Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 785/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2007-09-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145  par. 1 pkt 1 lit. c,  art. 200,  art. 205 par. 2,  art. 152
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 1 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 145 par. 1 pkt 4,  art. 149 par. 3 art. 151 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 28 ust. 2,  art. 3 pkt 20
journal: Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędziowie Protokolant Sędzia WSA Adam Matuszak Sędzia WSA Beata Jezielska Sędzia WSA Irena Szczepkowska (spr.) Urszula Wojciechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2007 r. sprawy ze skargi "[...]" Spółka z o.o. na decyzję Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu l instancji II. zasądza od Wojewody na rzecz "[...]" Spółka z o.o. kwotę 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania III. orzeka że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. WSA/wyr.1 - sentencja wyroku


UZASADNIENIE

W dniu 16 lutego 2007 r. wpłynął do Urzędu Miasta wniosek "[...]" Sp. z o.o.

o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta z dnia "[...]", Nr "[...]", dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego

i udzielenia Przedsiębiorstwu "[...]" pozwolenia na budowę dwutorowej linii elektroenergetycznej napowietrznej "[...]" i demontaż istniejącej linii jednotorowej "[...]" - drugostronne zasilanie stacji energetycznej "[...]". Jako podstawę prawną wznowienia postępowania wskazano art. 145 § 1 pkt 4 Kpa w związku z art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane, podnosząc, że przedmiotowa inwestycja jest realizowana w sposób bezpośrednio oddziaływujący na nieruchomość Spółki.

W uzasadnieniu wniosku podano, iż "w ostatnich dniach" zarząd przedsiębiorstwa zaobserwował realizację inwestycji energetycznej w sąsiedztwie działki, na której znajduje się siedziba przedsiębiorstwa oraz baza sprzętowa. Według twierdzeń wnioskodawcy przebiegająca linia elektryczna wysokiego napięcia uniemożliwi właściwe korzystanie z bazy sprzętowej, gdyż stanowić będzie przeszkodę do używania sprzętu przeładunkowego, takiego jak np. dźwig. Z niezrozumiałych względów spółka nie została zawiadomiona o zamiarze realizacji tej inwestycji pomimo, że w myśl art. 28 Prawa budowlanego powinna być stroną w tym postępowaniu. Zdaniem Spółki, z uwagi na fakt, iż nie miała ona możliwości wypowiedzenia się w sprawie, gdyż bez własnej nie brała udziału w postępowaniu i nie miała wpływu na projektowanie i sposób realizacji inwestycji, złożony wniosek o wznowienie postępowania powinien być uznany za zasadny.

Prezydent Miasta decyzją z dnia "[...]", nr "[...]", powołując się na art. 149 § 3

w związku z art. 145 § 1 pkt 4 i art. 147 Kodeksu postępowania administracyjnego

w związku z art. 28 ust. 2 , art. 33 i art. 34 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118) odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej własną decyzją z dnia "[...]", Nr "[...]". Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ stwierdził, że "[...]" Sp. z o.o. nie była stroną w postępowaniu, gdyż przedmiotem postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji ostatecznej było rozstrzygnięcie co do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę obiektów nie leżących na terenie Spółki ani też w obszarze oddziaływania obiektów. Powyższe stwierdzono

w decyzji Prezydenta Miasta o środowiskowych uwarunkowaniach Nr "[...]" z dnia "[...]", a mianowicie, że "eksploatacja linii nie będzie powodować ograniczenia

z dotychczasowego korzystania z terenów, przez które ona przebiega oraz dla planowanego przedsięwzięcia nie ma obowiązku ustalenia obszaru ograniczonego użytkowania". Organ I instancji stwierdził, ze interes prawny musi wynikać

z konkretnego przepisu prawa materialnego oraz mieć istotny związek

z oddziaływaniem decyzji na nieruchomość.

W odwołaniu od powyższej decyzji "[...]" Sp. z o.o. wniosła o jej uchylenie

i wznowienie postępowania w sprawie, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie

art. 6, art. 7, art. 10, art. 28 i art. 145 § 1 pkt 4 Kpa oraz art. 28 ust. 2 ustawy z dnia

7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Spółka zarzuciła, że w uzasadnieniu orzeczenia nie odniesiono się do wskazanych w piśmie z dnia 30 marca 2007 r. naruszeń prawa oraz obowiązującej normy przy budowie linii energetycznych. Zdaniem odwołującej się stroną jest każdy kto uprawdopodobni istnienie interesu prawnego i od strony nie można wymagać wskazywania konkretnych przepisów prawa, z których wywodzi ten interes. Wydanie decyzji w sprawie pozwolenia na budowę linii energetycznej wysokiego napięcia w jej ocenie ogranicza możliwość korzystania z nieruchomości sąsiadującej przez będącego w jej posiadaniu użytkownika wieczystego, a zatem narusza przepisy prawa materialnego regulujące prawa i obowiązki użytkownika wieczystego.

Spółka podniosła, że jako przedsiębiorstwo budowlane użytkuje znajdujący się

w jej posiadaniu teren, zgodnie z celem swej działalności. Posesja, przy której poprowadzona jest linia energetyczna, jest wykorzystywana nie tylko jako siedziba Spółki, ale także jako baza materiałowa i sprzętowa. Spółka podniosła, że wbrew ustalonym normom linia wysokiego napięcia przebiega w odległości 15 m od granicy posesji, czym utrudnia składowanie na posesji materiałów budowlanych, do których przenoszenia potrzebny jest dźwig. Na potwierdzenie swych twierdzeń spółka załączyła stosowne zdjęcia. Zwrócono także uwagę, że o planowanej budowie linii energetycznej powiadomieni zostali inni użytkownicy sąsiadujących działek, np. Firma A i Firma B. Zarzucono, iż organ I instancji rozpatrując zagadnienie strony odniósł się tylko do treści art. 28 Kpa, a pominął milczeniem art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, który jako przepis szczególny inaczej definiuje stronę. Odwołująca się uważa, iż to że inwestycja nie wymagała ustalenia obszaru ograniczonego użytkowania nie oznacza, że nie oddziałuje ona na sąsiednie nieruchomości i że w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego "[...]" Sp. z o.o. nie jest stroną. W takiej sytuacji zdaniem Spółki decyzja

o odmowie wznowienia postępowania narusza podstawowe zasady procesowe, które nakazują organom administracji działanie zgodne z literą prawa (art. 6 i 7 Kpa).

Wojewoda decyzją z dnia "[...]" nr "[...]" utrzymał w mocy zaskarżona decyzję organu I instancji. Po przytoczeniu treści art. 28 ustawy - Prawo budowlane organ odwoławczy stwierdził, że w odniesieniu do przedmiotowej inwestycji, zgodnie

z ostateczną decyzją Prezydenta Miasta z dnia "[...]" Nr "[...]" o środowiskowych uwarunkowaniach, nie stwierdzającą konieczności utworzenia ograniczonego użytkowania w odniesieniu do przedsięwzięcia - budowy linii "[...]" do stacji energetycznej, zasadny jest wniosek, że granicząca z terenem inwestycji nieruchomość wnioskodawcy nie znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu. Powyższe w ocenie organu II instancji przesądza, że "[...]" Sp. z o.o. nie jest stroną

w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji Prezydenta Miasta z dnia "[...]"

o udzieleniu pozwolenia na budowę przedmiotowego obiektu.

Skargę na powyższą decyzję Wojewody złożyło "[...]" Sp. z o.o., wnosząc

o uchylenie w całości decyzji obu instancji, zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych oraz dopuszczenie dowodu z załączonej opinii biegłego sądowego. Zaskarżonej decyzji strona skarżąca zarzuciła naruszenie:

1. art. 4, art. 5, art. 28 ust. 2, art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że skarżącemu nie przysługuje przymiot strony,

2. § 55 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 lutego 2003 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy podczas wykonywania robót budowlanych poprzez jego nieuwzględnienie przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę

3. art. 6, art. 7, art. 9, art. 28 i art. 145 § 1 pkt 4 Kpa poprzez niezastosowanie się do przepisów prawa i niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy

i odmówienie skarżącemu praw strony nie uznając jego interesu prawnego.

W uzasadnieniu skargi ponowiono argumentację przedstawioną w odwołaniu. Dodatkowo podniesiono, że zgodnie z postanowieniami § 55 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 lutego 2003 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy podczas wykonywania robót budowlanych (Dz.U. Nr 47 poz. 401) nie jest dopuszczalne sytuowanie stanowisk pracy, składowisk wyrobów i materiałów lub maszyn i urządzeń budowlanych bezpośrednio pod napowietrznymi liniami elektroenergetycznymi lub w odległości liczonej w poziomie od skrajnych przewodów, mniejszej niż 15 m dla linii o napięciu znamionowym powyżej 30 kV, lecz nieprzekraczającym 110 kV. Do takich linii skarżąca spółka zalicza przedmiotową linię i podkreśla, że jeden tor linii "[...]" został zaprojektowany w taki sposób, że przechodzi przez jej działkę. Stąd też uważa, że przedmiotowa inwestycja ma wpływ na użytkowanie posiadanej przez Spółkę nieruchomości i zagraża zdrowiu pracowników. Inwestor, składając oświadczenie

o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane takiej zgody od skarżącej nie otrzymał. Powyższe postępowanie narusza zatem prawa skarżącego jako użytkownika wieczystego sąsiedniej działki. Na potwierdzenie swego stanowiska skarżąca załączyła opinię biegłego sądowego przy Sądzie Okręgowym.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane w sprawie stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Podnieść należy, iż w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zatem rozpoznając skargę na decyzję Sąd dokonuje oceny, czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź też procesowego, obowiązujące w dacie orzekania przez organy administracji, przy czym Sąd nie jest związany granicami skargi.

Rozpatrując sprawę w świetle powyższych kryteriów, stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody utrzymująca

w mocy decyzję organu I instancji o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną tegoż organu w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowanego i pozwolenia na budowę dwutorowej linii elektroenergetycznej napowietrznej "[...]" i demontaż istniejącej linii jednotorowej "[...]" - drugostronne zasilanie stacji energetycznej "[...]".

Prezydent Miasta "[...]", orzekając w trybie art. 149 § 3 Kpa, odmówił wznowienia postępowania, z uwagi na to, że "[...]" Sp. z o.o. - wnioskująca o wznowienie postępowania na podstawie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 Kpa - nie jest stroną

w przedmiotowym postępowaniu.

Z uzasadnień decyzji organów obu instancji wynika, że organy te nie negując faktu, że działka użytkowana przez "[...]" Sp. z o.o. graniczy z teren inwestycji polegającej na budowie dwutorowej linii napowietrznej, stoją na stanowisku, że o braku przymiotu strony w tym postępowaniu przesądza ostateczna decyzja Prezydenta Miasta z dnia "[...]" o środowiskowych uwarunkowaniach, "nie stwierdzająca konieczności utworzenia ograniczonego użytkowania w odniesieniu do przedsięwzięcia – budowy linii "[...]" do stacji energetycznej "[...]".

Dokonując oceny legalności zaskarżonych decyzji, należało przede wszystkim rozważyć, w jakich okolicznościach organ administracji władny jest wydać decyzję o odmowie postępowania na podstawie art. 149 § 3 Kpa, w myśl którego odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze decyzji. Z brzmienia tego przepisu wynika tylko forma rozstrzygnięcia, natomiast nie wynikają jego przesłanki.

Zgodnie z poglądami doktryny i orzecznictwem sądowym wydanie decyzji odmawiającej wznowienia postępowania jest możliwe tylko w przypadku, gdy wznowienie postępowania z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych jest niedopuszczalne oraz, gdy strona złożyła żądanie wznowienia postępowania z uchybieniem ustawowego terminu określonego w art. 148 § 1 i 2 Kpa lub art. 145a § 2 Kpa, a nie ma podstaw do jego przywrócenia.

Niedopuszczalność przedmiotowa postępowania o wznowienie będzie miała miejsce, gdy strona zażąda wznowienia postępowania, w innej sprawie aniżeli zakończonej decyzją ostateczną, natomiast niedopuszczalność postępowania z przyczyn podmiotowych, gdy żądanie wszczęcia postępowania złoży jednostka, nie będąca stroną w sprawie lub strona nie mająca zdolności do czynności prawnych, a działająca bez przedstawiciela ustawowego (A. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2005, wydanie 7, str. 668).

Podstawą odmowy wznowienia postępowania nie może być merytoryczna ocena przesłanek wznowienia postępowania, bowiem taka ocena może być dokonana dopiero na etapie postępowania właściwego i decyzji wydanej po wznowieniu postępowania (wyrok NSA z dnia 15 grudnia 1998r. sygn. akt. I SA/Łd 1843/96, niepublikowany). Przywołać należy również wyrok NSA z dnia 8 lipca 1997r. sygn. akt SA/Rz 606/97 (opublikowany ST 1997, nr 11,s. 62, wraz z glosą Z. Czarnika i Z. Sawuły), w którym wypowiedziano pogląd, że decyzję o odmowie wznowienia postępowania wydaje się wtedy, gdy we wstępnej fazie postępowania wznowieniowego można jednoznacznie stwierdzić, że nie istnieją podstawy wznowienia. Innymi słowy, decyzja taka może być wydana wtedy, gdy w podaniu o wznowieniu postępowania w żaden sposób nie wskazuje się podstawy wznowienia przewidzianej art. 145 § 1 Kpa. Jeżeli natomiast są jakiekolwiek wątpliwości dotyczące istnienia podstawy wznowienia wskazanej przez wnioskodawcę i potrzeba zbadania w tym zakresie sprawy, niezbędne jest wydanie postanowienia o wznowieniu, którego przedmiotem będzie wyjaśnienie, czy wskazana podstawa wznowienia występuje. Podobne stanowisko zaprezentował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 9 listopada 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 402/05 (LEX nr 198867), formułując następującą tezę: "Odmowa wznowienia postępowania z tego powodu, iż wnioskodawca nie jest stroną może nastąpić tylko wówczas gdy okoliczność ta jest oczywista. Jeżeli istnieją wątpliwości co do tego, czy wnioskodawca jest stroną, badanie przymiotu strony następuje po wznowieniu postępowania". Dalej idący pogląd wyrażony został w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 października 1998 r., sygn. akt IV SA 116/98 (LEX nr 4347). W orzeczeniu tym NSA wskazał : "Pierwsza faza postępowania o wznowienie polega na zbadaniu, czy wniosek o wznowienie postępowania opiera się na podstawach wymienionych w art. 145 § 1 Kpa i czy został zachowany termin do złożenia wniosku przewidziany w art. 148 Kpa. W tej fazie postępowania organ administracji bada również, czy nie występują negatywne przesłanki przedmiotowe, a dla wznowienia postępowania, np. czy wniosek jest złożony w postępowaniu, które nie zostało zakończone decyzją ostateczną. Na tym etapie organ administracji bada również, czy wniosek pochodzi od strony postępowania. Jeżeli jednak wniosek o wznowienie postępowania jest oparty o przesłankę przewidzianą w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, zawiera stwierdzenie, że składając to podanie podmiot uważa, że przysługiwał mu przymiot strony w postępowaniu, a został w tym postępowaniu pominięty, to weryfikacja tych twierdzeń następuje w następuje w następnej fazie postępowania prowadzonej po wydaniu postanowienia o wznowienie postępowania".

Organy administracji architektoniczno – budowlanej orzekające w niniejszej nie stosowały się do przedstawionych powyżej reguł procesowych, gdyż pomimo że "[...]" Sp. z o.o. w zgłoszonym wniosku o wznowienie postępowania twierdziła, iż jest stroną postępowania w rozumieniu art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz.U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016, z późn. zm.), która bez swej winy nie brała udziału w postępowaniu zakończonym decyzją o pozwoleniu na budowę dwutorowej linii energetycznej (art. 145 § 1 pkt 4 Kpa), organy te odmówiły wznowienia postępowania. Tymczasem istotnym elementem zgłoszonej przez wnioskodawcę przesłanki było rozstrzygniecie, czy posiada ona przymiot strony postępowania w sprawie wskazanego pozwolenia budowlanego.

W ocenie Sądu, w przypadku skarżącej brak przymiotu strony nie był oczywisty już choćby z tego względu, że zainteresowana podnosiła, że użytkowana przez nią nieruchomość leży w bezpośrednim sąsiedztwie działek objętych pozwoleniem na budowę, a przebiegająca linia elektryczna wysokiego napięcia uniemożliwi jej korzystanie z bazy sprzętowej, gdyż stanowić będzie przeszkodę do używania sprzętu przeładunkowego. Oznacza to, że organy obu instancji z naruszeniem art. 149 § 3 Kpa orzekły o odmowie wznowienia postępowania, dokonując we wstępnej fazie postępowania oceny, iż wnioskodawcy nie służy przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją o pozwoleniu na budowę. Taka ocena winna nastąpić dopiero po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania i wówczas, gdyby organ administracji doszedłby do przekonania, iż nie występują przesłanki do wznowienia postępowania przewidziane w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, tj. że podmiot zgłaszający wniosek o wznowienie postępowania nie ma przymiotu strony, to winien zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 Kpa odmówić uchylenia decyzji dotychczasowej.

Niezależnie od poczynionych powyżej uwag, podkreślenia wymaga, iż w okolicznościach niniejszej sprawy istotne znaczenie ma także zapis art. 28 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane, w myśl którego stroną w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę jest inwestor oraz każdy właściciel, użytkownik wieczysty bądź zarządca nieruchomości znajdującej się na obszarze oddziaływania obiektu. Z przepisu tego wynika, że organ administracji architektoniczno – budowlanej ustalając krąg stron w postępowaniu zmierzającym do wydania pozwolenia na budowę musi równocześnie ustalić dla każdej inwestycji nierozerwalnie z nią związany obszar oddziaływania. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że pojęcie dotyczące obszaru oddziaływania obiektu jest rekonstruowane przy każdej inwestycji budowlanej, gdyż każdorazowo, na podstawie cech indywidualnych obiektu oraz jego przeznaczenia, materializują się odpowiednio normy wynikające z przepisów odrębnych, na których opierając się można ustalić pewną strefę wokół realizowanego obiektu budowlanego (Prawo Budowlane. Komentarz pod redakcją prof. Z. Niewiadomskiego. Wydawnictwo C.H. Beck. Warszawa 2006, str. 325). Zgodnie też z legalną definicją, zawartą w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego ilekroć w ustawie jest mowa o "obszarze oddziaływania obiektu" należy przez to rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. W świetle tej definicji nawet brak bezpośredniego sąsiedztwa pomiędzy nieruchomościami zachodzi bezpośrednie sąsiedztwo nie musi automatycznie oznaczać braku przymiotu strony, gdyż obszar oddziaływania obiektu może obejmować także tereny dalej położone. Istotne natomiast jest, aby "oddziaływanie" było powiązane z przepisami odrębnymi.

W związku z podnoszoną w uzasadnieniach decyzji obu instancji argumentacją nawiązującą do decyzji Prezydenta Miasta o środowiskowych uwarunkowaniach nasuwa się pytanie, czy poza przepisami ustawy – Prawo Ochrony Środowiska przez przepisy szczególne należy rozumieć także przepisy innych aktów prawnych, w tym przepisy rozporządzeń do ustawy Prawo Budowlane. W ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie na tak postawione pytanie należy udzielić odpowiedzi twierdzącej. Sąd podziela prezentowane w doktrynie stanowisko, że z punktu widzenia kryterium formalnego, cechą przesądzającą o "odrębności" rozporządzenia jako aktu normatywnego będzie jego forma, jako wyodrębnionego w Konstytucji RP źródła prawa powszechnie obowiązującego. W komentarzu do Prawa Budowlanego pod redakcją prof. Zygmunta Niewiadomskiego podniesiono, że za przyjęciem takiego poglądu przemawia także wykładnia funkcjonalna. "Gdyby bowiem uznać, że przy redefiniowaniu dla określonej inwestycji obszaru oddziaływania obiektu nie bierze się pod uwagę przepisów rozporządzeń wykonawczych do ustawy – Prawo Budowlane, zatem przede wszystkim przepisów techniczno – budowlanych, zawierających m.in. odległości, jakie obowiązany jest zachowywać inwestor przy wznoszeniu określonych obiektów lub urządzeń budowlanych), to ustalenie takiego obszaru oddziaływania nie byłoby w większości spraw możliwe. Obszar oddziaływania obiektu można byłoby wówczas ustalić wyłącznie przy inwestycjach, w których zastosowanie znajdują przepisy ustaw szczególnych, jak np. przepis art. 135 ustawy Prawo Ochrony Środowiska, wprowadzający "obszar ograniczonego użytkowania". W konsekwencji pojęcie "obszaru oddziaływania obiektu" stałoby się martwą instytucją, mającą zastosowanie w nielicznych przypadkach. Należy zatem zdecydowanie opowiedzieć się za uznaniem przepisów wykonawczych do ustawy – Prawo budowlane, jako przepisów w stosunku do niej odrębnych, gdyż jedynie to rozwiązanie pozostaje w zgodności

z zasadą racjonalności ustawodawcy".

Powyższe prowadzi do wniosku, iż w świetle art. 28 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane nie chodzi tylko oddziaływanie wynikające z przepisów ustawy – Prawo Ochrony Środowiska, ale o wszelkie rodzaje oddziaływań związanych z projektowaną inwestycją, które mogą mieć wpływ na korzystanie z nieruchomości.

Rozpoznając ponownie sprawę Prezydent Miasta powinien przede wszystkim rozpoznać wniosek strony skarżącej o wznowienie postępowania według przedstawionej wykładni przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, odnosząc się do wszystkich podnoszonych przez stronę skarżącą argumentów. Organ administracji architektoniczno - budowlanej powinien mieć też na względzie, że ewentualne naruszenie zasad wynikających z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 lutego 2003 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy podczas wykonywania robót budowlanych (Dz.U. Nr 47 poz. 401), może negatywnie oddziaływać na nieruchomość użytkowaną przez skarżącą spółkę i w związku z tym wskazane przepisy powinny być brane pod uwagę przy ustalaniu zdefiniowanego ustawowo obszaru oddziaływania obiektu, tj. dwutorowej linii "[...]"– dwustronne zasilanie stacji energetycznej "[...]". W okolicznościach niniejszej sprawy mogą też wchodzić w grę przepisy Kodeksu cywilnego.

Omówione przez Sąd uchybienia procesowe, pozostające w ścisłym związku

z ostatecznym wynikiem sprawy, powodują konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1

lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). O zwrocie kosztów postępowania orzeczono stosownie do art. 200, art. 205 § 2 powołanej wyżej ustawy. Zgodnie zaś

z art.152 ustawy orzeczono, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, przy czym rozstrzygnięcie w tym zakresie obowiązuje jedynie do czasu uprawomocnienia się wyroku.