Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 245/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-07-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art 148 § 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Łukaszewska-Macioch Sędziowie sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) sędzia NSA Marek Stojanowski Protokolant Joanna Drapczyńska po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 listopada 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 707/09 w sprawie ze skargi R. J. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego 1. uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2. zasądza od Ministra Obrony Narodowej na rzecz R. J. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 listopada 2009 r. sygn. II SA/Wa 707/09, oddalił skargę R. J. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego.

Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

Minister Obrony Narodowej działając na podstawie art. 74 ust. 1 i art. 75 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 78 ust. 1 art. 79 ust. 1 i 6 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 ze zm.) oraz § 122 pkt 1 i § 132 ust. 4 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 7, poz. 38) decyzją z dnia [...] marca 1999 r. nr [...] pkt 42 zwolnił R. J. z zawodowej służby wojskowej i przeniósł do rezerwy z dniem 31 maja 1999 r. wskutek upływu terminu wypowiedzenia. Decyzja ta została wydana w związku z dokonanym przez R. J. w dniu 1 lutego 1999 r. wypowiedzeniem stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej.

Wskutek złożonego przez R. J. wniosku o wycofanie wypowiedzenia Minister Obrony Narodowej, decyzją z dnia [...] maja 1999 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję z [...] marca 1999 r.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 września 1999 r., sygn. akt II SA 1268/99 oddalił skargę R. J. na powyższą decyzję

W dniu 10 listopada 2005 r. R. J. złożył do Ministra Obrony Narodowej wniosek o "unieważnienie i uchylenie" w trybie art. 145 § 1 pkt 1 i 2 oraz pkt 5 i 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) decyzji z dnia [...] marca 1999 r. [...] (pkt 42) "ze skutkiem przywrócenia do zawodowej służby wojskowej". W uzasadnieniu wniosku powołał się na postanowienie Wojskowej Prokuratury Okręgowej w Warszawie z dnia 23 maja 2005 r. sygn. akt PO Śl. 71/04 oraz Wojskowego Sądu Okręgowego z dnia 28 września 2005 r. sygn. akt Z.131/05. Zdaniem R. J. orzeczenia te potwierdzają, iż dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy zwolnienia z zawodowej służby wojskowej okoliczności faktyczne zostały sfałszowane.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] Minister Obrony Narodowej odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] marca 1999 r., a następnie, wskutek złożonego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał ją w mocy decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi R. J. na wskazaną wyżej decyzję z dnia [...] lipca 2009 r. wyrokiem z dnia 23 stycznia 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 1732/06 stwierdził nieważność zarówno zaskarżonej jak i poprzedzającej ją decyzji.

W efekcie powyższego wyroku R. J. w piśmie z dnia 9 lipca 2007 r. złożył wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 1999 r. nr [...]. Jako podstawę żądania R. J. wskazał art. 145 § 1 pkt 1, pkt 2, pkt 5 oraz pkt 6 K.p.a.

Wniosek z dnia 9 lipca 2007 r. organ uznał za uzupełnienie wcześniejszego wniosku z dnia 10 listopada 2005 r. i decyzją z dnia [...] października 2007 r. nr [...] odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] maja 1999 r. nr [...].

Organ podniósł, że wniosek o wznowienie postępowania w sprawie decyzji z dnia [...] maja 1999 r. nr [...] został wniesiony z uchybieniem miesięcznego terminu do jego złożenia wynikającego z art. 148 § 1 k.p.a., ponieważ został wniesiony w dniu 14 listopada, a nie 10 listopada 2005 r. (za początek biegu terminu uznano 10 października 2005 r. czyli dzień, w którym R. J. otrzymał odpis postanowienia Wojskowego Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 28 września 2005 r. potwierdzający sfałszowanie pieczęci na niektórych dokumentach związanych z jego zwolnieniem ze służby).

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy R. J. nie zgodził się z zarzutem uchybienia terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania i przedstawił dowód, z którego wynikało, iż wniosek wpłynął do organu w terminie.

Minister Obrony Narodowej po rozpatrzeniu wniosku R. J. o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] utrzymał w mocy powołaną wyżej decyzję z [...] października 2007 r. W uzasadnieniu tej decyzji organ zgodził się ze skarżącym, że jego wniosek o wznowienie postępowania wpłynął do organu w dniu 10 listopada 2005 r. Organ przyjął jednak, iż początek biegu terminu należy liczyć od 28 września 2005 r., czyli od dnia posiedzenia Sądu, w czasie którego skarżący, występujący wraz ze swoim pełnomocnikiem, dowiedział się o powyższym rozstrzygnięciu.

Po rozpoznaniu skargi R. J. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 225/08 uchylił powyższą decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] października 2007 r.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że wbrew twierdzeniom organu wniosek R. J. z 9 lipca 2007 r. nie stanowił pisma uzupełniającego do wniosku z 10 listopada 2005 r. Był to odrębny wniosek, w którym skarżący domagał się wznowienia postępowania w zakresie innej decyzji, niż wskazana we wcześniejszym wniosku. Potwierdzeniem tego stanowiska jest pismo skarżącego z 29 sierpnia 2007 r., nadesłane w odpowiedzi na wezwanie organu o udzielenie informacji. W piśmie tym R. J. wyjaśnił, iż wniosek z 9 lipca 2007 r. nie prowadził do wycofania wniosku z 10 listopada 2005 r. Oznacza to, że skarżący faktycznie domagał się wznowienia postępowań co do dwóch decyzji Ministra Obrony Narodowej: z dnia [...] marca 1999 r. nr [...] (pkt 42) oraz utrzymującej ją w mocy i zarazem ostatecznej decyzji z dnia [...] maja 1999 r. nr [...].

Minister Obrony Narodowej pismem z dnia 31 października 2008 r. wezwał R. J. do sprecyzowania żądania poprzez wskazanie, czy dotyczy ono wznowienia postępowania - zgodnie z wnioskiem z dnia 10 listopada 2005 r. – w zakresie decyzji nieostatecznej z dnia [...] marca 1999 r., czy też zgodnie z wnioskiem z dnia 9 lipca 2007 r. – w zakresie ostatecznej decyzji z dnia [..] maja 1999 r. R. J. został również wezwany do uzupełnienia braku formalnego wniosku z dnia 9 lipca 2007 r. poprzez jego podpisanie.

Odpowiadając na powyższe wezwanie R. J. w piśmie z dnia 18 listopada 2008 r. podał, że koryguje żądanie zawarte w podaniu z dnia 10 listopada 2005 r. i wnosi o wznowienie postępowania w zakresie zarówno decyzji z dnia [...] marca 1999 r. jak i decyzji z dnia [...] maja 1999 r. Ponadto w dniu 12 grudnia 2008 r. uzupełnił brak formalny wniosku z dnia 9 lipca 2007 r. poprzez jego podpisanie.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] Minister Obrony Narodowej, działając na podstawie art. 149 § 3 oraz art. 150 § 1 K.p.a. odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją z dnia [...] maja 1999 r.

W uzasadnieniu decyzji organ podał, że zgodnie z treścią art. 146 § 1 K.p.a. uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 K.p.a. nie może nastąpić jeżeli od dnia doręczenia decyzji lub jej ogłoszenia upłynęło pięć lat.

Wskazał, iż decyzją z dnia [...] maja 1999 r. R. J. został zapoznany w dniu 18 maja 1999 r. Termin określony w art. 146 § 1 upłynął w tej sytuacji w dniu 18 maja 2004 r. Stąd też, jak wskazał organ, w sprawie wznowienia postępowania zakończonego przedmiotową decyzją mogą być badane wyłącznie przesłanki określone w art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 2 K.p.a.

Organ podkreślił, że R. J. wiedzę o rozstrzygnięciu Wojskowego Sądu Okręgowego w przedmiotowej sprawie powziął w dniu 28 września 2005 r., na co wskazuje protokół z rozprawy. Podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione zaś w dniu 10 listopada 2005 r., a więc z uchybieniem terminu określonego w art. 148 § 1 K.p.a.

Skargę na powyższą decyzję wniósł R. J..

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji podał, iż podstawą odmowy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 1999 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej było stwierdzenie przez organ, iż podanie w tym zakresie zostało złożone z uchybieniem terminu określonego w art. 148 § 1 K.p.a.

Zgodnie z tym przepisem podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania.

Wyjaśnił, że zarówno we wniosku z dnia 10 listopada 2005 r. jak i wniosku z dnia 9 lipca 2007 r. skarżący jako podstawę wznowienia postępowania wskazywał art. 145 § 1 pkt 1, pkt 2, pkt 5 oraz pkt 6 K.p.a. Zgodnie z tymi przepisami w sprawie zakończonej ostateczną decyzją można żądać wznowienia postępowania jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe (art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a), decyzja wydana została w wyniku przestępstwa (art. 145 § 1 pkt 2 K.p.a), wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję (art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a), decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu (art. 145 § 1 pkt 6 K.p.a).

W piśmie z dnia 19 listopada 2008 r. skarżący natomiast wskazał, że "koryguje" podanie z dnia 10 listopada 2005 r. w ten sposób, że żąda wznowienia postępowania zarówno co do decyzji nieostatecznej z dnia [...] marca 1999 r. jaki i ostatecznej z dnia 14 maja 1999 r.

Biorąc pod uwagę treść wniosków skarżącego z dnia 10 listopada 2005 r. oraz 9 lipca 2007 r., a także treść pisma skarżącego z dnia 18 listopada 2008 r., organ prawidłowo przyjął, iż termin do złożenia podania o wznowienie postępowania, należy obliczać mając na uwadze, że podanie to zostało złożone w dniu 10 listopada 2005 r.

Sąd wojewódzki podzielił stanowisko organu, iż skarżący był obecny podczas ogłoszenia postanowienia Wojskowego Sądu Okręgowego z dnia 28 września 2005 r. sygn. akt Z.131/05. W tym też dniu powziął on więc wiadomość o okolicznościach wskazywanych przez niego jako podstawa wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 oraz pkt 2 K.p.a. Przyjmując tę datę jako najbardziej korzystną dla skarżącego przy obliczaniu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania (drugie ze wskazywanych orzeczeń zostało wydane w dniu 23 maja 2005 r.), Sąd stwierdził, że termin ten upłynął, tak jak ustalił organ, w dniu 28 października 2005 r.

Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z treścią art. 146 § 1 K.p.a. uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 K.p.a. nie może nastąpić jeżeli od dnia doręczenia decyzji lub jej ogłoszenia upłynęło pięć lat. W niniejszej sprawie decyzja z dnia 14 maja 1999 r. została doręczona skarżącemu w dniu 18 maja 1999 r. W tej sytuacji organ prawidłowo ocenił, że termin określony w art. 146 § 1 K.p.a. odnośnie żądania wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 i 6 K.p.a. upłynął w dniu 18 maja 2004 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dodał, iż organ w sposób prawidłowy wykonał zalecenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawarte w wyroku z dnia z dnia 25 kwietnia 2008 r. sygn. akt II SA/Wa 225/08, tj. ustalił zakres żądania skarżącego. Konsekwencją tych ustaleń było wydanie dwóch decyzji: decyzji z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] (utrzymanej w mocy zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją) – odnośnie odmowy wznowienia postępowania w zakresie decyzji z dnia [...] maja 1999 r. oraz decyzji z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] (utrzymanej w mocy decyzją dnia [...] marca 2009 r. nr [...]) – odnośnie odmowy wznowienia postępowania w zakresie decyzji z dnia [...] marca 1999 r.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł reprezentowany przez pełnomocnika R. J. domagając się:

– uchylenia zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, oraz zasądzenia od strony przeciwnej na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 2) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zarzucono:

1) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit c/ i art 134 § 1 P.p.s.a. polegające na nieuchyleniu zaskarżonych decyzji co było wynikiem niezbadania całości sprawy oraz przyjęcia za organem błędnego poglądu jakoby termin określony w art. 148 § 1 K.p.a. bezwzględnie miał rozpoczynać bieg od daty ogłoszenia orzeczenia, a nie od daty doręczenia orzeczenia wraz z uzasadnieniem, co w niniejszej sprawie bezpośrednio skutkowało oddaleniem skargi zamiast jej uwzględnieniem; natomiast w okolicznościach niniejszej sprawy zasadne i poprawne jest przyjęcie, iż termin określony w art. 148 § 1 K.p.a. rozpoczął bieg od faktycznego "dowiedzenia się" przez skarżącego o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, tj. dnia 10 października 2005 r.;

2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 145 § 1 pkt 1 lit c/ i art. 133 § 1 w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez poczynienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny ustaleń, będących podstawą zaskarżonego wyroku bez oparcia ustalanych okoliczności faktycznych na dowodach albowiem w aktach sprawy (zarówno w administracyjnych jak i w aktach sądowych) brak protokołu Wojskowego Sądu Okręgowego z dnia 28 września 2005 r. sygn. akt: Z. 131/05, a nadto pominięcie w tym zakresie stanowiska skarżącego, który zaprzeczył okolicznościom wskazanym przez organ – jakoby już w dniu 28 września 2005 r. miał się dowiedzieć o wszystkich okolicznościach będących podstawą wznowienia i tym samym oparcie w tej części wyroku WSA na bezpodstawnym domniemaniu całkowitej tożsamości ogłoszonych przez WSO motywów ustnych orzeczenia z treścią pisemnego uzasadnienia postanowienia, co nie miało miejsca gdyż zasadniczą częścią uzasadnienia, która jedynie była objęta ustnymi motywami orzeczenia, była kwestia braku po stronie R. J. przymiotu pokrzywdzonego. Powyższe uchybienie bezpośrednio skutkowało oddaleniem skargi zamiast jej uwzględnieniem na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c/ P.p.s.a;

3) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 134 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 141 §4 P.p.s.a. oraz art. 133 § 1 P.p.s.a. poprzez wadliwą konstrukcję uzasadnienia wyroku i brak rozpoznania oraz jakiegokolwiek odniesienia się Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego do okoliczności wskazanych przez skarżącego, a mianowicie złożenia przez skarżącego żądań w zakresie wznowienia postępowania już w pismach z dnia 27 marca 2003 r., 29 czerwca 2005 r. oraz 15 lipca 2005 r. i braku w uzasadnieniu wyroku dokładnego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, co utrudnia kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku i zbadanie prawidłowości rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu wskazano, iż podczas ustnego ogłoszenia postanowienia Wojskowego Sądu Okręgowego nie zostały przedstawione okoliczności, z których można byłoby wywnioskować, iż stanowią podstawę wznowienia przedmiotowego postępowania administracyjnego. Sąd całkowicie pominął (pomimo obowiązku wynikającego z art. 134 § 1 P.p.s.a.) uchybienie organu polegające na tym, iż bez jakiejkolwiek podstawy prawnej przyjęto domniemanie, jakoby podczas ogłoszenia postanowienia skarżący dowiedział się o podstawie wznowienia postępowania administracyjnego. Jest to rażące uchybienie postępowania administracyjnego, ponieważ także na organie spoczywa obowiązek udowodnienia swoich twierdzeń. Niedopuszczalne jest domniemanie, którego dopuścił się organ i następnie Sąd, jakoby skarżący dowiedział się o postanowieniu Wojskowego Sądu Okręgowego w dniu 28 września 2005 r. (sygn. akt: Z. 131/05) "a więc i o okolicznościach stanowiących podstawę wznowieniową" (str. 2 uzasadnienia wyroku).

Odrębnym zarzutem jest naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez poczynienie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny ustaleń, będących podstawą zaskarżonego wyroku bez oparcia ustalanych okoliczności faktycznych na dowodach, albowiem w aktach sprawy (zarówno w administracyjnych jak i w aktach sądowych) brak protokołu Wojskowego Sądu Okręgowego z dnia 28 września 2005 r. sygn. akt: Z.131/05, na który powołuje się organ i Sąd, a który rzekomo miałby dowodzić okoliczności początku biegu terminu.

Podkreślono, iż po analizie akt sprawy należy z całą stanowczością stwierdzić, że choć Wojewódzki Sąd Administracyjny wystąpił o przedłożenie tego dowodu do organu to jednak do dnia wyrokowania (5 listopada 2009 r.) dowodu tego nikt nie przedłożył i w aktach sprawy nadal go nie ma. Wskazują na to jednoznacznie dokumenty zgromadzone na kartach od 44 do 58 akt Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (sygn. akt: II SA/Wa 707/09).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna jest w całości uzasadniona, albowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę R. J. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczna decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 1990 r. Nr [...] naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/, art. 133 § 1, art. 134 § 1 i art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)zwanej dalej P.p.s.a.

Przede wszystkim trzeba przypomnieć, że wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2008 r. II SA/Wa 225/08, Sąd ten wyraźnie stwierdził, że "wniosek skarżącego z dnia 9 lipca 2007 r. nie stanowił pisma uzupełniającego do wniosku z 10 listopada 2005 r., lecz był odrębnym wnioskiem, w którym skarżący domagał się wznowienia postępowania w zakresie innej decyzji, niż wskazana we wcześniejszym wniosku".

Dalej w ww. wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podkreślił, że "skarżący faktycznie domagał się wznowienia postępowania co do dwóch decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca 1999 r. nr [...] oraz utrzymującej ją w mocy i zarazem ostatecznej decyzji z dnia [...] maja 1999 r. nr [...].

Skarżony skargą kasacyjną wyrok Sądu pierwszej instancji dotyczy decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] utrzymującej w mocy wcześniejsza decyzję tego organu z dnia [...] stycznia 2009 r.

Analiza treści decyzji z dnia [...] stycznia 2009 r. wskazuje, że rozstrzyga ona o wniosku skarżącego z dnia 9 lipca 2007 r. We wniosku tym R. J. domagając się wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 1999 r. nr [...] jako okoliczności stanowiące podstawę wznowienia wskazywał na:

– otrzymanie w dniu 4 lipca 2007 r. pisma Wojskowej Prokuratury Okręgowej w Warszawie z dnia 28 czerwca 2007 r. o wszczęciu śledztwa o przestępstwo z art. 231 § 4 K.k. przeciwko urzędnikom Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego MON,

– otrzymanie w dniu 6 lipca 2007 r. postanowienia Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] czerwca 2007 r. Nr [...].

Są to zupełnie inne okoliczności uzasadniające wniosek o wznowienie postępowania zaistniałe w innym czasie, od tych które podlegały badaniu przez organ przy wydaniu decyzji z [...] stycznia 2009 r.

Do okoliczności stanowiących podstawę wznowienia określonych we wniosku z dnia 9 lipca 2007 r. organ w ogóle się nie odnosi, a nadto oceniając zachowanie przez skarżącego terminu wynikającego z art. 148 § 1 K.p.a. bada go w kontekście wniosku z dnia 10 listopada 2005 r., a więc wniosku nie inicjującego postępowania w tej sprawie.

Skoro jak już wcześniej stwierdził to Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie wnioski o wznowienie postępowania złożone przez R. J. z dnia [...] listopada 2005 r. i z dnia [...] lipca 2007 r. dotyczą różnych decyzji (pierwszy decyzji nieostatecznej, w której niedopuszczalne jest wznowienie postyepowania – art. 145 § 1 K.p.a., drugi decyzji ostatecznej z dnia [...] maja 1999 r. Nr [...]) to organ wydając decyzję w przedmiocie wniosku z dnia 9 lipca 2007 r. nie może oceniać dopuszczalności jego złożenia (terminu do złożenia wniosku) z uwzględnieniem wniosku złożonego w innej sprawie.

Taka sytuacja powoduje wadliwość ustaleń w zakresie dotyczącym zachowania przez skarżącego terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania.

Nieprawidłowości tych nie dostrzegł Minister Obrony Narodowej rozpoznając wniosek R. J. o ponowne rozpatrzenie sprawy i wydając decyzję w dniu [...] marca 2009 r. Nr [...].

Nadto w decyzji tej organ powołuje się na zupełnie inną podstawę odmowy wznowienia postępowania albowiem stwierdza brak w sprawie podstawy do wznowienia postępowania określonej w art. 145 § 1 K.p.a. i art. 145a § 1 K.p.a.

Na podstawie uzasadnienia ww. decyzji nie można ustalić jakie okoliczności oceniał Minister Obrony Narodowej.

Powyższe nieprawidłowości postępowania administracyjnego uszły uwadze Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który w zaskarżonym wyroku, pomimo że w jego uzasadnieniu powołuje się na wyrok tego Sądu z dnia 25 kwietnia 2008 r. II SA/Wa 225/08, którym zgodnie z art. 153 P.p.s.a. był związany, wnioski R. J. o wznowienie postępowania z dnia [...] listopada 2005 r. i lipca 2007 r. traktuje łącznie jako jeden wniosek złożony w dniu 10 listopada 2005 r., co doprowadza do błędnej akceptacji wadliwych ustaleń poczynionych przez organ administracji.

Innymi słowy tak Minister Obrony Narodowej jak i Sąd pierwszej instancji oceniają dopuszczalność złożenia wniosku z dnia 10 listopada 2005 r., który to wniosek jak wynika z akt administracyjnych sprawy do chwili obecnej nie został jeszcze rozpoznany. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie był wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczna decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 1999 r. Nr [...], datowany 9 lipca 2007 r.

Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.