Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 640/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2021-10-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c, art. 153
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 35 ust. 1, art. 29 ust. 1 pkt 14
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
article: par. 8, par. 4 ust. 1 i 3, par. 6 ust. 1, par. 7 ust. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 463
law: Rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych  warunków posadowienia obiektów budowlanych
article: par. 3 ust. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 1839
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znaczącą oddziaływać na środowisko
article: art. 63 ust. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 247
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański Sędzia WSA Agnieszka Banach Protokolant Starszy inspektor sądowy Katarzyna Tuz-Stando po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 października 2021 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] maja 2021 r. [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody na rzecz M. S. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewoda decyzją z [...] maja 2021 r. znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania M. S. od decyzji Starosty [...] z [...] lutego 2021 r. zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej dla C. Sp. z o.o. Spółka Komandytowa z siedzibą w S. pozwolenia na budowę obejmującego: przebudowę, rozbudowę oraz zmianę sposobu użytkowania budynku magazynowo-usługowego na funkcję handlowo-usługową (hurtowni motoryzacyjnej i warsztatu samochodowego) o powierzchni zabudowy - 845,04m2, powierzchni użytkowej - 750,80m2 i kubaturze - 4683,19m3 z infrastrukturą techniczną oraz utwardzeniem terenu do realizacji na działce nr w ewidencji gruntów [...] obręb K. W., gm. K. W., na podstawie art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz.1333 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że przedmiotem rozpatrywania jest pozwolenie na budowę wyżej opisanego przedsięwzięcia. Projektowana rozbudowa (o 41,34m2) dotyczy budynku od strony południowo-zachodniej i będzie oddalona od 3 do 3,10m od działki nr [...], której właścicielem jest odwołująca.

Wojewoda podkreślił, że wypełniając dyspozycję art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego sprawdził zgodność projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Na terenie inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta K. W., zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w K. W. z dnia 23 kwietnia 2020 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta K. W. (Dz. Urz. Woj. Ś. z 2020 r. poz. 1858). Organ I instancji orzekł, że projekt budowlany inwestycji jest zgodny z powyższym miejscowym planem zagospodarowania. Zgadzając się z ustaleniami Starosty, organ odwoławczy w szczególności stwierdził, że:

- działka nr [...] leży w obszarze oznaczonym w planie symbolem "G" - tereny zabudowy działalności gospodarczej, magazynów i składów o przeznaczeniu podstawowym - lokalizacja budynków związanych z różnorodną działalnością gospodarczą, obiektów magazynowych i składowych. Ponieważ podstawowymi funkcjami projektowanej inwestycji jest handel hurtowy oraz usługi - funkcje wprost zapisane w mpzp miasta K. W., to żadna z tych funkcji nie narusza § 11 ust. 5 i 6 ustaleń ogólnych planu;

- całkowita powierzchnia działki nr [...] wynosi 2582,00m2, a powierzchnia biologicznie czynna zajmuje łącznie: 1 292,56 m2 (w tym 862,50m2 powierzchnia zieleni - 100%); stabilizowane geokratą drogi wewnętrzne: 340,06 nr (425 nr [...]%); stabilizowane geokratą miejsca postojowe: 90,00 nr (112,50 nr [...]%). Zgodnie z § 10 pkt. 9 mpz miasta K. W., dla zabudowy określonej jako działalność gospodarcza i usługowo-gospodarcza powierzchnia biologicznie czynna wynosić powinna nie mniej niż 50%; w projekcie warunek spełniony i wynosi 50,06%;

- wskaźnik intensywności zabudowy od 0,01 do 1,6: w projekcie warunek spełniony i wynosi 0,33;

- wysokość budynku po przebudowie i rozbudowie: 6,80m (do kalenicy) i 3,90m (do okapu); w projekcie warunek spełniony;

- kąt nachylenia połaci dachowych 20° przy wymaganym 20° - 45°;

- ilość miejsc parkingowych: 18. Powierzchnia użytkowa budynku wynosi 750,80m2 - wymagane jest 16 miejsc postojowych - warunek spełniony;

- 16 zewnętrznych miejsc postojowych dla samochodów osobowych, o wym. 2,5m x 5,0m i 2 zewnętrzne miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne, co daje 11% ogólnej liczby miejsc parkingowych.

Wojewoda zaznaczył, że omawiana inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Odnośnie zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 1065), dalej zwane "rozp. ws. warunków technicznych", organ II instancji wskazał, że obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji obejmuje działkę inwestora oraz działki nr [...] i nr [...]. Z projektu architektoniczno-budowlanego oraz z projektu zagospodarowania terenu inwestycji, sporządzonego na kopii mapy sytuacyjno-wysokościowej w skali 1:500, wynika, że budynek na działce nr [...] usytuowany jest: od strony północno-zachodniej w odległości 12,48m (od działki nr [...], od strony północno-wschodniej w odległości 10,13m (od działki nr [...]), od strony południowo- zachodniej w odległości 16,70m (od działki drogowej nr [...]), od strony południowo-wschodniej w odległości 2,17m (część istniejąca) i 3,00m (części rozbudowywana), od strony działki nr [...].

Ponadto projekt budowlany spełnia wymogi w zakresie odprowadzenia wód opadowych - według opisu do projektu zagospodarowania - powierzchniowo na własną działkę, a następnie do szczelnego ziemnego zbiornika retencyjno-odparowującego o wymiarach 10,0m x 6,0m x 1,5m.

Zdaniem organu II instancji, projekt budowlany spełnił wymagania rozporządzenia Ministra Rozwoju w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego z dnia 18 września 2020 r. (Dz. U.2020, poz. 1609), a w szczególności: § 4 ust. 2 (na stronie tytułowej znajdują się wszystkie niezbędne elementy projektu), § 14, § 9 ust. 1 i ust. 3 (część rysunkowa projektu zagospodarowania działki sporządzona jest na kopii aktualnej mapy zasadniczej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego), § 20 (projekt architektoniczno-budowlany zawiera opis układu przestrzennego oraz charakterystyczne parametry wraz z dokumentacją badań podłoża gruntowego oraz część rysunkową).

Wobec powyższego organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że: projektowana inwestycja nie narusza ustaleń mpzp miasta K. W. oraz przepisów rozp. ws. warunków technicznych; projekt budowlany inwestycji jest kompletny, składa się z projektu zagospodarowania terenu i z projektu architektoniczno-budowlanego; zawiera także informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia; projekt został sporządzony i sprawdzony przez projektantów posiadających wymagane uprawnienia budowlane oraz legitymujących się aktualnymi, na dzień wykonywania projektu, zaświadczeniami o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego; projektanci i sprawdzający dołączyli do przedmiotowego projektu budowlanego oświadczenia o sporządzeniu tego projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Ponadto projekt budowlany został uzgodniony bez uwag przez rzeczoznawcę do spraw sanitarnohigienicznych - uzgodnienie z 9 grudnia 2020 r.

Odpowiadając na zarzuty odwołania Wojewoda podał, że projektowana inwestycja nie wpływa negatywnie na fizjografię uzdrowiska i jego układ urbanistyczny lub właściwości lecznicze klimatu. Teren inwestycji znajduje się w obszarze strefy ochrony uzdrowiskowej "B". Projektowany budynek jest zgodny z przeznaczeniem terenów w strefie "B" ochrony uzdrowiskowej.

Mapa do celów projektowych, na której został sporządzony projekt zagospodarowania terenu została opracowana zgodnie z obowiązującymi przepisami i zatwierdzona protokółem weryfikacji z 4 grudnia 2020 r. przez Starostwo Powiatowe w K. W..

Projektowany szczelny zbiornik ziemny retencyjno-odparowujący jest objęty wnioskiem o pozwolenie na budowę, a pozwolenie na budowy zostało wydane dla całego zakresu inwestycji, czyli budynku oraz infrastruktury technicznej umożliwiającej jego użytkowanie zgodnie z przeznaczeniem. Szczegółowe rozwiązania techniczne będą zawarte w projekcie, który nie podlega zatwierdzeniu przez organy administracji architektoniczno-budowlanej.

Wielkość projektowanej powierzchni biologicznie czynnej jest znacznie większa niż jej wielkość w stanie istniejącym i spełnia wymagania określone w mpzp miasta K. W. (min. 50%). Wojewoda dodatkowo zauważył, że zgodnie z § 3 pkt 22 rozp. ws. warunków technicznych wprowadzono definicję legalną "terenu biologicznie czynnego". Definicja ta stwarza możliwość m.in. zaliczenia terenu wyłożonego kratą trawnikową do powierzchni biologicznie czynnej. Możliwość naturalnej wegetacji roślin na panelach trawnikowych przesądzona została w orzecznictwie. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że zaprojektowano geoSYSTEM G4. Z ogólnodostępnej karty tego produktu wynika, że: 12% nawierzchni to tworzywo, 88% to powierzchnia wolna, czyli biologicznie czynna. Do obliczeń powierzchni biologicznie czynnej - z ostrożności procesowej - przyjęto jedynie 80%.

Wielkość powierzchni użytkowej handlowej została szczegółowo wyjaśniona w pkt. 3 części opisowej projektu zagospodarowania terenu. Projektowane przedsięwzięcie nie jest w żaden sposób związane z działalnością inwestora na działkach sąsiednich nr [...] i [...].

Zgodnie z projektem architektoniczno-budowlanym: do sieci kanalizacji sanitarnej zostaną odprowadzone wyłącznie ścieki bytowe. Ścieki technologiczne zostaną odprowadzone do szczelnego zbiornika wybieralnego, podczyszczone w separatorze i osadniku substancji ropopochodnych i nie zostaną wprowadzone do wód lub do ziemi lub urządzeń wodnych. Ścieki te nie będą w żaden sposób łączyły się ze ściekami socjalnymi czy wodami opadowymi. Nie będą odprowadzane do gruntu ani gminnej sieci kanalizacyjnej. Z kolei wody opadowe, tzw. "czyste", z dachów zostaną odprowadzone bezpośrednio do szczelnego zbiornika ziemnego retencyjno-odparowującego, poprzez zewnętrzną instalację kanalizacji opadowej tak, aby nie mieszały się z wodami opadowymi z terenów utwardzonych. Wody opadowe z terenów utwardzonych (placów, chodników i miejsc postojowych), tzw. "brudne", zostaną zebrane poprzez wpusty drogowe, zlokalizowane na krawędzi projektowanego utwardzenia i odprowadzone do szczelnego zbiornika ziemnego retencyjno-odparowującego, uprzednio podczyszczone w separatorze substancji ropopochodnych i osadniku i odprowadzone jako wody opadowe czyste do szczelnego zbiornika ziemnego retencyjno-odparowującego.

Projektowana ilość miejsc postojowych w granicach działek inwestycyjnych jest wystarczająca dla potrzeb użytkowników obiektu. Z projektu wynika, że zostały zaprojektowane 2 miejsca postojowe.

Ponadto organ odwoławczy podał, że wykonanie mapy do celów projektowych nie może być pretekstem do procedury wznowienia granic; inwestycja nie zmieni stosunków wodnych na działce, dojazd dla dostaw paliwa do kotłowni odbywa się sporadycznie - w związku z tym brak przeciwskazań by odbywał się przez utwardzone miejsce postojowe; do bramy magazynu hurtowni dojazd zaprojektowano przez teren biologicznie czynny utwardzony geokratą.

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższą decyzję, M. S. zarzuciła naruszenie:

przepisów postępowania administracyjnego, tj: art. 52, art. 75 § 1 oraz § 2, art. 77 § 1, 2, 4, art. 78 § 1 i art. 80 w związku z art. 107 § 3, art. 15, art. 138 § 2, art. 7, art. 8, art. 138 § 1 pkt 1 kpa (zarzuty z punktów od 1 do 5 skargi);

6. art. 78 kpa w związku z art. 3 pkt. 14a Prawa budowlanego w związku z § 31 ust. 2, oraz § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 18 sierpnia 2020 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz.U. 2020 poz. 1429), poprzez nieustosunkowanie się organów do wniosków dowodowych strony i okoliczności faktycznych wskazywanych przez stronę (w związku z dowodami w postaci zdjęcia 1 i 2, z których wprost wynika, że punkty graniczne między działkami nr ewid. [...] i [...] nie są oznaczone na gruncie znakami granicznymi). Zaniechanie przez organ podjęcia czynności procesowych wskazanych przez stronę pismem z 19 kwietnia 2021 r., zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego;

7. art. 35 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego w związku z tym, że decyzja nr [...] udziela pozwolenia na budowę z rażącym naruszeniem art. 3 pkt 14a Prawa budowlanego w związku z rażącym naruszeniem § 31 ust. 2, oraz § 8 ust. 1 rozporządzenia w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Pomimo że rażące naruszenie § 31 ust. 2, oraz §8 ust. 1 tego rozporządzenia stanowi szczególnie istotną dla sprawy okoliczność faktyczną, gdyż przewiduje się usytuowanie budynku w odległości mniejszej lub równej 4m od granicy działki ewidencyjnej nr [...], organ ani z urzędu, ani na wniosek nie poczynił zupełnie nic w celu wyczerpania środków dowodowych;

8. rażące naruszenie polega na tym, że decyzja organu I instancji jest niezgodna w zakresie nieprawidłowej nazwy inwestycji w stosunku do zakresu robót budowlanych objętych projektem budowlanym na działce inwestora, określając roboty budowlane jako jego "przebudowa, rozbudowa". Z części rysunkowej projektu budowlanego wynika, że zakres robót budowlanych objętych projektem budowlanym dotyczy rozbiórki i rozbudowy istniejącego obiektu budowlanego, budowy szczelnego ziemnego zbiornika retencyjno-odparowującego V=69,0m3 oraz budowy jednokondygnacyjnego, nadziemnego garażu otwartego o wymiarach 6m na 15,9m, mającego formę zadaszenia stanowisk postojowych z odkrytymi drogami manewrowymi. Zatem decyzja nie udziela pozwolenia: na rozbiórkę istniejącego obiektu budowlanego, a także nie udziela pozwolenia na budowę szczelnego ziemnego zbiornika retencyjno-odparowującego V=69,0m3 oraz na budowę jednokondygnacyjnego, nadziemnego garażu otwartego o wymiarach 6m na 15,9m, mającego formę zadaszenia stanowisk postojowych. W tej sytuacji organy I lub II instancji zobowiązane były uznać za konieczne dostosowanie nazwy inwestycji do jej rzeczywistego zakresu i wówczas ocenić całości projektu budowlanego;

9. art. 35 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 34 ust. 3 pkt 2 lit. d Prawa budowlanego, w zakresie: a. opinii geotechnicznej b. braku informacji o sposobie posadowienia obiektu budowlanego;

10. art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego:

a. w związku z tym, że jak wynika z części rysunkowej projektu zagospodarowania działki, zaprojektowane przedsięwzięcie zgodnie z § 10 pkt 9.1 obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest niedopuszczalne wskutek nieprawidłowych wyliczeń, w efekcie tego przekroczenie nieprzekraczalnego wskaźnika minimalnej powierzchni biologicznie czynnej określonego w granicach strefy "B" obszaru ochrony uzdrowiskowej "K. W.". Wskutek nieprawidłowych wyliczeń (rzekomo 50,06%) przekroczono nieprzekraczalne wskaźniki minimalnej powierzchni biologicznie czynnej przez to, że bezpodstawnie do powierzchni biologicznie czynnej 100% zaliczono jednocześnie teren uprzednio już zajęty przez obowiązkowe do zaprojektowania inne elementy, które zupełnie nie stanowią 100% powierzchni biologicznie czynnej,

b. w związku z naruszeniem art. 2 pkt 14 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych, w związku z uchwałą Rady Miejskiej w K. W. dnia 15 lipca 2019 r. nr [...] w sprawie uchwalenia Statutu Obszaru Ochrony Uzdrowiskowej "K. W.", oraz art. 38a. ust. 2 pkt 3 powyższej ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, przez wydanie pozwolenia na budowę pomimo zakazu budowy obiektów handlowych o powierzchni użytkowania większej niż 400m2. W nawiązaniu do wyroku (II SA/Ke [...]) w którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wiążą w sprawie organ,

c. projekt budowlany jest sprzeczny z § 18 ust. 8 mpzp, gdyż jak wynika z projektu zagospodarowania terenu, zaprojektowano o 2 miejsca parkingowe za mało;

11. art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3 w związku z art. 20 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego w związku z tym, że przekrycie dachu ma powierzchnię większą niż 1007m2 w związku z niedostrzeżeniem przez organ odwoławczy wymagań § 219 roz. ws. warunków technicznych oraz jednokondygnacyjnego, nadziemnego 3 stanowiskowego garażu otwartego w odniesieniu do § 274 ust 3, § 209, § 280 ust 1, ust 2 tego rozporządzenia (w kontekście twierdzenia na stronie nr 8 projektu architektoniczno-budowlanego: warunki ochrony przeciwpożarowej: "Przekrycie dachu nie stawia wymagań" oraz dodatkowo naruszenie polega na tym, że decyzja o pozwolenie na budowę jest sprzeczna z zakazami § 16 mpzp. W projekcie zagospodarowania terenu brak odległości zabudowy kubaturowej - 3 stanowiskowego garażu otwartego- od istniejącego budynku stacji wnętrzowej 15/0,4 kV na działce nr ewid. [...], oraz od osi linii 15 kV;

12. art. 35 Prawa budowlanego poprzez wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, pomimo braku zgodności projektu budowlanego z ustaleniami wynikającymi:

a. z architektoniczno-budowlanego rzutu parteru, z którego wynika, że odległość miejsca do gromadzenia odpadów stałych jest niezgodna z § 23 ust. 1 pkt 1 roz. ws. warunków technicznych,

b. z architektoniczno-budowlanego rzutu dachu, z którego wynika, że:

zaprojektowano 4 wentylatory na podstawie dachowej, które będą powodować uciążliwe dla otoczenia hałasy, a poziom hałasów przenikających do otoczenia przekroczy wartości dopuszczalne określone w odrębnych przepisach dotyczących ochrony środowiska, zatem decyzję o pozwoleniu na budowę wydano z naruszeniem § 324 rozp. ws. warunków technicznych;

zaprojektowanie 4 wentylatorów na podstawie dachowej z kanałem sprowadzonym na wysokość 1 metra od sufitu, które nie spełniają wymagań o których stanowi § 268 ust. 4 i 5 w związku z § 219 ust. 1 rozp. ws. warunków technicznych.

c. Decyzję o pozwoleniu na budowę wydano z naruszeniem § 57 ust. 2 rozp. ws. warunków technicznych, gdyż stosunek powierzchni okien do powierzchni podłogi nie spełnia wymagań.

d. Z projektu budowlanego wynika, że jest on sprzeczny z § 36 rozp. ws. warunków technicznych.

e. W projekcie zagospodarowania terenu punkt 4e stwierdzono: "W trakcie użytkowania inwestycji wytwarzane będą standardowe odpady komunalne", jednak zupełnie pominięto, że w warsztacie samochodowym wytwarzane są głównie odpady niebezpieczne, co wskazuje na rażące naruszenie § 14 pkt 5 lit. d oraz § 20 ust. 1 pkt 9 lit. "b" oraz "c" rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. 2020 poz. 1609), w związku z art. 77 § 4 kpa.

f. Z projektu budowlanego wynika, że wydzielone pomieszczenie techniczne – skład paliwa stałego "opału" nie ma zapewnionego zgodnie z § 136 rozp. ws. warunków technicznych dojazdu dla dostawy paliwa, gdyż zaprojektowano na tym terenie stanowisko postojowe dla samochodu osoby niepełnosprawnej;

13. art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez wydanie pozwolenia na budowę, pomimo że część rysunkowa projektu zagospodarowania terenu została sporządzona z naruszeniem § 15 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, gdyż nie uwzględnia kwestii obszaru górniczego i terenu górniczego "Cudzynowice";

14. naruszeniem § 12 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, w związku z PN-ISO 9836:2015-12 wobec wyliczeń z zastosowaniem nie obowiązującego rozporządzenia i PN-ISO 9836:1997;

15. art. 35 ust. 1 pkt 1 litera "b" Prawa budowlanego, gdyż projektowane przedsięwzięcie trzeba zaliczyć do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jednak pomimo tego organ nie nałożył na inwestora obowiązku uzupełnienia projektu budowlanego o uprzednio zmienioną decyzję z 9 listopada 2020 r. o środowiskowych uwarunkowaniach;

16. decyzja nr [...] udziela pozwolenia na budowę z naruszeniem ustawy prawo wodne, gdyż jak wynika z projektu budowlanego zaprojektowany został system kanalizacji deszczowej z tym, że spółka będzie korzystać z wód na potrzeby działalności gospodarczej, poprzez wyloty urządzeń kanalizacyjnych służące do wprowadzania wody do ziemi, w związku z § 126 ust.3 rozp. ws. warunków technicznych. Zatem zgodnie z informacjami zawartymi na stronie https://wody.qov.pl/index.php/pozwolenie-wodnoprawne, inwestor nie posiada wymaganego obligatoryjnie pozwolenia wodnoprawnego.

W związku z punktem nr 9 "a" uzasadnienia skargi skarżąca wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dodatkowego dowodu (w formie papierowej) z udostępnionej przez Instytut Geologiczny pod nr G3142/, jawnej szczegółowej mapy geologicznej i charakterystyki geologiczno-inżynierskiej arkusz 948 - K. W. oraz objaśnienia do szczegółowej mapy geologicznej Polski arkusz K. W. (948) wraz ze szkicem geologiczno-inżynierskim.

W obszernym uzasadnieniu skargi jej autorka podniosła, że decyzja organu II instancji wydana została z rażącym naruszeniem przepisów postępowania, w szczególności odnośnie: niedostosowania nazwy inwestycji do rzeczywistego zakresu robót budowlanych objętych projektem budowlanym; definicji mapy do celów projektowych w przypadku gdy punkty graniczne nie są oznaczone na gruncie znakami granicznymi w odniesieniu do wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych; opinii geotechnicznej i informacji o sposobie posadowienia obiektu budowlanego; zaliczenia do powierzchni terenu biologicznie czynnego terenu, który jest zajęty pod zaprojektowane: szczelny ziemny zbiornik retencyjno-odparowujący, szczelny zbiornik wybieralny, pełną podbudowę betonową ogrodzenia, dwa separatory substancji ropopochodnych i dwa osadniki oraz pokrywy, dojazd do bramy magazynu hurtowni oraz do bramy magazynu warsztatu, braku zgodności projektu budowlanego z szeregiem aktów prawnych.

Strona zarzuciła, że organy nie ustosunkowały się do jej wniosków dowodowych zawartych w piśmie z 19 kwietnia 2021 r., gdzie wnosiła o: przeprowadzenie dowodów zmierzających do wykazania, że punkty graniczne nie są oznaczone na gruncie znakami granicznymi. Nadto organ I instancji pominął milczeniem dołączone jako dowód do pisma z 8 lutego 2021 r. zdjęcia dotyczące punktów granicznych.

Dalej skarżąca podniosła, że od 31 lipca 2020 r. przestało obowiązywać Rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie (Dz.U. 1995 nr 25 poz. 133). Nowe regulacje z dnia 21 sierpnia 2020 r. (w związku z tym, że w przedmiotowym zamierzeniu budowlanym w myśl § 31 ust. 1 pkt 1 przewiduje się usytuowanie budynku w odległości mniejszej lub równej 4 m od granicy działki ewidencyjnej nr [...]) nakładają nowe obowiązki określone w § 31 ust. 2 i w § 8 ust. 1. Skarżąca nie zgodziła się z organem, że wypełnienie obowiązków, o których mowa w tych nowych regulacjach jest "pretekstem do procedury wznowienia granic". Wskazała, że regulacje § 31 ust. 2 oraz § 8 ust. 1 dotyczą właśnie "stanu istniejącego" - faktycznego w terenie tj. przypadku, gdy punkty graniczne nie są oznaczone na gruncie znakami granicznymi.

Wnosząca skargę w zakresie nieprawidłowej nazwy inwestycji zauważyła, że decyzja udzielająca pozwolenia na budowę, nie udziela pozwolenia na budowę "szczelnego ziemnego zbiornika retencyjno-odparowującego V-69,0m3". Wraz z budynkiem musi zostać zaprojektowana budowa w pierwszym etapie "szczelnego ziemnego zbiornika retencyjno-odparowującego V=69,0m3" i jako budowla czyli odrębny obiekt budowlany, wymaga uzyskania pozwolenia na budowę i wtedy wchodzi w skład zamierzenia budowlanego oraz wymaga wyodrębnienia w nazwie zamierzenia. W związku z wymaganiami art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b Prawa budowlanego w związku z § 15 ust 2 pkt 11 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, inwestor na budowę "szczelnego ziemnego zbiornika retencyjno-odparowującego V=69,0m3" nie ma możliwości skorzystania z innej procedury niż pozwolenie na budowę. Budowa ta musi obejmować jeden łączny z innymi zamierzeniami budowlanymi wniosek o pozwolenie na budowę. Zbiornik musi tym samym zostać objęty zakresem projektu, z obowiązkiem jego przedstawienia w części rysunkowej. Z rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego wprost wynika, że jeżeli zamierzenie budowlane będzie realizowane etapowo, to wówczas w projekcie zagospodarowania działki lub terenu zamieszcza się (zarówno w części opisowej jak i rysunkowej) informacje o kolejności realizowania poszczególnych obiektów budowlanych wraz z odpowiadającymi im częściami terenu (§ 16). Projekt zagospodarowania działki lub terenu realizowanego etapowo. Ponadto ponieważ projekt budowlany sporządza się tak, aby z niego wynikało spełnienie wymagań art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b Prawa budowlanego, to spełnienie przedmiotowych wymagań powinno wynikać z całego projektu budowlanego, w tym z każdego projektu wchodzącego w skład projektu budowlanego osobno (w zakresie właściwym dla danego zamierzenia budowlanego oraz odpowiednio do treści każdego z projektów) oraz ze wszystkich projektów łącznie. Nazwa zamierzenia budowlanego zgodnie z art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego wskazuje przypadki jak postępować, gdy to zamierzenie składa się więcej niż z jednego obiektu, z czego wynika, że zamierzenie dotyczy obiektów budowlanych.

Odnośnie opinii geotechnicznej autorka skargi podniosła, że nie jest ona poparta szczegółowym przedstawieniem metodyki ustalenia kategorii geotechnicznej projektowanego obiektu, czy wyników przeprowadzenia badań geotechnicznych gruntu oraz nie ma fachowego i przekonującego uzasadnienia. Skarżąca stwierdziła, że projekt architektoniczno-budowlany nie mógł zawierać dokumentacji badań podłoża gruntowego, gdyż w projekcie architektoniczno-budowlanym dokumentacji badań podłoża gruntowego nie ma. Strona zaznaczyła, że w celu podważenia opinii geotechnicznej dołączyła do skargi w formie papierowej udostępnioną przez Instytut Geologiczny szczegółową mapę geologiczną arkusz 948 - K. W. oraz "Objaśnienia do szczegółowej mapy geologicznej Polski" A. K. Wielka (948) (z 6 tab. i 6 tabl.). Jak wprost wynika z tego dowodu, działka nr ewid. [...] położona jest w centrum rejonu o warunkach geologiczno-inżynierskich utrudniających budownictwo. Jest to obszar gruntów organicznych. Do kategorii organicznego pochodzenia należą między innymi lessy humusowe, które właśnie pokrywają tę działkę. Miąższość lessów humusowych jest zwykle na tyle niewielka, że fundamenty można z powodzeniem posadowić w obrębie podścielającym lessy humusowe - lessów właściwych stanowiących grunty spoiste zwarte. Zatem, ze względu na stopień skomplikowania warunków gruntowych oraz konstrukcji obiektu budowlanego, należy ustalić co najmniej drugą kategorię geotechniczną, ponieważ działkę nr ewid. [...] pokrywają grunty organiczne i występują złożone warunki gruntowe, jak również z konstrukcji obiektu budowlanego wprost wynika, że obiekt budowlany obejmuje drugą kategorię geotechniczną, a nie pierwszą. Ponadto opinia geotechniczna oraz informacja o sposobie posadowienia obiektu budowlanego musi obejmować projekt architektoniczno-budowlany. Zatem projekt budowlany jest niezgodny z art. 34 ust. 3 pkt 2 lit. d Prawa budowlanego, gdyż opinia została umieszczona w projekcie zagospodarowania działki. Wreszcie projektant w projekcie architektoniczno-budowlanym zupełnie pominął wskazanie sposobu posadowienia obiektu budowlanego, wynikające z uwzględnienia informacji zawartych w opinii geotechnicznej.

W ocenie skarżącej na skutek nieprawidłowych wyliczeń (rzekomo 50,06%) przekroczono nieprzekraczalne wskaźniki minimalnej powierzchni biologicznie czynnej przez to, że do powierzchni biologicznie czynnej 100% zaliczono jednocześnie teren zajęty uprzednio pod:

zaprojektowany szczelny ziemny zbiornik retencyjno-odparowujący V=69,0m3, co pomniejsza powierzchnie 100% biologicznie czynną o powierzchnię 13,1x10,13=132,7m2,

pod obowiązkową w związku z wymaganiami usuwania wody opadowej, do zaprojektowania i realizacji w pierwszym etapie budowy pełnej podbudowy betonowej ogrodzenia, posadowionej poniżej granicy przemarzania gruntu (ok. 1,0m) i wyprowadzoną ok. 0,2m powyżej poziomu terenu, która pomniejsza powierzchnię 100% biologicznie czynną o powierzchnię co najmniej 95x0,20=18 m2. W związku z tym obowiązek realizacji w pierwszym etapie budowy pełnej podbudowy betonowej ogrodzenia powinien wynikać z pozwolenia na budowę,

pod szczelny zbiornik wybieralny o pojemności 5m3, który pomniejsza 100 % powierzchnię biologicznie czynną o powierzchnię co najmniej o 2,5x2,5= 6,25m2

pod dwa separatory substancji ropopochodnych i dwa osadniki oraz pokrywy, pomniejszające powierzchnię 100% biologicznie czynną o powierzchnię co najmniej 1,41m2

pod dojazd do bramy magazynu hurtowni oraz do bramy magazynu warsztatu, pomniejszają powierzchnię 100% biologicznie czynną o powierzchnię co najmniej 5x5= 25m2.

Zatem poprzez nieprawidłowe wyliczenia przekroczono nieprzekraczalne wskaźniki minimalnej powierzchni biologicznie czynnej 100%, w sumie co najmniej o 183,36m2.

Odnośnie kwestii powierzchni użytkowania wnosząca skargę podniosła, że zgodnie z art. 2 pkt 14 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych, powierzchnia użytkowania to powierzchnia budynku lub jego części, mierzona po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach oraz powierzchnia pomieszczeń pomocniczych, takich jak: magazyny, biura, ekspozycje wystawowe. Wbrew twierdzeniu organu II instancji nie stosuje się niezdefiniowanego w przepisach sformułowania "powierzchni użytkowej handlowej" (nie ma definicji takiego pojęcia). Odmienna wykładnia przepisów prawa materialnego dokonana przez organ odwoławczy doprowadziła do naruszenia przepisów prawa procesowego. Organ nie ustalił, czy w związku z projektowaną inwestycją powierzchnia użytkowania tego obiektu nie będzie przekraczać 400m2 z uwzględnieniem pomieszczeń pomocniczych, kotłowni, pomieszczenia na opał, pomieszczenia socjalno-szatniowe, tzw. magazyn warsztatu, korytarzy, łazienek ze względu na ich przeznaczenie związane z obiektem handlowym.

Strona także zarzuciła, że projekt budowlany jest sprzeczny z § 18 ust. 8 mpzp, gdyż nie zaprojektowano żadnego miejsca parkingowego dla osób zatrudnionych, choć z projektu wynika, że przewiduje się zatrudnienie w budynku do 8 osób, co oznacza, że brakuje 2 miejsc parkingowych.

Zdaniem skarżącej, zawarte w projekcie architektoniczno-budowlanym twierdzenie, że przekrycie dachu nie stawia wymagań", powoduje, że decyzja o pozwolenie na budowę została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Wskazała, że w projekcie architektoniczno-budowlanym: warunki ochrony przeciwpożarowej, zupełnie została pominięta kwestia zaprojektowanego jednokondygnacyjnego, nadziemnego 3 stanowiskowego garażu otwartego, mającego formę zadaszenia stanowisk postojowych z odkrytymi drogami manewrowymi w odniesieniu do spełnienia wymagań § 274 ust 3, § 209, § 280 ust 1, ust 2 rozp. ws. warunków technicznych. Ponadto decyzja o pozwolenie na budowę jest sprzeczna z zakazami z § 16 mpzp. W projekcie zagospodarowania terenu - brak odległości zabudowy kubaturowej (3 stanowiskowego garażu otwartego) od istniejącego budynku stacji wnętrzowej 15/0,4 kV, oraz od osi linii 15 kV.

Autorka skargi podkreśliła, że z architektoniczno-budowlanego rzutu parteru wynika, że odległość miejsca do gromadzenia odpadów stałych jest niezgodna z § 23 ust. 1 pkt 1 rozp. ws. warunków technicznych.

Z architektoniczno-budowlanego rzutu dachu wynika, że:

zaprojektowano 4 wentylatory na podstawie dachowej, które będą powodować uciążliwe dla otoczenia - hałasy, a poziom hałasów przenikających do otoczenia przekroczy wartości hałasów dopuszczalnych określonych w odrębnych przepisach dotyczących ochrony środowiska,

zaprojektowane 4 wentylatory na podstawie dachowej z kanałem sprowadzonym na wysokość 1 metra od sufitu nie spełniają wymagań, o których stanowi § 268 ust. 4 oraz ust. 5 w związku z § 219 ust. 1 rozp. ws. warunków technicznych.

Decyzja o pozwoleniu na budowę została także wydana z naruszeniem § 57 ust. 2 rozp. ws. warunków technicznych, gdyż stosunek powierzchni okien do powierzchni podłogi nie spełnia wymagań. Z projektu budowlanego wynika, że jest on sprzeczny z § 36 rozp. ws. warunków technicznych, w związku z lokalizacją pokryw, wylotów i szczelnego zbiornika wybieralnego o obj. 5m3.

Ponadto na stronie 6 projektu zagospodarowania terenu punkt 4e stwierdzono, że: "W trakcie użytkowania inwestycji wytwarzane będą standardowe odpady komunalne", jednak zupełnie pominięto powszechnie znany fakt, że w warsztacie samochodowym wytwarzane są głównie odpady niebezpieczne oraz, że warsztat emituje również zanieczyszczenia do powietrza podczas napraw i serwisowania klimatyzacji. Nie zaprojektowano również miejsca do gromadzenia odpadów niebezpiecznych. Wreszcie nie uwzględniono łatwopalnych odpadów w opracowaniu warunków ochrony przeciwpożarowej, a skład paliwa stałego "opału" nie ma zapewnionego dojazdu dla dostawy paliwa, gdyż zaprojektowano na tym terenie stanowisko postojowe dla samochodu osoby niepełnosprawnej.

Odnośnie zarzutu nr 14 skarżąca podkreśliła, że poszczególne wartości w zestawieniu na 2 stronie projektu architektoniczno-budowlanego, pozostawiono bez zmian w porównaniu z wyliczonymi w poprzednim projekcie budowlanym zatwierdzonym uchyloną w sprawie II SA/Ke 1166/19 decyzją z 18 czerwca 2019 r., pomimo zmiany normy z PN-ISO 9836:1997 na PN-ISO 9836:2015-12 oraz faktu, że przy stosowaniu ww. normy obligatoryjne jest stosowanie: § 14 pkt 4 lit. a oraz § 20 ust. 1 pkt 4 lit. b rozporządzenia. Również poszczególne wartości w zestawieniu pomieszczeń (strona 16), które były wyliczone w poprzednim projekcie do uchylonej decyzji, pomimo zmiany normy oraz faktu, że przy stosowaniu ww. normy obligatoryjne jest stosowanie ww. przepisów, są takie same jak wówczas. Powierzchnie budynku oblicza się zgodnie z zapisami aktualnej, opublikowanej w języku polskim normy PN-ISO 9836 "Właściwości użytkowe w budownictwie - Określanie i obliczanie wskaźników powierzchniowych i kubaturowych" (norma w załączniku do rozporządzenia wskazana jest bez rocznika wydania, co oznacza, że należy stosować najnowszą normę wydaną pod tym numerem PN-ISO 9836:2015-12). Niemniej przy stosowaniu ww. normy obligatoryjne jest stosowanie przepisów: § 14 pkt 4 lit. a oraz § 20 ust. 1 pkt 4 lit. b rozporządzenia, w których zawarto dodatkowe zasady (ponad te, które wynikają z brzmienia normy). Rozporządzenie w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (zmienione-nowe) precyzuje i ujednolica sposób liczenia powierzchni w każdym budynku (niezależnie od jego funkcji czy sposobu użytkowania). Wyjątkiem są te powierzchnie, dla których określono sposób liczenia w treści rozporządzenia, tj. powierzchnia zabudowy oraz powierzchnia użytkowa. Tym samym jedynym dopuszczalnym sposobem określania powierzchni zabudowy oraz powierzchni użytkowej na potrzeby sporządzenia projektu budowlanego jest ten opisany w kolejnych przepisach rozporządzenia, nie zaś zgodnie z normą - jak w dotychczas obowiązującym rozporządzeniu. Ponadto brak jest jakichkolwiek wyliczeń powierzchni odnoszących się i uwzględniających budowę jednokondygnacyjnego, nadziemnego 3 stanowiskowego garażu otwartego, strefa pożarowa PM, o wymiarach 6m na 15,9m, mający formę zadaszenia stanowisk postojowych z odkrytymi drogami manewrowymi.

Zdaniem skarżącej projektowane przedsięwzięcie powiązane jest bezpośrednio z obecnie zrealizowanym i realizowanym przedsięwzięciem na sąsiednich działkach o łącznej powierzchni 5600m2, które są zabudowane budynkami o łącznej powierzchni zabudowy 2046m2. Przedmiot i zakres przedsięwzięcia, w tym uruchomienie hurtowni motoryzacyjnej zawarty jest w KIP i KIP2 dla decyzji znak: [...] Realizowane przedsięwzięcia na sąsiednich działkach są tego samego rodzaju i znajdują się na terenie jednego zakładu lub obiektu i osiągną progi określone w rozporządzeniu w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Ponadto w przypadku odprowadzenia ścieków opadowych do odbiornika naturalnego (ziemi- "nawadnianie powierzchni zielonych"), nie określono rodzaju i parametrów urządzeń, które zapewnią podczyszczenie ścieków do wymaganych przez prawo parametrów (ustawa Prawo wodne i Rozporządzenie Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 12 lipca 2019 r. w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego oraz warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu do wód lub do ziemi ścieków, a także przy odprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych do wód lub do urządzeń wodnych Dz.U.2019 poz.1311).

Skarżąca zwróciła uwagę, że szczególne korzystanie z wód to korzystanie z wód na potrzeby działalności gospodarczej, innej niż działalność rolnicza w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym. Urządzenia wodne wymagające pozwolenia wodnoprawnego, to wyloty urządzeń kanalizacyjnych służące do wprowadzania wody do ziemi. Jak wprost wynika z projektu budowlanego zaprojektowany został system kanalizacji deszczowej z tym, że spółka będzie korzystać z wód na potrzeby działalności gospodarczej, poprzez wyloty urządzeń kanalizacyjnych służące do wprowadzania wody do ziemi (strona nr 3 projekt zagospodarowania terenu). Zatem zgodnie z informacjami zawartymi na stronie https://wody.qov.pl/index.php/pozwolenie-wodnoprawne, inwestor nie posiada wymaganego obligatoryjnie pozwolenia wodnoprawnego.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalanie.

W piśmie procesowym z 25 czerwca 2021 r. skarżąca wniosła o dopuszczenie dowodu z odpowiedzi Ministerstwa Rozwoju, Pracy i Technologii, na wystąpienie z 23 lutego 2021 r. dotyczące interpretacji przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Nadto podała, że definicja terenu biologicznie czynnego wskazana w tym rozporządzeniu jest definicją niezależną od definicji terenu biologicznie czynnego, która znalazła się w ustawie o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych. Ponieważ rozporządzenie jest aktem wykonawczym w stosunku do ustawy, to definicja zawarta w rozporządzeniu ma zastosowanie tylko w kontekście odczytywania znaczenia norm zawartych w rozporządzeniu.

W piśmie procesowym z 30 lipca 2021 r. skarżąca wniosła o dopuszczenie dowodu z pisma Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody [...] Zarząd Zlewni w K.. Podkreśliła, że z tego pisma oraz projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego wynika, że na zbiornik ziemny retencyjno-odparowujący o objętości 69m3 wymagane jest pozwolenie wodnoprawne. Jednocześnie inwestor jest zobowiązany do uzyskania tego pozwolenia na usługi wodne, obejmujące odprowadzanie do urządzeń wodnych – wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej, służące do odprowadzania wód opadowych.

W piśmie procesowym z 21 września 2021 r. Spółka [...] uznała, że skarga jest niezasadna i odniosła się do poszczególnych zarzutów skargi.

Wskazała, że mapa do celów projektowych, na której został sporządzony projekt zagospodarowania terenu została opracowana zgodnie z obowiązującymi przepisami i zatwierdzona przez Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej protokołem weryfikacji, a także opatrzona adnotacją uprawnionego geodety, że mapa ta może służyć do projektowania budynków w odległości mniejszej niż 4,0m od granic działki, a wykazane na niniejszej mapie granice nieruchomości zostały określone z wymaganą dokładnością. Przy opracowaniu mapy nie było konieczne ustalenie przebiegu granic.

Nazwa zamierzenia jest spójna z zakresem projektu budowlanego. W związku z inwestycją przewiduje się przebudowę i rozbudowę budynku. Budynek nie jest przewidziany do rozbiórki. Nie można budynku jednocześnie rozebrać i rozbudować. W ramach inwestycji nie projektuje się garażu otwartego, projektuje się natomiast niezadaszone i zadaszone stanowiska postojowe.

Sposób posadowienia obiektu budowlanego został opisany w pkt 5 opisu technicznego projektu architektoniczno-budowlanego. Opinia geotechniczna i ustalenie kategorii geotechnicznej posadowienia obiektu budowlanego zostały zawarte w pkt 11 opisu technicznego projektu zagospodarowania terenu wchodzącego w skład projektu budowlanego. Dokumentacja geotechniczna, na podstawie której przyjęto sposób posadowienia budynku i kategorię geotechniczną dla projektowanego budynku, znajduje się w posiadaniu inwestora.

Zaprojektowany podziemny zbiornik szczelny na ścieki technologiczne, jak również podziemny separator i osadnik oraz szczelny ziemny zbiornik wodny na wody opadowe pozwalają na zagospodarowanie nad nimi powierzchni biologicznie czynnej, tzn. gruntu rodzimego pokrytego roślinnością, natomiast szczelny ziemny zbiornik wodny na wody opadowe traktuje się jako wodę powierzchniową i należy go również zaliczyć do powierzchni biologicznie czynnej - nie jest to ani powierzchnia utwardzona, ani powierzchnia zabudowana gruntu.

Kwestia wielkości powierzchni użytkowej handlowej została szczegółowo wyjaśniona w pkt. 3 części opisowej projektu zagospodarowania terenu. Wynika z niej, że projektowany budynek posiadający dwie funkcje (handlową i usługową) nie przekracza 400m2 powierzchni użytkowej handlowej, co wynika z jego treści. Pozostała część budynku posiada wyłącznie funkcję usługową. Nawet jeśli do powierzchni handlowej zostanie zaliczona powierzchnia wspólna dla warsztatu i hurtowni, kotłowni i składu opału o łącznej powierzchni 50,2m2, wyniesie ona 331,4m2 i nie przekroczy 400m2 powierzchni użytkowej handlowej.

Przepisy § 274, 280 i 209 rozp. ws. warunków technicznych, nie mają zastosowania, ponieważ nie projektuje się żadnego otwartego garażu. Zastosowania nie ma również § 219 tego samego rozporządzenia, ponieważ powierzchnia dachu nie przekracza 1000m2 i wynosi 966,87m2, natomiast powierzchnia całkowicie odrębnego zadaszenia stanowisk postojowych wynosi 95,33m2.

Miejsce gromadzenia odpadów stałych zostało zaprojektowane w wydzielonym pomieszczeniu w budynku, zgodnie z § 22 ust. 2 pkt 2 rozp. ws. warunków technicznych, natomiast strona skarżąca powołuje się na § 23 ust. 1 pkt 1, który wyraźnie wskazuje, że nie dotyczy § 22 ust. 2 pkt 2.

Wentylatory dachowe zostały zaprojektowane w odległości min. 6m od granicy działki strony skarżącej. W opisie technicznym projektu zagospodarowania terenu pkt 4e, zawarta jest informacja, iż wszelkie poziomy akustyczne i drgań zawierają się w dopuszczalnych poziomach hałasu i drgań określonych w Polskich Normach.

Stosunek powierzchni okien do powierzchni podłogi w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi spełnia wymagania § 57 ust. 1 i wynosi: dla pomieszczenia 0.1 (sala sprzedaży) - 25,75m2/140,7m2 = 18,3% (przy wymaganych 12,5%), dla pomieszczenia 0.15 (warsztat) - 54,12m2 (okna w bramach wjazdowych i świetlik dachowy) / 266,6m2 = 20% (przy wymaganych 12,5%).

Podziemny szczelny zbiornik wybieralny na ścieki technologiczne został zaprojektowany w odległości minimum 15,5m od okien i drzwi zewnętrznych pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, przy wymaganej odległości 15m oraz w odległości 8m od granicy działki, przy wymaganej odległości 7,5m od granicy działki sąsiedniej.

W trakcie użytkowania inwestycji wytwarzane będą standardowe odpady komunalne, które są wytwarzane przy tego rodzaju funkcji zabudowy. Sposób utylizacji odpadów zostanie określony po zakończeniu realizacji inwestycji i po przystąpieniu do użytkowania obiektu, na podstawie zawartej umowy o wywóz odpadów. Gdyby powołane przez skarżącą argumenty dotyczące wytwarzania odpadów i substancji szkodliwych dla środowiska w ilościach ponadnormatywnych miały faktyczne odzwierciedlenie, budowa warsztatu samochodowego zostałaby uznana za przedsięwzięcie mogące potencjalnie oddziaływać na środowisko, a takim przedsięwzięciem nie jest.

Projektowana inwestycja (hurtownia motoryzacyjna wraz z warsztatem samochodowym), nie jest zaliczana ani do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko wymienionych, ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Wody opadowe, tzw. "czyste", z dachów zostaną odprowadzone bezpośrednio do szczelnego zbiornika ziemnego retencyjno-odparowującego o obj. 69m3, poprzez zewnętrzną instalację kanalizacji opadowej tak, aby nie mieszały się z wodami opadowymi z terenów utwardzonych. Wody opadowe z terenów utwardzonych (placów, chodników i miejsc postojowych), tzw. "brudne", zostaną zebrane poprzez wpusty drogowe, zlokalizowane na krawędzi projektowanego utwardzenia i odprowadzone do szczelnego zbiornika ziemnego retencyjno-odparowującego, uprzednio podczyszczone w separatorze substancji ropopochodnych i osadniku. Przewiduje się odwodnienie dachów powierzchniowe, pośrednio do szczelnego zbiornika na wody opadowe i następnie wykorzystanie ich do nawadniania terenów zielonych poprzez system nawadniający. Rozwiązanie to pozwoli odprowadzić powierzchniowo, równomiernie na tereny nieutwardzone działki, czyste wody opadowe, a także pomoże zretencjonować je w przypadku nawalnych deszczów, a następnie odprowadzać je powierzchniowo w sposób kontrolowany. Zaprojektowany zbiornik jest urządzeniem przewidzianym do realizacji, jako zagłębienie w terenie biologicznie czynnym, z wyprofilowanymi skarpami ziemnymi, wyłożone szczelną membraną, zapobiegającą odprowadzeniu wód opadowych w głąb gruntu. Z odpowiedzi PGWWP, którą posługuje się skarżąca wynika, że budowa takiego zbiornika nie wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu wodnoprawnym, ponieważ nie stanowi ono urządzenia wodnego, tzn. nie kształtuje zasobów wodnych ani nie służy korzystaniu z tych zasobów. Nawadnianie trawników własnej działki nie jest korzystaniem z wód na potrzeby działalności gospodarczej.

Na rozprawie sądowej w dniu 12 października 2021 r. Sąd postanowił:

I. oddalić wnioski dowodowe skarżącej zgłoszone w skardze oraz w pismach z 25 czerwca 2021 r. i 30 lipca 2021 r. z uwagi na brak przesłanek wskazanych w art. 106 § 3 p.p.s.a.

II. zobowiązać uczestnika C. S. do złożenia dokumentacji geotechnicznej, na podstawie której przyjęto sposób posadowienia budynku i kategorię geotechniczną dla projektowanego budynku, w terminie 3 dni.

Przy piśmie procesowym z 14 października 2021 r. uczestnik postępowania przedłożył datowaną na listopad 2020 r., sporządzoną przez projektanta A. K. "Opinię geotechniczną oraz informację o sposobie posadowienia obiektu budowlanego" wraz z załącznikiem. W opinii tej wskazano, że w podłożu, w poziomie projektowanego posadowienia fundamentów pod warstwą humusu zalegają pyły (lessy) koloru jasno-żółtego o konsystencji plastycznej. Zwierciadło wody gruntowej występuje na głębokości około 2,0m z podciąganiem do 1,6m, tj. poniżej posadowienia fundamentów. W przypadku stwierdzenia obecności wody gruntowej w wykopie, roboty ziemne i fundamentowanie należy prowadzić przy ciągłym pompowaniu wody z wykopów. Fundamenty części rozbudowywanej przylegające do części istniejącej budynku należy posadawiać na tej samej rzędnej co fundamenty istniejące. Fundamenty winny być posadowione każdorazowo na warstwie gruntu nośnego tj. plastycznych lessów. Naprężenie dopuszczalne na grunt przyjęto według opinii geologiczno-inżynierskiej sporządzonej w maju 1982 r. dla lessów plastycznych, której odręczną kserokopię również dołączono do pisma uczestnika z 14 października 2021 r.

Ze względu na występowanie w podłożu wrażliwych na wilgoć lessów należy wykonać dodatkowo następujące roboty:

roboty ziemne i fundamentowe należy wykonywać przy bezdeszczowej pogodzie, przy najniższym poziomie wód gruntowych;

przed wykonaniem wykopów na istniejącym poziomie terenu wykonać w odległości 1,5m od projektowanego obrysu budynku, po jego obwodzie, opaskowy rów odwadniający z rowkami odpływowymi ze spadkiem w kierunku od wykopu;

grunty zalegające w dnie wykopu przed ewentualnym zawodnieniem należy zabezpieczyć warstwą chudego betonu;

po wykonaniu fundamentów, pozostałości wykopu należy zasypać urobkiem starannie zagęszczanym cienkimi warstwami;

powierzchnię terenu bezpośrednio przy ścianach budynku należy splantować ze spadkiem od budynku.

Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz. U. poz. 463 z dnia 27 kwietnia 2012 r.) należy przyjąć, że w podłożu przedmiotowego terenu panują proste warunki gruntowe, a projektowany jednokondygnacyjny, niepodpiwniczony budynek usługowy, ze względu na zakres prac fundamentowych proponuje się zaliczyć do pierwszej kategorii geotechnicznej.

Dalej wyjaśniono w tej opinii, że została sporządzona na potrzeby projektu architektoniczno-budowlanego oraz, że przyjęte warunki gruntowe należy przed przystąpieniem do robót ziemnych potwierdzić poprzez sporządzenie dokumentacji badań podłoża gruntowego i projekt geotechniczny opracowany przez uprawnionego geologa we współpracy z projektantem obiektu. Projekt ten winien zostać załączony do projektu technicznego i stanowić część składową projektu budowlanego, zgodnie z § 23 pkt 2 i 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego.

Skarżąca M. S. zapoznała się w dniu 19 października 2021 r. z pismem uczestnika z 14 października 2021 r. oraz z załączonymi opiniami. W swoim piśmie z dnia 19 października 2021 r. stwierdziła, że z dołączonej opinii geotechnicznej wynika, że projektowany obiekt budowlany obejmuje drugą kategorię geotechniczną. Zakwestionowała natomiast przydatność dołączonej dokumentacji projektowej dla inwestycji pod nazwą "Rozbudowa i modernizacja piekarni w K. W." podnosząc, że jest nieczytelne, sporządzona została w maju 1982 r., a więc w oparciu o nieobowiązujące aktualnie normy i przepisy oraz nie dotyczy obecnie projektowanego budynku, tylko piekarni.

W piśmie procesowym z 26 października 2021 r. uczestnik postępowania wskazał, że przedłożona dokumentacja tj.: opinia projektanta oraz Warunki gruntowo-wodne - Opinia geologiczno-inżynierska sporządzona w maju 1982 r. jest czytelna.

W § 5 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych (dz. U. 463 z dnia 27 kwietnia 2012 r.) wskazano, że do ustalenia geotechnicznych warunków posadowienia należy wykorzystać analizę danych archiwalnych. Projektant w swojej opinii wyraźnie wskazał w drugim akapicie, że "...Niniejsza opinia została sporządzona w oparciu o analizę makroskopową gruntu, analizę danych archiwalnych, w tym analizę i ocenę dokumentacji geologiczno-inżynierskiej zawartej w dokumentacji projektowej dla inwestycji pn. "Rozbudowa i modernizacja piekarni w K. W." opracowaną analizę przez inż. E. Gębskiego i tech. Geol. M. Krajewskiego w 1982 r., który to budynek stanowił zespół sąsiadujących ze sobą budynków w obrębie jednego zakładu, zlokalizowany w odległości ok. 25m od budynku będącego przedmiotem opracowania oraz obserwację geodezyjną zachowania się obiektów sąsiednich...". Badania prowadzone były na działce, która stanowiła całość, a budynek piekarni oraz budynek, który jest przedmiotem sprawy stanowiły kompleks - zaplecze techniczne i biurowe byłej piekarni.

Do powyższego pisma została załączona odpowiedź projektanta na postawione zarzuty oraz opinia prawna.

W odpowiedzi projektanta wskazano, że zgodnie z opinią geotechniczną, wynikami badań makroskopowych gruntu i odkrywkami gruntu, istniejący budynek, będący przedmiotem inwestycji posadowiony jest na gruntach nieorganicznych - lessach koloru jasno-żółtego w stanie plastycznym o wyznaczonych właściwościach dopuszczalnego naprężenia na gruntu. Teren inwestycji pokrywają lessy, których wierzchnią warstwę stanowi humus, przeznaczony do usunięcia - dlatego lessy te nazwano lessami humusowymi w arkuszu "Szczegółowej Mapy Geologicznej Polski", arkusz 948. Na stronach 22 i 23 objaśnień do tej mapy znajduje się objaśnienie lessów humusowych z informacją, że ich miąższość wynosi ok. 1m, tj. zalegają do poziomu ok. -1m, czyli powyżej poziomu posadowienia budynku, a ich barwa waha się od ciemnoszarej do czarnej.

Warunki gruntowe dla posadowienia budynku ustala się w poziomie jego posadowienia. Część rozbudowana budynku nie będzie posadowiona na warstwie humusu, ale pod nim, na warstwie nieorganicznych lessów. W związku z powyższym w poziomie posadowienia budynku stwierdzono proste warunki gruntowe do posadowienia bezpośredniego, płytkiego na ławach i stopach fundamentowych z poziomem wód gruntowych poniżej poziomu posadowienia budynku.

Kategorię geotechniczną ustala się w opinii geotechnicznej w zależności od stopnia skomplikowania warunków gruntowych oraz konstrukcji obiektu budowlanego. Istniejący jednokondygnacyjny, niepodpiwniczony budynek wraz z częścią rozbudowywaną (jednokondygnacyjną i niepodpiwniczoną) o pow. zabudowy ok. 180m2 i wymiarach ok. 12,2m x 14,9m jest obiektem budowlanym o statycznie wyznaczalnym schemacie obliczeniowym. Jest to prosta konstrukcja ścianowo-słupowa, bez stropu, przekryta dachem dwuspadowym opartym na wiązarach dachowych stalowych kratowych - analogicznie jak część istniejąca budynku.

Nie ma również podstaw do tego, aby sądzić, że warunki gruntowe uległy zmianie na przestrzeni 40 lat od daty opracowania opinii geotechnicznej dla sąsiedniego budynku piekarni, ani też ze względu na rzeźbę terenu (teren płaski).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., powoływanej dalej jako "ustawa p.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.).

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w powyżej zakreślonych granicach, a na podstawie art. 135 p.p.s.a., także decyzji organu pierwszej instancji, stwierdzić należy, że wydane zostały one z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy.

Na wstępie należy wyjaśnić, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte na wniosek inwestora z 9 grudnia 2020 r., który wpłynął do Starosty [...] w dniu 10 grudnia 2020 r. Mimo tego, że w sprawie przebudowy, rozbudowy i zmiany sposobu użytkowania budynku magazynowo-usługowego na funkcję handlowo usługową (hurtownia motoryzacyjna i warsztat samochodowy z infrastrukturą techniczną oraz utwardzeniem terenu było już prowadzone postępowanie administracyjne zakończone wydaniem decyzji uwzględniającej wniosek i udzielającej wnioskowanego pozwolenia, która została uchylona prawomocny wyrokiem WSA w Kielcach z 27 lutego 2020 r., tamta spraw nie miała bezpośredniego wpływu na rozstrzygnięcie w obecnie prowadzonym postępowaniu i to mimo treści art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Powodem tego jest to, że inwestor złożył nowy wniosek istotnie zmniejszając skalę projektowanej inwestycji. W konsekwencji również podstawą materialnoprawną wydanych w sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dacie zaskarżonej decyzji, tj. [...] maja 2021 r. (Dz. U. Dz.U.2020.1333 t.j. ze zm.), dalej przytaczane jako Prawo budowlane.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Zatem organy orzekające w niniejszej sprawy zobowiązane były zbadać zgodność przedłożonego przez Spółkę [...] projektu budowlanego z ustaleniami nie tylko miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ale także innymi aktami prawa miejscowego oraz z przepisami.

Badanie zgodności z przepisami przedłożonego do zatwierdzenia projektu budowlanego dotyczy przede wszystkim przepisów Prawa budowlanego określających obligatoryjną zawartość takiego projektu. Zgodnie z art. 34 tej ustawy, projekt budowlany zawiera projekt zagospodarowania działki, projekt architektoniczno-budowlany, projekt techniczny, opinie, uzgodnienia, pozwolenia i inne dokumenty, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego. Należy zauważyć, że projekt techniczny będący obligatoryjnym elementem projektu budowlanego, nie podlega jednak ani zatwierdzeniu w decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 34 ust. 4), ani też sprawdzeniu przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, gdyż nie jest wymieniony w art. 35 ust. 1 pkt 1 – 4 Prawa budowlanego jako dokument, którego zgodność z wymienionymi w tym przepisie ustaleniami, wymaganiami i przepisami podlega sprawdzeniu. Stąd brak w przedstawionym do zatwierdzenia projekcie budowlanym projektu technicznego, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, nie mógł podlegać kontroli sądu administracyjnego, ani też mieć wpływu na wynik sprawy.

Obligatoryjnym elementem projektu architektoniczno-budowlanego, którego kompletność podlega sprawdzeniu przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, w związku z czym jest również objęta kontrolą sądu administracyjnego, jest między innymi opinia geotechniczna oraz informacja o sposobie posadowienia obiektu budowlanego, o czym stanowi art. 34 ust. 3 pkt 2 lit d) Prawa budowlanego. Treść takiej opinii geotechnicznej oraz wymogi związane z posadowieniem obiektu budowlanego znalazły się w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz.U.2012.463), dalej rozp. ws. geotech. warunków. Zgodnie z jego § 8 opinia geotechniczna powinna ustalać przydatność gruntów na potrzeby budownictwa oraz wskazywać kategorię geotechniczną obiektu budowlanego.

Kategorię geotechniczną obiektu ustala się w opinii geotechnicznej w zależności od stopnia skomplikowania warunków gruntowych oraz konstrukcji obiektu budowlanego, charakteryzujących możliwości przenoszenia odkształceń i drgań, stopnia złożoności oddziaływań, stopnia zagrożenia życia i mienia awarią konstrukcji, jak również od wartości zabytkowej lub technicznej obiektu budowlanego i możliwości znaczącego oddziaływania tego obiektu na środowisko (§ 4 ust. 1 rozp. ws. geotech. warunków). W § 4 ust. 3 rozróżniono trzy kategorie geotechniczne. Pierwsza z nich obejmuje posadawianie niewielkich obiektów budowlanych, o statycznie wyznaczalnym schemacie obliczeniowym w prostych warunkach gruntowych, w przypadku których możliwe jest zapewnienie minimalnych wymagań na podstawie doświadczeń i jakościowych badań geotechnicznych, takich jak, między innymi 1- lub 2-kondygnacyjne budynki mieszkalne i gospodarcze. Druga kategoria geotechniczna obejmuje natomiast obiekty budowlane posadawiane w prostych i złożonych warunkach gruntowych, wymagające ilościowej i jakościowej oceny danych geotechnicznych i ich analizy, takie jak między innymi fundamenty bezpośrednie lub głębokie. Wspomniane warunki gruntowe natomiast, w zależności od stopnia ich skomplikowania dzieli się na: proste, złożone i skomplikowane (§ 4 ust. 2 pkt 1 -3 rozp. ws. geotech. warunków). Warunki proste występują w przypadku warstw gruntów jednorodnych genetycznie i litologicznie, zalegających poziomo, nieobejmujących mineralnych gruntów słabonośnych, gruntów organicznych i nasypów niekontrolowanych, przy zwierciadle wody poniżej projektowanego poziomu posadowienia oraz braku występowania niekorzystnych zjawisk geologicznych. Warunki złożone występują w przypadku warstw gruntów niejednorodnych, nieciągłych, zmiennych genetycznie i litologicznie, obejmujących mineralne grunty słabonośne, grunty organiczne i nasypy niekontrolowane, przy zwierciadle wód gruntowych w poziomie projektowanego posadawiania i powyżej tego poziomu oraz przy braku występowania niekorzystnych zjawisk geologicznych.

Ustalona kategoria geotechniczna determinuje zakres badań geotechnicznych gruntu (§ 6 ust. 1 cytowanego rozporządzenia) oraz rodzaj dokumentacji, jaką obligatoryjnie opracowuje się przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę (§ 7).

Wynikające z przytoczonych przepisów wymogi odnośnie geotechnicznych warunków posadowienia obiektu budowlanego będącego przedmiotem sprawy nie zostały dochowane.

Nie ma przy tym znaczenia dla konieczności ich wypełnienia okoliczność wskazana w odpowiedzi na skargę, (k. 30) że "przedmiotowe pozwolenie na budowę dotyczy rozbudowy istniejącego budynku jedynie o 41,34 m˛", gdyż wymogi przewiedziane dla pozwolenia na budowę dotyczą również pozwolenia na przebudowę i rozbudowę takiego rodzaju, jaki jest przedmiotem niniejszej sprawy. Ponadto z akt sprawy, a zwłaszcza z projektu budowlanego nie wynika jednoznacznie, jaka w rzeczywistości będzie powierzchnia przedmiotowej rozbudowy. Wątpliwość wynika stąd, że w piśmie projektanta A. K. z 26 października 2021 r. stwierdził on, że "istniejący jednokondygnacyjny, niepodpiwniczony budynek wraz z częścią rozbudowywaną (jednokondygnacyjną i niepodpiwniczoną) o pow. zabudowy ok. 180 m˛ i wymiarach ok. 12,2m x 14,9m jest obiektem budowlanym o statycznie wyznaczalnym schemacie obliczeniowym" (k. 88), co pozostaje w istotnej sprzeczności do wspomnianego wyżej stwierdzenia organu z odpowiedzi na skargę. Rozbieżność ta będzie wymagała wyjaśnienia, zwłaszcza w kontekście jednej z cech pierwszej kategorii geotechnicznej budynków, do której została zaliczona przedmiotowa inwestycja, tj. obejmowania nią "niewielkich obiektów budowlanych" – § 4 ust. 3 pkt 1 rozp. ws. geotech. warunków.

Zasadnicza jednak wątpliwość odnośnie geotechnicznych warunków posadowienia przedmiotowego obiektu budowlanego dotyczy obligatoryjnie dołączanej do projektu architektoniczno-budowlanego podlegającego sprawdzeniu pod względem kompletności – opinii geotechnicznej (art. 34 ust. 3 pkt 2 lit. d) w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego). Zdaniem organu "Na stronie 31 PB znajduje się opinia geotechniczna, co przy zakwalifikowaniu gruntu do I kategorii geotechnicznej przy prostych warunkach gruntowych, projektant ze stosownymi uprawnieniami budowlanymi, uznał za wystarczające". Na 31 stronie projektu budowlanego, ale nie w ramach projektu architektoniczno-budowlanego, jak tego wymaga art. 34 ust. 3 pkt 2 lit. d) Prawa budowlanego, lecz w ramach projektu zagospodarowania terenu, istotnie znajduje się punkt 11 zatytułowany "Opinia geotechniczna" treści następującej: "Zgodnie z rozporządzenie

Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r.

w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz.U. z dnia 27 kwietnia 2021 r.) stwierdza się, że ze względu na konstrukcję obiektu i budowę geologiczną oraz poziom wód gruntowych ustala się I kategorię geotechniczną przy prostych warunkach gruntowych".

W ocenie Sądu nie można zgodzić się z sugestią organu, że skoro projektant ze stosownymi uprawnieniami uznał przytoczoną opinię geotechniczną za wystarczającą, to nie może ona być podważana przez organ zatwierdzający projekt budowlany. W wynikającym z art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego obowiązku sprawdzenia przez organ architektoniczno-budowlany kompletności projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenia wymaganych opinii, mieści się również stwierdzenie, czy treść tych opinii odpowiada przepisom. Taki obowiązek aktualizuje się zwłaszcza wtedy, gdy przedstawiona do sprawdzenia opinia budzi poważne, czy wręcz oczywiste wątpliwości co do jej zgodności ze stanem faktycznym sprawy i z przepisami. Taka sytuacja natomiast ma miejsce w niniejszej sprawie.

W opinii geotechnicznej znajdującej się w projekcie budowlanym nie została ustalona przydatność gruntów pod planowaną rozbudową na potrzeby budownictwa. Wskazano jedynie kategorię przedmiotowego obiektu oraz określono warunki gruntowe. Ta kwalifikacja budzi jednak poważne wątpliwości.

Definicja drugiej kategorii geotechnicznej , którą da się wyczytać z § 4 ust. 3 pkt 2 lit. a) rozp. ws. geotech. warunków, pozwala na stwierdzenie, że obiekty budowlane wymagające ilościowej i jakościowej oceny danych geotechnicznych i ich analizy takie jak fundamenty bezpośrednie lub głębokie, należą do drugiej kategorii geotechnicznej bez względu na to, czy posadowione są w prostych, czy też w złożonych warunkach gruntowych. Z przekrojów znajdujących się w części rysunkowej przedmiotowego projektu architektoniczno-budowlanego (k. 49 projektu) wynika, że projektowana rozbudowa i przebudowa ma mieć stopę, względnie ławę fundamentową, które należą do kategorii fundamentów bezpośrednich. Z dołączonej do skargi szczegółowej mapy geologicznej Polski arkusz 948 – K. W. oraz objaśnień do tej mapy wynika, że działka nr [...], na której położona ma być przedmiotowa rozbudowa i przebudowa, położona jest w centrum rejonu o warunkach geologiczno-inżynierskich utrudniających budownictwo z racji występujących tam gruntów organicznych, do których należą między innymi lessy humusowe, które pokrywają wspomnianą działkę. Okoliczność tę przyznał pełnomocnik inwestora na rozprawie w dniu 12 października 2021 r. (k. 74). Grunty organiczne wymienione są w § 4 ust. 2 pkt 2) rozp. ws. geotech. warunków, jako mogące powodować zaliczenie do złożonych warunków gruntowych.

W znajdującej się w projekcie architektoniczno-budowlanym opinii geotechnicznej brak jest jakichkolwiek wyjaśnień dotyczących obu wskazanych wyżej, wątpliwych w okolicznościach sprawy, przesłanek kwalifikacji przedmiotowego obiektu budowlanego do pierwszej kategorii geotechnicznej. Ponieważ z odpowiedzi uczestnika – inwestora na skargę oraz potwierdzającej ją wypowiedzi jego przedstawiciela L. S. na rozprawie w dniu 12 października 2021 r. wynikało, że dokumentacja geotechniczna, na podstawie której przyjęto w sprawie sposób posadowienia przedmiotowego budynku i jego kategorię geotechniczną, jednak została w sprawie sporządzona i znajduje się w posiadaniu uczestnika, Sąd, na rozprawie zobowiązał uczestnika – C. S. do złożenia tej dokumentacji w terminie 3 dni. Obecna na rozprawie skarżąca oświadczyła, że zapozna się ze złożoną dokumentacją poza rozprawą po jej złożeniu, w związku z czym Sąd, na podstawie art. 113 § 2 p.p.s.a. przeprowadzanie rozprawy co do tego dowodu uznał za zbyteczne. Przy piśmie z 14 października 2021 r. uczestnik złożył datowany na listopad 2020 r., opracowany przez projektanta A. K. dokument zatytułowany "Opinia geotechniczna oraz informacja o sposobie posadowienia obiektu budowlanego". W opinii tej stwierdzono między innymi, że w podłożu, w poziomie projektowanego posadowienia fundamentów pod warstwą humusu zalegają pyły (lessy) koloru jasno-żółtego o konsystencji plastycznej. Zwierciadło wody gruntowej występuje na głębokości około 2,0 m z podciąganiem do 1,6 m, tj. poniżej posadowienia fundamentów. Ze względu na występowanie w podłożu wrażliwych na wilgoć lessów należy wykonać dodatkowo roboty szczegółowo w opinii opisane. Mimo takich stwierdzeń w opinii uznano, że należy przyjąć, że w podłożu przedmiotowego terenu panują proste warunki gruntowe, a projektowany, jednokondygnacyjny, niepodpiwniczony budynek usługowy, ze względu na zakres prac fundamentowych proponuje się zaliczyć do pierwszej kategorii geotechnicznej. W uwagach końcowych stwierdzono jednak, że "przyjęte warunki gruntowe należy potwierdzić poprzez sporządzenie dokumentacji badań podłoża gruntowego i projekt geotechniczny opracowany przez uprawnionego geologa we współpracy z projektantem obiektu, przed przystąpieniem do robót ziemnych. Projekt ten winien zostać załączony do projektu technicznego i stanowić część składową projektu budowlanego, zgodnie z § 23 pkt 2 i 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju z 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i form projektu budowlanego".

Jak z powyższych uwag wynika, sam projektant, mimo zakwalifikowania przedmiotowego obiektu do pierwszej kategorii geotechnicznej oraz uznania warunków gruntowych za proste, miał co do tej kwalifikacji wątpliwości, skoro stwierdził w swej opinii geotechnicznej potrzebę sporządzenia dokumentacji badań podłoża gruntowego i projektu geotechnicznego, a więc tych dokumentów, które w myśl § 7 ust. 2 rozp. ws. geotech. warunków opracowuje się w przypadku obiektów budowlanych drugiej i trzeciej kategorii geotechnicznej.

Oba te dokumenty nie zostały w sprawie opracowane, w związku z czym przy takiej opinii geotechnicznej nie można było uznać przedłożonego do zatwierdzenia projektu budowlanego za kompletny.

Przede wszystkim jednak złożenie wspomnianej opinii geotechnicznej z listopada 2020 r. dopiero na etapie postępowania przed sądem oznacza, że nie była ona przedmiotem oceny organów architektoniczno-budowlanych obu instancji, gdyż nie wiedziały one o jej istnieniu. Również dołączona do akt sprawy dopiero na etapie postępowania przed sądem dokumentacja badań podłoża gruntowego, abstrahując od tego, czy była wystarczająca dla sprawy skoro sporządzono ją w 1982 r. dla innej nieruchomości niż przedmiotowa, nie mogła być przedmiotem oceny organów. Wadliwie więc organy uznały, że wymagana opinia geotechniczna rzeczywiście została do projektu budowlanego dołączona, a także nie miały szansy oceny zawartego w przedstawionym do zatwierdzenia projekcie budowlanym stwierdzenia dotyczącego kategorii geotechnicznej przedmiotowego obiektu i warunków gruntowych (którego za opinię techniczną nie można było uznać), ponieważ potrzebne w tym celu informacje znalazły się w opinii geotechnicznej z listopada 2020 r., której organom nie przedstawiono. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy konieczna więc będzie ponowna ocena przez organ I instancji kompletności projektu budowlanego pod względem geotechnicznym, a także pod względem zamieszczenia w nim wymaganej informacji o sposobie posadowienia projektowanej rozbudowy i przebudowy. Co do tej ostatniej kwestii organ będzie pamiętał, że podstawy ustalenia geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych dokonuje się w szczególności w oparciu o dokumentację, wymienioną w § 5 rozp. ws. geotech. warunków.

Kolejna wadliwość zatwierdzonego projektu budowlanego dotyczyła sposobu wyliczenia wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej. Konieczność jego wyliczenia wynikała w sprawie z zapisów obowiązującego na obszarze planowanej inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta K. W.. Zgodnie z jego § 10 ust. 9 bowiem, w zagospodarowaniu działek lub terenów inwestycji należy stosować nieprzekraczalne wskaźniki powierzchni zabudowy i intensywności zabudowy oraz minimalne powierzchnie biologicznie czynne. W szczególności w granicach strefy "B" obszaru ochrony uzdrowiskowej "K. W." (w której znajduje się działka nr [...] o powierzchni 2582 m˛), powierzchnia biologicznie czynna dla zabudowy określonej jako działalność gospodarcza i usługowo-gospodarcza winna wynosić nie mniej niż 50%. Powierzchnia ta została wyliczona w sprawie na 1.292,56 m˛ (w tym 100% powierzchni zieleni - 862,50 m˛, 80% z powierzchni stabilizowanych geokratą dróg wewnętrznych – 340,06 m˛, 80% z powierzchni stabilizowanych geokratą miejsc postojowych – 90,00 m˛) co stanowi 50,06% powierzchni całej działki , a więc bardzo nieznacznie, bo zaledwie o 1,04 m˛ przekracza wymaganą wielkość. Przy wyliczeniu jednak tej powierzchni zostały uwzględnione fragmenty działki inwestora, które nie mogą być uznane za powierzchnię biologicznie czynną. Na wstępie jednak tej części rozważań, w związku z ujawnionym w sprawie sporem co do definicji terenów biologicznie czynnych, która powinna mieć w sprawie zastosowanie, należy wyjaśnić tę kwestię.

Nie ma racji Wojewoda o ile twierdzi, że w sprawie ma zastosowanie definicja terenu biologicznie czynnego znajdująca się w § 3 pkt 22 rozporządzenia ws. warunków technicznych. Ponieważ obszar, na którym ma być zlokalizowana przedmiotowa inwestycja objęty jest mpzp miasta K. W., który przewiduje wydzielenie między innymi na tym obszarze strefy "B" obszaru ochrony uzdrowiskowej gminy "K. W.", (która to gmina uzyskała status obszaru ochrony uzdrowiskowej na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 31 maja 2019 r. z dnia 31 maja 2019 r. w sprawie nadania statusu obszaru ochrony uzdrowiskowej miastu K. W. oraz sołectwom: Cudzynowice, Donosy i Słonowice położonym na obszarze gminy K. W. - D..U. z 2019 r. poz. 1132), przy wykładni zapisów tego mpzp, z którym zgodność projektu zagospodarowania działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego ma obowiązek sprawdzić organ architektoniczno-budowlany przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, zastosowanie miały przepisy ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych (Dz.U.2021.1301 t.j. ze zm.), dalej ustawa o lecznictwie uzdrowiskowym. W przepisach tej ustawy natomiast przewidziano wydzielanie na obszarze uzdrowiska lub obszarze ochrony uzdrowiskowej trzech rodzajów stref ochrony uzdrowiskowej, oznaczonych literami "A", "B" i "C", na których wprowadza się zasady ochrony przewidujące minimalny, procentowo określony udział terenów zieleni lub terenów biologicznie czynnych. W art. 2 pkt 12 tej ustawy natomiast, znalazła się legalna definicja terenu biologicznie czynnego, której to definicji nie ma w przepisach mpzp miasta K. W.. Ponieważ regulacje zawarte we wspomnianym planie oraz w ustawie o działalności uzdrowiskowej stanowią w niniejszej sprawie, ze względu na status ochrony uzdrowiskowej obszaru, na którym ma być realizowana przedmiotowa inwestycja, lex specialis w stosunku do regulacji rozporządzenia o warunkach technicznych, zgodnie z dyrektywą interpretacyjną lex specialis derogat legi generali, wyłączają stosowanie przepisów rozporządzenia ws. warunków technicznych w zakresie uregulowanym w przepisach szczególnych. W związku z tym za tereny biologicznie czynne należy w niniejszej sprawie uważać tereny z nawierzchnią ziemną urządzoną w sposób zapewniający naturalną wegetację, w szczególności jako trawniki lub kwietniki, a także stanowiące 50% sumy powierzchni tarasów i stropodachów z taką nawierzchnią, nie mniejszej jednak niż 10 m2, oraz wodę powierzchniową na tych terenach (art. 2 pkt 12 ustawy o lecznictwie). Oznacza to bardziej rygorystyczną kwalifikację do terenów biologicznie czynnych, niż to wynika z definicji znajdującej się w § 3 pkt 22 rozporządzenia ws. warunków technicznych, co jest zrozumiałe i w pełni uzasadnione, skoro chodzi o teren strefy ochrony uzdrowiskowej wymagający większego udziału terenów zieleni, czy terenów biologicznie czynnych, niż tereny nie objęte taką ochroną. Poza taką argumentacją trzeba jeszcze zauważyć, że projektowana rozbudowa i przebudowa znajduje się w obszarze strefy ochrony uzdrowiskowej "B", przez co ma do niej zastosowanie § 10 ust. 9 pkt 1 mpzp miasta K. W. przewidujący minimalną wielkość powierzchni biologicznie czynnej dla określonego rodzaju zabudowy. Nie można jednak nie zauważyć, że taki zapis jest sprzeczny z art. 38 pkt 2 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, który dla strefy "B" ochrony uzdrowiskowej przewiduje co najmniej 50% udział, ale terenów zieleni, a nie terenów biologicznie czynnych. Nie może być wątpliwości, że tereny zieleni to pojęcie węższe, niż teren biologicznie czynny. Z legalnej definicji znajdującej się w art. 2 pkt 11 ustawy o lecznictwie wynika bowiem, że tereny zieleni, to powierzchnie gruntu pokryte roślinnością trwałą lub sezonową. Nie mogąc rozstrzygać w niniejszej sprawie wątpliwości co do zgodności obowiązującego zapisu § 10 ust. 9 pkt 1 mpzp miasta K. W. z art. 38 pkt 2 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, Sąd wyraża jednak pogląd, że tym bardziej rygorystycznie i ścieśniająco należy interpretować pojęcie terenów biologicznie czynnych zaliczanych do wymaganego minimum 50% w niniejszej sprawie. W związku z tym należy podzielić zarzuty skargi co do tego, że do takiej powierzchni nie można wliczyć: pełnej podbudowy betonowej ogrodzenia wyprowadzonej ok. 0,2 m powyżej poziomu terenu, terenu zajętego pod pokrywy dwóch separatorów substancji ropopochodnych i dwóch osadników. Ma natomiast rację organ i inwestor o ile twierdzi, że zaprojektowany podziemny zbiornik szczelny na ścieki technologiczne, podziemny separator i osadnik oraz szczelny ziemny zbiornik wodny na wody opadowe pozwalają na zagospodarowanie gruntu rodzimego nad nimi oraz terenu zbiornika jako terenu biologicznie czynnego, czy nawet terenu zieleni oraz wody powierzchniowej, również zaliczonego do terenu biologicznie czynnego w myśl art. 2 pkt 12 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym. Ponownej analizy i szczegółowego rozważenia przez organ I instancji przy zastosowaniu przedstawionej wyżej wykładni przepisów prawa będzie natomiast wymagać ocena, czy teren zajęty pod dojazd, czy dojścia do bramy magazynu hurtowni oraz magazynu warsztatu zostały zaliczone do powierzchni utwardzonej, a jeśli nie, to czy mogą zostać wliczone do powierzchni biologicznie czynnej.

Niezasadne były zarzuty skargi co do wadliwego wyliczenia powierzchni użytkowania, powyżej której na terenie między innymi przedmiotowej działki obowiązuje zakaz budowy obiektów handlowych.

Zdaniem skarżącej, zatwierdzony projekt budowlany, sprzecznie z zapisem art. 38a ust. 2 pkt 3 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym oraz § 3 ust. 2 pkt 1 lit. b uchwały Rady Miejskiej w K. W. dnia 15 lipca 2019 r. Nr [...] w sprawie uchwalenia Statutu Obszaru Ochrony U. K. Wielka Statutu obszaru ochrony uzdrowiskowej "K. W." (Dz.Urz. Woj. Ś. z 2019 r. poz. 2989), dalej Statut ochrony uzdrowiskowej, zaakceptował powstanie obiektu handlowego o powierzchni użytkowej większej niż 400 m˛ z uwzględnieniem pomieszczeń pomocniczych, kotłowni, pomieszczenia na opał, pomieszczeń socjalno-szatniowych, magazynu warsztatu, korytarzy łazienek ze względu na ich przeznaczenie związane z obiektem handlowym. Skarżąca powołała się przy tym na związanie oceną prawną i wskazaniami wyrażonymi w wyroku WSA w Kielcach z 27 lutego 2020 r., II SA/Ke 1166/19, w którym stwierdzono, że pojęcie powierzchni użytkowania użyte w § 3 ust. 2 pkt 1 lit. b Statutu ochrony uzdrowiskowej, powinno być definiowane tak, jak w art. 2 pkt 14 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym.

Według organu i inwestora natomiast, kwestia powierzchni użytkowej została szczegółowo wyjaśniona w części opisowej zatwierdzonego projektu zagospodarowania terenu, gdzie wyliczono, że projektowany budynek będzie miał dwie funkcje, tj. handlową i usługową, przy czym powierzchnia handlowa nie przekroczy dopuszczalnej wielkości 400 m˛ nawet jeśli zaliczy się do niej powierzchnię wspólną dla warsztatu i hurtowni, kotłowni i składu opału o łącznej pow. 50,2 m˛. Pozostała bowiem część budynku posiada wyłącznie funkcję usługową (warsztat samochodowy).

Odnosząc się do takich stanowisk należy przypomnieć, że w niniejszej sprawie, wbrew twierdzeniu skarżącej, Sąd nie był związany oceną prawną i wskazaniami wyrażonymi w wyroku WSA w Kielcach z 27 lutego 2020 r., II SA/Ke 1166/19, co wyjaśniono wyżej. Sąd w obecnym składzie podziela jednak poglądy wyrażone w tamtym wyroku co do stosowania w niniejszej sprawie definicji powierzchni użytkowania z art. 2 pkt 14 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym oraz wynikającej z tej definicji konieczności wliczania do tej powierzchni również powierzchni pomieszczeń pomocniczych, których rodzaje tylko przykładowo zostały wymienione w tym przepisie. Pomijając niemającą istotnego wpływu na wynik sprawy nieścisłość językową popełnioną w analizowanym projekcie, a za nim również w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (powierzchnia użytkowa, zamiast powierzchni użytkowania), należy zauważyć, że projektant zaliczył do powierzchni użytkowania handlowej części przedmiotowego obiektu, również powierzchnie tych pomieszczeń, które mogą pełnić rolę pomieszczeń pomocniczych względem części handlowej. Skarżąca natomiast nie wskazała, które konkretnie inne jeszcze pomieszczenia, nie zostały do tej powierzchni zaliczone. Nie stwierdzając więc w tym zakresie żadnych istotnych naruszeń prawa, Sąd uznał ten zarzut skargi za niezasadny.

Nie zasługiwały w większości na uwzględnienie również pozostałe zarzuty skargi.

Wbrew skarżącej, prawidłowo została w sprawie zaprojektowana ilość miejsc parkingowych. Wyliczając ich ilość skarżąca wadliwie interpretuje przepis § 18 ust. 8 tiret 5 mpzp miasta K. W., który reguluje te kwestie. Wskazane w tym przepisie dwa sposoby określenia niezbędnej ilości miejsc parkingowych dla terenów działalności gospodarczej, magazynowych, składowych, tj. "2 miejsca na 100 m˛ powierzchni użytkowej działalności" oraz "w przeliczeniu na ilość osób zatrudnionych na jednej zmianie (min. 1 miejsce na czterech zatrudnionych)" nie stanowią koniunkcji, ale alternatywę, co wynika z rozdzielającego je spójnika "lub" oraz z konstrukcji tego przepisu. Wadliwie też skarżąca wylicza wymaganą ilość miejsc parkingowych przeznaczonych na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową. Skoro § 18 ust. 8 tiret 5 in fine mówi o ilości min. 5% miejsc postojowych, nie mniej niż 1 miejsce, a sama skarżąca wylicza łączną ilość potrzebnych miejsc na 20, to nie może być wątpliwości, że 5% z 20 to 1 miejsce postojowe, a nie 2.

Zarzuty skargi dotyczące przekroczenia powierzchni przykrycia dachu przedmiotowej rozbudowy i nadbudowy (1007 m˛) oparte zostały na błędnym zaliczeniu do tej powierzchni zadaszenia stanowisk postojowych. Wskazany przez skarżącą jako naruszony przepis § 219 rozporządzenia ws. warunków technicznych dotyczy budynków, a nie urządzenia budowlanego, jakim są te stanowiska, o czym będzie niżej szczegółowo mowa. Dlatego wymogi dotyczące przykrycia dachu o powierzchni większej niż 1000 m˛ określone w § 219 rozp. ws. warunków technicznych, nie mają w sprawie zastosowania. Poza tym, jak wynika z projektu, nad tymi miejscami postojowymi ma być zastosowane niepalne pokrycie dachu z płyt PIR gr. 12 cm, co spełnia wymogi wskazanego przepisu. Również pozostałe wskazane w skardze jako naruszone przepisy nie dotyczą przedmiotowego zadaszenia stanowisk postojowych, ale budynków i garaży, przez co nie mogą mieć zastosowania. Dlatego tylko ubocznie można zauważyć, że zastosowanie niepalnego pokrycie dachu nad tymi stanowiskami postojowymi spowoduje spełnienie również wymagań określonych w § 274 ust. 3 co do przykrycia tego dachu. Skarżąca nie wyjaśniła natomiast w skardze, na czym miałoby polegać pominięcie w projekcie kwestii zaprojektowanego garażu otwartego, mającego formę zadaszenia stanowisk postojowych z odkrytymi drogami manewrowymi w odniesieniu do spełnienia wymagań § 209, skoro przepis ten dotyczy podziału budynków ze względu na bezpieczeństwo pożarowe, a cały rozbudowywany budynek został w pkt 8 projektu zagospodarowania terenu zaliczony przez projektanta do kategorii zagrożenia ludzi ZL III.

Konsekwencją wyjaśnionego wyżej braku zastosowania w sprawie przepisu § 219 rozp. ws. warunków technicznych jest również niezasadność zarzutów skargi dotyczących naruszenia § 268 ust. 4 i 5 w zw. z § 219 ust. 1 tego rozporządzenia. Skoro bowiem ze względu na powierzchnię dachu przedmiotowego obiektu mniejszą niż 1000 m˛ nie jest wymagane oddzielanie izolacji cieplnej przykrycia od wnętrza budynku przegrodą o klasie odporności ogniowej nie niższej niż R E 15, to nie jest również w sprawie wymagane stosowanie przeciwpożarowych klap odcinających lub posiadanie przez przewody wentylacyjne i klimatyzacyjne klasy odporności ogniowej, o jakiej mowa w § 268 ust. 4 i 5 rozporządzenia.

Zarzucając nieprawidłowe określenie nazwy przedmiotowej inwestycji (tj. przebudowa i rozbudowa) w stosunku do zakresu robót objętych projektem budowlanym skarżąca twierdziła, że z części rysunkowej tego projektu wynika, że zakres robót dotyczy rozbiórki i rozbudowy istniejącego obiektu budowlanego, budowy szczelnego ziemnego zbiornika retencyjno-odparowującego o pojemności 69 mł oraz budowy jednokondygnacyjnego nadziemnego garażu otwartego o wymiarach 6 x 15,9 m mającego formę zadaszenia stanowisk postojowych z odkrytymi drogami manewrowymi. Konsekwencją tych domniemanych wadliwości miał być brak udzielenia pozwoleń na budowę trzech wymienionych obiektów oraz brak oceny całości projektu zgodnie z art. 35 Prawa budowlanego i z § 44 rozporządzenia ws. warunków technicznych. Zdaniem organu i inwestora natomiast, projektowany szczelny zbiornik ziemny retencyjno-odparowujący jest objęty wnioskiem o pozwolenie na budowę, co wynika z treści projektu, a pozwolenie zostało wydane dla całego zakresu inwestycji, czyli budynku oraz infrastruktury technicznej umożliwiającej jego użytkowanie zgodnie z przeznaczeniem. W ramach inwestycji nie projektuje się natomiast żadnego garażu otwartego, a tylko niezadaszone i zadaszone stanowiska postojowe, o których mowa w § 19 rozporządzenia ws. warunków technicznych. Przedmiotowy budynek nie jest też przewidziany do rozbiórki.

Odnosząc się do takich argumentów należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego przez przebudowę, która jest objęta zarówno przedmiotowym wnioskiem, jak i pozwoleniem, rozumie się wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. Skoro więc równocześnie w pojęciu robót budowlanych mieści się budowa, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego (art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego), to znaczy, że w ramach przebudowy dopuszczalne jest wykonywanie robót budowlanych polegających na rozbiórce obiektu budowlanego lub jego części, o ile w ich wyniku następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem wymienionych wyżej charakterystycznych parametrów. Z rysunków przedmiotowego projektu budowlanego wynika, że do wyburzenia przeznaczono ściany w miejscach, gdzie zaprojektowano wjazdy i okna, co oznacza zmianę parametrów technicznych i użytkowych, będących wskazanymi w art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego istotnymi cechami pojęcia przebudowy. Zwiększenie powierzchni zabudowy projektowanego obiektu mieści się natomiast w pojęciu rozbudowy tego obiektu, która również jest objęta przedmiotowym zamierzeniem budowlanym. Nie można więc twierdzić, że nazwanie tego zamierzenia rozbudową i przebudową jest nieadekwatne do rzeczywistego zakresu przedstawionego do zatwierdzenia projektu budowlanego. Nie sposób zgodzić się z twierdzeniem skarżącej, jakoby uwidocznione w przedmiotowym projekcie zadaszone miejsca parkingowe stanowiły jednokondygnacyjny nadziemny garaż otwarty, niespełniający wymagań bezpieczeństwa pożarowego określonych w § 209 rozporządzenia ws. warunków technicznych oraz niemieszczący się w dyspozycji art. 29 ust. 1 pkt 14 Prawa budowlanego i przez to wymagający osobnego pozwolenia na budowę. Z projektu budowlanego wynika bowiem, że sporna część inwestycji nie jest budynkiem, ponieważ nie spełnia warunków, jakie prawo budowlane w art. 3 pkt 2 stawia takiemu rodzajowi obiektów budowlanych, gdyż nie będzie wydzielone z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, ponieważ nie będzie posiadało trzech ścian. Dlatego do takiego obiektu nie będącego budynkiem, nie mają zastosowania wymagania określone w § 209 rozporządzenia ws. warunków technicznych, który odnosi się do budynków. Trafnie więc organ i inwestor kwalifikują ten obiekt jako zadaszone stanowiska postojowe, o jakich mowa w § 19 tego samego rozporządzenia, które z racji przeznaczenia, jakie ma pełnić cały projektowany obiekt (hurtownia artykułów branży motoryzacyjnej i warsztat samochodowy), należy traktować jako urządzenia budowlane zdefiniowane w art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego jako urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe.

W konsekwencji takiej kwalifikacji zadaszonych stanowisk postojowych jako niestanowiących zabudowy kubaturowej, nie ma miejsca w sprawie zarzucane naruszenie zakazów z § 16 mpzp miasta K. W. dotyczące odległości od istniejącego budynku stacji wnętrzowej 15/0,4 kV na działce nr ewid. [...] oraz od osi linii 15 kV.

Zasadnie również za urządzenie budowlane został w sprawie uznany szczelny ziemny zbiornik retencyjno-odparowujący o pojemności 69 mł, który zgodnie z projektem ma służyć gromadzeniu wód opadowych i w ten sposób służyć głównemu obiektowi objętemu wnioskiem o pozwolenie na budowę. Nie może on w związku z tym być traktowany jako samodzielna budowla wymagająca osobnego pozwolenia na budowę, czy też zgłoszenia. Trzeba w tym miejscu przypomnieć, że zgodnie z art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. Wyjątki od tej zasady określone w dalszej części tego przepisu w sprawie jednak nie zachodzą.

Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzuty naruszenia przepisów postępowania, t.j. art. 78 k.p.a. w zw. z art. 3 pkt 14a Prawa budowlanego, w zw. z § 31 ust. 2 oraz § 8 ust. 1 rozporządzenie Ministra Rozwoju z dnia 18 sierpnia 2020 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz.U. 2020.1429), dalej rozporządzenie ws. standardów technicznych pomiarów geodezyjnych, poprzez nieustosunkowanie się do wniosków dowodowych i twierdzeń strony, z których ma wynikać, że punkty graniczne pomiędzy działkami nr [...] i [...] nie są oznaczone na gruncie znakami granicznymi, ani też nie zostały określone w drodze pomiaru, w związku z czym zaakceptowana przez organy mapa do celów projektowych była wadliwa, bo nie spełniała wymogów wynikających z § 31 ust. 2 oraz § 8 ust. 1 wskazanego rozporządzenia. Konieczność zastosowania tych przepisów wynikała natomiast, zdaniem skarżącej, z tego, że zatwierdzony projekt budowlany przewiduje usytuowanie budynku w odległości mniejszej lub równej 4 m od granicy działki ewidencyjnej nr [...].

W tym zakresie należy stwierdzić, że wskazane przez skarżącą przepisy nie miały w sprawie zastosowania, w związku z czym nie mogły zostać naruszone.

Rozporządzenie ws. standardów technicznych pomiarów geodezyjnych, które weszło w życie w dniu 22 sierpnia 2020 r., w przepisie przejściowym § 42 ust. 2 przewidziało, że dla prac geodezyjnych zgłoszonych od dnia 31 lipca 2020 r. dopuszcza się sporządzanie operatów technicznych na podstawie dotychczasowych przepisów, nie dłużej jednak niż do dnia 31 grudnia 2020 r. Ponieważ praca geodezyjna, w ramach której została sporządzona mapa do celów projektowych z grudnia 2020 r. będąca częścią zatwierdzonego w sprawie projektu budowlanego, została zgłoszona 30 listopada 2020 r. (notatka urzędowa z 12 października 2021 r. k. 72), z mocy § 42 ust. 2 rozporządzenia ws. standardów technicznych pomiarów geodezyjnych, dopuszczalne było w sprawie sporządzenie wspomnianego operatu na podstawie dotychczasowych przepisów. W konsekwencji oparcia tego operatu na takich właśnie przepisach, zarzuty zawarte w punkcie 6 i 7 pisemnej skargi były bezprzedmiotowe.

Ubocznie należy też podzielić pogląd wyrażony przez organ II instancji, że skoro wspomniana mapa do celów projektowych z grudnia 2020 r. została sporządzona przez geodetę uprawnionego i pozytywnie zweryfikowana protokołem z dnia 4 grudnia 2020 r., o czym stanowi adnotacja zamieszczona na tej mapie, a nadto geodeta stwierdził w jej treści, że mapa ta może służyć do projektowania budynków w odległości mniejszej niż 4,0 m od granicy działki, to mapę tę należy uznać za niewadliwą, a sposób jej sporządzenia nie może być weryfikowany przez organ administracyjno-budowlany w toku niniejszego postępowania.

Nie ma racji skarżąca twierdząc, że zaprojektowana odległość miejsca do gromadzenia odpadów stałych przewidziana w projekcie architektoniczno-budowlanym jest niezgodna z § 23 ust. 1 pkt 1 rozp. ws. warunków technicznych. Jak wynika bowiem z tego projektu (Rys. A-01, str. 47), śmietnik został zaprojektowany w wyodrębnionym pomieszczeniu (0.1a) w budynku co oznacza, że przepis § 23 ust. 1 pkt 1 wymienionego rozporządzenia określający wymagane odległości miejsc do gromadzenia odpadów stałych od okien i drzwi do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie ma w sprawie zastosowania, gdyż przepis ten dotyczy miejsc do gromadzenia odpadów stałych, o których mowa w § 22 ust. 2 pkt. 1, 3 i 4, podczas gdy przewidziane w kontrolowanym projekcie miejsce na pojemniki służące do czasowego gromadzenia odpadów stałych, z uwzględnieniem możliwości ich segregacji, mają się znaleźć w wyodrębnionym pomieszczeniu w budynku, co jest przewidziane w § 22 ust. 2 pkt 2 tego rozporządzenia.

Zasadnie natomiast zarzucono w skardze naruszenie § 14 pkt 5 lit. d i § 20 ust. 1 pkt 9 lit. b) i c) rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. ws. szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U.2020.1609. ze zm.), dalej rozp. ws. projektu bud., polegające na nieuwzględnieniu w części opisowej projektu zagospodarowania działki informacji i danych o charakterze, cechach istniejących i przewidywanych zagrożeń dla środowiska oraz w części opisowej projektu architektoniczno-budowlanego parametrów technicznych obiektu budowlanego charakteryzujących wpływ obiektu budowlanego na środowisko i jego wykorzystywanie oraz na zdrowie ludzi i obiekty sąsiednie pod względem emisji zanieczyszczeń gazowych, w tym zapachów, pyłowych i płynnych, z podaniem ich rodzaju, ilości i zasięgu rozprzestrzeniania się oraz pod względem rodzaju i ilości wytwarzanych odpadów.

Ma rację skarżąca twierdząc, że powszechnie znany jest fakt, że w warsztatach samochodowych wytwarzane są nie tylko odpady komunalne, o których jedynie jest mowa w przedmiotowym projekcie zagospodarowania terenu (str. 28, pkt 4 e.), ale również odpady niebezpieczne. Możliwe też jest emitowanie zanieczyszczeń do powietrza, na przykład podczas napraw i serwisowania klimatyzacji. Nie jest przy tym prawdą, że konieczność spełnienia dyspozycji norm zawartych w przytoczonych przepisach rozp. ws. projektu bud. zachodzi tylko wówczas, gdy chodzi o przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko. Takie ograniczenie stosowania naruszenie § 14 pkt 5 lit. d i § 20 ust. 1 pkt 9 lit. b) i c) rozp. ws. projektu bud. nie wynika bowiem z żadnego przepisu prawa i organ również go nie wskazał.

Niezasadne były zarzuty dotyczące naruszenia § 324 rozp. ws. warunków technicznych. Przepis ten przewiduje, że budynek, w którym ze względu na prowadzoną w nim działalność lub sposób eksploatacji mogą powstawać uciążliwe dla otoczenia hałasy lub drgania, należy kształtować i zabezpieczać tak, aby poziom hałasów i drgań przenikających do otoczenia z pomieszczeń tego budynku nie przekraczał wartości dopuszczalnych określonych w odrębnych przepisach dotyczących ochrony środowiska, a także nie powodował przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu i drgań w pomieszczeniach innych budynków podlegających ochronie przeciwhałasowej i przeciwdrganiowej określonego w Polskich Normach dotyczących dopuszczalnych wartości poziomu dźwięku w pomieszczeniach oraz oceny wpływu drgań na budynki i na ludzi w budynkach.

Jak wynika z części opisowej przedmiotowego projektu zagospodarowania terenu (str. 28 pkt. 4 e.), projektant stwierdził, że wszelkie poziomy akustyczne i drgań zawierają się w dopuszczalnych poziomach hałasu i drgań określonych w Polskich Normach. Skarżąca natomiast nie wykazała, aby przekroczenie tych norm z racji zaprojektowania czterech wentylatorów miało mieć miejsce, w związku z czym wskazane zastrzeżenia należy uznać za przedwczesne i nieudowodnione. Nie zamyka to oczywiście możliwości skontrolowania w stosownym trybie poziomu hałasu i drgań emitowanych z planowanego warsztatu samochodowego w trakcie jego eksploatacji.

Ma rację organ oraz inwestor wyjaśniając podniesioną przez skarżącą, niepopartą jakimikolwiek wyliczeniami czy argumentami, wątpliwość co do stosunku powierzchni okien do powierzchni podłogi w kontekście wymagań z § 57 ust. 2 rozporządzenia ws. warunków technicznych. Istotnie bowiem przedmiotowy projekt budowlany posiada dotyczące tej kwestii uzgodnienie rzeczoznawcy do spraw sanitarno-higienicznych z 9 grudnia 2020 r. (str. 34 projektu budowlanego, rys. PZT-01), a ponadto wyliczenia przedstawione w piśmie inwestora z 21 września 2021 r. (k. 61) przekonują o spełnieniu w przedmiotowym projekcie wymagań z § 57 ust. 2 rozporządzenia.

Zarzucając naruszenie w projekcie budowlanym przepisu § 36 powoływanego ostatnio rozporządzenia, skarżąca nie wskazała, które z przewidzianych w tym przepisie wymogów dotyczących odległości urządzeń sanitarno-gospodarczych ma na myśli. Zakwestionowanie lokalizacji pokryw, wylotów i szczelnego zbiornika wybieralnego o objętości 5 mł nie rozwiewa wątpliwości, skoro wspomniany przepis określa odległości takich pokryw, wylotów i zbiorników od różnych obiektów lub ich elementów. W związku z tym wystarczy jedynie wyjaśnić, że podziemny szczelny zbiornik wybieralny na ścieki technologiczne o objętości 5 mł, został zaprojektowany zgodnie z § 36 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia, tj. w odległości co najmniej 15,5 m od okien i drzwi zewnętrznych pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz w odległości 8 m od granicy działki.

Wyrażoną w kolejnym zarzucie skargi obawę co do zapewnienia w przedmiotowym projekcie budowlanym zgodnego z § 136 rozporządzenia ws. warunków technicznych dojazdu dla dostawy paliwa mającą wynikać z zaprojektowania na tym terenie stanowiska postojowego dla niepełnosprawnych, rozwiewa w ocenie Sądu zapewnienie inwestora, że dostawa paliwa stałego oraz usuwanie popiołu będzie odbywać się poza godzinami otwarcia zakładu, przez co nie będzie kolidować z ewentualną zajętością miejsca parkingowego usytuowanego przed wejściem do pomieszczenia.

Niezasadny jest również zarzut dotyczący nieuwzględnienia w części rysunkowej projektu zagospodarowania zasięgu obszaru górniczego i terenu górniczego, jaki został ustanowiony na terenie objętym między innymi przedmiotowym zamierzeniem. Istotnie obowiązek taki wynika z treści § 15 ust. 2 pkt 4 w zw. z § 14 pkt 5 lit. a i c rozp. ws. formy projektu budowlanego. Należy jednak zauważyć, że w części tekstowej przedmiotowego projektu zagospodarowania znajduje się informacja o usytuowaniu całej przedmiotowej działki w granicach obszaru i terenu górniczego – "Cudzynowice" – wydobywanie wód termalnych ujęciem Cudzynowice GT-1. Ponieważ celem regulacji § 15 ust. 2 pkt 4 cytowanego rozporządzenia jest określenie zasięgu obowiązywania nakazów, ograniczeń i uwarunkowań, o których mowa w w § 14 pkt 5 lit. a, c i d tego rozporządzenia, to cel ten jest w całości zrealizowany jeśli wspomniany zasięg obejmuje całą działkę objętą planowanym zamierzeniem. Ponieważ taka właśnie sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie i zostało to wyjaśnione w opisowej części projektu zagospodarowania, nie stanowi istotnego naruszenia prawa brak określenia w części rysunkowej tego projektu, że zasięg obowiązywania wspomnianych nakazów, ograniczeń i uwarunkowań obejmuje całą działkę nr [...] położoną w K. W., obręb 0001.

Zasadny jest zdaniem Sądu zarzut dotyczący określenia powierzchni przedmiotowego budynku z zastosowaniem nieobowiązującego rozporządzenia i PN-ISO 9836:1997, a więc niezgodnie z § 12 rozp. ws. formy projektu budowlanego. Przepis ten przewiduje, że powierzchnie budynku określa się zgodnie z zasadami zawartymi w Polskiej Normie dotyczącej określania i obliczania wskaźników powierzchniowych i kubaturowych wymienionej w załączniku nr 2 do tego rozporządzenia, uwzględniając przepisy § 14 pkt 4 lit. a oraz § 20 ust. 1 pkt 4 lit. b. Nie polega na prawdzie zarzut inwestora (k. 61 odwrót), że skarżąca nie wskazała, wobec jakich wyliczeń zastosowano zmienioną normę i czy zmiana tej normy wpływa na te wyliczenia. Skarżąca wskazała bowiem dwa zestawienia pomieszczeń przedmiotowego budynku (str. 17 i 36 projektu budowlanego), w których podano powierzchnię użytkową każdego z tych pomieszczeń, które to zestawienia są identyczne, jak w projekcie budowlanym zatwierdzonym decyzją Starosty [...] nr [...] z [...] czerwca 2019 r., uchyloną przez WSA w Kielcach w sprawie II SA/Ke 1166/19. Ponieważ jednak przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy obowiązywał § 12 nowego rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego z 11 września 2020 r., który odwołuje się do wymienionej w załączniku do tego rozporządzenia Polskiej Normy PN-ISO 9836 dotyczącej określenia i obliczenia wskaźników powierzchniowych i kubaturowych z uwagą, że stosuje się najnowszą normę opublikowaną w języku polskim, konieczne było w niniejszej sprawie uwzględnienie tego przepisu i w konsekwencji najnowszej normy przy określaniu powierzchni przedmiotowego budynku. Organy rozpatrujące sprawę miały obowiązek się do tej kwestii odnieść, co będzie obowiązkiem organu I instancji przy ponownym rozpatrywaniu sprawy.

Nie ma natomiast skarżąca racji wywodząc, że brak jest w sprawie jakichkolwiek wyliczeń powierzchni odnoszących się do "jednokondygnacyjnego, nadziemnego 3 stanowiskowego garażu otwartego". Jak to już bowiem wyżej wyjaśniono, wymieniony przez skarżącą obiekt nie jest garażem, ale zadaszonym stanowiskiem postojowym nie będącym budynkiem, lecz urządzeniem budowlanym. Tymczasem § 12 rozp. ws. formy projektu budowlanego odnosi się do określania powierzchni budynku.

Odnosząc się do twierdzenia skarżącej, że projektowane przedsięwzięcie trzeba zaliczyć do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w związku z czym organ powinien był nałożyć na inwestora obowiązek uzupełnienia projektu budowlanego o uprzednio zmienioną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, Sąd zauważa, że skarżąca powołała się na dwie kwestie. Po pierwsze na to, że przedmiotowe przedsięwzięcie wraz z dwoma przedsięwzięciami realizowanymi przez spółkę [...] na sąsiednich działkach tego samego rodzaju i znajdujących się na terenie tego samego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. 2019.1839), dalej rozp. ws. przedsięwzięć. Po drugie skarżąca podniosła, że zgodnie z § 3 ust. 2 tego rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia:

1) polegające na rozbudowie, przebudowie lub montażu realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia wymienionego w § 2 ust. 1 i niespełniające kryteriów, o których mowa w § 2 ust. 2 pkt 1;

2) polegające na rozbudowie, przebudowie lub montażu realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia wymienionego w ust. 1, z wyłączeniem przypadków, w których ulegająca zmianie lub powstająca w wyniku rozbudowy, przebudowy lub montażu część realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia nie osiąga progów określonych w ust. 1, o ile zostały one określone; w przypadku gdy jest to druga lub kolejna rozbudowa, przebudowa lub montaż, sumowaniu podlegają parametry tej rozbudowy, przebudowy lub montażu z poprzednimi rozbudowami, przebudowami lub montażami, o ile nie zostały one objęte decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach;

3) nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1.

Skarżąca nie dostrzega jednak, że aby mówić o przewidzianym w przytoczonych przepisach sumowaniu parametrów w celu oceny czy osiągną progi określone w rozporządzeniu, konieczne jest aby planowane przedsięwzięcie zaliczało się do któregokolwiek z rodzajów przedsięwzięć wymienionych w § 2 lub 3 tego rozporządzenia. Tymczasem żaden z przepisów tego rozporządzenia nie zalicza warsztatu samochodowego, czy też hurtowni motoryzacyjnej do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco, czy tym bardziej zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Skarżąca również nie wskazuje, do którego konkretnie z przedsięwzięć wymienionych w tym rozporządzeniu zalicza się, jej zdaniem, przedmiotowe przedsięwzięcie.

Możliwość zastosowania kolejnego wskazanego przez skarżącą przepisu, jako naruszonego w sprawie, tj. art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. 2021.247 ze zm.), dalej ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku, zależy natomiast od zakwalifikowania danego przedsięwzięcia jako mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Skoro przedmiotowe przedsięwzięcie do takich nie należy, to nie było w sprawie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko, co organy zasadnie stwierdziły.

Odnosząc się do zarzutów zmierzających do wykazania, że inwestor nie uzyskał wymaganych pozwoleń wodnoprawnych na projektowany szczelny zbiornik ziemny retencyjno-odparowujący o objętości 69 mł stanowiący urządzenie wodne (art. 389 pkt 6 w zw. z art. 16 pkt 65 Prawa wodnego), na usługi wodne polegające na odprowadzaniu do urządzeń wodnych wód opadowych lub roztopowych, ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej, służące do odprowadzania opadów atmosferycznych (art. 389 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 3 pkt 7 Prawa wodnego) oraz, że zagospodarowanie przez spółkę CAFARRO wód opadowych do nawadniania powierzchni zielonych na działce nr [...] powinno być kwalifikowane jako korzystanie z wód na potrzeby działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 34 pkt 13 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. 2021.624 ze zm.), czyli jako szczególne korzystanie z wód, co zgodnie z art. 389 pkt 2 Prawa wodnego co do zasady również wymaga pozwolenia wodnoprawnego - należy zauważyć, co następuje.

Według art. 35 ust. 1 pkt 3 lit a Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń. Zgodnie natomiast z art. 388 ust. 2 pkt 1 Prawa wodnego, wydanie pozwolenia wodnoprawnego, o którym mowa w art. 389 pkt 6-10 oraz art. 390 ust. 1 pkt 1, następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych - wydawanych na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Należy zauważyć, że pozwolenie wodnoprawne na szczególne korzystanie z wód wymienione został w art. 389 pkt 2 Prawa wodnego, co oznacza, że jego uzyskanie nie następuje przed uzyskaniem pozwolenia na budowę. Dlatego podniesiona przez skarżącą kwestia zagospodarowanie przez spółkę C. wód opadowych do nawadniania powierzchni zielonych na działce nr [...], czyli do podlewania trawnika na własnej działce, mająca stanowić szczególne korzystanie z wód, nie podlega ocenie w niniejszym postępowaniu, ponieważ nie ma znaczenia dla jej rozstrzygnięcia.

Analogicznie należy ocenić twierdzenia skarżącej dotyczące konieczności wylegitymowania się w niniejszej sprawie pozwoleniem wodnoprawnym na usługi wodne polegające na odprowadzaniu do urządzeń wodnych wód opadowych lub roztopowych, ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej, służące do odprowadzania opadów atmosferycznych. Pozwolenie wodnoprawne na usługi wodne wymieniono w punkcie 1 art. 389 Prawa wodnego, co w świetle treści art. 388 ust. 2 pkt 1 Prawa wodnego oznacza, że jego uzyskanie nie następuje przed uzyskaniem pozwolenia na budowę.

Konieczne natomiast jest przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę i decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych, o czym mowa w art. 388 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 389 pkt 6 Prawa wodnego. Legalna definicja tych urządzeń wodnych znajduje się w art. 16 pkt 65 Prawa wodnego. Zgodnie z nią, ilekroć w ustawie jest mowa o urządzeniach wodnych - rozumie się przez to urządzenia lub budowle służące do kształtowania zasobów wodnych lub korzystania z tych zasobów, w tym:

a) urządzenia lub budowle piętrzące, przeciwpowodziowe i regulacyjne, a także kanały i rowy,

b) sztuczne zbiorniki usytuowane na wodach płynących oraz obiekty związane z tymi zbiornikami,

c) stawy, w szczególności stawy rybne oraz stawy przeznaczone do oczyszczania ścieków albo rekreacji,

d) obiekty służące do ujmowania wód powierzchniowych oraz wód podziemnych,

e) obiekty energetyki wodnej,

f) wyloty urządzeń kanalizacyjnych służące do wprowadzania ścieków do wód, do ziemi lub do urządzeń wodnych oraz wyloty służące do wprowadzania wody do wód, do ziemi lub do urządzeń wodnych,

g) stałe urządzenia służące do połowu ryb lub do pozyskiwania innych organizmów wodnych,

h) urządzenia służące do chowu ryb lub innych organizmów wodnych w wodach powierzchniowych,

i) mury oporowe, bulwary, nabrzeża, mola, pomosty i przystanie,

j) stałe urządzenia służące do dokonywania przewozów międzybrzegowych.

Skarżąca nie wyjaśniła, którym z wymienionych przykładowo w przytoczonym przepisie rodzajem urządzenia wodnego jest, jej zdaniem, kwestionowany projektowany szczelny zbiornik ziemny retencyjno-odparowujący o objętości 69 mł. Wskazała jedynie na ogólne cechy wszystkich rodzajów urządzeń lub budowli stanowiących urządzenia wodne, tj. służenie przez nie do kształtowania zasobów wodnych lub korzystania z tych zasobów. Pierwszej z tych cech projektowany zbiornik miał nie będzie, skoro jest projektowany, jako zbiornik szczelny i to mimo tego, że ma być budowlą ziemną. Dostępne obecnie technologie umożliwiają bowiem uzyskanie cechy szczelności również przy budowlach ziemnych (np. szczelna membrana zapobiegająca odprowadzaniu wód w głąb gruntu) i taką jego cechę przewidziano w przedmiotowym projekcie budowlanym. Powyższy pogląd co do znaczenia cechy szczelności zbiornika (odbiornika wód opadowych lub roztopowych) dla jego kwalifikacji do urządzeń wodnych wyrażono również w niestanowiącym opinii prawnej piśmie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody [...] Zarząd Zlewni w K. z 15 lipca 2021 r. (k. 40), skierowanym do skarżącej i przez nią złożonym do akt niniejszej sprawy. Odnośnie drugiej z cech definiujących urządzenia wodne, tj. służenia przez nie do korzystania z zasobów wodnych Sąd wyraża pogląd, że wykorzystywanie wód opadowych z terenu własnej działki zgromadzonych w szczelnym zbiorniku ziemnym retencyjno-odparowującym o objętości 69 mł, do powierzchniowego nawadniania własnej działki, powoduje konieczność uznania takiego zbiornika za urządzenie wodne wymagające uzyskania zgody wodnoprawnej. Choć bowiem zgodnie z art. 33 ust. 1 Prawa wodnego właścicielowi gruntu przysługuje prawo do zwykłego korzystania z wód stanowiących jego własność oraz z wód podziemnych znajdujących się w jego gruncie, to jednak prawo do zwykłego korzystania z wód nie uprawnia do wykonywania urządzeń wodnych bez wymaganej zgody wodnoprawnej (art. 33 ust. 2 tej ustawy). Wykonanie urządzenia służącego do gromadzenia wód opadowych rozprowadzanych następnie na własnej działce w celu jej nawadniania oznacza wykonanie urządzenia wodnego, które służy do korzystania z zasobów wodnych. Wyloty urządzeń kanalizacyjnych służące do wprowadzania takich wód opadowych do tego zbiornika, stanowią również urządzenia wodne służące do korzystania z zasobów wodnych, wprost wymienione w przykładowym katalogu takich urządzeń (art. 16 pkt 65 lit. f) Prawa wodnego).

W konsekwencji powyższego organ architektoniczno-budowlany winien był w niniejszej sprawie nałożyć na inwestora postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, w postaci brakującego pozwolenia wodnoprawnego na projektowany szczelny zbiornik ziemny retencyjno-odparowujący o objętości 69 mł oraz wyloty z zaprojektowanej kanalizacji opadowej służące do wprowadzania wody opadowej i roztopowej do wspomnianego zbiornika będącego urządzeniem wodnym, określając termin ich usunięcia (art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego). Nie czyniąc tego i błędnie uznając, że takie pozwolenie wodnoprawne nie jest w niniejszej sprawie potrzebne, organy naruszyły wskazane przepisy prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy.

Organ odwoławczy nie odniósł się w toku całego postępowania sądowoadministracyjnego, w tym również w odpowiedzi na skargę do podniesionego w skardze zarzutu braku wyjaśnienia wątpliwości co do rodzaju i parametrów urządzeń, które zapewnią podczyszczanie ścieków opadowych do wymaganych przez prawo parametrów. Obowiązek oczyszczania ścieków odprowadzanych ze szczelnej powierzchni terenów działalności gospodarczej przed ich wprowadzeniem do wód lub urządzeń wodnych na obszarze objętym regulacją mpzp miasta K. W., a więc i na działce, na której ma być realizowana przedmiotowa inwestycja, wynika z § 19 ust. 3 lit. c) tego planu. Przepis ten w zakresie sposobu tego oczyszczania odsyła do regulacji rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 12 lipca 2019 r. w sprawie substancji szczególnie szkodliwych dla środowiska wodnego oraz warunków, jakie należy spełnić przy wprowadzaniu do wód lub do ziemi ścieków, a także przy odprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych do wód lub do urządzeń wodnych (Dz.U. 2019.1311). Zgodnie natomiast z § 1 pkt 4 tego rozporządzenia, określa ono warunki, jakie należy spełnić przy odprowadzaniu wód opadowych lub roztopowych do wód lub do urządzeń wodnych, w tym najwyższe dopuszczalne wartości substancji zanieczyszczających, a także miejsce, sposób i minimalną częstotliwość pobierania próbek tych wód, metodyki referencyjne analizy i sposób oceny, czy wody opadowe lub roztopowe odprowadzane do wód lub do urządzeń wodnych odpowiadają wymaganym warunkom. Obowiązkiem organu I instancji przy ponownym rozpoznawaniu sprawy będzie odniesienie się do tego zagadnienia.

Podsumowując, stwierdzić trzeba, że wskazane w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego (art. 7, art. 8, art. 15, art. 77 § 1, art. 80, art. 138 § 1 pkt 1 i art. 138 § 2 k.p.a.) okazały się zasadne w zakresie przedstawionych wyżej powodów, jakie doprowadziły do uchylenia decyzji organów obu instancji. Oceny tych naruszeń Sąd dokonał przez pryzmat przepisów prawa materialnego przytoczonych wyżej przy omawianiu uwzględnionych zarzutów skargi.

Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, poprzez zastosowanie dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz art. 135 ustawy p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji.

O kosztach postępowania sądowego (pkt II wyroku), na które złożył się wpis od skargi w kwocie 500 zł orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 ustawy p.p.s.a. w zw. z w zw. z § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami (tekst jedn. Dz. U 2021.535).

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji uwzględni powyższą ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania, w szczególności oceni zgodność projektu budowlanego z wskazanymi wyżej przepisami prawa miejscowego i przepisami szczególnymi oraz jego kompletność.