Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 565/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-04-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Kraczowski po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2013r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. N. na postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] grudnia 2012r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z 22 stycznia 2012r. J. N. (biegły rewident) prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą B. "E." złożyła skargę do tutejszego Sądu na postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z [...] grudnia 2012r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia na postanowienie Prezesa Zarządu PFRON z [...] lutego 2010r., którym odmówiono przywrócenia terminu do złożenia wniosków o wypłatę dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych zatrudnionych w spółce "D." w P. W treści skargi jej autorka wskazała na wyroki sądów administracyjnych wydanych w przedmiotowej sprawie, które w jej opinii przyznały jej uprawnienie do bycia stroną postępowania zażaleniowego.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o oddalenie skargi, podkreślił przy tym, że sądy w swoich orzeczeniach wyraźnie stwierdziły, że organ odwoławczy może jedynie wydać postanowienie o niedopuszczalności odwołania.

Zarządzeniem sędziego sprawozdawcy z 12 marca 2013r. J. N. została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie oświadczenia, czy przedmiotową skargę złożyła w swoim imieniu, czy też w imieniu spółki "D.", w tym drugim przypadku została wezwana do uzupełnienia skargi o podpisy osób, które mogą reprezentować spółkę i złożenie do Sądu odpisu z KRS.

Do dnia dzisiejszego J. N. nie wykonała zarządzenia Sądu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności Sąd bada dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012r., poz. 270 ze zm. zwana dalej p.p.s.a). W szczególności sąd bada, czy skargę wniósł podmiot określony w art. 50 § 1 i § 2 p.p.s.a. Skarżący, o którym mowa w pierwszym zdaniu art. 50 § 1 p.p.s.a., musi mieć

w złożeniu skargi interes prawny rozumiany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków, a zaskarżonym aktem lub czynnością. Zatem zasadnym jest rozważenie, czy J. N. jako uprawniony biegły rewident, prowadząc biuro [...] może wystąpić w swoim imieniu ze skargą na postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z [...] grudnia 2012r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia na postanowienie Prezesa PFRON z [...] lutego 2010r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosków o wypłatę dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych zatrudnionych w spółce "D." w P.

Sąd stwierdził, że brak jest podstaw do przyjęcia w oparciu o akta sprawy i powołany przepis art. 50 p.p.s.a., by uprawnienie do wniesienia skargi służyło J. N. Wskazać należy, że skarga może bowiem dotyczyć tylko jej "własnej sprawy administracyjnej", rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot nie podporządkowany organizacyjnie temu organowi (vide: postanowienie NSA z 27 stycznia 2011 r., sygn. akt II FSK 2500/10, LEX nr 742360). W związku z powyższym, legitymacja skargowa podmiotu wnoszącego skargę we własnym interesie prawnym musi zawierać w sobie dwa elementy. Po pierwsze, skarżący musi mieć interes prawny w przeprowadzeniu sądowej kontroli zgodności z prawem aktu lub czynności, oparty na normach administracyjnego prawa materialnego lub procesowego, kształtujących istotę sprawy administracyjnej, w której skarga jest wnoszona i które pozwolą sądowi ocenić, czy skarga została wniesiona we własnej sprawie. Po drugie, skarżący musi mieć interes prawny w doprowadzeniu zaskarżonego aktu lub czynności do stanu zgodnego z prawem (vide: T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Warszawa 2005 r., str. 212 i nast.).

Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, tj. sytuację, w której dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającymi stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności organu administracji (vide: wyrok NSA z 27 września 1999 r., sygn. akt IV SA 1285/98;LEX 47898). Jest oczywiste, że J. N. nie przysługuje interes prawny w rozpatrywanej sprawie. Jest ona zainteresowana w rozstrzygnięciu sprawy tylko jako biegły rewident reprezentujący skarżącą Spółkę w postępowaniu w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia - ale to mieści się wyłącznie w granicach interesu faktycznego. To, że J. N. – biegły rewident i zarazem prowadząca B. "E." - prowadzi rachunkowość skarżącej Spółki i była zaangażowana w sporządzanie pism w imieniu Spółki w toku postępowania, nie może być przesłanką do przyznania jej interesu prawnego związanego z prowadzonym postępowaniem, bowiem interes prawny musi być indywidualnym interesem strony postępowania i dotyczyć jej bezpośrednio.

Niejako na marginesie podkreślić należy, że powoływane przez wnioskodawczynię wyroki sądów administracyjnych wydane w przedmiotowej sprawie, nie przyznały jej statusu osoby uprawnionej występowania przed organami administracji państwowej, a dotyczyły kwestii proceduralnych.

Drugim ważnym zagadnieniem w sprawie jest fakt, że w świetle przepisów Rozdziału 3 – Pełnomocnicy ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, J. N. nie może występować w charakterze pełnomocnika skarżącej Spółki w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Jak wynika z art. 35 § 1 i § 2 p.p.s.a. pełnomocnikiem osoby prawnej może być adwokat lub radca prawny, inny skarżący lub uczestnik postępowania, pracownik tej jednostki, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. Cytowane przepisy ograniczają krąg osób, które mogą występować w charakterze pełnomocników procesowych i pełnomocników do poszczególnych czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym, do wymienionych w nim podmiotów. Oznacza to, że osoby niewymienione w tym przepisie nie mogą występować w charakterze pełnomocnika strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Ponadto wyliczenie zawarte w przytoczonym wyżej przepisie ma charakter wyczerpujący w tym sensie, że osoba niespełniająca wymagań w nim oznaczonych nie może działać jako pełnomocnik procesowy w postępowaniu przed sądem administracyjnym.

J. N. nie spełnia żadnych wymagań wynikających z art. 35 § 1 i § 2 P.p.s.a. i nie może działać jako pełnomocnik procesowy "D." Sp. z o.o. w postępowaniu sądowoadministracyjnym w tej sprawie. Nie jest ona bowiem ani adwokatem, ani radcą prawnym, ani pracownikiem ww. Spółki. Żaden przepis szczególny nie upoważnia do występowania przed sądem administracyjnym biegłego rewidenta. Kategoryczne określenie sposobu wykonywania zawodu biegłego rewidenta w ustawie 7 maja 2009r. o biegłych rewidentach i ich samorządzie, podmiotach uprawnionych do badania sprawozdań finansowych oraz o nadzorze publicznym (Dz.U. nr 77 poz. 649 ze zm.) oznacza, że katalog dopuszczalnego sposobu wykonywania zawodu przez biegłego rewidenta ma charakter zamknięty, a tym samym nie dopuszcza żadnych wyjątków. Zgodnie z brzmieniem art. 3 ustawy zawód biegłego rewidenta polega na wykonywaniu czynności rewizji finansowej.

W przedmiotowej sprawie spółka "D." jako osoba prawna winna złożyć skargę podpisaną przez osoby pełniące funkcje organów zgodnie z przepisami regulującymi sposób reprezentacji lub przez inne osoby upoważnione do reprezentowania takich osób, na co wskazuje art. 28 § 1 p.p.s.a. W art. 29 powoływanej ustawy określono przy tym jednoznacznie, że organ albo inna osoba upoważniona do reprezentacji ma obowiązek wykazać dokumentem swoje umocowanie przy pierwszej czynności procesowej. Udokumentowania wymaga zatem, że złożona skarga została podpisała przez osobę umocowaną do reprezentowania skarżącego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 października 2008 r., sygn. akt I GSK 1078/07, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z tych przyczyn skarga J. N. jako niedopuszczalna, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. podlega odrzuceniu, zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji postanowienia.