Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1180/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-08-18 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3, art. 61 par. 5-6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Łukasz Krzycki po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi I. W. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2011 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia na podmiot korzystający ze środowiska obowiązku przeprowadzenia działań naprawczych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Wraz ze skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 czerwca 2011 r. (data stempla pocztowego) I. W. złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2011 r. nakładającej obowiązek przeprowadzenia działań naprawczych, mających na celu naprawę lub zastąpienie w równoważny sposób elementów przyrodniczych lub ich funkcji.

W uzasadnieniu wniosku wskazano, że zaskarżona decyzja nakłada na Skarżącą obowiązek przeprowadzenia szeregu działań naprawczych poprzez dokonanie zasiewu traw w następstwie bronowania, siewu i wałowania działek Skarżącej. Skarżącą zobowiązano również do wykaszania tych traw oraz ich specjalnej pielęgnacji w okresie pomiędzy 2012 a 2015 r. Wykonanie nałożonych obowiązków uniemożliwia prowadzenie Skarżącej gospodarki rolnej na jej gruntach. Pozbawi to ją znacznych dochodów z uprawy, jak również naraża ją na konieczność poniesienia ogromnych kosztów związanych z zakupem odpowiednich mieszanek traw na cały obszar objęty zaskarżoną decyzją. Dalej wskazano, że obszar działek ew. nr [...] i [...] stanowi ponad 21 ha, a ich całkowite obsianie mieszankami traw wymaga zlecenia tego działania specjalistycznej firmie oraz zakupu drogiego zasiewu. Działania organu zmierzają do pozbawienia Skarżącej jakichkolwiek przychodów z gospodarki rolnej, prowadzonej częściowo na przedmiotowych gruntach, a w konsekwencji narażają na nieuniknione wystąpienie znacznej szkody majątkowej. We wniosku zawarto również argumenty kwestionujące prawidłowość zaskarżonej decyzji (brak wskazania podstaw prawnych nałożonych zakazów, braki postępowania dowodowego).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

Jednakże art. 61 § 3 ppsa stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 ppsa, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Zauważyć należy, iż przyznając w art. 61 § 3 ppsa uprawnienie do wstrzymania aktu w całości lub w części ustawodawca pozostawił swobodę w ocenie, czy Sąd skorzysta z takiego prawa czy też nie. Wynika to wprost z treści wskazanego przepisu, w którym posłużono się terminem "sąd może", nie zaś "sąd wstrzyma". Pozytywne rozstrzygnięcie żądania udzielenia stronie ochrony tymczasowej zależy więc od spełnienia jednej z dwóch wymienionych wyżej przesłanek, przy czym nawet w przypadku spełnienia jednej z nich zostało ono pozostawione uznaniu Sądu, o czym świadczy użycie przez ustawodawcę zwrotu "sąd może".

Skarżąca wskazała, iż wykonanie działań naprawczych w środowisku (obowiązków nałożonych zaskarżoną decyzją) narazi ją na straty finansowe (znaczną szkodę majątkową) i uniemożliwi prowadzenie gospodarki rolnej na gruntach na których nakazano działania naprawcze. Argumenty te, w ocenie Sądu nie uzasadniają wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wskazać należy, że rozpoznawany wniosek nie zawiera precyzyjnego określenia jaki koszt poniesie Skarżąca wykonując decyzję, ponadto nie zawarła w nim informacji o swoich możliwościach finansowych. Brak tych danych nie pozwala określić, czy w niniejszej sprawie możemy mówić o znacznej kwocie pieniężnej, której wydatkowanie naraża Skarżącą na poniesienie znacznej szkody. Pamiętać przy tym należy, że zmniejszenie ilości posiadanych środków finansowych samo w sobie nie stanowi znacznej szkody, o której mowa w art. 61 § 3 ppsa. Dopiero dalsze wyjaśnienia Skarżącej np. dotyczące jej sytuacji majątkowej, mogłyby ewentualnie uzasadnić zastosowanie powołanego przepisu. Takich wyjaśnień Skarżąca jednak nie złożyła.

Sąd zwraca uwagę, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ma miejsce, gdy nie będzie już możliwy późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, lub powrót do stanu pierwotnego. Natomiast wydatkowanie środków pieniężnych w celu wykonania nałożonego obowiązku przeprowadzenia działań naprawczych takiego nieodwracalnego charakteru nie ma. W przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi istnieje oczywista możliwość domagania się zwrotu wydanych środków pieniężnych.

Ponadto wskazać należy, iż nałożony decyzją obowiązek przeprowadzenia działań naprawczych to proces złożony, którego realizacja została zaplanowana w etapach w latach 2012-2015. Początek procesu przewidziano na III dekadę marca 2012 r. Zatem na dzień rozpoznawania wniosku wszelkie obawy dotyczące konieczności poniesienia określonych wydatków (na zakup a następnie obsianie gruntu) są przedwczesne, gdyż przeprowadzenie pierwszych działań w terenie miałoby miejsce dopiero za pół roku. Mając na względzie, iż zgodnie z art. 61 § 6 ppsa wstrzymanie wykonania aktu upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji, natomiast wydanie wyroku w sprawie nastąpi z dużym prawdopodobieństwem przed tym terminem, dlatego też udzielenie ochrony tymczasowej jest zbędne. Skoro bowiem na dzień rozpoznania wniosku, zaskarżona decyzja nie nakłada na Skarżącą żadnych działań koniecznych do wykonania natychmiast, natomiast w dniu wydania przez Sąd wyroku, udzielony środek ochrony tymczasowej upadłby, zatem stwierdzić należy, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku Skarżącej.

Odnosząc się do zawartych we wniosku argumentów kwestionujących prawidłowość zaskarżonej decyzji (brak wskazania podstaw prawnych nałożonych zakazów, braki postępowania dowodowego) stwierdzić należy, iż Sąd na tym etapie sprawy nie bada argumentów podniesionych w skardze, a odnoszących się do legalności zaskarżonej decyzji, dokonuje jedynie oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie jej wykonania.

Podsumowując stwierdzić należy, iż przedstawione przez Skarżącą argumenty nie uprawdopodobniają, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować wystąpienie zagrożeń o których mowa w art. 61 § 3 ppsa, zatem brak jest podstaw aby uczynić zadość złożonemu przez stronę żądaniu wstrzymania decyzji.

W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.