Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1918/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-04-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6100 Nabycie mienia państwowego z mocy prawa przez gminę
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 18  ust. 2
journal: Dz.U. 1990 nr 32 poz 191
law: Ustawa z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych.
article: art. 134
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka – Płaczkowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Emilia Lewandowska Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P. S.A. w W. na postanowienie Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania 1) uchyla zaskarżone postanowienie; 2) zasądza od Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej na rzecz P. S.A. w W. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. WSA/wyr. 1 – sentencja wyroku


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z [...] sierpnia 2017 r., nr [...] Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa, działając na podstawie art. 134 kpa, stwierdziła niedopuszczalność odwołania P. S.A. w W. od decyzji Wojewody [...] z [...] stycznia 2016 r., nr [...].

W uzasadnieniu Komisja wskazała, że Wojewoda [...] decyzją z [...] stycznia 2016 r. stwierdził nabycie przez Gminę [...], z mocy prawa z dniem 27 maja 1990 r., nieodpłatnie prawa własności nieruchomości, położonej w granicach administracyjnych Miasta D., obrębie ewidencyjnym [...], D., oznaczonej w ewidencji gruntów na karcie mapy [...], jako działki: nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha, nr [...] o pow. [...] ha. Dla nieruchomości tej Sąd Rejonowy w D. [...] Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr [...].

Pismem z [...] lutego 2016 r. P. S.A w W. złożyły, za pośrednictwem Wojewody [...], odwołanie od powyższej decyzji.

Organ wskazał, że decyzja Wojewody [...] została doręczona P. [...] stycznia 2016 r. Odwołanie od powyższej decyzji - z zachowaniem 14 - dniowego terminu złożyły P, pismem z [...] lutego 2016 r. Odwołanie zostało podpisane przez Dyrektora Regionalnego ds. Ewidencji Nieruchomości oraz Naczelnika Wydziału Geodezji i Regulacji Stanów Prawnych. Jednakże do niniejszego odwołania nie zostały załączone pełnomocnictwa do reprezentowania P. S.A udzielone podpisującym.

W związku z powyższym Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa pismem z [...] lipca 2017 r. wezwała, na podstawie art. 64 § 2 kpa, do uzupełnienia odwołania o pełnomocnictwa udzielone osobom podpisanym pod odwołaniem do reprezentowania P S.A. przed Krajową Komisją Uwłaszczeniową.

W odpowiedzi na wezwanie pismem z [...] lipca 2017 r. Spółka, zachowując 7 - dniowy termin nadesłała pełnomocnictwo udzielone [...] lutego 2017 r. J. P. - Zastępcy Dyrektora Oddziału ds. Obrotu Nieruchomościami w P. S.A. (aktem notarialnym Rep [...]) oraz pełnomocnictwo udzielone [...] lutego 2017 r. (aktem notarialnym Rep [...]) S. K. - Naczelnikowi Wydziału Geodezji i Regulacji Stanów Prawnych.

Komisja wskazała, że w sytuacji, gdy odwołanie zawiera oznaczenie wnoszącego, nie czyni jednak zadość innym wymaganiom, co do treści, organ administracji państwowej zgodnie z art. 64 § 2 kpa obowiązany jest wezwać wnoszącego do usunięcia braków, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków w terminie siedmiu dni od doręczenia wezwania spowoduje stwierdzenie niedopuszczalności odwołania (art. 134 kpa).

Biorąc pod uwagę, że odwołanie zostało złożone w ustawowym terminie, jednakże opatrzone podpisami osób nieumocowanych do działania w imieniu odwołującego, a uzupełnione po wezwaniu organu II instancji pełnomocnictwa nie obowiązywały w dacie podpisania odwołania, organ odwoławczy powinien stwierdzić niedopuszczalność odwołania.

Komisja podniosła, że środek odwoławczy wniesiony z uchybieniem formalnym, nie podlega merytorycznemu rozpoznaniu. W tej sytuacji organ II instancji ma obowiązek zastosować się do dyspozycji art. 134 kpa. Norma wynikająca z art. 134 kpa ma charakter bezwzględnie obowiązujący. Z jej dyspozycji wynika bowiem, że wydanie takiego postanowienia nie zależy od uznania organu a jest jego obowiązkiem.

Na postanowienie Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z [...] sierpnia 2017 r. skargę złożyły P. S.A. w W.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na rozstrzygniecie, tj. art. 64 § 2 kpa i art. 33 kpa, poprzez wydanie przedmiotowego postanowienia w sytuacji, gdy uzupełniono brak formalny odwołania w zakreślonym przez organ terminie.

Skarżąca Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i zasądzenie kosztów postępowania.

Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna. Podnieść należy, że zgodnie z art. 32 kpa strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Działając w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów kpa pełnomocnik strony powinien legitymować się stosownym pełnomocnictwem udzielonym na piśmie, w formie dokumentu elektronicznego lub zgłoszonym do protokołu (art. 33 § 2 kpa). W przypadku pełnomocnictwa udzielonego na piśmie, powinien on dołączyć do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis takiego pełnomocnictwa (art. 33 § 3 kpa). Tym samym brak przedłożenia przez pełnomocnika udzielonego mu pełnomocnictwa do działania w imieniu strony przy wnoszeniu odwołania należy uznać za brak formalny w rozumieniu art. 64 § 2 kpa, który w trybie tego przepisu powinien zostać usunięty.

Przenosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy wskazać trzeba, że wobec nieprzedłożenia wraz z odwołaniem stosownego pełnomocnictwa do działania Spółki, organ odwoławczy prawidłowo wezwał stronę do złożenia w terminie 7 dni pełnomocnictwa. Wezwanie to zostało skutecznie doręczone skarżącej i w terminie zakreślonym w wezwaniu pełnomocnictwa wraz z pismem przewodnim i potwierdzeniem opłaty zostały przesłane do organu II instancji.

Fakt, że data widniejąca na pełnomocnictwach jest późniejsza niż data wniesionego odwołania nie przesądza i nie może przesądzać o zakwestionowaniu prawidłowości umocowania pełnomocników do działania w imieniu skarżącej spółki. W orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, zgodnie z którym jeśli usunięcie braku pełnomocnictwa nastąpi w terminie prawem przewidzianym, wówczas nie ma znaczenia jaką datą pełnomocnictwo zostało opatrzone. Data ta może być późniejsza od daty wezwania strony do usunięcia braku pisma, natomiast istotnym jest zakres pełnomocnictwa oraz by pełnomocnictwo w rzeczywistości udzielone zostało do danej sprawy (wyroki: NSA z 4 VII 2006 r., sygn. akt II OSK 941/05; WSA w Krakowie z 6 XI 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 910/17; WSA w Poznaniu z 11 III 2008 r., sygn. akt II SA/Po 20/08). Sąd w niniejszym składzie stanowisko to podziela.

Z nadesłanych pełnomocnictw wynika, że obydwaj pełnomocnicy zostali umocowani do reprezentowania Spółki w postępowaniach administracyjnych. Ponadto pełnomocnik J. P. został także umocowany (łącznie z dyrektorem P. Oddział Gospodarowania Nieruchomościami w K. lub z zastępcą dyrektora Oddziału ds. Eksploatacji w P. Oddziale Gospodarowania Nieruchomościami w K.) do udzielania dalszych pełnomocnictw.

Wskazać należy, że zwięzłość regulacji kpa w odniesieniu do instytucji pełnomocnictwa prowadzi do wniosku, iż zamiarem ustawodawcy nie było sformalizowanie wymagań co do pełnomocnictwa, a w związku z tym należy przyjąć, że kwestia daty pełnomocnictwa (którego zakres przedmiotowy obejmujący określone postępowanie jest niewątpliwy) nie należy do sfery braków formalnych, które uniemożliwiałyby merytoryczne rozpoznanie wniesionego w kontrolowanej sprawie odwołania.

Tym samym w przedmiotowej sprawie należało uznać, że strona przedkładając w zakreślonym do tego terminie stosowne pełnomocnictwa, niebudzące wątpliwości co do zakresu umocowania, skutecznie konwalidowała dokonaną uprzednio czynność prawną. W związku z tym - z uwagi na naruszenie przez Komisję przepisu art. 134 kpa, mającego wpływ na wynik sprawy - konieczne stało się uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Organ II instancji powinien przystąpić do merytorycznego rozpoznania odwołania.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa, orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ppsa.

Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym uzasadnione było treścią art. 119 pkt 3 ppsa w zw. z art. 120 ppsa.