publicznej przed podjęciem decyzji nakładającej obowiązki na podstawie art. 66 ustawy Prawo budowlane powinny ustalić i rozważyć czy usunięcie nieprawidłowości jest konieczne dla utrzymania obiektu budowlanego w należytym stanie. Jeżeli nieprawidłowości dotyczą poszczególnych lokali mieszkalnych i ich usunięcie nie jest konieczne dla utrzymania obiektu budowlanego jako całości w należytym stanie, to niedopuszczalne jest wydawanie nakazów w oparciu o art. 66 Prawa budowlanego. Możliwość taka byłaby zaś w sytuacji, gdy nieprawidłowości dotyczyłyby wprawdzie poszczególnych lokali mieszkalnych, ale usunięcie tych wad byłoby konieczne dla utrzymania w należytym stanie obiektu budowlanego jako całości. Wówczas możliwe jest nałożenie obowiązków na podstawie art. 66 w zw. z art. 61 Prawa budowlanego na zarządcę bądź właściciela obiektu budowlanego.

Mając powyższe na uwadze, uznać należało, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Skargę w tej sytuacji należało jako nieuzasadnioną oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. 02.153.1270).